The Lockheed YF-12 was an American Mach 3+ capable, high-altitude interceptor prototype, developed and manufactured by American aerospace company Lockheed Corporation.

The interceptor was developed during the late 1950s and early 1960s as a potential replacement for the F-106 Delta Dart interceptor for the United States Air Force (USAF). The YF-12 was a twin-seat version of the then-secret single-seat Lockheed A-12 reconnaissance aircraft operated by the Central Intelligence Agency (CIA); unlike the A-12, it was furnished with the Hughes AN/ASG-18 fire-control radar and could be armed with AIM-47 Falcon (GAR-9) air-to-air missiles. Its maiden flight was on 7 August 1963. Its existence was publicly revealed by President Lyndon B. Johnson on 24 February 1964; this move was to provide plausible deniability for the CIA-operated A-12 fleet, which closely resembled the prototype YF-12.

During the 1960s, the YF-12 underwent flight evaluations by the USAF, but funding to put it into operational use was not forthcoming partly due to the pressing demands of the Vietnam War and other military priorities. It set and held speed and altitude world records of over  and over  (later surpassed by the closely related SR-71 Blackbird), and is the world's largest, heaviest and fastest crewed interceptor. Following its retirement by the USAF, it served as a research aircraft for NASA for a time, which used it to develop several significant improvements in control for future supersonic aircraft.

Design and development
In the late 1950s, the United States Air Force (USAF) sought a replacement for its F-106 Delta Dart interceptor. As part of the Long Range Interceptor Experimental (LRI-X) program, the North American XF-108 Rapier, an interceptor with Mach 3 speed, was selected. However, the F-108 program was canceled by the Department of Defense in September 1959. During this time, Lockheed's Skunk Works was developing the A-12 reconnaissance aircraft for the U.S. Central Intelligence Agency (CIA) under the Oxcart program. Kelly Johnson, the head of Skunk Works, proposed to build a version of the A-12 named AF-12 by the company; the USAF ordered three AF-12s in mid-1960.

The AF-12s took the seventh through ninth slots on the A-12 assembly line; these were designated as YF-12A interceptors. The main changes involved modifying the A-12's nose by cutting back the chines to accommodate the huge Hughes AN/ASG-18 fire-control radar originally developed for the XF-108 with two infrared search and track sensors embedded in the chine leading edge, and the addition of the second cockpit for a crew member to operate the fire control radar for the air-to-air missile system. The modifications changed the aircraft's aerodynamics enough to require ventral fins to be mounted under the fuselage and engine nacelles to maintain stability. Three of the four bays previously used to house the A-12's reconnaissance equipment were converted to carry Hughes AIM-47 Falcon (GAR-9) missiles. One bay was used for fire control equipment.

The first YF-12A flew on 7 August 1963. President Lyndon B. Johnson announced the existence of the aircraft on 24 February 1964. The YF-12A was announced in part to continue hiding the A-12, its still-secret ancestor; any sightings of CIA/Air Force A-12s based at Area 51 in Nevada could be attributed to the well-publicized Air Force YF-12As based at Edwards Air Force Base in California. The first public showing of the aircraft was on 30 September 1964 at Edwards.

On 14 May 1965, the Air Force placed a production order for 93 F-12Bs for its Air Defense Command (ADC). However, Secretary of Defense Robert McNamara would not release the funding for three consecutive years due to Vietnam War costs. Updated intelligence placed a lower priority on defense of the continental US, so the F-12B was deemed no longer needed. Then in January 1968, the F-12B program was officially ended.

Operational history

Air Force testing

During flight tests the YF-12As set a speed record of  and altitude record of , both on 1 May 1965, and demonstrated promising results with its unique weapon system. Six successful firings of the AIM-47 missiles were completed, and a seventh failed due to a gyro failure on one of the missiles. The last one was launched from the YF-12 at Mach 3.2 at an altitude of  to a JQB-47E target drone  off the ground. The missile did not have a warhead but still managed to hit the B-47 directly and take a 4-foot section off its tail. The Air Force considered it a success and ordered 96 aircraft and had an initial budget of $90 million to further testing, but this was withheld by Secretary of Defense McNamara, who on 23 November 1967 put it towards the much less successful F-106X program that nearly failed.

The successful AIM-47 Falcon missile was increased in size and performance and became the AIM-54 Phoenix missile for the F-14 Tomcat. The AN/ASG 18 radar was upgraded to become the AN/AWG-9 and APG-71, which added the ability to track multiple targets.

One of the Air Force test pilots, Jim Irwin, would go on to become a NASA astronaut and walk on the Moon.

The program was abandoned following the cancellation of the production F-12B, but the YF-12s continued flying for many years with the USAF and with NASA as research aircraft.

NASA testing

The initial phase of the test program included objectives aimed at answering some questions about implementation of the B-1. Air Force objectives included exploration of its use in a tactical environment, and how airborne early warning and control (AWACS) would control supersonic aircraft. The Air Force portion was budgeted at US$4 million. The NASA tests would answer questions such as how engine inlet performance affected airframe and propulsion interaction, boundary layer noise, heat transfer under high Mach conditions, and altitude hold at supersonic speeds. The NASA budget for the 2.5-year program was US$14 million (~$ in ).

The YF-12 and SR-71 originally suffered from severe control issues that affected both the engines and the physical control of the aircraft. Wind testing at NASA Dryden and YF-12 research flights developed computer systems that nearly completely solved the performance issues. Testing revealed vortices from the nose chines interfering with intake air, which led to the development of a computer control system for the engine air bypasses. A computer system to reduce unstarts was also developed, which greatly improved stability. They also developed a flight engineering computer program called Central Airborne Performance Analyzer (CAPA) that relayed engine data to the pilots and informed them of any faults or issues with performance and indicated the severity of malfunctions.

Another system called Cooperative Airframe-Propulsion Control System (CAPCS) greatly improved the control of supersonic aircraft in flight. At such high speeds even minor changes in direction caused the aircraft to change position by thousands of feet, and often had severe temperature and pressure changes. CAPCS reduced these deviations by a factor of 10. The overall improvements increased range of the SR-71 by 7 percent.

Of the three YF-12As, AF Ser. No. 60-6934 was damaged beyond repair by fire at Edwards AFB during a landing mishap on 14 August 1966; its rear half was salvaged and combined with the front half of a Lockheed static test airframe to create the only SR-71C.

YF-12A, AF Ser. No. 60-6936 was lost on 24 June 1971 due to an in-flight fire caused by a failed fuel line; both pilots ejected safely just north of Edwards AFB. YF-12A, AF Ser. No. 60-6935 is the only surviving YF-12A; it was recalled from storage in 1969 for a joint USAF/NASA investigation of supersonic cruise technology, and then flown to the National Museum of the United States Air Force at Wright-Patterson Air Force Base near Dayton, Ohio on 17 November 1979.

A fourth YF-12 aircraft, the "YF-12C", was actually the second SR-71A (AF Ser. No. 61–7951). This SR-71A was re-designated as a YF-12C and given the fictitious Air Force Serial Number 60-6937 from an A-12 to maintain SR-71 secrecy. The aircraft was loaned to NASA for propulsion testing after the loss of YF-12A (AF Ser. No. 60–6936) in 1971. The YF-12C was operated by NASA until September 1978, when it was returned to the Air Force.

The YF-12 had a real-field sonic-boom overpressure value between 33.5 and 52.7 N/m2 (0.7 to 1.1 lb/ft2) – below 48 was considered "low".

Variants
YF-12A Pre-production version. Three were built.
F-12B Production version of the YF-12A with various improvements such as an increased combat radius from 1,200 to 1,350 nautical miles and an improved fire control system with increased bomber detection range from 100 to 125 miles; canceled before production could begin.
YF-12C Fictitious designation for an SR-71 provided to NASA for flight testing. The YF-12 designation was used to keep SR-71 information out of the public domain. From 1971 to 1978, 61-7951 was temporarily loaned to NASA from the Air Force as "YF-12C #06937".

Operators

United States Air Force
NASA

Accidents and incidents
24 July 1971 YF-12A 60-6936 (Article 1003) was lost in an accident near Edwards Air Force Base, California, United States.

Aircraft on display

YF-12A
 YF-12A, AF Ser. No. 60-6935 (Article 1002) – at the National Museum of the U.S. Air Force, Wright-Patterson AFB, Dayton, Ohio. This aircraft has small patches in its skin, on the starboard side below the cockpit. The patches cover holes caused by the "spurs" of a crewman who had to evacuate the plane after an emergency landing.
 SR-71C, AF Ser. No. 61-7981 (portion of the former YF-12A AF Ser. No. 60-6934) is on display at the Hill Aerospace Museum, Hill AFB, Utah.

Specifications (YF-12A)

See also

References

Notes

Citations

Bibliography

 Air Force Museum Foundation Inc. US Air Force Museum. Dayton, Ohio: Wright-Patterson AFB, 1983.
 Donald, David, ed. "Lockheed's Blackbirds: A-12, YF-12 and SR-71". Black Jets. AIRtime, 2003. .
 Drendel, Lou. SR-71 Blackbird in Action. Carrollton, Texas: Squadron/Signal Publications, 1982, .
 Goodall, James and Jay Miller. Lockheed's SR-71 'Blackbird' Family. Hinchley, England: Midland Publishing, 2002, .
 Green, William and Gordon Swanborough. The Complete Book of Fighters. New York: Barnes & Noble, 1988, .
Jenkins, Dennis R. Lockheed Secret Projects: Inside the Skunk Works. St. Paul, Minnesota: MBI Publishing, 2001, .
Jenkins, Dennis R. and Tony R. Landis. Experimental & Prototype U.S. Air Force Jet Fighters. Minnesota, US: Specialty Press, 2008, .
Knaack, Marcelle Size. Encyclopedia of US Air Force Aircraft and Missile Systems: Volume 1 Post-World War II Fighters 1945–1973. Washington, DC: Office of Air Force History, 1978. .
Landis, Tony R. and Dennis R. Jenkins. Lockheed Blackbirds. North Branch, Minnesota: Specialty Press, revised ed., 2005, .
McIninch, Thomas. "The Oxcart story". Center for the Study of Intelligence, Central Intelligence Agency, 2 July 1996. Retrieved: 10 April 2009.
Pace, Steve. Lockheed SR-71 Blackbird. Swindon: Crowood Press, 2004, .

External links

Mach 3+: NASA/USAF YF-12 Flight Research, 1969–1979 by Peter W. Merlin (PDF book)
YF-12A Flight Manual and YF-12A #60-6935 Photos on SR-71.org
YF-12 fact sheet on USAF Museum site
Where are they now? Map of the location of every Blackbird
USAF Aircraft Serial Numbers for 1960, including all A-12s, YF-12As, and M-21s
 NASA videos: Take-off, Mid-air Refueling
The Lockheed Martin YF-12 NASA documentary

F-012
Lockheed F-12
Twinjets
Tailless delta-wing aircraft
NASA aircraft
Cancelled military aircraft projects of the United States
Low-wing aircraft
Aircraft first flown in 1963
Third-generation jet fighter

Lockheed YF-12


Jamník este o comună slovacă, aflată în districtul Liptovský Mikuláš din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 455 de locuitori.

Istoric
Localitatea Jamník este atestată documentar din 1346.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Jamník, Liptovský Mikuláš


An Poa holciformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jan Svatopluk Presl. An Poa holciformis in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa holciformis


Dominik Sokolović (Dubrovnik, 10. lipnja 1776. – Dubrovnik, 1. listopada 1837.) bio je prelat Katoličke Crkve koji je služio kao kapitularni vikar Trebinjsko-mrkanske biskupije od 1819. do 1837.

Životopis

Sokolović je rođen u Dubrovniku, 10. lipnja 1776. godine. Njegov otac Marko bio je zlatar, podrijetlom iz Trebimlje, a majka Marija, kći Dominika Grilla. Sokolovića je 1799. godine zaredio trebinjsko-mrkanski biskup Nikola Ferić. Nakon što je postao svećenik Sokolović je službovao kao Ferićev tajnik.

Godine 1814. Austrija je dobila područje Dalmacije, uključujući i Dubrovnik, i pokušala izvršiti svoj utjecaj na susjedne dijelove Osmanskog Carstva, koristeći za to dubrovačke nadbiskupe. Trebinjsko-mrkanska biskupija nalazila se u Osmanskom Carstvu na granici s Austrijskim Carstvom, a njezini metropoliti bili su dubrovački nadbiskupi. Nikola Ferić je bio posljednji trebinjsko-mrkanski biskup, a njegovom smrću, 1819. godine, kaptol Dubrovačke nadbiskupije imenovao je Sokolovića dijecezanskim upraviteljem.

Nakon Ferićeve smrti 1819. godine, Sokolović je služio kao tajnik Nikolinog brata Đure, koji je bio kapitularni vikar Dubrovačke nadbiskupije. Kao sjedište metropolije, Dubrovačka nadbiskupija imala je pravo imenovati biskupijskog upravitelja Trebinjsko-mrkanskog. Antun Krša, dubrovački pjesnik, zapisao je da su braća Ferić voljela Sokolovića "kao sina". Iako je trebinjsko-mrkanski kler smatrao da za biskupijskog upravitelja treba biti imenovan generaln vikar don Grgo Matušković, Đuro Ferić je na tu dužnost imenovao Sokolovića,  što je poduprla i austrijska vlada. Iako su se trebinjsko-mrkanski župnici usprotivili Sokolovićevu imenovanju, preferirajući za to mjesto svog generalnog vikara Grgu Matuška, Sokolović je službeno dobio jurisdikciju od Svete Stolice 20. veljače 1820. godine. Vlada Kraljevine Dalmacije potvrdila je to imenovanje; Sokolović će obnašati dužnost biskupijskog upravitelja sljedećih 18 godina, sve do svoje smrti 1837. godine.

Osmanske vlasti uočile su pojačanu aktivnost Austrijanaca i posumnjale u Sokolovićevo posredništvo. Prilikom jedne vizitacije Soklović je izvršio popis stanovništva u Trebinjskoj biskupiji. Popisom je zabilježeno 90 katoličkih domaćinstava s 1011 stanovnika. Osmanski dužnosnici bili su sumnjičavi prema Sokolovićevoj djelatnosti te su ometali njegovu vizitaciju i raspitivali se zašto je službene posjete vršio on umjesto biskupa. Sokolović je podmitio osmanske službenike kako bi nastavio svoje posjete te je unatoč njihovim sumnjama nastavio s radom.

Godine 1828. papa Lav XII. naredio je da se Dubrovačka nadbiskupija svede na status biskupije, izjednačivši je s Trebinjsko-mrkanskom te je stoga bilo nelogično da vikar jedne biskupije upravlja drugom. Kako bi odražavao ravnopravan status dviju biskupija, Sokolović je znao u par navrata don Vidoja Maslaća imenovati svojim vikarom ad hoc te mu dodijelivao ovlasti koje je on sam dobio od Svete Stolice. Godine 1835. svojim provikarom imenovao je don Andriju Maslaća.

Sokolović se brinuo za podizanje mjesnog klera te u prosincu 1836. šalje dva svećenička kandidata u Ilirski kolegij u Loretu. Nakon Sokolovićeve smrti 1837. godine, usprkos stalnom inzistiranju trebinjsko-mrkanskog klera da uzdigne jednog od svojih svećenika za biskupa, austrijska diplomacija novim je biskupom imenovala drugog biskupijskog upravitelja iz Dubrovnika, Nikolu Đurana.

Sokolović je umro u Dubrovniku 1. listopada 1837. i pokopan je na Dančama. Iako je trebinjsko-mrkansko svećenstvo tražilo od Propagande imenovanje Vidoja Maslaća za novog biskupa, dubrovački kaptol je za novog biskupijskog upravitelja izabrao Nikolu Đurana. Đuranovo imenovanje nije bilo u skladu s kanonskim pravom, ali je austrijska vlada izvršila pritisak na papu Grgura XVI. da odobri odluku dubrovačkog kaptola te je Đuran postao Sokolovićev nasljednik. Status Trebinjsko-mrkanske biskupije dodatno je podređen Dubrovniku kada je papa 1839. dubrovačke biskupe postavio za trajne apostolske upravitelje Trebinjsko-mrkanske biskupije.

