Balıklıgöl (Ayn-i Zeliha ve Halil-Ür Rahman Gölleri), Şanlıurfa şehir merkezinin güneybatısında yer alan ve İbrahim peygamberin ateşe atıldığına inanılan bu iki göl, mitolojik olarak İslam alemi için kutsal sayılan balıkları (sazangiller) ve çevrelerindeki tarihi eserler ile Şanlıurfa'nın en çok ziyaret edilen tarihî mekanlarındandır.

Tarihsel ve bilimsel verilere göre Balıklıgöl havuzları, yarı kadın yarı balık olan tanrıça Atargatis için yapılmış birer antik pagan (putperest) tapınaklarıdır. MÖ 1000-300 yılları arasında net olmayan bir tarihte yapıldığı tahmin edilmektedir. Günümüzde İsrail, Lübnan, Suriye'de de tanrıça Atargatis'e adanan içindeki balıklara dokunmanın ve yemenin yasak olduğu balıklı havuzlar vardır.

İslam mitolojisinin dışında Balıklıgöl platosunda ayrıca Yahudi ve Hristiyan mitolojileri de mevcuttur.

1970'lere kadar göllerde yüzülüp yüzme yarışmaları düzenlenirken, 1970'lerden sonra göle kutsal aidiyet verilip göllerde yüzmek ve balıklarını yemek yasaklanmıştır.  Günümüzde birçok İslam araştırmacısı Balıklıgöl'e ait İslam mitolojisinin hurafe ve uyduma olup havuzların antik pagan tapınaklarına ait olduğunu kesin bir dille kabul etmiştir.

Halk arasında içindeki balıkların kutsal olup balıkları yiyenlerin hastalandığı söylenir. Gölde bıyıklı sazan türü bulunmaktadır. Bu türün havyarı zehirli olduğundan yenmesi insan sağlığı açısından sakıncalıdır.

Bugünkü görünümünü Mimar Behruz Çinici danışmanlığında Mimar Merih Karaaslan'ın tasarladığı 'Dergâh ve Balıklıgöl Çevre Düzenleme Projesi restorasyonu ile elde etmiştir. Proje 1992'de başlayıp büyük kısmı 2000 yılında tamamlandı. Günümüzde de aynı proje adı altında kısmi restorasyonlar geçirmektedir.

 Mitolojik tarihçesi

 İslam mitolojisi
İbrahim peygamber, devrin zalim hükümdarı Nemrut (Babil hükümdarı) ve halkının taptığı putlarla mücadele etmeye, tek tanrı fikrini savunmaya başlayınca Nemrut tarafından bugünkü Urfa Kalesi'nin bulunduğu tepeden ateşe atılır. Bu sırada Allah tarafından ateşe "Ey ateş, İbrahim'e karşı serin ve selamet ol" emri verilir. Bu emir üzerine ateş suya, odunlar da balığa dönüşür. İbrahim bir gül bahçesinin içerisine sağ olarak düşer. İbrahim'in düştüğü yer Halilü'r-Rahman Gölü'dür. Rivayete göre Nemrut'un kızı Zeliha da İbrahim'e inandığından onun peşinden atlar. Zeliha'nın düştüğü yerde ise Ayn-i Zeliha Gölü oluşmuştur.

Enbiyâ Suresi 69. Ayet. 1900-1960 arası yakın tarihte Urfa halkı tarafından Yahudi mitolojisinden İslam mitolojisine eklentiler yapılarak ortaya çıkmış bir anlatıdır. Yahudi mitolojisi sadece İbrahim'in Urfa'da ateşten kurtulduğunu söyler. Urfalı Müslümanlar tarafından bu olayın Balıklıgöl'de yaşandığı ve mite kale sütunları (mancınık), havuz ve balıklar da eklenmiştir. Ek olarak İbrahim'in Balıklıgöl platosundaki bir mağarada (İbrahim Mağarası) doğduğunu iddia etmektedir. İslam mitolojisindeki anlatılar farklı tarihlerdeki 5 farklı devletle çakışıp büyük tarihi çelişkiler barındırmaktadır.

 Yahudi mitolojisi
Yabancı kaynaklar Balıklıgöl efsanesinin aslında Yahudi dini kaynaklarına ait bir mitoloji olup zamanla İslam mitolojisine evrildiğini söylemektedir. İslam araştırmacıları Kuran'da İbrahim'in ateşten kurtulduğuna dair ayetlerin olduğunu söyler. Ancak ilgili olayın Balıklıgöl anlatısı ile alakası olmadığını söyleyip havuzların antik pagan dinlerine ait tapınakları olduğunu kabul ederler.

MS 1. yüzyılda İncil anlatıları İbraniceden Latinceye çevrilirken İbrahim Peygamber olan kısımlarında bazı kelimelerin yanlış çevrilmesiyle İbrahim ile ilgili olan anlatılar ateş kelimesine ve Urfa'ya bağlandı. Anlatılara göre Nemrut, İbrahim'in putlara tapınmasını ve Babil Kulesinin inşasını reddetmesine öfkelenir. Nemrut, İbrahim'i ateşe atıp diri diri yakmak ister. Dil bilimciler orijinal anlatılardaki tarihi Ur kentinin iki defa yanlış çevrilmesiyle olay ateşe ve Urfa'ya bağlanmıştır. Ur kelimesi İbranicede ateş(אש-Ar) kelimesi ile benzer harfleri taşır. Bu kelimelerin yanlış çevrilmesi üzerine; "İbrahim mucizevi bir şekilde Ur şehrinden canlı kurtuldu" yerine, "İbrahim mucizevi bir şekilde ateşten canlı kurtuldu" olarak çevrildi. Bu anlatı hahamlar tarafından Yahudi kaynaklarına da geçti. Ancak Yahudi hahamlar bu anlatıda yanlış çeviri olduğunu, Ur'un ateş değil bir şehir olduğunu farkına vardılar. Çeviride ikinci defa yanlış yapıp Irak'taki Ur şehri yerine o zamanlar Roma şehri olan Urhay (Urfa) sandılar. Günümüzde Yahudiler dini kaynaklardaki Ur şehrinin Urfa değil Irak'taki antik Ur şehri olduğunu söylemektedir artık.Ana madde : İbrahim1960'lardan önce Urfa bölgesinde Yahudi topluluklar bulunmaktaydı. Köken olarak antik çağlarda yaşanan Babil Sürgünü olayında günümüz Türkiye'sinin güneydoğu bölgesine yerleşmişlerdir. Cumhuriyet döneminden sonra büyük kısmı Urfa'yı terk edip yeni kurulan İsrail'e yerleşiyordu. Bazıları da Urfa'yı terk etmeyip sonradan Müslüman oldu. 1947'de Urfa'da Yahudi bir aile Müslüman olduğu için aileden 7 kişi katledilmiştir. Balıklıgöl mitolojisinin sonradan Müslüman olan bu Yahudi topluluklar aracılığı ile evrildiği düşünülmektedir.

 Hristiyan mitolojisi
Balıklıgöl günümüzde her ne kadar İslam mitolojisi ile özdeşleşse de, Hristiyanlık tarihi de Balıklıgöl bölgesi ile ilgili iki farklı mitolojiye sahiptir. Ancak mitolojide mucizeler İbrahim ile değil İsa ile alakalıdır. M.S. 4. yüzyılda yaşamış Galyalı veya İspanyol olduğu tahmin edilen bir kadın seyyah olan Egaria, dönemin kutsal bölgelerini ziyaret edip bu bölgedeki tarihi olayları, kişilikleri ve mucizeleri kaleme almıştır.

Kudüs'ü ziyaret ettikten sonra bir sonraki durağı Edessa (Urfa) olan Egeria, dönemin balıklıgöl bölgesinde Hristiyan mitolojisi hakkındaki bir takım verileri günümüze ulaştırmıştır. İsa Mesih'in havarilerinden olan Aziz Thomas'ın martyriumunu görmek isteyen Egeria, Edessa şehrinin piskoposundan Hristiyan mitolojisini dinleyerek anlatıları kalem almıştır.

Şehrin piskoposunun anlatılanlara göre İsa ile aynı dönemde var olan Osroene Krallığında MS 13-50 yılları arasında hüküm süren V. Abgar cüzzam hastalığına yakalanmıştır. Kral Abgar İsa'nın hastaları iyileştirdiğini duymuştur ancak hasta olduğu için İsa'nın yaşadığı şehri Kudüs'ü ziyaret edememiştir. Kral, Hannah adındaki bir yardımcısını Kudüs'e gönderterek İsa'yı Edessa'ya davet etmiştir. Hannah aynı zamanda bir ressamdır. Kuddüs'e varan Hannah İsa'ya resmetmeye çalışsa da zorlanmıştır. Bunun farkına varan İsa, yüzünü yıkayıp bir mendili yüzüne sürmüştür. İsa'nın yüzü mucizevi bir şekilde mendile işlenmiştir. Hannah bu mendil (kutsal mendil) ve mektupla Edessa'ya geri dönmüştür. Mendili yüzüne süren Kral Abgar mucizevi bir şekilde iyileşmiştir.Diğer mitoloji hikâye ile bağlantılı olup şöyledir; Kral Abgar iyileştikten sonra Persler şehri kuşatmıştır. Kral Abgar İsa'nın kendine verdiği mektubu şehrin kapısına götürüp dua etmiştir. Dua ettikten sonra gökyüzü kararmıştır, Persler karanlıktan dolayı şehri kuşatmakta zorlanmıştır. Çözüm olarak balıklıgöl platosuna giden akarsu kaynaklarının yönünü değiştirip şehri sussuz bırakmak istemişlerdir. Ancak mucizevi bir şekilde Balıklıgöl platosu içinde oluklardan sular akmıştır. Perslerin yönünü değiştirdiği akarsu kaynakları ise kurumuştur. Karanlıktan dolayı şehrin kapılarına ulaşamayan Persler kuşatmadan vazgeçip şehri terk etmişlerdir. Olay üzerine Hristiyanlar, her kuşatma esnasında mektubu şehrin kapısına asmışlardır.

Hristiyan ve İslam mitolojileri ortak paydada buluştuğu yer şudur; Edessa piskoposunun seyyah Egaria'ya anlattığına göre, Perslerin akarsu yataklarına müdahale etmesinden sonra plato içinde mucizevi şekilde oluklardan sular çıkmıştır. Piskopos Balıklıgöl havuzlarının da böyle oluştuğunu Egaria'ya söylemiştir. Kral Abgar bu su oluklarının bazılarına müdahale etmeyip üzerine oğlu Magnus için saray yaptırmıştır. Bahsedilen yerin bugün plato içerisinde İbrahim Mağarası adlı mekanın olduğu düşünülmektedir. Mağara içinde sular bulunup, su olmayan kısmında ibadetler yapılmaktadır.

Hristiyan mitolojisinin Osroene Krallığının Pagan dini inançlarından türediği de düşünülmektedir. Çünkü Tanrıça Atargatis'in koruyucu görevi de vardır. Bazı heykel betimlemelerinde koruyuculuk görevine atfen kafasında duvar tacı vardır. Kral Abgar'ın istilalar esnasında İsa'nın mektubu ile şehir kapılarında dua etmesi Hristiyan mitolojisine evrilmiştir.

 Bilimsel tarihçesi
Şanlıurfa, Anadolu'da en eski yerleşim yerlerine sahip bir kenttir. 12.000 yıllık bir tarihi olan Urfa topraklarında Ebla, Akkad, Sümer, Babil, Hitit, Arami, Asur, Pers, Makedonya, Osroene, Roma, Bizans, Emevi, Abbasi, Akkoyunlu ve Osmanlı devlet ve imparatorlukları hüküm sürmüştür.Balıklıgöl Platosu olarak adlandırılan bölgenin de 12.000 yıllık bir tarihi vardır. Platoya dair en eski tarihi bulgu, balıklıgöl civarında yapılan kazıda bulunan Urfa Adamı adlı heykeldir. Heykelin MÖ 9.000 - 10.000 öncesine ait olduğu tespit edilmiştir. Platodaki en eski yapılaşmalar ise MÖ 132 - MS 242 yılları arasında bölgede hüküm Osroene Krallığına aittir. Krallığa ait tapınak, saray ve önemli yapılar yer almıştır. Osroene Krallığından sonra bölge uzun süre Roma ve Bizans hakimiyetinde kalmıştır. Yaklaşık 600 yıl Roma ve Bizans hakimiyetinde kalan bölgede önemli su yapıları yapıldı.

Roma ve Bizans hakimiyeti zamanlarında Şanlıurfa'da büyük sel taşkınları yaşanmıştır. Sele neden olan akarsu yatakları günümüzde hâlâ Balıklıgöl'ün beslendiği akarsu yataklarıdır. Bu akarsu yatakları Eosen dönemi kalkerlerinden oluşmaktadır. Zamanla bu kaynakların etrafı antik devletler tarafından pagan dinlerine adak olarak havuzlara dönüştürülmüştür.

MS 6. yüzyılda kuvvetli yağmurlardan toplanan sular bölgedeki akarsularla birleşerek balıklıgöl havzasına dökülmekteydi. 525 yılında yaşanan büyük sel sonucu Balıklıgöl havzası büyük su toplayıp platodaki sarayları ve diğer yapıları yıkmıştır. Binlerce insanın ölümüyle sonuçlanmıştır. 527 yılında Bizans İmparatorluğu tahtına oturan I. Justinianus, o zamanki adı Edessa olan Urfa'ya mühendisler göndermiştir. Bu mühendisler halen günümüzde de var olan taşkın önlem yapıları yapmıştır. Akarsulardan toplanan suların yönü değiştirilerek balıklıgöl platosu büyük taşkınlardan kurtulmuştur. Yöre halkı I. Justinianus'un yardımlarından ötürü şehre Justinianopolis adını vermiştir.

1970'lere kadar da göletlerde yüzülüp, yüzme yarışları düzenlenirdi. 1970'lerden sonra göletlere kutsal aidiyet verilip gölde yüzmek ve balıklarını yemek yasaklandı.  1950'li yıllarda Urfa'yı ziyaret eden Fenerbahçeli futbolcu Lefter'e ait bir fotoğrafta halkın göletlerde yüzdüğü görülmektedir.

 Havuzların yapılış tarihi

Balıklıgöl platosunda günümüzde arkeolojik kazı ve araştırma yapma imkanı kısıtlı olduğu için havuzların tam olarak hangi devletin ne zaman yaptığı net olarak bilinmemektedir. Büyük İskender MÖ 331'de günümüz Urfa bölgesini Perslerden aldığında bölgede Tanrıça Atargatis merkezli Pagan dini inancı yaygındı. Kuzey Suriye, İsrail ve Lübnan bölgelerinde de Atargatis'e adanmış balıklı havuz tapınakları vardı. Bu yerlerde de havuzdaki balıklar kutsaldı ve yenmesi yasaktı. Büyük İskender şehri fethettikten sonra Büyük İskender'in komutanı I. Seleukus tarafından şehrin adı 'Suyu Bol anlamına gelen Edessa adı verildi. Büyük İskender'in ölümünden sonra Urfa bölgesinde Osroene Krallığı kuruldu. Tarihi belgelere bakıldığında Osroene Krallığının da Atargatis merkezli pagan dinini sürdüğü görülmektedir.

