El Nelson Suburbs es un club de fútbol de la ciudad de Nelson, en Nueva Zelanda.

Entre los logros más importantes del equipo figuran los cuatro títulos en la Mainland Premier League, el tercer puesto en la Copa Chatham 2008 y su participación en la Liga Nacional de Nueva Zelanda del año 2000.

Jugadores

Palmarés
Mainland Premier League (4): 2004, 2005, 2007 y 2008.

Equipos de fútbol fundados en 1967
Nelson Suburbs

Nelson Suburbs


بارك PARC مختصر (Palo Alto Research Center, Inc.)، كانت معروفة سابقا باسم Xerox PARC، هي شركة للأبحاث العلمية والتطوير في بالو ألتو بولاية كاليفورنيا، بدأت كفرع من شركة زيروكس Xerox Corporation
. وقد لعبت بارك دورا ً كبيرا ً في تطوير العديد من تقنيات الحاسوب الحالية، كالفأرة والواجهة الرسومية الحالية.

نبذة

عمل العلماء في مركز ابحاث زيروكس لتبسيط الكمبيوتر وتيسير استخدامه. بينما كان الكمبيوتر المكتبي كان في مرحلة مبكرة، كانو هم يشغلون شبكات من عشرات الكمبيوترات المتصلة ببعضها، بالإضافة للبريد الإلكتروني، وذلك قبل ان يصبح شائعا بين الناس بأكثر من عشر سنوات.

استخدموا صندوق مستطيل دوار يسمى الآن بالفأرة - الماوس -.(1)

مراجع

وصلات خارجية

أبحاث وتطوير في الولايات المتحدة
تأسيسات سنة 1970 في كاليفورنيا
تاريخ التفاعل بين الإنسان والحاسوب
زيروكس
شاشات قابلة للطي
شركات برمجيات في الولايات المتحدة
شركات برمجيات مقرها في منطقة خليج سان فرانسيسكو
شركات تكنولوجيا أسست في 1970
شركات مقرها في بالو ألتو (كاليفورنيا)
علوم وتقنية في منطقة خليج سان فرانسيسكو
منظمات بحثية في الولايات المتحدة
نقل التقنية

بارك (شركة)


Vincenzo Navarro (Ribera,  - Sambuca di Sicilia, ) est un poète italien et un personnage sicilien.

Biographie
Médecin et homme de lettres talentueux, il est né à Ribera le , d'Emanuele et Domenica Turano, une famille aisée de l'époque. En raison de sa mauvaise santé, il passe la période de son enfance contraint de séjourner dans différentes villes proches de Ribera, comme Sciacca, Caltabellotta et Burgio. À l'âge de , il s'installe à Girgenti (aujourd'hui Agrigente), où il poursuit ses études au séminaire. Il commence des études de droit à l'université de Palerme, mais sous la pression de son père, il s'oriente vers la médecine et obtient son diplôme en 1823.

Au début de sa vingtaine, il publie deux petits volumes de poèmes, dans lesquels transparaissent tous ses sentiments et son grand désir de communiquer. Il est très apprécié à Ribera et dans ses environs pour ses idéaux patriotiques et son cœur bon et sensible, ainsi que pour sa formation médicale, qui lui permet d'obtenir des guérisons considérées comme surprenantes et miraculeuses. Cependant, il ne manque pas de personnes qui lui sont hostiles avec des calomnies irrespectueuses.

À Sciacca, il écrit un poème sur le mont Kronio et une tragédie basée sur le célèbre "cas de Sciacca", intitulée "Giacomo Perollo". Parmi les autres publications qu'il a offertes à la ville thermale, citons : "La Vergine del soccorso" (la Vierge du secours) et un poème sur le "Nuovo vulcano sottomarino" (Nouveau volcan sous-marin). Il se marie à Sambuca di Sicilia et poursuit son activité littéraire, en l'alternant avec sa profession de médecin. Il a également écrit les "Primi idilli di caccia" (Premières idylles de chasse), "I sepolcri della Villa Giulia" (Les sépulcres de la Villa Giulia) et "Giovanni da Procida" (Giovanni da Procida), qui sont largement salués par la critique à l'époque. En 1837, il subit un grave malheur, avec la mort d'une jeune fille, due au choléra, qui s'est propagé de Palerme à plusieurs régions de Sicile.

Il publie ses œuvres, écrites entre 1844 et 1859, dans la ville de Palerme, sous le titre "Poèmes et prose du  Vincenzo Navarro da Ribera". Entre septembre et octobre 1856, il publie son ouvrage le plus connu, "Intorno a Ribera, Parole", qui est non seulement une première histoire de Ribera depuis ses origines, mais aussi une dénonciation claire des conditions sanitaires et économiques de la ville. Le même volume contient également une tentative claire d'éliminer les rizières de la Valle di Verdura, qui étaient la cause de nombreux décès car elles provoquent la malaria. Cet effort, qui dure plusieurs années, est finalement couronné de succès, puisque, avec le consentement des masses populaires, Navarro réussit à les faire disparaître, créant ainsi les conditions pour d'autres cultures plus rentables. Réconforté par sa famille et ses nombreux amis, il meurt à Sambuca di Sicilia le 5 août 1867.

Œuvres
  Poesie, 1823.
  Sulla Venere Siracusana, Ode, 1826, Palerme.
  Un tributo al merito, Versi, 1830, Palerme.
  In morte di Giuseppe Marco Calvino da Trapani, Ode, 1834, Palerme.
  Alcune Prose, 1841, Palerme.
  Poesie Sacre Popolari, 1842, Palerme.
  Opere e prose del dottor Vincenzo Navarro da Ribera, 1844-1859, Palerme, Tipographie de Bernardo Virzì.
  Per Napoleone, Versi, 1845, Palerme.
  Navarro in Palermo nel 1846, Versi, 1846, Palerme.
  Al Padre Settecasi, Versi, 1847, Palerme.
  Nella Vergine della Rocca di Alfonso Giglio, Versi, 1847, Palerme.
  Per le risaje, parole e reclamo, 1848, Palerme.
  Intorno a Ribera, Parole, 1856.
  Il Garibaldi, Poema, 1860, Palerme, Typographie Fratelli Pedone Lauriel.
  A Francesco Crispi Segretario di Stato. Canto del Dott. Vincenzo Navarro, 1860, Palerme, Les travaux d'impression de Francesco Lao. URL consulté le 6 mars 2011.
  L'apocalissi politica, 1863.

Note

Source

Bibliographie
  Giambattista Passano, I novellieri italiani in verso indicati e descritti da Giambattista Passano, 1868, Bologne, Gaetano Romagnoli, page 216-217. URL consulté le 6 mars 2011.

Liens externes
  Œuvres de Vincenzo Navarro, sur le site openMLOL, Horizons Unlimited srl.

Poète italien du XIXe siècle
Naissance en juin 1800
Décès en août 1867
Naissance à Ribera
Décès à Sambuca di Sicilia
Décès à 67 ans

Vincenzo Navarro


Manisa, Türkiye'nin Manisa ilinin merkezi olan şehirdir. 2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı kanun ile büyükşehir olmuştur.

"Şehzadeler Şehri" olarak da adlandırılan yerleşim; mesir macunu, sultaniye üzümü ve Manisa Tarzanı ile tanınır. Antik Çağ'da "Magnesia", Roma İmparatorluğu döneminde tam ismiyle "Magnesia ad Sipylum" olarak anılmıştır.

Şehir, Spil Dağı'nın eteklerinde kurulmuştur.

Tarihçe

Prehistorik dönem

Manisa'nın tarihi Yontma Taş Devri'ne kadar uzanır. Antik kaynaklar şehrin kurucuları olarak bugünkü Yunanistan'ın Teselya Bölgesi'ndeki Pelion Dağı civarında yaşayan Magnetleri işaret etmektedir. Magnetler, Batı Anadolu'ya göç ettiklerinde önce Menderes Nehri kıyısındaki Magnesia'yı, daha kuzeye giden bir kolu da Sipylos Dağı eteğindeki Magnesia'yı kurmuşlardır. Magnesia şehrini Menderes Magnesia'sından ayırt etmek için Magnesia ad Sipylum adını kullanmışlardır.

Katakekaumene
Strabon tarafından Katakekaumene (Yanık Ülke), olarak anılan Kula yakınlarında 1,1 milyon yıl ile 12 bin yıl arası süreçte gerçekleşen volkanik patlamalar nedeniyle oluşmuş geniş bir arazi vardır. Yapılan araştırmalarda bölgede Yontma Taş Devri'nden kalma 15 bin ile 25 bin yıl öncesine ait ayak izleri bulunmuştur.

Manisa sırasıyla Hititler, Frigler, İyonyalılar, Lidyalılar, Persler, Romalılar, Bizanslılar, Saruhanoğulları ve Osmanlıların hâkimiyetinde kalmıştır.

Hititler, Frigler, Lidyalılar ve Persler
Hitit döneminde bölgenin Arzava adıyla anıldığı düşünülmektedir. Dönemin en önemli eseri Kybele Kaya Anıtıdır. MÖ 13. yüzyıla ait eser, bölgeye yapılan bir Hitit seferi sırasında yapılmıştır.

MÖ 1200'lerde Trakya ve Boğazlar üzerinden Anadolu'ya gelen Frigler, MÖ 8. yüzyıl ortalarından itibaren günümüz Manisa topraklarının büyük bölümünde kısa süreli bir hakimiyet kurdu.

Tunç Çağı'nın sonlarından başlayarak MÖ 6. yüzyıla kadar Manisa ve Aydın çevresinde hüküm süren Lidya Krallığı'nın başkenti, bugün Salihli ilçesi sınırlarında yer alan Sardes kentidir. Tarihte parayı ilk kez basan ve kullananlar Lidyalılar'dır. Altın-gümüş karışımı "elektrum" madeninden basılan bu ilk sikkelerin üzerinde Lidya Krallığı'nın arması olan aslan başı bulunuyordu. Günümüzde Salihli ve Akhisar ilçeleri arasında kalan Bintepeler bölgesinde Lidyalılar'a ait tümülüsler ve kral mezarları bulunmuştur. Antik ticaret yolu olan Kral Yolu da İran ve Mezopotamya'dan başlayarak il sınırlarına girer ve Lidya Krallığı'nın merkezi Sardes şehrinden geçerdi. Lidya Krallığı, MÖ 546 yılında Ahameniş İmparatorluğu ile yaptığı savaşta yenilmiş ve krallığın başkenti Sardes ele geçirilmiştir. Bu yenilgi sonrası Lidya Krallığı dönemi sona ermiştir.

Helenistik, Roma ve Bizans dönemi
Büyük İskender'in Asya seferi sırasında, MÖ 334-333 yıllarında Manisa'nın da içinde olduğu Batı Anadolu bölgesi Makedon Krallığı topraklarına katıldı. İskender'in MÖ 323 yılında ölümünden sonra Manisa, generalleri tarafından idare edilmiş ve MÖ 301 yılında gerçekleşen İpsos Savaşı sonrasında da Lysimakhos'un hakimiyetine geçmiştir. MÖ 281 yılında gerçekleşen Korupedyon Muharebesi sırasında Lysimakhos'un ölmesi üzerine Manisa'nın içinde olduğu tüm bölge Seleukos İmparatorluğu topraklarına katıldı.

MÖ 190 Magnesia Savaşı sonrasında Roma topraklarına katılan Manisa, Romalılar tarafından müttefikleri olan Pergamon Krallığı'na bırakıldı. Bu dönemde II. Attalos tarafından Philadelphia kuruldu. MÖ 133 yılında varisi olmayan III. Attalos'un vasiyeti üzerine Pergamon Krallığı ile birlikte Manisa da Roma hakimiyetine geçti. MS 395'te Roma'nın ikiye bölünmesiyle Manisa ve civarı Bizans topraklarında kaldı. Bu dönemde Manisa piskoposluk merkezi olmuş ve Sardes, Philadelphia, Thyateira yerleşimleri önemli bir konumda bulunmuştur. Bizans hakimiyetinde ilin büyük bölümü ve merkezi Thrakesion theması içerisinde yer almıştır. Latinler'in Konstantinopolis'i işgali sırasında İznik İmparatoru III. İoannis hükümdarlığının büyük bölümünde Manisa'da yaşadı. Bu dönemde Manisa merkez ve çevresi büyük gelişme gösterdi.

Beylikler ve Osmanlı dönemi
1071 yılında meydana gelen Malazgirt Meydan Muharebesi sonrasında Türk akınları Manisa yakınlarına kadar uzanmıştır. Selçuklu komutanı Çaka Bey tarafından Manisa ve çevresi denetim altına alınmış ancak Dorileon Muharebesi (1097) sonrasında yeniden Bizans egemenliğine geçmiştir.

Saruhanoğulları Beyliği dönemi
Anadolu Selçuklu Devleti dağılmasıyla başlayan Anadolu Beylikleri döneminde, 14. yüzyıl başlarında Manisa çevresinde Saruhan Bey tarafından kurulan bir beyliktir. Saruhanoğulları Beyliği, Afşar boyunun Saruhanlı kolundandır. Bazı kaynaklar Er Saru veya Saruhan adlı bir Harezm emirinin Selçuklu Devleti'nde görev yaptığını iddia ederler. Bu şahsın oğlunun adının Alpağı olduğu ve Saruhan Bey'in de Alpağı'nın oğlu olduğu söylenmektedir.

Saruhan Bey, beyliğini kurduktan sonra 1313 yılında ele geçirdiği Manisa'yı başkent yaparak topraklarını genişletmiş, donanma kurarak Yunanistan sahilleri ve Trakya kesimine seferler yapmış, çevresindeki beylik ve devletlerle ittifaklar kurmuş, donanma sayesinde elde ettiği ganimetlerle ekonomik durumu düzeltip cami, medrese ve kütüphaneler yaptırmıştır. 1366/67 yılında yapılan Manisa Ulu Cami Saruhanlılar döneminden günümüze kadar ulaşabilen en önemli eserdir.

