ජන ක්‍රීඩා
අවුරුද්ද සමඟ බැඳුණු ජන ක්‍රීඩා
සිංහල අවුරුදු ක්‍රීඩා

සිංහල ජාතිය ආරම්භයේ පටන් අලුත් අවුරුද්ද මෙරට ජන ජීවිතය සමග දක්‌වන ලද්දේ ඉතාමත් සමීප සම්බන්ධතාවකි. කෘෂිකාර්මික අර්ථ රටාවක් සමග බද්ධව සිටි ඔවුන් අස්‌වනු නෙළා ගැනීමෙන් අනතුරුව ආර්ථික වශයෙන්ද සශ්‍රීකත්වයට පත් වෙති. යළිත් ඔවුන්ගේ සාමාන්‍ය ජීවන රටාවට අවතීරණය වන්නට පෙරාතුව මානසික ලෙසින්ද කිසියම් විවේකයක් ඔවුනට අවශ්‍ය වේ. සිංහල අලුත් අවුරුදු සැණකෙළිය සමග වූ මෙම ප්‍රීතිමත් දින කීපයේදී බාල, මහලු, ස්‌ත්‍රී, පුරුෂ භේදයෙන් තොරව සියල්ලන්ම එක්‌ව ක්‍රීඩාවෙහි යෙදෙන අතර මෙම ජන ක්‍රීඩාවන් අතර වූ සුවිශේෂත්වයන්ද දැකගත හැක.

ගෘහ ක්‍රීඩා

නිවසෙහි හෝ ගොඩනැඟිලි තුළ කරන වෙහෙසකර නොවන ක්‍රීඩා.

පංච කෙළිය
ඔළිඳ කෙළිය
නෙරෙන්චි ඇදීම

එළිමහන් ක්‍රීඩා

රබන් ගැසීම
ඔන්චිල්ලා පැදීම
චක්‌ගුඩු පැනීම

ආගමික සහ දේව සංකල්ප සමඟ බැඳුණු ක්‍රීඩා

අං කෙළිය
පොරපොල් ගැසීම

සාමූහික ක්‍රීඩා

මේවර කෙළිය
එළුවන් කෑම
පංච කෙළිය

ඉන්දියාවේ සිට පැමිණි මෙම ක්‍රීඩාව සමඟ වූ ජනප්‍රවාදයට අනුව ගජබා රජතුමා සොළී රටට පැහැර ගෙන ගිය සිංහල සේනාවට පොළිය ලෙස සොළී රටෙන් දොළොස් දහසක් සෙනග රැගෙන ආවේය
. මෙම ගමනේදී පත්තිනි දේවියගේ සළඹද රැගෙන එන ලදී. මේ සමගම පංච කෙළිය වැනි ක්‍රීඩාවන්ද මෙරටට සම්ප්‍රාප්ත වන්නට ඇතැයි අපේක්‌ෂා කෙරේ. සිංහල අලුත් අවුරුදු කාලයට කලඑළි දකින මෙම ක්‍රීඩාවට සම්බන්ධ වීමෙන් පත්තිනි දේවියගේ ආශිර්වාදය තමන් වෙතට ලැබෙනු ඇතැයි අපේක්‌ෂා කරයි.

දෙදෙනෙකු හෝ කණ්‌ඩායම් දෙකකට ක්‍රීඩා කළ හැක. ක්‍රීඩකයන් ගණන ඉරට්‌ටේ සංඛ්‍යාවක් වීම අනිවාර්ය වේ. ඔත්තේ ගණනක් සිටින විට හුංගෙක් පත්කර ගනු ලබයි. කණ්‌ඩායම් දෙකක් ක්‍රීඩා කරන විට දෙපිලට නායකයන් දෙදෙනෙක් පත් කර ගනු ලබයි.

පංච ලෑල්ලේ ක්‍රීඩාවට පිවිසීමට පංචයක් හෙවත් ඔණ්‌ඩුවක් ලැබිය යුතුය. ඔණ්‌ඩුව යනු බෙල්ලන් එකෙක් පමණක් උඩුකුරුව සිටීමයි. සියල්ලම උඩුකුරුව පෙරළීම සිරිමල ලෙස හැඳින්වෙන අතර ඔහුට කිසිම අය ගණනක් නොලැබේ. පංච පෙතේ අවසාන කොටුව ජලය නමින් හඳුන්වයි. ජලයෙන් ඉත්තන් ගොඩවන්නට නම් ඔණ්‌ඩුවක් ලැබිය යුතුය. මුලින්ම ඉත්තන් එගොඩ කරන පිලට ජයග්‍රහණය ලැබේ.

ඔළිඳ කෙළිය

ගණිත ක්‍රමයකට අනුව සිදුවෙන මෙම ගෘහස්‌ථ ක්‍රීඩාවට කාන්තාවන් දෙදෙනෙක් සහභාගි වන අතර ක්‍රීඩාව ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්‌වාම අත්වැල් ගායනය සිදු වේ. ඔළිඳ උපතේ සිට ඹළිඳ ක්‍රීඩාව ජයගන්නට අවශ්‍ය උපක්‍රම ගායනයෙන් කියෑවෙයි.

ඔළිඳ පුවරුව යනු සකස් කර ගත් ලෑල්ලකි. එය අඟල් 10 සිට 14 අතර දිග අඟල් 6 සිට 8 අතර පළල ලෑල්ලකි. එක පැත්තක 7 බැගින් දෙපැත්තේ වළල් දෙපේළියකි. පේළි අතර පුවරුව දෙකොන 2 ඞ 2 බැගින් වළවල් දෙකකි. ඔළිඳ පුවරුවට මුතු පුවරුව යන නමද ඔළිඳ කොළොම්බුව යන නමද භාවිත කරයි. මේ වෙනුවෙන් වටිනා දැව යොදා ගනී. ඔළිඳ උපත සිදුව ඇත්තේ බංගලි දේශයේ බව මෙම ක්‍රීඩාව කරන විට ගයනා ගීත වලින් පැහැදිලි වේ.

ඔළිඳ තිබෙන්නේ කොයි කොයි දේසේ
ඔළිඳ තිබෙන්නේ බංගලි දේසේ
ගෙනත් සදන්නේ. කොයි කොයි දේසේ
ගෙනත් සදන්නේ සිංහල දේසේ

රෑන් ඇදිව්චද බලකොයි නෑනෝ
ගසට පලව්චද බලකොයි නෑනෝ
මල් හට ගත්තද බලකොයි නෑනෝ
පල හට ගත්තද බලකොයි නෑනෝ

කිරි සල් වෙව්චද බලකොයි නෑනෝ
ඔළිඳ පැහිව්චද බලකොයි නෑනෝ
දැන්නම් පැහිලා බලකොයි නෑනෝ
ඔළිඳ නෙළන්නට යමු අපි නෑනෝ

ඔළිඳ පුවරුවේ වළවල් 14 ක එක වළකට ඇට 4 බැගින් ඇට 56 ක් ඇත. මෙය ඔළිඳ වපුරනවා ලෙස භාවිතා කරයි. ඉන් පසු එක් ක්‍රීඩිකාවක් තම පේළියේ මුල් වලේ ඇට අතට ගනු ලබයි. මෙය ඔරවනවා ලෙස භාවිත කරයි. මෙසේ එරවූ ඇට වළකට එක බැගින් ළඟම ඇති වලවල්වලට පිළිවෙලින් දමනු ලබයි. ඊළඟ වළේ ඇති ඇට සියල්ලද මුලින් කළ අන්දමට සිදු කරයි. මෙසේ ඇට ඉසින අතර අතේ ඇට ඉවර වුන විට හිස් වළක් හමු වුවහොත් ඊට එහා පැත්තේ ඇති ඇට සියල්ලම ඉසීම කරන ක්‍රීඩිකාවට හිමි වේ. මෙය ඔළිඳ කෙළියේදී කනවා යෑයි භාවිතා කෙරේ. පිළිවෙලින් හිස් වළවල් දෙකක් හමු වුවහොත් තුන්වැනි වලේ ඇති ඔළිඳ ඇට කෑමට ක්‍රීඩිකාවට අවසර නැත. එවැනි අවස්‌ථාව පුස්‌සක් ලෙස හඳුන්වයි. එවිට අනෙක් ක්‍රීඩිකාවට ක්‍රීඩා කිරීමට අවස්‌ථාව සැලසෙයි. පුවරුව එක් පැත්තක ඇට සියල්ල හමාර වූයේ නම් එය රෑ පුහුල කපනවා ලෙස හඳුන්වයි. මෙහිදී ජය ගන්නේ වැඩිම ඔළිඳ ඇට ලබා ගන්නා අයයි. හිස් වළවල් දෙකක් අතර වළක තනි ඇටයක් ඇති විට එය පුතා ලෙස හඳුන්වයි.

චක්‌ගුඩු පැනීම

අස්‌වැන්න නෙළා ගත් වෙල් යායක් හෝ වැව් තාවුල්ලක් වැනි හිස් ඉඩ කඩක චක්‌ගුඩු පැනීම සිදු වේ. ක්‍රීඩා භූමියේ සීමා දෙකක් ලකුණු කරගනු ලැබේ. මෙම භූමිය හරි මැදින් කොටස් දෙකකට බෙදා නායකයන් දෙදෙනෙක් තෝරා ගනී. කාසියක් උඩ දමා මුලින්ම ක්‍රීඩා කරන පිරිස හඳුනාගනී.

එක් පිලක ක්‍රීඩකයෝ චක්‌ගුඩු ගුඩු රෑ කියමින් අනෙක් පිලේ සීමාවට ගොස් ක්‍රීඩකයන්ට පහර දී තමන්ගේ සීමාවට දුව ගෙන එති. පහර කෑ ක්‍රීඩකයා මෙන්ම පහර දී ගුඩු ගුඩු කීම නැවතූ ක්‍රීඩකයාද පරාජයට පත් වේ. ගුඩු කියන්නා ගුඩිඩා ලෙස හැඳින්වේ.

ගොළු ගුඩු පැනීමේදී ගුඩිඩා කථා නොකරන අතර කතා කළොත් ඔහු පරාජයට පත් වේ.

ඉනි වැට පෙරළීම

ඉනි වැට පෙරළීම දරු දැරියන් අතර මෙන්ම කාන්තාවන් අතරද ජනප්‍රිය වූ ක්‍රීඩාවකි. ශක්‌තිමත්ව තැනූ වැටක් ගොනුන් විසින් කඩා ගෙන එන්නට දරන උත්සාහය වළක්‌වන්නට පිරිසක් කටයුතු කරයි. මෙය සංවාදාත්මක ලෙසින් සිදු වේ.

ගොන්නු : - අහසට ඉනි මං බඳින ගොනෙක් ඇත.
වැට : - ඒ ලකුණේ ගොන් අප දුටුවේ නැත.
ගොන්නු : - බණ්‌ඩිය රාළගෙ ගොන් බානක් ඇත.
වැට : - ඒ ලකුණේ ගොන් අප දුටුවේ නැත.
ගොන්නු : - ඇඹරුම් ගල යට ගොන් බානක් ඇත.
වැට : - ඒ ලකුණේ ගොන් අප දුටු වේ නැත.
ගොන්නු :- කරට උඩින් පැනලයි යන්නේ
වැට : - ආවට මොකදෑ යන්න නොදෙන්නේ

ගුඩු ගැසීමේදී සිදු කරන ගායනා

ගුඩු ගුඩු දෙයියන් කොණ්‌ඩ කුරුල්ලන්
බැදුමට අල්ලන් අල්ලන් අල්ලන්

මට ගුඩු දුන්නට තොට හෙණ ගහපිය
ගහපිය - ගහපිය - ගහපිය

කොප්පර කොප්පර පිපිඤ්ඤා

ගමේ දරු දැරියන් අතර සිදු වන මෙම ක්‍රිඩාවේදී බොහෝ පිරිසකට සහභාගි විය හැක. දරුවන් රවුමට සිට ගනිති. එක් දරුවෙක් අතු කැබල්ලද රැගෙන රවුම වටේ යයි. රවුම වටේ යන අය සහ රවුමේ සිටින අය අතර සංවාදයක් ගොඩනැඟේ.

කොප්පර කොප්පර පිපිඤ්ඤා
පස්‌ස බැලුවොත් දෙසඤ්ඤා

රවුමේ සිටින අය කෝ නෑනෝ පනාව කියන විට වට යන්නා යට ලීයේ පනාව යෑයි පිළිතුරු දෙයි. මේ අන්දමට කීප විටක් කියයි. රවුමේ සිටින්නන් කළ ගෙඩි කළගෙඩි කියන විට රවුම වට යන්නා බෝතල බෝතල කියමින් වට දුවයි. මෙසේ දුවන අතරම අත්ත කෙනෙකු පිටුපස තබයි. වටය ගොස් එතැනට එන්නට පෙර අත්ත ළඟ ඇති තැනැත්තා වට යන්නා ලුහු බඳියි. එසේ නැත්නම් අත්ත ගෙන වටයේ යන්නා ඔහුට එයින් ගසයි. වට යද්දී වුවද කෙනෙකු පිටුපස බැලුවහොත් පහර වදී. එකිනෙකා මාරුවට දිගින් දිගටම මෙසේ සිදු වෙයි.

පොරෝ සෙල්ලම

පිල් දෙකකට බෙදී කවියෙන් අසන ප්‍රශ්න වලට කවියෙන් පිළිතුරු ලබා දෙයි.

ගොඩේ මන්නේ මොටදෝ
පොරොව ගෙනෙන්නට නොවෙදෝ
පොරව ගෙනෙන්නේ මොටදෝ
ගහක් කපන්නට නොවෙදෝ
ගහක් කපන්නේ මොටදෝ
ඔරුව කොටන්නට නොවෙදෝ

අතක පතක ක්‍රිඩාව

මෙම ක්‍රීඩාවට දරුවන් රාශියකට සම්බන්ධ විය හැක. මෙහි නායකයෙක්‌ද සිටී. නායකයා තමා වටට වාඩි වී සිටින අයගේ බිම තබාගෙන සිටින අත්ලට මෙසේ කියමින් තට්‌ටු කරයි.

අතක පතක සොර සූරි ඉරිගි කොත්තමල්ලි කොහිද සීයේ

මේවර කෙළිය

සිංහල අවුරුදු කාලයේදී බෙහෙවින් ජනප්‍රිය මේවර කෙළිය කාන්තාවන්ගේ සහභාගිත්වයෙන් සිදු වෙයි. මෙම ක්‍රීඩාව පිළිබඳව විවිධ අදහස් ඇති අතර එයින් එකක් වන්නේa මේවර යනු වළල්ලකි. එක් ස්‌ත්‍රියක් තමන්ට අයිති වළල්ලක් සෙවීම මෙහි කතා පුවතයි. තමන්ගේ වළල්ල දුටුවාදැයි ඇය සිය මිතුරියන්ගෙන් ප්‍රශ්න කරයි. තමන් එය නුදුටු බව ඔවුන් දිවුරමින් කියයි. නමුත් එම වළල්ල සඟවා ගෙන සිටින්නේ ඇයගේම මිතුරියන්ය.

තවත් අදහසකට අනුව මේවරය යනු කන පළඳන ආභරණයකි. ඉහත අන්දමටම ඇය, තමන්ගේ ආභරණය දුටුවාදැයි සිය මිතුරියන්. තමන් එය නුදුටු බව ඔවුන් දිවුරමින් කියති. නමුත් එම ආභරණය සඟවාගෙන සිටින්නේ ඇයගේම මිතුරියන්ය.

තවත් අදහසක් අනුව මේවරයා යනු මෙහෙකරුවෙකි. තමන්ගේ මෙහෙකරු සොයා දෙන්නැයි ඇය යෙහෙළියන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින බව වළ ගියෙදෝ මගෙ මේ වරයා යන්නෙන් නිරූපණය වන බවටද අදහසක් ඇත.

