පරිරක්ෂණ ක්‍රියාවලිය

පරිරක්ෂණ ක්‍රියාවලියේ අන්තර්ගතය:
 තාපය මගින් ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් විනාශ කිරීම හෝ ස්වභාවික ලක්ෂණ වෙනස් කිරීම (උදා: නැටවීම)
 ඔක්සිකරණය (උදා: සල්ෆර් ඩයොක්සිඩ් භාවිතය)
 ධූලක නිශේධනය (උදා: දුම් ගැසීම, කාබන් ඩයොක්සයිඩ් භාවිතය, විනාකිරි, මද්‍යසාර යනාදිය)
 විජලනය (උදා: වියලීම)
 ආස්‍රැති නිශේධනය (උදා: පැණි වර්ග භාවිතය)
 අඩු උෂ්ණත්ව අක්‍රිය කිරීම (උදා: හිමායනය)
 අධි ජල පීඩනය (උදා: නව, 'ශීත' පැස්ටරීකරණ ක්‍රමයකි, ජල පීඩනය මගින් ආහාර වල ගුණ හානි කිරීමට හේතුවන සහ ආහාරවල සුරක්ෂිතතාවය සඳහා බලපාන ස්වභාවිකව හටගන්නා රෝගකාරක විනාශ කරයි)
 මෙම ක්‍රමවල නොයෙක් සංයෝජන

වියලීම

වියලීම යනු, බැක්ටීරියා වර්ධනය වැලැක්වීම හෝ ප්‍රමාද කිරීම සඳහා, ජලයේ ක්‍රියාකාරිත්වය අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට අඩු කිරීමට යොදා ගන්නා පැරණි ආහාර පරිරක්ෂණ ක්‍රම අතරින් එකකි. එමෙන්ම වියලීම මගින් ආහාරයේ බරද අඩු කරගත හැකිය.

හිමායනය

හිමායනය, පිළියෙළ කිරීමට පෙර හිමායනයක් අවශ්‍ය නොවන ප්‍රකෘත ආහාර ද ඇතුළුව ආහාර වර්ග විශාල ප්‍රමාණයක් පරිරක්ෂණය කිරීම සඳහා සාමාන්‍යයෙන් යොදා ගන්නා වානිජමය සහ ගෘහස්ථමය ක්‍රියාවලියකි. උදාහරණයක් වශයෙන්, අර්තාපල් ශීතකරණයේ තබයි. නමුත් අර්තාපල් මාස ගණනාවක් තුල සුරක්ෂිතව ගබඩා කර තැබීම සඳහා අවශ්‍ය වන්නේ සිසිල් අඳුරු ස්ථානයක් පමණි. බොහෝ රටවල ජාතික ආපදා සඳහා උපක්‍රමශීලී ආහාර තොග විශාල ප්‍රමාණයක් දිගු කාලීනව ගබඩා කර තැබීම පිණිස සිසිල් ගබඩා යොදා ගනී.

රික්තක ඇසිරීම

රික්තක ඇසිරීම යනු, වාතය ඉවත කරන ලද පරිසරයක, සාමාන්‍යයෙන් වායුරෝධක බෑග හෝ බෝතල තුල ආහාරය අසුරා තැබීමයි. රික්තක පරිසරය මගින් ජීවත් වීමට ඔක්සිජන් අවශ්‍ය කරන බැක්ටීරියා ඉවත් කරනු ලබන අතර ආහාරය නරක් වීම ද වලක්වයි. රික්තක අසුරන ක්‍රමය පොදුවේ යොදා ගනු ලබන්නේ කජු ඇසිරීමේදී ඔක්සිකරණයෙන් ඒවායේ රස හානි වීම අවම කිරීමටයි.

ලුණු දැමීම

ලුණු දැමීම හෝ පදම් කිරීම ලෙස හඳුන්වන්නේ මාංශ ආහාර වල ඇති තෙතමනය ආස්‍රැතිය නම් ක්‍රියාවලිය මගින් ඉවත් කිරීමයි. මෙහිදී මාංශ ආහාරය, ලුණු හෝ සීනි සමඟ සැකසීම හෝ ඒ දෙකම සමඟ සංයෝග කිරීම සිදු කරනු ලබයි. මස් සැකසීම සඳහා නයිට්‍රේට සහ නයිට්‍රයිට ද බොහෝ විට යොදා ගනු ලබන අතර ඒවා මස් වල ලාක්ෂණික රෝස පැහැය රැක ගැනීමට මෙන්ම ක්ලොස්ට්‍රිඩියම් බොටුලිනම් නිශේධනයට ද  දායක වේ.

සීනි දැමීම

සීනි, පලතුරු පරිරක්ෂණයට යොදා ගනු ලබන්නේ පැණි ලෙස සකසා ඇපල්, පෙයාස්, පීච්, ඇප්රිකට්, වියලි මිදී වැනි පලතුරු සමඟ හෝ ස්ඵටික ආකාරයට ය. ස්ඵටිකීකරණය සඳහා පරිරක්ෂිත ද්‍රව්‍ය පිසිනු ලබන්නේ සීනි තුල වන අතර සෑදෙන නිෂ්පාදනය වියලිව අසුරා තබනු ලබයි. මෙම ක්‍රමය යොදා ගනු ලබන්නේ පැඟිරි වර්ගයේ පලතුරු (ලෙලි සහිත පලතුරු), ඇන්ජෙලිකා සහ ඉඟුරු වැනි ආහාර සඳහා ය.  මෙම ක්‍රියාවලියේ සිදුවන වෙනස්කමක් නිසා චෙරි වැනි පළතුරක් වන ග්ලේස් ෆෘට් (ස්පටිකීකරණය කරන ලද පලතුරකි) නිපදවෙන අතර එය සීනි සමඟ පරිරක්ෂණය කර පසුව එහි ඇති පැණි පෙරා විකුණනු ලබයි. මෙම පරිරක්ෂණය පැවතෙන්නේ පලතුරෙහි සීනි ප්‍රමාණය සහ පැණි වල බාහිර ආලේපනය මගිනි. පලතුරු වලින් සාදන ලද බ්‍රැන්ඩි හෝ අනෙකුත් පෙරන ලද අරක්කු වැනි සුඛෝපභෝගී නිෂ්පාදන පරිරක්ෂණය සඳහා සීනි භාවිතා කරනු ලබන්නේ සාමාන්‍යයෙන් මධ්‍යසාර සමඟ සංයෝග කිරීමෙනි. මේවා චෙරි බ්‍රැන්ඩි හෝ ස්ලෝ ජින් වැනි රසකාරක යෙදූ පෙරන ලද අරක්කු සමඟ ව්‍යාකූල කර නොගත යුතුය.

