Arhavi (, ); Türkiye Cumhuriyeti'nin Karadeniz Bölgesi'nde bulunan Artvin iline bağlı bir ilçe ve ilçenin merkezi olan şehir.

2021 yılında 21.661 ilçe nüfusuyla Artvin ilinin en büyük 4. ilçesidir. 21.661 şehir nüfusu ise Türkiye'de 301. ve Artvin ilinde Artvin ve Hopa'dan sonra en büyük 3. ilçedir. Arhavi nüfusunun büyük bir bölümünü Lazlar oluşturur.

Arazi yapısı engebeli ve dağlıktır. İlçe merkezinin alanı yaklaşık 6 km², toplam ilçe alanı ise 314 km²'dir. 9.69 km sahil uzunluğuna sahiptir. Kapisre Deresi ilçedeki en büyük akarsudur.

Arhavi 1973 yılından beri düzenlenen Arhavi Kültür ve Sanat Festivali ile ünlüdür.

Etimoloji

Arhavi kelimesinin kökeni belli değildir. Eski Tzan lehçelerinden birinden geldiği sanılmaktadır.

Roma İmparatorluğu'nun Kapadokya Valisi Arrianus, "Periplus Ponti Euxini" (Karadeniz Seyahati) adlı eserinde Ἄρχαβίς (Arxavís) ya da Ἀρχαβές (Arxavés) adında bir nehirden bahsetmektedir. Osmanlı döneminde Arxavés, Arxave olarak benimsenmiştir.

Tarihçe

Antikçağ ve Ortaçağ

Arhavi MÖ 8. yüzyıla dayanan geçmişi ile Taş Devri'nde insan yaşamının olduğu Kolhis uygarlığının içinde yer alan bir yerdir. MS 3. yüzyılda Lazika Krallığı'nın sınırları içinde yer alan Arhavi MS 6. yüzyılda Roma-Pers Savaşları'na sahne olmuştur. MS 8. yüzyılda Lazika Krallığı'nın yıkılması ile Doğu Roma'ya daha sonra da Trabzon İmparatorluğu'na bağlanmıştır. Arhavi bu dönemde imparatorluğa bağlı Büyük Lazia Theması'nın yönetim merkezi konumundaydı. Tüm Lazi kabilesinin şefi ve dolayısıyla eyaletin yöneticisi Sidere köyünde oturmaktaydı. Aynı devirde kayıtlara geçen önde gelen Arhavili yerel vergi mükellefleri; Elakri, Varank ve Tzaği aileleriydi.

Osmanlı dönemi

Arhavi civarı 1486 yılında Osmanlı İmparatorluğu'na katılmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'na katıldıktan sonra Arhavi kazasına 6 hane Müslüman yerleştirilmiştir. 1486 ve 1515 tarihli yazımlarda "Laz" veya "Lâz-ı Magal", 1520 ve 1554 tarihli yazımlarda "Arhavi" olarak kayıtlara geçmiştir. 1486 tarihinde Lazistan kazasının merkezi olarak kabul edilen Arhavi köyünün nüfusunun tamamı Hristiyan olup, yaklaşık 181 kişiden oluşmaktaydı.

Arhavi kazası 1 Nisan 1566' da Batum sancağına bağlıydı. Kazanın Batum sancağına tam olarak ne zaman bağlandığı konusunda kesin bir bilgi bulunmamaktadır. Muhtemelen 1 Şubat 1561-10 Mayıs 1562 tarihleri arasındaki bir tarihte bu sancağa bağlanmıştır.

10 Mayıs 1562 tarihli bir kayıtta Arhavi'nin Batum sancağına bağlı olduğu görülmektedir. 1583 yılında Arhavi kazası kendisine bağlı Arhavi ve Eksanos nahiyeleriyle Batum sancağına bağlı bulunuyordu. 1515'te Arhavi kazasının merkezi olan Arhavi köyünün nüfusu 421'i Hristiyan ve 54'ü Müslüman olmak üzere 475'ti. 1520'de ise 411 Hristiyan, 125 Müslüman vardı.

1874'te bölgeyi gezen Rus ordusunda görevli Gürcü general Giorgi Kazbegi Peroniti köyünden iki saatlik bir yolculuktan sona Arhavi'ye ulaşmıştır. Kazbegi'nin verdiği bilgiye göre, bu tarihte Arhavi bölgesi Hopa kazasına bağlı bir nahiye ve Arhavi kasabası de bu nahiyenin merkeziydi. Bu tarihte Arhavi kasabasının nüfusu 200 haneden oluşuyordu. Arhavi nahiyesi ise, 40 köyü kapsıyordu ve toplam 3.890 hanede 20-24 bin civarında insan yaşıyordu.  Arhavi nahiyesi köylerinin büyük bir bölümü Arhavi ve Vitse (Viçe) vadilerinde toplanmıştı.

1877 yılına kadar Gönye Sancağına bağlı kaldı. 93 Harbinden sonra Gönye bölgesinin Rusların eline geçmesi ile Lazistan Sancağı Trabzon'a taşındı ve Arhavi Rize'ye ilçe olarak bağlandı. Fındıklı ve Hopa ise Arhavi'ye bucak olarak bağlandı. 1900 yılında Hopa ilçe oldu ve Arhavi bucak olarak Hopa'ya bağlandı.

1877 yılında ilçeyi gezen Şakir Şevket'e göre, ilçede yapılan tarımdan fazla mahsül elde edilemiyordu ve toplanan ürünler Pazar'da satılacak kadar değerliydi.

Şakir Şevket, Arhavi ve Hopalıların kılıcı iyi kullanmalarıyla meşhur olduğunu yazmıştır.

Rüşdiye mektebinde 1898 yılında 1 muallim 86 talebe, 1903 yılında 3 muallim 81 talebe bulunmaktaydı.

23 Şubat 1915'te Hopa'yı işgal eden Rus kuvvetleri Hopa–Arhavi arasındaki uzaklığı 20 günde geçebilmiş ve 15 Mart 1915'te Arhavi'nin doğu kısmını ele geçirmişlerdi. 5 şubat 1916'da Kapisre Deresi Rus birliklerine geçilmiş ve Arhavi tamamen işgal edilmişti. Çarlık Rusya'nın yıkılması ve iç işlerinin karışıp bozulması Rusları geri çekilmek zorunda bırakmıştı. Böylece 2 yıllık bir işgalden sonra 12 Mart 1918 yılında Arhavi düşman işgalinden kurtulmuştu. Bu tarih Arhavi'de Kurtuluş Günü olarak kutlanır.

1916 yılında İttihat ve Terakki yönetimi Arhavi adı yerine Teşkilat adını önermiştir. Ancak uygulamaya geçilmemiştir.

Cumhuriyet dönemi
1 Haziran 1933'te 2197 sayılı kanunun ikinci maddesine göre merkezi Rize olmak üzere Artvin ve Rize birleştirilerek Çoruh vilayeti teşkil edilmiştir. 4 Kasım 1936'da kabul edilen 2885 sayılı kanun ile merkezi Rize olan Çoruh vilayeti kaldırıldı ve Hopa merkezi Artvin olan Çoruh İline bağlandı. Böylece Arhavi'de Çoruh İli'ne bağlanmış oldu.
1946'da Musazade köyü ile Hacılar ve Çarnavut köyleri birleştirilerek bucak merkezinde Arhavi Belediyesi kuruldu. 1954'te Aşağı Kapisre ve Yemişlik köyleri Arhavi Belediyesi sınırları içine alındı.

Bu tarihte Arhavi bucağı 30 köyden oluşmaktaydı. Arhavi 6324 sayılı kanunla 1 Haziran 1954 tarihinde tekrar ilçe olmuştur. Çoruh adı 15 Şubat 1956 tarih ve 6668 sayılı kanunla Artvin olarak değiştirildi. Bunun sonucu olarak Arhavi, Artvin ilinin ilçesi oldu.

Islahı yapılmadan önce Kapisre Deresi şimdiki Çaykur çay fabrikası yanından Karadenize ulaşıyordu. Bu nedenle Kale Mahallesi tarafından bir, Musazade Mahallesi tarafından da bir olmak üzere iki şehir merkezi bulunuyordu. Bu şehir merkezlerine Melen Noğa ve Molen Noğa adı verilmekteydi. Musazade Mahallesi tarafında oturanlar Kale Mahallesi tarafına ayrıca Lağata da diyorlardı. Lağata genellikle gemici kahvehanelerinin bulunduğu yerlerdi.

Kale Mahallesi, eskiden Türkçe kaynaklarda Kapisre, Lazca Kapistona (კაპისთონა) adıyla ayrı bir yerleşmeydi. Osmanlıca kaynaklarda, erken dönemden itibaren Kabisre (قابصرە)  adıyla kaydedilmiştir. Bugünkü Güngören köyünün ortaya çıkmasından sonra, Kapistona'ya (Kale) Aşağı Kapisre (Kabisrisüflâ), Güngören köyüne de Yukarı Kapisre (Kabisriülya) denmiştir. Bu yerleşmeler Lazca Aşağı Kapistona (3alenİ Kapistona / წალენი კაპისთონა) ve Yukarı Kapistona (Jilenİ Kapistona / ჟილენი კაპისთონა) olarak adlandırılmaktadır. Aşağı Kapisre, 20. yüzyılın ortasına değin bir köy statüsüne korumuştur. 1950 genel nüfus sayımında Arhavi ilçesinin merkez bucağına bağlıydı ve nüfusu 429 kişiden oluşuyordu. 1955 genel nüfus sayımında bir köy olarak geçmemektedir. Bu tarihten önce Arhavi'nin bir mahallesine dönüştüğü bu kayıttan da anlaşılmaktadır.

1950 yılında yapılan asma köprü öncesi dereden geçmek için ağaç köprüler yapılıyor ya da kayıklarla geçiliyordu. Çarmıklı Eğitim ve Kültür Merkezi'nin olduğu yerde ve Kemerköprü köyünde olmak üzere ilçede iki medrese bulunmaktaydı.

Osmanlı döneminde askeri kışla olan ve daha sonra ilkokul olarak kullanılan bina belediye düğün salonunun olduğu yerdeydi.
Arhavi köylerinde ise yerleşim merkezi önceleri Balıklı-Ulukent ve Ortaköy'dü. Diğer köyler bu iki bölgeye bağlı mezralardı.

Şehir merkezinin mezarlığı Kale Mahallesinde günümüzdeki Ertuğrul Kurdoğlu İlköğretim Okulu arkasındaydı. Burada 200-300 yıllık mezar taşlarına rastlamak mümkündür. Şehir merkezinden köylere ulaşım için kullanılan yol Cumhuriyet Mahallesine giden yoldu. Takalarla yapılan ticaret ulaşımı genellikle Trabzon iline yönelikti. Az da olsa Giresun ve Samsun'a da ticaret amacı ile Arhavi'li takalar gitmekteydi.

Arhavi ilçesi imara açık ilk yerleşim şekline ise 1960 yılında kavuşmuştur.

Coğrafya

Arhavi Karadeniz Bölgesinin Doğu Karadeniz Bölümünde yer almaktadır. Kuzeyinde Karadeniz, doğusunda Hopa, batısında Fındıklı ve güneyinde Yusufeli sınırları ile çevrilidir.

İlçede tipik Türkiye'de Karadeniz iklimi hakimdir. Yazları ılık, kışları serin geçmektedir. Her mevsimde yağış görülen ilçede nem oranı yüksektir. İklim şartları çay, fındık, kivi, mısır ve turunçgil yetiştiriciliğine elverişlidir.

2022'de yayımlanan bir araştırmaya göre, Arhavi'deki yol inşaatlarının neden olduğu kitle hareketleri, 6 Mw büyüklüğündeki depremlerle karşılaştırılabilecek düzeydedir.

Yeryüzü şekilleri

Arhavi genel olarak engebeli ve dağlıktır. İlçenin yüzey şekillerini Doğu Karadeniz Dağları ve Kapisre Deresi ile ona bağlı derelerin derince yardığı vadiler oluşturur. İlçedeki tek ovanın üzerinde şehir merkezi kuruludur.

İlçenin oldukça engebeli bir yapısını olmasında özellikle Kavak deresi ve ona bağlanan Şahinkaya, Agara, Balıklı, Çifteköprü ve Lome derelerinin araziyi derince yarması ve aşındırmasıdır. Kavak deresi ve ona bağlanan kolların açmış olduğu derin vadiler aynı zamanda ilçedeki en önemli ulaşım yollarını oluşturur.

Arhavi'de en çok görülen topoğrafik şekil olan dağlar özellikle güneye doğru 3000 metreye kadar yükselir. Kuzeyden güneye doğru hızla yükselen arazi yapısı içerisinde yaylalar güneyde yer tutmaktadır. 30-2000 metre yükseklikte çok sayıda yayla bulunmaktadır. Başlıcaları Agara, Soğuksu, Şenyurt, Yazlık, Pınarlık, Akıncılar, Güneşli, Mete, Aydınlı yaylalarıdır. Buzul aşındırmasının etkili olduğu bu kesimde irili ufaklı birçok göl bulunmaktadır. Bunların başlıcaları; Gadit, Sarıgöl, Alacal, Büyükagara, Küçükagara ve Karagöller'dir.

İklim özellikleri

Yılın en sıcak ayı olan Temmuz'un ortalaması 22.1 °C, en soğuk ayı olan Ocak'ın ortalaması 6.5 °C tur. En yağışlı ay olan Ekim'in yağış ortalaması 266.7 mm. En az yağışlı ay olan Mayıs'ın ortalaması 84.8 mm'dir. Yıllık sıcaklık amplitütü 13.6 °C'dir. Yıllık yağış ortalaması 181.9 mm'dir.

En yağışlı mevsim Sonbahar en az yağışlı mevsim ise İlkbahardır. Fakat mevsimler arasında çok belirgin fark yoktur. Yağış her mevsime düzenli bir şekilde yayılmıştır. Bu düzenli yayılış sıcaklık içinde geçerlidir. Bazı yıllarda görülen ani sıcaklık düşüşü don olaylarına neden olmakta, bundan yöredeki kültür bitkileri oldukça zarar görmektedir.

Bitki örtüsü

Kıyıdan yaklaşık olarak 750 metre yüksekliğe kadar olan saha, geniş yapraklı kıyı ormanları ile gür ve sık bir orman formasyonu ile aynı zamanda da zengin bir orman altı formasyonundan oluşan bu yükselti basamağı "Kolşik Flora" adıyla da tanınmaktadır. Bu basamağın hakim ağacı sakallı kızılağaçtır. Diğer türleri kayın, kestane, gürgen, karaağaç, çınar ve ıhlamur türleri oluşturur. Bunlardan sakallı kızılağaç ve karaağaç akarsu vadileri boyunca ormanların üst sınırına kadar çıkar. Kayın 600-1200 metre arasında sık topluluklar halinde olmak üzere 1500 metre yüksekliklere kadar çıkar. Kestane toplulukları 500-600 metre yüksekliklere kadar görülürken Gürgen seyrek olarak 1800-1900 metreye kadar çıkar. Trabzon hurması ve yabani kiraz ise ancak 400-500 metre yüksekliğe kadar görülebilmektedir. Yine bu yüksekliklere kadar diğer türlerle karışık olarak defne, tespih ağacı ve şimşir ağacı da görülebilmektedir. Hopa'ya doğru ise kısmen sarıçama rastlanır.