මෙම ක්‍රීඩාවේදී ඉදිරිපත් කරන සමූහ ගීතය සංවාද ස්‌වරූපයක් ගනී.

සාර සදිසි පෙති පේර නෙළන කල-වළ ගියෙදෝ මගෙ මේ වරයා
නෑනෝ නුඹ පල් නුඹෙ දරුවන් පල් -අප දුටුවේ නැත මේ වරයා
කොස්‌වතු කන්දේ කොස් නෙළනා කළ -වළ ගියෙදෝ මගෙ මේ වරයා
නෑනෝ නුඹ පල් නුඹෙ දරුවන් පල් -අප දුටුවේ නැත මේ වරයා
මුං වතු කන්දේ මුං නෙළනා කල - වළ ගියෙදෝ මගෙ මේ වරයා
නෑනෝ නුඹ පල් නුඹෙ දරුවන් පල් -අප දුටුවේ නැත මේ වරයා
කහවතු කන්දේ කහ නෙළනා කල - වළ ගියෙදෝ මගෙ මේ වරයා
නෑනෝ නුඹ පල් නුඹෙ දරුවන් පල් -අප දුටුවේ නැත මේ වරයා

මේ අන්දමට ගීතය ගයා අවසාන වන විට ගී ගයමින් වටට ගිය කාන්තාව ඔටිටුයි කියමින් සඟවන ලද වළල්ල ගන්නට නැමෙයි. ඒ සමගම වළල්ල පාගා ගෙන සිටි අයද වළල්ල ගන්නට නැමෙයි. පිරිස අතර වූ පොර බැදීමෙන් වළල්ල සොයා ගත් අය ජයග්‍රහණය කරයි.

එළුවන් කෑම

පිරිසක් විසින් සිදු කරන මෙම ක්‍රීඩාව ගායනය සහ රංගනයේ එකතුවක් ලෙස සදු වේ. එළුවෙකු සහ කොටියකු අතර සිදු වන කතා බහ දෙබසක අන්දමට සිදු වේ. තරගයේ ස්‌වභාවය අනුව වචන උස් පහත් විමද සිදු වේ.

අත්වැල් ගායනා

මේ පුටු ඉන්දෝ ඉන්ඩ නොදෙන්දෝ
මේ ඇඳ ඉන්දෝ ඉන්ඩ නොදෙන්දෝ
මේ බත් කන්දෝa කන්ඩ නොදෙන්දෝ
මේ කැඳ බොන්දෝ බොන්ඩ නොදෙන්දෝ

කුරුලු කූඩු කූඩු දුටින් අපි දුටු කූඩුවක් නැතී
ගිරා කූඩු දුටින් දුටින් අපි දුටු කූඩුවක් නැතී
ලේන් කූඩු දුටින් දුටින් අපි දුටු කූඩුවක් නැතී
කවුඩු කූඩු කූඩු දුටින් අපි දුටු කූඩුවක් නැති

සංවාද ගායනා

හොඳට නටඤ්ඤං රළහමි දෙනවද එළුවා
කොච්චර නැටුවත් රළහමි නොදෙමුව එළුවා
දණින් වඳිඤ්ඤං රළහමි දෙනවද එළුවා
කොව්චර වැන්දත් රළහමි නොදෙමුව එළුවා
මෙන්න වැන්දා රළහමි දෙනවද එළුවා
කොව්චර වැන්දත් රළහමි නොදෙමුව එළුවා

පනා හැංගීම

ප්‍රාදේශීය ව්‍යවහාරය තුළ ලේන්සු හැංගීම හවරි හැංගීම යන නම් වලින් මෙම ක්‍රීඩාව හඳුන්වයි. කිසියම් භාණ්‌ඩයක් සඟවා එය සොයා ගැනීමට වෙහෙස දරන අතර ඒ සඳහා වූ ගායනාවන්ද වේ.

පොර පොල් ගැසීම

පත්තිනි දේවිය සහ පාලඟ කුමරු සම්බන්ධව ගොඩනැඟ ඇති මෙම ක්‍රීඩාවේදී වැස්‌ස සහ සශ්‍රිකත්වය බලාපොරොත්තු වේ. උණ රෝග , ගව සහ කුකුළු වසංගත නියඟය වැනි අවස්‌ථාවන්ගෙන් සහනය අපේක්‌ෂා කළේ පොර පොල් ක්‍රිඩාවෙන්ය.

අතීතයේදී පොර පොල් ක්‍රීඩාවට යොදා ගත්තේ ගසෙන් ඉබේ වේලි වැටෙන තැඹිලි පොල්ය. අතීතයේදී පොරපොල් ක්‍රීඩාවට යොදාගන්නා භූමියට දෙවියන් අරක් ගෙන ඇතැයි විශ්වාස කළ නිසා තෝරා ගත් තැනිතලා භූමියේ බෝ , නුග , හෝ නා ගසක් තිබුණි. ක්‍රිඩාවට භාවිතා කරන ලද පොල් යවන පොල් සහ ගහන පොල් ලෙස කොටස් දෙකකි. යවන පොල් අතර සමහරක් පොල් බිඳින්නට ඉතා අපහසු ඇට පුහු පොල් ලෙස හඳුන්වන ලදී. ගැසීමට යොදා ගන්නා ගෙඩිය අත් ගෙඩිය ලෙස හඳුන්වයි. නිපොල් ලෙස හඳුන්වන සාමාන්‍ය පොල් ක්‍රීඩාවට යොදා නොගනී.

තැනිතලා බිමක සීමාවන් ලකුණු කොට ගොක් තීරුවලින් එකිනෙකට මුහුණ දී ඇති පන් පැළ දෙකක් ඉදි කරනු ලැබේ. අනුමැතිරාළ විසින් දෙවියන් උදෙසා යාතිකාවක් කරයි.

පොල් පේ කිරීමේ ගායනා

වැඳ දෙවියන් හට වරම් ලැබෙනවා
උඩු පිලයේ පොල් බිඳී තිබෙනවා
තෙද මිණි හළඹෙන් සමා ලැබෙනවා
පොල් කෙලියට වස් නැත දුරුවෙනවා

වඳුරු වසංගත ලෙඩ දුරු වෙනවා
අඹෙන් මලෙන් පත්තිනි උපදිනවා
සිරි පතුලට පිට ඔප්පු කරනවා
පොර පොල් කෙළියට වරම් ලැබෙනවා

උඩු පිල ක්‍රීඩකයෝ යටි පිලෙන් එවන පොල් බිඳීමෙන් ජයග්‍රහණය කරයි. යටි පිල ක්‍රීඩකයෝ උඩු පිලෙන් එවනු ලබන පොල් බිඳීමෙන් ජයග්‍රහනය කරයි. උඩු පිලේ පොල් ඉතිරි වුවහොත් උඩු පිලටද යටි පිලේ පොල් ඉතිරි වුවහොත් යටි පිලටද වාසි සහගතය. මෙම ක්‍රීSඩාවේදී එවනු ලබන පොල් ගෙඩිය මෙන්ම අතේ ඇති පොල් ගෙඩියද ඇතැම් විට පොල් ගෙඩි දෙකමද බිඳෙන්නට පුළුවන.

පොර පොල් ක්‍රීඩාව බදාදා හෝ සෙනසුරාදා දිනක ආරම්භ කොට දින 7 ක් පවත්වන අතර නොබ්ඳී පොල් ඉතිරි වන පිල ජයග්‍රහණය ලබයි. අවසාන දින පොර පොල් පිටියේ ගම්මඩු උළෙලක් පවත්වා දානමය පිංකමකින් මෙය අවසාන කරයි. කාන්තාවන්ට මෙම දානමය පිංකමට සහභාගි වන්නට අවසර නැත.

අං කෙළිය

පත්තිනි දේවිය වෙනුවෙන් සිදු කරන මෙම ක්‍රීඩාවේදී පත්තිනි දේවිය සහ පාලඟ කුමරුගේ කතාව ගායනයෙන් ඉදිරිපත් කරයි. වර්ෂාව බලාපොරොත්තුව සිදු කරන මෙම ක්‍රීඩාවේ උද්වේගකර අවස්‌ථාව අනුව ගීයේ ස්‌වභාවය වෙනස් වේ.

කතා වස්‌තු ගායනය

සසිරිබර මෙසිරිලක
කඳ කුමරු සාමිනේ
දොළහ පත්තිනි දෙවියනේ
රකිති අප හැම දෙනේ

උද්වේගකර අවස්‌ථාවක්

එන වලියට හෝයියා- යන වලියට හෝයියා
අනංගයෝ හෝයියා = මල් මදයෝ හෝයියා
මල් මාමා හෝයියා - ගිනි ජාලා හෝයියා
පාලඟයෝ හෝයියා පත්තිනියෝ හෝයියා

අපි දිනුවයි හෝයියා දිනුම් පිලට හෝයියා

ඔන්චිල්ලා පැදීම

පුරාණයේ සිටම පැවැත එන ඔන්චිල්ලාව සමඟ බැඳී පවතින ජනප්‍රවාද කීපයක් ඇත. එයින් පැරණිම කතාවට අනුව අසුර නම් තැනැත්තා ඊශ්වර දෙවියන්ට ඇප උපස්‌ථාන කිරීමෙන් සතුටට පත් විය. කාලයක් ගෙවෙන විට ඊශ්වර දෙවියන්ගේ බලසම්පන්න බව නිසාම කිසියම් වරයක් ඉල්ලා ගත යුතු යෑයි සිතුණෙන් අසුරයා විසින් ඊට ගැලපෙන කාලය බලා සිය අදහස ඉදිරිපත් කරන ලදී. අසුරයා පිළිබඳව වූ විශ්වාසය නිසාම ඊශ්වර දෙවියන් වරයක් දීමට කැමැත්ත පළ කළෙන් අසුරයා ඉල්ලා සිටියේ තමා කිසිවෙකුගේ හිසට අත කැබූ විට එම තැනැත්තා අළු වී යන වරමකි. ඊශ්වර දෙවියන් විසින් එම වරම ලබා දුන් තැනදී අසුරයාට එය අත්හදා බැලීමේ ආශාවක් පහළ විය. එය අත්හදා බැලීමට අසුරයා ඊශ්වර දෙවියන්ගේ හිසට අත තැබූ සැණම ඊශ්වර දෙවියන් ඔහුගෙන් බේරීමට පළා යත්ම එය දුටු විෂ්ණු දෙවියන්ට ඊශ්වර දෙවියන් ගැන දුක සිතුණේය. විෂ්ණු දෙවියන් විසින් අසුරයා යන මග ඔන්චිල්ලාවක් බැඳගෙන ගැහැනු වෙසින් ඔන්චිල්ලා පදිනු දැක අනේ මෙම කාන්තාව මෙසේ සිටින්නේ ඇයි දැයි සිතා නළලට අත ගසා ගත් වනම අසුරයා අළු වී ගියේය

පත්තිනි දෙවියන් වෙනුවෙන් බාර වී ඔන්චිල්ලා ඉදි කරන බව කියන අතර කූඩු ඔන්චිල්ලා , බඹර ඔන්චිල්ලා, දෙපට ඔන්චිල්ලා, වැල් ඔන්චිල්ලා, යතුරු ඔන්චිල්ලා , සහ මල් ඔන්චිල්ලා ලෙස ප්‍රභේද ගණනාවකි. සිංහල අවුරුදු කාලයේදී පදිනු ලබන්නේ ලණු ඔන්චිල්ලාවයි. මෙහිදී දෙදෙනෙකුට වාඩි වී සිටිය හැකි අතර දෙන්නෙක් දෙපැත්තේ සිට ඔන්චිල්ලාව පදවනු ලැබේ.

සිංහල අවුරුදු කාලයේදී කලඑළි බසින ඔන්චිල්ලා පැදීමේදී ගායනා කරන කවි වාරම් ලෙස හැඳින්වේ.

ඔන්චිලි චිලි චිල්ල මලේ
වැල්ල දිගට නෙල්ලි කැලේ
කඩන්න බැරි කටු අකුලේ
කඩා දියන් මගේ මලේ

අත්ත උසං උසං උසං
ජම්බු පොකුරු සිලිං බිලිං
ලොකු අක්‌කේ පදිං පදිං
ජම්බු කඩං බෙදං බෙදං

අං කෙළිය

පත්තිනි දේවිය මුල් කර ගත් ක්‍රීඩාවන් දොළහක් ඇති අතර එයින් මුල්ම ක්‍රීඩාව අං කෙලියයි. සොලි වංශයේ මායා රජුට සිටි පාලඟ නම් කුමරු පත්තිනි දේවිය සමග විවාහ විය. දිනක් මේ දෙදෙනා උයනට ගිය විට සපුමල් සුවඳක් දැනෙන්නට විය. අවාරයේ දැනෙන සපුමල් සුවඳ ඔස්‌සේ ගිය ඔවුන් මල් පිපී තිබුණ ඉසව්ව සොයා ගන්නා ලදී. බිම සිට කඩන්නට බැරි ඉසව්වක තිබුණ මල් කඩන්නට කෙකි දෙකක් කපා ගත් අතර එකක් පත්තිනි දේවිය සමග සටි පිරිසද අනෙක් කෙක්‌ක කුමරුන් සමග සිටි පිරිසද අතරට ලැබුණි. කෙකි දෙක පැටලී අවසානයේදී පිරිමින් අතර වූ කෙක්‌ක බිඳී ගියෙන් මෙම සිද්ධිය සිහිපත් කරන්නට අංකෙළිය බිහි වූ බව ජනප්‍රවාදයේ සඳහන්ය.

මෙම ක්‍රීඩාව කරන විට උඩු පිල සහ යටි පිළ ලෙසින් කොටස් දෙකකි. අං ඇදීSමට දෙපිරිස මහත් හරසර සහිත පෙරහැරකින්a පිට්‌ටනියට පැමිණෙන අතර සියල්ලන්ම පිරිමින් විම විශේෂත්වයකි. ක්‍රීඩකයන් මස් මාංශයන්ගෙන් වැලකී සිටින අතර ක්‍රිඩාව ආරම්භ කිරීමට කප් සිටුවිම නැකතට සිදු කරයි. රෑඅං ආභරණ රෑ ලෙස සලකන අං ගෙන එන්නේ දේවාලයේ සිටය. අඟක් ලෙස තෝරාගන්නේ ගසක සෘජුකෝණයක් ලෙස සැකසුණු අත්තකි. අං කොටස් දෙකක් වන අතර ඒවා නම් පොලු අං සහ කෙකි අං ලෙසය. අන්දර පිහිඹිය ඇට්‌ටේරියා කරඳ සහ කළුවර වැනි ගස් මේ සඳහා යොදා ගනී.

උඩු පිල සහ යටි පිල අතර වූ මෙම තරගයෙන් අං කැඩීම ගැලවී යා නොදී රැක ගත යුතුය. අං පටලවා ගෙන සිදුකරන මෙම ක්‍රීඩාවේදී අඟ නොකැඩුණු පිරිස අඟ ලිහාගෙන මඟුල් බෙර වයමින් ගම වටා යයි. අවසානයේදී සිදු කරන දේව පූජාවෙන් ක්‍රීඩාව අවසන් කරයි.

ගොසින් බැසපුවයි දුනුකේ විලටා
විමසා බැලුවයි ඒ විල වටටා
නැත සිමි සපුමල් මේ අවටා
මෙතැන නොවෙයි සිමි තව යන් එපිටා

ගොසින් බැසපුවයි නාමල් විලටා
විමසා බැලුවයි ඒ විල වටටා
නැත සිමි සපුමල් මේ විල අවටා
මෙතන නොවෙයි සිමි තව යන් එපිටා

කඹ ඇදීම

සිංහල අලුත් අවුරුදු කාලයේදී දක්‌නට ලැබෙන කඹ ඇදීම සිංහල ජන ක්‍රීඩාවන් අතරට ගැනෙන විශේෂිත ක්‍රීඩාවකි. මෙම ක්‍රිඩාව නාවිකයන්ගෙන් ආරම්භ වන්නට ඇතැයි සලකනු ලැබේ. මාස ගණනක් මුළුල්ලේ මුහුදු ගමනෙහි යෙදුණු නාවිකයන් ඔවුන්ගේ විනෝදය සහ ව්‍යායාමය උදෙසා කඹ ඇදීම සිදු කළ බැව් විශ්වාස කෙරේ.