අච්චාරු දැමීම

අච්චාරු දැමීම යනු, ආහාරයට සුදුසු ප්‍රති-ක්ෂුද්‍ර ජීවක දියර යෙදීමෙන් ආහාර පරිරක්ෂණය කිරීමේ ක්‍රමයකි. අච්චාරු දැමීම රසායනික අච්චාරු දැමීම ලෙස පුළුල් වශයෙන් වර්ග කල හැක. උදාහරණයක් ලෙස රසායනික අච්චාරු දැමීමේදී ආහාරය බැක්ටීරියා සහ අනෙකුත් ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් නිශේධනය කරන හෝ විනාශ කරන ආහාරයට සුදුසු ප්‍රති-ක්ෂුද්‍ර ජීවක දියර තුල බහා තබයි. අච්චාරු දැමීමේදී කාරක ද්‍රව්‍ය ලෙස අති ක්ෂාර (අධික ලුණු සහිත), විනාකිරි, මද්‍යසාර සහ එළවලු තෙල්, විශේෂයෙන්ම ඔලිව් තෙල් සහ තවත් තෙල් වර්ග රාශියක් ද අන්තර්ගත කරයි. රසායනික වශයෙන් අච්චාරු දැමීමේ බොහෝ ක්‍රියාවලීන් වලදී රත් කිරීම හෝ නැටවීම ද යොදාගනු ලබයි. එහිදී පරිරක්ෂණය කරන ලද ආහාර, අච්චාරු දැමීමේ කාරක සමග සංතෘප්තතාවයට පත්වනු ලබයි. සාමාන්‍යයෙන් රසායනික වශයෙන් අච්චාරු දමන ලද ආහාර වල පිපිඤ්ඤා, ගම්මිරිස්, ලුණු දමන ලද ගව මස්, හුරුල්ලන් සහ බිත්තර, අච්චාරුවක් ලෙස හොඳින් මිශ්‍රකරන ලද  එළවලු ආකාරයෙන් අන්තර්ගත වේ.

විනාකිරි/අච්චාරු පැසවීමෙදී ලැක්ටික් අම්ල නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියේදී මෙන්ම, පරිරක්ෂණ  කාරක ආහාරය විසින්ම  නිෂ්පාදනය කරගනු ලබයි. පැසවන ලද විනාකිරි වල ගෝවා අච්චාරු, කිම්චි වැනි ද්‍රව්‍ය ද අන්තර්ගත වේ. ඇතැම් අච්චාරු දමන ලද පිපිඤ්ඤා ද පැසවීමට ලක් කර ඇත.

වානිජමය වශයෙන් නිපදවන අච්චාරු වලට ඒවායේ ජීව කාලය වැඩි කිරීම සඳහා සෝඩියම් බෙන්සොඒට් හෝ ඊ.ඩී.ටී.ඒ වැනි පරිරක්ෂක ද එක් කල හැකිය.

ලයි කිරීම

සෝඩියම් හයි‍ඩ්‍රොක්සයිඩ් (ලයි) බැක්ටීරියා වර්ධනය සඳහා ආහාරය අති ක්ෂාරීය තත්ත්වයකට පත් කරයි. ලයි මගින් ආහාරයේ රසය සහ මතුපිට ස්වභාවය වෙනස් කිරීමට හේතුවන මේද අම්ල ව්‍යුත්පන්න සබන් බවට හරවනු ලබයි. ඔලිව් වට්ටෝරු සෑදීමේදී මෙන්ම ලූට්ෆිස්ක් (ලුණු රහිත මත්ස්‍ය වර්ගයක්) සෑදීම සඳහා ද ලයි උපයෝගී කරගනු ලැබේ. පරිරක්ෂණය කරන ලද බිත්තර සඳහා නවතම වට්ටෝරුවලදී ද ලයි යොදා ගනු ලැබේ. මාසාහරිනා සහ හොමිනි (වියලා ලුණු දමන ලද බඩ ඉරිඟු) සෑදීමේදී කෘෂිකාර්මික හුණු යොදා ගන්නා අතර එය ලයි ලෙස වරදවා තේරුම් ගෙන ඇත.

