Grčko-armenski jezik (ili Helensko-armenski) jest hipotetski jezik iz kojeg su se razvili grčki (helenski jezici) i armenski (armenski jezici). Smatra se da je jezik mogao postojati, ali njegovo postojanje nije općeprihvaćeno. Vrijeme u kojem bi se govorio bilo bi u trećem tisućljeću prije Krista i jedva bi se razlikovao od kasnoga indoeuropskog prajezika ili, također hipotetskoga, grčko-arijskog.

Povijest koncepta
Grčko-armenska hipoteza pojavila se 1924. godine, Holger Pedersen primijetio je da armenski i grčki imaju više zajedničkih riječi nego što ih armenski ima s bilo kojim drugim indoeuropskim jezikom. Tijekom srednjih i kasnih 1920-ih Antoine Meillet nastavio je morfološku i fonološku usporedbu dvaju jezika zaključivši da su njihovi prajezici bili narječja kojima se govorilo u prostoru geografski vrlo blisku području njihova jezika-roditelja, indoeuropskoga prajezika. Meilletova je hipoteza postala popularna nakon izdavanja njegove knjige Esquisse d'une grammaire comparée de l'arménien classique.

Solta nije išao tako daleko da je pretpostavio postojanje grčko-armenskog prajezika, ali smatra da je grčki leksički i morfološki najbliži armenskom. Eric Hamp podržava hipotezu o grčko-armenskom, a James Clackson smatra da su dokazi neuvjerljivi i drži da je armenski dio veće grčko-arijske grupe.

Evaluacija ove hipoteze vezana je uz analizu indoeuropskih jezika, poput frigijskoga ili anatolijskih jezika, koji su se rabili u prostoru između područja grčkoga i armenskoga jer bi trebali imati obilježja koja posreduju između ovih dvaju jezika, ali oni su jako slabo dokumentirani. Iako je grčki jako rano posvjedočen pa možemo sa sigurnošću ustvrditi da se grčkim prajezikom govorilo u 3. tisućljeću prije Krista, povijest armenskoga nerazumljiva je, prvi zapis jest prijevod Biblije iz 5. st. poslije Krista. Armenski ima puno posuđenica koje pokazuju znakove duga kontakta s grčkim i indoiranskim jezicima, posebno satemskim jezicima. Također, iako i armenski i starogrčki imaju bezvučne aspirante, oni potječu od različitih praindoeuropskih serija ploziva (armenski od bezvučnih ploziva, a grčki od zvučnih aspiranata).

Godine 2005. grupa jezikoslovaca i statističara, uključujući Luay Nakhleh, Tandy Warnow, Donalda Ringea i Stevena N. Evansa, upotrijebili su metode kvantitativnoga filogenetskog jezikoslovlja i otkrili da grčko-armensku podskupinu podupire pet postupaka – maksimalna štedljivost, ponderirana u odnosu na neponderiranu maksimalnu kompatibilnost, susjedsko pridruživanje i naširoko kritizirana binarna leksička tehnika kodiranja (osmislili Russell Gray i Quentin D. Atkinson).

Povezan je problem postojanje balkanske grupe indoeuropskoga prajezika koja bi uključivala i albanski te neke izumrle jezike poput frigijskoga. Grupu podržava leksičko-statistička metoda Hansa J. Holma.

Izvori

Indoeuropski jezici
Grčki jezik
Armenski jezici

Grčko-armenski jezik


إجليل (أو جليل) هي قرية مهجرة، قامت على ساحل البحر الأبيض المتوسط، على بعد 10 كم شمال يافا. تهجّر سكان القرية أثناء حرب 1948. تتقاسم أرض القرية اليوم كل من المدن هرتسليا ورمات هشارون، وجليل يام.

القرية قبل عام 1948
أقيمت القرية في فترة الحكم العثماني حول قبر الشيخ صالح عبد الجليل، الذي سميت على اسمه. أما الاسم جليل يام فقد ذكر في الكتب السامرية ، ويعتقد أنه تم حفظه في اسم القرية. كان سكان القرية مسلمين، واعتاشوا على الزراعة وصيد السمك. في فترة الانتداب البريطاني تم تقسيم القرية إلى قسمين - إجليل الشمالية وإجليل القبلية (الجنوبية)، التي شكّلت القسم الأكبر.

في العشرينات من القرن ال20 تم شراء قسم من أراضي القرية من قبل المهاجرين اليهود، وبعد ذلك بنيت عليها (بالإضافة إلى أراض اشتريت من قرى مجاورة، مثل الحرم) المدن هرتسليا ورامات هاشارون (وقتها، كانت حارة باسم «عير هشالوم») وجليل يام. في عام 1945، بلغ عدد سكان القرية ما يقارب ال870 نسمة.

كانت القرية تقع على قمة تل، مشرفة على ساحل البحر الأبيض المتوسط من جهة الغرب، وعلى امتداد شاسع من السهل الساحلي من جهة الشرق. وكانت إجليل القبلية (الجنوبية) تقع على بعد 100 متر إلى الجنوب الغربي من شقيقتها قرية إجليل الشمالية. وقد سميت بهذا الاسم تيمنا بالشيخ صالح عبد الجليل، الذي كان ضريحه \ مقامه قائما في الموقع ويعود تاريخ ضريحه إلى نهاية القرن التاسع عشر على الأقل .وكان سكانها جميعهم من المسلمين في ذلك الوقت، وكانت منازلهم مبنية بالطوب أو بالاسمنت ومتجمعة على نحو غير وثيق في ثلاث حارات تفصل بينها أراض خالية ما لبثت أن امتلأت، بالتدريج بالبناء الحديث. كان تلامذة القرية يؤمون مدرسة إجليل الشمالية وكان عدد تلامذة القريتين نحو 64 تلميذا في سنة 1945. ولقد أتاحت طبيعة المنطقة ذات التربة الرملية، لسكان إجليل القبلية أن يزرعوا الفاكهة، ولا سيما الحمضيات. في 1944\1945، كان ما مجموعه 923 دونما مخصصا للحمضيات الموز، و 7087 دونما للحبوب، و 85 دونما مرويا أو مستخدما للبساتين. وقد اهتم سكان القرية بصيد السمك، إضافة إلى الزراعة. وعلى بعد اهتم سكان القرية بصيد السمك إضافة إلى الزراعة. وعلى بعد نحو كيلومتر إلى الشمال الغربي من القرية يقع تل مكميش الذي نقب في الفترة بين سنتي 1977 - 1980. وقد كشفت التنقيبات أن الثامن للميلاد، يتخلل ذلك أربع فجوات زمنية تدل على هجر القرية لفترات متقطعة.

احتلال القرية وتطهيرها عرقيا
ورد في (تاريخ الهاغاناه) أن اجتماعا عقد في بتاح تكفا، في أواخر سنة 1947 أو أوائل سنة 1948، بين ممثلين عن الهاغاناه وبين مخاتير بعض القرى المجاورة عبر فيه المخاتير عن (رغبتهم في السلام). وذكر أن مختار إجليل القبلية كان بين المجتمعين، لكن يبدو أن الاجتماع لم يغن شيئا في ضمان أمن القرية. ويقول المؤرخ الإسرائيلي بين موريس إن سكان القرية نزحوا عنها في 3 نيسان\ أبريل 1948، خوفا من هجوم يهودي. ويزعم (تاريخ الهاغاناه) أنهم غادروها من جراء ضغط بعض رجال الميليشيا العرب. وفي ذلك الوقت، كانت كل المنطقة الواقعة بين تل أبيب وهيرتسليا قد أخليت تماما من سكانها العرب.
بعد مرور فترة غير قصيرة من الحرب، أصبحت إجليل القبلية معسكر للسجناء العرب الذين أسرتهم الهاغاناه. وقد نقل مراسل (نيويورك تايمز) في 11 تشرين الأول\ أكتوبر، (أن نحو نصف ال 5000 أسير عربي، الذين أسرهم الجيش الإسرائيلي منذ أيار\ مايو، محتجز في مخيم نصب بسرعة على رمال وعشة في واد صغيرة مجاور لهذه القرية التي كانت ذات يوم عربية) وكان المخيم يبعد قليلا عن طريق تل أبيب- حيفا، على بعد بضع مئات من الأمتار من البحر، وكان يشتمل على أكثر من 200 خيمة كبيرة. وقد ذكر المراسل أنه (حتى سلطات المخيم ليست متأكدة من عدد (السجناء) الذين كانوا من أفراد الجيوش العربية فعلا). وكان في جملتهم نحو 250 فلسطينيا ألقي القبض عليهم بعد الاستيلاء على قراهم.

القرية اليوم
يستخدم الموقع مكبا للنفايات، ومن العسير تمييز القرية الأصلية. وثمة على رقعة صغيرة من التل لم تغلب النفايات عليها بعد، بقايا منازل حجرية قرب صهريج لتخزين البنزين، هذا فضلا عن أجمة من النباتات البرية والصبار. وعلى بعد نحو 100 متر شرقي الصهريج يقوم منزل مهجور بالقرب من بقايا بناء مهدم تهديما كاملا.

مراجع

قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قرى يافا
قضاء يافا

إجليل


ඔස්ට්‍රියාව නිල වශයෙන් ඔස්ට්‍රියා සමුහාණ්ඩුව ලෙස හඳුන්වයි. එය මධ්‍යම යුරෝපයේ මිලියන (2023) 9.1 ජනගහනයක් වාසය කරන රටකි.

එරට මායිම් වන්නේ උතුරින් ජර්මනිය හා චෙක් ජනරජයත්, නැගෙනහිරින් ස්ලවෑකියා හා හන්ගේරීයාවත්, දකුණින් ස්ලෝවෙකියාව හා ඉතාලියත්, බටහිරින් ස්විට්සර්ලන්තය හා ලිවෙන්ස්ටෙයින්ද වේ. ඔස්ට්‍රියාව වර්ග කි.මි. 83,883 (වර්ග සැතපුම් 32,385) ප්‍රදේශයක පැතිරී ඇති අතර එහි සෞම්‍ය දේශගුණයක් පවතී. ඇල්ප්ස් කඳු නිසා ඔස්ට්‍රියාව කඳු වලින් ගහනය.

රටින් 32% ක් මීටර් 500 (අඩි 1640) පහළින් ඇති අතර එහි උසම ස්ථානය මීටර් 3797 (අඩි 12,457) පමණ වේ. බහුතරයක් ජනයා ජර්මානු බස කථා කරන අතර එය රාජ්‍ය භාෂාව ද වේ. අනෙකුත් භාෂාවන් වන්නේ ක්‍රොඒෂියන්, හංගේරියන් සහ ස්ලොවේක්ය.

යුරෝපා රටවල්

ඔස්ට්‍රියාව


An Microchilus curviflorus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Ormerod. An Microchilus curviflorus in nahilalakip ha genus nga Microchilus, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 M. c. azulitae
 M. c. curviflorus

Mga kasarigan

Microchilus (Orchidaceae)

Microchilus curviflorus


Alain de Benoist () eseist și filozof francez. Este considerat drept fondatorul ideologii Noii Drepte europene, totodată conducător al think-tankului Grupul de cercetare și de studiu al civilizației europene (GRECE).

Viziuni
Fiind apropiat la început mișcărilor franco-algeriene la începutul scrierilor sale din 1970, ulterior a trecut la atacuri asupra globalizării, imigrației în masă și a liberalismului, ca fiind în cele din urmă fatale pentru existența Europei prin diviziunea și defectele sale.

Benoist se opune liberalismului de tip american, considerat de el ca fiind impus după cel de-al doilea război mondial, cât și așa numita idee de "melting pot".

El se opune lui Jean-Marie Le Pen, chiar dăcă mulți oameni influențați de Benoist îl suportă. Se opune de asemenea, imigrației arabilor în Franța. Favorizează etnopluralismul, în care, organic, culturile și națiunile trebuie să se dezvolte independent.

Benoist este, de asemenea, un susținător al ideii federalismului integral, în care statul națiunii este depășit, dând drumul identităților regionale și celui continental comun simultan.

Benoist se consideră atât la stânga cât și de dreapta politică, deși critică democrația liberală modernă.

Thomas Sheehan argumentează că Benoist a dezvoltat o nouă formulare a fascismului (adică Benoist e fascist).

Benoist se opune creștinismului ca fiind intolerant, teocratic și pornit pe persecuții.

Lucrări
Benoist a publicat numeroase lucrări în domeniul arheologiei, tradițiilor populare, istoriei religiilor. A publicat peste 50 de cărți și peste 3 mii de articole, care au fost traduse în aproape 20 de limbi. El a primit o educație juridică, filosofică și teologică.

Note

Bibliografie
 Fascism, edited by Roger Griffin (1995), pp. 346–348.
 The Beast Reawakens by Martin A. Lee (1997), pp. 208–213.
 Biographical Dictionary of the Extreme Right Since 1890 (1990), edited by Philip Rees, pp. 29–30.

Lectură suplimentară
 Jonathan Marcus, The National Front and French Politics, New York: New York University Press, 1995, pp. 22–4, 151.

Legături externe

Nașteri în 1943
Filozofi francezi
Eseiști francezi
Geopoliticieni
Noua Dreaptă Europeană
Neopăgâni
Naționalism paneuropean

Alain de Benoist


Jacques-François de Corday d'Armont (getauft 2. September 1737 in Mesnil-Imbert (heute Teil von Le Renouard, Département Orne); † 30. Juni 1798 in Barcelona) war ein französischer Adliger und Vater von Charlotte Corday, der Mörderin von Jean-Paul Marat.

Leben

Jacques-François de Corday d'Armont entstammte einer Familie des alten normannischen Kleinadels und war das sechste Kind von Jacques-Adrien de Corday (* 1704; † 1795) und Marie-Renée-Adélaïde de Belleau de la Motte (* 1711; † 1800). Schon als junger Mann schlug er nach Familientradition eine militärische Laufbahn ein und wurde 1757 Oberleutnant im La Fère-Infanterieregiment, beendete aber bereits 1763 den Armeedienst wieder. Er kehrte in seinen Geburtsort Mesnil-Imbert heim und schloss am 14. Februar 1764 eine Ehe mit seiner etwa gleichaltrigen Cousine Charlotte-Jacqueline-Marie de Gautier, der Tochter von Jacques de Gautier, Herr von Authieux und Mesnival, und von Marie-Aimée Labbey. Das Ehepaar bekam zwei Söhne und drei Töchter:

 Jacques-François-Alexis (* 15. Januar 1765; † 15. Februar 1809)
 Marie-Charlotte-Jacqueline (* 7. April 1766; begraben 17. August 1774)
 Marie-Anne-Charlotte (* 27. Juli 1768; † 17. Juli 1793), berühmt durch ihre Ermordung von Jean-Paul Marat
 Jacqueline-Jeanne-Éléonore (* 13. April 1770; † 13. April 1806)
 Charles-Jacques-François (* 19. September 1774; † Juli 1795)

Mit ihrem ältesten, in Mesnil-Imbert geborenen Sohn Jacques-François-Alexis zogen die Eheleute Ende 1765 in ein bescheidenes Landhaus in Ronceray bei Le Mans ein, in dem ihre drei Töchter geboren wurden. Um 1774 ließ sich die wenig begüterte Familie wieder in Mesnil-Imbert nieder, wo die zu früh geborene älteste Tochter Marie-Charlotte-Jacqueline im August 1774 im Alter von nur acht Jahren starb und wo einen Monat später der jüngste Sohn Charles-Jacques-François zur Welt kam.

