Michael Rudolph Knuble ( , ; born July 4, 1972) is a Canadian-born American former professional ice hockey right winger who played in the National Hockey League (NHL). During his 16 NHL seasons, he played for the Detroit Red Wings, New York Rangers, Boston Bruins, Philadelphia Flyers and Washington Capitals.

He was a member of Detroit's 1997–98 Stanley Cup championship team, and was a part of the organization during their 1996–97 Stanley Cup.

Playing career

Collegiate
Knuble was drafted in the fourth round, 76th overall, by the Detroit Red Wings in the 1991 NHL Entry Draft. He played the next four years at the University of Michigan and was given Second Team CCHA All-Star honors in 1994 and 1995 and NCAA West All-American Team honors in 1995. Following his collegiate career, he made his professional debut in the 1995 Calder Cup playoffs with the Adirondack Red Wings of the American Hockey League (AHL).

Professional
Knuble spent the entire 1995–96 season and most of the 1996–97 season with the Adirondack Red Wings in the AHL before making his NHL debut with the Detroit Red Wings on March 26, 1997. His debut came against the Colorado Avalanche in the famous "Fight Night at the Joe" match. He played a total of nine regular season games in 1996–97 and none in the 1997 Stanley Cup playoffs. Detroit won the Stanley Cup that season, but Knuble's name was not engraved on the Cup since he had not played enough games. However, Detroit repeated as Cup Champions in 1997–98, his first full season in the NHL, and though he only played three playoff games, he met the necessary requirements to have his name engraved on the Cup. Knuble was included on both Stanley Cup winning team pictures in 1997 and 1998

Prior to the 1998–99 season, Detroit traded Knuble to the New York Rangers for a 2000 second-round draft choice (Tomáš Kopecký). Knuble played in all 82 games with the Rangers that season, recording 15 goals and 20 assists. With a month to go in the 1999–2000 season, the Rangers traded him to the Boston Bruins in exchange for Rob DiMaio. After posting 20 points in 82 games in 2000–01 and 14 points in 54 games in 2001–02, Knuble found himself playing left wing on a line with Joe Thornton and Glen Murray beginning in 2002–03. He scored 30 goals and 29 assists in 75 games, good for third on the Bruins.

Knuble enjoyed another solid season in 2003–04, 21 goals and 25 assists in 82 games with the Bruins. During which, he set the NHL record for the fastest two goals to start a game by one player on February 14 against the Florida Panthers. He scored a goal ten seconds into the first period and followed it up with another just 27 seconds into the game. After the season, Knuble signed a three-year contract with the Philadelphia Flyers in the off-season. He then played for Linköpings HC of the Swedish Elitserien during the 2004–05 NHL lockout, scoring 26 goals and assisting on 13 others in 49 games.

When the lockout came to an end, Knuble was slotted to play right wing on a line with Simon Gagné and Peter Forsberg, a line which was later nicknamed the "Deuces Wild Line." He responded with his best season as a professional in 2005–06, recording career highs in goals (34), assists (31) and points (65). On pace to duplicate his numbers despite his team's poor season in 2006–07, Knuble's season was nearly cut short after a collision with Rangers forward and former Red Wings teammate Brendan Shanahan. After missing a month of action, he returned to the ice and finished with 24 goals and 30 assists in 64 games and brought his plus-minus rating to +2, Knuble being one of two Flyers (Gagné being the other) to finish with a plus rating for the season.

Knuble recorded his first career hat trick on February 2, 2008, scoring all the goals in a 3–0 Flyers win over the Anaheim Ducks. He netted his first career playoff overtime goal on April 17, 2008, scoring the winner during the second overtime of the Flyers' 4–3 victory over the Washington Capitals. He has traveled to schools in New Jersey and Philadelphia teaching kids about hockey in his free time.

On July 1, 2009, Knuble signed a two-year deal worth $2.8 million a season with the Washington Capitals.

On November 13, 2009, in a game against the Minnesota Wild, Knuble broke a finger in the first period and did not finish the game. He returned on December 11 after missing four weeks of action. Knuble scored Washington's first goal in the second period of the 2011 NHL Winter Classic against Pittsburgh Penguins' goaltender Marc-André Fleury.

On April 11, 2011, Knuble was re-signed to a one-year, $2 million contract extension with the Capitals. During the 2011–12 season, on December 20, 2011, Knuble played in his 1,000th NHL game. At that time, Knuble had scored 221 NHL goals since turning age 30.

On January 24, 2013, Knuble signed a one-year deal to return to the Philadelphia Flyers.

Coaching

Knuble is currently an assistant coach with the Grand Rapids Griffins, Detroit's minor league affiliate.

Personal life
Born in Toronto, Ontario, Knuble was raised with younger brother Steve in Kentwood, Michigan, by his Latvian-born parents, Aivars and Māra (Miesnieks) Knuble. Because he was born in Canada, Mike has dual Canadian/American citizenship. His father Aivars died of a heart attack at the age of 45 in 1987 when Mike was 15 years old.

Knuble is married to wife Megan. Together they have three children. Cam Knuble was playing hockey in the USHL with the Muskegon Lumberjacks in January 2018. Cole Knuble was drafted by the Philadelphia Flyers in 2023.

Mike's brother Steve, who attended Michigan State University, lives in Huntsville, Alabama, but has run a hockey clinic in Ann Arbor, Michigan, since 1996.

The Knuble family are currently living in Grand Rapids, Michigan, where he was raised as a child.

Awards and honors

1997–98: Stanley Cup Detroit Red Wings (NHL)
2006–07: Yanick Dupre Memorial

Career statistics

Regular season and playoffs

International

See also
List of NHL players with 1000 games played

References

External links

1972 births
Adirondack Red Wings players
American men's ice hockey right wingers
Canadian emigrants to the United States
American people of Latvian descent
Boston Bruins players
Canadian ice hockey right wingers
Detroit Red Wings draft picks
Detroit Red Wings players
Grand Rapids Griffins players
Ice hockey players from Michigan
Ice hockey players at the 2006 Winter Olympics
Linköping HC players
Living people
Michigan Wolverines men's ice hockey players
New York Rangers players
Olympic ice hockey players for the United States
Sportspeople from Grand Rapids, Michigan
Philadelphia Flyers players
Stanley Cup champions
Washington Capitals players
People from Kentwood, Michigan
Canadian expatriate ice hockey players in Sweden
AHCA Division I men's ice hockey All-Americans

Mike Knuble


El ragi, mijo de dedo o mijo africano (marathí: नाचणी; canarés: ರಾಗಿ; oriya: ମାଣ୍ଡିଆ; panyabí: ਬਾਜਰਾ; guyaratí: બાજરી; tamil: கேழ்வரகு; telugu: రాగి; amárico: ዳጉሳ dagusa o ቶኩሶ tōkūsō), Eleusine coracana, es una planta anual cultivada como cereal en las zonas áridas de África y Asia. Es nativa de las tierras altas de Etiopía y fue introducida en la India hace aproximadamente 4000 años; allí se ha adaptado a alturas del Himalaya hasta los 2300

Descripción
Es una hierba que alcanza una altura de 30 a 90 cm. Termina en un manojo de 5 a 7 espigas, que semejan los dedos de una mano o garra. Cada espiga puede tener hasta 10 cm de largo y 60 a 80 espiguillas, cada una con 4 a 6 flores en dos filas.

Cultivo
Frecuentemente se siembra intercalada con alguna leguminosa como el maní (Arachis hypogaea), el fríjol cabecita negra o caupí (Vigna sinensis), gaundú (Cajanus cajan) o la planta de Níger Guizotia abyssinica.

Una vez cosechadas, las semillas se conservan muy bien y rara vez son atacadas por insectos u hongos. La capacidad de almacenarlo por bastante tiempo, hace del mijo un cultivo importante en las estrategias de prevención de riesgos para las comunidades agrícolas más pobres.

Nutrición

El grano es rico en metionina, un aminoácido esencial.

Valores nutricionales para 100 g de ragi:

Proteína 7.3 g
Grasa 1.4 g
Carbohidratos 72 g
Minerales 2.7 g
Calcio 344 mg
Fibra 3.6 g
Energía 328 kCal

Usos

Es parte de las algunas dietas tradicionales en África y la India. Tiene potencial para mejorar la nutrición, aumentar la seguridad alimentaria, promover el desarrollo rural y apoyar la agriculturas sostenible. Puede ser molido y preparado en forma de pasteles, púdines y gachas. El grano se convierte en una bebida fermentada (o cerveza) en Nepal y en muchas partes de África. La paja de mijo se utiliza como forraje animal. También se utiliza para hacer una bebida rica en sabor, popular en las fiestas.

Taxonomía
Eleusine coracana fue descrita por Joseph Gaertner y publicado en De Fructibus et Seminibus Plantarum. . . . 1: 7. 1788.
Etimología
El nombre del género se otorgó por la ciudad de Eleusis, la ciudad griega, donde se encuentra el templo de Ceres.

coracana: epíteto
Sinonimia
 Cynodon coracanus Raspail
 Cynosurus coracanus L.
 Eleusine cerealis Salisb.
 Eleusine cerealis Ehrenb. ex Sweet
 Eleusine dagussa Schimp.
 Eleusine indica subsp. coracana (L.) Lye
 Eleusine indica var. coracana (L.) Fiori
 Eleusine indica var. stricta (Roxb.) Chiov.
 Eleusine luco Welw.
 Eleusine ovalis Ehrenb. ex Sweet
 Eleusine pilosa Gilli
 Eleusine reniformis Divak.
 Eleusine sphaerosperma Stokes
 Eleusine stricta Roxb.
 Eleusine tocussa Fresen.

Véase también
 Terminología descriptiva de las plantas
 Historia de la Botánica
 Características de las poáceas

Referencias

Enlaces externos

Eleusine
Cultivos originarios de Etiopía

Eleusine coracana


Carrosserie Labourdette war ein Karosseriebauer in Frankreich.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen wurde 1858 in Paris gegründet. Zunächst stellte es Kutschen her. 1880 übernahm Henri-Jean Labourdette die Leitung. 1899 entstand die erste Karosserie für ein Automobil. 1907 traten seine Söhne Jean-Henri und Fernand in das Unternehmen ein. Der erstgenannte übernahm 1910 die Leitung nach dem Tod seines Vaters. In der Folge wurde das Unternehmen bekannt für besondere Karosserien, bevorzugt für hochpreisige Modelle.

1949 endete der Karosseriebau.

Es ist nicht bekannt, wann das Unternehmen aufgelöst wurde.

Fahrzeuge
Als erstes Auto wurde ein Panhard & Levassor karossiert. 1901 folgte ein Coupé auf Renault-Basis.

Ab etwa 1910 entstanden aerodynamische Skiff-Karosserien für Panhard & Levassor. Weitere Marken waren Turcat-Méry und Delaunay-Belleville.

1922 entstand ein Roadster mit Bootsheck für den Citroën Typ B2. Landaulets und Coupé de Ville für Luxusautos von Farman und Voisin folgten. Genannt werden auch Peugeot Typ 174, Bugatti Type 30 und Hispano-Suiza H 6. 1926 entstand eine Art Sonnendach.

Ab 1933 wurden verstärkt aerodynamische Karosserien gefertigt. Genannt werden ein Fahrzeug auf Basis des Renault Nervastella, ein Delage und ein Rolls-Royce Phantom III.

1935 erhielt das Unternehmen ein Patent für Vutotal (rahmenlose Windschutzscheibe und Scheiben in den Vordertüren), das aber nur bei Prototypen eingesetzt wurde.

1949 wurde als letztes Auto ein Renault 4CV karossiert und auf dem Pariser Autosalon präsentiert.

Literatur

Weblinks

 Labourdette - Skiff et Vutotal Auf autocyber.fr (französisch).
   Auf coachbuild.com (englisch).
 Carrosserie Labourdette Auf francois.vanaret.pagesperso-orange.fr (französisch).

Einzelnachweise

Ehemaliger Karosseriehersteller
Ehemaliges Unternehmen (Paris)
Produzierendes Unternehmen (Paris)
Gegründet 1858
Aufgelöst im 20. Jahrhundert

Carrosserie Labourdette


بلدية ريوكين ، هي إحدى بلديات منطقة كانتابريا, المصنفة على أنها مقاطعة أيضاً، في شمال إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 7.022 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام

 هيرمينيو دياز زابالا

مراجع

أماكن مأهولة في كانتابريا
بلديات كانتابريا

ريوكين


Ostrogotsko Kraljevstvo, antičko ostrogotsko kraljevstvo koje je postojalo od 493. do 553. godine. Nalazilo se na teritoriju današnje Italije te na susjednim područjima. Službeni naziv ove države bio je Kraljevstvo Italije (lat. Regnum Italiae).

