Die Blancpain Endurance Series 2012 war die zweite Saison der Blancpain Endurance Series. Die von der SRO Motorsports Group ausgetragene Serie bestand 2012 aus sechs Rennwochenenden. Der Saisonhöhepunkt war das 24-Stunden-Rennen von Spa-Francorchamps, welches ebenfalls in die Wertung der Meisterschaft einging.

Teilnehmerliste
Am 17. Februar 2012 wurde eine vorläufige Liste mit Nennungen für das erste Saisonrennen in Monza veröffentlicht, die mehr als 50 Fahrzeuge umfasste; darunter auch Fahrzeuge der Teams der FIA-GT1-Weltmeisterschaft-Teilnehmer AF Corse, Belgian Audi Club WRT, Reiter Engineering und Vita4One.

Rennkalender
Die SRO veröffentlichte die Strecken und Termine für die sechs Wertungsläufe der Saison 2012 am 9. Dezember 2011.

Wertungen

Punktesystem
Die Punkte wurden nach dem bekannten FIA-Schema vergeben.

Für das 24-Stunden-Rennen in Spa-Francorchamps wurden doppelte Punkte vergeben. Es galt folgendes Vergabeschma:

Fahrerwertung

GT3 Pro

GT3 Pro/Am

GT3 Gentlemen Trophy

Teamwertung

GT3 Pro

GT3 Pro/Am

GT3 Gentlemen Trophy

Quellen

Motorsportsaison 2012

Blancpain Endurance Series 2012


Das Gehöft Volkmannshausen ist Teil der Stadt Heldburg (bis Ende 2018 von Hellingen) im Landkreis Hildburghausen in Thüringen.

Lage
Das Gehöft Volkmannshausen befindet sich im Heldburger Land östlich von Hellingen unweit der Grenze zu Bayern. Volkmannshausen liegt an der Kreisstraße 502.

Geschichte
1154 wurde das Gehöft erstmals urkundlich registriert.

Literatur
 Norbert Klaus Fuchs: Das Heldburger Land – ein historischer Reiseführer; Verlag Rockstuhl, Bad Langensalza 2013, ISBN 978-3-86777-349-2
 Paul Lehfeld: Bau- und Kunstdenkmäler Thüringens, Heft XXXI, Herzogthum Sachsen-Meiningen, Amtsgerichtsbezirke Heldburg und Römhild, 1904, Reprint, Verlag Rockstuhl, Bad Langensalza, ISBN 978-3-86777-378-2

Weblinks

 https://www.facebook.com/TourismusvereinHeldburgerLandeV

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Hildburghausen
Geographie (Heldburg)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Hildburghausen)
Ersterwähnung 1154

Volkmannshausen


Propergol este un amestec de substanțe (comburant și carburant) capabil de reacții chimice puternic exoterme, utilizat în motoarele de rachetă cu destinație militară și civilă. Energia chimică este transformată în căldură în camera de ardere de unde produsele de ardere (propulsantul), se destind și imprimă o reacțiune în ajutajul reactiv asigurând forța de tracțiune a motorului.

Caracteristici
Propergolul are următoarele caracteristici:
 densitate: raportul debitelor volumetrice ale carburantului și comburantului în camera de ardere, influențând randamentul propergolului și definind dimensiunile rezervoarelor acestuia; densitatea depinde de coeficientul de amestec
 putere calorifică: pentru un anumit coeficient de amestec, de a cărei valoare depinde impulsul specific al motorului
 stabilitate termică: conservabilitatea compoziției chimice a propergolului la temperaturi ridicate; temperatura de ardere la care propulsantul părăsește camera de ardere, măsurată în zona mediană a jetului reactiv, ce depinde de natura propergolului, de coeficientul de amestec, de presiunea din camera de ardere etc
 gradul de ardere: reprezentat prin procesul în care propergolul se transformă complet în produse de ardere
 presiunea arderii din colul ajutajului, folosită în calculul vitezei de evacuare a gazelor arse
 viteza de evacuare: valoarea medie a particulelor componente ale jetului reactiv în secțiunea de ieșire din ajutaj, de care depinde valoarea impulsului specific.
 impuls specific: masa ce poate fi deplasată cu consumul unui kilogram de carburant într-o secundă; depinde de natura propergolului.

Tipuri
în funcție de numărul substanțelor componente: există propergoli monocomponenți numiți monergoli (oxigen-hidrazină, tetraoxid de azot-petrol), multicomponenți numiți diergoli (sau biergoli), și triergoli (oxigen-hidrogen-beriliu, fluor-hidrogen-litiu).
în funcție de stare: propergolii pot fi lichizi, solizi, hibrizi sau plasmă.

Propergol solid

Propergolii solizi sunt de obicei sub formă de pulberi metastabile, formând o substanță activă omogenă sau eterogenă. Se află în camera de ardere atât carburantul, cât și comburantul, iar din această cauză reacția de descompunere o dată inițiată nu mai poate fi oprită decât prin oprirea motorului.

Propergol solid omogen: pe bază de nitroceluloză, dizolvată în nitroglicerină și/sau nitroguanidină cu aditivi (oxizi minerali, pulberi metalice, rășini) pentru stabilizare.

Propergol solid eterogen: amestecuri de propergoli solizi omogeni, comburantul solid este în general (perclorat de amoniu, nitrat de amoniu, perclorat de potasiu), ce reprezintă între 60% și 90% din masa pulberii, amestecat cu carburantul lichid, de obicei poliuretan sau polibutadienă (HTPB) având rol de liant.

Rachetele Titan, [Delta (rachetă)[|Delta]] și Space Shuttle Solid Rocket Boosters (SSRB) utilizează propergoli solizi. SSRB  utilizează cea mai mare rachetă cu combustibil solid construită vreodată. Fiecare rezervor conține 500.000 kg de propergol.

Propergol lichid

Propergolii lichizi pot fi clasificați în trei categorii: produse petroliere, criogeni și hipergoli.

Propergolii lichizi petrolieri conțin hidrocarburi complexe, rafinate, precum  RP-1 (un tip de kerosen rafinat).  Oxigenul lichid și RP-1 s-au folosit drept combustibil pentru lansarea rachetelor Atlas, Delta II, Saturn 1B și Saturn V.

Propergolii lichizi criogeni sunt de obicei amestec de hidrogen lichid, ca și combustibil și oxigen lichid ca și oxidant (LOX/LH2). Au fost folosiți prima dată la motoarele rachetei Centaur în 1962, lansarea rachetelor SaturnV, Saturn 1B și navetele Space Shuttle.

Amestecul LOX/metan are performanțe superioare, și se preconizează să fie utilizat la viitoarele misiuni pe Marte, deoarece metanul ar putea fi parțial obținut din resursele de pe acestă planetă.

S-au dezvoltat cu succes și motoarele care folosesc fluorul lichid în amestec cu oxigen lichid, amestecul purtând numele de FOX. De asemenea, unii compuși ai florului, cum ar fi pentafluorură de clor, pot fi folosiți ca oxidanți.

Propergolii lichizi hipergoli sunt carburanți și comburanți care se aprind spontan când sunt în contact unul cu celălalt și nu necesită sursă de aprindere. Pornirea și repornirea ușoară fac ca hipergolii să fie combustibilii ideali pentru sistemele spațiale de manevră.

Hipergolii sunt de obicei hidrazină, monometilhidrazină (MMH) și dimetilhidrazină asimetrică (UDMH). De asemenea, utilizate sunt și amestecurile de carburanți cum ar fi Aerozine 50, care conține 50% UDMH și 50% hidrazină. De obicei, oxidantul este tetraoxid de azot (NTO) sau acid azotic.

În S.U.A. se folosește un amestec numit RFNA (red-fuming nitric acid) adăugat ca inhibitor al coroziunii.
Rachetele din familia Titan și Delta II folosesc propergoli NTO/Aerozine 50, iar propergolii NTO/MMH se folosesc în sistemele orbitale de manevră și la sistemele de control al navetelor spațiale. RFNA/UDMH este în general folosit la rachetele militare tactice, US Army´s Lance.

Propergol hibrid

Propergolii hibrizi sunt compuși din propergol lichid sau gazos și propergol solid. De obicei combustibilul este solid, iar oxidantul este lichid. Lichidul este injectat în combustibilul solid, al cărui rezervor servește și drept cameră de ardere.

Propergolii hibrizi au performanțe ridicate, similare cu cele ale propergolilor solizi, iar combustia poate fi controlată, oprită sau repornită.
Motoarele cu combustibili hibrizi se construiesc însă rar pentru că nu pot deplasa sarcini mari.

SpaceShipOne, care a câștigat Ansari X Prize, a fost propulsată de un motor hibrid care folosea protoxid de azot ca oxidant lichid și HTPB combustibil solid.

Rezervor de propergol
Container montat pe aeronavă sau în infrastructura unui aerodrom în care sunt stocați propergolii. Aeronavele au rezervoare de propergol cu structuri rigide, cu sisteme de asigurare a etanșeității și de presurizare, cu pereți interiori compartimentați care reduc oscilațiile fluidelor conținute în timpul funcționării motoarelor. Pentru motoarele de rachetă cu propergoli solizi,  și unele motoare de rachetă cu propergoli lichizi, se utilizează rezervoare de propergol exterioare. Rezervoarele suplimentare, au formă aerodinamică, sunt dispuse în exterior, sub aripă sau la extremitățile acestora și sunt utilizate la mărirea distanței de zbor, putând fi largate după consumarea combustibilului conținut.

Note

Vezi și
Explozibili
Peroxid de hidrogen
Propulsie spațială
Stoff
V-2

Legături externe

Cu ce fel de combustibil funcționează navele spațiale? 07.03.2014

Propulsie spațială

Propergol


النسخة الخامسة من بطولة أمريكا الجنوبية التي استضافتها بوينس آيرس ، بالأرجنتين من 2 أكتوبر - 30 أكتوبر، 1921.

شمل مشاركة كل من الأرجنتين والبرازيل وباراغواي وأوروغواي. تمت دعوة تشيلي أيضا للمشاركة لكنها قررت الانسحاب بسبب مشكلة داخلية في الفريق. وفي أول مشاركة للباراغواي في البطولة تمكنت من هزيمة بطل النسخة السابقة الاوروغواي بهدفين لأحد .

المباريات
نظام البطولة نص على أن كل فريق يلعب مباراة واحدة ضد كل فريق من الفرق الأخرى. ويتم منح نقطتين للفوز ونقطة واحدة للتعادل وصفر نقطة للخسارة.

الترتيب

الفائز

الهدافين
3 أهداف
  جوليو ليبوناتي

هدفين
  ارنستو داسيلفا
  انجل رومتنو

 هدف
  راول ايشبيريا - بلاس ساربو
  كانديوتا - جوس قوميريز
  دفونسو لوبيز - جيرارد ريباس
  جوس بيندن

مراجع

وصلات خارجية
 South American Championship 1921 at RSSSF

أحداث أكتوبر 1921 الرياضية
بطولات كوبا أمريكا
بوينس آيرس في عقد 1920
كرة القدم الأرجنتينية في 1921
كرة القدم الأمريكية الجنوبية في 1921
كرة القدم الأوروغويانية في 1921
كرة القدم الباراغوايانية في 1921
كرة القدم البرازيلية في 1921
كرة القدم في بوينس آيرس
منافسات رياضية في بوينس آيرس
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها الأرجنتين

كأس أمريكا الجنوبية 1921


Le h crocheté rétroflexe est une lettre additionnelle de l'alphabet latin et un symbole phonétique utilisé dans certains ouvrages linguistiques. Il est composé d'un h avec une crosse et un hameçon.

Utilisation

Eduard Prokosch utilise le h crocheté hameçon dans l'article «  » publié en plusieurs parties publié de 1918 à 1919 dans la revue , ou encore dans  publié en 1939.

Représentation informatique
Le h hameçon n'a pas été codé dans un codage standard.

Notes et références

Sources

Voir aussi
 Lettres supplémentaires de l'alphabet latin

H
Lettre latine additionnelle
Lettre latine comportant un hameçon

H crocheté hameçon


Arnold Djoud est un musicien gabonais de variétés.

Dans le milieu de la musique depuis plus de 25 ans,il sort son premier album Ntcho en 1993.

Biographie

Enfance et débuts
Élève, Arnold Djoud rejoint très tôt les orchestres BSB et MBALA de l'Université Omar Bongo, ce qui lui permet d'acquérir de l'expérience en prestation.

Carrière
En mai 1993, Ntcho ,son premier album solo sort et il enchaîne des concerts dans tout le pays .

En septembre 1997, il sort l'album Mie qui l'impose parmi les artistes gabonais les plus prometteurs.

Le 11 septembre 1999, il est nommé Ambassadeur de l'UNESCO pour la paix en reconnaissance de sa contribution au rayonnement de la musique gabonaise , à travers ses activités musicales, et son engagement pour les œuvres de bonnes volontés par Federico Mayor Zaragoza.

En décembre 1999, le single Elone 2.0 sort et est un grand succès.

En 2001, l'album Blues Teke est chanté dans plusieurs langues du pays et fera la particularité musicale de l'artiste.

Avec son titre d'Ambassadeur de L'UNESCO pour la paix, chaque mois de décembre depuis 2003, l'artiste donne un concert populaire appelé "Gabon Noël Show".

Arnold Djoud a partagé de nombreuses scènes avec des artistes de renom dont Awilo Longomba, Poetic Lover, Grace Decca, Longuè Longuè, Meiway, Papa Wemba, Édith Lefel, Shaggy, Akon, Ja Rule, Amerie, Eve etc et a performé en 2001 aux jeux de la Francophonie au Canada.

En 2007, il remporte le prix du meilleur artiste masculin variétés de l'année au Balafon Music Awards.

Après une signature chez Sony Music Africa en 2020 via le label de production Afro Records , il sort le single Don't go.

Arnold Djoud sort son 4ème album intitulé Eye le 22 Mars 2022.

Discographie
 1993 : Ntcho
 1997 : Mie
 2001 : Blues Teke
 2022 : Eye

Prix et récompenses

Notes et références

Liens externes

Musicien gabonais
Naissance à Libreville

Arnold Djoud


المايا، حضارة قامت شمال غواتيمالا وأجزاء من المكسيك.

 مايا، برنامج حاسوب لتصميم الرسوميات ثلاثية الأبعاد.
 مايا (نجم)، أحد نجوم المجرة التي ننتمي إليها
 مايا نصري، مغنية عربية.
 جزيرة مايا في إندونيسيا.
 مايا (سنسكريتية): كلمة في اللغة السنسكريتية تعني الوهم، ولها استخدامات في الفلسفة الهندية.

