Le cimetière de l'Ouest (Westfriedhof) est un des cimetières  de la ville de Munich en Allemagne. Il se trouve au sud de la ville dans le district de Moosach et son entrée principale est au  de la Baldurstraße.

Histoire et description
Le cimetière a été ouvert en 1898, alors que Moosach ne faisait pas partie de Munich. Ses bâtiments sont l'œuvre de l'architecte Hans Grässel,  et ont été terminés en 1902. Le cimetière de l'Ouest abrite plus de quarante mille sépultures et a été agrandi en 1950-1951.

Les monuments qui se trouvent le long de l'allée principale sont particulièrement imposants et certains d'entre eux sont l'œuvre du sculpteur munichois Heinrich Waderé.
thumb|center|Vue du cimetière.

Personnalités inhumées
 Aexandra (1942-1969), née Doris Treitz, chanteuse de schlager
 Hans Baur (1897-1993), ancien pilote d'Hitler
 Hugo Hartung (1902-1972), écrivain
 Ursula Herking (1912-1974), actrice (tombe transférée à Dessau)
 Toni Hiebeler (1930-1984), alpiniste
 Franz von Lenbach (1836-1904), artiste
 Rudolf Maison (1854-1904), sculpteur
 Edmund Nick (1891-1974), compositeur
 Alexander Pfänder (1870-1941), philosophe
 Ernst Röhm (1887-1934), chef des SA
 Hans Schuberth (1897-1976), ministre fédéral des postes et télécommunications
 Hanns Seidel (1901-1961), ministre-président de Bavière
 Princesse Soraya (Soraya Esfandiary-Bakhtiary) (1932-2001), ancienne épouse du Chah d'Iran
 Wolfgang Unzicker (1925-2006), grand maître d'échecs
 Max Valier (1895-1930), auteur de science fiction
 Otto Voisard (1927-1992), président de MAN SE, directeur général de Steyr-Daimler-Puch
 Karl Schmitt-Walter (1900-1985), chanteur d'opéra et de lieder

Deux tombes rappellent la terreur de la République soviétique de Bavière: celle de la comtesse Hella von Westarp (1887-1919 ; sépulture 9-6-12), secrétaire de la Société de Thulé, fusillée en tant qu'otage; et celle connue sous le nom de sépulture Pals (Gesellengrab), qui commémore vingt-deux jeunes gens catholiques, membres  de la Société Saint-Joseph qui en  s'étaient réunis et avaient dépassé l'heure du couvre-feu. Arrêtés par des soldats d'un régiment de Berlin qui les ont pris pour des spartakistes, ils ont été fusillés.

Notes et références

Bibliographie
 Lioba Betten & Thomas Multhaup, Die Münchner Friedhöfe – Wegweiser zu Orten der Erinnerung, MünchenVerlag, Munich, 2019 ,
 Erich Scheibmayr, Letzte Heimat, Munich, 1985
 Erich Scheibmayr, Wer? Wann? Wo?, Munich, 1989, 1997, 2002

Liens externes

  München-Wiki: Der Westfriedhof
   Sépultures de personnalités au Westfriedhof

Ouest
Fondation en 1898

Cimetière de l'Ouest (Munich)


An Thyrsostachys siamensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni James Sykes Gamble. An Thyrsostachys siamensis in nahilalakip ha genus nga Thyrsostachys, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Thyrsostachys

Thyrsostachys siamensis


L'illustration horticole, (abreviado Ill. Hort.), fue una revista con descripciones botánicas que fue editada por el botánico francés Charles Antoine Lemaire y publicada en Bruselas en 43 volúmenes entre los años 1854 - 1896. Fue su editor desde el año 1854 y ocupó este cargo durante dieciséis años hasta el año 1870.

Referencias

Enlaces externos

 Descripción en IPNI

Revistas de botánica
Publicaciones científicas
Revistas científicas de Bélgica
Revistas científicas en francés
Revistas desaparecidas de Bélgica
Publicaciones fundadas en 1854
Publicaciones desaparecidas en 1896

L'illustration horticole


Aidomaggiore (sardisk: Aidumajòre, Bidumajòre) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 250 meters højde og har 451 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 41,21 km² og grænser til kommunerne Borore, Dualchi, Ghilarza, Norbello, Sedilo og Soddì.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Aidomaggiore


شَعْبَة الحُوت قرية تقع في معتمدية سجنان بولاية بنزرت بالشمال التونسي، على الطريق الجهوية رقم 58.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 معتمدية سجنان.
 ولاية بنزرت.

قرى ولاية بنزرت

شعبة الحوت


Adriana Batista de Castro ou Adriana Lúcia Batista de Castro é espeleóloga, integrante da Direção da UDV no Núcleo Estrela da Manhã (Camaçari-BA) e é Coordenadora Regional da Associação Novo Encanto de Desenvolvimento Ecológico, além de atuar na Gestão de uma área protegida (APA) e na Secretaria Executiva de um Subcomitê da Reserva da Biosfera da Mata Atlântica, ambas no Litoral Norte da Bahia.

Prêmios

 Prêmio "Muriqui" - Pessoa Física (2019) - entregue em 7 de novembro.

Espeleólogos
Mulheres cientistas do Brasil
Prêmio Muriqui

Adriana Batista de Castro


La Malahá, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin en çok nüfusa sahip olan ve güney sınırında bulunan, Endülüs otonom bölgesine bağlı sekiz eyaletinden Akdeniz'e kıyısı bulanan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. La Malahá belediyesinin nüfusu 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 1656 kişidir.

Granada'nın belediyeleri

La Malahá


Windeby Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 14,77 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2004 itibarıyla yaklaşık 1109 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Klaus-Dieter Kaschke tarafından yürütülmektedir.

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Windeby


Römer ist ein Einschlagkrater auf der nordöstlichen Mondvorderseite am nördlichen Rand des Sinus Amoris, östlich von Le Monnier und westlich von Macrobius.
Der Kraterwall ist terrassiert und zeigt Spuren ausgedehnter Rutschungen. Das Innere weist einen Zentralberg auf.

Westlich des Kraters verlaufen die Mondrillenstruktur der Rimae Römer in nordwestlicher Richtung.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem dänischen Astronomen Ole Rømer offiziell benannt.

Weblinks

 Römer auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Römer (Mondkrater)


Zijad Duraković je akademik, profesor medicine u trajnom zvanju Medicinskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu, liječnik je internist subspecijalist kardiologije, nefrologije i intenzivne medicine, primarijus, hrvatski pjesnik, časnik Hrvatske vojske, te direktor medicinskog i znanstvenog razreda World Life Institute-a u SAD-u i Fellow of the American College of physicians. Tijekom života objavio je dvanaest udžbenika iz područja unutarnje medicine, objavio je više 200 pjesama poezije na mnogim svjetskim jezicima, autor je čak više od tisuću objavljenih znanstvenih radova. Obnašao je dužnost predstojnika Klinike za unutarnje bolesti Kliničkog bolničkog centra Zagreb, bio je osobni liječnik prvog hrvatskog predsjednika Franje Tuđmana na početku Domovinskog rata. Član je brojnih međunarodnih znanstvenih, stručnih i intelektualnih udruga. Brat je renomiranog hrvatskog mikrobiologa prof.em. Senadina Durakovića i hrvatskog proljećara, liječnika profesora medicine, derviša, pjesnika i humanitarca Asafa Durakovića.

Životopis
Zijad Duraković rodom je iz grada Stoca u Hercegovini gdje mu je rođena majka Remza kao i braća Senadin i Asaf. Otac Bećir Duraković je kao časnik Hrvatskih oružanih snaga je iz Stoca prekomandiran u Prijedor gdje je 4. ožujka 1943. godine rođen Zijad. U Prijedoru je boravio ukupno 3 mjeseca dok se zajedno s obitelji seli na stalnu adresu u Zagreb. U djetinjstvu je učestalo odlazio u hercegovačke pokrajine Stolac i Gacko gdje bi u društvu uže i šire obitelji provodio slobodno vrijeme, zbog čega danas ima duboko ukorijenjene profesionalne i prijateljske veze s rodnim krajem. Durakovića je ubrzo zadesila tragedija gubitka oca njegovom pogibeljom u bitkama na granici s Austrijom tijekom Bleibuškog masakra. Grob i podatke oca pronašao je tek 2008. godine u masovnoj grobnici Völkermarkt, te mu je podigao odgovarajući nadgrobni spomenik.

Završio je osnovno i srednjoškolsko gimnazijsko obrazovanje u Zagrebu, gdje je i pohađao islamsku vjersku školu mekteb u Tomašićevoj ulici. Upisuje studij na Veterinarskom fakultetu, a nakon prve godine upisuje Medicinski fakultet koji završava u roku. U studentskim danima sklonost prema poeziji produbljuje vlastitim pjesničkim stvaralaštvom. Nakon završenog medicinskog fakulteta zapošljava se Školi narodnog zdravlja "Andrija Štampar", ubrzo uspješno obranjuje magistarski rad, a potom i doktorsku dizertaciju "Učestalost i kliničko značenje češćih promjena elektrokardiograma u populaciji".

Godine 1971. zapošljava se kao specijalizant interne medicine i asistent interne medicine Medicinskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu u Kliničkom bolničkom centru Rebru (danas KBC Zagreb). Izabran je za profesora u trajnom znanstveno-nastavnom zvanju, obnašao je dužnost Zavoda za hitnu internu medicinu, te obnašao dužnost predstojnika Klinike za unutarnje bolesti tijekom Domovinskog rata, a punih dvanaest godina bio je voditelj konzilijarne internističke službe, te osam godina predsjednik Povjerenstva za lijekove Hrvatskog zavoda za zdravstveno osiguranje.

Autor je jedinog hrvatskog udženika na području toksikologije (Klinička toksikologija), kao i autor jedinih hrvatskih stručnih knjiga na području medicine starije dobi (Medicina starije dobi, Primjena lijekova u starijoj dobi, Gerijatrija - medicina starije dobi i Farmakoterapija za gerijatriju).

Redovni je član Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti Bosne i Hercegovine od 2014. godine, redovni je član Društva hrvatskih književnika od 2001. godine, kao i član Društva hrvatskih književnika Herceg-Bosne. Od 1992. godine član je suradnik Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti (Razred za medicinske znanosti). Predsjednik je uredničkog kolegija časopisa Medix. Profesor je u trajnom zvanju, te predavač na Medicinskom fakultetu, Kineziološkom fakultetu, Prehrambeno-biotehnološkom fakultetu, Filozofskom fakultetu u Zagrebu, te na Veleučilištu turizma u Opatiji, Medicinskom fakultetu u Osijeku, Fakultet za šport u Ljubljani itd.

Živi u Zagrebu, u braku je s Marjetom Mišigoj-Duraković, također specijalistom interne medicine i profesoricom na Kineziološkom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Trenutno piše novo izdanje knjige Elektrokardiogram za čiju objavu se očekuje sredina 2022. godine.

Djela
Nepotpun popis:
 Zapis o zemlji Hrvatskoj: izabrane pjesme, Zagreb, 1993.
 Nad obzorom: zbirka pjesama, Zagreb, 1997.
 Odsjaj tame: zbirka pjesama, Zagreb, 1997.
 U sjeni = In the shadow = Dans l' ombre = Nell' ombra = In dem Schatten, Zagreb, 1999.
 Prazne ruke: zbirka pjesama, Zagreb, 2001.
 Fiat lux: zbirka pjesama, Zagreb, 2004.
 Tko svjetlost zaklanja? = Who drapes the light? = Qui cache la lumiere?, Zagreb, 2012.

Izvori

Hrvatski liječnici
Hrvatski pjesnici
Pripadnici Oružanih snaga RH
Životopisi, Prijedor

Zijad Duraković


Spanish nobles are persons who possess a title of nobility confirmed by Spain's Ministry of Justice, as well as those individuals appointed to one of the three highest orders of knighthood of the kingdom, namely the Order of the Golden Fleece, the Order of Charles III and the Order of Isabella the Catholic. Some nobles possess various titles that may be inherited or not, but the creation and recognition of titles is legally the prerogative of the King of Spain.

Many noble titles and families still exist which have transmitted that status since time immemorial. Some aristocratic families use the nobiliary particle de before their family name, although this was more prominent before the 20th century. During the rule of Generalísimo Francisco Franco, some new hereditary titles were conferred on individuals, and the titles granted by the Carlist pretenders were officially recognised.

Despite the accession to the throne of Spain by Juan Carlos I in 1975, the royal court of nobles holding positions and offices attached to the Royal Household was not restored. Noble titleholders are subjected to taxation, whereas under Spain's Ancien Régime (until 1923) they were exempt. King Juan Carlos resumed conferral of titles to recognize those whose public service, artistic endeavour, personal achievement, philanthropy, etc. is deemed to have benefitted the Spanish nation.

Spanish nobility today

As of 2023, there are approximately 2,237 titled nobles in Spain, and there are 418 Grandes de España, with 2,825 total titles of Spanish nobility. Some nobles may carry more than one title of nobility. Many are active in the worlds of business, finance, and technology, with some taking on leadership roles in major IBEX 35 companies, some of Spain's largest companies. Examples include the president of FCC, Esther Alcocer Koplowitz, 9th Marchioness of Casa Peñalver, or Alfonso Martínez de Irujo Fitz-James Stuart, Duke of Híjar, president of IE Law School in Madrid.

Legal situation
In Spain today, the possession of a title of nobility does not imply any legal or fiscal privilege; On the contrary, the possession of titles of nobility is subject to the payment of a normal level of taxation. It is a distinction of merely honorary and symbolic character, accompanied by the treatment of the most excellent lord for those titles that possess the dignity of grandees of Spain and of illustrious lords for others. The last privilege, suppressed in 1984, was the right to a diplomatic passport by the Grandees of Spain (Grandes de España). This privilege disappeared by Royal Decree 1023/1984. The titles without the rank of grandee of Spain never enjoyed this privilege.

With the establishment of the Second Spanish Republic in 1931, the use of noble titles was abolished by way of Decree of 1 June 1931, ratified by Law of 30 December of the same year. In 1948, legal recognition of the usage of noble titles was provided for by Law of 4 May 1948 restoring the rules as they were before 14 April 1931.