U Italiji su Ostrogoti, predvođeni Teodorikom Velikim ubili i zamijenili Odoakra, germanskog časnika i bivšeg vođu federata (lat. foederatus) u sjevernoj Italiji te de facto vladara Italije koji je 476. godine razvlastio posljednjeg cara Zapadnog Rimskog Carstva, Romula Augustula. Pod Teodorikom Velikim, prvim ostrogotskim kraljem, Ostrogotsko Kraljevstvo doživjelo je svoj procvat. Protezalo se od današnje južne Francuske na zapadu sve do današnje zapadne Srbije na jugoistoku. Većina institucija iz kasnog razdoblja Zapadnog Rimskog Carstva sačuvana je za vrijeme njegove vladavine. On se sam nazivao "kraljem Gota i Rimljana" (lat. Gothorum Romanorumque rex) što je odražavalo njegovu želju da bude vođa dvaju naroda koja su živjela na teritoriju njegova kraljevstva.

Bizantsko Carstvo je 535. godine, za vrijeme Justinijana I., napalo Italiju. Tadašnji ostrogotski vladar, Vitigis, nije mogao uspješno obraniti svoje kraljevstvo te je naposljetku zarobljen kada je došlo do pada ostrogotske prijestolnice Ravenne. Nakon toga, Ostrogoti se okupljaju oko svojeg novog vladara, Totile te uglavnom uspijevaju zaustaviti bizantski prodor, ali su na kraju ipak poraženi. Posljednji ostrogotski kralj bio je Teja.

Povijest

Kontekst

Ostrogoti
Ostrogoti su bili jedan od brojnih germanskih naroda. Točnije, oni su bili istočni Goti. Nastanili su se u Daciji i tamo su osnovali moćnu državu, no na kraju 4. stoljeća dolaze pod dominaciju Huna. Nakon propasti hunske države 454. godine, velikom dijelu Ostrogota zapadnorimski car Marcijan daje mogućnost da se nastane u rimskoj provinciji Panoniji kao federati. Za razliku od mnogih drugih rimskih savezničkih postrojbi, Goti nisu bili apsorbirani u strukturu rimske vojske nego su zadržali svoj identitet i koheziju. 460. godine, za vrijeme carevanja Leona I., dolazi do obustave godišnjeg davanja od strane Zapadnog Rimskog Carstva. Zbog toga, Ostrogoti pustoše Ilirik. Mir je uspostavljen 461. godine te je dogovoreno da mladi Teodorik Veliki, sin Teodemira, bude poslan u Konstantinopol kao talac te je tamo obrazovan.

U prethodnim godinama, velik broj Gota, prvo pod Asparom, a zatim pod Teodorikom Strabonom postao je dio rimske vojske te tako ostvaruju značajnu političku i vojnu moć na dvoru u Konstantinopolu. Razdoblje između 477. te 483. godine obilježeno je borbom između Teodorika, koji je naslijedio svog oca 474. godine, Teodorika Strabona i novog istočnorimskog cara Zenona. U tom sukobu, savezništva su se redovito mijenjala te su veliki dijelovi Balkana razoreni u tom periodu. Na kraju, nakon smrti Teodorika Strabona 481. godine, Zenon i Tedorik postigli su sporazum. Dijelovi Mezije i Dacije ripensis predani su Gotima. Samo godinu dana nakon toga, dolazi do novog sukoba između Zenona i Teodorika te su ponovno Ostrogoti opustošili Traciju. Nakon toga, Zenon i njegovi savjetnici dolaze do ideje da nagovore Teodorika da krene u rat protiv Odoakara, još jednog problematičnog susjeda Carstva.

Odoakrovo Kraljevstvo (476. – 493. godine)
Godine 476., Odoakar, vođa federata na zapadu, organizira puč protiv Oresta koji je zahtijevao da njegov sin, Romul Augustul, bude priznat kao car Zapadnog rimskog Carstva umjesto cara Julija Nepota. Orest nije htio ispuniti obećanje koje je dao Odoakru da će njegove postrojbe dobiti zemlju u Italiji – tim je obećanjem Orest osigurao da Odoakar bude neutralan prilikom Orestova napada na Julija Nepota. Zbog toga Odoakar je pogubio Oresta te je izgnao njegova sina, a zatim priseže na odanost Juliju Nepotu (koji se nalazio u Dalmaciji) istovremeno djelujući autonomno. Odoakar je zadržao rimski administrativni sustav te je aktivno surađivao s rimskim Senatom te je njegova vladavina bila učinkovita. Godine 477. protjerao je Vandale sa Sicilije te je tri godine kasnije zauzeo Dalmaciju nakon što je Julije Nepot ubijen.

Gotsko osvajanje Italije (488. – 493. godine)

Zenon i Teodorik postigli su dogovor da, ako Teodorik porazi Odoakra, vlada Italijom kao carev predstavnik. Teodorik je sa svojim postrojbama krenuo iz Mezije u jesen 488. godine preko Dalmacije te je prešao Julijske Alpe i ušao u Italiju krajem kolovoza 489. godine. Prvi sukob s Odoakrovim postrojbama zabilježen je u blizini Akvileje – na rijeci Soči (bitka na Soči 489. godine) 28. kolovoza 489. godine. Odoakar je poražen te se povukao prema Veroni koja je bila poprište još jedne krvave bitke, oko mjesec dana kasnije, u kojoj su pobijedili Goti.
Odoakar se zatim povlači u svoju prijestolnicu, Ravennu dok se veći dio njegove vojske kojim je zapovijedao Tufa predaje Gotima. Nakon toga, Teodorik šalje Tufu i njegove postrojbe protiv Odoakra, no Tufa ponovo mijenja stranu te se sada bori na strani Odoakra. Tako je godine 490. Odoakar bio u stanju pokrenuti kampanju protiv Teodorika, zauzeti Milan i Cremonu te opsjesti glavnu bazu Ostrogota u Italiji koja se nalazila u Ticinumu (u Paviji). Tada dolazi do intervencije Vizigota, Odoakrova opsada Ticinuma propada te je on doživio odlučujući poraz u bitci na rijeci Addi 11. kolovoza 490. godine. Odoakar se ponovno povlači u Ravennu dok su rimski Senat te mnogi gradovi u Italiji prešli na Teodorikovu stranu.

Odoakrova smrt (493. godine)

Sada Goti opsjedaju Ravennu, no s obzirom na to da im je nedostajala flota te da se stanovništvo grada moglo snabdijevati preko mora, opsada je mogla trajati neodređeno vrijeme, unatoč oskudici. Godine 492. Teodorik uspijeva osigurati flotu i zaposjesti ravenske luke te je tako Ravenni presjekao komunikaciju s vanjskim svijetom. Učinci navedenog u Ravenni osjetili su se šest mjeseci kasnije. Tada dolazi, uz medijaciju gradskog biskupa, do pregovora između dviju zaraćenih strana.
Sporazum je postignut 25. veljače 493. godine te su prema njemu dvije strane trebale podijeliti Italiju. Radi toga priređena je gozba – 15. ožujka – kako bi se proslavilo sporazum, no na toj gozbi Teodorik ubija Odoakra. Uslijedio je masakr Odoakrove vojske i njegovih pristaša, a Teodorik i Ostrogoti postali su gospodari Italije.

Teodorikova vladavina

Teodorik Veliki vladao je Ostrogotima od 493. do 526., te je bio njihov najdugovječniji i najslavniji vladar. Priznat od Bizanta već 497., ratovima i diplomacijom osigurao je prvenstvo među germanskim vladarima. Nastojao je održavati dobre odnose s rimskim stanovništvom, aristokracijom i Katoličkom Crkvom. Poticao je gospodarstvo i gradnju, od čega je najviše koristi imala prijestolnica Ravenna, u kojoj je pokopan. Naslijedio ga je unuk Atalarik.

Gotski rat i kraj Ostrogotskog Kraljevstva (535. – 554.)

Ostrogotsko Kraljevstvo okončano je u krvavom Gotskom ratu, kojeg je pokrenuo bizantski car Justinijan I. Veliki s ciljem da povrati rimske zemlje pod barbarskom okupacijom. Rat se vodio na području Italije, Dalmacije, Sardinije, Sicilije i Korzike. Već prve godine oslobođeni su Sicilija, Napulj i Rim. Rat je bio dugotrajan, ali su se Ostrogoti predali nakon što je bizantski vojskovođa Narzes u bitci kod Tagine ubio njihovog poglavara Totilu. Totila je bio zadnji ostrogotski kralj. U listopadu 553. Narzes je u bitci na Lattari pobijedio i posljednje ostatke gotske vojske, čime je Ostrogotsko Kraljevstvo i službeno prestalo postojati.

Njegovim uništenjem nestaju i sami Ostrogoti kao zasebna etnička skupina.

Popis ostrogotskih vladara
 Valamir prije 450./451. – 468./469.
 Tiudimir od 468./469. – 474. godine
 Vidimir od 468./469. – 474. godine
 Teodorik Veliki (Thiudoric) od 474. – 526. godine
 Atalarik (Atthalaric) od 526. – 534. godine
 Teodahad/Teodat (Thiudahad) od 534. – 536. godine
 Vitigis (Wittigeis) od 536. – 540. godine
 Hildebad (Hildibad) od 540. – 541. godine
 Erarik (Heraric, Ariaric) 541. godina
 Totila (Baduila) od 541. – 552. godine
 Teja (Theia, Teia) 552. godina

Izvori

Antičke države

Ostrogotsko Kraljevstvo


Joshua Orpin (Melbourne, Vitória, Austrália, 15 de abril 1994) é um ator australiano.

Ele é conhecido por interpretar o clone génético do Super-Homem e Lex Luthor, Conner Kent / Superboy na série do Universo DC Titans.

Biografia
Joshua Orpin nasceu em Melbourne, na Austrália, onde começou sua carreira de ator, onde tempos depois ficou conhecido por ter começado a aparecer na série Titans sobre a equipa dos Jovens Titãs onde interpreta Conner Kent / Superboy.

Filmografia

Cinema
 2017 : The Neon Spectrum : Axel
 2019 : Highest Point : Damien

Televisão
 2018 : The Doctor Blake Mysteries : o policial Peter Crowe
 2019 : Preacher : o estudante inseguro
 2019 : Upright : Matty
 2019-atualmente : Titans : Sujeito 13 / Conner Kent / Superboy
 2021 : Love Me : Kai

Curta-metragem
 2017 : Dark Horses : Groom
 2017 : You, Me & Karen : Gus
 2018 : Getting Ready : Michael
 2020 : Mother Dearest : A traineira

Referências

Ligações externas

Atores da Austrália
Naturais de Melbourne

Joshua Orpin


Tiroksin veya T4 ; tiroid bezi tarafından salgılanan, tirozin aminoasitlerinden üretilen, iyot atomları içeren bir hormondur.

T4, iki adet tirozin aminoasitine toplam 4 tane iyot atomunun bağlanmasıyla oluşur. Bazal metabolizma hızını arttırır, protein sentezine etki eder ve vücudun katekolaminlere (adrenalin vs.) olan duyarlılığını arttırır. Bazal metabolizma hızının artması, hücre reaksiyonlarının hızlanması, böylece daha hızlı ve yüksek oranda enerji açığa çıkması nedeniyle vücut ısısı yükselir. Soğuk iklimli bölgelerde yaşayan insan topluluklarının daha sıcak iklimde yaşayanlara oranla daha fazla T4 salgıladığı bilinmektedir.

Tiroksin hormonunun çocukluk döneminden itibaren az salgılanırsa boy kısalığına ve zeka geriliğine neden olan kretenizme neden olur.
Tiroksin hormonunun yetişkinlik dönemindeki eksikliği ise guatrdır.

Ayrıca bakınız
 Triiyodotironin
 Tiroit bezi

Kaynakça

Tiroit hormonları
Organik iyot bileşikleri
Amino asitler
Aromatik bileşikler

Tiroksin


Martin Baxa, né le  à Pilsen, est un homme politique tchèque, membre du Parti démocratique civique (ODS).

Biographie

Situation personnelle

Parcours politique

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Articles connexes
 Gouvernement Fiala

Naissance en septembre 1965
Naissance à Prague
Ministre tchèque de la Culture
Personnalité politique tchèque
Ministre tchèque
Naissance en Tchécoslovaquie

Martin Baxa


Maria Luz Gabás Ariño (født i 1968 i Monzón) er en spansk forfatter og politiker, opvokset i Huesca-dalen Benasque i det nordlige Spanien, hvor hun også har været borgmester. Efter at have boet et år i San Luis Obispo (Californien), studerede hun i Zaragoza, hvor hun havde hovedfag i engelsk filologi og senere opnåede professortitlen ved universitetet.

Luz Gabás har i flere år kombineret sin universitetsundervisning med oversættelse, udgivelse af artikler, forskning i litteratur og lingvistik, deltagelse i kultur-, teater- og filmprojekter.

Forfatterskab
Siden 2007 har Luz Gábas udelukkende helliget sig et virke som forfatter.