صفحات توضيح أسماء أماكن

مايا (توضيح)


නිර්මාණකරනයේ බිඳවැටුම් පිලිබදව පර්යේෂකයන් සොයාගෙන ඇති ආකාරයට සෑම නිර්මාණකරනයන්ගේම සියයට පනහේ සිට අනූවක ප්‍රමානයක් තරමක් හො සම්පූර්ණයෙන්ම අදාල ඉලක්ක වලට ලගා නොවන බවක් කියැවේ. ඉන් එක් පර්යේෂනයකට අනුව සෑම නිර්මාණකරනයන් තුන්දහසකටම එකක් පමණක් සාර්ථක ලෙස අදාල ඉලක්ක වලට ලගා වන බවකි. බිදවැටුම් යනු සැබවින්ම නිර්මාණකරනයේ බලපොරොත්තු විය යුතු කරුණකි. එමෙන්ම සෑම සාර්ථක ආයතනයක්ම යම් සැලකියයුතු අනතුරු මට්ටමක පවති. සෑම ආයතනයකම මෙම අත්දැකීම් සමාන නොවන අතර එය සාමාන්‍ය පාඩුවකින් ඔබ්බට යා හැක. රැකිය නියුතුවන්ගේ චිත්ත ධෛර්යය අඩු කිරීම, ආකල්පමය බිද වැටීම සහ අනාගත වෙනස් කම් සදහා අධික ප්‍රතිරොධයක් දැක්වීම විය හැකියි.

සන්කල්පමය වශයෙන් බිදවැටුම් යහපත් අවස්ථා ඇති කලද, මූල්‍යමය ආදී හේතු, අත්දැකීම් හිගකම හො නියමිත ඉලක්ක වලට ලග නොවිම  නිසා අතහැර දැමීම් සහ කල් දැමීම් ආදිය සිදු විය හැක. මෙ නිසා සාමන්‍යයෙන් සිදු විය හැකි බිදවැටුම් කලින් හදුනාගෙන නොගැලපෙන අදහස්, සම්පත් හිග වීම්, මග හැර වඩාත් ඵලදායී මට්ටමකට ලගා විය හැකිය. විවෘත‍ව කතා හා විවාද කොට ආයතනයකට මෙම තත්වයන් මගහරවා ගත හැක.මෙම දැනීම සාර්ථක වූ ආයතනයකින් වඩා නිතර බිදවැටීම් වලට ලක් වූ තැනකින් ලබා ගත හැක.කෙසේ වෙතත් මේ ඉගැනීම වැදගත් වන අතර නිතර වන බිදවැටීම් ආයතනයේ නාස්තිය ඉහල දැමීමටත්, අනාගතයට තර්ජනයක් වීමටටත් හැකිය. මෙම බිදවැටුම් නිතර පරීක්ෂණ වලට ලක් කෙරෙන අතර සමහර සිද්ධීන් ආයතනයට බාහිරව බලපෑම් කෙරෙන අතර සමහර සිද්ධීන් අභ්‍යන්තරව බලපෑම් කෙරේ. අභ්‍යන්තරව බලපෑම් කරන සාධක, සන්ස්කෘතිමය යටිතල ව්‍යූහමය හා සම්බන්ධ සහ නිර්මණකරණයටම සම්බන්ධ සාධක ලෙස බෙදා දැක්විය හැකිය.
නිර්මණයන් පිලිබද බිදවැටුම් ආයතනයෙන් ආයතනයට වෙනස් විය හැකි නමුත් පහත දැක්වෙන්නේ ආයතනයක් තම ජීවිත කාලය තුල සාමන්‍යයෙන් මුහුන දිය හැකි පොදු තත්වයන්ය.

(O'Sullivan, 2002):

 දුර්වල නායකත්වය,
 දුර්වල සන්විධානය,
 දුර්වල සන්නිවේදනය,
 දුර්වල බලයනය කිරීම්,
 දුර්වල ඤාණ කළමනාකරණය,

සිදු විය හැකි පොදු නිර්මාණකරනයන්ගේ බිදවැටුම් ආයතන් කොටස් පහකට බෙදා දක්වයි.

 දුර්වල අරමුණු පැහැදිලි කිරීම්,
 අරමුණු වලට ලගා වීමෙ දුර්වල පෙලගැස්වීම්,
 දුර්වල කණ්ඩායම් සහභාගීත්වයන්,
 දුර්වල ප්‍රතිඵල මන්තු කිරිම්,
 සන්නිවේදනයේ සහ තොරතුරු පිවිසුම් වල දුර්වලතා,

ඵලදායී ලෙස අරමුණු වලට ලගා වීමට නම් නවීකරන ක්‍රියාවලියට සහභාගී වන සියලුම දෙනාම ආයතනයේ අරමුණු පිලිබදව හොදින් දැන සිටිය යුතුය.

නවීකරණයන් ආයතනයේ සාමන්‍ය යාන්ත්‍රික මර්ගය ඔස්සේම ගමන් ගන්නේ නම් බිදවැටීමට ඉඩ කඩ ඇත."ප්‍රතිඵල ලබා ගැනීමට නම් ලිවරය තල්ලු කරන්න".  වෙනසක් කිරීමට පාලනයන්, බලාත්මක කිරිම් සහ ව්‍යූහයන් පමණක් ප්‍රමානවත් නොවේ. ආයතන ප්‍රධානීන් නිර්මාණකරනය සදහා බලය ලබා දිය යුතුය.කෙසේ වෙතත් නිර්මාණකරනය හදුනා ගැනීම, වර්ධනය කිරීම, ව්‍යවහාර කිරීම සහ යෙදීම සිදු වන්නේ තනි තනි පුද්ගලයන් හරහා බැවින් ඔවුන් එම ක්‍රියාවලියේ කුඩාම පරමාණුව ලෙස සැලකේ. නවීකරණයන් ආයතනයේ සාම්ප්‍රදායික සම්මතයන්ට එරෙහිව ක්‍රියා කරයි. නව අදහස් වලට හොදින් ඇහුම් කන් දීම වැදගත් වේ.

ලෝක ව්‍යප්ත නිර්මාණකරන අණුක්‍රමිකතාවයන්

නවෝත්පාදනයේ අසාමාර්ථය


La cordillera Occidental es una cadena montañosa que constituye el ramal occidental de la cordillera de los Andes en el Perú. Se extiende en dirección noroeste-sureste desde la frontera ecuatoriana hasta la chilena. Hacia el oeste limita con las pampas costaneras del océano Pacífico, mientras que hacia el este, con el eje de los valles interandinos como el valle del Marañón al norte, valle del Mantaro en el centro, los valles de Apurímac, Urubamba y Ayavirí al sur. La cordillera atraviesa los departamentos de Piura, Lambayeque, La Libertad, Cajamarca, Áncash, Lima, Huánuco, Pasco, Junín, Ica, Huancavelica, Ayacucho, Arequipa, Moquegua, Tacna y Puno.

Geología
La Cordillera Occidental está constituida por un núcleo Paleozoico cubierto por rocas mesozoicas y cenozoicas, deformadas por intenso plegamiento, fallas inversas y grandes sobrescurrrimientos; su presente altura se formó por movimientos epirogénicos hasta el Terciario Tardío y Cuaternario.

Hidrología
La línea de cumbres de la Cordillera Occidental actúa como divisoria de aguas continentales que fluyen al océano Pacífico, al océano Atlántico y al lago Titicaca.
La parte occidental de la cordillera pertenece, a la cuenca hidrográfica del Pacífico, destacándose el río Santa mientras que gran parte de la vertiente oriental pertenece a la cuenca del río Amazonas y solo la parte suroriental de la cordillera actúa como divisoria de aguas entre la cuenca del Titicaca y la vertiente del Pacífico.

Secciones
La parte norte de la cordillera tiene un ancho que oscila entre los 130 a 150 km, queda enmarcada por el corredor fluvial del Marañón y comprende varias cordilleras entre ellas las cordilleras Blanca y Huayhuash, en los departamentos de Áncash, Lima y Huánuco. En la cordillera Blanca llamada así debido a los nevados que la salpican, se encuentra el imponente nevado Huascarán, que con 6768 m de altitud es la mayor cumbre montañosa del país, en torno al cual se ha creado el Parque nacional Huascarán. En la cordillera Huayhuash destacan las elevaciones de Yerupajá (6634 m) y Siula Grande (6344 m).

En la parte sur desde el paralelo 14º S hasta la frontera con Chile, la Cordillera Occidental presenta un ancho que oscila entre los 150 a 250 km y está constituida por un cordón de volcanes que conforman el llamado Arco volcánico del Perú, donde sobresalen los volcanes Ubinas (5672 m);  El Misti (5822 m), junto a la ciudad de Arequipa; Sabancaya (5976 m); Chachani (6057 m) y Coropuna (6425 m, el más elevado). La mayoría de estos volcanes se han formado entre fines del Terciario y el Pleistoceno. En este sector meridional de la cordillera se encuentra, entre esta rama y la cordillera Oriental, el altiplano andino, donde se halla el lago Titicaca.

Véase también
Cordilleras del Perú
Geografía del Perú

Referencias

Occidental
Accidentes geográficos del departamento de Áncash
Accidentes geográficos del departamento de Arequipa
Accidentes geográficos del departamento de Cajamarca
Accidentes geográficos del departamento de Ayacucho
Geografía del departamento de Huancavelica
Accidentes geográficos del departamento de Huánuco
Accidentes geográficos del departamento de Ica
Accidentes geográficos del departamento de Junín
Accidentes geográficos del departamento de La Libertad
Accidentes geográficos del departamento de Lambayeque
Accidentes geográficos del departamento de Lima
Accidentes geográficos del departamento de Moquegua
Accidentes geográficos del departamento de Pasco
Accidentes geográficos del departamento de Piura
Accidentes geográficos del departamento de Puno
Accidentes geográficos del departamento de Tacna

Cordillera Occidental (Perú)


Schrendeisen (auch Schrendeysen, Schrendeißen, Schrindeisen oder Schrindisen geschrieben) war ein um die Mitte des 15. Jahrhunderts erstmals urkundlich fassbares Geschlecht von landgräflich-hessischen Ministerialen, von dem ein Zweig im Jahre 1530 in den Reichsadelsstand aufstieg, dann aber schon bald wieder erlosch. Die Quellenlage ist dürftig, und nur vier Generationen sind wirklich fassbar.

Eine erste Erwähnung der Familie stammt aus dem Jahre 1357, als der Mainzer Erzbischof Gerlach seinen Ministerialen Schrendeisen mit der Wasserburg in Nassenerfurth belehnte.

Ludwig Schrendeisen
Der erste urkundlich greifbare Spross der wohl aus der nordhessischen Stadt Gudensberg stammenden Familie ist der 1468 erstmals erwähnte Ludwig Schrendeißen, der ab 1472 und bis mindestens 1511 verschiedene Ämter in Gudensberg innehatte: 1472–1489 Schultheiß, ab 1489 Rentmeister, ab 1497 Bürgermeister. Seine Familie war offensichtlich bereits vorher in landgräflichen Diensten zu Ämtern und Wohlstand gelangt: im Jahre 1458 ist ihre Belehnung mit dem Gericht zu Geismar belegt. Ludwig Schrendeisen selbst war schon vor seiner Berufung zum Schultheißen in Gudensberg wohlhabend genug, seinem Landesherrn, dem Landgrafen Ludwig II. von Niederhessen, ein Darlehen von 20 Gulden zu gewähren; erst 1481 wurde ihm die Restforderung von 12 Gulden durch Landgraf Heinrich III. von Oberhessen zurückerstattet. Als einflussreicher Amtsinhaber mehrte er seinen Besitz, und im Jahre 1493 bekundete Landgraf Wilhelm II., dass er Ludwig Schrindeisen von Gudensberg 300 Gulden schulde, die er ihm zu Michaelis (29. September) zurückzahlen wolle.

Der im Jahre 1482 bekundete Johann Schrendeisen, Kanoniker am Stift St. Peter in Fritzlar und Altarist des St. Michaelsaltars in Niedenstein, dürfte ein Bruder Ludwig Schrendeisens gewesen sein. Das Verwandtschaftsverhältnis des in der Zeit von 1501 bis 1510 bezeugten Doktor Konrad Schrendeisen, Kanoniker und Offizial zu Fritzlar und Inhaber der bis 1510 eigenständigen Pfarrei in Datterode, die er in diesem Jahr unter den Schutz des Landgrafen stellte, zu Ludwig Schrendeisen und seinen Söhnen ist nicht bekannt.

Ludwig Schrendeisen und seine Frau Anna, geb. Eppenheyn, hatten drei namentlich bekannte Söhne: Hugo, Hiob und Ludwig. Hugo ist im Jahre 1490 als Küchenmeister bei Landgraf Wilhelm II. bezeugt. Bei Eroberung der Stadt Stuhlweißenburg in Ungarn durch König Maximilian I. im Jahre 1490 soll er unter den ersten auf der Stadtmauer gewesen sein. Ludwig ist 1521 als Kanoniker am Kaiserdom St. Bartholomäus in Frankfurt bekundet.

Hiob Schrendeisen
Hiob, der mittlere Sohn, war ab 1482 Rentschreiber in Kassel, wo er 1485  Bürger wurde. 1501 ist er dort als Kammerschreiber bekundet, dann als Kammermeister. Im Jahre 1505 wurde er Bürgermeister in Kassel; in diesem Amt ist er auch noch 1512 bezeugt. Im Februar 1510 war er einer der drei Bevollmächtigten (die beiden anderen waren der neu gewählte Landhofmeister Ludwig von Boyneburg zu Lengsfeld und Wilhelm von Dörnberg) der hessischen Landstände, die zu Kurfürst Friedrich III. und dessen Bruder Johann nach Mühlhausen gesandt wurden, um deren Zustimmung zur landständischen Regentschaft während der Minderjährigkeit des damals sechsjährigen Landgrafen Philipp I. einzuholen. Hiob Schrendeisen war verheiratet mit Elisabeth von Wildungen, Tochter Henrichs von Wildungen, der in Homberg (Efze) von 1466 bis 1480 Bürgermeister und von 1485 bis 1524 landgräflicher Rentmeister war. Die beiden hatten drei Söhne: Hiob, Balthasar und Henrich. Über das Leben der beiden letzteren ist, außer Ehe und Nachkommen Balthasars, nichts bekannt. Eine Enkelin war Anna Schrendeisen, welche Mutter des Johann Thölde wurde.

Hiob von Schrendeisen
Der älteste der drei Söhne, Hiob war von 1526 bis 1538 landgräflich-hessischer Rentmeister in Homberg. Am 22. Juli 1530 wurde er beim Augsburger Reichstag von Kaiser Karl V. in den erblichen Reichsadelsstand erhoben und wurde somit Begründer des adeligen Zweigs der Schrendeisen, der allerdings schon bald wieder erlosch. Er schied 1538 aus dem Staatsdienst aus und erhielt von Landgraf Philipp die Burg Nassenerfurth mit dem dazugehörigen Gut und dem Dorf Nassenerfurth zu Lehen, die er über seine Mutter geerbt hatte.

Hiob von Schrendeisen und seine Frau Gela von Wenings hatten drei Söhne – Wolf, Heinrich und Balthasar – und zwei Töchter – Salome und Anna. Anna war mit Ludwig Feige (1535–1584) verheiratet, Reichskammergerichtsassessor in Speyer der vier hessischen Landgrafen, Rat und Hofgerichtsbeisitzer Landgraf Wilhelms IV. in Marburg. Jener war ein Sohn des hessischen Kanzlers Johann Feige, und ein Schwager des hessischen Kanzlers Reinhard Scheffer des Älteren. Die Tochter Salome Schrendeisen heiratete Hans Rückersfeld, der sich in zweiter Ehe mit Agnes Hombrecht, aus dem Frankfurter Patriziergeschlecht Humbracht, verheiratete.