Yıldırım Beyazıt'ın Anadolu birliğini sağlamak amacıyla 1390 yılında giriştiği Batı Anadolu harekâtı esnasında Saruhan Beyliği'nin başında bulunan Hızırşah, Yıldırım'ı karşılayarak barış yoluyla Manisa'yı Osmanlılara teslim etmiş; şehre hâkim olan Yıldırım Bayezit ise şehrin doğu kesimlerinin yönetimini Hızırşah'a bırakıp Manisa'yı da Karesi Beyliği ile birleştirerek oğlu Ertuğrul'un idaresine vermiştir.

Timur'un Anadolu'ya girip Yıldırım Bayezit'i Ankara Savaşı'nda mağlup etmesi üzerine, daha önce Timur'a sığınan Hızırşah'ın kardeşi Orhan Bey, Manisa'ya gelip bağımsızlık simgesi olarak 1403 yılında adına para bastırmıştır. Ancak Timur güçlerinin ayrılması üzerine Hızırşah yönetimi tekrar ele geçirmiştir. Osmanlı Devleti'nin ikinci kurucusu olarak kabul edilen I. Mehmed'in Anadolu birliğini sağlamak gayesiyle 1405-1406 yıllarında giriştiği Batı harekatı sırasında Hızırşah, I. Mehmed tarafından yakalanarak öldürülmüştür. Hızırşah'ın kardeşi Orhan Bey'in de 1412 yılında ölümüyle Saruhan Beyliği kesin olarak Osmanlı Devleti topraklarına katılmıştır.

Osmanlı dönemi

Manisa, 1412 yılında Osmanlı egemenliğine girdikten sonra, Saruhan Sancağı adıyla anılarak, idari bir birim haline getirilmiştir. Şehir, özellikle 1437-1595 yılları arasında Osmanlı şehzadelerinin saltanat tecrübesini kazandıkları önemli siyasi eğitim merkezlerinden biri haline gelmiştir. Manisa'da, sonraları tahta da oturan Osmanlı padişahlarının da içerisinde olduğu II. Murad, Fatih Sultan Mehmet, Kanuni Sultan Süleyman, II. Selim, III. Murad, III. Mehmet ve I. Mustafa gibi 16 şehzade bu dönemlerde sancak beyliği yapmışlardır. Manisa ve çevresinde Osmanlı idaresi altında nispeten sakin bir dönem geçmekle birlikte bölge 17. yüzyılda Kalenderoğlu, Birgili Cennetoğlu gibi isyancılar ile Yusuf Paşa ve İlyas Paşa gibi devlet görevlilerinin saldırı ve yağma hareketlerine maruz kaldı. 1833 yılında kısa bir süre için Kavalalı İbrahim Paşa komutasındaki Mısır egemenliği görüldü.

Kurtuluş Savaşı dönemi

Manisa şehri, Yunan ordusu tarafından 26 Mayıs 1919'da işgal edildi ve 8 Eylül 1922 tarihinde Türk ordusu tarafından geri alındı. Yunan ordusu Batı Anadolu'dan geri çekilirken yakıp yıkma taktiği uyguladı. Orta Doğu tarihçisi Sydney Nettleton Fisher konu hakkında, "Geri çekilen Yunan ordusu bir yakıp yıkma politikası benimsedi ve önüne gelen bütün savunmasız Türklere karşı vahşilikler uyguladı."  diye yazmıştır. İskoçyalı tarihçi Kinross Yunan geri çekilişini, " Zaten onun (Yunan ordusu) önünde bulunan çoğu mahalle harap içindeydi. Tarihi kutsal şehir Manisa'da 18 bin binadan sadece 500'ü ayakta kalabilmişti." sözleriyle tasvir etmiştir. Bu çekilme sırasında 5 Eylül 1922 gecesi başlayan ve 8 Eylül'e kadar devam yangın ise "1922 Manisa yangını" olarak adlandırılır.

Cumhuriyet dönemi

2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı kanun ile Manisa'da sınırları il mülki sınırları olan büyükşehir belediyesi kuruldu ve 2014 Türkiye yerel seçimlerinin ardından büyükşehir belediyesi çalışmalarına başladı.

Nüfus

İklim

Kültür

Manisa Tarzanı

Asıl adı Ahmet Bedevi olan Manisa Tarzanı'nın nüfus kayıtlarındaki ismi Ahmeddin Carlak'tır. 1888'de Bağdat'ta doğup Türk ordusunda askerlik yapan Carlak, daha sonra Millî Mücadele'ye katıldı, kırmızı şeritli İstiklal Madalyası ile onurlandırıldı. Cumhuriyet döneminin ilk yıllarında Manisa'ya gelip yerleşen Bedevi, belediyede temizlik işçisi olarak göreve başladı ve daha sonraları bahçıvan yardımcısı ve itfaiye eri olarak çalıştı. Manisa'yı yeşillendirmek için özellikle Spil Dağı çevresinde adım attığı her yere ağaç fidanı ve tohumları diken Bedevi, yaz kış demeden üstsüz olarak giydiği siyah şortla dolaşmasından dolayı Manisa Tarzanı adını aldı. Spil'de bir kulübede yaşamını sürdürürken 31 Mayıs 1963'te yaşamını yitirdi.

Mesir macunu

Kanuni Sultan Süleyman'ın annesi Hafsa Sultan Manisa'da hastalandığında saray doktorları bir türlü tedavi edemezler ve sonunda Merkez Efendi'nin, 41 çeşit baharat karışımından hazırladığı mesir macunuyla şifa bulur. Padişah da olayı kutlamak için kalan macunu halka dağıtır. Bu olay da gelenekselleşir ve Hafsa Sultan adını taşıyan halk arasında Sultan Camii olarak bilinen cami ve külliyenin çatılarından mesir macunu saçılarak "Mesir Festivali" olarak kutlanır. Mesir şenliği 477 yıldır (2017 itibarıyla, 21-24 Mart Nevruz Bayramında) devam edip yaşatılmaktadır.

Eğitim
Şehirde bulunan Celal Bayar Üniversitesi, bölgenin sosyal ve kültürel beklentilerine ve gereksinimlerine cevap verecek araştırma merkezlerini de açmış ve bunları işlevsel hale getirmiştir. Bugün 14 fakültesi, 3 yüksek okulu, 15 meslek yüksek okulu, 3 enstitüsü ve 23 araştırma merkeziyle eğitim ve öğretime devam eden Celal Bayar Üniversitesi, 1581 akademik personeli, 732 idari personeli ve 55473 öğrencisiyle, Ege Bölgesi'nin en büyük 3 üniversitesinden biridir.

Kardeş şehirler
  Ingolstadt, Almanya

  Güzelyurt, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti
  Oral, Kazakistan
  Prijedor, Bosna-Hersek
  Üsküp, Kuzey Makedonya

Görüntüler

Ayrıca bakınız

 Manisa ilinde bulunan yaylalar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Manisa Büyükşehir Belediyesi
 YerelNET Manisa

Manisa


Francesco (Franjo) Salghetti-Drioli (Zadar, 19. ožujka 1811. – Zadar, 15. srpnja 1877.), hrvatski slikar.

Studirao je na akademijama u Rimu i Veneciji, a od 1843. djelovao je u Zadru. Slikao je u duhu talijanskog akademizma alegorijske, biblijske i povijesne kompozicije te portrete. Autor je crteža dalmatinskih nošnji i žanr-prizora iz seljačkoga života. Podrijetlom je iz zadarske obitelji proizvođača maraskina.

Drioli je imao ljetnikovac u Preku na otoku Ugljanu te je često posjećivao i utvrdu sv. Mihovila. U njegovim oporučno ostavljenim crtežima nalaze se i crteži kaštela, srednjovjekovnog samostana i ranogotičke crkve.

Izbor iz djela
 Pričest sv. Benedikta, ulje na platnu, 248 x 159 cm, 1834.
 Mojsije pred faraonom, ulje na platnu, 220 x 340 cm, 1840.
 Kristofor Kolumbo u lancima, ulje na platnu, 73 x 98 cm, 1850.
 Sloga južnoslavenskih vladara, ulje na platnu, 473 x 405 cm, 1870.

Izvori

Hrvatski slikari
Životopisi, Zadar

Francesco Salghetti-Drioli


Nora, NORA, or Norah may refer to:

 Nora (name), a feminine given name

People with the surname
 Arlind Nora (born 1980), Albanian footballer
 Pierre Nora (born 1931), French historian

Places

Australia
 Norah Head, New South Wales, headland on the Central Coast

Canada
 Mount Nora, a mountain on Vancouver Island, British Columbia

Eritrea
 Nora (island), island in the Dahlak Archipelago of Eritrea

Italy
 Nora, Italy, archaeological site in Sardinia

Russia
 Nora (river), a river in the Russian Far East

Sweden
 Nora, Sweden
 Nora Municipality
 Nora and Hjulsjö Mountain District, district of Västmanland

Turkey
 Nora (Cappadocia), a town of ancient Cappadocia, now in Turkey

United States
 Nora, Idaho, an unincorporated community
 Nora, Illinois, village in Jo Daviess County
 Nora, Indianapolis, Indiana, a neighborhood
 Nora, Michigan, a former settlement
 Nora, Nebraska, village in Nuckolls County
 Nora, Virginia, unincorporated town in Dickenson County
 Nora, Wisconsin, unincorporated community in Dane County
 Nora Township, Clearwater County, Minnesota
 Nora Township, Jo Daviess County, Illinois
 Nora Township, Pope County, Minnesota
 Nora School, a high school in Silver Spring, Maryland

Zimbabwe
 Glen Norah, Harare, high-density suburb

Films
 Nora (1923 film), German drama, silent film directed by Berthold Viertel
 Nora (1944 film), German drama directed by Harald Braun
 Nora (2000 film), directed by Pat Murphy, about Nora Barnacle and her husband James Joyce
 Nora (2008 film), South African documentary directed by Alla Kovgan and David Hinton

Music
 NORA (band), hardcore band
 "Nora", a song by The Long Winters from the 2003 album When I Pretend to Fall
 "Nora", a song written by Irving Berlin 1927–31
 "Nora", an alternative name for the folk song "When You and I Were Young, Maggie"

Organizations
 Nora Industrier, a Norwegian manufacturer of soft drinks and foodstuffs
 Restaurant Nora, an organic restaurant in Washington, D.C., United States
 National Occupational Research Agenda, United States

Television
 Nora (TV series), from Venezuela
 Nora (The Flash episode), a 2018 episode of The Flash
 Nora Allen (The Flash), Barry Allen's mother in the TV series The Flash
 Nora West-Allen, Barry and Iris' daughter in the TV series The Flash
 Nora Thunderman, a character from the TV series The Thundermans on Nickelodeon

Weapons
 Gun-howitzer M84 NORA, a Yugoslav-made weapon
 Nora B-52, a Serbian self-propelled howitzer

Other uses
 783 Nora, minor planet orbiting the Sun
 Menora (dance), traditional Thai dance drama
 National Online Repository of the Arts in Singapore, co-founded by Madeleine Lee (writer)
 Nora (cat), celebrity animal famous for playing piano
 Nora (EWTC show), a  theatre show by the East West Theatre Company, Sarajevo, Bosnia and Herzegovina
 Nora Stone, an ancient inscription found at Nora, Italy
 Nora (2022 storm), a 2022 cyclone over northwestern Europe
 Tropical Storm Nora, several storms

Nora


Matthew Moorhouse (* 1813 in Großbritannien; † 29. März 1876 in Bartagunyah bei Melrose in South Australia, Australien) war ein praktischer Arzt, Beamter und Milchbauer. Medizin hatte er in London studiert. Er kam im Juni 1839 nach Australien und ließ sich an der Encounter Bay nieder, wo er als erster Europäer Land kultivierte.

Er wurde zum ersten Protector of Aborigines in South Australia ernannt. Als Protector of Aborigines hatte die Landinteressen der Aborigines wahrzunehmen, Vereinbarungen zwischen den Siedlern und Aborigines zu überwachen, Streit zu schlichten oder Rechtsverstöße vor Gericht zu bringen. Vor allem sollte er auch die Aborigines zum Christentum missionieren. Bei der Interessenwahrnehmung für die Aborigines geriet manchmal in Konflikt mit der Regierung und den Kolonisten, was ihm die Hochachtung der Aborigines und mancher Siedler einbrachte.

Moorhouse war Mitglied der Adelaide Philosophical Society und deren Vizepräsident im Jahr 1853. Er war auch ein führendes Mitglied der Literary Association wie auch der Statistical Society und wurde 1841 zum Friedensrichter ernannt. In 1849 setzte er sich für den Bau der Eisenbahn nach Port Adelaide ein.

Am 4. Januar 1842 heiratete er Mary Ruth Kilner in Adelaide, mit der er drei gemeinsame Kinder hatte.

1856 kehrte Moorhouse nach Großbritannien zurück, wo er Einwanderer nach South Australien anwarb. Nach dieser Tätigkeit reiste er durch Nordamerika und untersuchte das dortige Bildungssystem. Als er nach Australien zurückkehrte, dankte er als Protector ab und wurde in den Stadtrat von Adelaide und 1860 ins House of Assembly gewählt und arbeitete für die britische Krone. 1862 trat er von seinen Ämtern zurück und wurde Milchbauer.

Nach einer ernsthaften Erkrankung starb er 1876.

Einzelnachweise

Brite
Engländer
Protector of Aborigines
Geboren 1813
Gestorben 1876
Mann

Matthew Moorhouse


An Elleanthus cordidactylus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni James David Ackerman. An Elleanthus cordidactylus in nahilalakip ha genus nga Elleanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elleanthus

Elleanthus cordidactylus


María Fernanda Vallejos (nascida a 9 de março de 1979) é uma economista e política argentina que serviu como deputada nacional eleita na província de Buenos Aires. Ela foi eleita em 2017, quando foi a primeira candidata na lista da Unidad Ciudadana, e depois fez parte do bloco Frente de Todos.

Vallejos nasceu em Zárate, na Província de Buenos Aires. Ela estudou economia na Universidade de Buenos Aires e tem mestrado em história e políticas económicas. Ela trabalhou como assessora de contas nacionais no Ministério da Economia sob o então ministro Axel Kicillof, que era o seu professor na Universidade de Buenos Aires. Foi também assessora económica do Congresso Nacional.