MÖ 5. yy. ve MS 2 yüzyılda bulunan iki adet Roma ve Süryani metinlerine göre Antik Yunan'da ve Antik Urfa bölgelerinde Pagan rahipler Tanrıça Atargatis'e tapıp kendilerini hadım edip, balık kuyruklu kadın suretinde dini hizmetler ederlerdi. MS 300'lü yıllarda bulunan Süryani belgesinde; Hristiyan olduktan sonra Osroene Kralı V. Abgar kendini hadım eden erkeklerin ellerini kesmesini emretti. Olaydan sonra pagan rahipler kendilerini hadım etmeyi bıraktı.

Tanrıça Atargatis
Balıklıgöl havuzları milattan önce 1000-300 arasında arasında tanrıça Atargatis için yapılmış antik pagan tapınaklarıdır. Atargatis, Klasik Antik Çağ'da dönemin Kuzey Suriye'sinin baş tanrıçasıydı. Tüccarlar sayesinde antik Suriye'den antik Yunanistan'a kadar yayılmış bir pagan dininin figürüdür. Romalılar tanrıçaya Derketo, Dea Syria, Deasura adını vermişlerdir. Tanrıça Atargatis'in eşi de bir antik tanrı olup adı Hadad'tır. Bu iki tanrının merkezi tapınakları günümüz Kuzey Suriye'nin Menbic şehrindedir. Avrupa ve Ortadoğu'da birçok antik devlette Atargatis'e adanan heykel ve sikkeler bulunmuştur.

Atargatis'in mitolojik teması sudaki yaşamların bereketi, aşk, cinsellik ve doğurkanlıktır. Dolayısıyla balık ve güvercinlerle özdeşleşmiş bir tanrıçadır. Var olan heykeller incelendiğinde ekseriyetle Balık Tanrıçası veya Deniz Kızı formunda betimlendiği görülmüştür. Tanrıçanın kökeni Tunç Çağına kadar geriye gitmektedir. Ugarit antik devletinde ortaya çıkıp sonraki devletlerin dini kültürüne evrilmiştir.

Tarihçi Diodoros (MÖ 1. yy) ve Ctesias'a (MÖ 5. yy) göre tanrıça Atargatis efsanesi şöyledir; Atargatis yasak bir aşk yaşayıp bir kız çocuğu dünyaya getirmiştir. Atargatis bu olaydan utanıp kendini bir göle atmıştır. Bedeni göl içinde balıklara dönüşmüştür. Kızını ise güvercinler beslemiştir. Antik Yunan tarihçi Athenaeus (MS 2. yy) kitabında, Suriye'liler güvercinlere tapar ve balık yemezler. Çünkü Atargatis balık yemeyi yasaklamıştır.

Günümüz İsrail sınırları içindeki tarihi Aşkelon'da, Suriye Menbic'te ve Lübnan'da da içindeki balıklara dokunmanın yasak olduğu balıklı havuzlar vardır. Balıklıgöl balıklı havuzları ile bilinse de plato içindeki camii avlularında çokça güvercin de bulunmaktadır. Bu güvercinlere de en az balıklar kadar kutsal aidiyet biçilmiştir. Cami avlularında bu güvercinler için havuzcuklar bulunup, güvercinlerin beslenip su içmesi için özel korunaklı alanlar vardır.

Kültürel olarak günümüzde Urfa ve Suriye'de halk içinde hâlâ güvercin besiciliği yapılmaktadır.

Bilgi kirliliği ve tarihi çelişkiler
İslami mitolojinin halk dilinde yayılması, Şanlıurfa'daki kültür vakıfları ve belediye kurumları bu anlatıyı turizm nedeniyle birebir alıp anlatılara ön ayak olması, Tarihî Balıklıgöl Platosunun kültürel tarihi hakkında bilgi kirliliğine neden olmuştur. Belediye günümüzde hâlâ 7-14 yaş arasındaki çocuklara mitolojiyi öğretip Balıklıgöl'ü ziyaret eden yerli ve yabancı turistlere mitolojiyi anlatmalarına izin vermektedir. Çocuklar para karşılığında turistlere mitolojiyi anlatmaktadır.

Tarihi çelişkiler
İslami anlatılara göre Balıklıgöl mucizesi 5 farklı antik devletle yolu çakışmaktadır.

 Hz. İbrahim'in Babil Kralı Nemrut tarafından ateşe verilmesi: Dini kaynaklar İbrahim'in MÖ 2150 yılında doğduğu MÖ 1975 yılında öldüğünü söyler. Babil devleti ise İbrahim'in ölümünden 80 yıl sonra MÖ 1895 yılında kurulmuştur. Ayrıca Babil devletinde Nemrut adında kral yoktur.
 Mitolojik söylemler İbrahim peygamberin Urfa kalesindeki sütunlara bağlanıp ateşe atıldığını öne sürse de, sütun üzerindeki yazıtlar tercüme edildiğinde, sütunların MS 240 yılında İbrahim'den 2215 yıl sonra yaşamış olan Osroene Kralı 9. Manu döneminde anıt olarak yaptırıldığı tespit edilmiştir.
 Halk arasında Nemrut Krallığı olarak bilinen Kommagene Krallığında Nemrut adında bir kral bulunmamaktadır. Nemrut dağı olarak bilinen dağdaki kalıntılar Kommagene krallığından kalmadır. Bu krallık İbrahim'den 1812 yıl sonra kurulmuş bir krallıktır.
 Balıklıgölden yaklaşık 20 km uzaklığında bulunan yöre halkının Nemrut tahtı/kalesi adı verdiği kalıntıların gerçek adı Deyr Yakup'tur (Yakup Manastırı). İbrahim'den 2275 yıl sonra MS 300'de Roma döneminden kalma bir manastırdır.
 İslam mitolojisine göre İbrahim'in Balıklıgöl platosu içindeki bir mağarada doğduğunu söylemektedir. Ancak dini kaynaklar İbrahim'in Keldaniler zamanındaki antik Ur şehrinde doğduğunu söylemektedir.
 Hristiyan mitolojisin havuzların Perslerin istilası sonrası Perslerin akarsu yataklarını değiştirmesi ile mucizevi şekilde oluştuğunu söyler. Ancak akarsuların yatağı sel baskınları yüzünden Roma mühendisleri tarafından bentler yaptırılarak değiştirilmiştir. Bahsettikleri Pers savaşı ise MÖ 300'lü yıllarda Büyük İskender zamanında yaşanmıştır.
 Yahudi mitolojisi İbrahim'in Babil Kulesi inşaatına katılmadığı için şehirden çıktığını söyler. Ancak Babil kulesi İbrahim'den yaklaşık 1000 yıl önce yapılmıştı. Kule'nin adında Babil geçmesine rağmen kule Sümerler zamanında Sümerler tarafından yapılmıştır.

Ayn-i Zeliha gölü
Ayn-i Zeliha Balıklıgöl platosunda bulundan iki havuzdan biridir. Diğerinin adı Halilü'r-Rahman'dır. Hiçbir semavi dinlerine ait kaynaklarda Balıklıgöl ile ilişkilendiren Zeliha figürü yoktur. Var olan tek figür Züleyha/Zeliha'dır. Bu kişi de dini anlatılara göre Antik Mısır zamanında yaşayıp Yusuf ile ilgili anlatılarda adı geçmektedir.

Diyarbakır'daki Anzele gölü (Ayn-i Zelal)
Şanlıurfa'nın komşu ili Diyarbakır'da Anzele Suyu adında bir akarsu bulunmaktadır. Bu suyun eteklerinde de balıklıgöle benzer tarihi kalıntılar bulunmaktadır. 1970'lere kadar suyun içinde balıkların bulunduğu tarihi havuzlar vardı. Havuzlar 1970'lerde yıkılmıştır. 2004'te yapılan tamiratlarda havuzlara ait kalıntılar tekrar gün yüzüne çıkartılmıştır. Günümüzde balıklıgöldeki balıklar kadar sayıları çok olmasa da Anzele Gölü'nde de balıklar bulunmaktadır.

İslamî kaynaklar
Alparslan Kuytul Kuran ve Hadislerde balıklıgöl ile bir anlatı olmadığını, Balıklıgöl hikâyesinin turizm amaçlı oluşturulduğunu öne sürmektedir. İslamî ilimler araştırmacısı Serkan Tekin ise Balıklıgöl hikâyesinin uydurma ve hurafe olduğunu söylemiştir.

İlahiyat Profesörü Şinasi Gündüz Anadolu Paganizmi adını verdiği kitabında havuzların İbrahim'le alakasının olmadığını tanrıça Atargatis adına yaptırıldığını söylemektedir.

Modern sit, imar, restorasyon ve yenileme geçmişi

Balıklıgöl Platosu
Tarihî Balıklıgöl Platosunda balıklıgöl ile beraber; birbirine bitişik olarak inşa edilmiş 8 tarihî cami ve mescit (Rızvaniye Camii, Hasan Paşa Camii, Narıncı Camii, Toktemur Mescidi, Sakıbiye Camii, Mevlid-i Halil Mescidi, Yeni Dergah Camii, Halil-ür rahman Camii) 6 medrese (Sakıbiye, Tahtamor, Hasan Paşa, Rahimiye, Halil-ür Rahman, Rızvaniye) 2 tekke (Sakıbiye Tekkesi, İbrahim Halil Tekkesi) 1 zaviye (Halil-ür Rahman Mevlevi Zaviyesi) bulunmaktadır.

Plato, 1924-1928 arasında Urfa'da vali olarak görevlendirilen Fuat Bey(Fuat Baturay) tarafından büyük tahribatlara uğramıştır. Dini yapılar da olmak üzere Urfa'da birçok tarihî yapı yıktırılmıştır. Fuat Bey, Ayn-Zeliha gölünün bulunduğu yerlerde düzenlemeler yapıp platoya Urfa Cumhuriyet Parkı adını vermiştir. Bugün Ayn-i Zeliha gölünün merkezinde bulunan fıskiye Fuat Bey döneminde eklenmiştir.

1960'lı yıllarda  Hz.ibrahim Halilullah Kültür ve Eğitim Vakfı kurulup ilk defa bu tarihlerde platoda koruma ve düzenleme projeleri üretilmiştir.

1970-1971 yıllarında Urfalı da olan Turizm ve Tanıtma Bakanı Necmettin Cevheri platoda, cumhuriyet döneminde yapılan garajları yıkıp ağaçlar ekerek platoyu parka çevirmiştir.

Dergâh ve Balıklıgöl Çevre Düzenleme Projesi (1992)
1990-1996 arası Urfa'da vali görevini yürüten Ziyaeddin Akbulut, plato için büyük ölçekli restorasyon projeleri üzerinde çalışma yaptı. 1992'de Urfa'daki yerel dernek ve vakıfların görüşü üzerine iki mimara proje siparişi verilmiştir. Yapılan toplantılarda mimar Merih Karaaslan'ın projesi uygun görülmüştür. Ancak dönemin bakanı Necmettin Cevheri, Merih Karaaslan'ın projesine ret verip Urfalı peyzaj mimari Selami Sözer'e yeni bir proje siparişi verdi. Proje uygulamaya koyulup restorasyon işlemi başladı. Platodaki bir şadırvanın inşaat temeli açılışına Süleyman Demirel de katılmıştır.

Projenin başlangıç safhasında vali Ziyaeddin Akbulut ile bakan Necmettin Cevheri arasında anlaşmazlık çıkıp, inşaat durduruldu. Anlaşmazlık çözüme varamayınca konu dönemin başbakanı Süleyman Demirel'e intikal etti. Demirel de Selami Sözer'in projesine ret verip tekrar Merih Karaaslan'ın projesinin uygulanmasına karar verdi. Ancak Karaaslan'ın projesinde bazı değişiklikler önerip dönemin ünlü mimari Behruz Çinici danışmanlığında revize edilmesini önerdi. Dönemin cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın vefat etmesinden dolayı proje aksadı. 3 yıl boyunca projelendirme üzerinde yoğun tartışmalar yaşanıp nihayetinde 1995'te başbakan Tansu Çiller ve cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'in emriyle proje onay aldı.

Eleştiriler
Proje aşamasında camiler büyük bir restorasyondan geçti. Camilerin eski fotoğraflarına bakılınca işlemin bir restorasyondan ziyade bir yenileme olduğu görülmektedir. Camiiler eski dokularından uzaklaştırılıp yenileme işlemine maruz kalmıştır. Minare taşları eskimiş denilip yeni kesme taşlarla onarılmıştır. Tarihi ahşap minberler kaldırılıp yerine yeni taş minberler konulmuştur.

Platoda bulunan kale de restorasyondan geçmiştir. Uzun yıllardır toprakla tıkalı olan 96 metre uzunluğundaki gizli geçit görevi gören kale tüneli açılmıştır. Tünelin orijinal merdivenleri yürümeye müsait olmadığı gerekçesiyle yenilenmiştir.

Günümüzde platoda bulunan tüm yürüyüş yolları bu proje kapsamında eklenmiştir. Yürüyüş yollarının genişlemesi için havuzların orijinal boyutları değiştirilmiştir. Ayn-i Zeliha gölü etrafına restoranlar inşa edilmiştir.

Restorasyon aşamasında yapılan kazılarda platoda islami dönem öncesi heykel veya kabartmalar bulunup bulunmadığına dair veri bulunmamaktadır. Çalışma tamamen islami değerler statüsünde ilerlemiştir.

Modern Sit
Balıklıgöl günümüzde Halil-ür Raman ve Ayn-i Zeliha gölleri ve etrafındaki dini yapılarla önem arzedip büyük ziyaretçi çekmektedir. Özellikle dini bayramlarda büyük ilgi toplamaktadır. Halil-ür Rahman gölünün ölçüleri 150m x 30m ebatlarında, Ayn-i Zeliha gölü ise 20m x 50m ebatlarındadır. Göllerdeki derinlik 3-5 metre arasındadır.

Ayrıca bakınız
İslam mitolojisi
Tanrıça Atargatis
Kızılkoyun Nekropolü
Edessa
Seleukos İmparatorluğu
Osroene Krallığı
İbrahim Peygamber

Kaynakça

Şanlıurfa'nın Tarihî Alanları
Şanlıurfa ilindeki yeryüzü şekilleri
Yahudi tarihi
Hristiyanlık tarihi
İslam tarihi
Paganizm
Mitoloji
İbrahim
Nemrud
Türkiye'deki göller

Balıklıgöl


The voiced labial–velar approximant is a type of consonantal sound, used in certain spoken languages, including English. It is the sound denoted by the letter  in the English alphabet; likewise, the symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is , or rarely , and the equivalent X-SAMPA symbol is w. In most languages it is the semivocalic counterpart of the close back rounded vowel . In inventory charts of languages with other labialized velar consonants,  will be placed in the same column as those consonants. When consonant charts have only labial and velar columns,  may be placed in the velar column, (bi)labial column, or both. The placement may have more to do with phonological criteria than phonetic ones.