Nüfus

İlçenin nüfusu 2018 genel nüfus sayımına göre 21.003'tür. Bu nüfusun 15.165'i ilçe merkezinde, 5.838'i ise köylerde yaşamaktadır. İlçe merkezinde 7,475 erkek ve 7,690 kadın, köylerde ise 2,994 erkek ve 2,844 kadın bulunmaktadır.
2017 nüfus sayımına göre 6 yaş ve üzeri 18,881 kişilik nüfusun 467'si okuma-yazma bilmemektedir. 82 kişinin ise okuma-yazma durumu bilinmemektedir. Bu istatistiklere göre ilçenin okuma-yazma oranı %97'dir.

Yaş gruplarına bakıldığında en çok 1 562 kişiyle 10-14 yaş arası grup, en az ise 45 kişiyle 90+ gruptur.

Arhavi ilçesindeki nüfusun 15.852'si nüfusa Artvin ili adına kayıtlı iken geri kalan nüfus komşu illerden göçenlerden oluşmaktadır. Diğer illerden gelen nüfus içinde en büyük oran 1.024 kişiyle Rize'ye aittir. Rize'yi 719 kişiyle Trabzon, 224 kişiyle Erzurum, 89 kişiyle Samsun ve Ardahan, 75 kişiyle Bayburt ve 50 kişiyle Ağrı izlemektedir.

Kültür ve sanat

Uluslararası Arhavi Kültür ve Sanat Festivali

Arhavi'nin kültürel potansiyelini açığa çıkarmak, turizmine aktivite kazandırıp, ilçeyi yurt içinde ve yurt dışında tanıtmak amacıyla Türkiye'de çok yeni bir kavram olan festival düzenleme fikri dönemin kaymakamı Erol Ertuğrul tarafından ortaya atıldı. Kaymakam Erol Ertuğrul'un bu önerisi Arhavi'de büyük destek gördü. Festival Kutlama Komitesi Kaymakam Erol Ertuğrul'un ve Belediye Başkanı Rüştü Hatinoğlu'nun önderliğinde kamu kurum ve kuruluşların amirleri ile ilçenin ileri gelenlerinin katılımıyla oluşturuldu.

Komite, Kabotaj Bayramı'nı da festival programının içine alarak 1-3 Temmuz 1973 gününü festival tarihi olarak kararlaştırdı. Kutlama süresi ise, üç gün üç gece olarak belirlendi. Sonraki yıllarda komitenin aldığı kararla festival atmaca mevsiminin başlangıcı olan Eylül ayına alındı ve adı da Altın Atmaca Kültür ve Sanat Festivali olarak değiştirildi. Türkiye'nin Doğal Yaban Hayvanları Koruma Kararı gereği Bern Sözleşmesi'ni imzalaması ile atmacacılık yasaklandı. Bu yasak festivali de etkiledi ve Altın Atmaca adı kaldırıldı. Festivalin adı ilk adı olan Arhavi Kültür ve Sanat Festivali'ne dönüştü.

12 Eylül 1980 sonrası 3 yıl kesintiye uğrayan festival, 1985 yılında yeniden düzenlenmeye başladı. 1991 yılında dönemin Belediye Başkanı Mehmet Çorbacı tarafından davet edilen 17 yabancı ülkenin sanat elçileri ile birlikte organize edildi ve dünyaya barış ve kardeşlik mesajı verildi.

Arhavi Kültür ve Sanat Festivali, festival boyunca yöreye canlılık kazandırarak yörenin ticari ve turizm potansiyelini arttırdığı gibi yapılan sportif etkinliklerle birçok sporcuyu Türkiye'ye tanıttı. Boks ve atletizmde birçok birincilik alan bu sporcular, bu etkinlikler ile adını duyurdu. Müzik yarışmaları da yine çok sayıda sanatçının Türkiye çapında tanınmasında önemli rol oynadı. Cengiz Kurtoğlu bunlardandır. Aynı zamanda ilçeye Funda Arar, Gülşen, Şevval Sam, Kıraç ve Mustafa Ceceli gibi ünlü isimler de festivalde konser vermişlerdir. Arhavi Kültür ve Sanat Festivali, diğer ilçelere de örnek oldu ve çeşitli özellikleri ile ilkleri gerçekleştirdi.

Arhavi Evleri

Arhavi ilçesindeki evlerin yapısal özellikleri genelde Karadeniz mimarisi ile uyum içinde olmasına rağmen işlevsel farklılıklar göstermektedir. Evler zemin kat ile birlikte ya 2 kat ya da 3 kat olarak inşa edilir.

Evin genel yapısı dikdörtgen olup ana giriş genellikle güney yöndedir. Dış duvar ya kare ya da zig-zag ahşap ızgaralar içine doldurulmuş taşlardan yapılır. Zig-zag örgüler içine kullanılan taşlar küçük parçalardan olduğunda dışına genellikle kireç sıva çekilir. Ama bu duvar şekli çoğu evlerde kısmen uygulanır.

Arhavi evlerinin en büyük özelliği coğrafyaya çok uyumlu olmasıdır. Bölgenin nemli olmasına rağmen evler mimari özelliğinden dolayı rutubet kokusu barındırmaz.

Arhavi Yemekleri

Laz mutfağının üç önemli malzemesi vardır: Karalahana, hamsi ve süt ürünleri. Diğer bir deyişle ifade edersek, Laz Mutfağında çeşit zenginliği yoktur. Kısıtlı malzeme ve olanaklarla değişik damak tatları yakalamaya çalışılırken bir yandan da iş yoğunluğundan olsa gerek, öğün atlatma mönülerinin üretildiğini gözlemliyoruz. Lazlar nereye giderlerse gitsinler lahana ve hamsi hiç vazgeçemedikleri bir damak tadıdır. Karalahana değişik çeşitleriyle Laz mutfağında her mevsim ana yemektir. Hamsi mevsim itibarıyla kışın taze olarak tüketilir. Lazlara göre kulağına kar suyu kaçmadan hamsinin lezzeti olmaz. Yazın tuzlanmış hamsi tüketilir. Geçmişte hamsinin en ucuz zamanında kasa kasa hamsi alınır temizlenip tuzlandıktan sonra toprak küplerde saklanırdı. Hamsiden başka istavrit, kefal, palamut ve kalkan balığı gibi birkaç çeşit deniz ürünü dışında Lazların balık kültürleri pek yoktur. Ve balık deyince kırmızı pullu dere alabalığını unutmamak gerekir. Yazın olta, serpme ve bazen de derenin yönü değiştirilerek hatırı sayılır alabalık avlanır.

Bazı yemekler:
 Lu Ncaxeri (Lahana dvme)
 Dudeyi (Lahana ezme)
 Lu Princoni (Pirinçli lahana)
 Sarma (Lahana sarma)
 Lu Pancarı (Lahana pancarı)
 Kapçaz Makvali Mot'axeri (Yumurtalı hamsi tava)
 Mkvali Get'ağaneri (Peynir tava)
 Minci Get'ağaneri (Çökelek)
 Kapçoni Pilavi (Hamsili pilav)
 Xeşi Mak'ayina (El makarnası)
 Kapça Mç'k'udi (Hamsili ekmek)
 Kapça Geç'veyi (Plekide Hamsili Ekmek)

Bazı tatlılar
 Bureği (Laz böreği)
 Laz baklavası
 Bulma (Burma)
 Gem3xineri
 Sutli (Sütlaç)
 Lapa
 Kada (Kek)
 Xoşmelli
 Xavla (Bayram Helvası)
 Şekerleme
 Termoni

Turizm

Gezilecek tarihi ve turistik yerler

Ciha Kalesi: Yapım tarihi kesin olarak bilinmeyen kalenin Cenevizliler'in deniz ticareti süresince bir gözetleme yeri olarak kullandığı düşünülmektedir. Yaklaşık 50 asker barındıracak mimari özelliğe sahiptir. Bulunduğu yerden Pazar ve Batum arasındaki alan rahatlıkla gözlenebilir.
Çiftekemer Köprüsü: 18. yüzyılda yapılan bir köprüdür. Moloz taş ve kesme taşlardan inşa edilmiştir. Tümüyle merkezkaç kuvveti ile hesap edilerek çok hassas dengeler üzerine kurulmuş bir köprüdür. Taşlar kireç ve yumurta akı ile örülmüştür. Alt kısmı tam daire üzerinden hesap edilmiş ve yan yüzeylerinde korniş çıkıntılar yer almaktadır.
Mençuna Şelalesi: Mençuna Şelalesi'ne Çiftekemer Köprüsü'nü geçip, Küçükköy yoluna sapılarak gidilebilir. Mençuna Şelalesi üç basamaktan oluşur. En üst bölümü yaklaşık 50 metre yüksekliğinde olup toplam yüksekliği 70 metreyi bulmaktadır.
Kemer Köprü Köprüsü (Kavak Köprüsü): Tam daire kemer özelliğinde yapılmıştır. Yapıldığı zaman bilinmemektedir. 1994 tarihinde çökmüştür.
Derecik Köprüsü: Kemer köprü olarak yapılmıştır. Yapıldığı zaman bilinmemektedir.
Gemi Kayası ve Taş Gemi: Balıklı ormanları içerisinde gemiye benzeyen bir kaya görünümündedir. Ulaşımı çok zordur.
Arhavi Merkez Cami: 1883 yılında yapılmıştır. Birkaç defa onarım geçirdiği ve minaresinin yakın bir zamanda yapıldığı tespit edilmiştir. Çatı altında gizli kubbesi vardır.
Ulukent Cami: 1860 yılında yapılmıştır. Köylü imecesiyle Hasan adında bir usta tarafından yapıldığı söylenmektedir. Ahşap bölümleri ve işlemleri çok sanatkarane yapılmıştır. Birkaç defa onarım görmüştür. Vakıflar eliyle yeniden onarılmıştır.
Dikyamaç Camisi: 1865 yılında yapılmıştır. Ulukent camii özelliklerini göstermektedir. Aynı usta tarafından yapıldığı sanılmaktadır. Vakıflar tarafından onarılmıştır. Minaresi yeni yapılmaktadır.

Eğitim

Okuma-yazma oranı %96 olan ilçede Artvin Çoruh Üniversitesine bağlı bir Meslek Yüksek Okulu, dört adet lise, yedi tane ilköğretim okulu, bir ana okulu ve bir halk eğitimi merkezi bulunmaktadır. Ayrıca iki adet özel dershane ve bir adet özel sürücü kursu merkezi de hizmet vermeyi sürdürmektedir.

Meb istatistikleri;
Okul/Kurum Sayısı: 22
SBS İl Sıralaması: 5
Derslik Sayısı: 228
Öğrenci Sayısı: 3.851
Öğretmen Sayısı: 282
Derslik Başına Düşen Öğrenci Sayısı
İlköğretim: 16
OrtaÖğretim: 18
Mesleki ve Teknik Eğitim: 15

 Anaokulları
 Gaye Çarmıklı Anaokulu
 İlkokullar
 Cumhuriyet İlkokulu
 Fatih Sultan Mehmet İlkokulu
 Hacılar İlkokulu
 Mehmet Nazif Günal İlkokulu
 Nuri Özaltın 75.Yıl İlkokulu
Ortaokullar
 Atatürk Ortaokulu
 Cumhuriyet Ortaokulu
 Mehmet Nazif Günal Ortaokulu
 Hacılar Ortaokulu
 Fatih Sultan Mehmet Ortaokulu

 Liseler
 Arhavi Kanuni Anadolu İmam Hatip Lisesi
 Arhavi Anadolu Lisesi
 Arhavi Hüseyin Gürkan Anadolu Lisesi
 Arhavi Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Ertuğrul Kurdoğlu Fen Lisesi
 Orhan Yücel Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
Yüksekokul
Arhavi Meslek Yüksekokulu

Ekonomi

Arhavi ekonomisi tarıma dayalıdır. Çay, fındık ve kivi tarımı yapılmaktadır. Çaykur, Lipton ve Doğadan firmalarına ait çay fabrikaları vardır. İlçede Ziraat Bankası, Türkiye İş Bankası, Akbank ve Halkbank banka şubeleri bulunmaktadır.

Sağlık

İlçe merkezinde, 40 yatak kapasiteli 1 adet devlet hastanesi ve 1 sağlık ocağı bulunmaktadır. Arhavi'de aile hekimliği 2010 yılının Ocak ayında başlamıştır. 1982 yılında yapılan eski binanın yerine temeli 10 Haziran 2012'de atılan yeni hastane binası 2016 yılında açıldı.

Spor

Arhavispor

Arhavi Spor Kulübü 1955 yılında kurulmuştur. Futbol şubesi vardır.

Arhavispor futbol takımı 2019-20 sezonunda Bölgesel Amatör Lig'de mücadele etmektedir.

Arhavispor 2020-2021 sezonu itibarıyla 3. Ligde mücadele etmektedir

Arhavi Voleybol Spor Kulübü

Erkek voleybol takımı 2019-2020 sezonunda Efeler Ligi'nde mücadele etmektedir.

Arhavi Akademi Spor Kulübü

Arhavi Akademi Spor Kulübü 2009 yılında kurulmuştur. Karate şubesi vardır.

Arhavi Tenis Kulübü

2009'da kuruldu. Tenis şubesi vardır.

Ulaşım

Kente en yakın havaalanı 38 km uzaklıkta bulunan Batum Havalimanı'dır. Gürcistan'la yapılan anlaşma gereği pasaport olmadan havaalanı kullanılabilmektedir. Buradan İstanbul ve Ankara'ya uçuşlar vardır. Rize-Artvin Havalimanı 47 km, Trabzon Havalimanı 150 km uzaklıktadır.

Arhavi'nin ana karayolu bağlantısı Karadeniz sahil yoludur. Hopa'ya 11 km, Fındıklı'ya 15 km, Artvin'e 86 km ve Rize'ye 100 km uzaklıktadır.

Şehir içi dolmuş hattı 19 Ağustos 2012'de başladı. 5 minibüs ile çalışan şehir içi dolmuş hattı; tünel mevkii, Doğukent, sağlık ocağı, şehir merkezi, terminal noktası, devlet hastanesi, sanayi sitesi, YİBO, Ofçay, Hat-Pek beton ve üniversite yerleşkesi güzergâhında faaliyet göstermektedir.