Weil die Verwandten seiner Gattin ihren im Ehevertrag festgeschriebenen Zahlungsverpflichtungen nicht nachkamen, führte Corday d'Armont zuerst einen ärgerlichen Briefwechsel mit den Gautiers und beschritt dann den Klageweg. Gegen das Urteil wurde in Caen berufen, in welche Stadt Corday d'Armont mit seiner Familie deshalb Mitte 1776 umzog. Das teurere Stadtleben zwang ihn aber zu einem noch bescheideneren Lebenswandel und sein Prozess zog sich in die Länge. Seinen ältesten Sohn Jacques-François-Alexis ließ er die Kadettenanstalt von Beaumont-en-Auge besuchen, verpachtete 1778 seine Ländereien, musste dann aber den frühzeitigen Tod seiner Gemahlin verkraften, die am 8. April 1782 in Caen im Kindbett verstarb. Er erreichte nun, dass seine damals 13-jährige Tochter Marie-Anne-Charlotte, die meist kurz als Charlotte Corday bezeichnet wird,  und ihre jüngere Schwester in Caen in der römisch-katholischen Abtei Sainte-Trinité (gewöhnlich Abbaye-aux-Dames genannt) aufgenommen wurden.

Corday d'Armont selbst wählte wieder sein Landgut in Ronceray als Wohnsitz und kaufte eine kleine Heide hinzu, die er agrarisch bewirtschaften ließ. Die Brüder seiner verschiedenen Gattin wollten indessen gar nichts zahlen und das 1787 ergangene letztinstanzliche Urteil sprach ihm nur den Pflichtanteil zu. Die Schätzung der Erbschaftsrechte seiner Ehefrau stellte das Gericht dem Familienrat anheim, der aber den Streitfall nicht lösen konnte.

In Mesnil-Imbert fungierte Corday d'Armont als Syndikus. In einer Schrift L'égalité des partages, fille de la justice wandte er sich 1790 gegen das Erstgeburtsrecht, aufgrund dessen er nicht hatte standesgemäß leben können. Nach der  am 1. März 1791 im Zuge der Französischen Revolution erfolgten Auflösung der Abtei Sainte-Trinité kehrte die 22-jährige Charlotte Corday zu ihrem Vater zurück. Während dieser aber gemäßigt royalistisch gesinnt war, hing seine Tochter mehr republikanischen Ideen an und begrüßte zunächst die Französische Revolution. Im Juni 1791 verließ sie ihren Vater und reiste zu ihrer Tante, Madame  Le Coustellier de Bretteville-Gouville, nach Caen ab.

Die beiden Söhne von Corday d'Armont waren eifrige Royalisten. Der ältere von ihnen, Jacques-François-Alexis, ging Ende 1791 ins Exil nach Spanien, und im Februar 1792 floh auch der jüngere Sohn Charles-Jacques-François in die Emigration. Am 12. Mai 1792 wäre Corday d'Armont beinahe ermordet worden. Er zog nach Caen und nach der am 21. Januar 1793 erfolgten Hinrichtung Ludwigs XVI. aus Sicherheitsgründen nach Argentan um. Seine Tochter Charlotte Corday plante unterdessen das Attentat auf den radikalen und einflussreichen Politiker Jean-Paul Marat, den sie am 13. Juli 1793 in seinem Pariser Domizil erstach, wofür sie vier Tage später guillotiniert wurde. Obwohl Corday d'Armont nichts von dem Mordplan seiner Tochter gewusst hatte, wurde er im Oktober 1793 in ein Kapuzinerkloster eingesperrt, in dem bereits seine betagten Eltern gefangen gehalten wurden. Bald nach deren Entlassung erlangte auch er am 2. Februar 1795 seine Freiheit wieder und war erneut politisch aktiv. 1797 musste er Frankreich verlassen und ging nach Spanien. Er starb im Juni 1798 im Alter von knapp 61 Jahren in Barcelona und wurde dort beigesetzt.

Literatur

 M. Prevost: Corday (Jacques-François de). In: Dictionnaire de Biographie française. Bd.  9 (1961), Sp. 618f.

Weblinks

 Biographie von Jacques-François de Corday d'Armont (französisch)

Adliger (Frankreich)
Person in der Französischen Revolution
Franzose
Geboren 1737
Gestorben 1798
Mann

Jacques-François de Corday d’Armont


Victoria County is the name of several locations:

In Australia:
Victoria County, Western Australia
County of Victoria, South Australia

In Canada:
 Victoria County, New Brunswick
 Municipality of the County of Victoria and the eponymous historical county and census division
 Victoria County, Ontario, amalgamated in 2001 to a single tier municipality named Kawartha Lakes

In Trinidad and Tobago:
 Victoria County, Trinidad and Tobago

in the United States:
 Victoria County, Texas

County name disambiguation pages

Victoria County


Dă-te mare și tare! (titlu original: Be Cool) este un film american din 2005 regizat de F. Gary Gray. Este produs de Danny DeVito. Rolurile principale au fost interpretate de actorii John Travolta, Uma Thurman și Vince Vaughn.

Este bazat pe romanul Be Cool (1999) care este o continuare a romanului Get Shorty (1990) ambele fiind scrise de Elmore Leonard. Romanul Get Shorty a fost ecranizat ca Un mafiot la Hollywood (en. Get Shorty) în 1995.A avut premiera la 7 martie 2005 și a fost lansat pe  DVD la 7 iunie 2005. Producția filmului a început în 2003. Acesta a fost ultimul film al lui Robert Pastorelli care a murit cu un an înainte de premieră (la 8 martie 2004).

Prezentare

Dă-te mare și tare! prezintă cum gangsterul Chili Palmer pătrunde în industria divertismentului.

Distribuție
 John Travolta -  Chili Palmer
 Uma Thurman - Edie Athens
 Vince Vaughn - Roger "Raji" Lowenthal
 Cedric the Entertainer - Sin LaSalle
 André Benjamin - Dabu
 Christina Milian - Linda Moon
 Harvey Keitel - Nick Carr
 The Rock - Elliot Wilhelm
 Danny DeVito - Martin Weir
 Robert Pastorelli - Joseph "Joe Loop" Lupino
 Paul Adelstein - Hyman Gordon
 Arielle Kebbel - Robin
 Debi Mazar - Marla
 Gregory Alan Williams - Darryl
 Seth Green (nemenționat) - "Shotgun" the Music Video Producer
 James Woods - Tommy Athens
 George Fisher - Ivan Argianiyev
 Kimberly J. Brown - Tiffany
 Lewis Jordan - Harver James
 Alex Kubik - Roman Bulkin
Roluri cameo
 Aerosmith
 Steven Tyler
 Joe Perry
 Tom Hamilton
 Brad Whitford
 Joey Kramer
 Wyclef Jean
 The Black Eyed Peas
 will.i.am
 Fergie
 apl.de.ap
 Taboo
 Sérgio Mendes
 Gene Simmons
 Fred Durst
 RZA
 Anna Nicole Smith
 Della Reese
 Kobe Bryant
 moe. (Sticker only)
 The Pussycat Dolls
 Rocco Botte

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme produse de Metro-Goldwyn-Mayer
 Filmografia lui Danny DeVito

Filme din 2005
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de F. Gary Gray
Filme de comedie din anii 2000
Filme de crimă
Filme MGM
Filme satirice
Filme despre muzică și muzicieni
Filme despre mafie
Filme cu teme LGBT
Ecranizări de romane americane

Dă-te mare și tare!


L'ambassade d'Iran en Guinée est la principale représentation diplomatique de la république islamique d'Iran en Guinée.

Histoire

Liste des ambassadeurs

Références

Guinée
Iran

Ambassade d'Iran en Guinée


Kuća Stanušić-Bibić u gradiću Hvaru, Grgura Bučića 2 i Kroz Burak 33, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Renesansna dvokatnica izgrađena oko 1510. od majstora Stanušića u središnjem dijelu Burka, poznata i kao Casa degli angeli. Sjevernim i zapadnim pročeljem otvorena je prema glavnoj ulici predjela. Nadograđena trećim katom u 19. stoljeću. Kvadratičnog tlocrta, zaključena četverovodnim krovom. Ističe se arhitektonskom plastikom. Nad prozorom kata zapadnog pročelja je reljef s motivom anđela.

Zaštita
Pod oznakom Z-5148 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Hvaru

Kuća Stanušić-Bibić u Hvaru


විවිධ බසින් නම
 ඉංග්‍රීසි:දිල්
 පෝලන්ත : කොප'
 ග්‍රීක: අනිතොස්
 ඉරාන: ෂෙවඩ් / ෂෙවිඩ්
 මරාටි: ෂෙපු
 දෙමළ: සද කුප්පි
 මලයාලම්: සතකුප්ප / චතකුප්ප
 සංස්කෘත: ශතපුෂ්ප
 තායි: පක් චී ලාඹ්
 ලාඹ්: ඵක් සී

ආහාරයක් ලෙස

ඉති ආහාරයට

ඇට කුළුබඩුවක් ලෙස

වෙනත් භාවිත
Anethum graveolens තෙල් සබන් නිපදවීමේදී යොදාගනී.

කුළුබඩු

Anethum graveolens


اكسنومتري كافاليرا (cavalier axonometry) هي نوع من الاكسنومتري المائلة التي تقوم على إسقاط نقاط جسم ما باتجاه مائل بالنسبة إلى مستوى الإسقاط π.

الاكسنومتري الكافاليرا هكذا سميت بالنسبة إلى كافاليري بونافينتورا (Bonaventura Cavalieri)، عالم رياضيات متميز وطالب ل غاليليو غاليلي،

ميزة الاكسنومتري الكافاليرا هي أن الأشكال المستوية الموازية لمستوى الأسقاط π تبقى بشكلها ومقاسها الحقيقي بعد عملية الإسقاط، مثلاً الإسقاط الكافاليري 'Δ لدائرة Δ تنتمي إلى مستوى موازي π, هو دائرة لها نفس قطر الدائرة Δ.

هناك نوعان من الاكسنومتري الكافاليرا التي تصنف وفقا لمُوازاة أو تطابق أحد المستويات الإحداثية مع مستوى الاسقاط π وهما:
 كافاليرا أفقيه ( Military Cavalier or Plan-obliques), عندما المستوى xy يوازي أو يتطابق مع π؛
 كافاليرا رأسية (frontal Cavalier or Elevation-obliques), عندما تكون yz أو xz يوازي أو يتطابق مع π؛

كافاليرا أفقيه (plane oblique )

ميزة هذا النوع من الاكسنومتري هي أن الأشكال المستوية الأفقية تبقى بشكلها ومقاسها الحقيقي بعد عملية الإسقاط.

الاكسنومتري الكافاليرا الأفقية غالبا ما تستخدم لتسهيل عمليات تنفيذ الرسم التقليدي، الإجراء يكمن في دوران خطة مبنى ما بحيث تكون مثلاً 30 درجة بالنسبة لخط افقي الذي يمكن أن يكون حافة ورقة الرسم. ثم تُرسم الخطوط الرأسية التي تمثل ارتفاع المبنى. على سبيل المثال، عندما يكون مقياس الرسم 1:100 طول تلك الخطوط الرأسية ستكون 10 سم إذا كان ارتفاع المبنى يساوي 10 متر.

وعادة يُقلل مقاس الخطوط الرأسية (z//)، للحصول على رؤية قريبة من تلك المنظورية. على سبيل المثال، إذا نظرنا إلى مبنى من الأعلى نلاحظ ان ارتفاعه أقل من مقاس ارتفاعه الحقيقي. وبالمناسبة، عندما الصورة الكافاليرا الأفقية للارتفاع تساوي (بالتناسب) الارتفاع الحقيقي، وهذا يعني أن الزاوية بين اتجاه ومستوى الإسقاط تساوي 45 درجة؛ وهذه هي القيمة الأدنى التي يمكنك استخدامها. أي أن مقاسات الارتفاعات يمكن أن تساوي تلك الحقيقية أو ان تقلل حسب الاختيار. للتبسيط عادة ما يختار النصف كعامل تقليل للارتفاعات.

مثال
ليكن لدينا البيانات التالية (رسم 1):
الإسقاط المونجي لموازي سطوح قائم K، القاعدة المستطيلة العلوية لK هي أيضاً القاعدة لهرم قائم R. يريد رسم الاكسنومتري الكافاليرا لتلك الأحجام (Fig.1.

الإجراء
 نرسم القاعدة المستطيلة A1B1C1D1 بحيث يكون الضلع A1B1 دائر ب30 درجة، كما يظهر في الرسمة (Fig.2).
 من الرؤوس A1B1C1D1 نرسم بالتوالي الخطوط الرأسية التي تمثل احرف موازي السطوح K كما هو مبين في الرسم Fig.3
 على الخطوط الرأسية نحدد ارتفاع K بنفس المقاس الذي يؤخذ من المسقط المونجي الثاني للكراس K، وبهذه الطريقة يتم تحديد القاعدة العلوية ABCD للكراس K.
 من المسقط الأول V1 (كما هو مبين في الرسم:fig.3) لرأس الهرم R نرسم خط رأسي مستقيم الذي يمثل محور الهرم؛
 على هذا المحور نحدد ارتفاع الهرم وهكذا نجد رأس الهرم V؛
 وأخيراً, نوصل رؤوس القاعدة ABCD مع V لنجد احرف الهرم R.

كافاليرا رأسية  (cabinet )

ميزة هذا النوع من الاكسنومتري هي أن الأشكال المستوية الأمامية (عندما يكون π // yz)، أو الجانبية (عندما يكون π // xz) تبقى بشكلها ومقاسها الحقيقي بعد عملية الإسقاط. البعد الثالث الذي يمكن ان يكون y (أو x) يمكن ان يبقى بمقاسه الحقيقي, أو من الأفضل تقليل, ذلك المقاس, بأي نسبة مختارة, مثلاً النصف.

سبب هذا التقليل هو ان مركز الإسقاط ,في الإسقاط الاكسنومتري بشكل عام, يوجد في نقطة لانهائية ولهذا فهو يمثل وضع غير طبيعي بالنسبة للتصور الإنساني. ولذلك، تقليل البعد الثالث الذي يمثل الارتفاع في الكافاليرا الأفقية والعمق في الكافاليرا الرأسية, هي محاولة تهدف إلى تقريب التصور الاكسنومتري إلى المنظوري.

معرض

مصادر

طرق الاظهار الهندسي
رسم صناعي

اكسنومتري كافاليرا


Žigosani u reketu, srbijanska televizijska serija u produkciji kuća Ton film, Direct Media i United Media. Prvi je put emitirana 1. studenoga 2018. godine. Do danas su snimljene tri sezone.