Some languages have a voiced labial–prevelar approximant, which is more fronted than the place of articulation of the prototypical voiced labialized velar approximant, though not as front as the prototypical labialized palatal approximant.

Features
Features of the voiced labial–velar approximant:

  The type of approximant is glide or semivowel.  The term glide emphasizes the characteristic of movement (or 'glide') of  from the  vowel position to a following vowel position.  The term semivowel emphasizes that, although the sound is vocalic in nature, it is not 'syllabic' (it does not form the nucleus of a syllable).
 Some languages, such as Japanese and perhaps the Northern Iroquoian languages, have a sound typically transcribed as  where the lips are compressed (or at least not rounded), which is a true labial–velar (as opposed to labialized velar) consonant. Close transcriptions may avoid the symbol  in such cases, or may use the under-rounding diacritic, .

Occurrence

See also
 Voiceless labial–velar approximant
 Nasal labial–velar approximant

Notes

References

External links

Labial–velar consonants
Voiced oral consonants
Central consonants
Pulmonic consonants

Voiced labial–velar approximant


La gare de Quenast est une gare ferroviaire belge de la ligne 115, de Braine-l'Alleud à Rognon, via Tubize située à Quenast, ancienne commune rattachée à celle de Rebecq, dans la province du Brabant wallon en Région wallonne.

Situation ferroviaire
La gare de Quenast est établie au  (PK) 18,1 de la ligne 115, de Braine-l'Alleud à Rognon, via Tubize, entre le point d'arrêt de Ripain et la gare de Rebecq. La ligne 115 est uniquement exploitée entre Clabecq, Tubize et Quenast. Les carrières de Quenast y disposent d'un embranchement réutilisant l'assiette de la ligne sur quelques centaines de mètres.

Histoire
L'État belge concède en 1870 à la Compagnie des Bassins Houillers du Hainaut un chemin de fer de Lembecq à Rebecq et Rognon (future section de Tubize à Rognon de la ligne 115. La section de Tubize à Quenast est livrée à l'exploitation le (). Le , la ligne est prolongée vers Rebecq et Rognon.

La gare de Quenast, comporte un bâtiment des recettes et des installations pour le déchargement des marchandises.

La SNCB supprime les trains de voyageurs entre Tubize et Rognon à partir du  ; la section de Quenast à Rognon est fermée aux trains de marchandises le , les rails seront retirés en 1964.

Entre Tubize et Quenast, la ligne est restée ouverte afin de desservir le raccordement des carrières de Quenast, générant un trafic conséquent.

Patrimoine ferroviaire
Le bâtiment de la gare correspond à une version tardive du plan type 1873 des Chemins de fer de l'État belge avec une aile basse de cinq travées (trois larges portes et deux fenêtres plus étroites), il était identique à celui de la gare de Rebecq, préservé en bon état.

À Quenast, l'aile accueillant le guichet et la salle d'attente, rendue inutile par la fin du transport de passagers, est détruite. Le reste, utilisé comme bâtiment de service, a depuis été abandonné et muré.

Notes et références

Bibliographie
 Hugo de Bot, Architecture des gares en Belgique, tome I (de 1835 à 1914), Brepols, Turnhout, 2002.

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne 115 (Infrabel)
 Liste de gares en Belgique

Liens externes

Gare
Ligne 115 (Infrabel)
Gare dans la province du Brabant wallon
Gare mise en service en 1872

Gare de Quenast


باربرا Barbara مدينة في مقاطعة أنكونا في إقليم ماركي الإيطالي، تقع على بعد 40 كم غرب مدينة أنكونا. تبلغ مساحتها 10 كم مربع، وبلغ سكانها 1,484 نسمة حسب تعداد عام 2004.

السكان

في سنة 1861 بلغ عدد السكان  نسمة، وتطور العدد ليصل في سنة 2011 لـ  نسمة.

مراجع

بلديات مقاطعة أنكونا
مدن وبلدات في ماركي

باربرا (مدينة)


Möre er et af de oprindelige "små lande" i Småland og omfatter et område omkring byerne Kalmar og Nybro. Det modsvares i dag af Kalmar läns sydlige del.

Möre omtales omkring år 900 af Wulfstan og kaldes da Meore. Möre lå som område under Kalmar slot fra slutningen af 1200-tallet. Administrativt hørte det til Östgöta lagsaga frem til 1559, da det overførtes til den nydannede Smålands lagsaga. Möre var inddelt i to herreder, Södra Möre härad, fra Brömsebäck i syd til nærheden af Kalmar i nord, og Norra Möre härad, ved den smalleste del af Kalmarsund.

Södermöre (Södra Möre härad) blev i 1645 overdraget som arveligt grevskab til Axel Oxenstierna og omtales i tidens latinske tekster under navnet Morea australis, samme "australis" som i Australien, og som betyder "sydlig", det vil sige Sydlige Möre.

Nutidens Möre

Området modsvares i dag af hele eller dele af fire kommuner i den sydlige del af Kalmar län.

Kommuner
 Emmaboda kommun (del af)
 Kalmar kommun
 Nybro kommun (del af)
 Torsås kommun

Litteratur

 Möre - historien om ett småland. E22-projektet. Red av Gert Magnusson. Utg. av Kalmar läns museum. Kalmar 2001. 672 sid.
 När själarna räkna bilar. Glimtar ur Möres förhistoria. (Kalmar län. Årsbok för kulturhistoria och hembygdsvård 84, 2000.) 167 sid.

Småland
Sveriges historie

Möre


Line Bjørnsen (født 7. Marts 1992 i Norge) er en norsk håndboldspiller som spiller for København Håndbold. Hun har tidligere optrådt for Glassverket IF i hjemlandet.

Hun er lillesøster til den norske herrelandsholds højre fløj Kristian Bjørnsen.

Kilder

Håndboldspillere fra Norge
Håndboldspillere fra Glassverket Idrettsforening

Line Bjørnsen


غوبكلي تَبه  موقع جبلي «مقدس» يوجد به أقدم المنشآت المعمارية (ربما حرم) للبشرية، حيث يعود إلى العصر الحجري الحديث ما قبل الفخار، بين 9500 و 8000 قبل الميلاد. فقد بني قبل بداية الاستقرار الحضاري للبشر من قبل الصيادين والجماعين؛ فكانوا صيادين للحيوانات الصغيرة أو يجمعون الثمار والجذور من أشجار الغابات. توجد كوبيكلي تبه على أعلى قمة لسلسلة مرتفعات على بعد 15 كم جنوب شرق الرها - أورفا في ذروة الهلال الخصيب (جنوب تركيا حاليًّا). يعمل بالموقع مجموعة من الآثاريين الألمان والأتراك.

الاكتشاف
غوبيكلي تيبي لغز حير العلماء. عرف موقع كوبيكلي منذ ستينات القرن العشرين على أنه موقع أثري لكن دون معرفة أهميته الكبيرة. فقد أشار إليه عالم الآثار الأمريكي بيتر بينيديكت (Peter Benedict) كموقع من العصر الحجري. ومنذ عام 1994 يقوم معهد الآثار الألماني (DAI) بتعاون مع متحف شانلورفا عمليات تنقيب تحت إشراف عالم الآثار الألماني «كلاوس شميت» Klaus Schmidt بعمليات الحفر والتنقيب. وكون الموقع قد استخدم من قبل فلاحي المنطقة لأجيال عدة في الزراعة فقد حاول الفلاحون نزع الحجارة وتنظيف الحقول مما أدى لإزاحة بعض اللقى الأثرية وإتلاف بعضها؛ ومن ضمنها رأس لنصب حجري تم تحطيمه جزئياً.

المنشآت
أظهرت عمليات التنقيب أن التنضد (طبقات - سويات) يعود بالموقع لآلاف من السنين حتى العصر الحجري الأوسط. في أقدم الطبقات (السوية III) كشف عن منشآت معمارية مشكلة من نصب حجرية ضخمة على شكل صليب دون رأس (أو الحرف T باللانيتي) موضوعة بشكل دائري أو أهليلجي، تصل بينها جدران من حجارة مرصفوفة، وفي الوسط يقوم نصبان مركزيان أكبر حجماً من النصب المحيطة.

لقد تم الكشف عن أربعة منشآت من هذا النوع حتى الآن، والتي تتراوح أقطارها بين 10 و30 متر. وتبين عمليات المسح الجيوفيزيائي المنفذة في الموقع وجود 16 منشأة أخرى من هذا النوع لم تنقب بعد.
كذلك كشف التنقيب في الطبقة الثانية (من العصر الحجري الحديث ما قبل الفخاري ب، PPN B) عن مجموعة من الفراغات المعمارية (حُجرات) المبنية بزواية قائمة والمبلطة بنوع من المونة والحجر الكلسي تذكر بالأرضيات المشهورة «تيرازو» Terrazzo (طبقة ركام وزلط بألوان مختلفة ومتماسكة بالجص) في العمارة الرومانية.

أما أحدث الطبقات فهي تنضد ناشئ عن عمليات التعرية والفلاحة.

النُصب

إن الشكل العام للنصب (T) يمكن أن يأول على أنه نوع من التجريد للشكل الإنساني، حيث الرأس والجسد وبعضها له يدين على الجانب. كذلك نقشت على هذه النصب أشكال حيوانية ورموز، ربما تشكل نوع من وسائل التواصل بين زوار هذه الموقع في العصور الحجرية؛ ذلك لتكرار بعض الرموز والأشكال بعينها.

أما عن الأشكال الحيوانية المنحوتة فهي:
 الخنزير.
 الثعلب.
 الأفعى.
 الأسد.
 الثور.
 الغزال.
 طيور.
 زواحف.
ولا تزال معاني وتأويلات هذه المنحوتات من حيونات ورموز غير واضحة وغامضة حتى الآن، فنحن لا نعرف إن كانت ذات دلالات محددة؛ عقائدية أو دينية أو اجتماعية. أم أنها مجرد أعمال فنية دون دلالات مثيولوجية.

نتائج

لقد تم حتى الآن كشف ما يقارب 1.5 % من مجمل مساحة موقع كوبيكلي، وفقط في المنشأة الثانية (منشأة B) من السوية الثالثة تم الوصول إلى الأرضية التي كانت مبلطة أيضاً
من الملاحظ أن التنقيب لم يكشف حتى الآن عن آثار للسكن والاستيطان، مما يدعم فرضية كون الموقع ذو وظيفة دينية! وقدم التحليل بنظير الكربون المشع تأريخاً لبداية السوية الثالثة بالفترة 11000 ق.م ونهايتها بالفترة 9000 ق.م، أما السوية الثانية فأرخت بالفترة 8000 ق.م
وإن كانت الثورة النيوليتية (الثورة الزراعية) قد بدأت حوالي 9000 ق.م حيث بدأت تتوضح معالم الاستقرار والزراعة وتدجين الحيوانات، إلا وجود منشآت معمارية في كوبيكلي سابقة على هذا التاريخ يفترض وجود تنظيم سابق على الاستقرار مكن مجموعات بشرية من العمل المنظم معاً حيث يرجح وجود حوالي 500 شخص فقط لقطع أحجار النصب التي تزن بين 10 و20 طن (أحدها يزن 50 طن) ونقلها من محيط الموقع لمسافة بين 100 و500 متر
أما عن تأمين الغذاء فإن المرجح كونهم استخدموا الحبوب البرية، وربما كاثروها (زراعة بدئية) أيضاً. لقد شكلت هذه المنشآت أبنية ذات طابع لا يفي بأغراض السكن والإقامة، وعلى الأرجح مكان لإقامة الطقوس والشعاثر.
مع بداية الألف الثامن ق.م فقد «مزار- حرم» كوبيكلي مكانته، وبدأت دورة نمط حياة جديد مع الزراعة والتدجين، إلا أن هذا الموقع لم يطوه النسيان وتدفنه عوامل الطبيعة ببساطة، إنما لقد عمل على ردمه عمداً منذ الألف الثامن ق.م، ويبقى سبب هذا العمل المضني (ردم بمئات الأمتار المكعبة من التراب) بدون جواب حتى الآن.

تأويل

من البين الآن أنه ليس فقط المستقريين من الفلاحين هم القادريين على إنشاء أبنية معمارية ضخمة كما كان معروف سابقاً. فهنا في كوبيكلي قام الصيادون والجماعون (الرحل) على تشييد منشآت هي الأقدم حتى الآن. ومن المدهش أنها لم تكن للسكن وإنما لأغراض عقائدية وربما دينية، وكما يقول الباحث الألماني «كلاوس شميت»): «المعبد بني أولاً ثم بنيت المدينة، إن هذه الفرضية الثورية تحتاج لتأكيد وصياغة أوسع من خلال عمليات التنقيب المستقبلية.»

يرى كلاوس شميدت (Klaus Schmidt) أن الموقع عبارة عن مركز لشعائر الموت، وإن النقوش والأشكال الحيوانية وظيفتها حماية الموتى. مع العلم أنه لم يكشف حتى الآن عن قبور في الموقع. وكوبيكي تبه متزامن مع بدايات النيوليت، فالموقع وبعض المواقع المحيطة به موجودة في البيئة التي وجدت فيها الأصول البرية للحبوب المزروعة لاحقاً من قبل البشر في منطقة جبل كاراجاداغ  في ذروة الهلال الخصيب ومطلاً على سهول الجزيرة الفراتية. يرجح علماء النبات أن هذه المنطقة كانت مسرحاً لبداية الثورة الزراعية. ويرجح كلاوس شميدت (Klaus Schmidt) أن المجموعات البشرية المنتقلة في تلك المنطقة تعاونوا ليحموا المساحات التي تنموا فيها الحبوب من قطعان الغزلان والحمير البرية، وبذلك نشأ نوع من تنظيم اجتماعي حول موقع الحرم المقدس، وبالتالي تكون بداية الزراعة ليست في البساتين الصغيرة حول البيوت وإنما في مساحات ضخمة لمجموعات كبيرة منظمة قبل بناء القرى.

لا يزال موقع كوبيكلي من المواقع الفريدة، وإن وجدت أوجه شبه مع بعض المواقع مثل نيفالي كوري (Nevalı Çori) الذي يؤرخ بعد 500 سنة من كوبيكلي والذي كشف فيه أيضاً عن مبنى خاص (حرم) فيه نصب مشابه لنصب كوبيكلي - وإن كان أصغر - موجود في مركز القرية التي تعاصر أريحا اليوم وتعتبر شتال هيوك (Çatalhöyük) أحدث بـنحو 2000 سنة.

تأويل ميثيولوجي

في محاولة لكشف المعاني المثيولوجية وراء هذه المنشآت وما مثلته للجماعات يعقد الآثاري كلاوس شميدت (Klaus Schmidt) بعض المقارنات والمماثلات مع العالم المثيولوجي لجماعات أخرى ومكتشافات مختلفة. فانطلاقاً من المثيولوجيا الشامانية يرجح كون النصب تجسيداً لكائتات مثيولوجيا ربما الأسلاف،
وحيث أن التفكير بالآلهة بدأ على الأرجح في بلاد الرافدين مرتبطاً بإنشاء المعابد والقصور. فإن التقاليد السومرية التي وصلتنا عن الاعتقاد بأن الزراعة والتدجين والنسج أحضرت للإسان من الجبل المقدس (Du-Ku) حيث تعيش الآلهة الآنونا أبناء الإله أنكي - وهي مجموعة من الآلهة القديمة التي لم يمكن لكل منها شخصية فردية. ويرى الآثاري كلاوس شميت أنه من الممكن التفكير بأن هذه الأسطورة تحتوي على ذكريات محفوظة من العصر الحجري الحديث (النيوليت) عن الجبل المقدس دو-كو.