Nas eleições legislativas de 2017, Vallejos foi a primeira candidata na lista da Unidad Ciudadana à Câmara dos Deputados da Província de Buenos Aires; a lista recebeu 36,28% dos votos populares e Vallejos foi eleita.

Mulheres da Argentina na política
Alunos da Universidade de Buenos Aires
Naturais de Zárate
Economistas da Argentina
Nascidos em 1979
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)
Membros da Câmara de Deputados da Nação Argentina

Fernanda Vallejos


Leilani Leeane (født 1. oktober 1992 i Lancaster, Californien) er en afro-amerikansk/filippinsk tidligere pornoskuespiller og model. Hun var aktiv fra 2011 til 2016.

Priser og nomineringer

Kilder

Eksterne henvisninger

Pornoskuespillere fra USA
Afroamerikanere
Skuespillere fra Filippinerne
Skuespillere fra Puerto Rico
Skuespillere fra Californien

Leilani Leeane


Onthophagus neomirabilis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Howden em 1973.

Referências

Ligações externas

neomirabilis
Coleópteros descritos em 1973

Onthophagus neomirabilis


نادي ديبورتيفو نومانسيا سوريا لكرة القدم  نادي كرة قدم إسباني يلعب في دوري الدرجة الثانية . تم تأسيس النادي في سنة 1945.

مراجع

الرياضة في شورية (إسبانيا)
أندية الدوري الإسباني
أندية الدوري الإسباني الدرجة الثانية
أندية رياضات متعددة في إسبانيا
أندية كرة قدم أسست في 1945
أندية كرة قدم في قشتالة وليون
تأسيسات سنة 1945 في إسبانيا

نومانسيا


سيلوبي أو نهروان (كما كانت تعرف بالعربية) مدينة تابعة لمحافظة شرناق في جنوب شرق تركيا وتقع سيلوبي بالقرب من نقطة الحدود الثلاثية بين تركيا والعراق وسوريا. توجد قرب نهروان نقطة حدودية وحيدة تربط تركيا والعراق وهي معبر الخابور، التي سُمّيت على اسم نهر الخابور الذي يجري في المنطقة.

أعلام
 إيرول دورا

مراجع

أقضية محافظة شرناق
أماكن مأهولة في محافظة شرناق
تجمعات كردية في تركيا
مدن تركيا

سيلوبي


කමරංකා  "Averrhoa carambola" යන විද්‍යාත්මක නමින් හදුන්වන කුලයට ""Oxalidales" අයත් ශාකයකි.

කමරංකා


The false cleanerfish (Aspidontus taeniatus) is a species of combtooth blenny, a mimic that copies both the dance and appearance of Labroides dimidiatus (the bluestreak cleaner wrasse), a similarly colored species of cleaner wrasse. It likely mimics that species to avoid predation, as well as to occasionally bite the fins of its victims rather than consume parasites. Most veiled attacks occur on juvenile fish, as adults that have been attacked in the past may avoid or even attack A. taeniatus.

It is indigenous to coral reef habitats in the Indo-Pacific.

Mimicry

Appearance
The false cleanerfish primarily lives in coral reef margins among the cleaning stations of the bluestreak cleaner wrasse (Labroides dimidiatus),  and are usually seen near locations of one or more L. dimidiatus.  With its territory primarily overlapping with its model fish, the false cleanerfish mimics both the appearance and occasionally the behavior of said fish. Though A. taeniatus is typically known to exhibit the characteristic black stripe and blue body and general body shape and structure of L. dimidiatus, some individuals have been witnessed to mimic the appearance of other reef fish, as well as atypically colored cleaner wrasses that live in the same territory.

Juvenile A. taeniatus fish match the appearance of juvenile L. dimidiatus (black body, blue dorsal stripe), and continue to match the coloration of cleaner wrasses of the same size throughout growth. It is not known whether the false cleanerfish adopts a permanent color pattern or if it alters its coloration to mimic the appearance of neighboring cleaner wrasses.

One major difference in appearance between the false cleanerfish and its model is the location of the mouth. A. taeniatus has an underslung mouth, whereas L. dimidiatus has its mouth in the terminal position.  Additionally, the false cleanerfish has a small set of teeth on the upper mandible, as well as enormous canines that protrude from its lower jaw and fit into sockets laterally on the roof of its mouth.

Cheating behaviour
The false cleanerfish has been observed to mimic the unusual "dance" of the bluestreak cleaner wrasse by spreading its caudal fin and oscillating its posterior end up and down. By doing so, the false cleanerfish elicits the same posing behavior in client fish, similarly to L. dimidiatus. Occasionally, however, rather than feeding on ectoparasites like the cleaner wrasse, the false cleanerfish will attack and attempt (and sometimes succeed) at tearing away portions of fin from the client fish. This typically occurs and is most successful with juvenile client fish, as adults have been evidenced to avoid or even indiscriminately attack cleanerfish, suggesting adult client fish remember being attacked.  Also, evidence indicates adult fish are able to distinguish between L. dimidiatus and A. taeniatus, and thus avoid it altogether.

Evolutionary basis
Though A. taeniatus mimics L. dimidiatus in color, morphology, and mode of swimming, the false cleanerfish cheats much less often than initially reported. The stomach contents of A. taeniatus consist primarily of the demersal eggs of fishes and the tentacles of tube worms, with a relatively small portion of fish fins, or ectoparasites—the primary stomach contents of L. dimidiatus. Additionally, close observation of A. taeniatus has shown them to only attack posing clients at a rate of about 20%.

The primary reason for the false cleanerfish's mimicry is suggested to be not to cheat and feed on the flesh of client fish, but to avoid predation by those fish that do not prey on L. dimidiatus. Aggressive mimicry typically results in the complete consumption of prey by a mimic predator (such as anglerfish), or partial consumption of prey by an unattractive mimic. In both cases, the host fish can rarely or never learn the disguise of the mimic; the fact that A. taeniatus can be easily identified by client fish helps to dispel the notion that it is primarily an aggressive mimic. Groupers raised in captivity do not attack L. dimidiatus, while they do consume all other noncleanerfish on sight. Furthermore, false cleanerfish inflict a higher cost on their models and cleaning stations when cheating, as client fish are more likely to behave aggressively or avoid cleaning stations altogether if they are consistently attacked.

However, there is evidence of geographical variation on the benefits obtained by the mimicry: whereas in the Red Sea and the Great Barrier Reef foraging on tube worms or substrate was more common than attacks by mimics, in French Polynesia and Indonesia false cleanerfish (especially juveniles) fed on client fish tissue more commonly than other food sources. An alternate reason for the mimicry behavior of A. taeniatus is to deceive egg-caring fishes so to more easily gain access to their eggs; however, little evidence favors this possibility.

The evolution of A. taeniatus to mimic L. dimidiatus has been used as evidence for the strong selection of client fish that do not attack their cleaners, or cheat and consume their cleaners after cleaning. Furthermore, the behavior of A. taeniatus mimicking L. dimidiatus in a largely nonaggressive way supports the hypothesis of the evolution of reciprocally altruistic behavior.

References

External links
 Aspidontus taeniatus, False cleanerfish at FishBase
 Aspidontus taeniatus at ITIS

False cleaner fish
Fish described in 1834

False cleanerfish


La cuisine panaméenne est un mélange de techniques, de plats et d'ingrédients africains, espagnols et amérindiens, reflétant la diversité de sa population. Le Panama étant un pont terrestre entre deux continents, il possède une grande variété de fruits tropicaux, de légumes et d'herbes utilisés dans la cuisine indigène.

Les ingrédients courants de la cuisine panaméenne sont le maïs, le riz, la farine de blé, les bananes plantains, le  (manioc), le bœuf, le poulet, le porc et les fruits de mer.

Boissons

Au Panama, il y avait des bars qui s'adressaient aux hommes d'affaires locaux, aux touristes et aux joueurs et d'autres qui étaient fréquentés par le personnel militaire américain. Ces derniers avaient pour la plupart la réputation d'être des repaires de « shots et de bières » aux noms inconnus. L'un de ces bars, le Kresch's Place, a publié un livre de recettes de boissons. Plusieurs des boissons portent le nom de bases, de sous-marins, de forts, de navires et d'autres institutions militaires. Le U.S.S. 44 Special était composé de gin Old Tom, de gin sloe et de jus de citron vert. Le U.S.S. Mallard était composé de rhum vieux (panaméen, vénézuélien et colombien), de vermouth rouge, de Bénédictine, d'absinthe, d'amers d'Angostura garnis de zestes de citron. La couverture du livre de recettes montre des soldats, des marins et un officier de l'armée en train de boire.

Notes et références

Cuisine panaméenne


Nationalpark Vesuv () er en italiensk nationalpark centreret omkring den aktive vulkan Vesuv, sydøst for Napoli i provinsen Napoli i regionen Campania. Parken blev grundlagt 5. juni 1995 og har et areal på 72,59 km² omkring Vesuv og Napolibugten. Et areal på 135,5 km² blev i 2020 udpeget til biosfærereservat under UNESCOs Menneske og biosfære-programmet.

Den er centreret omkring den aktive vulkan, og dens ældste, nu inaktive krater, Monte Somma. Biodiversiteten i nationalparken omfatter 612 plante- og 227 dyrearter.

Se også
 Pompeii
 Herculaneum
 Boscoreale
 Boscotrecase
 Ercolano
 Massa di Somma
 Ottaviano
 Pollena Trocchia
 San Giuseppe Vesuviano
 San Sebastiano al Vesuvio
 Sant'Anastasia
 Somma Vesuviana
 Terzigno
 Torre Annunziata
 Torre del Greco
 Trecase

Kilder og henvisninger

 Pages by the Park Authority on Parks.it

Nationalparker i Italien
Etableret i 1995
Campania
Biosfærereservater under UNESCO

Nationalpark Vesuv


The Indian Pacific is a weekly experiential tourism passenger train service that runs in Australia's east–west rail corridor between Sydney, on the shore of the Pacific Ocean, and Perth, on the shore of the Indian Ocean – thus, like its counterpart in the north–south corridor, The Ghan, one of the few truly transcontinental trains in the world. It first ran in 1970 after the completion of gauge conversion projects in South Australia and Western Australia, enabling for the first time a cross-continental rail journey that did not have a break of gauge.

The train has been rated as one of the great rail journeys of the world. Its route includes the world's longest straight stretch of railway track, a  stretch of the Trans-Australian Railway across the Nullarbor Plain.

The service was originally operated jointly by four government railway administrations: the Department of Railways New South Wales, South Australian Railways, Commonwealth Railways and Western Australian Government Railways, until February 1993 when Australian National took full ownership. In 1997, the Indian Pacific was sold to Great Southern Rail and, subsequently, branded as Journey Beyond Rail Expeditions then Journey Beyond during several changes in corporate ownership.

A one-way trip takes between 70.5 and 75 hours, depending on scheduling and daylight saving periods. , two levels of service were offered, branded as Platinum and Gold. A motorail service conveys passengers' motor vehicles on the train between Adelaide and Perth.

History
With the remaining narrow gauge parts of the East-west rail corridor being gauge converted to standard gauge in 1966, the Department of Railways New South Wales, South Australian Railways, Commonwealth Railways and Western Australian Government Railways agreed that a through passenger service from Sydney Central to East Perth Terminal be inaugurated. Originally to be named The Transcontinental, in 1969, the Indian Pacific name was adopted by a joint meeting of transport ministers.

The service was originally operated jointly by the four operators whose networks it traversed, with revenues and costs apportioned Department of Railways New South Wales (28.5%), South Australian Railways (10%), Commonwealth Railways (45%) and Western Australian Government Railways (16.5%).

The first Indian Pacific service left Sydney on 23 February 1970, becoming the first direct train to cross the Australian continent, made possible by the completion of the east-west standard gauge project a few months earlier. At the time it was the third longest passenger train in terms of distance after services on the Trans-Siberian Railway and the Canadian.

Locomotives and crews were provided by the Department of Railways New South Wales between Sydney and Broken Hill, South Australian Railways between Broken Hill and Port Pirie, the Commonwealth Railways between Port Pirie and Kalgoorlie and Western Australian Government Railways between Kalgoorlie and Perth. With the formation of Australian National in July 1975, it provided locomotives and crews from Broken Hill to Kalgoorlie. Locomotives were changed at Lithgow, Broken Hill, Port Pirie and Kalgoorlie.

On-board crews were originally provided between Sydney and Port Pirie by Commonwealth Railways on one service and New South Wales Government Railways on the other services, Commonwealth Railways between Port Pirie and Kalgoorlie and West Australian Government Railways between Kalgoorlie and Perth.

The train originally operated twice per week. In times of heavy demand, a double consist would operate. It would operate in New South Wales as two trains before being combined at Broken Hill.

In July 1973, a third service was introduced followed in July 1975 by a fourth, these later two being extensions of existing Trans-Australian services. In October 1976, a motorail service was introduced between Port Pirie and Perth. Originally vehicles were loaded in Perth at the Kewdale Freight Terminal before a car loading ramp was built at East Perth station.

The service was suspended from 2 December 1982 to 25 April 1983 due to an industrial dispute over staffing levels in South Australia. When it resumed, the service was reduced to three times weekly with the second class sleepers replaced by sitting carriages.

From August 1986, the train commenced operating via Adelaide. In October 1988 the motorail service was extended through to Sydney.

In June 1991, the service was cut from three times a week to two. This was reduced to weekly in January 1992 between Sydney and Adelaide with two services a week between Adelaide and Perth.

In February 1993, Australian National took over operation of the service throughout after agreement was reached with the State Rail Authority and Westrail in 1992. A second service resumed in August 1993.

From January 1994, the service was operated throughout by Australian National CL class locomotives.

As part of the privatisation of Australian National, the Indian Pacific, along with The Ghan and The Overland, was sold to Great Southern Rail (now known as Journey Beyond Rail Expeditions) in October 1997. Motive power provision was contracted to National Rail. As from 2016, the Indian Pacific operates weekly. A second service operated between September and November until 2015.