Palmer i Sneen ("Palmeras en la Nieve" forlag Temas de Hoy, 2012) af Luz Gábas er kommet ind på listen som en af de bedste nye romaner i Spanien. Den er ikke oversat til dansk, men filmatiseret i 2014 af Fernando Gómez Molinas.

I sin seneste roman Regreso a tu piel ('Vend tilbage til din hud') fra 2014, fortæller Luz Gábas dalens historie fra Nordspanien i det 16. århundrede; en grusom historie om hekseforfølgelser under inkvisitionen, men også en historie om urokkelig kærlighed trods ydre omstændigheder.

Kilder
 om Luz Gabás på agencias.abc.es

Eksterne henvisninger

Forfattere fra Spanien
Politikere fra Spanien

Luz Gabás


Norwegian Getaway er et krydstogtskib ejet af det amerikanske rederi Norwegian Cruise Line.

Skibet er søsterskib til Norwegian Breakaway og blev bygget på det tyske skibsværft Meyer Werft i Papenburg. Norwegian Getaway blev leveret i 2013 og blev døbt 7. februar 2014 af Miami Dolphins Cheerleaders. Skibet stævnede ud på sin jomfrusejlads dagen efter.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Norwegian Getaway på Norwegian Cruise Lines hjemmeside

Etableret i 2014
Krydstogtskibe

Norwegian Getaway


London After Miidnight este un film de groază american din 1927 regizat de Tod Broening. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Lon Chaney, Marceline Day și Herny B. Walthall.

Rezumat

Distribuție
 Lon Chaney - Professor (on Inspector) / Edward C. Burke / The Hypnotist / The Man in the Beaver Hat
 Marceline Day - Lucllie Balfour
 Henry B. Walthall - Sir James Hamlin
 Percy Williams - Williams, Balfour's Bulter
 Conrad Nagel - Arthur Hibbs
 Polly Moran - Miss Smithson, the New Maid
 Edna Tichenor - Luna, Bat Girl
 Claude King - Roger Balfour / The Stranger
 Andy MacLennan - Bat Girl's Assistant

Note

Bibliografie
 Everson, William K. (1974). Classics of the Horror Film. Citadel Press.
 Melton, J. Gordon (2011). The Vampire Book: The Encyclopedia of the Undead. Visible Ink Press.
 Riley, Philip J. (2011). London After Midnight - a Reconstruction. Bear Manor Media.
 Soister, John; Nicolella, Henry (2012). American Silent Horror, Science Fiction and Fantasy Feature Films, 1913–1929. British Library.

Legături externe

Spanish-language poster for London After Midnight
Synopsis of London After Midnight at lonchaney.org
 Rumor Spreading That Long-Lost London After Midnight Has Been Found at Bloody Disgusting

Filme din 1927
Filme de groază
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme regizate de Tod Browning
Filme produse de Irving Thalberg

London After Midnight (film)


An Dimeria kanjirapallilana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni K.C.Jacob. An Dimeria kanjirapallilana in nahilalakip ha genus nga Dimeria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dimeria

Dimeria kanjirapallilana


Thomas Dorsey may refer to:

Tom Dorsey (1927-1939), Pseudonym for Columbia Recording Artist Dan Hornsby
Tommy Dorsey (1905–1956), bandleader and jazz trombone player
Thomas A. Dorsey (1899–1993), gospel composer and performer, known as Georgia Tom in his earlier jazz career
Thomas Beale Dorsey (1780–1855), American politician and judge in Maryland

Thomas Dorsey


Estación Leyda fue una estación de ferrocarril chilena situada en la localidad del mismo nombre. Esta estación formaba parte del Ramal Santiago a Cartagena.

Historia
Estación Leyda fue la segunda etapa del ferrocarril entre Santiago y Cartagena. Antes de que se habilitase el tren hasta Melipilla, los viajeros hacían el recorrido en coches o carretas guiadas por caballos. A partir de 1830 se creó especialmente un servicio de coches para trasladar a los viajeros hasta esa localidad. Con guitarras y canto, amenizaban las casi siete horas de marcha hasta la ciudad donde pernoctaban para continuar el viaje hasta el otro día.

El tramo del ferrocarril entre estación Melipilla y estación San Antonio comenzó su construcción en 1903, y sus obras terminaron en 1910. La estación Leyda se hallaba entre las paradas establecidas dentro de los planes.

La estación fue suprimida mediante decreto del 15 de marzo de 1976. El 4 de febrero de 1984 el edificio de la estación y su bodega son destruidos debido a un incendio forestal que afectó la zona. Actualmente no quedan restos de la estación.

En la cultura popular
La estación, debido a su cercanía con fundos de familias chilenas importantes, como los Claro, Cox, Fernández, Haeussler, Larraín y Valdés, muchos artistas nacionales e internacionales inmortalizaron a la estación en la literatura, pintura, cinematografía y fotografía. Entre los cuadros se destacan obras de Alejandro Jamett Muñoz, Ortega Franz, Alberto Daiber y Cristián Vargas Catalán.

El escritor chileno Eduardo Barrios ambientó parte de su novela «Gran señor y rajadiablos» en las proximidades de la estación. Volodia Teitelboim incluye a la estación en su libro «La Guerra Interna». Parte de la fachada de la estación es utilizada por un viñedo local como icono.

En 1980 el cantautor, compositor y arreglista chileno Nino García grabó en dependencias de la estación Leyda, el videoclip de su canción «Espejismo».

Literatura adicional

Referencias

Leyda

Estación Leyda


Portilla de Luna es una localidad del municipio de Los Barrios de Luna, en la provincia de León, Comunidad Autónoma de Castilla y León, (España).

Situación

Se accede por la carretera CV-129-3.

Limita con Vega de Caballeros y Mora de Luna al SO, con Los Barrios de Luna y Sagüera de Luna al NO, con Aralla de Luna al N, y con Piedrasecha al E.

Evolución demográfica

Localidades de Los Barrios de Luna
Localidades de Luna

Portilla de Luna


Eudokija Dekapolitissa (grč. Εὐδοκία ἡ Δεκαπολίτισσα; 9. st.) bila je carica Bizantskog Carstva kao zakonita supruga bizantskoga cara Mihaela III. Pijanice. Njezin je otac bio Dekapolites, a majka joj je nepoznata.

Mihael je postao car 842. godine, u dobi od dvije godine. Njegova regentica je bila njegova majka, carica Teodora (Θεοδώρα). Godine 855., Mihael je, u dobi od 15 godina, postao ljubavnik Eudokije Ingerine, što se njegovoj majci nije sviđalo. Carica majka je zato odabrala Eudokiju Dekapolitissu Mihaelu za zakonitu ženu, ali je on uglavnom ignorirao svoju suprugu te je nastavio vezu s Eudokijom Ingerinom. Mihael sa suprugom nije imao djece te je moguće da brak nije konzumiran.

Nakon smrti cara Mihaela, Eudokija se vratila svojoj obitelji te nije poznato kada je umrla.

Poveznice
Eudokija Ingerina, ljubavnica cara Mihaela III.

Izvori i bilješke

Bizantske carice

Eudokija Dekapolitissa


Pop Airplay (einnig kallað Mainstream Top 40, Pop Songs, og Top 40/CHR) er 40 sæta listi yfir vinsælustu popplögin sem eru spiluð á útvarpsstöðvum í Bandaríkjunum. Listinn er gefinn út vikulega af Billboard tímaritinu og er byggður á mælingum Nielsen BDS á útvarpsspilunum.

Sjá einnig
 Billboard Hot 100
 Billboard 200

Billboard vinsældalistar

Pop Airplay


Le Châtel ou Bonnet de Calvin est une montagne de France située en Isère, dans le Trièves, au nord de la Grande Tête de l'Obiou, à l'ouest du lac du Sautet et de Corps, au sud de la Mure et à l'est de Mens. Culminant à  d'altitude, il fait partie du massif du Dévoluy. Sa forme oblongue au sommet arrondi occupé par un alpage cerné de falaises lui a donné son nom de « Bonnet de Calvin » en référence au couvre-chef fétiche arboré par Jean Calvin.

Références

Liens externes

Sommet des Alpes françaises
Sommet en Isère
Trièves
Dévoluy
Alpage

Le Châtel (sommet)


Mondo umano este un film românesc din 1981 regizat de Ioan Grigorescu.

Prezentare

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.898.794 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1981 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1981

Mondo umano


Sabariz Portekiz'de Vila Verde belediyesine bağlı olan, 1,58 km2 yüzölçümüne sahip, 353 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Verde'nin bucakları

Sabariz


Boughton Monchelsea es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Maidstone, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Boughton Monchelsea tiene una superficie de 10,97 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Boughton Monchelsea tenía 2041 habitantes (50,02% varones, 49,98% mujeres) y una densidad de población de 186,05 hab/km². El 19,99% eran menores de 16 años, el 74,62% tenían entre 16 y 74 y el 5,39% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,05 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 22,17% estaban solteros, el 63,75% casados y el 14,08% divorciados o viudos.

El 95,98% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,18% de la población, mientras que el 2,84% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,63% eran blancos, el 0,29% mestizos, el 0,88% asiáticos y el 0,2% de cualquier otro salvo negros y chinos. El cristianismo era profesado por el 78,83%, el budismo por el 0,29%, el hinduismo por el 0,15%, el judaísmo por el 0,15%, el sijismo por el 0,29% y cualquier otra religión, salvo el islam, por el 0,24%. El 13,87% no eran religiosos y el 6,17% no marcaron ninguna opción en el censo.

1074 habitantes eran económicamente activos, 1045 de ellos (97,3%) empleados y 29 (2,7%) desempleados. Había 793 hogares con residentes, 25 vacíos y 7 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Boughton Monchelsea


Gulet Brikten daha küçük, çoğunlukla iki direkli, randa veya markoni yelkenli, bazı örneklerinde pruvası kabasorta armalı, bir tür uskunadır. 1970'li yıllardan beri inşa edilen Türk yapımı guletler, armadan bağımsız olarak, kemane eğrili baş bodoslaması, hafif kavisli şiyer hattı ve kepçe kıçlı profili olan bir gövde formuna sahip yelkenli tekneler olarak tanımlanabilir.

Günümüzde özellikle Bodrum ve Güllük'teki geleneksel yapılı tersanelerde isimleriyle tanınan az sayıda ustanın yönetiminde üretilen guletler dayanıklılıkları ve estetik kaliteleri sayesinde uluslararası boyutta moda trendlerine giren bir tekne türü haline gelmişlerdir. Geleneksel tarzda üretilen guletler Ege kıyılarında turizme dönük işlevsel amaçlarla kullanılırken, gulet inşa ustaları yurt içi ve yurt dışından artan miktarlarda siparişler de almakta, bu siparişlerde çoğu kez ustaların gulet bazındaki ustalıklarını değerlendirecek şekilde talebe özel üretim yapılmaktadır.

Klasik Bodrum guletleri yığma ağaçtan yapılagelmiş, son zamanlarda çoğunlukla ahşap laminasyon yöntemi ile inşa edilebildiği gibi beraber isteğe bağlı olarak çelikten de üretilebilmektedir.

Klasik Bodrum guleti, geniş kıç güvertesi, bangaça olarak anılan güneşlenme ve dinlenme yeri, geniş ve yüksek kabinleri ile charter yapmaya en uygun tekneler sınıfında yer almaktadır.

Günümüzde, gerek formu gerekse donanım ve dekorasyonu ile modernize edilen ve yeniden tasarlanan guletler bir ihraç ürününe dönüşmüş, başta Hırvatistan, İtalya ve Yunanistan gibi Akdeniz ülkelerinde charter teknesi olarak çalıştırılmaya başlamışlardır.

Guletlerin dayandığı esasların kökeni antik çağdaki Karya dönemine kadar takip edilebilmektedir.

Ayrıca bakınız
Denizcilik terimleri
Guletlerin gelişimi ve tarihçesi

Yelkenli tipleri

Gulet


"Il Canto degli Italiani" ("Italienernes sang") er den italienske nationalsang. Det er bedst kendt blandt italienerne som "Inno di Mameli" ("Hymnet af Mameli"), efter tekstforfatteren, eller "Fratelli d'Italia" ("Italiens brødre"), efter åbningslinjen. Sangen blev skrevet i efteråret 1847 af den tyveårige studerende og patriot Goffredo Mameli i Genova, i et miljø præget af patriotisme og arbejde for selvstændighed og løsrivelse fra Østrig-Ungarn. To måneder senere blev digtet sat til musik i Torino af Michele Novaro, som også var fra Genova. Sangen blev udbredt under den efterfølgende italienske samlingstid kendt som Risorgimento og i de efterfølgedende årtier. Efter at Italien blev samlet i 1861 valgte landet dog "Marcia Reale" (Kongemarchen) som nationalsang. Dette var en sang komponeret for kongehuset Savoyen i 1831 efter ordre fra kong Karl Albert af Sardinien-Piemont. Da Italien blev en republik efter 2. verdenskrig den 12. oktober 1946, blev "Il Canto degli Italiani" taget i brug som landets nye nationalsag. Dette var oprindeligt tænkt som en midlertidig sang, men valget blev først gjort officielt ved lov den 23. november 2012.