At present, titles of nobility find their legal basis in article 62, section f, of the 1978 constitution, which grants the prerogative of the king to grant honors and distinctions in accordance with the laws.

Spanish legislation recognizes titles of nobility and protects their legal owners against third parties. The Spanish nobility titles are in no case susceptible of purchase or sale, since their succession is strictly reserved for blood relatives of better right of the first holder of the title. The successions are processed by the Ministry of Justice and their use is subject to their respective tax.

The legal status of individual titles can be checked at La Diputación de la Grandeza de España y Títulos del Reino (DGET) and using Guía de Títulos in the Navigation bar.

Classification of Spanish nobles

Spanish nobles are classified as either grandees, as titled nobles, or as untitled nobles.

In the past, grandees were divided into first, second, and third classes, but this division has ceased to be relevant in practice while remaining a titular distinction; legally all grandees enjoy the same privileges in modern times. At one time however, each class held special privileges such as:
 those who spoke to the king and received his reply with their heads covered.
 those who addressed the king uncovered, but put on their hats to hear his answer.
 those who awaited the permission of the king before covering themselves.

Additionally, all grandees were addressed by the king as mi Primo (my Cousin), whereas ordinary nobles were only qualified as mi Pariente (my Kinsman).

An individual may hold a grandeeship, whether in possession of a title of nobility or not. Normally, however, each grandeeship is attached to a title. A grandeeship is always attached to the grant of a ducal title. The grant of a grandeeship with any other rank of nobility has always been at the will of the sovereign. Excepting dukes and some very ancient titles of marquesses and counts, most Spanish titles of nobility are not attached to grandeeships.

A grandee of any rank outranks a non-grandee, even if that non-grandee's title is of a higher degree, with the exception of official members of the Spanish royal family who may in fact hold no title at all. Thus, a baron-grandee enjoys higher precedence than a marquess who is not a grandee.

Since 1987, the children of Spanish infantes, traditionally considered part of the royal family, have been entitled to the rank and style of a grandee but do not hold the legal dignity of grandee unless a grandeza is officially conferred by the sovereign; once the dignity has been officially bestowed, it becomes hereditary.

Some notable titles, which are attached to grandeeships, are: Duke of Alba, Duke of Medinaceli, Duke of Osuna, Duke of Infantado, Duke of Albuquerque, Duke of Nájera, Duke of Frías and Duke of Medina Sidonia, Marquess of Aguilar de Campoo, Marquess of Astorga, Marquess of Santillana, Marquess of Los Vélez, Count of Benavente, Count of Lerín, Count of Olivares, Count of Oñate, and Count of Lemos.

Form of address
Dukes, Grandees, their spouses and heirs are entitled to the honorific style of The Most Excellent Lord/Lady.

Non-Grandee titled nobles, their spouses and offspring use the style of The Most Illustrious Lord/Lady.

Ranks
The ordinary Spanish nobility is divided into six ranks. From highest to lowest, these are: Duque (Duke), Marqués (Marquess), Conde (Count), Vizconde (Viscount), Barón (Baron), and Señor (Lord) (as well as the feminine forms of these titles).

Nobility descends from the first man of a family who was raised to the nobility (or recognized as belonging to the hereditary nobility) to all his legitimate descendants, male and female, in the male line. Thus, most persons who are legally noble hold no noble title. Hereditary titles formerly descended by male-preference primogeniture, a woman being eligible to inherit only if she had no brother or if her brothers also inherited titles. However, by Spanish law, all hereditary titles descend by absolute primogeniture, gender no longer being a criterion for preference in inheritance, since 2005.

On October 21, 2022, the Spanish authorities abolished 33 aristocratic titles:
In early October, the Senate (upper house of parliament) of Spain approved a bill on historical memory, declaring the dictatorship of Francisco Franco and the judicial decisions made under his regime illegal.

Princes

The often overlooked title of 'prince' (príncipe/princesa) has historically been borne by those who have been granted or have inherited that title. It is often not included in lists of the Spanish nobility because it is rare.  Prince/Princess are English translations of Infante/Infanta, referring to the son or daughter of a king; such titles are reserved for members of the royal family (the heir to the throne or the consort of the Queen regnant). Historically, infante or infanta could refer to offspring, siblings, uncles and aunts of a king. The heir's princely titles derive from the ancient kingdoms which united to form Spain.

Three titles of prince are held by the heir to the Spanish throne.
 Prince of Asturias as heir apparent to the throne of the Kingdom of Castile and León.
 Prince of Girona as heir apparent to the throne of the Kingdom of Aragon.
 Prince of Viana as heir apparent to the throne of the Kingdom of Navarre.

Other titles of 'prince' were frequently granted by the kings of Spain, but usually in their capacity as kings of Naples or of Sicily. Such nobles often sojourned at the Spanish court where their titles were acknowledged, but rarely were Spanish nobles the recipients of a title of prince in Spain. The most notable exceptions were the title Prince of the Peace conferred in 1795 on Manuel Godoy, a favourite of the Spanish king and the title Prince of Vergara conferred to Baldomero Espartero. And Joseph Bonaparte conferred the title to be hereditary on his grandchildren in both the male and female line, Although legislation of the twentieth century ended official recognition of the title of prince outside the royal bloodline family, it did allow the holder of a princedom to have the dignity converted to a ducal title of the same name.
When military dictator Francisco Franco appointed Juan Carlos de Borbón as his heir apparent with the future title of king, he created the new titles of prince of Spain for him.

Duke/Duchess (Duque/Duquesa)

All dukedoms (except Fernandina) are attached to a grandeeship. A partial list includes:

 Duke of Abrantes
 Duke of Acerenza (no apparent record at La Diputación de la Grandeza de España y Títulos del Reino)
 Duke of Ahumada
 Duke of Alba
 Duke of Alburquerque
 Duke of Alcalá de los Gazules
 Duke of Alcudia
 Duke of Algeciras
 Duke of Algete
 Duke of Aliaga
 Duke of Almazán
 Duke of Almazán de Saint Priest
 Duke of Almodóvar del Río
 Duke of Amalfi
 Duke of Andría
 Duke of Arco
 Duke of Arcos
 Duke of Arión
 Duke of Arjona
 Duke of Aveiro
 Duke of Bailén
 Duke of Béjar
 Duke of Benavente
 Duke of Bivona
 Duke of Cádiz
 Duke of Camiña
 Duke of Cardona
 Duke of Ciudad Real
 Duke of Ciudad Rodrigo, bestowed on the 1st Duke of Wellington for his services to the Spanish King
 Duke of Feria
 Duke of Franco, bestowed upon the descendants of General Francisco Franco (Defunct as of October 2022)
 Duke of Gandia
 Duke of Granada de Ega
 Duke of Infantado
 Duke of Lugo
 Duke of Mandas
 Duke of Medina Sidonia
 Duke of Medinaceli
 Duke of Moctezuma de Tultengo, held by the descendants of the Aztec Emperor Moctezuma II
 Duke of Mola, held by the descendants of Emilio Mola, a leader of the 1936 military putsch (Defunct as of October 2022)
 Duke of Nájera
 Duke of Osuna
 Duke of Palma de Mallorca
 Duke of Primo de Rivera
 Duke of Seville
 Duke of Suárez
 Duke of Sueca
 Duke of Tamames
 Duke of Tetuán
 Duke of Veragua, held by the descendants of Christopher Columbus
 Duke of la Victoria

Marquess/Marchioness (Marqués/Marquesa)

 Marquess of Almenara
 Marquess of Altamira
 Marquess of Alventos
 Marquess of Ardales
 Marquess of Astorga
 Marquess of Bolarque
 Marquess of Borghetto
 Marquess of Camarasa
 Marquess of Campotéjar
 Marquess of Castel-Moncayo
 Marquess of Cañada Honda
 Marquess of Cañete
 Marquess of Casa Fuerte
 Marquess of Del Bosque
 Marquess of Fuster
 Marquess of Griñón
 Marquess of Iria Flavia
 Marquess de los Jardines de Aranjuez
 Marquess of Leganés
 Marquess of Maratea
 Marquess of Moratalla
 Marquess of Navamorcuende
 Marquess of Novaliches
 Marquess of Larios
 Marquess of Laserna
 Marquess of Laula
 Marquess of Mohernando
 Marquess of O'Shea
 Marquess of Oquendo
 Marquess of Portago
 Marquess of Samaranch
 Marquess of San Damián
 Marquess of San Felices de Aragón
 Marquess of Santa Cruz
 Marquess of San Saturnino
 Marquess of Silvela
 Marquess of Terranova
 Marquess of Torre Soto de Briviesca
 Marquess of Urquijo
 Marquess of Valdecarzana
 Marquess of Valdueza
 Marquess of Vallado
 Marquess of Vargas Llosa
 Marquess of Villabrágima
 Marquess of Villaviciosa de Asturias
 Marquess of Villena

Count/Countess (Conde/Condesa)

 Count of Altamira
 Count of Barcelona held by Don Juan, heir of Alfonso XIII, father of Juan Carlos I
 Count of Baños
 Count of Batanes
 Count of Bornos
 Count of Cervera
 Count of Covadonga
 Count of Elda: belonged to the House of Coloma.
 Count of Empúries
 Count of Fontanar
 Count of Fontao
 Count of Lemos
 Count of Lerín
 Count of Lucena
 Count of Maceda
 Count of Manila
 Count of Mansilla
 Count of la Maza
 Count of la Mejorada
 Count of Montijo
 Count of Olocau
 Count of Roussillon
 Count of Salvatierra
 Count of San Esteban de Cañongo
 Count of Teba
 Count of Toreno
 Count of Torre Arias
 Count of Urgell
 Count of Velayos
 Count of Villacieros
 Count of Villada
 Count of Yebes
 Count of Osorno

Viscount/Viscountess (Vizconde/Vizcondesa)

 Viscount of la Alborada
 Viscount of Altamira
 Viscount of Banderas
 Viscount of Cabrera
 Viscount of la Calzada
 Viscount of Castillo de Almansa
 Viscount of Jala-Jala
 Viscount of Mindanao
 Viscount of Quintanilla de Florez
 Viscount of Rocabertí

Baron/Baroness (Barón/Baronesa)

Baronies did not exist in the Kingdom of Castile nor the Kingdom of Navarre, and the subsequent kings of Spain did not confer any baronies attached to Castilian or Navarrese estates. However, they did exist in the Kingdom of Aragon, such as:
Baron of Polop

Lord/Lady (Señor/Señora) (Don/Doña)

The title of Señor is, together with that of Conde, the oldest in seniority of the Spanish realms. Many of these lordships are among the oldest titles of nobility in Spain, and the señor usually exercised military and administrative powers over the lordship. Although some lordships were created by the kings of Spain, others existed before them and have not been created by any known king. For example, the lord of Biscay held a great degree of independence from the king of Castile, to whom he could pledge or not pledge feudal allegiance, but of whom he was not automatically a vassal: each new lord of Biscay had to renew his oath to the king. Ultimately, however, the kings of Castile inherited the lordship.

Besides those held by the King, in Spain remain seven lordships that maintain the official consideration of Titles of the Kingdom according to the Official Guide of the Titles and Grandees of the Kingdom published by the Ministry of Justice: the Lordship of Solar de Tejada, the Lordship of Solar de Mandayona y Villaseca,  the Lordship of Alconchel, the Lordship of Lazcano (with Grandee of Spain), the Lordship of Rubianes (with Grandee of Spain), the Lordship of Higuera de Vargas (with Grandee of Spain), the Lordship of Meirás (with Grandee of Spain) and the Lordship of Sonseca. Other lordships that were considered as Titles of the Kingdom in the past, have not been rehabilitated.

Lord of Alconchel
Lord of Balaguer, held by the King of Spain
Lord of Biscay, held by the Spanish monarchy since 1378, when merged with the previously semi-independent lordship of Biscay
Lord of Higuera de Vargas
Lord of Casa Lazcano
Lord of Meirás, señora de Meiras, Carmen Polo wife of Francisco Franco
Lord of Casa Rubianes
Lord of Solar de Tejada
Lord of Sonseca

Other titles

Infante: currently borne by royal princes, other than the heir apparent to the throne, who are sons of a Spanish king.
Knight of the Order of Charles III caballero de la Orden de Carlos III: the bestowal of the highest order of knighthood on an individual grants personal nobility and certain heraldic privileges such as a heraldic mantle. The King of Spain continues to bestow this honor.
Knight of the Royal Order of Isabella the Catholic caballero de la Orden de Isabel la Catolica: the bestowal of the second highest order of knighthood on an individual grants personal nobility and certain heraldic privileges such as a golden heraldic mantle. The King of Spain continues to bestow this honor.
Ricohombre (fem. Ricahembra): used during the Reconquista. By the 17th century, it was a synonym of nobleman.
Condestable:  cognate with "constable", it was a hereditary title used in the kingdoms of Castile and León for the official second in authority to the king. It became hereditary in the Velasco family which, however, gradually lost the powers once attributed to the Condestable of Castile.
Caballero: equivalent to knight, it was very rare in the kingdom of Castile, but common in the kingdom of Aragon, where there were four types of caballeros:
Golden-spur caballero: borne by those infanzones (descendants of one of the cadet branches of the kings of Aragon which did not inherit the throne) who had been knighted. They were the highest ranking knights.
Royal-privilege caballero: a personal, non-hereditary title granted by the king to doctors of the law. It was rarely used by its holders, since the doctoral status enjoyed more privileges.
Caballero Mesnadero: borne by the cadet sons of a Ricohombre. It fell into desuetude during the 18th century, when the Bourbon kings purged the ranks of the nobility.
Caballero franco: borne by those of hijosdalgo or infanzone status, but who were commoner-born.
Potestad: borne only in the kingdom of Aragon, the equivalent of the Italian podestà, an administrative title. It disappeared with the Nueva Planta decrees in 1713.