Izvori

Literatura

Knjige

Članci

Životopisi, Dubrovnik
Hrvatski katolički svećenici
Trebinjsko-mrkanska biskupija

Dominik Sokolović


Die Sparkasse Weserbergland mit Sitz in Hameln war eine Sparkasse im mittleren Weserbergland. Sie ging 1999 aus der Fusion der Kreissparkasse Hameln-Pyrmont von 1910 und der Stadtsparkasse Bodenwerder (gegründet 1844) hervor. Im Jahr 2000 wurde die Stadtsparkasse Hessisch Oldendorf aufgenommen. Am 1. Januar 2016 fusionierte die Sparkasse Weserbergland mit der Stadtsparkasse Hameln zur Sparkasse Hameln-Weserbergland.

Das Geschäftsgebiet umfasste den Landkreis Hameln-Pyrmont, jedoch ohne die Stadt Bad Pyrmont, sowie Teile der Samtgemeinde Bodenwerder-Polle im Landkreis Holzminden.

Organisationsstruktur
Die Sparkasse Weserbergland ist eine Anstalt des öffentlichen Rechts. Rechtsgrundlagen sind das Niedersächsische Sparkassengesetz und die durch den Träger erlassene Satzung.

Träger der Sparkasse Weserbergland ist der Sparkassenzweckverband Weserbergland. An dem Zweckverband sind der Landkreis Hameln-Pyrmont zu 65 %, die Stadt Bodenwerder zu 15 % und die Stadt Hessisch Oldendorf zu 20 % beteiligt.

Geschichte
1910: Am 27. September 1910 gibt der Vorsitzende des Kreisausschusses, Landrat Graf Pilati, bekannt, dass die Sparkasse des Kreises Hameln am 28. September den Betrieb eröffnet. Firmensitz ist das Kreishaus am Pferdemarkt. Die Kasse hat werktags von 9 bis 13 Uhr und 15.30 bis 16.30 Uhr geöffnet. Zunächst sind zwei Mitarbeiter dort tätig, die Leitung übernimmt Sparkassendirektor Fasterling.

1935: Die Sparkasse feiert ihr 25-jähriges Jubiläum. Zu dieser Zeit sind 47 Beamte und Angestellte bei der Sparkasse beschäftigt. Der Einlagenbestand ist auf 12 Millionen Reichsmark gewachsen. Seit der Aufnahme der Geschäftstätigkeit sind Geschäftsstellen in Aerzen, Börry, Coppenbrügge, Dehmke, Grohnde, Groß Berkel, Grupenhagen, Hohnsen, Lauenstein, Oldendorf, Osterwald, Reinerbeck, Salzhemmendorf und Vahlbruch entstanden.

1948: Am 21. Juni 1948 verliert die Reichsmark ihre Gültigkeit. Das umlaufende Geld wird außer Kraft gesetzt. Die Einlagen bei der Sparkasse, die sich von 1939 bis zum 20. Juni 1948 von 16,8 Millionen auf 82,3 Millionen Reichsmark erhöht haben, verlieren ihren Wert. Nach der Umrechnung bleiben der Sparkasse nunmehr 4,5 Millionen Deutsche Mark.

1960: Das Wirtschaftswunder macht sich bemerkbar. Aufgrund der guten Geschäftsentwicklung braucht die Sparkasse des Kreises Hameln-Pyrmont dringend mehr Platz. Mittlerweile hat die Sparkasse 92 Mitarbeiter und verzeichnet eine Bilanzsumme von 60 Mio. DM. Daher kauft die Sparkasse das Gebäude "Am Markt 4"; es handelt sich dabei um das ehemalige Clubhaus des "Club zur Harmonie". Am 23. September 1963 nimmt die Sparkasse ihren Betrieb in den neuen Räumlichkeiten auf.

1987: Die Hauptstelle wird umgestaltet, die Schalter sind nicht mehr produktbezogen aufgestellt, sondern kundenorientiert. 2005 erfährt dieses Modell eine Verfeinerung zum S-FinanzMarkt.

2002: Der amtierende Vorsitzende des Vorstands, Friedrich-Wilhelm Kaup, übernimmt am 1. April das Ruder der Sparkasse Weserbergland von Sparkassendirektor Wilhelm Brüggemann

2005: Im November wird die Hauptstelle der Sparkasse Weserbergland, der S-FinanzMarkt, nach Umbau eingeweiht.

2010: Die Sparkasse Weserbergland wird 100 Jahre alt.

2016: Fusion der Sparkasse Weserbergland mit der Stadtsparkasse Hameln zur Sparkasse Hameln-Weserbergland.

Stiftungen
Die Sparkasse Weserbergland hatte drei Stiftungen gegründet: die Stiftung Hameln-Pyrmont der Sparkasse Weserbergland, die Stiftung der Stadtsparkasse Hessisch Oldendorf und die Stiftung Sparkasse Bodenwerder. 2011 wurden von diesen drei Stiftungen zusammen über 80 Projekte in der Region realisiert.

Weblinks

Einzelnachweise

Weserbergland
Ehemaliges Unternehmen (Hameln)
Gegründet 1999
Ehemaliges Kreditinstitut (Niedersachsen)

Sparkasse Weserbergland


El stabistor (también llamado Diodo de Referencia en Directa) es el nombre técnico con el que se designa a un tipo especial de diodo semiconductor de silicio cuyas características de tensión en directa son extremadamente estables. Estos dispositivos están diseñados especialmente para aplicaciones de estabilización en bajas tensiones donde es necesario mantener la tensión muy estable dentro de un amplio rango de corriente y temperatura. En estas aplicaciones, los stabistores ofrecen una mejor impedancia dinámica que los diodos zener de baja tensión, en los que predomina el efecto túnel en lugar de la ruptura por avalancha. Otras aplicaciones típicas incluyen la estabilización de la  polarización de etapas de salida en amplificadores clase AB, recortadores, fijadores de nivel, protección de instrumentos de medición, etc.

La tecnología utilizada en su construcción es normalmente del tipo planar epitaxial. Un ejemplo típico de stabistor es el BAS17, provisto por distintos fabricantes de semiconductores. Algunos fabricantes ofrecen también dispositivos que integran en un único encapsulado varios stabistores conectados en serie con lo que es posible obtener tensiones en directa mayores que con un único dispositivo, pero menores que las que se pueden conseguir con diodos zener convencionales.

Véase también
 Diodo Zener
 Diodo de Avalancha
 Regulador de tensión

Referencias

Dispositivos semiconductores
Diodos

Stabistor


The Billboard Hot 100 is a chart that ranks the best-performing singles of the United States. Published by Billboard magazine, the data are compiled by Nielsen SoundScan based collectively on each single's weekly physical sales and airplays.

Twelve singles topped the chart during the year. "On Bended Knee" by Boyz II Men began its peak at the top in 1994. The longest running number-one single of 1995 is "Fantasy" by Mariah Carey, which logged eight weeks atop the chart. The second longest-reigning number one single is a three-way tie between "Take a Bow" by Madonna, "This Is How We Do It" by Montell Jordan, and "Waterfalls" by TLC, with seven weeks each.

"One Sweet Day" by Mariah Carey and Boyz II Men held the record for the longest running song at number-one on the Billboard Hot 100 with 16 weeks. It also broke the 14-week record held by Whitney Houston's "I Will Always Love You" and Boyz II Men's "I'll Make Love to You". Five of those weeks were logged in 1995 and the other 11 weeks were logged in 1996. Michael Jackson's "You Are Not Alone" became the first single to debut at number-one on the Billboard Hot 100 and holds the Guinness World Record as the first song in the 37-year history of the Billboard Hot 100 to debut at number one. In addition, "Fantasy", "Exhale (Shoop Shoop)" by Whitney Houston, and "One Sweet Day" also debuted at number-one on the Billboard Hot 100.

That year, 5 acts earned their first number one song: TLC, Montell Jordan, Seal, Coolio, and L.V. Mariah Carey and TLC were the only acts to hit number one more than once, with two songs each.

Chart history

Number-one artists

See also
1995 in music
List of Billboard number-one singles

References

Additional sources
Fred Bronson's Billboard Book of Number 1 Hits, 5th Edition ()
Joel Whitburn's Top Pop Singles 1955-2008, 12 Edition ()
Joel Whitburn Presents the Billboard Hot 100 Charts: The Nineties ()
Additional information obtained can be verified within Billboard's online archive services and print editions of the magazine.

United States Hot 100
1995

List of Billboard Hot 100 number ones of 1995


Enstitü İstanbul İSMEK, 1996 yılında kurulan İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından Sanat ve Meslek Eğitimi Kursları adıyla, insanların genel eğitim ihtiyaçlarına cevap verebilecek, mesleki becerilerini geliştirecek, onları sadece pasif tüketici olmaktan çıkarıp aktif üretici kılacak ve iş gücü piyasasının talep ettiği nitelikli iş gücünü karşılayacak elemanların yetiştirilmesi yönünde  yetişkin eğitimi organizasyonları yapmaktadır.

Dönemin İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Recep Tayyip Erdoğan döneminde bir sosyal doku projesi olarak faaliyetlerine başlanmıştır.

Bunun yanında İSMEK bünyesinde; sanat ve meslek eğitimlerinin yanı sıra, kursiyerlere ve halka yönelik seminerler, sergiler, defileler, sempozyumlar, yayınlar vb. faaliyetler de yapılmaktadır. İSMEK, İBB İnsan Kaynakları ve Eğitim Daire Başkanlığı Hayat Boyu Öğrenme Müdürlüğü'ne bağlı olarak hizmet vermektedir.

Enstitü İstanbul İSMEK tarafından verilen eğitimlerin tamamı ücretsizdir.

Enstitü İstanbul İSMEK Genel Amaçları
 kişisel birikimlerini yükseltmek,
 mesleki ve sanatsal bilgilerini geliştirmek,
 kent kültürü ve metropolde yaşama konusunda donanımlarını artırmak,
 pasif tüketici olmaktan çıkıp aktif üretici olmalarına yardımcı olmak,
 gelir elde etmelerine katkıda bulunmak,
 istihdam edilebilirliklerini artırmak,

Dış bağlantılar

Kaynakça

İstanbul'daki eğitim kurumları
1996'da kurulan eğitim kurumları
İstanbul Büyükşehir Belediyesi
Meslekî eğitim

İSMEK


Gruppe C ved EM i fodbold for kvinder 2017 består af Østrig, Frankrig, Island og Schweiz. Kampene spilles fra den 18. til den 26. juli 2017.

Hold

Stillingen

I kvartfinaler:
Vinderen af gruppe C går videre for at spille mod toerne fra Gruppe D.
Toerne fra gruppe C går videre for at spille mod vinderen af Gruppe D.

Kampe
Alle angivne tider er lokale (UTC+2).

Østrig vs Schweiz

Frankrig vs Island

Island vs Schweiz

Frankrig vs Østrig

Island vs Østrig

Schweiz vs Frankrig

Referencer

Eksterne henvisninger
Officiel hjemmeside

Gruppe C

EM i fodbold for kvinder 2017 - Gruppe C


ශාක හා සතුන් වර්ග කිරීමේ ලීනියන් ක්‍රමයට සම්බන්ධ, වර්ගීකරණ විද්‍යාව සහ වර්ගීකරණ ධූරාවලිය

මෙම සටහනෙහි වඩාත් විශේෂ නොවූ තැන සිට වඩාත් විශේෂ තැන දක්වා සාරාංශයක් ගත් විට,
විශාල කුරුමිණි එකතුවක්

·	පාලන ප්‍රදේශ‍ය හෝ රාජධානිය
·	උපරි රාජධානිය

·	උපරි වංශය (හෝ උපරිකාණ්ඩය, උද්භිද විද්‍යාවේ දී)

·	උපරිඛාණ්ඩය

·	උපරිවර්ගය

·	උපරි කාණ්ඩය (උද්භිද විද්‍යාව)

·	මහා ගෝත්‍රය (උද්භිද විද්‍යාව)

-	ගෝත්‍රය

·	කොට්ඨාශය (සත්ව විද්‍යාව)

·	ගිගා කුලය (සත්ව විද්‍යාව)

-	ශ්‍රේණිය (ලෙපිඩොප්ටෙරාවන් සඳහා)

-	කාණ්ඩය (ලෙපිඩොප්ටෙරාවන් සඳහා)

-    කුලය

·	උපරි ගෝත්‍රය

·	ගණය

·	උපරි විශේෂය හෝ විශේෂක කණ්ඩායම්

මෙම වර්ගීකරණ මට්ටම් රාශිය අතුරින් ස්වභාවයේ පවතින සත්‍ය ජීව විද්‍යාත්මක නිර්වචනය වනුයේ විශේෂයයි. අනෙකුත් මට්ටම්, සාකච්ඡාවට බඳුන් වන ජීවීන්ගේ වංශ ජනනය ඉදිරිපත් කිරීමටත් සහ නොදන්නා දේහි ප්‍රමාණය විනිශ්චය කිරීමටත් මිනිසා විසින් සාදන ලද ඒවා වේ. බොහෝ ජීවී කණ්ඩායම් සඳහා මේ සියළු මට්ටම් සත්‍ය වශයෙන්ම භාවිතා  නොකරයි. එම මට්ට‍ම්, කෘමීන් සහ කශේරුකයින් වැනි සංකීර්ණ ජීවී කණ්ඩායම් විස්තර කිරීමට යොදා ගනී.
කාලයත් සමග සියඵ ජීවීන් සමග ඇති සබැඳියාව තේරුම් ගැනීම වෙනස් වී ඇත. ලිනස් වර්ගීකරණයෙන් ජීවියාගේ ව්‍යුහාත්මක සමානත්වයන් හඳුනා ගැනේ. ජීව විද්‍යාත්මකව විශාලතම වෙනසක් සහ වර්ගීකණයන් සිදු වූයේ පරිණාමය තුලින්ය.
මුල් වශයෙන් ලිනස් වර්ගීකරණයේදී කොටස් තුනක් පෙන්නුම් කෙරුනි. ඒ සත්ව, පැලෑටි සහ ඛනිජ වන්නේය.
මෙම වර්ගීකරණයන් නොයෙකුත් අවස්ථාවන්හීදී ගැටලු මතුකර තීබූවෙන් ෆයිලකෝඩ් නමැති වර්ගීකරණය හඳුන්වා දී ඇත.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Linnaean_taxonomy#Taxonomic_ranks

ලීනියන් වර්ගීකරණය


Theodore Rose Cogswell (March 10, 1918 – February 3, 1987) was an American science fiction author.

Profile
During the Spanish Civil War, Cogswell served as an ambulance driver for the Republicans as part of the Abraham Lincoln Brigade.

His earliest work to be published in a genre magazine, the novella, "The Spectre General" in Astounding (June 1952), was a humorous story concerning the long-forgotten maintenance brigade of the Imperial Space Marines of a Galactic empire. It was selected as one of the genre's best novellas by members of the Science Fiction Writers of America and reprinted in The Science Fiction Hall of Fame.

Cogswell authored nearly 40 science fiction stories, most of them humorous, and co-authored Spock, Messiah!, one of the earliest novels tied in to the Star Trek franchise. He was also the editor of the long-running "fanzine for pros", Proceedings of the Institute for Twenty-First Century Studies. A anthology of selections from PITCS was published by NESFA Press in 1993. Here, writers and editors discussed their own, and other's, works.

Bibliography

Novels
Spock, Messiah! (1976) (Star Trek tie-in novel co-authored Charles A. Spano, Jr.)