Wolf und Henrich, Patrizier in Frankfurt
Wolf (1534–1598) wurde Ratsherr in Frankfurt am Main und 1592 Mitglied der Gesellschaft bzw. Ganerbschaft Alten Limpurg im Frankfurter Patriziat. Er starb ohne männliche Nachkommen. Damit erlosch die Mitgliedschaft der Schrendeisen im Frankfurter Patriziat.

Sein Vetter Henrich Schrendeißen († 1593), Sohn von Hiobs Bruder Balthasar, wurde landgräflich-hessischer Amtmann auf der Burg Neuengleichen, die durch Kauf 1451 hessischer Besitz geworden war. Henrich wurde bereits 1575 Mitglied der gleichen Patriziergesellschaft in Frankfurt. Von Henrichs vier Söhnen überlebte nur Balthasar (1582–1636) den Vater; er wurde Hofmeister am landgräflichen Hof in Kassel.

Weblinks
 Das Wappen der Schrendeisen, in Jost Amman's Wappen & Stammbuch, Sigmund Feyrabend, Frankfurt/Main 1589; Faksimile-Nachdruck Georg Hirth, München 1893, S. 138.

Anmerkungen und Einzelnachweise

Deutsche Familie
Person (Gudensberg)

Schrendeisen (Familie)


الخطوط الجوية السنغافورية  و هي شركة الطيران الوطنية في سنغافورة، تتخذ من مطار سنغافورة تشانجي الدولي مقراً لها ومركزاً لعملياتها، تقدم الخطوط السنغافورية خدماتها إلى أكثر من 64 وجهة في آسيا، أوروبا، الشرق الأوسط، شمال أفريقيا بالإضافة إلى أمريكا الشمالية، وإضافة وجهة جديدة إلى أمريكا الجنوبية تحديداً مدينة ريو دي جانيرو في البرازيل، الخطوط السنغافورية إحدى أعضاء تحالف ستار العالمي، وتعدّ الخطوط السنغافورية أول شركة طيران في العالم تمتلك وتشغل طائرة إيرباص إيه 380 العملاقة، وقد تم تصنيفها مؤخراً كأفضل ناقل جوي
في العالم لعام 2018.

الوجهات
تطير الخطوط الجوية السنغافورية إلى 75 وجهة في 32 دولة في خمس قارات من مركزها الرئيسي في سنغافورة.
 أوقفت الخطوط الجوية السنغافورية رحلاتها إلى كاغوشيما وبرلين وداروين وكيرنز وهانغتشو وسنداي بعد الأزمة المالية الآسيوية في عام 1997. أثناء تفشي السارس في 2002-2004، أوقفت الخطوط الجوية السنغافورية رحلاتها إلى بروكسل ولاس فيغاس وشيكاغو وهيروشيما وكاوهسيونغ وموريشيوس وفيينا ومدريد وشنجن وسورابايا. أوقفت الخطوط الجوية السنغافورية رحلاتها إلى فانكوفر وأمريتسار في عام 2009، وساو باولو في عام 2016.

قامت الخطوط الجوية السنغافورية بتشغيل اثنتين من أطول الرحلات الجوية في العالم، كلاهما رحلات بدون توقف من سنغافورة إلى لوس أنجلوس ونيوآرك بطائرة إيرباص إيه 340-500. تم التخلص التدريجي من جميع طائرات إيرباص إيه 340-500 في عام 2013 وأنهيت الرحلات بدون توقف إلى كلا الوجهتين. توقفت الرحلة بدون توقف إلى لوس أنجلوس في 20 أكتوبر 2013 (استمرت الرحلة ولكن بتوقف في مطار ناريتا الدولي)، توقفت الرحلة بدون توقف إلى نيوارك في 23 نوفمبر 2013. وأصبحت سنغافورة-نيويورك جون كنيدي بتوقف في فرانكفورت.

استأنفت الخطوط الجوية السنغافورية رحلاتها بدون توقف من سنغافورة إلى الولايات المتحدة في 23 أكتوبر 2016، بدءًا من سان فرانسيسكو. شغل المسار بطائرة إيرباص إيه 350-900 ويشمل درجة رجال الأعمال والدرجة الاقتصادية الممتازة والدرجة الاقتصادية. تبع ذلك استئناف الرحلات بدون توقف إلى نيوآرك في 11 أكتوبر 2018 ولوس أنجلوس في 2 نوفمبر 2018 ثم بطائرة إيرباص إيه 350-900 يو إل أر.

أعلنت الخطوط الجوية السنغافورية في 14 أكتوبر 2015 عن خطط لاستئناف أطول رحلة طيران بدون توقف في العالم بين سنغافورة ونيويورك - 15300 كم (9500 ميل) التي أوقفتها الشركة في عام 2013. استأنفت الرحلة بطائرة جديدة من طراز إيرباص إيه 350-900 يو إل أر في 18 أكتوبر 2018، ولكن علقت مرة أخرى بسبب جائحة فيروس كورونا. أعادت الشركة خط سنغافورة ونيويورك في 9 نوفمبر 2020، ولكن هذه المرة إلى مطار جون إف كينيدي الدولي، ثلاث مرات في الأسبوع.

اتفاقية الرمز المشترك
لدى الخطوط الجوية السنغافورية اتفاقية الرمز المشترك مع الشركات التالية:

 خطوط إيجة الجوية
 طيران كندا
 طيران الصين
 الخطوط الجوية الفرنسية
 طيران موريشيوس
 طيران نيوزيلندا
 Air Timor
 خطوط آلاسكا الجوية
 خطوط كل اليابان الجوية
 خطوط آسيانا الجوية
 الخطوط الجوية النمساوية
 أفيانكا
 الخطوط الجوية البلجيكية
 الخطوط الجوية الكرواتية
 مصر للطيران
 يورو وينجز
 الخطوط الجوية الإثيوبية
 إيفا للطيران
 خطوط فيجي الجوية
 غارودا إندونيسيا
 خطوط جيت بلو الجوية
 خطوط لوت الجوية البولندية
 لوفتهانزا
 الخطوط الجوية الماليزية
 خطوط رويال بروناي الجوية
 خطوط إس سفن
 الخطوط الجوية الإسكندنافية
 سكوت للطيران (تابعة)
 خطوط شينزين الجوية
 خطوط جنوب إفريقيا الجوية
 الخطوط الجوية السريلانكية
 الخطوط الجوية الدولية السويسرية
 تاب برتغال
 الخطوط الجوية الدولية التايلاندية
 الخطوط الجوية التركية
 الخطوط الجوية المتحدة
 خطوط فيرجن أتلانتيك الجوية
 خطوط فيرجن أستراليا الجوية
 فيستارا

الأسطول
تشغل الخطوط الجوية السنغافورية أسطولاً من 147 طائرة ركاب من طراز إيرباص وبوينغ وتسع طائرات شحن. اعتبارًا من 1 أبريل 2020، بلغ متوسط عمر طائرة الركاب 5 سنوات و11 شهرًا.

انظر أيضًا
 كوريا للطيران
 الخطوط الجوية الصينية

المراجع

أعضاء إياتا
تأسيسات سنة 1947 في سنغافورة
تحالف ستار
تماسيك القابضة
شركات طيران أسست سنة 1947
شركات طيران حكومية
شركات طيران سنغافورية
شركات متعددة الجنسيات مقرها في سنغافورة
شركات مدرجة في بورصة سنغافورة
علامات تجارية سنغافورية
كوارث في نيوزيلندا 2003

الخطوط الجوية السنغافورية


In science and technology

In medicine
 Immune-histochemistry
 intrauterine hypoxia
 Hepatitis A (infectious hepatitis)
 Idiopathic hypersomnia
 Intracranial hypertension

Other uses in science and technology
 Hydrogen iodide
 Induction heating
 Induction heater
 Industrial hygiene, the control and prevention of hazards in a work environment
 Ih, full icosahedral symmetry

Other uses
 ih, see List of Latin-script digraphs#I
 Interstate Highway
 International House World Organisation
 Információs Hivatal, a Hungarian intelligence office
 International Harvester, a manufacturer of agricultural machinery, construction equipment, trucks, and other products

See also
 HI (disambiguation)

IH


The Double Helix: A Personal Account of the Discovery of the Structure of DNA (în ) este o relatare autobiografică a descoperirii structurii de dublă elice a acidului dezoxiribonucleic, scrisă de James D. Watson și publicată în 1968. Cartea ocupă locul 7 pe lista de "100 cele mai bune cărți nonfiction" din secolul al XX-lea, alcătuită în 1998 de editura Modern Library. Biblioteca Congresului SUA a nominalizat-o în 2012 drept una dintre 88 de "cărți care au modelat America".

Cartea a apărut la 15 ani după publicarea primului articol care anunța descoperirea structurii ADN și la șase ani după ce Francis Crick, James D. Watson și Maurice Wilkins au primit Premiul Nobel pentru Fiziologie sau Medicină în urma acestei descoperiri. În prefață, autorul arată că a încercat să prezinte impresiile sale despre personalitățile și evenimentele relevante în perioada când acestea s-au petrecut, nu în momentul când a scris cartea: "Deși ultima abordare ar putea fi mai obiectivă, ea nu ar transmite spiritul unei aventuri caracterizate atât prin aroganță juvenilă cât și prin convingerea că adevărul, odată aflat, va fi simplu și totodată estetic." Relatarea la persoana întâia despre o importantă descoperire științifică, neobișnuită la vremea aceea, a fost apreciată pentru modul personal de prezentare dar a generat și reacții ostile. O critică majoră se referea la modul nedrept în care fusese prezentată Rosalind Franklin, una dintre figurile principale ale aventurii, decedată între timp.

În anul 1980 a fost publicată, în seria Norton Critical Editions, o ediție critică îngrijită de Gunther Stent. În această ediție, narațiunea exuberantă și ireverențioasă a lui Watson este plasată în perspectivă istorică de introducerea lui Gunther Stent și de privirile retrospective a două figuri centrale ale aventurii, Francis Crick și Linus Pauling, precum și de Aaron Klug, ultimul student al lui Rosalind Franklin.

Editura Simon & Schuster a publicat în anul 2012, în coincidență cu a 50-a aniversare a decernării Premiului Nobel lui Crick, Watson și Wilkins, o ediție adnotată si ilustrată a cărții. Aceasta conține peste 300 de adnotări referitoare la evenimente și persoane, ilustrate cu scrisori în facsimil și fotografii contemporane. Ediția s-a bucurat de recenzii favorabile.

Note

Bibliografie

 The Double Helix Summary and Study Guide, la SuperSummary (accesat în 9 mai 2019)
 Kenneth R. Miller: A Reader's Guide to The Double Helix, la Brown University (accesat în 9 mai 2019)
 Resource Page for The Double Helix, la Brown University (accesat în 9 mai 2019)

Legături externe

 First Edition Points and Criteria for The Double Helix, la First Edition Points (accesat în 12 mai 2019)
 The Double Helix, Sample 1968 edition, la Boston University, Department of Economics (accesat în 12 mai 2019)
 The Double Helix, Sample 2012 edition, la Cold Spring Harbor Laboratory Press (accesat în 16 mai 2019)

Cărți din 1968
1968 în știință
Autobiografii
Controverse științifice

The Double Helix


Kreis Rawitsch () was a district in Regierungsbezirk Posen, in the Prussian province of Posen, which existed from 1887 to 1920, with its capital at Rawitsch. Today, the territory of this district lies in the southern part of the Greater Poland Voivodeship in Poland.

History
On October 1, 1887, the district of Kröben was bifurcated to form the new districts of Rawitsch and Gostyn. The town of Rawitsch became the capital of the Rawitsch district.

On December 27, 1918, the Greater Poland uprising against German rule began in the province of Posen, and the north-eastern part of the Rawitsch district was under Polish control after just a few days. The south-western part around Rawitsch and Bojanowo remained under German control.

On February 16, 1919, an armistice ended the Polish-German fighting, and on June 28, 1919, the German government officially ceded the Rawitsch district to the newly founded Poland with the signing of the Treaty of Versailles. On November 25, 1919, Germany and Poland concluded an agreement on the evacuation and surrender of the areas to be ceded, which was ratified on January 10, 1920. The evacuation of the remaining area under German control including the district town of Rawitsch and the handover to Poland took place between January 17 and February 4, 1920.

Demographics
According to the Prussian census of 1910, Kreis Rawitsch had a population of 50,523, of which 42% were Germans and 58% were Poles. A large part of the German population left the district after 1919, when it became part of Poland.

Communities
The district consisted of the following communities:

See also
Standesamt Rawitsch

References

Districts of the Province of Posen

Kreis Rawitsch


L'autoroute 86K-10 (jusqu'à fin 2017 A-133) est une autoroute régionale de république de Carélie en Russie.
L'itinéraire est aussi appelé autoroute de Suojärvi.

Parcours
D'une longueur de 134 km, l'autoroute commence dans la ville de Petrozavodsk et se termine dans la ville de Suojärvi.

Petroskoi
Tšalna
Viitana
Paadjärvi
Villavaara
Kutisma
 Alekka

Jessoila
Kungojärvi
Prokkoila
Mettšelitsa
Veskelys
Hautavaara
Suojärvi

Voir aussi

Liens externes
 A133

Articles connexes
Liste des autoroutes de la Russie

86K-10
Route en république de Carélie
Transport à Petrozavodsk
Raïon de Suojärvi
Raïon de Priaja

86K-10 (autoroute russe)


ආර්ගේඩ් රාජවංශය (ග්‍රීක: , ) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඩොරියානු ග්‍රීක සම්භවයක් සහිත පුරාතන මැසිඩෝනියානු රාජවංශයකි. ඔවුහු ක්‍රි.පූ. 700 සහ 310 අතා කාලයේ මැසිඩෝනියා රාජධානියෙහි ආරම්භක සහ පාලක රාජවංශය ලෙස කටයුතු කළහ.

ආශ්‍රේයයන්

උද්ධෘත

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

පුරාතන මැසිඩෝනියානු රාජවංශ

ආර්ගේඩ් රාජවංශය


Froylán Greing Ledezma Stephens (San José, 2 de enero de 1978) es un exfutbolista
costarricense que jugaba de delantero.
Su trayectoria estuvo ligada al equipo Liga Deportiva Alajuelense y varios clubes internacionales en Alemania, Austria, Grecia, Bolivia, Paraguay y Países Bajos.
Su apodo es "El Cachorro".

Trayectoria

Debutó en la Liga Deportiva Alajuelense a la edad de 18 años. En la temporada 1995/96 anotó 14 goles y jugó 41 partidos, y en la siguiente temporada anotó 21 goles en 27 partidos. El club holandés Ajax Ámsterdam lo fichó en 1997 por alrededor de 4,5 millones de euros, sin embargo, la joven promesa no fue un éxito en el fútbol holandés. Fue suspendido por razones de disciplina por el Ajax desde su primera temporada hasta que su contrato terminó (casi tres años después y no llegó a jugar con el cuadro holandés).