Lower nobility
Lower nobility held ranks, without individual titles, such as  (in Aragon, e.g. Latas Family),  or . These did not, however, correspond to the status of a , a title unknown to Spanish nobility except in Catalonia.

 was the most common of these:
Originally all the nobles in the Western Peninsular Christian Realms were  and, as  ("old Christians"), held nearly exclusive right to privileged status (although there were some Jews and Muslims recognized as , who shared their privilege to bear arms as knights in the ). The first of the kings of Pamplona and Asturias were originally elected and lifted up on a shield to assume  status, by these otherwise untitled nobles. For approximately three hundred years the  retained this privilege, only a few of them eventually being granted the non-heritable title of . Unlike Spain's later titled nobles, the early  did not necessarily possess or receive any fief or land grant. Many were as poor as commoners, although they were tax-exempt and could join the civil service or the army.

During the Middle Ages  became a title granted by the kings of Castile as a reward for service done to the crown (or, as in Biscay, as a way of recognizing prior rights). In the same way  was granted for military achievement when the  ended. Being the most obvious proof of noble descent,  came to be the only lesser title to remain among the modern ranks of Spanish nobility. From this ancient estate of the realm emerged Spain's nobility. All titled and untitled nobles are considered , but many of the modern titled nobility do not descend from the original .

The term  indicated membership in a family whose noble status was recognized in the earliest records of its existence; thus its immemorial nobility was acknowledged but not created by any monarch.

Succession

The evidence supporting one's claim to a title may be reviewed by the Council of Grandees and Titled Nobles of the Kingdom (Diputación de Grandes y Títulos del Reino). The body includes eight grandees, eight nobles who are not grandees, and a president who must hold both a grandeeship and a hereditary title unattached to a grandeeship.

Succession to Spanish noble titles is hereditary, but not automatic. The original letters patent which created the title determine the order of succession. Payment of substantial fees is required whenever a title is inherited.

While noble titles historically have followed the rule of male-preference primogeniture, a Spanish law came into effect on 30 October 2006, after approval by both houses of the Cortes, establishing the inheritance of hereditary noble titles by the firstborn regardless of gender. The law is retroactive to 27 July 2005.

Following the death of a noble, the senior heir may petition the sovereign through the Spanish Ministry of Justice for permission to use the title. If the senior heir does not make a petition within two years, then other potential heirs may do so on their own behalf. There is a limit of forty years from the vacancy by death or relinquishment of a title within which that title may be claimed and revived by an heir.

The petitioner must demonstrate that he or she is a child, grandchild or direct male line descendant of a noble (whether a grandee or not), or that he or she belongs to certain bodies or orders of chivalry deemed noble, or that the father's family is recognized as noble. The amount of fees due depend on whether the title is attached to a grandeeship or not, and on whether the heir is a direct descendant or a collateral kinsman of the previous holder. The petition is normally granted, except if the petitioner is a criminal.

Titles may also be ceded to heirs other than the senior heir, during the lifetime of the main titleholder. Normally, this process is used to allow younger children to succeed to lesser titles, while the highest or principal title goes to the senior heir. Only subsidiary titles may be ceded; the principal title must be reserved for the senior heir. The cession of titles may only be done with the approval of the monarch.

The late Cayetana Fitz-James Stuart, 18th Duchess of Alba (1926–2014) holds the Guinness World Record for number of titles with over 50 titles. Before her death, she ceded some of her titles to each of her six children; otherwise, all but the eldest would have been excluded from succession.

Alternative nobility
The pretender Carlist branch of the Bourbons created its own titles for its supporters, unrecognized by the ruling Christinos branch.
When General Francisco Franco became head of state with the support of, among others, Carlist troops, Carlist titles became officially recognized.

Titles created during the reign of King Juan Carlos

From the beginning of his reign in November 1975, King Juan Carlos created new titles for about 51 people (as of April 2011), among others recognizing the merits of politicians and artists. Some of these dignities have been hereditary. Examples include:
 Carmen Franco y Polo, daughter of dictator Francisco Franco, created 1st Duchess of Franco and Grandee of Spain in 1975
 Carlos Arias Navarro, Prime Minister, created 1st Marquess of Arias Navarro and Grandee of Spain in 1976
 Torcuato Fernández-Miranda, Prime Minister, created 1st Duke of Fernandez-Miranda and Grandee of Spain in 1977
 Adolfo Suárez, Prime Minister, created 1st Duke of Suárez and Grandee of Spain in 1981
 Andrés Segovia, classical guitarist, created 1st Marquess of Salobreña in 1981
 Salvador Dalí, surrealist painter, created 1st Marquess of Dalí de Púbol in 1982
 Joaquín Rodrigo, composer and pianist, created 1st Marquess of los Jardines de Aranjuez in 1991
 Juan Antonio Samaranch, President of the International Olympic Committee, created 1st Marquess of Samaranch and Grandee of Spain in 1991
 Manuel Gutiérrez Mellado, officer and politician, created 1st Marquess of Gutiérrez-Mellado in 1994
 Camilo José Cela, author and Nobel laureate, created 1st Marquess of Iria Flavia in 1996
 Leopoldo Calvo-Sotelo, Prime Minister, created 1st Marquess of the Ría of Ribadeo and Grandee of Spain in 2002
 Margarita Salas, scientist, created 1st Marchioness of Canero in 2008
 Paloma O'Shea Artiñano, pianist, created Marchioness of O'Shea in 2008
 José Ángel Sánchez Asiaín, an international banker, created 1st Marquess of Asiaín in 2010
 Antoni Tàpies, painter, created 1st Marquess of Tàpies in 2010
 Vicente del Bosque, football manager, created 1st Marquess of Del Bosque in 2011
 Mario Vargas Llosa, author and Nobel laureate, created 1st Marquess of Vargas Llosa in 2011.

King Juan Carlos also exceptionally confirmed the title of Count of Barcelona, a title historically attached to the Crown, but used as a title of pretence by his father, Infante Juan, during the dynasty's 20th century exile and the subsequent reign of his son.

Titles created during the reign of King Felipe VI
King Felipe VI has not yet created any new titles of nobility. He has, however, revived the dukedom of Fernandina, the marquisate of Murillo, and the county of Torre Alegre; and has reverted to the crown the dukedom of Palma Mallorca, formerly belonging to his elder sister, Infanta Cristina of Spain, over a corruption enquiry.

Gallery

See also
 Immemorial nobility

Notes

References
Atienza, Julio de. Nobiliario Español: Diccionario Heráldico de Apellidos Españoles y de Títulos Nobiliarios. Madrid: Aguilar, 1948.
Figueroa y Melgar, Alfonso de. Estudio Histórico Sobre Algunas Familias Españolas. 6v. in 12 parts. Madrid: Editions Dawson & Fry, 1965.
Noble Titles in Spain and Spanish Grandees
Nobility & Grandee Titles in Spain (Ministry of Justice)

Spanish nobility


Vlatko Kardum (Zagreb, 27. veljače 1940.), hrvatski domovinski i iseljenički književnik,

Životopis

Rodio se je u Zagrebu, u kojem je završio osnovnu školu, gimnaziju i na Pedagoškoj akademiji studij njemačkog jezika. Radio u više naselja po Hrvatskoj kao nastavnik. Zbog političkih razloga više su ga puta izbacili s radnog mjesta. Za progona hrvatskih proljećara 1972. godine osuđen je na dvije i pol godine zatvora. Uspio je iz zatvora nakon same presude pobjeći u Austriju. Tu je godine boravio u lageru Traiskirchenu i zatim se je nastanio u SR Njemačkoj. Ondje se je dodatno obrazovao. Studirao je u Essenu gdje je završio studij režije i glume i nakon čega je radio kao intendant dječjeg kazališta u gradu Mühlheimu/Ruhr.

Djela
 Jakica Grgelijin, pripovijest iz ličkog života, Dudenhofen, 1973.

 Lijepa Kata, roman, Sarajevo, 1990.

Nagrade i priznanja

Šimun Šito Ćorić uvrstio ga je u svoju antologiju 60 hrvatskih emigrantskih pisaca.

Izvori

Životopisi, Zagreb

Hrvatsko proljeće
Hrvatski romanopisci
Hrvati u Njemačkoj

Vlatko Kardum


An archivist is an information professional who assesses, collects, organizes, preserves, maintains control over, and provides access to records and archives determined to have long-term value. The records maintained by an archivist can consist of a variety of forms, including letters, diaries, logs, other personal documents, government documents, sound and/or picture recordings, digital files, or other physical objects.

Description
As Richard Pearce-Moses wrote:

Determining what records have enduring value can be challenging. Archivists must also select records valuable enough to justify the costs of storage and preservation, plus the labor-intensive expenses of arrangement, description, and reference service. The theory and scholarly work underpinning archives practices is called archival science.

The most common related occupations are librarians, museum curators, and records managers. The occupation of archivist is distinct from that of librarian. The two occupations have separate courses of training, adhere to separate and distinct principles, and are represented by separate professional organizations. In general, the librarian tends to deal with published media (where the metadata, such as author, title, and date of publication, may be readily apparent and can be presented in standardized form), whereas the archivist deals with unpublished media (which has different challenges such as the metadata not always being immediately apparent, containing complications and variety, and more likely to depend on provenance). The Society of American Archivists (SAA) also notes that while both professions preserve, collect, and make materials accessible, librarians can often obtain "new copies of worn-out or lost books", while records in archival collections are unique and irreplaceable. The SAA further distinguishes libraries and archives based on the materials they keep and how they are accessed by patrons.

Because archival records are frequently unique, archivists may be as much concerned with the preservation and custody of the information carrier (i.e. the physical document) as with its informational content. In this sense, the archivist may have more in common with the museum curator than with the librarian. The SAA states that museum curators and archivists sometimes overlap in their duties, but that curators often collect and interpret three-dimensional objects, while archivists deal with paper, electronic, or audiovisual records. Even so, archival selections are sometimes exhibited in museums.

The occupation of archivist is also frequently distinguished from that of records manager, although in this case the distinction is less absolute: the archivist is predominantly concerned with records deemed worthy of permanent preservation, whereas the records manager is more concerned with records of current administrative importance.

The SAA additionally notes that historians and archivists have a long-standing partnership, as archivists preserve, identify, and make records accessible, while historians use those records for their research.

Duties and work environment

Archivists' duties include acquiring and appraising new collections, arranging and describing records, providing reference service, and preserving materials. In arranging records, archivists apply two important principles: provenance and original order. Provenance refers to the creation of records and keeping different records separate in order to maintain context. Many entities create records, including governments, businesses, universities, and individuals. Original order is applied by keeping records in their order as established and maintained by the creator(s). Both provenance and original order are closely related to the concept of respect des fonds, which states that records from one corporate body should not be mixed with records from another.

There are two aspects to arrangement: intellectual and physical. Both aspects follow the principle of original order. Archivists process the records physically by placing them in acid-free folders and boxes to ensure their long-term survival. They also process the records intellectually, by determining what the records consist of, how they are organized, and what, if any, finding aids need to be created. Finding aids can be box lists or descriptive inventories, or indexes. Even if the original arrangement is unclear or unhelpful in terms of accessing the collection, it is rarely rearranged to something that makes more sense. This is because preserving the original order shows how the creator of the records functioned, why the records were created, and how they went about arranging them. Moreover, the provenance and authenticity of the records may be lost. However, original order is not always the best way to maintain some collections and archivists must use their own experience and current best practices to determine the correct way to preserve collections of mixed media or those lacking a clear original arrangement.

Archivists' work encompasses a range of ethical decisions that may be thought of as falling into three broad and intertwined areas: legal requirements; professional standards; and accountability to society in selecting and preserving documentary materials that serve as a primary source of knowledge, and influence collective memory and identity. In negotiating the ethical conflicts that arise in their work, archivists are guided by codes of ethics. The Society of American Archivists first adopted a code of ethics in 1980; the International Council on Archives adopted one in 1996.

Alongside their work in arranging and caring for collections, archivists assist users in interpreting materials and answering inquiries. This reference work can be a small part of an archivist's job in a smaller organization, or consist of most of their occupation in a larger archive where specific roles (such as processing archivist and reference archivist) may be delineated.

Archivists work for a variety of organizations, including government agencies, local authorities, museums, hospitals, historical societies, businesses, charities, corporations, colleges and universities, national parks and historic sites, and any institution whose records may potentially be valuable to researchers, exhibitors, genealogists, or others. They can also work on the collections of a large family or even of an individual.

Archivists are often educators as well; it is not unusual for an archivist employed at a university or college to lecture in a subject related to their collection. Archivists employed at cultural institutions or for local government frequently design educational or outreach programs to further the ability of archive users to understand and access information in their collections. This might include such varied activities as exhibitions, promotional events, community engagement, or even media coverage.

The advent of Encoded Archival Description (EAD), along with increasing demand for materials to be made available online, has required archivists to become more tech-savvy in the past decade.  Many archivists are now acquiring basic XML skills in order to make their finding aids available to researchers online.

Skills
Because of the varied nature of the job within different organizations and work environments, archivists need to have a wide range of skills:
 Those who work in reference and access-oriented positions should have good customer services skills, to help patrons with their research.
 A basic knowledge of conservation is needed to help extend the life of cultural artifacts. Many types of media (such as photographs, acidic papers, and unstable copy processes) can deteriorate if not stored and maintained properly.
 Although many archival collections consist solely of paper records, increasingly archivists must confront the new challenges posed by the preservation of electronic records, so they need to be forward-looking and technologically proficient.

Educational preparation
The educational preparation for archivists varies from country to country.

Australia
The Australian Society of Archivists is the professional body for archivists, and is responsible for the accreditation of the various University courses. The first University to offer archival training was the University of New South Wales, starting in 1973. The course closed in 2000.

As of 2017, courses are offered at Curtin University, Charles Sturt University, Monash University and University of South Australia at undergraduate and postgraduate levels. The course at Edith Cowan University is being phased out.

Brazil
The profession has been regulated since 1978.

Many universities in Brazil, such as the Federal University of Santa Maria (UFSM), the Federal University of Espírito Santo (UFES), Federal University of Amazonas (UFAM), and thirteen other universities, offer the degree in "archivology" which roughly translates to "archival science."