Route

The route leaves Sydney and travels via the Western and Broken Hill lines to Broken Hill. It then crosses into South Australia on the Broken Hill to Crystal Brook line before heading south to Adelaide. Before the conversion of the Crystal Brook to Adelaide line to standard gauge, passengers for Adelaide had to change at Port Pirie. However, from August 1986, the Indian Pacific was diverted to make an out-and-back trip to Adelaide adding  to the journey. From Crystal Brook, it heads north to Port Augusta and then via the Trans-Australian Railway to Kalgoorlie including travelling over the world's longest straight stretch of railway track on the Nullarbor Plain measuring . It then heads via the Eastern Goldfields and Eastern lines to its terminus at East Perth.

The highest point on the line is at Bell, NSW in the Blue Mountains, at 1100 metres.

The most northern point on the line is at the western tip of the Yellabinna Regional Park, South Australia.

The most southern point on the line is at the Adelaide Parklands Terminal in Keswick, South Australia.

Occasionally, when there is trackwork, the Indian Pacific is diverted out of Sydney via the Main South line to Cootamundra and cross-country line to rejoin the Broken Hill line at Parkes. It has previously operated via the Temora to Roto line and via Melbourne.

In 1970, the journey took 75 hours. With subsequent infrastructure improvements and reductions to the time needed to change locomotives and crew, the journey now takes 65 hours despite the longer distance.

Rolling stock

For the commencement of operations, 59 stainless steel carriages, power vans and luggage vans were built by Commonwealth Engineering, Granville to the same design as already in use on the Trans-Australian. These operated in consists of 12 carriages. A further 16 were ordered in 1971.

, the weekly service consists of up to 25 carriages and two motorail wagons. Because of its length, the train is split in two when stabled at Sydney Central station.

Originally, each of the operators hauled the train over their network with locomotives changed at Broken Hill, Port Pirie and Kalgoorlie. A further change occurred at Lithgow from electric to diesel power. Due to Westrail suffering a motive power shortage, Australian National locomotives hauled the service in Western Australia from October 1973 until March 1977.

From January 1994, the service was operated throughout by Australian National CL class locomotives. Since November 1997, it has been hauled by Pacific National NR class locomotives. Seven NR class, (NR18, NR25-NR29, NR86) have been repainted in differing Indian Pacific liveries.

The lead locomotive is assisted by an 81, G or second NR class between Sydney and Adelaide. In 2014, NR25-NR28 were repainted in a new livery that is much closer to that of Pacific National. In 2018, NR29 and NR86 had Indian Pacific signwriting applied their existing liveries.

Passenger facilities

The train originally offered just 52 first-class sleeping berths and 96 second-class sleeping berths. However, the train was limited to 144 passengers, as this was the number that could be serviced by three sittings in the 48-seat dining car.

From 1973, the accommodation was altered to provide 88 first-class sleeping berths and 64 second-class. The club-cafeteria car also provided a small number of second-class seats for short-distance travelers on the Commonwealth Railways segment.

From 1975, Australian National provided full sitting carriages west of Port Pirie on two journeys per week. The Department of Railways New South Wales initially resisted providing sitting accommodation over the whole journey, but Public Transport Commission HUB/RUB sitting carriages were included between Sydney and Port Pirie from 1974, with Australian National providing sitting carriages from Broken Hill to Peterborough for an onward connection to Adelaide. By 1979, the Public Transport Commission carriages were operating from Sydney to Peterborough. In 1981, this was extended to Port Pirie.

Sitting carriages provided by Australian National with Commonwealth Railways carbon steel carriage stock became part of the full through service from Sydney to Perth in 1988.

The train formerly had four classes, branded as Platinum, Gold Service, Red Service Sleeper and Red Service Daynighter. The Platinum Service was introduced in 2008 as a premium class of travel. The Gold Service, the former first-class service, features either roomette or twinette sleeper cabins, with complimentary meals in the restaurant car.

Red Service, the equivalent of economy class, featured both dual-berth shared sleeper cabins and airline-style 'sit-up' seats similar to other Australian trains. It also had its own restaurant car. Red Service was withdrawn in July 2016 after a Federal Government subsidy was withdrawn making the Red Service no longer financially viable.

The train also has a motorail service to carry passengers' motor vehicles. This facility was available throughout the journey until November 2015, when it was reduced to only operate between Adelaide and Perth.

Special trains
A full Indian Pacific set made promotional trips to Canberra and Newcastle for travel agents prior to its launch in February 1970.

Further trips were made to Canberra in 1981 and 1985, and to Newcastle in 1975, 1976, 1977 and 1979.

Following the conversion of the Adelaide to Melbourne railway line to standard gauge in 1995, the Indian Pacific made a promotional trip from Perth to Brisbane via Melbourne over 6 days in June of that year.

Christmas train

For more than a decade, the Indian Pacific operated a Christmas train with a noted musical artist on board, stopping at locations including the remote Nullarbor Plain sidings of Watson, Cook, and Rawlinna. Some of the performers were Nikki Webster (2000), John Williamson (2001), Marcia Hines (2002), John Paul Young (2003), Jimmy Barnes (2004), Guy Sebastian (2005), Human Nature (2006),  David Campbell (2007), Brian McFadden (2012) and Rikki-Lee Coulter (2013).

Media depictions
In 1980, the Indian Pacific featured in an episode of BBC Television's Great Railway Journeys of the World series, presented by Michael Frayn. In 2019 it was also the subject of an SBS "slow television" documentary: the entire journey from Perth to Sydney was condensed into a three-hour show with no voiceover, much of it comprising footage directly from the front or sides of the train. The Indian Pacific also featured in Great Australian Railway Journeys, presented by Michael Portillo, first broadcast in November 2019.  Also in 2019, the train was featured in an episode of Discovery Channel Canada's Mighty Trains.

Incidents
18 February 1970: On a test run from Port Pirie, an Indian Pacific set struck a derailed freight train near Locksley ripping the sides out of several carriages.
24 December 1975: 13 of the 25 carriages on the eastbound train derailed due to a collapsed bogie on the leading carriage, east of the remote Nullarbor Plain siding of Rawlinna. Three of the 200 passengers were injured; they were flown from Forrest to Adelaide.
24 January 1978: The westbound train derailed near Forbes as a result of wet weather washing away part of the track. The train had been diverted south through Forbes, because of washaways between Parkes and Broken Hill. Three of the 153 passengers were taken to Forbes District Hospital.
18 August 1999: Zanthus train collision - the westbound train was accidentally directed into a crossing loop occupied by an eastbound train at Zanthus.
3 December 1999: Glenbrook train disaster - a CityRail Intercity train ran into the back of the eastbound train at Glenbrook in the Blue Mountains, west of Sydney. Seven people died, all on the CityRail train.
26 November 2017: At 10:12 am, just 600 metres after departing from East Perth station, the Indian Pacific, heading for Sydney, derailed. "The second carriage jumped the tracks, grinding the train-ride to a halt".

Gallery

References

Bibliography

External links

Journey Beyond Rail Expeditions – Indian Pacific
Trans Australian/Indian Pacific railway ephemera—collected and digitised by the National Library of Australia

Interstate rail in Australia
Luxury trains
Named passenger trains of Australia
Nullarbor Plain
Public transport in Western Australia
Railway services introduced in 1970
Trans-Australian Railway
1970 establishments in Australia
Motorail

Indian Pacific


A Trilogia Prequela de Star Wars, conhecida também como Prequela, é uma série de filmes de ficção científica escrita e dirigida por George Lucas. Esta trilogia que integra o universo cinematográfico de Star Wars foi produzida pela Lucasfilm e distribuída comercialmente pela 20th Century Fox entre 1999 e 2005. Os eventos narrados nesta trilogia antecedem à trama retratada na chamada "Trilogia Original" (1977 - 1983), tornando-a o primeiro ato da "Saga Skywalker" apesar de ser a segunda seção da franquia realizada.

Lucas havia planejado um trilogia retroativa antes mesmo do lançamento do primeiro filme, em 1977, mas cancelou o projeto em 1981 após o lançamento de The Empire Strikes Back. Os planos só seriam retomados no fim da década de 1990, quando a tecnologia havia avançado de forma que permitisse maiores efeitos visuais. O lançamento desta trilogia, em 1999, marcou o retorno de Lucas como diretor após um hiato de décadas desde a realização do primeiro filme da saga.

A Trilogia compreende os filmes: Episode I – The Phantom Menace (1999), Episode II – Attack of the Clones (2002) e Episode III – Revenge of the Sith (2005). Os eventos destes filmes narram o treinamento do poderoso jovem Anakin Skywalker (pai biológico de Luke Skywalker e Leia Organa, protagonistas da Trilogia Original) como Jedi sob a tutela dos mestres Obi-Wan Kenobi e Yoda e sua eventual passagem para o Lado Sombrio da Força. A Trilogia também retrata a corrupção e fragmentação da República Galáctica, o enfraquecimento dos ideais da Ordem Jedi e a ascensão do Império Galáctico. Os primeiros dois filmes receberam avaliações mistas pela crítica enquanto o terceiro filme foi amplamente elogiado.

Antecedentes

Segundo Gary Kurtz, produtor dos filmes da Trilogia Original, George Lucas tinha planos remotos sobre uma futura trilogia dentro do mesmo universo de filmes já na década de 1980. No entanto, o cineasta teria desistido devido às dificuldades em rodar o primeiro filme e a pressão de sua esposa, Marcia Lucas, para que ele se dedicasse a outros projetos. Contudo, os avanços tecnológicos no fim da década de 1980 e 1990, incluindo a possibilidade de criar imagem gerada por computador (CGI), inspiraram Lucas a reconsiderar uma nova sequência de filmes; Em 1989, Lucas afirmou que rodar uma nova trilogia na época seria "inacreditavelmente caro". Anos mais tarde, após conferir um teste de CGI criado pela Industrial Light & Magic para Jurassic Park, o diretor afirmou:

Em 1992, Lucas assumiu ter planos de rodar uma nova trilogia. No ano seguinte, a ideia foi reafirmada numa entrevista do cineasta à revista Variety. O produtor Rick McCallum entrou em contato com Frank Darabont, que havia escrito The Young Indiana Jones Chronicles e o premiado drama The Shawshank Redemption (1994), para possíveis parcerias. McCallum foi considerado um possível nome para o roteiro dos filmes até pelo menos 1995, mas Lucas continuou escrevendo o roteiro principal da trilogia sozinho. Antes de Lucas optar por dirigir os filmes, Richard Marquand (que havia dirigido Return of the Jedi) foi considerado para a direção até sua morte em 1987.

Durante o hiato de lançamento desde o último filme da franquia em 1983, o público foi fidelizado por produções midiática, literárias e televisivas envolvendo personagens do universo estendido da saga. Em 1997, os filmes da trilogia original foram relançados com modificações visuais e estéticas que os aproximavam do contexto da então futura trilogia prequela.

Filmes

Em meio a uma grande expectativa por parte dos admiradoras da franquia, The Phantom Menace foi lançado em 19 de maio de 1999. O filme retrata o primeiro contato de Anakin Skywalker com a Ordem Jedi e a corrupção do Senado Galáctico sob a influência de Palpatine. O segundo filme, Attack of the Clones, foi lançado em 16 de maio de 2002. O enredo avança uma década e agora Skywalker - padawan de Kenobi - vive um romance secreto em meio ao caos das Guerras Clônicas. A Trilogia assume um tom mais dramático e é concluída por Revenge of the Sith, o primeiro filme da franquia de classificação acima de 13 anos de idade, lançado em 19 de maio de 2005. Este último filme retrata a queda de Skywalker e a perseguição dos Jedi pelo Lado Sombrio da Força.

The Phantom Menace (1999)

Mais de trinta anos antes dos eventos do filme original, dois cavaleiros Jedi — Qui-Gon Jinn e seu padawan Obi-Wan Kenobi — descobrem que a corrupta Federação de Comércio formou um bloqueio em torno do planeta Naboo. Palpatine, senador do planeta, planeja assumir poderes cada vez maiores em meio à iminente crise política. Os Jedi Qui-Gon e Kenobi chegam ao planeta Tatooine para reparar sua nave e encontram o escravo Anakin Skywalker, a quem acreditam ser "O Escolhido".

A Trilogia Prequela foi planejada originalmente para preencher lacunas narrativas da Trilogia Original, mas Lucas percebeu que poderia compor a primeira metade da história de Anakin. Esta decisão transformou a série de filmes em uma saga isolada dentro da franquia. Em 1994, Lucas havia começado a escrever o roteiro de uma primeiro filme de uma nova trilogia. Após a estreia de The Phantom Menace, o cineasta assumiu a direção dos dois filmes restantes.

Attack of the Clones (2002)

Uma década após os eventos do filme anterior, a senadora Padmé Amidala sofre um atentado contra sua vida. O Cavaleiro Jedi Obi-Wan Kenobi e seu padawan, Anakin, são enviados para protegê-la. Enquanto Obi-Wan procura o assassino, Anakin e Padmé se aproximam. Simultaneamente, o Chanceler Palpatine planeja iniciar as Guerras Clônicas com um exército de droides construído secretamente para a República.

O primeiro esboço do filme foi concluído semanas antes do início das filmagens e Lucas contratou Jonathan Hales, roteirista de The Young Indiana Jones Chronicles, para aprimorá-lo. Indeciso sobre o título, Lucas nomeou o filme como Jar Jar's Great Adventure. Enquanto escrevia The Empire Strikes Back, Lucas havia concebido Lando Calrissian como um clone de um planeta remoto mencionado no primeiro filme. No entanto, a ideia evoluiu para um grande exército de clones que atacaria a República e os Jedi.

Revenge of the Sith (2005)

Já em três anos de Guerras Clônicas, Anakin Skywalker está desiludido com a Ordem Jedi enquanto é atormentado por visões da morte de Padmé Amidala. Palpatine convence Anakin que o Lado Sombrio pode oferecer maior poder e salvar a vida de sua amada. Desesperado, o jovem Jedi abandona a Ordem e torna-se aprendiz de Darth Sidious. Com a maior parte de seus líderes executados, a Ordem Jedi é destituída e o Império Galáctico proclamado.