රබන් ගැසීම

සිංහල ජන සමාජයේ උත්සව අවස්‌ථාවන් සමග සම්බන්ධ වූ රබන් ගැසීම කාන්තා පාර්ශ්වය සමග බැඳී පවතින ජන ක්‍රීඩාවකි. රබාන සමග බැඳී ඇති ජන විශ්වාසයන් කීපයක් වේ. ඊශ්වර දෙවියන් දුටු සිහිනයකට අනුව රබාන නිර්මාණය කළ බවත් එම නිර්මානය සුවඳ සඳුන් ලීයෙන් සිදු කළ බවත් එක් ජනප්‍රවාදයක් වේ. මුලින් සරල ලෙසින් වූ තෝරා ගැනීමට පහසු රබන් පදයකින් මුල පුරා එයින් අනතුරුව ක්‍රම ක්‍රමයෙන් තෝරා ගැනීමට අපහසු රබන් පද වෙතට යොමු වීම මෙම ක්‍රීඩාවේ ලක්‌ෂණය වේ. රබාන වටා නටමින් මෙන්ම දෑතින් මෙන්ම වැලමිටෙන්ද රබානට පහර දෙමින් අති දක්‌ෂ ලෙසින් ක්‍රීඩා කරන පිරිස් අප අතර වේ.

මෙම ක්‍රීඩාව ආරම්භ කිරීමට පෙරාතුව රබන් පදයකින්ම බුදුන් සහ දෙවියන්ගෙන් අවසර ඉල්ලා සිටිනු ලැබේ.

බුද්ධං බුද්ධං බුද්ධං වන්දේ
ධම්මං ධම්මං ධම්මං වන්දේ
සංඝං සංඝං සංඝං වන්දේ
බුද්ධං ධම්මං සංඝං වන්දේ

එයින් අනතුරුව දෙවියන් අමතන්නේ මෙසේය

එගොඩ කෝවිලේ වේණාවක සද්දේ
මෙගොඩ කෝවිලේ වේණාවක සද්දේ
හකර වරම් දෙවියන්ගේ සද්දේ
අනේ දෙවියනේ අපෙ සවනට මිණි සද්දේ

රබන් වාදනය ප්‍රධාන කොටස් තුනකින් සිදු වේ.

1. රබන් සුරල් වැයීම

රබන් සුරල් වැයීමේදී රබාන වටා හයදෙනෙක් වාඩි වී සිටිති. තිදෙනෙක් රබාන වාදනය කරන අතර ඉතිරි අය වයන පදයේ තාලයට සිය අත්ලෙන් රංගනය ඉදිරිපත් කරයි.

බුලත් බුලත් මම ගත්තා
තුට්‌ටු දෙකට මම වික්‌කා
තුට්‌ටු දෙකට ගත්තු බුලත්
සල්ලි හතට මම වික්‌කා

උඩින් උඩින් වර පෙත්තප්පූ
බිමින් බිමින් වර පෙත්තප්පූ
උඩින් උඩින් වර බිමින් බිමින් වර
කැවුම් කන්න වර පෙත්තප්පූ

2. අත්මාරු කිරීම

රබාන වාදනය කරන විට එකිනෙකාගේ අත්වලට ගසමින් රබාන වාදනය කරන අතර මෙම අවස්‌ථාව සඳහා ස්‌ත්‍රී පුරුෂ දෙපක්‌ෂයම සම්බන්ධ වෙති. එකිනෙකා අතර ගොඩනඟා ගන්නා සංවාදයන්ට අනුව සිදු වෙන වාදනය බෙහෙවින් විනෝදජනක වේ.

රත්තරනින් මුද්ද හොඳයි
ගල් තුනකුත් එක්‌ක
මුද්ද ගන්න කැමැති කෙනා
එනවද මා එක්‌ක

දකුණ හුරුයි
දෝං තාං

වමත හුරුයි දෝං තාං
දකුණ හුරුයි

වමත හුරුයි

දෙකම හුරුයි
දෝං තාං

3.තාලන්

මෙහිදී මුලින් ගීතයක් ගායනා කරන අතර එයින් අනතුරුව එය රබානෙන් වාදනය කරයි. මුලදී ඉතාම ලයාන්විතව රබන් පදයක් ගයා වාදනය ආරම්භ කරයි. එයින් අනතුරුව ගීතය නොමැතිව වාදනය පමණක් සිදු වේ. ඉතා තරගකාරීව මෙය සිදු කෙරේ. එක් කණ්‌ඩායමක් ගීතයේ පදය ගායනා කරන අතර සෙසු පිරිස පදයට අනුරූප වාදනය ඉදිරිපත් කරයි. තාලන්වලදී ගායනා කරන ගීතයන් අතර

පැත්තක බුදුරුව පැත්තක දෙවිරුව
සෑය රුවින් දිලිතෙයි.
අත්තක සුදු මල්
අත්තක රතු මල්

සෑය රුවින් දිලිතෙයි.
තත් තත් ගිජි කුඳ
රුපියල් සවුදම
ටි ං ගා දොර හරිතෙයි

මේ අන්දමට සිංහල අලුත් අවුරුද්ද සමග කලඑළි බසින ජන ක්‍රීඩාවන් අවුරුදු උණුසුමේ නිමාවත් සමගම අපෙන් ඈත්ව යන්නේය යළිත් වරක් තවත් දෙළොස් මහක් ගෙවීමෙන් එළැඹෙන අලුත් අවුරුද්ද සමග අප හා එක්‌වීමේ අදහසින් බව අමතක නොකළ යුතුය.

සිංහල අවුරුද්ද සමඟ බැඳුණු ජන ක්‍රීඩා


An Stipa tenuis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rodolfo Amando Philippi. An Stipa tenuis in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa tenuis


In Belize, the Thomas Vincent Ramos Highway takes up where the Hummingbird Highway ends and runs from Dangriga to Punta Gorda. It is entirely paved, with the completion of a 10-mile segment between Golden Stream and Big Falls circa 2008–09.  The TV Ramos Highway provides important access to a number of Mayan ruins and natural areas.  The ancient Mayan sites of Nim Li Punit and Lubaantun are each situated a few miles west of the highway in southern Belize.  The Cockscomb Basin Wildlife Sanctuary is several miles west of the highway in south-central Belize.

In 2011, a project was initiated, and complete by 2015, to extend the Southern Highway 21.4 mi/34.5 km to Jalacte in southwestern Belize.

On September 30, 2020 the Southern Highway was renamed to Thomas Vincent Ramos Highway. It was named after Thomas Vincent Ramos, the creator of Garifuna Settlement Day.

Junction list

References

Roads in Belize
Toledo District
Stann Creek District

Thomas Vincent Ramos Highway


Sian Reese-Williams (Glanamma, Gales; 18 de noviembre de 1981) es una actriz galesa, más conocida por haber interpretado a Gennie Walker en la serie Emmerdale Farm y por su papel como la investigadora policíaca y exmilitar Cadi John en la serie galesa Hidden (2018-2019).

Biografía
Es hija de Jeff Williams. Se graduó del Drama from the University of Hull y se entrenó en el Royal Welsh College of Music & Drama.

Carrera
Ha aparecido en obras de teatro, como The Crucible, As You Like It y Be my Baby, entre otras.

En 2001 obtuvo el premio BBC London Theatre en la categoría de actuación sobresaliente por su actuación en la obra The Dreaming. El 1 de abril de 2008, obtuvo su primer papel en la televisión cuando se unió a la exitosa serie británica Emmerdale Farm, donde interpretó a Genesis "Gennie" Walker hasta el 26 de julio de 2013.

Filmografía

Televisión

Teatro

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy > Celebrity News > Sian Reese-Williams
 Sian Reese-Williams on TV.com

Actores de televisión de Gales

Sian Reese-Williams


International Organisation of Good Templars (IOGT) er en international loge, stiftet i 1851, der arbejder for at mindske afhængighed af alkohol og euforiserende stoffer.

IOGT Danmark

Historie
Midt i februar 1880 indrykkedes en annonce i Berlingske Tidende, hvor man indbød til diskussion om afholdssagen og oprettelse af I.O.G.T. i Danmark. Knapt 20 mænd og en enkelt kvinde dukkede op i Hotel d'Angleterres hvide sal. Carl Frederik Balle, der var optaget i ordenen i Norge, oplyste de tilstedeværne om ordnen og dens formål. Efterfølgende, den 13. marts 1880, blev ordnen stiftet i Danmark på et møde på på Gammelholmen, og logen fik navnet Tempelherren, loge nr. 1. Den 32 årige læge Henrik Selmer, blev logens øverste templar.

Ganske kort efter blev logens første kvindelige medlem optaget. Den 41 årlige Frøken Lene Blauenfeldt var på påskeferie hos sin svoger, Niels Amandus Thorsen, der var en af de 13 medstiftere af Tempelherren. Kort efter hendes hjemkomst til Vejle, fik hun etableret IOGT's anden loge, der fik navnet Jacob Molay.

De høje optagelses- og medlemsafgifter gjorde det muligt at få logelokaler og allerede i 1882 var der 13 IOGT-loger rundt om i Danmark. Logerne savnede en overhøjhed og efter indhentning af de fornødene fuldmagter stifter man Danmarks IOGT-storloge den 28. august 1882.
Forbindelsen med verdenslogen var hidtil blevet vedligeholdt igennem Norge; men logerne blev nu, igennem storlogen, et selvstændig led af ordenen.

Siden stiftelsen af IOGT Danmarks Storloge, har der været IOGTs byggeselskaber, pensionater, friboliger, sangforeninger, spareforeninger, sportsforeninger, forsikringsselskab m.m. Den sidste loge, der har til huse i en IOGT-ejendom, er Fremtidens haab, der er beliggende i Norgesgade 23, Esbjerg.

Medstifter af Tempelherren
 Niels Amandus Thorsen
 Henrik Selmer
 J. Møller
 H. Wright - Gundestrup
 L. Simonsen
 Niels Larsen
 A.A. Clausen
 J.F. Reinholtz
 J.C.L. Loth
 Carl Johan Frederik Balle

Logerne

Kendte medlemmer
 Borgmester Frederik Poulsen. Medlem af Jacob Molay fra sin tidlig ungdom og til hans død. Han var bl.a. medstifter af Socialdemokratisk vælgerforening i Vejle.
 Lene Silfverberg, født Blauenfeldt. aktiv kvinde indenfor afholdsbevægelsen. Hun indførte Det blaa Baand og stiftet i 1907 københavnske kvinders kaffevogne.
 Guldsmed Guldbrand Guldbrandsen. Medstifter af Jacob Molay og Den Gamle Afholdsforeningen. Han sad bl.a. 6år i Vejle byråd.
 Lars Larsen-Ledet. Forfatter, Journalist, Agitator, redaktør og medstifter af Det radikale venstre.

Stor Templar for IOGT Danmark
(I dag bliver Stor Templaren kaldt for Landsformand)

Bogstaverne på regalierne

kildefortegnelse
 Bog: 100 års Goodtemplararbejde i danmark af Gunner M. Nielsen.
 Bog: Afholdsbevægelsen i Danmark af H. I. Nielsen
 Ritualbogen for grundlogerne under Danmarks Storloge af I.O.G.T. 1937
 Bog: Blade af samarbejdets historie - V. Figgers Forlag
 Good Templar sangbogen - Udgivet af Ordensselskabernes fællesudvalg 1950

Internationale organisationer
Loger


Agrilus impexus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Horn, 1891.

Referências

impexus

Agrilus impexus


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 15. April 2020 wieder und enthält 14 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Erlenbach

|}

Großblankenbach

|}

Kleinblankenbach

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Blankenbach

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Blankenbach
!

Liste der Baudenkmäler in Blankenbach


Biserica Sfântul Martin este o biserică romanică din Opatów, în Voievodatul Sfintei Cruci, Polonia. Edificiul este considerat drept cel mai valoros monument din Opatów, clădire reprezentativă pentru arhitectura romanică din Polonia. Patronul bisericii este sfântul Martin de Tours.

Istoric
Potrivit cronicarului Jan Długosz mănăstirea ar fi fost construită de fiul lui Boleslav al III-lea al Poloniei, ducele Henryk Sandomierski, cruciatul, pentru Cavalerii Templieri din Ierusalim. Alte surse atribuie biserica cistercienilor, benedictinilor sau lui Alojzy Dunin.

Descriere
Edificiul a fost construit în stil romanic. Ulterior i-au fost adăugate unele elemente gotice, renascentiste și baroce. Biserica are două turnuri pe latura de vest. Cel din sud, cel romanic, a fost construit din piatră tăiată, și se remarcă prin ferestre mici. Al doilea turn, construit mai târziu, are o formă mai simplă. Există un portal principal romanic între turnuri cu un portal gotic plasat pe el. Lângă portal există urme ale unei intrări acoperite cu trei arcade.

Nava centrală a clădirii provine, probabil, din secolul al XVI-lea și este acoperită cu o boltă din perioada gotică târzie, care a înlocuit un tavan de lemn. Interiorul bisericii este acoperit de picturi baroce din secolul al XVIII-lea. Pereții navei centrale, cu arcade, au fost decorați cu scene alegorice, iar pe boltă există scene din viața Sf. Martin.

În altar se află o reprezentare a Maicii Domnului cu pruncul Isus din secolul al XVI-lea.

Note

Biserici romano-catolice din Polonia
Biserici cu hramul Sfântul Martin
Arhitectură romanică

Biserica Sfântul Martin din Opatów


Gerald Theron Campion (23 April 1921 – 9 July 2002) was an English actor. He is best remembered for his role as Billy Bunter in a 1950s television adaptation (Billy Bunter of Greyfriars School) of books by Frank Richards (Charles Hamilton).

Biography

His father Cyril Theron Campion (1894–1961) – a playwright and screenwriter – and Blanche Louise Tunstall née Bear (1890–1933) – a first cousin of Charlie Chaplin – married in 1920 in London. Campion was born in Bloomsbury, London, an only child.

He won a place at RADA at age 15, and appeared in numerous films and television programmes – mostly comedies. In 1937, he appeared in Tavs Neiiendam's radio play Inspiration to a Poet on the BBC Home Service.

His only major success was as Bunter, a juvenile role he played successfully despite being much older than his character (he was 40 when the series ended). Campion later reprised the role (now Lord Bunter of Hove, who had succeeded in betting shops and property) in the BBC Radio 7 series Whatever Happened to ...? in the episode that speculated on whether Bunter's form master at Greyfriars School, Horace Henry Samuel Quelch, became a secret agent.

In 1979, he recorded an appearance in Shada, a Doctor Who story which was not completed in its intended form.

After dropping out of acting, Campion ran clubs and restaurants in London's Soho, the best known of which is Gerry's, a long running private members' club attracting a mainly theatrical membership.

Personal life

Campion's first marriage, with Jean M Sherman (Simmonds) (b. 1925) in London in 1947, ended in divorce in 1972. They had three children: Anthea (a singer who married composer Thomas Rajna); Anthony, born in 1948; and Angelica, born in 1962. His second marriage, with Susan (Suzie) Marks in 1973, ended with his death.

Campion lived in Wittersham, Kent for many years.  He and his wife Suzie moved to France in 1991.  He died in 2002 aged 81 in Agen, Aquitaine, France.