Tekster

Dette er de fulde tekster af det oprindelige digt skrevet af Goffredo Mameli. Den italienske nationalsang bliver dog almindeligvis sunget med den første strofe to gange, og herefter omkvædet, for at slutte med et højt "Sì!" ("Ja!").

Yderlige strofer
Den sidste strofe blev fjernet af forfatteren, og var detekteret til en italiensk kvinde:

Referencer

Eksterne links

Side på det officielle hjemmeside af Quirinale, residens for statsoverhovedet (på italiensk med forskellige opførelser – klik på ascolta l'Inno og vælg en fil for at lytte)
 (version for kor og klaver af Claudio Dall'Albero til et musikforslag af Luciano Berio)

Kultur i 1847
Nationalsange
Musik fra Italien

Fratelli d'Italia


පරමාණුක හෝ රසායනික ප්‍රතික්‍රියාවක් හරහා තාපය පිටකරනු ලබන හෝ යම් ක්‍රියාවක් කිරීම සඳහා අවශ්‍ය ශක්තිය ලබාගතහැකි ඕනෑම දෙයක් ඉන්ධනයක් ලෙස සැලකිය හැක.

ආශ්‍රිත ලිපි

 ජීව ඉන්ධන
 Alcohol fuel
 Alternative fuels
 Ammonia
 Bitumen-based fuel
 Cryogenic fuel
 Fossil fuel phase-out
 Fuel card
 Fuel cell
 Fuel container
 Fuel management systems
 Fuel oil
 Fuel poverty
 Filling station
 Hydrogen economy
 Hypergolic fuel
 List of energy topics
 Low-carbon economy
 Marine fuel management
 Propellant
 Recycled fuel
 World energy resources and consumption

පාද සටහන්

භාහිර සබැඳි

  .
 Council Directive 80/1268/EEC Fuel consumption of motor vehicles.

Energy development

ඉන්ධන


Kuglački klub "Siscia" (KK "Siscia; Siscia Sisak; Siscia) je muški kuglački klub iz Siska, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub je član "3. hrvatske kuglačke lige – Sjever – zona Bjelovar", lige četvrtog stupnja hrvatske lige.

O klubu
Osnivanjem Športskog društva "INA" 1972. godine, osniva se i muška kuglačka sekcija, kao sljednik kuglačkog kluba "Nafta". Klub se redovito natjecao u prvenstvima Kuglačkog centra Sisak i zonskom prvenstvu, koje je i više puta osvajao. 1980.-ih klub je bio član Hrvatske republičke lige – Centar.
Za svoj rad je kuglački klub "INA" bila dobitnik "Zlatne plakete Kuglačkog saveza Hrvatske" 1984. godine.
Po osamostaljenju Hrvatske, klub je pretežno član Prve B, te kasnije Druge i Treće hrvatske lige – Sjever. Početkom 1990.-ih klubu pristupaju i članovi iz kuglačke sekcije "Metalca", koja je prestala s djelovanjem.
Od 2012. godine klub nosi naziv "Siscia".
Klub redovito održava memorijalni kuglački turnir "Dubravko Pukšec".

Uspjesi

Ekipno
 3. HKL – Sjever
 doprvak: 2016./17. (Zona Bjelovar), 2017./18. (Zona Bjelovar)

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Kuglački klub Siscia Sisak (žene)

Vanjske poveznice
 KK Siscia Sisak, facebook stranica
 k-ina-sisak.pondi.hr, službene stranice
 kuglanje.hr, Kuglački klub Siscia
 aplikacija.kuglanje.hr, Kuglački klub Siscia
 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB SISCIA SISAK
 kssmz.hr – Kuglački savez Sisačko-moslavačke županije

Izvori

 k-ina-sisak.pondi.hr, Povijest kluba, pristupljeno 28. prosinca 2019.
 poslovna.hhr, KUGLAČKI KLUB SISCIA SISAK
 bisnode.hr, KUGLAČKI KLUB  "SISCIA " SISAK
 fininfo.hr, KK "SISCIA" SISAK

Siscia
Šport u Sisku

Kuglački klub Siscia Sisak (muškarci)


Ingeniør Valdemar Poulsen paa sin Station for traadløs Telegrafi er en kort dokumentarisk stumfilm fra 1912 med ingeniøren Valdemar Poulsen.

Den korte dokumentarfilm beskrives af Det Danske Filminstitut med "Ingeniør Valdemar Poulsen (1869-1942) ved sin station for trådløs telegrafi og telefoni på Radiomarken ved Bagsværd Sø. En mand ses kravle ned fra den høje sendemast. Der kigges på strimler sammen med Politiken-journalist Anker Kirkeby og en anden mand."

Filmen er tilgængelig fra Det Danske Filminstituts streamingsite Filmcentralen.dk.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1912
Dokumentariske optagelser
Stumfilm fra Danmark
Radio
Danmark i 1910'erne
Film om elektronik


est une chanson du groupe de rock britannique The Rolling Stones parue d'abord le  sur l'album Some Girls, puis le  sur le single américain Beast of Burden et le  sur le single britannique Respectable. Elle est signée Mick Jagger/Keith Richards bien que Mick ait écrit les paroles seul.

L'enregistrement de la chanson est marquée par la rencontre avec le groupe Téléphone, dont le guitariste Louis Bertignac va influencer le solo de Ronnie Wood sur la chanson.

Enregistrement
La chanson est enregistrée durant les premières sessions de l'album du 10 octobre au 21 décembre 1977 aux studios Pathé-Marconi à Boulogne-Billancourt. Ces sessions sont marquées par la rencontre du groupe avec le jeune groupe français Téléphone qui répètent dans le studio d'à côté avant d'aller à Londres enregistrer le premier album éponyme.

Admirateur des Rolling Stones, le guitariste de Téléphone Louis Bertignac écoute à travers la porte du studio le groupe travailler le premier soir des sessions, quand le batteur Charlie Watts le surprend et l'invite à venir assister aux sessions. Ainsi chaque soir après la fin des répétitions avec Téléphone, Louis se mettra régulièrement à jouer des improvisations avec Charlie, le second guitariste Ronnie Wood et le bassiste Bill Wyman, avant le retour de Mick Jagger vers 3h du matin. C'est le guitariste français qui va aider Ronnie Wood à trouver le bon solo de pedal steel guitar sur la chanson When the Whip Comes Down, le guitariste des Stones étant en manque d'inspiration.

Analyse des paroles
Assez inhabituel, même pour la fin des années 1970, les paroles traitent ouvertement du point de vue d'un homme gay :Dans une interview accordée en 1978 au magazine Rolling Stone à l'occasion de la sortie de Some Girls, Mick Jagger a répondu aux questions concernant les paroles de la chanson : "aucune idée de pourquoi je l'ai écrit. C'est étrange - les Rolling Stones ont toujours attiré beaucoup d'hommes... Je ne sais pas pourquoi je l'ai écrit. Peut-être que je suis sorti du placard {rires}. Il s'agit d'une personne imaginaire qui vient de LA à New York et devient un éboueur... J'espère bien que les stations de radio le diffuseront". Les paroles pourraient être interprétées comme impliquant que le chanteur devient un prostitué :

Dans une interview de 1978 avec Rolling Stone pour promouvoir la sortie de Some Girls, Mick Jagger a répondu aux questions concernant les paroles de la chanson : "... il y a une chanson qui est directement sur le thème gay, When the Whip Comes Down, mais je n'en aucune idée pourquoi je l'ai écrite. C'est étrange, les Rolling Stones ont toujours attiré beaucoup d'hommes... Je ne sais pas pourquoi je l'ai écrit. Peut-être que je suis sorti du placard (rires). C'est à propos d'une personne imaginaire qui vient de Los Angeles à New York et devient éboueur... J'espère que les radios vont le diffuser." Les paroles pourraient être interprétées comme impliquant que le narrateur devient un prostitué.

Structure musicale
When the Whip Comes Down est une des chansons de Some Girls qui ne comporte que les principaux membres des Stones. Jagger au chant partage les partiesde guitares électriques avec Richards et Ron Wood. Ce dernier joue le solo de pedal steel guitar, un instrument présent sur d'autre chansons de l'album telles que Shattered et Far Away Eyes. Bill Wyman joue de la basse, tandis que Charlie Watts fournit le rythme distinctif de la chanson.

Il existe des versions à la fois de la piste instrumentale de base et de la piste d'accompagnement entièrement développée avec des paroles supplémentaires, qui durent plus de dix minutes, largement disponibles sur des bootlegs.

Parution et réception
La chanson apparait en face B d'abord sur le single Beast of Burden, puis sur celui de Respectable.

Un enregistrement en concert au Detroit Masonic Temple le 6 juillet 1978 a été inclus sur la compilation Sucking in the Seventies en 1981, qui couvrait une grande partie des chansons du groupe de la fin des années 70. L'enregistrement en concert de Licks Tour a été enregistré et publié sur l'album live Live Licks en 2004.

When the Whip Comes Down est aussi le nom d'un album pirate de 16 titres de Nine Inch Nails, tiré de leur concert au festival Woodstock 94.

Personnel
Crédités:

 Mick Jagger: chant, guitare électrique, chœurs
 Keith Richards: guitare électrique, chœurs
 Ron Wood: guitare électrique, pedal steel guitar, chœurs
 Bill Wyman: basse
 Charlie Watts: batterie

Références

Liens externes

 Complete official lyrics

Chanson de 1978
Chanson interprétée par les Rolling Stones
Chanson écrite par Jagger/Richards

When the Whip Comes Down


An Uncinia lacustris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerald A. Wheeler. An Uncinia lacustris in nahilalakip ha genus nga Uncinia, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Uncinia

Uncinia lacustris


The Reserve Bank of Australia (RBA) is Australia's central bank and banknote issuing authority. It has had this role since 14 January 1960, when the Reserve Bank Act 1959 removed the central banking functions from the Commonwealth Bank.

The bank's main policy role is to control inflation levels within a target range of 2–3%, by controlling the unemployment rate according to the 'non-accelerating inflation rate of unemployment' (NAIRU) by controlling the official cash rate. The NAIRU was implemented in most western nations after 1975, and has been maintained at a target of 5–6% unemployment. The average unemployment rate in Australia between the end of the Second World War and the implementation of the NAIRU was consistently between 1–2%. Since the implementation of the NAIRU, the average unemployment rate in Australia has been close to 6%.

The RBA also provides services to the Government of Australia and services to other central banks and official institutions. The RBA currently comprises the Payments System Board, which sets the payment system policy of the bank, and the Reserve Bank Board, which sets all other monetary and banking policies of the bank.

Both boards consist of members of the bank, the Treasury, other Australian government agencies, and leaders of other institutions that are part of the Australian economy. The structure of the Reserve Bank Board has remained consistent ever since 1951, with the exception of the change in the number of members of the board. The governor of the Reserve Bank of Australia is appointed by the Treasurer and chairs both the Payment Systems and Reserve Bank Boards and when there are disagreements between both boards, the governor resolves them.

Roles and responsibilities
The Reserve Bank is currently governed by the Reserve Bank Act 1959. The Reserve Bank Board's duty set out in the Act, within its outlined boundaries, is to ensure that the bank's monetary and banking policy is used to help the Australian population. This should be accomplished through both consultation with the government and the Reserve Bank Board's opinion that its powers are used to help with:

In practice the Reserve Bank concentrates on the first objective, that is to control inflation through monetary policy. The current objective is a policy of inflation targeting aimed at maintaining the annual inflation rate at between "2–3 per cent, on average, over the cycle". This target was first set in 1993 by the then Reserve Bank Governor Bernie Fraser and was then formalised in 1996 by the then Treasurer Peter Costello and incoming Reserve Bank Governor Ian Mcfarlane.

The Reserve Bank gives banking and registry services to agencies of the government, to other central banks, and other official institutions. The assets of the bank include the gold and foreign exchange reserves of Australia, which is estimated to have a net worth of A$101 billion.

Nearly 94% of the RBA's employees work at its headquarters and at the Business Resumption Site, both in Sydney. The remainder of the total of 926 staff work in Adelaide, Brisbane, Canberra, Melbourne, Perth, London and New York City. A wholly owned subsidiary of the bank is Note Printing Australia, which employs 257 other workers, and which manufactures the Australian dollar and other securities, for markets both in and outside of Australia.

The Payments System Board fills the role of deciding on the bank's payments system policy and the Reserve Bank Board is responsible for all other monetary and banking policies of the bank. Conflicts between the two boards do not occur often, and when they do, they are resolved by the governor.