El Ajax lo ofreció a prueba al FC Barcelona en 1998 y jugó 3 partidos de pretemporada con el club catalán en los que logró 1 gol. Firmó para Cerro Porteño. Posteriormente, regresó a Costa Rica, donde firmó con el Deportivo Saprissa. Después de Saprissa jugó en Bolivia con The Strongest, pronto se convirtió en una pieza importante de la alineación inicial, jugando la Copa Libertadores.

Después regresó a LD Alajuelense y se convirtió en campeón de la Copa de Campeones de la CONCACAF del año 2004. Ledezma se convirtió en parte fundamental de la alineación inicial y llevó a su equipo al campeonato de liga en la temporada 2004/05. Jugó la temporada 2005-06 con Alajuelense, pero fue cedido al equipo griego Akratitos por 6 meses (1/1/2006-30/6/2006), y luego fue comprado por el clud austriaco SC Rheindorf Altach. Hizo una campaña aceptable y al final de la temporada fue vendido de nuevo al FC Augsburg. En una rápida operación fue trasladado al VfB Admira Wacker Mödling.

En 2009, tras un pobre desempeño de la selección nacional de Costa Rica bajo la dirección de Hernán Medford, el nuevo entrenador, Rodrigo Kenton, lo llamó de nuevo a la selección nacional, donde tuvo un desempeño bastante bueno.

Ledezma fue liberado del Admira Wacker en diciembre de 2009, y jugó para un club de Costa Rica, el Club Sport Herediano en la temporada 2010-2011. Después de una buena temporada con el Club Sport Herediano vuelve al club Autriaco VfB Admira Wacker Mödling quien después lo cede de nuevo a su equipo de formación Liga Deportiva Alajuelense, donde se retira.

Carrera internacional
Ledezma jugó para Costa Rica en la Copa Mundial de Fútbol Juvenil de 1997 en Malasia, donde le metió gol a Japón y en las siguientes copas de clubes: Copa Interclubes de la Uncaf, UEFA Champions League, Copa Libertadores y Liga de Campeones de la Concacaf y de su país Copa UNCAF 1999 y en las eliminatorias Copa Mundial de fútbol 2006 y Copa Mundial de Fútbol de 2010.

Participaciones internacionales

Participaciones en eliminatorias

Goles internacionales

Clubes

Palmarés

Títulos nacionales

Títulos internacionales

Referencias

Futbolistas de Costa Rica
Futbolistas de la Liga Deportiva Alajuelense

Futbolistas del Club Cerro Porteño
Futbolistas del Ajax de Ámsterdam
Futbolistas del Deportivo Saprissa
Futbolistas del Club The Strongest
Futbolistas del Fussball Club Admira Wacker Mödling
Futbolistas del Club Sport Herediano

Futbolistas del APO Akratitos
Futbolistas del Rheindorf Altach
Futbolistas del F. C. Augsburgo en los años 2000

Froylán Ledezma


ජෝන්ද සිල්වා ( 1857 – 1922) යනු විශිෂ්ට ශ්‍රී ලාංකීය නාට්‍යය රචකයෙකි.

මුල් කාලීන ජීවිතය

ද සිල්වා 1857 ජනවාරි 13 වනදා කෝට්ටේහිදී උපත ලැබීය. ඔහු නාට්‍ය කලාවට පිවිසීම‍ට පෙර ගුරුවරයෙකු හා නීතීඥයෙකු ලෙස සේවය කර ඇත. ඔහුගේ ප්‍රථම නාට්‍යය වූ ප්‍රභව නාටකය උස් පන්තිය මත වූ උපහාසාත්මක එකක් විය.

නාට්‍යය රචනය
ඔහු විසින් නූර්ති හා නාඩගම් සම්ප්‍රධායන් ඇසුරුකරගනිමින් ඓතිහාසික හා ආගමික නාට්‍යය කිහිපයක් ලිවීම හා නිෂ්පාදනය සිදු කරන ලදී. මෙම නාට්‍යය අතරට සිරිසඟ බෝ (1903), ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ (1906), දේවානම් පියතිස්ස (1914), විහාරමහා දේවිය (1916 ) හා දුටු ගැමුණු යන නාට්‍යය වේ. තවද ඔහු විසින් රාමායනය, සකුන්තලා, වෙස්සන්තර, උත්තර රාම චරිතය, රත්නමාලි හා නගානන්ද පිටපත් කරන ලදී.

ද සිල්වා විසින් සිංහල ආර්ය සුබෝධ නාට්‍යය සංගමය සමග මහජන ශාලාවේදී (පසුව එම්පයර් සිනමා ශාලා බවට පත් විය) ඔහුගේ නාට්‍යය වේදිකා ගත කරන ලදී. පසුව ඔහු විජය රංග පදනම පිහිටවන ලද අතර ගින්තුපිටිය රංග ශාලාවේදී ඔහුගේ නාට්‍යය වේදිකා ගත කරන ලදී.

මරණය
1922 ජනවාරි 28 වන දින ජෝන් ද සිල්වා අභාවප්‍රාප්ත විය.

උපහාර
ජෝන් ද සිල්වාගේ කැපවීම්වලට උපහාරයක් ලෙස ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුව විසින් කොළඹ ආනන්ද කුමාරස්වාමි මාවතෙහි ජෝන් ද සිල්වා සමරු රඟහල ගොඩ නගන ලදී. 1987 ජනවාරි 31 වන දින අනුස්මරණ මුද්දරයක්ද නිකුත් කරන ලදී. වසර 2000 දී සිංහල පොප් කණ්ඩායමක් වන භාතිය හා සංතුෂ් විසින් සිරිසඟ බෝධි තේමා ගීතය පොප් ගීතයක් ලෙස නැවත සකස් කරන ලදී.

ජෝන් ද සිල්වා


Plan Calcul a fost un "plan" (politică) guvernamental francez lansat în 1966 de președintele Charles de Gaulle la propunerea lui  și a unui grup de înalți funcționari și industriași, cu scopul de a asigura independența Franței în materie de calculatoare mari.

Istoric și obiective
Originea planului Calcul a fost , prin care General Electric a preluat în 1964 controlul firmei franceze Bull slăbită de concurența IBM. Însă general Electric și-a rezervat pentru sine vârful de gamă, alocând lui Bull doar modelele de capacitate medie, iar cele mici — în acel moment mașini de scris neinformatizate — le-a repartizat lui . Astfel Franța nu mai dispunea de o industrie proprie de calculatoare pe măsura nevoilor. În urma raportului lui François-Xavier Ortoli, directorul de cabinet al prim-ministrului Georges Pompidou, reacția lui de Gaulle a fost decizia de a lansa planul Calcul. Obiectivele sale erau dezvoltarea unei industrii informatice naționale care să fie ulterior o piesă a unei industrii informatice europene. În cadrul planului Calcul a fost creat  (INRIA) și Compagnie internationale pour l'informatique (CII), privată, dar subvenționată între 1967–1975 de stat și susținută de  și Compagnie Générale d'Électricité (CGE).

 și  au lansat afirmația că planul Calcul ar fi fost determinat de refuzul SUA de a livra un supercomputer Control Data de tip   (CEA), afirmație propagată în mai toate articolele din presă despre planul Calcul, dar combătută de o serie de studii guvernamentale. Totuși, spre sfârșitul anilor 1950 CEA era dotat cu calculatoare de tip IBM și cheltuia un buget enorm cu calcule privind fizica nucleară, în dorința de a obține o , armă pe care o va obține în 1968. Refuzul SUA a fost motivat de faptul că supercomputerul CDC 6600 era folosit și de Laboratorul Național Los Alamos, iar suspiciunea că va fi folosit de CEA în același scop făcea ca livrarea să contravină  din 1963.

Calculatoarele pe care le putea dezvolta CII, similare cu cele ale IBM, nu erau supercomputere, ci calculatoare de clasă medie, insuficiente pentru CEA. Ca urmare, nu aplicațiile militare și științifice au fost prioritare, ci cele de gestiune economică. CII, inițial dependentă de licențele , a reușit în timp să atingă un nivel tehnic care i-a permis să producă minicalculatoare și unități de discuri magnetice competitive in colaborare cu Control Data Corporation.

Planul Calcul mai conținea:
 planul Composants () care avea în vedere accelerarea dezvoltării industriei franceze de circuite integrate. S-au obținut rezultate, dar prea adesea a fost folosit ca suport financiar pentru marile grupuri industriale (CGE, Thomson) și a fost diluat neconvenabil în « plan Électronique civile » ();
 un vast efort de formare în informatică, atât în domeniul educației naționale franceze, cât și în diverse organizații publice sau private, prin crearea unui sistem de diplome, recunoașterea informaticii ca disciplină științifică și înființarea a 58 de licee de informatică începând din 1972.

În 1971 CII a lansat un proiect european care în 1973 a devenit Unidata, la care participau CII, Philips și Siemens AG, în vederea unei colaborări europene în industria informatică similară cu colaborarea pentru Airbus în aeronautică. Însă în 1975 Valéry Giscard d'Estaing, ales președinte în 1974, a oprit proiectul. Franța a denunțat unilateral acordul Unidata și CII a fuzionat cu Honeywell-Bull.

Planul Calcul în România
Conform afirmațiilor lui H. R. Bousquet, care între anii 1971–1974 a fost delegatul tehnic al CII în România, planul Calcul a servit ca model pentru politica de dezvoltare a informaticii în România, fiind aplicat de guvernanții români practic nemodificat, sub denumirea Dotarea Economiei Naționale cu Tehnică de Calcul.

Note

Istoria informaticii

Plan Calcul


Anna Ivanovna Abrikosova (rus. ćir. Анна Ивановна Абрикосова; Moskva, 23. siječnja 1882. – Moskva, 23. srpnja 1936.), znana i kao Majka Katarina Sijenska (rus. ćir. Екатери́на Сие́нская) ili samo Majka Katarina, bila je ruska grkokatolička redovnica, prevoditeljica, žrtva staljinističkih progona, s naslovom Službenice Božje. Utemeljila je grkokatoličku zajednicu dominikanki trećoredki, čije je progone u sovjetskom režimu Aleksandar Solženjicin opisao u prvomu svesku svojega Arhipelaga Gulag.

Obitelj
Rođena je u obitelji industrijalaca, vlasnika tvrtke službena dobavljača slastica za ruski carski dvor. Majka Anna Dmitrievna (rođ. Arbuzova) umrla je pri porodu, a otac Ivan Aleksejević deset dana kasnije od tuberkuloze. Pokopani su na Aleksejevom groblju u Moskvi. Djecu je posvojio i odgojio očev ujak Nikolaj Aleksejevič Abrikosov. Brat Dmitri Ivanović bio je službenik u Ministarstvu vanjskih poslova Ruskoga Carstva, a drugi brat Aleksej Ivanovič bio je Lenjinov balzamer i Staljinov osobni liječnik. Premda se obitelj izjašnjavala pravoslavcima, rijetko su pohađali bogoslužje.

Brak i početak redovništva
Maturirala je u Prvom ženskom liceju u Moskvi 1899. Upisala je učiteljsku školu, u kojoj je doživljavala ostracizam zbog pripadnosti dobrostojećoj obitelji. Od 1901. do 1903. studirala je povijest na Girton Collegeu u Engleskoj (sastavnici Oxforda), no nije diplomirala. Povratkom u Moskvu, prihvaća prosidbu bratića Vladimira Abrikosova, što se nije svidjelo njezinu bratu Dmitriu, tada dužnosniku u ruskom veleposlanstvu u Londonu. Kako ju pismima nije uspio uvjeriti u poništavanje zaruka, tako joj je prestao pisati. Kao bratić i sestrična, Anna i Vladimir imali su poteškoća s dogovaranjem pravoslavnoga vjenčanja, no naposljetku su se uspjeli crkveno vjenčati.

Sljedeće desetljeće bračni je par proveo putujući Italijom, Švicarskom i Francuskom. Prijateljstvo s ruskom kraljevnom Mariom Mihailovič Volkonskajom te čitanje Dijaloga Katarine Sijenske potaknuli su njezino obraćenje na katoličanstvo. Članicom Katoličke Crkvu  postala je 20. prosinca 1908. u pariškoj župnoj crkvi sv. Marije Magdalene. Počela se zanimati za dominikansku duhovnost čitajući Lacordaireov životopis sv. Dominika. Godinu i jedan dan nakon svoga ulaska u Crkvu, isto je, 21. prosinca 1909., učinio i njezin suprug Vladimir. Bračni par pisao je papi Piu X. s molbom prihvaćanja u Rimokatoličku Crkvu, s obzirom na to da su obraćenjem postali grkokatolicima. Papa im je molbu, pozivajući se na Orientalium dignitas, odbio brzojavom poslanim na njihovu moskovsku adresu. Par se vratio u Moskvu 1910., gdje su se priključili dominikancima trećoredcima u crkvi sv. Luja Francuskoga. Završetkom Veljačke revolucije par je počela nadzirati ruska tajna policija, a uhićenje im je spriječeno prisilnim odreknućem cara Nikole II. Dne 17. svibnja 1917. Vladimir je zaređen za grkokatoličkoga svećenika, a Anna je, na blagdan sv. Dominika u kolovozu iste godine, položila redovničke zavjete, uzimajući redovničko ime Katarina, te utemeljujući uskoro grkokatolički ogranak dominikanskih trećoredaca, kojemu se pridružuje nekolicina zavjetnica. Uz redovna tri zavjeta, pristupnice su položile i četvrti zavjet, podnošenje patnji za spas Rusije.

Progoni
Novoosnovanu kongregaciju nakon Listopadske revolucije počinje nadzirati Čeka. Dana 17. kolovoza 1922., tijekom Vazmenoga bdijenja, članovi Državnoga političkoga direktorata provaljuju u kongregaciju, uhićuju svećenike Vladimira Abrikosova i Dmitrija Kuzmin-Karavajeva (bivšega staroboljševika) i osuđuju ih na smrtnu kaznu strijeljanjem. Kazna je preinačena u trajno progonstvo i deportaciju na Zapad. Katarini i njezinoj svekrvi bio je ponuđen odlazak u Pariz, no ona je ponudu odbila. S ocem Nikolajem uskoro u tajnosti osniva katoličku školu za djecu župljana, o čemu je u svojim sjećanjima posvjedočila kći oca Nikolaja, Ekaterina Nikolaevna Mihailova, kao učenica te škole. Abrikosova se pokazala dobrom pedagoginjom koju su, prema svjedočanstvima susestara i suradnika, djeca poštivala i voljela. Tijekom političkih previranja i uspona boljševika na vlast, Majka Katarina pisala je kraljevni Volkonskaji prepričavajući joj događaje iz škole i iznoseći strahove od mogućih progona.