U Hrvatskoj se emitira od 22. lipnja 2020. godine na kanalu Nova TV.

Radnja
Radnja serije vrti se oko dvojice košarkaša posljednje i zlatne generacije jugoslavenske košarke koji su u sasvim drugim okolnostima sreli 20 godina nakon što su završili profesionalnu karijeru. Pokušavaju u novim poslovima, ali maštaju i o povratku u dane ponosa i slave.

Bivši uspješni košarkaš Vojislav zastranio je u športske malverzacije. Razmišljajući kamo mu je pošao život, došao je do zamislit opet uložiti u klub u kojemu je počeo prije nekoliko desetljeća. Njegov prijatelj i bivši suigrač Krešimir, negdje u Zagrebu trudi se otplatiti velike dugove. Jelica i Milovan uspješni su beogradski gospodarstvenici - ona je vlasnica galerije, on vlasnik novina, i oboje pod naizgled velikim bremenom prošlosti. Dok ona želi da joj sin iz prvog braka, uspešni mladi košarkaš, okonča svoju karijeru, njen suprug iz Amerike dovodi svoju kćer iz prvog braka za mu pomoći oko vođenja medijske kompanije. Kroz seriju prolazi čitav niz likova, čije se sudbine prepleću na najčudnije načine.

Serija se bavi sudbinom dvojice košarkaša koji nakon izvanserijske športske karijere započinju novi život i pokušavaju da ostvariti u drugim poslovima. Priča govori o dvojici nekada nerazdvojnih prijatelja i suigrača u slavnom košarkaškom klubu, koji je danas na rubu propasti, koji će njih dvojicu spojiti u pokušaju da ga podignu iz pepela. Žigosani u reketu također je i priča o drugoj šansi: za prijateljstvo, za oca i sina, propalu karijeru, drugoj šansi za neostvarene talente, drugoj šansi u potrazi za srećom, za generaciju čije je najbolje godine obilježio rat.

Produkcija
Serija je snimana u Srbiji (Beogradu, Nišu), Hrvatskoj (Zagrebu, Splitu, Puli), Bosni i Hercegovicni (Sarajevu), Grčkoj (Ateni) i u Rusiji.

Posebni gosti
Predrag Danilović
Aleksandar Đorđević
Jesse Eisenberg
Minja Miletić
Nemanja Nedović
Milojko Pantić
Dino Rađa
Miloš Teodosić

Zanimljivosti
 Idejni tvorac projekta je Dragan Bjelogrlić, koji je, kako je sam rekao, htio napraviti seriju čije će središte biti prijateljstvo Srbina i Hrvata i ljubav prema košarci, dok će glavni motiv biti nove, druge šanse koje život pruža.
 Glavne uloge tumače Nebojša Dugalić i Filip Šovagović, zajedno s Dubravkom Mijatović i Vesnom Trivalić — dvije Bjelogrlićeve prijateljice koje je on priželjkivao u seriji. Trivalićevoj je ovo, uz Sjene nad Balkanom (još jedna Bjelogrlićeva serija), predstavlja veliki povratak glumačkom pozivu i televizijskoj publici.
 Na žurci povodom završetka snimanja prve sezone serije, Dragan Bjelogrlić je potvrdio da će se snimati druga sezona.

Izvori
 24sata
 Glas Istre
 Мондо.рс  (srp.)
 Блиц (srp.)
 Мондо.рс  (srp.)
 Свет плус (srp.)
 24 сата  (srp.)
 Блиц (srp.)
 Н1  (srp.)
 Н1  (srp.)
 Постер ТВ серије (srp.)
  — Прослава завршетка снимања прве сезоне — Блиц (srp.)
  — Крајем јануара Жигосани на Првој — Прва (srp.)
 Небојша Дугалић: Колико кошта образ ("Вечерње новости", 12. фебруар 2019) (srp.)

Vanjske poveznice

Srbijanske serije

Žigosani u reketu


Flauelsklukka (fræðiheiti: Campanula sartorii) er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Grikklandi.

Tilvísanir

Bláklukkur

Flauelsklukka


Kültür toplumbilimi, sosyal hayatın yorumlanmasında kültür çözümlemesi kullanılmasına dayanan bir toplumbilim yöntemidir. Özellikle ABD toplumbiliminde yaygın olarak kullanılır.

Kültür toplumbilimcileri, pek çok sosyal ve kültürel kuramdan etkilenmiştir. Toplumbilimin diğer yöntem ve sahalarında göre, kültür toplumbiliminde sosyal ve kültürel disiplinler arası yaklaşım daha çok kullanılır. Bu yaklaşımlara postmodern ve yapısalcılık sonrası kuramlar dahildir. Buna karşın, pek çok kültür toplumbilimcisi, klasik bilimsel araştırmadan, yani deneysel olarak sınanabilir kuram ve çözümlemelerden uzak durur.

İncelediği konuyla tanımlanan toplumbilim türlerinden (hukuk toplumbilimi gibi) farklı olarak, kültür toplumbilimi, bir paradigmalar bütünüdür. Amerikan Toplumbilim Derneği'ne göre, kültür toplumbilimi, "maddi ürünleri, fikirleri ve simgesel araçları inceleyen bir bakış açısıdır".

Sosyoloji dalları

Kültür sosyolojisi


Casa Ricordi é uma editora de música clássica e ópera. Seu repertório representa uma das fontes mais importantes através da publicação da obra dos principais compositores italianos do século XIX, como Gioachino Rossini, Gaetano Donizetti, Vincenzo Bellini, Giuseppe Verdi e, mais tarde no século, Giacomo Puccini, compositores com os quais um ou outro membro da família Ricordi entrou em contato próximo.

Sony BMG
Subsidiárias da Bertelsmann
Cultura de Milão
Ópera da Itália

Casa Ricordi


Through darkness er en dokumentarfilm fra 2003 skrevet og instrueret af Hannes Lintrop og Renita Lintrop.

Handling
»Through Darkness« er en filosofisk reflekterende dokumentarfilm om minearbejderes skæbne i Ida-Virumaa i den nordøstlige del af Estland. Her sætter minearbejdere hver dag livet på spil for en ussel løn, og de lider næsten alle af ondt i ryggen, lungebetændelse og tuberkulose. I byen er over halvdelen af fabrikkerne nedlagt, og gaderne ligger øde og forladt. Filmens hovedperson er den 28-årige familiefar Aleksandr Koman. De ændrede livsomstændigheder får ham til at reflektere over forholdet mellem mennesker og natur, mellem Gud og mennesker. Kan man overhovedet finde fred og harmoni under sådanne trøstesløse livsbetingelser? Aleksandr Tomak forsøger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Estland
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2003

Through darkness


66. breddegrad kan henvise til:

 66. nordlige breddekreds
 66. sydlige breddekreds

66. breddegrad


An Ornithocephalus cochleariformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Ornithocephalus cochleariformis in nahilalakip ha genus nga Ornithocephalus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithocephalus

Ornithocephalus cochleariformis


Hinchinbrook Island ist eine an der Nordostküste Australiens gelegene Insel und gehört zum Bundesstaat Queensland. Die Insel steht größtenteils unter Naturschutz und beherbergt mit dem Hinchinbrook-Island-Nationalpark einen der größten auf einer Insel gelegenen Naturparks Australiens.

Geographie
Die Hichinbrook-Insel ist rund 400 Quadratkilometer groß. Sie zieht sich über rund 50 Kilometer der Küste Queenslands entlang und ist bis zu zehn Kilometer breit. Im Nordosten geht eine große Halbinsel ab.

Die Insel liegt östlich von Cardwell und nördlich von Lucinda sowie dem Deltas des Herbert Rivers. Hinchinbrook Island ist eine der größten Inseln des Great Barrier Reefs und Teil des Great Barrier Reef Marine Parks. Abgesehen von einem kleinen Ressort steht die gesamte Insel unter Naturschutz.

Die Insel ist durch den Hinchinbrook Kanal vom Festland getrennt, der nach der letzten Eiszeit infolge der Überflutung des Tals des Herbert Rivers entstand. Die Insel selbst besteht aus Gestein des Paläozoikums, das 16 Kilometer lange Hauptpluton im Osten der Insel, das sogenannte Hinchinbrook Granit, aus verschiedenen Hypersolvus Graniten, Vulkaniten sowie Granodioriten. Höchste Erhebung ist mit  der Mount Bowen. Weitere Erhebungen sind Mount Diamantina (), Mount Straloch (), Mount Pitt (), Mount Burnett () und Mount Barra Castle ().

Auf dem Festland gegenüber der Insel Hinchinbrook liegen der Girringun-Nationalpark, der Kirrama-Nationalpark, der Edmund-Kennedy-Nationalpark und die Cardwell Ranges, ein Gebirge, das Teil des Welterbes Wet Tropics of Queensland ist. Der sogenannte Great Green Way (Großer Grüner Korridor) umfasst die Küstenregion von der im Norden gelegenen Stadt Cairns zu der 350 Kilometer südlich gelegenen Stadt Townsville. Cardwell liegt am südlichen Ende der Cassowary Coast und hat eine Bevölkerung von zirka 1350.

Flora und Fauna
Die Insel steht seit 1932 unter Naturschutz.

Die verschiedenen Habitate bieten vielen bedrohten Tierarten eine Heimat. Die Insel ist ein wichtiger Lebensraum für Tiere des küstennahen Tieflands wie dem Rifftriel, der Zweifarben-Fruchttaube und dem Salzwasserkrokodil sowie des Viktoria-Paradiesvogels. Die Gewässer um die Insel werden von Dugongs und Australischen Stupsfinnendelfinen bewohnt.

Weblinks

Einzelnachweise

Insel (Great Barrier Reef)
Insel (Queensland)
Insel (Australien und Ozeanien)
Insel (Korallenmeer)

Hinchinbrook Island


Aral Gölü (Kazakça: Арал теңізі (Aral teñizi); Özbekçe: Orol dengizi; Rusça: Аральскοе мοре (Aral'skoye more): Tacikçe: Баҳри Арал (Bahri Aral); Farsça: دریاچه خوارزم (Daryâche-ye Khârazm)), Kazakistan - Karakalpakistan (Özbekistan) sınırları içinde olan göldür. Önceki yıllarda 68.000 km² yüz ölçümüyle Asya'nın ikinci, dünyanın dördüncü büyük gölüydü. Son yıllarda aşırı sulama nedeniyle eski yüzölçümünün %90'ını kaybetmiştir.

Küçülme

Aral gölü kapalı havza (endorheic) özelliği gösteren bir göldür. Özbekistan ve Kazakistan arasında yer alan Aral gölü havzasını esas itibarıyla Ceyhun, Seyhun ve Zerevşan nehirlerinin havzalarının birleşmesiyle oluşur. Sovyetlerin yeni ekonomik modeli uyarınca 1960'lardan itibaren pamuk tarımı için yoğun ve geniş çaplı sulama faaliyetlerine girişilmiş ve Aral gölünü besleyen nehirlerin suyu ciddi oranda kullanılmıştır. O günden itibaren göl şiddetli bir kuruma ve küçülme sürecine girmiştir. İlk etapta göl kuzey ve güney kısımlara ayrılırken; 2003 yılında da gölün batı ve doğu olarak ayrıldığı gözlemlenmiştir. Güney Aral gölü hala küçülmektedir, suları kirlenmekte ve tuzlanmaktadır, bundan ötürü gölün doğal ekosistemi çökmüş durumdadır. Kazakistan tarafında kuzey Aral gölü kısmında Seyhun üzerine kurularak 2005 yılında tamamlanan Kök-Aral barajıyla su seviyesi 30 metreden 42 metreye yükselmiş, tuzluluk oranı düşmüş ve balıkçılık kısmen canlandırılmıştır. Özbekistan kısmında da Ceyhun nehrinin drenajıyla su kütleleri ve düzenlenmiş yapay göller oluşturulmasına yönelik çabalar mevcuttur. Aral gölü, Orta Asya cumhuriyetlerinin devlet başkanları düzeyinde ilgi gösterdikleri bir konu olmuştur. Göl adına birçok proje geliştiren kuruluşların son projesi Aral gölü havzası programının 3. aşaması projesidir (ASBP-3) ki, bu proje gölün çevresel ve sosyo-ekonomik şartlarını düzeltmek adına hazırlanmıştır. Özellikle güney Aral gölündeki canlandırma faaliyetleri için Ceyhun nehrinden daha az su çekilmesi ve bunun sürdürülebilir durumda olması gerekmektedir. Özetle, Aral gölünün topyekun ıslahı için Seyhun ve Ceyhun nehir havzalarının korunmalarının şart olduğunu ve bölgedeki tarımsal sulama suyunun planlı bir yönetimine ihtiyaç duyulduğunu pek çok çalışma göstermektedir.

Aral Denizi araştırması için birkaç gezi yapıldı. Bilim adamları, Aral Denizi'nin cenozoik dönemin ortasında (21 milyon yıl önce) Hazar Denizi ile bağlantılı olduğuna, ancak daha sonra nehirlerin her iki okyanusu da yok ettiğine ve böldüğüne inanıyor.

Jeoloji ve iklim bilim
Aral gölü çöküntüsü neojen (23,5-2,6 milyon yıl önce) periyodunun sonlarında meydana geldi ve oluşan oyuklar, jeolojik dönem süresince Seyhun nehrinin boşaltmasıyla kısmen suyla dolmaya başladı. pleyistosen dönemi başı ve ortasında (2,6 milyon yıl-11.700) görece kuru bir dönem geçiren Aral gölü erken holosen döneminde bu sefer de Ceyhun'un drenaj havzası oldu ve su seviyesini yükseltti. Tarih içerisinde görece kuru periyotlar geçirse de iki nehir ortaklaşa olarak sularını Aral gölü'ne boşaltmıştır. 1960'lara dek Aral gölü bu nehirlerce yüksek seviyede bir su varlığında tutulmuştur. Aral gölü'nün su varlığı yıllık hatta sezonluk olarak ciddi değişimler (1-3 metre) göstermektedir zira kurak bir iklim çevresinde yer alan göl çöllerle kaplıdır. Uzun aralıklarla yüzyıllar ölçeğinden bakılırsa su seviyesi değişimleri 6 metre gibi dramatik ölçülere yaklaşmaktadır. Kışları soğuk ve yağışsız, yazları ise çöl sıcaklarıyla geçmekte ve kıt olan yağış miktarı da bahar mevsimlerinde düşmektedir. Yıllık yağış ortalaması 100 mm dolaylarındadır. 1960'lara dek Aral gölü'nün su dengesi nehirlerin iç akışı ve buharlaşma dengesi üzerine kuruluydu, ancak Sovyet endüstri hamleleri nedeniyle son 50 yılda bu döngü bozulmuştur.