İklim

Arhavi'de Ilıman dönencealtı iklimi (Köppen: Cfa) görülmektedir.

Yönetim

Kaymakamlık

*Vekil Kaymakam

Belediye Başkanlığı

Seçildikleri yıllara göre belediye başkanları ve siyasi partileri:

2019 - Vasfi Kurdoğlu CHP
2014 - Coşkun Hekimoğlu AK Parti
2009 - Coşkun Hekimoğlu AK Parti
2004 - Musa Ulutaş CHP
2002 - Musa Ulutaş CHP
1999 - Vasfi Kurdoğlu ANAP
1994 - Vasfi Kurdoğlu DYP
1989 - Mehmet Çorbacıoğlu SHP
1984 - İsmet Fethi Özkazanç SODEP
1977 - Kazım Kurdoğlu AP
1973 - Kazım Kurdoğlu AP

1968 - Rüştü Hatinoğlu AP
1964 - Hasan Sami Galatalı CHP
1963 - Turan Yücel CHP
1958 - Hüsnü Kurt DP
1952 - Hüsnü Kurt DP
1950 - Ahmet Kurdoğlu CHP
1949 - Rafet Bayraktar MP
1938 - Hacıoğlu Cevdet Paksoy CHP
1932 - Kurdoğlu Osman Efendi CHP
1926 - A. Reisoğlu Hilmi Efendi CHP
1920 - Cordanzade Mehmet Ali Ağa Bağımsız

İdari Yapı

Arhavi ilçesi merkez ve Ortacalar olmak üzere 2 bucağa ayrılır. Merkez bucakta 1 şehir ve 21 köy, Ortacalar bucağında ise 9 köy bulunur. Arhavi şehrinde 7 mahalle bulunur.

Kardeş kentler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Arhavi Kaymakamlığı
 Arhavi Belediyesi

Arhavi


Miguel Alemán may refer to:
Miguel Alemán González (1884–1929), general in the Mexican Revolution; father of:
Miguel Alemán Valdés (1900–1983), president of  Mexico from 1946 to 1952; father of:
Miguel Alemán Velasco (born 1932), governor of Veracruz from 1998 to 2004; father of:
Miguel Alemán Magnani, owner of low-cost airline Interjet

Named for them

Estadio Miguel Aleman, sports stadium in Celaya, Guanajuato
Miguel Alemán, Tamaulipas, a city and municipality in the state of Tamaulipas
Viaducto Miguel Alemán, east–west expressway in Mexico City
Lake Miguel Alemán, in Oaxaca, Mexico
Miguel Alemán Dam, on the Tonto River in Oaxaca, Mexico

Unrelated
José Miguel Alemán (born 1956), Panamanian politician
Miguel Alemán (chess player) (1906–1979), Cuban chess player

Aleman, Miguel

Miguel Alemán


L' AM-lire (Allied-Military Currency) est la monnaie émise en Italie par le Gouvernement militaire allié des territoires occupés (AMGOT) après l'invasion alliée de la Sicile en 1943. 100 AM-lires valaient 1 dollar américain.

Histoire
La monnaie militaire alliée ou lire est la monnaie que l'AMGOT met en circulation en Italie après le débarquement en Sicile dans la nuit du 9 au 10 juillet 1943. Sa valeur est de 100 « am-lire » pour un dollar américain. Totalement interchangeable avec la lire italienne normale par décision militaire, elle contribue à la forte inflation qui frappe l'Italie vers la fin de la Seconde Guerre mondiale.

L'étude du papier-monnaie propre à l'Italie débute en juillet 1942. Le premier billet (Série 1943) est imprimé par le Bureau of Engraving and Printing (BEP, qui conçoit également les billets de banque) et la Forbes Lithograph Corporation (FLC) ; sa valeur est écrite à la va-vite, uniquement en chiffres numériques et en italien. Le 13 juillet 1943, sur les billets de banque sont imprimés et écrits Lira ou Lira émis en Italie, auparavant omis afin de ne pas trahir le pays auquel les billets étaient destinés. Avec la première série sont émis des coupures de 1 à 1 000 lires. Les billets de 1, 2, 5 et 10 lires sont de forme carrée, et les billets de 50, 100, 500 et 1 000 lires ont une forme rectangulaire, même forme générale que le dollar américain.

Le deuxième billet (Série 1943 A) est imprimé uniquement par le FLC, et y est ajouté à l'indication en lettres (en italien et en anglais) de la valeur. En raison de l'inflation galopante, les billets de 1 et 2 lires ne sont pas réimprimés et deviennent inutiles.

Pour l'impression, la lithographie est choisie comme méthode avec « une encre spectrale hautement spécifique » et des matériaux en papier comme des chiffons. Tout cela doit rendre la contrefaçon très difficile. En fait, la falsification de l'Am-lire est phénomène très vaste ; certains sont des contrefaçons grossières, tandis que d'autres sont à peine reconnaissables, même par les experts.

Le revers de tous les billets de banque affichent en anglais les quatre libertés inscrites dans le discours des quatre libertés : la liberté d'expression, la liberté de religion, la liberté du besoin et la liberté de la peur.

Après 1946, ils cessent d'être la seule monnaie et sont utilisés en même temps que les billets normaux, jusqu'au 3 juin 1950. Au total, 917,7 millions d'Am-lire ont été imprimés, pour un poids de 758 tonnes expédiés en Italie dans 23 698 caisses. La première expédition, sept tonnes de papier-monnaie, a lieu le 19 juillet 1943, sur deux avions cargo, tandis que la dernière livraison est effectuée le 17 avril 1945.

Notes et références

Liens externes

 Ron Wise's Banknoteworld: Italie, Site miroir

Monnaie moderne obsolète
Économie durant la Seconde Guerre mondiale
Monnaie italienne

AM-Lire


An Otochilus lancilabius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gunnar Seidenfaden. An Otochilus lancilabius in nahilalakip ha genus nga Otochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Otochilus

Otochilus lancilabius


Ashford er en by i Ashford-distriktet, Kent, England, med et indbyggertal (pr. 2015) på 71.838. Distriktet har et befolkningstal på 126.151 (pr. 2015). Byen ligger 79 km fra London. Den nævnes i Domesday Book fra 1086, hvor den kaldes Allia Essetesford.

Referencer

Byer i England
Kent

Ashford


The CBC Radio Orchestra was a Canadian orchestra based in Vancouver, British Columbia, that was operated by the Canadian Broadcasting Corporation. Until the early 1980s CBC had a number of orchestras located in Winnipeg, Toronto, Montreal, and Halifax but due to federal government budget cuts they were eliminated and the CBC Vancouver Orchestra was promoted to national status. It changed names in 2000 to reflect its status as the CBC's only broadcast orchestra; the last radio orchestra in North America.

History
The orchestra was founded in 1938 under the name the CBC Vancouver Chamber Orchestra. A predecessor of the CBC, the Canadian National Railway Radio network also had a radio orchestra. The Canadian National Railway Radio Orchestra was conducted by Henri Miro in 1931–32.

Over the years guest conductors have included Franz Breuggen, Sir Neville Marinner, Alan Hovhaness, Boyd Neel, Raffi Armenian, Kees Bakels, Michel Corboz, Victor Feldbrill, Kazuyoshi Akiyama, Serge Garant, Monica Huggett, Milton Katims, Gary Kulesha, Sir Ernest MacMillan, Ettore Mazzoleni, Geoffrey Moull, Harry Newstone, George Cleve, Brian Law, Sir Peter Maxwell Davies, Yannick Nézet-Séguin, Jaap Schroeder, Georg Tintner, Owen Underhill, Heinz Unger, Simon Streatfeild, Brian Law, Odaline de la Martinez, Rosemary Thomson, Bruce Pullen, Glen Mossop, Elmer Iseler, John Nelson, Janos Sandor, Bruce Dunn, Bernard Labadie, Grzegorz Nowak, Helmut Rilling, Keri-Lynn Wilson, Pinchas Zukerman, Louis Lortie, Susan Haig, Jacques Lacombe, Earl Stafford, Daniel Swift, Timothy Vernon, Andrew Parrott, and Jon Washburn. Most of Canada's leading concert artists have appeared as soloists.

The orchestra had 45 members at the time its dissolution was announced. It has had only four conductors in its existence. The first was John Avison who led the orchestra until 1980. For 2 years the baton was held by John Eliot Gardiner. Between 1984 and 2006 the lead conductor was Mario Bernardi. On April 30, 2006, Canadian trombonist Alain Trudel was named musical director of the orchestra, replacing Mario Bernardi as of fall 2006.

The orchestra generally performed two (fall and winter/spring) or three concert series each season. It has performed in Festival Vancouver for a number of years. Past tours have included an Arctic Tour in 1973, Coastal B.C. tour in the early 1970s, Markham and Toronto, Ontario in the late 1990s, a trip to Yellowknife in December 2004 and to Iqaluit, Baffin Island in September 2008. The orchestra performed most of its concerts at the Chan Shun Concert Hall at the University of British Columbia. Although from time to time it also performed at the Orpheum Theatre in Vancouver. For 70 years the orchestra's main services were as a studio broadcast and vinyl l.p. and c.d. recording orchestra responsible for an active program of commissioning, performing and recording new Canadian compositions. In 2004 an album of its recordings won a Juno Award for Large Ensemble Classical Recording. This successful business plan was later altered and they were restricted to performing in public broadcast concerts only at the Chan Shun Concert Hall and continued broadcast recordings from Studio One in Vancouver.

The CBC also formed the CBC Symphony Orchestra in Toronto in 1952, relying heavily on members of the Toronto Symphony. The ensemble had weekly broadcasts until it was disbanded in 1964.

Demise
The orchestra was disbanded on November 16, 2008 with its finale concert on that date ending its 70 year existence.

The demise of the CBC Radio Orchestra was met with a negative reaction in the classical music community and significant coverage in the media including a front page, large article in the Vancouver Sun, a prominent article in Vancouver's Georgia Straight and even coverage in The New York Times. There have also been protests outside CBC locations across Canada. Several Members of Parliament from different parties expressed their opposition to the orchestra's demise at a May 2, 2008, meeting of the House Standing Committee on Canadian Heritage; Bill Siksay (NDP - Burnaby—Douglas), Denis Coderre (Liberal Canadian Heritage Critic), Joyce Murray (Liberal - Point Grey) and Ed Fast (Conservative - Abbotsford).

National Broadcast Orchestra
On November 1, 2008, CBCRO musical director Alain Trudel announced that the orchestra would attempt to continue independently of the CBC, as the National Broadcast Orchestra of Canada with plans to perform six to 10 concerts a year with a contingent of between 35 and 50 players. The NBO would have a projected budget of $1 million to be provided through fundraising though the ensemble hopes to eventually qualify for government grants. Trudel says the orchestra will continue to concentrate on North American music and new works by Canadian composers and intends to be a multimedia orchestra utilizing webcasting as well as undertaking radio and television projects. This attempt failed as nothing further was heard from the NBO and Trudel.  In 2010 the orchestra, based in Vancouver, prepared for its first concert; the program included The Sparrow's Ledger, a CBC-commissioned composition by Michael Oesterle.

References

External links
National Broadcast Orchestra
CBC Vancouver Chamber Orchestra - Canadian Communication Foundation

Canadian orchestras
Radio and television orchestras
Disbanded orchestras
Musical groups established in 1938
Musical groups disestablished in 2008
Musical groups from Vancouver
2008 in Canadian music
Juno Award for Classical Album of the Year – Large Ensemble or Soloist(s) with Large Ensemble Accompaniment winners
1938 establishments in British Columbia
2008 disestablishments in British Columbia

CBC Radio Orchestra


This is a partial list of ayatollahs, a title given to high ranked Twelver Usuli Shi'a Muslim clerics. Its ranking is higher than Hujjat al-Islam, and the next higher clerical rank is Grand Ayatollah also known as Marja'. This list contains only the names of ayatollahs. To see lists of grand ayatollahs, or hujjatul islams, see the following articles: List of Maraji; List of Hujjatul Islams.

Current
The names are ordered with age in descending order. (oldest to youngest).

Deceased
The names are ordered by date of death (descending) as an arbitrary standard.

 India Al-Allamah, Al-Faqeeh, Al-Adeeb Ayatollah Shaikh Ali Hazeen Lahiji (17th century)
 India Ayatollah Aga Syed Mehdi Kashmiri (d.1892)
 India Ayat-ul-Ilm-e-wat-Tuqa Ayatullah Syed Imdad Ali – First Ameed Jamia-e-Imania, Banaras
 India Jawad-ul-Ulama Ayatollah Syed Ali Jawad Al-Husaini, Zangipur/Banaras (1857-1920) – Mu'aasir wa Ham-Jama'at Sahib-e-Abaqaat
 India Munaitiq-e-Zaman Ayatullah Syed Mohammad Sajjad Al-Husaini – Founder Jamia Jawadia, Banaras (1928)
 India Qudwat-ul-Fuqaha Ayatullah Syed Sibte Husain, Jaunpur
 India Ayatollah Syed Ali Shah Rizvi Kashmiri
 India Alam-ul-Aalaam Ayatullah Syed Muzaffar Husain Al-Husaini – First Haadi (Supreme Authority) Jamia Jawadia, Banaras (d.1944)
 India Ayatollah Syed Mohammad Abul Hasan Rizvi Kashmiri – Founder of Sultanul Madaris son of Ayatollah Syed Ali Shah Rizvi Kashmiri
 India Ayatollah Syed Mohammad Mosawi Ichgami Kashmiri (1910 - 1959)
 Saudi Arabia Ayatollah Sheikh Muhammad Ali al-Amri
 India
Fakhr Ul Islam Alhaj Allama Syed Taqi Hasan Naqvi Wafa Sahab Qibla  known as Raees Ul Fuqaha(1921-1998) President of Idara E Jaferia, Principal of Madarsa and Hawza Ilmia Jaferia (Qadeem) and founder of Jaferia Technical Institute

See also

 List of current Maraji
 List of deceased Maraji
 List of Hujjatul Islams

References

External links

Further reading

 The book "Durr-e-Mansoor dar Halaat-e-Ulama-e-Zangipur"
 The research work of Dr. Inayet Ali on "life of Jawad-ul-Ulama" from Aligarh Muslim University.
 The booklet "Haqnuma" published Jamia-Imania,Banaras.

Ayatollah

 List of Ayatollahs

List of ayatollahs


Jada Borsato (3. december 2002 i Alkmaar) er en nederlandsk sangerinde og skuespillerinde.

Borsato blev især kendt da hun er datter af Marco Borsato.

Livshistorie

Personlig baggrund
Jada er datteren af sangeren Marco og Leontine Borsato. Hun har to ældre brødre: Luca og Senna der også er skuespiller.

Karriere
Jadas debut var i tegnefilmen Happy Feet 2, hvor hun lagde stemme til Boadicea i den nederlandske version af filmen.