Selected filmography

 The Drum (1938) – Soldier (uncredited)
 The Ghost of St. Michael's (1941) – Pupil at Rear of Class (uncredited)
 Take My Life (1947) – Newspaper Seller at Station (uncredited)
 Miranda (1948) – Lift Boy (uncredited)
 The Pickwick Papers (1952) – Joe, the Fat Boy
 Top of the Form (1953) – Pugley
 Knave of Hearts (1954) – Harry (uncredited)
 Up to His Neck (1954) – Skinny
 Fun at St. Fanny's (1956) – Fatty Gilbert
 Jumping for Joy (1956) – Man with Ice Cream (uncredited)
 Keep It Clean (1956) – Rasher
 Carry On Sergeant (1958) – Andy Galloway
 Inn for Trouble (1960) – George
 School for Scoundrels (1960) – Proudfoot
 Double Bunk (1961) – Charlie
 Jigsaw (1962) – Glazier (uncredited)
 The Fast Lady (1962) – Actor in Scottish TV show
 A Home of Your Own (1964)
 The Comedy Man (1964) – Gerry
 Those Magnificent Men in their Flying Machines (1965) – Fireman (uncredited)
 The Sandwich Man (1966) – Fred – Sandwich Man in Suit of Armour
 The Sorcerers (1967) – Customer in China Shop
 Half a Sixpence (1967) – Fat Boy
 Chitty Chitty Bang Bang (1968) – Minister
 Atlantic Wall (1970) – Clergyman 2
 The Six Napoleons from The Return of Sherlock Holmes (1986) – Morse Hudson
 Little Dorrit (1987) – Mr. Tetterby
 Just Ask for Diamond (1988) – Uncle Holly

References

Sources

External links

1921 births
2002 deaths
Alumni of RADA
English male stage actors
English male film actors
English male television actors
People educated at University College School
People from Bloomsbury
People from Wittersham

Gerald Campion


An Eriocaulon rajendrababui in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni R. Ansari ngan Nambiyath Puthansurayil Balakrishnan. An Eriocaulon rajendrababui in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon rajendrababui


Francisco Javier Cienfuegos Jovellanos ( Oviedo , 12 de março de 1766 - Alicante , 21 de junho de 1847 ) foi um sacerdote , bispo e cardeal espanhol .

Biografia
Era sobrinho do político Gaspar Melchor de Jovellanos e do arcebispo de Sevilha Alonso Marcos de Llanes Argüelles. Completou os estudos eclesiásticos em Sevilha, foi ordenado sacerdote em 1789 e obteve o grau de Doutor em Teologia em 1794. Em 21 de fevereiro de 1819 foi nomeado Bispo de Cádiz, durante seu período nesta cidade foi firme defensor de absolutismo , obstruiu em todos os momentos qualquer tentativa de reforma liberal e publicou uma pastoral na qual atacava duramente o levante de Riego em favor da constituição de 1812.

Em 26 de outubro de 1824 foi nomeado arcebispo de Sevilha e em 13 de março de 1826 recebeu a nomeação de cardeal com o título de Santa María del Popolo pelo Papa Leão XII. Em 1836, devido ao seu apoio ao carlismo , foi exilado para Alicante , onde morreu a 21 de junho de 1847, sem nunca mais regressar à sua sede episcopal, apesar de a pena de exílio ter sido suspensa em janeiro de 1844.   Os seus restos mortais foram transferidos para Sevilha em 1867 e estão enterrados em um mausoléu neogótico localizado na Capela da Grande Conceição da Catedral de Sevilha

Cardeais da Espanha
Cardeais nomeados pelo papa Leão XII

Francisco Javier de Cienfuegos e Jovellanos


පෘථිවියෙහි වායුගෝලය යනු,  පෘථිවි ග්‍රහලෝකය වටා පවතින සහ පෘථිවියෙහි ගුරුත්වය විසින් රඳවා තබා ගන්නා,  පොදු වහරෙහි වාතය ලෙසින් හැඳින්වෙන  වායු ස්ථරය වෙයි. පෘථිවියෙහි වායුගෝලය විසින්, පාරජම්බුල සූර්ය විකිරණය අවශෝෂණය කිරීමෙන් පෘථිවිය මත ජීවය ආරක්ෂා කිරීම, තාපය රඳවා තබාගැනීම (හරිතාගාර ආචරණය) මගින් පෘෂ්ඨය උණුසුම් කිරීම, සහ දහවල සහ රාත්‍රිය අතර උෂ්ණත්ව අන්තයන් ( දෛනික උෂ්ණත්ව විචලනය) ඌනනය කිරීම යන දේවල් සිදුකරයි.

පෘථිවියෙහි වායුගෝලය


Antípsara es una pequeña isla griega en el mar Egeo.

Se encuentra unos 3 km al oeste de la isla más grande Psará, de la que deriva su nombre. Las condiciones geográficas hacen inaccesibles el norte y oeste de la isla. Existe evidencia de asentamientos en la antigüedad de griegos y romanos y se sabe que durante el dominio otomano de la isla esta sirvió como puerto. Hoy en día, los viajes turísticos a la isla provienen de Psara en los meses de verano. La pequeña iglesia de San Juan (Άγιος Ιωάννης) en el lado oriental es visitada en agosto por los peregrinos. Además, se trata de un sitio de anidación para diversas especies de aves. Cuenta con cuatro habitantes según el censo de 2011.

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Grecia del mar Egeo
Islas habitadas de Grecia
Islas de la periferia de Egeo Septentrional

Antípsara


الحرية هي جريدة يومية سياسية إخبارية جامعة أصدرها التجمع الدستوري الديمقراطي، الحزب الحاكم سابقاً في عهد زين العابدين بن علي في تونس، وهي رديفة جريدة لورونوفو (Le Renouveau) الناطقة بالفرنسية.
 صدر عددها الأول في 20 مارس/آذار 1988، وهو ما يصادف أول احتفال بذكرى عيد الاستقلال بعد 7 نوفمبر 1987. وقد جاءت لتعوض جريدة العمل، لسان حال الحزب الحر الدستوري ثم الحزب الاشتراكي الدستوري. أما آخر عدد فقد صدر يوم 14 جانفي 2011 وهو تاريخ هروب بن علي من تونس.
 من بين من تداول على إدارتها محمد البلاجي وسعيد ناصر رمضان وعبد العزيز العاشوري...
 لجريدة الحرية عدد من الملاحق من أهمها الملحق الثقافي الذي بدأ بالظهور منذ 24 مارس/آذار 1988.

صحافة الأحزاب في تونس
صحف يومية

الحرية (صحيفة)


Goran Rem (Slavonski Brod, 12. studenog 1958.) hrvatski je književnik, profesor književnosti na Filozofskom fakultetu u Osijeku, teoretičar i povjesničar umjetnosti.

Životopis
Otac mu je književnik i autor književne te kazališne kulture Istočne Hrvatske Vladimir Rem. Vladimir Rem 1967. postaje ravnatelj kazališta u Vinkovcima, mijenja ime u "Kazalište Joze Ivakića" i osniva "Ogranak Vinkovci", prvi ogranak Društva hrvatskog književnika.

Goran Rem pohađa gimnaziju Matija Antun Reljković od 1973. do 1977. i maturira kod profesorice Milke Tvrdeić radom Ljubav u lirici Stanka Vraza i Tina Ujevića. U Osijeku upisuje studij jugoslavistike s vinkovačkom općinskom nagradnom stipendijom Studentska umjetnička nagrada Josip Kozarac za zbirku pjesama Ženitva. Nakon završenog studija jugoslavistike 1981., upisuje i postdiplomski studij komparatistike u Zagrebu, kojega završava u klasi akademika Miroslava Šicela, s temom Aspekti metajezičnosti u suvremenome hrvatskome pjesništvu. Disertacijski rad Intermedijalnost u suvremenome hrvatskome pjesništvu brani 1996., kod mentora Cvetka Milanje. Otac je književnice, komunikologinje i hebraistice kćerke Paule i sina gimnazijalca Benjamina. Supruga Slađana Rem je kroatistica i školska knjižničarka.

Profesionalna i akademska djelatnost
Od 1981. do 1990. radi u osnovnim i srednjim školama Vinkovaca i Osijeka. U Domovinskom ratu pokreće jednogodišnji umjetnički projekt Noise Slawonische Kunst s trideset i šest hrvatskih umjetnika i kulturnjaka (od 27. lipnja 1991. do 27. lipnja 1992.). Srpnja 1992. zapošljava se na Pedagoškom fakultetu u Osijeku (danas Filozofski fakultet Osijek). Godine 2009. postaje redoviti profesor nove hrvatske književnosti, a od 2014. redoviti profesor u trajnom zvanju. Predaje hrvatsku književnost od romantizma do danas i uvod u studij književnosti, a na doktorskim studijima kolegije Rock lirika i Hrvatsko pjesništvo trećeg milenija. Supokretač je interdiscipline mediostilistike. Obavljao je funkcije voditelja Katedre kroatistike dislociranog studija Hrvatskoga jezika i književnosti i knjižničarstva u Vinkovcima, voditelja Odsjeka za hrvatski jezik i književnost i prodekana za znanstveno-istraživački rad. Šef je Katedre za hrvatsku književnost (2012. - 2022.) odnosno redoviti profesor u trajnom zvanju Odsjeka za hrvatski jezik i književnost. Znanstveni fokus mu je na povijesti književnosti. Objavio je 32 knjige, od čega 20 znanstvenih, 9 stručnih, 3 udžbenika, stotinjak znanstvenih radova i više stotina stručnih radova.

Kultura i umjetnost
Od 1977. aktivan je u različitim područjima umjetnosti i kulture. Autor je i suautor medijskih radova iz područja filma, likovnosti, glazbe i kazališta. 1982. postaje voditelj književne tribine Studentskog kulturno-umjetničkog centra u Osijeku, koja od 1984. djeluje u sklopu projekta Quorum. Suautor je ratnih kulturno-umjetničkih projekata Noise Slawonische Kunst i Dokumenti, 27. lipnja raskrižje na Klajnovoj. 2003. godine, Dječje kazalište u Osijeku postavlja njegov igrokaz Pobuna junakinja. Suautor je medijskih projekata s Ivanom Faktorom (Psi I i Psi II) i Ivanom Šeremetom (likovno-pjesnička mapa Nikada i sad). Sudjeluje u projektima Muzeja likovnih umjetnosti u Osijeku. S Paulom Rem postavlja projekt Intimacy u suradnji s dvadeset umjetnika iz Hrvatske, Slovenije, Srbije i Mađarske te SAD-a.

Urednik je i prireditelj časopisa, umjetničkih projekata, pjesničkih i znanstvenih knjiga, antologija, panorama i monografija. 1981./82. djeluje kao glavni urednik časopisa Rijek – prvog istočnohrvatskog studentskog periodika za kulturu i književnosti (uz Darka Vukovića, Delimira Rešickog i Stanka Dabića). 1980-ih i 1990-ih godina u uredništvu je projekta Quorum i zatim Književne revije. U uredništvu je znanstvenoga časopisa Anafora. Urednik je i prireditelj u knjižnicama Slavonica u 100 knjiga, Croatica, Brodski pisci, Čuvari buke i Knjižnici Pjesničkih susreta u Drenovcima. Objavljuje u području medijalne, izvedbovne i tekstualne umjetnosti.

Potpisuje reprint pjesničke zbirke Đerdan Josipa Stošića, u Disputu. Prireditelj je dvaju svezaka izabranih eseja Bore Pavlovića, izbor iz poezije Milorada Stojevića, trotomno izabranih eseja, studija i kritika Branimira Donata Prakseologija hrvatske književnosti. Uređuje knjižnicu Pannonius u Ogranku DHK slavonsko-baranjsko-srijemskom te knjižnicu Urbani Šokci i Matošev milenij.

Član je prosudbenih povjerenstava za dodjelu književnih i znanstvenih nagrada – Goranovog proljeća, Kvirinovih susreta, Pjesničkih susreta u Drenovcima, Cesarićevih dana, Dana Josipa i Ivana Kozarca te Đakovačkih susreta hrvatskih književnih kritičara te u HRZZ i Ministarstvu kulture RH.

Bibliografija
Knjige poetskih tekstova

 Ženitva (pjesme), UPAH, Vinkovci / Zagreb, 1977./1979.
 Post ili past (poetski tekstovi), IC Revija, Osijek, 1985.
 Agregacija slova (poetski tekstovi), Quorum, Zagreb, 1985.
 Jesenji metak (poetski tekstovi ), Mali katalog poezije, Osijek, 1985.
 Dobre oči tvoje (pjesme), Meandar, Zagreb, 1996.
 Intima (poetski tekstovi), Subjekt, Osijek, 2005.
 Film (poetski tekstovi), DHK, Zagreb, 2005.
 Nikada i sad (poetski tekstovi), Mendar media, Zagreb, 2006.
 Netko na bubnjevima odsvira likovnu agoniju: lirika, DHK, Zagreb, 2011.
 Pauline pjesme u prozi – ja sam Saga: tekstovi, Meandar, Zagreb, 2017.
 I tvoja je sjena lijepa, web knjižnica Ane Horvat - Hrvatska ljubavna lirika, 2020.

Medijski radovi

 Plakat-pjesma Sonic Youth, intervencija, STUC Osijek, 1985.
 Kaspar Hauser, koncertna izvedba i koncepcija multiredateljske predstave u pet postava (Katja , Vladimir Stojsavljević, Milan Živković MŽ, Boris Bakal, Slobodan Beštić) , STUC, Osijek 1990.
 Izvedba, koncept i postav, multimedijski scenski rad za pet gitara, pet recitatora, motor i kontejner, STUC, Osijek 1990.
 Slavonska krv, audio performens, govor mimo intervjua, Radio 101, Zagreb, listopad 1991.
 Dvogled, Nikada i sada, mapa s Ivanom Šeremetom, Galerija S/Horetzky, Koprivnica/Zagreb 2000.
 Psi I, instalacija, s Ivanom Faktorom, GLUO, 2001.
 Psi II, instalacija i CD, s Ivanom Faktorom/Darkom Jerkovićem, Vlastimirom Kusikom, Krunoslavom Stipeševićem, Delimirom Rešickim, GLUO, 2003.
 Pobuna junakinja (interdramski tekst, izveden u režiji Jasmina Novljakovića), Dječje kazalište u Osijeku, 2003.
 Rock'n'rat, Zoran Jačimović fotografije, Goran Rem tekstići, Galerija likovnih umjetnosti, Osijek 2011., Šimunić
 Intimacy, triptih uglazbljenih poetskih tekstova, s prijevodima Ksenije Mitrović, readingom Paule Rem i skladateljem Jimom Gardnerom aka Jr. James&The Late Guitar, Sjeverna Karolina 2019.
 Esencija intermedijalilteta – Hikos Mashup, izložba intermedijalne poezije (sa Sanjom Jukić), Muzej likovnih umjetnosti u Osijeku (7.-11. listopada 2021.), Filozofski fakultet u Osijeku (studeni 2021. – studeni 2022.), projekt festivala PunkT /Filozofski fakultet u Osijeku – Akademija za kulturu i umjetnost u Osijeku

Nagrade

 Studentska umjetnička nagrada Josip Kozarac, Vinkovci 1978.
 Sedam sekretara SKOJ-a, za studiju o Radovanu Pavlovskom, Zagreb 1986.,
 Državna Nagrada "Fran Galović" za najbolje zavičajno djelo 2000. godine za knjigu Osječka čitanka /autorstvo uz Helenu Sablić Tomić/,
 Nagrada Dana Josipa i Ivana Kozarca za znanstvenu knjigu godine Slavonski tekst hrvatske književnosti /autorstvo s Helenom Sablić Tomić/, Vinkovci 2003.,
 Državna godišnja Nagrada Jerzego Skowronka za najbolje djelo izvanruske slavistike objelodanjeno u Poljskoj, Krakow 2006., za knjigu Widzieć Chorwację. Panorama literatury i kultury chorwackiej 1990.-2005., Oprac. Krystyna Pieniążek-Markowić, Goran Rem, Bogusław Zieliński,
 Državna nagrada Julije Benešić za kritičarsku knjigu godine, Retorika kritike, Đakovo 2010.,
 Godišnje priznanje Županije osječko-baranjske za znanstveni rad, Osijek 2011.,
 Nagrada Dana Josipa i Ivana Kozarca, za znanstvenu knjigu godine, Poetika buke – antologija slavonskog ratnog pisma, Vinkovci 2011.,
 Povelja Srebrne svirale za životno djelo, Slavonski Brod 2017.