مصادر

 ترجمة عن الويكبيديا بالألمانية.

اقرأ أيضا
 شايونو
 عصر ما قبل التاريخ
 عصر حجري

الأناضول ما قبل التاريخ
آثار الهلال الخصيب
آثار صخرية
أماكن عبادة في تركيا
اكتشافات أثرية في 1963
الأناضول
العصر الحجري الحديث
المواقع الأثرية في جنوب شرق الأناضول
تأسيسات الألفية 10 ق م
تاريخ محافظة شانلي أورفة
تلال (علم آثار)
فن ما قبل التاريخ في تركيا
مبان دينية
مبان ومنشآت في محافظة شانلي أورفة
مدن وبلدات قديمة مفقودة
مواقع التراث العالمي في تركيا
مواقع مؤقتة في قائمة التراث العالمي لليونسكو
مواقع أثرية في تركيا

غوبكلي تبه


Otahalli est une salle de sport construite dans le quartier d'Otaniemi à Espoo en Finlande.

Histoire
Otahalli est la première salle de sport bâtie en Finlande.
Elle a été conçue par l'architecte Alvar Aalto et construite en 1952 dans le cadre des préparatifs des Jeux olympiques d'Helsinki.

Équipements
Dans la salle, on peut pratiquer football, tennis, volleyball, badminton, basketball et floorball.

La salle dispose d'une piste d'athlétisme de 158 mètres, de spots de saut en longueur et en hauteur, d'un boulodrome et d'une salle de gymnastique.

La salle à une tribune pour environ 500 spectateurs.

Références

Voir aussi

Liens externes

Articles connexes

Otaniemi
Bâtiment à Espoo
Bâtiment d'Alvar Aalto
Architecture civile du XXe siècle
Équipement sportif à Espoo

Otahalli


الموذي، مسلسل كوميدي كويتي، إنتج وعرض عام 1999 وبث في شهر رمضان، يتحدث عن «بو مِتْيَح» الرجل البخيل المؤذي لنفسه والذي يجلب المشاكل له ولأبناءه.

فريق العمل

تمثيل

مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 1999
مسلسلات تلفزيونية كوميدية كويتية

الموذي (مسلسل)


Der Dawson Highway ist eine Fernverkehrsstraße in Queensland, Australien. Er hat eine Länge von 630 km und verläuft in Ost-West-Richtung von Gladstone an der Ostküste Australiens über Springsure nach Tambo am Landsborough Highway.

Verlauf

Gladstone – Rolleston
Im Stadtzentrum von Gladstone zweigt der Dawson Highway nach Westen von der Staatsstraße 58 (Verbindung Benaraby–Gladstone–Mount Larcom) ab, führt am Calliope-Nationalpark entlang und quert kurz danach den Bruce Highway (NA1). Weiter westlich, in Biloela, quert er den Burnett Highway (A3) und führt in die Banana Ridge hinauf. In Banana kreuzt er den Leichhardt Highway (A5) und setzt seinen Weg durch Buschland fort. Nach der Querung des Comet River erreicht der Dawson Highway Rolleston.

Rolleston – Springsure
Ab Rolleston übernimmt der Dawson Highway die Bezeichnung A7 vom dort südlich angeschlossenen Carnarvon Highway und führt 70 km weiter nach Nordwesten, wo er in Springsure in den Gregory Highway (A7) übergeht, der parallel zur Küste nach Norden führt.

Springsure – Tambo
Ab Springsure heißt die Straße Dawson Developmental Road und trägt wieder die Nummer S60. Sie durchquert – teilweise unbefestigt – das Einzugsgebiet des Nogoa River nördlich des Carnarvon-Nationalparks in Richtung West-Südwesten. In Killarney Park biegt sie nach Süden ab und trifft 42 km weiter in Tambo auf den Landsborough Highway (NA2).

Literatur
Steve Parish: Australian Touring Atlas. Steve Parish Publishing. Archerfield QLD 2007. ISBN 978-1-74193-232-4. S. 10 + 11

Straße in Queensland
Straße in Australien und Ozeanien

Dawson Highway


Møbelringen Cup 2018 var den 18. udgave af Møbelringen Cup og afholdtes fra den 22. – 25. november 2018 i Telenor Arena i Oslo i Norge. Turneringen havde deltagelse af , ,  og værtsnationen . Norge vandt turneringen for tredje gange i træk og tolvte gang i alt.

Resultater

2018
Håndbold i 2018

Møbelringen Cup 2018


An Elymus angustispiculatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Shou Liang Chen ngan Guang Hua Zhu. An Elymus angustispiculatus in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Qinghai. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elymus

Elymus angustispiculatus


NGC 6064 est une paire de galaxies spirales en collision située dans la constellation d'Hercule. La vitesse de NGC 6064 par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 6064 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en . Cette paire a aussi été observée par l'astronome allemand Albert Marth le  et elle a été inscrite au New General Catalogue sous la désignation NGC 6052.

La paire NGC 6064 présente une large raie HI et est lumineuse dans l'infrarouge (LIRG). Elle figure également dans l'atlas des galaxies particulières d'Halton Arp sous la cote Arp 209, comme exemple d'une « galaxie avec des irrégularités, une absorption et une résolution ».

À ce jour, trois mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est loin à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 6064 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

NGC 6064 est membre du superamas d'Hercule.

Supernova
La supernova SN 1982aa a été découverte le  dans NGC 6052 (NGC 6064) par Q. F. Yin et D. S. Heeschen du NRAO grâce à des observations en ondes radio réalisées à l'aide du Very Large Array. Le type de cette supernova n'a pas été déterminé.

Groupe de NGC 6052
Selon A. M. Garcia, NGC 6052 (=NGC 6064) fait partie d'un groupe de galaxies qui porte son nom. Le groupe de NGC 6052 comprend au moins 13 membres. Les autres galaxies du groupe sont NGC 5975, NGC 6008, NGC 6020, NGC 6030, NGC 6032, NGC 6060, NGC 6073, IC 1132, CGCG 137-37, UGC 10127, UGC 10197 et UGC 10211.

Étant donné que NGC 6052 est membre du superamas d'Hercule, les autres galaxies du groupe en font également partie.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 6064 sur le site du professeur C. Seligman

6064
Constellation d'Hercule
Galaxie spirale
Objet de l'atlas Arp
Galaxie en interaction
Galaxie lumineuse en infrarouge
Objet céleste découvert en 1784
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 6064


An Isachne swaminathanii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni V.Prakash ngan Sudhanshu Kumar Jain. An Isachne swaminathanii in nahilalakip ha genus nga Isachne, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isachne

Isachne swaminathanii


Une session extraordinaire d'urgence de l'Assemblée générale des Nations unies est une réunion imprévue de l'Assemblée générale des Nations unies pour faire des recommandations urgentes sur une question particulière.

En vertu du chapitre cinq de la Charte des Nations unies, le Conseil de sécurité est normalement chargé de maintenir la paix et la sécurité internationales. Cependant, le 3 novembre 1950, l'Assemblée générale a adopté la résolution 377 (Union pour le maintien de la paix) qui a élargi son autorité pour examiner des sujets qui étaient auparavant réservés uniquement au Conseil de sécurité. En vertu de la résolution, si le Conseil de sécurité ne peut parvenir à une décision sur une question en raison d'un manque d'unanimité, l'Assemblée générale peut tenir une session extraordinaire d'urgence dans les 24 heures pour examiner la même question.

Les sessions extraordinaires d'urgence sont rares, il n'y a eu que 11 sessions de ce type dans l'histoire de l'ONU. La plupart des sessions extraordinaires d'urgence se déroulent sur une seule session, à l'exception des  et , qui ont été reconvoquées respectivement quatre et 17 fois.

Elles sont une forme spéciale des sessions extraordinaires de l'assemblée générale des Nations unies et procèdent du même article 20 Chapitre IV, de la Charte des Nations unies.

Procédure
La procédure de convocation d'une session extraordinaire d'urgence est définie dans le règlement intérieur de l'Assemblée générale. Les règles relatives aux sessions extraordinaires d'urgence sont les suivantes :

 Article 8(b) – Convocation à la demande du Conseil de sécurité ou des Membres
 Des sessions extraordinaires d'urgence peuvent être convoquées par un vote de neuf membres du Conseil de sécurité ou d'une majorité des États membres des Nations unies. Ces séances doivent être convoquées dans les 24 heures suivant tout vote.
 Règle 9(b) – Demande des Membres
 Permet à tout État membre des Nations unies de demander au secrétaire général de convoquer une session extraordinaire d'urgence.
 Règle 10 – Notification de session
 Demande au Secrétaire général d'informer les États membres, au moins 12 heures à l'avance, de l'ouverture d'une session extraordinaire d'urgence convoquée conformément à l'article 8 b).
 Règle 16 – Ordre du jour
 Déclare que l'ordre du jour provisoire d'une session extraordinaire d'urgence est communiqué aux États membres en même temps que la communication convoquant la session.
 Règle 19 – Éléments supplémentaires
 Lors d'une session extraordinaire d'urgence, des points supplémentaires à l'ordre du jour peuvent être ajoutés pour examen à la majorité des deux tiers des membres présents et votants.
 Article 20 – Exposé des motifs
 Exige que tout point proposé pour inscription à l'ordre du jour soit accompagné d'un exposé des motifs.

Séances

Voir aussi

 Session extraordinaire de l'Assemblée générale des Nations unies

Références

Liens externes

 Sessions extraordinaires d'urgence de l'AGNU

Assemblée générale des Nations unies

Session extraordinaire d'urgence de l'Assemblée générale des Nations unies


Por Reduán, transliteración del árabe Ridwan, puede entenderse

Reduán (río), río, estuario y puerto en la isla de Pinar del Río, al oeste de Cuba.
Ridwan, nombre árabe de diversos personajes históricos y literarios.

Reduán


Marko Tomić može označavati:

 Marko Tomić (nogometaš), srpski nogometaš
 Marko Tomić (teolog), hrvatski teolog i katolički svećenik

Marko Tomić


Izidório Correia de Oliveira (Taguatinga - TO, 27 de agosto de 1945 - Uberlândia - MG, 18 de agosto de 2021) foi um político brasileiro.

Biografia
Foi prefeito de Dianópolis, suplente de deputado federal e deputado estadual constituinte ele teve uma participação importante na construção do Tocantins na Câmara dos Deputados.

Morreu de complicações respiratórias da COVID-19 aos 75 anos
Mortes por COVID-19 em Goiás
Deputados federais do Brasil pelo Tocantins
Deputados estaduais do Tocantins
Naturais de Taguatinga (Tocantins)

Izidório Oliveira


Baron Hawke, "of Towton" in the County of York, is a title in the Peerage of Great Britain. It was created on 20 May 1776 for Admiral Sir Edward Hawke (of Scarthingwell Hall in the parish of Towton), responsible for a blockade of all French merchant shipping and the grounding of six French ships, and scattering of the rest, at the Battle of Quiberon Bay. The battle followed an earlier British victory at the Battle of Lagos off the coast of Portugal by a fleet under another admiral's command.

The year, 1759, was dubbed for Britain its Annus Mirabilis, or 'miracle year', as France could not follow up on clear victory in the Battle of Sainte-Foy just before the Siege of Quebec for want of reinforcements and supplies from France, and its crippled trade triggered a credit crunch. Hawke's naval conduct then and later as Lord Admiral proved to establish British naval supremacy and in the immediate term determined the fate of New France and hence Canada.

His son, the second Baron, represented Saltash in the House of Commons for the six years until his father died. His son, the third Baron, assumed the additional surname of Harvey. The fifth Baron succeeded his elder brother in 1869 and in the next year was succeeded by his first cousin, the sixth Baron. He was the son of  Martin Bladen Edward Hawke (Jnr). His son, the seventh Baron, an exceptional cricketer, became the England cricket team captain. On his death the title passed to his younger brother, the eighth Baron. His elder son, the ninth Baron, was one of six to eight co-serving Lords whips in the third Churchill ministry and two following Conservative ministries until 1964. He was succeeded by his younger brother, the tenth Baron, whose son then became the 11th Baron on his death. , the title is held by the 12th Baron, who succeeded his father in 2009.

The family seat is The Old Mill House, near Cuddington, Cheshire.

Barons Hawke (1776)
Edward Hawke, 1st Baron Hawke (1705–1781)
Martin Bladen Hawke, 2nd Baron Hawke (1744–1805)
Edward Hawke-Harvey, 3rd Baron Hawke (1774–1824)
Edward William Hawke-Harvey, 4th Baron Hawke (1799–1869)
Stanhope Hawke-Harvey, 5th Baron Hawke (1804–1870)
Edward Henry Julius Hawke, 6th Baron Hawke (1815–1887)
Martin Bladen Hawke, 7th Baron Hawke (1860–1938)
Edward Julian Hawke, 8th Baron Hawke (1873–1939)
Bladen Wilmer Hawke, 9th Baron Hawke (1901–1985)
Julian Stanhope Theodore Hawke, 10th Baron Hawke (1904–1992)
Edward George Hawke, 11th Baron Hawke (1950–2009)
William Martin Theodore Hawke, 12th Baron Hawke (born 1995)

There is currently no heir to the barony.

Male-line family tree

Coat of arms

Arms, as quartered by the descendants of Admiral Lord Hawke: Quarterly 1st and 4th argent, a chevron erminois between three boatswain's whistles purple (Hawke), 2nd and 3rd grand-quarter quarterly, 1st and 4th or, a cross engrailed gules (Brooke), 2nd and 3rd argent, a chevron engrailed sable, three mullets sable (a Brooke heiress).
Crest: A hawk rising ermine, beaked, belled and charged on the breast with a fleur-de-lis or.
Supporters: Dexter, Neptune, his mantle of a sea-green colour, edged argent, crowned with an eastern coronet or, his dexter arm erect, darting downwards, his trident sable, headed silver, resting his sinister foot on a dolphin proper; sinister, a seahorse or, sustaining in his forefins a banner argent, the staff broken proper.
Motto: Strike.

References

Bibliography
Middleton, Richard (1985), The Bells of Victory: The Pitt-Newcastle Ministry and the Conduct of the Seven Years' War, 1757–1762, Cambridge University Press.
Mackay, R. F. Admiral Hawke (Oxford 1965).
Montague Burrows: The Life of Edward Hawke, Lord Hawke, Admiral of the Fleet: with some accounts of the origin of the English Wars in the reign of George II. Published (1883).

Work cited

Hawke
Noble titles created in 1776

Baron Hawke


Gudrid Thorbjørnsdatter, , (født før 1000 - død ?) var en islandsk opdagelsesrejsende og betragtes som den mest berejste kvinde i verden, fra tiden omkring år 1000. Historien beretter at hun rejste otte gange over Verdenshavene og at hun begav sig til fods tværs over Europa.