I 2012 spillede Jada hendes første rolle i en spillefilm, dette var i Sinterklaas-filmen Sint & Diego: De Magische Bron van Myra.

Jada blev kendt som sanger, da hun sang med på hendes fars album, Duizend spiegels, med singlen Samen voor altijd, hvori også John Ewbank (med datter Day) og Lange frans (med sønnen William) havde sunget med. Ikke meget senere udgav Jada sit første solo-single, Als jij maar van me houdt. Denne sang fik en notering i Tipparaden.

Filmografi

Discografie

Singles

Noter

Kilder
Artikelen er oversat fra Wikipedia på nederlands

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Nederlandene
Sangere fra Nederlandene

Jada Borsato


ශාඛා බෝ කිරීමේ ගැටළු හා කාරණා සංස්කරණය කරමින් පවතියි

නූතන ශාඛා බෝකිරීමේ ක්‍රමවල ශාස්ත්‍රීය හෝ ජාන ඉංජිනේරු ආහාර භෝග වලට සම්බන්ධ ගැටළු කාරණා පවතී. ප්‍රධාන කාරණය වන්නේ බෝකිරීම පෝෂි අගය මත ඝෘණ බලපැමක් එල්ල කරයිද නැද්ද යන්නයි. ශාඛයේ සහර අංශවලට වැඩියෙන් පිහිටවීමෙන් අනිකුත් අංශ ආබාධිත විය හැකි බව විද්‍යාත්මක පෙන්වා දීම් ඇත. 1950 සිට 2004 දක්වා එළවළුවල පෝෂක විශ්ලේෂණ සැසඳීමේ අධ්‍යයනයක් පිළිබඳව 2004 වසරේ ඇමරිකානු විද්‍යාල පෝෂණ සඟරාව වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කරයි. එයින් කියා සිටින්නේ පෝෂක 13 සැලකිය යුතු තරම් අඩුවීම (ප්‍රෝටීන් - 6% හා රිබෝෆ්ලැවින් - 38%) ඇතිවන බවයි. කැල්සියම්, පොස්පරස්, යකඩ හා ඇස්කොබරික් අම්ලයේ අඩුවීම ද සොයාගන්නා ලදී. අධ්‍යනය සිදුකල ඔස්ටින්හි "ජීව රසායන ටෙක්සාස් විශ්ව විද්‍යාලය" සඳහන් කරන්නේ 1950 හා 1999 කාලය තුල වගාකල ප්‍රභේද වල සත්‍යය පෝෂක අඩුවීම ඒවායේ අස්වැන්න හා පෝෂණ ප්‍රමාණ වල හුවමාරුව මඟින් පැහැදිලිව තේරුම්කල හැකි බවයි.

ජානමය විකරණය කල ආහාර පිළිබඳ විවාද 1999දී මාධ්‍යය නිසා හා අවදානම යන කාරණා නිසා වැඩිවූ අතර අදටත් එම ආහාර පිළිබඳ විවාද පවතී. මෙම විවාදයට විකරණය කල ආහාරවල පාරිසරික බලපෑම, ඒවායේ ආරක්ෂිතතාවය හා සැලකිය යුතු තුල්‍යතාවය වැනි කරුණු අන්තර්ගතය. මෙම කරුණු ශාඛ බෝකිරීමට අලුත් කාරණා නොවේ. වෙළඳ පලට පැමිණෙන නව භෝග වල ආරක්ෂාව හා ගෝවින්ගේ අවශ්‍යතා සහතිකකරන නියාමක ක්‍රියාදාමයන් බොහෝ රටවලට ඇත. උදාහරණ ලෙස භෝග සහතිකකිරීම, බීජ ක්‍රම, නියාමක අවසරදීම වැනි දෑ.

ශාඛා බෝකරන්නන්ගේ අයතීන්ද ප්‍රධාන මතභේදාත්මක කාරණාවකි. බුද්ධිමය දේපල මත පදනම් වූ ජාතික හා අන්තර්ජාතික සම්මුති හරහා වාණිජමය භෝග බෝ කරන්නන් තමන්ගේ ක්‍රියා ආරක්ෂා කිරීමටද ආදායම් භාග (Royalty) එකතුකිරීමද අද සිදුකරයි. විවේඡකයන් කියා සිටින්නේ තාක්ෂණය හා ආර්ථික පීඩනය මුහු කිරීම මඟින් වාණිජ බෝකරන්නන් ජෛවවිවිධත්වය (biodiversity) අඩුකරන බව හා ගොවීන්ට ප්‍රාදේශීය මට්ටමෙන් බීජ වර්ධනය කිරීම හා විකිණීම සීමා කර ඇතිබවයි. බෝකරන්නන්ගේ අයිතීන් ශක්තිමත් කිරීමේ උත්සාහ, උදාහරණ වශයෙන් භෝග ආරක්ෂාවේ කාලයන් වැඩිකිරීම වැනි දෑ දිගින් දිගටම සිදුවේ.

අලුත් ශාඛා බෝකිරීම හෝ වගාකිරීම සිදුකරන විට, එය පවත්වාගෙන යාම හා ව්‍යාප්ත කිරීම සිදුකල යුතුය. සමහර ශාඛ අලිංගික ක්‍රමවලින් ද අනිත් ඒවා බීජ මඟින්ද ව්‍යාප්ත වේ. ශාඛා බෝකිරීමේ ප්‍රතිඵලවල ඵලදායිතාව පවත්වා ගෙනයාමට බීජ ව්‍යාප්ත ක්‍රමවලට බීජ ප්‍රභව හා නිෂ්පාදන ක්‍රියාපටිපාටි කෙරේ හොඳ පාලනයක් තිබිය යුතු වේ. බීජ මිශ්‍රවීම හා අනිකුත් ශාඛාවන්ගෙන් දුෂණය වීම වැලැක්වීමට බීජ හොඳින් වෙන්කිරීම සිදුකල යුතුය. ශාඛා අතර දුර තැබීමෙන් වෙන්කිරීම සාමාන්‍යයෙන් සිදුකරන අතර සමහර ශාඛ හරිතාගර (Green house) හෝ කූඩු වල වගාකරයි. (FI මුහුම් (hybrids) බො‍හෝ විට කූඩු තුල වගාකරයි)

ශාඛා බෝ කිරීමේ ගැටළු හා කාරණා


Vinç, genellikle bir halat, tel halat veya zincirlerle donatılmış, malzemeleri hem kaldırmak hem indirmek hem de yatay olarak hareket ettirmek için kullanılabilen bir makine türüdür. Ağır nesneleri kaldırmak ve başka yerlere taşımak için kullanılır. Vinçler, bir veya daha fazla basit makine kullanarak mekanik avantaj yaratır ve böylece insanların normal kapasitesinin ötesinde yükleri taşır. Vinçler, nakliye için yüklerin yüklenmesi ve boşaltılması, inşaat için malzemelerin hareketi ve ağır ekipmanların montajı için sanayide yaygın olarak kullanılır.

Vinçlerin Tarihi

Vinçlerin kullanımı binlerce yıl öncesine kadar uzanmaktadır. Tarihte bilinen en eski vincin Şaduf olduğu düşünülmektedir. Şaduf ismi verilen su aracı Antik Mezopotamya uygarlıklarında icat edildi. Daha sonra Antik Mısır kalıntılarında da Şaduf sistemine rastlandı.

İnşaat amaçlı kullanılan ilk vinçlerin Antik Yunan uygarlığında kullanıldığı düşünülmektedir. İnsanlar ya da hayvanlar (eşek) tarafından çekilen makaraların bina inşaatlarında dikey amaçlı yük nakliyesi için kullanıldığına dair kalıntılara rastlanmıştır.

Daha sonraki dönemlerde Roma İmparatorluğunda Treadwheel/Treadmill yani insanların/hayvanların dikey eksende içinde koşması ya da yatay eksende bir mili döndürmesi ile makaranın hareket etmesini sağlayan mekanik bir sistemle daha ağır yüklerin kaldırılmasını mümkün kılan vinç kalıntılarına ulaşılmıştır.

Yüksek Orta Çağ döneminde ise yük gemilerinin yüklenmesi/boşaltılmasında taş kuleler vasıtasıyla kullanılan liman vinçlerinin varlığı bilinmektedir. Bulundukları taş kuleler liman vinçlerine ekstra dayanıklılık sağlamıştır.

Sanayi devrimine kadar basit mekanikle ahşap olarak inşa edilen vinçler sanayi devrimini takiben dökme demir, demir ve çelik ile yapılmaya başlanarak modern vinçlerin temelini oluşturmaktadır.

Türler

Mobil

Dört mobil vinç türü vardır: kamyona monteli, engebeli arazi, paletli ve yüzer.

Mobil Vinç
En temel kamyon takılı vinç biçimi, ticari kamyon şasisine yerleştirilmiş arkaya takılı, döner teleskopik bomlu vinçli "bomlu kamyon" veya " yükleyicili kamyon" 'dur.

Tekerlekli şasiye takılmış ve bir bölgeden diğerine kolayca taşınabilen vinçlerdir. Çeşitli yükleri kaldırmak ve taşımak için kullanılırlar. Ayrıca sepet eklenmiş ve personeli yüksekteki çalışma sahalarına güvenli bir şekilde ulaştıran mobil vinçler de vardır.

Daha büyük, daha ağır hizmet, amaca yönelik olarak üretilmiş "kamyona monteli" vinçler iki parça halinde inşa edilir: genellikle "alt" olarak adlandırılan taşıyıcı ve "üst" olarak adlandırılan bomu içeren kaldırma bileşeni. Bunlar, üst kısmın bir yandan diğer yana sallanmasına izin verecek şekilde bir döner tabla aracılığıyla birbirine bağlanmıştır. Bu modern hidrolik kamyon vinçleri, alt takıma ve vince güç sağlayan aynı motora sahip genellikle tek motorlu makinelerdir. Üst kısım, genellikle alt kısım üzerine monte edilmiş pompadan döner tablanın içinden geçen hidrolik ile çalıştırılır. Hidrolik kamyon vinçlerinin eski model tasarımlarında iki motor bulunuyordu. Alttakilerden biri vinci yola çekip payandalar ve krikolar için hidrolik pompayı çalıştırırdı.
Üstteki, üst parçayı kendi hidrolik pompasından çalıştırırdı. Birçok eski operatör, eskiyen yeni tasarım vinçlerin döner tablasındaki contaların sızdırması nedeniyle iki motorlu sistemi tercih etmektedir.

Hiab, 1947'de dünyanın ilk hidrolik kamyona monte vincini icat etti. Hiab adı, hidrolik kullanarak yükleyici vinçlerine güç sağlamak için bir kamyonun motorunu kullanma yolunu bulan kayak üreticisi Eric Sundin tarafından İsveç'in Hudiksvall kentinde 1944 yılında kurulan şirketinin Hydrauliska Industri AB'nin kısa adından gelir.

Genel olarak, bu vinçler yerel yasalar gibi ağırlık veya diğer boyut kısıtlamaları olmadıkça, vincin taşınması için özel ekipman ihtiyacını ortadan kaldırarak, otoyollarda seyahat edebilir. Bu durumda, çoğu büyük vinç, yükü daha fazla dingile dağıtmaya yardımcı olmak için özel römorklarla donatılır veya gereksinimleri karşılamak için sökülebilir. Bir örnek karşı ağırlıklardır. Genellikle vinci, seyahat için kaldırılan karşı ağırlıkları çeken başka bir kamyon izler. Ayrıca bazı vinçler üst taşıyıcının (sayanın) tamamını kaldırabilir. Ancak bu genellikle yalnızca büyük vinçte sorundur ve çoğunlukla Link-Belt HC-238 gibi geleneksel bir vinçle yapılır. İş sahasında çalışırken, payandalar şasiden yatay olarak uzatılır, sonra vinci sabitken ve kaldırıcıyı dengeleyip stabilize etmek için dikey olarak uzatılırlar. Birçok kamyon vinci, yükü askıya alırken yavaş hareket etme yeteneği (saatte birkaç mille) vardır. Devrilme önleme kararlılığının çoğu şasi süspansiyonunun esnenezliğine bağlı olduğundan, yükü hareket yönünden yana doğru sallamamaya büyük özen gösterilmelidir. Bu tipteki çoğu vinç, payandalar tarafından sağlananın ötesinde denge için hareketli karşı ağırlıkları da vardır. Vincin ağırlığının çoğu karşı ağırlık görevi yaptığından, doğrudan kıç tarafa asılı yükler en kararlı olanlardır. Fabrikada hesaplanan çizelgeler (veya elektronik korumalar), vinç operatörlerince sabit (payandalı) çalışma için maksimum güvenli yüklerin yanı sıra (kauçuk üzerinde) yükler ve seyir hızlarını belirlemek için kullanılır.

Kamyon vinçlerinin kaldırma kapasitesi yaklaşık 14,5 kısa ton (12,9 uzun ton; 13,2 t) ile yaklaşık 2.240 kısa ton (2.000 uzun ton; 2.032 t) arasında değişir. Çoğu yalnızca 180 derece dönse de, daha pahalı olan kamyona monte vinçler tam 360 derece dönebilir.

Engebeli arazi

Engebeli bir arazi vincinde, arazi alma ve taşıma operasyonları için tasarlanmış dört lastik tekerleğin üzerindeki bir alt takım üzerine takılmış bir boom bulunur. Destek ayakları, kaldırma işlemi için seviyelendirmek ve dengelemek için kullanılır.

Bu teleskopik vinçler, paletli bir vince benzer şekilde alt takıma ve vince güç sağlayan aynı motora sahip tek motorlu makinelerdir. Motor, paletli vinçte olduğu gibi genellikle üst kısım yerine alt takıma takılır. Çoğu, daha az şantiye hazırlığı ile standart bir kamyon vincinden daha dar ve daha kaygan araziyi geçmek için 4 tekerlekten çekişe ve 4 tekerlekten sevk ve idareye sahiptir.

Paletli Vinç

Bir paletli vincin bomu, hem denge hem de hareketlilik sağlayan bir dizi paleti ile donatılmış bir alt takıma monte edilmiştir. Paletli vinçlerin kaldırma kapasitesi yaklaşık 40 ila 4.000 uzun ton (44,8 ila 4.480 kısa ton; 40,6 ila 4.064,2 t) arasında değişir.

Bir paletli vincin ana avantajı, hazır hareket kabiliyeti ve kullanımıdır, çünkü vinç, payandalar olmadan raylarında minimum iyileştirme ve kararlılıkla şantiyelerde çalışabilmektedir. Geniş paletler, ağırlığı geniş bir alana yayar ve yumuşak zemini batmadan geçme konusunda tekerleklerden çok daha iyidir. Bir paletli vinç aynı zamanda bir yük ile hareket edebilir. En büyük dezavantajı, taşınmasını zorlaştıran ve pahalı hale getiren ağırlığıdır. Tipik olarak büyük bir paletli aracın en azından bom ve kabine ayrılması ve kamyonlar, vagonlar veya gemilerle bir sonraki konumuna taşınması gerekir.