Canada
There are various institutions which offer an archival science degree. One of those institutions is the University of British Columbia.

Colombia
The Servicio Nacional de Aprendizaje – SENA – in chain training with the Tecnológico de Antioquia Tecnológico de Antioquia offers an archival science degree.

France
In France, the oldest Archivist School is the École des chartes, founded in 1821. This prestigious grande école (literally, "grand schools) offers a diploma in "Archivist-Paleography", created in 1849, after a three-year curriculum. Many graduates become curators in archives, museums, and libraries or become researchers in universities.

Some universities, like University of Angers, Jean Moulin University Lyon 3, and Versailles Saint-Quentin-en-Yvelines University, offer a master's degree in Archival Science,
while the Burgundy has a course for their history degree focusing on archives of 20th and 21st century Europe.

Ireland
In the Republic of Ireland, the School of History of the University College Dublin (UCD) offers a Masters of Arts degree in Archives and Records Management, providing the only recognized course in Ireland for the training of professional archivists, which is accredited by the Archives and Records Association. UCD also offers certificates in Archives Management and Records Management.

New Zealand
Victoria University of Wellington is the only tertiary institution in New Zealand that provides postgraduate archival courses. Victoria Information Studies qualifications with ARCR endorsement have been recognized by Records and Information Management Professionals Australasia. The Open Polytechnic of New Zealand has an undergraduate course in archives management.

United Kingdom
In the United Kingdom, there are currently postgraduate courses in archives administration or management from Aberystwyth University, University College Dublin, University of Dundee, University of Glasgow, University of Liverpool, and University College London which are recognised by the Archives and Records Association (United Kingdom and Ireland). Students are expected to have relevant paid or voluntary work experience before obtaining a place on the UK courses, while professional certification (after qualifying) can be pursued via the Registration Scheme offered by the Archives and Records Association.

United States
The most common types of advanced degrees held by archivists are in archival science, public history, history, library science, or library and information science. It is also possible for archivists to earn a doctorate in library and information science. Archivists with a PhD often work as teaching faculty, deans, or directors of archival programs. In 2002, the Society of American Archivists published Guidelines for a Graduate Program in Archival Studies; it also promotes and disseminates a code of ethics, which has undergone several revisions since it was first adopted in 1980.

The Academy of Certified Archivists offers supplemental archival training by means of a certification program. When first established in 1989, some critics of ACA certification objected to its annual membership fees, the theoretical versus practical nature of its tests, and the need for members to re-certify every five years. However, in the decades since, it has been agreed that such requirements are comparable with certification programs in other professions, and that certification strengthens professional standards and individual competencies. While some positions in archives require certification and many employers view certification as preferred, it is not required by all employers in the United States. Approximately 1,200+ archivists were certified by ACA, .

A history of women in the archival professions detailed the Committee on the Status of Women in the political, social and cultural context of feminism and its lasting effect on the field.

Professional organizations and continuing education
Many archivists belong to a professional organization, such as the Society of American Archivists, the Association of Canadian Archivists, the Archives and Records Association (UK/Ireland), the Colombian College of Archivists - CCA, and the Australian Society of Archivists, as well as any number of local or regional associations.  These organizations often provide ongoing educational opportunities to their members and other interested practitioners.   In addition to formal degrees and or apprenticeships, many archivists take part in continuing education opportunities as available through professional associations and library school programs. New discoveries in the fields of media preservation and emerging technologies require continuing education as part of an archivist's job in order to stay current in the profession.

History of the profession
The first predecessors of archival science in the West are Jacob von Rammingen's manuals of 1571. and Baldassarre Bonifacio's De Archivis libris singularis of 1632.

In 1883 French archivist Gabriel Richou published the first Western text on archival theory, entitled Traité théorique et pratique des archives publiques (Treaty of Theory and Practice of the Public Archives), in which he systematized the archival theory of the respect des fonds, first published by Natalis de Wailly in 1841.

In 1898, three Dutch archivists, Samuel Muller, Johan Feith, and Robert Fruin, published the Handleiding voor het ordenen en beschrijven van archieven (Manual for the Arrangement and Description of Archives). Produced for the Dutch Association of Archivists, it set out one hundred rules for archivists to base their work around. Notably, within these rules, the principle of preserving provenance and original order was first argued for as an essential trait of archival arrangement and description.

In 1956, T. R. Schellenberg, known as the "Father of American Archival Appraisal", published Modern Archives. Schellenberg's work was intended to be an academic textbook defining archival methodology and giving archivists specific technical instruction on workflow and arrangement. Moving away from Jenkinson's organic and passive approach to archival acquisition, where the administrator decided what was kept and what was destroyed, Schellenberg argued for a more active approach by archivists to appraisal. His primary (administrative) and secondary (research) value model for the management and appraisal of records and archives allowed government archivists greater control over the influx of material that they faced after the Second World War. As a result of the widespread adoption of Schellenberg's methods, especially in the United States of America, modern Records Management as a separate but related discipline was born.

In 1972, Ernst Posner published Archives in the Ancient World.  Posner's work emphasized that archives were not new inventions, but had existed in many different societies throughout recorded history. Due to his role in the development of American archival theory and practice, he was sometimes called "the Dean of American archivists." Norton promoted the establishment of archives as a profession separate from history or library science and developed the American archival tradition to emphasize an administrator/archivist rather than an historian/archivist. She encouraged learning through experimentation, practical usage, and community discussion. While editor of The American Archivist she emphasized technical rather than scholarly issues, believing that archival records were useful in ways other than scholarly research.

On the Internet

Archives 2.0
Archivists, like librarians, are taking advantage of Web 2.0 technologies such as blogs, wikis, as well as open access and open source philosophies. Archives 2.0, by extension, is more of a participatory online repository than a true-to-form established entity, although it has fallen considerably behind Web 2.0 in overall acceptance by archivists themselves. While Archives 2.0 may refer to implementing new technologies, it is also a way of engaging with archives in an effort to promote openness and flexibility of archival materials. This can be achieved through community participation in archives, archivists actively engaging with their collections, and promoting archival benefits in the modern world.

Kate Theimer writes that in order to understand Archives 2.0, it must be compared against Archives 1.0. She asserts that her representation of Archives 1.0 is by no means exhaustive or fully comprehensive of the breadth of archival experience.  The following is a list of contrasts between 1.0 and 2.0.

 "Open, not closed;
 Transparent, not opaque;
 User centered, not record centered;
 Facilitator, not gatekeeper;
 Attracting new users, not relying on users to find them;
 Shared standards, not localized practice;
 Metrics and measurement, not 'unmeasurable' results;
 Iterative products, not 'perfect' products;
 Innovation and flexibility, not adhering to tradition;
 Technology savvy, not technology phobic;
 Value doing, not knowing;
 Confident about lobbying for resources, not hesitant beggars."

The technological tools of Archives 2.0 provide the foundational platforms to help the change from 1.0 to 2.0. When working in an archives that is dedicated to upholding 2.0 standards, the focus has shifted onto the user experience at an archives.

Internet libraries
Some archivists operate public libraries that are accessible on the Internet. Examples include the illegal shadow libraries Library Genesis and Anna's Archive – humanity's largest library of books – and Sci-Hub – humanity's largest public library of scientific articles. Proponents of these libraries have made use of BitTorrent and IPFS technologies to make these sites decentralized, resilient and uncensorable. There are also other projects that for instance archive digital games and make them accessible via the Internet or that keep content of defunct websites accessible.

The most comprehensive public archive on the Internet is the Internet Archive which provides free public access to collections of digitized materials, including websites (via the Wayback Machine), software applications/games, music, movies/videos, moving images, and books. As of September 2023, the Internet Archive holds over 39 million books and texts, 13.6 million movies, videos and TV shows, 1 million software programs, 15 million audio files, 4.7 million images, and 840 billion web pages.

Notes

See also
 Archival science
 List of archives
 List of archivists
 Howard Henry Peckham and John Clement Fitzpatrick (archivists of early American history)
 The Archivist, novel

References

External links

Society of American Archivists website

Humanities occupations
Social science occupations
Archival science

Archivist


Cobîleni este o rezervație naturală silvică în raionul Orhei, Republica Moldova. Este amplasată în ocolul silvic Susleni, Cobîleni, parcela 1, subparcela 2; parcela 2, subparcelele 1, 3. Are o suprafață de 33,5 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Orhei.

Galerie de imagini

Referințe

Legături externe

Cobîleni
Raionul Orhei

Rezervația naturală Cobîleni


Le mercredi 8 juin 1960 est le 160 jour de l'année 1960.

Naissances
 Agnès Soral, actrice franco-suisse
 Battista Lena, musicien italien
 Gary Trousdale, réalisateur américain
 Mick Hucknall, chanteur britannique
 Phil Schiller, vice-président marketing d'Apple
 Thomas Steen, joueur de hockey sur glace suédois
 Bob Tur, journaliste américaine transgenre et  pilote professionnelle

Décès
 Mériem Bouatoura (née le 17 janvier 1938), combattante indépendantiste de la guerre d'Algérie
 Odilon Calay (né le 20 janvier 1873), concepteur d'une méthode de sténographie
 Ragnar Ekelund (né le 18 décembre 1892), peintre et poète finlandais

Événements
 Élection générale saskatchewanaise.
 Sortie du film mexicain Zorro dans la vallée des fantômes

Voir aussi
 8 juin et juin 1960

8 juin 1960


Nikolay İvanoviç Buharin (Rusça: Николай Иванович Бухарин; 9 Ekim 1888 - 15 Mart 1938), Bolşevik devrimci ve entelektüel, Sovyet siyasetçi.

Gençlik yılları
Buharin Moskova'da ilkokul öğretmeni olan anne-babanın çocuğu olarak dünyaya geldi. Politika hayatı, on altı yaşındayken yakın dostu İlya Ehrenburg ile birlikte, 1905 yılının Rus Devrimi'ne bağlı Moskova Üniversitesi öğrenci hareketlerine katılarak başladı.

1906 yılında Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nin Bolşevik kanadına katıldı. Grigori Sokolnikov ile birlikte, Komsomol'un kuruluşu olarak düşünülen 1907 Moskova Gençlik Konferansı'nı bir araya getirdi.

Yirmi yaşına gelene kadar, partinin Moskova komitesinin üyesi oldu. Komite, Çar yanlısı gizli polis teşkilatı Okhranka tarafından ağırlıklı olarak izleniyordu. Komite liderleri arasında yer aldığı için Buharin kısa zamanda gizli polisin ilgisini çekmeye başladı. Bu arada N. Osinskii ve Vladimir Mikhailovich Smirnov ile yakın arkadaşlık kurdu ve Nikolai Lukin'in kız kardeşi olan gelecekteki eşi Nadezhda Mikhailovna Lukina ile tanıştı. Sürgünden hemen sonra evlendiler.

Sürgün dönemi

Buharin, 1911 yılında kısa bir hapis döneminden sonra, Arhangelsk'in Onega kasabasına sürüldü ama daha sonra Hannover'de ortaya çıktı. Sürgünde eğitimine devam etti ve önemli Bolşevik kuramcılarından biri olmayı başardı. Leninist fikirlerden sapan Alexander Bogdanov gibi Marksist olmayan ekonomik kuramcıların eserlerine yönelik ilgisi çoğaldı.

Buharin sürgündeyken çeşitli kitaplar yazdı, Lev Troçki ve Aleksandra Kollontay ile beraber Novy Mir (Yeni Dünya) gazetesinin editörlüğünü üstlendi. I. Dünya Savaşı'nda emperyalizm üzerine kısa bir kitap yazdı. Lenin, sonraki yıllarda fikirlerinin yer aldığı Emperyalizm, Kapitalizmin En Yüksek Aşaması adlı daha kapsamlı ve popüler eserinin bazı bölümlerini buradan esinledi.

Parti içinde yükselişi

Buharin Rusya'ya geri döndüğünde, Moskova'da bulunan en önemli Bolşeviklerden biri oldu ve Merkez Komite'ye seçildi. Devrimden sonra Pravda'''nın editörü oldu. Sol Komünistler'in Brest-Litovsk Antlaşması'na karşı hareketinin öncülüğünü üstlendi, Bolşeviklerin savaş çabalarına devam etmesini ve bunu dünya çapında proleter devrime taşımayı savundu. 1921 yılında pozisyonunu değiştirdi, Lenin'in poliçelerini kabul etti ve Yeni Ekonomi Politikası (YEP)'in geliştirilmesini destekledi. Bazı kişiler, Buharin'in pozisyon değiştirmesinin, Lenin'in vasiyetinde Buharin'in Marksizm ve diyalektiği tamamen kavrayamadığını belirtmesinde haklı olduğunun bir göstergesi olarak algılıyor. Lenin'in ölümünden sonra, Buharin 1924 yılında Politbüro'nun tam üyesi ve 1926 yılında Komünist Enternasyonal (Komintern)'in başkanı oldu.

1925'te Pionerskaya Pravda adlı çocuk gazetesinin kuruluşunda yer alarak gazetenin ilk editörü oldu. Pionerskaya Pravda, Komsomol Merkez Komitesi tarafından çocuk örgütü Pioner için çıkarılan bir yayın organıydı. Buharin bu gazetede çocuklar için pek çok makale yazdı.

 Stalinizme katkıları

1926 yılından sonra Buharin, Komünist Parti'nin sağ kanadının lideri sayıldığı dönemde, partinin Stalin tarafından idare edilen ve yönetiminde olan merkezi kanadının müttefiği oldu. 1924 yılında Stalin tarafından öne sürülen ve sosyalizmin az gelişmiş olmasına rağmen Rusya gibi tek bir ülkede geliştirilebileceğini savunan Tek Ülkede Sosyalizm tezinin detaylarını Buharin hazırlamıştır. Bu teoriye göre devrimi kapitalist ülkelerde teşvik etmenin bir önemi kalmamıştır çünkü Rusya tek başına sosyalizmi elde edebilir ve etmelidir. Bu tez Stalinizme damgasını vuracaktır.