O terceiro filme da trilogia passou a ser produzido antes do segundo filme, incluindo uma cena que foi rodada durante a produção do filme anterior. Lucas originalmente desejava que o filme tivesse início com um cenário de guerra e incluindo uma cena em que Palpatine revela ter forjado Anakin através da Força. Entretanto, o enredo foi alterado e o filme se inicia com Anakin executando Conde Dookan o que abre caminho para sua aproximação de Palpatine e do Lado Sombrio. Após a conclusão das filmagens em 2003, Lucas modificou novamente o enredo reescrevendo o arco narrativo de Skywalker para explorar mais sua relação amorosa com Padmé Amidala e sua queda ao Lado Sombrio.

Temática

Lucas teve um esforço consciente em harmonizar as cenas e diálogos entre as trilogias Prequela e Original, especialmente no que se refere à jornada de Skywalker na Prequela e de seu filho Luke nos primeiros filmes lançados. Juntamente com a Trilogia Original, Lucas se refere aos seis primeiros filmes da saga como "a tragédia de Darth Vader". Após a estreia de The Phantom Menace, em 1999, os filmes anteriores passaram a ser comercializados com os títulos Episode IV, V e VI e os respectivos subtítulos A New Hope, The Empire Strikes Back e Return of the Jedi.

Os filmes da Trilogia Prequela possuem diversas referências ao cristianismo, como a aparência de Darth Maul cujo design é fortemente baseado nas representações históricas do diabo cristão. Esta parte da saga também evoca a narrativa cristã sobre o Messias; Anakin Skywalker é retratado como "o Escolhido" que trará equilíbrio à Força e paz à galáxia. Contudo, ao contrário de Jesus, Anakin cede ao Lado Sombrio e falha em cumprir sua missão (pelo menos, até o desenrolar da trama em Return of the Jedi). A saga também parece ter sido fortemente influenciada pela temática grega do monomito.

A Trilogia Prequela apresenta diversos cenários que não havia sido explorados nos filmes anteriores, como o cotidiano e funcionamento do Alto Conselho Jedi, o treinamento de novos padawans, as atividades internas do Senado Galáctico e as transações políticas da República. Os dois últimos filmes da trilogia também abordam muito mais especificamente as relações emocionais entre os personagens, através principalmente do romance entre Anakin e Padmé e os embates entre Anakin e Kenobi. Alguns personagens que também figuram na Trilogia Original são apresentados de forma mais madura, como é o caso de Yoda - que na Trilogia Prequela é retratado de forma mais consistente e com diálogos mais complexos.

O primeiro filme, The Phantom Menace, se ambienta quase que totalmente no planeta Tatooine, terra natal dos Skywalker. O planeta remoto desértico é palco de uma série de corridas ilegais e abriga um comércio de escravos que mantém a base econômica e social da galáxia e, portanto, este filme aborda também as relações complexas do cotidiano de um escravo e os anseios e ideais de liberdade.

Attack of the Clones se apresenta como um filme de ação e aventura com menos carga dramática em relação aos dois demais filmes. Neste, o cenário cotidiano urbano e a diversidade de culturas e idiomas dos povos da galáxia são demonstrados. Por diversas vezes, os personagens realizam viagens interplanetárias e fazem contatos com outros povos. O filme acaba por introduzir também por explicar a origem de Boba Fett - personagem icônico da Trilogia Original - e apresentar ao público o Senador Bail Organa - pai adotivo de Leia Organa e que foi constantemente citado no primeiro filme da saga.

O terceiro filme da trilogia, Revenge of the Sith, diverge dos demais filmes com um cenário inteiramente dramático. Pode ser observado como um filme de drama de guerra uma vez que a maior parte das cenas aborda negociações políticas e estratégias militares e confrontos entre as tropas de clones da República e os droides separatistas. Este filme encerra o arco narrativo da "queda de Skywalker" e apresenta personagens que seriam mais explorados em outras mídias da franquia como as Mestras Jedi Aayla Secura e Shaak Ti (que protagonizariam a série animada The Clone Wars e diversos jogos eletrônicos).

Ver também
 Trilogia sequela de Star Wars

Bibliografia

Séries de filmes
Filmes da Lucasfilm
Filmes de Star Wars
Filmes dirigidos por George Lucas

Trilogia prequela de Star Wars


Han Hanedanı (), Çin'de MÖ 206 – MS 220 tarihleri arasında hüküm sürmüş hanedanıdır. Dönemin önemli klanlarından Liu tarafından kurulmuştur.

Han Hanedanı Çin kültürünün zirvelerinden biri olarak kabul edilir. Günümüzde Çinliler Liu ailesinin ve kurdukları hanedanının onuruna kendilerini Han insanı, Han Ulusu olarak adlandırır.

İmparator Han Gaozu, tahtta bulunduğu yedi yıl içinde merkeziyetçi otoriter yönetimini sağlamlaştırmak için "Halka nefes aldırma"ya yönelik bir dizi politika uyguladı.

Han Gaozu'nun MÖ 195 yılında ölmesi üzerine İmparator Hui Di, tahta geçti. Ancak Han hanedanı'nın yönetimi, fiilen İmparator Han Gaozu'nun eşi Lü Zhi'nin eline geçti. İktidarda 16 yıl kalan Lü Zhi, Çin tarihindeki sayılı kadın yöneticilerden biriydi. Onun ardından MÖ 183 yılında tahta geçen imparator Wen Di ve oğlu imparator Jing (MÖ 156-MÖ 141 yılları arasında tahtta oturdu), "Halka nefes aldırma" politikalarını sürdürerek köylülerin vergi yükünü azalttılar. Bunun sayesinde Han hanedanının ekonomisinde büyük canlılık görüldü. Bu dönem, tarihçiler tarafından "Wen ve Jing Düzen Dönemi" olarak adlandırılıyor.

"Wen ve Jing Düzen Dönemi"nden sonra Han hanedanı, adım adım güçlendi. MÖ 141 yılında tahta geçen imparator Wu Di, Wei Qing ve Huo Qubin adlı iki generali göndererek Hunlar'ı yenilgiye uğrattı, Batı Han hanedanının toprağını genişletti, ülkenin kuzey bölgelerindeki ekonomik gelişmeyi güvence altına aldı. İmparator Wu Di, yaşamının son yıllarında savaşa son vererek tarımı geliştirmeye yöneldi. Böylece Çin ekonomisi, gelişmeye devam etti. İmparator Wu Di'nin ölümü üzerine tahta geçen İmparator Zhao Di, ekonomiyi geliştirmeye devam ederek Han hanedanını eşi görülmez bir refaha ulaştırdı.

Etimoloji

Büyük Tarihçinin Kayıtlarına göre, Çin Hanedanı'nın çöküşünün ardından hegemon Xiang Yu, Liu Bang'ı küçük Hanzhong zeametinin prensi olarak atadı; Hanzhong yerleşiminin ismi, günümüz Şensi eyaletinin güneybatısındaki Han Nehri'nden ismini alır. Liu Bang'ın Chu-Han Çekişmesi kapsamındaki zaferinin ardından ortaya çıkan Han Hanedanı'nın ismi, Hanzhong zeametinden türedi.

Tarihçe

Batı Han

Çin'in ilk imparatorluk hanedanı Qin ("Çin") Hanedanı (MÖ 221-206) idi. Qin, diğer Savaşan Devletler'i ele geçirerek bunları birleştirdi, ancak ilk imparator Çin Şi Huang'ın ölümü sonrasında Qin İmparatorluğu istikrarsızlığa maruz kaldı. Dört sene içerisinde hanedanlığın otoritesi, isyanların karşısında çöktü. İki eski isyancı lideri olan Chulu Xiang Yu (ö. MÖ 202) ile Hanlı Liu Bang (ö. MÖ 195); On Sekiz Krallığa bölünmüş ve bunların her biri ya Xiang Yu ya da Liu Bang'a sadakatını iddia etmiş durumdaki Çin'in hegemonunun kim olup olmayacağını belirlemek için savaşa girdiler. Xiang Yu, kendi komutanlık yeteneğini her ne kadar gösterebilmiş olsa da, günümüz Anhui'de yer alan Gaixia Muharebesi (MÖ 202) kapsamında Liu Bang tarafından yenildi. Liu Bang, kendi takipçilerinin talebi üzerine "imparator" (huangdi) unvanını benimsedi; ölümünden sonra ise Han İmparatoru Gaozu (h. MÖ 202-195) olarak anılmaya başladı. Çangan; Han altındaki yeniden birleştirilmiş imparatorluğun yeni başkenti olarak seçildi.

Batı Han hanedanlığının başında; imparatorluğun batı üçte birinde başkent bölgesi dahil olmak üzere merkezi kontrol altında on üç farklı zeamet mevcuttu, doğu üçte ikisi ise on farklı yarı özerk krallığa bölündü. Chu ile girilen savaştaki kendi önde gelen komutanlarının gönlünü almak için İmparator Gaozu, bunların bazılarını kral olarak atadı. Ancak Liu ailesine akraba olmayanların Han tahtına yönelik sadakatlarına dair şüpheler nedeniyle MÖ 157 yılında bütün bu krallar, Han sarayı tarafından Liu kraliyet ailesi üyeleriyle değiştirilmişti. Han kralları tarafından yürütülen çeşitli ayaklanmaların ardından (bunların en büyüğü MÖ 154 yılındaki Yedi Devlet İsyanı idi) imparatorluk mahkemesi, MÖ 145 yılında başlayarak bu krallıkların büyüklüğünü ve gücünü kısıtlayan ve eski topraklarını yeni merkezi kontrol altında zeametlere bölen bir dizi reform uyguladı. Krallar artık kendi personellerini atamıyorlardı; bu sorumluluk, imparatorluk mahkemesi tarafından üstlendi. Krallar, ismen kendi yurtluklarının başları oldu ve vergi gelirlerinin bir kısmını kendi kişisel gelirleri olarak biriktirdiler. Krallıklar hiçbir zaman tümüyle kaldırılmadı ve hem Batı hem de Doğu Han'ın geri kalan ömrü boyunca var olmaya devam ettiler.

Asıl Çin'in hemen kuzeyindeki göçebe Hiungnu hükümdarı Mete (h. MÖ 209-174), Avrasya Bozkırı'nın doğu kısımlarında ikamet eden çeşitli kabileleri fethetti. Kendi hükümdarlığı sona erince Semerkant'ın doğusundaki yirmiden fazla devleti zaptetmiş olup, Mançurya, Moğolistan ve Tarım Havzası toprakları üzerinde hakimdi. İmparator Gaozu, kuzey sınırlarında Hiungnulara satılan Han yapımı demir silahlarının çokluğu konusunda rahatsızdı ve bu gruba karşı bir ticaret ambargosu uyguladı. Ambargonun yürürlükte olmasına rağmen Hiungnular, yine kendi ihtiyaçlarını karşılamaya razı olan tüccarlar bulabilmiştir. Çinli kuvvetler, sınır pazarlarında ticarette bulunan Hiungnulara karşı sürpriz saldırılar işledi. Buna karşı misilleme olarak Hiungnular, MÖ 200 yılında Baideng'daki Han kuvvetlerini yenip, günümüz Şansi eyaleti bölgesini ele geçirdi. Müzakerelerin ardından MÖ 198 yılında yapılan heqin anlaşması, Hiungnu ile Han liderlerini ismen bir kraliyet evlilik ittifakının eşit ortakları olarak atadı, ancak Hanlar, Hiungnulara ipek kıyafet, yiyecek ve şarap gibi büyük oranda haraç ürünü göndermek zorundaydı.

Bu haraca ve Lao Şang Şanyu (h. MÖ 174-160) ile İmparator Wen (h. MÖ 180-157) arasında sınır pazarlarını tekrar açmaya yönelik bir müzakereye rağmen, Şanyu'nun Hiungnu astlarının birçoğu, antlaşmaya uymamayı tercih etti ve daha fazla ürünü elde etmek için düzenli olarak Çin Seddi'nin güneyindeki Han topraklarına baskın yaparlardı. MÖ 135 yılında İmparator Wu'nun düzenlediği bir saray konferansına katılan vekillerin çoğu, heqin antlaşmasını muhafaza etmeye karar verdi. Hiungnu baskınlarının devam etmesine rağmen İmparator Wu bunu kabul etti. Ancak ertesi yıl düzenlenen saray konferansına katılan vekillerin çoğu, Mayi'de Şanyu'nün suikast edilmesini içeren sınırlı bir angajmanın Hiungnu alemini kaosa sürükleyeceğinden ve Hanların bu durumdan yararlanacağından ikna olmuşlardı. MÖ 133 yılında bu planın başarısızlığa uğramasıyla İmparator Wu, Hiungnu topraklarına yönelik bir dizi büyük ölçekli askeri istila başlattı. Çinli ordular birbiri ardına topraklar ele geçirdi ve bunların üzerindeki kontrollerini güçlendirmek için tarım kolonilerini kurdular. Bu saldırı, MÖ 119 yılındaki Mobei Muharebesi'nde zirvesine ulaştı; bunun kapsamında Han komutanları Huo Qubing (ö. MÖ 117) ile Wei Qing (ö. MÖ 106), Hiungnu sarayını Gobi Çölü'nün kuzeyine doğru geri çekilmeye zorladı.

Wu'nun hükümdarlığı sonrasında Han kuvvetleri, Hiungnuları yenmeye devam etti. Hiungnu lideri Hohanye Şanyu (h. MÖ 58-31), MÖ 51 yılında en sonunda Hanlara teslim oldu. Hohanye'ye rakip olarak tahta hak iddia eden Çiçi Şanyu (h. MÖ 56-36), günümüz Kazakistan-Taraz'da yer alan Çiçi Muharebesi kapsamında Chen Tang ile Gan Yanshou (甘延壽/甘延寿) tarafından öldürüldü.

MÖ 121 yılında Han kuvvetleri, Hiugnuları Hexi Koridoru'nu kapsayan geniş topraklardan Lop Nur'a kadar kovaladı. MÖ 111 yılında Hiungnuların Çianglarla beraber kuzeybatıdaki bu topraklara işledikleri istilanın yer almasını da önledi. Aynı sene içerisinde Han sarayı, bu bölgede dört yeni zeamet kurdu: Jiuquan, Zhangye, Dunhuang ve Wuwei. Sınırdaki insanların çoğu askerlerdi. Han sarayı, hükûmet sahipliği altındaki köleleri ve sert çalışma cezası almış suçluları göndermenin yanı sıra ara sıra köylü çiftçileri de yeni sınır yerleşmelerine zorla gönderirdi. Saray ayrıca çiftçiler, tüccarlar, toprak sahipleri ve işçiler gibi avam tabakaya dahil olan kimseleri sınır yerleşmelerine taşınmaya teşvik ederdi.