Konum
Batı Türkistan'da Özbekistan ile Kazakistan arasındaki gölün büyük kısmı Özbekistan'a dahildir. Asya'nın ikinci, dünyanın dördüncü büyük gölüdür. Yüzölçümü 64.500 kilometrekare ile 68.700 kilometrekare arasında değişir. Büyüklük sırasına göre; Hazar Denizi, Superior (Kuzey Amerika), Victoria (Afrika) göllerinden sonra gelir.

Jeolojik "Diluvyal devirde" Aral Gölünün yüzeyi daha yüksekte olup güney tarafından Hazar Denizi ile bağlantısı vardı. Karakum, Kızılkum ve Üstyurt çölleriyle çevrilidir. Gölün bulunduğu bölgede yazları çok sıcak geçen kurak bir iklim hüküm sürer. Akarsuların göle su taşımalarına rağmen buharlaşma, gelen sudan daha fazladır. Bu bakımdan göl gittikçe küçülmektedir.

En derin yeri 68 metrelik bir çukurdur. Geri kalan kısmının derinliği 20 metreyi geçmez. Gölün denizden yüksekliği 48, Hazar Denizi'nden yüksekliği 78 metredir. Genişliği 228 ve uzunluğu 420 kilometredir. Tuzluluk derecesi düşüktür (% 0,0103).

Gölün batı kıyıları dik, doğu ve güney kıyıları düz ve yassı, kuzey kıyıları girintili çıkıntılıdır. Aral Gölüne Amuderya ve Siri Derya nehirleri dökülür. Ayrıca etrafındaki yüksek dağların su kaynakları ile beslenir. Etrafı çöl olduğundan göl kenarında şehir yoktur. Göle Taşkent-Orenburg demiryolu yakındır.

Aral Gölü'nde irili ufaklı pek çok ada ve adacıklar vardır. Bol miktarda balık bulunur. Bilhassa sazan balığı bakımından çok zengindir. "Hazar'ı Aral'a Birleştirme Projesi" üzerinde çalışılmaktadır. Bu projeye göre, Obi Irmağı'nın suları Aral'a akıtılarak, Aral Gölü ile Hazar Denizi bir kanalla birleştirilmek istenmektedir.

Çevresel problemler
Aral gölü özellikle 1960'lardaki yanlış mühendislik projeleri sebebiyle mutlak bir kurumayla karşı karşıya kaldı ve 1980'lere gelindiğinde Aral gölü, 1960'lardaki su varlığının yarısını kaybetmişti. Temel olarak gölün içilebilir özelliği ve balık çeşitliliği etklilenmeye başladı ve gölün ünlü türleri olan sazan, mersin balığı, tekir gibi balıklar yok oldu. Bugün hemen hemen endüstriyel balıkçılık aral gölü'nde bitmiştir, bu göl kıyısına yakın bazı köylerin aşamalı olarak insansızlaşmasına da sebep oldu, zira sadece balıkçılIk değil göl suyunun kuruması zaten yarı kurak iklimin iyice sert bir çöl iklimine dönmesine neden oldu. Adalarıyla ünlü olan Aral gölü'nde 1000'den fazla irili ufaklı toplam 1 hektar yüzölçümüne sahip adalar yer alır, bugün bu adalar anakarayla birleşmiştir. kuraklık sonrası bölgedeki insansızlaşma ve adalara karadan ulaşılabilmesi nedeniyle Sovyetler Birliği soğuk savaş döneminde biyolojik pek çok deney ve silahı bu adalara kurduğu tesislerde üretmiş ve test etmiştir. Hıyarcıklı veba, Anthrax gibi mikropların deneyler sonrası bu adalara gömüldüğü ortaya çıkmıştır. 2000'lerin başında ABD'nin görevlendirdiği sağlık ekiplerince bölgede biyolojik çalışma yapılmıştır. Çevresel problemlerin belki de en keskini hala bölgeye yakın yaşayan insanlarda görülen problemlerdir. Suyu çekilen göl tabanı görece düz ve çıplak olduğu için sert rüzgarlar sonucu çökelleri çevreye kolayca dağılmaktadır. Suyundan tabana çökelen tuz ve zamanında göle ulaşmış tarım ilaçları ve gübreler artık kuruyan tabanda rüzgar erozyonuyla kasaba ve köylere ulaşmakta ve çok sayıda insan hastalık tehdidiyle yüzleşmektedir. Bölgede özellikle akciğer kanseri ve böbrek rahatsızlıkları yaygın olarak görülmektedir.

Resimler

Ayrıca bakınız
 Kazakistan'daki göller listesi
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İnternet belgeseli: Kuruyan Göl Aral
 BBC article by David Shukman on a study that finds high levels of DNA damage that could explain the region's abnormally high cancer rate; Muynak, Uzbekistan, 29 June 2004
 https://web.archive.org/web/20050926120121/http://www.dfd.dlr.de/app/land/aralsee/
 New Scientist article, 21 July 2003
 BBC article on planned dam, 29 October 2003
 State of Environment of the Aral Sea Basin (extensive information about the Aral Sea ecosystem)
 People & the Planet: Requiem for a dying sea
 Satellite images of the Aral Sea on NASA's Visible Earth website
 Earth Observatory: Rebirth island joins the mainland
 www.american.edu: Aral Sea Loss and Cotton
 Earthshots: satellite images of environmental change
 Anthrax 'time bomb' ticking in Aral Sea, researchers say - CNN's report on bioweapons dump on Vozrozhdeniya Island

Kazakistan'daki göller
Özbekistan'daki göller
Kazakistan'daki havzalar
Özbekistan'daki havzalar
Kazakistan-Özbekistan sınırı
Kapalı havzalar
Asya'daki uluslararası göller
Orta Asya doğa tarihi
Tuz gölleri
Çöküntü gölleri

Aral Gölü


Planinski masiv Chartreuse (francuski: massif de la Chartreuse [masif d (ə) la ʃaʁtʁøz]) je planinski lanac u
jugoistočnoj Francuskoj, koji se proteže od grada Grenoble na jugu do Bourgetskog jezera na sjeveru.

Dio su francuskih Predalpa koji se nastavljaju kao Bauges na sjeveru i Vercors na jugu. Jedan od većih gradova u planinama Chartreuse je Voiron (departman Isère).

Etimologija

Naziv Chartreuse potječe od sela koje je danas poznato kao Saint-Pierre-de-Chartreuse, ranije Catorissium, Cantourisa, Caturissium i Chatrousse. Vjerojatno je da je galijskog podrijetla i postoji mogućnost da je povezano s imenom plemena Caturiges.

Kartuzijanci

Monaški kartuzijanski red je dobio ime po ovim planinama, gdje je 1084. Sveti Bruno osnovao prvi pustinjački samostan koji je danas matična kuća kartuzijanskog reda poznata kao Velika Kartuzija. Također je po nazivu planinskog lanca izveden i naziv likera, eliksira dugog života, Chartreusea kojega redovnici proizvode od 1737.

Izvori

Gorja u Francuskoj

Chartreuse (gorje)


O pica-boi-de-bico-vermelho (nome científico: Buphagus erythrorynchus) é uma ave passeriforme da família dos pica-bois, Buphagidae. É nativo da savana da África subsaariana, desde o leste da República Centro-Africana até o Sudão do Sul e do sul até o norte e leste da África do Sul. Seu alcance se sobrepõe ao do pica-boi de bico amarelo, menos difundido.

Distribuição
O pica-boi-de-bico-vermelho é nativo da savana da África subsaariana. A espécie abrange Etiópia e Somália, passando pela Quênia, Tanzânia, Malawi e Zâmbia, até o sul da África, Botswana, Zimbábue, sul de Moçambique e nordeste da África do Sul.

Descrição
Um pica-boi juvenil é marrom mais escuro que seus pais. Seu bico é verde-oliva escuro no início, mas gradualmente assume a coloração adulta após quatro meses. Seu vôo é forte e direto, e seu chamado é um trik-quiss sibilante e crepitante.

Comportamento
O pica-boi-de-bico-vermelho nidifica em buracos de árvores forrados com pelos arrancados do gado. Põe de 2 a 5 ovos, sendo três a média. Fora da época de reprodução, forma bandos grandes e tagarelas.

O habitat preferido é campo aberto, e o pica-boi-de-bico-vermelho come insetos . Tanto o nome inglês quanto o nome científico surgem do hábito dessa espécie de pousar em grandes mamíferos selvagens e domesticados, como gado, e comer carrapatos. Um aspecto incomum é que a ave pode pousar nos úberes de uma impala e sugar seu leite. A relação desta espécie com os rinocerontes dá ao nome suaíli Askari wa kifaru, que significa "guarda do rinoceronte".

Um adulto consome quase 100 carrapatos Rhipicephalus (Boophilus) decoloratus fêmeas cheias de sangue, ou mais de 12.000 larvas em um dia. No entanto, seu alimento preferido é o sangue e, embora possam ingerir carrapatos inchados de sangue, também se alimentam dele diretamente, bicando as feridas do mamífero para mantê-las abertas.Observações de campo em rinocerontes mostraram pica-bois alertando o rinoceronte míope do perigo.

Leitura adicional

Ligações externas

 Pica-boi-de-bico-vermelho – Texto sobre espécies no Atlas of Southern African Birds
 Vídeos, fotos e sons do pica-boi-de-bico-vermelho na Biblioteca Macaulay

Buphagus
Aves descritas em 1814

Pica-bois-de-bico-vermelho


بلدية أوركسيتا , هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 719 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت
بلديات مقاطعة بلنسية

أوركسيتا


Márta Egervári () este o gimnastă artistică maghiară retrasă.  Márta Egervári a fost medaliată cu bronz olimpic,  medaliat cu bronz la campionatul mondial și multiplă campioană ca antrenor maghiar. Ea câștigat de trei ori titlul de Gimnastica Anului în Ungaria (în anii 1975, 1976 și 1977).

La Campionatele Mondiale de Gimnastică Artistică din 1974 s-a clasat pe locul 3, după Uniunea Sovietică (aur) și Republica Democrată Germană (argint), alături de colegele ei: Ágnes Bánfai, Mónika Császár, Zsuzsa Nagy, Zsuzsa Matulai și Krisztina Medveczky.

A câștigat o medalie de bronz la Campionatul Mondial de Gimnastică din 1974. Márta Egervári a participat la Campionatul Mondial de Gimnastică din 1981, unde echipa Ungarei a terminat pe locul 8.

În 1975 s-a căsătorit cu antrenorul ei, László Magyari. Au împreună un copil, născut în iulie 1979, Ákos.  Al doilea soț al ei este Lajos Nagy, fost gimnast; cu Lajos Nagy s-a mutat în Suedia din 1992.

Note

Legături externe

Vezi și
 Lista medaliaților olimpici la gimnastică (femei)
 Gimnastică la Jocurile Olimpice de vară din 1976

Nașteri în  1956
GimnaștiGimnaști maghiari
Gimnaști olimpiciGimnaști olimpici maghiari
Gimnaști în gimnastica artistică

Márta Egervári


Frații Advahov (en , prononcer ) sont un duo musical formé à Chișinău en Moldavie et composé des frères Vitalie et Vasile Advahov. Le groupe représente la Moldavie au Concours Eurovision de la chanson 2022, à Turin en Italie, aux côtés de Zdob și Zdub, avec leur chanson Trenulețul (en ).

Jeunesse et débuts
Vitalie et Vasile Advahov naissent respectivement le  et le   à Cahul, à l'époque en RSS de Moldavie. Leurs parents sont professeurs à l'école de la ville. Durant leur scolarité au lycée Ciprian Porumbescu, ils font partie d'un groupe orchestral nommé Mugurașii.

Carrière
Le Advahov Brothers Orchestra est fondé en 2005. Depuis, de nombreux musiciens moldaves et roumains l'ont rejoint, afin de former un véritable orchestre. En 2020, celui-ci comportait quarante-cinq membres.
Le , il est annoncé que le groupe avait été sélectionné par Teleradio-Moldova, la télévision nationale moldave, pour représenter le pays Concours Eurovision de la chanson 2022, à Turin en Italie, aux côtés de Zdob și Zdub. Leur chanson est intitulée Trenulețul (en ).

À l'Eurovision
Le groupe participe à la première demi-finale, le mardi , et seront les neuvièmes (sur dix-sept participants) à monter sur scène. En cas de qualification, ils participeront également à la finale du samedi 14.

Vie privée
Les deux frères sont mariés et ont chacun deux enfants.

Notes et références

Notes

Références

Groupe musical moldave
Participant au Concours Eurovision de la chanson 2022
Participant au Concours Eurovision de la chanson pour la Moldavie
Groupe musical formé en 2005

Frații Advahov


Amfetamini (Alfa-metil-fenetilamini) su skupina lijekova vrlo sličnih farmakoloških svojstava, u koju spadaju i "ulične droge".
Kao što i naziv sugerira, amfetamini su alfa-metilni derivati β-fenetilamina, prirodnog monoamina koji u središnjem živčanom sustavu ima funkciju neuromodulatora i u manjoj mjeri neurotransmitora (pripada tzv. aminima u tragovima).

Kemija

U amfetamine ubrajamo:
1-fenilpropan-2-amin ili 1-fenilbutan-2-amin, njihovi enantiomeri, i spojevi strukturno izvedeni iz njih na jedan ili više od sljedećih načina:
zamjenom jednog ili oba vodikova atoma amino-skupine alkilnom, acilnom ili alkenilnom skupinom;
uključenjem amino-skupine u cikličku strukturu;
susptitucijom na šesteročlanom prstenu s jednim ili više supstituenata iz skupine koju čine alkil, alkiloksi, nitro, metilendioksi i halogen;
zamjenom jednog ili više vodikovih atoma etilenske skupine metilnom skupinom.

Predstavnici

 amfetamin
 metamfetamin
 MDMA
 prirodni alkaloidi biljaka: efedrin, pseudoefedrin, katinon

Djelovanje

Amfetamini djeluju kao psihomotorički stimulansi - povećavaju razinu energije te umanjuju umor, poboljšavaju raspoloženje i koncentraciju, a pri višim dozama uzrokuju euforiju.
Svoj stimulativni učinak ostvaruju tako da pojačavaju izlučivanje monoamina (dopamina, noradrenalina, serotonina) iz presinaptičkog neurona u sinapsu (eng. releasing agents) te tako da kompetitivno inhibiraju njihovu ponovnu pohranu iz sinapse.
Djeluju, dakle, kao posredni simpatomimetici, jer ne aktiviraju simpatikus izravnim vezanjem na receptore.

Nuspojave

povećanje krvnog tlaka
ubrzan rad srca
proširenje zjenica
nesanica
erektilna disfunkcija u muškaraca (ali povećana seksualna želja)
anksioznost, napetost, nemir
stereotipno ponašanje
gubitak apetita
psihoza (najčešće akutna, pri visokim dozama)
psihička ovisnost

Primjena

Amfetamini u Hrvatskoj nisu registrirani kao lijekovi, ali su dostupni na crnom tržištu te se zloupotrebljavaju kao droga. (uglavnom amfetamin ("speed") i MDMA ("ecstasy")).

