Alexander Winton (* 20. Juni 1860 in Grangemouth, Schottland; † 21. Juni 1932 in Cleveland) war ein US-amerikanischer Rennfahrer, Unternehmer und Pionier des Autobaus.

Werdegang als Unternehmer
Alexander Winton war eines von 13 Kindern eines Schmieds in Schottland, wo er eine Ausbildung auf einer Werft machte. 1878 wanderte er in die Vereinigten Staaten aus. Er ließ sich in Cleveland nieder und gründete 1891 die Winton Bicycle Company zur Herstellung von Fahrrädern. Das Unternehmen musste 1893 schließen, als der Fahrradboom auch in den USA einbrach.

1896 baute Winton sein erstes motorisiertes Fahrzeug und begann mit dem zweiten. Am 1. März 1897 gründete er sein Unternehmen Winton Motor Carriage Company. Mit dem zweiten Prototyp, einem Motor-Buggy mit 10 PS-Zweizylindermotor, erreichte Winton auf der Glenville Pferderennbahn in Glenville (Ohio) (heute ein Stadtteil von Cleveland) erstaunliche 33,64 mph (54,139 km/h). 1897 wurden sechs Fahrzeuge fertiggestellt

Am 24. März 1898 gelangen gleich zwei Automobilverkäufe. Der erste fand am Vormittag statt, als der Mineningenieur Robert Allison aus Pennsylvania für 1000 Dollar eine Motor Carriage mit Einzylindermotor und Fahrradrädern erwarb. Dies galt lange als der erste Verkauf eines Autos in den Staaten, fünf Jahre vor Henry Ford. Im gleichen Jahr baute Winton das erste als Lieferwagen konzipierte Nutzfahrzeug in den USA. Ob und wie weit eine daraus folgende Bestellung der Dr. Pierce Medical Company in Buffalo (New York) über 100 Fahrzeuge tatsächlich ausgeführt wurde, ist unklar.

Unwillentlich hatte Alexander Winton Einfluss auf die Entstehung der Marke Packard: Der Elektroingenieur und Unternehmer James Ward Packard aus Warren (Ohio) hatte bei ihm 1898 eine Motor Carriage gekauft. Das Fahrzeug blieb mehrfach liegen und musste schon bei der Überführung nach Warren mit einem Pferdewagen nach Hause gezogen werden. Packard beschwerte sich bei Winton und machte Verbesserungsvorschläge. "If you're so smart maybe you can build a better machine yourself", antwortete Winton, der als hitzköpfiger Schotte bekannt war, aufgebracht. Für Packard war dieser Rat wohl der Auslöser, eigene Pläne für ein Automobil zu realisieren, die ihrerseits in einem Unternehmen zur Automobilherstellung mündeten. Dazu warb Packard Wintons Werkleiter William A. Hatcher ab und gewann mit George Lewis Weiss einen bedeutenden Winton-Kapitalgeber. Letzteres erboste Alexander Winton so sehr, dass er Weiss' Namen aus allen Firmenunterlagen tilgen ließ, auch aus dem Fahrzeugregister. Weiss war 1898 der vierte Käufer eines Winton-Automobils gewesen, Packard der zwölfte.

Hatchers Nachfolge trat Leo Melanowski an. Auf seine Empfehlung bewarb sich Henry Ford um eine Stelle bei Winton, war aber von diesem nicht genommen worden, weil er Ford für ungeeignet hielt.

1900 sah sich Winton mit einer Patentklage der Electric Vehicle Company (E.V.C.) konfrontiert, die später von der Association of Licensed Automobile Manufacturers (A.L.A.M.) weitergeführt wurde. Die E.V.C. war die Inhaberin des Selden-Patents, das Anspruch auf die Erfindung des Automobils erhob. Dabei ging es nicht nur um Lizenzgebühren, sondern auch um die Kontrolle des Marktzugangs. Für die Winton Motor Carriage Co. war dieser Prozess von existentieller Bedeutung. Alexander Winton, der seine Fahrzeuge selber entwickelt hatte und sich keiner Patentverletzung schuldig gemacht hatte, war zunächst entschlossen, seine Sache vor Gericht durchzufechten. Der Prozess, der von Anfang an von großem öffentlichen Interesse begleitet war, verlief anfangs günstig für Winton. Erst als er einen prozesstaktischen Fehler beging und versuchte, das Patent mit einem Rechtseinwand direkt anzugehen, sanken seine Chancen. Zudem zog sich der Prozess in die Länge und Winton drohten die Mittel auszugehen. Nach über zwei Jahren war er Anfang 1903 gezwungen, auf einen Vergleich einzugehen. Die A.L.A.M. machte es ihm mit Vorzugskonditionen einfach, denn auch ihr war nicht unbedingt an einem Urteil gelegen, das ihr im negativen Fall die Geschäftsgrundlage entzogen hätte. Der lange und erbittert geführte Prozess hatte überdies einige Mängel in  ihrer Argumentationskette aufgezeigt und man war keineswegs mehr sicher, ein günstiges Urteil erreichen zu können. Unbezahlbar für die Kläger war aber die gewonnene Publicity, denn so konnten sie öffentlich berichten, dass Winton nachgegeben habe.

Der Seitenwechsel von Winton war ein vollständiger. Im März 1903 trat er der A.L.A.M. bei und entrichtete seine Lizenzgebühren. Sein Unternehmen wurde danach zu einer der Säulen der A.L.A.M.

Auch Wintons alter Rivale Henry Ford wurde 1902 verklagt; dieser prozessierte bis 1911 und über zwei Instanzen mit der A.L.A.M. und erreichte schließlich einen bedeutenden Teilerfolg. Das Gericht bestätigte zwar die Gültigkeit des Patents, schränkte sie aber ein auf Fahrzeuge mit Brayton-Motor. Davon wurde in den USA kein einziges hergestellt. Das Patent war somit zwar teilweise gültig aber mangels Lizenznehmer wirtschaftlich wertlos.

Wie viele Pioniere des Automobilbaus nahm Winton an Autorennen und Touren durch das Land teil, um Werbung für seine Produkte zu machen. Für eine 800 Meilen lange Fahrt von Cleveland nach New York City in zehn Tagen baute er ein spezielles Fahrzeug. 1901 verlor er in Grosse Pointe ein Rennen gegen Ford. Winton galt als so großer Favorit, dass ihn die Veranstalter schon vor dem Rennen nach seinen Wünschen zur Gestaltung des Pokals gefragt hatten. Sein Winton Bullett leistete 70 PS, und trotzdem gewann Ford völlig überraschend das Rennen.

Insgesamt hielt Winton über 100 Patente sowie zahlreiche Rekorde, so baute er 1913 den ersten amerikanischen Diesel-Motor und führte das Lenkrad ein anstelle des bis dahin üblichen Bügels. Sein populärstes Modell war der Winton Six. 1924 baute Winton sein letztes Auto, da der Konkurrenzdruck zu groß geworden war, und beschäftigte sich nur noch mit der Entwicklung von Motoren. 1930 wurde sein Unternehmen Winton Engine Corporation von General Motors übernommen und produzierte bis 1962 Eisenbahnmotoren.

Privates
Alexander Winton galt vor dem Ersten Weltkrieg als Millionär, der über ein Vermögen von rund fünf Millionen Dollar verfügte. Nach dem Krieg und der anschließenden Wirtschaftsrezession schmolz sein Vermögen auf rund 750.000 Dollar, die er größtenteils in seine Motorenproduktion investiert hatte. Nach der Heirat mit seiner dritten Frau, Marion Campbell, wurde eine von ihr komponierte Oper unter großen Kosten auf Wintons Anwesen in Lakewood aufgeführt, und als sie sich scheiden ließ, um einen Indianerhäuptling zu heiraten, erhielt sie 200.000 Dollar Abfindung. Deshalb war Winton 1930 wahrscheinlich gezwungen, seine Motorenunternehmen zu verkaufen. Als er starb, verfügte er noch über 50.000 Dollar, so dass seine Kinder das elterliche Anwesen verkauften.

Winton war viermal verheiratet. Seine erste Ehe schloss er mit einer Jugendfreundin aus Schottland in Manhattan; das Paar hatte sechs Kinder. Im August 1903 stürzte Jeannette Winton von einer Klippe in den Eriesee, der sich hinter ihrem Haus in Lakewood befand, und wurde tot aufgefunden. In zweiter Ehe heiratete der Witwer eine Cousine seiner ersten Frau in Glasgow und wurde Vater von zwei weiteren Kindern; seine Frau Labelle starb 1925. Seine vierte Ehe mit der Sängerin Mary Ellen Avery (Dolly) ging er im Alter von 70 Jahren ein, drei Tage, nachdem seine dritte mit der 39 Jahre jüngeren Komponistin und Gründerin der  Women's National League for Justice to American Indians, Marion Campbell, geschieden worden war.

Ehrungen
2005 wurde Alexander Winton in die Automotive Hall of Fame aufgenommen und 2006 in die Inventor Hall of Fame.

Anmerkungen

Literatur
 Thomas F. Saal and Bernard J. Golias: Famous But Forgotten The Story of Alexander Winton. Automotive Pioneer and Industrialist. Golias Publishing. 1997. ISBN 978-0-9653785-1-2
 Beverly Rae Kimes (Hrsg.), Henry Austin Clark jr.: Standard Catalogue of American Cars 1805–1942. 3. Auflage. Krause Publications, Iola WI, 1996; ISBN 978-0-87341-428-9.
 Beverly Rae Kimes (Hrsg.) Packard, a history of the motor car and the company; General edition, Automobile Quarterly, Kutztown, 1978; ISBN 0-915038-11-0.
 Albert Mroz: Illustrated Encyclopedia of American Trucks and Commercial Vehicles. Krause Publications, Iola WI, 1996; ISBN 0-87341-368-7.
 John A. Gunnell (Hrsg.): Standard Catalog of American Light Duty Trucks, 1896–1986. MBI Motor Books International, Osceola WI, 2. Auflage, 1993; ISBN 0-87341-238-9.

Weblinks

 The Family of Winton auf thesetonfamily.com

  (Winton erzählt seine Lebensgeschichte)
 Alexander-Winton in Encyclopædia Britannica (abgerufen am 20. Juni 2016)

Einzelnachweise

Schotte
US-Amerikaner
Rennfahrer (Vereinigte Staaten)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Unternehmer (19. Jahrhundert)
Unternehmer (Vereinigte Staaten)
Unternehmer (Verkehrswesen)
Automobilpionier
Geboren 1860
Gestorben 1932
Mann
Wikipedia:Artikel mit Video

Alexander Winton


Çalışma toplum bilimi toplum biliminin temel olarak çalışma yaşamına ve endüstri ilişkilerine odaklanmış alt disiplinidir. Endüstrileşmeyle birlikte ortaya çıkan toplumsal dönüşümlerin çalışma yaşamındaki yansımalarıyla ilgilenir.

Çalışma toplum bilimi, toplum biliminin en dinamik alt disiplinlerinden biridir. Emek süreci, sınıf tartışmaları, ayrımcılık, insan kaynakları yönetimi, dışlanma, yabancılaşma gibi tartışma başlıkları üzerine birçok toplum bilimci eserler vermekte ve çağdaş kapitalist toplumların irdelenmesi açısından tartışmalar sürdürülmektedir. Çalışma kavramının toplum bilimsel çalışmalara konu edilmesinin, toplumların geçmişleri kadar geleceklerine de ışık tutması beklenmektedir.

Sosyoloji dalları

Endüstri sosyolojisi


محمد الطاهر آيت علجت المقراوي، عالم مسلم جزائري.

الميلاد
الشيخ محمد الطاهر آيت علجت (31 أكتوبر 1916 - 13 يونيو 2023، تمقرة) شيخ وداعية ورئيس اللجنة الوطنية للفتوى ورئيس لجنة الأهلة والمواقيت الشرعية بالجزائر. حفظ القرآن الكريم في مسقط رأسه بزاویة جده الشیخ یحي العیدلي، ودرس في زاوية سيدي يحي العيدلي وزاوية سيدي أحمد بن يحي أومالو مبادیء العلوم العربية، واللغوية، ثم رحل إلى زاوية بلحملاوي في العثمانية قرب قسنطينة، ودرس هناك حتى تضلع خاصة في الفقه وعلوم اللغة والأدب، والرياضيات وحضر بعض الدروس على الشيخ ابن باديس في قسنطينة، ثم عاد إلى ثاموقرة، وتفرغ هناك للتعليم والتدرسي والإفتاء، وأقبل عليه طلاب العلم والمعرفة من كل الجهات ما بين بجاية على البحر، والهضاب العليا في الداخل ومن حوض الصومام إلى جبال البابور، فأحدث ثورة في ميدان التربية والتعليم، وأصبح طلابه وتلاميذه يلتحقون أفواجاً بجامع الزيتونة في تونس للدراسة والتحصيل ويتفوقون، لأن نظام الدراسة الذي يطبقه في معمرة ثاموقرة كان متطوراً يتماشى مع النظام الزيتوني في تونس، ومع نظام معهد عبد الحميد بن باديس، ومعهد الكتانية بقسنطينة، فتخرج الكثير من طلبته، وتصدروا للتربية والتعليم في كل قرى المنطقة، وشاركوا في الجهاد الثقافي مشاركة فعالة ومؤثرة.

المسار
حفظ الشيخ القرآن الكريم على يد والده، وهو في الحادية عشر من عمره، ثمّ أوكله إلى ثلاثة من شيوخ ثامقرة، أوّلهم الشّيخ الصّالح أوقاسي (المتخصّص في القراءات العشر) تلقّى شيئًا منه إلى جانب مبادئ العلوم الشّرعية والنّحوية، وثانيهم الشّيخ محند وعلي والطيب، أمّا ثالثهم فهو الشّيخ الطيّب اليتورغي. بعد ذلك ومثلما يؤكّد تلميذه محمّد الصّغير بن لعلام، ألحقه والده بزاوية سيدي أحمد أويحيى بأمالو، وهي لا تبعد عن ثامقرة، وعمره 12 سنة، فدرس على شيخين جليلين من كبار علماء المنطقة، بل من كبار علماء الجزائر، مدّة 4 سنوات، أوّلهم الشّيخ لحلو الخياري (كان حجّة في الفقه المالكي وفي القراءات)، والثاني هو العلاّمة الشّيخ السّعيد اليجري (أحد مؤسسي جمعية العلماء المسلمين الجزائريين) مختلف فنون العلم كالفقه واللغّة والصرف والبلاغة والفلك والحساب، ثمّ شدّ الرِّحال إلى زاوية سيدي الشّيخ بلحملاوي بوادي العثمانية قرب قسنطينة، حيث أتمّ هناك دراسته الشّرعية من فقه ولغة، كما تعدّاها إلى غيرها من العلوم كالحساب والفلك، بالإضافة إلى العلوم الإنسانية كالتاريخ والجغرافية وغيرها، على يد خمسة شيوخ كلّهم زيتونيون، ثلاثة منهم تونسيون هم: الشّيخ مصباح الحويدق والشّيخ محمد والشّيخ محمود قريبع، وجزائريان: الشّيخ السّعيد اليعلاوي والشّيخ أحمد البسكري.

مسيرة التعليم
عاد إلى قريته ثامقرة وهو في العشرين من عمره، عالمًا متكاملاً أُهِّلَ لأن يتبوّأ مقعد الأستاذية ويعتلي كرسي المشيخة للتّدريس، وأوّل ما قام به هو العمل على إحياء زاوية جدّه الّتي هدّمها الاستدمار، وكان له ما أراد بالتّعاون مع سكان ثامقرة، ووقع ذلك –يضيف الأستاذ بن لعلام- في 1937م، فاستأنف هذا المعهد العتيق الّذي أسّسه العالم الربّاني الوليّ الصّالح سيدي يحيى العيدلي في القرن التاسع الهجري، نشاطه في تحفيظ القرآن الكريم وتدريس العلوم الشّرعية واللّغوية والقراءات والحساب.. ففاضت شهرته العلمية وحسنت سمعته، فأقبل عليه الطلبة زرافات ووحدانًا، ليس من أهل المنطقة فحسب، بل من المناطق المجاورة مثل المسيلة والبرج وسطيف وتيزي وزو وضواحيها. وأنشأ الشّيخ الطّاهر نظامًا خاصًا بزاويته شبيهًا بنظم المعاهد الإسلامية الكبرى، وكان تلامذته يلتحقون بالزيتونة بزاد من العلم والأدب يشرف زاويتهم والقائم عليها.