Utjecaj na razvoj znanstvene humanistike

 Inauguracija termina metajezično pjesništvo za liriku koja je konceptualno osviještena. (Poetika brisanih navodnika, biblioteka Znaci, Zagreb 1988.)
 Inauguracija termina intermedijalno pjesništvo za liriku koja je intenzivno osjetljiva u odnosima s drugim umjetnostima. (Koreografija teksta I i II, knjižnica Intermedija, Zagreb 2003.
 Izvedba znanstvenog skupa i 5 komplementarnih zbornika  Međunarodni znanstveni skup Modernitet druge polovice dvadesetog stoljeća, Ivan Slamnig - Boro Pavlović, postmodernitet - Osijek, Vinkovci, Budimpešta, Pečuh, Poznanj1999.-2012.
 Inauguracija termina panonizam, kao stilističke metastrukture u književnosti panonskoga geokulturnog polja. (Panonizam hrvatskoga pjesništva I i II, Budimpešta/Osijek, Sveučilište u Budimpešti/Sveučilište u Osijeku, 2012.)
 Bilateralni Project Baranya and Slavonia, Osijek-Pečuh, od 1997. do 2012., s jedanaest objavljenih reciprocitetnih autorskih znanstvenih monografija (s Helenom Sablić Tomić, Zoltanom Medveom i Zoltanom Agostonom).
 Projekt Cvelferica Gorana Rema sa suradnicama Sanjom Jukić, Ružicom Pšihistal i Ivanom Trojanom, kategorizira i znanstveno opisuje korpus književnoga, znanstvenoga i kulturnog teksta cvelferskoga prostora u rasponu od tristo godina. Evociranjem povijesno-vojne terminologije u naslovu projekta (Cvelferija) evocira se tradicijski identitet cvelferskoga prostora kao ishodište znanstvenoga bavljenja tom građom. Riječ je o geografskom prostoru što obuhvaća devet posavskih istočnohrvatskih sela – Rajevo Selo, Posavske Podgajce, Gunju, Drenovce, Đuriće, Vrbanju, Račinovce, Soljane i Strošince. Projekt Cvelferica, realiziran u šest knjiga – studija projekta, tradicijsko pismo, proza, poezija i metapismo te drama uz završni udžbenik Sinegdoha – omogućuje: metodološki i spoznajni prinos hrvatskoj književnoj povijesti, književnoj teoriji, folkloristici, etnologiji i kulturnoj antropologiji, književnoj kritici te književnoj i medijskoj stilistici.

Monografije (izbor)

 Poetika brisanih navodnika (studija), Znaci-Cekade, Zagreb, 1988.
 Zadovoljština u tekstu (kritika), Quorum, Zagreb, 1989.
 Čitati Hrvatsku (esej-kolumne), Durieux, Zagreb, 1994.
 Slavonsko ratno pismo (studija), MH Osijek/MH Slavonski Brod/ MH Vinkovci Osijek/Slavonski Brod/Vinkovci, 1997.
 Osječka čitanka (s Helenom Sablić Tomić), MH Osijek, Osijek, 1999.
 Puut nebeski – đakovačka čitanka (s Helenom Sablić Tomić) MH Đakovo, Đakovo, 2000.
 Slavonski tekst hrvatske književnosti (s Helenom Sablić Tomić), znanstvena povjesnica Matica hrvatska, Zagreb, 2003.
 Koreografija teksta I (pjesništvo iskustva intermedijalnosti, studija), Meandar Zagreb, 2003.
 Koreografija teksta II (antologija, biobibliografije-dokumentacija), Meandar, Zagreb, 2003.
 Widzieć Chorwację. Panorama chorwackiej literatury i kultury (1990-2005) (na poljskom/autor-prireditelj s Krystynom Pieniążek- Marković i Bogusławom Zielińskim), Sveučilišta Adama Mickiewicza, Poznanj, 2005.
 Šokačka čitanka (s Helenom Sablić Tomić), Matica hrvatska Osijek/Šokačka grana, Osijek, 2006. 12. Tijelo i tekst. Studija., Matica hrvatska Osijek, Osijek 2008.

Izvori

Hrvatski književnici
Životopisi, Slavonski Brod

Goran Rem


Der SV 1920 Geinsheim ist ein Sportverein aus Geinsheim, einem Ortsteil von Neustadt an der Weinstraße. Bekannt wurde der Klub durch seine Zeit in der Verbandsliga Südwest, in der er 1989 die Meisterschaft erringen konnte und damit in die Oberliga Südwest aufstieg.

Geschichte

Gründung
Im Frühjahr 1920 gründeten einige junge Männer unter der Führung von Julius Stadler den Sportverein 1920 Geinsheim. Ziel war es, sich sportlich zu betätigen. Unter den ausgeübten Sportarten fanden sich Fußball, Leichtathletik, Radsport und Turnen. Zum ersten Vorsitzenden wurde Hans Bender gewählt. Dem Verein wurde ein Gelände im Geinsheimer Wald zur Verfügung gestellt. In zahlreichen Arbeitsstunden holzten die Vereinsmitglieder dieses Gelände ab, entwurzelten und planierten es, sodass der Waldsportplatz errichtet werden konnte, welcher am 17. und 18. Mai 1924 eröffnet wurde. Nach Fertigstellung des eigenen Sportplatzes konnte der SV Geinsheim dem Südwestdeutschen Fußballverband beitreten.

Vereinsfarben
Die Vereinsfarben sind Schwarz-Blau Angelehnt sind diese an den SV Waldhof Mannheim. Hierzu kam es als einige Vereinsmitglieder in der Spielzeit 1923/24 zum Verbandsspiel des SV Waldhof gegen die SpVgg Fürth gingen. Dabei waren diese vom siegreichen SV Waldhof in den schwarz-blau gestreiften Trikots so begeistert, dass schwarz-blau auch als Vereinsfarben des SV 1920 Geinsheim übernommen wurden.

Erfolge
 Aufstieg in die Verbandsliga Südwest 1978
 Teilnahme am DFB-Pokal, 1. Runde gegen DSC Wanne-Eickel (damals 2. Fußball-Bundesliga) 1979
 Meisterschaft Verbandsliga Südwest und Aufstieg in Oberliga Südwest 1989
 Aufstieg in die Verbandsliga Südwest 1997

Abteilungen
Der SV 1929 Geinsheim hat die Abteilungen Fußball, Tennis und Freizeitsport. In der Abteilung Freizeitsport wird unter anderem Wirbelsäulengymnastik, Yoga, Step Aerobic und Gardetanz ausgeübt.

Weblinks
 Vereinswebseite
 Webseite der Jugendfußballabteilung

Einzelnachweise

Geinsheim, SV 1920
Geinsheim, SV 1920
Sportverein (Neustadt an der Weinstraße)
Gegründet 1920

SV 1920 Geinsheim


Gigantic puede referirse a:
RMS Gigantic, el supuesto nombre original planeado para el transatlántico , a principios del siglo .
Gigantic (canción) (1988), una canción de la banda estadounidense de rock alternativo Pixies.
Gigantic (película) (2008), una película estadounidense producida por Matt Aselton y protagonizada por Paul Dano, Zooey Deschanel, John Goodman, Edward Asner y Jane Alexander.
Gigantic Heroine Lady-G (2009), una película japonesa.
Gigantic (serie de televisión) (2010-2011), una serie de televisión estadounidense.
Gigantic (película de 2018), una futura película de Walt Disney Animation Studios.

Gigantic


Richard Denning (Poughkeepsie, 27 de marzo de 1914 – Escondido,11 de octubre de 1998) fue un actor estadounidense conocido por su trabajo en películas como Creature from the Black Lagoon (1954) y An Affair to Remember (1957), así como por su papel de marido de Lucille Ball en My Favorite Husband (1948–1951), antecedente de la serie televisiva I Love Lucy, en la cual Denning fue reemplazado por el marido de Ball en la vida real, Desi Arnaz.

Biografía
Su verdadero nombre era Louis Albert Heindrich Denninger, Jr., y nació en Poughkeepsie, Nueva York. Fue un actor conocido principalmente por su papel recurrente del Gobernador de Hawái Paul Jameson en la serie de la CBS Hawaii Five-O (1968–1980). También interpretó el papel del título en la serie detectivesca Michael Shayne (1960–61), y compartió cartel con Barbara Britton en otra serie de detectives, Mr. and Mrs. North (1952–1954). Más adelante fue el Dr. Greg Graham en "The Flying Doctor" (1959). Además, intervino en tres ocasiones en la serie de antología de la ABC Crossroads.

Según Denning, con motivo de la Segunda Guerra Mundial hubo de apartarse temporalmente de su profesión y, tras su vuelta, estuvo 18 meses en paro antes de que Paramount Pictures le diera trabajo. En ese período Denning y su familia vivían en una casa móvil que él aparcaba alternativamente en Malibú (California) y Palm Springs. Su inactividad finalizó al ser contratado para trabajar con Lucille Ball en el programa radiofónico My Favorite Husband.

Denning estaba ya retirado y viviendo en la isla de Maui con su esposa, cuando el productor Leonard Freeman le ofreció actuar como el Gobernador en una nueva serie, Hawaii Five-O.  Freeman le garantizó un horario semanal adecuado a fin de convencerle para aceptar el trabajo.

Vida personal
Denning estuvo casado con la reina de las películas de horror de la década de 1940 Evelyn Ankers (coprotagonista de El hombre lobo), que se retiró del cine a los 32 años de edad tras su matrimonio. Tras fallecer Ankers a causa de un cáncer en 1985, Denning se casó con Patricia Leffingwell.

Richard Denning falleció en Escondido (California), en 1998, a causa de un paro cardiaco. Fue enterrado en el Cementerio de Veteranos de Maui.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

Actores de Nueva York
Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Paseo de la Fama de Hollywood
Nacidos en Poughkeepsie
Fallecidos en California

Richard Denning


Insomnia er en norsk thriller, som udkom den 14. marts 1997 i Norge. Det er filminstruktøren Erik Skjoldbjærgs debutfilm. Manuskriptet til filmen er skrevet af Skjoldberg i samarbejde med den norske forfatter Nikolaj Frobenius, mens Tomas Backström, Petter J. Borgil og Tom Remlov står bag produktionen. Filmen er produceret af Norsk Film A/S i samproduktion med Nordic Screen Production A/S, og med støtte fra Norsk Filminstitut.

Insomnia udfolder sig i den norske by Tromsø, som er placeret nord for polarcirklen, hvor fænomenerne midnatssol og polarnat eksisterer. Filmen fortæller historien om den svenske politiefterforsker Jonas Engström (Stellan Skarsgård), som tager til Norge i et ønske om at opklare en mordgåde på en dræbt 17-årig pige. Der er midnatssol på tidspunktet hvor handlingen finder sted. Solen er derved oppe hele natten. Bl.a. dette spiller en væsentlig rolle i det søvnbesvær, som Engström oplever, hvilket ses i sammenhæng med filmens titel Insomnia, som etymologisk er af det latinske ord for 'søvnløshed'noget, som er helt centralt i filmen.

Originalmusikken til filmen er komponeret og arrangeret af Geir Jenssen, hvis kunstnernavn er Biosphere (en:). Han er bedst kendt for sit ambient-tecno, og er selv fra Tromsø.

I 2002 blev der lavet et amerikansk remake af filmen med samme navn som originalen, Insomnia, af den bristiske filminstruktør Christopher Nolan.

Handling

I den norske by Tromsø bliver den 17-årige Tanja Lorentzen (Maria Mathiesen) fundet myrdet. Dette mord bliver efterforskerne Jonas Engström (Stellan Skarsgård) og Erik Vik (Sverre Anker Ousdal) tilkaldt for at undersøge. Særlige forhold er forbundet med efterforskeren Engström, da han oprindeligt er fra Sverige, men efter opdagelsen af en affære han har haft med et hovedvidne fra en af en sine tidligere sager, bliver han overflyttet til Norge. Dette har de nye norske kollegaer kendskab til, og der snakkes om det i krogene. Noget kollegaerne dog ikke har kendskab til er, at Engström har en tjenestepistol med sig. Engström har svært ved at indordne sig de anderledes klimaforhold og det konstante sollys. Det blændende lys fratager Engström sin søvn, hvormed hans sindstilstand bliver mørkere. Som efterforsker virker Engström dygtig, og han gør fra start skarpe iagttagelser omkring mordet på Tanja, bl.a. det faktum, at moderen vaskede Tanjas hår, efter han havde dræbt hende. Som person taget ud af sit vanlige miljø, en svensker som kommer til Norge, ses det tydeligt at Engström er på udebane. I de sociale sammenhænge på politigården opfattes han som den svenske outsider med iltert temperament, som ingen rigtig kan, og måske i virkeligheden ikke gider at forstå.

På regional TV beder efterforskerne lokalbefolkningen om hjælp til at finde nye spor samt Tanjas rygsæk, som er forsvundet. Dette leder dem ud til en hytte, som er placeret i det norske klippelandskab, og er omgivet af en tyk tåge. Ud af tågen bryder en mørk skygge, som politiet sætter efter, det lykkes dog den mørke skygge at undslippe. I forvirring affyrer Engström et dødeligt pistolskud, mod hvem han tror er den mistænkte i Tanjas drab, men det viser sig ganske tragisk at være kollegaen Vik. I et forsøg på at skjule sin skyld, gemmer Engström sin pistol. Han er af den opfattelse, at ingen så hvad der virkeligt skete i den tykke tåge. I den forbindelse opsøger Tanjas drabsmand, den lokale thriller-forfatter Jon Holt (Bjørn Floberg), Engström, og lader ham vide, at så ham skyde sin kollega. De indgår et samarbejde, for fælles at hemmeligholde hinandens skyld i mord. Der opstår derfor et uforudsigeligt twist, da mordgåden er løst, og morderen er fundet på et så tidligt stadie i filmen. I stedet bliver det psykologiske omkring Engström centreret. Da hovedårsagen til dårlig nattesøvn for Engström tidligere var midnatssolen, gør en plagende skyldfølelse det endnu sværere.

Engström og Holt prøver i stedet at frame Tanjas kæreste for mordet, hvilket Engström gør ved at placere drabsvåbnet under kærestens seng. Engström lader Holt flygte, men opsporer ham alligevel senere, da han ønsker at kende til den sande årsag til drabet på Tanja. Mødt med et gevær peget direkte imod ham, lader Engström sig ikke kue. Holt og Engström ender i slagsmål, da de betvivler hinandens motiver. Engström slipper væk, men får øje på en oprevet Holt, som falder igennem en badebro og slår hovedet hårdt mod en sten, han falder bevidstløs ned i vandet. Ovenfra kigger Engström ned gennem det nu store hul i badebroen, på Holt som bliver revet væk af strømmen. Hemmeligheden omkring Engströms skyld i Vik's mord er nu død sammen med Holt. Af denne grund bliver Tanjas rigtige drabsmand Holt nu anklaget.