Collections
The Wall Around the World (1962) (including the title story)
The Third Eye (1968)

Other works
"The Friggin Falcon" (1966) (poem)
PITCS: Proceedings of the Institute for Twenty-First Century Studies (1993, editor)

External links

1918 births
1987 deaths
American science fiction writers
Abraham Lincoln Brigade members
20th-century American novelists
American male novelists
American male short story writers
20th-century American short story writers
20th-century American male writers

Theodore Cogswell


තුංමංහංදිය යනු 1970 වර්ෂයේ ශ්‍රී ලංකාවේ තිරගත වූ මහගම සේකර මහතා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද, සිංහල චිත්‍රපටයකි.

කථාවඉතුරු ටික
කථාව පාදක වන්නේ කුඩා ගම්මානයක වෙසෙන විත්‍ර ශිල්පියෙක් වූ අබිලිං (ජෝ අබේවික්‍රම) ගේ ජීවිතය සහ ඔහුගේ බෑණා වූ සිරිසේන (කුමාර බාලසූරිය, කරුණාරත්න රණසිංහ) යන අය වටායි. අබිලිං යනු මත්පැනට ලොල් වූ සහ ණය බරින් පෙළෙන, අරමුණකින් තොරව ජීවත් වන්නෙකි. සිය සහෝදරයා (ධර්මදාස කුරුප්පු) සහ අනෙකුත් ගම්වැසියන් සමග විවාදයෙහි පැටලෙන ඔහු පසුව, ධනවත් ඉඩම් හිමියෙකු (ඒ. පී. ගුණරත්න) සමග රැකියාවක් ලබා ගැනීමට තීරණය කරයි.

මේ අතර සිය මාමාගේ පෙළඹවීම මත සිරිසේන, චිත්‍ර පාසලට ඇතුලත්ව ඔහුගේ හැකියාවන් දියුණු කර ගනියි. එහිදී ඔහුගේ අපේක්ෂාව වන්නේ සිය දක්ෂතාවන්, මාමා වූ අබිලින් හට පෙන්වීමයි.

රංගන ශිල්පීන්

සංගීතය
චිත්‍රපටයට සංගීතයෙන් දායකත්වය ලබා දී තිබෙන්නේ ඩබ්. ඩී. අමරදේව මහතායි.

මීට අමතරව චිත්‍රපටියේ වූ ඩබ්. ඩී. අමරදේව විසින් ගායනා කල "අතීතයෙන් ගංගා" ගීතය සහ, විජේරත්න වරකාගොඩ විසින් ගායනා කරන "යන්නෙම් දක්නා සේ මා" යන ගීත ද්විත්වයම රචනා කොට තිබෙන්නේ මහගම සේකර මහතා විසිනි.

සම්මානයට පාත්‍රවීම්
1970 OCIC සම්මානය- හොඳම චිත්‍රපටිය.
පළමු වසර 50 සඳහා ජනපති කවුන්සිලය මගින් නම්කල හොඳම චිත්‍රපටි අතරට එක් වීම.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකීය සිනමාව

ආශ්‍රිත

1970 චිත්‍රපට
චිත්‍රපට - ශ්‍රී ලංකා

තුංමං හංදිය (චිත්‍රපටිය)


Príon eru prótín með óvenjulegt umbrot sem geta yfirfært þá byggingu sína á önnur, venjuleg prótín. Príon bera ábyrgð á nokkrum taugahrörnunarsjúkdómum í spendýrum, þar á meðal í mönnum, eins og riðu, hjartarriðu, kúariðu, kúrú, banvænu arfgengu svefnleysi og Creutzfeldt-Jakob.

Tenglar

Prótín

Príon


DCU may refer to:

 D.C. United, an American professional soccer team based in Washington, D.C., United States
 DC Universe (disambiguation)
 DC Universe, the fictional universe that serves as a setting for DC Comics stories
 DC Universe (franchise), a media franchise
 Dublin City University
 DCU GAA, a Gaelic games club in Dublin City University
 Digital Federal Credit Union, a credit union based in Marlborough, Massachusetts, United States
 DCU Center, an indoor arena in Worcester, Massachusetts, United States
 Delphi Compiled Unit, an object file for the Delphi programming language
 Desert Camouflage Uniform, a U.S. military uniform that was used in arid areas during the 1990s and 2000s
Detached Carrier Unit of the United States Postal Service.
 Pryor Field Regional Airport, an airport Decatur, Alabama, United States, with the IATA code DCU
 Dicyclohexylurea, an organic compound.

DCU


අංක ගණිත රැහැන, හෝ ගැටැති රැහැන යනු, බොහෝ ගණිතමය සහ ජ්‍යාමිතික ගැටළු විසඳීමට භාවිතා කල හැකිව තිබූ  සහ මධ්‍යතන යුගයේ පුළුල් භාවිතයෙහි පැවතුණු අංක ගණිතමය මෙවලමකි. අංක ගණිත රැහැනක සාමාන්‍යයෙන්  සම අන්තර වල පැවති ගැට 13 ක්—එබැවින්, එය සමහරවිට හැඳින්වුනේ දහතුන් -ගැට-රැහැන යනුවෙනි— අවම වශයෙන් පැවතිණි. මෙයට වඩා බොහෝ ගැට තිබුණේ නම්, විශේෂයෙන්  ගුණකිරීම සහ  බෙදීම සඳහා උපකාරී වුණි.

 මධ්‍යතන  ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයෙහිදී, ගැටැති රැහැන ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන්ට අත්‍යාවශ්‍යක වූයේ, සමපාද සහ  සෘජු-කෝණාස්‍ර  ත්‍රිකෝණ මෙන්ම, වෘත්ත තැනීමටද එය ඉවහල් වුනු නිසාය.

හෝර්ටස්  ඩෙලිසියරම්හී  සංස්කාරී  කලා විස්තර කොට දැක්වීමේදී , අංක ගණිතය පිළිබඳ  රූපකය ලෙස දැක්වෙන්නේ ගැටැති රැහැනක් සහිත ස්ත්‍රී රූපයකි.

අංක ගණිතමය කෘත්‍යයන්

ගණිතමය මෙවලම්
අංක ගණිතය

අංක ගණිත රැහැන


Škotsko visinsko govedo pasmina je domaćih goveda.

Podrijetlom je iz Škotskog visočja i otočja Vanjskih Hebrida u Škotskoj, a ima duge rogove i dugu, crvenu dlaku. To je izdržljiva pasmina, uzgojena da izdrži teške vremenske uvjete regije. Prva matična knjiga datira iz 1885. Dva različita tipa - manji otočni tip, obično crni, i veći kopneni tip, obično sivo-smeđi - registrirani su kao jedna pasmina. Ova se goveda prvenstveno uzgajaju za govedinu i izvoze se u nekoliko drugih zemalja. Bikovi mogu biti teški do 800 kg, a krave do 500 kg. Mlijeko ima visok udio masti, a meso može sadržavati manje kolesterola nego neke druge pasmine goveda.

Škotsko visinsko govedo potječe od hamitskih dugoroga, koje su neolitski farmeri donijeli u Britaniju u drugom tisućljeću prije Krista, dok je stoka migrirala na sjever kroz Afriku i Europu. Škotsko visinsko govedo povijesno je bilo od velike važnosti za gospodarstvo, budući da su se goveda prvenstveno uzgajala za meso i prodavala u Engleskoj.

Matična knjiga iz 1885. opisuje dva različita tipa škotskog visinskog goveda. Jedan tip bila su zapadna planinska goveda, ili Kyloe, koja potječu i žive uglavnom u Vanjskim Hebridima, koji su imali oštrije uvjete. Ta su goveda obično bila manja, crne boje i zbog svog surovijeg okoliša, imala su dugu dlaku. Ova goveda dobila su ime po praksi preseljenja. "Kyles" su uski vodeni tjesnaci, a stoka se tjera preko njih kako bi došla do tržnice. Drugi tip bio je kopneni; ta su goveda obično bila veća, jer su im pašnjaci davali bogatije hranjive tvari. Dolazili su u raznim bojama, najčešće sivo-smeđoj ili crvenoj. Ti su tipovi sada križani tako da nema jasne razlike.

Od ranog 20. stoljeća, rasplodna stoka se izvozi u mnoge dijelove svijeta, posebno u Australiju i Sjevernu Ameriku. Procjenjuje se da danas u Velikoj Britaniji živi oko 15,000 škotskih visinskih goveda.

Galerija

Izvori

Pasmine goveda
Škotska

Škotsko visinsko govedo


New College is the name or nickname of many academic institutions, including:

Antarctica
 New College Valley, Ross Island

Australia
 New College, University of New South Wales, Sydney

Canada
 New College, University of Toronto, Toronto

India
 The New College, Chennai, South India

United Kingdom
 North East Worcestershire College Redditch and Bromsgrove
 New College Durham, County Durham
 New College, Edinburgh, Edinburgh
 New College Leicester, Leicester
 New College London, St John's Wood, London
 New College Nottingham, former further education college in Nottingham.
 New College, Oxford, University of Oxford
 New College School, Oxford
 New College, Pontefract Pontefract
 University of Southampton New College, an undergraduate college of the University of Southampton that existed from 1997 to 2006
 New College, Swindon, Swindon
 New College, Telford, Wellington
 New College Worcester, Worcester
 New College of the Humanities, Bloomsbury, London

United States
 New College at Frisco, University of North Texas
 New College Berkeley, California
 New College of Florida, Sarasota, Florida
 New College of California, San Francisco Bay Area, California, now defunct
 New College, University of Alabama, Tuscaloosa, Alabama
 New College of Interdisciplinary Arts and Sciences, Arizona State University, Phoenix, Arizona
 Before it was named in 1639, Harvard College was often referred to as "the New College"; it is debatable whether or not this was ever a name in the usual sense of the word
 New College, Teachers College, Columbia University was an undergraduate teacher education college that existed from 1932 to 1939

See also
New School (disambiguation)

New College


Isla San Clemente es la más meridional de las islas del Canal de California. Es propiedad y está operada por la Armada de los Estados Unidos, y forma parte del Condado de Los Ángeles. Definida por la Oficina del Censo de los Estados Unidos como el Bloque 2 del grupo Censal 5991 del Condado de Los Ángeles (California), tiene 21 millas náuticas (39 kilómetros) de largo y posee una superficie de 147,13 kilómetros cuadrados (56,81 millas cuadradas). La isla está deshabitada oficialmente según el censo de EE.UU. del año 2000. La ciudad de San Clemente en el Condado de Orange (California), debe su nombre a la isla.
El primer europeo en avistar las islas fue el explorador español Juan Rodríguez Cabrillo en 1542, quien la llamó Victoria. Su nombre fue cambiado por el explorador español Sebastián Vizcaíno, quien la visitó el 23 de noviembre de 1602, el día de San Clemente.

Véase también
 Geografía de California
 Geografía de Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de California
Geografía del condado de Los Ángeles

Isla San Clemente


20019 Yukiotanaka este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20019 Yukiotanaka este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Atsushi Takahashi și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,67 ua, o excentricitate de 0,34 și o înclinație de 2,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

20019 Yukiotanaka


Lerchenfeld-Köfering ist der Familienname folgender Personen:

 Hugo von Lerchenfeld-Köfering (1843–1925), deutscher Politiker für den bayerischen Hof
 Ludwig von Lerchenfeld-Köfering (1837–1907), bayerischer Gutsbesitzer und Präsident der Kammer der Reichsräte des bayerischen Landtages
 Maximilian von Lerchenfeld-Köfering (1799–1859), deutscher Diplomat

Siehe auch:
 Hugo Graf von und zu Lerchenfeld auf Köfering und Schönberg (1871–1944), bayerischer Politiker und deutscher Diplomat

Lerchenfeld-Köfering


195998 Skipwilson este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
195998 Skipwilson este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Haleakala de Robert D. Matson. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,12 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 13,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 195001-196000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

195998 Skipwilson


نموذج مواد ماكسويل هي موادة مرونية لزوجية تحوي خاصيتي المرونة واللزوجة. ويسمى باسم العالم جيمس ماكسويل الذي اقترح هذا النموذج عام 1867.

تعريف النموذج

يمكن تمثيله نموذج ماكسويل بنبيطة (Dashpot) لزج وزنبرك مَرِن موصولان بالتسلسل. وبهذه الصورة يصبح الإجهاد الإجمالي (Total stress) والانفعال الإجمالي (Total strain) كم يلي:

حيث أن:

  الإجهاد الإجمالي (Total stress)
  إجهاد النبيطة (Dashpot stress)
  إجهاد الزنبرك (Spring stress)
  الانفعال الإجمالي (Total strain)
  انفعال النبيطة (Dashpot strain)
  انفعال الزنبرك (Spring strain)

وباشتقاق الانفعال الإجمالي بالنسبة للوقت تصبح معادلة الانفعال:

وباشتقاق معادلت الزنبرك بالنسبة للوقت:

وبتحويل معادلتي النبيطة:

وبتعويضهما في الاشتقاق الأول:

وتصبح معادلة تغير الإجهاد والانفعال بالنسبة للوقت لنموذج مواد ماكسويل:

أو بأسلوب النقطة:

اقرأ أيضا

 النموذج القياسي الخطي الصلبة
 نموذج مواد كلفن فويغت

مراجع

جيمس ماكسويل
علم المواد
مائع لا نيوتني

نموذج مواد ماكسويل


برج روز  يضم فندق روز ريحان روتانا هو أطول فندق في العالم ويقدم غرفاً مريحة محاطة بالعديد من محطات المترو والمطاعم والمقاهي، ويقع مركز دبي المالي العالمي في مكان قريب.

يقع فندق روز ريحان في مبنى من 72 طابقاً بطول 333 متراً ويقدم مجموعة متنوعة من الأجنحة والغرف الواسعة والعصرية التي تضم تلفازاً بشاشة إل سي دي وتتميز بطلّة مذهلة على المدينة.

تقع بركة السباحة في فندق روز ريحان في الطابق الـ4 من الفندق، وتتضمن المرافق الأخرى حوض استحمام ساخن، وغرف التدليك والساونا وغرف البخار.

يقع أكبر مركز للتسوق في العالم وهو مركز دبي للتسوق على بعد مسافة قصيرة سيراً على الأقدام من هذا الفندق الذي لا يسمح فيه تناول الكحول، بينما يبعد مركز دبي للمعارض ومركز الإمارات للتسوق ومركز برجمان للتسوق حوالي 10 دقائق بواسطة السيارة عن الفندق

مراجع

أبراج في الإمارات
فنادق أسست في 2009
فنادق ناطحات سحاب في دبي
مبان فنادق اكتملت في 2007
مبان ومنشآت اكتملت في 2007

برج روز


Područna nogometna liga Brčko, također i kao "Brčanska područna nogometna liga" za sezonu 1971./72.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bio "Proleter" iz Dvorova.
Područna liga Brčko je od sezone 1971./72. zamijenila dotadašnju "Podsaveznu ligu Brčko".

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

 Iljo Dominković: 70 godina NK "Sloga", Tolisa : (1947. – 2017.), Tolisa, 2017.,  (Proventus natura), str. 71-74

BIH Brčko
1971-72 Brčke
1971-72 Brčko

Područna nogometna liga Brčko 1971./72.


Ceci des une liste des représentations diplomatiques de la Suède. La Suède dispose d'un réseau diplomatique de taille moyenne composé de 79 ambassades et de 7 consulats généraux, complété par des consulats honoraires, des centres culturels et des missions commerciales. Dans les pays sans représentation suédoise, les citoyens suédois peuvent demander l'aide des fonctionnaires des services étrangers de n'importe lequel des , conformément au traité d'Helsinki.

La Suède a été le premier pays occidental à avoir une ambassade à Pyongyang. L'ambassade à Pyongyang continue de fournir des services consulaires limités aux citoyens de plusieurs pays occidentaux sans présence en Corée du Nord et agit en tant que puissance consulaire protectrice des États-Unis, du Canada et de l'Australie depuis 1995.