 Uluslararası Komünist Muhalefeti'nin kuruluşu

Buharin 1928 yılında Stalin'in tarımı kamulaştırma önerisine karşı çıktı ama baskılar nedeniyle fikrinden vazgeçti. Bu sebeple, Nisan 1929'da Komintern'den, aynı yılın Kasım ayında Politbüro'dan atıldı. Buharin'in ABD Komünist Partisi'nden Jay Lovestone gibi uluslararası destekçileri de Komintern'den atıldı. Görüşlerini savunmak için Uluslararası Komünist Muhalefeti'ni kurdular. Sovyetler Birliği'nde bulunan Troçkist  Sol Muhalefet, Buharin ve onu destekleyenlere Sağ Muhalefet adını verdi.

 Yargılanması ve idamı

Buharin, Stalin tarafından temize çıkarıldı ve 1934 yılında İzvestiya'nın editörlüğüne atandı ama 1937 yılında Sovyet devletini devirmeye çalışmak suçuyla tekrar tutuklandı. Mart 1938'de yargılandı ve NKVD tarafından Moskova'da, 15 Mart 1938 tarihinde kurşuna dizilerek idam edildi.

Buharin, 1988 yılında Sovyet devletinin Mihail Gorbaçov yönetiminde temize çıkarıldı.

 Eserleri

 Emperyalizm ve Dünya Ekonomisi (1917)
 Rus Devrimi ve Önemi (1917)
 Anarşi ve Bilimsel Komünizm (1918)
 Sovyet Cumhuriyeti'nde Kilise ve Okul (1919)
 Kızıl Ordu ve Kontra Devrim (1919)
 Komünizmin ABC'si (Evgeni Preobrazenski ile birlikte 1920)
 Parlamentarizm Üzerine (1920)
 Tarihsel Materyalizm: Bir Sosyoloji Sistemi (1921)
 Sovyet Rusya'da Ekonomik Örgütlenme (1922)
 Serbest Sınıfın Ekonomi Teorisi (1927)
 Diyalektik Materyalizm Bakımından Teori ve Uygulama (1931)
 Marks'ın Öğretisi ve Tarihsel Önemi (1933)
 SSCB'de Şiir, Vezin Tekniği ve Şiir Sorunları (1934)
 Her Şey Nasıl Başladı: Hapishane Yazıları'' (1937-1938)

Dış bağlantılar
 Nikolay Buharin arşivi - Marxists Internet Archive
 Buharin'in ölmeden önce Stalin'e yazdığı mektubu içeren makale (ing)

1888 doğumlular
1938 yılında ölenler
Rus komünistler
Rus devrimciler
20. yüzyıl Rus siyasetçileri
Eski Bolşevikler
Kurşuna dizilerek idam edilmiş kişiler
Rus ateistler
Büyük Temizlik kurbanı Ruslar
Ateşli silahtan ölenler

Nikolay Buharin


Die Campionato Sammarinese di Calcio 2011/12 war die 27. Spielzeit der san-marinesischen Fußballliga. Sie begann am 17. September 2011 und endete mit dem Meisterschaftsfinale am 29. Mai 2012.

Im Grunddurchgang spielten die Teams in zwei gleichberechtigten Gruppen zu acht bzw. sieben Teams. Jede Mannschaft traf dabei zweimal auf die Teams der eigenen Gruppe, sowie einmal auf jede Mannschaft der anderen Gruppe. Danach traten die drei bestplatzierten Teams jeder Gruppe im Meisterschaftsplayoff an, welches in einem Doppel-K.-o.-System gespielt wurde. Die beiden Gruppensieger erhielten dabei in der ersten Runde ein Freilos und stiegen erst in der zweiten Runde in die Playoffs ein.

Im Finale besiegte SP Tre Penne den AC Libertas und sicherte sich somit den ersten Meistertitel der Vereinsgeschichte. Der Cup wurde vom SP La Fiorita gewonnen.

Vorrunde

Gruppe A

Gruppe B

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Vorrunde dar. Die Heimmannschaft ist in der ersten Spalte aufgelistet, die Gastmannschaft in der obersten Reihe. Die Ergebnisse sind immer aus Sicht der Heimmannschaft angegeben.

Playoffs
Anmerkung zum Diagramm: der Sieger einer Begegnung folgt der Linie nach rechts, alle Verlierer aus der Siegerrunde nehmen entsprechend ihrer Setzungen in der Verliererrunde unten teil (z. B. V3 = Verlierer Spiel 3). Eine Mannschaft scheidet nach der zweiten Niederlage aus dem Wettbewerb aus.

Einzelnachweise

2011
Fußballsaison 2011/12


مجرة سومبريرو (المعروفة أيضًا باسم جرم مسييه 104 أو إم 104 أو إن جي سي 4594) هي مجرة مُحدبة تقبع في حدود كوكبة العذراء والغراب، وتبعد نحو 9.55 مليون فرسخ فلكي (31.1 مليون سنة ضوئية) عن الأرض. يبلغ قطر المجرة نحو 15 ألف فرسخ فلكي (49000 سنة ضوئية)، ويبلغ حجمها 30% حجم مجرة درب التبانة. تمتلك نواةً لامعة، ومركزاً منتفخاً بشكل غير عادي، وحزاماً غبارياً بارزاً في قرصها المائل. يعطي حزام الغبار المظلم والانتفاخ هذه المجرة مظهر يشبه قبعة سومبريرو. اعتقد علماء الفلك في البداية أن الهالة صغيرة وخفيفة، ما يعني أنها مجرة حلزونية، لكن تلسكوب سبيتزر الفضائي وجد أن حلقة الغبار حول مجرة سومبريرو أكبر وأضخم مما كان يُعتقد سابقًا، ما يعني أنها مجرة إهليجية عملاقة. يبلغ قدر المجرة الظاهري 8.0، ما يجعلها مرئية بسهولة باستخدام التلسكوبات العادية، ويعتبرها بعض المؤلفين المجرة ذات القدر المطلق المطلق الأعلى في حدود 10 ملايين فرسخ فلكي حول مجرة درب التبانة. يجذب انتفاخ مركزها الكبير وثقبها الأسود الفائق المركزي وحزامها الغباري انتباه علماء الفلك المحترفين.

تاريخ رصدها

الاكتشاف
اكتُشفت مجرة سومبريرو في 11 مايو عام 1781م من قبل بيير ميتشين، الذي وصفها في رسالة أرسلها في مايو عام 1783م إلى جاي برنولي، ونُشرت لاحقاً في مجلة برلين السنوية لعلم الفلك. قام تشارلز ميسييه بتدوين ملاحظة مكتوبة بخط يده حول هذا الجرم وخمس أجرام أخرى (تُعرف الآن باسم إم 104 حتى إم 109) في قائمة الأجرام الخاصة به المعروفة اليوم باسم فهرس ميسييه، ولكنها لم تُدرج «رسمياً» حتى عام 1921م. اكتشف ويليام هيرشل الجرم بشكل مستقل في عام 1784م ولاحظ أيضاً وجود «طبقة مظلمة» في قرص المجرة، تسمى الآن حزام الغبار. تمكن علماء الفلك لاحقاً من ربط ما رصده ميشين وهيرشل.

إدراجها في فهرس ميسييه
في عام 1921، وجد كاميل فلاماريون قائمة أجرام ميسييه الشخصية بما في ذلك ملاحظاته المكتوبة بخط يده حول مجرة سومبريرو. أُدرِجت المجرة تحت رقم 4594 في الفهرس العام الجديد، وأعلن فلاماريون عن ضرورة إدراجها فهرس ميسييه. منذ ذلك الوقت، عُرفت مجرة سومبريرو باسم إم 104.

حلقة الغبار
كما أُشير أعلاه، فإن الميزة الأكثر لفتاً للانتباه في هذه المجرة هي حزام الغبار الذي يعبر أمام مركز المجرة المنتفخ. هذا الحزام هو في الواقع حلقة متناظرة تحيط بانتفاخ المجرة. يقبع معظم غاز الهيدروجين الذري البارد والغبار داخل هذه الحلقة. قد تحتوي الحلقة أيضاً على معظم الغاز الجزيئي البارد لمجرة سومبريرو، على الرغم من اعتماد هذا الاستنباط على عمليات رصد ذات دقة منخفضة وكشوفات ضعيفة. يجب إجراء المزيد من عمليات الرصد لتأكيد ارتباط الغاز الجزيئي لمجرة سومبريرو بالحلقة. استنادًا إلى التحليل الطيفي للأشعة تحت الحمراء، تُعتبر حلقة الغبار الموقع الأساسي لتكون النجوم داخل هذه المجرة.

نواة المجرة
صُنفت نواة مجرة سومبريرو على أنها منطقة خط انبعاثات نووي منخفض التأين (لاينر). هذه مناطق نووية يوجد فيها غاز مؤين، لكن الأيونات متأينة بشكل ضعيف (أي أن الذرات فقدت عددًا قليلًا نسبيًا من الإلكترونات). جرى مناقشة مصدر طاقة تأين الغاز في مناطق لاينر على نطاق واسع. قد تكون بعض أنوية لاينر اكتسبت طاقتها من النجوم الشابة الساخنة الموجودة في مناطق تكون النجوم، أو بفعل نوى مجرية نشطة (مناطق عالية الطاقة تحتوي على ثقوب سوداء فائقة). أظهر التحليل الطيفي للأشعة تحت الحمراء أن نواة مجرة سومبريرو ربما تكون خاليةً من أي نشاط فعال لتكون النجوم. مع ذلك، فقد حُدد وجود ثقب أسود فائق في نواة المجرة، لذلك من المحتمل أن تكون هذه النواة المجرية النشطة مصدر طاقة التأيين الضعيف لغاز مجرة سومبريرو.

خصائص
مجرة السومبريرو لها نواة ساطعة، وحوصلة كبيرة بشكل غير عادي، وممر غبار بارز في القرص . ممر الغاز المعتم وحوصلة المجرة المنتفخة تعطي المجرة مظهر سومبريرو . وكان الاعتقاد السائد في البداية أن هالة المجرة صغيرة وبراقة، مما يدل على مجرة حلزونية، ولكن وجد مقراب سبيتزر الفضائي أن الهالة حول مجرة السومبريرو أكبر وأكثر ضخامة مما كان يعتقد سابقا، مما يدل على مجرة إهليلجية عملاقة. يبلغ القدر الظاهري لمجرة السومبريرو +8.0, مما يجعلها مرئية بسهولة بواسطة مقراب صغير .

وتصنف نواة مجرة سمبريرو كمنطقة خط أنبعاثات نووي منخفض التأين (لينر). ولقد رصد ثقب أسود هائل في النواة لذلك فإن هذه النواة المجرية النشطة هي على الأرجح مصدر الطاقة التي تأين وبوتيرة ضعيفة الغاز في مجرة السومبريرو.

المراجع

روابط خارجية
 مجرة السومبريرو بالأشعة تحت الحمراء

 Hubble Mosaic of the Majestic Sombrero Galaxy (ESA)
 HubbleSite: The Majestic Sombrero Galaxy (M104)
 M104, the Sombrero Galaxy (NightSkyInfo.com)
 Messier 104 (SEDS)
 Sombrero Galaxy: A Great Observatories View
 M104 The Sombrero Galaxy

 Sombrero Galaxy (Messier 104) at Constellation Guide

أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1781
اكتشافات بيير ميشان
اكتشافات ويليام هيرشل
فهرس المجرات الرئيسية
فهرس مسييه
كوكبة العذراء
مجرات إهليلجية
مجرات حلزونية
مجرات حلزونية غير ضلعية
مجرات غريبة
مجرات لاينر
مجرات محدبة

مجرة سومبريرو


Leur steht für:
 eine ehemalige Gemeinde in Nordbrabant, Niederlande, heute Teil der Gemeinde Etten-Leur

Leur ist der Familienname folgender Personen:
 Silvia de Leur (1933–2006), niederländische Schauspielerin und Kabarettistin
 Verona van de Leur (* 1985), niederländische Kunstturnerin

Leur


Russell Gaige est un acteur américain né le  à La Porte City, dans l'Iowa, et mort le  à Los Angeles, en Californie (États-Unis).

Biographie

Filmographie selective

Cinéma
 1942 : Lune de miel mouvementée (Once Upon a Honeymoon) de Leo McCarey
 1944 : Les Mains qui tuent (Phantom Lady) de Robert Siodmak
 1944 : Le Président Wilson (Wilson) de Henry King
 1953 : L'Éternel féminin (Forever Female) d'Irving Rapper
 1954 : Des monstres attaquent la ville (Them!) de Gordon Douglas
 1955 : La Guerre privée du major Benson (The Private War of Major Benson) de Jerry Hopper
 1955 : La Main au collet (To Catch a Thief) d'Alfred Hitchcock
 1955 : Le Bouffon du roi (The Court Jester) de Melvin Frank et Norman Panama

Télévision
 1953 : Schlitz Playhouse of Stars (série télévisée, 1 épisode)
 1953 :  (série télévisée, 1 épisode)
 1955 : Topper (série télévisée, 1 épisode)

Notes et références

Liens externes

Acteur américain
Naissance en mai 1894
Décès en octobre 1974
Naissance dans le comté de Black Hawk
Décès à Los Angeles
Décès à 80 ans

Russell Gaige


Provider conocido en América Latina como Negocio Redondo y en España como El Dinero no lo es Todo es el décimo segundo episodio de la tercera temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. Escrito por Scott Murphy y dirigido por Bill L. Norton. Se estrenó originalmente el 21 de enero de 2002.

En este episodio Ángel y la pandilla aceptan resolver varios casos al mismo tiempo con la esperanza de ganar mucho dinero de forma rápida, puesto que su situación económica está empeorando.

Argumento
Necesitados de dinero por estar manteniendo al recién nacido Connor, el grupo entero de Investigaciones Ángel comienzan a extender la publicidad de su negocio para conseguir casos que cuesten mucho dinero y conseguir dinero fácil. Sin embargo por un error de Wesley, se ven obligados a recuperar los miles de volantes con el número telefónico equivocado (el de una pizzeria) y encargar otros miles con el verdadero número.