Gudrid blev født i Island , men sejlede til Grønland og Vinland. Det menes, at hun var den første kvinde af europæisk oprindelse, der fødte et barn i Amerika, sønnen Snorre Thorfinnsson. Hun gik angiveligt også til Rom.

Biografi
Fortællingen om Gudrid, er fra Erik den Rødes saga, men der berettes også om hende i Grønlændernes saga men der er ikke altid sammenfald i beretningerne. Hun var, som nævnt i sagerne, datter af Thorbjørn, søn af Vífil, tidligere slave for Auðar den kloge, og Hallveig Einarsdatter. Hendes farfar var Sigmund Ketilsson, en nybygger fra Laugarbrekka (Hellnar) på Snæfellsnes.

Gudrids forældre boede på gården Laugarbrekka, hvor hun blev født, men da hun var ung flyttede familien til Grønland. På vejen til Grønland opstod der en masse problemer, og halvdelen af rejsefølget omkom. Til sidst nåede Thorbjørn til Grønland og Erik den Røde gav ham jorden på Stokkanes. Grønlændernes Saga beretter intet om hendes familie, men derimod berettes det at Leif den Lykkelige reddede en gruppe mænd, herunder hendes første mand Thorir Austmanni, fra et rev, og tog ham med til Brattahlid, hvor han blev syg og døde kort tid senere.
Gudrid blev gift igen med Thorstein Eiríksson, søn af Erik den Røde og bror til Leif den Lykkelige. Thorstein døde i en epidemi på vej til Vinland. Gudrids tredje mand var Thorfinn Karlsefni, søn af Thordur fra Glaumbær i Skagafjord. De sejlede til Vinland, og der var 160 mennesker med på ekspeditionen. De udforskede landet og nåede længere mod syd end andre før dem. De kom til et sted, som de kaldte Hóp. Den islandske klimaspecialist Pall Bergthorsson foreslog i 1997 at det kunne være Manhattan, hvor New York nu ligger.

Gudrid og Thorfinn opholdt sig tre år i Amerika. Mens de opholdt sig der fik hun sønnen Snorre. Det menes, at han blev født ca. 1004, og er den første europæiske mand, der blev født i Amerika. De opgav livet i Ameríka og drog tilbage til Grønland, og hurtigt videre til Norge. De boede kun en vinter i Norge, og tog derefter til Island hvor de bosatte sig i Glaumbær. Der fik de endnu en søn, Thorbjørn eller Bjørn.

Deres søn Snorre overtog Glaumbær efter sin fars død. Da Gudrid blev enke, tog hun syd på, og nåede til Rom. Da hun kom tilbage havde Snorre bygget den første kirke i Glaumbær. Ifølge Grønlændernes Saga havde hun levet som eneboer, og var nonne i Glaumbær de sidste år af sit liv.

4. marts 2011 var Islands Præsident Ólafur Ragnar Grímsson i audiens i Vatikanet hos Pave Benedikt 16, hvor han overrakte Paven en afstøbning af Ásmundur Sveinssons skulptur af Gudrid og hendes søn Snorre.

Litteratur

Noter

Eksterne henvisninger

Islændinge i vikingetiden
Personer fra Island

Gudrid Thorbjørnsdatter


بسمة الخطيب كاتبة لبنانية تعمل وتقيم منذ 2005 في الدوحة العاصمة القطرية.

أعمالها
دانتيل «مجموعة قصص» صادرة عن دار المدى - عام 2005، شرفة بعيدة تنتظر «مجموعة ققص» صادرة عن دار الآداب عام 2009 التي حققت مرتبة الأكثر مبيعاً في معرض بيروت للكتاب عن فئة الكتب الأدبية.
برتقال مر «رواية» صادرة عن دار الآداب عام 2015

في الإعلام
كما عملت بسمة الخطيب صحافية في مطبوعات عربية عديدة أبرزها جريدتي السفير اللبنانية والحياة في أقسام الثقافة والميديا والمجتمع، ومجلة العربي الصغير حيث كتبت القصص وأعدت التحقيقات للأطفال، وكانت قد بدأت مشوارها المهني بعد التخرج من كلية الاعلام قسم الصحافة التلفزيونية والاذاعية في إذاعة «صوت الشعب» اللبنانية، حيث أعدت وقدّمت برنامجاً اذاعياً ثقافياً تحت عنوان «بعدك على بالي» استضاف على مدى ثلاث سنوات نخبة من المثقفين والفنانين العرب بينهم: محمود درويش وبهاء طاهر وسهيل ادريس والياس خوري ويمنى العيد ورفيق علي أحمد وانطوان كرباج وشوقي بزيع وطلال سلمان وكمال الشناوي وهند رستم...
تعمل منذ أربع سنوات وإلى اليوم في قناتي «الجزيرة للأطفال» وشقيقتها «براعم» وهما متخصصتان بالأطفال، حيث تعدّ برامج وتكتب مسلسلات للأطفال.

للأطفال
درست التربية الحضانية وعملت عشر سنوات في هذا المجال. صدر لها إصداران للأطفال هما: «أروع قصص أندرسن الخرافية» و«كتاب الزهور» وهما من إصدارات مجلة العربي الصغير الكويتية.

الجوائز
نال كتابها قنديل ألمى بنسخته الإنجليزية المسمى The Light of Hope الجائزة العالمية للكتاب، فرع كتب الأطفال للعام 2019.

المراجع

وصلات خارجية
 http://www.almadahouse.com/html/BkSrchResults.cfm
 http://www.jedaria.com/index.php?action=showDetails&id=684
 http://www.emaratalyoum.com/Articles/2009/2/Pages/02162009_9a9a7749d8d64f65b4834eb0599c9c8c.aspx

صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
كاتبات أدب أطفال لبنانيات

بسمة الخطيب


Bravo virtuose (Bravo Virtuoso) est un film arménien réalisé par Levon Minasian, sorti en 2016.

Synopsis
Alik, un jeune clarinettiste surdoué est contraint d'accepter les missions d'un tueur à gages nommé « le Virtuose » pour sauver son orchestre.

Fiche technique
 Titre : Bravo virtuose
 Titre original : Bravo Virtuoso
 Réalisation : Levon Minasian
 Scénario : Levon Minasian
 Musique : Tigran Hamasyan et Michel Petrossian
 Photographie : Mko Malkhasyan
 Montage : Nicolas Desmaison
 Production : Marc Bordure, Robert Guédiguian et Hrach Keshishyan
 Société de production : Agat Films & Cie, Artémis Productions, HK Productions et Seppia Production
 Société de distribution : Blue Bird Distribution (France)
 Pays : ,  et
 Genre : comédie, action et thriller
 Durée : 107 minutes
 Dates de sortie :
 :  (festival du cinéma méditerranéen de Montpellier),
 :

Distribution
 Samvel Tadevossian : Alik
 Mariya Akhmetzyanova : Lara
 Arman Navasardyan : « le Virtuose »
 Rudolph Ghevondyan : Noro
 Vrezj Hakobyan : le maestro Talian
 Aram Karakhanyan : l'inspecteur
 Manuk Hakhversyan : le clochard
 Gérard Boyadjian : Gorik
 Mkrtich Arzumanyan : le sponsor
 Narine Grigoryan : la mère d'Alik
 Levon Minasian : le père d'Alik
 Ashpram Baghdasaryan : la harpiste

Accueil
François Forestier pour L'Obs qualifie le film de « drôle, étonnant, un peu décousu, jamais crédible (mais aucune importance) et un peu fou ». Pour Cécile Mury de Télérama : « Les quelques maladresses du récit sont largement compensées par la performance de l'interprète principal ».

Notes et références

Liens externes

Film arménien sorti en 2016
Film français sorti en 2016
Film belge sorti en 2016
Comédie arménienne
Comédie d'action française
Comédie belge
Film d'action arménien
Film d'action belge
Thriller (film) arménien
Thriller (film) français
Thriller (film) belge
Film d'Agat Films & Cie - Ex Nihilo
Film sur la musique classique

Bravo virtuose


Felipe Abdiel Baloy Ramírez (Panama City, 24. veljače 1981.), panamski nogometni branič i reprezentativac, strijelac prvog pogotka za Panamu na Svjetskim nogometnim prvenstvima i s 37 godina najstariji strijelac Svjetskog prvenstva u Rusiji 2018. godine.

Rođen je u panamskom glavnom gradu Panama Cityu kao najmlađi od sedmero braće. Nakon osnovne i srednje škole odustao je od fakulteta i okrenuo se nogometu. Igrao je i u Kolumbiji, Brazilu i Meksiku.

Nastupao je za panamsku momčad do 20 godina te je na CONCACAF Gold Cupu 2005. uvršten u najbolju momčad prvenstva. Od 2001. do 2018. igrao je za nacionalnu mončad i dugo vremena bio njezinim kapetanom, između ostalog i na SP-u u Rusiji gdje je zabio prvi pogodak za svoju zemlju na Svjetskim nogometnim prvenstvima. Za nacionalnu momčad upisao je 103 nastupa i zabio 4 pogotka.

Oženjen je i otac dvoje djece. Živi u Meksiku.

Životopisi, Panama
Nogometaši
Šport u Panami
Aktivni nogometaši koje treba ažurirati

Felipe Baloy


جمال عبد الهادي مسعود أحد علماء التاريخ الإسلامي في مصر والعالم الإسلامي وهو أحد رجال دعوة الاخوان المسلمين بمصر وأستاذ التاريخ الإسلامي بجامعة أم القرى سابقا.

• جمال عبد الهادي محمد من مواليد ملوى محافظة المنيا في 9 ذو الحجة 1356 هـ / 19 فبراير 1937م
• ليسانس آداب جامعة القاهرة 1958م
- دكتوراة الفلسفة والآداب من كلية الآداب - جامعة بروكسل يونيه 1972
• عضو هيئة التدريس بقسم التاريخ كلية الآداب والعلوم الإنسانية جامعة الملك عبد العزيز جدة في الفترة من 1393-1401 هـ / 1973- 1981م
• عضو هيئة التدريس بقسم التاريخ الإسلامى بكلية الشريعة والدراسات الإسلامية جامعة أم القرى في الفترة من 20/3/1401هـ وحتى 1407هـ / 1987م.

بعد عودته إلى مصر، واصل الدكتور جمال عبد الهادي مهمة الدعوة إلى الله عز وجل وتعريف الأمة بتاريخها الإسلامى وارتباطها الوثيق بشعوب العالم الإسلامى في الصين وأفغانستان وآسيا الوسطى والقفقاس والبلقان وأوروبا الشرقية والغربية، والدفاع عن قضايا العالم الإسلامى وخاصة قضية فلسطين البيت المقدس على اعتبار أنها قضية العالم الإسلامى المحورية الأولى، وأن تاريخها من ملحقات العقائد الإسلامية، وهي وقف إسلامى وتحريرها ونصرة أهلها ودفع العدوان الواقع عليها فريضة شرعية وضرورة حياتية. مع كشف الجرائم التي ارتكبتها سلطة الاحتلال الصهيونى لتهويد فلسطين مع إبادة وتشريد أهلها.

كان يدعو في محاضراته وندواته إلى نصرة شعوب البلقان كوسوفا والبوسنة والهرسك وألبانيا والشيشان مع كشف الجرائم التي كان يرتكبها الصرب والروس ضد شعوبها تحت سمع وبصر المجتمعات والمنظمات الدولية. كشف ما يجرى في مجال التعليم تحت مسمى التطوير بهدف طمس هوية الأمة وحرمانها من تاريخها الإسلامى ولغتها العربية وثقافتها الشرعية وقد تمثل ذلك في:
 ندوات يلقيها في كليات الجامعات المصرية.
 محاضرات وندوات بالمؤتمرات التي كانت تقيمها النقابات المهنية (نقابات الأطباء والمهندسين والعلميين والمعلمين والصيادلة والزراعيين) بجميع محافظات مصر تضامناً مع الشعب الفلسطيني والشيشان وأهل كوسوفا والبوسنة والهرسك وألبانيا وأفغانستان وغيرهم.
 دروس وخطب جمعة في غالب مساجد القاهرة والأقاليم،

للداعية أكثر من خمسة آلاف محاضرة مطروح بعضها على شبكة الإنترنت ومنها كتب ومؤلفات توقظ وعي الأمة وتساهم في الدفاع عن قضايا الإسلام
المشاركة الدائمة في المؤتمرات الشعبية التي تعقد في الجامع الأزهر لنصرة قضايا المسلمين في فلسطين والعراق.

عضو الهيئة الشرعية للحقوق والإصلاح.

انظر أيضاً
 الإخوان المسلمون
 حسن البنا
 مهدي عاكف
 محمود عزت
 محمد حبيب
 خيرت الشاطر
 عصام العريان
 عبد المنعم أبو الفتوح

مراجع

وصلات خارجية
 مؤلفات الدكتور جمال عبد الهادي، موقع قصة الإسلام
 مؤلفاته علي موقع الإمام حسن البنا
 صفحته على موقع طريق الإسلام

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ملوي
إخوان مسلمون مصريون
خريجو جامعة القاهرة
دعاة مصريون
علماء دين سنة مصريون
مواليد 1356 هـ
مواليد 1937
مواليد في ملوي
مؤرخون مصريون
أعضاء هيئة تدريس جامعة الملك عبد العزيز

جمال عبد الهادي


Anne Gwendolyn « Wendy » Craig, née le  à Sacriston (Royaume-Uni), est une actrice britannique.

Wendy Craig est surtout connue pour ses apparitions dans les sitcoms Not in Front of the Children,  et  et . Elle a aussi joué le rôle de Matron dans la série télévisée The Royal (2003-2011).

Biographie

Craig naît à Sacriston, dans le comté de Durham, fille du fermier George Craig et de sa femme Anne (née Lindsay). Elle fréquente la Durham High School for Girls, d'abord en tant qu'élève de jour, puis en tant que pensionnaire. En octobre 2007, elle s'y rend pour inaugurer un nouveau bâtiment qui porte son nom. Elle réussit l'examen Eleven-plus et peut s'inscrire à la Darlington High School. À douze ans, la famille déménage à Picton, dans le Yorkshire du Nord et elle fréquente la Yarm Grammar School à proximité. Elle suit une formation d'actrice à la Central School of Speech and Drama, alors basée au Royal Albert Hall, à Londres.

En 1956, elle apparaît dans le West End aux côtés de Robertson Hare dans la farce Man Alive!  de John Dighton.

L'une de ses premières apparitions à la télévision est dans un épisode de la série télévisée Destination Danger intitulé "The Gallows Tree" (1961), avec Patrick McGoohan. Dans les années 1960, Craig apparaît dans des films britanniques tels que The Servant (1963) et Confession à un cadavre (The Nanny, 1965) avec Bette Davis, mais ce sont ses apparitions dans des sitcoms britanniques de la fin des années 1960/1970 qui rendent son nom familier, jouant généralement une ménagère scatty de la classe moyenne.

Elle va de la BBC  (1967–1970) à ITV,  (1971-1973), dans laquelle elle joue un parent célibataire, qui a évolué dans sa suite  (1974-1976). Puis vient  (1978-1983), une comédie à succès sur BBC2.