En janvier 2010, le ministère suédois des Affaires étrangères annonce la fermeture de ses ambassades à Bratislava (Slovaquie), Dakar (Sénégal), Dublin (Irlande), Ljubljana (Slovénie), Luxembourg (Luxembourg) et Sofia (Bulgarie), et la transformation des bureaux de liaison de Pristina (Kosovo), Tbilissi (Géorgie), Chisinau (Moldavie), Tirana (Albanie), Bamako (Mali), Ouagadougou (Burkina Faso), Monrovia (Liberia), Kigali (Rwanda), La Paz (Bolivie) et Phnom Penh (Cambodge) en ambassades.

En décembre 2010, le ministère suédois des Affaires étrangères annonce la fermeture de cinq ambassades supplémentaires, celles de Bruxelles en Belgique, Buenos Aires en Argentine, Hanoï au Viêt Nam, Kuala Lumpur en Malaisie et Luanda en Angola.

En août 2011, un accord entre les sociaux-démocrates et le cabinet Reinfeldt alors au pouvoir est annoncé, dans le but de maintenir ouvertes les ambassades en Argentine, au Viêt Nam, en Malaisie et en Angola.

Le 30 août 2012, la Suède ferme son ambassade à Minsk, l'ambassade d'Estonie est alors chargée de représenter les intérêts suédois en Biélorussie.

Le 2 novembre 2016, l'ambassade de Suède au Pérou est rouverte à Lima. Six jours plus tard, le 8 novembre, l'ambassade de Suède à Manille, aux Philippines, est rouverte, huit ans après sa fermeture.

En novembre 2021, le gouvernement suédois annonce l'ouverture d'ambassades à Dublin et à Bruxelles et d'un consulat général à San Francisco.

Afrique

 Pretoria (ambassade)

 Alger (ambassade)

 Ouagadougou (ambassade)

 Le Caire (ambassade)

 Addis-Abeba (ambassade)

 Nairobi (ambassade)

 Monrovia (ambassade)

 Bamako (ambassade)

 Rabat (ambassade)

 Maputo (ambassade)

 Abuja (ambassade)

 Kampala (ambassade)

 Kinshasa (ambassade)

 Kigali (ambassade)

 Khartoum (ambassade)

 Djouba (bureau de l'ambassade)

 Dar es Salam (ambassade)

 Tunis (ambassade)

 Lusaka (ambassade)

 Harare (ambassade)

Americas

 Buenos Aires ()

 La Paz (ambassade)

 Brasilia (ambassade)

 Ottawa ()

 Santiago (ambassade)

 Bogota (ambassade)

 La Havane (ambassade)

 Washington ()
 New York ()

 Guatemala (ambassade)

 Mexico ()

Asie

 Riyad (ambassade)

 Erevan (ambassade)

 Bakou (ambassade)

 Dacca (ambassade)

 Pékin (ambassade)
 Hong Kong (consulat général)
 Shanghai (consulat général)

 Nicosie (ambassade)

 Pyongyang ()

 Séoul (ambassade)

 Abou Dabi (ambassade)

 Tbilissi (ambassade)

 New Delhi (ambassade)

 Jakarta (ambassade)

 Téhéran (ambassade)

 Tel Aviv-Jaffa (ambassade)

 Tokyo (ambassade)

 Amman (ambassade)

 Astana (ambassade)

 Beyrouth (ambassade)

 Kuala Lumpur (ambassade)

 Islamabad (ambassade)

 Jérusalem (consulat général)

 Manille (ambassade)

 Doha (ambassade)

 Singapour (ambassade)

 Damas (ambassade)

 Taipei ()

 Bangkok ()

 Ankara (ambassade)
 Istanbul (consulat général)

 Hanoï (ambassade)

Europe

 Tirana (ambassade)

 Berlin ()

 Vienne (ambassade)

 Minsk (ambassade)

 Sarajevo (ambassade)

 Zagreb (ambassade)

 Copenhague ()

 Madrid (ambassade)

 Tallinn (ambassade)

 Helsinki (ambassade)
 Mariehamn (consulat général)

 Paris (ambassade)

 Athènes ()

 Budapest (ambassade)

 Dublin (ambassade)

 Reykjavik (ambassade)

 Rome ()

 Pristina (ambassade)

 Riga (ambassade)

 Vilnius (ambassade)

 Skopje (ambassade)

 Chișinău (ambassade)

 Oslo (ambassade)

 La Haye (ambassade)

 Varsovie (ambassade)

 Lisbonne (ambassade)

 Prague ()

 Bucarest (ambassade)

 Londres ()

 Moscou ()
 Saint-Pétersbourg (consulat général)

 Belgrade (ambassade)

 Berne (ambassade)

 Kiev (ambassade)

 Stockholm (ambassade)
 Rome (chancellerie)

Océanie

 Canberra ()

Organisations internationales

 Bruxelles (missions permanentes auprès de l'Union européenne et de l'OTAN)
 Genève (mission permanente auprès de l'Office des Nations unies et d'autres organisations internationales)
 New York (mission permanente auprès des Nations Unies)
 Paris (missions permanentes auprès de l'Organisation de coopération et de développement économiques et de l'UNESCO)
 Strasbourg (mission auprès du Conseil de l'Europe)
 Vienne (mission auprès de l'Organisation pour la sécurité et la coopération en Europe)

Galerie

Notes et références

Article connexe
 Politique étrangère de la Suède

Liens externes
 Site officiel du ministère des Affaires étrangères de la Suède

Ambassade de Suède
Suède

Représentations diplomatiques de la Suède


මහාබලිපුරම් ස්මාරක සමූහය යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ බෙංගාල බොක්කේ කොරමැන්ඩල් වෙරළ තීරයේ පිහිටි ස්මාරක සංකීර්ණයකි. මෙය  ඉන්දියාවේ තමිල් නාඩු ප්‍රාන්තයේ කාංචීපුරම් දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇත. මෙය පිහිටියේ චෙන්නායි අසල ය. සිද්ධස්ථාන 40කින් පමණ සමන්විත මෙයට ලොව විශාලතම එළිමහන් ශෛලමය උන්නත කැටයම ද අයත් යත 1984දී මහාබලිපුරම් යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙස නම්කෙරිණි. මෙම පල්ලව යුගයේ අඩවි අතරට පංච රථ ලෙස සැලකෙන ධර්මරාජ රථ, අර්ජුන රථ, භීම රථ, ද්‍රෞපදි රථ, නකුල සහදේව රථ, සමගින් ගනේෂ රථයත්; වරාහ ලෙන් දේවාලය, ක්‍රිෂ්ණා ලෙන් දේවාලය, මහීෂාසුරමර්දිනී මණ්ඩප, පංචපාණ්ඩව ලෙන් දේවාලය ඇතුළු මහාබලිපුරම්හි ලෙන් දේවාල කිහිපයකුත්; වෙරළාන්ත දේවාලය සහ ඕලක්කනේස්වර දේවාලය ඇතුළු ව්‍යූහමය දේවාලත්; සහ ලොව විශාලතම හළිමහන් අල්ප-උන්නතවලින් එකක් ලෙස සැලකෙන ආකාශ ගංගාවරෝහණය කැටයමත් අයත් වේ. මහාබලිපුරම් එහි ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයේ අරුමය හේතුවෙන් ප්‍රකට වී ඇත.

නිරුක්තිය
මහාබලිපුරම් ප්‍රදේශය විවිධ නම්වලින් හැඳින්වේ. ඒ අතරට මල්ලපුරම්, මාමල්ලපුරම්, මාවලිපුරම් සහ මහාබලිපුරම් වැනි නම් ඇතුළත් ය. මින් අවසානයට සඳහන් කළ නම වඩාත් මෑතකාලීන සහ සංඛ්‍යාලේඛන තුළ භාවිතා වී ඇති නිල නාමයයි. මෙම ස්ථානය යුරෝපීය නාවිකයන් විසින් "සප්ත පැගෝඩා දේශය" ලෙස හඳුන්වා ඇත්තේ වෙරළ ගොඩබට විට ඔවුනට හින්දු දේවාලවල කොත් සතක් (ස්තූපවල මෙන්) දිස්වූ නිසායි.

ඉතිහාසය
වාර්තා අනුව මෙම භූමියය පෙරිප්ලස් (ක්‍රි.ව. 1වන සියවස) සහ ටොලමි (ක්‍රි.ව. 140) යුගයේ වරායයක්ව පැවති බවට සාක්ෂි හමුවේ. මෙය නගරයක් ලෙස ස්ථාපනය කරන ලද්දේ 7වන සියවසේ දී මදුරාසියේ (වර්තමාන චෙන්නායි) දකුණු පෙදෙස පාලනය කළ පල්ලව රජවරුන් විසිනි. මෙය අග්නිදිග ආසියාවේ රාජධානි වූ කාම්බූජ (වර්තමානය කාම්බෝජය) සහ ශ්‍රීවිජය (වර්තමාන මැලේසියාව, සුමාත්‍රා සහ ජාවා දූපත්) මෙන්ම චම්පා අධිරාජ්‍යය (අන්නම් ලෙස හැඳින්වේ) වැනි රාජධානි සමග වෙළඳ කටයුතුවල නිරත වූ සුප්‍රකට වරායයක් විය. අනුයාත සියවස් තුළ මෙය වඩාත් ප්‍රකට වූයේ ක්‍රි.ව. 630 සහ 728 අතර කාලයේ නිර්මාණය වූ එහි ඇති ගලෙන්-නෙළූ දේවාල, ලෙන් සහ ව්‍යූහමය දේවාල හේතුවෙනි..

මහාබලිපුරම් නම්කෙරුණේ පල්ලව රාජවංශයේ උච්චතම සමයේ රාජ්‍ය පාලනය කළ මාමල්ල (අර්ථය මහා මල්ලවයා) යන අන්වර්ථ නාමයෙන් හැඳින්වුණු Iවන නරසිංහවර්මන් (ක්‍රි.ව. 630 – 670 පමණ) රජුගේ නම ඇසුරෙනි. කෙසේනමුත් මාමල්ලගේ පියා වූ Iවන මහේන්ද්‍රවර්මන් (ක්‍රි.ව. 600-30) රජු විසින් ද සිය රාජ්‍ය සමයේ මෙහි ඇති ඇතැම් ගොඩනැගිලි ඉදිකළේ යැයි සැලකේ. 7වන සියවසේ දී, මෙලෙස දේවාල-ගොඩනැගිලි ක්‍රියාකාරකම් දකුණු ඉන්දියාවේ ද්‍රවිඩියානු ආරේ ගෘහනිර්මාණ ස්මාරක ඉදිවීමේ ආරම්භය සනිටුහන් කළේ ය. මෙම යුගයේ ඉදිවූ ස්මාරක කිහිපයක් ලෙස ගලෙන් නෙළූ පංච රථ, ආකාශ ගංගාවරෝහණය නැමැති විවෘත අල්ප-උන්නත කැටයම, ගෝවර්ධනධාරී, මහීෂාසුරමර්දිනී වැනි අලංකෘත ලෙන් සහ ජාල-සයන පෙරුමාල් දේවාලය සැලකේ. මේ සියල්ල මාමල්ල යුගයේ ඉදිවූ ඒවායි.

8වන සියවසේ දී, ගලෙන්-නෙළූ ඒකශෛලීය දේවාල කෙරෙහි අඩු වැදගත්කමක් හිමිවූ අතර, තවත් පල්ලව රජකු වූ රාජසිංහ (ක්‍රි.ව. 700-28) රජ සමයේ ව්‍යූහමය දේවාල ඉදි වන්නට විය. ව්‍යූහමය ගෘහනිර්මාණ ඉදිවීමට ඔහුගේ දායකත්වය අනුස්මරණීය වී ඇත්තේ ඔහු විසින් ඉදිකළ විශාල දේවාලයක් වූ වෙරළාන්ත දේවාලය හේතුවෙනි. මෙම දේවාල සංකීර්ණය දේවාල තුනකින් සමන්විත ය: ඉන් කුඩා ත්‍රිතාල විමාන සහිත බටහිරට මුහුණලා පිහිටි දේවාල රාජසිංහේශ්වර දේවාලය නම් වේ; විශාලතම විමාන සහිත නැගෙනහිරට මුහුණලා පිහිටි දෙවොල ක්ෂත්‍රීයසිංහේශ්වර දේවාලය නම් වේ; අනෙක් දේවාලය වන නරපතිසිංහ පල්ලව විෂ්ණුගෘහය ද නැගෙනහිරට මුහුණලා පිහිටි දිගටි හැඩයෙන් යුත් මණ්ඩපයකි. මෙහි වැතිරගත් විෂ්ණු රුවක් දක්නට ලැබේ. දේවාල වටා පිහිටි ප්‍රාකාර බිත්ති යුගල පසුකාලීන යුගයකට අයත් යැයි කාලනිර්ණය කෙරේ. ක්‍රි.ව. 897දී චෝළ රාජවංශය විසින් පරාජයට පත්කරන තෙක්ම, 4වන සිට 9වන සියවස් දක්වා පල්ලව පාලනය පැවතිණි. ඉන් අනතුරුව මහාබලිපුරම්හි ඓතිහාසික වැදගත්කම ක්‍රමයෙන් පිරිහී ගියේ ය. ඇතැම් කාලවල දී එය වරායයක් ලෙස හඳුනාගැනුණු නමුත්, ක්‍රමයෙන් එය අභාවයට ගියේ ය.

19වන සියවසේ දී පුරාවිද්‍යාඥයින් විසින් මෙය යළි අනාවරණය කරගන්නා ලදී. 20වන සියවසේ දී එය ප්‍රධාන සංචාරක ආකර්ෂණයක් වූ අතර, 1984දී එය UNESCO ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙස නම්කෙරිණේ i, ii, iii සහ iv සහ නිර්ණායක ඔස්සේ ප්‍රවර්ග හතරක් යටතේයි. බෙංගාල බොක්ක ඇතුළු ඉන්දියානු සාගරයේ 2004 සුනාමිය ඇතිවීමට මොහොතකට පෙර, මහාබලිපුරම් වෙරළ තීරයේ සාගර ජලය  පමණ පසුපසට ඇදී ගිටේ ට. වෙරළේ සිට මෙය නිරීක්ෂණය කළ සංචාරකයින් සහ නිවැසියන් පවසා තිබුණේ ජලයෙන් ඉස්මතු වූ දිගු, ඍජු සහ විශාල ගල් කුළු පෙළක් තමන් දුටු බවයි. සුනාමිය වෙරළ වෙත ඇදෙන විට මෙම ගල් ජලයෙන් නැවත යට විය. කෙසේනමුත්, සියවස් ගණනාවක් පුරා ඒ මත තැන්පත්ව තිබූ අවසාදිත ඉවත්ව ගියේ ය. සුනාමිය හේතුවෙන් පෙර වැසීගොස් පැවති ප්‍රතිමා සහ කුඩා ව්‍යූහයන් කිහිපයක් අනාවරණය විය.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
මහාබලිපුරම්හි අනන්‍ය ස්මාරක තුළින් හින්දු දේව සභාවට අයත් ආගමික, සංස්කෘතික සහ ජනප්‍රවාද යන අංගවල සම්මිශ්‍රණයක් පෙන්නුම් කරයි. බෙංගාල බොක්කේ වෙරළ තීරයේ පිහිටි මෙම ස්මාරක සියල්ල තමිල් නාඩුවේ කලාව සහ සංස්කෘතිය පෝෂණය කළ ද්‍රවිඩියානු ගෘහනිර්මාණ ශෛලියෙන් සමන්විත ය. මෙම ස්මාරක පහත පරිදි වේ: මණ්ඩප හෙවත් ලෙන් දේවාල; රථ; ශිව දෙවියන්ගෙන් පශුපත ආයුධය ලබාගැනීමට අර්ජුනගේ තපස දැක්වෙන එළිමහන් අල්ප-උන්නතය; සහ ව්‍යූහමය දේවාල ලෙස වර්ග කළ හැක. ගලෙන්-නෙළූ දේවාල, විශේෂයෙන්ම රථ පසුකාලීන යුගවල දකුණු ඉන්දියානු දේවාල ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය සඳහා මූලාකෘති ලෙස භාවිතා විය. ගෘහනිර්මාණ අංග, විශේෂයෙන්ම ප්‍රතිමා දකුණු ඉන්දියාව තුළ පුළුල්ව ව්‍යාප්ත වූ අතර, කාම්බෝජය, අන්නම් සහ ජාවා වෙත ද එහි ආභාසය ව්‍යාප්ත විය. මෙම පූජාස්ථාන නිමැවූ ප්‍රතිමාකරුවන්ගෙන් පැවතෙන්නන් ක්‍රියාකාරී අතර, මහාබලිපුරම් අද්‍යතන නගර සංස්කෘතිය ගොඩනැගීමට ඔවුහු දායක වෙති.