Mientras en tanto en la guarida de Sahjhan, Holtz disciplina cruelmente a Justine al empalar su mano con una punta en una mesa, esperando que la misma no se atreva a desobedecerlo nunca más. Luego de liberarla le sugiere a la chica que busque a más personas que buscan sangre de vampiros para formar un ejército.

De regreso en el ahora inundado de clientes Investigaciones Ángel, los empleados están comenzando atender a los clientes que les parecen que pagaran una buena suma de dinero y los casos que parecen realmente urgentes. Un semi ebrio Lorne llega al hotel para informarle a Ángel que sus fuentes dicen que Holtz envenenó a los sirvientes demonios y que busca reemplazarlos con humanos. Ángel se muestra más interesado en ganar dinero y decide atender la llamada de un cliente que le parece interesante. El vampiro se ve con Harlan Elster un poderoso hombre de negocios que le hace a Ángel un cheque de $ 5,000.00 a cambio de que elimine un nido de vampiros en un edificio. Cuando Ángel se va el verdadero Harlan es noqueado por el hombre que hablo recientemente con Ángel.

Wesley y Gunn deciden atender el caso de una chica que está siendo acechada por su novio que de alguna forma es un muerto viviente. Mientras protegen a la chica y le explican las posibles explicaciones del fenómeno que le sucede, ambos no pueden dejar de balbucear sobre Fred. De repente la casa es atacada por el novio quien de hecho resulta ser un zombi.

Mientras en tanto Fred acepta ayudar a unos demonios Nahdrahs que están dispuestos a pagar 50,000.00 si la chica consigue armar un rompecabezas de su nación. Dado que Lorne es el único que sabe hablar el idioma de los demonios, accede a acompañar a Fred en la misión. No obstante cuando llegan al barco donde Fred se pone a resolver el rompecabezas, Lorne descubre que los demonios tienen planeado cortarle la cabeza a Fred y ponérsela a su príncipe, si la chica resuelve el rompecabezas. Lorne trata de advertirle a Fred pero es capturado por los demonios.

Ángel consigue limpiar el nido y va a cobrar la siguiente parte de su paga, solo para descubrir que la persona que lo contrato no es el verdadero Harlan y que por lo tanto su cheque por $50,000,00 no es válido. Angel regresa al edificio de los vampiros donde descubre que el falso Harlan lo contrato para ayudarlo a eliminar a los vampiros y así vengar la muerte de su amigo que murió por los siete vampiros. Ángel se impresiona de escuchar que son siete, pues solo mató a tres. Al lugar no tardan en venir el resto de los vampiros y un molesto Ángel rehúsa ayudar al hombre por haberle quitado un buen negocio de las manos.

En el Hyperion, Cordelia tiene una visión de Fred estar a punto de ser decapitada por los demonios. Debido a que Wesley y Gunn siguen lidiando con el novio zombi y Ángel está atrapado en el nido de los vampiros. Cordelia zarpa al barco para devolver el dinero, y salvar a sus amigos pero al no poder defenderse sin poner en peligro a Connor, se queda esperando a que cualquiera de sus amigos aparezca pronto a salvarlos.

Gunn y Wesley no consiguen eliminar al novio zombi quien ridículamente se reconcilia con su novia a pesar de que se revela que fue ella quien lo mató, dando a entender que la chica no pagara por el caso, pues recurrió a Investigaciones Ángel para deshacerse de su novio. Mientras en el edificio Ángel de mala gana mata al resto de los vampiros y se retira del edificio. En el barco de los Nahdrahs, Cordelia trata de ganar tiempo ya que Lorne se atrevió a amenazar a los Nahdrahs sin saber que el resto del equipo no se encontraba cerca del barco. Al lugar aparecen Wesley, Gunn y Ángel derrotando a los demonios y salvando al resto del equipo. Sin querer irse con las manos vacías, Investigaciones Ángel se queda con el dinero de los Nahdrahs.

Esa misma noche unos agotados Ángel y Cordelia se encuentran alimentando a Connor, mientras la última trata de convencer al vampiro de utilizar el resto de dinero para divertirse.

Elenco

Principal
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam-Pryce.
 J. Agust Richards como Charles Gunn.
 Amy Acker como Fred Burkle.

Continuidad
 Este episodio junto con Doublemeat Palace (estrenado una semana después) explora que tanto Buffy como Ángel necesitan dinero.
 Investigaciones Ángel extienden su publicación con varias líneas, un sitio web y con miles de volantes en la ciudad.

Enlaces externos

Episodios de la tercera temporada de Angel

Provider (Angel)


ඈන් ෂ'ලි  යනු ලූසි මෝඩ් මොන්ටගෝමරි නමැති කතුවරිය විසින් 1908, තම පළමුවන නවකථාව වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ඈන් ඔෆ් ග්‍රීන් ගේබල්ස්  ග්‍රන්ථයෙහි කල්පිත චරිතයකි. ඈන්ගේ කථාව මොන්ටගෝමරිට පහළවූයේ තම නෑදෑයෙක් පිරිමි දරුවෙකු ඇති දැඩි කිරීමට ගත් අවස්ථාවක පිරිමි දරුවෙකු වෙනුවෙන් ගැහැණු දරුවකු ලැබුණු විටකය. ඈන්ගේ පෙනුම එසේ විස්තර කිරීමට  කතුවරියට පෙළඹුනේ මෙට්රොකපොලිටන් යන සඟරාවේ,  තම නොදැන සිටි එවලින් නෙස්බිට් නමැති අපකීර්තිමත් සුරූපිකාවකගේ ඡායාරූපයකිනි.

චරිත විස්තරය

මුල්වරට ඈන්ව ඉදිරිපත්වුයේ රතු පැහැති කෙස් ඇති අනාථ ගැහැනු ලමයෙකු ලෙසිනි. ඇය "කොර්ඩීලියා" නමින් ඇමතීමට බලකර ඉල්ලන ලදි.  ඇය "කොර්ඩීලියා" නමින් ඇමතීමට බලකර ඉල්ලන ලදි.  ඇය උත්සහවන්ත සේම බුද්ධිමත් ළමයෙක් වු පරිදි, ප්රීළතිමත් සහ චිත්තොත්පාදකද විය. එනමුත් ඇයට තම කොන්ඩය කිසිසේත්ම කැමති නොවිය. එය ගැන වීහිලුවලට ලක්වීමටද අකමැති විය. අවසානයේදී ඈන් තම කොන්ඩය "තඹවත්" පැහැති යැයි තම සිත සමග සාමාදානයට පත් වූහ. එසේ නමුත් ඇයගේ අනිකුත් ගතිලක්ෂන නිථ්යඹ වෂයෙන් පැවතිනි.

ග්‍රන්ථමාලාවේ දළ විෂ්ලේෂණය
මාර්තු 1865 ඈන් නෝවා ස්කොටියා වල උපත ලැබුවේය. තම ළමාකාලයේ වැඩි කලක් එහි ගත කරපු ඈන්, ළදරුවෙකු වූ පලමු මාස 3හි අනාථ විය. මෙයට හේතු වූයේ ඈන්ගේ දෙමපියන් වූ ගුරුවර වොල්ටර් සහ බර්තා ෂර්ලී උණ සන්නිපාතයෙන් අන්ථ්රාටවට පත්වීමෙනි.  කිසිම නෑදෑවෙකු නොසිටි ඈන්ව හදාවඩාගැනීමට ගත්තේ ෂර්ලී පවුලට ගෘහ සේවා කරපු තෝමස් මහත්මියයි. තෝමස් මහත්මිය නැතිවීමත් සමග, ඈන් හැමොන්ඩ් පවුලත් එක්ක පදිංචි වීය. අවුරුදු කීපයකට පසු ඇයව හෝප්ටවුන් නගරයේ අනාථ මඩමකට යවන ලදි.

අනාථ මඩමින් පසුව, ඈන්ව තම කැමතිම නගරය වූ "ප්‍රින්ස් එඩ්වර්ඩ් අයිලන්ඩ්" නගරයේ මැතිව් හා මැරිල්ලා කත්බර්ට් කියන සහෝදාර-සහෝදාරිය තම නිවසේ වැඩකටයුතු කිරීමට ඉල්ලු නමුත් මෙම වැරදීමෙන්, ඈන්ව ඔවුන්ගේ නිවසට යවන ලදි.
මැතිව් හා මැරිල්ලා තම "ග්‍රීන් ගේබ්ල්ස්" කුඹුරට අවෂ්ය වූ කොලුවා වෙනුවට සම්බ වූ පොඩි ඈන්ව, මැතිව් විසින් බොහො හුරතලයට ලක් විය. මෙයට හේතු වූයේ ඈන්ගේ කරුණවන්ත හිතයි. එනිසා මැතිව්ට ඈන්ව තියගැනීමට මැරිල්ලාට ඒත්තු ගැන්වුයේය.
කලකට පසු ඈන් අසල්වැසි රේචල් ලින්ඩ් මහත්මිය සමග රණ්ඩුවට යැමෙන් අනිකුත් අසල්වැසියන් ඇයගේ චරිතය හට අප්‍රසාදයක් දක්වන්නට පටන්ගැනීමත් සමගම ඈන් තම හැසිරීම ගැන ලින්ඩ්ගෙන් සමාව ඉල්ලුවේය. පසුව ඈන්, ඩයනා බැරි සමග අඹ යාලුවෝ ලෙසින් කල් ගත කලේය. ඒ යාලුකමද තාවකාලිකව, ඩයනාගේ මවගේ විරෝධය හේතුවෙන් නතර විය. මෙය, ඈන් වැරදීමකින් රසපානය ලෙස සිතු මැරිල්ලාගේ නිවෙස් මුද්‍රිකපානයෙන්  ඩයනා  බීමත්වීමෙන් හට ගැන්වු ප්‍රශ්නයක්ය.

හැබැයි ඩයනාගේ චූටි නංගිව බේරාගැනීමත් එක්කම,  ඈන් ඩයනාගේ නතරවුණු යාලුකම යලි ආරම්භ විය. ඈන්ට අවුරුදු 3ක් වැඩිමල් ගිල්බට් බ්ලයිත් සමග සංකීර්ණ වූ සම්බන්ධතාවයක් පැවතුනි. ගිල්බට් ඈන්ට මුල්කල බොහොසෙයින් විවිධාකාර ඇනුම්පද කියා කරදර කලේය. මේ දෙදෙනාගේ ප්‍රේම-වෛර සම්බන්ධය දිගටම, විෂ්ව විද්‍යලයට පිවිසීමෙන් අනතුරුවටද කල් පැවතුනි. මැතිව්ගේ මරණයෙන් සහ මැරිල්ලාගේ ඇස් පෙනීම දුර්වලවීමෙන් පසුව, ඈන් තමන්ට රෙඩ්මොන්ඩ් විද්‍යාලයට ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබුණු නමුත්, ඔවුන් දෙදෙනා රැක බලාගැනීම පිණිස එය ප්‍රතික්ෂේප කලේය. ඒ අතර ගිල්බට් එම විද්‍යාලයටම ගොස් තම උපාධිය ලබාගෙන ඇවොන්ලියාහි අලුත් ගුරුවරයා ලෙස පත් වුණු නමුත්, ඈන් වෙනුවෙන් ඔහු එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් ඈනට එම රැකියාව ලැබිණි.
ගිල්බට් කල කරුණාවන්ත ක්‍රියාව හේතුකොටගෙන, ඈන් ඔහුව සැබෑ යහලුවෙකු ලෙසින් පිලිගැන්වු නමුත් විටින් විට කරන විහිලු තහලු හෙයින් එය කෙරෙහි තම අකමැත්ත ප්‍රකාශ කලේය. රේචල් ලින්ඩ්ගේ සැමියා නැතිවීමත් සමග ඈය මැරිල්ලාත් එක්ක ග්‍රීන් ගේබල්ස් හි නතර විය. මෙය හේතුකොටගෙන ඈන් තම අධ්‍යාපනය යලි ඇරඹීමට තම හිත හදාගත්තේය.

ඈන් රෙඩ්මොන්ඩ් විද්‍යාලයට පිවිසු කල, ගිල්බට්ද ඇතුලු විය. මෙහිදී ඔවුන් දෙදෙනාගේ යාලුකම වැඩි වුනේ ගිල්බට් ඈන් කෙරෙහි ප්‍රෙමාන්විත යොජනාවක් ප්‍රකාශ කල හෙයිනි. එසේවුනත්, ඈන් මෙයට විරුද්ධ වීමත් සමග දෙදෙනා දුරස් වූහ.  අවුරුදු 2කට ඈන් රෝයි නමැත්තා සමග සම්බන්ධයක් පැවතු නමුත් ඔහු ඈන්ට විවාහ යෝජනාවක් දුන් අවස්ථාවේ ඇය රෝයිට නොව ගිල්බට්ට  මාරාන්තික ලෙස උණ සන්නිපාතය හැදුනු කල  සැබැවින්ම ඔහුට ප්‍රේම කරන බව ඇයට අවබෝධ විය. ගිල්බට් සුව වූ පසු, ඈන්ට නැවත විවාහ යෝජ්නාවක් දුන් විට, ඇය එය පිලිගෙන දෙදෙනා අවුරුදු 3කට විවාහ ගිවිසුමක් යටතේ තම සම්බන්ධය පැවතුනි. ඈන් තම මුදුව කෙරෙහි අකමැත්තක් දැක්වූයේ එය දියමන්තියක් වෙනුවට මුතු ඇටයක් වූ හෙයිනි. ඈන් උපාධිය ජය ගැනීමෙන් පසු තම ගුරුවර රක්ෂාව යලි ඇරඹූ අතර ගිල්බට් වෛද්‍ය විද්‍යාලයට ඇතුලු විය. දෙදෙනාගේ විවාහ ජීවිතයේ වැඩිහරියක් ග්ලෙන් ශාන්ත මේරි ටවුමේ ගත විය.
ඔවුනට දරුවන් 7ක් දෙනෙක් ඉපදුන ලදි. "ජොයිස්", උපතේදී අන්ත්‍රා විය. ජේම්ස් හෙවත් "ජෙම්", වෝල්ටර් කත්බට්, ඩයනා නොහොත් "ඩී", ඈන් හෙවත් නැන්, ෂර්ලි සහ බර්තා මැරිල්ලා නොහොත් රිල්ලා.