ටින් කිරීම සහ බෝතල් කීරීම

ටින් කිරීම, පිසින ලද ආහාර සඳහා යොදා ගන්නා අතර ජීවානුහරණය කිරීමේ ක්‍රමයක් ලෙස ඒවා හිස් භාජන සහ බරණි වල බහා මුද්‍රා තැබීම සහ ඉතිරි වී ඇති බැක්ටීරියා විනාශ කිරීම හෝ දුර්වල කිරීම සඳහා බහාලුම් තැම්බීම සිදු කරනු ලබයි. මෙම ක්‍රමය සොයා ගන්නා ලද්දේ නිකොලස් ඇපර්ට්<ref>නිකොලස් ඇපර්ට් යනු වායු රෝධක ආහාර පරිරක්ෂණ ක්‍රමය මුල් වරට සොයා ගත් ප්‍රංශ ජාතික විද්‍යාඥයා ය.</ref> විසිනි. ආහාර වල විවිධ ප්‍රමාණ වලින් ආහාර නරක් වීමට එරෙහිව ස්වභාවික ආරක්ෂ ක්‍රම පවතින අතර ඇතැම් විට අවසන් පියවර සිදුවීම සඳහා පීඩන උදුනක තැබීම අවශ්‍ය විය හැකිය. ස්ට්‍රෝබෙරි වැනි අධි ආම්ලික පලතුරු බඳුන් ගත කිරීමේදී පරිරක්ෂක අවශ්‍ය නොවන අතර එයට ඇත්තේ කෙටි තැම්බීමේ චක්‍රයකි. නමුත් තක්කාලි වැනි ආන්තික පලතුරු වලට දීර්ඝ තැම්බීමේ චක්‍රයක් අති අතර අනෙකුත් ආම්ලික මූලද්‍රව්‍ය එකතු කිරීමේ අවශ්‍යතාවයක් ද ඇත. එළවලු සහ මස් වර්ග වැනි අඩු ආම්ලික ආහාර සඳහා සම්පීඩිත ටින් කිරීමක් අවශ්‍ය වේ. ටින් කිරීමෙන් සහ බෝතල් කිරීමෙන් පරිරක්ෂණය කරන ලද ආහාර, බඳුන හෝ බෝතලය විවෘත කල සැනින් නරක් වීමේ ක්ෂණික අවදානමක් ඇත.

ටින් කිරීමේ ක්‍රියාවලියේදී සිදුවන තත්ත්ව පාලනයේ හිඟතා නිසා බඳුන් තුලට ජලය හෝ ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් ඇතුළු වීමට ඉඩ ඇත. මෙවැනි බොහෝ අපොහොසත්කම් වියෝජනය වීම් ලෙස බඳුන තුල වායු නිෂ්පාදනය වී බඳුන විශාල වී පිපිරී යාමෙන් ඉක්මනින් අනාවරණය කරගත හැක.කෙසේ නමුත්, ආහාරය අභ්‍යන්තරයෙහි උග්‍ර විෂ නිපදවන, බරපතල රෝගාබාධ වලට හෝ මරණයට තුඩුදෙන, අනිවාර්ය නිර්වායුක ජීවීන්: ක්ලොස්ට්‍රීඩියම් බොටුලිනම් නිසා බඳුන්ගත කරන ලද ආහාර අපවිත්‍ර වීමට ඉඩ ඇති දුර්වල නිෂ්පාදනය (ඌන ක්‍රියාවලි) සහ දුර්වල ස්වස්ථතා සඳහා උදාහරණ පවතී. මෙම ජීවියා වායුවක් හෝ ප්‍රත්‍යක්ෂ රසයක් නොනිපදවන අතර රසයෙන් හෝ ගඳ සුවඳින් හඳුනාගත නොහැක.  මෙම විෂබීජ වල ස්වභාවික ලක්ෂණ, ආහාර පිසීමේදී වෙනස් වනු ලැබේ. අපරීක්ෂාකාරී ලෙස කඩා බඳුන්ගත කල පිසින ලද හතු, බඳුන් ගත කිරීමෙන් හෝ පසුව සිදුකරන ප්‍රතිතාපන මගින් විනාශ කල නොහැකි විෂ නිපදවන, ස්ටැෆිලොකොකස් අවුරියස් ගේ වර්ධනයට උපකාරී වේ.

 ජල්ලි දැමීම

ආහාර, ඝනීකාරක ද්‍රව්‍ය සමග ජෙලයක් ආකාරයෙන් පීසීමෙන් ද පරිරක්ෂණය කරගත හැක. එබඳු ද්‍රව්‍ය අතරට ජෙලටින්, එගාර්, ඉරිඟු පිටි සහ හුළංකීරිය පිටි ඇතුලත් වේ. ෆූජියානු ප්‍රාන්තයේ සීමෙන් නගරයේ චීන සමූහාණ්ඩුවේ ජනයාගේ ප්‍රණීත ආහාරයක් වන ආඳන් වැනි මත්ස්‍යයන් සහ පණුවන් වැනි ඇතැම් ආහාර පිසින විට ස්වභාවිකව ප්‍රෝටීන ජෙලයක් ඇති වේ. ලන්ඩනයේ නැගෙනහිර අන්තයේ ජනයා ජල්ලි දමන ලද ආඳන්, තලපයක් ලෙස සාදාගත් අර්තාපල් සමඟ ප්‍රණීත ආහාරයක් ලෙස අනුභව කරනු ලබයි. රස මවුලු (ජෙලටින් සහ පැහැදිලි කල මාංශ සූපයකින් සාදන ලද ජෙලයක්) ලෙස බඳුන් ගත කරන ලද මස්, 1950 දක්වා එක්සත් රාජධානියේ මස් කැබලි සංග්‍රහ කිරීමේ පොදු ක්‍රමයක් විය. ජෝගු වල දමන ලද බොහෝ මස් ද ජල්ලි දමා ඇත.

ජල්ලි දැමීමෙන් පරිරක්ෂණය කරන ලද පලතුරු, ජෙලි, මාමලෙඩ් හෝ රක්ෂිත පලතුරු ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. එවැනි අවස්ථා වලදී සාමාන්‍යයෙන් ජල්ලි කාරකය පෙක්ටීන් වන අතර එය ආහාරය පිසින අතරදී එකතු කරනු ලබයි. නැතහොත් පලතුරෙන් ස්වාභාවිකවම උත්පාදනය වේ. බොහෝ පරිරක්ෂිත පලතුරු වලට බඳුන් ගත කල පසුද සීනි එක් කරනු ලැබේ. තාපනය, ඇසිරීම හා ආම්ලිකකරණය සහ සීනි ආහාර වලට පරිරක්ෂණය සපයයි.