زاويته ملاذ للمجاهدين

بعد السّمعة الطيّبة الّتي تركها الشّيخ في نفسية الطلبة، تحوّلت زاوية جدّه سيدي يحيى العيدلي إلى ملاذ وملجأ لكثير ممّن تبحث عنهم السّلطات الاستعمارية، حيث كانوا يتوافدون على الزاوية الّتي أضحت مؤسسة دينية واجتماعية وخيرية مفتوحة لكلّ للطّلبة والزوار.

المشاركة في الثورة
شارك في الثورة الجزائرية، هو وسائر طلبة زاوية سيدي يحي العيدلي الذين التحقوا كلّهم بركب المجاهدين بعد أن فجّر الاحتلال الفرنسي زاويتهم في أغسطس 1956 م. سافر إلى تونس في أواخر سنة 1957 م بإشارة من العقيد عميروش الذي كان الشيخ يتولى منصب القضاء في كتيبة جيشه، كما كان يتولى فصل الخصومات. ثم انتقل إلى طرابلس الغرب بليبيا حيث عيّن عضوا في مكتب جبهة التحرير هناك.

نفي الشّيخ

في هذه الأثناء، كانت فرنسا تراقبه من خلال عيونها وأعوانها وأذنابها، فقرّرت نفي الشّيخ الطّاهر من ثامقرة سنة 1948، بينما حاول طلبته ومريدوه إبطال هذا القرار، فكوّنوا –بحسب الأستاذ بن لعلام الّذي كان واحدًا منهم- وفدًا للاتصال بقائد الدوار، لكن القائد تبرّأ من المسؤولية وأجابهم "ليس في يدي شيء.. اذهبوا إلى بن علي الشيف (الحاكم بأمره في المنطقة)"، وذهبوا إليه في قصره في لعزيب، فلم ينزل من برجه العاجي حتّى لاستقبال ممثّل عنهم.

لكن الشّيخ استقبل قرار نفيه بابتسامته المعهودة، وبصبر جميل ونفس مطمئنة، فلحق بمنفاه في زاوية سيّدي سعيد بضواحي صدوق، ومكث فيها سنة واحدة معزّزًا مكرّمًا، إذ اعتبر طلاّب هذه الزّاوية وسكان القرية نزول الشّيخ الطّاهر في ضيافتهم بركة من الله عليهم.

تدمير المستعمر الفرنسي للزّاوية

بعدما رجع الشّيخ الطّاهر آيت علجت إلى مسقط رأسه سنة 1937، تولّى التّدريس والتّعليم بزاوية سيّدي أحمد بن يحيى بأمالو، وكان يقدّم فيها دروس تعليم القرآن واللّغة العربية والشّرعية، إلى غاية سنة 1956م حين أحرق الجيش الفرنسي الزّاوية.

التحاقه وطلبته بثورة التّحرير

شارك الشّيخ آيت علجت في الثورة الجزائرية هو وسائر طلبة الزّاوية الّذين التحقوا كلّهم بركب المجاهدين بعد تفجير الاحتلال الفرنسي لزاويتهم (الّتي تأسّست في القرن التاسع الهجري) في 1956، لأنّها كانت تدعو للثّورة ضدّها منذ الاحتلال الأوّل للجزائر. وقد وصف الشّيخ تلك الحقبة بالذهبية لأنّها كانت تمتاز بالأخوة والتّعاون والتّضحيات.

القاضي الشّرعي لجيش التحرير

كانت بداية الشّيخ آيت علجت خلال انضمامه لصفوف جيش التّحرير كقاضٍ شرعي، حيث كان ينتقل مع مجموعة من الجنود بين الكتائب في القرى والمداشر للنّظر في مختلف القضايا الّتي كانت تطرح على المواطنين وعلى الثّورة المباركة، فيحكم بما وفّقه الله في ذلك.

انتقاله إلى تونس ثمّ ليبيا

سافر إلى تونس في أواخر 1957 بإشارة من الشّهيد العقيد عميروش الّذي كان الشيخ يتولّى منصب القضاء في كتيبة جيشه، كما كان يتولّى فصل الخصومات، حيث كلّفه العقيد عميروش بالسّفر إلى تونس والإشراف على النشاط التعليمي للطلاب الجزائريين هناك، ثمّ انتقل إلى طرابلس الغرب بليبيا حيث عُيّن عضوًا في مكتب جبهة التحرير هناك، فبذل الشّيخ قصارى جهده إلى أن استقلّت الجزائر.

شهداء الزّاوية

شارك طلاب الزاوية بأمر من شيّخهم العلاّمة الطّاهر آيت علجت في الثورة التحريرية الكبرى، ثورة أوّل نوفمبر 1954، وانتقل منها إلى الرّفيق الأعلى ما يربو على 100 شهيد، وعلى رأسهم 4 ضباط من جيش التحرير الوطني وهم: سي عبد الرّحمن بن الموفق، وسي جمعة أويخلف (كان أوّل مساعد للشّيخ في التّدريس)، وسي سليمان أنتوال، وكذلك إسماعيل أنتوال وغيرهم.

بعد الاستقلال وفي سنة 1963 عاد إلى الجزائر، وعيّن أستاذا بثانوية عقبة بن نافع بالجزائر العاصمة، ثم بثانوية عمارة رشيد في بن عكنون، إلى أن أحيل على التقاعد سنة 1978.

التعليم بعد الاستقلال
بعد الاستقلال وفي سنة 1963 م عاد إلى الجزائر، وعيّن أستاذًا بثانوية عُقبة بن نافع بالجزائر العاصمة وثانوية عمارة رشيد بابن عكنون، إلى أن أحيل على التقاعد سنة 1978 م.

ثم عاد إلى نشاطه المسجدي بطلب من وزارة الشؤون الدينية؛ ليلقيَ دروسَ الوعظ والإرشاد وخطابة الجمعة بمسجد الغزالي بحي حيدرة وغيره من المساجد. ويُعَد الشيخ من الأعضاء البارزين ومن المؤسسين لرابطة الدعوة الإسلامية بالجزائر.

مؤلفاته
له مؤلفات كثيرة منها:

 تسجيل صوتي لشرحه لرسالة ابن أبي زيد القيرواني.
 تقريظ لكتاب ملتقى الأدلة الأصلية والفرعية الموضحة للسالك فتح الرحيم المالك تأليف الشيخ محمد باي بلعالم إمام ومدرس بأولف، ولاية أدرار.
 مختارات سلسلة شرح الموطأ.
 شرح ترتيب الفروق.
 شرح متن الرحبية .
 شرح كتاب الرسالة لابن أبي زيد القيرواني رحمه الله
 شرح متن الرسالة إلى باب الضحايا

تلاميذه
تخرَّج على يديه جملة من الطلبة، وبقي عطاؤه مستمرًّا إلى آخر عمره؛ يعقد دروسًا في الفقه والنحو وفنِّ القراءات وغيرها من العلوم الشرعية بمسجد بوزَرِّيعة الجديد (مسجد الإمام مالك بن أنس) في مكان إقامته.

ومن أبرز تلاميذه:

 الوزير السابق مولود قاسم نايت بلقاسم
 الأستاذ الدكتور محمد الشريف قاهر
 الشيخ أبو عبد السلام.

وفاته
توفي عن عمر ناهز 106 سنة مساء يوم الثلاثاء 13 يونيو 2023 في مستشفى مصطفى باشا بالعاصمة الجزائرية بعد تدهور حالته الصحية، ودفن في مقبرة عيسات إيدير ببني سوس.

مراجع

علماء دين سنة جزائريون
لغويون جزائريون
مالكية
مواليد 1916
لغويون عرب في القرن 20
لغويون عرب في القرن 21
كتاب جزائريون في القرن 20
كتاب جزائريون في القرن 21
وفيات 2023
وفيات 1444 هـ
مواليد 1336 هـ
مئويون جزائريون

محمد الطاهر آيت علجت


Patricia Reynaud-Bouret, née en , est une mathématicienne et directrice de recherche française. Elle dirige ses recherches au Laboratoire Jean-Alexandre Dieudonné à l'Université Côte d'Azur. En 2021, elle reçoit la médaille d'argent du CNRS.

Biographie
En 2002, Patricia Reynaud-Bouret soutient sa thèse de doctorat en statistique sur les processus ponctuels sous la direction de Pascal Massart à l'Université Paris-Saclay. Entre 2002 et 2003, elle effectue des recherches postdoctorales à Georgia Institute of Technology auprès de Christian Houdré.

En 2003, elle obtient un poste de chargée de recherche au département de mathématiques et applications de l'École normale supérieure. Elle rejoint en 2008 le Laboratoire Jean-Alexandre Dieudonné à l'Université Côte d'Azur, où elle est promue directrice de recherche en 2014. En 2020, elle fonde et dirige l'Institut NeuroMod dédié à la modélisation en neurosciences et cognition au sein de cette même université. En 2021, elle reçoit la médaille d'argent du CNRS pour ses travaux en statistique des processus de Hawkes.

Travaux
Elle étudie la modélisation stochastique et l'analyse statistique. Elle est notamment spécialiste en statistique des processus et plus particulièrement des processus de Hawkes, avec des applications en neurosciences et en génomique.

Ses recherches visent notamment à développer des méthodes de reconstruction de la connectivité fonctionnelle, un concept utilisé en neurosciences qui correspond à l'ensemble des connexions définies entre différentes régions du cerveau. Elle s'est intéressée également à l'apprentissage humain ou animal.

Elle participe aussi à des actions de vulgarisation scientifique en neurosciences comme avec l'évènement Neuroplanète à Nice.

Distinctions et récompenses

 2020 : Prix Pierre-Faurre de l'Académie des sciences
 2021 : Médaille d'argent du CNRS
2023 : .

Publications
 « Adaptive estimation of the intensity of inhomogeneous Poisson processes via concentration inequalities ». Probab. Theory Related Fields 126 (2003), no. 1, 103–153.
 « Lasso and probabilistic inequalities for multivariate point processes ». Bernoulli 21 (2015), no. 1, 83–143.
 Régis C Lambert, Christine Tuleau-Malot, Thomas Bessaih, Vincent Rivoirard, Yann Bouret, Nathalie Leresche, Patricia Reynaud-Bouret. « Reconstructing the functional connectivity of multiple spike trains using Hawkes models ». J. Neurosci Methods 297 (2018), 9-21.
 « Event-Scheduling Algorithms with Kalikow Decomposition for Simulating Potentially Infinite Neuronal Networks ». SN Comput. Sci. 1, 35 (2020).

Notes et références

Liens externes

Mathématicienne française
Mathématicien français du XXIe siècle
Lauréat de la médaille d'argent du CNRS
Étudiant du Georgia Institute of Technology
Docteur en mathématiques de l'université Paris-Sud
Élève de l'École normale supérieure
Chevalier de l'ordre national du Mérite

Patricia Reynaud-Bouret


Long Sutton es una parroquia civil y una villa del distrito de South Holland, en el condado de Lincolnshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Long Sutton tiene una superficie de 15,04 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Long Sutton tenía 4331 habitantes (47,38% varones, 52,62% mujeres) y una densidad de población de 287,97 hab/km². El 14,82% eran menores de 16 años, el 71% tenían entre 16 y 74 y el 14,18% eran mayores de 74. La media de edad era de 47,23 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 17,54% estaban solteros, el 62,1% casados y el 20,36% divorciados o viudos.

El 97,32% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,95% de la población, mientras que el 1,73% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,87% eran blancos, el 0,21% mestizos, el 0,53% asiáticos, el 0,14% negros, el 0,12% chinos y el 0,14% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 83,41%, el budismo por el 0,07%, el hinduismo por el 0,12%, el islam por el 0,09%, el sijismo por el 0,23% y cualquier otra religión, salvo el judaísmo, por el 0,18%. El 8,43% no eran religiosos y el 7,46% no marcaron ninguna opción en el censo.

1778 habitantes eran económicamente activos, 1706 de ellos (95,95%) empleados y 72 (4,05%) desempleados. Había 1947 hogares con residentes, 59 vacíos y 12 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Lincolnshire
Parroquias civiles de Lincolnshire

Long Sutton (Lincolnshire)


Kojo Adeyemo Annan (født den 25. juli 1973) er en schweizisk-ghanesisk forretningsmand og søn af FNs tidligere generalsekretær Kofi Annan.

Personer fra Genève

Kojo Annan


Hélcio Rogério (Feira de Santana, 1973) é um quadrinista brasileiro.

Começou sua carreira em 1998, participando da revista independente Brazuca Comics, publicada pelo Museu de Arte Contemporânea de Feira de Santana, na Bahia. Passou a trabalhar como ilustrador e artefinalista para diversos jornais e revistas. Seu estilo é marcado por linhas fortes e de claro/escuro marcantes, tendo como principais influências os quadrinistas Mozart Couto, Rodval Matias, Julio Shimamoto, John Buscema e
Frank Miller.

Desenhou diversas histórias em quadrinhos, tais como Impacto Fabricado no Brasil (editora  Taquara), Lorde Kramus (editora Universo), Sexy Total (editora Rickdan), Área 71 (independente), Peryc, O Mercenário (independente) e Billy the Kid (independente).

Em 2010, desenhou o romance gráfico independente Lucas da Vila de Sant'anna da Feira, escrito por Marcos Franco e Marcelo Lima. Por este livro, Hélcio ganhou em 2011 o Prêmio Angelo Agostini de melhor desenhista e de melhor lançamento independente.

Em 2012, Marcos Franco e Hélcio Rogério publicaram o romance gráfico Sant'anna da Feira, Terra de Lucas, que desenvolveu com mais profundidade a história de Lucas da Feira, contando com 176 páginas contra as 48 páginas (sendo apenas 30 de quadrinhos) da primeira obra. Embora sejam duas obras distintas, o novo livro deu continuidade à pesquisa de Marcos Franco que originou o primeiro álbum.

Autores de banda desenhada do Brasil
Homens ganhadores do Prêmio Angelo Agostini
Naturais de Feira de Santana
Brasileiros do século XX
Brasileiros do século XXI

Hélcio Rogério


Sir Aaron Klug OM HonFRMS PRS (født 11. august 1926, død 20. november 2018) var en litauiskfødt, sydafrikansk uddannet britisk kemiker og biofysiker. Han modtog nobelprisen i kemi i 1982 for udviklingen af elektronkrystalografisk mikroskopi og sin belysning af strukturen af biologisk vigtige nukleinsyre-proteinkomplekser.

Referencer

Nobelprismodtagere fra Storbritannien
Nobelprismodtagere i kemi
Biokemikere fra Storbritannien
Præsidenter af Royal Society

Aaron Klug


Otávio Gonçalves do Rosário (Marapanim, 02 de janeiro de 1938), mais conhecido como Mestre Otávio Travassos, é um mestre de cultura popular paraense, tocador de maracas em grupos de carimbó.

Biografia
Otávio Gonçalves do Rosário nasceu em 02 de janeiro de 1938, na Vila de Cruzador, no interior da cidade de Marapanim, no Pará, Brasil. É filho de Raimundo Travassos do Rosário (Mestre Travassos) e de Maria Gonçalves do Rosário. Participa de grupos culturais (como o boi Rei da Fazenda e o Boi Malhadinho) desde meados da década de 1960, quando tinha 12 anos, por influência do pai.

Raimundo, pai de Otávio, mudou-se da Vila de Maranhãozinho para a Vila do Cruzador quando tinha vinte anos de idade, com um bajo na sacola. Ao longo da vida, se destacou como mestre da cultura popular, atuando como artesão; cantador de ladainha; compositor de carimbó, cordão e boi-bumbá; folclorista e músico. Fundou o grupo de carimbó Os Canarinhos e auxiliou na criação de festas populares (como a Festa de São Benedito) realizadas até os dias atuais.