Craig revient au drame avec la série Nanny (1981-1983), une série qu'elle crée et dont elle écrit quelques épisodes sous le nom de Jonathan Marr, un pseudonyme qu'elle avait utilisé auparavant lors de l'écriture d'épisodes de . Vingt ans plus tard, elle joue Matron dans The Royal d'ITV (2003–2011) et elle fait également plusieurs apparitions dans l'adaptation en 2002 du roman La Dynastie des Forsyte (The Forsyte Saga) de John Galsworthy. Cependant, elle continue être associée à la comédie, ayant joué l'un des rôles principaux, celui d'Annie, dans  (1993–1994), la version britannique éphémère de Les Craquantes (The Golden Girls). Elle apparaît en tant que mère de Reggie dans la comédie BBC1 Reggie Perrin (2009-2010), une mise à jour de la série des années 1970 The Fall and Rise of Reginald Perrin.

En 2012, Craig apparaît en tant qu'invité dans un épisode de la série de cuisine MasterChef, avec de nombreuses autres stars de la sitcom des années 1970. En 2014, elle apparaît dans un épisode du drame populaire de la BBC Waterloo Road.

En 2016, elle apparaît dans le rôle de Mary Goodman dans la série policière de la BBC Meurtres au paradis (Death in Paradise). En 2017, elle apparaît dans la deuxième série du drame ITV Unforgotten. Toujours en 2017, elle joue le rôle de Miss Bat dans les trois premières séries du programme CBBC The Worst Witch. En 2018, elle apparaît dans le feuilleton ITV Emmerdale. En octobre 2019, elle apparaît dans un épisode de Doctors aux côtés de l'ancienne co-vedette de , Bruce Montague.

Vie privée
Wendy Craig a été mariée à Jack Bentley, un tromboniste, scénariste et journaliste, de 1955 jusqu'à sa mort en 1994. Au cours de son mariage avec Bentley, elle a deux fils : Alaster (plus tard hautbois principal du Birmingham Royal Ballet Sinfonia) et (à la suite d'une liaison avec Sir John Mortimer), Ross, un consultant en informatique. En 2004, après avoir appris que le secret était dévoilé, Wendy Craig a rendu visite à Mortimer pour révéler officiellement que leur liaison avait abouti à un fils, alors âgé de 42 ans. Elle était au moment de la fuite apparaissant dans un épisode de Inspecteur Barnaby (Midsomer Murders) ; la star de la série John Nettles a déclaré plus tard que l'un de ses souvenirs préférés de la série était de prendre une copie du Daily Telegraph sur le plateau pendant ce tournage avec un titre révélant le secret.

Depuis les années 1990, Craig vit à Cookham dans le Berkshire. Elle a été nommée Commandeur de l'ordre de l'Empire britannique (CBE) dans les honneurs du Nouvel An 2020 pour ses services au théâtre et à la charité.

Filmographie partielle

Au cinéma
 1957 : Faux Policiers
 1959 : Les Chemins de la haute ville
 1963 : Au bord du gouffre
 1963 : The Servant  de Joseph Losey
 1965 : Confession à un cadavre
 1967 : Just Like a Woman
 1967 : I'll Never Forget What's'isname
 1977 : Joseph Andrews
 2012 :
 2019 :  : Barbara Ross

À la télévision
 2002 : Inspecteur Barnaby : Le Ver dans le fruit  (saison 5 épisode 2)  : Victoria Bartlett
 2003 - 2011 : The Royal : Matron (Surveillante générale) (87 épisodes)
 2013 : Miss Marple : La Nuit qui ne finit pas  (saison 6 épisode 3)  : Marjorie Phillpot
 2016 : Meurtres au paradis : Jeux d'énigmes  (saison 5 épisode 5)  : Mary Goodman
 2017-2019 : Amandine Malabul, sorcière maladroite
 2018 : Emmerdale
 2019 : Doctors :

Notes et références

Liens externes

 Wendy Craig au Musée des communications de diffusion

Actrice britannique de télévision
Actrice britannique de cinéma
Commandeur de l'ordre de l'Empire britannique
Élève de la Central School of Speech and Drama
Naissance en juin 1934
Actrice britannique de théâtre
Naissance dans le comté de Durham

Wendy Craig


Agrilus squamulatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Waterhouse, 1889.

Referências

squamulatus

Agrilus squamulatus


Feridun Şavlı (6 Ağustos 1953, Burdur - 19 Nisan 1995, İstanbul), Türk sinema sanatçısı.

Hayatı
İstanbul Teknik Tekstil Lisesi mezunudur. Hababam Sınıfı'ndaki Domdom Ali karakteri ile tanındı ve bu eserin vazgeçilmez oyuncularından biri oldu. Önce bir trafik kazası geçirmiş ve sol kolunun kaybetmiş, birkaç yıl sonra da 19 Nisan 1995 tarihinde kalp krizi geçirerek ölmüştür. Mezarı Manisa, Alaşehir'dedir.

Hababam Sınıfı serisinde kendisiyle beraber kardeşi Faruk Şavlı da rol almıştır. Kardeşi 2019 yılında geçirdiği beyin kanaması sonucu öldü.

Filmografisi
 1975: Ah Nerede
 1975: Sınıfta Şenlik Var
 1975: Hababam Sınıfı
 1975: Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı
 1976: Hababam Sınıfı Uyanıyor
 1977: Hababam Sınıfı Tatilde
 1978: Hababam Sınıfı Dokuz Doğuruyor
 1978: Neşeli Günler
 1978: Yüz Numaralı Adam
 1993: Umut Taksi

Kaynakça

Dış bağlantılar

1953 doğumlular
1995 yılında ölenler
Burdur doğumlular
Türk erkek sinema oyuncuları
İstanbul'da kalp krizinden ölenler

Feridun Şavlı


Järnvallen, İsveç'in Sandviken şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum. Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı stadyum, 7000 seyirci kapasitelidir.

İsveç'teki stadyumlar

Jernvallen


Anton von Schlieffen oder Schlieff (* 11. Juli 1576 in Köslin; † 7. September 1650 in Stettin) war ein aus Pommern stammender Offizier in kaiserlichen und schwedischen Diensten.

Leben
Anton von Schlieffen war ein Sohn des Lorenz von Schlieffen († 1580) und dessen Frau Katharine, Tochter des Kösliner Ratsherrn Sander. Nachdem er zuhause von Joachim Micraelius unterrichtet worden war, ging er im Alter von 15 Jahren an die Universität Königsberg, um dort drei Jahre zu studieren. Danach wurde er für kurze Zeit Page bei Herzog Philipp II. von Pommern, bevor er eine militärische Laufbahn einschlug.

Türkenkrieg in Ungarn
Während des Langen Türkenkrieges kämpfte er 1594 und 1595 in Ungarn. Nachdem sein Regiment 1597 abgedankt wurde, reiste er nach Livland. Auf der Weiterreise nach Moskau geriet er in polnische Gefangenschaft, kam aber durch die Fürsprache der pommerschen Herzöge Barnim X. (XII.) und Kasimir VI. (IX.) wieder frei. Mit selbst geworbenen Söldnern zog er als Kapitän im Regiment des Oberst von Pentz erneut in den Türkenkrieg in Ungarn. Mit dem größten Teil des Regiments geriet er in türkische Gefangenschaft, aus der er erst nach 22 Monaten bei einem Friedensschluss entlassen wurde. Danach war er bis 1606 auf der Grenzfestung Komorn stationiert.

Böhmen
Wegen des Konfliktes zwischen dem Kaiser Rudolf II. und seinem Bruder Matthias schied er aus dem kaiserlichen Militärdienst aus und ging nach Prag. Die evangelischen Stände Böhmens gaben ihm den Oberbefehl über Pilsen. Im Auftrag Philipp Hainhofers besorgte er Bilder für das Stammbuch Herzogs Philipp II. von Pommern, die er nach Stettin sandte.

Nachdem sich die Lage zugunsten des kaiserlichen Lagers geändert hatte, trat er als Oberstleutnant im Regiment des Fürsten Karl von Liechtenstein wieder in kaiserliche Dienste. Wegen der zunehmenden Verfolgung der evangelischen Gläubigen musste er 1627 seine Stellung aufgeben und sein Gut Warensdorf sowie sein Haus in Prag weit unter Wert verkaufen.

1628 gehörte er einer Gesandtschaft an, die Herzog Bogislaw XIV. nach Prag geschickt hatte, um um Schutz wegen der Besetzung Pommerns durch kaiserliche Truppen zu bitten. Durch seine Kenntnis der Verhältnisse und durch einen Vorschuss von 10.000 Reichstalern war er dem Herzog sehr nützlich. Noch im selben Jahr ging er nach Pommern, wo ihm der Herzog für seine Dienste das Amt Torgelow verpfändete. Nach der Besetzung Pommerns durch die Schweden ab 1630 ließ der schwedische König Gustav II. Adolf das Amt einziehen, um es seinem Sekretär Philipp Sattler zu überlassen.

Kurfürstentum Sachsen
Schlieffen stand in Wallensteins Gunst, dem er während der Türkenkriege das Leben gerettet haben soll, und wurde von diesem als Unterhändler unter anderem während der Belagerung Stralsunds eingesetzt. Anfang 1634 begleitete er Graf Kinsky von Dresden zu Wallenstein nach Pilsen. Von dort kehrte er nach Dresden zurück, um Hans Georg von Arnim, den Befehlshaber der sächsischen Armee, zu persönlichen Verhandlungen mit Wallenstein zu bewegen und dem Kurfürsten Johann Georg I. über die Pläne Wallensteins zu unterrichten. Im Februar 1634 hielt er sich erneut in Pilsen auf, wo er mit einem Brief Adam Erdmann Trčkas von Lípa nach Schlesien gesandt wurde, um Hans Ulrich von Schaffgotsch geheime Befehle Wallensteins zu überbringen. Dabei wurde er am 22. Februar 1634 in Prag verhaftet und zur Untersuchung nach Wien gebracht. Es gelang ihm trotz angedrohter Folter, die Behauptung seiner Unkenntnis der Wallensteinschen Pläne aufrechtzuerhalten. Stattdessen berichtete er von einem Friedensangebot des sächsischen Kurfürsten, der den Kaiser gegen die Schweden unterstützen wolle. Nach etwa einem Jahr wurde er freigelassen und ging wieder nach Dresden. Er blieb in Kontakt mit der böhmischen Opposition, insbesondere mit der Gräfin Thurn. Durch unvorsichtige Äußerungen über das Verhältnis zwischen Kaiser und sächsischem Kurfürstentum verlor er die Gunst des Kurfürsten und musste 1637 mit seiner Familie das Land verlassen.

Schwedisch-Pommern
Er hielt sich in den folgenden Jahren in Breslau, Thorn und Danzig auf. Nach dem Tod seiner Frau 1644 ging er nach Pommern und trat in schwedische Dienste. Er gelangte erneut in den Besitz des Pfandgutes Torgelow. 1647 wurde er zum Kriegsrat ernannt und zum Oberst befördert. 1648 wurde er Schlosshauptmann in Stettin, wo er zwei Jahre später starb und in der Marienkirche beigesetzt wurde.

Anton von Schlieffen war seit dem 13. Mai 1618 mit Anna († 1644), der Tochter des Oberkriegscommissarius Nicolaus Schwarzenberger von Hersemersitz verheiratet. Ein Sohn und eine Tochter überlebten ihn:
 Katharina Martha ⚭ 1648 Peter von Weyher, Herr auf Labehne
 Nikolaus Ernst  ⚭ Sophie Hedwig von Wachholtz

Literatur

 Martin Ernst von Schlieffen, Nachricht von einigen Häusern des Geschlechts der von Schlieffen oder Schlieben vor Alters Schliwin oder Schliwingen, Band 1, S.242ff

Einzelnachweise

Person (Schwedisch-Pommern)
Person in den Türkenkriegen
Militärperson im Dreißigjährigen Krieg (HRR)
Militärperson im Dreißigjährigen Krieg (Schweden)
Oberst (Schwedisches Heer)
Schlosshauptmann
Adliger
Anton
Geboren 1576
Gestorben 1650
Mann

Anton von Schlieffen


Papiermühle ist ein weilerartiger Ortsteil der Stadt Schmölln im Landkreis Altenburger Land in Thüringen.

Lage

Der Weiler liegt an der Sprotte nordöstlich der Stadt Schmölln und südwestlich der Stadt Altenburg. Ein Mühlengebäude und ein Mühlgraben erinnern an vergangene Epochen.

Geschichte
Der Ort wurde 1445 erstmals urkundlich erwähnt. Der Name des Orts ist auf das ehemalige noch vorhandene Mühlgebäude und seinen Mühlgraben zurückzuführen. Papiermühle gehörte wie Großstöbnitz zum wettinischen Amt Altenburg, welches ab dem 16. Jahrhundert aufgrund mehrerer Teilungen im Lauf seines Bestehens unter der Hoheit folgender Ernestinischer Herzogtümer stand: Herzogtum Sachsen (1554 bis 1572), Herzogtum Sachsen-Weimar (1572 bis 1603), Herzogtum Sachsen-Altenburg (1603 bis 1672), Herzogtum Sachsen-Gotha-Altenburg (1672 bis 1826). Bei der Neuordnung der Ernestinischen Herzogtümer im Jahr 1826 kam der Ort wiederum zum Herzogtum Sachsen-Altenburg.
Nach der Verwaltungsreform im Herzogtum gehörte er als Teil von Großstöbnitz bezüglich der Verwaltung zum Ostkreis (bis 1900) bzw. zum Landratsamt Ronneburg (ab 1900). Die Siedlung gehörte ab 1918 zum Freistaat Sachsen-Altenburg, der 1920 im Land Thüringen aufging. 1922 kam sie zum Landkreis Altenburg.

Bei der zweiten Kreisreform in der DDR wurden 1952 die bestehenden Länder aufgelöst und die Landkreise neu zugeschnitten. Somit kam Papiermühle als Ortsteil von Großstöbnitz mit dem Kreis Schmölln an den Bezirk Leipzig; jener gehörte seit 1990 als Landkreis Schmölln zu Thüringen und ging bei der thüringischen Kreisreform 1994 im Landkreis Altenburger Land auf. Mit der Eingemeindung von Großstöbnitz wurde auch Papiermühle am 1. Januar 1996 ein Ortsteil von Schmölln. 55 Personen lebten 2012 im Weiler.

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Schmölln)
Ort im Landkreis Altenburger Land
Ersterwähnung 1445

Papiermühle (Schmölln)


Montoro, İspanya'nın güneyinde, on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci nüfusa sahip olan Endülüs'ün, Córdoba iline bağlı bulunan belediyesi. 2002 yılı sayımına göre nüfusu 9.488 kişidir.

Córdoba'nın belediyeleri

Montoro, Kurtuba


أحمد العسال (16 مايو 1928 -10 يوليو 2010 )، عالم وداعية إسلامي مصري.

ويعتبر من أعلام دعوة الإخوان المسلمين، ومستشار رئيس الجامعة الإسلامية العالمية بإسلام آباد- باكستان.