 බඳුන්ගත කිරීම

මේද ස්තරයක් සමග බඳුන් ගතකර මුද්‍රා තැබීම, මාංශ (විශේෂයෙන් කූනිස්සන්) පරිරක්ෂණයේ සාම්ප්‍රදායික බ්‍රිතාන්‍ය ක්‍රමයකි. පේට් (මාංශ මිශ්‍රණයකි) සමඟ සසඳන විට බඳුන් ගත කල කුකුළු අක්මා සඳහා ද මෙය පොදුය.

 ජෝගු තුල ඇසිරීම

ජෝගු තුල ඇසිරීම මගින් මාංශ පරිරක්ෂණය කල හැකි අතර මස් (පොදුවේ දඩයම් සතුන් හෝ මත්ස්‍යයන්) තැම්බීමේ ක්‍රියාවලිය සිදු කරනු ලබන්නේ මැටි ජෝගු හෝ ආහාර පුළුස්සන තැටි තුලය. ජෝගු තුල ඇසිරීමට සූදානම් කරන සත්වයා සාමාන්‍යයෙන් කැබලි වලට කපා තදින් මුද්‍රා තබන ලද ජෝගු තුල අති ක්ෂාර හෝ යුෂ සමග තැන්පත් කර තම්බනු ලබයි. ඇතැම්විට රතු වයින් සහ/හෝ සත්ත්ව රුධිරය, පිසෙන ද්‍රාවණයට එකතු කරනු ලැබේ. විසිවන සියවස මැද භාගය දක්වා ජෝගු තුල ඇසිරීම, මාංශ පරිරක්ෂණයේ ජනප්‍රිය ක්‍රමයක් විය.

 ප්‍රකිරණය

ආහාර ප්‍රකිරණය සඳහා ප්‍රකිරණය කරන ලද නැවුම් පලතුරු වල වැඩිවෙමින් පවතින කොටසක් සමග යොදා ගන්නා කුළුබඩු සහ තුනපහ වේ.

 විද්‍යුත් ස්ඵන්දන ක්ෂේත්‍ර ක්‍රමය

විද්‍යුත් ස්ඵන්දන ක්ෂේත්‍ර ක්‍රමය යනු, ප්‍රබල විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍රයක කෙටි ස්ඵන්දන ආධාරයෙන් සිදුකරන සෛල පිරිසැකසුම් ක්‍රියාවලියකි. ඵලදාව රහිත ආහාර නිෂ්පාදන සඳහා අඩු උෂ්ණත්ව විකල්ප පැස්ටරීකරණ ක්‍රියාවලියක් ලෙස විද්‍යුත් ස්ඵන්දන ක්ෂේත්‍ර යොදා ගත හැකිය. විද්‍යුත් ස්ඵන්දන ක්ෂේත්‍ර ක්‍රමයේදී, ආහාර ද්‍රව්‍යය ඉලෙක්ට්‍රෝඩ දෙකක් මධ්‍යයේ තබා විද්‍යුත් ස්ඵන්දන යොදනු ලබයි.  විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍රය මගින් සෛල පටලයේ සිදුරු විශාල කර, සෛල විනාශ කර, ඒවායේ අන්තර්ගතයන් නිදහස් කරයි. ආහාර පිරිසැකසුම් ක්‍රියාවලිය සඳහා යොදා ගන්නා විද්‍යුත් ස්ඵන්දන ක්ෂේත්‍ර ක්‍රමය දැනට පර්යේෂණ අවධියේ පවතින දියුණු වෙමින් පවතින තාක්ෂණයකි. පලතුරු යුෂ පැස්ටරීකරණය සඳහා ද විද්‍යුත් ස්ඵන්දන ක්ෂේත්‍ර ක්‍රමය යොදා ගැනීමේ සීමිත කාර්මික භාවිත සංඛ්‍යාවක් ඇත.

 වෙනස් කල වායු ගෝලය

වායු ගෝලය වෙනස් කිරීම යනු, ආහාරය අවට වායුගෝලය යෙදීමෙන් සිදු කරන ආහාර පරිරක්ෂණ ක්‍රමයකි. පරිරක්ෂණය කිරීමට අපහසු සලාද භෝග ඔක්සිජන් (O2) සාන්ද්‍රණය අඩු කර කාබන්ඩයොක්සයිඩ් (CO2) සාන්ද්‍රණය වැඩි කිරීම සඳහා වෙනස් කල වායු ගෝලයක් සමග මුද්‍රා තබන ලද බෑග තුල අසුරනු ලබයි. මේ පිළිබඳව සැලකිලිමත් වන විට එවැනි තත්ත්ව යටතේ සලාද භෝග ඒවායේ පෙනුම සහ මතුපිට ස්වභාවය පවත්වා ගත්තද, මෙම පරිරක්ෂණ ක්‍රමයේදී විශේෂයෙන් විටමින් වැනි පෝෂ්‍ය පදාර්ථ රඳවා තබාගත නොහැකි විය හැක.
-
- ධාන්‍ය වර්ග කාබන්ඩයොක්සියිඩ් උපයෝගී කරගෙන පරිරක්ෂණය කරනු ලබයි. මෙහිදී වියලි අයිස් කුට්ටියක් පත්ලේ තැන්පත් කර බඳුන ධාන්‍ය වලින් පුරවනු ලැබේ. පසුව අතිරික්ත වායුව ඉවත් කරයි. වියලි අයිස් ඌර්ධවපාතනයෙන් සෑදෙන කාබන්ඩයොක්සියිඩ්, ධාන්‍ය වලට හානි කරන කෘමීන්ගේ හා දිලීර වල වැඩීම සහ ඔක්සිකරණ ක්‍රියාවලි වලක්වනු ලබයි. මේ ආකාරයෙන් අසුරා තබන ලද ධාන්‍ය අවුරුදු පහක් දක්වා ආහාරයට ගත හැකි තත්ත්වයෙන් පවත්වා ගත හැකිය.
-
98% ක හෝ ඊට ඉහල සාන්ද්‍රණයක පවතින නයිට්‍රජන් වායුව (N2), හයිපොක්සියාව (රෝගයක්) මගින් ධාන්‍ය වල සිටින කෘමීන් විනාශ කිරීමට ඵලදායි ලෙස යොදා ගැනේ. කෙසේ නමුත් මේ අනුව බලන කල කාබන්ඩයොක්සයිඩ් වල පවතින වාසිදායක තත්ත්වය වන්නේ හයිපොක්සියා සහ හයිපකාබියා යන රෝගාබාධ දෙකම මගින් ජීවියා විනාශ කල හැකි වීමයි. මේ සඳහා අවශ්‍ය වන්නේ කාබන්ඩයොක්සයිඩ් 80% ක  පමණ සාන්ද්‍රණයක් පමණි. වායු රෝධනය කර මුද්‍රා තබා පවත්වා ගත නොහැකි අවස්ථාවන් සඳහා කාබන්ඩයොක්සයිඩ් ධූමකරණය වඩා යෝග්‍ය වේ.