Mobil vinçlerle aynı çalışma prensibinde olan bu vinç tipinde tekerlek yerine palet kullanılmaktadır. Bu avantajı paletli vinci zorlu arazi koşullarındaki çalışma sahalarında kullanılmaya elverişli kılmaktakdır.

Kule Vinç
Kule vinç, genellikle şantiyelerde sabit ya da hareketli (genellikle sabit) bir taşıyıcı üzerinde ağır yüklerin yatayda ve düşeyde taşınmasını sağlayan çelik strüktürdeki bir makinedir.

Kule vinçler, aynı temel parçalardan oluşan modern bir denge vincidir. Beton bir levha üzerinde zemine sabitlenen (ve bazen yapıların kenarlarına takılan) kule vinçler genellikle en iyi yükseklik ve kaldırma kapasitesi bileşimini verir ve yüksek binaların yapımında kullanılır. Ardından taban, vince yüksekliğini veren direğe bağlanır. Ayrıca direk, vincin dönmesini sağlayan döndürme ünitesine (dişli ve motor) bağlanır. Döndürme ünitesinin üzerinde üç ana parça vardır: uzun yatay kol (çalışma kolu), daha kısa karşı kol ve operatör kabini.

İnşaat sahalarındaki kule vinci konumunun optimizasyonu, projenin malzeme taşıma maliyetlerinde önemli etkisi vardır.

Uzun yatay pergel, vincin yükü taşıyan kısmıdır. Karşı pergel, genellikle beton bloklardan oluşan bir karşı ağırlık taşırken, pergel yükü vincin merkezine ve vincin merkezine asar. Vinç operatörü ya kulenin tepesindeki bir kabinde oturur ya da vinci yerden uzaktan kumanda ile kontrol eder. İlk durumda, operatör kabini genellikle döner tablaya bağlı kulenin tepesinde bulunur, ancak kaldırma koluna veya kulenin kısmen aşağısına monte edilebilir. Kaldırma kancası, vinç operatörü tarafından tel halat kablolarını makara sistemi aracılığıyla idare etmek için elektrik motorları kullanılarak çalıştırılır. Kanca, motorunu da içeren yükü kaldırmak için uzun yatay kol üzerindedir.

Yükleri asmak ve kancadan çıkarmak için, operatör genellikle bir işaretçi ("donanımcı" olarak bilinir) ile birlikte çalışır. Çoğunlukla telsiz teması halindedirler ve her zaman el işaretleri kullanırlar. Donanımcı, vincin kaldırma programını yönetir ve donatım ve yüklerin güvenliğinden sorumludur.

Kule vinçler, kanca altında 100 metrenin üzerinde yüksekliğe ulaşabilir.

Bileşenler
Kule vinçler, malzeme kaldırmak ve taşımak için inşaat ve diğer endüstrilerde yaygın kullanılır. Kule vinçlerin pek çok çeşidi vardır. Tip olarak farklı olsalar da ana kısımları şunlardır:
 Direk: vincin ana destek kulesi. Montaj sırasında birbirine bağlanan çelik makaslı profillerden yapılmıştır.
 Döndürme ünitesi: Döndürme ünitesi direğin tepesinde bulunur. Bu, vincin dönmesini sağlayan motordur.
 Çalışma kabini: çoğu kule vincinde operasyon kabini, çevirme ünitesinin hemen üzerinde bulunur. Çalışma kontrollerini, yük-hareket gösterge sistemini (LMI), ölçeği, anemometreyi vb. içerir.
 Pergel: kol veya çalıştırma kolu vinçten yatay olarak uzanır. "Orsa" bir flok yukarı ve aşağı hareket edebilir; sabit kol, malları yatay olarak taşımak için alt taraf boyunca uzanan bir döner arabası vardır.
 Karşı kol: karşı ağırlıkları, kaldırma motorunu, kaldırma tamburunu ve elektroniği tutar.
 Kaldırma vinci: kaldırma vinci tertibatı, kaldırma vinci (motor, dişli kutusu, kaldırma tamburu, kaldırma halatı ve frenler), kaldırma motoru kontrolörü ve platform gibi destekleyici bileşenlerden oluşur. Birçok kule vinç, iki veya daha fazla hızlı şanzımanlara sahiptir.
 Kanca: kanca (veya kancalar), malzemeyi vince bağlamak için kullanılır. Pergel vinçler için uçta kaldırma halatına veya çekiç başlı vinçler için arabanın altındaki kaldırma halatı göbeğinde asılıdır.
 Ağırlıklar: Kaldırılan malların ağırlığını dengelemek ve ağırlık merkezini destek kulesi üzerinde tutmak için karşı güvertenin arkasına doğru büyük, hareketli beton karşı ağırlıklar yerleştirilmiştir.

Montaj
Bir kule vinci genellikle daha fazla erişime sahip bir teleskopik pergel (hareketli) vinç tarafından monte edilir (ayrıca aşağıdaki "kendi kendini kuran vinç" e bakın) ve çok yüksek gökdelenler inşa ederken yükselen kule vinçler söz konusu olduğunda, daha küçük bir vinç (veya derrick), daha sonra kule vincini sökmek için genellikle tamamlanmış kulenin çatısına kaldırılır, bu kurulumdan daha zor olabilir.

Kule vinçler, vinç operatörünün vincin üzerindeki bir kabinde oturması ihtiyacını ortadan kaldırarak uzaktan kumanda ile çalıştırılabilir.

Kendi kendini kuran kule vinçler

Genellikle bir tür yaya tarafından çalıştırılan kule vinci olan kendi kendini kuran kule vinçler, tek bir ünite olarak taşınır ve daha büyük bir mobil vincin yardımı olmadan kalifiye bir teknisyen tarafından monte edilebilir. Ayaklar üzerinde duran, karşı kolu olmayan, karşı ağırlıkları ve balastları direğin tabanında bulunan, kendi kendine tırmanamayan, standart kule vinçlere göre daha düşük kapasiteye sahip, nadiren operatör kabini olan dipten döner vinçlerdir.

Bazı durumlarda, daha küçük kendi kendini kuran kule vinçler, vincin sahada manevra yapmasını kolaylaştırmak için kule bölümüne kalıcı olarak takılan akslara sahip olabilir.

Kule vinçler ayrıca, ilk montaj aşamasının ötesinde herhangi bir ek vinç olmaksızın yeni kule bölümleri eklemek için kendilerini yükseltmek için hidrolik güçle çalışan bir kriko çerçevesi kullanabilir. Bina yükseldikçe bir binaya bağlandığında en yüksek gökdelenleri inşa etmek için gereken hemen hemen her yüksekliğe bu şekilde büyüyebilir. Bir kule vincin desteklenmeyen maksimum yüksekliği 265 ft civarındadır.

Liman Vinci
Konteyner gemilerini yüklemek ve boşaltmak için limanlarda kullanılan büyük ve yüksek vinçlerdir.

Genellikle körfez bölgelerinde veya iç su yollarında kuru yük veya konteyner vinçleri.

Kaynakça

Vinç


Nicholas Hilmy Kyrgios (født 27. april 1995 i Canberra) er en australsk professionel tennisspiller. Han er for tiden den højest rangerende australske herrespiller i single. Han har vundet fire ATP-turneringer og været i finalen i syv, heriblandt i Cincinatti Masters 2017.

Som juniorspiller vandt Kyrgios single i drengerækken i Australian Open 2013 samt drengedouble i Wimbledon samme år. Som professionel nåede han i Wimbledon 2014 kvartfinalen i single og slog undervejs så prominente navne som den tolvteseedede Richard Gasquet i anden runde og den andenseedede Rafael Nadal i fjerde runde, og i Australian Open 2015 nåede han ligeledes kvartfinalen. Kyrgios er en af blot tre spillere (de øvrige er Dominik Hrbatý og Lleyton Hewitt), der har besejret Roger Federer, Rafael Nadal og Novak Djokovic i deres første møder.

I en stor del af sin karriere har Kyrgios haft et dårligt ry. Han er af medier og tidligere spillere blevet beskyldt for at tabe med vilje, at bruge grimt sprog på banen og for at optræde usportsligt. Blandt hans kritikere er John McEnroe. Omvendt har andre tidligere spillere, heriblandt John Lloyd, rost hans spil og karakter, hvilket fik fornyet fokus i Australian Open 2018.

Referencer

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Australien

Nick Kyrgios


Audin ist der Familienname folgender Personen:

 Marius Audin (1872–1951), französischer Drucker und Druckhistoriker
 Martine Audin (* 1959), französische Turnerin
 Maurice Audin (1932–1957), französischer Mathematiker, verschwand während der Schlacht von Algier
 Michèle Audin (* 1954), französische Mathematikerin
 Nadine Audin (* 1958), französische Turnerin

Siehe auch:
 Audun

Audin


An Oropetium in uska genus han Liliopsida. An Oropetium in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oropetium

Oropetium


La línea 200 de Adif es la línea de ferrocarril española de ancho ibérico que une las estaciones de Madrid-Chamartín y Barcelona-Francia. Está totalmente electrificada y es de doble vía entre Madrid-Chamartín y Calatayud, Ricla y Zaragoza-Delicias y entre Reus y Barcelona-Francia, y de vía única entre Calatayud y Ricla y entre Zaragoza y Reus.

Historia

Ferrocarril Madrid-Zaragoza: la MZA

La idea de unir Madrid con Zaragoza mediante ferrocarril estaba en mente del Gobierno de España desde 1845, junto con otras de unir capitales provinciales. Muchos proyectos fueron abandonados por falta de inversión inicial, pero la línea fue declarada de interés general por el Estado, y su construcción como prioritaria en 1851. Cuatro años después, la ley ferroviaria de 1855 ofrece además condiciones más favorables para animar a posibles concesionarios. El 24 de febrero de 1856 tuvo lugar la subasta de la concesión del ferrocarril Madrid-Zaragoza a la cual acudieron diversas sociedades. Se veía en esta concesión el comienzo de una posible gran arteria que desde Madrid buscase la frontera a través de los Pirineos que asegurara la puesta en marcha de una vasta red internacional.

Finalmente, la adjudicación del ferrocarril Madrid - Zaragoza se concedió a la Chemin de Fer du Grand Central, propiedad del duque de Morny, que llegó a un acuerdo con la familia Rothschild y José de Salamanca, promotor de la línea Madrid-Alicante. Del entendimiento que resultó entre los pujantes por la concesión nació de la nueva Compañía de los Ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante (MZA). Del acuerdo saliente en la subasta del ferrocarril Madrid-Zaragoza nació también para formar una nueva compañía ferroviaria que agrupara esa línea y el Madrid-Alicante propiedad del marqués de Salamanca. La nueva compañía ya disponía de una estación en Madrid, la estación de Atocha, además de la línea de Madrid a Almansa en explotación y la sección hasta Alicante en construcción.

Al poco de ser creada la compañía, estuvo completamente comprometida con la construcción del ferrocarril a Zaragoza. Si bien el anteproyecto preveía la construcción de una estación específica cerca de la puerta de Recoletos en Madrid, la compañía no tenía demasiado interés en construir una nueva estación madrileña, por lo que los trabajos de la línea de Aragón comienzan desde Atocha y sin dificultades importantes. En 1859, el carril ya alcanza Guadalajara, por lo que MZA organiza un servicio de diligencias entre esta estación y Zaragoza. Con la construcción un poco más avanzada, ya en 1861, MZA firma un acuerdo con la Compañía del Ferrocarril de Zaragoza a Pamplona y organiza un servicio entre Madrid y París vía Tudela, Pamplona y Bayona de 54 horas de duración y diseñado directamente para competir con la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España.

La construcción continuó los siguientes años con algunas dificultades, tanto económicas como por algún accidente geográfico antes de alcanzar tierras aragonesas. A principios de 1863 la línea ya alcanzó Alhama de Aragón y tardó poco tiempo en llegar a la nueva estación del Campo Sepulcro de Zaragoza, inaugurándose el 16 de mayo de 1865. Hasta entonces sólo llegaba hasta la estación del norte de Zaragoza la línea que llegaba de Barcelona por Lérida, explotada por la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España, pero faltaba a la continuidad entre ambas líneas para rematar el trayecto completo.

Ferrocarril Barcelona - Zaragoza: la TBF

La Compañía de los ferrocarriles de Tarragona a Barcelona y Francia (TBF) tenía la concesión de la explotación de la línea entre Barcelona Cerbère (Francia) y en los años 1880 inició la construcción de una línea de ferrocarril que uniese la estación de Tarragona con Zaragoza por Caspe, una ruta directa entre Barcelona y Zaragoza que compitiese con la ruta por Lérida que explotaba Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España.

TBF y MZA ya se estaban manteniendo contactos en esos años con vistas a una posible fusión, pues TBF veía más práctico que su nueva línea de Zaragoza a Barcelona por Caspe pudiera unificarse con la de Madrid a Zaragoza de la MZA, y crear una relación entre las dos principales metrópolis españolas por vías de una sola empresa, que continuar con sus proyectos primitivos, heredados de la extinguida Compañía de los Ferrocarriles Directos de Madrid y Zaragoza y Barcelona, absorbida por TBF.

El 2 de junio de 1891 se firma el convenio de fusión de TBF y MZA. De los acuerdos surgieron nuevos ramales como el que integraba la línea Valls-Villanueva y Geltrú-Barcelona (VVB) en el sistema de enlaces de Barcelona, o los 254 km de la línea de ferrocarril Valladolid-Ariza para establecer una cabeza de puente en Castilla la Vieja que compitiese con la Compañía del Norte. A su vez, el TBF finalizó la línea directa por Caspe, que fue inaugurada el 15 de julio de 1894.

El 1 de enero de 1898 se oficializa la integración la TBF en la MZA, aunque mantienen  cierta autonomía organizativa hasta 1925.

La nueva MZA
Con la fusión de ambas compañías empieza una paulatina modernización de la red y las instalaciones, acorde con la nueva situación existente en el . Por un lado, se comenzó la construcción de doble vía en algunos tramos de la red de MZA, que ya existía entre Barcelona y Molins de Rey con la TBF. Por otro lado, las estaciones de clasificación y las estaciones de mercancías, independientes del tráfico de las grandes estaciones de pasajeros. De estas, destacaría la estación de Barcelona-Morrot, inaugurada en 1917 junto al puerto de Barcelona y que se dotó de los mayores adelantos técnicos de la época para el tratamiento y almacenamiento de mercancías.