Como o pai, Otávio atua em diversas áreas culturais: é artesão, cantor, compositor e músico. Participou de diversas festas populares e festivais com grupos de carimbó como o Canarinhos da Vila de Cruzador, o Independentes de Marapanim, o Uirapuru de Marapanim e o Originais de Marapanim (que ajudou a fundar). Ele também ajudou a formar vários cordões, como o Cordão do Bandeirado, o Cordão do Garimpeiro e o Cordão do Xarel.

Seu sobrinho, Mestre Almir, ajudou a fundar o Grupo de Carimbó "Raízes do Mestre Travasso" (em 23 de novembro de 2017) e a Escolinha de Carimbó Mirim "Raízes do Mestre Travasso"; ambas em homenagem ao avô.

Patrimônio cultural
O carimbó (também chamado curimbó, samba de roda do Marajó ou baião típico de Marajó) é uma manifestação cultural brasileira de origem afro-indígena, formado por gênero musical e dança, criado no século XVII no então Império das Amazonas/Conquista do Pará (atual estado do Pará) na então América Portuguesa/Brasil Colônia. Em setembro de 2014, o rítmo/gênero tornou-se patrimônio Cultural Imaterial do Brasil; o registro foi aprovado por unanimidade no conselho do Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional (IPHAN).

Cultura do Pará
Festas juninas no Brasil
Carimbó

Brasileiros de ascendência africana

Mestre Otávio Travassos


ඉස්ලාමීය දේවධර්ම ශාස්ත්‍රය ප්‍රකාර, දෙවියන්වහන්සේ (ආරාබි: Allāh) යනු සියළු-බලැති හා සියළු-දේ-දන්නා මැවුම්කරු, පෝෂකයානන්, නියම කරන්නන්, සහ සමස්ත විශ්වයෙහි විනිශ්චයකාරයානන් වෙති. දෙවියන්වහන්සේ දැඩි ලෙසින් ඒකභාවී බව සැලකීම පිළිබඳව සංක්ල්පීකරණය සම්බන්ධයෙන් ඉස්ලාම් ධර්මය බැර අවධාරණයක් ගෙන හැර පායි  (tawhid). දෙවියන්වහන්සේ අතුල්‍ය වන අතර  (wahid) නිසග ලෙසින් ඒකීය (ahad), සර්ව-අනුකම්පාසහගත සහ සර්වබලධාරි වන සේත.

දෙවියන්වහන්සේගේ ඒකත්වය

දෙවියන්වහන්සේගේ ඒකීයත්වය හෙවත් තවිභීදය යනු දෙවියන්වහන්සේ (අරාබියෙන්;අල්ලාහ්) අසමසම (වාහිද්) බවත්, ඒකීය බවත් තරයේ විශ්වාස කිරීමයි. අල් කුර් - ආනය මෙලොව ඉක්මවා යන අසහාය නියත සත්‍යයක පැවැත්ම පිළිබඳව තරයේ කියා සිටියි. සම්පූර්ණ නිමැවුමෙන්ම ස්වාධීන වූත්, අනූපමේය වූත්, අභේද්‍ය වූත් භාවයක් පිළිබඳව අල් කුර් - ආනය සඳහන් කරයි.

කුර් - ආනයට අනුව,

" ඔහු නම් එකම දෙවියන් වහන්සේය, අභේද්‍ය වූ දෙවියන් ය, ඔහු උත්පත්තිය ලබා නොදෙන්නේ ය, ඔහු ඉපිදවන්නේ ද නැත. ඔහු ඔහු තුළමය, ඔහු කිසිවකත් මත යැපෙන්නේ නැත. "(සුරාව 112 – 1- 4)
"ඔබගේ අධිපතියා මුළුමනින්ම ස්වාධීන වේ, සියලු දේම ඔහු විසින් නිර්මාණය කරයි. ඔහුට රිසිවී නම් අනෙකෙකුගේ බීජයෙන් ඔබ තුළ ජනිත කළ සේම, ඔබව නෙරපා හැර අනිකුන් සමඟ ඔබව ප්‍රතිස්ථාපනය කළ හැකිය. "(සුරාව 5 : 133)

වින්සන්ට් කෝනෙල්ට අනුව අල් කුර් - ආනය, යතාර්ථය සමස්ථයක් වශයෙන් ඒකාබද්ධව ගෙන විස්තර කිරීම මඟින් දෙවියන් වහන්සේගේ අද්වෛතවාදී ප්‍රතිරූපය ගොඩනඟයි. මෙහිදී දෙවියන් වහන්සේ  පැවැත්මක් ඇති සියලු දේම විස්තර කරන හෝ සියලු දේම පවරන  තනි සංකල්පයක් ලෙස ගෙන ඇත.

ඔහු මුල්ම සහ අවසාන පුද්ගලයායි. ඔහු බාහිර සහ අභ්‍යන්තර පුද්ගලයායි. එමෙන්ම සියලු දේ ගැනම දැනුමක් ඇත්තායි." (සුරාව 57:3) ඉස්ලාම් ධර්මයේ මුලික වශයෙන්  එන ඒකදේවවාදය හා සමඟ ඇති නොගැලපීම නිසාත්, මැවුම්කරු සහ සත්වයා යන දෙකෙහි  වෙනස අපැහැදිලි වන පරිදි දෙවියන් වහන්සේගේ අද්වෛතවාදී ප්‍රතිරූපයක් කරා යන නිසාත් ඇතැම් මුස්ලිම්වරු විසින් මෙම විවරණය, දැඩි ලෙස විවේචනයට ලක් කරනු ලබයි.

දෙවියන් වහන්සේගේ අභේද්‍ය භාවය(භේද රහිත බව), දෙවියන්වහන්සේගේ වෛරීභාවයේ අභේද්‍යත්වය හඟවයි. මෙය විශ්වය යන්න අනුභූතීන් සහ බහුදේව වාදයේ එන සදාචාරාත්මක ව්‍යාකූලත්වයට වඩා, සාධාරණ සහ සදාචාරාත්මක ලෙස සංගත දෙයක් යන අවබෝධය ඇති කරයි. තවද අල් කුර් - ආනය දැක්වෙන පරිදි කුසල් සහ අකුසල් යන දෙක ඇතිවන්නේ දෙවියන්ගේ නිර්මාණාත්මක ක්‍රියාවලින් බවත්, නපුරු බලවේග වලට කිසි දෙයක් නිර්මාණය කිරීමේ හැකියාවක් නැති බවත්, තර්කයන් ලෙස ගෙන, දෙවියන් වහන්සේගේ ද්වි ආකාර චින්තනයන් ප්‍රතික්ෂේප කරයි. ඉස්ලාම් ධර්මය අදහන දෙවියන් ස්ථානීය හෝ ගොත්‍රික නොව, සාර්වත්‍ර දෙවියෙකි, සාරධර්ම සමෝදානය කර අකුසල් වලට  කිසිදු ඉඩක් ලබා ගෙන නොදෙන බලවේගයකි.

තව්හීදයේ ඉස්ලාම් ධර්මයේ දැක්වෙන ප්‍රකාශයන්ගේ ප්‍රධානතම  වගන්තිය පිහිටුවයි.  තමාට කළ නොහැකියැයි අල් කුර් - ආනයේ සඳහන් වෙන එකම පාපය නම්, මැවූ වස්තුවක් දේවත්වයෙන් ලා සැලකීමයි. ඉස්ලාම් ධර්මයේ ඉගැන්වීම් සියල්ලම තව්හීද් යන ප්‍රතිපත්තිය මත පදනම් වේ යැයි මුස්ලිම්වරු විශ්වාස කරති.

දෙවියන්වහන්සේගේ ගුණාංග
ශුද්ධ වූ අල් කුර් - ආනයේ දෙවියන්‍වහන්සේගේ උපලක්ෂණ හඳුන්වනු ලබන්නේ 'දෙවියන්වහන්සේගේ විචිත්‍රවත් නාමයන්' ලෙසයි. ගර්හාඩ් බොවරින්ට අනුව ඒවා සම්ප්‍රදායානුකූලව ගණනය කළවිට  99 ක් වන අතර, එයට අල්ලාහ් ගේ උත්තරීතරම නාමය වන අල් ඉස්ම් අල් - අසාම් ද අයත් වේ. අල් කුර් - ආනයේ විවරණ සාහිත්‍යයේ දේව නාමයන් ලැයිස්තුගත කිරීමේ කුර් - ආන ප්‍රකාශය 17:110 දෙවියන් වහ්නසේ අමතන්න, එසේත් නැතිනම් අනුකම්පා සහගත වූවෝ අමතන්න, ඔබ කා හට ඇමතුවද, විචිත්‍රවත්ම නාමයන් හිමිවන්නේ ඔහුටය'' ලෙස දැක්විය හැක. තවද 59:22:24 හි ද දෙවියන්වහන්සේගේ ගෞරව නාම දොළසකට වැඩියෙන් අඩංගු වේ. දෙවියන්වහන්සේගේ විචිත්‍රවත් නාමයට පහත දැක්වෙන දේ ඇතුළත් වේ.

-	අතිශයින්ම කරුණාහරිත

-	අතිශයින්ම  අනුකම්පා සහගත

-	නිරතුරුවම කමා කරන්නා

-	නිරතුරුවම සපයන්නා

-	ලෝකයන්ගේ අධිපති සහ පෝෂකයා

-	ස්වයං යැපෙන්නා (සියලුම ජිවින් පෝෂණය සඳහා යැපෙන්නේ ඔහු මතය)

-	සර්වකාලීන අධිපති (සදා නොමැරෙන්නා)

-	උත්තරීතරව ප්‍රඥාවන්තයා

ඉස්ලාමීය දේව ධර්මය දෙවියන්වහන්සේගේ උපලක්ෂණ සහ දිව්‍ය හරය යන දෙක අතර පැහැදිලි වෙනසක් පෙන්වා දෙයි.

දෙවියන්වහන්සේ හඳුන්වන ආකාරයන්

දෙවියන්වහන්සේගේ සර්වඥතා ඥානය

සංසන්දනාත්මක දේවධර්ම ශාස්ත්‍රය

සටහන්

දෙවියන්වහන්සේ (ඉස්ලාම් මතය)


Mønshaug Station (Mønshaug stoppested) var en jernbanestation på Hardangerbanen, der lå ved Mønshaug i Voss kommune i Norge.

Stationen åbnede som holdeplads 1. april 1935, da banen blev taget i brug. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. august 1958. Persontrafikken på banen blev indstillet 2. juni 1985, og 1. marts 1988 blev den nedlagt.

Stationsbygningen blev opført i 1935 efter tegninger af NSB Arkitektkontor.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Hardangerbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1935
Ophørt i 1988
Jernbanestationer i Hordaland

Mønshaug Station


Hitler é um comercial de televisão realizado pela W/Brasil para a Folha de S.Paulo em 1988. O comercial ganhou vários prêmios, inclusive o Leão de Ouro, em Cannes, em 1989.

Equipe técnica
O comercial, que contou com locução de Ferreira Martins, teve Washington Olivetto como diretor de criação, o publicitário Nizan Guanaes foi o redator, com Gabriel Zellmeister na direção de arte e Andrés Bukowinski na direção do filme.

Veja também
 Agência de publicidade

Ligações externas
 "Hitler" concorre a comercial do século (Folha)

Comerciais de televisão do Brasil
Adolf Hitler
1988 na televisão no Brasil
Folha de S.Paulo
Comerciais de televisão da W/Brasil

Hitler (comercial de televisão)


Pirit, formülü FeS2 olan, kübik sistemde billurlaşan demir sülfür.

Özgül ağırlığı 5-5,02 arasında, mohs sertlik ölçeği 6 - 6,5 arasında değişen piritin, billurları metal parlaklığındadır. Elektriği iletir ve ısıtıldığında zayıf bir elektrik akımı üretir. Kavrulma sonunda kükürt dioksit verdiğinden, sülfürik asit üretiminde kullanılır. Tortul kayaçlarda ve başkalaşma kayaçlarında bulunur. En yaygın ve en bol sülfür mineralidir. Sahip olduğu altın renginden dolayı, çoğu zaman altınla karıştırıldığından, "aptal altını" (fool's gold) diye de anılır.

Galeri

Sülfür mineralleri
Demir mineralleri
Simyasal maddeler
İnorganik bileşikler
Yarı iletkenler
Kübik mineraller

Pirit


La U.S. Route 54 o Ruta Federal 54 (abreviada US 54) es una autopista federal ubicada en el estado de Illinois. La autopista inicia en el oeste desde la desde el Puente Champ Clark hacia el este en la . La autopista tiene una longitud de 376,6 km (234 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras interestatales, y el resto de rutas federales, la U.S. Route 54 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Cruces
La U.S. Route 54 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  del IDOT
 Lista de ciudades servidas por autopistas federales}
 Lista de Autopistas por estado en AARoads.com

Carreteras federales de Illinois

en:U.S. Route 54#Illinois

U.S. Route 54 (Illinois)


1854, ජූලි 22 දිනදී, ඉංග්‍රීසි කාරකා විද්‍යාඥ ජෝන් රස්ල් හයින්ඩ් විසින් සොයාගැණුනු 30 යුරේනියා යනු,  ප්‍රධාන වළල්ලට අයත් විශාල ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයෙකි.

ආශ්‍රිත

30 යුරේනියා


سالم جاسم المضف، رئيس سابق لديوان المحاسبة الكويتي.

ترأس ديوان المحاسبة الكويتي في الفترة ما بين 29 ابريل 1975 و1 ابريل 1980.

مراجع

اقتصاديون كويتيون
رؤساء ديوان المحاسبة الكويتي
وزراء تخطيط كويتيون

سالم جاسم المضف


Ioan Iosif (n. 1 septembrie 1887, Goagiu – d. 18 iulie 1969, Rupea) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Ioan Iosif s-a născut în comuna Goagiu, fostul județ Odorhei, la 1 septembrie 1887.
În privința studiilor, a studiat politehnica la Budapesta, a urmat cursurile Universității din Laussane, Elveția, și-a luat doctoratul în Drept la Universitatea din Sorbona, Paris și a urmat și cursuri de economie la Universitatea din Londra. Înainte de Primul Război Mondial a profesat ca profesor.
În timpul războiului a fost închis alături de soția sa în lagărul de la Sopron, Ungaria.
După evenimentele post război, a practicat avocatura la Rupea, jud. Târnava Mare.
A publicat și câteva lucrări în țară și în străinătate pe teme economice. O astfel de lucrare ar fi La stabilisation du change roumain, Paris, 1939..
A decedat la 18 iulie 1969, în Rupea.

Activitatea politică

La 1918 a fost ales președinte al C.N.R., participând la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia ca delegat al cercului electoral Cohalm. A fost inițiatorul constituirii Gărzii Naționale în Cohalm și în împrejurimi.
După 1918 a fost ales în Marele Sfat Național al Transilvaniei. A fost și primpretor al plășii din Cohalm, apoi comisar economic în delegația română la Conferința de Pace de la Paris.
A fost ales și ca deputat în prima legislatură a României Mari, inspector în Ministetul Muncii și Sănătății.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005 ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1887
Decese în 1969
Avocați români
Politicieni români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Ioan Iosif (avocat)


Monachella est originellement un diminutif du nom italien Monaca (« religieuse »).

Sciences et techniques
En biologie :
 Monachella est un genre de passereaux, de la famille des Petroicidae. On n'en connaît que l'espèce Monachella muelleriana ;
 Helvella monachella est une espèce de champignons ascomycètes, de la famille des Helvellacées.

Sciences humaines et sociales
 Monachella est le nom donné à la Dauphinelle des champs (Delphinium consolida) dans le chapitre De Calacanta du Tractatus de herbis ().

Culture et société
 Monachella est un lampadaire créé par par Luigi Caccia Dominioni en 1953.
 La monachella della fontana est un opéra de , créé en 1923.

Épithète spécifique

Monachella (homonymie)


Faustino Sainz Muñoz (Almadén, província de Ciudad Real, Espanha, 5 de junho de 1937 - Madrid, 31 de outubro de 2012) foi um diplomata da Santa Sé.