 පොළොවේ වැළලීම

ආහාර පොළොවේ වැළලීම මගින් ඒවා විවිධ සාධක මගින් පරිරක්ෂණය කර ගත හැක. එම සාධක වන්නේ අඩු ආලෝකය, අඩු උෂ්නත්ව තත්ත්ව, pH අගය හෝ පාංශු අවශෝෂණය වැනි දේ ය. ආහාර පොළොවේ වැළලීම, ලුණු දැමීම හෝ පැසවීම වැනි අනෙකුත් ක්‍රම සමග සම්බන්ධ කර යොදා ගත හැක.

බොහෝ අල සහිත එළවලු නරක් වීමට විශාල ප්‍රතිරෝධයක් දක්වන අතර සිසිල්, අඳුරු, තත්ත්වයන්හි ගබඩා කිරීම හැරුනුකොට වෙනත් පරිරක්ෂණ ක්‍රමයක් අවශ්‍ය නොවේ. උදාහරණයක් ලෙස ගබඩා කලම්ප (අල සහිත ආහාර සඳහා වන තාවකාලික ගබඩාවක්) වල මෙන් පොළොව තුල වැළලීම.

පරිරක්ෂණය කරන ලද බිත්තර සාදනු ලබන්නේ බිත්තරය ක්ෂාරීය මාධ්‍යයක (හෝ වෙනත් ක්ෂාරීය ද්‍රව්‍යක) තැබීමෙන් වන අතර එහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ
පහල යාම වෙනුවට ඉහල යන ලද pH අගය නිසා සිදු වන අකාබනික පැසීම්ය. පැසවීම මගින් ඒවා පරිරක්ෂණය වන අතර ඇතැම් සංකීර්ණ, අඩු රසකාරක ප්‍රෝටීන සහ ලිපිඩ සරල රසකාරක ප්‍රෝටීන බවට බිඳවැටේ.

වියලි සහ ක්ෂාරීය පස තුල (සඳහන් කල පරිදි පාංශු අවශෝෂණය) හෝ කැටි ගැසුණු පස තුල ආහාර බොහෝ ප්‍රමාණයක් පරිරක්ෂණය කල හැක.

ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ උතුරු ගොවිපල වල ගෝවා සාම්ප්‍රදායික ලෙස භූගත කරනු ලබයි.  ඇතැම් ක්‍රම වලදී ඒවා රැලි සහිතව සකසන අතර අනෙකුත් ක්‍රම වලදී ගෝවා අච්චාරු ලෙස පිළියෙළ කරනු ලැබේ. 'කිම්චි' මේ හා සමාන සාම්ප්‍රදායික නිෂ්පාදනයකි.

ඇතැම් අවස්ථා වලදී මාංශ ආහාර ද පරිරක්ෂණ තත්ත්වයන් යටතේ භූගත කරනු ලබයි. උණුසුම් අඟුරු හෝ අළු සමග භූගත කළහොත් එම උෂ්ණත්වයට රෝග කාරකයන් විනාශ කල හැක. වියලි අළු මගින් ආහාරය වියලීමට හැකි අතර පොළොව මගින් ඔක්සිජන් රඳවා තබා ගැනීම සහ ආහාරය වැඩිදුර නරක් වීම වලක්වයි. ඉතා සිසිල් පසේ භූගත කළහොත් පොළොව ශීතකරණයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි.

 ක්ෂුද්‍ර ජීවීන්ගේ පාලිත තත්ත්ව

බොහෝ චීස්, වයින්, බීර වැනි ඇතැම් ආහාර බොහෝ කල් තබා ගත හැක්කේ ඒවා නිෂ්පාදනයේදී ආහාර නරක් වීම වෙනුවෙන් සටන් කරන අඩු විෂ සහිත විශේෂිත ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් යොදා ගැනීම නිසා ය. මෙම ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් ඔවුන් සඳහා ම සහ අනෙකුත් ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් සඳහා පාරිසරික ධූලක නිපදවීමෙන් සහ අම්ල හෝ ක්ෂාර නිපදවීමෙන් රෝග කාරක රඳවා තබා ගනී. ආරම්භක ක්ෂුද්‍ර ජීවීන්, ලුණු, බීර, පාලිත උෂ්ණත්ව (සාමාන්‍යයෙන් සිසිල්), පාලිත ඔක්සිජන් තත්ත්ව (සාමාන්‍යයෙන් අඩු තත්ත්ව) සහ අනෙකුත් ක්‍රම භාවිතා කරන්නේ මිනිස් පරිභෝජනයට සුදුසු වන ආහාර නිපදවීමට යෝග්‍ය ජීවීන් සඳහා විශේෂිත පාලිත තත්ත්ව නිර්මාණය කිරීමටයි.