Governors and their roles
The Reserve Bank governor is the most senior position in the RBA. The governor is appointed for a term of up to seven years by the Treasurer and is eligible to be reappointed at the end of their term. The governor is the chairman of both the Payment Systems Board and the Reserve Bank Board and resolves any disputes that occur between the two boards.
The governor of the Commonwealth Bank of Australia was both an ex officio member of the Notes Board from 1920 to 1924 and of the eight directors of the Commonwealth Bank from 1924 to 1945. The Commonwealth Bank and Bank Acts in 1945 stated the governor's responsibilities of managing the CBA. In 1951, legislation established a 10-member board of which the CBA governor was a member. The CBA has maintained a similar structure since 1951.

The RBA governor is required by the Reserve Bank Act 1959 to keep in contact with the Treasury Secretary on matters concerning both the Treasury and Reserve Bank and vice versa. It also mandates that the RBA board inform the government of the bank's monetary and banking policy, which is often accomplished through the governor's meetings with the Treasurer. Since 1996, the governor and other senior members of the RBA have appeared twice annually before the House of Representatives Standing Committee on Economics to explain the conduct of the bank.

List of Governors of the CBA and RBA

The longest-serving governor, if his service to both the Commonwealth Bank and the Reserve Bank of Australia are included, is H.C. Coombs, who served nineteen years and six months combined. He is regarded by some as one of the most committed anti-inflationists in government throughout the 1950s and 1960s. The longest-serving Commonwealth Bank governor is Sir Ernest Riddle, who served eleven years and four months, while the longest-serving Reserve Bank governor is Ian Macfarlane, who served ten years. The shortest-serving governor by many years is James Kell, who served 2 years for the Commonwealth Bank.

In July 2023, the RBA announced the appointment of Michele Bullock as its new Governor, taking up the role in September 2023. This made Bullock the RBA's first female Governor.

Reserve Bank Board

The Reserve Bank Board consists of nine members, including three ex officio members: the Governor of the Reserve Bank, who is Chair of the Board; the Deputy Governor of the Reserve Bank, who is the Deputy Chair of the Board; and the Secretary to the Treasury.

The board also has six external members who are appointed by the Treasurer for five years. According to section 17(1) of the Reserve Bank Act, members of the board are not allowed to be a director, officer, or employee of an institution that is authorised to take in deposits. Excluding changes in the number of members, the structure of the board has remained unchanged since 1951.

The current members of the board are:

The board normally meets eleven times each year, on the first Tuesday of each month except January. Board meetings are usually held at the Reserve Bank's Head Office in Sydney. Meetings are held in two other Australian cities each year. Five members of the board must meet in order to constitute a quorum, and the meeting must be chaired by the governor, or the deputy governor in his absence.

The board usually forms a consensus without a need for structured voting on the issues at hand. Meetings of the board are held in the boardroom of the Reserve Bank's Head Office in Sydney or a similar facility in one of the bank's State Offices when meetings are held interstate (a secure location is used in Australian cities where the bank does not have its own premises). The meetings begin at 9:00 am and continue for three-and-a-half hours, with minutes published two weeks after the meeting is held.

Payments System Board and Australian Competition & Consumer Commission
The Reserve Bank Act 1959 authorises the Payments System Board to decide the Reserve Bank's payments system policy. This is done so it can control risk, promote efficiency and to aid in competitiveness and balance in the financial system. The bank's power through the Payment Systems Act 1998 allows it to regulate any payment system and can create binding rules for security and performance in the system. If members of a payment system are at odds over issues of market risk, admission, safety and rivalry, the RBA can additionally administer arbitration with the consent of those involved. The RBA is also permitted to gather information from a payment system or participants thereof. The bank can also regulate the competition of transactions since August 2001.

The Payment Systems and Netting Act 1998 gives the board power in areas of the law that were previously uncertain. It removed the zero-hour rule that allowed a bankruptcy to date a bankruptcy the previous midnight and the Act made it so payments the same day could not be undone. Before the removal of the zero-hour rule, the real-time gross settlement system had been violated because payments in the system should inherently not be reversed. Some payments systems had previously agreed to pay and receive obligations to the whole system, rather than merely maintaining their own. But in the event of a bankruptcy, the bankrupt institution did not pay what it owed back to the solvent parties, while they had to pay their dues to the failed bank. This was later changed, when cheques were deemed void if the bankrupt institution does not have the funds to back them up, after the Cheques Act 1986 was amended in 1998. The Trade Practices Act 1974 generally does not allow competitors to make cooperative agreements, but the Australian Competition & Consumer Commission (ACCC) is permitted to make exceptions for competitors making agreements among themselves. The ACCC and the Payments Systems Board are encouraged to work together regarding access and rivalry through the Payment Systems (Regulation) Act 1998.

Members of the Payments System Board are defined by Section 25A of the Reserve Bank Act 1959, with three of the members being ex officio or representatives of another organisation. The governor of the Reserve Bank of Australia is the Chairman of the Payments System Board, there is one representative of the RBA, and there is one representative of the Australian Prudential Regulation Authority (APRA). In addition, there are up to five other members of the board who are appointed by the Treasurer for a term of up to five years. The board meet once per quarter, usually in Sydney with five members forming a quorum, which must be chaired by the Governor or, in his or her absence, the Deputy Chair. The Chairman meets with the Chairman of the ACCC at least once annually on issues of interest to both parties in the payments system, in addition to members of both organisations consulting over issues that are mutually important.

The current members of the Payments System Board are:

History
From the middle of the 19th century into the 1890s, the prospects for the forming of a national bank grew. In 1911, the Commonwealth Bank was established, but did not have the authority to print notes, which function was still that of the Treasury. A movement toward re-establishing the gold standard occurred after World War I (1914–1918) with John Garvan leading various boards in contracting the money supply on the route to doing so, and the gold standard was instituted for both the British pound sterling and the Australian pound in 1925.

During the Great Depression, the Australian pound became devalued, no longer worth the same as the pound sterling, and formally departed from the gold standard with the Commonwealth Bank Act of 1932. Legislation in 1945 led to regulation of private banks which Herbert Coombs was opposed to, and when he became governor in 1949, he gave them more overall control over their institutions. When the monetary authorities implemented the advice of Coombs to have a flexible interest rate, it allowed the bank to rely more on open market operations. In 1980 the issue of short-term government bonds—Treasury notes of 13 and 26 weeks' duration—changed from a tap system, in which the price was set, to a tender system in which the volume of stock was set and the price determined by the market. Soon afterwards the tender system was extended to the issue of longer-term government bonds.

The float of the Australian dollar happened in 1983, around the same period of time that the financial system in Australia was deregulated. Administration of the banks was transferred in 1998 from the bank to the Australian Prudential Regulation Authority and the Payments System Board was created, while the bank was given power within the board in the same year. The current governor of the Reserve Bank is Philip Lowe, who succeeded Glenn Stevens as governor on 18 September 2016.

In May 2022, the bank increased the nation's interest rates for the first time in more than a decade. This move was designed to combat high rates of inflation. The move generated considerable discussion, as it was taken during a federal election campaign that was heavily focused on increased costs of living.

Mid-19th century–1924

Proposals for a national bank in Australia were first raised in the mid-19th century, and got a significant boost in the 1890s as a result of the Australian banking crisis of 1893 during which many commercial banks and building societies collapsed, leading to a general economic depression. The Australian Labor Party, formed during this period, proposed a bank which would be a protected and cheap way of providing financial services. The party's platform for the 1908 election was for a "Commonwealth Bank", which would have both commercial and central bank functions.

Regardless, Fisher's Labor government established the Commonwealth Bank by the Commonwealth Bank Act 1911, which came into effect on 22 December 1911. The new bank was a government-owned commercial bank, without any central bank functions. He stated that "Time and experience will show how its functions for usefulness may be extended [towards central banking]." The only function at the time that made the bank characteristic of a central one was that it was the banker to the Australian government, in addition to it being the same for the states. At the time, the Treasury of Australia maintained the role of issuing bank notes through the Australian Notes Act 1910. The bank was also the first bank in Australia to receive a federal government guarantee.

The Commonwealth Bank gradually acquired central bank functions. In response to the disruption of trade during World War I it was given responsibility to manage the Australian government debt. Nevertheless, at the end of the war, the bank's primary role was as a savings and trading bank. In the war, to fund the great increase in government spending, the currency of Australia went off the gold standard, as did those of the United Kingdom and other parts of the British Empire.

The Australian pound remained tied to the pound sterling. Inflation in Australia thus increased, less than in Britain, but more than in the United States. The case for a central bank was increased by the need for the government to cut spending after the war to reduce its debt. Commonwealth Bank Governor Denison Miller had been arguing for the issue of Australian currency to be switched from the treasury to the bank, as it had more staff and more monetary knowledge.

The Australian Notes Board (ANB) was created in 1920 and partially acceded to Miller's request, in having four directors, with the governor of the bank being an ex officio member. The ANB began to follow a policy of board member John Garvan, in contracting the money supply, with the goal of reducing prices so that free convertibility of the Australian pound to gold could be re-established at pre-war rates, that is return to the former gold standard.

This was accomplished by refusing the exchange of notes for gold and it was hoped that this would lower domestic prices and raise the exchange rate for the Australian pound. When gold arrived from New York the government sold securities to diminish the effect of monetary expansion, therefore executing the first open market operations in the history of Australia and thus the first attempt of central banking.

1924–present

The Australian Notes Board (ANB) was created in 1920, within the Department of Treasury, which issued notes until 1924, when this function was transferred to the Commonwealth Bank. The ANB was abolished by the Commonwealth Bank Act 1924.

The Treasurer and Country Party Leader Earle Page wanted to end the monetary contraction which particularly hurt his farming constituents, who were as a result receiving reduced export prices. The new board of directors replacing it, which was composed of various areas of the industry, soon appointed Garvan chairman, and thus he continued his policies. In 1925, both the pound sterling and Australian pound returned to the pre-war gold standard. The primary role of the Commonwealth Bank continued to be a savings and trading bank, even though the government attempted to make the bank into a central bank through its actions in 1924.

Legislation was introduced to the Parliament at the height of the Great Depression, in May 1930, by Treasurer E.G. Theodore, to transfer central banking powers from the Commonwealth Bank to a new central bank, but this failed. The Australian pound was devalued in 1931 and it ceased to be tied to the pound sterling. The Reserve Bank departed from the gold standard with the Commonwealth Bank Act 1932, which made the notes no longer exchangeable into gold and allowed the bank not to keep any gold reserves. The monetary policy of the bank from 1931 until the early 1970s had been to maintain a stable exchange rate with the pound sterling.

Through the new Commonwealth Bank Act and the Banking Act 1945, the board was replaced by a six-member council, consisting of bank and treasury officials. It additionally formalised the bank's administrative powers of monetary and banking policy and exchange control and also stated the governor was responsible for managing the bank. Highly debated legislation in 1945 caused high amounts of regulation on private banks, which later-Governor H.C. Coombs was opposed to, along with his opposition to bank nationalisation in 1947. When he became governor in 1949, he allowed private banks to have more control over their liquidity and attempted to introduce market-based monetary policy. He also warned of the possibility of stagflation in 1959.

Legislation in 1951, substituted the council by a 10-member board which included the governor, deputy governor and the secretary to the treasury. The board took over the management of the bank from the governor. The Reserve Bank Act 1959 (23 April 1959) took out the part of the Commonwealth Bank that executed central bank functions and placed it into the Reserve Bank, while the commercial and savings bank functions stayed with the Commonwealth Bank. This finally created a separate central bank for Australia in 1959, which took effect 14 January 1960, many years after several other nations already had one and similar to the early proposal by Treasurer Theodore.

In the mid-1960s, monetary authorities accepted Coombs' conclusions and allowed a flexible interest rate, making it easier for the bank to rely on open market operations. The Exchange Control was abolished after the float of the Australian dollar occurred in 1983. In the five years after the Campbell Committee probe, 1979–1984, the financial system in Australia became deregulated. Another probe was the Wallis Committee in 1996, which took effect in 1998. The effects were the transfer of overseeing the banks from the RBA to the Australian Prudential Regulation Authority (APRA) and the creation of the Payments System Board (PSB), which would attempt to maintain the safety and performance of the payments system. The bank was given powers within the PSB through additional legislation in 1998.

In August 1996, then bank Governor-designate Ian Macfarlane and the Treasurer issued a Statement on the Conduct of Monetary Policy which restated the roles of the Reserve Bank and the Government of Australia. It affirmed government endorsement of the Reserve Bank's inflation objective, which was introduced in 1993. A change of government in December 2007 led to another Statement, which was issued by both former Treasurer Wayne Swan and Reserve Bank Governor Glenn Stevens. This amends previous statements by giving the bank independence and encourages transparency and communication.