වැදගත් සන්ධිස්ථාන

රථ දේවාල
රථ දේවාල යනු රථවල හැඩයෙන් යුතුව ගොඩනැගූ දේවාලයන් ය. මෙම ඒකශෛලීය ස්මාරක පහ වැලි සහිත වෙරළෙහි ඉහළට මතුව තිබූ ඩයෝරයිට් හෝ ග්‍රැනයිට් පාෂාණවලින් ඉදිකොට ඇත. මේවා පෙරහැරක ඇති රථ මෙන් දිස්වේ. මෙම පංච රථ, පාණ්ඩව රථ (පාණ්ඩවයන් යනු මහාභාරත වීරකාව්‍යයෙහි එන සොයුරන් පස්දෙනා සහ ඔවුන්ගේ පොදු භාර්යාව වන ද්‍රෞපදී) ලෙස හඳුන්වන මේවා 7වන සියවසේ පාල්ලව රාජවංශ සමයට අයත් ය. මෙම පංච රථ පහත පරිදි වේ: ධර්මරාජ රථ, භීම රථ, අර්ජුන රථ, නකුල සහදේව රථ සහ ද්‍රෞපදි රථ එම රථයන් ය. මේවා තනි පාෂාණයකින් වෙනස් සැලැස්මකින් යුතුව කැටයම් කොට ඇත. මේවා අසම්පූර්ණ බැවින් මෙම දේවාලවලින් කිසිවක් වන්දනා කටයුතු සඳහා භාවිතා වූයේ නැත. පංච රථවලට අමතරව 7වන සියවසේ පසුකාලීනව ඉදිවූ ගනේෂ රථ නම් තවත් රථයක් ද වේ. මෙම රථයේ කාලනිර්ණය සඳහා පාදක කොටගෙන ඇත්තේ මාමල්ලගේ මුණුපුරු Iවන පරමේශ්වරවර්මන් පිළිබඳ සඳහන් සෙල් ලිපියකිනි.

මණ්ඩප

මණ්ඩප හෙවත් ගලෙන්-නෙළූ ලෙන් අල්ප-උන්නත කැටයම්වලින් යුත් සිද්ධස්ථාන වේ. මෙවැනි ලෙන් විහාරවල ආදිතම ස්වරූප බෞද්ධ සහ ජෛන යුගවලින් හමුවේ. ලෙන තුළට කැනීම් කළ පසු නියන සහ ගල්කටුව යොදාගෙන කැටයම් කටයුතු සිදු විය. මහාබලිපුරම්හි දැකගත හැකි මණ්ඩප හෙවත් ලෙන් එකොළහ අතුරින් වඩාත්ම වැදගත් ලෙන් දේවාල වන්නේ වරාහ ලෙන් දේවාලය, ක්‍රිෂ්ණා ලෙන් දේවාලය, පංචපාණ්ඩව ලෙන් දේවාලය, සහ මහීෂාසුරමර්දිනී මණ්ඩපයයි; 7වන සියවසේ පල්ලව යුගයේ මාමල්ල ශෛලියෙන් යුතුව මේවායේ පනේල කැටයම් කොට ඇති අතර, මීට සමාන කැටයම් ඇති ආදිරාන්චන්ද ලෙන් දේවාල 8වන සියවසේ මහේන්ද්‍රවර්මන් රජ සමයට අයත් යැයි සැලකේ. ලෙන්වල නෂ්ටා‍වශේෂ දුටුවිට පෙනීයන්නේ අතීතයේ ඒවා මත බදාම ආලේපකොට වර්ණගන්වා තිබූ බවයි. මෙහි ලෙන් බිත්තිවල දක්නට ලැබෙන කැටයම් අතුරින් වඩාත්ම විශිෂ්ට කැටයමක් ලෙස දුර්ගා (ශක්ති දේවතාවියගේ ස්වරූපයක්) දෙවඟන විසින් මීගව හිසැති මහීෂාසුරයාව විනාශ කරනු දැක්වෙන කැටයම හැඳින්විය හැක. මහීෂාසුරමර්දිනී ලෙන් දේවාලයේ දක්නට ලැබෙන මෙම කැටයම ඉන්දීය කලාවේ අග්‍රකෘතියක් ලෙස ද හැඳින්වේ. පල්ලව යුගයට අයත් බොහෝ ලෙන් අසම්පූර්ණ ලෙසින් පවතියි.

ශෛලමය උන්නතය

පර්වත හෝ නිදහස් ගල් කුළු මත ග්ල කැටයම් නිර්මාණය කිරීම ද සිදු විය. මහාබලිපුරම්හි දක්නට ලැබෙන වඩාත්ම ප්‍රචලිත අල්ප-උන්නත කැටයම ආකාශ ගංගාවරෝහණය (අර්ජුනගේ තපස හෝ භගීරථගේ තපස යනුවෙන් ද හැඳින්වේ) නැමැති විශාල එළිමහන් පර්වත කැටයමකි. මෙය ලොව පිහිටි විශාලතම අල්ප-උන්නත නිර්මාණය ලෙස වාර්තා වේ. මෙම කැටයම නිර්මාණය කොට ඇත්තේ දැවැන්ත  දිගැති සහ  උසැති දැවැන්ත ගල් කුළු දෙකක් මත ය. එහි හින්දු ආගමික විශ්වාසවල එන කථාපුවත් රැගත් කැටයම් ගණනාවක් දැකගත හැක. ග්‍රනයිට් පාෂාණයෙන් නිර්මාණය කරන ලද මේවා මැදි 7වන සියවසට අයත් අතර, ද හින්දු පුවත්පත පවසන පරිදි එය "ඉන්දියාවේ ප්‍රතිමා කලාවේ විස්මිත නිමැවුමක් වේ."

ව්‍යූහමය දේවාල

ව්‍යූහමය දේවාල ද ඉදිකරන ල්දදේ පල්ලව රජවරුන් විසින් 8වන සියවසේ මුල්කාලයේ ය. මෙය පල්ලව රජකු වූ රාජසිංහ (ක්‍රි.ව. 700-28) සමයේ සිදු විය. මෙය පිහිටා ඇත්තේ ඉන්දියානු සාගරයේ වෙරළ තීරයේ වෙරළ අයිනේ ය. මෙය මුහුදු රළ සහ සුනාමිවලින් ද නොනැසී පැවතිණි. මෙම ආකාරයේ දේවාලවලින් වඩාත්ම සුප්‍රකට සහ ප්‍රමුඛ දේවාලය නම් වෙරළාන්ත දේවාල සංකීර්ණයයි. මෙහි කුඩා දෙවොල් දෙකක් සහ විශාල දේවාලයක් දක්නට ලැ‍බේ. මෙය ශිව‍ගේ වාහනය වන නන්දි ගව රුව රැගත් ද්විත්ව ස්තර ප්‍රාකාරයකින් වටවී ඇත. ප්‍රධාන දේවාලය උසින් වැඩි අතර ( සමචතුරස්‍රාකාර පාදමක් මත  උසට විහිදේ) එය පේසාමය පිරමිඩීය කුළුණක් ලෙස යුක්ත ය. මෙහි මහල් පහක් දක්නට ලැබේ. මෙහි නැටයම් ගණනාවක් ඇති අතර, එය ශිව දෙවියන්ට පුදකොට ඇති. මෙම දේවාලයේ මුල් අංගණයේ තවත් කුඩා දේවාලයක් ඇත. මෙම සංකීර්ණයේම පිහිටි අනෙක් දේවාල ද්විත්වය මෙම විශාල දේවාලයට පසුපසින් එකිනෙකට මුහුණලා ඉදිකොට ඇත. මේවා රාජසිංහේශ්වර හෙවත් නරපතිසිංහ පල්ලව විෂ්ණුගෘහ සහ ක්ෂත්‍රීයසිංහේශ්වර යන නම් වලින් හැඳින්වේ. මින් අවසානයට සඳහන් කළ දෙවොල ශිව දෙවියන්ට පුදකළ එකක් වන අතර, මුලින් සඳහන් කළ දේවාලය තුළ වැතිරගත් අනන්තශයන විෂ්ණු නිරූපිත ුපරාතන ප්‍රතිමාවක් ඇත. පසුපස දේවාල බිත්තිවල ශිව, පාර්වතී සහ ඔවුන්ගේ පුත් ස්කන්ධ නිරූපිත කැටයම් දැකගත හැක. රාජසිංහේශ්වර දේවාලය ඉදිරිපිට මණ්ඩපය එහි යටමාලය තෙක් දැකගත හැක. සම්පූර්ණ දේවාල සංකීර්ණයම නන්දි ගව රූවලින් විසිතුරු කළ ප්‍රාකාරයකින් වටවී ඇත. වෙරළාන්ත දේවාලය මුහුදට යාබදව පිහිටි නිසා, එය රළු මුහුදු රළ සහ ලවණ මිශ්‍ර සුළංවලට නිරාවරණය වේ. ඉන්දියානු පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව විසින් රළ කඩන සවිකිරීම, බිත්තිවල පල්පයක් ගැල්වීම සහ වෙරළ තීරයේ Casuarina ශාක වගාකිරීම වැනි සංරක්ෂණ ක්‍රම දියත් කොට ඇත.

සංරක්ෂණය
වසර 40කට පමණ පසු, 2003දී මහාබලිපුරම් අලංකාර කිරීමේ ව්‍යාපෘතියක් ආරම්භ කරන ලදී. සංචාරක සහ සංස්කෘතික ඒකාබද්ධ අමාත්‍යාංශය විසින් කෝටි ගණනක මුදලක් වැයකොට "මාමල්ලපුරම් සමෝධානිත සංවර්ධනය" නම් ව්‍යාපෘතියක් දියත් කොට ඇත. ස්මාරක අවට පෙදෙස් පිරිසිදු කිරීම, වැටවල් යෙදීම, තෘණ වගා සහ මාවත් සැකසීම, උද්‍යාන ගොඩනැගීම අවසර ඉදිකිරීම් ඉවත් කිරීම වැනි ක්‍රියාමාර්ග මෙහි දී අනුගමනය කෙරේ. Son et lumiere (ආලෝක සහ ශබ්ද වැඩසටහන) වැඩසටහනේ දී ස්මාරක රාත්‍රියේ ආලෝකවත් කිරීම සිදුවේ. පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව විසින් තෘණ වගා සහ මාවත් සකසා තිබුණ ද, නිවාස සහ නාගරික සංවර්ධන සංස්ථාව (HUDCO) විසින් වෙරළාන්ත දේවාලය සහ පංච රථ වෙත දිවෙන මාර්ගවල දෙපස උද්‍යාන සැලසුම් කොට ඇත.

මේවාත් බලන්න
 තමිල් නාඩුවේ සංචාරක කර්මාන්තය

ආශ්‍රේයයන්

හින්දු ලෝක උරුම අඩවි
ඉන්දියාවේ ලෝක උරුම අඩවි
මහාබලිපුරම්
තමිල් නාඩුවේ ස්මාරක සහ අනුස්මරණ
ඉන්දියානු ගලෙන්-නෙළූ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
ශෛලමය උන්නත

මහාබලිපුරම් ස්මාරක සමූහය


سمك الرَّعَّاش أو  السمك الرعاد واحد من أسماك مزودة بعضلات خاصة قادرة على توليد تيار كهربائي. وتولِّد الأسماك الرعّاشة صدمات كهربائية قوية لحماية نفسها من الأعداء، وتدوّخ أو تقتل فريستها. وتقوم كذلك بتفريغ تيارات كهربائية أضعف لكشف الحيوانات والأشياء في المياه الطينية حيث تعيش. وينتج نوع من هذا السمك، يسمى الأَنقليس الرعاد الموجود في أمريكا الجنوبية، أكثر الصدمات الكهربائية قوة. فيستطيع إنتاج كهرباء كافية لتدويخ إنسان. ويعيش سمك السلُّور الرعّاش في الأنهار في إفريقيا الاستوائية.

انظر أيضاً
 أنقليس رعاد
 سمك مجدافي
 قائمة أسماك الزينة

مراجع

 أسماك الزينة والسلاحف المائية، دكتور حسين عبد الحي قاعود، كتاب المعارف العلمي، مصر
 أسماك الزينة،( دكتور أسامة رشاد حبيب - إيهاب المنقبادي) ، مصر

أسماك زينة
حيوانات مستشعرة للإشارات الكهربائية
علم السلوك العصبي

سمك رعاش


Mustafa Erkin Koray (24 Haziran 1941, Kadıköy, İstanbul - 7 Ağustos 2023, Toronto), Türk rock sanatçısıydı. Anadolu rock, psychedelic rock ve hard rock türünde çok sayıda özgün eseri bulunmaktadır. Sanatçı, Anadolu'nun kültürel mirasını da korumaya katkıda bulunmuş, birçok türküyü yeniden düzenlemiş ve dinleyiciyle buluşturmuştur.

Özgün çalışmaları, Doğu ve Batı müziklerinde yaptığı çalışmalarla birçok müzisyeni etkilemiştir. Cemalim, Köprüden Geçti Gelin gibi çalışmaları ile Türk halk müziği, Nihansın Dideden, Kıskanırım gibi parçalar ile Türk sanat müziği eserlerini yorumlayarak Anadolu rock tarzında eserler vermiştir.

Şaşkın (Ala Ain Moulayiteen) (Dabke), Estarabim, Çöpçüler, Fesuphanallah gibi Arabesk-rock parçaların yanında, Mesafeler, Yağmur gibi psychedelic rock'a uzanan ve Krallar, Akrebin Gözleri, Öfke gibi metal müzik olarak nitelendirilebilen birçok çalışmaya imza atmıştır. 1960'ların sonuna doğru, bağlamanın sesini müzik yapılan mekânlarda daha çok duyurmak ve rock müziğinde de kullanabilmek için elektro bağlamayı Orhan Gencebay ile geliştirmiştir.

Hayatı

İlk yılları
24 Haziran 1941 tarihinde İstanbul'da doğdu. Küçük yaşlarda, piyano öğretmeni olan ve Şerif Yüzbaşıoğlu, Ayhan Yünkuş ve Önder Bali gibi müzisyenlere eğitmenlik yapan annesi Vecihe Koray'dan piyano öğrendikten sonra gitar çalmaya başladı. İstanbul Alman Lisesi'nde eğitim gördüğü 50'li yılların ikinci yarısında, arkadaşları ile kurduğu amatör topluluk olan Erkin Koray ve ritimcileri ile dönemin güncel parçalarını çalmaya başladı. Lise eğitiminin ardından 60'lı yılların başına dek çalışmalarını yarı amatör yarı profesyonel olarak sürdürdü.