Efter ros af politiinspektøren, kører Engström, i filmens mørkeste scene, med kun Engströms ansigt oplyst, væk fra denne crime-scene. Dette gør han uden et smil på læben, og med et stadig mere anstrengt kropssprog. De moralske skrupler har igennem filmen været allestedsnærværende, og bliver ikke forløst, efter der bliver sat punktum i sagen. Imens rulleteksterne afslutningsvis ruller ned over skærmen, er det eneste som er oplyst Engströms trætte øjne.

Modtagelse
Insomnia kom først til Danmark 7 år efter sin norske udgivelse, hvilket anmelder Jesper Vestergaard mener gør den mindre imponerende. I USA, Frankrig og UK fik filmen premiere i 1998. I Sverige udkom den i 1999, og i Finland i 2016.

Det er svært at opspore hvilken modtagelse Insomnia oprindeligt har fået, men tager man udgangspunkt i IMDb's ratings af filmen, har den med 11.845 afgivne stemmer fået en gennemsnitsscore på 7,3, med en median på 7.

Derudover blev Erik Skjoldbjærg med filmen i 1997 nomineret ved Cannes Film Festival i kategorien "Golden Camera", og ved Mar El Planta Film Festival i kategorien "International Competition" , og det kan således antages, at filmen gjorde sig internationalt bemærket, hvilket leder videre til Insomnias amerikanske remake af instruktør Christopher Nolan.

Remake

I 2002 blev der lavet et remake af Insomnia, der blev instrueret af Christopher Nolan med skuespillerne Al Pacino, Robin Williams og Hilary Swank. Lokationen er Alaska, hvor den nordlige polarcirkel går igennem. Alaska befinder sig ligesom den norske by Tromsø, nord for den nordlige polarcirkel, hvilket gør, at man oplever midnatssol.

Lighederne imellem den norske original og den amerikanske udgave er flere, heriblandt størstedel af handlingens forløb. I Nolans udgave virker handling dog til at være mere elegant flettet sammen, og fremstår ikke ligeså tvetydig og mystisk, som Skjoldbjærgs til tider kan være.

Karakterskildringen af hovedpersonen hhv. Engström og den amerikanske Will Dormer (Al Pacino), ses at være divergerende på flere områder. Dormer synes mere skyldbetynget af drabet på sin kollega, hvor Engström generelt fremstår mere kynisk, bl.a. grundet sin ufine måde at afhøre vidnet Frøya, veninde til den afdøde teenagepige Tanja, da han seksuelt befamler hende, samt drabet på en hund - noget som er undladt i Nolans udgave. I begge udgaver har denne karakter søvnbesvær, hvilket er forårsaget af det skarpe sollys, og skyldfølelsen over mordet på kollegaen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dramafilm fra Norge
Thrillerfilm fra Norge
Kriminal Thrillere
Krimier

Insomnia (film fra 1997)


An Paphiopedilum purpuratum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stein. An Paphiopedilum purpuratum in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum purpuratum


John Carrington may refer to:
 John Carrington (judge) (1847–1913), British jurist, Solicitor General of Barbados, Chief Justice of St Lucia and Tobago, Attorney General of British Guiana and Chief Justice of Hong Kong
 John F. Carrington (1914–1985), English missionary and expert on drum language
 John H. Carrington (1934–2017), Republican member of the North Carolina General Assembly
 John P. Carrington (1941–2022), Journalist and financier

John Carrington


A Conferência Tricontinental foi uma reunião de países que se concentraram em questões anticoloniais e anti-imperialistas durante a Guerra Fria, especificamente aquelas relacionadas à África, Ásia e América Latina. A conferência foi realizada de 3 a 16 de janeiro de 1966, em Havana, Cuba, e contou com a presença de cerca de 500 delegados de 82 países diferentes. Nela foi fundada a Organização de Solidariedade entre os Povos da Ásia, África e América Latina (OSPAAAL). As principais questões discutidas na conferência foram os países que estavam em meio a revoluções, com foco específico em Cuba e Vietnã.

Contexto histórico
Em 1965, o revolucionário argelino Ahmed Ben Bella tentou realizar uma conferência de solidariedade afro-asiática em Argel. No entanto, ele foi impedido devido à sua derrubada e ao bombardeio da sala de reuniões. A tentativa foi cumprida em 1965, quando Mehdi Ben Barka, líder exilado da oposição marroquina, reuniu organizações revolucionárias legais e ilegais de todo o mundo para participar desta conferência, que aconteceu em Havana, no Teatro Chaplin. A Conferência Tricontinental foi uma extensão da Conferência de Bandung (1955) e da Conferência das Nações Unidas sobre Comércio e Desenvolvimento (1966). Bandung marcou o surgimento de um movimento não alinhado e a construção de um projeto anti-imperialista do Terceiro Mundo, mas a Tricontinental revolucionou as lutas de libertação enfatizando a ação violenta sobre a ação não violenta. Ben Barka foi encarregado de convidar várias organizações e grupos e fez os preparativos para sua viagem. Ao organizar a conferência, Ben Barka inicialmente escolheu Genebra como a cidade na qual a conferência ocorreria devido à sua posição ideal para comunicação e distribuição de fundos em todo o mundo. Em outubro de 1965, Barka foi sequestrado em Paris por dois policiais franceses, que o enviaram ao ministro marroquino do Interior e da Inteligência, o general Oufkir. Os detalhes de sua prisão e morte não são claros, já que ele nunca mais foi ouvido e não compareceu à conferência. Após o sequestro de Barka, o local da conferência foi transferido para Havana.

O objetivo da Conferência Tricontinental era fundir a solidariedade afro-asiática com a solidariedade latino-americana e desenvolver uma organização comunista com o objetivo da revolução internacional. Foi um dos maiores encontros de anti-imperialistas do mundo. Em comparação com a Conferência de Bandung, a conferência Tricontinental foi mais radical em sua tentativa de desafiar o capitalismo. A conferência resultou na condenação do imperialismo, colonialismo e neocolonialismo. Um dos principais tópicos discutidos nesta Conferência foi o envolvimento dos Estados Unidos no Vietnã, que era tido uma indicação da agressão imperial americana às ex-colônias. Muitos delegados pressionaram por mais colaboração, apoio, solidariedade e demonstrações de internacionalismo revolucionário.

Participantes
A Conferência Tricontinental reuniu cerca de 500 delegados dos vários movimentos de libertação de 82 países diferentes. Embora a lista completa de convidados nunca tenha sido publicada pelos gerentes da conferência devido a preocupações de segurança, um relatório da equipe dos EUA, compilado por causa da apreensão sobre a natureza comunista dos participantes, listou todos os delegados e países envolvidos.

Os participantes notáveis da conferência incluíram o anticolonialista Amílcar Cabral da Guiné-Bissau e Nguyen Van Tien, representante da Frente de Libertação Nacional do Vietname do Sul. Outras figuras proeminentes incluíram Fidel Castro, o primeiro-ministro de Cuba, e Salvador Allende. Os ausentes notáveis incluíram Che Guevara, que enquanto lutava na Bolívia enviou uma carta para ser lida aos delegados em seu nome; e Mehdi Ben Barka, o suposto presidente da conferência, cujo desaparecimento dois meses antes despertou profundos tons anti-imperialistas durante o evento.

Agenda

Conteúdo da Conferência
A discussão na conferência centrou-se na integração tricontinental, com ênfase no anticolonialismo, anti-imperialismo, internacionalismo revolucionário e colaboração e apoio geral nessas áreas. Os delegados presentes foram reunidos com o objetivo comum de resistência ao colonialismo e imperialismo, além do estabelecimento de uma aliança através das fronteiras nacionais coloniais. Formações ideológicas, nomeadamente pan-africanismo e pan-arabismo, foram ainda estabelecidas na conferência para abordar as fragmentações políticas resultantes do colonialismo. Alguns delegados solicitaram apoio militar e diplomático de outros participantes em suas atividades revolucionárias e anticoloniais. Os delegados também pediram a remoção de bases militares estrangeiras nos três continentes e o fim dos pactos militares. O consenso geral na conferência foi notavelmente antinuclear, no qual os delegados exigiram a proibição de vários aspectos do uso e armazenamento de armamento nuclear e o desmantelamento do armamento nuclear existente. No entanto, a declaração geral da conferência enfatizou que o inimigo comum da Ásia, África e América Latina era, sem dúvida, o imperialismo americano e o intervencionismo.

As sessões plenárias começaram na manhã de 4 de janeiro e durante os próximos dois dias cada presidente de delegação falou a uma assembleia. Esses delegados incluíam Amilcar Cabral, Salvador Allende e Luis Augusto Turcios Lima. Os delegados foram divididos em comissões individuais, onde cada uma trabalhou na redação de resoluções. Durante os últimos dias da conferência, foi realizada uma sessão plenária onde as resoluções finais foram declaradas e adotadas pelos participantes. Um dos principais objetivos da conferência era que os delegados criassem uma estratégia comum que se comprometessem a seguir para lutar contra o imperialismo. A conferência também foi uma forma de os delegados coordenarem e aumentarem o sentimento de solidariedade entre Ásia, África e América Latina. Ao criar laços militares estreitos e solidariedade, a conferência defendeu uma resistência militante global, que fosse mais radical e mais aberta à violência do que a Conferência de Bandung. O espírito da conferência foi caracterizado pela unidade do terceiro mundo e fervor revolucionário. Em seu discurso de encerramento da conferência, Fidel Castro fez a promessa de ajuda cubana a qualquer movimento revolucionário em qualquer continente.

A discriminação racial tanto nos Estados Unidos quanto em países em desenvolvimento foram questões importantes discutidas pelos delegados, com foco no regime do apartheid sul-africano. Edward Ndlovu, da União do Povo Africano do Zimbábue, acusou a Grã-Bretanha de apoiar o governo ilegal da Rodésia. Che Guevara, que não esteve presente na conferência, enviou uma mensagem condenando o colonialismo britânico na Rodésia e a minoria branca na África Austral, e denunciando o regime do apartheid.

Os delegados da Conferência Tricontinental não apenas condenaram o colonialismo e o imperialismo, mas também ampliaram o escopo de seu movimento ao declarar explicitamente sua unidade com movimentos dentro dos Estados Unidos, como o movimento dos Direitos Civis. Para os delegados tricontinentais, os Estados Unidos eram o principal instigador da agressão imperialista e acreditavam que o movimento pelos direitos civis era um componente crucial de sua causa.

Além da libertação nacional e das lutas anti-imperialistas como principais temas da agenda, os delegados também discutiram e debateram modelos de desenvolvimento econômico. Durante a conferência, foi enfatizado o planejamento econômico que priorizou o desenvolvimento da nação, a fim de minimizar os laços econômicos com o Ocidente. Os delegados concordaram que esses projetos de construção da nação seriam focados em alcançar a igualdade e a justiça social por meio de medidas radicais, particularmente por meio da reforma agrária. Além disso, os delegados da conferência chegaram a um consenso de que as relações políticas e econômicas entre África, Ásia e América Latina seriam baseadas nos princípios de igualdade e interesse mútuo, onde nenhum estado promoveria seus próprios interesses às custas de outro. Em termos de economia internacional, a conferência previu uma nova política econômica que via o Sul Global como uma entidade; os delegados concordaram que a relação financeira com o Ocidente não estaria mais sujeita a necessidades unilaterais de desenvolvimento. Em vez disso, as negociações eram vistas como uma ação empreendida coletivamente, com base na ideia de que o desenvolvimento de nações individuais estaria fortemente ligado ao desenvolvimento geral do Sul Global.

A intervenção americana no Vietnã
A intervenção americana na Guerra do Vietnã foi um tema importante durante a conferência. Todos os participantes condenaram a guerra estadunidense no Vietnã como imperialista e agressiva, e enfatizaram ainda mais seu apoio e solidariedade aos vietnamitas. Nguyen Van Tien, representante da Frente de Libertação Nacional do Vietnã do Sul, pediu apoio na conferência para o povo vietnamita contra os americanos. Tran Danh Tuyen, o representante norte-vietnamita, também propôs uma resolução para que os EUA encerrassem a guerra no Vietnã do Sul, parassem de bombardear o Vietnã do Norte, retirassem tropas e armas americanas do Vietnã do Sul, desmantelassem bases militares no Vietnã do Sul e respeitassem a soberania vietnamita. O apoio e a solidariedade que a resistência vietnamita contra o imperialismo norte-americano conquistou durante a conferência ficou evidente na promessa de "apoio irrestrito" aos vietnamitas pelo presidente cubano Osvaldo Dorticos e na promessa do representante dominicano Cayetano Rodríguez del Prado de revolucionar a República Dominicana no "Vietnã da América Latina". A ideia do Vietnã como modelo para outros países que lutavam contra o colonialismo, o neocolonialismo e o imperialismo, particularmente o imperialismo norte-americano, foi um tema importante nas discussões da conferência. Apesar de não estar presente na Conferência Tricontinental, Che Guevara enviou uma carta para ser lida na conferência em que convocou "dois, três, muitos Vietnãs" como forma de combater o imperialismo no sul global.

Resoluções adotadas
Ao final da conferência, os delegados adotaram as seguintes resoluções:

 Os povos da África, da Ásia e da América Latina responderiam às ações imperialistas com fervor revolucionário e violência para garantir sua independência contínua e ajudar a libertar outros países que atualmente lutam contra o colonialismo.
 As políticas imperialistas dos Estados Unidos que são vistas como um ato de agressão militar contra a Ásia, África e América Latina seriam denunciadas.
 O bloqueio cubano seria condenado.
 A ocupação de Porto Rico pelos Estados Unidos seria condenada.
 Chegou-se ao consenso de que as ações imperialistas perpetradas pelos Estados Unidos eram a base da opressão contínua porque perpetuavam uma estrutura global que sustentava a exploração.
 A unidade se expressou com as lutas armadas que ocorrem na Colômbia, Peru, Venezuela e Guatemala.

Legado

A Organização de Solidariedade entre os Povos da Ásia, África e América Latina (OSPAAAL)
A organização conhecida como OSPAAAL surgiu após a conclusão da conferência com a intenção de estender sua influência para o futuro. A OSPAAAL foi uma manifestação dos valores estabelecidos pela Tricontinental, nomeadamente o anti-imperialismo. Apoiou as lutas de libertação e direitos humanos em todo o mundo, incluindo aquelas que se encontravam na esfera de influência capitalista, como o Movimento dos Direitos Civis nos Estados Unidos. A organização desenvolveu duas publicações, o Boletim Tricontinental e a Revista Tricontinental, para divulgar propaganda e manter contato com suas diversas delegações. O Boletim incluiu atualizações e comentários sobre os movimentos de independência em andamento em todo o mundo, e também produziu cartazes de propaganda, encontrados em suas páginas, para distribuição. Enquanto isso, a revista ofereceu uma análise mais aprofundada dos conflitos, e também distribuiu discursos e ensaios escritos por líderes revolucionários, como Che Guevara e Amilcar Cabral. A organização fechou suas portas em 2019.

A Nova Ordem Econômica Internacional
Como a solidariedade demonstrada pelos delegados na Tricontinental incluía apoio militar e financeiro aos revolucionários, a conferência não pôde ser percebida na mesma escala das conferências anteriores. As autoridades de Washington, portanto, consideraram a reunião uma ameaça direta à segurança dos Estados Unidos, uma reação que resultou em parte da simples proximidade de Cuba com o continente norte-americano. Essa ameaça percebida se manifestou econômica e militarmente em uma Nova Ordem Econômica Internacional (NIEO). O NIEO foi proposto após a Conferência Tricontinental com a intenção de construir uma nação no Sul Global separada da influência ocidental. Buscava aumentar o preço das matérias-primas exportadas dos países em desenvolvimento, de modo que as práticas neocoloniais dos antigos colonizadores ocidentais fossem frustradas. Essa sugestão de reforma econômica não estava explicitamente vinculada à Conferência Tricontinental, surgindo da cúpula do Movimento Não-Alinhado (NAM) de 1973, mas foi construída sobre valores e prioridades estabelecidos durante a conferência. Foi promovido por Cuba e envolveu muitos dos mesmos países presentes na conferência. Durante a crise da década de 1980, que afetou muitos dos países delegados tricontinentais, o NIEO perdeu o impulso que havia adquirido após a conferência.