Hanların Orta Asya'daki toprak genişletmesinden önce bile diplomat Zhang Qian'in MÖ 139 ile 125 yılları arasında yaptığı seferlerle Hanların çevresindeki diğer medeniyetlerle bağlantılar kuruldu. Zhang; Dayuan (Fergana), Kangju (Soğdiana) ve Daxia (Baktriya, eskiden Grek-Baktriya Krallığı) medeniyetlerine rastladı. Shendu (Kuzey Hindistan'daki İndus Nehri vadisi) ile Anxi (Part İmparatorluğu) hakkında bilgiler de topladı. Sonradan bütün bu ülkeler Han büyükelçilerine ev sahipliği yaptı. Bu bağlantılar, Roma İmparatorluğu'na kadar uzanan İpek Yolu ticaret ağının başlangıcını işaretledi ve hem ipek gibi Han ürünlerinin Roma'ya kadar getirilmesini hem de cam eşyaları gibi Roma ürünlerinin Çin'e kadar getirilmesini sağladı.

Yaklaşık MÖ 115 ile 60 yılları arasında Han kuvvetleri, Tarım Havzası'ndaki vaha şehir devletlerinin üzerindeki kontrol üzerinde Hiungnularla savaşa girdiler. Bu savaşın nihai galibi Hanlardı ve MÖ 60'ta Hanlar, Batı Bölgeleri'nin savunmasıyla ve dış işleriyle ilgilenen Batı Bölgeleri Himayesi'ni kurdu. Hanların toprakları ayrıca güneye doğru da genişledi. MÖ 111 yılındaki Nanyue deniz fethi, Han alemini günümüz Guangdong, Guangksi ve kuzey Vietnam'ı kapsayan şekilde genişletti. MÖ 109 yılındaki Dian Krallığı'nın fethiyle Yünnan de Han aleminin bir parçası oldu; MÖ 108 yılında ise Wiman Joseon-Han Savaşı'yla ve Xuantu ile Lelang kolonyal zeametlerinin kurulmasıyla Kore Yarımadası'nın bazı kısımları da eklendi. Çin'in MÖ 2 yılında ulus çapında yürüttüğü ilk bilinen nüfus sayımında nüfusun 57.671.400 bireyden ve 12.366.470 hane halkından oluştuğu kaydedildi.

İmparator Wu, kendi işlettiği askeri kampanyaları ve koloni gelişmesini finanse etmek için birçok özel endüstriyi millîleştirdi. Çoğunlukla eski tüccarlar tarafından işletilen merkezi hükûmet tekelleri kurdu. Tuz, demir ve içki üretiminin yanı sıra bronz sikkeler de bu tekellerin arasındaydı. İçki tekeli sadece MÖ 98 ile 81 yılları arasında sürdü; tuz ve demir tekelleri ise Doğu Han'ın ilk yıllarında en sonunda kaldırıldı. Ancak sikkelerin dağıtımı, Han Hanedanı'nın tüm geri kalan ömrü boyunca merkezi hükûmet tekelinde kaldı. "Reformistler" olarak bilinen bir siyasi hizip, Saray'da daha nüfuzlu olunca hükûmet tekelleri en sonunda kaldırıldı. Reformistler; İmparator Wu'nun hükümdarlığı ile bundan sonraki Huo Guang'ın naiblik süresi boyunca saray siyasetindeki egemen Modernist hizbine karşıydı. Modernistler; özel ekonomiye ağır devlet müdahalelerinden kaynaklanan gelirlerle desteklenen agresif ve genişlemeci bir dış politikayı savundu. Ancak Reformistler, daha tedbirli ve genişlemeci olmayan bir dış politikayı, tutumlu bir bütçe reformunu ve özel girişimcilere yönelik daha düşük vergi oranları savunup, eski politikaları geri çevirdiler.

Wang Mang'ın hükümdarlığı ve halk savaşı

Wang Zhengjun (MÖ 71-MS 13), ilk önce İmparator Yuan hükümdarlığı (MÖ 49-33) sırasında imparatoriçe, sonra İmparator Cheng hükümdarlığında (MÖ 33-7) imparator anası, en sonunda da İmparator Ai hükümdarlığında (MÖ 7-1) imparator büyükannesi olarak görev yaptı. Bu dönem boyunca Wang Zhengjun'ün erkek akrabaları birbiri ardına naip görevini yürütmüştür. Ai'nın ölümü sonrasında Wang Zhengjun'ün yeğeni Wang Mang (MÖ 45-MS 23), İmparator Ping altında Devlet Mareşali naibi olarak atandı.

Ping, MS 6 yılı 3 Şubat tarihinde vefat edince 9 yaşındaki kuzeni Ruzi Ying (ö. MS 25) tahta çıktı, Wang Mang ise imparator vekili olarak atandı. Wang, kendi yetkilerini Liu Ying'in reşit olduğu zaman bırakacağına söz verdi. Bu söze rağmen ve soylulardan gelen itirazlar ve isyanların karşısında Wang Mang, kutsal Cennet'in Mandası'nın Han Hanedanı'nın sonunu ve Wang Mang'ın kendi yeni hanedanlığını kurmasını istediğini savundu. Bu yeni hanedanlık Xin Hanedanı (MS 9-23) idi.

Wang Mang, başarısızlıkla sonuçlanan bir dizi köklü reform başlattı: kölelik yasaklandı, hanehalkları arasında eşit olarak dağıtılmak üzere araziler millîleştirildi ve sikkelerin değerini düşürmek üzere yeni para birimleri uygulandı. Bu reformlar yaygın itirazlara yol açmış olsa da, Wang Mang'ın rejimi ancak MS 3 ile MS 11 yıllarındaki büyük sellerle en sonunda çöktü. Sarı Nehir'de alüvyonun giderek birikmesiyle su seviyesi yükselmiş ve sel kontrol çalışmaları taşmıştır. Sarı Nehir, birbirinden ayrı iki yeni kol halinde bölündü: biri kuzeye doğru, ötekisi ise Şantung Yarımadası'nın güneyine doğru aktı; ancak Han mühendisleri, MS 70 yılında nehrin güney kolunu baraj ettirmeyi başarmıştı.

Seller, binlerce köylü çiftçinin yerinden edilmesine sebep oldu; bu insanların birçoğu, hayatta kalmak için bu olayların sonrasında Chimei gibi başıboş haydut ve isyancı gruplara üye oldu. Wang Mang'ın orduları, bu isyancı grupları bastıramadı. Son olarak, isyancı bir kalabalık, Weiyang Sarayı'na girip Wang Mang'ı öldürdü.

İmparator Jing (h. MÖ 157-141)'in soyundan gelen Gengshi İmparatoru (h. MS 23-25), Han Hanedanı'nı yeniden kurmaya çalıştı ve Çangan'ı kendi başkenti olarak işgal etti, ancak Chimei isyancıları tarafından tahttan indirildi ve suikasta uğradı; Chimeiler, Gengshi'nın yerine Liu Penzi'yı kukla imparatoru olarak atadı. İmparator Gengshi'nın kardeşi Liu Xiu, veya ölümünden sonra anıldığı adıyla İmparator Guangwu, MS 23 yılı Kunyang Muharebesi'nde kendi yeteneklerini kanıtlamış olup, Gengshi'nın ardılı olarak tahta çıkmaya çağrıldı.

Han Hanedanı, Guangwu'nun hükümdarlığı altında yeniden kuruldu. Guangwu, MS 25 yılında imparatorluğun başkentini Luoyang yaptı; MS 27 yılında ise Guangwu'nun subayları Deng Yu ile Feng Yi, Chimeilerin teslim oluşunu zorladı ve Chimei liderlerini vatana ihanet suçlamasıyla idam ettirdiler. MS 26'den 36'ya kadar İmparator Guangwu, imparator unvanına yönelik talepte bulunan diğer bölgesel savaş ağalarıyla savaşa girmeye zorunda kaldı; bu savaş ağaları yenilgiye uğradıktan sonra Çin, Han hükümdarlığı altında yeniden birleşti.

Han Hanedanı'nın kuruluşu ile Wang Mang'ın hükümdarlığı arasındaki dönem (MÖ 206 - MS 9) Batı Han Hanedanı () veya Önceki Han Hanedanı () olarak bilinir. Bu dönem boyunca başkent Çangan (günümüz Xi'an) idi, ancak Guangwu'nun hükümdarlığında hanedanın başkenti doğudaki Luoyang kenti yapıldı. Guangwu'nun hükümdarlığından Han Hanedanı'nın sonuna kadar süren dönem (MS 25-220) ise Doğu Han Hanedanı () veya Sonraki Han Hanedanı () olarak bilinir.

Doğu Han

Doğu Han, Sonraki Han olarak da bilinir; 5 Ağustos 25 tarihinde Liu Xiu'nun Han İmparatoru Guangwu olmasıyla resmen başladı. Wang Mang'a yönelik yaygın isyanların sırasında Koguryo devleti, Han'ın Kore zeametlerine baskın düzenlemeye serbestti; MS 30'a kadar Han, bu bölge üzerindeki kontrolünü geri kazanmadı. MS 40 yılında Vietnamlı Trưng Kız Kardeşleri, Han'a karşı isyanda bulundu. Bunların isyanı, MS 42-43 yılları arasında süren bir kampanya kapsamında Han generali Ma Yuan tarafından bastırıldı. Wang Mang, Hiungnulara karşı düşmanlıkları yeniledi. Bu noktaya kadar Hiungnular, Hanlardan uzlaşmışlardı; ancak kendi kuzeni Panu (蒲奴)'ya karşı taht rakipliğinde bulunan Hiungu lideri Pi (比)'nin MS 50 yılında haraç olarak Han Hanedanı'na teslim olmasıyla birbirine karşı rekabette bulunan iki ayrı Hiungnu devleti ortaya çıktı: Han müttefiği Pi önderliği altındaki Güney Hiungnu ile Han düşmanı Panu önderliği altındaki Kuzey Hiungnu.

Wang Mang'ın çalkantılı hükümdarlığı süresince Hanlar, Tarım Havzası üzerindeki kontrollerini kaybettiler; MS 63 yılında bu topraklar Kuzey Hiungnu devleti tarafından fethedildi ve Kuzey Hiungnu, Kansu'daki Hexi Koridoru'nu ele geçirmek amacıyla bu bu bölgeyi askeri üs olarak kullandı. MS 73 yılı Yiwulu Muharebesi kapsamında Dou Gu (ö. MS 88), Kuzey Hiungnu'yu yendi; bunları Turfan'dan ta Barköl Gölü'ne kadar kovdu, son olarak da Hami'de yeni bir garnizon kurdu. Batı Bölgeleri'nin Koruyucu Generali Chen Mu (ö. MS 75), Karaşehir ile Kuçar'daki Hiungnuların müttefikleri tarafından öldürüldükten sonra Hami garnizonu geri çektirildi. MS 89 yılındaki Altay Dağları Muharebesi kapsamında Dou Xian (ö. 89), Kuzey Hiungnu şanyusunu yendi, şanyu da sonra Altay Dağları'na geri çekildi. Kuzey Hiungnu'nun MS 91 yılında İli Nehri vadisine kaçması sonrasında göçebe Siyenpiler; Mançurya'daki Buyeo Krallığı sınırlarından Usun halkının ikamet ettiği İli Nehri'ne kadar uzanan alan üzerinde hakimdi. Siyenpiler, Çin ordularını sürekli olarak yenen Tanshihuai (檀石槐; ö. MS 180)'nın önderliği altında doruğuna ulaştı. Ancak Tanshihuai'nın kurduğu konfederasyon, kendi ölümü sonrasında dağıldı.

Ban Chao (ö. MS 102), Kaşgar'ı ve bunun müttefiği Soğdiana'yı bastırma amacıyla günümüz Hindistan, Pakistan, Afganistan ve Tacikistan toprakları üzerinde hükmünü sürdüren Kuşan İmparatorluğu'ndan yardım istedi. Kuşan hükümdarı Vima Kadphises (h. MS 90-100 civarı)'in Han'a yönelik evlilik ittifakı talebi MS 90 yılında reddedilince Ban Chao'ya saldırmak amacıyla kendi kuvvetlerini Vahan (günümüz Afganistan)'a gönderdi. Bu çatışma, malzeme eksikliği nedeniyle Kuşanların geri çekilmesiyle sonuçladı. MS 91 yılında Batı Bölgeleri  Koruyucu Generali görevi, Ban Chao'ya ihsan edilmesiyle yeniden ortaya çıktı.

Parthialı An Shigao ve Kuşan dönemi Gandhara (Hindistan)lı Lokaksema gibi Budist metinleri Çinceye çeviren Budist rahipler, Doğu Han'ı ziyaret etmiş yabancıların arasındadır. Kuşanlarla karşılıklı olarak haraçların verilmesini içeren ilişkilerin sürdürülmesine ek olarak Han İmparatorluğu; Part İmparatorluğu'ndan, günümüz Birmanya'dan bir kraldan ve Japonyalı bir hükümdardan hediye almış durumdaydı ve Gan Ying'i Han'ın temsilcisi olarak atayıp Daqin (Roma)'e başarısızlıkla sonuçlanan bir sefer başlattı. Weilüe ile Hou Hanshu belgelerinde kaydedilenlere göre Roma İmparatoru Marcus Aurelius (h. MS 161-180)'ın atadığı temsilciler, MS 166 yılında İmparator Huan (h. MS 146-168)'ın devlet divanına ulaşmıştır, ancak tarihçi Rafe de Crespigny, bu kişilerin en büyük ihtimalle aslında bir grup Romalı tüccar olduğunu ileri sürmektedir. Çin'de Roma züccaciyeleri ve madeni paralarının keşfedilmesinin yanı sıra Antoninus Pius hükümdarlığına ve bunun evlat edindiği oğlu Marcus Aurelius'a dayanan madalyalar, Vietnam'daki Óc Eo arkeolojik sitesinde bulunmuştur. Bu, Çin kaynaklarına göre Roma ziyaretçilerin ilk vardığı ilk yer olduğu Rinan zeameti (Jiaozhi olarak da bilinir) ve MS 159 ile 161 yıllarına dayanan Tianzhu (günümüz kuzey Hindistan) büyükelçilikleri yakınlarında bulunmuştur. Óc Eo'nun ayrıca Batlamyus'un yazdığı Coğrafya (a.y. MS 150) eserinde betimlenen "Cattigara" liman şehri olduğu düşünülmektedir. Bu eserde aktarıldığına göre "Cattigara"; "Altın Yarımada" (Grekçe: Χρυσῆ Χερσόνησος, Chrysḗ Chersónēsos; günümüz Malay Yarımadası)'nın doğusunda, "Magnus Sinus" (yani Tayland Körfezi ile Güney Çin Denizi) kıyısında bulunur ve Yunan bir denizci bu yerleşimi ticaret amacıyla ziyaret etmiştir.