Za velike ruske gladi 1921.–1922., Majka Katarina pisala je u Rim, tražeći pomoć za kongregaciju i dolazak isusovačke papinske misije u Moskvu. Uskoro je uhićuju članovi Sjedinjene gospodarsko-političke uprave (OGPU-a) koji su, prema službenom izvješću s ispitivanja iz Središnjega arhiva FSB-a, označili školu terorističkom organizacijom za »izobrazbu djece u religijsko-fašističkomu duhu« i zavjerenicima protiv sovjetskih vlasti. Prema izvješću, za suurotnike su navedeni Sveta Stolica, Litva, Poljska, Simon Petilura, metropolit Ukrajinske grkokatoličke Crkve Andrej Šetijtski, veliki vojvoda Kiril Vladimirovič, vlada kraljevske obitelji Romanov u progonstvu, »Vrhovno monarhijsko vijeće« i »međunarodni fašizam«. Vrhovni kolegij OGPU-a osudio je Majku Katarinu na deset godina samice u Jaroslavlju. Oboljevanjem od raka dojke premješta se u zatvor Butjirka na operacijski zahvat, u svibnju 1932., kojim joj je uklonjena lijeva dojka te dio mišića. U međuvremenu, Ekaterina Peškova založila se kod Staljina za njezino otpuštanje iz zatvora. Dana 14. kolovoza 1932. izlazi iz Butjirke, te odlazi u crkvu sv. Luja u Parizu. Unatoč upozorenjima o mogućim opasnostima i oslabljena zdravlja, Majka Katarina stupa u kontakt sa svojim sestrama.

Nedugo nakon uspostavljanja kontakta s preživjelim članicama kongregacije, u kolovozu 1933. uhićuje ju NKVD, zajedno s još 24-ero katolika. NKVD je kongregaciju označio »terorističkom organizacijom«, a uhićenike optužio za urotništvo i pokušaj atentata na Staljina te rušenje Komunističke partije SSSR-a radi uspostave parlamentarne monarhije na čelu s Romanovima u suradnji s »međunarodnim fašizmom« i »papinskom teokracijom«. Nakon što je proglašena krivom, Majka Katarina utamničena je u političkom zatvoru u Jaroslavlju. Umrla je u zatvoru Butjirka, 23. srpnja 1936., a tijelo joj je kremirano i pokopano u masovnoj grobnici groblju u moskovskom Donskoju.

Djela
Prevela je životopis sv. Dominika francuskoga dominikanca Jean-Baptistea Henria Lacordairea. Prijevod je objavljen anonimno 1916., a nakon raspada SSSR-a objavljen je 1991. pretisak. Uoči izbijanja Listopadske revolucije, prevela je distopijskogi roman Gospodar svijeta Roberta Hugha Bensona, no prijevod je izgubljen. Pisala je meditacije i prevodila asketske spise za članice kongregacije.

Izvori

Literatura

Prijedlozi za daljnje čitanje
 Parfentev, Pavel: Anna Abrikosova, La Nuova Europa, ISBN 978-88-87240-48-5.

Vanjske poveznice
 Dokumentarac

Životopisi, Moskva
Prevoditelji
Sluge Božji
Kršćanski redovnici
Grkokatolička Crkva

Anna Abrikosova


أبو قير عُرفت للرومان باسم  منطقة سكنية تقع أقصى شرق مدينة الإسكندرية على ساحل البحر الأبيض المتوسط في مصر، تتبع حي ثان المنتزة، وتعدّ أبو قير المحطة الأخيرة من خط قطار أبو قير وقريباً ستصبح إحدى محطات مترو الإسكندرية عندما يتم الإنتهاء من تنفيذ المشروع الذي سيمتد حتى منطقة أبو قير الجديدة، يوجد بها أكثر من شاطئ تعدّ من أحسن شواطئ مدينة الإسكندرية مثل أبو قير الميت، وأبو قير الحي، وأبو قير البرديسي، وعدة شواطئ أخرى. وتتميز شواطئ أبو قير بجودة محلات الأسماك الطازجة الموجودة داخل الشواطئ.

توجد بالمدينة قلعة تعود إلى عهد محمد علي باشا، وتستعمل الآن كمنطقة عسكرية وهي على نقس طراز قلعة قايتباي في غرب الإسكندرية مكان منارة الإسكندرية القديمة. وقلعة أبوقير تقع في ميناء أبوقير البحري وهي حامية عسكرية حتى الآن، ولكن من الناحية الأثرية تحتاج إلى ترميم حيث يستخدم الجزء العلوي فقط من القلعة ويتوسطها برج استطلاع يشرف على الميناء من الناحية الشرقية لها، وتعد القلعة من أهم القلاع المصرية في عهد محمد علي باشا، ولكن وجودها في منطقة عسكرية أدى إلى اهمالها من الناحية الأثرية. كما تحتوي أبو قير على أحد فروع الأكاديمية العربية للعلوم والتكنولوجيا والنقل البحري وكلية التربية الرياضية التابعة لجامعة الإسكندرية. وتعد أبو قير من المناطق التاريخية، فهي شاهدة على تحطم أسطول نابليون بونابرت أمام شواطئها على يد الأسطول الإنجليزي.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لأبو قير:

أعلام
 رالف روبرتسون

انظر أيضًا
 معركة أبو قير (وتشير إلى ثلاث معارك منفصلة).
 قطار أبو قير.
 مترو الإسكندرية.

مراجع

أماكن مأهولة في محافظة الإسكندرية
محافظة الإسكندرية

أبو قير


الحياة في زمن الحرب Life During Wartime هو فيلم من إخراج تود زولوندز، عرض في عام 2009. ويعتبر الفيلم تتمة لفيلمه «السعادة» Happiness إنتاج 2008. والفيلم من تمثيل ألي شيدي وجابي هوفمان.

وصلات خارجية

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام أخرجها تود سولوندز
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام أمريكية مستقلة
أفلام إنتاج 2009
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام تدور أحداثها في ضواحي المدن
أفلام تقع أحداثها في فلوريدا
أفلام تقع أحداثها في نيو جيرسي
أفلام حول التحرش الجنسي بالأطفال
أفلام دراما كوميدية أمريكية
أفلام دراما كوميدية إنتاج عقد 2000
أفلام عن الأسر المفككة
أفلام عن البيدوفيليا
أفلام عن اليهود واليهودية
أفلام كوميديا درامية 2009
أفلام كوميديا سوداء أمريكية
أفلام كوميديا سوداء في عقد 2000
أفلام كوميدية سوداء في 2009
أفلام متممة
أفلام مستقلة 2009

الحياة في زمن الحرب (فيلم)


Nacionalna akademija znanosti (engleski: National Academy of Sciences ili samo NAS) je neprofitna i nevladina  znanstveno-istraživačka ustanova, ogranak Nacionalna akademije znanosti, inženjerstva i medicine Sjedinjenih Američkih Država. Jedna je od najuglednijih i najpoznatijih znanstvenih institucija u Sjevernoj Americi i članica Svjetskog znanstvenog vijeća. Kao ogranaka nacionalne akademije, skrbi se rad i razvitak znanstvenih institucija i ustanova te za širenje znanstvenih misli i novosti u američkom društvu. Određen broj novih akademika bira se svake godine prema svojoj znanstveno-istraživačkoj djelatnosti i iskustvu te aktivnosti u društvu.

Osnovana je posebnim zakonskom odredbom 3. ožujka 1863. na poticaj američkog predsjednika Abrahama Lincolna. Prvotno je imala svega 50 stalnih članova. Njihov broj se tijekom povijesti stalno povećavao, da bi početkom 21. stoljeća došao na broj od 2.000 do 2.300 članova. Akademici za svoj rad ne dobivaju plaću, već rade pro bono i u korist društva, a sam izbor u krug akademika smatra se najvećom počasti koju znanstvenik može primiti. Osim akademika, počasnih članova, Akademija zapošljava oko 1.100 zaposlenika, uglavnom znanstvenika, profesora, članova stručnog i pomoćnog osoblja.

Akademija na obljetnicu svoga utemeljenja izdaje znanstveni časopis Zapisi Nacionalne akademije znanosti Sjedinjenih Američkih država, u kojem piše o svim aktivnostima i dostignućima ostvarenima u protekloj godini. List izdaje izdavačka kuća National Academies Press, u vlasništvu Akademije, koja objavljuje knjige, znanstvene i stručne radove njezinih članova te održava njezine službene internetske stranice. Akademici Nacionalne akademije znanosti SAD-a osvojili su oko 200 Nobelovih nagrada, zbog čega je Akademija jedna od najuglednijih svjetskih znanstvenih institucija.

Vanjske poveznice
 Službene stranice Akademije

Znanost i tehnologija u SAD-u

Nacionalna akademija znanosti


Edouard de Bièfve (født 4. december 1808 i Bryssel, død 7. februar 1882 sammesteds) var en belgisk maler.

de Bièfve kom på kunstakademiet i sin fødeby og blev videre uddannet i historiemaleren Paelincks atelier og derefter i Paris. Efter en lidet karakteristisk virksomhed brød han med Grev Ugolino og sønnerne i fængslet (1836) nye baner for sin kunst; det var den gryende belgiske malerskole med Wappers og andre som førere og van Dyck som koloristisk mønster, han nu sluttede sig til. Hans hovedværk er: Den nederlandske adels kompromis, 1566 (1841, i det belgiske Nationalmuseum i Bryssel; en kopi i mindre målestok i Berlins Nationalgalleri) fik under den runde, det gjorde sammen med Gallaits Karl V's tronfrasigelse i tyske byer 1843 (et formeligt "triumftog"), stor indflydelse på daværende tysk kunst; dets kraftige kolorit og tekniske bravour blændede de ikke koloristisk forvænte tyskeres øjne. de Bièfves senere produktion (Karl I hænger guldkæden om Rubens, Belgien, som grunder kongedømmet) med flere indfriede ikke de givne løfter, og inden sin død var han allerede så temmelig en glemt mand.

Kilder

Eksterne henvisninger

Historiemalere
Malere fra Belgien
Personer fra Bruxelles

Edouard de Bièfve


Hvor korte Skinner bliver lange er en dansk dokumentarfilm fra 1945, der er instrueret af Ingolf Boisen.

Handling
For at opnå jævnere kørsel svejser man nu de 15 m lange skinner sammen to og to. Statsbanernes elektriske svejseværksted i Fredericia. Gamle skinner rettes op. De slidte dele bortsaves og enderne tilslibes. Skinnerne lægges til rette i den elektriske svejsemaskine. En strøm med 10 volts spænding og 30000 amperes strømstyrke sendes gennem skinnerne. Ved skinneenderne opstår der så stor varme, at skinnerne svejses sammen. Transport af de svejsede skinner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1945

Jernbaneanlæg
Dokumentarfilm fra Danmark

Hvor korte Skinner bliver lange


Mordechai (Moti) Elon (hébreu : מרדכי (מוטי) אֵלון ; né le 9 décembre 1959) est un rabbin sioniste religieux israélien. Il a dirigé plusieurs organisations et institutions sociales juives orthodoxes, notamment en tant que Rosh Yeshiva de la Yeshiva HaKotel, établie près du Mur des Lamentations,  dans le vieux quartier juif de Jérusalem , de 2002 à 2006.

En 2010, Elon fait l'objet d'une enquête pour agressions sexuelles à la suite de révélations faites par , un forum religieux traitant des allégations de harcèlement sexuel dans la communauté sioniste religieuse. Le 7 août 2013, il est reconnu coupable et condamné par le tribunal de Jérusalem de deux chefs d'agression sexuelle contre un mineur.

Biographie
Mordechai Elon est à l'origine du programme éducatif MiBereshit, qui est distribué dans le monde en hébreu et en anglais. Il est le fils de l'ancien juge de la Cour suprême israélienne Menachem Elon et le frère de l'ancien député, ministre et président du parti  d'extrême droite " Moledet "  Benny Elon.

En février 2010, les membres du forum rabbinique Takana, considérant qu'il représente une menace pour le public, demande à Elon de stopper ses activités d'enseignement, rabbinique et communautaire. Takana l'accuse de relations sexuelles avec des étudiants masculins.

En 2012, Mordechai Elon est accusé d'avoir agressé sexuellement deux de ses anciens élèves en 2003 et 2005. En décembre 2013, le tribunal de Jérusalem condamne Mordechai Elon à six mois de travaux d'intérêt général et à 15 mois de prison avec sursis, pour agression sexuelle sur un mineur. Par ailleurs, Elon doit verser en dédommagement   à la victime.

En décembre 2018, une nouvelle plainte pour des agressions sexuelles est traitée sur le réseau Takana. En 2021, Mordechai Elon renonce à sa certification rabbinique.

Références

Liens externes

Naissance à Jérusalem
Judaïsme orthodoxe
Rabbin israélien
Affaire relative à la pédophilie dans le judaïsme
Personnalité religieuse condamnée pour abus sexuels sur des enfants

Mordechai Elon


كُكدنيز قره دنيز  ، من مواليد 11 يناير 1980 في قره دنيز أريغلي في تركيا ، لاعب كرة قدم تركي.

يلعب مع نادي روبن قزان الروسي منذ عام 2008.

بدأ باللعب مع منتخب تركيا لكرة القدم في عام 2003.

مسيرته الكروية
لعب غوكدنيز قرادنيز خلال مسيرته الاحترافية مع ناديين في واحد وعشرون موسمًا وسجل خلالها 102 هدف ضمن 472 مباراة. حيث فاز في ثلاثة مواسم بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض غوكدنيز قرادنيز مسيرته مع نادي طرابزون سبور في موسم 1997–98 ليلعب معه أحد عشر موسمًا، مشاركًا في 246 مباراة سجل خلالها 63 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي روبين كازان في موسم 2008 ليلعب معه عشرة مواسم، حيث شارك في 226 مباراة سجل خلالها 39 هدفًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية أتراك
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في روسيا
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون أتراك مغتربون في روسيا
رياضيون من غيرسون
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الروسي الممتاز
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو روبين كازان
لاعبو طرابزون سبور
لاعبو كأس القارات 2003
لاعبو كرة قدم أتراك
لاعبو كرة قدم أتراك مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في روسيا
لاعبو منتخب تركيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم الرديف للرجال
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم للشباب
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدربو كرة قدم أتراك
مدربو كرة قدم أتراك مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في روسيا
مواليد 1400 هـ
مواليد 1980
مواليد في غيرسون (مدينة)

غوكدنيز قرادنيز


The year 1900 in architecture involved some significant events.