Revoluções fracassadas na América Latina
Embora defendesse os direitos humanos e soberanos do Sul Global, muitos países latino-americanos, preocupados com a agressão americana, condenaram a conferência e apresentaram uma carta formal à ONU expressando suas apreensões sobre a postura intervencionista da conferência. O apoio tricontinental aos negros americanos, empreendendo sua própria luta revolucionária em solo americano, também apresentou um conflito com os Estados Unidos que preocupou ativistas políticos latino-americanos sobre uma possível intervenção retaliatória americana.

O impacto da conferência Tricontinental na revolução anti-imperialista é difícil de determinar. A Tricontinental não conseguiu revolucionar o mundo contra o imperialismo; sua influência principal se manifestou no aumento da energia para a luta de libertação no Terceiro Mundo, mas com resultados variados. Em países da América Latina, como Peru, Venezuela, Guatemala e Nicarágua, a Conferência Tricontinental e sua mensagem desencadearam atividades revolucionárias, mas muitas vezes não foram cumpridas inicialmente na década de 1970. Países latino-americanos como esses alcançariam a paz em décadas posteriores, quando não pudessem alegar ter sido influenciados pela Conferência Tricontinental

Luta de Libertação Africana
Em contraste com a América Latina, o continente africano viu as lutas de libertação revitalizadas como resultado da Conferência Tricontinental que foram mais bem sucedidas. Destas, a Guerra Civil Angolana e a Guerra Fronteiriça Sul-Africana, intimamente ligada, na qual milhares de soldados cubanos contribuíram para a eventual independência da Namíbia, foi a mais influenciada pelos compromissos tricontinentais. Na África Austral, as promessas financeiras tricontinentais para as lutas de libertação global se concretizaram. Cuba contribuiu com milhares de soldados e recursos militares para o Movimento Popular de Libertação de Angola (MPLA), de tendência esquerdista.

Os membros da conferência foram particularmente vocais contra o apartheid sul-africano. A missão de Cuba em Angola viu o confronto entre as tropas cubanas e as tropas sul-africanas. Porque a ação de Cuba levou à eventual independência de Angola e da Namíbia, reduziu a esfera de influência e poder político da África do Sul na região, contribuindo para a desestabilização do regime do apartheid.

Legado Político Internacional
Na década de 1950, filosofias de resistência pacífica ainda operavam em muitos países que buscavam a independência dos colonizadores, mas a Tricontinental, influenciada pela Guerra do Vietnã e pela Guerra de Independência da Argélia, marcou a transição para violentas lutas de libertação. Para Cuba, a Tricontinental também representou uma oportunidade de se posicionar no cenário mundial como um país firmemente apoiador do anticolonialismo. Esta não era necessariamente uma posição comunista, embora se opusesse ao intervencionismo capitalista americano, mas uma posição estritamente anti-imperialista que se comprometeu a apoiar as lutas de resistência financeira e militarmente, como fez em Angola. O espírito do Tricontinental prevaleceu ao longo da década de 1970, mas começou a perder força na década de 1980. A crise que começou na década de 1980 e afetou os países em desenvolvimento, particularmente na América Latina, provocou a dissolução da solidariedade tricontinental que antes unia esses países. Os movimentos de libertação tornaram-se menos necessários com a conquista da independência e a superpotência de esquerda que era a URSS se aproximou do colapso, deixando os ex-delegados tricontinentais sem propósito e sem apoio global.

Ver também

 Nova Ordem Econômica Internacional
 Che Guevara
 Conferência de Bandung
 Guerra do Vietnã
 Guerra da Argélia
 Amílcar Cabral
 Guerra de fronteira sul-africana

Referências

Bibliografia

1966 na política
1966 em Cuba

Conferência Tricontinental (1966)


Isla Jidda (en árabe: جزيرة جدة) es un islote en Baréin. Se encuentra al oeste de la isla de Baréin y al norte de la isla Umm an Nasan en el Golfo Pérsico. Se conecta a esta última por un corto terraplén.

Jidda solía ser el lugar donde se ubicaba de una de las prisiones políticas de Baréin. Majeed Marhoon, Abdulhadi Khalaf y varios otros activistas políticos estuvieron aquí como prisioneros en los años sesenta y setenta.

Más tarde se convirtió en la propiedad privada del primer ministro, Khalifa bin Salman Al Khalifa, y actualmente se encuentra cerrada al público. La isla tiene un palacio, jardines, un helipuerto, una mezquita y otros diversos servicios utilizados por el Primer Ministro y su familia.

Véase también
Isla Iris
Isla Isabel (Filipinas)
Isla Jambongan
Isla Jekyll

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla en Wikimapia

Archipiélagos e islas de Baréin

Isla Jidda


André Bertrand (n. 1928) es un botánico francés.

Algunas publicaciones

Libros
 . 1959. Indoor plants and how to grow them. Editor Lockwood, 92 pp.

 . 1957. Plantes annuelles. Les Livres d'or de la nature. Editor la Maison rustique, 167 pp.

 . 1954. Cactées''. 2ª edición de la Maison rustique, 166 pp.

Honores

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Francia del siglo XX
Escritores en francés del siglo XX

André Bertrand


Elektromagnetisk kraft er interaktion, der optræder mellem partikler med en elektrisk ladning via elektromagnetiske felter. Elektromagnetisk kraft er en af de fire fundamentale naturkræfter. Det er den dominerende kraft i interaktioner mellem atomer og molekyleer.

Der skelnes mellem elektriske- og magnetiske krafter i dagligdagen, men i begge tilfælde er der dog tale om virkninger af partiklernes elektriske ladninger, hvilket overordnet kaldes for de såkaldte elektromagnetiske kræfter. Alle partikler på nær neutrinoer er elektrisk ladede og elektriske kræfter virker derfor ikke på neutrinoer. Elektromagnetisk vekselvirkning er den naturkraft vi oftest mærker til i hverdagen, det er nemlig den som virker mellem atomernes elektroner og den der er ansvarlig for bl.a. kemiske bindinger og gnidningskræfter. Partikel som formidler den elektromagnetiske kraft er fotonen, altså dvs. at når to ladede partikler påvirker hinanden med kræfter skyldes det udvekslingen af fotoner mellem dem.

Kilder
 Vejen Til Fysik; Nielsen, Knud Erik & Fogh, Esper (Forlaget HAX, 1. udgave 2005, 4. opslag 2007)

Fysik

Elektromagnetisk kraft


Beaurepaire se poate referi la:
Beaurepaire, localitate în departamentul Isère, Franța
Beaurepaire, localitate în departamentul Oise, Franța
Beaurepaire, localitate în departamentul Seine-Maritime, Franța
Beaurepaire, localitate în departamentul Vendée, Franța
Beaurepaire-en-Bresse, localitate în departamentul Saône-et-Loire, Franța
Beaurepaire-sur-Sambre, localitate în departamentul Nord, Franța

Beaurepaire


The  (German for Brockhaus Encyclopedia) is a German-language encyclopedia which until 2009 was published by the F. A. Brockhaus printing house.

The first edition originated in the Conversations-Lexikon published by Renatus Gotthelf Löbel and Franke in Leipzig 1796–1808. Renamed Der Große Brockhaus in 1928 and  from 1966, the  21st thirty-volume edition contains about 300,000 entries on about 24,000 pages, with about 40,000 maps, graphics and tables. It is the largest German-language printed encyclopedia in the 21st century.

In February 2008, F. A. Brockhaus announced the changeover to an online encyclopedia and the discontinuation of the printed editions. The rights to the Brockhaus trademark were purchased by Arvato services, a subsidiary of the Bertelsmann media group. After more than 200 years, the distribution of the Brockhaus encyclopedia ceased completely in 2014.

History

Paralleling other 18th century encyclopedias, the scope of the original  was expanded beyond that of earlier publications, in an effort to become comprehensive. Published by the Leipzig scholars Renatus Gotthelf Löbel (1767–1799) and  Christian Wilhelm Franke (1765–1831) from 1796 onward, it included geography, history, and in part biography, as well as the more typical mythology, philosophy, natural history, etc.

Upon Löbel's death in 1799, Franke sold the rights to publication to Friedrich Arnold Brockhaus (1772–1823). The deal was made at the Leipzig Book Fair on 25 October 1808 for the price of 1,800 thalers.

In 1984,  merged with the . After the merger, it was decided that former  serial reference works such as  would henceforth be marketed under the name of .

Full print editions

Thirteen editions were issued during the 19th century. The articles, often very brief, were considered excellent and trustworthy, especially on German subjects, gave references to the best books, and included biographies of living men.

At first the name of the encyclopedia remained Konversationslexikon or Allgemeine deutsche Real-Encyklopädie für die gebildeten Stände ("General German encyclopedia for the educated"); only with the 13th edition did the name Brockhaus appear in the title, and the present edition is titled .

Christian Wilhelm Franke was to finish vol. vi of the Leipzig publication by December 1808, and the already projected supplement, in 2 volumes, by 1811. Brockhaus himself edited the 2nd edition (1812–1819, 10 vols.), and, when vol. IV was published, the 3rd (1814–1819). Ludwig Ham assisted in editing the 4th and 5th editions until he left Leipzig in April 1820, when Professor F.C. Hasse took his place. Brockhaus died in 1823, and his two eldest sons, Friedrich and Heinrich, edited the 6th edition with Hasse's assistance in September 1823. Hasse edited the 7th edition. Karl August Espe edited the 8th and 9th editions.

August Kurtzel, aided by Oskar Pilz, edited the 10th edition, assisted by , and Heinrich Rudolf Brockhaus , the younger son, assisted in the 11th edition. Kurtzel died on April 24, 1871, and Pilz was sole editor until March 1872, when Gustav Stockmann joined, who was alone from April until joined by Karl Wippermann in October.

The 14th edition was published in 1894, featuring 18,842 pages in 16 regular volumes and one supplement volume.

Preparations for the 15th edition were disrupted by World War I, and recommenced in 1925. Because its 20 volumes (15,800 pages) were published from 1928–1934 which covered the period of the Weimar Republic, this edition is sometimes referred to as the Weimar Brockhaus. A supplement volume was published in 1935.

The 16th edition, published 1952–1957, consisted of 12 regular volumes, two supplement volumes, and one atlas volume.

The latest (2005–2006) full print version of the  is the 21st edition, with approx. 24,500 pages in 30 volumes. Prices start at EUR 2,820.

Abbreviated print editions

In addition to the full encyclopedia, several abbreviated editions have been published with increasingly condensed content:
 The 1854 Kleineres Brockhaus'sches Conversations-Lexikon für den Hausgebrauch ("Minor Brockhaus Encyclopedia for Home Use") had 4 volumes;
 The Brockhaus' Kleines Konversations-Lexikon ("Brockhaus Small Encyclopedia"), multiple editions, was published in two volumes;
 Der Volks-Brockhaus ("The People's Brockhaus"), the first single-volume version, was first published in 1931. By 1941, it was in its 9th edition, with 794 pages. The 15th edition, expanded to 1040 pages, was published in 1975.

Transition to digital editions
A digital multimedia encyclopedia based on the  is available under the name Brockhaus Multimedial Premium, which is similar to Microsoft Encarta.

On February 13, 2008, Brockhaus announced that due to the disappointing sales figures, it would make the content of the encyclopedia available online, supported by Internet advertising revenues and that there might be no more print editions. This announcement briefly boosted print sales again and the plans to switch to an on-line only edition were canceled. However, in 2009 Bibliographisches Institut & F.A. Brockhaus AG (Bifab) sold the Brockhaus brand to Bertelsmann, renamed themselves to Bibliographisches Institut AG, and sacked 50 employees of its Leipzig-based editorial staff. This move was widely interpreted as the end of , caused by the competition of Internet-based reference works such as Wikipedia.

Impact
"No work of reference has been more useful and successful, or more frequently copied, imitated and translated, than that known as the Conversations-Lexikon of Brockhaus," wrote the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition. The work was intended not for scientific use, but to promote general intellectual improvement by giving the results of research and discovery in a simple and popular form without extended details. This format, a contrast to the Encyclopædia Britannica, was widely imitated by later 19th century encyclopedias in several countries. The seventh edition of the Conversations-Lexikon formed the basis of the Encyclopedia Americana (1829–1833), the first significant American encyclopedia. Other encyclopedias modelled on Brockhaus included the Dutch Winkler Prins Geïllustreerde Encyclopaedie (1870–1882) and the Russian Brockhaus and Efron Encyclopedic Dictionary (1890–1906).

In 2009, Brockhaus had a brand recognition of 93% in Germany.

Edition history

1st-13th
 1st (1796–1808), six volumes, two supplemental volumes in 1810–1811
 2nd (1809–1811), eight volumes, growing to ten (including supplements) during 1812–1819
 3rd (1814–1819), ten volumes, supplements for early volumes supplied in 1818 as the overall work neared completion
 4th (1817–1819), ten volumes, two supplements in 1819–1820
 5th (1819–1820), ten volumes
 6th (1824), ten volumes
 7th (1827), twelve volumes:
 v.1, v.2, v.3, v.4, v.9, v.10, v.12
 8th (1833–1837), twelve volumes
 9th (1843–1848), fifteen volumes
 10th (1851–1855)
 v.5, v.6, v.11, v.13, v.14, v.15 pt.2
 11th (1864–1868), two supplements in 1872-1873
 12th (1875–1879)
 13th (1882–1887) Brockhaus Conversations-Lexikon

14th-21st
 14th (1893–1897) Brockhaus Konversations-Lexikon
 .
v.1 (A-Ast), v.2 (A-Bi)
v.3 (B–C), v.4 (Ces-Deut)
v.5 (De-En)
v.8 (Gi-He)
 v.9 (H–J), v.10 (K–Leb)
v.11 (Lebe–Mor), v.12 (M–P)
 v.13 (Perugia-Rudersport)-v.14 (Rüdesheim-Succus)
 v.15 (So-Tu), v.17 (supplement) + via HathiTrust
 15th (1928–1935) Der Große Brockhaus, twenty-two volumes including atlas and index, supplement in 1939
 16th (1952–1957) Der Große Brockhaus, first post-Hitler publication
 17th (1966–1974)
 18th (1977–1981) Der Große Brockhaus
 19th (1986–1994)
 (1989) Special edition of the 19th edition, with book design by Friedensreich Hundertwasser (24 Volumes limited to 1840 numbered and signed sets (1800 arab and 40 roman numerals))
 20th (1996–1999) Brockhaus Die Enzyklopädie
 21st (2005–2006)  (starting fall 2005), also available on DVD and thumbdrive
 (2007) Special edition of the 21st edition, with book design by Armin Mueller-Stahl (starting fall 2007)

See also

Brockhaus and Efron Encyclopedic Dictionary
 List of encyclopedias by branch of knowledge
 List of encyclopedias by date

 List of online encyclopedias

References

Webpage of the Hundertwasser Non-Profit Foundation, Austria, http://www.hundertwasser.at/english/oeuvre/ankunst/apa_buecher.php, accessed 22 July 2020

External links

 Brockhaus' Kleines Konversations-Lexikon (1911 edition)
 Vollständiges Verzeichniss der von der Firma F.A. Brockhaus in Leipzig seit ihrer Gründung durch Friedrich Arnold Brockhaus im Jahre 1805 bis zu dessen hundertjährigen Geburtstage im Jahre 1872 verlegten Werke, in chronologischer Folge mit biographischen und literarhistorischen Notizen (1872) (Catalogue of books published by F.A. Brockhaus until 1872, including publishing details of the Konversationslexikon until the 11th edition) – scan at the Internet Archive

German encyclopedias
German-language encyclopedias
19th-century encyclopedias
20th-century encyclopedias
21st-century encyclopedias

Brockhaus Enzyklopädie


Tuzla Kantonu, Bosna-Hersek Federasyonu'nu oluşturan 10 kantondan biridir. Başkenti Tuzla'dır.