İmparator Zhang'ın hükümdarlığı (h. MS 75-88), retrospektif olarak sonraki Doğu Han bilginleri tarafından Han hanedanlığının zirvesi olduğu düşünüldü. Müteakip dönemler ise, hadımların mahkeme siyasetine giderek daha fazla müdahale etmesi ve imparatorluk eşleri klanlarının şiddetli güç mücadelelerine de karışması ile işaretlendi. Zheng Zhong (ö. MS 107) isimli bir hadmının yardımıyla İmparator He (h. MS 88-105), İmparatoriçe Dou'yu (ö. MS 97) ev hapsine koyup Dou klanını kendi güçlerinden yoksun bıraktı. Bu; Dou'nun He'nın öz annesi Cariye Liang'ı klandan tasfiye etmesine, sonra da He'nın öz annesinin kimliğinin kendisinden gizli tutulmasına karşı intikam olarak yapıldı. İmparator He'nın ölümü ardından karısı İmparatoriçe Deng Sui (ö. MS 121), naip dul imparatoriçe unvanıyla çalkantılı bir finans krizi ve MS 107-118 yılları arasında süren yaygın bir Qiang isyanı sırasında devlet işlerinin yönetti.

Ayrıca bakınız

Dipnot

Kaynakça

Kaynakça

Literatür

Han Hanedanı


Fourierova transformacija ili Fourierov preobražaj (eng. Fourier transform) način je pretvaranja valnog oblika u frekvencijski spektar i obratno. Želi li ih se brzo primijeniti, u računarstvu se sprovodi brza Fourierova transformacija (FFT).

Izvori

Obrada zvuka
Matematička analiza

Fourierova transformacija


Edith Mendes da Gama e Abreu (Feira de Santana, 13 de outubro de 1903— (Salvador, 20 de janeiro de 1982) foi uma professora, escritora, política e feminista brasileira, primeira mulher imortal, a ocupar a Cadeira 37 da Academia de Letras da Bahia em 1938.

Biografia
Filha de João Mendes da Costa e d. Maria Augusta Falcão Mendes da Costa, foi casada com Jaime Cunha da Gama e Abreu. O casal não teve filhos.

Foi professora da Faculdade de Filosofia da Bahia na cadeira de Didática Geral.

Edith foi presidente vitalícia da "Federação Baiana pelo Progresso Feminino", fundada em 9 de abril de 1931 que, por sua vez, era afiliada à entidade nacional criada pela bióloga Bertha Lutz em 1922, contra as restrições ao voto feminino no anteprojeto do Código eleitoral e, entre outras coisas, contra o projeto de lei que vinculava o cargo público à mulher que tivesse, como o homem, a indispensável carteira de reservista, a Federação Brasileira pelo Progresso Feminino.

Na defesa da causa feminista intercedeu junto ao então prefeito de Salvador, Arnaldo Pimenta da Cunha, para que fosse denominada "Doutora Praguer Fróes" uma rua da capital baiana no (bairro da Barra).

Em 3 de maio de 1933, primeiro pleito em que as mulheres participaram oficialmente como eleitoras e como candidatas em todo o Brasil para escolher os deputados da Assembleia Nacional Constituinte, Edith foi uma das 19 candidatas mulheres entre Alzira Reis Vieira Ferreira, Anna Vieira Cesar, Bertha Lutz, Carlota Pereira de Queiroz, Catharina Valentim Santanna, Edith Dinorah da Costa Braga, Edwiges Sá Pereira, Georgina de Araujo Azevedo Lima, Ilka Labarthe, Julitta Monteiro Soares da Gama, Leolinda de Figueiredo Daltro, Lucília Wilson Coelho de Souza, Lydia de Oliveira, Maria Pereira das Neves, Maria Rita Burnier Pessoa de Mello Coelho, Martha de Hollanda Cavalcanti de Albuquerque, Natercia da Cunha Silveira, Theresa Rabello de Macedo e Almerinda de Farias Gama.

Em 9 de novembro de 1938, tomou posse na Cadeira 37 da Academia de Letras da Bahia tornando-se a primeira mulher baiana a inserir seu nome entre os "imortais" e ali permanecendo até janeiro de 1982, ano de sua morte, sendo sucedida em 1983 por Antonio Carlos Magalhães.

Na política, foi candidata a deputada federal, em 1934, sob a legenda "A Bahia ainda é a Bahia", obtendo mais de dez mil votos, ficando, entretanto, como suplente. Em 1946, foi candidata a deputada estadual.

Faleceu em Salvador no dia 20 de janeiro de 1982. Em sua homenagem, é denominada Edith Mendes da Gama e Abreu uma rua do bairro do Itaigara, em Salvador.

Bibliografia
RAGO, Elisabeth Juliska. "Medicina e Feminismo no início do século XX: Francisca Praguer Fróes (Bahia: 1872-1931)". In: Revista do IHGB, Rio de Janeiro, a.163, n. 415, abr./jun. 2002.

Professores do Brasil
Naturais de Feira de Santana
Feministas do Brasil
Professores da Bahia
Membros da Academia de Letras da Bahia

Edith Mendes da Gama e Abreu


An Cryptocentrum calcaratum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Cryptocentrum calcaratum in nahilalakip ha genus nga Cryptocentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cryptocentrum

Cryptocentrum calcaratum


Bakkelandets Friskole var en fri grundtvig/koldsk grundskole med børnehave og vuggestue og beliggende i Nimdrup nær Brædstrup i Horsens Kommune. Friskolen har siden 21. december 2021 været under konkursbehandling.

Historie
Bakkelandets Friskole hørte til i den tidligere folkeskole for Grædstrup Sogn, hvis hovedbygning blev opført i 1938-1939. Folkeskolen var placeret i landlige omgivelser midt i sognet i Nimdrup for at tilgodese interesserne fra de tre landsbysamfund i sognet: Grædstrup, Davding og Slagballe.

Ved krigens start i april 1940 beslaglagde den tyske besættelsesmagt bygningen, hvor de var til maj 1945. Herefter rykkede elever og lærere ind i skolen, og samtidig blev landsbyskolerne i Grædstrup, Davding og Slagballe nedlagt.

Bakkelandets Friskole blev oprettet den 13. januar 2003 af lokale initiativtagere og fik til huse i den gamle folkeskolebygning.

På grund af faldende elevtal blev det besluttet at lukke skolen 17. december 2021, og den har siden 20. december 2021 været under konkursbehandling.

Referencer

Eksterne henvisninger

Friskoler i Danmark
Etableret i 2003
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Horsens Kommune

Bakkelandets Friskole


මී දෙනුන්ගෙන් දොවාගන්නා කිරි මීකිරි නම් වේ. එලකිරි වලට වඩා මෙය රසයෙන් මෙන්ම ගුණයෙන්ද තරමක් වෙනස්ය. පානයක් ලෙස ලොව ප්‍රචලිත නමුත් ශ්‍රී ලංකාව තුල එතරම් ජනප්‍රිය නැත.

පෝෂණ දත්ත
කිරිවල සංඝටක, per 100 grams

මුදවාපු මීකිරි

මීකිරි ,ශ්‍රි ලංකාවේ දකුණු පළාත ආශ්‍රිතව බහුලව දැකිය හැකි කිරි නිෂ්පාදනයකි. මෙම කිරි ආහාරය පෝෂ්‍ය පදාර්ථ රැසකින් යුක්ත වූවකි.

නිපදවීම
මුදවාපු කිරි නිෂ්පාදනයද, යෝගට් නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියට සමාන ක්‍රියාවලියකින් යුක්ත වෙයි. මේ සඳහා මී ගවයින්ගේ කිරි යොදා ගන්නා නිසා, මේවා මීකිරි ලෙස හැඳින්වෙයි.

මී ගවයින්ගෙන් දොවා ගත් කිරි, පෙරා උණුකොට ඊට මින් පෙර නිපදවන ලද මුදවාපු කිරි මිශ්‍රණයක් මුහුම් ලෙස යොදනු ලැබේ. (එම මුහුම් තුල ලැක්ටික් අම්ල පැසීම සිදුකරන විවිධ බැක්ටීරියා දර්ශක පවතියි) එමගින් කිරි කැටි ගැසීම සිදුවන අතර, ලැක්ටික් අම්ලය නිසා කිරිවල ඇඹුල් රසයක්ද ඇතිවෙයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
කිරි
එළකිරි
මුදවාපු මීකිරි

බාහිර සබැඳි
බෆලෝ මිල්ක් ෆ්‍රොම් බ්‍රිට්න්

මිනිසා විසින් ආහාරයට ගන්නා සත්ත්‍ව කිරි
කිරි
මීකිරි

මීකිරි


César Luena López (Bobadilla (La Rioja), 29 de octubre de 1980) es un político español del Partido Socialista Obrero Español (PSOE). Ejerció entre 2012 y 2017 de secretario general del PSR-PSOE, la rama del partido socialista en La Rioja, y como secretario de organización del PSOE entre 2014 y 2016.

Biografía
Nacido en Bobadilla el 29 de octubre de 1980, se licenció en Humanidades en la Universidad de La Rioja (UR).

Se inició en la actividad representativa en movimientos estudiantiles, tanto en el IES Rey Don García (Instituto de Educación Secundaria Nájera) de Nájera como fundando en 1999 en la universidad la Asociación de Estudiantes de La Rioja. Entró en Juventudes Socialistas, siendo elegido secretario federal de organización en 2007. Fue concejal en Bobadilla entre 2003 y 2007, cuando fue elegido diputado regional en el Parlamento de La Rioja. Abandonó el escaño al ser elegido diputado por La Rioja en el Congreso de los Diputados tras las elecciones generales de 2008, escaño que revalidó en las elecciones generales de 2011.

En enero de 2012 anunció su candidatura a la secretaría general del PSOE de La Rioja, siendo elegido secretario general el 26 de febrero del mismo año con el 55 % de los votos.

En marzo de 2014 se doctoró por la UR tras la defensa de la tesis Antonio Larrea: el alma del Rioja, dirigida por José Luis Gómez Urdáñez.

En el 39º Congreso Extraordinario Federal del PSOE, que se celebró el 26 de julio de 2014, fue elegido secretario de organización del PSOE a propuesta del nuevo secretario general, Pedro Sánchez.

Cargos desempeñados
 Concejal en el Ayuntamiento de Bobadilla. (2003-2007)
 Secretario general Juventudes Socialistas en La Rioja. (2003-2010)
 Secretario de Organización de Juventudes Socialistas de España
 Consejero Escolar del Estado. (2006-2007)
 Diputado en el Parlamento de La Rioja. (2007-2008)
 Diputado por La Rioja en el Congreso de los Diputados. (2008-2019). Pertenece como vocal a las comisiones de Ciencia e Innovación, a la de Igualdad y de la Comisión no permanente de Seguridad Vial y Prevención de Accidentes de Tráfico; es secretario primero de la Comisión de Cooperación Internacional para el Desarrollo.
 Secretario general del PSOE de La Rioja. (2012-2017)
 Secretario de organización del PSOE (2014-2016)
 Diputado en el Parlamento Europeo (Desde 2019)

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de César Luena en el Congreso de los Diputados
 Blog de César Luena
 Los bosques, nuestros mejores aliados. Por (*) Cesar Luena López

Alumnado de la Universidad de La Rioja
Líderes autonómicos del Partido Socialista Obrero Español
Diputados por La Rioja
Diputados de la IX Legislatura de España
Diputados de la X Legislatura de España
Diputados de la XI Legislatura de España
Diputados de la XII Legislatura de España
Diputados de la VII Legislatura del Parlamento de La Rioja
Concejales de España
Eurodiputados de España de la Legislatura 2019-2024
Diputados del Grupo de la Alianza Progresista de Socialistas y Demócratas en el Parlamento Europeo (2019-2024)

César Luena


An Kniphofia buchananii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Kniphofia buchananii in nahilalakip ha genus nga Kniphofia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha KwaZulu-Natal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kniphofia

Kniphofia buchananii


Sarga de jaulas puede referirse a:

 El nombre común de la planta Salix purpurea.
 El nombre común de la planta Salix viminalis.

Sarga de jaulas


Toshikazu Irie (født 11. november 1984) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tochigi SC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Toshikazu Irie


Crkva sv. Jakova je crkva u gradu Ivanić-Grad, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva skladno oblikovana arhitektonskim elementima sredine 19. stoljeća je jednobrodna građevina pravokutnog tlocrta manjih dimenzija i polukružno zaključenog svetišta sa sakristijom i zvonikom na glavnom pročelju. U cijelosti je svođena. Iz starije crkve potječu vrijedan barokni inventar i reljef nadgrobne ploče s urezanom 1648. godinom ugrađen u zidu uz pjevalište.

Zaštita
Pod oznakom Z-2071 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Zagrebačkoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Građevine u Ivanić-Gradu

Crkva sv. Jakova u Ivanić-Gradu


فلاوسن إحدى بلديات دائرة فلاوسن بولاية تلمسان الجزائرية.