Faustino Sainz Muñoz estudou filosofia e teologia católica. Completou o doutorado em direito canônico na Pontifícia Universidade Lateranense de Roma. Foi ordenado sacerdote em 19 de dezembro de 1964 e foi vigário em Somosierra em 1965/66. De 1965 a 1967 lecionou Direito no Movimento Internacional de Estudantes Católicos (IMCS) da Pax Romana ICMICA e foi oficial diocesano do IMCS em 1966/67. Em 1966/67 esteve também na pastoral da paróquia madrilena Nuestra Señora de la Concepción.

Sainz ingressou no serviço diplomático da Santa Sé em 1970 e formou-se na Pontifícia Academia Diplomática. Ele trabalhou inicialmente nas missões papais no Senegal e na Escandinávia e no Conselho de Assuntos Públicos da Igreja da Secretaria de Estado do Vaticano. Em 1975 foi membro da delegação da Santa Sé às conversações preparatórias da Comissão para a Segurança e Cooperação na Europa (CSCE). Ele foi então responsável pelas relações com a Polônia, Hungria e mais tarde a União Soviética e a Iugoslávia na Secretaria de Estado do Vaticano. Em 1978 acompanhou o Cardeal Antonio Samorè e conseguiu evitar com sucesso um conflito militar entre Chile e Argentina (Conflito de Beagle). Em 1979 acompanhou o Papa João Paulo II em sua viagem à Polônia natal.

Em 29 de outubro de 1988, o Papa João Paulo II o nomeou Arcebispo Titular de Novaliciana e Pró-Núncio Apostólico em Cuba. O Cardeal Secretário de Estado Agostino Casaroli deu-lhe a consagração episcopal em 18 de dezembro de 1988; Os co-consagradores foram o Arcebispo da Curial Maximino Romero de Lema e o Cardeal Angel Suquía Goicoechea, Arcebispo de Madri. Com seu trabalho em Cuba e as muitas conversas com Fidel Castro, ele deu uma contribuição significativa para o desenvolvimento positivo da Igreja Católica em Cuba.

Em 7 de outubro de 1992, João Paulo II o nomeou núncio apostólico no Zaire (República Democrática do Congo desde 1997). A Nunciatura Apostólica foi um santuário procurado durante o genocídio de 1994 em Ruanda. Em 21 de janeiro de 1999 foi nomeado primeiro núncio apostólico junto à União Européia em Bruxelas; esteve significativamente envolvido no desenvolvimento da Convenção Europeia dos Direitos do Homem e do Tratado que estabelece uma Constituição para a Europa.

Em 11 de dezembro de 2004 foi nomeado Núncio Apostólico no Reino Unido. Após um pequeno derrame em 16 de maio de 2010, ele acompanhou Papa Bento XVI em Edimburgo em setembro de 2010 em sua viagem apostólica à Grã-Bretanha. Em 2 de dezembro de 2010, ele concluiu seu serviço no Reino Unido com um serviço de ação de graças na Catedral de Westminster. Papa Bento XVI aceitou sua demissão por motivos de saúde em 5 de dezembro de 2010. Ele morreu em decorrência de um tumor cerebral. Foi sepultado na igreja paroquial de Concepción de Nuestra Señora de Madrid; a cerimônia foi presidida pelo Cardeal Antonio María Rouco, Arcebispo de Madri e Presidente da Conferência Episcopal Espanhola.

Por causa de seu trabalho, Faustino Sainz gozou de grande reputação no Chile, Inglaterra e País de Gales. Ele foi premiado com um Doutorado Honorário de Direito da Universidade de Aberdeen em 2007.

Ver também

Arcebispos católicos da Espanha

Faustino Sainz Muñoz


කිරි මුහුදු දියවරට ඉකිබිඳින

      ෴ දුල්ලෑව වලව්ව ෴

   දුල්ලෑවේ වලව්ව ද දළදා මාළිගයේ පත්තිරිප්පුව, නුවර වැව හෙවත් කිරි මුහුද යනාදිය නිර්මාණය කළ දේවේන්ද්‍ර මූලාචාරී ශිල්පියාගේ නිර්මාණ වෑයමක් ම ය. පසළොස්වක පොහොය දාට සඳ එළියේ සුදු ඇඳුමින් සැරසී ජටාවක් හිස බැඳ වඩු රියන් ලෑල්ල අතින් ගත් දේවේන්ද්‍ර මූලාචාරී ශිල්පියා කිරි මුහුදේ සිට දළදා මාළිගය දෙසට යන බව දුටුවන් පවසයි.

   ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජගේ බලතල හිමි රදලවරුන් වෙනුවෙන් සෙංකඩගල පුරවරයේ අලංකාර ගෙවුයන් සමඟ ප්‍රතාපවත් වලව් 18ක් ඉදිකර තිබුණි. සමහර වලව් ඉංග්‍රීසීන් විනාශ කර දැමු අතර අතලොස්සක් ඔවුන්ගේ භාවිතය සඳහා අත්පත් කරගත්තා ය. එසේ ඉතිරි  වූ වලව් අද දවසේ භාවිතා වන්නේ මෙපරිදි ය.

⭐ පිළිමතලව්වේ මහ අධිකාරම් වලව්ව - නුවර ජනාධිපති නිල නිවස

⭐ ඇහැළෙපොල මහ අධිකාරම් වලව්ව - නිදහස් වූ රිමාන්ඩ් සිරමැදිරිය

⭐ දුනුවිල මිල්ලෑව ගජනායක නිළමේ වලව්ව - වත්මන් මහ නගර සභාව

⭐ මුල්ලේගම වලව්ව - ශාන්ත සිල්වෙස්ටර් විදුහල

⭐ දුල්ලෑව නිලමේ වලව්ව - රැජන හෝටලය

   සියපත්තුවේ අධිකාරම් වූ දුල්ලෑවේ මහ නිළමෙට පුතෙකු හා දූවරු පස් දෙනෙකු වූ අතර පුත්‍ර රත්නය කලක් වලපනේ දිසාපති තනතුර දැරූ බව සඳහන් වේ. දළදා මාළිගයේ දියවඩන නිළමේ තනතුරට ද පත් වූ දුල්ලෑවේ නිළමේ මාතලේ කැරැල්ලට සම්බන්ධ බවට චෝදනා කර ඉංග්‍රීසීන් විසින් සිරගත කර ඇත. සෙංකඩගලපුර දළදා මාළිගය පෙනෙන මානයේ රැජින හෝටලය වන්නේ ඉංග්‍රීසීන් විසින් රජයට පවරා ගන්නා ලද දුල්ලෑවේ වලව්ව යි.

   සියලු ගෘහ භාණ්ඩ සහිතව ඉංග්‍රීසීන් අතට පත් වූ දුල්ලෑවේ වලව්ව අශ්ව රථගාල, අශ්ව ගාල, බරාදි, ආලින්ද, නිදන කාමර, ස්නානගාර, මුළුතැන් ගෙවල්, නඩු අසන ශාලා, සිරමැදිරි ආදී බොහෝ අංගයන්ගෙන් සමන්විතව තිබී ඇත.

   ටැම්පිට අත්තිවාරම් ක්‍රමය භාවිතා කර ඇති පෞරාණික ගොඩනැගිල්ලේ බිත්ති කොහුබත්, සියුම් වැලි හා කිරි මැටි මිශ්‍ර බදාමයකින් කපරාරු කර ඇත. ග්‍රීක සම්ප්‍රදායේ කැටයම්, ආනයනික රැන්ගුන් තේක්ක ගෙබිම හා තරප්පු, උඩරට සම්ප්‍රදායේ කෙටි වහල හා සිංහල උළු, මැද මිදුල හා අලංකාරව ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ පෞඩත්වය විදහාපායි.

    1818 දී ජෝන් ඩොයිලි ප්‍රථම ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුකාරයා ලෙස පත් වීමත් සමඟ දුල්ලෑව වලව්ව ආණ්ඩුකාර නිල නිවස බවට පත්විය. පිළිමතලව්වේ වලව්ව ආණ්ඩුකාර නිල නිවස බවට පත් වූ පසු දුල්ලෑවේ වලව්ව ඉංග්‍රීසි සහ මැලේ හමුදා නවාතැන් ස්ථානය වී ඇත.

   1841 දී ස්ටෙන්ස් මහත්මිය දුල්ලෑවේ වලව්වේ කොටසක ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් සඳහා භෝජනාගාරයක් හා නවාතැන්පොළක් පවත්වාගෙන ගොස් ඇති අතර එසේ ආරම්භ වූ රැජින හෝටලය කලින් කලට විවිධ ව්‍යාපාරිකයන් යටතේ ප්‍රතිසංස්කරණය වීමෙන් අද දවසේ හෙට්ටි වීදියට හා දළදා වීදියට දෙපසට විහිදී මහල් තුනකින් යුත් ලොව ප්‍රසිද්ධ සංචාරක හෝටලයක් බවට පත්වේ. බ්‍රිතාන්‍ය සහ අයෝනික ග්‍රීක සම්ප්‍රදායේ විශාල ආරුක්කු, වතිකානු ක්‍රමයේ ද්විත්ව කුළුණු 1875 දී එක් කර ඇත.

   1896 දී මොල්ලිගොඩ වලව්වත් රැජින හෝටලයට ඈදා ගෙන ඇත. දළදා වීදියෙන් කොටසකුත් සම්බන්ධ කරගෙන වර්ධනය වූ රැජින හෝටලයේ ප්‍රධාන පිවිසුම් පියස්සට ඉංග්‍රීසි හමුදාවේ සෙබල තොප්පියේ ආකෘතිය සවි කරන්නට තරම් හෙළයින්ට හා දළදා වහන්සේට සමච්චල් කළ ඉංග්‍රීසීන් කෲර විය.

   කොළඹ ගාලු මුවදොර හෝටල් ජාලය මඟින් වර්තමානයේ කළමනාකරණය වන රැජින හෝටලය විදුලි සෝපාන, පිහිනුම් තටාක, ඇල් දිය හා උණු දිය පහසුකම්වලින් යුත් නාන කාමර, අන්තර්ජාල පහසුකම් සහ දේශීය නිර්මාණ අලවිසැල්, දේශීය හා විදේශීය භෝජනාගාර, තැබෑරුම් ඇතුළු බොහෝ පහසුකම් වලින් යුක්තය. මහනුවර දළදා පෙරහර මංගල්‍යය පෞද්ගලික සදළු තලයක සිට නැරඹීමට ඇති හැකියාව නිසා ම රැජින හෝටලය සංචාරක ආකර්ශනය වඩාත් දිනාගෙන ඇත.

රැජිණ හෝටලය


Olaylar

Doğumlar
 15 Eylül - Marco Polo, ünlü İtalyan gezgin, ünlü kâşif ve tüccar Niccolo Polo'nun oğlu (ö. 1324)
 tarihi bilinmeyen
 Zhao Mengfu, Yuan Hanedanı döneminde yaşamış Çinli ressam ve akademisyen (ö. 1322)

Ölümler
 3 Kasım - III. İoannis, İznik İmparatoru (d. 1192)
 tarihi bilinmeyen
 II. Alâeddin Keykubad, Türkiye Selçuklu Sultanı (d. 1239)
 Fariseddin Aktay, Sultan Aybeg'in ordusunun komutanlarından biri

1254


Malatesta var et italiensk fyrstehus.

Malatesta var en fornem italiensk familie, der fra 1295 til 1500 herskede over byen Rimini og dens territorium og efterhånden udvidede dette. Stamfaderen, en Guelferhøvding, som 1275 opkastede sig til hersker i Rimini, skal have fået navnet som øgenavn; det betyder "slemt hoved". Slægten har en række voldsomme og samvittighedsløse, men tillige højt begavede krigerske og administrativt dygtige tyranner at opvise, og dens historie er rig på blodgerninger og andre grueligheder. En af de tidligste og mest kendte medlemmer af familien var Giovanni Malatesta (død 1304), gift med Francesca da Rimini, hans broder Paolo Malatesta (ca. 1246, død 1285) var Francescas elskede, og det var i Malatestaernes borg, at Francescas og Paolos tragedie (Dantes inferno) udspilledes. Senere træffer man Sigismondo Pandolfo Malatesta (død 1468), der var en tapper kriger, en kundskabsrig beskytter af videnskab og kunst, men om hvem der berettes en mængde forfærdelige misgerninger. 1500 erobrede Cesare Borgia Rimini og jog slægten Malatesta i landflygtighed. 1503 blev byen solgt til Venedig, 1528 tilfaldt den endelig Pavestaten; efter den tid rejste slægten sig ikke mere.

Kilder

Malatesta

Huset Malatesta


A City Sleeps é um jogo de tiro com rolagem desenvolvido pela Harmonix para sistemas Microsoft Windows e Mac OS X em 16 de outubro de 2014.

Jogabilidade
A City Sleeps é um jogo de tiro com dois manípulos de rolagem horizontal.  O jogador controla Poe, um exorcista dos sonhos que entra nos pesadelos dos cidadãos de SanLo City para ajudar a libertá-los de uma força que controla a cidade.  O jogador move Poe pela tela com um stick do controle e aponta sua arma com o outro para desviar da torrente de balas que as forças do pesadelo disparam contra ela e derrotá-las com sua própria arma.  O jogador também pode mover Poe para perto de um inimigo, arriscando mais danos de suas balas, mas permitindo que Poe derrote o inimigo com uma espada, o que ajuda a construir um medidor especial.  Quando este medidor estiver cheio, o jogador pode acionar um ataque especial que afeta todos os inimigos na tela. Os padrões de aparência dos inimigos e quando eles disparam estão intimamente ligados à trilha sonora do jogo, refletindo na experiência anterior da Harmonix no desenvolvimento de jogo de ritmo .

Além de suas próprias habilidades, Poe possui um trio de "fantasmas" que a acompanham e que podem ser anexados a nós especiais localizados nos níveis.  Cada fantasma tem uma habilidade única: um pode curar Poe, outro pode disparar suas próprias balas e o terceiro pode drenar a saúde dos inimigos presos nas proximidades.  O tipo de nó afetará como essas habilidades funcionam;  por exemplo, o fantasma gerador de saúde em alguns nós pode acabar disparando balas de saúde que Poe pode usar para restaurar a saúde, enquanto outros nós podem criar um campo de restauração de saúde perto do nó.  O jogador pode trocar fantasmas e nós a qualquer momento, embora os inimigos continuem a atirar em Poe durante este processo.

Desenvolvimento e lançamento
A City Sleeps foi desenvolvido por uma parte da equipe da Harmonix que trabalhou em seu jogo de tiro em primeira pessoa baseado em música, Chroma. O título foi revelado na convenção PAX Prime em 2014.

Recepção

A City Sleeps recebeu críticas "mistas" de acordo com o site do Metacritic.

Referências

Ligações externas

Harmonix Music Systems
Jogos para Windows
Jogos para Mac OS Classic
Jogos eletrônicos desenvolvidos nos Estados Unidos
Jogos eletrônicos com Unity
Jogos eletrônicos de 2014

A City Sleep (jogo Eletrônico)


Sjećaš li se Dolly Bell? je bosanskohercegovački dramski film iz 1981. godine, redatelja Emira Kusturice, kojem je to ujedno i prvi igrani film koji je režirao. Glavne uloge tumače Slavko Štimac kao Dino, Slobodan Aligrudić kao Dinin otac, Ljiljana Blagojević kao Dolly Bell i Mira Banjac kao Dinina majka.

Radnja filma smještena je tijekom 60-ih godina u Sarajevu, a odvija se oko mladića Dine, koji ubrzo postaje privučen u svijet sitnih kriminalaca, koji mu dodijele zadatak da skrije mladu prostitutku, u koju se kasnije Dino zaljubi.

Film je 1981. godine osvojio Zlatnoga lava na Venecijanskom filmskom festivalu i Zlatnu arenu na Pulskom filmskom festivalu. Film je trebao biti kandidat za Oscara za najbolji strani film na pedeset i četvrtoj dodijeli Oscara, no nije bio prihvaćen. Iz filma je također ostala poznata izjava Dine koja se ponavljala više puta kroz film "Svakoga dana u svakom pogledu sve više napredujem".