Buildings and structures

Buildings

 May 30 — Daniel Burnham's Gilbert M. Simmons Memorial Library and Soldiers and Sailors Monument are dedicated together in Kenosha, Wisconsin
 July 19 – The Paris Métro opens, with entrances designed by Hector Guimard in 1899.
 November 11 – Church of Sant'Anselmo all'Aventino in Rome, designed by Abbot Hildebrand de Hemptinne, is consecrated.
 Antoni Gaudí begins work on the Parc Güell, which he works on for the next fourteen years.
 The Gare d'Orsay, the modern-day Musée d'Orsay, is built in Paris by Victor Laloux.
 The Joseph Chamberlain Memorial Clock Tower at the University of Birmingham, England, is completed.
 The Administration Building of Southwestern University, Georgetown, Texas, designed by physicist and University President Robert Stewart Hyer, is completed.
 The OXO Tower in London, England, is completed.
 The Co-Operative Wholesale Society warehouse, the modern-day Malmaison Hotel, on the Quayside, Newcastle upon Tyne, England, designed by T. G. Guerrite for Louis Gustave Mouchel on the principles of François Hennebique with F. E. L. Harris as CWS architect, is completed.
 The Imprimerie Royer (Royer Printing House) in Nancy, France, designed by Lucien Weissenburger, is completed.
 Alexander Nevsky Cathedral, Tallinn, designed by Mikhail Preobrazhensky, is completed.
 Dohodno Zdanie, Rousse, Bulgaria.
 Villa Schutzenberger in Strasbourg, France, is completed.
 Kinloch Castle on the isle of Rùm, Scotland, designed by Leeming & Leeming, is completed.
 Bullough Mausoleum on the isle of Rùm, Scotland, built (approximate date).
 Victoria Theatre, Salford, England opens.
 The Orchard, Chorleywood, England, a house designed by C. F. A. Voysey for himself, is completed.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Rodolfo Amadeo Lanciani.
 Grand Prix de Rome, architecture: Paul Bigot.

Births
 February 6 – Paul László, Hungarian-born architect (died 1993)
 March 4 - Jan Zachwatowicz, Polish architect (died 1983)
 March 23 – Hassan Fathy, Egyptian architect (died 1989)
 April 5 – Herbert Bayer, Austrian-born graphic designer (died 1985)
 May 28 – Arieh Sharon, Galician-born Israeli architect (died 1984)
 August 25 – Isobel Hogg Kerr Beattie, Scottish architect (died 1970)
 October 8 – Geoffrey Jellicoe, English landscape architect (died 1996)
 November 3 – Guillermo Gonzalez Sanchez, Dominican architect (died 1970)

Deaths

 February 20 – John Giles, English architect (born c.1830)
 February 23 – William Butterfield, English ecclesiastical architect (born 1814)
 April 16 – Dankmar Adler, German American architect (born 1844)
 June 2 – Charles Barry, Jr., English architect (born 1823)
 August 18 – Edward Habershon, English ecclesiastical architect (born 1826)
 October 27 – Charles Henry Driver, English architect (born 1832)
 William White, English ecclesiastical architect (born 1825)

References

1900 in architecture


På Ama'r er en kortfilm fra 2001 instrueret af Klaus Kjeldsen efter manuskript af Henrik Nordbrandt.

Handling
To idioter tosser rundt på Amager. Den ene (Henrik Nordbrandt) er kommet næsten-for-sent til sin flyver. Den anden (Claus Nissen) er flyspotter. Begge har tid, der skal slås ihjel. De turer rundt sammen i de amagerkanske landskaber, udveksler erfaringer og historier om den første kærlighed, øl og wienerbrød og de praktiske aspekter af selvmord. Med tilbagelænet rastløshed forsøger de at undgå det uafvendelige spørgsmål: At rejse - eller ikke at rejse? Filmen er en underfundig roadmovie til fods, optaget på Amager i november 2000. Den kan ses som et opdigtet selvportræt af digteren Henrik Nordbrandt, der her debuterer som både filmskuespiller og -manuskriptforfatter.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2001
Novellefilm

På Ama'r


Die Grimsby-Klasse bestand aus 13 Geleitbooten. Acht entstanden in Großbritannien zwischen 1933 und 1936 als "escort sloops" für die britische Royal Navy, dazu ein etwas größeres für die Royal Indian Navy.
Weitere vier wurden zwischen 1934 und 1940 in Australien für die Royal Australian Navy (RAN) gebaut. Die britischen Schiffe erhielten Namen von Städten, die australischen Namen von Flüssen.

Während des Zweiten Weltkriegs verlor die Royal Navy mit dem Typschiff Grimsby eines ihrer Schiffe der Klasse und sonderte die verbliebenen bis 1948 aus. Die Wellington wurde 1947 das Hauptquartier der Gilde der Master Mariners in London und liegt in dieser Funktion noch heute auf der Themse.
Die Leith wurde erst an einen zivilen Nutzer verkauft, dann aber von der dänischen Marine erworben und als Forschungsschiff Galathea genutzt. Von Oktober 1950 führte das Schiff eine Forschungsreise um die Welt durch.

Die RAN verlor zwei ihrer Schiffe (Parramatta und Yarra) im Weltkrieg und behielt die verbliebenen bis 1963/64 im Dienst.

Die für die indische Marine gebaute, ähnliche Sloop Indus wurde 1942 durch japanische Trägerflugzeuge versenkt.

Der Bau der Schiffe
Im September 1927 begann die Royal Navy mit der Bestellung von zwei Sloops der Bridgewater-Klasse bei Hawthorn Leslie & Co. in Hebburn, die Entwicklung von Schiffen, welche die 112 Sloops der Flower-Klasse und die 88 der Hunt-Klasse des Ersten Weltkriegs ersetzen sollten. Es folgten bis 1931 vier sehr ähnliche der Hastings-Klasse sowie acht Sloops der Shoreham-Klasse. Diese Neubauten sollten sowohl die Konvoi-Sicherungsaufgaben der alten Flower-Klasse wie die Minensuchaufgaben der alten Hunt-Klasse erledigen können. 1932 entschied sich die britische Admiralität, für diese Aufgaben doch unterschiedliche Schiffe zu beschaffen. Als billigere und zur Massenproduktion geeignete Variante wurden die Minensuch-Sloops der Halcyon-Klasse entwickelt, von denen von 1932 bis 1935 sieben Schiffe bestellt wurden. Daneben wurden die Sloops der Grimsby-Klasse für die Aufgaben der Konvoisicherung gebaut.
Von der neuen Klasse wurden von 1932 bis 1935 je zwei Schiffe bestellt, die zwischen Mai 1934 und November 1936 abgeliefert wurden. Sieben der Schiffe entstanden auf der Marinewerft in Devonport; nur die Deptford entstand 1934/35 auf dem Chatham Dockyard.

Ende 1933 wurde bei Hawthorn Leslie noch der Bau einer "Patrol Frigate" für die Royal Indian Navy (RIN) begonnen, die in Teilen den Sloops der Grimsby-Klasse entsprach. Das 1935 als HMIS Indus fertiggestellte Schiff war größer als die Grimsby und ihre Schwesterschiffe und entsprach im Rumpf der zuvor für die RIN gebauten Hindustan, die meist als verlängerte Form der Hastings-Klasse bezeichnet wird. Allerdings erhielt die Indus 4,7-in-Hauptgeschütze wie die Grimsby-Klasse.

Ende 1933 bestellte auch die Royal Australian Navy (RAN) eine Sloop des Typs Grimsby, die allerdings auf der australischen Marinewerft auf Cockatoo Island gebaut werden sollte. Eine weitere Bestellung 1934 und zwei ergänzende Aufträge 1938 folgten. Das erste Paar kam im Dezember 1935 bzw. Dezember 1936 in den Dienst der RAN. Die beiden 1938 bestellten Sloops kamen im April und August 1940 in Dienst.

Mit einer Länge von 266,25 Fuß (ft) (81,15 m) über alles waren die neuen "Escort Sloops" 4,5 m kürzer als die vorangegangene Shoreham-Klasse (281 ft/85,64 m), die Rümpfe waren jedoch etwas breiter und hatten mehr Tiefgang.

Die Maschinenanlage glich weitgehend der aller Vorläufer mit zwei Admiralitätskesseln, deren Dampf zwei Getriebe-Turbinen der Bauart Parson versorgten, die auf zwei Wellen wirkten. Die Maschinen entwickelten 2000 PS und ermöglichten den Schiffen eine Höchstgeschwindigkeit von 16,5 Knoten (kn).

Bewaffnung
Bei der Bewaffnung der Grimsby-Klasse ersetzte man die bisherige Hauptbewaffnung der seit 1929 gebauten Escort-Sloops mit 4-Zoll-(in)-Geschützen durch zwei 4,7-in-(120-mm)-Mk.IX-Geschütze, die den Geschützen der Neubau-Zerstörer entsprachen. Da diese Geschütze nicht zur Verteidigung gegen Luftangriffe nutzbar waren, wurde zwischen dem Buggeschütz und der Brücke noch erhöht eine 3-in-(76-mm)-L/45-Flak aufgestellt. Dazu wurden auf den Schiffen, die vor allem auf Auslandsstationen als Kanonenboote eingesetzt wurden, noch vier 3-pdr-Hotchkiss als Salutgeschütze und leichte Kanonen gegen Piraten aufgestellt.
Zur Bekämpfung von Unterseebooten verfügten die Sloops über 15 Wasserbomben, die sie mit zwei Werfern und über eine Abwurfschiene einsetzen konnten,

Von dieser Standardbewaffnung wurde bei den beiden letzten der acht Schiffe für die Royal Navy abgewichen, die von der Hauptbewaffnung mit 4,7-in-Geschützen wieder zu 4-in-Geschützen zurückkehrten, die auch zur Luftverteidigung einsetzbar waren.

Die Aberdeen wurde mit zwei vorn aufgestellten 4-in-(102-mm)-L/45-Mk.V-Geschützen statt der 4,7- und 3-in-Kanonen fertiggestellt; dazu kam für den Nahbereich noch ein schweres 0,5-in-Vierfach-Maschinengewehr der Bauart Vickers. Die Fleetwood erhielt als neue Hauptbewaffnung zwei Zwillings-Geschütze 4 in (102 mm) L/45 Mk.XVI vorn und achtern und vor der Brücke ein Vierlings-Vickers-MG.

Die Modernisierung der Bewaffnung der Schiffe begann schon 1939 als auf Londonderry und Lowestoft die 120-mm-Kanonen und die 76-mm-Flak durch zwei 102-mm-Zwillingsgeschütze und ein Vierlings-MG nach dem Muster der Fleetwood ersetzt wurden, die ebenfalls geplante Umbewaffnung der Grimsby und der Deptford unterblieb, da man die Schiffe nicht entbehren wollte. Zusätzliche Vierlings-MGs wurden auch auf anderen Schiffen installiert. In den Jahren 1941/42 wurden bei routinemäßigen Werftliegezeiten auf allen Einheiten die Hotchkiss-Salutgeschütze entfernt und die Bewaffnung dann durch zwei 20-mm-Oerlikon-Kanonen verstärkt, zu denen bis zum Kriegsende weitere hinzukamen. Bis 1944 ersetzten sie auch alle schweren Vickers-MG.

Die Möglichkeiten der U-Boot-Bekämpfung wurden ab 1939 durch Verstärkung des Wasserbombenvorrats auf 40, ab 1943 auf bis zu 90 verstärkt, wozu ab 1943 auch zwei weitere Werfer und eine zweite Abwurfschiene installiert wurden. Dazu kamen 1943 auf allen noch vorhandenen sieben Schiffen ein Hedgehog-Salvenwerfer auf der erhöhten Position auf dem Vorschiff, wodurch die Aberdeen ein zwischenzeitlich installierte drittes 102-mm-Geschütz wieder verlor und die verbliebenen 120-mm-Kanonenboote Deptford, Leith und Wellington ihre 76-mm-Flak verloren.

Einsatzgeschichte der britischen Schiffe
Die britischen Sloops der Grimsby-Klasse übernahmen bei ihrer Fertigstellung klassische Kanonenbootfunktionen auf den Überseestationen, denen sie zugewiesen wurden. Grimsby und Lowestoft kamen auf die China Station, Leith und Wellington zur New Zealand Division. Die Londonderry und die Fleetwood wurden am Roten Meer, die Deptford am Persischen Golf stationiert und die Aberdeen kam als "Despatch Vessel" zur Mediterranean Fleet. Bei Kriegsbeginn verließen die meisten Sloops ihre Stationen in Richtung Heimat, um von dort in der Geleitsicherung zum Einsatz zu kommen. Als erstes der Schiffe kam die Aberdeen schon im September 1939 in der Heimat an, wo die anderen bis zum Januar 1940 auch eintrafen. Nach kurzen Werftaufenthalten wurden sie auf den Zufahrtswegen zu den Britischen Inseln und an der britischen Ostküste zur Geleitsicherung eingesetzt. Diese Einsätze dauerten bei der Mehrzahl der Schiffe bis zum Kriegsende an.

Nur die Grimsby wurde im Mai 1940 noch vor dem Kriegseintritt Italiens ins Mittelmeer verlegt. Das Typschiff der Klasse sicherte dann Konvois im Roten Meer zwischen Aden und Sues bis zum März 1941. Ab Anfang April folgte die Sicherung von Truppen- und Versorgungstransporten im Mittelmeer zwischen Griechenland und Ägypten. Aus der Versorgung und Verstärkung der alliierten Truppen in Griechenland wurde schon Ende April die Sicherung der Evakuierung dieser Truppen aus Griechenland (Operation Demon).

Am 25. Mai 1941 geleitete die Grimsby den Tanker Hekla zum belagerten Tobruk, als der Verband vor der nordafrikanischen Küste von Junkers Ju 87 der italienischen Luftwaffe angegriffen wurde, welche die Hekla versenkten und die Grimsby beschädigten. Ein zweiter Angriff deutscher Ju-87-Stukas der II/StG 2 versenkte die Grimsby, die als einziges der britischen Schiffe der Klasse im Zweiten Weltkrieg verloren ging.

Mit den alliierten Landungen in Nordafrika kamen auch vier Sloops der Grimsby-Klasse zumindest zeitweise im Mittelmeer zum Einsatz. Auf dem Nordatlantik wurden die Schiffe nicht nur von Basen auf den britischen Inseln, sondern auch von Gibraltar, Freetown und von kanadischen Basen aus eingesetzt. Als der Krieg in Europa im Mai 1945 endete, waren die Aberdeen in Freetown, Lowestoft und Wellington in Gibraltar sowie die Leith, Londonderry, Deptford und Fleetwood am Ärmelkanal stationiert. Die am Kanal stationierten Schiffe hatten in den ersten Monaten des Jahres 1945 dort noch die Ausbringung neuer Minenfelder gegen U-Boote gesichert.

Nach der Kapitulation des Deutschen Reichs wurden die Sloops der Grimsby-Klasse bis zum August 1945 alle außer Dienst gestellt und dann zum Abbruch oder zur zivilen Nutzung verkauft. Nur die Fleetwood blieb als Versuchsschiff noch vom Februar 1946 bis 1959 im Dienst. Erhalten ist bis heute die 1947 an die "Honourable Company of Master Mariners" verkaufte Wellington, die als Veranstaltungsschiff auf der Themse liegt.

Die australischen Sloops

Die Royal Australian Navy (RAN) entschied sich schon 1933, ebenfalls Sloops der Grimsby-Klasse zu beschaffen, die aber in Australien gebaut werden sollten.
Die Kiellegung des ersten am 22. Dezember 1933 erteilten Bauauftrags erfolgte am 24. Mai 1934 beim Cockatoo Island Dockyard vor Sydney, New South Wales. Beim Stapellauf am 28. März 1935 taufte die Ehefrau des damaligen australischen Verteidigungsministers Archdale Parkhill den Neubau auf den Namen Yarra. Am 21. Januar 1936 stellte die RAN dann ihre zweite Yarra in Dienst.