Securency scandal

Since 2007, the RBA's reputation has been affected by the 'Securency' or Note Printing Australia scandal. These RBA subsidiaries were involved in bribing overseas officials so that Australia might win lucrative polymer note-printing contracts. Australian press coverage, which continued into late 2011, reflects concerns with the apparent laxity and tardiness of corrective actions undertaken by relevant RBA board members and officials. The matters were not reported to the Federal Police in 2007, although they have been since, while in 2011 it was revealed that the RBA had to correct inaccurate evidence previously given to parliamentary committees.

In July 2014, WikiLeaks released a copy of a court order prohibiting publication throughout Australia of information that "reveals, implies, suggests or alleges" corruption involving specifically named past and present high-ranking Malaysian, Indonesian and Vietnamese officials in relation to the Note Printing Australia bribery allegations.

Heritage listings

A number of buildings associated with the Reserve Bank are heritage-listed, including:

 20-22 London Circuit, Canberra: Reserve Bank of Australia Building, Canberra
 65 Martin Place, Sydney: Reserve Bank of Australia Building, Sydney

See also

Australian dollar
Australian Prudential Regulation Authority
Bank Notes Tax Act 1910
Banking in Australia
Central bank
Note Printing Australia
Official cash rate
Royal Australian Mint

Notes
  Members are eligible to be appointed to another term.

References

External links

Reserve Bank of Australia
Museum of Australian Currency Notes

Banks established in 1960
Banks of Australia
Australia
Commonwealth Government agencies of Australia

1960 establishments in Australia

Reserve Bank of Australia


La  est l'une des cinq circonscriptions législatives que compte la préfecture de Nagano au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La cinquième circonscription de la préfecture de Nagano regroupe les villes d'Iida, Ina et Komagane avec les districts de Kamiina et Shimoina.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Cinquième circonscription de la préfecture de Nagano


An Coelachne soerensenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Norman Loftus Bor. An Coelachne soerensenii in nahilalakip ha genus nga Coelachne, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Thailand. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Coelachne

Coelachne soerensenii


Les troupes de chars ukrainiens (en , littéralement les « troupes de tanks d'Ukraine ») sont la composante blindée lourde des Troupes terrestres des Forces armées de l'Ukraine et sa principale force de frappe. Elles sont essentiellement composées d'unités de chars, épaulées par d'autres unités sur véhicules blindés, pour mener les principales opérations militaires :
 en défense, en soutien direct des grandes unités d'infanterie mécanisées pour repousser une offensive adverse et lancer des contre-attaques ;
 en offensif, pour développer les percées et mener des opérations en profondeur.

Ces unités sont engagées lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie.

Organisation

Une brigade de chars (, abrégé en  : un peu plus de ) est théoriquement composée de trois bataillons de chars, un bataillon mécanisée ( sur ), un groupe d'artillerie de brigade (à deux « divisions » d'obusiers automoteurs et une division de lance-roquettes multiples), un bataillon antiaérien, une compagnie de reconnaissance, une compagnie de tireurs d'élite, un bataillon du génie, un bataillon de maintenance, un bataillon de logistique, une compagnie de guerre électronique, une de transmissions, une de radar, une de protection NBC (), une médicale et un peloton de protection du  de brigade.

Un bataillon de chars est à trois compagnies de chars (soit 40 chars, en comprenant celui du commandant, ainsi que ), un peloton de reconnaissance (sur un BRM-1K et deux BMP-2), un antiaérien (avec neuf missiles Igla portés sur trois BMP), un du génie, un de transmissions, une unité médicale, une compagnie de support (entretien et réparation :  et une dépanneuse blindée). En fonction des missions, la brigade peut renforcer chacun de ses bataillons avec une compagnie mécanisée et un bataillon d'artillerie automotrice pour former un groupe tactique.

Une compagnie de chars est articulée en trois pelotons (soit un total de , en comptant celui du capitaine), chaque peloton comporte quatre chars (avec trois hommes par char).

Liste des unités en 2023
En mai 2023, en plus des bataillons de chars affectés chacun à une brigade mécanisée, il existe quatre à six brigades de chars (en fait de grandes unités interarmes, pas composées uniquement de chars) et un bataillon séparé :
  , à Hontcharivske dans l'oblast de Tchernihiv ;
   (ex-réserve), formée en 2016 à Iarmolyntsi dans l'oblast de Khmelnytskyï ;
   (ex-réserve), formée en 2017 à Hontcharivske ;
   (ex-réserve, probablement inactive), formée en 2016 ;
  (réserve, probablement inactive), formée en 2015 ;
  , à Kryvyï Rih dans l'oblast de Dnipropetrovsk ;
 , à Honcharivske.

Formations dissoutes
  division de chars de la Garde réformée en  brigade de chars en 2003
  division d'entraînement de chars, dissoute, 6065 base de stockage depuis 1987
  division de chars de la Garde, reformée en tant que  brigade de chars, réformée une seconde fois en  brigade mécanisée en 2004
  division de chars de la Garde, dissoute, 5193 base de stockage depuis 1989
  division de chars de la Garde, dissoute, 5359 base de stockage depuis 1990
  division d'entraînement de chars de la Garde, réformée en  centre de formation de district
  division de chars de la Garde, réformée en  centre de formation de district

Matériels
Les « unités de chars » ont besoin en plus des chars de combat de nombreux autres véhicules, tels que dépanneuses blindées, camions et voitures. Dans l'Armée ukrainienne, leur équipement principal est constitué avant 2022 de plusieurs centaines de T-64BV (et T-64BM Bulat), complétés avec une centaine de T-80U et quelques T-84 : il s'agit d'engins hérités de la période soviétique, plus ou moins modernisés. Les premiers mois de l'invasion de l'Ukraine par la Russie ont permis aux Ukrainiens de mettre la main sur des centaines de chars russes abandonnés, souvent encore opérationnels, au minimum 300 T-72B3, 148 T-80U et quelques T-90.

Selon le site Oryx, en réponse à la demande de son président auprès des autres États, l'Ukraine a reçu entre le printemps 2022 et l'été 2023 :
 250 T-72M & T-72M1(R) polonais ;
 90 T-72EA tchèques, achetés par les Pays-Bas et les États-Unis ;
 31 T-72A macédoniens ;
 ~50 T-72M1 tchèques ;
 16 T-72M1 et 11 T-72EA tchèques (achetés par l'Ukraine fin 2022) ;
 14 T-72M1 tchèques (échangés dans le cadre du programme allemand Ringtausch) ;
 des T-72M1 bulgares (achetés par la Tchéquie) ;
 60 PT-91 Twardy (des T-72M1) polonais ;
 28 M-55S slovènes (des T-55 modifiés, échangés dans le cadre du programme Ringtausch) ;
 20 Leopard 1A5 allemands ;
 33 (sur un total de 135) Leopard 1A5 allemands (achetés par les Pays-Bas et le Danemark) ;
 14 Leopard 2A4 allemands (achetés par les Pays-Bas et le Danemark) ;
 14 Leopard 2A4 polonais ;
 10 Leopard 2A4 espagnols ;
 8 Leopard 2A4 norvégiens ;
 8 Leopard 2A4 canadiens ;
 10 Strv 122 (des Leopard 2A5) suédois ;
 18 Leopard 2A6 allemands ;
 3 Leopard 2A6 portugais ;
 14 Challenger 2 britanniques ;
 31 Abrams M1A1 étasuniens (promis en mai, livrés en septembre).

Ces livraisons ont permis de compenser les pertes matérielles (au moins , de février 2022 à septembre 2023 selon Oryx) et d'équiper de nouvelles unités, mais ont eu comme conséquence une grande variété de modèles, ce qui complique l'entretien, la formation et l'approvisionnement en pièces détachées.

Notes et références

Voir aussi

Lien externe
 .

Articles connexes
 Troupes de chars russes

Forces armées de l'Ukraine
Ukraine
Unité blindée

Troupes de chars ukrainiens


Sebastianópolis do Sul es un municipio brasileño del estado de São Paulo. La ciudad tiene una población de 3.031 habitantes (IBGE/2010). Sebastianópolis do Sul pertenece a la Microrregión de Nhandeara.

Geografía
Se localiza a una latitud 20º39'18" sur y a una longitud 49º55'16" oeste, estando a una altitud de 468 metros.

Posee un área de 162.9 km².

Demografía
Datos del Censo - 2010

Población total: 3.031
 Urbana: 2.347
 Rural: 684
 Hombres: 1.525
 Mujeres: 1.506
Densidad demográfica (hab./km²): 18,61

Carreteras
 SP-310

Administración
 Prefecto: José Antonio Abreu del Valle (2005/2008)
 Viceprefecto:
 Presidente de la cámara: (2007/2008)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Sebastianópolis do Sul


An Eriocaulon altogibbosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland ngan Pilg.. An Eriocaulon altogibbosum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon altogibbosum


Društvo bosansko-hercegovačkih Hrvata u Zagrebu, udruga bh. Hrvata iz Zagreba.

Povijest
Osnovano je ožujka u 1939. godine. Osnovali su ga Zagrepčani iz građanskih i intelektualnih krugova koji su podrijetlom ili nekim drugim putem bili u svezi s Bosnom i Hercegovinom. Pristupili su društvu i zagrebački građanski muslimanski koje je predvodio zagrebački muftija
Ismet Muftić. Osnovano je u povodu glasina o diobi Bosne i Hercegovine. Zadaća društva bila je promicati suradnju bosansko-hercegovačkih katolika i muslimana na podlozi hrvatske nacionalne misli i obavješćivanja hrvatske javnosti o kulturnim, vjerskim i političko-nacionalnim značajkama Bosne i Hercegovine.

Predsjednik je bio povjesničar Ćiro Truhelka, a potpredsjednik Ismet Muftić. Društvo je u javnosti zastupalo je koncept hrvatske nacionalne pripadnosti Bosne i Hercegovine. Bilo je to u vrijeme pregovora oko određivanja konačnih granica Banovine Hrvatske. U nadzornom odboru bio je Halid Muftić.

Društvo je premda prohrvatsko, bilo proturežimsko, jer je Banovina Hrvatska djelovala pod kapom vlasti. Društvo je kritiziralo razgraničenje kojim je najveći dio Bosne i Hercegovine ostavljen izvan Banovine Hrvatske, zbog čega su ga vlasti pratile sa sumnjom. Sumnju su pojačali ulasci pojedinaca u ovo nestranačko društvo, koji su bili u svezi s ustaškim krugovima. Društvo je prestalo raditi nakon uspostave NDH, jer su prema vjerovanju osnivača ostvarene temeljne društvene zadaće. Pojedini članovi Društva postali su upravni i kulturni dužnosnici.

Istaknuti članovi
Istaknuti članovi proizašli iz Društva:
 Mehmed Alajbegović, ministar skrbi za postradale krajeve i ministar vanjskih poslova
 Grga Ereš, zamjenik stožernika Ustaškog sveučilišnog stožera i redarstveni dužnosnik
 Mirko Jurkić, od 1941. do 1945. tajnik Matice Hrvatske
 Slavko Kvaternik, poslije doglavnik, vojskovođa i ministar domobranstva
 Junus Mehmedagić, potpredsjednik Hrvatske državne banke
 Hasib Muradbegović, predsjednik Banskog stola u Sarajevu, potpredsjednik i predsjednik Vrhovnog suda u Banjoj Luci i Zagrebu
 Stjepan Ratković, ministar narodne prosvjete, poslanik u Berlinu
 Ante Štitić, ustaški i redarstveni dužnosnik

Izvori

Zagreb
Hrvatske udruge
Hrvati u Bosni i Hercegovini


سوني ليندستورم (بالسويدية:Sune Lindström) (1906 - 1989) مهندس معمار سويدي ولد في 1906 ودرس في المعهد الملكي للتكنولوجيا ما بين 1926 و 1931، صمم مكتبة الهندسي أبراج الكويت ما بين 1971 و 1976.

مراجع

خريجو المعهد الملكي للتكنولوجيا
أشخاص من مالمو
معماريون سويديون في القرن 20
مواليد 1906
مواليد في مالمو
وفيات 1989
وفيات في فاكسيو
خريجو باوهاوس

سوني ليندستورم


Ecdeiocoleaceae, malena biljna porodica od dva roda s tri endemske vrste na jugozapadu Australije.

Rodovi
 Genus Ecdeiocolea F. Muell.
 Genus Georgeantha B.G. Briggs & L.A.S. Johnson

Izvori

Porodice travolikih
Biljne porodice

Ecdeiocoleaceae


Općinska nogometna liga Osijek je od sezone 1985./86. predstavljala 6. ligaški rang. Prvak bi se plasirao u Međuopćinsku nogometnu ligu – Sjever (Osijek – Beli Manastir – Vukovar – Donji Miholjac – Valpovo).