 අධි පීඩන ආහාර පරිරක්ෂණය

අධි පීඩන ආහාර පරිරක්ෂණය යනු, ආහාර පරිරක්ෂණය කිරීම සඳහා අහික පීඩනයක් යොදා ගැනීමයි. "බඳුනක් තුල වර්ග මීටරයකට රාත්තල් 70,000 ක හෝ ඊට වැඩි පීඩනයක් යෙදවෙන ලෙස ආහාරය පිළියෙල කිරීමේදී ඒවායෙහි නැවුම් පෙනුම, රසය සහ පෝෂ්‍ය පදාර්ථ රැකෙන අතර හානිකර ක්ෂුද්‍ර ජීවීන්ගේ බලය හීන කිරීම සහ ආහාර නරක් වීම ප්‍රමාද වීම ද සිදු වේ." වසර 2001 වන විට අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට වානිජමය උපකරණ නිපදවන ලද අතර ඒ හේතුවෙන් වසර 2005 වන විට එම ක්‍රියාවලිය දෙහි යුෂ වල සිට ග්ලූකොමෝල්, ඩෙලිමීට්ස් වැනි නිෂ්පාදන රාශියක් සඳහා යොදා ගන්නා ලද අතර ඒවා විශාල වශයෙන් විකුණන ලදී.

 මේ ලිපිත් බලන්න

 විකිරණ - රසායන විද්‍යාව
 ක්ෂුද්‍ර ජීව විද්‍යාව
 ලිපිඩ
 ආහාර ක්ෂුද්‍ර ජීව විද්‍යාව
 විජලනය
 න්‍යෂ්ටික ශක්තිය
 න්‍යෂ්ටික රසායනය හැඳින්වීම
 ආහාර ස‍්වස්ථතාව

 සටහන්
thumb|right|පරිරක්ෂිත ආහාර

 බාහිර සබැඳුම්

 පරීරක්ෂණයේ මූලධර්ම
 ආහාර විද්‍යා අංශය-ආණ්ඩුවේ රස පරීක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුව

මුලාශ්‍ර

මෙම විකිය Food preservation'' නම් ඉංග්‍රීසි විකියේ සිංහල පරිවර්තනයකි.
 Food preservation

ආහාර විද්‍යාව
ක්‍ෂුද්‍රජීවවේදය

ආහාර පරිරක්ෂණය


In control theory, an open-loop controller, also called a non-feedback controller, is a control loop part of a control system in which the control action ("input" to the system) is independent of the "process output", which is the process variable that is being controlled. It does not use feedback to determine if its output has achieved the desired goal of the input command or process setpoint.

There are many open-loop controls, such as on/off switching of valves, machinery, lights, motors or heaters, where the control result is known to be approximately sufficient under normal conditions without the need for feedback. The advantage of using open-loop control in these cases is the reduction in component count and complexity. However, an open-loop system cannot correct any errors that it makes or correct for outside disturbances, and cannot engage in machine learning, unlike a closed-loop control system.

Open-loop and closed-loop

Applications

An open-loop controller is often used in simple processes because of its simplicity and low cost, especially in systems where feedback is not critical. A typical example would be an older model domestic clothes dryer, for which the length of  time is entirely dependent on the judgement of the human operator, with no automatic feedback of the dryness of the clothes.

For example, an irrigation sprinkler system, programmed to turn on at set times could be an example of an open-loop system if it does not measure soil moisture as a form of feedback. Even if rain is pouring down on the lawn, the sprinkler system would activate on schedule, wasting water.

Another example is a stepper motor used for control of position. Sending it a stream of electrical pulses causes it to rotate by exactly that many steps, hence the name. If the motor was always assumed to perform each movement correctly, without positional feedback, it would be open-loop control. However, if there is a position encoder, or sensors to indicate the start or finish positions, then that is closed-loop control, such as in many inkjet printers. The drawback of open-loop control of steppers is that if the machine load is too high, or the motor attempts to move too quickly, then steps may be skipped. The controller has no means of detecting this and so the machine continues to run slightly out of adjustment until reset. For this reason, more complex robots and machine tools instead use servomotors rather than stepper motors, which incorporate encoders and closed-loop controllers.

However, open-loop control is very useful and economic for well-defined systems where the relationship between input and the resultant state can be reliably modeled by a mathematical formula. For example, determining the voltage to be fed to an electric motor that drives a constant load, in order to achieve a desired speed would be a good application. But if the load were not predictable and became  excessive, the motor's speed might vary as a function of the load not just the voltage, and an open-loop controller would  be insufficient to ensure repeatable control of the velocity.

An example of this is a conveyor system that is required to travel at a constant speed. For a constant voltage, the conveyor will move at a different speed depending on the load on the motor (represented here by the weight of objects on the conveyor). In order for the conveyor to run at a constant speed, the voltage of the motor must be adjusted depending on the load. In this case, a closed-loop control system would be necessary.

Thus there are many open-loop controls, such as switching valves, lights, motors or heaters on and off, where the result is known to be approximately sufficient without the need for feedback.

Combination with feedback control

A feed back control system, such as a PID controller, can be improved by combining the feedback (or closed-loop control) of a PID controller with feed-forward (or open-loop) control. Knowledge about the system (such as the desired acceleration and inertia) can be fed forward and combined with the PID output to improve the overall system performance. The feed-forward value alone can often provide the major portion of the controller output. The PID controller primarily has to compensate whatever difference or error remains between the setpoint (SP) and the system response to the open-loop control. Since the feed-forward output is not affected by the process feedback, it can never cause the control system to oscillate, thus improving the system response without affecting stability. Feed forward can be based on the setpoint and on extra measured disturbances. Setpoint weighting is a simple form of feed forward.