U Americi se racemični amfetamin (Adderall®), dekstroamfetamin (Dexedrine®),a rjeđe i metamfetamin (Desoxyn®) koriste za liječenje ADHD-a i narkolepsije.
U Hrvatskoj je kao lijek za ADHD kod djece koristi samo metilfenidat (Concerta®), koji je strukturno i farmakološki srodan amfetaminu.

Efedrin i pseudoefedrin se koriste za odčepljivanje nosa (npr. kod prehlade) zbog svojeg vazokonstrikcijskog djelovanja.

U Americi se u sklopu MAPS-a (Multidisciplinary Association for Psychedelic Studies) trenutno provode kliničke studije koje ispituju učinak MDMA kao pomoćno sredstvo u psihoterapiji PTSP-a te socijalne anksioznosti kod autizma.

Izvori

Kemijski spojevi
Lijekovi
Farmacija

Amfetamini


Agadir–Al Massira Airport (; ; ) is an international airport serving Agadir, a major city in southwest Morocco and the capital of Souss-Massa region. The airport is located in the commune of Temsia, 20 km southeast of Agadir proper. In 2007, Al Massira International Airport served 1,502,094 passengers. In later years, Agadir and its tourism boomed, having new flights introduced to Al Massira from new airports in the United Kingdom and Ireland.

Facilities

Runway and apron
The runway in direction 09/27 measures . Aircraft up to the size of a Boeing 747 can land on the airport. The airport has an ILS Class II certification and offers the following radionavigational aids: VOR – DME – 2 X NDB.

Parking space for the aircraft is  which results in space for ten Boeing 737s and three Boeing 747s.

Terminal
Total terminal area is  and projected capacity is 3 million passengers per year.
There is one large waiting room, divided in two to provide for national flights (no customs) and international flights. Passengers flying to Casablanca with a connecting international flight can pass through passport control in Agadir to save transfer time at Mohammed V. Agadir is one of the six airports in Morocco where ONDA offers its special VIP service Salon Convives de Marque.

Airlines and destinations
The following airlines operate regular scheduled and charter flights at Agadir–Al Massira Airport:

 This flight operates via Marrakech. However, this carrier does not have rights to transport passengers solely between Agadir and Marrakech.

Traffic statistics
ONDA reported the following statistics regarding Al Massira Airport.

Accidents and incidents
On 21 August 1994, Royal Air Maroc Flight 630, crashed approximately ten minutes after take-off from Agadir Airport. All 44 passengers and crew on board were killed. The crash is believed to have been a deliberate act by the aircraft's pilot.

References

External links

Airports in Morocco
Airport, Al Massira
Buildings and structures in Souss-Massa

Agadir–Al Massira Airport


Wallace Chung, Chung Hon-leung (chinois simplifié : 钟汉良 ; chinois traditionnel : 鍾漢良 ; pinyin : Zhong Hànliáng ; né le ) est un acteur, chanteur et danseur hongkongais. Il est connu surtout pour sa carrière d'acteur et d'interprète de pop music.

Chung a été classé  sur la liste Forbes China Celebrity 100 en 2013, 94e en 2014, 45e en 2015, 31e en 2017

Carrière

1993-1998 : compositeur-interprète
En 1993, Chung a débuté la carrière d'acteur avec le rôle Kenny Bee, membre du groupe The Wynners, dans le téléfilm biographique de la chaine TVB de Hong Kong, The Chord to Victory.

En 1995, il s'est installé à Taïwan pour se consacrer à sa carrière de chanteur sous la direction du producteur Samuel Tai, et a ensuite signé un premier contrat avec Music Impact (BMG). En juillet de la même année, son premier single OREA est sorti. La chanson-titre éponyme s'est hissée rapidement au premier rang et restait en tête des hit-parades pendant de nombreuses semaines ; puis en décembre, son deuxième album, By Your Side, lui a valu le titre de meilleur interprète de Taïwan pendant deux années consécutives. Grâce à ces débuts réussis, Chung a fait son entrée remarquable dans l'industrie du spectacle. Les médias taïwanais le surnommaient le "Petit Soleil".

En juillet 1996, il faisait ses débuts au cinéma avec un role dans le long métrage Hi Sir dans lequel Chung a également contribué à la bande originale en interprétant la chanson thème Ai Bu Shi Shou. Hi Sir était en tête du box-office et devenait le plus gros succès de l'été 1996. En octobre, il a produit un nouvel album, cette fois en langue cantonaise, intitulé Present, se lançant officiellement dans l'industrie musicale de Hong Kong.

En octobre 1998, son sixième album est sorti, Hello, How Are You dont la chanson Subway a été nominée aux Golden Melody Awards pour la meilleure composition. Chung a également reçu des éloges pour avoir composé la plupart de ses chansons, notamment Really Like Me, Us et I Really Want to Know, etc.

1999-2009 : acteur
À partir de 1999, Chung s'est installé en Chine pour poursuivre sa carrière d'acteur avec un premier rôle principal à la télévision dans le drame Wuxia Windstorm. En suite, en 2001, Chung a tenu un rôle d'honneur dans le drame panasiatique à succès Meteor Garden.

Entre temps, il y a repris sa carrière de chanteur en 2004 en sortant son septième album en mandarin, Soul Man. L'album a reçu de très bonnes critiques.

En 2006, Chung a joué dans Secret History of Kangxi, où il a interprété un célèbre poète chinois, Nalan Xingde; en 2008, il a joué dans Royal Tramp, où il a interprété l'empereur Kangxi. En ce début de sa carrière d'acteur, Chung était salué pour son jeu et son interprétation de ces deux protagonistes de la dynastie Qing.

En 2009, Chung a joué dans King of Shanghai . Il a été nommé pour le prix de l'acteur le plus populaire au Festival de la télévision de Shanghai.

2011-2014 : une popularité croissante
En 2010, Chung a joué dans le mélodrame romantique Too Late to Say Loving You, dans lequel il incarnait Mu Rongfeng. La série était devenue l'œuvre culte des chinois, elle permettait à Chung de gagner une grande notoriété et augmenter sa popularité en Chine continentale, en particulier auprès du public féminin.

En janvier 2010, Chung a produit son onzième album en langue mandarinale, All Eyes On Me. Dès sa sortie en Chine continentale en octobre, l'album est arrivé en tête des classements et Chung a remporté le prix de la meilleure interprétation masculine aux Beijing Pop Music Awards. Chung a de nouveau remporté le prix en 2011, avec son single One Day We Will Grow Old. La chanson a également été élue une des 10 meilleures chansons de l'année.

En octobre 2011, il a réalisé son premier concert solo Wallace S-Party Concert au gymnase Luwan de Shanghai.

En 2012, il a joué dans le drame d'espionnage Imminent Crisis. L'interprétation de Chung lui a valu la nomination du prix "le meilleur acteur de série télévisée" de Hong Kong et de Taïwan lors du 26e China TV Golden Eagle Award ainsi que celui de l'acteur le plus populaire lors du 9e China Golden Eagle TV Art Festival. Chung a acquis une plus grande notoriété en Chine continentale grâce à ce drame Imminent Crisis, faisant de lui le premier et le seul acteur de Hong Kong jusqu'à ce jour à être nommé au China TV Golden Eagle Award. L'année suivante, Chung a de nouveau été nomminé pour ce prix avec son rôle principal dans le drame Wuxia The Magic Blade (2012), adapté du roman du même titre de Gu Long. Il a enfin obtenu le titre du meilleur acteur au 3e LeTV awards.

En 2013, Chung a joué dans le drame romantique Best Time, adapté du roman The Most Beautiful Time de Tong Hua qui a connu un grand succès d'audience. Le rôle lui a valu le prix du meilleur acteur de la région de Hong Kong et de Taïwan lors du 4e LeTV awards.

En 2014, Chung a joué un double rôle dans le drame The Stand-In, adapté du roman Bodyguards and Assassins, qui a été nomminé pour le prix de l'excellente série télévisée au Flying Apsaras Awards.

Il a également joué aux côtés de Feng Shaofeng et Chen Bolin dans le film comique de road trip The Continent, réalisé par Han Han.

2015–présent : artiste de grande notoriété
En 2015, Chung a tenu le rôle principal dans le mélodrame romantique My Sunshine, adapté du roman La Séparation en silence écrit par Gu Man. Le film a connu un grand succès dans toute l'Asie, ce qui a propulsé Chung vers une immense popularité en Chine et en Asie. Grâce à ce rôle, il a remporté le grand prix Asia Star au Seoul International Drama Awards 2015. En cette même année, il a annoncé ses débuts de réalisateur dont sa première œuvre, Sandglass, un film pour la jeunesse adapté d'un roman de l'auteur à succès Rao Xueman.

En décembre 2015, Chung a sorti un nouvel album intitulé Sing For Life, et a réalisé sa tournée nationale "Sing For Life", débutant à Shanghai le 20 février 2016, et ensuite à Guangzhou, Shenzhen et Pékin.

En 2016, Chung a joué dans la comédie d'action - une coproduction chinoise-coréenne - Bounty Hunters, réalisée par Shin Terra, aux côtés de Tiffany Tang et de l'acteur coréen Lee Min-ho, puis un rôle dans le thriller policier Tik Tok. Cette même année Chung a joué l'antagoniste dans le film policier Three, qui met également en vedette Zhao Wei et Louis Koo. Ce rôle lui a valu le prix du meilleur acteur lors du prestigieux 19e China Movie Channel Media Award.

En 2018, Chung a joué dans le drame romantique moderne Memories of Love aux côtés de Jiang Shuying[33], et dans le mélodrame romantique All Out of Love avec Sun Yi et Ma Tianyu.

En 2019, Chung a tenu un rôle principal dans le film de guerre Libération réalisé par Li Shaohong et le film romantique Adoring.

En 2020, Chung a joué le rôle principal dans le drame historique The Sword and the Brocade aux côtés de l'actrice Tan Songyun. Cette série télévisée a obtenu une excellente audience dans toute la Chine, en Corée et est devenue la série préférée de l'année 2021.

En 2021, Chung continue de se briller dans le rôle principal aux côtés  de Li Xiaoran dans Because of Love qui atteint une audience historique de la chaine CCTV8 en Chine. Les critiques chinois saluent à l'unanime le jeu de l'acteur et le qualifie un des rôles marquants de sa carrière.

Filmographie

Cinéma
 1996 : Hi Sir (超級班長) : Dong Zhenwu
 1997 : Fight or Die (英雄向後轉) : Lin Zongguan
 1997 : Love Is Not a Game But a Joke (飛一般愛情小說) : Leslie
 1998 : Bad Girl Trilogy (惡女列傳) : Liang
 1998 : Another (別戀) : Zhou Han
 2000 : Forever Young (今生有約)
 2008 : Duel for Love (鬥愛) : Chu Sinan
 2009 : Huo Xian Zhui Xiong (火線追兇) : Detective Zhong Lang
 2009 : Evening of  Roses (夜玫瑰) : Ke Zhihong
 2012 : Secret Garden (秘密花園) : Jin Zhuyuan
 2013 : Drug War (毒戰) : Guo Weijun
 2013 : To Love God (愛神來了) : Si Song
 2014 : Meet Miss Anxiety (我的早更女友) : Liu Chong
 2014 : Girls (閨蜜) : Lin Jie
 2014 : The Continent (后會無期) : A Lv
 2015 : Monster Hunt (捉妖记) : Ge Qianhu
 2016 : The Wasted  Times (罗曼蒂克消亡史) : Professeur de danse
 2016 : Tik Tok (惊天大逆转) : Guo Zhiyong / Guo Zhihua
 2016 : Bounty Hunters (賞金獵人) : Wang Boyou
 2016 : Three (三人行) : Cheung Lai-shun
 2019 : Adoring (宠爱) : Li Xiang
 2019 : Liberation (解放了) : Yao Ji

Séries télévisées
 1993 : The Chord to Victory (少年五虎) : Kenny Bee
 1993 : Mind Our Own Business (開心華之里) : Siu Kwong-wai
 1994 : Conscience (第三類法庭) : Cham Wang-leung
 1994 : Journey of Love (親恩情未了) : Cheung Ka-keung
 1995 : Detective Investigation Files (刑事偵緝檔案) : Lam Yan-chi
 1999 : Windstorm (白手風雲) : Chu Yun
 2000 : Sweetheart (上錯樓梯睡錯床) : Hsu Kuo-tai
 2001 : Feng Chen Hu Die (風塵舞蝶) : Bao Wangchun
 2001 : Meteor Garden (流星花園) : Song
 2001 : Qian Si Wan Lu (千絲萬縷) : Han Yuntian
 2002 : Secretly in love with you (偷偷愛上你) : Chiang Cheng-fei
 2002 : The Four Detective Guards (四大名捕会京师) : Chaser
 2003 : Hi! Working Girl (Hi!上班女郎) : Johnny
 2004 : Treacherous Waters (逆水寒) : Gu Xizhao
 2004 : Mo Jie Zhi Long Zhu (魔界之龙珠) : Lu Yi
 2005 : The Midnight Sun (午夜陽光) : Yu Youhe
 2006 : Secret History of Kangxi (康熙秘史) : Nalan Xingde
 2007 : The Patriotic Knights (俠骨丹心) : Li Nanxing
 2007 : Rose Martial World (玫瑰江湖) : Mu Sheng
 2008 : Royal Tramp (鹿鼎記) : Kangxi Emperor
 2009 : Undercover (內線) : Liang Dongge
 2009 : Let's Dance (不如跳舞) : Luo Peng
 2009 : Too Late to Say Loving You (來不及說我愛你) : Murong Feng
 2009 : King of Shanghai (上海王) : Yu Qiyang (A'qi)
 2010 : No Choice (別無選擇) : Qi Tianbai
 2010 : Under the Bodhi Tree (菩提樹下) : Guan Houpu
 2011 : Imminent Crisis (一觸即發) : Yang Muchu / Yang Muci
 2012 : The Magic Blade (天涯明月刀) : Fu Hongxue
 2013 : Best Time (最美的時光) : Elliott Lu
 2013 : The Demi-Gods  and Semi-Devils (天龍八部) : Qiao Feng /  Xiao Feng
 2014 : The Stand-in (十月圍城) : Li Chongguang/Wang Asi
 2014 : The City of Warriors (勇士之城) : He Pingan
 2015 : My Sunshine (何以笙簫默) : He Yichen
 2017 : General and I (孤芳不自賞) : Chu Beijie
 2018 : Memories of Love (一路繁花相送) : Lu Fei
 2018 : All Out of Love (凉生,我们可不可以不忧伤) : Cheng Tianyou
 2020 : Healing Love (幸福的理由) : Fang Hao Sheng
 2021 : The Sword and The Brocade (锦心似玉) : Xu Lingyi
 2022 : Because of Love (今生有你) : Nie Yu Sheng

Émissions de télévision
 1994 : K-100 : Hôte
 2005 : Super Girl (超級女聲) : Juge
 2006 : Dancing with Stars (舞林大會) : Compétiteur
 2014 : The Amazing Race China (極速前進(第一季)) : Compétiteur
 2015 : Back To High School (我去上學啦(第一季)) : Hôte
 2020 : Street Dance of China - Super X (這!就是街舞(第三季)) : Juge (4. Capitaine)
 2021 : Summer Youth (夏日少年派(第一季)) : Hôte

Discographie

Albums

Singles

Prix et nominations

Films et séries télévisées

Musique

Références

Liens externes

Acteur hongkongais
Chanteur hongkongais
Naissance en novembre 1974

Wallace Chung


Premiul Bram Stoker pentru cea mai bună  ficțiune lungă (Bram Stoker Award for Best Long Fiction) este un premiu anual acordat de Horror Writers Association (HWA) pentru cel mai bună operă literară de ficțiune lungă de fantezie întunecată și literatură de groază.