Radnja
Radnja filma smještena je tijekom 60-ih godina u Sarajevu. Kuća za okupljalište odluči osnovati glazbeni sastav kako bi spriječio mlade da se pridružuju kriminalnim bandama. Jedan od kandidata je Dino, mladić opsjednut hipnozom, koju vidi načinom života, pa čak i načinom da se raširi komunizam. Dinin otac s druge strane, ne gleda na komunizam isto kao i Dino, te se protivi hipnozi i misli kako od nje nema ništa. Također često dolazi kući navečer pijan nakon čega zaziva obiteljske sastanke.

Kada Dino ne vježba hipnozu, često je u društvu svojih prijatelja, s kojim jedne noći ode pogledati film u kino. U kinu se te noći projecira film "Europa noću", talijanskog redatelja Alessandra Blasettia. Tijekom filma pojavi se striptzeta imena Dolly Bell, koja očara sve mladiće u kinu. Kasnije se sluša pjesma "24 mila baci" koja će se često ponavljati kroz film.

Jednoga dana Braco, ulični delikvent, naredi Dini da sakrije njegovu djevojku. Dino odmah osjeti privlačnost prema toj predivnoj, naizgled nevinoj djevojci, koja radi kao prostituka i striptizeta pod imenom Dolly Bell. Ubrzo se oni dvoje sprijatelje te ga Dolly nauči kako se ljubiti, a on nju zauzvrat kako pisati te nešto o hipnozi. Jedne noći, Braco naredi svim Dininim prijateljima da siluju Dolly, kako bi se pripremila za svijet prostitucije u kojeg je misli uvesti.

Dinin otac uskoro završava u bolnici, primarno zbog opsesivnog pušenja i konzumiranja alkohola, dok je u međuvremenu Dolly odvedena iz skrovišta. Dino saznaje gdje Dolly nastupe jedne večeri te ju ode pogledati nakon čega vode ljubav. Braco ubrzo dolazi te prebija Dinu.

Nedugo nakon toga, Dinin otac umire u vlastitoj postelji. Istoga dana dugočekani novi instrumenti dolaze kako bi se glazbeni sastav konačno okupio, u kojem Dino svira gitaru i pjeva. Prva pjesma koju su odsvirali bila je "24 mila baci", koju je Dino često vježbao i pjevao kroz film. Film završava odlaskom Dinine obitelji prema novom stanu u Sarajevu kojeg su svi dugo čekali.

Uloge
 Slavko Štimac kao Dino
 Slobodan Aligrudić kao Dinin otac
 Ljiljana Blagojević kao Dolly Bell
 Mira Banjac kao Dinina majka
 Pavle Vujisić kao Dinin ujak
 Nada Pani kao Dinina ujna
 Boro Stjepanović kao cvikeraš
 Žika Ristić kao Čiča
 Mirsad Zulić kao Braco Sintor

Distribucija
Film je premijerno prikazan 2. rujna 1981. godine na Venecijanskom filmskom festivalu, nakon čega je premijerno prikazan na televiziji u Švedskoj 31. listopada 1981. godine. Kasnije je pušten za kućnu prodaju u Mađarskoj 2. veljače 1984. godine, Portugalu 14. kolovoza 1986. i u SAD-u 15. kolovoza 1986. godine.

Film je također prikazan na nekoliko festivala diljem svijeta, nakon premijernog prikazivanja na Venecijanskom filmskom festivalu 1981. godine, film je još prikazan na Švedskom međunarodnom filmskom festivalu u Göteborgu 30. siječnja 1982. godine, Islandskom međunarodnom filmskom festivalu u Reykjaviku 30. kolovoza 1999. godine, Češkom međunarodnom filmskom festivalu Karlovy Vary 11. srpnja 2000. godine i ponovno na Fresh Film Festivalu 27. kolovoza 2004. godine, Ukrajinskom Dok-Maidan festivalu 1. prosinca 2005. godine, Litvanskom međunarodnom filmskom festivalu Kino Pavasaris 23. ožujka 2014. godine i Tajvanskom festivalu zlatnog konja 11. studenog 2014. godine.

Teme filma
U svom prvom igranom filmu, Kusturica se bavi temama koje će se ponavljati kasnije u njegovoj karijeri: tranzicija iz mladosti u odraslost, veza između osobne povijesti likova i političke i socijalne povijesti Jugoslavije, popularna zabava kao što su glazba, nogomet, alkohol, seks i kina. Dodatno, tu je element takozvanog "bježanja iz realnosti", koji u ovom filmu predstavlja hipnoza i Dinina zainteresiranost prema istoj.

Nagrade
Emir Kusturica, kao redatelj filma osvojio je brojne nagrade, čak četiri na Venecijanskom filmskom festivalu i jednu na međunarodnom filmskom festivalu u São Paulu.

Izvori

Vanjske poveznice

 Sjećaš li se Dolly Bell? na AllMovie

Bosanskohercegovački filmovi
Dramski filmovi

Sjećaš li se Dolly Bell?


اللغة الناورونية هي لغة من عائلة اللغة الاسترالاسيانية، وتستخدم في الأساس في ناورو، حيث يتحدث بها حوالي 7000 نسمة. وهم تقريباً نصف سكان الدولة، فأغلب السكان يتحدثون بالإنجليزية.

لغات
لغات ذات رمز أيزو 1-639
لغات ذات رمز أيزو 2-639
لغات ناورو
لغة ناورونية

اللغة الناوروية


Uma picape leve, também chamada de picape pequena (também grafada como "pick-up leve" e "pick-up pequena") ou popularmente "picapinha" é uma picape construída a partir de um chassi de carro de passeio projetada para pequenos transportes.

Como as demais picapes, ela pode ter versões de cabine simples, cabine extendida e cabine dupla.

História
Em 1933, em Gippsland, na Austrália, a esposa de um fazendeiro escreveu uma carta para a Ford Australia, perguntando: "Vocês podem construir um veículo em que nós podemos ir à igreja no domingo e que meu marido possa usar para levar os porcos ao mercado na segunda-feira?"

Então Lew Bandt, um jovem designer da fábrica da Ford de Geelong, modificou um cupê 1933, incorporando uma caçamba na sua parte traseira e fortalecendo o chassi para que ele possa carregar bastante carga. O protótipo foi aprovado e o modelo entrou em produção em 1934.

Devido a isso, nos países de língua inglesa, a picape leve é chamada de coupé utility. Além disso, na Austrália (onde elas ficaram muito famosas), ela também pode ser chamada pela abreviação ute.

Nos Estados Unidos, esta ideia também foi testada por algumas montadoras, como a Studebaker, que lançou a Studebaker Coupe Express e a produziu entre 1937 e 1939.

Posteriormente, nos Estados Unidos houve o lançamento do Ford Ranchero em 1957, do Chevrolet El Camino em 1959, entre outros.

A última picape leve comercializada nos EUA foi a Subaru Baja, descontinuada em 2006.

No Brasil
A primeira picape leve a ser produzida no Brasil foi a Fiat 147 Pick-up, que entrou em produção em 1978, derivada do hatch Fiat 147. Em 1980, a 147 Pick-up ganhou uma nova geração chamada City; embora isso, a 147 Pick-up saiu de linha em 1984.

A partir da segunda metade da década de 2010, com o surgimento do novo segmento das picapes intermediárias (Fiat Toro, Renault Duster Oroch, Ford Maverick), as picapes leves estão entrando em extinção no Brasil.

Exemplos de picapes leves

Chevrolet
Chevrolet Chevy 500
Chevrolet Corsa Pick-up
Chevrolet Montana (2003-2021)

Fiat
Fiat 147 Pick-up
Fiat City
Fiat Fiorino Pick-up
Fiat Strada

Ford
Ford Pampa
Ford Courier

Peugeot
Peugeot Hoggar

Volkswagen
Volkswagen Formigão
Volkswagen Saveiro

Ver também
Classificação dos automóveis
Picape
Roadster utility

Tipos de automóveis
Caminhonetes

Picape leve


Socorro, Portekiz'de Lizbon belediyesine bağlı olan, 0,11 km2 yüzölçümüne sahip, 2.676 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Lizbon'ın bucakları

Socorro (Lizbon)


Friedrich Julius Erich Giese (* 3. März 1876 in Küstrin; † nach 1945) war ein deutscher Verkehrswissenschaftler und Hochschullehrer.

Leben
Giese studierte von 1895 bis 1899 Bauingenieurwesen an der Technischen Hochschule Charlottenburg und begann nach dem bestanden 1. Staatsexamen ein Referendariat als Regierungsbauführer. Nach nur zwei Jahren legte er 1901 das 2. Staatsexamen ab und wurde zum Regierungsbaumeister (Assessor in der offentlichen Bauverwaltung) ernannt. Während seines Studiums wurde er Mitglied im Akademischen Verein Motiv, Als Preisträger des Schinkel-Wettbewerbs 1901 (für seinen Entwurf einer Verbindung zwischen Rhein-Nahe-Bahn und rechtsrheinischer Eisenbahn bei Rüdesheim) unternahm er mithilfe des Preisgelds 1903/1904 eine Studienreise nach Amerika, Japan und Indien. Von dort brachte er wertvolle Kunstwerke mit.

In den Jahren von 1907 bis 1911 war er als Eisenbahn- und Betriebsinspektor sowie als Dezernent bei der Königlichen Eisenbahndirektion Berlin tätig. Nach einer Tätigkeit als Assistent an der Technischen Hochschule Charlottenburg von 1904 bis 1911 erhielt er 1911 einen Ruf als ordentlicher Professor an die Technische Hochschule Braunschweig. 1916 promovierte er an der Technischen Hochschule Dresden zum Dr.-Ing. Giese war auch im Redaktionsausschuss der Enzyklopädie des Eisenbahnwesens.

Am 14. Oktober 1912 wurde er von der Verbandsversammlung des Zweckverbands Groß-Berlin zum verkehrstechnischen Oberbeamten des Verbands gewählt. Der Verband bestand seit dem 1. April 1912 und hatte die kommunale Vereinigung von Berlin mit Städten und Gemeinden der unmittelbaren Umgebung zur Stadt Groß-Berlin mit 3,8 Millionen Einwohnern zum Ziel, das 1920 erreicht wurde. Das Amt trat er am 1. März 1913 an. Am 24. Juni 1918 wurde er für eine weitere Amtszeit von 6 Jahren wiedergewählt. Nachdem der Verbandsdirektor des Zweckverbandes Otto Fischbeck zum preußischen Handelsminister ernannt wurde, wurde Giese aufgrund eines Beschlusses des Verbandsausschusses zum stellvertretenden Verbandsdirektor bestellt und übte in dieser Funktion vom  6. November 1918 bis zur Auflösung des Verbandes am 1. Oktober 1920 kommissarisch das Amt des Verbandsdirektors aus.

1920 übernahm er eine Honorarprofessur für Großstädtisches Verkehrswesen beim Lehrgebiet Eisenbahnbau und -betrieb an der Technischen Hochschule Berlin, wo er bis 1945 maßgeblich an der Bewältigung der innerstädtischen Verkehrsprobleme wirkte.

Er war Mitglied der Preußischen Akademie des Bauwesens in Berlin und der Deutschen Akademie für Städtebau, Reichs- und Landesplanung sowie von 1921 an Schriftleiter der Zeitschrift Verkehrstechnik, die als Zentralblatt für das gesamte Land-, Wasser- und Luftverkehrswesen fungierte.

Schriften
 mit Otto Blum: Wie erschließen wir unsere Kolonien? Dietrich Reimer, Berlin 1907.
 Die Reisegeschwindigkeiten von Schnellbahnen, Straßenbahnen und schnellfahrenden Straßenbahnen. Eine Untersuchung für Weltstädte, insbesondere für Groß-Berlin. (Dissertation) W. Moeser, Berlin 1916.
 Schnellstraßenbahnen. Eine Untersuchung über Anlage, Haltestellenaufenthalte, Höchst- und Reisegeschwindigkeiten, unter besonderer Berücksichtigung der Verhältnisse in Groß-Berlin. W. Moeser, Berlin 1917.
 Das zukünftige Schnellbahnnetz Groß-Berlin. W. Moeser, Berlin 1919.
 Straßendurchbrüche als Mittel für die Lösung des Berliner Verkehrsproblems. Verlag der Verkehrstechnik, Berlin 1925.
 mit Otto Blum und Kurt Risch: Linienführung. (= Handbibliothek für Bauingenieure, II. Teil Eisenbahnwesen und Städtebau, 2. Band.) Julius Springer, Berlin 1925.
 mit H. Paetsch: Polizei und Verkehr. (= Die Polizei in Einzeldarstellungen, Band 6 I Das großstädtische Verkehrswesen, Teil II Die Verkehrspolizei.) Gersbach & Sohn, Berlin 1926.
 Eisenbahn- oder Wasserstraßenförderung? Zur Frage der deutschen Kanalpolitik. Eine Entgegnung. Verlag der Verkehrstechnik, Berlin 1927.
 Betrachtungen über die Wirtschaftlichkeit und die Fahrpreise großstädtischer Verkehrsunternehmungen. (Sonderdruck aus Verkehrstechnik, Jahrgang 1928, Nr. 38a.) Ullstein, Berlin 1928.
 Die Rheinisch-Westfälische Städtebahn Köln–Dortmund. Zur Frage ihrer Wirtschaftlichkeit. Verlag der Verkehrstechnik, Berlin 1928.
 Die Wirtschaftlichkeit des Personenüberlandverkehrs (Kraftomnibus und Eisenbahn). Verlag der Verkehrstechnik, Berlin 1930.
 mit K. A. Müller: Verkehrstechnik. Ullstein, Berlin 1934.

Literatur
 Giese, Friedrich Julius Erich. In: Robert Volz: Reichshandbuch der deutschen Gesellschaft. Das Handbuch der Persönlichkeiten in Wort und Bild. Band 1: A–K. Deutscher Wirtschaftsverlag, Berlin 1930, , S. 544.

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Technische Universität Braunschweig)
Hochschullehrer (Technische Universität Berlin)
Verkehrsingenieur
Korporierter (Studentenverbindung)
Person (Preußische Staatseisenbahnen)
Deutscher
Geboren 1876
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann
Absolvent der Technischen Universität Berlin

Erich Giese (Ingenieur)


Entocolax, taksonomski priznat monotipski rod crvenih algi nesigurnog položaja unutar razreda Florideophyceae. Jedina vrsta je parazitska alga E. naegelianus s tipskim lokalitetom u južnoj Africi

Izvori

Florideophyceae (incertae sedis)

Entocolax (alga)


Celso Garrido Lecca (9. marts 1926 i Lima Peru) er en peruviansk komponist og lærer. Garrido Lecca studerede komposition på Peru´s Nationale Musikkonservatorium i Lima, og hos Domingo Santa-Cruz-Wilson i Chile. Han studerede videre i USA i Tanglewood hos Aaron Copland, og vendte dernæst tilbage til Peru.

Garrido Lecca har komponeret 2 symfonier, orkesterværker, kammermusik, korværker, instrumentalværker, balletmusik, filmmusik etc.

Garrido Lecca underviste i komposition på Peru´s Nationale Musikkonservatorium. Han er bl.a. Peru´s ledende komponister i den klassiske musik.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 "Tre satser" - (1960) - for orkester
 Symfoni nr. 2 "Introspektioner" - (1999-2000)- for orkester

Kilde

 Om Celso Garrido Lecca på musicweb-international.com

Komponister fra Peru
Lærere

Celso Garrido Lecca


Die IBM 650 wurde von IBM zwischen 1953 und 1962 als Großrechner angeboten. IBM brachten den Computer 1954 auf den Markt. Der Computer arbeitete mit Elektronenröhren und Trommelspeicher. Es wurden 2000 Einheiten produziert, was die IBM 650 zum ersten in Serie hergestellten Computer macht. Der Rechner zählte zu den Dezimalrechnern.

Geschichte
Bei dem Rechner fand biquinärer Dezimalcode Anwendung, d. h. die Daten und Adressen wurden dezimal dargestellt. Der Computer war für wissenschaftliche Anwender sowie für bisherige Benutzer von Tabelliermaschinen gedacht. Die IBM 650 galt als relativ einfach zu programmieren.