1962 yılında çeşitli müzikli mekanlarda programlar yaptığı sıralarda aldığı bir teklif ile bir yüzünde "Bir Eylül Akşamı", diğer yüzünde "It's So Long" adlı İngilizce parça bulunan ilk 45'liğini kaydetti. Ancak bu plak 1966 yılında piyasaya çıktı. Erkin Koray askerliğini 1963-1965 yılları arasında Ankara'da Hava Kuvvetleri Caz Orkestrası'nda solist ve gitarist olarak yaptı.

Terhisi sonrasında Almanya'nın Hamburg şehrine giden Erkin Koray burada The Hiccups adlı bir Alman grubu ile 2,5 ay çalıştı. Türkiye'ye döndüğünde The Hiccups'ta beraber çalıştığı bas gitarist Bernhard Weber, gitarist İlder Tokcan ve Fikret Zolan ile yeni bir grup kurdu. Bu dönemde saçlarını uzatmaya başlayıp, Türkiye'de beat müziğin temsilcisi haline geldi. 1966'da İngilizce şarkılardan oluşan bir extended play çıkardı. Ancak plak sadece 300 civarı satmıştır.

1967 yılında basılan, bir yüzünde Kızları da Alın Askere, diğer yüzünde Aşk Oyunu adlı parçalar bulunan 45'liği ise önemli başarı kazanmıştır. Özellikle Kızları da Alın Askere parçası Erkin Koray'ın geniş kitleler tarafından tanınmasında önemli rol oynamıştır.

1968 yılında, Hürriyet Gazetesi tarafından yapılan Altın Mikrofon yarışmasına katıldı. Bu yarışmaya katılan Koray, gitarda ve vokalde kendisi, gitarda Tuncer Dürüm, bas gitarda Ziya Bakanay ve davulda Sedat Avcı olarak katıldı. Bu yarışmaya bolero tarzı "Meçhul" ve de yarışma şarkısı olan enstrümantal "Çiçek Dağı" ile katıldı. Bu yarışmada 4. olan Koray'ın, yarışmadaki şarkıları Meçhul ve Çiçek Dağı daha sonra bir plak şirketi tarafından piyasaya çıkarılarak sekiz yüz bin adet gibi büyük tiraj yaptı. Grubu ile bir yandan konser verdi, bir yandan da kulüp, bar gibi çeşitli müzikli mekânlarda çalışmaya devam etti. Bu dönemde bas gitar değişikliği yaşandı ve gruba Taner Öngür dahil oldu.

Bu aktifliği, 60'lı yılların sonlarına dek ardı ardına gelen: Anma Arkadaş, Hop Hop Gelsin, Sana Bir Şeyler Olmuş, Seni Her Gördüğümde gibi parçalar takip etmiştir.

1970'ler
1969 yılında kurduğu Yeraltı Dörtlüsü adlı grubu ile Türkiye'de underground müzik akımının öncüsü oldu. Grupta Erkin Koray'ın yanında davulda Sedat Avcı, ikinci gitarda Ataman Hakman ve bas gitarda Aydın Buyar Şencan yer alıyordu. Grup ilk konserini Ocak 1970'te İstanbul Kent Sineması'nda verdi. Bu konserin ilk bölümünde Cream, Jethro Tull ve Pink Floyd gibi dönemin ünlü rock gruplarının şarkılarını yorumlarken ikinci bölümünde bu rock soundunu Koray'ın kendi şarkılarına uyguladılar. Grup, özellikle 1970 yılında bir sürü eser verdi.

Beraber aynı evde yaşayan dörtlü, Erkin Koray ve Yeraltı Dörtlüsü olarak 1970'te Radyo İstanbul'da Sana Bir Şeyler Olmuş şarkısını çaldı. Grup, bir süre kendilerine özgün soundları ile Gün Doğmuyor, Gel Bak Ne Söylicem, Meçhul / Ve..., İstemem gibi underground ve psychedelic rock türü şarkıları Türkiye'ye tanıttılar. Ancak grup, Koray'ın 1971'de Avrupa'ya gitme kararı sonrası dağıldı.

Mayıs 1971'de Erkin Koray, Hey dergisinde çalışan dostu Arda Uskan ile Cannes Film Festivali'ne gitti. Burada John Lennon ve Yoko Ono'nun yarattığı kısa film Apotheosis'i canlı izledi ve filmin sonunda Koray, gösterime katılan Lennon ile konuşup bir görüşme ayarladı. Bir gün sonra Koray ve Uskan, Lennon ve Ono ile görüştü. Bu görüşmede Koray, Lennon'a yeni şarkısı "Mesafeler"i dinletmiştir. Şarkıyı dinleyen Lennon, kendisine Avrupa'da kalmasını teklif etse de, Koray bu teklifi kabul etmemiştir.

1971 yılının yazı biterken Türkiye'ye dönen Erkin Koray, Super Group adını verdiği yeni bir grup kurdu. Burada da Sedat Avcı ile çalışan Koray, bas gitara ise Almanya'da tanıştığı Jerzy Ziembrowski'yi getirdi. Grup, underground ve psychedelic bir müzik yapacağını açıkladı. Grup, "Yağmur / Aşka İnanmıyorum" ve "Sen Yoksun Diye / Goca Dünya" şarkılarını kaydedip dağıldı. Ağustos 1972'de Bunalımlar grubundan gitarist Aydın Cakus ve baterist Nur Yenal'ın yanına genç bas gitarist Özkan Uğur'u alarak Ter grubunu kuran Koray, bu grupla Kasım ayında "Hor Görme Garibi / Züleyha" 45'liğini çıkardı. Daha sonrasında, Ankara'da on beş bin kişinin katıldığı bir konserin ortasında Koray'ın gitarının telinin kopması sonrası Koray sahneden ayrıldı ve bu hadise sonrası grup ile iletişimi kopararak bir daha onlarla çalmadı.

Bu grup denemeleri sonrasında Koray, genellikle solo çalışmalar yapıp Türkiye'deki müzik listelerinde üst sıralarda yer alan klasikleşmiş birçok esere imza attı. 1973'te birkaç sene önce Lennon'a çaldığı "Mesafeler" 45'lik olarak yayınlandı. Arka yüzünde "Silinmeyen Hatıralar" şarkısının yer aldığı çalışmada Koray'a, davulda Sedat Avcı'nın yanı sıra elektro gitarda Attila Ertem ve bas gitarda Mehmet Tiber destek verdi. Bu sırada Koray, 19 Ekim 1973'te Müge Duruman ile evlendi. 1974 yılı ise Koray'ın en başarılı yıllarından biri oldu. Bu dönemde "Şaşkın / Eyvah", "Krallar / Dost Acı Söyler" ve "Feshupanallah / Komşu Kızı" 45'liklerini çıkaran Koray'a bateride Nihat Örerel, bas gitarda da Rauf Ülgün eşlik etti. "Krallar" plağının kapağında kendi çizimini kullanan Koray, "Feshupanallah"ın kapağında ise yüzü boyalı bir halde yer alıyordu. Bu dönemde Koray, Nazilli Saray Sinemasında  bir konser verdi ve baterist Örerel, bu konseri mono kayıt olarak kaydetti. Kayıtlar yıllar sonra Live in Nazilli 1974 adıyla resmi olmayan bir bootleg olarak piyasaya sürüldü. Yıllar sonra "Feshupanallah"ın bestecisi konusunda tartışmalar ortaya çıktı ve şarkının aslında Romeo Lahoud tarafından "Weily Weily" olarak yazıldığı ve 1970'te piyasaya sürüldüğü iddia edildi.

1975 yılının başında Koray'ın ilk LP'si Elektronik Türküler albümünde kendisine Sedat Avcı ile bas gitarist Ahmet Güvenç eşlik ediyordu. Erkin Koray 1975-1984 yılları arasında kısa sürelerde Türkiye'ye gelişleri dışında Hollanda, Almanya ve Kanada'da yaşadı. Hakkında pek fazla bilgi olmayan bu dönemde Estarabim, Arap Saçı gibi çok bilinen eserlerini yayımladı. Koray, 1977 yılında Erkin Koray Tutkusu adlı LP'yi yayınladı ve grubuna da aynı adı verdi. Bu grupta davulda Okay Temiz, gitarda Orhan Ünal, bas gitarda ise Harun Kolçak bulunmaktaydı. Albümde Koray'ın Hollanda'da kaydettiği iki İngilizce şarkı da bulunmaktaydı. Koray, albümden sonra tekrar bir süre Avrupa'ya çıktı.

1980'ler
Erkin Koray, 1982'de Benden Sana albümünü yayınladı. Albümün bir kısmını Almanya'da Köln ve Hamburg'da kaydederken bir kısmını da İstanbul'da kaydetti. Albümde Koray'a, Haluk Taşoğlu ve Sedat Avcı'nın yanı sıra Hint müzisyen Harpal Singh de destek verdi. Albümdeki şarkıların bir kısmı (Meyhanede, Öyle Bir Geçer, Sayın Arkadaşım Osman) Hint müzisyenlerin bestelerine Erkin Koray'ın Türkçe yazdığı sözlerden oluşur.

Bir sene sonra ise İlla Ki albümünü yayınladı. Bu albüm içindeki şarkılar kadar, Nuri Kurtcebe'nin çizdiği albüm kapağı ve plak versiyonunun şeffaf olmasıyla da dikkat çekiyordu. Miksajı Köln'de yapılan albümde İlla Ki, Deli Kadın, Tek Başına gibi hit şarkıların yanında Kızları da Alın Askere ve Hop Hop Gelsin gibi eski şarkıların da yeni yorumları yer alıyordu.

Türkiye'ye kesin dönüşünün ardından, ailevi sorunlarından dolayı kendisi için pek verimli geçmeyen 1985-1990 yılları arasında belki en çok bilinen çalışması olan Çöpçüler ile büyük bir çıkış yaptı. Çöpçüler'in de yer aldığı Ceylan albümü 1985'te yayınlandı. Albümde Erkin Koray, davul dışında tüm enstrümanları kendi çalmıştı. Bu dönemde, devrin modasına uyarak piyanist-şarkıcı olarak bir restoranda müzik yapmaya başladı.

Bu dönemin diğer bir önemli ve özgün eserlerinden biri de 1986'da yayınlanan Gaddar albümü oldu. Anılan maddi sıkıntılar, sanatçıyı tek bir sentezleyici eşliğinde kaydedilen Çukulatam Benim (1987) gibi düşük bütçeli yapımlara zorlamıştır. Bu albümde de Şaşkın ve Sana Bir Şeyler Olmuş şarkılarının taverna müziği tadındaki yorumları bulunmaktaydı. 1989'da Hay Yam Yam albümü çıktı. Bu albümde klip çektiği Hayat Katarı şarkısı Kemal Sunal'ın oynadığı filmlerden Abuk Subuk 1 Film filminde kullanılmıştı. 1990 yılında yayınladığı Tamam Artık albümü de önceki albümlerinden farklı olmayan bir şekilde eski ve yeni şarkıların karışık bulunduğu bir albüm oldu.

Erkin Koray'ın hayatı genellikle ekonomik sıkıntılarla geçmiştir. Yaptığı çıkışlar, popüler olan çalışmaları onu maddi açıdan rahatlatmaya yetmemiştir. Müziği kendine yaşam biçimi olarak seçmiş olan Koray ve onunla aynı dönemi paylaşan birçok özgün sanatçı, o dönemlerde belirsiz olan telif hakları, sınırlı çalışma olanakları, sağlıksız bir yapıya sahip olan müzik piyasası ve müzik dinleyicisinin düşük alım gücü gibi nedenlerle bu sıkıntılardan kurtulamamışlardır. Bunlardan bazıları küserek müziği bırakmışlar ve daha iyi maddi koşullar elde edebilecekleri işler ile uğraşmışlardır. Erkin Koray telif hakları en çok ihlal edilmiş sanatçılardan biri olmuştur, bu nedenlerle neredeyse hiçbir zaman arzu ettiği yapımları gerçekleştirecek parasal kaynak bulamamıştır.

Yenilikçi, sentezci, deneyci bir müzik çizgisi olan Erkin Koray; sıra dışı şarkı sözleri, kendine özgü vokal biçemi, uzun saçları, özgün kıyafetleri ve bunun gibi daha birçok nedenle dönemin yayın tekeli olan Türkiye Radyo Televizyon Kurumu (TRT) tarafından dışlanmıştır. Eserlerinin neredeyse tamamı yakın zamanlara kadar, TRT denetimi tarafından yayımlanmaya uygun görülmemiştir. Bu durum Türkiye'de özel yayın kuruluşlarının ortaya çıkışına kadar süregelmiş ve Koray'ın dinleyici kitlesinin sınırlı kalmasına yol açmıştır.

1990'lar
1990 - 1993 yıllarında, genelde Öyle Bir Geçer, Arapsaçı, Fesupanallah, Şaşkın, Sevince ve Yalnızlar Rıhtımı vb. hitleri içeren bir toplama albüm serisi ve bir de Best Of piyasaya sürdü. 1990'da yayınladığı Tamam Artık albümünden sonra bir sessizlik ve plak şirketlerine küskünlük dönemine giren sanatçı, 1991'de Tek Başına Konser adlı konser kayıtlarından oluşan dışında albüm çalışmalarına ara verdi.

1996 yılına kadar süren bu sessizlik, iddialı ve görece yüksek bütçeli Gün Ola Harman Ola albümü ile bozulmuştur. Büyük satış başarısı göstermeyen ancak eleştirmenlerce olumlu eleştiriler alan bu çalışmayı 1999 yılında yayımlanan yeni şarkılarının yanında eski şarkılarının da yeni düzenlerinin bulunduğu Devlerin Nefesi adlı son albümü takip etmiştir. Albümde kendisine bas gitarda Ahmet Güvenç ve davulda Alpay Şalt eşlik etti.

Ölümü
Koray, 7 Ağustos 2023 tarihinde uzun süredir yaşadığı, Kanada'nın Toronto şehrinde akciğer sorunları ve yaşlılığa bağlı problemleri nedeniyle kaldırıldığı bir hastanede 82 yaşında hayatını kaybetti. Cenazesi Kanada'da toprağa verilmiştir.

Diskografisi

Önemli notlar
 Erkin Koray, kendisi ile özdeşleşen 1961 yılı yapımı Gibson marka SG kasasında o zamanlar SG adını almamış ve Les Paul Custom olarak geçen çok değerli bir elektro gitara sahiptir. Son zamanlarda pek kullanmadığı bu gitarı bir dönem Mecidiyeköy Pamukbank şubesinde bir kiralık kasada muhafaza eden Koray, sert çalma üslubu nedeniyle yıpratmaktan çekindiği için böyle bir yola başvurmuştur.
 Kızı Damla Koray'ı Türkiye'nin eğitim sistemini beğenmeyip okuldan almış, eğitimini evde kendi olanakları ile vermiştir.
 Erkin Koray, 22 Temmuz 2007 Genel Seçimleri'nde oyunu MHP'ye vereceğini açıkladı. Bu açıklaması özellikle sol kesimden dinleyicileri arasında büyük şaşkınlık yarattı. Koray ise 30 Temmuz 2007'de, 50. sanat yılını kutladığı Harbiye'deki konserine başlarken bu duruma açıklık getirmeye çalıştı. Koray, gençlerden izin alarak kendi devreleriyle bir miktar konuşmak istediğini söyledi. Konuşmasında, her şeyi erken yapma özrü olduğunu, (Türkiye'de henüz mevcut ya da yaygın değilken erkekte uzun saç, elektrogitar, uzun topuk, rock müzik gibi) hayatının böylece devam ettiğini söyledi.
 Türk halkını 12 Haziran 2011 Genel Seçimleri'nde oy vermeye çağıran Erkin Koray "Mevcut iktidarın ülkemizi ne hale getirdiği ortada. 22 Temmuz'da yapılacak seçimin, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en önemli seçimi. Ülkesini seven herkesin ülkesini kurtarmak için bu seçimlerde sandığa gideceğine eminim" dedi. Erkin Koray katıldığı İbo Show programında yaptığı konuşmasında yaptığı rock müzik tarzının arabesk tarzıyla uyuşmadığını belirterek artık İbo Show'a çıkmayacağını belirtmiştir.