Câștigători și nominalizări
În 1993, categoria a fost împărțită în "cea mai bună nuvelă" și "cea mai bună nuveletă", o distincție care a fost eliminată un an mai târziu. Următoarea este o listă de câștigători și nominalizări ale premiului Bram Stoker pentru cea mai bună ficțiune lungă.

 1987: "The Pear-Shaped Man" de George R. R. Martin (împărțit)
 1987: "The Boy Who Came Back From the Dead" de Alan Rodgers (împărțit)
 "Pamela's Get" de David J. Schow
 "Resurrec Tech" de S.P. Somtow
 1988: "Orange is for Anguish, Blue for Insanity" de David Morrell
 "The Skin Trade" de George R. R. Martin
 "The Function of Dream Sleep" de Harlan Ellison
 "The Juniper Tree" de Peter Straub
 "The Night Flier" de Stephen King
 "Horrorshow" de John Farris
 1989: "On the Far Side of the Cadillac Desert With Dead Folks" de Joe R. Lansdale
 "At First Just Ghostly" de Karl Edward Wagner
 "The Confessions of St. James" de Chet Williamson
 "Phantom" de Kristine Kathryn Rusch
 1990: "Stephen" de Elizabeth Massie
 "Bestseller" de Michael Blumleim
 "Entropy's Bed at Midnight" de Dan Simmons
 "Pelts" de F. Paul Wilson
 "The Langoliers" de Stephen King
 1991: "The Beautiful Uncut Hair of Graves" de David Morrell
 "Fetish" de Edward Bryant
 "Death Leaves an Echo" de Charles de Lint
 "Advocates" de Suzy McKee Charnas & Chelsea Quinn Yarbro
 "Magpie" de Stephen Gallagher
 1992: "Alien: Tribes" de Stephen Bissette (împărțit)
 1992: "The Events Concerning a Nude Fold-Out Found in a Harlequin Romance" de Joe R. Lansdale
 "Nothing Will Hurt You" de David Morrell
 "The Shrine" de David Morrell
 "For You, the Living" de Wayne Allen Sallee

Nuvelă:
 1993: "The Night We Buried Road Dog" de Jack Cady (împărțit)
 1993: "Mefisto in Onyx" de Harlan Ellison (împărțit)
 "Flashback" de Dan Simmons
 "Mefisto in Onyx" de Harlan Ellison

Nuveletă:
 1993: "Death in Bangkok" de Dan Simmons
 "Colour" de Michael Moorcock
 "Darker Angels" de S.P. Somtow
 "Death on the Nile" de Connie Willis
 1994: "The Scent of Vinegar" de Robert Bloch
 "Sometimes, in the Rain" de Charles L. Grant
 "The Alchemy of the Throat" de Brian Hodge
 "Bubba Ho-tep" de Joe R. Lansdale
 "The Siren of Swan Quarter" de William R. Trotter
 1995: "Lunch at the Gotham Cafe" de Stephen King
 "Baby Girl Diamond" de Adam-Troy Castro
 "Looking for Mr. Flip" de Thomas F. Monteleone
 "Lover Doll" de Wayne Allen Sallee
 1996: "The Red Tower" de Thomas Ligotti
 "Kilroy Was Here" de Jack Cady
 "The Thing from Lover's Lane" de Nancy Collins
 "Brimstone and Salt" de S.P. Somtow
 1997: "The Big Blow" de Joe R. Lansdale
 "The Word" de Ramsey Campbell
 "Everything's Eventual" de Stephen King
 "Coppola's Dracula" de Kim Newman
 "The Zombies of Madison County" de Douglas E. Winter
 1998: "Mr. Clubb and Mr. Cuff" de Peter Straub
 "Leavings" de P.D. Cacek
 "As Above, So Below" de Brian Hodge
 "What Would You Do For Love?" de John Shirley
 1999: "Mad Dog Summer" de Joe R. Lansdale (împărțit)
 1999: "Five Days in April" de Brian A. Hopkins (împărțit)
 "Dread in the Beast" de Charlee Jacob
 "Right to Life" de Jack Ketchum
 2000: "The Man on the Ceiling" de Melanie and Steve Rasnic Tem
 "Riding the Bullet" de Stephen King
 "In Shock" de Joyce Carol Oates
 "God Screamed and Screamed, Then I Ate Him" de Lawrence P. Santoto
 2001: "In These Final Days of Sales" de Tim Lebbon
 "From A to Z, in the Sarsaparilla Alphabet" de Harlan Ellison
 "Demolition" de Nancy Etchemendy
 "Earthworm Gods" de Brian Keene
 "Northern Gothic" de Nick Mamatas
 2002: "El Dia de Los Muertos" de Brian A. Hopkins (împărțit)
 2002: "My Work is Not Yet Done" de Thomas Ligotti
 "Cape Wrath" de Paul Finch
 "Coraline" de Neil Gaiman
 "The Origin" de David B. Silva
 2003: "Closing Time" de Jack Ketchum
 The Necromancer de Douglas Clegg
 Fuckin' Lie Down Already de Tom Piccirilli
 Louisiana Breakdown de Lucius Shepard
 Roll Them Bones de David Niall Wilson
 2004: "The Turtle Boy" de Kealan-Patrick Burke
 "Zora and the Zombie" de Andy Duncan
 "Lisey and the Madman" de Stephen King
 Dead Man's Hand de Tim Lebbon
 "Northwest Passage" de Barbara Roden
 2005: "Best New Horror" de Joe Hill
 "In the Midnight Museum" de Gary A. Braunbeck
 "The Things They Left Behind" de Stephen King
 "Some Zombie Contingency Plans" de Kelly Link
2006: Dark Harvest de Norman Partridge
Hallucigenia de Laird Barron
Mama's Boy de Fran Friel
Bloodstained Oz de Christopher Golden and James A. Moore
Clubland Heroes de Kim Newman
 2007: Afterward, There Will Be A Hallway de Gary Braunbeck
 Almost the Last Story by Almost the Last Man de Scott Edelman
 General Slocum's Gold de Nicholas Kaufmann
 The Tenth Muse de William Browning Spencer
 An Apiary of White Bees de Lee Thomas
 2008: Miranda de John R. Little
 The Shallow End of the Pool de Adam-Troy Castro
 Redemption Roadshow de Weston Ochse
 The Confessions of St. Zach de Gene O'Neill
 2009: The Lucid Dreaming de Lisa Morton
 Dreaming Robot Monster de Mort Castle
 The Hunger of Empty Vessels de Scott Edelman
 Doc Good's Traveling Show de Gene O'Neill
 2010: Invisible Fences de Norman Prentiss
 The Painted Darkness de Brian James Freeman
 Dissolution de Lisa Mannetti
 Monsters Among Us de Kirstyn McDermott
 The Samhanach de Lisa Morton
 2011: The Ballad of Ballard and Sandrine de Peter Straub
 7 Brains de Michael Louis Calvillo
 Roots and All de Brian Hodge
 The Colliers' Venus (1893) de Caitlin R. Kiernan
 Ursa Major de John R. Little
 Rusting Chickens de Gene O'Neill
 2012: The Blue Heron de Gene O'Neill
 Thirty Miles South of Dry County de Kealan Patrick Burke
 I'm Not Sam de Jack Ketchum and Lucky McKee
 Lost Girl of the Lake de Joe McKinney and Michael McCarty
 The Fleshless Man de Norman Prentiss
 2013: The Great Pity de Gary Braunbeck
 The Bluehole de Dale Bailey
 The Slaughter Man de Benjamin K. Ethridge
 No Others Are Genuine de Gregory Frost
 House of Rain de Greg F. Gifune
 East End Girls de Rena Mason
 2014: Fishing for Dinosaurs de Joe R. Lansdale
 The Infected de Taylor Grant
 Dreams of a Little Suicide de Eric J. Guignard
 Three Guys Walk into a Bar de Jonathan Maberry
 Lost and Found de Joe McKinney
 2015: Little Dead Red de Mercedes M. Yardley
 Paper Cuts de Gary A. Braunbeck
 The Box Jumper de Lisa Mannetti
 Special Collections de Norman Partridge
 Becoming Invisible, Becoming Seen de Scott Edelman

Referințe și note

Legături externe
 Stoker Award on the HWA web page
 Graphical listing of all Bram Stoker award winners and nominees

ficțiune lungă


Passion (, Manji) est un film japonais réalisé par Yasuzō Masumura, sorti en 1964.

Synopsis
Sonoko, mariée à un grand avocat, s'ennuie et décide de prendre des cours de dessin. Elle rencontre Mitsuko, un modèle, qui devient son amante.

Fiche technique
 Titre : Passion
 Titre original :  (Manji)
 Réalisation : Yasuzō Masumura
 Scénario : Kaneto Shindō d'après le roman Svastika de Jun'ichirō Tanizaki
 Musique : Tadashi Yamauchi
 Photographie : Setsuo Kobayashi
 Montage : Tatsuji Nakashizu
 Production : Yonejirō Saitō
 Société de production : Daiei Studios
 Société de distribution : Zootrope Films (France)
 Pays :
 Genre : Drame et romance
 Durée : 91 minutes
 Dates de sortie :
 :
 :

Distribution
 Ayako Wakao : Mitsuko Tokumitsu
 Kyōko Kishida : Sonoko Kakiuchi
 Eiji Funakoshi : Kōtarō Kakiuchi
 Yūsuke Kawazu : Eijirō Watanuki
 Kyū Sazanka : le principal
 Ken Mitsuda : le romancier
 Yūzō Hayakawa
 Fumiko Murata : Ume
 Reiko Hibiki : Haru
 Kyoko Nagumo : Kiyo
 Kuniko Tomita

Accueil
Le film reçoit des critiques françaises à l'occasion de sa sortie en 2005. Jean-Baptiste Morain pour Les Inrockuptibles évoque « un film aussi passionnant que morbide ». Jean-François Rauger pour Le Monde le décrit comme « un film de guerre, la description d'un combat pour la possession de l'autre, quels que soient les moyens employés ».

Notes et références

Liens externes

Film japonais sorti en 1964
Film dramatique japonais
Film romantique japonais
Adaptation d'un roman japonais au cinéma
Film réalisé par Yasuzō Masumura
Film japonais sur la bisexualité

Passion (film, 1964)


An Danthoniopsis pruinosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Danthoniopsis pruinosa in nahilalakip ha genus nga Danthoniopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Danthoniopsis

Danthoniopsis pruinosa


Svijet

Književna djela

 Srce tame Josepha Conrada
 Uskrsnuće Lava Nikolajeviča Tolstoja

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 21. srpnja – Ernest Hemingway, američki romanopisac († 1961.)
 24. kolovoza – Jorge Luis Borges, argentinski pisac († 1986.)

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

 Posljednji Stipančići Vjenceslava Novaka

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 8. ožujka – Mato Lovrak, hrvatski pisac za djecu († 1974.)
 23. lipnja – Gustav Krklec, hrvatski književnik i prevoditelj († 1977.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1899.


Sivri faregiller veya Sivri fareler (Soricidae), tür bakımından zengin bir memeli familyasıdır. fareler ile benzerliklerine rağmen, Böcekçiller (Eulipotyphla) takımında sınıflandırılırlar. Dünya çapında, yaklaşık 10'u Orta Avrupa'da da yaşayan 350'den fazla tür tanımlanmıştır.

Açıklama

Genel
Sivri faregiller fareye benzer bir görünüme sahiptir, ancak burunları uzun ve sivridir. Bacakları kısadır, ayaklarının her biri beş parmakla biter ve uzmanlaşmamıştır. Bununla birlikte, suda yaşayan bazı türlerin ayak parmaklarında ağ gibi görünen bir kıl sınırı vardır. Sivri faregiller nispeten küçük memelilerdir, 3 ila 18 arasında, çoğunlukla 6 ila 10 santimetre arasında baş-vücut uzunluklarına ulaşırlar. Kuyruk uzunluğu değişkendir, özellikle bazı yeraltında oyuk açan türler göze çarpan kısa bir kuyruğa sahiptir. Ağırlık genellikle 3 ila 18 gram arasında değişir, istisnai durumlarda 65 grama kadar çıkabilir. Cüce sivri fare  (Suncus etruscus), vücut uzunluğu 3.5 ila 5 santimetre ve ağırlığı yaklaşık 1.8 gram olan en küçük memelilerden biridir. Birçok tür, bölgelerini işaretlemek için kullandıkları koku bezlerine sahiptir.

Kürkleri genellikle yoğun ve kısadır, rengi sarımsı kahverengiden çeşitli gri ve kahverengi tonlarına kadar değişir. Alt tarafları genellikle daha hafiftir, bazı türlerde koyu üst kısım ile açık alt taraf arasında ani bir geçiş gözlemlenebilir. Bir kır faresinin kalbi dakikada 800 ila 1000 kez atar.

Baş ve dişler

Kafatasları uzun ve düzdür, uzun, gövdeye benzer burunları esnektir. Gözler küçüktür ve bazen kürkün içine gizlenir. Bir kulak kepçesi vardır, ancak genellikle küçüktür ve kürkten çok az veya hiç çıkıntı yapmaz.

Tüm böcekçillerde olduğu gibi, dişler sivri uçlar ve keskin mine çıkıntıları ile karakterize edilir. Sivri farelerin 26 ila 32 dişi vardır ve diğer böcekçillerden daha azdır. En öndeki kesici dişler öne doğru çıkıntı yapar, ardından son premolara kadar bir dizi tek uçlu diş gelir. Diş minesi bölgesindeki demir birikintileri, kırmızı dişli sivri farelerde, aynı zamanda su sivri farelerinde ve Amerikan kısa kuyruklu sivri farelerinde kırmızımsı ila sarımsı bir renklenme sağlar. Süt dişleri doğumdan önce değiştirilir, böylece kalıcı dişlerle doğarlar.

Sivri fareler, Solenodonlar ve yavaş loris gibi birkaç zehirli memeliden biridir. Bazı cinslerin (neomys ve Amerikan kısa kuyruklu kır faresi) submandibular bez zehirinde olduğu bilinmektedir, bu da kurbağalar ve tarla fareleri gibi nispeten büyük avları boğmalarına olanak sağlar. Bu nedenle, sivri fare ısırıkları insanlar için çok acı verici olabilir.