Tablica

Izvori

 Dragutin Kerže: 90 godina Grafičara 1926. – 2016., Osijek 2017.,

1989-90
1989-90 Osijek
Osijek

Općinska nogometna liga Osijek 1989./90.


An Eleusine indica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Joseph Gaertner. An Eleusine indica in nahilalakip ha genus nga Eleusine, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eleusine

Eleusine indica


Fulton–Montgomery Community College (FMCC) is a public community college in Johnstown, New York. It is part of the State University of New York and serves Fulton and Montgomery counties. The college offers 45 degree and certificate programs, 30 campus clubs, and is a member of the NJCAA, offering Division III sports in basketball, soccer, baseball, softball and volleyball. In 2013, new dorms were added to the campus to serve local and out-of-town students.
Its many notable alumni include Carolyn Muessig, a medievalist specializing in sermon literature, female education, and hagiography, now the Chair of Christian Thought in the Department of Classics and Religion, University of Calgary.

References

Two-year colleges in the United States
SUNY community colleges
Education in Fulton County, New York
NJCAA athletics
Universities and colleges established in 1963
1963 establishments in New York (state)

Fulton–Montgomery Community College


Christ Illusion deseti je studijski album američkog thrash metal sastava Slayer. Diskografska kuća American Recordings objavila ga je 8. kolovoza 2006. godine. Prvi je uradak na kojem su se pojavila sva četiri izvorna člana od albuma Seasons in the Abyss iz 1990., a na uratku se prvi put od Divine Interventiona iz 1994. pojavljuju pjesme in Dis. Skladbe "Jihad", "Flesh Storm", "Catalyst" i "Consfearacy" snimljene su in Dis,  "Catatonic", "Eyes of the Insane", "Skeleton Christ" i "Supremist" snimljene su u ugodbi Drop B, dok su "Black Serenade" i "Cult" in Cis. tuning.

Grafična naslovnica koja prikazuje osakaćenog Krista i koju je izradio dugogodišnji suradnik Larry Carroll dovela je do polemika; konzervativnijim prodavaonicama kojima je izvorna naslovnica izazivala nelagodu distribuirane su inačice sa zamjenskom naslovnicom, a i sama je skupina objavila cenzuriranu naslovnicu bez uvredljive ilustracije. Tekstovi pjesama, poglavito u skladbi "Jihad", opisuju napade 11. rujna 2001. iz perspektive terorista. Nakon prosvjeda sve je primjerke albuma u Indiji opozvao i uništio EMI India.

Christ Illusion dobio je uglavnom pozitivne kritike i pojavio se na petom mjestu ljestvice Billboard 200, čime je dosegao drugo najviše mjesto na toj ljestvici u povijesti sastava. Na uratku se nalaze i pjesme "Eyes of the Insane" i "Final Six", koje su osvojile nagradu Grammy.

Snimanje
Christ Illusion snimljen je u dvama studijima pomoću računala: u NRG Studiosu u North Hollywoodu, s pomoćnim toncem Daveom Colvinom, i Westlake Studiosu u Los Angelesu, u kojem je pomoćni tonac bio Brian Warwick. Gitarist Kerry King izjavio je da su demoinačice devet od jedanaest pjesama na Christ Illusionu snimljene 2004. godine s bubnjarom Daveom Lombardom. Međutim, Lombardo je rekao da se sjeća da je s Kingom snimao već početkom 2003., kad su u Lombardovoj kući dovršili dvije demosnimke. U intervjuu koji se održao u srpnju 2004. gitarist Jeff Hanneman izjavio je "ja i Kerry imamo dosta pjesama" i dodao da grupa namjerava dovršiti uradak te godine. Slayerova diskografska kuća American Recordings u to je vrijeme pregovarala s Columbia Recordsom i Warner Bros. Recordsom jer je željela da distribuciju njezinih albuma Columbia prepusti Warner Bros. Recordsu. Do završetka tih pregovora sastav nije mogao snimati i zato uradak nije dovršen već tad. Pregovori s Warner Bros. Recordsom trajali su do kraja srpnja 2005. godine.

Članovi Slayera željeli su da producent albuma bude Rick Rubin, producent Reign in Blooda; s obzirom na to da je Rubin iskazao interes, očekivali su da će doista i biti producent. Međutim, Rubin je tad bio zauzet, zbog čega je snimanje albuma ponovno odgođeno. U vrijeme snimanja Christ Illusiona Rubin je producirao Metallicin album Death Magnetic, što je King kasnije opisao "jebenom šamarčinom". Umjesto njega producent uratka bio je Josh Abraham, kojeg je Don Kaye s mrežnog mjesta Blabbermouth.net pohvalio "zbog toga što je zabilježio još životnosti uočljive na nekolicini prethodnih albuma." Iako nije bio producent Christ Illusiona, Rubin je uratku svejedno doprinio tako što je bio njegov izvršni producent. King je kritizirao njegovu umiješanost, izjavio da se ne sjeća da je Rubin bio u studiju u vrijeme snimanja i da je glavni Rubinov doprinos albumu bilo davanje ideja tijekom izrade završnog miksa. Jamie Thomson iz novina The Guardian narugao se Rubinovim doprinosima i izjavvio da se Slayer "baš i ne želi otarasiti utjecaja nu metala zbog kojeg je većina njegovih uradaka toliko odbojna, što će reći da je Rubin znatno manje radio na tom albumu nego na [uradcima] Johnnyja Casha i Neila Diamonda."

Kao što je bio slučaj na Slayerovim prethodnim dvama albumima, sve je glazbene dionice za ritam-gitaru na Christ Illusionu snimio King. King je skladao oko 80 % vlastitih gitarskih solodionica prije snimanja albuma, a na njemu je uglavnom svirao gitaru marke Marshall JCM 800. Pjesma "Catalyst" u alternativnoj se inačici zamalo pojavila na Slayerovu albumu God Hates Us All iz 2001. godine, kad je na njoj svirao bubnjar Paul Bostaph. Budući da se skupini u međuvremenu ponovno pridružio Lombardo, to je prvi put od objave albuma Seasons in the Abyss iz 1990. godine da su se on, King, Araya i Hanneman zajedno pojavili na Slayerovu albumu; Hanneman je izjavio da je upravo to razlog zašto je navodno jači prizvuk punka u pjesmama na albumu. Lombardo je uradak opisao kao "zreliji Reign in Blood", dok ga je King opisao "mješavinom God Hates [Us Alla] i Seasons [in the Abyssa]."

Iako je za album izvorno napisano jedanaest pjesama, samo ih se deset našlo na konačnom nosaču zvuka. "Final Six", pjesma koju je napisao Hanneman, prvotno se trebala pojaviti na uratku, a pjevač Tom Araya čak je u CBC-ovoj razgovornoj emisiji The Hour Georgeu Stroumboulopoulosu rekao da će se po toj skladbi zvati i album. U emisiji Kevin and Bean losanđeleske radiostanice KROQ-FM King je o nazivu albuma izjavio: "Nisam siguran jesmo li ga potvrdili. Mislim da nam je prošlog tjedna istekao rok za potvrdu i ne znam što se zbilo s time, stoga se pozivam na Peti amandman. Kako stvari stoje, moj je glas sigurno zanemaren, stoga… Zato nisam baš nešto oduševljen s time." Araya je uzeo jedan vikend slobodno u vrijeme snimanja albuma i idućeg je ponedjeljka, 5. svibnja 2006., morao na operaciju žučnjaka. Zbog toga nije mogao dovršiti vokalne dionice za pjesmu do objave albuma. King je nagovijestio da bi se "Final Six" mogla pojaviti na posebnom digipak izdanju Christ Illusiona: ta je inačica albuma objavljena u srpnju 2007. godine. "Final Six" iduće se godine pojavila i u glazbi za film Punisher: Ratna zona.

Promidžba

Christ Illusion deseti je Slayerov studijski album i izvorno je trebao biti objavljen 6. lipnja 2006., šestog dana šestog mjeseca šeste godine 2000-ih. Tom se poveznicom s brojem zvijeri iz Otkrivenja kao marketinškim trikom koristilo mnogo izdavača medijskih sadržaja, a među njima najpoznatija je prerada filma strave Pretkazanje. King je komentirao da su odbacili tu ideju jer se nekoliko drugih grupa također odlučilo poslužiti njome, ali USA Today izvijestio je da je taj datum objave pomaknut jer skupina nije uspjela osigurati dovoljno vremena za snimanje u studiju. Nakon što je propustila "sotonistički" datum, sastav je datum objave pomaknuo na 25. srpnja; međutim, ni taj datum nije bio konačan. Usprkos tome, ekskluzivna majica, ograničena na 666 primjeraka i jedino dostupna u trgovini skupine, objavljena je u spomen "šestom danu šestog mjeseca šeste godine". Tog je datuma objavljeno i pet tisuća primjeraka ograničenog EP-a "Eternal Pyre", a u SAD-u ih je prodavao Hot Topic. Na EP-u se pojavila pjesma "Cult", koju se istog dana moglo slušati na službenom mrežnom mjestu skupine. U Europi je objavljen 23. lipnja i našao se na 48. mjestu švedske ljestvice i 2. mjestu finske ljestvice, a 30. lipnja Nuclear Blast Records objavio je EP u sedmoinčnoj gramofonskoj inačici ograničenoj na tisuću primjeraka.

Grupa 6. lipnja nije privukla samo pozitivnu pozornost medija. National Day of Slayer, LLC, koji se opisuje "neprofitabilnom tvrtkom u državi Wyomingu", na svojem je mrežnom mjestu Slayerove fanatike pozvao na sudjelovanje u "Nacionalnom danu Slayera" tako da se okupe i poslušaju pjesme tog izvođača. Međutim, vandali su napali Sjemenište sv. Josipa u Yonkersu u New Yorku tako što su sprejem nacrtali veliki pentagram ispred vrata, crne obrnute križeve na dva stupa ispred glavnog ulaza i broj šest na tri stepenice koje vode u sjemenište. Riječi "Reign in Blood" ("Vladavina u krvi") napisane su na odmorištu sjemeništa, dok je fraza "Better to reign in Hell than to serve in Heaven" ("Bolje je vladati u paklu nego služiti u raju"), preuzeta iz prve knjige epa Izgubljeni raj Johna Miltona, napisana na dvama unutarnjim stupovima. Urednici mrežnog mjesta National Day of Slayera izjavili su da su nadahnuli počinitelje, a medijska je istraga otkrila da je to mrežno mjesto obožavatelje uputilo da "na crkve, sinagoge ili groblja nacrta Slayerove logotipove".

Obožavatelji su ekskluzivno mogli čuti još nekoliko pjesama s nadolazećeg albuma prije njegove objave. Uz "Cult", pjesme "Jihad" i "Eyes of the Insane" krajem lipnja moglo se slušati na španjolskom mrežnom mjestu Rafabasa.com. Tulum za slušanje albuma odvio se 22. srpnja u Duff's Brooklynu u četvrti Williamsburg u New Yorku. Koncertna inačica pjesme "Disciple" (pjesme sa Slayerova albuma God Hates Us All iz 2001. godine), snimljena na setu The Henry Rollins Showa, objavljena je na internetu, a nekoliko dana nakon nje koncertna inačica pjesme "Cult" objavljena je na Independent Film Channelu. Emisija "Mike Davis Rock Show" radiostanice BBC Radio 1 1. je kolovoza premijerno reproducirala skladbu "Skeleton Christ", a već se 4. kolovoza cijeli album mogao preslušati na Slayerovom službenom profilu na MySpaceu. AOL Radio zauzvrat je prije objave Christ Illusiona pokrenuo stanicu "All Slayer", na kojoj su svirale sve Slayerove prethodno objavljene pjesme, ali i pjesme s nadolazećeg uratka.

Krajem srpnja 2006. autobusne su stranice u nekolicini kalifornijskih gradova ukrašene promidžbenim ilustracijama za Christ Illusion. Gradski dužnosnici u Fullertonu tražili su da se ilustracije odmah maknu sa sedamnaest autobusnih postaja diljem grada i kontaktirali su s tvrtkom koja je izvorno tamo postavila te reklame da ih makne. Službenicima se nije svidjelo ime grupe jer su smatrali da se odnosi na kakvog ubojicu. Također su ih uvrijedili antikrist i lubanja koji su okruživali logotip na ilustraciji. Te su ilustracije na koncu maknute. Međutim, na autobusnim postajama na različitim dijelovima Orange Countyja u Kaliforniji koja su okruživala Fullerton i dalje su se nalazile te ilustracije.