أعلام
 عبد القادر بن صالح

المصادر

فلاوسن

فلاوسن


الشعرينة الحلزونية  من الديدان الاسطوانية تصيب الجرذان والخنازير والاٍنسان.

وصف الدودة
الديدان الشعرينية هي أصغر أنواع الديدان الاسطوانية التي تتطفل على الإنسان، لدى تلك الدودة دورة حياة غير المعتادة وواحدة من أكثر الطفيليات انتشارًا وأهمية في العالم.

الأعراض
تبدأ الأعراض الأولية في الظهور بعد 12 ساعة إلى يومين من تناول اللحم المصاب. تحرك الديدان في النسيج الطلائي المعوي يسبب أذى لنسيج العائل والنفايات المنتجة التي تفرزها الديدان يمكن أن تؤدي إلى رد فعل مناعي. الالتهاب الناتج يؤدي إلى أعراض مثل الغثيان، القيء، التعرق والإسهال. 5-7 أيام بعد ظهور الأعراض تحدث الحمى ووذمة وجهية. بعد 10 أيام يحدث آلام عضلية مبرحة، صعوبة في التنفس، ضعف النبض وانخفاض ضغط الدم، إصابة القلب واضطرابات عصبية مختلفة وفي نهاية المطاف تحدث الوفاة بسبب الفشل القلبي، المضاعفات التنفسية أو اضطراب في الكلى.

المراجع

وصلات خارجية

المراجع

أمراض حيوانية
ديدان أسطوانية
ديدان أسطوانية وصفت في 1835
طفيليات
طفيليات القوارض
طفيليات دودية أسطوانية للثدييات
علم الأحياء

شعرينة حلزونية


Kundt ist ein kleiner, schüsselförmiger Einschlagkrater auf der Mondvorderseite im Norden des Mare Nubium, östlich des Kraters Guericke und westlich von Davy.

Der Krater wurde 1976 von der IAU nach dem deutschen Physiker August Kundt offiziell benannt. Zuvor wurde der Krater als Guericke C bezeichnet.

Weblinks

 Kundt auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Kundt (Mondkrater)


Kafiye ya da uyak, şiirde mısra sonlarında bulunan sözcüklerin son heceleri arasındaki ses benzerliğidir. Şiirde uyak, dize sonlarında bulunan farklı görevlerdeki ekler veya anlamları ayrı sözcükler arasında görülür. Dize sonlarında yinelenen aynı görevdeki ekler ya da sözcükler uyak değildir. Bunlara redif denir.

Uyak türleri

Uyaktaki ses sayısına göre

Yarım Kafiye
Yarım uyak, dize sonundaki tek ses benzerliğine dayanan uyak türüdür.

-diz

-yaz

Buradaki "z" sesleri yarım uyaktır.

Tam Kafiye

Mısra sonlarındaki iki ses benzerliğine 'tam kafiye' denir.

Örnek:

Ben yâr ile ettim savaş
Akıttım gözümden kanlı yaş

Yukarıdaki örnek dizede "aş" sesleri tam kafiye oluşturmuştur.

Örnek:

Bir hazan akşamı indimdi sahile ben
Vardı, mavi sular üstünde beyaz bir yelken

Yukarıdaki örnek dizede "en" sesleri tam kafiye oluşturmuştur.

Örnek :

 Anna annane ne de güzel bahane
 Her şey burada şahane

Uyarı:

Uzun okunan ünlüler tek başına tam kafiye oluşturur. Çünkü bu ünlüler iki ses yerine geçer.

Örnek:

Gönlümüz düşmişdi girdâb-ı belâ deryâsına
Geçdi derbend-i melâledden safâ sahrâsına

Yukarıdaki dizelerdeki "â" ünlüsü tam uyaktır.

Zengin Kafiye
Dize sonlarındaki ikiden çok ses benzerliğine dayanan uyak türüdür.

Örnek:

Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak,
Ve bir zaman bakacaksın semâya ağlayarak...
Ahmet Haşim

Burada "yaprak" ve "ağlayarak" (-rak) ekleri zengin uyağa örnektir.

Dizilişlerine Göre Uyaklar

Düz Kafiye
Bir dörtlüğün bütün dizelerinin biribiriyle uyaklı ya da ilk üç mısra biribiriyle uyaklı dördüncü dize serbest şekilde olmasıdır.

Örnek:

Gül büyütenlere mahsus hevesle           a

Renk renk dertlerimi gözümde besle      a

Yalnız, annem gibi o ılık sesle                a

İçimde dövünüp ağlama gurbet              b

Necip Fazıl Kısakürek

Sarmal Kafiye
Bir dörtlüğün birinci ve dördüncü dizelerinin kendi arasında, ikinci ve üçüncü dizelerinin kendi arasında uyaklı olmasına dayanan uyak türüdür. ABBA biçimindedir.

Örnek:
a Balkonlara, yalılara dalar düşünürüm
b O günler uzaklaşan yelkenlerin peşi sıra
b Akan bulutlar gibi geçmiş: ne iz, ne hâtıra!
a Sır şimdi bunca güzel hayat, güzel ölüm!
Necati Cumalı

Çapraz Kafiye
Bir dörtlüğün birinci ve üçüncü dizelerinin kendi arasında, ikinci ve dördüncü dizelerinin kendi arasında uyaklı olmasına dayanan uyak türüdür. ABAB biçimindedir.

a Ne doğan güne hükmüm geçer,
b Ne halden anlayan bulunur;
a Ah aklımdan ölümüm geçer;
b Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.
C. S. Tarancı

Örüşük Kafiye Şeması
Batı şiirinden şiirimize geçmiş kafiye şemasıdır. Özellikle TERZARİMA nazım şeklinde kullanılan bir kafiye şemasıdır. Üç dizeli bentliklerden oluşur. Son bent tek dizeden oluşur. Son kelimelere bakılır

Şeması; (a,b,a), (b,c,b), (c,d,c) şeklinde gösterilebilir.

Mani Tipi Kafiye
Halk Edebiyatı'ndaki manilerden yayılmış kafiye şemasıdır.
Manilerden oluşur

A  Uzaklar seçilmiyor

A  Gönüldür geçilmiyor

B  Gönül bir top ibrişim

A  Dolaşmış açılmıyor

Şeması; (a,a,b,a), (c,c,d,c), ... gösterilebilir.

Uyakların dizelerdeki bulunma yerlerine göre

İç Kafiye
Dizelerin ortasında bulunan uyaktır.

Örnek:
Şeb-i hicran yanar cânım döker kan çeşm-i giryânım
Uyadır halkı efganım kara bahtım uyanmaz mı.
Fuzulî

Burada "cânım" ve "efganım" (-an) sözcüklerinde iç uyak görülmektedir.

Baş Kafiye
Dizelerin başında bulunan uyaktır. Altay aliterasyonu diye de bilinir.

Örnek:
Gönlümüz bağlandı zülfün teline
Alınmaz gözleri mestim alınmaz
Sencileyin cevredici kuluna
Bulunmaz gözleri mestim bulunmaz.
Gevheri

İkinci dizedeki "alınmaz" ile dördüncü dizedeki "bulunmaz" (-l) sözcükleri baş uyak oluştururlar.

Özel durumlar

Tunç kafiye
Tunç kafiye için farklı isimler de kullanılmaktadır. Bir dizenin son sözcüğünün, bir diğer dizenin son sözcüğünü tamamen içermesine dayanan uyak türüdür. Zengin uyağın özel bir durumudur. Tunç uyağın olabilmesi için ses benzerliğinin en az üç sesten oluşması gerekir.

Örnek:
Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar.
Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.
Mehmet Âkif Ersoy

Örneğin bu beyitte "duvar" ve "var" sözcükleri tunç uyak oluşturur.
Aynı zamanda "var" sesleri zengin uyaktır.

Cinaslı Kafiye
Mısra sonlarında anlam olarak farklı ancak yazılış olarak aynı olan yani eş sesli kelimelerin kullanılması sonucu oluşan kafiyedir.

Örneğin;
… bülbül,
Kapımdaki asmaya,
… vazgeçmem
Götürseler asmaya.

Mısra sonlarında bulunan asmaya kelimeleri cinaslı kafiye örneğidir. "Asmak" iki farklı anlamda kullanılmış ve bu sayede ses ahengi oluşturularak "cinaslı kafiye" örneği verilmiştir.
Söyleniş bakımından aynı ancak anlam olarak farklı sözcüklerden ya da söz yüklemlerinden oluşan uyak türüdür.
Örnek:
Dönülmez akşamın ufkundayız, vakit çok geç:
Bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç.
Yahya Kemal
Buradaki alıntıda  "geç" ve "geç" sözcükleri cinaslı uyak oluştururREDİFLERUyaktan sonra gelen aynı anlam ve görevdeki ek ya da sözcüklere redif denir. Redif ve uyaklar karıştırılmamalıdır.ÖRNEK:Koyun verdi kuzu verdi süt verdiYemek verdi ekmek verdi et verdiKazma ile dövmeyince kıt verdi'Benim sadık yarim kara topraktır.Âşık Veysel''

Örneğin yukarıdaki alıntıda kalın olarak gösterilen sözcükler rediftir.

Kaynakça

Şiirin şekil unsurları

Kafiye


San Juan Tepeuxila es uno de los 570 municipios en que se divide el estado mexicano de Oaxaca, localizado en la Región Cañada, su cabecera es el pueblo de San Juan Tepeuxila.

Geografía

San Juan Tepeuxila se encuentra localizado en el centro-norte del territorio de Oaxaca en las coordenadas geográficas extremas de 17° 39' - 17° 50' de latitud norte y 96° 38' - 96° 53' de longitud oeste, se encuentra en una zona mayoritariamente montañosa, fluctuándo su altitud de una máxima de 2 900 a un mínimo de 600 metros sobre el nivel del mar y tiene una extensión territorial de 366.16 kilómetros cuadrados.

Forma parte de la Región Cañada y del Distrito de Cuicatlán y sus límites son al noroeste con el municipio de Santos Reyes Pápalo,  al norte con el municipio de Santa María Pápalo, al noreste con el municipio de San Pedro Sochiápam, al este con el municipio de San Juan Quitepec, al sur con el municipio de San Juan Bautista Atlatlahuca y al oeste con el municipio de San Juan Bautista Cuicatlán.

Demografía
De acuerdo con los resultados del Censo de Población y Vivienda de 2010 realizado por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía la población total del municipio de San Juan Tepeuxila es de 2 773 habitantes, de los que 1 429 son hombres y 1 344 son mujeres.

El 1 de diciembre de 2011 fueron publicados por el Consejo Nacional de Evaluación de la Política de Desarrollo Social los resultados de la Medición de Pobreza en los municipios de México en 2010, de acuerdo a los cuales San Juan Tepeuxila es el municipio con mayor porcentaje de población en situación de pobreza en México, encontrándose en esta situación el 97.4% de sus habitantes.

Localidades
En el municipio de San Juan Tepeuxila se localizan 13 localidades, las principales y su población en 2010 se enlistan a continuación:

Política
El municipio de San Juan Tepeuxila es uno de los 418 municipios oaxaqueños en regir su gobierno por el sistema denominado de usos y costumbres, mediante el cual la elección y el funcionamiento de las autoridades municipales no se apega a los sistemas políticos vigentes en el resto del esto y el país, sino a las tradiciones ancestrales de los habitantes de la región, apegándose a su cultura; la máxima autoridad del municipio es el Ayuntamiento, que está integrado por el presidente municipal, un síndico, un cabildo conformado por tres regidores y el cargo de tesorero municipal.

Subdivisión administrativa
El municipio de divide en tres agencias municipales, que son San Sebastián Tlacolula, San Juan Teponaxtla y San Pedro Cuyaltepec; y 1 agencia de policía que es San Andrés Pápalo.

Representación legislativa
Para la elección de diputados locales al Congreso de Oaxaca y de diputados federales a la Cámara de Diputados federal, San Juan Tepeuxila se encuentra integrado en los siguientes distritos electorales:

Local:
 XVI Distrito Electoral Local de Oaxaca con cabecera en Huautla de Jiménez.

Federal:
 Distrito electoral federal 2 de Oaxaca con cabecera en Teotitlán de Flores Magón.

Referencias

Notas

Fuentes

Municipios del estado de Oaxaca
Distrito de Cuicatlán

Municipio de San Juan Tepeuxila


Anadolu alabalığı (Salmo platycephalus), sadece Türkiye'nin orta güneyinde özellikle Seyhan ırmağı sisteminde bulunan bir alabalık türü. Bilimsel olarak ilk kez 1968 yılında R. J. Behnke adlı bilimci tarafından tarif edilmiştir. En büyükleri 50 cm boyuna varabilir.

Salmo
Türkiye endemik balıkları
1960'larda tanımlanan balıklar
1968'de tanımlanan omurgalılar

Anadolu alabalığı


Matão (𐤌𐤈𐤀) foi um militar norte-africano das possessões de Cartago que foi recrutado para servir no exército cartaginês em algum momento antes de  durante a Primeira Guerra Púnica. Sua data de nascimento é desconhecida, assim como a maioria de suas atividades antes de sua ascensão à proeminência como um oficial de baixa graduação no final da guerra.

Cartago, pouco depois do fim da guerra, tentou pagar seus soldados ainda mobilizados uma quantidade menor dos salários que eram propriamente devidos. Matão acabou se tornando um dos principais membros do exército a se opor a isso, sendo eleito líder militar e tornando-se praticamente um dos líderes dos rebeldes depois do desentendimento ter se transformado em um motim em grande escala. Ele espalhou as notícias do motim para os principais assentamentos africanos sob domínio cartaginês, que também se revoltaram, permitindo que os rebeldes recebessem suprimentos, dinheiro e mais setenta mil homens.

Matão liderou os rebeldes pelos três anos seguintes em uma disputa cada vez mais feroz e com os rumos da guerra oscilando de um lado para o outro. Os remanescentes da revolta acabaram sendo derrotados em batalha perto de Leptis Parva em . Matão foi capturado e levado para Cartago, onde foi arrastado pelas ruas e torturado até a morte por seus cidadãos.

Referências

Bibliografia

Comandantes da Guerra dos Mercenários
Mercenários
Pessoas do século III a.C.

Matão (mercenário)