Duyular
Sivri farelerinin görme duyusu zayıf gelişmiştir; av avlarken, daha çok işitme duyusuna ve özellikle koku duyusuna güvenirler. Kır farelerinin bir özelliği de, yarasalar ve dişli balinaların yanı sıra, ekolokasyon yeteneğinin bilindiği birkaç memeliden biri olmalarıdır. Yaşam alanlarını keşfetmek için kullanabilecekleri bir dizi tiz gıcırtı sesi gönderirler. Ekolokasyonun avın izini sürmek için de kullanılıp kullanılmadığı belli değil.

Sınıflandırma ve sistematik

Dış sistematik
Sivri fareler böcekçiller takımına edilmiştir. Bu takımın taksonomik olarak oldukça tartışmalı bir geçmişi vardır, taksonlar tekrar tekrar dahil edilmiş veya kaldırılmıştır. Moleküler genetik çalışmalar da net bir sonuç vermemektedir, bu nedenle bu grup içindeki ilişkiler tartışmalıdır. Köstebekler (Talpidae), sivri farelerin olası bir kardeş grubu olarak kabul edilir ve solenodonlarla (Solenodontidae) daha uzak bir akrabalıkları vardır.

İç sistematik

Sivri faregiller familyası, yaklaşık 25 cins ve 350'den fazla tür ile üç alt aileye ayrılmıştır.

Beyaz dişli veya kirpik sivri fareleri
Beyaz dişli veya kirpik sivri fareleri (Crocidurinae) alt ailesinin üyeleri, kuyrukta ve vücudun arkasında beyaz dişler ve kirpikler ile karakterize edilir. Kırmızı dişli sivri farelerden daha az dişleri (26 ila 28) vardır.

Beyaz dişli fareler Eski Dünya ile sınırlıdır, Avrasya ve Afrika'da bulunurlar, en büyük biyolojik çeşitlilik Orta Afrika'dadır. Aşağıdaki cinsler bu alt aileye dahildir:

 Ak dişli sivri fare (Crocidura), yaklaşık 170 türle tür bakımından en zengin memeli cinsidir. Çoğu Afrika'da veya Güneydoğu Asya'da yaşar, Orta Avrupa'da üç tür vardır: Kır sivri faresi (C. leucodon), Ev sivri faresi (C. russula) ve Bahçe sivri faresi  (C. suaveolens).
 Kalın kuyruklu sivri fare (Suncus) cinsi, güney Avrupa, Afrika ve güney ve güneydoğu Asya'da yaşayan yaklaşık 15 türden oluşur. Gür kuyrukları ile karakterizedirler. İyi bilinen türler, , domuz burunlu yarasa ile birlikte en küçük memeli olarak kabul edilen Cüce sivri fare (S. etruscus) ve Misk sivri faresidir (S. murinus).
 Pearson'ın uzun pençeli sivri faresi (Solisorex pearsoni) Sri Lanka'ya özgüdür.
 Kelaart uzun pençeli sivri faresi (Feroculus feroculus) de sadece Sri Lanka'da bulunur.
 Alaca çöl sivri faresi (Diplomesodon pulchellum) güney Rusya ve Orta Asya'daki bozkırlarda ve yarı çöllerde yaşar.
 Filipin adası Palawan'dan Palawanosorex muscorum.
 Kongo kirpik sivri faresi cinsinin (Paracrocidura) üç türü nispeten büyük kafaları ve diş alanındaki özel özellikleri ile karakterize edilir. Orta Afrika'da yaşarlar.
 Ruwenzori sivri faresi (Ruwenzorisorex suncoides) sadece Afrika'daki Ruwenzori Dağları'nda yaşar.
 Orta Afrika'nın zırhlı sivri fareleri (Scutisorex), özellikle esnek ve esnek omurgalarıyla karakterize edilir.
 Sylvisorex cinsinin yaklaşık on türü, Orta ve Güney Afrika'nın ormanlarında yaşar. Yumuşak, uzun vücut kılları ile karakterize edilirler.

Myosoricinae
Myosoricinae alt familyasının cinsleri eskiden Crocidurinae içinde sınıflandırdı. Kafatasının yapısında üçüncü bir alt premolar ve diğer ayrıntılara sahip oldukları için bunlardan farklıdırlar. Bu alt ailenin üyeleri orta ve güney Afrika ile sınırlıdır. Gruba aşağıdaki cinsler dahildir:

 Afrika orman sivri fareleri (Myosorex cinsi) esas olarak orta ve güney Afrika'daki nemli orman bölgelerinde yaşar.
 Congosorex cinsinin üyleri, Afrika ahşap sivri farelerine benzer. Cins, ikisi 21. yüzyıla kadar tanıtılmamış olan üç türden oluşur.
 Üç tür köstebek faresi (Surdisorex) yalnızca Kenya'nın yaklaşık 3000 metre yüksekliğindeki dağlık bölgelerinde bulunur. Onlar için tipik olan kısa kuyruk ve kısmen yeraltı yaşam tarzıdır.

Kırmızı dişli sivri fareler

Kırmızı dişli sivri fareler (Soricinae) alt ailesinin üyeleri, kırmızı ve sarımsı diş uçlarıyla karakterize edilir. Ayrıca diğer alt familyalara göre daha fazla dişe (30 veya 32) sahiptirler ve kuyrukta ve vücudun arkasında kirpikleri yoktur.

Kızıl dişli kır fareleri Avrasya'da, Kuzey ve Orta Amerika'da ve ayrıca Kuzeybatı Güney Amerika'da yaşar; Afrika'da yoklar. Aşağıdaki cinsler arasında bir ayrım yapılır:

 Gerçek kırmızı dişli farelerin  (Sorex) cinsi yaklaşık 80 türden oluşur. Uzun kuyrukları ve küçük kulakları ile karakterize edilirler ve Avrasya ve Kuzey Amerika'nın büyük kısımlarında yaşarlar. Orta Avrupa türleri şunları içerir: odun kır faresi (S. araneus) - 1949 ve 2017'de, kış boyunca geçici vücut küçülmeleri ve kilo kaybı yayınlandı; Alp sivri faresi (S. alpinus), Avrasya sivri faresi (S. minutus) ve Kara sırtlı sivri fare (S. coronatus).
 Su sivri fareleri (Neomys), Avrupa ve Batı Asya'da üç tür içerir. Ayaklarındaki kılcal çizgiler sayesinde su yaşamına uyum sağlarlar. Su sivri faresi  (N. fodiens) ve Bataklık sivri faresi (N. anomalus) bilinmektedir.
 Kısa kuyruklu sivri fareler (Anourosorex), pençe benzeri ön ayakları ve uzaklaşan gözleriyle benlere benzer bir yeraltı yaşam biçimine uyarlanmıştır. Doğu ve Güneydoğu Asya'da bulunurlar.
 Asya kısa kuyruklu sivri fareleri (Blarinella), Çin'in güneybatısında ve Myanmar'ın kuzeyinde yaşar. Kısa vücutları da bir kazma yaşam biçimine uyarlanmıştır.
 Amerikan kısa kuyruklu sivri faresinin (Blarina) dört türü güney Kanada ve ABD'de bulunur. Nispeten iyi araştırılmış, genellikle yuva yapan hayvanlardır.
 Yaklaşık 30 tür küçük kulak sivri faresi (Cryptotis) Amerika kıtasıyla sınırlıdır. Gruplar halinde birlikte yaşarlar ve diğer birçok kır faresi türünden daha sosyal olarak kabul edilirler.
 Altı tür kunduz sivri faresi (Chimarrogale), ayaklarında kıl saçaklı su farelerine benzer ve yüzme hareketine uyarlanmıştır. Doğu Asya'da yaşarlar.
 Chodsigoa cinsi, esas olarak Çin'de yaşayan sekiz türden oluşur.
 Episoriculus cinsinin dört türü Asya'daki sulak alanlarda yaşar.
 Dağ sivri faresi (Nectogale elegans) perdeli tek kır faresi türüdür. Güney Çin ve Himalaya bölgesinde yaşar. Balıkların diyetlerinin bir parçasını oluşturması muhtemeldir.
 Nesiotites cinsi birkaç bin yıl öncesine kadar bazı Akdeniz adalarında yaşıyordu.
 Sikkim büyük pençeli sivri faresi (Soriculus nigrescens) Himalaya bölgesinde yaşar.
 Meksika çöl sivri faresi (Megasorex gigas) güneybatı Meksika'da yaşar ve ormanlarda ve yarı çöllerde yaşar.
 Gri çöl sivri fareleri (Notiosorex) güneybatı Amerika Birleşik Devletleri ve kuzey Meksika'daki kurak bölgelerde yaşar.

Evrimsel tarih
Kır farelerinin en eski fosil kayıtları, Kuzey Amerika'nın Üst Eosen döneminden gelmektedir. Oligosen'de Asya ve Afrika'ya göç ettiler ve o zamandan beri soyu tükenmiş Crocidosoricinae ve Heterosoricinae alt familyaları biliniyor. Afrika'daki en eski buluntular Miyosen'den geliyor, Güney Amerika'da sadece Pleistosen'den bu yana belgelendiler.

Literatür

 Gerhard Storch : Lipotyphla, böcek yiyici. İçinde: Wilfried Westheide, Reinhard Rieger (ed.): Özel zooloji. Cilt 2: omurgalılar veya kafatasları. Spektrum Akademik Yayınevi, Heidelberg a. a. 2004, ISBN 3-8274-0307-3, s. 514-524.
 Ronald M. Nowak: Walker'ın Dünyanın Memelileri. 2 cilt. 6. Baskı. Johns Hopkins University Press, Baltimore MD u. a. 1999, ISBN 0-8018-5789-9 .
 Don E. Wilson, DeeAnn M. Reeder (Ed.): Dünyanın Memeli Türleri . Bir taksonomik ve coğrafi Referans. 2 cilt. 3. Baskı. Johns Hopkins University Press, Baltimore MD 2005, ISBN 0-8018-8221-4 .

Galeri

Kaynakça

Sivri faregiller
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar
1814'te tanımlanan taksonlar
Gotthelf Fischer von Waldheim tarafından adlandırılmış taksonlar

Sivri faregiller


نايف البشايرة (30 سبتمبر 1976 -)، إعلامي وممثل وصحفي كويتي.

سيرته
انطلق في عام 1995 في عالم الكتابة والشعر والصحافة، كتب العديد من المقالات في عدة صحف ومجلات كويتية، شغل منصب مدير تحرير مجلة مونتانا لمدة عام في 2006، دخل مجال التمثيل وقدم أعمال تلفزيونية ومسرحية مختلفة، سلك طريق الإعداد وعمل بأكثر من محطة فضائية.. إلى أن تم التعاون مع تلفزيون الراي، حاليا يدير عدة برامج رئيسية في تلفزيون الراي حصد من خلالها عدة جوائز كأفضل معد برامج تلفزيونية، وحصد برنامج المسابقات تراي على جائزة الإبداع الفضية في مهرجان القاهرة للإعلام العربي من تقديم نواف القطان وإعداد نايف البشايره لصالح قناة الراي.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
صحفيون كويتيون
مذيعون كويتيون
ممثلون كويتيون
مواليد 1396 هـ
مواليد 1976

نايف البشايرة


Santiago Crespo, nascido a 22 de agosto de 1970 na localidade navarra de Pamplona (Espanha), é um ex-ciclista profissional entre os anos 1991 e 1995.

Ao longo da sua carreira profissional não obteve nenhuma vitória, sendo o Giro de Itália de 1994 a única das grandes voltas que disputou, acabando na posição 67.º.

Resultados em Grandes Voltas e Campeonato do Mundo
Durante a sua carreira desportiva tem conseguido os seguintes postos nas Grandes Voltas e nos Campeonatos do Mundo em estrada:

-: Não participa

Equipas
 Amaya Seguros (1991-1993)
 Banesto (1994-1995)

Referências

Ligações externas
 Palmarés completo Santi Crespo

Ciclistas da Espanha
Naturais de Pamplona

Santiago Crespo


Alexandra Irina Măruță (nacida el 23 de agosto de 1987 en Câmpia Turzii como Alexandra Irina Mihai) es una cantante rumana de música pop y presentadora de televisión más conocida como Andra. De 2011 formó parte del jurado del popular programa de televisión Românii au talent. En 2014 ganó el premio MTV Europe Music Award al "mejor artista de Rumania".

Carrera profesional
Andra comenzó su carrera musical a los 7 años y tuvo su primera gran interpretación musical en un concurso denominado Tip Top Minitop en calidad de invitado, interpretando la canción de Whitney Houston "I Will Always Love You". Además de música contemporánea, la joven también podía hacer canto de música popular, así que fueron a un concurso llamado Pe fir de baladă a la edad de 9 años, que se celebró en Târgu Jiu, en el que no pudo finalizar entre los tres primeros, pero sí ganó una mención especial. A los 11 años, participó en un concurso de música folclórica, Toamna Arieșeană, donde esta vez sí ganó el primer premio.

Al igual que su padre, Alexandru Mihai, Andra decidió participar en un concurso de música celebrado en Bucarest organizado por Titus Munteanu. Al entrar en la competencia participaron 450 niños y Andra logró clasificarse. Con 14 años de edad grabó su álbum debut autotitulado Andra, producido por Costi Ioniță. El álbum contiene 10 canciones y resultó ser muy exitoso.

En 2011 formó parte del jurado del popular programa de televisión Românii au talent, de la cadena Pro TV, que fue la emisión más visto del año en Rumania. Tiene un hijo y una hija

Discografía
 Andra - (2001) - Nova Music
 Dragostea mea - (2002) - Nova Music
 Vreau sărutarea ta - (2003) - CatMusic
 Rămâi cu mine - (2005) - CatMusic
 Best of - (2007) - CatMusic
 De la frate la soră - (2007) - MediaProMusic
 Vis de iarnă - (2007) - MediaProMusic
 Dragostea rămâne - (2008) - MediaProMusic
 Album de familie - (2008) - MediaProMusic
 Femeia - (2009) - MediaProMusic
 Iubește-mă astăzi, Iubește-mă mâine - (2009) - MediaProMusic
 Something New - (2010) - MediaProMusic
 Telephone - (2012) Nova Music
 Inevitabil va fi bine - (2013) - MediaProMusic

Referencias

Enlaces externos
 Lyrics Andra
 Sitio web oficial

Cantantes femeninas de Rumania
Cantantes de pop de Rumania
Cantantes en rumano
Presentadores de televisión de Rumania

Andra


Đuro Stipanović (Podbrdo, 4. listopada 1937.) je srpski književnik iz Republike Srpske.

Životopis
Rođen je 4. listopada 1937. godine u Podbrdu kod Mrkonjić Grada, Kraljevina Jugoslavija. U Novome Sadu je završio školu učenika u privredi (građevinski smjer). Radni vijek je proveo u rodnom gradu. Radio je u građevinskom poduzeću "Gradnja" kao poslovođa, a potom kao službenik Skupštine općine Mrkonjić Grad. Osim toga, čitavoga života se bavio i pisanjem.