Sin embargo, la difícil situación económica del país obligó a ajustar precios, por lo que se retrasaron o cancelaron muchas reformas pendientes, así como la modernización de las instalaciones y del parque móvil, lo que llevó a una situación crítica de la compañía. La MZA logró mantener su existencia por unos años más, pero solo hasta el comienzo de la dictadura de Primo de Rivera, que introdujo en 1924 el Estatuto Ferroviario, a partir del cual se establecieron ayudas estatales y subvenciones a las distintas compañías ferroviarias para que mejoraran su red y parque móvil, que entonces se encontraba muy anticuado y obsoleto. La MZA empleó estas ayudas en mejorar su red y realizar algunas obras, como la estación de Francia de Barcelona, finalizada en 1929. Gracias a las ayudas estatales y al plan de modernizaciones de la compañía, MZA alcanzó en los años 1920 los mejores resultados de su historia, con una recuperación y crecimiento rapidísimos que terminarán con la crisis de 1929, cuando las cuentas de la compañía volvieron a desplomarse otra vez. Por su parte, la nacionalización de los ferrocarriles era una constante en las discusiones durante la II República Española, pero la inestabilidad política y la crisis económica impidieron llevar a cabo cualquier medida efectiva, por lo que la MZA continuó su complicada existencia.

Renfe y Adif

La guerra civil española dividió en dos partes toda la línea, con sus instalaciones y parque móvil de la MZA. Mientras en la zona republicana la línea fue integrada en una recién creada Red Nacional de Ferrocarriles (no se debe confundir con la posterior Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles), en la zona sublevada continuó la existencia de la MZA.

Al terminar la guerra la red ferroviaria, las instalaciones y el material rodante de todo el país se encontraban en un estado lamentable. La MZA trata de volver a la situación anterior a la guerra, pero su situación económica es desastrosa y es incapaz siquiera de mantener su existencia. Entonces, el nuevo estado franquista dispuso el control de las grandes compañías ferroviarias y a principios de 1941 creó la Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles (Renfe), en la que se integraría la MZA el 1 de julio, por lo que la línea Madrid-Barcelona pasó a estar gestionada por la nueva compañía estatal.

Con la creación de Renfe comenzó un nuevo período de renovación y modernización de la línea, que se materializó en la aprobación del Plan General de Electrificación de Renfe en 1944 y del Plan General de Reconstrucción y Reformas Urgentes destinada a la renovación de la red y a la adquisición de material en 1949, con el que paulatinamente hasta 1975 se fueron sustituyendo las antiguas locomotoras de vapor por locomotoras de diésel y eléctricas. Además, se intensificó la renovación de las infraestructuras, la mejora de instalaciones, la ampliación a doble vía de muchos tramos y la electrificación de la línea. Esta se inició en 1956 entre Barcelona y Tarragona que se inició en 1975 en el tramo entre Atocha y Guadalajara, continuó en 1979 con el tramo entre Guadalajara y Torralba y finalizó a mediados de los años 1980.

En 1979 se aprobó un nuevo Plan General de Ferrocarriles, que se intensifica con el proyecto del Gobierno de Felipe González de modernizar el ferrocarril, y por los cuales se renovaron gran parte de las instalaciones, entre ellas las de las estaciones de Madrid-Atocha, Madrid-Chamartín (que absorbió gran parte del tráfico de Atocha), Barcelona-Sants y Barcelona-Francia.

El Plan de Transporte Ferroviario de 1987 concibió el plan de doble vía a 200 km/h en el triángulo Madrid-Barcelona-Valencia, pero los planes concretos para un cambio generalizado de la red en ancho ibérico no se materializarían debido a lo altamente costoso que sería, como convertir en doble vía el tramo entre Zaragoza y Reus, único tramo de vía única del ferrocarril Madrid-Barcelona. Lo que sí se pudo materializar dentro del plan fueron las nuevas redes de Cercanías Madrid y Cercanías Barcelona, inauguradas en 1989 mediante la unificación de distintos servicios ferroviarios, a las que se unió Cercanías Zaragoza en 2008.

A partir de la inauguración de la línea de alta velocidad Madrid-Zaragoza-Barcelona-Frontera Francesa en 2003, las líneas de larga distancia de Renfe Operadora que circulaban por el ferrocarril Madrid - Barcelona han ido siendo eliminadas, por lo que su uso se centra actualmente en los servicios de cercanías, media distancia y mercancía y logística.

Atentados del 11 de marzo de 2004

La mañana del 11 de marzo del año 2004 la red terrorista de Al-Qaeda colocó trece artefactos explosivos en cuatro trenes de Cercanías Madrid que provenían y estallaron en esta línea, más concretamente en las estaciones de Santa Eugenia, El Pozo y Atocha. Como resultado, 192 usuarios de esta línea fallecieron y otras miles resultaron heridas.

Servicios

Servicios de Cercanías

Servicios de Media Distancia

Servicios de Larga Distancia

Véase también

 Línea de alta velocidad Madrid-Zaragoza-Barcelona-Frontera francesa

Referencias

Bibliografía
 Anes Álvarez de Castrillón, Rafael. "Ferrocarriles en España 1844-1943", en Economía y los ferrocarriles, tomo 2. Servicio de Publicaciones del Banco de España. Madrid, 1978.
 Artola, Miguel. "Ferrocarriles en España 1844-1943", en El estado y los ferrocarriles, tomo 1. Servicio de Publicaciones del Banco de España. Madrid, 1978.
 Lentisco, David. Cuando el hierro se hace camino. Historia del ferrocarril en España. Alianza Editorial. Madrid, 2005.
 Wais, Francisco. Historia de los Ferrocarriles Españoles.Editorial Española. Madrid, 1974.

Enlaces externos
 Administrador de Infraestructuras Ferroviarias.
 Federación Castellanomanchega de Amigos del Ferrocarril. Línea 200 Madrid-Chamartín a Barcelona-Sants
 RENFE.

Línea 200 de Adif: Madrid-Barcelona


Shiro Kikuhara (født 7. juli 1969) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1990||5||0
|-
!Total||5||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Shiro Kikuhara


Inagaki Toshijirō ( ; né le  à Kyoto ; mort le  ) était un artiste textile japonais de l'ère Shōwa.

Biographie
Inagaki Toshijirō est le second fils d'Inagaki Takejirō (). il naît dans le district de Shimogyō à Kyoto. Son père était un peintre Nihonga, qui portait le nom d'artiste de Chikubu (), mais qui devint plus tard connu comme un artisan du travail de la laque. Son frère aîné était Ingakaki Chūsei, qui s'est fait un nom en tant que peintre mais est mort jeune.

Inagaki Toshijirō fait ses études au département de design de "l'École municipale des arts et métiers de Kyoto" (). Il est ensuite employé au service design du grand magasin Matsuzakaya, où il apprend les différentes techniques de teinture. À partir de 1938, il commence à concevoir de grandes images sur tissu en utilisant la technique de teinture Yūzen () . En 1941, il attira l'attention du public avec son paravent presque carré "Zenrinfu byōbu" aux motifs bouddhiques.

En 1948, Inagaki réalise ses premiers tissus en utilisant la teinture au pochoir () et connaît le succès en 1950 lorsqu'il introduit l'œuvre  (Érable Vert).

Au cours des quatorze années qui suivirent jusqu'à sa mort, il se consacra exclusivement à la coloration au pochoir et consolida ainsi sa position dans ce domaine. Il a trouvé ses thèmes à Kyoto et dans les collines boisées qui l'entourent, s'inspirant du monde lyrique du Kyoto classique.

Inagaki devient professeur à l'Université municipale des Arts de Kyoto en 1958. En 1962, il est reconnu Trésor National Vivant.

Photos

Références

Littérature

 Tazawa, Yutaka : Inagaki Toshijirō . Dans : Dictionnaire biographique de l'art japonais. Kodansha International, 1981.  .

Liens externes

Naissance en mars 1902
Décès en juin 1963
Artiste textile japonais du XXe siècle
Décès à 61 ans

Inagaki Toshijirō


عفاف السلمان، فنانة تشكيلية وممثلة ومصمة الديكور سعودية ولدت في الكويت في 15 أغسطس 1985.

أعمالها

مسلسلات

 طريق المعلمات
 شرباكه

مسرحيات

 حريمكو
 صرقعه وفرقعه
 دبل كيك

أفلام قصيرة
 السيكل
 سمكه جده
 نوايا
 فرح

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
فنانات تشكيليات سعوديات
ممثلات سعوديات
مواليد 1405 هـ
مواليد 1985

عفاف السلمان


Martin Prokop (4 de octubre de 1982, Jihlava) es un piloto de rally checo que ha sido Campeón Mundial Junior en 2009. Ha competido en el mundial junior desde 2005 logrando dos terceros puestos en 2007 y 2008 y finalmente el título en 2009. En 2010 compitió en el Campeonato S2000 terminando tercero. En 2011 repite puesto en el certamen y pilotó su primer World Rally Car, un Ford Fiesta RS WRC, en el Rally de Gran Bretaña donde finalizó vigésimo segundo.

Resultados

Campeonato Mundial de Rally

 Referencias

Campeonato Mundial de Rally S2000

Campeonato Mundial Junior JWRC

Referencias

Enlaces externos

 Sitioweb oficial
 Martin Prokop juwra.com

Pilotos de rally de República Checa
Pilotos del Rally Dakar
Pilotos del Campeonato Mundial de Rally
Nacidos en Jihlava

Martin Prokop


Kammerfrøken før Kammerjomfru, var en funktion ved Det Kongelige Danske Hof.

Se også
 Hofdame
 Sophia Amalia Marschalk
 Elisabet von Eyben
 Justine Cathrine Rosenkrantz

Kilder
 Klaus Kjølsen: Det Kongelige Danske Hof 1660-2000: en forvaltningshistorisk oversigt, 2010

Stillingsbetegnelser
Hofembedsmænd

Kammerfrøken


Pfalzgrevskabet Pfalz-Neuburg eller Hertugdømmet Pfalz-Neuburg var et rigsumiddelbart territorium i det Det tysk-romerske Rige, der eksisterede fra 1505 til 1808.

Pfalz-Neuburg lå ved og nord for Donau i de nuværende regeringsdistriker Schwaben, Oberbayern og Oberpfalz.

Et område i Oberpfalz blev gradvist udskilt. Derved opstod Pfalz-Sulzbach. De de to områder blev dog en personalunion under den samme fyrste i 1742.

Hovedstæder
Neuburg an der Donau i Oberbayern var den egentlige hovedstad, mens Lauingen i Schwaben var en regional hovedstad.

Hertuger
 1557–1569: Wolfgang af Pfalz-Zweibrücken
 1569–1614: Filip Ludvig, pfalzgreve af Pfalz-Neuburg
 1653–1690: Filip Vilhelm af Pfalz
 1742–1799: Karl Theodor, kurfyrste af Pfalz og Bayern
 1799–1808: Maximilian 1. Joseph af Bayern, konge af Bayern i 1806–1825.

Stater under Det tysk-romerske Rige
Den Bayerske Rigskreds

Pfalz-Neuburg


Evrytania (, ; Latin: Eurytania) is one of the regional units of Greece. It is part of the region of Central Greece. Its capital is Karpenisi (approx. 8,000 inhabitants).

Geography

Evrytania is almost entirely formed of mountains, including the Tymfristos and the Panaitoliko in the south. Its rivers include the Acheloos in the west, Agrafiotis to the east, and Megdova in the east flowing down to the Ionian Sea.  It is one of the least populated regional units in Greece. The area borders Aetolia-Acarnania to the west, southwest and south (west over the Acheloos river), Karditsa regional unit to the north, and Phthiotis to the east. Evrytania also features a famous skiing resort located near Karpenisi on the Tymfristos mountain.

Climate
Its climate is a mixture of Mediterranean and mountainous in the western portion. Much of the area receives snow in winter and is warm during the summer months.

Transport

The Greek National Road 38 from Agrinio to Lamia passes through the southern part of Evrytania and the town Karpenisi. On the border with Phthiotis, the GR-38 passes through the 1.4 km-long Tymfristos Tunnel since 2004.

History
Evrytania dates to ancient times, the area was first settled around 6000 to 5000 BC. In classical antiquity, the Greek Eurytanes () resided in the region.  In the 2nd century BC it fell into Roman hands, and became part of the Roman province of Macedonia. At the division of the Roman Empire in the 3rd century it joined the eastern part, also known as the Byzantine Empire. In the aftermath of the Fourth Crusade in 1204 it became part of the Despotate of Epirus, which was conquered by the Ottoman Empire around 1450. Unlike other parts of Greece at the time, while the eastern and the southern parts were definitively ruled by the Ottomans, the area around Agrafa managed to sustain complete autonomy due to the difficulties experienced in conquest of the region.  After 400 years, Evrytania finally became part of Greece following the Greek War of Independence.  As in all of Greece, the area was affected by World War II, and later the Greek Civil War. Peace finally returned to Evrytania at the end of the 1940s and its economy expanded, though there was significant migration from the villages to cities.

Administration

The regional unit Evrytania is subdivided into 2 municipalities. These are (number as in the map in the infobox):
Agrafa (2)
Karpenisi (1)

Prefecture

Evrytania was created as a prefecture in 1947 out of the Aetolia-Acarnania prefecture. As a part of the 2011 Kallikratis government reform, the regional unit Evrytania was created out of the former prefecture Evrytania (). The prefecture had the same territory as the present regional unit. At the same time, the municipalities were reorganised, according to the table below.

Persons
Pavlos Bakoyannis (1935-1989), Liberal Greek politician
Markos Giolias, artist
Demosthenis Goulas, artist
Stefanos Granitsas (1880-1915), artist, writer and journalist
Georgios Kafantaris (1873-1946), politician
Spyros Paliouras (1875-1957), a Greek artist and writer
Zacharias Papantoniou (1877-1940), artist, writer and journalist
Michael Stafylas (1920-2018), artist
Lefteris Theodorou, painter
Spyridon Papadimitriou, General Greek Army,

Bibliography
Evrytania and the History of Agios Nikolaos
Evrytanes Istories (Evrytanian Tales)

See also
List of settlements in Evrytania
Evrytania (constituency)

References

External links
Prefecture of Evrytania Official Website: www.evrytania.gr
Evrytania

Prefectures of Greece
1899 establishments in Greece
Regional units of Central Greece

Evrytania


O 35º Campeonato Europeu de Halterofilismo foi realizado em conjunto com o Campeonato Mundial de Halterofilismo de 1955 na cidade de Munique, na Alemanha Ocidental entre 12 a 16 de outubro de 1955. Foram disputadas sete categorias.

Medalhistas

Quadro de medalhas

Ligações externas
Site da Federação Europeia de Halterofilismo

1955
Europeu
Halterofilismo
Halterofilismo

Campeonato Europeu de Halterofilismo de 1955


Der Quiz-Champion (2012: Der Super-Champion) ist eine von Johannes B. Kerner moderierte Quizsendung im ZDF.

Ablauf

Ziel in Der Quiz-Champion ist es, als Kandidat eine Runde von fünf prominenten Experten zu besiegen und als "Quiz-Champion" einen sechsstelligen Geldbetrag zu gewinnen.