نشأ في قرية الفرستق مركز بسيون بمحافظة الغربية، أتمم حفظَ القرآن كاملاً في سنِّ العاشرة والنصف، وحصل على جائزة الملك فاروق التي خصَّصها لمن يُتِمُّ حِفظَ القرآن كاملاً قبل سنّ الثانية عشرة.

 حاصل على الدكتوراه في أصول الفقه من إنجلترا عام 1968.
 عمل بالجامعة الإسلامية العالَمية بباكستان نائبًا فرئيسًا فمستشارًا.
 متخصص في الثقافة الإسلامية، وله باعٌ طويل في تأليف المناهج الإسلامية.
 له العديد من المؤلفات في مختلف المجالات الإسلامية.
 وكان قد أسَّس دار الرعاية الإسلامية في إنجلترا.
 كما رافق الدكتور يوسف القرضاوي في الدراسة بالأزهر الشريف، الداعية الكبير الدكتور أحمد العسال عمل أستاذًا، ثم رئيسًا للجامعة الإسلامية بباكستان وعضو الاتحاد العالمي لعلماء المسلمين، صاحب المسيرة الطويلة مع الدعوة الإسلامية، التي بدأها منذ خمسينيات القرن الماضي، ولم تنته إلا بوفاته.. فارسنا الذي ترجل عن جواده تخرَّج في كلية الشريعة جامعة الأزهر تخصص تدريس عام 1958، ليعمل بعد ذلك في مكتب شيخ الأزهر الأسبق الشيخ محمود شلتوت عام 1960.

ولد بقرية الفرستق مركز بسيون بمحافظة الغربية، وحرص والده أن يحفِّظه القرآن الكريم في سن مبكرة، فأتم حفظَ القرآن كاملاً في سنِّ العاشرة والنصف، وحصل على جائزة الملك فاروق التي خصَّصها لمن يُتِم حِفظَ القرآن كاملاً قبل سنّ الثانية عشرة. أثناء حفظه القرآن، حصل على الشهادة الابتدائية، وبعد ذلك قدَّم له والده في المعهد الديني بطنطا، وهناك قابل الدكتور يوسف القرضاوي، وكانا في فصل واحد بالمعهد الديني.

سافر في بعثة إلى دولة قطر- بعد عمل في مكتب شيخ الأزهر لمدة عامين- لتدريس مادة اللغة العربية في مدارسها الثانوية في الأعوام من 1961 حتى 1965، وحصل على الدكتوراه في الفلسفة الإسلامية من جامعة كامبريدج في لندن عام 1968، ثم عمل بعد ذلك في تحقيق المخطوطات بجامعة كامبريدج حتى عام 1970.

تولَّى رئاسة قسم الثقافة الإسلامية بجامعة الإمام محمد بن سعود بالمملكة العربية السعودية في الأعوام من عام 1970 حتى 1984، ورأس قسم الدعوة في كلية الدعوة والإعلام بجامعة الإمام محمد بن سعود عام 1984م، وعُيِّن أستاذًا بالجامعة الإسلامية العالمية بإسلام أباد في الأعوام من 1986 حتى 2002م، تم تعيينه نائبًا فرئيسًا ثم مستشارًا للجامعة الإسلامية في إسلام أباد.

مع الإخوان
يقول عن التحاقه بالإخوان: «العجيب أنني والشيخ يوسف القرضاوي كنا نسير في الشارع بعد خروجِنا من المعهد، فوجدنا جوالةَ الإخوان تقف في الشارع تهتف» الله أكبر ولله الحمد«وتقول:» الله غايتنا، والرسول قدوتنا، والقرآن دستورنا، والجهاد سبيلنا، والموت في سبيل الله أسمى أمانينا«فهزَّتنا المبادئ، فمضَينا خلْفَ الجوَّآلة فعرَفنا الشُّعبة، وكنا آنذاك في الصف الثالث الإعدادي الأزهري، وكان يدرِّس لنا في المعهد أستاذ طيبٌ، وكان عضوَ مكتب الإرشاد لجماعة الإخوان المسلمين، وهو الأستاذ البهي الخولي، فتولاَّنا وكان يجلس معنا كل أسبوع مرتَين، يومي الأحد والثلاثاء، ولما دخلنا الثانوية أنا والشيخ يوسف تدرَّبنا على الخَطابة، وكان في ذلك الوقت الأخ أمين الوصيف المسئول عن قسم نشر الدعوة، فكان كل يوم خميس يوزع علينا القُرى المحيطة بطنطا لنخطبَ فيها الجمعة، ومرت السنون حتى جاءت محنة 48 وتم حلُّ جماعة الإخوان المسلمين».

المحن والاعتقالات
كانت أولى اعتقالاته وهو في الصف الخامس الثانوي، حينما قام هو وبعض من الإخوان بعمل إضرابات ومظاهرات حتى لا تُحَلَّ الجماعة، واعتقل هو والشيخ القرضاوي وبعض الإخوان الآخرون إثر هذه المظاهرات، وتم ترحيلهم من قسم أول إلى الهايكستب، ثم إلى معتقل الطور، ولما عرفوا أنهم طلاب ثانوية استحيوا وأعادوهم إلى الهايكستب، ثم أعادوهم مرةً أخرى إلى الطور، وكان الشيخ محمد الغزالي في ذلك الوقت هو مسئول الإخوان في المعتقَل، وكان معهم في المعتقَل الشيخ عبد المعز عبد الستار، وبعد خروجه من المعتقل بعد ما يقرب من 9 أشهر كانت مدة الامتحانات قد انتهت، ولكن قام الدكتور طه حسين- وزير المعارف آنذاك- بعمل امتحان استثنائي للمعتقَلين، لكنه جاء متأخرًا فامتُحن هو والدكتور القرضاوي، وبعد ذلك تقدَّم إلى كلية الشريعة، ثم اعتُقل بعد ذلك عام 1953م على يد رجال الثورة ثم أُفرج عنه، ثم اعتقل فظل في السجن الحربي حتى يونيو 1956م، فخرج وأتم دراسته بالكلية، وبعد تخرجه منعَته الحكومةُ من التعيين في أي عمل وظيفي، فعمل في المدارس الخاصة؛ حيث عمل في مصر الجديدة.

يقول عن فترة اعتقاله في السجن الحربي: «حرمونا من المصحف، ومع ذلك كان كل واحد منا يقدِّم درسًا مما يعلمه، والاعتقال في السجن الحربي كان قاسيًا جدًّا؛ حيث منعوا عنا كل شيء، سواءٌ كانت مصاحف أو كتبًا، وحتى الزيارات منعوها، وكنا نتدارس مع بعضنا ما نعلمه، واللطيف أن البعض منا تعلم اللغة الإنجليزية على البطانية السمراء والصابون اللوكس، وأتذكر أن أول زيارة لنا في السجن الحربي كانت بعد 7 شهور».

الجامعة الإسلامية العالمية بباكستان
يقول الدكتور العسال عن التحاقه بالجامعة الإسلامية: "الشيخ الباقوري كان يعرفني جيدًا أثناء الدراسة، وعندما شاهدني مرةً بوزارة الأوقاف قال لي: أين أنت الآن يا أحمد؟ فقلت: والله، نحن ممنوعون من العمل، فقال لي: "قليل من الصبر يُذهب كثيرًا من السخف"، وبعدها تقدمنا لمسابقة الإمامة فرفضوا تعيينَنا، لكن الشيخ الباقوري قال يُعيَّنا في وظيفة إدارية، فتم تعييننا في الأوقاف وعملنا في مجلة منبر الإسلام أنا والشيخ القرضاوي أيضًا، ثم نقلنا الشيخ الباقوري إلى مكتب الشيخ شلتوت في إدارة الأزهر.

كان عملنا تتبُّع الإذاعة والصحف وعمل تقرير إدارة الأزهر لرفعه إلى رئيس الجمهورية، ثم طلبْنا من الشيخ شلتوت أن نخرج من هذا المكان؛ لأننا «تعبنا»، فأوصلنا بالشيخ عبد الله التركي- مدير العلوم الشرعية في قطر- فوافق على سفرنا، لكن عندما سافرنا إلى الدوحة وجَدنا الحركة القومية أرهقت أذهان الطلاب، وقالوا لهم إن الإسلام قد انتهى، فقلنا لهم «لا».. الإسلام لم ينتهِ والعروبة من غير الإسلام هي الجاهلية، وبالإسلام هي القرآن وهي السنة وهي محمد صلى الله عليه وسلم، وقمنا بعمل محاضرات وندوات ومؤتمرات ولقاءات طوال العام الدراسي، ووضعنا النقاط على الحروف بعد قراءَتِنا لكل فكر البعث، وقمنا بالردِّ على هذا الفكر، فهم كانوا يقولون اللغة والتاريخ ووحدة الألم والآمال، فقلنا لهم إن اللغة بدون القرآن لا تكون لغةً عربيةً، وتاريخنا بدون تاريخ رسول الله وصحابته لا يكون تاريخًا.

ولما عدنا في صيف هذا العام إلى مصر جاءت تقارير لهم من هناك فاعتقلونا أنا والشيخ يوسف، وكان اعتقالاً مؤلمًا ولم يعلم أيُّ أحدٍ عنا شيءًا، وأخذونا إلى مبنى المخابرات وسألونا، فقلت لهم نحن أزهريون، فماذا نفعل غير نشر الدعوة، وعندنا مثلٌ شعبيٌّ في مصر يقول «اللي ياكل عيش النصراني يضرب بسيفه»؟ فردَّ الشيخ يوسف وقال هذا هو الكلام الصحيح، بعدها خرجنا وذهبنا إلى الدوحة مرةً أخرى، فرفضوا أن يجدِّدوا الجوازات والإعارة حتى نرجع إلى مصر حتى نُعتقل مرةً أخرى، فرفضنا العودةَ لمصر وذهبت إلى إنجلترا لاستكمال الدكتوراه، وظلَلت هناك من 1965 حتى 1970م.

ظل الدكتور يوسف في قطر، وهناك في إنجلترا أخذ الصوت الإسلامي دفعةً قويةً، ثم اشترينا بيتًا حوَّلناه إلى دار الرعاية الإسلامية، وأصبح له الآن 20 فرعًا في إنجلترا، وبعد ذلك طلب مني الإخوة الذهاب إلى ليبيا فحدث انقلابُ القذافي فذهبْت إلى السودان فحدث انقلاب النميري، فنصحني الإخوة بعدم الذهاب إليهما، ثم اتصل بي الدكتور عبد العزيز الفهد للعمل في السعودية، فذهبت هناك ودرَّست مادة الثقافة الإسلامية بكلية التربية جامعة الرياض، وظللت هناك حتى طلبني الأستاذ عمر التلمساني، فقدمت استقالتي وجئت فورًا إلى القاهرة، ولكنهم حاولوا أن يعتقلوني في فترة تحفُّظ السادات فلم يجدوني في البيت، ثم رجعت مرةً أخرى إلى كلية الدعوة الإسلامية بالرياض، ومن كلية الدعوة طلبني الإخوة في إسلام أباد، فعملت نائب رئيس الجامعة الإسلامية العالمية فرئيسها، وأخذ الجانب الأفغاني مجراه حتى فيَّض اللهُ تحرير أفغانستان من الروس، وظللت في إسلام أباد حتى 2003م".

وفاته
توفي في منزله بمدينة الإسكندرية صباح يوم السبت 10 يوليو 2010م وصلي عليه بعد صلاة العصر بجامع الحصري بمدينة 6 أكتوبر ودفن بمقابر الجمعية الشرعية بـ 6 أكتوبر.

طالع أيضا
 محمد الغزالي
 يوسف القرضاوي

وصلات خارجية
 الدكتور أحمد العسَّال يروي ذكرياته مع شهر رمضان، إخوان أون لاين، 23 سبتمبر 2006
 الشيخ العسال يروي ذكرياته الرمضانية للجزيرة توك
 كتاب: الإسلام وبناء المجتمع

مواليد 1928
مواليد 1346 هـ
وفيات 2010
وفيات 1431 هـ
دعاة مصريون
إخوان مسلمون مصريون
علماء دين سنة مصريون
أعضاء الاتحاد العالمي لعلماء المسلمين
أشخاص من محافظة الغربية
علماء مسلمون في القرن 14 هـ
علماء مسلمون في القرن 15 هـ

أحمد العسال


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte im Okres Bratislava I/A–F enthält die nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte im Stadtbezirk Okres Bratislava I, der den Stadtteil Staré Mesto der slowakischen Hauptstadt Bratislava umfasst, in den Straßen beginnend mit den Buchstaben A bis F.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

Bratislava I/A-F
!Denkmalgeschutzte Objekte A


قصر صباحي بلدية بولاية أم البواقي.

أعلام
 باريزة خياري

المصادر

قصر صباحي

قصر صباحي


Andrea Gisela Ortiz Perea (Chachapoyas, 16 de febrero de 1972) es una activista por los derechos humanos, administradora de empresas y política peruana.

Biografía

Formación
Estudió administración de empresas en la Universidad Nacional de Educación Enrique Guzmán y Valle. También ha obtenido las diplomaturas en Gestión Municipal por la Universidad César Vallejo de Trujillo, Gestión de Pequeñas Empresas por la Universidad ESAN, y Responsabilidad Empresarial por la Universidad del Pacífico - VINCULAR de la Pontificia Universidad Católica de Valparaíso.

Activismo

En 1992 fue designada portavoz de los familiares de las víctimas de la Masacre de La Cantuta, en la que un profesor universitario y nueve estudiantes -entre ellos su hermano Luis Enrique Ortiz Perea- de la limeña Universidad Nacional de Educación Enrique Guzmán y Valle fueron secuestrados y desaparecidos por el Grupo Colina, un grupo paramilitar de extrema derecha del Ejército peruano. Este es uno de los casos por el cual el expresidente peruano Alberto Fujimori ha sido condenado a veinticinco años de prisión.

Desde 2009 es directora de operaciones del Equipo Peruano de Antropología Forense (EPAF), organización no gubernamental dedicada a la búsqueda e identificación de personas desaparecidas.
Sus críticos cuestionan su activismo antifujimorista por haber ella trabajado antes en el Legislativo con el congresista fujimorista Víctor Becerril, entre los años 2000 y 2001, y por también haber sido candidata para congresista de Amazonas de la lista fujimorista "Todos por la Victoria" en el año 2001, como lo reconoció al diario La República el 22 de mayo del 2019.

Ministra de Cultura
Fue la titular del ministerio de Cultura en el gobierno de Pedro Castillo desde el 6 de octubre de 2021 hasta el 1 de febrero de 2022. Su nombramiento motivó cuestionamientos por no conocérsele ningún competencia profesional o empírica sobre el rubro.
Tiempo después de su salida del ministerio de Cultura, Ortiz fue nombrada en agosto del 2022 como asesora del ministro de Comercio Exterior Roberto Sánchez (Resolución Ministerial 223-2022 Mincetur), lo que motivó también críticas por su desconocimiento de la materia.

Reconocimientos

 Premio Nacional Ángel Escobar Jurado, otorgado por la Coordinadora Nacional de Derechos Humanos, obtenido en 1993 y 2007.