Komercijalni uspjeh
American Recordings i Warner Bros. Records 8. su kolovoza 2006. objavili Christ Illusion. U prvom tjednu objave album je prodan u 62.000 primjeraka u SAD-u i debitirao je na petom mjestu ljestvice Billboard 200. Iako je to najviše mjesto koje je grupa zauzela i iako je to bio prvi put od albuma Divine Intervention iz 1994. koji je ušao u prvih 10 mjesta, uradak je idućeg tjedna pao na 44. mjesto. Christ Illusion našao se na devetom mjestu australske ljestvice, trećem mjestu kanadske ljestvice, šestom mjestu austrijske ljestvice, osmom mjestu u Nizozemskoj, desetom mjestu u Norveškoj, devetom mjestu u Poljskoj i drugom mjestu u Finskoj i Njemačkoj. Singl "Eyes of the Insane" osvojio je nagradu Grammy u kategoriji najbolje metal izvedbe. Pjesma "Final Six" iduće je godine osvojila Grammy u istoj kategoriji. Uradak je 2006. osvojio i nagradu Metal Storma za najbolji thrash metal album.

Recenzije
Album je dobio uglavnom pozitivne kritike. Na Metacriticu ima ocjenu 72 od 100 na temelju 21 recenzije. Thom Jurek s mrežnog mjesta AllMusic pohvalio je uradak kao "pobješnjeli, futuristički heavy metal koji se stapa s hardcore thrashom" i dodao da je Christ Illusion označio povratak "onome što je [Slayer] činilo daškom svježeg zraka." Ben Ratliff iz The New York Timesa za album je komentirao da sadrži "neku vrstu poremećene ravnoteže, što glazba i potvrđuje: to je dosljedno najbolji Slayerov album u proteklih dvadeset godina." PopMattersov recenzent Adrien Begrand nazvao ga je "Slayerovim najboljim albumom u šesnaest godina, a od svih njegovih albuma upravo taj najviše potiče na razmišljanje". Uradak se pojavio na petnaestom mjestu PopMattersova popisa Najbolji metal albumi 2006. godine.

Posebno je hvaljen bubnjar Lombardo; iako je Rolling Stone napisao negativnu recenziju o albumu, recenzent je spomenuo da "barem [Slayerov] odlični bubnjar Dave Lombardo i dalje pokazuje svoje vještine." Blabbermouthov Don Kaye komentirao je da "ima mana", ali da Christ Illusion "dokazuje da skupina i dalje ima par asova u rukavu i jedno vrlo snažno oružje iza bubnjeva." Peter Atkinson s mrežnog mjesta KNAC.com razmišljao je na sličan način i izjavio da je Lombardo "odlično svira na cijelom albumu, a jednako tako stvara opušteniju atmosferu od one koju je stvarala tehnička preciznost Paula Bostapha." Godine 2011. glazbeno mrežno mjesto Complex Media Networka, Consequence of Sound, uvrstilo je Christ Illusion na popis "List 'Em Carefully", na kojem se nalazi trinaest najdražih metal albuma pisca Davida Buchanana objavljenih između 2000. i 2010.; navedeno je da je tijekom snažnog povratka Davea Lombarda došlo do začudnih polemika i sveopće zvučne brutalnosti. Decibel Magazine napisao je pozitivnu recenziju i izjavio: "[Slayerova] mržnja prema religiji, a pogotovo kršćanstvu, Amerikancima neznalicama i svakome tko se nalazi s druge strane ratnikova oružja nadahnula je snimanje jednog od njegovih najživotnijih albuma."  Chris Campion iz The Observera izjavio je da je to "najoblikovaniji i najdosljedniji [uradak grupe] nakon više godina."

Nisu svi recenzenti bili naklonjeni albumu. Chris Steffen iz časopisa Rolling Stone odbacio ga je i izjavio da "je nadahnut uglavnom istim stvarima kao i njegov prethodnik, God Hates Us All, no bez pamtljivih rifova." Jamie Thomson iz The Guardiana album je opisao "iznimno razočaravajućim" i dodao je da se grupa "baš i ne želi otarasiti utjecaja nu metala zbog kojeg je većina njezinih uradaka toliko odbojna". Suradnik KNAC.com-a Peter Atkinson komentirao je da album "traži IZLJEV BIJESA – proračunatije nego bilo koji drugi album u katalogu sastava" i da je "to [...] upadljiva mana Christ Illusiona."

Naslovnica
Određeni dijelovi sadržaja Christ Illusiona i njegove promidžbe izazvali su negativnu pažnju; posebno je upadljiva naslovnica koju je izradio Larry Carroll, koja prikazuje osakaćenog i napušenog Krista. Carroll, koji je izradio naslovnice Slayerovih albuma kao što su Reign in Blood, South of Heaven i Seasons in the Abyss, svoju je suradnju sa skupinom nastavio i na Christ Illusionu. Koristeći se samo nazivima pjesama i stihovima kakvi su bili na početku, Carroll je izvornu naslovnicu izradio na komadu drveta služeći se različitim sredstvima. King ga je zatražio da naslika Krista u "moru žalosti", a naknadno je komentirao da je ranija inačica naslovnice izgledala kao da se Krist "opušta u vodi". Na konačnoj slici Krist nema jedno oko i amputirane su mu ruke, a stoji usred mora krvi i odsječenih glava. Araya je za tu inačicu rekao da je "mnogo bolja jer na njoj izgleda kao ovisnik o drogi!", dok se Kingu ona toliko svidjela da je kupio original. Određene opcije za prednarudžbu albuma obožavateljima su nudile mogućnost da osvoje jedan od deset litografa naslovnice, dok je za trgovine koje su odbile skladištiti izvornu inačicu albuma izrađena alternativna, negrafična naslovnica.

World Entertainment News Network izvijestio je da Slayer izaziva polemike objavom takve naslovnice. Joseph Dias, glavni tajnik mumbajske kršćanske grupe Catholic Secular Forum (CSF), "strogo se usprotivio" izvornoj naslovnici i poslao je predstavku mumbajskom policijskom povjereniku. Chris Steffen iz časopisa Rolling Stone komentirao je da "naslovnica sve dovodi do ekstrema zbog slike koju Kerry King naziva 'Krist u moru žalosti'", dok je Peter Atkinson iz KNAC.com-a komentirao da je naslovnica "izazovno svetogrdna".

Tekstovi pjesama
Tekstovi pjesama na Christ Illusionu govore o terorizmu, ratovanju i religiji, a kritizirale su ih konzervativne grupe. Prisutna je pjesma koja govori o napadima 11. rujna 2001. iz perspektive terorista ("Jihad") i pjesma koja prikazuje ratnikovo iskustvo posttraumatskog stresnog poremećaja ("Eyes of the Insane"). Skladba "Cult" prikazuje mane američke religije iz Kingove perspektive, dok je "Consfearacy" opisana kao "pjesma koja mrzi vladu".

Recenzenti su bili podijeljeni što se tiče tekstova pjesama. Thom Jurek iz AllMusica smatrao je da "mračni, nepopustljivi, jebeno bolesni tekstovi odražavaju jedinstvenu intenzivnost" i pohvalio je članove skupine zbog toga što su svoje antireligijske stavove spojili s vjerovanjem da je religija tijekom povijesti bila povod mnogim ratovima. Međutim, Chris Steffen iz Rolling Stonea požalio se da je postalo "stvarno bolno čuti Toma Arayu — kojemu je 45 godina! — kako i dalje vrišti antireligijske tekstove sastava koji sve više zvuče kao parodija njega samoga" i istaknuo je da su stihovi kao što su "Religion's a whore" ("Religija je drolja") i "I've made my choice: six six six!" ("Odlučio sam: šest šest šest!") prevršili svaku mjeru. Jamie Thomson iz The Guardiana komentirao je da na albumu "nema neizrečenog bogohuljenja", dok je Peter Atkinson iz KNAC.com-a spomenuo da "sastav, kad se ne usredotoči na religiju, ponovno posjećuje svoju drugu omiljenu tematiku — rat — na prilično prepoznatljiv način"; dodao je da je Slayer pao "na razinu budala iz Deicidea što se tiče odbacivanja Boga." Recenziju je zaključio riječima: "To je déjà vu, sve podsjeća na God Hates Us All — a kad ste već jednom nešto nazvali God Hates Us All, niste li već dovoljno istaknuli svoju poantu?"

Catholic Secular Forum usprotivio se tekstovima pjesama na albumu. Joseph Dias u svojoj je izjavi komentirao da tekstovi na pjesmi "Skeleton Christ" "vrijeđaju kršćanstvo". Predstavku je poslao mumbajskom policijskom povjereniku i dodao da bi pjesma "Jihad" mogla uvrijediti "muslimane... i sekularne Indijce koji poštuju sve vjere." EMI India sastao se s CSF-om, ispričao mu se na objavi Christ Illusiona, opozvao je sve primjerke albuma i ne planira ga ponovno objaviti. Dana 11. listopada 2006. objavljeno je da su svi primjerci albuma u skladištima uništeni. Iako je Araya očekivao da će drugačiji pogled na napade 11. rujna 2001. iznesen u pjesmi "Jihad" dovesti do protivljenja Amerikanaca, vjeruje da se to nije dogodilo jer ljudi uglavnom vjeruju da ta pjesma prikazuje "Slayer u svojem prirodnom obliku".

Popis pjesama

Osoblje

Slayer
Kerry King – gitara
Tom Araya – vokali, bas-gitara
Jeff Hanneman – gitara
Dave Lombardo – bubnjevi

Ostalo osoblje
Larry Carroll – naslovnica
t42design – umjetnički direktor, dizajn
Josh Abraham – produkcija, miksanje
Bart Williams – miksanje
Rick Rubin – izvršni producent
John Ewing Jr – tonska obrada
Vlado Meller – masteriranje
Josh Victor Rothstein – fotografija
Dave Colvin – tonska obrada
Brain Warwick – tonska obrada

Ljestvice

Izvori

Albumi sastava Slayer
Albumi iz 2006.

Christ Illusion


Antonio José Muñoz y Valcárcel, más conocido como Kitín Muñoz (Sidi Ifni, Ifni, España –hoy Marruecos–, 19 de noviembre de 1958) es un navegante y explorador científico y sociológico. Es un decidido defensor de los derechos de los aborígenes de todo el mundo, motivos para los que busca atención internacional.

Inspirado por Thor Heyerdahl, Muñoz intentó cruzar el Océano Pacífico tres veces, dos de las cuales fracasó, al igual que su intento por cruzar el Océano Atlántico en una balsa, en un intento por demostrar que antiguos marinos podrían haber cruzado el océano antes de que lo hicieran los españoles en el . En 1988, consiguió cruzar el océano Pacífico desde Perú a las islas Marquesas en 72 días. La balsa de totora Uru estaba tripulada por el propio Kitín Muñoz, Kiko Botana, Pepe de Miguel, Juan Ginés García y Eric Frattini.

Kitín Muñoz es un antiguo miembro de élite del Ejército Español, embajador de buena voluntad de la UNESCO y cónsul honorífico de Marruecos.

Kitín Muñoz es también conocido por haber contraído matrimonio en 2002 con la princesa Kalina de Bulgaria, hija de Simeón II de Bulgaria. La ceremonia nupcial fue católica pero sucedida por una bendición ortodoxa. La princesa Kalina, condesa de Murany, dio a luz en 2007 a un hijo, Simeón Hassan Muñoz en el hospital Lozenets en Sofía (Bulgaria).

Enlaces externos
 Kitín Muñoz página de la UNESCO
 Kitín & Kalina Netty's Royalty Page about the wedding
 Kitín Muñoz, un aventurero en los mares del sur
 Biografía en hola.com
 Obituario de su padre
 Obituario de su madre
 Frattini publica sus cuadernos de viaje de la Expedición Uru, 30 años después

Exploradores de España del siglo XX
Sociólogos de España
Antropólogos de España del siglo XX
Personas de Sidi Ifni

Kitín Muñoz


Ogrlica je vrsta nakita koji se nosi obješen oko vrata. Najčešće su u vidu metalnog lančića, u pravilu bez privjeska, no mogu biti i od brojnih drugih materijala. Sastavni dio ogrlica je i drago i poludrago kamenje, biseri, koralji, staklene, plastične i keramičke te drvene perle, školjke ili perje. Ogrlice nose kako žene tako i muškarci.

Povijest
Ogrlice su bile integralni dio nakita još od vremena drevnih civilizacija. Najstariji primjerci spadaju u kameno doba, te su stari oko 40 000 godina. Te najstarije ogrlice su u pravilu bile sačinjene od prirodnih materijala - zubiju i kandži životinja, ptičjeg perja, koralja, rezbarenih komada drveta ili kostiju, sjemenki biljaka, te raznog obojenog kamenja.

Dodatna literatura
 Mascetti, Daniela and Triossi, Amanda. The Necklace: From Antiquity to the Present. London: Thames & Hudson Ltd, 1997.

 Black, J. Anderson. A History of Jewelry: Five Thousand Years. New York: Park Lane, 1975.

Vanjske poveznice

 Metropolitan jewelry, katalog zbirke nakita Metropolitan muzeja u New Yorku, sadrži i podatke o ogrlicama

Nakit

En:Necklace

Ogrlica