Er wurde im IBM-Labor in Endicott entwickelt, während gleichzeitig die IBM-Fabrik in Poughkeepsie die 700er Serie entwickelte. Ursprünglich sah man nur einen Bedarf von 50 Computern der Serie, der die Industrie mit dem Konzept moderner Computer nach dem Von-Neumann-Architektur-Konzept vertraut machen sollte. Mitte der 1950er Jahre schraubte IBM die Schätzung auf über 700 Stück hoch. Im Jahr 1956 gab es bereits 300 installierte Computer, weit mehr als von der 700er Serie. Bis zum Produktionsende 1962 wurden rund 2000 installiert. Er war damit der zu seiner Zeit erfolgreichste elektronische Computer.

Die Entwicklung der IBM 650 wurde von Frank E. Hamilton geleitet.

Die Hauptverwaltung der Allianz in München erhielt Anfang 1956 eine IBM 650 als ersten kommerziell betriebenen Rechner in Deutschland zur Berechnung von Versicherungsstatistiken. An der TH Darmstadt wurde am 11. Februar 1957 eine mit Mitteln der DFG erworbene IBM 650 durch das Institut für Praktische Mathematik unter der Leitung von Alwin Walther in Betrieb genommen. Es wurden Vorlesungen mit Übungen über die Programmierung der IBM 650 abgehalten, sodass an der IBM 650 alle Studenten der Hochschule das Programmieren erlernen konnten.

Hardware
Die Grundausstattung des Rechners bestand aus:
 Konsoleneinheit (IBM 650)
 Netzspannungseinheit (IBM 655)
 Kartenleser und -stanzer (IBM 533 oder IBM 537)

Der Rechner konnte bei Auftreten eines Programmfehlers automatisch im Programm zurückspringen und das Programm erneut durchlaufen, was eine erhebliche Zeitersparnis gegenüber manueller Neueingabe zur Überprüfung bedeutete.

Außerdem hatte er einen Magnettrommelspeicher, daher auch der offizielle Name IBM 650 Magnetic Drum Data Processing Machine.

Literatur
 Charles J. Bashe, Lyle R. Johnson, John H. Palmer, Emerson W. Pugh: IBM's Early Computers. MIT Press, Cambridge 1986, ISBN 0262022257.

Weblinks

 IBM 650
 Handbücher auf bitsavers.org
 Bedienungsanleitung (PDF, 7,9 MB)

Einzelnachweise

Großrechner
650

IBM 650


Phaenospermateae, tribus jednosupnica u potporodici Pooideae, porodica travovki. Postoji osam rodova, od kojih su svi osim roda Phaenosperma, uklopljeni u poseban tribus Duthieeae.

Rodovi
 Phaenosperma Benth. (1 sp.)

 Stephanachne Keng (3 spp.)
 Sinochasea Keng (1 sp.)
 Danthoniastrum (Holub) Holub (3 spp.)
 Duthiea Hack. ex. Procop.-Procop (3 spp.)
 Metcalfia Conert (1 sp.)
 Anisopogon R. Br. (1 sp.)
 Pseudodanthonia Bor & C. E. Hubb. (1 sp.)

Izvori

Pooideae

Phaenospermateae


Jerevan Metro (, Yerevani metropoliten; siden december 1999, Կարեն Դեմիրճյանի անվան Երեւանի մետրոպոլիտեն (Karen Demirchyani anvan Yerevani metropoliten), Karen Demirchyan Jerevan Metro) er et undergrundsbanesystem i Armeniens hovedstad, Jerevan. Systemet blev indviet i 1981, og som de fleste tidligere sovjetiske metroer er dens stationer meget dybe (20-70 meter under jorden) og dekorerede med nationale motiver. Metroen løber 13,4 kilometer og har 10 aktive stationer. Antallet af pendlere er i de seneste år sunket drastisk efter indførelsen af byens nye minibussystem.

Henvisninger

Eksterne henvisninger

 Yerevan Metro sporliste
 Yerevan på UrbanRail.net
 Yerevan på Metroworld
 Yerevan på Metrosoyuza
 Yeritasardakan Metro 3D model

Metrosystemer
Jerevan

Jerevan Metro


හැමිල්කර් බාර්කා හෝ බාර්කස් (ක්‍රිපූ 275 – 228 පමණ) යනු  කාර්තජේනියානු ජෙනරාල්වරයෙක් සහ රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයෙක්, බාර්සිඩ් පවුලේ නායකයා සහ, හැනිබල්,  හස්ඩ්රුබල්  සහ  මාගෝ ගේ පියා විය.  සාධාරණ හස්ඩ්රුබල්ගේ මාමාණ්ඩියද වූයේ ඔහුය.

හැමිල්කර් (පියුනික්-ෆනේෂියානු හම්ල්කර්, "මෙල්කාර්ට්ගේ සහෝදරයා") යන නම කාර්තජේනියානු පුරුෂයන්ට ලබා දුන් පොදු ව්‍යවහාරික නමක් විය. පියුනික් භාෂාවෙන්  බ්ර්ක් (හෝ බරක්) යන නමෙහි අර්ථය "අකුණු පහර" වූ අතර, බොහෝ සමකාලීන ග්‍රීක සෙන්පතියන් අතර පොදුවේ ව්‍යවහාරවූ කිරවුනූස් යන  ගුණනාමයට හෝ  විරුදනාමයට සහ, බයිබලීය ජෙනරාල් බරාක් යන්නන්ට සමතුල්‍ය විය.

ක්‍රිපූ  247  සිට ක්‍රිපූ 241 දක්වා පළමු පියුනික් යුද්ධයෙහි අවසන් අදියරයන්හිදී, සිසිලියේ කාර්තජේනියානු භූමි හමුදා බලකායන් සඳහා අණ දෙන ලද්දේ හැමිල්කර් විසිනි. ඔහුගේ යුද්ධ හමුදාව යථාස්ථ වශයෙන් තබාගත් ඔහු සිසිලියේ රෝමානුවරුන්ට එරෙහිව සඵලවත්  ගරිල්ලා යුද්ධයක් මෙහෙයවීය. කාර්තේජ් පරාජය වීමත් සමගම ක්‍රිපූ 241 දි එළැඹි සාම ගිවිසුම හා සමගින් හැමිල්කර් අප්‍රිකාව වෙත විශ්‍රාම ගන්වන ලදි. එනමුදු ක්‍රිපූ 240 දී කුළී හේවා යුද්ධය පැන නැගුනු විට, අණදෙන නිලධාරියා වශයෙන් හැමිල්කර් නැවත කැඳවන ලද අතර, අරගලය සඵලවත් ලෙසින් කෙළවර කිරීමෙහි ලා හේතුභූත විය. ක්‍රිපූ 237 දී ස්පාඤ්ඤය වෙත කාර්තජේනියානු ගවේෂණය සඳහා අණ දෙන ලද්දේ හැමිල්කර් විසින් වන අතර, ක්‍රිපූ 228 දී සටනෙහිදී මිය යන තෙක්  වසර අටක් පුරා ස්පාඤ්ඤයේ කාර්තේජ් බල ප්‍රදේශය පුළුල් කිරීමෙහි ඔහු  යෙදී සිටියේය. ඔහුගේ පුත් හැනිබල් විසින් දෙවන පියුනික් යුද්ධයේදී   ක්‍රියාවට නැංවූ  රෝමානු ජනරජය පරාජයේ දොරටුව වෙත ලඟා කර ලීමේ උපායමාර්ගය නිර්මාණය කිරීමෙහි ලා ඔහු වග කියන්නට ඇත.

දිවියෙහි මුල් අවදිය
පියුනික් යුද්ධයන්ට පෙර කාලසීමාවට අදාළව  බාර්කා පවුලෙහි සම්භවය හෝ ඉතිහාසය හෝ සම්බන්ධයෙන්  විස්තර දන්නේ ඉතා සුළු  වශයෙනි. ටෝනි බාත් උපුටා දක්වමින්, "මුලින්ම සයිරීනී වෙතින් පැමිණි බාර්කා පවුල, බලවත් පවුලක් වුවද එකල් කාර්තේජ්හී ප්‍රමුඛ පවුල් අතරින් එකක් නොවීය". (සයිරීනී පැවතියේ නූතන ලිබියාවෙහිය). අවාසනාවකට මෙන් ටෝනි බාත් විසින් ආශ්‍රිත දක්වන්නේ නැත. ලන්සල් සර්ජ් පවසන්නේ හැමිල්කර්ගේ පවුල, කාර්තේජයෙහි  ඉඩම් හිමි රදළ පෙළැන්තියෙහි කොටසක් වූ බවයි. ක්‍රිපූ 247 දී සිසිලියානු ආඥාපතිත්වය ඔහු වෙත පවරන කළ හැමිල්කර්, වයස 28 ක් වූ තරුණයෙක් විය. මේ වන විට, ඔහුට දියණියන් තිදෙනෙක් වූ අතර, ඔහුගේ පුතු හැනිබල් උපත ලද්දේ එම වසරෙහිදීය.

සිසිලියේ තත්ත්වය
ක්‍රිපූ 249 දී ඩෙප්‍රානම් සටනේදී ඔවුන් ලද ජයග්‍රහණයෙන් පසුව  මුහුදේ ආධිපතිත්වය ලැබුමට කාර්තජේනියානුවන් සමත් වුවද, හැමිල්කර් ආඥාපතිත්වයට පත් වන විට, ඔවුනට සිසිලියේ අයත් වූයේ නගර දෙකකි: ලිලිබායුම් සහ ඩ්‍රෙපානම්. කාර්තජේනියානු රාජ්‍යයට එකල නායකත්වය සැපයුවේ ඉඩම් හිමි රදළ පෙළැන්තිය මගින් වන අතර, සිසිලියේ කලහකාරී ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරනවාට වඩා අප්‍රිකාවේ බලය පැතිරවීමට ඔවුන් රුචිකත්වයක් දැක්වූහ. ක්‍රිපූ 248 සිට අප්‍රිකාවේ මෙහෙයුම් භාරව සිටියේ  "මහා" හැනෝ වූ අතර  ක්‍රිපූ 241 වන විට ඔහු විසින් සැලකිය යුතු භූමි ප්‍රදේශයක් අත් පත් කර ගෙන තිබුණි.

මෙම කාලය වන විට, දිගුකාලීන ගැටුමෙහි පීඩාව කාර්තේජය වෙත දැනෙමින් තිබුණි. සිසිලියෙහි නාවික බල ඇණියක් සහ සොල්දාදුවන් පවත්වාගෙන යෑමට අමතරව, ඔවුහූ අප්‍රිකාවෙහි ලිබියානුවන් සහ  නියුමීඩියානුවන් හා සටනෙහි යෙදුනහ. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, කුඩා යුද්ධ හමුදාවක් හැමිල්කර් වෙත ලබා දුන් අතර කාර්තාජ්නියානු නාවික බල ඇණිය ක්‍රමයෙන් ඉවත් කර ගැනීම නිසා, ක්‍රිපූ 242 වන විට, කාර්තේජය විසින් කිසිම  නැවක් සිසිලියේ නොයෙදූ තරම් විය.

සිසිලියෙහිදී හැමිල්කර් වෙත පැවරුණු කාර්යභාරය

රෝමය පරාජය කරනු ලැබ සිටි බවක් සිතීමට කාර්තජේනියානු නායකත්වය විසින් බොහෝ විට පෙළඹුනු බැවින් සිසිලියේ සුළු මිනිස්බලයක් පමණක් යෙදවීමට ඔවුහූ උක්සුක වූහ. කුඩා බලකායක් පමණක් සතුව සිටි හා නව හමුදා භටයන් බඳවාගැනුමට මුදල් නොමැතිව සිටි හැමිල්කර් විසින් ස්තම්භනයක් පවත්වා ගෙන යෑමේ මූලෝපායයක් අනුගමනය කළේ යුද්ධයක් දිනීමට තරම් සම්පත් ඔහු සතුව නොවූ හෙයින් සහ සාමකාමී ලෙසින් ගැටුමක් සමථයකට පත් කර ගැනීමෙහි බලාධිකාරියක් හෝ ඔහු සතුව නොවූ බැවිනි  බහු ජාතීක කුළී හේවා භටයන්ගෙන් සමන්විතවූ යුද්ධ හමුදාවකට ආඥාපතිත්වය සැපයූ හැමිල්කර් විසින් එම බලකාය සඳහා නායකත්වය සැපයීමට හැකිවීම තුලින්ම ක්ෂේත්‍ර ආඥාපතිවරයෙකු ලෙසින් ඔහුගේ හැකියාව මොනවට පැහැදිලි කරයි. ඇලෙක්සැන්ඩර් හෝ පියුරෝස් හෝ විසින් භාවිතා කළ පරිදී, ඒකාබද්ධ අවි ප්‍රයෝග ඔහු විසින් භාවිතා කරන ලද අතර,  ක්‍රිපූ 217 දී ඉතාලියේදී පැවති දෙවන පියුනික් යුද්ධයෙහිදී දෛවෝපගත ලෙසින් හැමිල්කර් බාර්කාගේ වැඩිමහල් පුතු හැනිබල්ට එරෙහිවම කුයින්ටුස් ෆබියුස් මක්සිමුස් විසින් යොදවන ලද ක්‍රමෝපායයම වැන්නක්ද ඔහු විසින් භාවිතා කෙරිණි. වෙනස වූයේ,  සතුරාගේ හමුදාවට වඩා සංඛ්‍යාත්මක වශයෙන් උත්තරීතර වූ මෙන්ම සැපයුම් ගැටළු නොතිබුණු හා හමුදාව මෙහෙයවීමේ ඉඩකඩ අසීරුතාවයක්ද නොතිබිණු යුද්ධ හමුදාවක් සඳහා  ෆබියුස් විසින් ආඥාපතිත්වය සපයන ලද අතර,  රෝමානුවන්ට වඩා බෙහෙවින් කුඩා වූ මෙන්ම එක තැන් සිරවී සිටි හමුදාවක් හැමිල්කර් මෙහෙයවමින් කාර්තේජය වෙතින් මුහුදෙන් එවුනු සැපයුම් මත යැපීමට සිදුවීම විය.

පනෝමොස් ක්‍රිපූ 247– ක්‍රිපූ 244
ක්‍රිපූ 247 ගිම්හානයෙහිදී හැමිල්කර් විසින් ආඥාපතිත්වය භාර ගත් පසු, කැරළි ගසමින් සිටි (කළට නොගෙවුණු ගෙවීම් නිසා නොහික්මුණු ස්වභාවයක සිටි) කුළී හමුදා භටයින්ට දඬුවම් පැමිණවූයේ, සමහරක් දෙනෙකු රාත්‍රියෙහි ඝාතනය කිරීමෙන්ද ඉතිරිය මුහුදේ ගිල්වා දැමීමෙන්ද, බොහෝ දෙනෙකු අප්‍රිකාවට පහ කර යැවීමෙනුත්ය.  අඩු කර දැමුණු යුද්ධ හමුදාවක් සහ නාවික බල ඇණියක් සහිතව, හැමිල්කර් විසින් ඔහුගේ මෙහෙයුම් අරඹන ලදි.  රෝමානුවන් විසින් ඔවුන්ගේ හමුදා බල ඇණි බෙදා වෙන් කරන ලද අතර,  ලූකියුස් කයිකීලියුස් මෙටැලූස් කොන්සල්වරයා ලිලිබායුම් සමීපයෙහි සිටි අතර, නුමේරෙයුස් ෆබියුස් බූතෙයෝ විසින් එය වන විට  ඩ්‍රෙපානම් වටලමින් තිබුණි. හැමිල්කර් විසින් බොහෝ දුරට   ඩ්‍රෙපානම්හිදී අතීරණාත්මක සටනක නියැලෙන්නට ඇති මුත්, මෙය ගැන සැකසිතීමට හේතූන් ඇත.

ආශ්‍රිත

හැමිල්කර් බාර්කා


مانعة الصواعق أو الشاري أو الحَرْبَة أو المِصْعَقَة هي عصىً معدنية متصلة بالأرض لها طرفان مدببان الأول يُثبتها على الأرض والآخر لجمع الشحنات وجذبها. تعمل مانعة الصواعق على امتصاص التيار الكهربائي الهائل الناتج من الصواعق وحماية الأجهزة والمعدات الكهربائية المركبة بالخطوط الهوائية من زيادة الجهد الناتج من العوامل الجوية. وقد اكتشفت من قبل العالم بنيامين فرانكلين.