අනිකුත් ග්‍රන්ථ
ඈන් ඔෆ් ග්‍රීන් ගේබල්ස්(1908) හැර කතුවරිය විසින් ඈන්ව තවත් පොත් රැසක මූලික චරිතය කොටගෙන ලියා ඇත. ඒවනම්,
ඈන් ඔෆ් ඇවොන්ලියා(1909)
ඈන් ඔෆ් ද අයිලන්ඩ්(1915)
ඈන්ස් හවුස් ඔෆ් ඩ්‍රීම්ස්(1917)
ඈන් ඔෆ් වින්ඩි පොප්ලර්ස්(1936)/ඈන් ඔෆ් වින්ඩි විලෝස්
ඈන් ඔෆ් ඉන්ගල්සයිඩ්(1939)

ග්‍රන්ථ මාලාවට අදාල අනිකුත් කතා
රේන්බෝ වැලී(1909), මෙය ඈන්ගේ දරුවන්ගේ ජීවිත වටා ගොතා ඇති කතාවකි.
රිල්ලා ඔෆ් ඉන්ගල්සයිඩ්(1921) ඈන්ගේ බාලම දරුවා වූ රිල්ලා පළමුවන ලෝක යුද්ධයේදී සිටි ආකාරය ගැන ලියා ඇත. ක්‍රොනිකල්ස් ඔෆ් ඇවොන්ලියා හෙවත් ඇවොන්ලියාහි වංශකථා සහ "ෆර්දර් ක්‍රොනිකල්ස් ඔෆ් ඇවොන්ලියා" නමැති කෙටි කතාද ප්‍රකාශ වූහ. "ද බ්ලයිත්ස් ආර් ක්වෝටඩ්" හෙවත් "ද රෝඩ් ටු යෙස්ටර්ඩේ" ග්‍රන්ථයේ ඈන් මිත්තණියක් ලෙස තම මුනුපුර මිනිපිරියන්ගේ ජීවිත කතා ගැන ලියා, ලූසී මෝඩ් මොන්ටගෝමරී 1942දී අන්ත්‍රා විය.
ඈන්, බඩ්ජ් විල්සන්ගේ "බිෆෝ ග්‍රීන් ගේබල්ස්" ග්‍රන්ථයේ තම මුල් අවුරුදු 11 සමග තම දෙමාපියන් දෙදෙනාගේ ප්‍රීතිමත් විවාහ ජීවිතයද ගත වූ ආකාරය විස්තර විය.

රූපවාහිනි පරිවර්තන
 1934 ඈන් ඔෆ් ග්‍රීන් ගේබල්ස් අනුවාදයක් ප්‍රකාශ වූ අතර, ඩෝන් එවලීන් පැරිස් ඈන්ගේ චරිතය රඟපෑවේය. පසුව එම නිලිය, ඈන් ශර්ලී නාමය තම වේදිකා නාමය ලෙස යොදාගත්තේය.
 1979, ජපානයේ ලෝක අග්‍රකෘතිය රංගශාලාව, "අකාගේ නෝ ඈන්" ඉදිරිපත් කලේය. ඉන් අනතුරුව 2009 දී, "බිෆෝ ග්‍රීන් ගේබල්ස්", "කොනිචිවා ඈන්" යන ඇනිමේ කතාවක් ලෙස ජනප්‍රිය විය.

බාහිර සබැඳුම්
http://anne.honeytart.com/
http://www.cs.cmu.edu/~rgs/anne-table.html
http://www.youtube.com/watch?v=ymXbhAyLuDo
http://lmmresearch.org/
http://www.ryerson.ca/mlc/anne/inside1.html

චරිත කතා

ඈන් ෂ'ලි


Cesare Lombrosso (d. Ezechia Marco Lombroso; 6 Kasım 1835 – 19 Ekim 1909), İtalyan kriminolog ve hekim.

İtalyan Pozitivist Kriminoloji Okulu'nun kurucusu, genelde kriminolojinin babası olarak bilinir. Lombrosso, suçun insan doğasının bir karakter özelliği olduğunu savunan, var olan klasik okulu reddetmiştir. Bunun yerine, fizyonomiden, yozlaşma teorisinden, psikiyatriden, Sosyal Darwinizmden elde ettiği konseptleri kullanarak Lombrosso'nun oluşturduğu antropolojik kriminoloji teorisi temelde suçun irsi (kalıtsal) olduğunu ve "suçlu doğan" birinin fiziksel kusurlar ile tanımlanabileceğini belirtmiştir. Bazı insanların doğuştan suça eğilimli olduğunu, bu kişilerin bir takım ruhsal anormallikler sergilediğini ve suçlu insanların, kafa yapılarından hemen tanınabileceğini iddia etmiştir. Ona göre, doğuştan suçlu kişiler ile ilkel ataları arasında kalıtımsal bir bağ vardır. Bir şekilde ilkel atalarına çekmişlerdir. Araştırma sonuçlarından 2 ilginç örnek; dolandırıcılık suçu işleyen insanların genellikle kısa boylu ve şişman olduklarını eğer bu tipe uygun değilse dolandırıcıların birçoğunun gözlerini kırpmak gibi çeşitli tiklere sahip olduğu sonucuna varmıştır.

Eserleri
Lombroso, C. "Criminal Man" Duke University Press Books (6 Temmuz 2006)

1835 doğumlular
Verona doğumlular
1909 yılında ölenler
İtalyan ateistler
Yahudi asıllı İtalyanlar
İtalyan kriminiloglar
19. yüzyılda İtalyanlar
Nörobilim tarihi
Psikiyatri tarihi
Kurgusal olmayan eserler veren İtalyan yazarlar
Yahudi ateistler
Spiritüalistler
Torino Üniversitesi öğretim üyeleri
Parapsikologlar

Cesare Lombroso


منصورية هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء المتن في محافظة جبل لبنان.

أعلام

 وديع الصافي

انظر أيضًا
ميدان سباق الخيل في بيروت

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء المتن
أماكن مأهولة في لبنان
مدن لبنان
مواقع أثرية رومانية في لبنان
مواقع أثرية في لبنان

منصورية (المتن)


Parcul din satul Miclești, raionul Criuleni, este amplasat la 30 km vest de centrul raional Orhei și la 32 km de Chișinău. Are o suprafață de 2 ha și este o arie protejată din Republica Moldova, reprezentând un monument de arhitectură peisagistică. Se află pe teritoriul și în administrarea Școlii medii din Miclești.

Istoric
În Moldova medievală, moșiile satelor erau stăpânite de boieri. Miclești nu a făcut excepție, moșia acestui sat fiind în stăpânirea juristului Andronache Donici (1760–1829), membru al familiei Donici. Andronache se căsătorește cu fiica banului Darie Donici în 1793 și primește de la acesta zestre moșia Miclești. Andronache se mută de la moșia sa de la Ialoveni la Miclești și stăpânește moșia până în 1820, când proprietar devine I. Donici, asesor colegial în Orhei.

În ultimii ani ai secolului al XIX-lea Andronache Donici își construiește un conac pe terenul de la marginea satului și amenajează în fața acestuia un scuar cu plante exotice, preponderent conifere. În mijlocul scuarului a săpat o fântână cu un colac de fontă. În stânga și în spatele conacului, boierul dispune sădirea unui parc dendrologic în stil regulat. La ieșirea din conac pe ușa din spate, a fost amenajată o alee scurtă formată din Pinus nigra și Acer platanoides, care conduce în parc. Conacul se află în stare bună, supraviețuind datorită școlii care funcționează aici. Sătenii au cumpărat conacul de la ultimul său proprietar, Leonid Vartic, în 1940 pentru a transforma clădirea în școală.

În 1948, conacul devenind neîncăpător pentru numărul crescând de elevi, autoritățile au luat decizia de a construi o aripă din contul parcului auxiliar. Au fost defrișați o bună parte din arbori cu această ocazie. Acum, parcul a fost redus la o jumătate de hectar din suprafața originală, dar cuprinde administrativ și cele 1,5 ha formate de conac, aripa acestuia și câțiva arbori plantați aleatoriu.

Dendroflora

Aspectul estetic al parcului a fost profund afectat de construirea anexei la conac. Cu toate acestea, parcul este îngrijit de elevii și profesorii de la Școala medie. Unele specii de conifere care s-au uscat au fost înlocuite de exemplare tinere din aceeași specie.

Parcul era protejat de un gard viu din glădiță cu spini lungi, numiți de săteni "salcâmi boierești". În fața conacului în trecut era plantată o vie și o livadă, acestea dispărând între timp, fiind înlocuite de casele oamenilor.

Arborii plantați de Andronache Donici datează din anii 1810. Printre speciile de arbori și arbuști atestați în parc se numără:
Acer platanoides
Acer pseudoplatanus
Acer campestre
Aesculus hippocastanum
Juglans regia
Fraxinus excelsior
Populus alba
Populus pyramidalis
Ulmus pumila
Ulmus laevis
Cerasus avium
Tilia tomentosa
Buxus sempervirus
Pyrus communis
Robinia pseudacacia
Abies nordmanniana
Pinus nigra
Picea abies
Biota orientalis

Galerie de imagini

Referințe

Bibliografie

Legături externe

Miclești
Raionul Criuleni
Miclești, Parcul

Parcul din satul Miclești


Source-Seine es una comuna francesa situada en el departamento de Côte-d'Or, de la región de Borgoña-Franco Condado.

Historia
Fue creada el 1 de enero de 2009, en aplicación de una resolución del prefecto de Côte-d'Or de 30 de septiembre de 2008 con la unión de las comunas de Blessey y Saint-Germain-Source-Seine, pasando a estar el ayuntamiento en la antigua comuna de Blessey.

Demografía

Los datos entre 1800 y 2006 son el resultado de sumar los parciales de las dos comunas que forman la nueva comuna de Source-Seine, cuyos datos se han cogido de 1800 a 1999, para las comunas de Blessey y Saint-Germain-Source-Seine de la página francesa EHESS/Cassini. Los demás datos se han cogido de la página del INSEE.

Composición

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Côte-d'Or

Source-Seine


විවෘත ජාලය (ඉංග්‍රීසි: The Open Network) හෝ කලින්, ටෙලිග්‍රෑම් විවෘත ජාලය (ඉංග්‍රීසි: Telegram Open Network) යන දෙකෙහිම කෙටි යෙදුම (ඉංග්‍රීසි: TON) යනු බ්ලොක්චේන් පාදක විමධ්‍යගත පරිගණක ජාල තාක්‍ෂණයකි. මෙම ව්‍යාපෘතිය මුලින් ටෙලිග්‍රෑම් කණ්ඩායම විසින් සංවර්ධනය කළ නමුදු 2020 වෙසක් මාසයේදී, එ.ජ. සුරැකුම්පත් හා විනිමය අධිකාරය සමඟ නඩු කීමෙන් පසු ඉවත් විය.

මෙයට TON අථත්‍ය යන්ත්‍රය (TVM හෝ TON VM) අයත් වේ.

ඉතිහාසය
2013 දී ටෙලිග්‍රෑම් මැසෙන්ජර් නිකුත් වූ දා සිට, එහි ප්‍රධාන විධායක නිලධාරී පවෙල් ඩුරොව් අවධාරණය කරන ලද්දේ ක්‍ෂණික පණිවිඩ මෘදුකාංගයෙහි වෙළඳ දැන්වීම් අඩංගු නොවන බවයි. එ.ජ. සුරැකුම්පත් හා විනිමය අධිකාරය (SEC) v. Telegram suit (2020) ආශ්‍රිත ලේඛනවලට අනුව, 2017 වන විට, ස්වයං අරමුදල් සහිත ආරම්භක සමාගමට සේවාදායක සහ සේවා සඳහා ගෙවීමට මුදල් අවශ්‍ය විය. ඩුරොව් ව්‍යාපාර ප්‍රාග්ධන මූල්‍යකරණය ගැන සලකා බැලූ නමුත් ගැටළු විසඳන තෙක් එයට නොයාමට තීරණය කළේය. 2017 උඳුවප් මස මැද බ්ලූම්බර්ග් සම්මුඛ සාකච්ඡාවේදී, ඩුරොව් ප්‍රකාශ කළේ ටෙලිග්‍රෑම් 2018 මුල දී මුදල් ඉපැයීම ආරම්භ කරන බවයි. සමාගම විසින් විවෘත ජාලය (ඉංග්‍රීසි: The Open Network) හෝ ටෙලිග්‍රෑම් විවෘත ජාලය (ඉංග්‍රීසි: Telegram Open Network) (TON) නමින් බ්ලොක්චේන් ව්‍යාපෘතියක් දියත් කිරීමට සැලසුම් කර ඇති බව සහ එහි ඒකකය ග්‍රෑම් (ඉංග්‍රීසි: Gram) (ක්‍රිප්ටෝමුදල්) බව ටෙච්ක්‍රන්ච් තහවුරු කර ඇත.

2018 දුරුතු මාසයේ දී, පිටු 23 කින් යුත් ධවල පත්‍රිකාවක් සහ පිටු 132 කින් යුත් සවිස්තරාත්මක තාක්‍ෂණික පත්‍රිකාවක් ව්‍යාපෘතියට යම් ආලෝකයක් ලබා දුන්නේය. ලේඛන වලට අනුව, ඩුරොව්ස් විසින් දැනට පවතින ටෙලිග්‍රෑම් පරිශ්‍රීලක පදනම TON වෙත ආකර්ෂණය කර ගැනීමට සහ ක්‍රිප්ටෝමුදල් බොහෝ සෙයින් ප්‍රවර්ධනය කර, එය විශාලතම බ්ලොක්චේන් සේවාවක් බවට පත් කිරීමට සැලසුම් කර ඇත. වීචැට්, ගූගල් ප්ලේ හෝ ඇප් ස්ටෝර් ආදියට සමාන වන විමධ්‍යගත යෙදුම් සහ සේවා වේදිකාවක් ලෙස TON විස්තර කර ඇත. තවද, පරිමාණනයට මෙන්ම තත්පරයකට ගනුදෙනු දස ලක්‍ෂ ගණනක් හැසිරවීමට ඇති හැකියාව හේතුවෙන් වීසා සහ මාස්ටර්කාඩ් වැනි ගෙවීම් සේවා සඳහා විමධ්‍යගත විකල්පයක් ලෙස ද දක්වා ඇත. TON සඳහා කේත සමුදාය සාදන ලද්දේ ටෙලිග්‍රෑම්  හි සංවර්ධකයා වන නිකොලායි ඩුරොව් විසිනි. කෙටුම්පත සහ පවෙල් ව්‍යාපෘතියේ ප්‍රසිද්ධ චරිතය බවට පත් විය.