For example, in most motion control systems, in order to accelerate a mechanical load under control, more force is required from the actuator. If a velocity loop PID controller is being used to control the speed of the load and command the force being applied by the actuator, then it is beneficial to take the desired instantaneous acceleration, scale that value appropriately and add it to the output of the PID velocity loop controller. This means that whenever the load is being accelerated or decelerated, a proportional amount of force is commanded from the actuator regardless of the feedback value. The PID loop in this situation uses the feedback information to change the combined output to reduce the remaining difference between the process setpoint and the feedback value. Working together, the combined open-loop feed-forward controller and closed-loop PID controller can provide a more responsive control system in some situations.

See also
 Cataract, the open-loop speed controller of early beam engines
 Control theory
 Feed-forward
 PID controller
 Process control
 Open-loop transfer function

References

Further reading
 Kuo, Benjamin C. (1991). Automatic Control Systems (6th ed.). New Jersey: Prentice Hall. .
 Ziny Flikop (2004). "Bounded-Input Bounded-Predefined-Control Bounded-Output"  (http://arXiv.org/pdf/cs/0411015)
 Basso, Christophe (2012). "Designing Control Loops for Linear and Switching Power Supplies: A Tutorial Guide". Artech House,

Classical control theory

Open-loop controller


Timothy Pickering (July 17, 1745January 29, 1829) was the third United States Secretary of State under Presidents George Washington and John Adams. He also represented Massachusetts in both houses of Congress as a member of the Federalist Party. In 1795, he was elected a member of the American Philosophical Society.

Born in Salem in the Province of Massachusetts Bay, Pickering began a legal career after graduating from Harvard University. He won election to the Massachusetts General Court and served as a county judge. He also became an officer in the colonial militia and served in the siege of Boston during the early stages of the American Revolutionary War. Later in the war, he was Adjutant General and Quartermaster General of the Continental Army. After the war, Pickering moved to the Wyoming Valley of Pennsylvania and took part in the then colony's 1787 ratifying convention for the United States Constitution.

President Washington appointed Pickering to the position of Postmaster General in 1791. After briefly serving as Secretary of War, Pickering became the Secretary of State in 1795, and remained in that office after President Adams was inaugurated. As Secretary of State, Pickering favored close relations with Britain. President Adams dismissed him in 1800 due to Pickering's opposition to peace with France during the Quasi-War.

Pickering won election to represent Massachusetts in the United States Senate in 1803, becoming an ardent opponent of the Embargo Act of 1807. He continued to support Britain in the Napoleonic Wars, famously describing the country as "The World's last hope – Britain's Fast-anchored Isle." He left the Senate in 1811 but served in the United States House of Representatives from 1813 to 1817. During the War of 1812, he became a leader of the New England secession movement and helped organize the Hartford Convention. The fallout from the convention ended Pickering's political career. He lived as a farmer in Salem until his death in 1829.

Early life

Pickering was born in Salem, Massachusetts to Deacon Timothy and Mary Wingate Pickering.  He was one of nine children and the younger brother of John Pickering (not to be confused with the New Hampshire judge) who would eventually serve as Speaker of the Massachusetts House of Representatives.  He attended grammar school in Salem and graduated from Harvard College in 1763. Salem minister William Bentley noted on Pickering: "From his youth his townsmen proclaim him assuming, turbulent, & headstrong."

After graduating from Harvard, Pickering returned to Salem where he began working for John Higginson, the town clerk and Essex County register of deeds.  Pickering was admitted to the Massachusetts Bar in 1768 and, in 1774, he succeeded Higginson as register of deeds.  Soon after, he was elected to represent Salem in the Massachusetts General Court and served as a justice in the Essex County Court of Common Pleas.  On April 8, 1766, he married Rebecca White of Salem.

In January 1766, Pickering was commissioned a lieutenant in the Essex County militia.  He was promoted to captain three years later.  In 1769, he published his ideas on drilling soldiers in the Essex Gazette.  These were published in 1775 as "An Easy Plan for a Militia." The manual was used as the Continental Army drill book until replaced by Baron von Steuben's Regulations for the Order and Discipline of the Troops of the United States

American Revolutionary War

Salem incident
On February 26, 1775, men under Pickering's command were involved in one of the earliest military engagements in the American Revolution, a confrontation locally referred to as "Leslie's Retreat." A detachment of British regulars under British Army Lt. Colonel Alexander Leslie was dispatched from Boston to search North Salem for contraband artillery. Leslie's men were thwarted from crossing the North River bridge and searching the outlying farms by Pickering's militia and citizens of Salem. Many of these "citizens" were members of Salem's North Church, which was just a short distance from the North Bridge. Col. Leslie chose a Sunday morning to raid Salem knowing that the citizens would be attending church. They were, of course, but the Rev. Thomas Barnard Jr. of the North Church famously left his pulpit that morning to meet the British troops at the bridge. A fast rider from Marblehead had ridden ahead of the British to warn Mr. Barnard. Barnard is credited with convincing Col. Leslie to retreat in peace. If he had not, Pickering's troops would have fired the "shot heard 'round the world" and started the war. Two months later, Pickering's troops marched to take part in the Battles of Lexington and Concord but arrived too late to play a major role. They then became part of the New England army assembling outside Boston to lay siege to the city.

Adjutant general
In December 1776, he led a well-drilled regiment of the Essex County militia to New York, where General George Washington took notice and offered Pickering the position of adjutant general of the Continental Army in 1777 with the rank of colonel. In this capacity he oversaw the building of the Great chain which was forged at the Stirling Iron Works. The chain blocked the Royal Navy from proceeding up the Hudson River past West Point and protected that important fort from attack for the duration of the conflict.

He was widely praised for his work in supplying the troops during the remainder of the conflict.  In August 1780, the Continental Congress elected Pickering Quartermaster General.