التركيب وآلية العمل
تتكون مانعة الصواعق من ثلاثة أجزاء رئيسة هي: الجسم الصيني، المقاوم، الثغرات الشرارية، وتصنع المقاومة من مادة الفيليت ومن مادة فاريستور وكلاًّ من هاتان المادتان مواد شبه موصلة، تعتمد فيها المقاومة على الجهد؛ ففي حالة الجهد العادي تكون مقاومتها كبيرة، ومع ازدياد الجهد تقل مقاومة هذه المواد فتصبح شبه موصلة. السلك الأرضي نظام يستخدم لحماية خطوط النقل، من الصواعق عند الجهود المختلفة ودائماً ما توضع في أعلى منطقة في البرج وتعمل على تسهيل تسرب الشحنات الكهربائية الناتجة من احتكاك السحب إلى الأرض، فحينما تتولد الشحنة الكهربائية وتهبط إلى الأرض، يستقبل الجزء العالي السالب من مانعة الصواعق فتحدث عملية تفريق للشحنات الموجبة حتى تسكن في الأرض عن طريق مانعة الصواعق من غير إحداث خسائر.

تُركّب مانعات الصواعق قبل المحول وذلك لحمايته ضد زيادة الجهد الناتج من حدوث الصاعقة، ويتم توصيل الطرف العلوي لمانعات الصواعق بخط التغذية للجهد المتوسط بموصل له نفس مساحة مقطع الخط أو التفريعة، وذلك عن طريق وصلة مسمارية وكذلك يتم توصيل الطرف السفلي لمانعات الصواعق بسلك أرضي.

انظر أيضاً
 كهرباء.
 كهرباء ساكنة.
 معايير السلامة الكهربائية
 واقي التدفق

مراجع

أسقف
أقطاب
اختراعات بنجامين فرانكلين
اختراعات تشيكية
برق
بناء
تجهيزات السلامة
حماية من الانفجار
سلامة كهربائية
قوس كهربائي
مكونات نظم الطاقة الكهربائية

مانعة الصواعق


Olaylar
 Kore Krallıklarından biri olan Silla yıkıldı.

Doğumlar
 II. Harald, Norveç Kralı (ö. 970)

Ölümler
 Ebü'l Hasan Eş'arî, Eşarilik itikadi mezhebinin kurucusu (d. 873)
 Harald Fairhair, Norveç Kralı

935


සිද්ධාලෝක රසය පිළිබඳ සඳහන් වන්නේ තොටගමුවේ ශ්‍රී රාහුල හිමියන්ගේ අභාවය සම්බන්ධයෙනි. උන් වහන්සේ ඉඳුරුගල ලෙනේ දී මෙම සිද්ධාලෝක රසය වැළඳූ බවත් එම ඔසුවෙන් උන්වහන්සේ දීර්ඝ නින්දකට පත් වූ බවත් ජනප්‍රවාදයේ කියවේ. උන්වහන්සේගේ සිරුර කිසිදු උපද්‍රවයකින් තොරව මෙම ගල ලෙනෙහි තිබුණු බවත් එය ආරක්ෂා කිරීමට ඇබිත්තගොඩ නම් පරම්පරාවකට පැවරී තිබුණු බවද සඳහන්ය. මෙම ගල් ලෙනෙහි තිබුණු සිරුරෙහි කෙස් නිය පොතු වර්ධනය වෙමින් තිබුණු බවත් කිය වේ.

පෘතුගීසීන් විසින් වෙරළබඩ අත්පත් කර ගැනීමත් සමග නොදිරා තිබුණු රාහුල හිමියන්ගේ සිරුර සෙබස්තියන් සේවියර් නම් ශාන්තුවරයාගේ සිරුර යැයි ගෝවට ගෙන ගිය බවත් එහි බොහෝ කාලයක් පැවතුණු බවත් සඳහන්ය.

සිද්ධාලෝක රසය


Achal Prabhala es un escritor, activista e investigador indio que vive actualmente en Bangalore, Karnataka. Es conocido sobre todo por su trabajo sobre los derechos de propiedad intelectual en los ámbitos de la medicina y del conocimiento. También es miembro del consejo de administración del Centro para Internet y la Sociedad (en inglés: Centre for Internet and Society) y del  Advisory board de la Fundación Wikimedia.

Biografía

Achal Prabhala, escritor e investigador
Achal Prabhala es un escritor indio que reside actualmente en Bangalore. Entre sus diversas publicaciones, ha escrito un ensayo Yeoville confidential que fue publicado en Johannesburg: Elusive Metropolis, una obra colectiva famosa, entre diversos escritores y artistas conocidos de África del Sur o de otros países, como por ejemplo Achille Mbembe. También ha publicado diversos artículos en Outlook, una de las revistas más populares en la India. En 2010, fue coautor del libro Access to knowledge in Africa ("Acceso al conocimiento en África") con otros expertos de este tema

Además Achal Prabhala trabaja como investigador crítico de la propiedad intelectual en los ámbitos de la medicina y del conocimiento. Entre 2004 y 2006 coordenó una campaña cuyo objetivo era ofrecer el acceso a material educativo en África del Sur. También investiga la qüestión del IPR juntamente con el Foro de Lei Alternativa de la India.

En 2007, Prabhala y otros activistas divulgaron el informe del Comité Mashelkar que daba soporte a la industria internacional pharma. Afirmaron entonces que, para complacer aquella industria internacional, el comité había copiado literalmente una parte de un informe a cargo de Shamnad Basheer, quien había recibido financiamiento de un consorcio de firmas multinacionales. A consecuencia de esa divulgación y de la acusación de plagio, Raghunath Anant Mashelkar, el Director General durante aquel período del Consejo de Investigación Científica y Industrial (CSIR), pidió al gobierno que se suprimiera este informe que había redactado un grupo que el mismo había dirigido

La implicación de Prabhala dentro el movimiento wikipedista
Encima de sus actividades de escritor y de investigador, se conoce a Prabhala sobre todo por su papel dentro el Consejo de Administración de la Fundación Wikimedia desde 2005. Juntamente con Priya Sen y Zen Marie, Prabhala realizó recientemente la película People are Knowledge. Esta película, que fue financiada en gran medida gracias a una ayuda de 20.000 dólares de la Fundación Wikimedia, se llevó a cabo en el marco de un proyecto de recerca que investigaba unos métodos nuevos para citar en la Wikipedia.

Obras
Access to knowledge in Africa (2010) escrito con C. Armstrong, J. De Beer, D. Kawooya y T. Schonwetter.

Referencias

Enlaces externos
 The Road To Wellville d'Achal Prabhala
 Outlook India: Achal Prabhala
 The Times of India: Patent Wrong
 Battling HIV/AIDS – A Decision Maker's Guide to the Procurement of Medicines and Related Supplies
 "Intellectual Property, Education and Access to Knowledge" en Southern Africa, Response to Indian Copyright Law Amendment
 "Reconsidering the Pirate Nation: Notes from South Africa and India" Por Lawrence Liang y Achal Prabhala
 Tehelka: Indian Patents: Doing Just Fine : In the wake of the Madras High Court's landmark ruling on Novartis, CHAN PARK and ACHAL PRABHALA disentangle some key myths around patent law

Personas de Karnataka
Escritores de India del siglo XX
Activistas de India
Investigadores de India

Achal Prabhala


أييا مارينا (Αγία Μαρίνα) هي مدينة في دوديكانيسوس في اليونان. يبلغ عدد سكانها حوالي 2613 نسمة.

مراجع

مدن اليونان

أييا مارينا (دوديكانيسوس)


Vella Pillay (8 de outubro de 1923 - 29 de julho de 2004) foi um economista internacional sul-africano e membro fundador do Movimento Anti-Apartheid britânico. Ele era membro do Partido Comunista Sul-Africano e coordenou as atividades do partido no exterior, estando Londres, mesmo sendo proibido pelo governo sul-africano. Como presidente do comitê editorial do Anti-Apartheid News, escreveu aprofundadamente sobre a economia sul-africana sob o regime do apartheid.

Pillay estudou na Universidade de Witwatersrand antes de se formar na London School of Economics e na University of London. Ele retornou à África do Sul em 1992 antes das primeiras eleições não raciais em 1994 e coordenou com outros economistas o Grupo de Pesquisa Macroeconômica (MERG) do Congresso Nacional Africano (ANC) a produção dum modelo futurístico para as políticas macroeconômicas da África do Sul. O relatório Making Democracy Work: A Framework for Macroeconomic Policy in South Africa (1993), no entanto, foi rejeitado pelo Congresso Nacional Africano.

Infância e formação
Vella Pillay nasceu em 8 de outubro de 1923 em Joanesburgo em uma família de baixa renda com seis filhos. Pillay era descendente de Tamil e mais tarde classificado como índio pelo South African Population Registration Act, 1950. Em sua primeira infância, ele foi para uma escola racialmente segregada que foi designada para índios e mestiços. Durante esse tempo, ele ajudava sua mãe a vender legumes para suprir às suas necessidades financeiras da família. Em 1948, Pillay recebeu um diploma de bacharel em comércio pela Universidade de Witwatersrand. Ele foi matriculado como estudante de meio período enquanto trabalhava como contador para uma empresa indiana.

Ele se mudou para Londres em 1949 e se matriculou na London School of Economics (LSE) no curso de economia internacional. Durante esse tempo, ele trabalhou no Banco da China como agente de pesquisa. Enquanto estudava meio período na LSE, Pillay contou com o apoio financeiro de sua esposa.  Na LSE, Pillay foi supervisionado pelo Laurél do Prêmio Nobel James Meade, que havia sido diretor da secretaria da Seção Econômica e colaborador da Teoria Geral do Emprego, de Keynes. Ele visitou a China várias vezes e conheceu Mao Zedong, Zhou Enlai e outros líderes chineses.

O Ativista
Durante o tempo de Pillay na Universidade de Witwatersrand, ele foi membro da Federação de Estudantes Progressistas e participou do Congresso Indiano do Transvaal. A princípio, ele liderou um protesto de arrendatários municipais para a Câmara Municipal de Joanesburgo, quando o fornecimento de água foi interrompido devido a inadiplências das taxas obrigatórias. Seu protesto resultou na restauração do abastecimento de água aos arrendatários municipais. Ele foi membro do Partido Comunista Sul-Africano (SACP) e se envolveu com a liderança do Congresso Indiano Sul-Africano. No SACP, ele conheceu líderes africanos influentes, incluindo Nelson Mandela, Walter Sisulu, Oliver Tambo e o então presidente do Congresso Nacional Africano, Alfred Bitini Xuma. Durante a década de 1940, Pillay aderiu à resistência ao Pegging Act, de 1943, posteriormente incorporado à legislação do apartheid, que incluía o Group Areas Act, que discriminava os índios.  Ele fez campanha contra a lei que questionava a capacidade dos índios de manter residência e propriedade fora das regiões pré-designadas e liderou um protesto contra as leis sul-africanas que restringiam o movimento de sul-africanos negros e mestiços.

Em Londres, Pillay se envolveu em eventos do Partido Comunista Sul-Africano no exterior mesmo depois que o governo sul-africano baniu o SACP em 1950. Ele era o tesoureiro do partido e fazia parte da equipe que produzia o periódico partidário entitulado de o Partido Comunista Africano. Ele supervisionava os preparativos para o treinamento militar dos agentes partidários na China e na União Soviética. Durante esse período, a casa de Pillay no norte de Londres também serviu como abrigo de diversos sul-africanos que se mudaram para a Grã-Bretanha para conhecer e discutir a aplicabilidade das ideias marxistas à luta pela liberdade na África do Sul. Como resultado da divisão sino-soviética na década de 1960, a posição de Pillay no Banco da China foi vista com suspeita pelo SACP, que permaneceu leal ao Partido Comunista Soviético. Entre 1960 e 1961, Pillay foi confrontado por um representante do SACP - provavelmente Michael Alan Harmel (1915-1974), um mentor político e amigo de Mandela - em um barco num rio em Moscou e instruído a deixar o Banco da China ou seria expulso do SACP.  Pillay recusou e tirado de linha pelo SACP. Ele também recusou uma proposta para a mesma função que exercia, só que num banco soviético, acreditando que seu trabalho com os chineses era mais seguro.

Em 1960, Pillay foi o membro fundador do Movimento Antiapartheid Britânico, depois de organizar um boicote aos produtos sul-africanos em 1959 e também trabalhou internamente para o Partido Comunista Britânico. Ele atuou em várias funções dentro da organização até 1994. Ele foi vice-presidente da organização de 1980 a 1986 e atuou como tesoureiro da organização. Como presidente do comitê editorial do Anti-Apartheid News, ele escreveu aprofundadamente sobre a economia sob o regime do apartheid, sobre políticas trabalhistas e comerciais e sobre operações da administração sul-africana.  Em 1978, Pillay recebeu um mestrado em economia pela Universidade de Londres.  Durante seu tempo em Londres, Pillay publicou abrangentemente sobre a economia sul-africana e, muitas vezes, usou o pseudônimo "P. Tlale" ao escrever para o comunista africano.

Pesquisa e assessoria econômica
Pillay foi admitido no Greater London Enterprise Board do Greater London Council (GLC) de Ken Livingstone em 1981. O conselho foi encarregado de direcionar investimentos da GLC para a economia local, gerarando empregos e oportunidades para minorias, incluindo pretos. Ele atuou como assistente geral da gerência do Banco da China entre 1978 e sua aposentadoria em 1988. Durante esse período, ele contribuiu para as finanças internacionais do banco, incluindo o gerenciamento das reservas cambiais da China. Ele era o consultor econômico do banco e continuou trabalhando em tempo parcial desde sua aposentadoria até 2002.

Pillay retornou a Joanesburgo em 1992 antes das primeiras eleições não raciais em 1994 para coordenar o trabalho de vários economistas como parte do Grupo de Pesquisa Macroeconômica (MERG) do Congresso Nacional Africano (ANC). Como parte do relatório do grupo, de dezembro de 1993, entitulado de Making Democracy Work: A Framework for Macroeconomic Policy in South Africa, recomendou a liberação social e econômica nacional na tentativa de melhorar as condições de vida no país. No entanto, o relatório MERG foi rejeitado pelo Departamento de Planejamento Econômico (DEP) do ANC e o governo priorizou os investimentos em programas habitacionais de grande escala. Pillay havia garantido um prefácio dum relatório de Mandela, no entanto, esse relatório foi vetado pelo DEP. Pillay recebeu um doutorado honorário da Universidade de Natal, por suas contribuições com o MERG em 1995.

Na ocasião do aniversário de 80 anos de Pillay, o presidente Thabo Mbeki o enviou uma mensagem que, em parte, dizia que "sua notável contribuição para a libertação de nosso povo será sempre lembrada com carinho - particularmente por seu papel no estabelecimento de um dos maiores movimentos de solidariedade da nossa época, o Movimento Britânico Anti-Apartheid".

Vida pessoal
Pillay casou-se com Patricia (Patsy) Truebig (1925 – 2021) em junho de 1948. Truebig era de ascendência austro-alemã. Ele a conheceu em sua jeventude, enquanto era parte do SACP. O casal oficializou o compromisso em Mahikeng, no Cabo, onde era permitido o casamento interracial na época. O casal teve dois filhos, incluindo o matemático Anand Pillay. Durante seus primeiros anos em Londres na década de 1950, quando Pillay estudava na London School of Economics, Patsy sustentou a família enquanto trabalhava no Alto Comissariado da Índia em Londres, trabalhando para VK Krishna Menon, funcionário público indiano e assessor do primeiro primeiro-ministro da Índia, Jawaharlal Nehru.

Pillay morreu em 29 de julho de 2004 no Whittington Hospital, em Highgate, Londres, aos 80 anos.