Referencias

Enlaces externos
 Gisela Ortiz: Reconciliación no es olvidar crímenes.
Testimonio de Gisela Ortiz en la Comisión de la Verdad y Reconciliación

Alumnado de la Universidad Nacional de Educación Enrique Guzmán y Valle
Activistas de Perú
Amazonenses (Perú)
Activistas por los derechos humanos de Perú
Opositores al gobierno de Alberto Fujimori
Ministros del gobierno de Pedro Castillo
Ministros de Cultura de Perú

Gisela Ortiz


Carmela Soprano (née DeAngelis), played by Edie Falco, is a fictional character on the HBO TV series The Sopranos. She is married to Mafia boss Tony Soprano. A young Carmela, portrayed by Lauren DiMario, appears in the 2021 prequel film, The Many Saints of Newark.

Edie Falco's performance as Carmela was universally lauded. She won Emmy Awards for Outstanding Lead Actress in a Drama Series in 1999, 2001 and 2003, and received six nominations for her role in the series. Falco has also won two Golden Globe Awards and three Screen Actors Guild Awards.

Character biography
Carmela was Tony Soprano's high school sweetheart, and the couple married at a young age. They have two children together: Meadow Soprano and Anthony "A.J." Soprano, Jr. In "The Knight in White Satin Armor", Tony mentions that they have been married for 18 years, suggesting they were married around 1982. Carmela attended Montclair State University for an unspecified period of time before dropping out.

Carmela is a homemaker for the Soprano household, and works to create a semblance of legitimacy for her family even though she is well aware their wealth is built on "blood money". Tony trusts Carmela enough to confide in her, to a degree, about some of his Mafia dealings, notably the failed attempt on his life and the death of Richie Aprile.

Carmela is an observant Roman Catholic and has difficulty rationalizing her husband's profession and the flaws in their marriage. Tony and Carmela often reconcile after Tony presents her with expensive gifts, notably jewelry, designer clothing, furs, cars, and a $600,000 plot of land she wants to build a spec house on.

Carmela sometimes has intense guilt for having sacrificed her children's security for the luxuries Tony's career could provide. She defends her children from Tony when they do something wrong. She has shown herself willing to use her mob-wife status to intimidate others, as she does in "Full Leather Jacket", where she not-too-subtly manipulates her neighbor's Georgetown-alumna sister into writing a letter of recommendation for Meadow to Georgetown, hoping Meadow would not go to UC Berkeley but rather stay closer to home. She discards a letter from Berkeley to Meadow requesting transcripts but later retrieves it from the trash in a moment of guilt.

While she is very proud of Meadow's accomplishments and ambition, Carmela is also jealous and resentful of her daughter for achieving the independence and success she always wanted herself. She constantly frets over A.J.'s troubles and inactivity, yet tends to coddle him and is unwilling to impose any real restrictions on him. She has trouble with her husband's profession, considering him more a Robin Hood-like character and just another "crook" rather than a brutal murderer.

Carmela's resentment of her husband's infidelity has often driven her to the brink of breaking her marriage vows during some sexually charged moments with her priest, Father Phil Intintola (in "College"), and painter-decorator Vic Musto. During the fourth season, Carmela has a mutual romantic infatuation with Furio Giunta. Tony had secured Furio from the Camorra clan while on an inaugural trip to Naples, the Soprano family's ancestral homeland, a trip that Carmela had wanted to be a part of.

Carmela reaches a low point with Tony's constant string of affairs and the two have a romantically tense but "arms-length" relationship for a period. Each confides to separate friends that they are falling for each other but Furio, who is no longer able to bear the burden that the internal conflict is causing him, that of his feelings conflicting with his honor, as well as his respect for the "family" hierarchy, sells his house and moves back to Italy. Carmela was devastated, and eventually revealed her feelings for him in an argument with Tony, to which Tony replies "If certain men see him, he's a dead man."

By the end of the fourth season, Tony and Carmela separate after Tony's former mistress Irina Peltsin calls the Soprano home, talks to A.J., and informs Carmela that Tony slept with Svetlana Kirilenko, Irina's cousin and the former nurse of Livia Soprano. Carmela begins dating A.J.'s guidance counselor, Robert Wegler. She pursues divorce proceedings against Tony, but is drawn back to her husband by financial concerns and difficulties in rearing A.J., as well as a difficult breakup with Wegler, who accuses Carmela of using sex to manipulate him into giving A.J. special treatment in school.

At the end of the fifth season, Carmela agrees to reunite with Tony after he agrees to purchase a $600,000 investment property in Montville, under Carmela's name, so she could build a spec house. Despite some initial awkwardness, the two are firmly reunited after Tony is shot by his uncle, Junior, both during his coma and after his hospital release. The crisis seems to have strengthened their bond.

Carmela's corrupt, materialistic nature is never far from the surface. After Tony surprises his delighted wife with a Porsche Cayenne Turbo, Carmela proceeds to flaunt her new SUV in front of Ginny Sack and Angie Bonpensiero, both of whom were reported to be having serious financial problems. Carmela is somewhat embarrassed when Angie admires Carmela's SUV and tells her that she recently purchased a Corvette with her own money, showing that Angie has achieved a certain level of financial independence and Carmela has not.

Carmela's own efforts to become financially independent have been less successful, as Tony neglects to intervene for a long period when an inspector determines that materials used on her spec house are not up to code, thereby halting construction and straining her relationship with her father, who was building the house with her. Tony later recants, and orders Silvio Dante to lean on the inspector to change his mind. Around this time, Carmela is concerned for the whereabouts of Adriana La Cerva, who seemingly had disappeared.

Carmela's concern intensifies when she encountered Adriana's mother, Liz La Cerva, at the Feast of St. Elzear (Episode 74, "The Ride"). Liz, who has stopped taking care of herself, tells Carmela that Adriana is dead, and that Christopher is responsible, going on to say the FBI told her so. The next day Carmela confronts Tony, who dismisses her: "Let me school you on domestic violence," he says. "First and foremost, there is always a body."

Carmela is not aware that Adriana was a low-level informant for the FBI and that Christopher, who had learned this truth from Adriana herself, informed Tony, who in turn had her executed by Silvio (in "Long Term Parking"). She is unaware that Tony murdered Christopher after he had flipped off the highway in the SUV in which both were traveling (in "Kennedy and Heidi").

Carmela becomes greatly concerned for A.J. after he tries to commit suicide and is subsequently placed in the psychiatric ward at Mountainside Hospital. Carmela, along with Tony, encourages A.J. to become part of the production team for a film written by Daniel Baldwin and financed by Little Carmine, rather than enlist in the Army. She is shown considering building plans for a beach house. In the final scene of the series, she meets Tony at a diner for a family meal.

References

External links
 HBO Character Profile: Carmela Soprano

American female characters in television
Female characters in film
Fictional characters from New Jersey
Fictional housewives
Fictional Italian American people
Fictional Republicans (United States)
The Sopranos characters
Television characters introduced in 1999
Female film villains
Film characters introduced in 2021

sv:Lista över rollfigurer i Sopranos#Carmela Soprano

Carmela Soprano


Macellan Boğazı, Güney Amerika'nın en güneyinde Atlas Okyanusu'nu Büyük Okyanus'una bağlayan boğazdır. Ana kıta ile Tierra del Fuego Takımadaları'nı ayırır. Bu takımadalar, Arjantin ve Şili arasında paylaşılmıştır. Macellan Boğazı'nın uzunluğu 560 km, genişliği 3 ila 32 km'dir. Boğaz, 1520 yılında Macellan tarafından keşfedildiği için bu isimle anılmaktadır. Sis ve rüzgâr sebebiyle geçilmesi zordur. Boğaz üzerindeki en büyük liman ise Punta Arenas'tır. Liman, Şili koyun eti için önemli bir nakliye noktasıdır.

Macellan Boğazı, Panama Kanalı'nın inşaasından önce olduğu kadar büyük bir öneme sahip olmasa da, hâlâ birçok gemi tarafından kullanılır. Fırtınalı güney kuşağında yer alan boğaz, tehlikeli bir su yolu olarak kabul edilir. Su seviyesindeki gelgitten oluşan farklılıklar, Patagonya'da hüküm süren kuvvetli rüzgârlar, kuvvetli akıntı ve dalgalara yol açar.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Ferdinand Magellan

Kaynakça

Dış bağlantılar

Şili'deki boğazlar
Patagonya

Macellan Boğazı


La Coupe des Pays-Bas de football 1991-1992, nommée la KNVB beker, est la  édition de la Coupe des Pays-Bas. La finale se joue le 10 mai 1992 au stade De Kuip à Rotterdam.

Le club vainqueur de la coupe est qualifié pour les seizièmes de finale de la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1992-1993.

Finale
Le Feyenoord Rotterdam qui termine la saison à la  place du championnat gagne la finale contre le SV Roda JC Kerkrade et remporte son huitième titre. La rencontre s'achève sur le score de 3 à 0.

Notes et références

Lien externe
 tous les résultats de la compétition sur rsssf.com

1991-1992
Pays-Bas
Football
Football


A combination square is a multi-purpose measuring and marking tool used in metalworking, woodworking, and stonemasonry. It is composed of a rule and one or more interchangeable heads that can be attached to the rule. Other names for the tool include adjustable square, combo square, and sliding square.

The most common head is the standard head, which is used as a square for marking and testing 90° and 45° angles. The other common types of head are the protractor head, and the centre finder head.

Description

Rule
Combination square rules are made of steel and can be purchased with gradations in metric, imperial, or both metric and imperial. Both faces of the rule have markings, providing four different sets of markings. This allows different sides to have different graduations (eg. 1mm or 0.5mm markings) or units (ie. metric and imperial). The rule typically comes in lengths between 150mm and 600mm or between 4 inches and 24 inches.

Heads
The heads, occasionally called anvils, are attached to the rule by sliding the rule into a slot in the side of the head. The head is then tightened in place via a lock bolt or lock nut which engages with a channel running the full length of the rule, allowing the head to be tightened on at any point along the rule.

The standard or square head has three adjacent flat faces, two of them meet square to one another, and the third face is angled away at 45°. When attached one face is parallel to the rule, one face is perpendicular, and one face is at 45°. The standard head usually incorporates a small spirit level and a small removable scriber.

The protractor head has a flat reference edge which is attached to an adjustable 180° protractor or (sometimes called a turret) with a graduated scale in both directions for reading both the angle or the complement angle. The protractor head sometimes includes a small spirit level.

The centre finder head has two faces meeting at 90°, when attached one edge of the rule bisects the two faces at 45°.

The heads are manufactured from either forged steel, cast iron, die-cast aluminium, die-cast zinc, or plastic. Aluminium and zinc heads are cheaper than steel and iron, but less durable and more prone to inaccuracy. Cast iron and steel heads are also notably heavier. The heads are usually painted except for the flat machined reference faces.

Uses
As well as being used as a regular standalone rule or straightedge, the rule is used in combination with the different heads.

Standard head

The standard head can be used as a:

 Square, for marking and referencing 90° angles and checking if surfaces are flat and square to one another.
 Mitre square, for marking and referencing 45° angles, such as in woodworking for mitre joints.
 Spirit level, to check if a surface is level or similarly if a surface or edge is plumb (vertical).
 Depth gauge or height gauge.
 Form of marking gauge for marking lines parallel to an edge, by setting the head to a certain distance from the end of the rule.
 Reference for directly transferring dimensions without needing to take a measurement, minimising measurement errors and inaccuracies.

Protractor head

The protractor head can be used for:

 Measuring and checking angles between surfaces, edges, and markings.
 Marking angles from an edge
 Directly transferring angles, like a bevel gauge (sliding T gauge), to minimise measurement errors and inaccuracies.
 Measuring and marking angles relative to the horizontal by using the spirit level.

Centre finder head

The centre finder head can be used for:

 Marking lines through the centre of circular or square objects, such as dowels. Making multiple marks at different angles can be used to identify the point at the centre of the circle.
 Marking lines perpendicular to a curved edge (normal lines).
 Bisecting square corners to mark a 45° angle.

History
Though some earlier 19th century tools were called combination squares, the modern combination square was invented in the late 1870s by American inventor Laroy S. Starrett, and patented in 1879.  In 1880 he founded the L. S. Starrett Company in Athol, Massachusetts, United States. The tool was originally designed for machinists, but over time became commonly used in other trades, such as woodworking.

Notes

References

Dimensional instruments
Woodworking measuring instruments
Metalworking measuring instruments
Woodworking hand tools
American inventions
Squares (tool)

Combination square


Joseph C. Grew (d. 27 Mayıs 1880 - ö. 25 Mayıs 1965), 20. yüzyılın ilk yarısında görev yapmış ve uzun kariyeri içine iki dünya savaşı, Ankara ve Tokyo büyükelçilikleri ile Lozan konferansında Amerikan temsilciliği gibi önemli görevleri sığdırmış olan bir Amerikalı diplomattır.

Joseph Grew ve Richard Child, Lozan Konferansı'nda Amerikan gözlemci olarak görev yaptı. 1920-1921 yıllarında Danimarka, 1921-1924 yılları arası ABD'nin İsviçre büyükelçisi olarak görev yapmıştır. 1927 yılında Grew, Türkiye'ye Amerikan büyükelçisi olarak atandı. Uzakdoğu'ya büyükelçi olarak atanana dek beş yıl Türkiye'de görev yaptı.

Dışişlerine girdiği 1904 yılında Kahire'de üçüncü kâtip olarak işe başlamış, 1945 yılında yaş haddiyle emekli olurken, kendi mesleğinde ulaşabileceği en üst seviyeden, bakanlık müsteşarı olarak görevi bırakmıştır. Görev yaptığı yıllarda tutmuş olduğu günlüğü düzinelerce defterden oluşmakta ve yalnız siyasi gelişmeleri değil yaşadığı ortamda gözüne çarpan sosyal hadiseler ile kendisine ve yakın çevresine ilişkin hatıraları da bu esnada kaleme almış bulunmaktadır. On binlerce daktilo sayfası resmi yazışma, gazete kupürleri, resmi sirkülerlerin teksirleri, şahsi mektupların kopyaları ve hatıra defterlerinden oluşan bu şahsi evrak koleksiyonu 1952 yılında Amerikalı tarihçi Walter Johnson ve asistanı Nancy Harvison Hooker editörlüğünde özetlenerek The Turbulent Era (Çalkantılı Dönem, Kırk Yıllık Diplomasi Hatıraları) adı altında iki cilt ve 1527 sayfadan oluşan bir eser halinde yayınlanmıştır.

Grew'un bu hatıraları arasında Lozan Antlaşmasını anlattığı bölümler ile 1927-1932 yıllarını kapsayan Ankara büyükelçiliği esnasında yaşadıkları iki ayrı kitap halinde Türkçeye de çevrilmiş durumdadır. (Joseph C. Grew, "Lozan Günlüğü" ve "Yeni Türkiye", Multilingual Yayınları)

1880 doğumlular
1965 yılında ölenler
Amerikalı diplomatlar
Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler
Amerika Birleşik Devletleri'nin Türkiye büyükelçileri

Joseph Grew