Ödülleri
 2007: 34. Altın Kelebek Ödülleri - Onur Ödülü
 2008: 14. Kral TV Video Müzik Ödülleri - Jüri Özel Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar

Erkin Koray, Anatolianrock

Erkin Koray
Toronto'da defnedilenler
1941 doğumlular
2023 yılında ölenler
Kadıköy doğumlular
İstanbul doğumlu erkek şarkıcılar
Özel Alman Lisesinde öğrenim görenler
1960'ların şarkıcıları
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
Türk rock şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Anadolu rock müzisyenleri
Arabesk-rock
Türk gitaristler
İstanbul Plak sanatçıları
Emre Plak sanatçıları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
Toronto'da ölenler
2020'lerin şarkıcıları
Türk rock müzisyenleri
Haydarpaşa Lisesinde öğrenim görenler

Erkin Koray


Dmitri (Dumitru) Arhip (n. 12 noiembrie 1988) este un rugbist din Republica Moldova care din anul 2012 evoluează la echipa galeză Ospreys pe postul de pilier (prop) sau taloneur (hooker). De asemenea, este jucător de bază la echipa națională de rugby a Republicii Moldova.

Înainte de a ajunge la Ospreys în 2012, Arhip a jucat la echipele CS Dinamo București, Bridgend Ravens și Bluemarine Chișinău, iar în 2012 a devenit campion al Rusiei cu echipa Enisei Krasnoiarsk, alături de fratele său, Victor, care la fel este rugbist.

În anul 2012 a fost desemnat cel mai bun rugbist din Moldova.

Referințe

Legături externe
Profil de jucător la Ospreys
Profil pe ESPN
Profil pe scoresway
Profil pe Itsrugby.co.uk

Nașteri în 1988
Moldoveni în viață
Rugbiști moldoveni

Dumitru Arhip


Austin Robert Butler (født 17. august 1991) er en amerikansk skuespiller, sanger og model. Han er kendt for sine roller som Elvis Presley i filmen Elvis, James Garrett i Zoey 101, James "Wilke" Wilkerson i Switched at Birth, Jordan Gallagher i Ruby & The Rockits, Jones Mager i Life Unexpected, og Sebastian Kydd i The Carrie Diaries.

Tidlige liv
Austin Butler blev født den 17. august 1991 i Anaheim, Californien, som søn af Lori Anne (født Howell), en æstetiker, og David Butler. Han har en ældre søster Ashley (født i 1986), der arbejdede som baggrund-skuespiller sammen ham på Ned's Declassified School Survival Guide.

Da Butler var tretten, blev han kontaktet af en repræsentant fra et administrationsselskab på Orange County Fair, der hjalp ham til at komme i gang i underholdningsindustrien. Han fandt ud af, at han virkelig nød det, og snart begyndte at tage skuespilsklasser for at udvikle sit talent.

Filmografi
 Once Upon a time in Hollywood (2019)

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Californien
Børneskuespillere fra USA
Filmskuespillere fra USA
Tv-skuespillere fra USA
Musikere fra USA
Sangere fra USA

Austin Butler


Luiz de Gonzaga Braga Barreto (Cajazeiras, ) é um médico escritor, historiador, memorialista e contista brasileiro.

Formação

Ensino médio
 Ginasial - Colégio Salesiano Padre Rolim, Cajazeiras - PB
 Científico:
 Colégio Marista de Fortaleza - Fortaleza
 Colégio Padre Félix - Recife

Ensino superior
 Medicina - Faculdade de Ciências Médicas de Pernambuco (FESP/UP), Recife em 1965.
 Mestrado em Saúde Pública - Universidade Central da Venezuela, Caracas em 1968.
 Mestrado em Administração Hospitalar - Universidade Central da Venezuela, Caracas em 1969.
 Especialização em Administração de Serviços de Saúde - Fundação Getúlio Vargas, Rio de Janeiro, 1974.

Atuação profissional
Diretor Superintendente do Hospital Universitário Oswaldo Cruz - 1966-1967 e 1969-1972

Diretor Administrativo do Programa de Saúde Comunitária - Projeto Vitória da UFPE

Diretor substituto do Hospital Pedro II

Diretor do Hospital das Clínicas da Universidade Federal de Pernambuco

Pró-reitor de administração da UFPE

Coordenador do Memorial da Medicina de Pernambuco

Atividades literárias

Vida associativa
 Sociedade Brasileira de Médicos Escritores - Regional de Pernambuco - membro titular
 Presidente regional - 2004-2007
 Presidente nacional - 2014-2016
 Academia Pernambucana de Medicina - ocupante da cadeira 10
 Secretário geral
 Academia de Artes e Letras de Pernambuco - ocupante da cadeira 8
 Instituto Arqueológico, Histórico e Geográfico de Pernambuco
 Academia Brasileira Rotária de Letras - ocupante da cadeira 37
 Instituto Pernambucano de História da Medicina - membro titular

Livros publicados
 História da Medicina em Cajazeiras;
 Fragmentos de Uma História;
 Perfil das Unidades no Jornal de 1946;
 Fragmentos da Memória
 Partipação de Pernambuco na Academia Nacional de Medicina (1829 a 2021)
 Biblioteca da Faculdade de Medicina, 1952 - 2008;
 A Faculdade de Ciências Médicas e os médicos de 1965;
 Rotary Club Recife-Caxangá: Resenha histórica;
 Instituto Pernambucano de História da Medicina - 75 anos de história

Outras atividades
Sócio representativo do Rotary Club Recife-Caxangá

Distinções
 Medalha São Lucas - edição 2021

Médicos escritores
Historiadores de Pernambuco
Contistas de Pernambuco
Memorialistas do Brasil
Sociedade Brasileira de Médicos Escritores
Escritores de Pernambuco
Membros da Academia Pernambucana de Medicina

Luiz de Gonzaga Braga Barreto


كولجان للطيران رحلة 3407  - مُسوقة على أنها كونتينونتال كونكشن تحت اتفاقية الرمز المشترك مع كونتينونتال إيرلاينز - هي رحلة لشركة الطيران كولجان للطيران، بين مطار نيووارك ليبيرتي الدولي في نيوجيرسي  في ولاية نيويورك، على متن طائرة بومباردييه داش 8، والتي تحطمت في 12 فبراير 2009 على منزل في شمال شرق بوفالو، حسب آخر بيان فإن عدد القتلى 50، ولم يتم التوصل بأي نداء استغاثة من طقم الطائرة قبل التحطم.

الحادثة
وقعت الحادثة الساعة 22:10 التوقيت المحلي، حيث كان يهطل الثلج، والذي يعتبر ظاهرة طبيعية في هذا الفصل بهذه المنطقة. وقد أكد العديد من السكان أن الطائرة كانت مشتعلة بالنيران قبل أن تسقط بالأرض، وقد تم إجلاء جميع المنازل المجاورة لخطورة الحادث.

الضحايا
من بين الضحايا :
 بيفيرلي إركيت، وهي أرملة أحد ضحايا هجمات 11 سبتمبر وعضوة في لجنة ضحايا 11 سبتمبر. وقد كانت ذاهبة في حفل تقدير لزوجها. وكانت قد التقت بباراك أوباما قبل أسبوع من الحادثة .
 أليسون دي فورجز مؤرخة أمريكية وناشطة حقوقية.
 جيري نيووود وكلومين موليت ساكسفوني ولاعب جيتار جاز، والذين كانا ذاهبين لإحياء حفل في بوفالو .
 جنسيات الضحايا :

التحقيق
عُثر على الصندوق الأسود بعد يوم من الحادثة.

في 2 فبراير 2010، أصدر المجلس الوطني لسلامة النقل تقريره النهائي، واصفًا تفاصيل تحقيقه الذي أدى إلى 46 استنتاجًا محددًا.

حدد أحد الاستنتاجات أن كلاً من القبطان والضابط الأول كانا منهكين وقت وقوع الحادث ، لكن المجلس الوطني لسلامة النقل لم يستطع تحديد مدى قصور أدائهم.

من بين تلك الاستنتاجات، أن كلاً من القبطان والضابط الأول استجابوا لتحذير الانهيار على عكس تدريبهم. لم يستطع المجلس الوطني لسلامة النقل أن يشرح سبب ارجاع الضابط الأول للقلابات واقترح أنه يجب أيضًا سحب جهاز الهبوط، على الرغم من أنه وجد أن التدريب الحالي للاقتراب-الانهيار لم يكن مناسبًا:

المراجع

الولايات المتحدة في 2009
ولاية نيويورك في 2009
أحداث فبراير 2009 في الولايات المتحدة
تاريخ بوفالو (نيويورك)
جامعة بافالو
حوادث طائرات بسبب خطأ الطيار
حوادث طائرات في ولاية نيويورك
حوادث طيران في 2009
حوادث طيران في الولايات المتحدة
حوادث طيران في الولايات المتحدة في 2009
مقاطعة إيري (نيويورك)
حوادث طائرات بسبب الانهيار

كولجان للطيران الرحلة 3407


Center for information og Boblestudier (CIBS) er et tværfagligt forskningscenter, ledet af professor i formel filosofi Vincent F. Hendricks og støttet af Carlsbergfondet.

Forskningsområde
CIBS forsker i fænomenet bobledannelse, der oftest associeres med finansverden og markeder for ejendomshandel. Her siges der at være opstået en boble, når aktiver handles til priser, der langt overstiger deres fundamentale værdi.
Imidlertid kan bobler spores andre steder end i finansverden, når de opfattes som en irrationel måde kollektivt at aggregere overbevisninger, præferencer og handlinger baseret på social påvirkning, som opstår i et miljø, der stimulerer bobledannelse – som f.eks. sociale medier. Her er det sociale aktiver som respekt, status, anerkendelse, indflydelse eller tilsvarende former for social kapital, der handles til overpriser for likes, upvotes, kommentarer, tweets, retweets, posts og billeder.
Ved at forene både økonomi, matematik, logik, filosofi, informationsteori, socialpsykologi, historie, datalogi, adfærdsstudier og politisk videnskab, forsker CIBS i, hvad der skaber boblegæstfrie miljøer, hvilke socialpsykologiske fænomener, der medvirker til bobledannelse, samt hvordan man kan identificere – og dermed intervenere i – en potentiel boble.
CIBS' forskning bygger på princippet om, at bobler essentielt skyldes uperfekt eller fejlagtig informationsprocessering blandt rationelle agenter, som kollektivt er modtagelige for socialpsykologiske fænomener som 'boom-thinking', gruppetænkning, lemmingeffekter, pluralistisk ignorance mm.

Baggrund
CIBS ligger på Københavns Universitets Humanistiske Fakultet og blev grundlagt i februar 2015 af professor Vincent F. Hendricks med en bevilling på 14.4 mio. kr. fra Carlsbergfondet.

Projekter
CIBS modtog i marts 2017 en bevilling på 6.1 mio. kr. fra TrygFonden til et treårigt forsknings- og udviklingsprojekt ved navn "D.U.D.E – digital (ud)dannelse".
Projektet går ud på at lære elever i udskolingen og på ungdomsuddannelserne at forstå og agere i den digitale virkelighed. At give dem mod på at deltage i de digitale fællesskaber uden at blive hånet og nedgjort. At gøre dem bekendt med værktøjerne til at identificere og forstå strukturen bag mobbebobler, lemmingeffekter, flertalsmisforståelser, spredningsdynamikken af alt fra rygter til fake news og de andre velkendte socialpsykologiske fænomener, der fører til irrationel gruppeadfærd i den digitale verden.
Det teoretiske grundlag for projektet er den forskning, der løbende udvikles på CIBS.

Referencer

Udgivelser
 Fake News - Når virkeligheden taber, Vincent F. Hendricks, Mads Vestergaard
København: Gyldendal, 148 sider, , August 2017
 Spræng boblen - Sådan bevarer du fornuften i en ufornuftig verden Vincent F. Hendricks,
Copenhagen: Gyldendal, 184 pages

May 2016

 Infostorms - Why do we "like?" Explaining individual behavior on the social net 2nd revised and Extended Edition, Vincent F. Hendricks, Pelle G. Hansen
New York: Copernicus Books / Springer Nature, 290 pages

Autum 2016
 Readings in formal epistemology Edited by Horacio Arló-Costa, Vincent F. Hendricks, Johan van Benthem Assistant Editors: Henrik Boensvang & Rasmus K. Rendsvig
Dordrecht: Springer XII, 872 pages, 77 illustrations

Spring 2016
 Infostorms: How to take information punches and save democracy Vincent F. Hendricks, Pelle G. Hansen
New York: Copernicus Books / Springer, February 28, 2014

 Nedtur! Finanskrisen forstået filosofisk Vincent F. Hendricks, Jan Lundorff Rasmussen
København: Gyldendal Business, maj 2012

  Oplysningens blinde vinkler, Pelle G. Hansen, Vincent F. Hendricks
København: Samfundslitteratur / August 2011

Artikler
 "VERLORENE WIRKLICHKEIT? An der Schwelle zur postfaktischen Demokratie", Mads Vestergaard and Vincent F. Hendricks, Aus Politik und Zeitgeschichte, 13/2017: 4-10.
	"Informational Pathologies and Interest Bubbles: Exploring the Structural Mobilization of Knowledge, Ignorance and Slack", Joachim Wiewiura and Vincent F. Hendricks, New Media & Society, vol. 1, 2017 / Online First Published 10 Jan 2017: 1-16
	"The Philosophy of Distributed Information (social information, announcements, testimony)" Vincent Hendricks and Rasmus Rendsvig, in The Routledge Handbook of Philosophy of Information, pp 120-137, Routledge, 2016
	"Tillid i en digital virkelighed", Vincent F. Hendricks in Når forbrydelser bliver digitale: En antologi om IT-kriminalitet og adfærd på internettet. Henrik Korf; Anna Vibe Onsberg Hansen; Anders Young Rasmussen; Merete Arentoft. (Red.)København: Det Kriminalpræventive Råd, 2016. s. 74-77.
	"Knowledge and Belief in Flux", Rasmus K. Rendsvig and Vincent F. Hendricks, forthcoming in Outstanding Contributions to Logic – Jaakko Hintikka, Vol. 7. Dordrecht: Springer, 2016
	"Model Transformers for Dynamical Systems of Dynamic Epistemic Logic", Rasmus K. Rendsvig, in Logic, Rationality, and Interaction, Volume 9394 of the series Lecture Notes in Computer Science pp 316-327, Springer, 2015
	"Bubbles Studies: The Brass Tacks", Vincent F. Hendricks, forthcoming in Leading Frontier Research in the Humanities, ed. Emmeche, C., and Budtz, D. London: Bloomsbury (submitted, accepted). Penultimate version for download in PDF, 2016
	"Agents and Interactions", Jeffrey Helzner and Vincent F. Hendricks forthcoming in A Formal Epistemology Reader, H. Arló-Costa, J. van Benthem and Vincent F.
 Hendricks (eds.). Dordrecht: Springer (submitted, accepted) 2016
	"Social Proof in Extensive Games", Rasmus K. Rendsvig and Vincent F. Hendricks, Jaakko Hintikka: Outstanding Contributions to Logic, van Ditmarsch, H. and Sandu, G. (editors), Dordrect: Springer, 2015
	"Logic and Learning", Vincent F. Hendricks, Nina Gierasimczuk and Dick de Jong, in Johan van Benthem on Logic and Information Dynamics, Baltag, Alexandru, Smets, Sonja (Eds.). Outstanding Contributions to Logic, Vol. 5. Dordrecht: Springer. DOI 10.1007/978-3-319-06025-5_10 / , 2015
	"Humanioras rolle i boblestudier", Kampen om disciplinerne, Vincent F. Hendricks
 Simo Køppe, David Budtz Pedersen og Frederik Stjernfelt (red.). København: Reitzels Forlag: 275-294, 2015
	"The Philosophy of Distributed Information", Vincent F. Hendricks, Rasmus K. Rendsvig, forthcoming in Routledge Handbook of Philosophy of Information, ed. Luciano Floridi, London: Routledge, 2015 (submitted, accepted)
	"Science Bubbles", with David Budtz Pedersen, Philosophy and Technology, DOI: 10.1007/s13347-013-0142-7. Online first, November 15, 2013. Printed in Philosophy & Technology: Volume 27, Issue 4 (2014), Page 503-518, 2013
 	"Bubbles", in Johan van Benthem and Fenrong Liu, eds, Logic Across the University: Foundations and Application—Proceedings of the Tsinghua Logic Conference, Beijing, 14-16 October 2013. Volume 47: Studies in Logic. London: College Publications: 509-513, 2013
	"Infostorms", Pelle G. Hansen, Vincent F. Hendricks, Rasmus K. Rendsvig, Metaphilosophy, Vol. 44, No. 3, April: 301-326, 2013.Publications

Københavns Universitet
Samfundsvidenskab

Center for Information og Boblestudier


Le château de Quincerot  est un château du  situé à Quincerot en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation

Situé en sortie sud du village sur le versant est de la RD 4 et de la vallée de l'Armançon.