ග්‍රෑම් පෞද්ගලික විකිණීම
මැසෙන්ජර් සහ බ්ලොක්චේන් ව්‍යාපෘතිවල සංවර්ධනය සඳහා අරමුදල් සැපයීමට පෞද්ගලික ග්‍රෑම් පිරිනැමීමක් හරහා ආයෝජන ආකර්ෂණය කර ගැනිණි. මෙයට පියවර දෙකක නෛතික පරිපාටියක් භාවිතා විය. TON දියත් කළ පසු ආයෝජකයින්ට ටෝකන ලැබීමට සැලසීම සඳහා ග්‍රෑම් මිලදී ගැනීමේ ගිවිසුම අනාගත ගිවිසුමක් ලෙස ව්‍යුහගත කරන ලද අතර අලෙවි කරනු ලැබුවේ ප්‍රතීත ආයෝජකයින්ට පමණක් බැවින් 1933 සුරැකුම්පත් පනතේ නියාමනය ඩී යටතේ සුරැකුම්පත් ලෙස ලියාපදිංචියෙන් මෙම පිරිනැමීම නිදහස් කරන ලදි. තවද, TON ක්‍රියාත්මක වූ පසු ග්‍රෑම් සඳහා උපයෝගිතා තිබිය හැකි නිසා සුරැකුම්පත් ලෙස නොසැලකිණි. ගිවිසුම කෙටුම්පත් කරන ලද්දේ ප්‍රධාන එ.ජ. නීති සමාගමක් වන ස්කැඩන් විසිනි.

පිරිනැමීම වට දෙකකින් යුක්ත වූ අතර, ඒ සෑම එකක්ම ඩොලර් දස ලක්‍ෂ 850 ක් විය. රුසියානු තාක්‍ෂණික ප්‍රවෘත්ති අඩවියක් පළමු වටය ගණනය කළේ ඩොලර් සිය කෝටි 2.25 ක ටෝකන; ඩොලර් 0.38 බැගින්, අවම මිලදී ගැනීම ඩොලර් දස ලක්‍ෂ 20 ක් ලෙස ය. දෙවැන්න, ඩොලර් සිය කෝටි 640 ක ටෝකන; ඩොලර් 1.33 බැගින්, අවම මිලදී ගැනීම ඩොලර් දස ලක්‍ෂයක් ලෙසයි. 2018 බක් මස වන විට, සමාගම එවකට පැවතුනු ICO හරහා ඩොලර් සිය කෝටි 1.7 ක් රැස් කර ඇති බව වාර්තා විය. කෙසේ වුවද, සමාගමේ නිලධාරීන් ICO සම්බන්ධයෙන් කිසිදු ප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශයක් කර නැත. 2018 වසන්තය වන විට, එකම නිල තොරතුරු මූලාශ්‍ර වූයේ ටෙලිග්‍රෑම් විසින් එ.ජ. සුරැකුම්පත් හා විනිමය අධිකාරය වෙත ගොනු කළ D ආකෘති පත්‍ර දෙකයි.

සංවර්ධනය
TON හි සංවර්ධනය සමස්ත කාලය පුරාවට විනිවිද නොවන සහ සම්පූර්ණයෙන්ම හුදකලා අන්දමකින් සිදු විය. 2018 අවසාන කාර්තුවේ දී ප්‍රධාන ජාලය දියත් කිරීම සඳහා අත්හදා බැලීමේ ජාලය දෙවන කාර්තුවේ දී දියත් කිරීමට මුලින් නියමිතව තිබුණ නමුත් සන්ධිස්ථාන කිහිප වතාවක් කල් දැමිණි. 2019 දුරුතු මාසයේ දී testnet දියත් කරන ලද්දේ සැලැසුමෙන් අඩ වසරක අපගමනයකිනි. වෙසක් මාසයේදී සමාගම විසින් TON බ්ලොක්චේන් ජාල අනුග්‍රාහකයේ සැහැල්ලු අනුවාදය නිකුත් කරන ලදි. බිනර මාසයේදී සමාගම විසින් ගිට්හබ් වෙත TON නෝඩ් සඳහා වන සම්පූර්ණ මූලාශ්‍ර කේත නිකුත් කරන ලද අතර, එමඟින් පූර්ණ නෝඩයක් දියත් කිරීමට සහ testnet ගවේශනය කිරීමට අවස්ථාව උදා විය. මේ අනුව, TON ප්‍රධාන ජාලය දියත් කිරීම වප් මස 31 වන දිනට නියමිත විය.

SEC සහ ටෙලිග්‍රෑම්
සුරැකුම්පත් හා විනිමය අධිකාරයට ග්‍රෑම් පෞද්ගලික අලෙවිය ගැන කනස්සල්ලක් ඇති වූ බැවින් නොබෝ දිනකින් ටෙලිග්‍රෑම් සමාගම සම්බන්ධ කර ගෙන මාස 18 ක් පුරාවට සාකච්ඡා කළ ද දෙපාර්ශ්වයම අවබෝධයකට පැමිණියේ නැත. TON දියත් කිරීමට සති කිහිපයකට පෙර, 2019 වප් මස 11 වන දිනයේ දී සුරැකුම්පත් හා විනිමය අධිකාරය ග්‍රෑම් බෙදා හැරීම වැළැක්වීම සඳහා තාවකාලික සීමා කිරීමේ නියෝගයක් ලබා ගන්නා ලදි. නියාමකයා පවසා සිටියේ ආරම්භක ග්‍රෑම් ගැනුම්කරුවන් ප්‍රාරක්‍ෂකයින්ට සමානව ක්‍රියා කරන බවත්, බෙදා හැරීමෙන් පසු ග්‍රෑම් නැවත විකිණීම සුරැකුම්පත් ලියාපදිංචි නොකළ බෙදාහැරීමක් වනු ඇති බවත් ය.

ටෙලිග්‍රෑම් සහ සුරැකුම්පත් හා විනිමය අධිකාරය අතර දීර්ඝ නෛතික සටනකින් පසු, ග්‍රෑම් විකිණීම, ආරම්භක ගැනුම්කරුවන්ට බෙදා හැරීම සහ අනාගතයේ නැවත විකිණීම යන්න ග්‍රෑම් ද්විතීයික වෙළඳපොළට බෙදා හැරීම ලියාපදිංචි නොකළ සුරැකුම්පත් පිරිනැමීමක තනි "පරිපාටියක්" ලෙස බැලිය යුතු බවට වන එ.ජ. සුරැකුම්පත් හා විනිමය අධිකාරයේ දැක්මට නිව් යෝර්ක් දකුණු දිස්ත්‍රික්කය සඳහා එක්සත් ජනපද දිස්ත්‍රික් උසාවියේ විනිසුරු පී. කෙවින් කැස්ටල් එකඟ විය. නිකුත් කරන "සුරැකුම්පත්" සමන්විත වූයේ ගිවිසුම් කාණ්ඩ, අපේක්‍ෂණ සහ උනන්දුවක් දක්වන මහජනතාවට ටෝකන විකිණීම සහ බෙදා හැරීම වටා වන අවබෝධතා මත මිස ග්‍රෑම් මතම නොවේ. මෙහි දී, ආරම්භක ගැනුම්කරුවන් ටෝකන පරිභෝජනය කිරීම වෙනුවට නැවත විකිණීමට සැලසුම් කරන ප්‍රාරක්‍ෂකයින් ලෙස ක්‍රියා කර ඇත. එක්සත් ජනපද පුරවැසියන් ද්විතීයික වෙළඳපොළේ ග්‍රෑම් මිලදී ගැනීම වැළැක්වීමට ටෙලිග්‍රෑම් සතුව මෙවලම් නැති බැවින්, එක්සත් ජනපදයේ සහ ඉන් පිටත සිටින ගැනුම්කරුවන් සඳහා ග්‍රෑම් බෙදාහැරීමේ සීමා බලාත්මක විය.

අධිකරණ තීන්දුවෙන් පසුව, ටෙලිග්‍රෑම් විවෘත ජාලයේ කණ්ඩායම නිවේදනය කරන ලද්දේ 2020 බක් මස 30 වන දිනය වන විට ව්‍යාපෘතිය දියත් කිරීමට නොහැකි වනු ඇති බවයි. TON සමඟ ටෙලිග්‍රෑම් හි ක්‍රියාකාරී මැදිහත්වීම අවසන් කරන බව 2020 වෙසක් මස 12 වන දින, පවෙල් ඩුරොව් නිවේදනය කළේය. පොසොන් මස 11 වන දින, සමථයකට පත් වෙමින් ග්‍රෑම් මිලදී ගැනීමේ ගිවිසුම්වල "අවසන් කිරීමේ මුදල්" ලෙස ඩොලර් සිය කෝටි 1.22 ක් ආපසු දීමට සහ සුරැකුම්පත් සහ විනිමය අධිකාරය වෙත ඩොලර් දස ලක්‍ෂ 18.5 ක දඩයක් ගෙවීමට මෙන්ම ඉදිරි වසර තුන තුළ සංඛ්‍යාංක වත්කම් නිකුත් කිරීමට සැලසුම් කර ඇත්නම්, සුරැකුම්පත් හා විනිමය අධිකාරයට දැනුම් දීමට ද සමාගම එකඟ විය. විනිසුරුවරයා පොසොන් මස 26 වන දා බේරුම්කිරීම අනුමත කළේය. "නව සහ නව්‍ය ව්‍යාපාර අපගේ ප්‍රාග්ධන වෙළඳපොළ වලට සහභාගී වීම සාදරයෙන් පිළිගන්නා නමුත් ෆෙඩරල් සුරැකුම්පත් නීතිවල ලියාපදිංචි අවශ්‍යතා ඔවුන්ට උල්ලංඝනය කළ නොහැකියි" යනුවෙන් සුරැකුම්පත් හා විනිමය අධිකාරයේ ප්‍රකාශකයා සඳහන් කළේය. ටෙලිග්‍රෑම් පසුව TON අත්හදා බැලීමේ ජාලය වසා දමා ඇත.

2020 දී, ටෙලිග්‍රෑම් විසින් TON ආයෝජකයින්ට ඩොලර් දස ලක්‍ෂ 770 ක් ආපසු ගෙවා ඩොලර් දස ලක්‍ෂ 443 ක් 10% පොලියට වසරක ණයක් බවට පරිවර්තනය කර එහි මුළු වගකීම ඩොලර් දස ලක්‍ෂ 625.7 ක් දක්වා උත්තරණය කර ඇත. 2021 මැදින් මස 10 වන දින, සමාගම විසින් 2021 බක් මස 30 වන විට ආපසු ගෙවිය යුතු ණය පියවා ගැනීම සඳහා ඩොලර් සිය කෝටියක් වටිනා වසර 5 ක බැඳුම්කර නිකුත් කර ඇත.

ටෙලිග්‍රෑම් ලිපිය
2020 වෙසක් මස දී, ව්‍යාපෘතිය උදෙසා ටෙලිග්‍රෑම් හි කැපවීම අපැහැදිලි වූ විට, අනෙකුත් ව්‍යාපෘති මෙහි තාක්‍ෂණය දියුණු කිරීමට පටන් ගන්නා ලදි.

2021 උඳුවප් මාසයේදී පවෙල් ඩුරොව් මෙසේ ලිවීය.

Ton.org සටහන:

2020 වෙසක් මස 7 වන දින දියත් කරන ලද,   යනු ටෙලිග්‍රෑම් විවෘත ජාල තාක්‍ෂණය අඛණ්ඩව සංවර්ධනය කරන තවත් ව්‍යාපෘතියකි. එහි කේත GNU GPL යටතේ ප්‍රසිද්ධ කර තිබෙන අතර 2021 දුරුතු මස වන විට ව්‍යාපෘතියෙහි ප්‍රජාව පුද්ගලයින් 30,000 ක් දක්වා වර්ධනය වී ඇත. නොමිලේ TON හි ටෝකන "TON ක්‍රිස්ටල්" හෝ "TON" නමින් ජාලයට දායක වීම වෙනුවෙන් ත්‍යාගයක් ලෙස බෙදා හරිනු ලැබේ. දියත් කරන මොහොතේ නිකුත් කරන ලද ටෝකන සිය කෝටි පහෙන්, 85% ක් පරිශ්‍රීලකයින් සඳහා ද, 5% වලංගුකරුවන් සහ 10% සංවර්ධකයින් වෙනුවෙන් ද වෙන් කර ඇත. (TON බ්ලොක්චේන් සඳහා අතරමැදි TON මෙහෙයුම් පද්ධතියේ සංවර්ධකයා වන TON ලැබ්ස් සඳහා වෙන් වූ 5% ක් ද ඇතුළුව). නිදහස් TON හි අත්‍යවශ්‍ය කොටස වන මෙය 2021 දී  ලෙස නැවත නම් කරන ලදි.

නිර්දේශ

C++ මඟින් කේතිත නිදහස් මෘදුකාංග
බ්ලොක්චේන්
ක්‍රිප්ටෝමුදල්
Blockchains
Free software programmed in C++
Cryptocurrencies

ටෙලිග්‍රෑම් විවෘත ජාලය


Aderus dilatipes é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1953.

Distribuição geográfica
Habita em Madagascar.

Referências

dilatipes
Coleópteros de Madagascar
Insetos descritos em 1953
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus dilatipes