Napisao je oko 25.000 pjesama i objavio 80 knjiga poezije i proze, uglavnom dječje književnosti. Njegove pjesme su zastupljene u Antologiji suvremene bosanskohercegovačke poezije za djecu "Nezavršena priča" i u Antologiji poezije, slikarstva i kiparstva Srbije, Crne Gore i Republike Srpske "Pastir traži dno neba". U Mrkonjić Gradu je u prosincu 2007. godine predstavljena knjiga pjesama, priča, aforizama i epigrama pod naslovom "Uz (ne)zatvoreni krug vremena", u kojoj je Stipanović objedinio pjesme i prozne radove ukupno 43 autora s područja ove općine. Dobitnik je književne nagrade Stanko Rakita za knjigu "Ko će da nas sad povede za ručice, naš djede," a nagradu mu je dodijelilo Udruženje književnika Srpske za najbolju dječju knjigu u 2008. godini.

Izvori

Srpski književnici
Srpski pjesnici

Đuro Stipanović


Grete Heckscher (født 8. november 1901 i København, død 6. oktober 1987) var en dansk fægter som deltog i de olympiske lege 1924 i Paris.

Heckscher vandt en olympisk bronzemedalje i fægtning under OL 1924 i Paris. Hun kom på tredjepladsen i den individuelle konkurrence i fleuret for damer efter sin landsmand Ellen Osiier og Gladys Davis fra Storbritannien.

OL-medaljer
 1924  Paris -  Bronze i fægtning, fleuret damer  Danmark

Eksterne henvisninger

Fægtere fra Danmark
Olympiske bronzemedaljevindere fra Danmark
Medaljevindere ved sommer-OL 1924
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1924
Personer fra København

Grete Heckscher


Síberíublálilja (fræðiheiti: Mertensia sibirica) er fjölær jurt sem er ættuð frá Síberíu. Hún verður  50 til 100 sm há. Blöðin lensu- til egglaga með oddi og með bláum blæ. Blómin eru lítil, blá og bjöllulaga.
Hún hefur verið nokkuð notuð sem garðplanta á Íslandi.

Myndir

Tilvísanir

Munablómaætt
Garðplöntur

Síberíublálilja


Mehmetbey, Kahramanmaraş ilinin Göksun ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 100 km, Göksun ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Göksun'un mahalleleri

Mehmetbey, Göksun


An Vanda wightii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Vanda wightii in nahilalakip ha genus nga Vanda, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanda

Vanda wightii


Das Haus Gartenstraße 36 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Oschersleben (Bode) in Sachsen-Anhalt.

Lage
Das Haus befindet sich nordwestlich der Oschersleber Innenstadt an der Einmündung der Kurzen Straße in die Gartenstraße. Es wird als Einzeldenkmal geführt und gehört außerdem zum Denkmalbereich Gartenstraße. Östlich grenzt das gleichfalls denkmalgeschützte Haus Gartenstraße 37 an.

Architektur und Geschichte
Das Wohnhaus entstand im letzten Viertel des 19. Jahrhunderts im Stil des Spätklassizismus. Der Ziegelbau ist siebenachsig und durch seine Ecklage von für den Bereich besonders prägender Bedeutung. Die zweiflügelige Haustür verfügt über ein Oberlicht und stammt, wie die Fenster mitsamt Rollläden noch aus der Bauzeit.

Literatur
Sabine Meinel, Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt, Band 15.1, Landkreis Börde (I), Altkreis Oschersleben, Michael Imhof Verlag Petersberg 2011, ISBN 978-3-86568-119-5, Seite 82

Wohngebäude in Oschersleben (Bode)
Kulturdenkmal in Oschersleben (Bode)
Erbaut im 19. Jahrhundert

Gartenstraße 36 (Oschersleben)


Der Gerichtsbezirk Kitzbühel (ursprünglich Gerichtsbezirk Kitzbichl) ist ein dem Bezirksgericht Kitzbühel unterstehender Gerichtsbezirk im Bundesland Tirol. Der Gerichtsbezirk umfasst seit 2003 den gesamten politischen Bezirk Kitzbühel.

Geschichte
Im Jahr 1297 wurde der Gerichtssitz für das Leukental von der Burg Leukentstein bei St. Johann in Tirol nach Kitzbühel verlegt. In der Folge ist von der Herrschaft Kitzbühel die Rede, die 1504 unter Kaiser Maximilian I. von Bayern zu Tirol kam. Die Herrschaft Kitzbühel umfasste das Gebiet des heutigen Bezirks Kitzbühel ohne das Brixental, das bis 1816 zu Salzburg gehörte.

Der Gerichtsbezirk Kitzbühel wurde durch eine 1849 beschlossene Kundmachung der Landes-Gerichts-Einführungs-Kommission geschaffen und umfasste ursprünglich die 15 Gemeinden Aurach, Fieberbrunn, Going, Hochfilzen, Jochberg, Kirchdorf, Kitzbichl (Land), Kitzbichl (Stadt), Kössen, Reith, Schwendt, St. Jakob, St. Johann, St. Ulrich und Waidring.

Der Gerichtsbezirk Kitzbühel bildete im Zuge der Trennung der politischen von der judikativen Verwaltung
ab 1868 gemeinsam mit dem Gerichtsbezirk Hopfgarten den Bezirk Kitzbühel.

Die Zahl der Gemeinden des Gerichtsbezirks blieb bis 2002 stabil, wenngleich 1927 Oberndorf in Tirol von St. Johann in Tirol seine Selbstständigkeit erreichte und die Gemeinden Kitzbühel Land und Kitzbühel Stadt zu einer Gemeinde vereinigt wurden. Mit der 2002 beschlossenen Bezirksgerichte-Verordnung Tirol der Österreichischen Bundesregierung wurde die Schließung des Bezirksgerichtes Hopfgarten verfügt und das Gebiet des Gerichtsbezirkes dem Gerichtsbezirk Kitzbühel zugeschlagen.
Die Verordnung trat per 1. Juli 2002 in Kraft und erweiterte den Gerichtsbezirk Kitzbühel um die fünf Gemeinden Brixen im Thale, Hopfgarten im Brixental, Itter, Kirchberg in Tirol und Westendorf. Die Fläche des Gerichtsbezirkes erhöhte sich durch die Erweiterung von 761,45 km²
auf 1.162,25 km².

Gerichtssprengel
Der Gerichtssprengel umfasst seit 2003 mit den 20 Gemeinden Aurach bei Kitzbühel, Brixen im Thale, Fieberbrunn, Going am Wilden Kaiser, Hochfilzen, Hopfgarten im Brixental, Itter, Jochberg, Kirchberg in Tirol, Kirchdorf in Tirol, Kitzbühel, Kössen, Oberndorf in Tirol, Reith bei Kitzbühel, St. Jakob in Haus, St. Johann in Tirol, St. Ulrich am Pillersee, Schwendt, Waidring und Westendorf den gesamten politischen Bezirk Kitzbühel.

Literatur
 Österreichische Akademie der Wissenschaften: Historisches Ortslexikon. Statistische Dokumentation zur Bevölkerungs- und Siedlungsgeschichte. Tirol. Datenbestand: 30. Juni 2011 (PDF; 1,3 MB)

Einzelnachweise

Bezirk Kitzbühel
Kitzbuhel
Gegründet 1849

Gerichtsbezirk Kitzbühel


An Dimerandra rimbachii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Dimerandra rimbachii in nahilalakip ha genus nga Dimerandra, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dimerandra

Dimerandra rimbachii


الروفية أو الروبية المالديفية (بالديفهي : ދިވެހިރުފިޔާ)
هي عملة جزر المالديف وقع تأسيسها من طرف السلطة المالية المالديفية، واسمها مشتق من الروبية بلغة هندية، وحروفها التسلسلية هي MVR بالرغم من استعمال rf محليا.
تنقسم الروفية إلى 100 لااري.

الأوراق النقدية

سعر الصرف

مراجع

أيزو 4217
اقتصاد جزر المالديف
روبية
سعر الصرف الثابت
عملات آسيوية
عملات استحدثت في 1947
عملات في الإمبراطورية البريطانية
عملات في جزر المالديف
عملات في دول الكومنولث
عملات متداولة

روفيه مالديفية


Marian Huja (født 5. august 1999) er en portugisisk professionel fodboldspiller, der spiller for HB Køge fra den danske 1. division som forsvarer.

Klubkarriere

HB Køge
Huja underskrev sin første professionelle kontrakt med HB Køge i 2018 efter en succesfuld prøvetræning. Han fik sin professionelle debut for klubben den 29. juli 2018, i en 5-2 hjemmesejr over FC Roskilde.

Referencer

Eksterne henvisninger

Forsvarsspillere (fodbold)
Fodboldspillere fra HB Køge
Fodboldspillere fra Portugal
Pages with unreviewed translations

Marian Huja


Marc-André Hamelin, OC, OQ (born September 5, 1961), is a Canadian virtuoso pianist and composer who has received 11 Grammy Award nominations.  He is on the faculty of the New England Conservatory of Music.

Biography

Born in Montreal, Quebec, Hamelin began his piano studies at the age of five. His father, a pharmacist who was also an amateur pianist, introduced him to the works of Charles-Valentin Alkan, Leopold Godowsky and Kaikhosru Shapurji Sorabji when he was still young. He studied at the École de musique Vincent-d'Indy in Montreal with Yvonne Hubert and then at Temple University in Philadelphia with Harvey Wedeen. In 1989, he received the Virginia Parker Prize.

Hamelin has given recitals in many cities. His festival appearances have included Bad Kissingen, Belfast, Cervantino, La Grange de Meslay, Husum Piano Rarities, Lanaudière, Ravinia, La Roque d'Anthéron, Ruhr Piano, Halifax (Nova Scotia), Singapore Piano, Snape Maltings Proms, Mänttä Music Festival, Turku and Ottawa Strings of the Future, as well as the Chopin Festivals of Bagatelle (Paris), Duszniki and Valldemossa. He appears regularly in both the Wigmore Hall Masterconcert Series and the International Piano Series at London's South Bank Centre. He plays annually in the Herkulessaal in Munich and has given a series of recitals in Tokyo.

Hamelin has recorded a wide variety of composers' music with the Hyperion label. His recording of Leopold Godowsky's complete Studies on Chopin's Études won the 2000 Gramophone Magazine Instrumental Award. He is well known for his attention to lesser-known composers, especially of the late nineteenth and early twentieth centuries (Max Reger's Piano Concerto, Leo Ornstein, Nikolai Roslavets, Georgy Catoire), and for performing works by pianist-composers Sophie-Carmen Eckhardt-Gramatté, Leopold Godowsky, Charles-Valentin Alkan, Kaikhosru Sorabji, Alexander Scriabin, Nikolai Kapustin, Franz Liszt, Nikolai Medtner and Frederic Rzewski.

Hamelin has also composed several works, including a set of piano études in all of the minor keys; completed in 2009, it is published by C. F. Peters, with a recording released on Hyperion. A cycle of seven pieces, Con Intimissimo Sentimento, was published (with a recording by Hamelin) by Ongaku No Tomo Sha; and a transcription of Zequinha de Abreu's Tico-Tico No Fubá has been published by Schott Music. Although the majority of his compositions are for solo piano, he has also written three pieces for player piano (including the comical Circus Galop, Pop Music for Player Piano based upon "Pop Goes the Weasel", and Solfeggietto a cinque, based on a theme by C.P.E. Bach), and several works for other instruments, including Fanfares for three trumpets, published by Presser. His other works are distributed by the Sorabji Archive.

In 1985, Hamelin won the Carnegie Hall International Competition for American Music. In 2004, he received the international record award in Cannes. He has been made an Officer of the Order of Canada and a Chevalier de l'Ordre national du Québec (National Order of Québec). He has won seven Juno Awards, most recently in 2012 for Classical Album of the Year: Solo or Chamber Ensemble, for his Liszt Piano Sonatas album.

Critical appraisal
Writing in The New Yorker in 2000, senior critic Alex Ross said: "Hamelin's legend will grow—right now there is no one like him." Later in 2010, Ross added that Hamelin was ranked highly by piano connoisseurs, and "admired for his monstrously brilliant technique and his questing, deep-thinking approach."

In 2015, Zachary Woolfe, classical music editor of The New York Times, noted Mr. Hamelin's "preternatural clarity and control, qualities that in him don't preclude sensitivity [or] even poetry".

Discography

Personal life
Hamelin's first marriage was to soprano Jody Karin Applebaum. He currently lives in Boston, Massachusetts, with his second wife Cathy Fuller, a pianist and WGBH classical music broadcaster. Hamelin has Type 1 diabetes.

See also
 List of classical pianists
 Canadian classical music
 List of people from Montreal
 List of Canadian musicians

References

External links
  Hamelin, Marc-André entry in Encyclopedia of Music in Canada part of The Canadian Encyclopedia. Archived at the Wayback Machine.
 Extensive interview by Ethan Iverson
 Official Website
 Marc-André Hamelin at Hyperion Records
 Complete Discography
 Discography of Marc-André Hamelin, organized alphabetically by composer in three categories (Solo recordings, Concerto recordings, Other), with month and year of recording (by Frazer Jarvis)
 Marc-André Hamelin at Colbert Artists Management, Inc.

1961 births
Canadian classical pianists
Male classical pianists
Contemporary classical music performers
French Quebecers
Juno Award for Classical Album of the Year – Solo or Chamber Ensemble winners
Knights of the National Order of Quebec
Living people
Officers of the Order of Canada
Musicians from Montreal
20th-century classical composers
21st-century classical composers
Male classical composers
20th-century Canadian pianists
Canadian male pianists
21st-century classical pianists
20th-century Canadian male musicians
21st-century Canadian male musicians

Marc-André Hamelin


Inverness-shire (gælisk: Siorrachd Inbhir Nis) er et historisk county i Skotland. Med et areal på 10.906 km2, der dækker en stor del af Det skotske højland, er det Skotlands største county, selvom det med blot 67.733 indbyggere eller omkring 1,34% af Skotlands befolkning, også er er et af de mindst befolkede counties.

Referencer

Skotlands geografi

Inverness-shire


An Mormodes hookeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lem.. An Mormodes hookeri in nahilalakip ha genus nga Mormodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Mormodes

Mormodes hookeri


سيدي سليمان، مدينة و بلدية تابعة إقليميا إلى دائرة بوعلام ولاية البيض الجزائرية.

الموقع الجغرافي
يحد سيدي سليمان كل من:
 شمالا:اغواط
 جنوبا:سيدي طيفور
 شرقا.بريدة
 غربا:سيدي طيفور

أحياء و قرى البلدية

وصلات أخرى

وصلات داخلية
 دائرة بوعلام
 ولاية البيض

وصلات خارجية
 إذاعة البيض الجهوية: الموقع الرسمي.
 الموقع الرسمي لولاية البيض.
 متوسطة ابن خلدون (البيض).

المصادر

بلديات ولاية البيض

سيدي سليمان (ولاية البيض)