Jeder einzelne Kandidat muss sich in einer Vorrunde qualifizieren, um dann in der Hauptrunde gegen die Experten anzutreten. Gegebenenfalls folgt ein Finale gegen einen oder mehrere, ebenfalls gegen die Experten erfolgreiche Kandidaten. Es gibt keine Joker. Als Off-Sprecher kommentiert Mark Bremer.

Vorrunde
In der Vorrunde stellt Johannes B. Kerner dem Kandidaten offene Fragen. Um sich für die Hauptrunde zu qualifizieren, muss der Kandidat innerhalb einer Minute sieben richtige Antworten geben. Hierbei sind Mehrfachnennungen von Lösungen (bis 2013) und ein Übergehen der Fragen ("weiter!") möglich. Wenn dies nicht gelingt, scheidet der Kandidat aus.

Hauptrunde
In der Hauptrunde tritt ein Kandidat gegen eine Gruppe von fünf Experten an, die jeweils ein Wissensgebiet vertreten. Die Kategorien wie die Experten variieren dabei von Sendung zu Sendung. In jedem Wissensgebiet tritt der Kandidat gegen den jeweiligen Experten in einem Duell an. Ein Zufallsgenerator entscheidet, gegen welchen Experten der Kandidat zuerst spielt. Die weiteren Duelle folgen im Uhrzeigersinn. Die Fragen in der Hauptrunde werden als Multiple-Choice-Fragen mit drei Antwortmöglichkeiten dargestellt. Jeder darf zunächst eine eingeloggte Antwort wieder verändern. Drückt allerdings einer der Duellanten den Buzzer, mit dem er für den Gegner einen Countdown von sieben Sekunden startet, die dieser nurmehr für eine Antwort Zeit hat, darf er seine Antwort nicht mehr wechseln. Der Gegner darf sich innerhalb des Countdowns umentscheiden, kennt allerdings nicht die Antwort des anderen. Wer richtig antwortet, erhält einen Punkt. Wer als erster drei Punkte erzielt, gewinnt die Kategorie. Erzielen beide Kontrahenten gleichzeitig den dritten Punkt, werden weitere Fragen gestellt, bis ein Spieler alleine richtig antwortet. Sollten beide Spieler weiter jeweils keinen oder einen Punkt erzielen, folgt nach dem Punktestand von 5:5 (bis 2013 7:7) eine offene Frage. Wer diese nach schnellerem Buzzern innerhalb von zehn Sekunden richtig beantwortet, gewinnt; bei einer falschen Antwort ist die Kategorie verloren. Um die Hauptrunde zu gewinnen, muss der Kandidat nacheinander alle fünf Experten besiegen. Wenn dies nicht gelingt, scheidet der Kandidat aus.

Finalrunde
Sofern nur ein Kandidat die Hauptrunde gewinnt, ist er der Sieger der Sendung. Wenn zwei oder mehrere Kandidaten in der Hauptrunde erfolgreich waren, spielen sie gegeneinander ein Finale. Den Experten werden in jeder Finalrunde pro Kandidat fünf Briefumschläge überreicht, die jeweils eine offene Frage aus ihrer Kategorie beinhalten. Ein Kandidat muss nacheinander auf seine fünf Fragen antworten und hat pro Antwort zehn Sekunden Zeit. Für jede richtige Antwort bekommt er einen Punkt. Der Kandidat, der die meisten Punkte in einer Runde holt, gewinnt das Finale. Bei Punktegleichstand werden weitere Runden gespielt, bis ein Sieger feststeht.

2012–2015

April '12

August '12
Die Experten des ersten Teils der Sendung vom 23. August 2012 waren Marcel Reif (Sport), Andreas Kieling (Natur), Esther Schweins (Literatur), Sido (Musik) und Guido Knopp (Zeitgeschichte). Alle angetretenen Kandidaten, unter anderem Barbara Meier, schieden aus.

Der 30-jährige Seismologe Manuel Hobiger aus Hannover beantwortete jede einzelne Frage richtig und gewann souverän. Ein prominenter Teilnehmer war Christian Strunk, Bürgermeister der Stadt Xanten.

November '13

Als einziger Kandidat der beiden Sendungen konnte der 35-jährige Bankbetriebswirt Thorsten Zirkel aus Celle alle fünf Duelle für sich entscheiden und gewann damit die 500.000 Euro.

Mai '14

Oktober / November '14

Meike Winnemuth scheiterte im ersten Duell Sport. Der 38-jährige Stuttgarter Gymnasiallehrer (Chemie und Latein) Peter Ziegler setzte sich gegen alle Experten durch und im Finale auch gegen die beiden Sieger vom 23. Oktober.

März '15

Pöppelmann gewann im Finale gegen Nagorsnik die 250.000 Euro.

September '15

Oktober '15 (Deutschland-Special)
Diese Sendung war eine Sonderausgabe zum 25. Tag der Deutschen Einheit.

2016–2020

Mai '16

Da es keinen Sieger gab, verdoppelt sich in der nächsten Ausgabe der Gewinnbetrag auf 200.000 Euro.

Juli '16
In diese Sendung ging es um 200.000 Euro, weil es im Mai 2016 erstmals keine Sieger gab.

November '16 (Champions-Special)
In der Eröffnungssequenz wurden kurze Ausschnitte aus vergangenen Sendungen gezeigt, zu denen der Off-Sprecher (Mark Bremer) sagte, dass in den bisherigen 20 Sendungen 120 Kandidaten gegen die Experten gespielt hatten sowie weiter: "Doch nur 16 von ihnen haben das Unmögliche geschafft und haben alle ihre Expertenduelle gewonnen". Dies war jedoch unrichtig, es waren 17 von ihnen. Auch die Internetseite der Sendung spricht davon, dass alle ehemaligen Finalisten zu diesem Special nochmals angetreten sind. Es waren jedoch nur 16 Finalteilnehmer im Studio anwesend; es fehlte Peter Kruck, der am 31. Mai 2014 im Finale stand. Vor den Duellen war diesmal nicht die übliche 60-sekündige Schnellwissensrunde zu absolvieren, sondern eine Qualifikationsrunde, in der Johannes Kerner eine Frage stellte, deren Antwort eine Zahl oder ein Datum war. Wer innerhalb von 20 Sekunden nach dem Beginn der Fragestellung die Antwort richtig und am schnellsten in ein Display vor ihm eingegeben hatte, wurde Kandidat. War keine Antwort richtig, wurde es derjenige, der mit seiner eingetippten Lösung der richtigen Antwort am nächsten lag. Der Moderator nannte die Chancengleichheit für die Kandidaten als Grund. Es ging um den Gewinnbetrag von 250.000 Euro.

Dezember '16 (2016-Special)
In diesem Special ging es um Ereignisse und besondere Jubiläen des Jahres 2016.

April '17

Juli '17

November '17
Erstmals fand die Sendung in Potsdam statt.

April '18

Juli '18 (Promi-Special)
Das erste Promi-Special fand nach neuen Regeln statt. Erstmals musste der Gewinner nicht alle Experten besiegen, sondern lediglich mehr Duelle gewinnen als die anderen Kandidaten. Es ging um 25.000 Euro für den guten Zweck.

Wigald Boning war der erste Promi-Quiz-Champion und spendete seinen Gewinn an die Stiftung Dravet-Syndrom e.V.

November '18

April '19

Mai '19

Oktober '19

Dezember '19

Da es keinen Sieger gab, verdoppelte sich in der nächsten Ausgabe der Gewinnbetrag auf 200.000 Euro.

Februar '20
In dieser Sendung ging es um 200.000 Euro, weil es im Dezember 2019 keinen Sieger gab.

März '20
Diese Sendung sollte ursprünglich am 18. April 2020 ausgestrahlt werden. Dennoch wurde sie bereits am 21. März 2020 gesendet, weil dort die geplante Livesendung Goldene Kamera 2020 aufgrund der COVID-19-Pandemie auf den 12. November 2020 verschoben wurde.

September '20 (Promi-Special 2)
Das zweite Promi-Special wurde in zwei Folgen ausgestrahlt. Wie auch in der erste Promiausgabe musste der Gewinner nicht alle Experten besiegen, sondern lediglich mehr Duelle gewinnen als die anderen Kandidaten. Aufgrund der COVID-19-Pandemie fand die Sendung erstmals ohne Studiopublikum statt.

Anne Gesthuysen war die zweite Promi-Quiz-Champion und spendete ihren Gewinn an die Stiftung Shangilia Deutschland e. V. In dieser Doppelausgabe kamen die weiteren Kandidaten Laura Karasek und Sonja Zietlow auf Grund mangelnder Zeit nicht mehr dran und wurden vom Moderator in die nächste Promiausgabe eingeladen.

November '20

Diese Sendung wurde um 21:43 Uhr wegen einer Spezialausgabe von heute journal zur US-Präsidentschaftswahl 2020 und dem Sieg Joe Bidens für 10 Minuten unterbrochen.

Seit 2021

März '21 (Promi-Special 3)
Wie auch in den ersten beiden Promiausgaben musste der Gewinner nicht alle Experten besiegen, sondern lediglich mehr Duelle gewinnen als die anderen Kandidaten. Aufgrund der COVID-19-Pandemie fand die Sendung ohne Studiopublikum statt.

April '21

Mai '21

September '21 (Spenden-Special)
Dieses Special war eine erstmals live übertragene Ausgabe zugunsten der Hilfsorganisation Stiftung Deutsche Krebshilfe, die in Deutschland und weltweit Kinder und Familien in Not unterstützt. Wie auch in den anderen Promiausgaben musste der Gewinner nicht alle Experten besiegen, sondern lediglich mehr Duelle gewinnen als die anderen Kandidaten, und auch keine Vorrunde absolvieren.

(Der Quiz-Champion setzte damit das Engagement von Carmen Nebel fort, deren frühere Show Willkommen bei Carmen Nebel von 2009 bis 2020 Spenden für die Deutsche Krebshilfe sammelte. Zuvor übernahm Dieter Thomas Heck ab 1994 diese Aufgabe mit seiner Show Melodien für Millionen.)

Am Ende der Sendung ergab die Spendensumme 3.032.730 €.

Oktober '21

April '22 (Promi-Special 4)
Wie auch in den vorherigen Promiausgaben musste der Gewinner nicht alle Experten besiegen, sondern lediglich mehr Duelle gewinnen als die anderen Kandidaten.

Juni '22 (Zweite-Chance-Special)
In der  50. Folge der Sendung bekamen zwölf Kandidaten, die bereits Teilnehmer waren und von denen elf in ihrem fünften Duell gescheitert waren, eine zweite Chance. Um erneut spielen zu können, galt es, im Studio in einer Auswahlfrage einem gesuchten Zahlenwert am nächsten zu kommen. Vor den Duellen folgte die übliche 60-sekündige Schnellwissensrunde.

Juli '22

September '22 (Spenden-Special 2)

Die Spendensumme betrug 3.186.548 € (inkl. 50.000 € Gewinnsumme).

September '22

März '23

April '23 (Promi-Special 5)

Juni '23

September '23 (Spenden-Special 3)

Zu Beginn kündigte Kerner als Kandidaten "Quiz-Stars" an, "deren Fernsehkarrieren mit Der Quiz-Champion zu tun haben". Finck wiederholte ihr Ergebnis von Mai 2016 und gewann damit gegen Jacoby und Kinne, die ihre fünf Duellerfolge von April 2012 bzw. April 2017 nicht nochmals erreichen konnten. Fincks Gewinn von 80.000 € erhöhte das Aufkommen durch von Prominenten während der Sendung angenommene Spendenanrufe zugunsten der Deutschen Krebshilfe auf 3.318.737 €.

Herbig intervenierte nach der Stechfrage im Duell Kinne gegen Kiewel vergeblich für den Kandidaten – Kiewel war am Buzzer schneller und hatte die Antwort gegeben, bevor Kerner sie danach gefragt hatte; der vom Moderator befragte Sendungsnotar Dr. Jacoby sah darin keine Regelverletzung. Allerdings beging sie offensichtlich Kerner danach selbst, als er im Duell Jacoby gegen Milberg es dem die Antwort zu wissen signalisierenden Herbig erlaubte, ans Pult von Jacoby zu kommen, mit ihm zu sprechen und die richtige Antwort auszuwählen. Niemand protestierte und der Notar schaltete sich nicht ein. Im späteren Duell Jacoby gegen Herbig antwortete in der Stechfrage auf "Auf welcher US-amerikanischen Insel spielt der Krimiserien-Klassiker 'Magnum'?" Herbig wie auf der Karte des Moderators vorgegeben mit "Hawaii"; allerdings wendete Jacoby ein, dass mit Hawaii wohl nicht die Hauptinsel, auch "The Big Island" genannt, gemeint sei, sondern die Inselgruppe gleichen Namens und vermutete als Antwort das eigentlich zutreffende Oʻahu. Die fehlerhafte Frage zog keine Konsequenz nach sich.

September '23

Im Finale hatte Schröder zunächst die Frage aus Film und Fernsehen:"Welcher Italiener spielte in den Siebzigern die Hauptrolle in den Filmen 'Mein Name ist Nobody' und 'Keiner haut wie Don Camillo'?" mit 'Bud Spender' statt mit 'Terence Hill' beantwortet und danach die Frage zu Zeitgeschehen richtig. Es wäre zu einem zweiten Stechen zwischen Schröder und Blaschke gekommen, der ebenfalls eine Frage falsch beantwortete, hätte nicht Pastewka bemerkt, dass der Film "Keiner haut wie Don Camillo" aus den 1980er-Jahren stammt. Der Notar ließ eine andere Frage aus Film und Fernsehen stellen.

In ihren Duellen gegen Schröder verloren Boning und van Almsick zum ersten Mal in ihrer Teilnahme an der Sendungsreihe "zu Null" (0:3). Tobias Litterst war der erste blinde Kandidat der Sendung. Er bekam die Fragen nur zu hören.

Mitwirkende

 Film und Fernsehen hieß in der ersten Sendung Film; Zeitgeschichte anfangs Neuere Geschichte; Literatur und Sprache in den ersten vier Jahren Literatur; Natur und Wissenschaft in den ersten fünf Jahren Natur.
 Spezialausgabe

Quoten

Auszeichnungen
 Grüner Drehpass 2015

Weblinks

 Der Quiz-Champion auf ZDF.de

Einzelnachweise

Spielshow
Fernsehsendung (ZDF)
Fernsehsendung der 2010er Jahre
Jörg Pilawa
Johannes B. Kerner
Samstagabendshow

Der Quiz-Champion


Kayaönü, Karaman ilinin Ermenek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1522 yılı kayıtlarında Ezvendi, 1914 yılı kayıtlarında ise Esvend olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karaman il merkezine 147 km, Ermenek ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ermenek belde ve köyleri

Kayaönü, Ermenek


Broadway Video is an American multimedia entertainment studio founded by Lorne Michaels, creator of the sketch comedy TV series Saturday Night Live and producer of other television programs and movies. Broadway Video also held the rights to much of the pre-1974 Rankin-Bass library and Lassie from 1988 to 1996 before they sold the rights to Golden Books Family Entertainment (now owned by NBCUniversal/Universal Pictures via DreamWorks Animation/Classic Media).