Historique

Tenue en fief au début du  par Othenon de Baalon. la maison forte de Quincerot passe en 1323 à Hugues de Bierry puis, en 1331, à Alexandre de Blaisy. A la fin du siècle, elle est à Hue de Saigny, gouverneur de Montbard puis au début du  aux La Perrière. En 1593, M. de Cypierre en déloge les ligueurs et démantèle le fort. Celui-ci est rebâti et en 1656, Charles de Harangier, seigneur de Chassey, tient à Quincerot un château et toute justice.

Architecture

Le château de Quincerot est construit dans une large enceinte garnie de trois tours d'angle complétée à l'ouest par une basse-cour qui défend l'entrée principale et au nord par un jardin clos de murs. Le corps de logis à toit à double pente est muni à l'est d'une petite tour plus ancienne qui ferme l'enceinte au sud. Il est complété à l'ouest par une courte aile en retour d'angle. L'enceinte est fermée au nord et à l'ouest par une haute courtine munie d'archères. La courtine nord relie deux larges tours défendues chacune par deux canonnières et sur chaque face par deux fenêtres de tir. L'autre courtine relie une tour carrée à la tour ronde du pigeonnier et est ouverte sur l'extérieur par une porte cochère datée de 1719.

Les façades et les toitures du corps de logis principal et des trois tours, les courtines, l'escalier monumental extérieur, les sols des deux cours intérieures, l'escalier intérieur avec sa rampe à balustres de pierre, le salon au rez-de-chaussée avec son décor sont inscrits à l'inventaire supplémentaire des monuments historiques par arrêté du 15 juillet 1976.

Valorisation du patrimoine
Le château accueille un centre d'animation culturelle.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Quincerot
Quincerot
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1976

Château de Quincerot


Die Obere Mühle war eine Mühlenanlage mit einer Mahlmühle sowie einer Landwirtschaft im Ortsteil Alertshausen der Stadt Bad Berleburg im Kreis Siegen-Wittgenstein in Nordrhein-Westfalen. Die Mühle gehörte zum Kirchspiel Elsoff.

Lage
Die Mühle lag nördlich des Dorfkerns an der Landstraße 817 Richtung Diedenshausen. Gespeist wurde die Anlage aus dem Elsoffbach.

Geschichte
Die erste urkundliche Erwähnung einer Mühle in Alertshausen bezieht sich auf eine Urkunde des Berleburger Archivs vom 1. Mai 1415. Ein gewisser Eckel Molnn (der Müller) von Alertshausen (Aldirshusin) gelobt und schwört dem Grafen von Berleburg das ihm überlassene Land nicht zu verlassen und Abgaben zu leisten. Ob es sich um die Obere Mühle gehandelt hat kann nicht genau gesagt werden. Eine genaue Folge der Besitzer, bzw. der Betreiber der Mühle, ist bis um das Jahr 1680 nicht bekannt. Ludwig Michel ist der neue Müller in Alertshausen. Einen allgemeinen Eintrag finden wir unter dem 20. Oktober 1641 in einen Registerauszug des Pfarrers Georgius Mengell in dem Kirchenlehngüter zu Altershausen aufgeführt werden. Hier wird der Mühlgraben beschrieben. Die Mühle wurde immer wieder umgebaut und modernisiert. Bis in die 1960er Jahre wurde hier noch gemahlen.

Quellen
 Untertanenverzeichnis 1723,1729

Literatur
 Wittgensteiner Heimatverein: Blätter des Wittgensteiner Heimatvereins e.V. [Mehrere Beiträge – vgl. Bibliografie Wittgenstein]
 Lars Womelsdorf: Beiträge zur Geschichte der Ortschaft Alertshausen

Wassermühle in Nordrhein-Westfalen
Bauwerk in Bad Berleburg
Mühle in Europa

Obere Mühle (Alertshausen)


هاعيش حياتي هو سادس ألبوم للمغني المصري تامر حسني. تم إصداره في 30 يونيو 2009 بواسطة الشركتان: عالم الفن، ومزيكا. يُعد هذا الألبوم هو أول ألبوم لتامر مع الشركتان بعد انفصاله عن شركة فري ميوزيك. تم تصوير أغنية واحدة من الألبوم فيديو كليب وهي أغنية يا تاعبة كل الناس. يتضمن الألبوم أول أغنية باللغة الإنجليزية لتامر حسني وهي أغنية Come Back To Me.

قائمة الأغاني

مراجع

ألبومات 2009
ألبومات باللغة العربية
ألبومات تامر حسني

هاعيش حياتي (ألبوم)


A Metrópole de Cesareia () foi uma circunscrição eclesiástica do Patriarcado Ecumênico. Antiga sé metropolitana da província romana da Capadócia na diocese civil de Ponto. Existiu de 325 a 1922 com sede em Cesareia (atual Caiseri), Capadócia. Seu titular leva o título de Metropolita de Cesareia, Supremo Exarca de Todo o Oriente (), estando vago desde 1934.

História

Cesareia é habitada desde o  A cidade foi originalmente chamada Mázaca e depois de , Eusebia. Depois de , quando foi conquistada por Roma, recebeu o nome de Cesareia.

O cristianismo provavelmente apareceu no território desde os tempos apostólicos, já que São Pedro se dirige aos habitantes da Capadócia que abraçaram a nova fé na primeira carta atribuída a ele. O seu primeiro bispo teria sido Primiano (ou Longino), sucedido por Teócrito I na segunda metade do séc. II.

Tornou-se metrópole em 325, tendo inicialmente superioridade honorária sobre as demais metrópoles do Ponto: Nicomédia, Gangrão, Ancara, Amaseia, Neocesareia e Sevastia. Em 325 o Primeiro Concílio de Niceia aprovou a organização eclesiástica já existente segundo a qual o bispo da capital de uma província romana (bispo Metropolitano) tinha certa autoridade sobre os demais bispos da província (sufragâneos), usando pela primeira vez em seus cânones 4 e 6 o nome metropolita. A Metrópole de Cesareia foi assim reconhecida na Província Romana da Capadócia. O cânone 6 reconhecia os antigos costumes de jurisdição dos Bispos de Alexandria, Roma e Antioquia sobre suas províncias, embora não mencionasse Cesareia, seu metropolita também encabeçava da mesma forma os bispos da Província da Capadócia como Exarca do Ponto.

Após o Quarto Concílio Ecumênico de 451, todas as dioceses ficaram sob o Patriarcado de Constantinopla. O cânone 28 do Concílio de Calcedônia em 451 passou ao Patriarca de Constantinopla as prerrogativas do Exarca do Ponto, de modo que a Metrópole de Cesareia tornou-se parte do Patriarcado.

A metrópole tinha 5 dioceses sufragâneas (Termas (hoje Terzili Hamame), Nissa (hoje Nevşehir), Teodosiópolis da Armênia (hoje Erzurum), Camuliana (hoje Quemer) e Ciscisso (hoje Keskin), conforme a Notitia Episcopatuum do pseudo-Epifânio, composta durante o reinado de Heráclio por volta de 640) no , 12 ou 15 no X (Terme, Níssa, Teodosiópolis da Armênia, Camuliana e Ciscisso, Lasmendo, Evaísso, Severíade, Arata, Epólia, Aragene, Sobeso, São Procópio, Zamando e Sírica, conforme a última Notitia) e 8 no XII. Em todas as Notitias, Cesareia recebe o segundo lugar entre as sés metropolitanas do Patriarcado de Constantinopla, precedida apenas pela própria Constantinopla, e seus arcebispos receberam o título de protótrono, significando a primeira sé (após a de Constantinopla). Mais de 50 arcebispos da sé do primeiro milênio são conhecidos nominalmente.

Após a conquista da região pelos seljúcidas, seu número diminuiu gradualmente e no  não restava uma única. A metrópole incluía as cidades de Mutalasqui, Neápolis, Procópio, Iosgatos, Mocisso, Circisso, Zila, Evânia, Asclipieu. Após a derrota da Grécia na Guerra Greco-Turca de 1919–1922 e a troca de populações entre a Grécia e a Turquia em 1923, deixou de haver população ortodoxa nos territórios da metrópole.

Patriarcado Ecumênico de Constantinopla
Dioceses do Patriarcado Ecumênico de Constantinopla
Dioceses extintas do Patriarcado Ecumênico de Constantinopla
Caiseri

Metrópole de Cesareia


Gara Centrală din Sofia (în ) este principala gară de pasageri din Sofia, capitala Bulgariei, precum și cea mai mare stație feroviară a țării. Se află la 1 km nord de centrul orașului după Podul Leilor, pe Bulevardul Marie Louise, în imediata apropiere a Autogării Centrale din Sofia. Ea a fost complet renovată în anii 2015-2016.

Istoric
Clădirea originală a Gării din Sofia a fost inaugurată pe 1 august 1888 pentru a deservi calea ferată Țaribrod-Sofia-Vakarel, prima linie a Căilor Ferate Bulgare construită în întregime de inginerii bulgari. Clădirea a fost proiectată de arhitecții Antonín Kolář, Václav Prošek și Marinov și a fost construită cu participarea unor specialiști din Italia sub supravegherea antreprenorului bulgar Ivan Grozev între 1882 și 1888. Era o clădire cu un etaj, ce avea 96 m lungime și 12 m lățime, cu un mic turn cu ceas pe fațadă îndreptat către Vitoșa, plus un al doilea etaj pe laturile de vest și de est. Primul director al gării a fost Iosif Karapirov. Gara din Sofia a fost renovată și extinsă de mai multe ori. Odată cu construirea gării Poduiane în 1948, Gara Sofia a fost redenumită Gara Centrală din Sofia.

În anul 1971 a început construirea unei noi gări centrale în stil brutalist de către compania Transproekt după planurile arhitectului Milko Becev. Vechea clădire a fost complet demolată pe 15 aprilie 1974, iar noua clădire a fost inaugurată pe 6 septembrie 1974. Aceasta a fost construită în principal din marmură albă și are două etaje subterane și trei etaje supraterane și 365 de spații.

În perioada ianuarie-iulie 2004 prin Gara Centrală din Sofia au trecut 2.323.844 pasageri, adică 11,8% dintre toți pasagerii rețelei de căi ferate din țară. În medie 10.910 de pasageri trec zilnic prin gară, precum și 166 de trenuri (84 sosesc și 82 pleacă). Stația are 30 de case de bilete și 5 panouri cu afișaj electronic.

Destinații
Următoarele orașe sunt destinațiile posibile ale trenurilor ce trec prin Gara Centrală din Sofia:

Directe:

 Belgrad
 București
 Istanbul
 Liov
 Niș
 Seghedin
 Salonic

Indirecte (de exemplu cu una sau mai multe schimbări de tren pe traseu)

 Astana
 Atena
 Almatî
 Ankara
 Baku
 Bar
 Berna
 Berney Arms
 Beijing
 Cadiz
 Düsseldorf
 Frankfurt
 Milano
 München
 Napoli
 Paris
 Phenian

 Roma
 Shanghai
 Tașkent
 Tbilisi
 Thurso
 Veneția
 Erevan
 Zagreb
 Zittau
 Zürich

Legături de transport

Transport public
 Tramvaie: 1, 3, 4, 6, 7, 12
 Autobuze: 60, 74, 77, 78, 82, 85, 101, 213, 214, 285, 305, 404, 413

Metrou

Stația Gara centrală a Metroului din Sofia (linia 2) se află chiar lângă Gara Centrală.

Taxi

Parcare

Aeroport

Renovări
Gara Centrală și piața din fața ei au fost renovate și reconstruite în anii 2000 sub conducerea lui Milan Dobrev, fiind adăugate elemente structurale de tensiune  în stilul celor folosite la Stadionul Olimpic din München pe o suprafață de 4.500 m2. Interiorul a fost, de asemenea, considerabil modernizat. Întregul proiect a costat 3,5 milioane de dolari.

Pe 22 august 2013 a fost semnat un contract de renovare în valoare de 56 de milioane de leva (~28,6 milioane de euro). Renovarea a fost încheiată în 2016.

Note

Bibliografie

Legături externe

Centrală
Fondări în 1888

Gara Centrală din Sofia


Die Copa del Rey 1915 war die 13. Austragung des spanischen Fußballpokals.

Der Wettbewerb startete am 18. April und endete mit dem Finale am 2. Mai 1915 im Estadio de Amute in Irun. Titelverteidiger des Pokalwettbewerbes war Athletic Bilbao. Den Titel gewann erneut Athletic Bilbao durch einen 5:0-Erfolg im Finale gegen Español Barcelona.

Teilnehmer

Konnten die im Halbfinale aufeinandertreffenden Mannschaften jeweils eines der Spiele gewinnen, wurde nicht das Torverhältnis zur Bestimmung des Siegers herangezogen, sondern ein Entscheidungsspiel ausgetragen.

Halbfinale
Hin- und Rückspiel wurden bei den ersten Gegnern am 11. und am 19. April, bei den zweiten am 18. und am 25. April 1915 ausgetragen.

|}

Finale

Durch den eindrucksvollen 5:0-Triumph wurde Athletic Bilbao zum sechsten Mal insgesamt und zum zweiten Mal in Folge spanischer Pokalsieger.

Siegermannschaft
(in Klammern sind die Tore angegeben)

Torschützen
Drei Torschützen von Español Barcelona sind nicht bekannt.

Weblinks
 Spielplan und Ergebnisse bei RSSSF (englisch)
 Spielplan und Ergebnisse auf linguasport.com (spanisch)

1915
Fußballsaison 1915

Copa del Rey 1915


UTC+13 er en tidszone som er 13 timer foran standardtiden UTC.

UTC+13 bruges året rundt af:
 Dele af Kiribati (Phoenixøerne)
 Tokelau (hører under New Zealand)
 Tonga

UTC+13 bruges som standardtid på den sydlige halvkugle af:
 Samoa. Samoa bruger UTC+14 som sommertid.

UTC+13 bruges som sommertid på den sydlige halvkugle af:
 Fiji. Fiji bruger UTC+12 som standardtid.
 New Zealand (med undtagelse af Chatham Øerne som bruger UTC+12:45). New Zealand bruger UTC+12 som standardtid.

Tidszoner

UTC+13


Halat Nuaim (en árabe: حالة نعيم; también escrito Halat an Na`im) es una isla de Baréin. Se encuentra ubicada en la costa de la isla de Muharraq, cerca de la ciudad de Hidd. Tradicionalmente ha sido habitada por la tribu Al Nuaim.

Véase también
 Geografía de Asia
 Golfo Pérsico

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización

Archipiélagos e islas de Baréin

Halat Nuaim