Bibliografia

Ligações externas
 Autobiografia publicada pela South African History Online

Sul-africanos de ascendência indiana
Alunos da Universidade do Witwatersrand
Alunos da London School of Economics
Mortos em 2004
Nascidos em 1923

Vella Pillay


Hygiea may refer to:

 An alternative spelling of Hygieia, the Greek goddess of preventive healthcare/medicine
 The asteroid 10 Hygiea, named after the Greek goddess

See also
 Hygia, a large genus of Asian seed bugs
 Hygieia (disambiguation)
 Hygiene, a series of practices performed to preserve health (the word hygiene is cognate with the name of the Greek goddess Hygieia)

Hygiea


Dave McKenzie (eigentlich David Closs McKenzie; * 16. März 1943 in Dunollie, Grey District) ist ein ehemaliger neuseeländischer Marathonläufer.

1964 gewann er den Great Western Marathon in Greymouth in 2:24:26 h. Im Jahr darauf wurde er Meister von Canterbury in 2:22:32 h und siegte erneut beim Great Western Marathon. 1966 verteidigte er seinen Canterbury-Titel und verbesserte sich auf 2:17:22 h. Kurz danach wurde er neuseeländischer Meister in der nationalen Rekordzeit von 2:16:59 h, und zum Jahresende gewann er zum dritten Mal den Great Western Marathon.

1967 wurde er erneut Canterbury- und Neuseeland-Meister (mit 2:16:02 h bzw. 2:21:50 h) und siegte beim Boston-Marathon in 2:15:45 h. Zum Jahresabschluss wurde er Dritter beim Fukuoka-Marathon hinter Derek Clayton, der mit 2:09:37 h als erster Mensch unter 2:10 Stunden blieb. McKenzies Zeit von 2:12:26 h war die zu diesem Zeitpunkt fünftschnellste Marathonzeit. Er holte sich damit den Landesrekord von Mike Ryan zurück und hielt ihn bis 1970, als er ihn an Jack Foster verlor.

1968 wurde Dave McKenzie ein weiteres Mal Canterbury-Meister und kam bei den Olympischen Spielen in Mexiko-Stadt auf den 37. Platz. 1970 und 1971 wurde er erneut Canterbury-Meister, 1971 und 1972 Neuseeland-Meister. Bei den Olympischen Spielen 1972 in München belegte er den 22. Platz.

Weblinks

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1968
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1972
Olympiateilnehmer (Neuseeland)
Marathonläufer (Neuseeland)
Neuseeländer
Geboren 1943
Mann

Dave McKenzie (Marathonläufer)


Peucetska keramika je vrsta keramike koju su od početka 7. do 6. stoljeća prije Krista u regiji Apuliji, u južnoj Italiji, izrađivali Pauceti (Peuceti). To je autohtoni tip. Njegovo proizvodno područje zauzimalo je prostor između Barija i Gnathije. Keramika je bila obojena samo smeđom i crnom bojom, a karakterizirali su je geometrijski ukrasi, svastike, dijamanti te vodoravne i okomite crte. Ti su uzorci uglavnom bili u kasnoj geometrijskoj fazi keramike (prije 600. pr. Kr.) s bliskim ukrasnim uzorkom. Na drugu fazu keramike od 6. stoljeća prije Krista snažno utječe korintsko vazno slikarstvo. To se odražava kako u ukrasima, ukrasima u obliku zračenja, tako i u promjeni figurativnog prikaza. Treća i zadnja faza donosi pomak u proizvodnim metodama. Keramika je ručno oblikovana prije dolaska Grka na najjužniji vrh Italije, kada je uvedeno lončarsko kolo. Slika je postala čisto ukrasna. Na njima su prikazane ukrasne biljke poput vinove loze bršljana, lovora i palmeta. Rijetke slike uključivale su figurativne i mitološke figure.

Poveznice

 Daunska keramika
 Mesapska keramika

Izvori

Vanjske poveznice
La Puglia protostorica Pugliain
Renato Brucoli: ACQUA ARIA TERRA FUOCODalle terrecotte alla porcellana: viaggio nell'arte ceramica fra Ruvo di Puglia, Terlizzi e Corato Puglia Digital Library

Iliri

Peucetska keramika


Den russiske hungersnød 1601-1603 (, ) var Ruslands værste hungersnød, hvor opimod to millioner mennesker, en tredjedel af det russiske folk, døde under de urolige tider, da landet var præget af politisk uro og senere invaderet af Den polsk-litauiske realunion. De mange dødsfald bidrog til omfattende uro i samfundet og var medvirkende til at zar Boris Godunov blev styrtet. Hungersnøden var en del af verdensomspændende rekordkolde vintre og misvækst, der af geologer menes at være en følge af Huaynaputinas vulkanudbrud i 1600 i Peru.

Årsager
I 2008 dokumenterede en undersøgelse af Kenneth L. Verosub og Jake Lippman verdensomspændende hungersnød efter et voldsomt udbrud af en vulkan i Peru i 1600. Huaynaputina udslyngede 16 til 32 millioner tons partikler op i atmosfæren, især svovldioxid, der dannede svovlsyre og skabte en vulkanvinter; dette reducerede mængden af solindstråling nå jodens overflade (se albedo), som forskerne mener bidrog til bittert kolde vintre, misvækst, døde dyr og massiv hungersnød i hele verden. Som et resultat, dræbte mennesker mange dyr med de bare hænder for at benytte deres pelse til beklædning.

Hungersnøden blev dokumenteret i hele verden: "Oplysninger fra Schweiz, Letland og Estland taler om usædvanligt kolde vintre i 1600-1602; i Frankrig var vinhøsten i 1601 sen, og vinproduktionen kollapsede i Tyskland og Peru. I Kina blomstrede ferskentræerne sent, og Suwasøen i Japan var tidligere tilfrosset end i 500 år."

Antalet af døde
I løbet af den toethalvårig periode blev 127.000 lig begravet i massegrave i Moskva alene. Udbredt sult dræbte måske to millioner i Rusland, en tredjedel af befolkningen. Lidelserne og det sociale kaos var en del af den politiske uro kaldet De urolige tider i Rusland, som førte til afsættelsen zar Boris Godunov.
Godunov havde tidligere fungeret som regent for zar Fjodor I, Godunov blev valgt til at efterfølge ham under en interregnum.

Referencer

Hungersnød (1601-1603)
Begivenheder i 1601
Begivenheder i 1602
Begivenheder i 1603
Hungersnød

Den russiske hungersnød (1601-1603)


Bilal Özdemir (* 30. April 1987 in Deutschland) ist ein türkischer Fußballspieler in Diensten von İnegölspor.

Karriere

Vereinskarriere
Bilal Özdemir kam in Deutschland als Sohn von türkischen Gastarbeitern auf die Welt und kehrte im Kindesalter mit seiner Familie wieder in die Türkei zurück. Hier begann er als Achtjähriger mit dem Vereinsfußball in der Jugend von İnegölspor. Im Sommer 2005 erhielt er hier einen Profivertrag und wurde in den Profimannschaftskader aufgenommen. Sein Debüt machte er am 25. Dezember 2005 im Ligaspiel gegen Kırşehirspor. In seiner zweiten Saison schaffte er den Sprung in die Stammformation und behielt diesen bis zum Sommer 2010.

Dann wechselte er zum Zweitligisten Akhisar Belediyespor. Hier erreichte er in seiner zweiten Spielzeit völlig überraschend die Meisterschaft der TFF 1. Lig und damit den direkten Aufstieg in die Süper Lig.

Zur neuen Saison 2012/13 wechselte er zum Zweitligisten TKİ Tavşanlı Linyitspor. Bereits nach einer Saison verließ er den Verein Richtung Drittligist İnegölspor.

Erfolge
 Mit Akhisar Belediyespor
 Meisterschaft der TFF 1. Lig: 2011/12
 Aufstieg in die Süper Lig: 2011/12

Weblinks

Fußballspieler (İnegölspor)
Fußballspieler (TKİ Tavşanlı Linyitspor)
Geboren 1987
Türke
Mann
Fußballspieler (Akhisarspor)

Bilal Özdemir


Matt Lam (født 10. september 1989) er en canadisk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Canada

Matt Lam


Cygwin/X is an implementation of the X Window System that runs under Microsoft Windows. It is part of the Cygwin project, and is installed using Cygwin's standard setup system.  Cygwin/X is free software, licensed under the X11 License.

Cygwin/X was originally based on XFree86, but switched to the X.Org Server due to XFree86 licensing controversy, owing to concerns over XFree86's new software license not being compatible with the GPL.

After a long hiatus following an 8 July 2005 release, the project was revitalised and the developers released a version based on the X.org modular 7.4 release on 12 November 2008 and continue to maintain it.

Features
There are two ways to run Cygwin/X:

In one, an X server runs in a single Microsoft Windows window that serves as the X display, which holds the X root window and all the other X windows in the X session.  You use an X window manager to manage the X windows within the display.  You can run multiple X servers, each in its own Microsoft Windows window.

The other method is to run Cygwin/X rootless.  In this method, each X window corresponds with its own Microsoft Windows window and there is no root window.  There is no X window manager; Microsoft Windows' window manager moves, resizes, hides, etc. the X windows.

Uses
One use for Cygwin/X is to provide a graphical interface for applications running on the same computer with Cygwin/X which are designed for the X Window System.  Such an application is probably running under Cygwin.

Another use for Cygwin/X is as an X terminal: applications running on another computer access the Cygwin/X X server via the X protocol over an IP network.  One can run XDM on the remote system so that a user can log into the remote computer via a window on the Cygwin/X system and then the remote system puts up web browsers, terminal windows, and the like on the Cygwin/X display.

Another common way for an application on a remote system to operate through a window on a local Cygwin/X display is SSH tunneling.  An application on the local system creates an SSH session on the remote system (perhaps the application is xterm and the user types an 'ssh' command).  The SSH server on the remote system sets things up so that any X client program the shell starts (on the remote system) uses the local Cygwin/X server.

See also

 X-Win32 – Closed-source alternative
 Xming – MinGW version
 XWinLogon – Remote Access Client GUI based on Cygwin/X

References

External links

 Cygwin: Changing the Face of Windows
 Cygwin wikibook

Windows-only free software
X servers

Cygwin/X


يوسف وسام (27 مارس 1979 في ليون)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز المهاجم . ساهم في تتويج نادي سيرفيت السويسري ببطولة دوري الدرجة الأولى موسم 2005-2006 .

أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو كروا سافوا
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو أولمبيك ليون
مواليد 1979

يوسف وسام


Sturta vísar ýmis til staðar þar sem fólk baðar sig með því að nota tæki sem spreyjar það ítrekað með vatni eða til tækisins sjálfs. Staðurinn er oftast nær innan baðherbergisins og búningsklefa sundlauga, og eftir atvikum eru þær hluti af uppsetningu baðkars. Venjulega er hægt að stilla vatnshitann, vatnsþrýstinginn, eða mynstrið sem vatnið spreyjast út. Áður fyrr var algengt að fólk nýtti sér fossa í þessum tilgangi.

Baðherbergi

Sturta


بلدية ريوكابادو (بالإسبانية: Riocabado) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية ريوكابادو 176 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية ريوكابادو

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

ريوكابادو


Vere Gordon Childe (født 14. april 1892 i Sydney, Australien, død 19. oktober 1957 i Greater Blue Mountains i New South Wales, Australien), var en australsk arkæolog, mest kendt for udgravningen af en unik neolitisk boplads ved Skara Brae på Orknøerne, Skotland. Indenfor arkæologisk teori havde han et marxistisk ståsted, hvilket påvirket hans ideer om forhistorien. Childe er også kendt for at stå bag koncepterne om Den neolitiske revolution og Den urbane revolution, og han var en af de første arkæologer, som forsøgte at sætte arkæologiske opdagelser ind i en større europæisk og verdensomspændende kontekst.

Childe var bosat i Europa mellem 1921 og 1956. Han var ansat som professor i arkæologi ved Universitetet i Edinburgh fra 1927 til 1946 og i London mellem 1946 og 1956.

Publikationer
 The Dawn of European Civilization (1925)
 The Danube in Prehistory (1929)
 The Bronze Age (1930)
 New Light on the Most Ancient East (1935)
 Prehistory of Scotland (1935)
 Man Makes Himself (1936, anden udgave i 1951)
 Prehistoric communities of the British Isles (1940, anden udgave i 1947)
 What Happened in History (1942)
 Progress and Archaeology (1944, 1945)
 History (1947)

Arkæologer fra Australien

Australiere i 1900-tallet
Antropologer fra Australien
Filologer fra Australien

Vere Gordon Childe


Los Capgrossos de Mataró son una colla castellera de la ciudad española de Mataró, en Barcelona, creada el año 1996. El color de la su camisa es azul marino como la bandera de la ciudad.

Los castells (castillos, torres humanas) más importantes conseguidos por la colla son el pilar de 7 amb folre (con forro, una segunda base de soporte), 5 de 8, 4 de 8 amb l'agulla (con un pilar en medio), 3 de 8 amb l'agulla, 3 de 9 amb folre, 4 de 9 amb folre y el 2 de 9 amb folre y manilles (una tercera base de soporte).

El 1 de noviembre de 2010 se convertían en la quinta colla de la historia que consigue un castell de los llamados de gama extra, al completar el 2 de 9 amb folre i manilles en Villafranca del Panadés en la misma actuación en que los Castellers de Vilafranca completaban el primer 2 de 8 net (sin folre) de la historia.

El nombre
La colla escogió el nombre Capgrossos (Cabezones) debido a que querían un nombre diferente a las otras collas y que hiciera referencia a su ciudad. La palabra capgròs (cabezón) hacía referencia a la forma histórica con la que los barceloneses se referían a los ciudadanos de Mataró.

Historial de Castillos assolits
 1996: pilar de 4, 4 de 6, 3 de 6, 4 de 6 amb l'agulla, 5 de 6, 2 de 6, 4 de 7, pilar de 5, 3 de 6 aixecat per sota (alzado por abajo)
 1997: 3 de 7, 9 de 6, 5 de 7, 4 de 7 amb l'agulla, 3 de 7 aixecat per sota, 2 de 7, pilar de 5 aixecat per sota
 1998: 4 de 8
 1999: 3 de 8, 2 de 8 amb folre
 2001: 5 de 8 (c)
 2002: pilar de 6 (c), 5 de 8, 3 de 9 amb folre
 2003: pilar de 6
 2004: 4 de 9 amb folre
 2005: 4 de 8 amb l'agulla, pilar de 7 amb folre
 2006: 9 de 7
 2009: 3 de 7 amb l'agulla, 3 de 8 amb l'agulla
 2010: 2 de 9 amb folre i manilles
 2011: 5 de 7 amb l'agulla, 7 de 7
 2012: 7 de 8

Mejor actuación
 3 de 9 amb folre, 4 de 9 amb folre, 2 de 9 amb folre i manilles', 1 pilar de 7 amb folre. (1 de noviembre de 2014 - Diada de Tots Sants en Villafranca del Panadés)

 Actuaciones fuera de Cataluña

  Manacor (Islas Baleares), 2001, 2007
  Palma de Mallorca (Islas Baleares), 2003
  Alcora (Castellón), 2004
  Algemesí (Valencia), 2007

  Olite (Navarra), 2010

 Actuaciones en el extranjero
  Londres (Inglaterra), 2006
  Créteil (Francia), 2008
  Thane (India), 2014

 Organización interna
 Delegados
1996: Joan Saborido Badia
1997 al 2001: Ramon Bach Casas
2002 al 2005: Sergi Valdé Guañabens

 Presidentes
2006 al 2010: Carles Guanyabens Calvet
2011 al 2013: Jordi Fornells
2014 al 2015: Teresa Navarro i Andreu

 Caps de colla
1996 al 1998: Martí Esquerra Saurí
1999 al 2007: Xavier Castellví Iglesias
2008 al 2011: Lluís Feliu i Mateu
2012 al 2014: Josep Maria Mia'' Castellví Iglesias
2015: Jordi Gonzàlez Porta

Bibliografía
 Roc Canals i Llinés & Paco Chiva Royo & Lluís Martí i Garro: «Pas a pas, pis a pis. Capgrossos de Mataró 1996-2005», Cossetània Edicions, Col·lecció L'Aixecador, 15 (2006)

Referencias

Enlaces externos

 Pàgina web oficial dels Capgrossos de Mataró

Collas castelleras
Mataró

Capgrossos de Mataró