Am 1. Mai 1935 war die Kiellegung eines zweiten Neubaus auf derselben Werft erfolgt, der beim Stapellauf am 28. März 1936 den Namen Swan erhielt und dann am 21. Januar 1937 in Dienst gestellt wurde.

1938–1939 wurde dann noch zwei weitere Neubauten bestellt, die erst 1940 nach dem Ausbruch des Zweiten Weltkriegs fertiggestellt wurden. Auch sie erhielten mit Parramatta und Warrego Namen, die zuvor Zerstörer der australischen River-Klasse getragen hatten.

Die beiden ersten Schiffe der RAN wurden mit drei einzelnen 4-inch-Geschützen bewaffnet, die auch gegen Luftziele eingesetzt werden konnten. Bei den beiden späteren Einheiten wurden die beiden Buggeschütze durch ein 4-inch-Zwillingsgeschütz ersetzt. Anders als die Schiffe der Royal Navy waren die australischen Sloops auch für den Einsatz als Minensucher vorbereitet.

Darüber hinaus waren Parramatta und Warrego mit Maschinen von 2200 PS Leistung ausgerüstet, die eine etwas höhere Maximalgeschwindigkeit erlaubten.

Nach dem Kriegseintritt Italiens wurden Yarra und Parramatta zur "Red Sea Force" der Mediterranean Fleet versetzt, um den Nachschub nach Ägypten – der britischen Hauptbasis am Mittelmeer – zu sichern. Parramatta verlegte später ins Mittelmeer und sicherte mit anderen Schiffen den Nachschub nach Tobruk. Am 27. November 1941 eskortierte sie mit dem Hunt-Zerstörer Avon Vale ein Munitionsschiff nach Tobruk, als sie von U 559 torpediert wurde. Die Parramatta sank sofort auf der Position 32°20′N 24°35′E. Nur 24 Mann der Besatzung konnten gerettet werden, die anderen 138 an Bord verloren ihr Leben.

Als zweites der australischen Schiffe ging die Yarra am 4. März 1942 südlich von Java verloren, als sie versuchte, einige Trossschiffe nach Australien zu geleiten. Der kleine Konvoi wurde den japanischen Schweren Kreuzern Atago, Takao und Maya sowie zwei Zerstörern entdeckt und vernichtet. Von der 151-köpfigen Besatzung der Yarra konnte das niederländische U-Boot K XI am 9. März nur noch dreizehn Mann retten.

Die zuletzt als Schulfregatten und Vermessungsschiffe eingesetzten Swan und Warrego wurden erst in den 1960er-Jahren verschrottet.

Die indische Sloop
Der Grimsby-Klasse zugeordnet wird meist auch die erheblich längere und auch etwas abweichend bewaffnete HMIS Indus, die am 6. April 1942 vor Burma durch einen japanischen Luftangriff versenkt wurde.

Die Schiffe der Klasse

Literatur
 Arnold Hague: Sloops: A History of the 71 Sloops Built in Britain and Australia for the British, Australian and Indian Navies 1926–1946 World Ship Society, Kendal, England 1993, ISBN 0-905617-67-3.
 Ross Gillett: Warships of Australia. Illustrated by Colin Graham, Rigby Limited, 1977, ISBN 0-7270-0472-7.
 H. T. Lenton: British and Empire Warships of the Second World War. Greenhill Books, ISBN 1-85367-277-7.
 Robert Gardiner (Hrsg.): Conway's All the World's Fighting Ships. 1922–1946. Naval Institute Press, ISBN 0-87021-913-8.

Einzelnachweise

Weblinks

 Service History HMS Grimsby (L 16) – Grimsby-class Sloop
 Service History HMS Leith (L 36) – Grimsby-class Sloop
 Service History HMS Lowestoft (L 59) – Grimsby-class Sloop
 Service History HMS Wellington (L 65) – Grimsby-class Sloop
 Service History HMS Londonderry (L 76) – Grimsby-class Sloop
 Service History HMS Deptford (L 53) – Grimsby-class Sloop
 Service History HMS Aberdeen (L 97) – Grimsby-class Sloop
 Service History HMS FLEETWOOD (L 47) – Grimsby-class Sloop
 Die Expedition der Galathea 1950–52 (dän.)
 HQS Wellington (engl.)
 HMAS Yarra (II)
 HMAS Swan (II)
 HMAS Parramatta (II)
 HMAS Warrego (II)

Militärschiffsklasse (Vereinigtes Königreich)
Sloopklasse

Grimsby-Klasse


Poveznice
 Međuopćinska nogometna liga Karlovac – Kutina – Sisak 1975./76.

Izvori

 NK Kupa Donje Mekušje: natjecanja

1975-76 1
Karlovac-1

Područna nogometna liga NSP Karlovac 1. razred 1975./76.


Claude Makélelé Sinda (; d. 18 Şubat 1973, Kinşasa), Fransız eski millî futbolcudur. defansif orta saha mevkiindeki oyuncu, 1991-2011 yılları arasında futbol oynamıştır.

Kulüp kariyeri
Makélélé, kariyerine Brest altyapısında başladı. 1992 yılında Nantes ile profesyonel kontrat imzaladı. 5 yıl Nantes'de forma giydi. 1995 yılında Nantes ile Ligue 1 şampiyonluğu yaşadı. Ondan sonra Marsilya'ya transfer oldu. Yeni takımında 1 yıl forma giydikten sonra İspanya'nın Galiçya bölgesinin Celta Vigo takımına transfer oldu. 2 sezon boyunca  Celta Vigo'da forma giydi ve çok başarılı günler geçirdi. Takımının Liverpool'u 4-1 ve Juventus'u 4-0 yendiği maçlarda oynadı. 2000 yılında 14 milyon € transfer bedeliyle Real Madrid'e transfer oldu. Real Madrid'de 3 sezon boyunca; 2 La Liga, 1 Şampiyonlar Ligi, 1 UEFA Süper Kupası, 1 Supercopa de España ve 1 Kıtalararası Kupa kazandı. 2003 yazında 16,8 milyon £ bonservis bedeliyle Londra ekibi Chelsea'ye transfer oldu. Mourinho döneminde Chelsea'nin anahtar futbolcusu oldu. 21 Temmuz 2008'de bedelsiz olarak Paris Saint-Germain FC'e transfer oldu. 25 Şubat 2010 günü, 2009-10 sezonu sonunda futbolu bırakacağını açıkladı. 2010 yılında kararından vazgeçerek PSG ile sözleşmesini bir yıl daha uzattı. 24 Kasım 2010'da yine sezon sonunda futbolu bırakacağını açıkladı ve 29 Mayıs 2011 tarihinde PSG'nin St. Etienne ile oynadığı maçta jübilesini yaptı ve 38 yaşında futbolu bıraktı.

Başarıları
 Nantes ile;
 Ligue 1 (1994-1995)

 Real Madrid ile;
 La Liga (2000-2001, 2002-2003)
 Supercopa de España (2001, 2003)
 UEFA Şampiyonlar Ligi (2001-2002)
 UEFA Süper Kupası (2002)
 Kıtalararası Kupa (2002)

 Chelsea ile;
 Premier League (2004-2005, 2005-2006)
 EFL Cup (2004-2005, 2006-2007)
 FA Community Shield (2005)
 FA Cup (2006-2007)

 PSG ile;
 Coupe de France: (2009-10)

1973 doğumlular
Fransız futbolcular
Fransa millî futbol takımı futbolcuları
FC Nantes futbolcuları
Olympique de Marseille futbolcuları
RC Celta de Vigo futbolcuları
Real Madrid CF futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
Paris Saint-Germain FC futbolcuları
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
1996 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Ligue 1 futbolcuları
Fransız gurbetçi futbolcular
La Liga futbolcuları
Premier League futbolcuları
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Kinşasa doğumlular
İspanya'daki Fransız gurbetçiler
İngiltere'deki Fransız gurbetçiler
SC Bastia teknik direktörleri
Orta saha futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular

Claude Makélélé


Spock veya Mr. Spock, Uzay Yolu: Orijinal Seri'in baş karakterlerinden biridir. Spock en bilinen televizyon kahramanlarından biridir. Yıldız Filosu'nda çok çeşitli görevler almış olmasına rağmen en çok Kaptan Kirk'ün yanında Atılgan'ın ikinci kaptanı olması ile bilinir. Vulkan tarafının mantığı ile insan tarafının duygusallığı arasındaki bocalama karakterin merkezidir.

Spock, Yıldız Filosu'ndaki aktif görevden emekli olduktan sonra Federasyon büyükelçisi olarak görev yaptı ve daha sonra Romulus'u bir süpernovadan kurtarmaya yönelik talihsiz girişime dahil oldu ve bu da onu hayatının geri kalanını paralel bir evrende yaşamaya yönlendirdi.

Aktör Leonard Nimoy tarafından canlandırılmıştır. Son üç filmde ise, karakteri Zachary Quinto canlandırmıştır.

Kaynakça

Uzay Yolu Orijinal Seri karakterleri
Kurgusal diplomatlar
Kurgusal bilim insanları
Vulkanlar

Spock


Johannes Max Hugo Richter (* 10. März 1878 in Dresden; † 3. August 1943 in Leipzig) war ein deutscher Tierarzt und Hochschullehrer. International bekannt wurde er durch sein 2008 neu aufgelegtes Standardwerk Lehrbuch der Tiergeburtshilfe.

Leben
Er wuchs als Sohn des Kaufmanns Arthur Richter und dessen Ehefrau Camilla Johanna, geb. Pöhlmann, in Dresden auf. Von seinem 10. Lebensjahr an erhielt er Klavierunterricht und erwies sich dabei als so begabt und eifrig, dass extra für ihn ein Klavier auch in das in Loschwitz gelegene Sommerhaus seiner Familie transportiert wurde. Seinem Wunsch, Musik zu studieren, widersprach jedoch der Vater mit dem Hinweis auf "brotlose Kunst". Nach dem Abitur studierte Johannes daher zunächst ein Semester Naturwissenschaften an der Universität Genf.

Zurück in Dresden absolvierte er ein Veterinärmedizinstudium an der dortigen Tierärztlichen Hochschule. Während seines Studiums wurde er 1896/97 Mitglied der Landsmannschaft Alemannia Dresden, 1920 Ehrenmitglied der Landsmannschaft Misnia Dresden. Er wurde 1900 als Tierarzt approbiert. Es folgten Promotionen an den Universitäten Erlangen 1901 und Gießen 1904 und Habilitation in Dresden. 1906 wurde er außerordentlicher Professor und Leiter der ambulatorischen Tierklinik Dresdens, 1912 schließlich ordentlicher Professor und Leiter des Dresdner Institutes für Tierzucht und Geburtskunde. Im Ersten Weltkrieg diente er als Leiter eines Pferdelazaretts in Lüttich, Belgien.

1923 siedelte er mit seiner Frau und beiden Kindern nach Leipzig über, da im gleichen Jahr auch die Dresdner Tierärztliche Hochschule nach Leipzig verlegt und der dortigen Universität angeschlossen worden war. Im November 1933 unterzeichnete er das Bekenntnis der deutschen Professoren zu Adolf Hitler.

Sein engeres Arbeitsfeld galt den Geburts- und Aufzugsschäden bei der Tierzucht. Auf diesem Gebiet war er auch in der Pelztierzucht tätig, insbesondere in der Silberfuchszucht. In früheren Jahren unternahm er Körreisen zu Silberfuchsfarmen und betätigte sich als Preisrichter bei Pelztierausstellungen. Während der Internationale Pelzfachausstellung (IPA) leitete er den Fachlehrgang für Pelztierzüchter, auch gehörte er dem Sachverständigen-Ausschuss für Pelztierzucht an. Er war Mitglied der Kaiserlichen Deutschen Akademie der Naturforscher in Halle, der Gesellschaft für Natur- und Heilkunde in Dresden sowie Ehrenmitglied der schwedischen und finnischen Tierärzte.

In den 1930er Jahren machen gesundheitliche Probleme mehrere Kuraufenthalte notwendig. Hinzu kamen Depressionen, die sich während des Zweiten Weltkrieges verschlimmerten. Am 3. August 1943 erschoss er sich im Alter von 65 Jahren in seinem Dienstzimmer im Institut.

Ehrungen
1926 wurde er zum Mitglied der Deutschen Akademie der Naturforscher Leopoldina gewählt.

Schriften und Werke
 Harms´ Lehrbuch der tierärztlichen Geburtshilfe. mit Johannes Schmidt und Richard Reinhard, 4. Auflage, Schoetz, Berlin 1912.
 Aus dem Pferdelazarett Lüttich. Beobachtungen während der Jahre 1915/16. Schoetz, Berlin 1918.
 Die Unfruchtbarkeit der Ziegenböcke. Schoetz, Berlin 1919.
 Puschs Wandtafeln zur Beurteilung des Pferdes. Schoetz, Berlin 1921.
Der Beruf des Tierarztes. Berufsberatungsvortrag. Schoetz, Berlin 1021.
Ursachen und Behandlung der Unfruchtbarkeit des Rindes. Schoetz, Berlin 1922.
Wandtafeln zum geburtshilflichen Unterricht beim Pferd. Schaper, Hannover 1925.
Ratgeber für das Studium der Veterinärmedizin. Leipziger Hochschulhefte 1925.
Die Sterilität des Rindes. 3. Auflage. Schoetz, Berlin 1926.
Zwillings- und Mehrlingsgeburten bei unseren landwirtschaftlichen Haussäugetieren. Arb. d. Dtsch. Gesellschaft f. Züchtungsk. H. 29. Schaper, Hannover 1926.
Das Studium der Veterinärmedizin an der Universität Leipzig. Lorentz, Leipzig 1935.
Die Schwangerschaftsdiagnose beim Rind. 3. Auflage. Schoetz, Berlin 1937.
Lehrbuch der Tiergeburtshilfe. Zusammen mit Richard Goetze, Schoetz, Berlin 1950, 4. Auflage 2008.

Literatur
 Franka Wolter: Johannes Richter (1878–1943), Leben und Werk eines Protagonisten der Veterinärgeburtshilfe (Dissertation), Leipzig 2011.

Einzelnachweise und Anmerkungen

Tierarzt
Hochschullehrer (TiHo Dresden)
Hochschullehrer (Universität Leipzig)
Mitglied der Leopoldina (20. Jahrhundert)
Ehrenmitglied einer Studentenverbindung
Landsmannschafter
Mediziner (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1878
Gestorben 1943
Mann

Johannes Richter (Tiermediziner)


El Audi Allroad Quattro Concept es un prototipo de automóvil todoterreno basado en el Audi A6 avant. Fue diseñado por la fábrica alemana Audi y presentado en 2005.

Características
Entre otras cosas, posee un sensor óptico que reconoce el estado de la pista, modulando así la suspensión y las condiciones de manejo.
Puede viajar a 250 km/h, y acelera de 0 a 100 km/h en 6,4 segundos. Tiene una Potencia de 290 HP a 3200 rpm y un Torque máximo de 650 Nm a 1600-3000 rpm. El motor es un V8 turbo diesel de 3936 cc y 32 válvulas en posición delantera.