History

Lorne Michaels, who launched Saturday Night Live in 1975, produced several television specials under the banner of Above Average Productions before incorporating Broadway Video in 1979.  Michaels took the company's name from its location at 1619 Broadway in the historic Brill Building in New York, New York.  Initially, the company's principal activity was videotape post-production. One of its main clients was NBC, which hired Michaels to produce and edit Best of Saturday Night specials that aired in prime time.  The specials and other comedy and musical projects helped Broadway Video grow "from a one-room operation into a first-class production company, the foundation of a small empire."

Broadway Video later "prospered" by moving into home entertainment, acquisition, and international syndication.  With offices in New York and Los Angeles, the company has continued to develop films and TV programming. Its sitcom, 30 Rock, ran for seven seasons between 2006 and 2013.  Besides SNL, its current TV productions include The Tonight Show Starring Jimmy Fallon and Late Night with Seth Meyers, The company's Above Average Productions distributes its own original digital shorts, and those of others, on one of YouTube's leading comedy networks.
Broadway Video Enterprises distributes the company's library and develops branded entertainment.  Broadway Video Ventures invests in emerging technology, media, and entertainment companies. His production company signed a film deal with Universal Pictures in 2018 after its original deal with Paramount ended.

Divisions

Broadway Video Television
Broadway Video Television develops and produces primetime and late night programming.  Its flagship show,  Saturday Night Live, where Michaels remains Executive Producer, began its 47th season in September 2021.  Michaels also has served as Executive Producer of NBC's  Late Night franchise for more than two decades – producing Late Night with Conan O'Brien (1993–2009), Late Night with Jimmy Fallon (2009–2014), and Late Night with Seth Meyers (2014–present). In 2014, Michaels took on the role of Executive Producer of The Tonight Show Starring Jimmy Fallon.  Since 2011, Broadway Video has produced Portlandia, the Peabody-winning IFC series created by Fred Armisen, Carrie Brownstein, and Jonathan Krisel. The show, which ran for eight seasons between 2011 and 2018, was distributed in 91 nations. The company's animated series, The Awesomes, created by Seth Meyers and Mike Shoemaker, premiered on Hulu in 2013 and ran for three seasons  (30 episodes total) through 2015. Mulaney, which aired on Fox in the fall of 2014, starred comedian John Mulaney,
It has also been involved with  Man Seeking Woman, based on Last Girlfriend on Earth by Simon Rich,  Documentary Now, created by Fred Armisen, Bill Hader, and Seth Meyers, and the served as the producer of The Maya Rudolph Show  variety show pilot that aired on NBC on May 19, 2014.

Broadway Video Film
Michaels has developed and produced such films as Mean Girls (2004), Enigma (2001), Tommy Boy (1995), Lassie (1994), and Wayne's World (1992), among other titles.  His SNL Studios productions have included The Ladies Man (2000), Superstar (1999), and A Night at the Roxbury (1998).  Michaels' co-productions with John Goldwyn include The Guilt Trip (2012), MacGruber (2010), and Baby Mama (2008).  Other work includes Staten Island Summer, written by Colin Jost and directed by Rhys Thomas

Above Average Productions
Broadway Video revived the Above Average name in June 2012, when it created a division for producing digital content.
The company distributes original comedy shorts via its website, AboveAverage.com, and the Above Average network on YouTube.  As of 2014, the network featured over 50 channel partners, including such comedy troupes as the Upright Citizens Brigade, The Lonely Island, Good Neighbor, POYKPAC,  and BriTANicK. Its videos frequently feature current and former Saturday Night Live cast members such as Vanessa Bayer, Kristen Wiig, Jay Pharoah, Jason Sudeikis, Taran Killam, and Kate McKinnon as well as up-and-coming comedians.
Among the network's most viewed web series are 7 Minutes in Heaven with Mike O'Brien and "Waco Valley," an animated series that received a pilot order from the Comedy Central network. Above Average Productions also creates promotional entertainment for client companies, including Hasbro, Fox Digital Studios, Random House, Sprint, NBC, Conde Nast Entertainment, and Nickelodeon.

In October 2015, Above Average partnered with SNL co-head writer Bryan Tucker to launch a new sports comedy brand, The Kicker. The Kicker creates original sports comedy videos, articles, images, and digital content that are similar in tone to that of Above Average.

Broadway Video Enterprises
Broadway Video Enterprises manages the distribution and licensing of Broadway Video Entertainment's properties.  The company's library contains over 1,000 hours of programming including Saturday Night Live, Portlandia, The Awesomes, Above Average webisodes, The Kids in the Hall, The Best of the Blues Brothers, All You Need Is Cash, and musical performances by Neil Young, Randy Newman, and The Beach Boys. The division has syndicated episodes of "Saturday Night Live" in over 200 countries and has licensed the "SNL" format in Italy, Spain, Japan, Korea, Brazil, Russia, Canada, Mexico, France, Turkey and Germany. The SNL consumer products line offers several hundred items, including over 100 DVDs. The Enterprises division has also engineered advertising and promotions for brands such as AT&T, Verizon, Old Navy, and Jeep.

Broadway Video Ventures
Broadway Video Ventures invests in and partners with emerging media, entertainment, and technology firms that complement the company's existing enterprises.  Investments by Broadway Video or its strategic partners include Nerdist Industries (acquired by Legendary Entertainment), Zefr, StrikeAd, Evenly (acquired by Square, Inc.), and Optimal (acquired by Brand Networks). Ventures also develops and launches new businesses, including the digital comedy subsidiary Above Average Productions  and the astrology app Sanctuary.

Broadway Video Post-Production
Broadway Video Post-Production specializes in the completion of television, film, music, digital, and commercial projects.  The division offers design and editorial services, as well as suites for offline editing, online finishing, color correction, compositing, sound design, sweetening, scoring and mixing. Besides working on Broadway Video's own productions, the division has collaborated with organizations including NBCUniversal, MTV, VH1, Showtime Networks, USA Network, Discovery Channel, Nickelodeon, American Express, Walmart, and Procter & Gamble.

Awards
Saturday Night Live has won 40 Primetime Emmy Awards and currently holds the title for most-nominated show, with 187 Emmy nominations as of July 2014.  SNL has been honored twice, in 1990 and 2009, with a Peabody Award and was inducted into the Broadcasting Hall of Fame.
Portlandia has won two Emmys and received six nominations,
as well as a 2012 Peabody Award. 30 Rock won 16 Emmys and received 103 nominations. It also won a Peabody Award in 2007. Late Night with Conan O'Brien won one Emmy and received 28 nominations. Late Night with Jimmy Fallon won one Emmy and received six nominations. The Kids in the Hall received three Emmy nominations. Lorne Michaels' honors include one personal Peabody Award, 13 Prime Time Emmy Awards, induction into the Television Academy of Arts and Sciences Hall of Fame, and the Mark Twain Prize for American Humor.

Location

Broadway Video's principal offices in New York are located in La Maison Francaise, part of the Rockefeller Center complex. Broadway Video Post-Production and Above Average Productions are based in the Brill Building, located a few blocks west in Midtown Manhattan. Principal offices in Los Angeles are located at 9401 Wilshire Boulevard in Beverly Hills, California. Broadway Video Film also has offices on the Paramount Pictures lot in Los Angeles.

Productions
Below is a list of audio, film, and television projects in which Broadway Video has been involved.

Audio

Film

Television

See also
Broadway Comics
 NBC
 Universal Television
 SNL Studios

References

External links

Film production companies of the United States
Television production companies of the United States
Companies based in New York City
Entertainment companies established in 1979

Broadway Video


Robespierre () is a station on line 9 of the Paris Métro. It is named after the nearby on the rue Robespierre, which was named after Maximilien de Robespierre (1758 – 1794), who was one of the best-known leaders of the French Revolution. It is located in the commune of Montreuil, Seine-Saint-Denis, just to the east of Paris.

History
The station was opened on 14 October 1937 with the extension of the line from Porte de Montreuil to Mairie de Montreuil.

In 2019, the station was used by 4,221,091 passengers, making it the 109th busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 2,281,953 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 100th busiest of the Métro network out of 305 stations.

Passenger services

Access
The station has 2 accesses:

 Access 1: rue Robespierre
 Access 2: rue Barbès (Art Deco style)

Station layout

Platforms
The station has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms.

Other connections
The station is also served by line 318 of the RATP bus network.

Gallery

References
Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro line 9
Paris Métro stations in Montreuil, Seine-Saint-Denis
Railway stations in France opened in 1937

Robespierre station


François Guarner est un imprimeur lyonnais est un imprimeur-libraire lyonnais, du .

Biographie
François Guarner dirigea l'imprimerie que D. Nicolò Canelles, évêque de Bosa, avait établie à Cagliari, capitale de la Sardaigne, sa patrie ; il avait succédé dans cette direction à Vincenzo Sembenino. C'est des presses de ce dernier que sortit en 1556 le premier livre imprimé à Cagliari, le Catéchisme du P. Émond Auger, jésuite, traduit en espagnol par Antonio Cordeses, petit in-8° de 158 pages sans la table. Après la mort de D. N, Canelles, Guarner continua de régir la même imprimerie jusqu' en1589, où ill fut chargé de la direction d'une nouvelle imprimerie établie aussi à Cagliari par Giovanni Maria Galcerino, qui ensuite imprima sans lui de 1591 à 1596.

Notes

Bibliographie

Naissance à Lyon
Décès à Cagliari
Imprimeur français du XVIe siècle

François Guarner


يوم الحداد الشركسي أو يوم الحزن الشركسي هو يوم الذكرى السنوية لانتهاء الحرب مع روسيا القيصرية في21 مايو 1864م وخسارة الشركس لهذه الحرب، وخسارتهم أرضهم واستشهاد ما يقارب من مليوني نسمة من أجدادهم وتهجير 90 % ممن بقي منهم على قيد الحياة تهجيرا قسريا مأساويا عن أرض وطنهم الأم شمال القفقاس.

وقد دامت رحى هذه الحرب أكثر من 100 عام وكان من ضمنها الحروب الدفاعية التي قادها الإمام شامل لمدة 26 عاما. حيث استطاع الإمام شامل توحيد معظم الشعوب الإسلامية التي تعيش في منطقة شمال القفقاس، وهي أراض تمتد بين بحر قزوين والبحر الأسود لمحاربة روسيا القيصرية، ولكنه استسلم في النهاية في 6 أيلول 1859م. وتلتها حروب دفاعية مجيدة في مناطق الكوبان غرب القفقاس كانت تمثل استمرارا للروح الجهادية الشركسية ضد الاحتلال الروسي ولكنها توقفت يوم 21 مايو 1864م وهو اليوم الذي أعلن فيه الجنرال ميشيل كراندوق الحاكم العسكري الروسي العام لقفقاسيا انتهاء الحروب الاحتلالية الاستعمارية لشمال القفقاس الأرض التاريخية والوطن الأم للشراكسة، فكان ذلك اليوم الأسود المشؤوم للشراكسة الذي اعتبروه يوم حدادهم الوطني.

يجتمع الشركس في هذا اليوم من كل عام في جميع أنحاء العالم كل في منفاه أو أرض شتاته، لتذكر المآساة وتذكر الوطن الأم. ففي هذا اليوم يجتمع شركس سوريا في الجمعية الخيرية الشركسية  وفي الأردن يجتمعون كذلك في الجمعية الخيرية الشركسية ويحضر هذا الجمع معظم قيادات الشركس في الأردن بما فيها المجلس العشائري الشركسي في الأردن مع مؤازرة رسمية من الحكومة الأردنية.

كما يجتمع شراكسة تركيا وأرض الوطن الأم شمال القفقاس وشراكسة أمريكا وفلسطين المحتلة وألمانيا كل في مدينته أو في أماكن مختارة ليستعيدوا ويحيوا ذكرى ذلك اليوم الأسود المشؤوم وذكرى ضياع أرض وطنهم وتشريد شعبهم ويستذكرون المآسي التي جلبتها لهم حروب الإبادة الروسية الطويلة التي قاسوا ويلاتها سنين طويلة.

تعتبر منطقة شمال القفقاس الممتدة إلى الشمال من جمهوريات جورجيا وأرمينيا وأذربيجان والممتدّة ما بين بحر قزوين شرقا والبحر الأسود غربا الوطن الأم لجميع الشعوب الشركسية القفاسية المسلمة والتي تشمل شعوب الأديغة(الشراكسة أو الشركس) والشيشان وداغستان. وقد تعرّضت هذه الشعوب لحروب عسكرية احتلالية استعمارية روسية وحشية متتالية طيلة مايزيد عن مئة عام، أستشهد منهم خلالها مايزيد عن مليوني شهيد لتكون النتيجة المأساوية سقوط هذه الشعوب الإسلامية تحت نير الاحتلال الروسي في 21 أيار 1864، والذي لم يكتف بجريمة الإبادة العرقية التي ارتكبها بحق هذه الشعوب خلال تلك الحروب الطويلة، بل إنه زاد على ذلك إجباره لهذه الشعوب على ترك أوطانها وهجرها وإخلاءها للشعوب الموالية كالقوزاق والروس والجورجيين والأوكرانيين وغيرهم، حيث تعرّض حوالي مليوني شخص من هذه الشعوب للتهجير القسري إلى أنحاء مختلفة من الإمبراطورية العثمانية بتواطوء وتعاون وترحيب من العثمانيين بهذا التهجير لأغراض الاستفادة من هذه الشعوب الشركسية الشجاعة المقاتلة في تقوية قواتها المسلحة التي شاخت وضعفت وتعرضت لهزائم متوالية في مختلف الجبهات. فتم بذلك تفريغ أرض شمال القفقاس من أهله وسكانه الشرعيين بحيث لم يتبق من هذه الشعوب سوى 3-4 مليون نسمة ولم يتبق من الشراكسة الأديغة سوى أقل من مليون نسمة بعد أن كانوا حوالي أربعة ملايين نسمة قي أوائل القرن التاسع عشر.

المراجع

أديغة
أيام ذكرى الإبادة الجماعية
تاريخ الشركس
تأسيسات سنة 1990 في روسيا
تطهير عرقي
شركس
قومية شركسية

يوم الحداد الشركسي


Matissek ist der Familienname folgender Personen:

 Max Matissek (* 1987), österreichischer Freestyle-Windsurfer
 Reinhard Matissek (* 1952), deutscher Lebensmittelchemiker

Siehe auch:
 Matyssek
 Matysek

Matissek