Kaynakça

Tuzla (kanton)


වෙසක් උත්සවය බෞද්ධයන්ගේ ප්‍රධානතම උත්සවයයි. වෙසක් මස පසලොස්වක දිනය බොහෝ බෞද්ධ ජාතීන් මෙම උත්සවය සමරන දිනයයි. වෙසක් දිනය බුදුන් වහන්සේගේ ඉපදීම, බුද්ධත්වයට පත් වීම සහ පිරිනිවන් පෑම යන කාරණා තුනම ආවරණය කරයි.දකුණු ආසියානු සහ සින්ගප්පුරුව, වියට්නාමය, තායිලන්තය, කාම්බොජය, මැලෙසියාව, ශ්‍රි ලංකාව, මියන්මාරය, ඉන්දුනිසියාව, පකිස්තානය සහ ඉන්දියාව වැනි අග්නිදිග ආසියානු රටවල් වාර්ශිකව සමරනු ලබන සංස්කෘතික නිවාඩු දිනයකි වෙසක්.
 වර්ෂ 2007 මැයි මාසයෙදී පුර පසළොස්වක පොහොය දින දෙකක් පිළිවෙලින් 01 වෙනිදා සහ 31 වෙනිද යෙදි තිබුණි. ශ්‍රි ලංකාව, කාම්බොජය සහ මලයාසියාව වැනි සමහර රටවල් වෙසක් පොහොය පළමු වැනිදා සමරනු ලබන අතර තායිලන්තය සහ තවත් රටවල් සමහරක් වෙසක් පොහොය 31 වනදා විවිධ චන්ද්‍ර දින දර්ශන අනුව සමරනු ලබයි.

වෙසක් මස පුර පසළොස්වක පොහොය


Pellice je rijeka na sjeveru Italije u pokrajini Pijemont.

Ukupna duljina rijeke je 53km. Izvire na zapadnim obroncima planine Monte Granero u Kotijskim Alpama, protječe kroz gradsko područje grada Torina te u blizini gradića Villafranca Piemonte ulijeva se u rijeku Pad.

U rijeku se ulijevaju vode nekoliko potoka, kao što su Ghiacciard, Angrogna, Chiamogna te Chisone.

Rijeke u Italiji
Porječje Pada

Pellice


Lișca este un film românesc din 1984 regizat de Ioan Cărmăzan. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ecaterina Nazare, Remus Mărgineanu și Valentin Teodosiu.

Rezumat

Lișca așteaptă reîntoarcerea soțului său, Ionel, plecat pe front, în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. După ce numele lui Ionel e trecut pe lista dispăruților pe front, familia Lișcăi o sfătuiește să se recăsătorească. Felix, un moșier, începe să-i facă avansuri, iar Șerban, un prieten al lui Ionel, o cere de soție, motivând că aceasta ar fi fost și dorința soțului femeii. Însă Lișca nu renunță la speranța de a-l revedea într-o zi pe Ionel.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Ecaterina Nazare — Lișca Camburu, o femeie din Câmpia Bărăganului care-și așteaptă bărbatul să vină din război
 Remus Mărgineanu — Felix, moșierul îndrăgostit de Lișca
 Valentin Teodosiu — Șerban, prietenul și camaradul de arme al lui Ionel Camburu
 Virginia Rogin — Silica Boiangiu, prietena Lișcăi
 Simion Hetea — Manole, tatăl adoptiv al Lișcăi
 Petre Nicolae — Ilie, fratele Lișcăi
 Leni Pințea-Homeag — dra Marga (menționată Leni Pintea Homeag)
 Zoltán Vadász — Vasile Pătrașcu, țăranul bețiv care vrea să cumpere șaua lui Camburu (menționat Zoltan Vádasz)
 Valentin Uritescu — Mitru, nebunul satului
 Papil Panduru — sergentul Ionel Camburu, soțul Lișcăi, geambaș de cai, decorat de două ori pe front
 Catrinel Paraschivescu — Didina, prietena Lișcăi
 Avram Birău — Laur, fratele Lișcăi
 Cristina Tacoi — mama lui Viorel
 Gilda Marinescu — doamnă invitată la petrecerea de la conacul lui Felix
 Mariana Zaharia
 Ion Andrei
 Emil Bozdogescu
 Ion Borochină
 Constantin Ghenescu — poetul invitat la petrecerea de la conacul lui Felix
 Paul Chiribuță — soldatul Radu Z. Rădulescu, iubitul Silicăi
 Constantin Bîrliba
 Marian Stan
 Tamara Popescu
 Valentin Mihali
 Florica Niculescu
 Iancu Goanță
 Cristian Ștefănescu
 Nicolae Dide
 Vasile Popa — lăutarul care cântă la vioară
 Vasile Marcel
 Aurel Popescu
 Leonte Amorțitu
 Luana Stoica
 Margareta Florescu
 Bogdan Popescu
 Marian Drăgan
 Nicoleta Bîlă
 Iordan Mirea
 Vasile Crăiescu
 Laurian Vilț
 Fabiana Nan
 Georgiana Bîlă
 Ion Neacșu
 Eugen Tudor

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.196.393 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1984 în film

Filme din 1984
Filme regizate de Ioan Cărmăzan
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

Lișca


An Anthurium bromelicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Simon Joseph Mayo ngan L.P.Félix. An Anthurium bromelicola in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. b. bahiense
 A. b. bromelicola

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium bromelicola


A Igreja de Bangladesh (em inglês Church of Bangladesh) é uma igreja unida, formada em 1974, por igrejas anteriormente vinculadas à Igreja do Paquistão, quando o Bangladesh tornou-se um país independente.

É a maior denominação protestante no Bangladesh, com cerca de 15.622 membros em 2014.

Relações intereclesiásticas

É membro do Conselho Mundial de Igrejas, Comunhão Anglicana e Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas.

Denominações unidas em Bangladesh
Membros da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas
Membros do Conselho Mundial de Igrejas

Igreja de Bangladesh


Mads Reuther (født 16. august 1991 i Hørsholm) er en dansk skuespiller.

Filmografi

Ekstern henvisning

Skuespillere fra Danmark
Personer fra Rungsted

Mads Reuther


Le Centre culturel polonais (en polonais Centrum Kultury Polskiej) de Munich est situé Prinzregentenstrasse au rez-de-chaussée de l'ancien bâtiment de la Chancellerie d'État de Bavière. Il a ouvert ses portes en 2001.

Le centre culturel n'a pas le statut d'institut culturel comme les instituts polonais de Berlin, Leipzig et Düsseldorf : c'est le département culturel du consulat général de la République de Pologne à Munich, mais avec sa propre galerie. Plusieurs événements culturels dans les domaines de l'art, de la littérature, de la musique et de l'éducation ont lieu ici chaque année. Le centre culturel est géré par le consul pour la culture, un employé du ministère polonais des Affaires étrangères, généralement pour quatre ans.

Le centre culturel était récemment dirigé par le consul Malgorzata Tyszkiewicz et essaie de promouvoir de bonnes relations dans le domaine culturel : le programme d'événements s'adresse à la fois aux Allemands et aux Polonais.

Notes et références

Liens externes

Munich
Culture à Munich
Fondation en 2001
Relations entre l'Allemagne et la Pologne

Centre culturel polonais de Munich


1,1-Difluoroetano, ou DFE, é um composto organofluorado com a fórmula química C  H  F  . Este gás incolor é usado como refrigerante, produto químico usado em um ciclo térmico em sistemas de refrigeração e climatização que passa por uma mudança de fase de líquido a gás, absorvendo calor e resfriando ambientes. Dentre os refrigerantes, é frequentemente listado como R-152a (refrigerante-152a) ou HFC-152a ( hidrofluorcarboneto -152a). Também é usado como propelente para sprays de aerossol e em produtos de pulverização de gás . Como alternativa aos clorofluorcarbonetos, tem um potencial de destruição de ozônio de zero, um potencial de aquecimento global mais baixo (124) e uma vida útil atmosférica mais curta (1,4 anos).

Produção
O 1,1-difluoroetano é uma substância sintética produzida pela adição catalisada por mercúrio de fluoreto de hidrogênio ao acetileno :

 HCCH + 2 HF → CH  CHF

O intermediário neste processo é o fluoreto de vinila (C 2 H 3 F), o precursor monomérico do fluoreto de polivinilideno .

Usos
Com um índice de potencial de aquecimento global (GWP) relativamente baixo de 124 e propriedades termofísicas favoráveis, o 1,1-difluoroetano foi proposto como uma alternativa ecológica ao R134a . Apesar de sua inflamabilidade, o R152a também apresenta pressões de operação e capacidade de resfriamento volumétrico (VCC) semelhantes ao R134a, podendo ser usado em grandes sistemas refrigeradores ou em aplicações mais particulares, como trocadores de calor compostos por  tubos de calor.

Além disso, o 1,1-difluoroetano também é comumente usado em espanadores de gás e vários outros produtos aerossóis de varejo, particularmente aqueles sujeitos a requisitos rigorosos de compostos orgânicos voláteis (VOC).

O peso molecular do difluoroetano é 66, o que o torna uma ferramenta útil e conveniente para detectar vazamentos de vácuo em sistemas GC-MS . O gás barato e facilmente disponível tem um padrão de fragmentação e peso molecular (pico base 51 m/z no EI-MS típico, pico principal a 65 m/z) diferente de qualquer coisa no ar. Dessa forma, se picos de massa correspondentes a 1,1-difluoroetano forem observados imediatamente após a pulverização de um ponto de vazamento suspeito em sistema, os vazamentos podem ser identificados rapidamente.

Segurança
O difluoroetano é um gás extremamente inflamável, que se decompõe rapidamente quando aquecido ou queimado, produzindo vapores tóxicos e irritantes, incluindo fluoreto de hidrogênio e monóxido de carbono .

O difluoroetano é um tóxico e precipita arritmia cardíaca fatal. Vários relatos de acidentes de carro fatais foram associados a motoristas inalando 1,1-difluoroetano. A atriz Skye McCole Bartusiak morreu devido aos efeitos combinados de difluoroetano e outras drogas em julho de 2014. Devido ao abuso de inalantes, um amargor é adicionado a algumas marcas; no entanto, esta medida não é legalmente exigida e não impediu o uso generalizado deste produto como medicamento.

Em um estudo da DuPont, ratos foram expostos a até 25.000 ppm (67.485 mg/m  ) por seis horas diárias, cinco dias por semana, durante dois anos. Este se tornou o nível de efeito adverso não observado para esta substância. A exposição prolongada ao 1,1-difluoroetano tem sido associada em humanos ao desenvolvimento de doença coronariana e angina .

Abundância ambiental

A maior parte da produção, uso e emissões de HFC-152a ocorreu no hemisfério norte, após a introdução da substância na década de 1990. Sua concentração na troposfera do norte atingiu uma média anual de cerca de 10 partes por trilhão no ano de 2011. A concentração de HFC-152a na troposfera do sul é cerca de 50% menor devido à sua taxa de remoção (ou seja, tempo de vida ) de cerca de 1,5 anos sendo semelhante em magnitude ao tempo de mistura atmosférica global de um a dois anos.

Veja também

 Lista IPCC de gases de efeito estufa

Referências

Gases do efeito estufa
Refrigerantes industriais

1,1-Difluoroetano


Zbirka Baltazara Bogišića u Cavtatu, muzejska ustanova u Cavtatu

Čine ju muzej, knjižnica i arhiv. danas su prepoznatljiv kulturni znak dubrovačkoga kraja i Bogišićevih zavičajnih mu Konavala. Po svojoj znanstvenoj, kulturno-povijesnoj i umjetničkoj vrijednosti njegova je ostavština iznimno važan segment hrvatske baštine i rijedak primjer ovećeg, po osobnom duhovnom ključu sabranog kulturnog dobra s izrazito znanstveno-polihistorskim obilježjem, sastavljenog po načelu unutarnjih poveznica i porednica iz širine europskog prostora i njegovog složenoga vremenskog tijeka, s težištem na materijalnim i pisanim tragovima pravne povijesti, temeljnom Bogišićevom pozivu.

U Zbirci je pohranjeno više od 35.000 predmeta, k tome i arheološka zbirka iz vremena Epidauruma koju je Bogišić osnovao za boravka u Cavtatu 1898. g. Njegova knjižnica, arhiv, pa i sve muzejske kolekcije zasebno, poznate su u stručnim krugovima po brojnim rarama i unikatnim primjercima, među kojima posebno značenje imaju djela s područja kroatike.

U Bogišićevoj knjižnici nalazi se oko 15000 naslova knjiga i brošura, oko 200 časopisa, nešto novina, 66 inkunabula, 164 rukopisa i 165 zemljovida. Sabrana arhivska građa raspoređena je u 39 tematskih skupina (poglavito pravna povijest, narodni običaji i književnost te Bogišićev osobni arhiv sa začudno velikom prepiskom od 10092 jedinice -1481 korespondent). Među muzejskim zbirkama ističe se visoko valorizirana cjelina stare grafike (8.185 listova iz 16. – 19.st.), jedna od tri najveće takve zbirke u Hrvatskoj, potom mala, ali sadržajno dragocjena kolekcija novca i medalja iz razdoblja od antike do kraja 19. st. (2.674 primjerka). Nadasve je zanimljiva zbirka predmeta s pravno-simboličkim značenjem (oko 150 predmeta), jedinstvena kolekcija takvog sadržaja u zemlji. Muzejsko šarenilo Bogišićeve ostavštine upotpunjuje još nekoliko manjih zbirki: djela likovne i obrtne umjetnosti, oružje, etnografski i drugi predmeti.

Zbirku Baltazara Bogišića u Cavtatu utemeljila je Marija Bogišić-Pohl, sestra Balda Bogišića, 1909. – 1912. g.

Izvori
 D. Torbica: Muzej i zbirka Baltazara Bogišića u Cavtatu , HAZU, novelirano 10. studenoga 2014. Pristupljeno 21. lipnja 2019.
 Zbirka Baltazara Bogišića HAZU, hvm.mdc.hr, pristupljeno 4. svibnja 2021.

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Zbirka Balda Bogišića, facebook stranica
 Stane Perišin, Program obnove i prezentacije objekata Zbirke Baltazara Bogišića HAZU u Cavtatu, Informatica museologica 1-2/1997. (HAW)

Cavtat
HAZU
Muzeji u Hrvatskoj

Zbirka Baltazara Bogišića u Cavtatu


Moussa Diallo - manden og musikken er en film instrueret af Helle Toft Jensen.

Handling
Det er 1973. Jimi Hendrix, James Brown, Earth Wind and Fire, Herbie Hancock er in - og funk er hot! Moussa er 17 år, bor i Mali/Vestafrika og drømmer om at blive musiker. Han trodser sin strenge far, stikker af, og dukker uventet op hos sin mor i Danmark. Her bliver han - som i et eventyr - forvandlet til den mest eftertragtede bassist. Han er med til at starte Sneakers og Marquis de Sade, spiller med Stig Møller Band, Savage Rose, Hanne Boel, Palle Mikkelborg og mange flere. Moussa er på toppen af sin karriere som 30-årig , men ulykkelig. Han er blevet gift og skilt 2 gange og han har fået børn - men han føler en stor tomhed, og at han svigter. Krisen fører ham til Indien, i en spirituel søgen, og tilbage til Mali, til den musik, som taler til ham og til den far, som han higer efter accept fra. Moussas far Demba Diallo (sagfører og politiker) betragtes som hele Malis far - men han nægter at anerkende sin egen søn, som kun er blevet musiker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2015

Dokumentarfilm fra Danmark

Moussa Diallo - manden og musikken