Véase también
Audi A6
Audi A6 allroad quattro

Modelos de Audi
Modelos de automóviles de los años 2000

Audi Allroad Quattro Concept


الأمير محمد بن عبد العزيز آل سعود هو الأخ الأصغر للأمير سعود الكبير، ويلتقي مع المؤسس الملك عبد العزيز في جده القريب فيصل بن تركي وهو صهـر الملك عبدالعزيز زوج أخته منيرة بنت الإمام عبد الرحمن. كما أن الأمير محمد يلقب بالأمير الزاهد.

ولادته ونشأته
اسمه هو الأمير محمد بن عبد العزيز بن الإمام سعود بن فيصل بن تركي بن عبد الله بن محمد بن سعود بن محمد بن مقرن بن مرخان بن إبراهيم بن موسى بن ربيعة بن مانع بن ربيعة المريدي، ولد في مدينة حائل عام 1313 هـ ونشأ بها يتيما بعد مقتل والده الأمير عبد العزيز بن سعود بن فيصل آل سعود. والدته هي الأميرة الجوهرة بنت عبد الله بن فيصل بن تركي آل سعود

ذهب مع أخيه سعود الكبير بن عبد العزيز بن سعود آل سعود (الملقب الكبير) إلى مكة المكرمة فوضعهما شريف مكة في الإقامة الجبرية، لكن الأمير سعود تخلص منها ثم تبعه أخوه محمد وقدم الأمير محمد على الملك عبد العزيز وهو في غزوة جراب ففرح به وأرسله إلى الرياض مع ابنه الملك سعود بن عبد العزيز. بدأ الأمير محمد طلبه للعلم والتعلق به في عام 1333 هـ عندما كان مرافقا للملك عبد العزيز في الغزو، فقد لاحظ الأمير محمد المشائخ محمد بن عبد اللطيف آل الشيخ ومحمد بن عبد العزيز آل الشيخ الملقب بالصحابي وغيرهم يقرؤون القرآن الكريم حفظاً عن ظهر قلب، فوقع ذلك في نفسه فمكث مدة في حفظه حتى ختمه، ثم مكث سنة كاملة يختمه كل يوم وفي السنة التالية يختمه كل يومين حتى أتقن حفظه، ثم حفظ عدداً من المختصرات أهمها: كتاب التوحيد وكشف الشبهات للامام محمد بن عبد الوهاب والعقيدة الواسطية لابن تيمية، وزاد المستقنع في الفقه والرحبية في الفرائض واستمر في العلم والتزود منه وقرأ على الشيخ سعد بن عتيق قاضي الرياض وحضر دروسه ثم قرأ على مفتي الديار السعودية الشيخ محمد بن إبراهيم ولزم دروســــه وواظب عليها، وكان الشيخ محمد يعرف له مكانته ويجيب على أسئلته بالتفصيل مما يفيد جميع الحاضرين.

كانت مجالسه مجالس علم وتذكير بالله ووعظ وإرشاد لا تذكر فيها الدنيا وإن ذكرت لا يأبه لها، وكان قد خصص درساً يومياً لتدارس العلم في بيته من بعد صلاة الظهر إلى قرب صلاة العصر، واختار أحد طلبة العلم وهو الشيخ فهد ابن حميّن لملازمته حضرا وسفرا فكان يقرأ عليه ويتباحثان ويتذاكران العلم، حتى قرأ الشيخ على الأمير كتبا عظيمة من كتب أهل الإسلام مثل: جامع البيان وهو تفسير ابن جرير الطبري وهو من أجمع كتب التفسير بالمأثور وأغزرها فائدة وقرأ الصحيحين صحيح البخاري وصحيح مسلم والمسند العظيم للإمام أحمد (أكثر من ثلاثين ألف حديث), وقرأ عليه في الفقه: الكافي وكشاف القناع والشرح الكبير، وأحيانا يقرأ فتاوى شيخ الإسلام ابن تيمية وبعض كتب تلميذه العلامة ابن القيم، وهكــذا في سلسلة مباركة نافعة من كتب أئمة الدعوة السلفية وتلاميذهم وعلماء آل سعود وكتب الوعظ والآداب والتاريخ، وربما قرئ عليه كتب السير والمغازي وفتوح البلدان الإسلامية. كان الأمير محمد حريصا على تقريب الصالحين والأُنس بهم.

وفاته
توفي عام 1404 هـ في الرياض إثر مرض ألمَّ به عن عمر يناهز الحادية والتسعين عاما وأَمَّ الناس بالصلاة عليه الإمام عبد العزيز بن باز.

أسرته

إخوته
 الأمير سعود بن عبد العزيز بن سعود آل سعود
 الأمير فيصل بن عبد العزيز بن سعود بن فيصل آل سعود

زوجاته

 الأميرة منيرة بنت عبد الرحمن بن فيصل آل سعود - شقيقة الملك عبد العزيز بن عبد الرحمن آل سعود (متوفية)
 الأميرة نورة بنت عبد الرحمن بن إسحاق آل الشيخ - الزوجة الوحيدة التي بقيت على ذمته حتى وفاته
 الأميرة الجوهرة بنت عمر آل الشيخ (متوفية)
 الأميرة منيرة بنت عبد اللطيف آل الشيخ
 الاميرة الجازي بنت ناصر بن جعيري بن مرعيد السبيعي .
 الأميرة نورة بنت فراج بن سعود الفطيماني الظهيري السهلي.

أبناؤه

الذكور
 الأمير سعود بن محمد (متوفي)، وهو أكبر أولاده وابنه البكر. كان متزوج من الأميرة حصة بنت سعود بن عبد العزيز آل سعود وله من الأبناء الأمير فيصل (متزوج من الأميرة عتاب بنت سلطان بن عبد العزيز آل سعود)، والأمير سعد (متزوج من الأميرة نوف بنت عبد الرحمن بن عبد العزيز آل سعود).
 الأمير عبد الله بن محمد، (توفى في 10-10-2021م). متزوج من الأميرة نوف بنت عبد العزيز آل سعود، وله من الأبناء الأمير فيصل (متزوج من الأميرة عادلة بنت عبد الله بن عبد العزيز آل سعود)، الأمير تركي (متزوج من الأميرة سارة بنت ماجد بن عبد العزيز آل سعود)، الأمير سعود، الأمير سعد، الأمير محمد، والأميرة جواهر (متزوجة من الأمير متعب بن عبد الله بن عبد العزيز آل سعود).

 الأمير سعد بن محمد (توفي في مقناص العراق سنة 1406 هـ).متزوج من الأميرة مضاوي بنت عبد العزيز آل سعود، وله من الأبناء:-

 الأمير تركي بن سعد بن محمد؛ (متوفي؛ الثلاثاء 14 رجب 1435 هـ - 13 مايو 2014م).
 الأمير عبد العزيز بن سعد بن محمد؛ (متوفي).
 الأمير سعود بن سعد بن محمد (متزوج من الأميرة علياء بنت عبد الله) وله من الأبناء الأميرة سرى بنت سعود، والأمير بدر بن سعود).
 الأمير فيصل بن سعد بن محمد
 الأمير عبد الله بن سعد بن محمد (متوفي).
 الأمير محمد بن سعد بن محمد
 الأمير بندر بن سعد بن محمد. متوفي؛ وصلي عليه يوم الأثنين الموافق 8 / 11 / 1441هـ في مدينة الرياض.
 الأمير فهد بن سعد بن محمد: ومتزوج من الاميرة هند بنت الشيخ عبد العزيز بن عبد الله بن حسن آل الشيخ. (متوفاة)، لها من الابناء الأمير خالد بن سعد بن محمد.
 الأمير عبد الرحمن بن محمد، الابن الرابع (متوفي). الابن الرابع من أبناء الأمير محمد بن عبد العزيز آل سعود. له من الأبناء الأمير عبد العزيز، الأمير محمد، الأمير سلطان، والأمير سعد.

 الأمير عبد العزيز بن محمد. وله من الأبناء:

 الأمير محمد بن عبد العزيز بن محمد.
 الأمير سعود بن عبد العزيز بن محمد (متزوج من كريمة صاحب السمو الأمير سعود بن عبد الله بن ثنيان آل سعود. 10 أبريل 2015م
 الأمير عبد الله بن عبد العزيز بن محمد.
 الاميرة أضواء (متوفاة)، صلي عليها يوم الجمعة الموافق 17 / 6 / 1440هـ (فبراير 2019)، بعد صلاة العشاء في جامع الإمام تركي بن عبد الله في مدينة الرياض.
 الأمير سلطان بن محمد. وله من الأبناء الأمير فيصل، الأمير نايف، الأمير خالد، الأمير محمد، الأمير عبد الله، الأمير سعود، والأمير عبد العزيز.

 الأمير فيصل بن محمد. وله من الأبناء الأمير سلطان، الأمير تركي، والأمير محمد.

 الأمير فهد بن محمد. توفي وصلي عليه في يوم الجمعة الموافق 14 / 7 / 1442هـ، في مدينة الرياض.

 الأمير تركي بن محمد.

 الأمير خالد بن محمد.

 الأمير بندر بن محمد. وله من الأبناء الأمير عبد العزيز، والأمير محمد.والامير سعود

 الأمير مشاري بن محمد. وله من الأبناء الأمير محمد، الأمير عبد العزيز، والأمير فيصل.

 الأمير مقرن بن محمد. (متوفي)

 الأمير نايف بن محمد.

 الأمير الشاعر بدر بن محمد. وله من الأبناء الأمير فهد، الأمير سعد، والأمير فيصل.
 الأمير منصور بن محمد (الملقب بالأمير الأسمر). وله من الأبناء الأمير تركي، واحدى كريماته تزوجت من تركي بن سامي بن محمد الذكير في العام 1433 هـ الموافق 2012 م.

 الأمير ممدوح بن محمد. وله من الأبناء الأمير خالد.

 الأمير سلمان بن محمد. وله من الأبناء الأمير فيصل، والأمير سعود.

 الأمير متعب بن محمد.

 الأمير مشعل بن محمد. وله من الأبناء الأمير نايف، الأمير مساعد، والأمير محمد.

 الأمير ثامر بن محمد.

 الأمير ماجد بن محمد.

 الأمير أحمد بن محمد.

 الأمير الدكتور عبد المحسن بن محمد. وله من الأبناء الأمير سعود، والأمير تركي.

الإناث

 الأميرة العنود بنت محمد
 الأميرة حصة بنت محمد. توفيت في 8 رمضان 1432هـ الموافق 8 أغسطس 2011م عن عمر يناهز 80 عاما، وصلي عليها بعد صلاة عصر الثلاثاء 9 رمضان 1432هـ بجامع الأمير تركي بن عبد الله بالرياض.

 الأميرة نورة بنت محمد. توفيت يوم السبت 03 صفر 1445هـ الموافق 19 أغسطس/آب 2023م، ولم ينشر في بيان الديوان الملكي سن الفقيدة عند وفاتها، وصُلي عليها بعد صلاة العصر يوم الأحد 4 صفر 1445هـ الموافق 20 أغسطس/آب 2023، في جامع الإمام تركي بن عبدالله بمدينة الرياض.
 الأميرة الجوهرة بنت محمد. ولها من الأبناء الأمير فهد، وعبد العزيز التويجري.
 الأميرة منيرة بنت محمد. متزوجه من الأمير فيصل بن تركي بن عبد الله بن سعود بن فيصل آل سعود ولها من الأبناء الأمير تركي.
 الأميرة قماشة بنت محمد. ولها من الأبناء مقرن، سعود، ومحمد.
 الأميرة هيا بنت محمد. ولها من الأبناء الأمير سعود، الأمير خالد، والأمير عبد الرحمن.
 الأميرة مضاوي بنت محمد. متزوجة من الأمير تركي بن ثامر بن سعود بن عبد العزيز آل سعود، ولها من الأبناء الأمير فيصل، والأمير سعود.
 الأميرة فهدة بنت محمد. متزوجة من الأمير طلال بن ممدوح بن عبد العزيز آل سعود، ولها من الأبناء الأمير تركي، والأمير سعود.
 الأميرة صيتة بنت محمد. متزوجة من الأمير خالد بن سلمان بن محمد بن سعود بن فيصل آل سعود، ولها من الأبناء الأمير سلمان، والأمير راكان.
 الأميرة لولوة بنت محمد.
 الأميرة هند بنت محمد. (متوفية)
 الأميرة نوف بنت محمد. متزوجة من الأمير بندر بن سلمان بن محمد بن سعود بن فيصل آل سعود، ولها من الأبناء الأمير محمد، الأمير سعود، الأمير خالد، والأمير عبد العزيز.
 الأميرة البندري بنت محمد. ولها من الأبناء الأمير محمد، الأمير مساعد، الأمير فهد، والأمير عبد العزيز.
 الأميرة سارة بنت محمد. متزوجة من الأمير سلمان بن محمد بن سعود الكبير، ولها من الأبناء الأمير محمد.
 الأميرة فلوة بنت محمد.
 الأميرة بهاء بنت محمد. متزوجة من الأمير تركي بن فهد بن سعود الكبير، ولها من الأبناء الأمير عبد العزيز.
 الأميرة أسماء بنت محمد. متزوجة من الأمير محمد بن فهد بن سعود الكبير، ولها من الأبناء الأمير فهد، والأمير أحمد.
 الأميرة ريما بنت محمد.
 الأميرة عبير بنت محمد.

مراجع

أمراء سعوديون
مواليد 1313 هـ
وفيات 1404 هـ

محمد المطوع بن عبد العزيز آل سعود


Y Piscium (Y Psc) es una estrella variable en la constelación de Piscis, visualmente situada a poco más de 2º al noreste de θ Piscium.
Su magnitud aparente máxima, en banda B, es +9,60.
De acuerdo a la nueva reducción de los datos de paralaje de Hipparcos, Y Piscium se encuentra a una incierta distancia de 800 pársecs (2600 años luz), aunque el error en la medición es igual al valor de la propia medida.

Y Piscium es una binaria espectroscópica con un período de 3,7658 días.
La estrella primaria es una estrella blanca de tipo espectral A3 con una luminosidad 65 veces superior a la del Sol.
Posee una masa entre 2,05 y 2,80 masas solares y un radio entre 2 y 3,1 radios solares.
La estrella secundaria es una subgigante naranja de tipo K0IV.
Su luminosidad es 8,5 veces mayor que la luminosidad solar, aunque apenas contribuye con el 11% a la luminosidad conjunta del sistema.
Con una masa inferior a la solar —entre el 53% y el 70% de esta—, su radio es entre 3,6 y 4,0 veces más grande que el del Sol.

Y Piscium es una binaria eclipsante, no muy distinta a Alphecca (α Coronae Borealis) o a Y Camelopardalis.
Durante el eclipse principal, el brillo de Y Piscium disminuye 3 magnitudes, mientras que en el secundario la disminución de brillo no es perceptible.

Véase también
Lista de estrellas variables

Referencias

Subgigantes
Estrellas binarias
Constelación de Piscis

Y Piscium