Rise to power
After the end of the American Revolution, Pickering made several failed attempts at financial success.  In 1783, he embarked on a mercantile partnership with Samuel Hodgdon that failed two years later.  In 1786, he moved to the Wyoming Valley in Pennsylvania where he assumed a series of offices at the head of Luzerne County.  When he attempted to settle a controversy generated by John Armstrong with Connecticut settlers living in the area, Pickering was captured and held hostage for nineteen days.  In 1787, he was part of the Pennsylvania convention held to consider ratification of the United States Constitution.

After the first of Pickering's two successful attempts to make money speculating in Pennsylvania frontier land, President Washington appointed him commissioner to the Iroquois Indians; and Pickering represented the United States in the negotiation of the Treaty of Canandaigua with the Iroquois in 1794.

Cabinet member
Washington brought Pickering into the government as Postmaster General in 1791. He remained in Washington's cabinet and then that of John Adams for nine years, serving as postmaster general until 1795, Secretary of War for a brief time in 1795, then Secretary of State from 1795 to 1800.  As Secretary of State he is most remembered for his strong Federalist Party attachments to British causes, even willingness to wage war with France in service of these causes during the Adams administration. In 1799 Pickering hired Joseph Dennie as his private secretary.

In 1799 Pickering sailed to England on the merchantman Washington. On October 24 the French privateer Bellona attacked Washington, even though she was flying American colours. Despite the French vessel being better armed and much more heavily manned, Washington succeeded in repelling the attack.

Middle years

After a quarrel with President John Adams over Adams's plan to make peace with France, Pickering was dismissed from office in May 1800. In 1802, Pickering and a band of Federalists, agitated at the lack of support for Federalists, attempted to gain support for the secession of New England from the Jeffersonian United States, proposing a union that embraced Virginia and Pennsylvania, with him as its president. The irony of a Federalist moving against the national government was not lost among his dissenters. He was named to the United States Senate as a senator from Massachusetts in 1803 as a member of the Federalist Party. Pickering opposed the American seizure and annexation of Spanish West Florida in 1810, which he believed was both unconstitutional and an act of aggression against a friendly power.

Attacking Embargo policy
Near the end of his only term as a senator, Pickering challenged Jefferson's Embargo Act and held several conferences with the special British envoy George Rose and proposed the creation of a pro-British party in New England and urged Rose to persuade British Foreign Secretary George Canning to maintain his hard line against America with the hopes that Jefferson would resort to even more extreme measures, which would ultimately effect a political suicide for the Republicans. Pickering also published his open letter to the Massachusetts Republican governor, which he refused even to read; it contained harsh criticism of the Embargo Act, claimed that Jefferson had presented no real arguments for its enactment, and called for its nullification by the state legislators. Pickering was charged with reading confidential documents in an open Senate session before an injunction of secrecy had been removed. In response to that charge, the Senate censured Pickering by a vote of 20–7 on January 2, 1811.

Member of Congress
Pickering was later elected to the United States House of Representatives in the 1812 election, where he remained until 1817. His congressional career is best remembered for his leadership of the New England secession movement (see Essex Junto and the Hartford Convention). He was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1815.

Later years
After Pickering was denied re-election in 1816, he retired to Salem, where he lived as a farmer until his death in 1829, aged 83.

Legacy

In 1799 Fort Pickering in Salem, Massachusetts was named for him.

In 1942, a United States Liberty ship named the SS Timothy Pickering was launched.  She was lost off Sicily in 1943.

Until the 1990s, Pickering's ancestral home, the circa 1651 Pickering House, was the oldest house in the United States to be owned by the same family continually.

See also
 France–United States relations
 Federalist Party
 List of United States senators expelled or censured

References

Further reading

Almog, Asaf. "Looking Backward in a New Republic: Conservative New Englanders and American Nationalism, 1793-1833." Ph.D. diss, University of Virginia, 2020.
Clarfield, Gerard H. "Postscript to the Jay Treaty: Timothy Pickering and Anglo-American Relations, 1795–1797," William and Mary Quarterly 3d ser., 23, 1 (1966): 106–20.
Clarfield, Gerard H. Timothy Pickering and American Diplomacy, 1795–1800. Columbia: University of Missouri Press, 1969.
Clarfield, Gerard. Timothy Pickering and the American Republic. Pittsburgh: University of Pittsburgh Press, 1980.
Clarfield, Gerard H. "Timothy Pickering and French Diplomacy, 1795–1796." Essex Institute Historical Collections 104, 1 (1965): 58–74.
Clarfield, Gerard H. "Victory in the West: A Study of the Role of Timothy Pickering in the Successful Consummation of Pinckney's Treaty," Essex Institute Historical Collections 101, 4 (1965): 333–53.
Garraty, John A. and Mark C. Carnes. American National Biography, vol. 17, "Pickering, Timothy". New York: Oxford University Press, 1999.
Guidorizzi, Richard Peter. "Timothy Pickering: Opposition Politics in the Early Years of the Republic" Ph.D. diss, St. John's University, 1968.
Hickey, Donald R. "Timothy Pickering and the Haitian Slave Revolt: A Letter to Thomas Jefferson in 1806," Essex Institute Historical Collections 120, 3 (1984): 149–63. Note: hyperlink is going to an early access non-authoritative version available on Founders Online. The letter is also available on Internet Archive as archived on December 31, 2019. To Thomas Jefferson from Timothy Pickering, 24 February 1806.
Massachusetts Historical Society (1896) Historical Index to the Pickering Papers. (The Society).
McCurdy, John Gilbert. "'Your Affectionate Brother': Complementary Manhoods in the Letters of John and Timothy Pickering." Early American Studies 4, 2 (Fall 2006): 512–545.
McLean, David. Timothy Pickering and the Age of the American Revolution. New York: Arno Press, 1982.
Pickering, Octavius, and Charles W. Upham. The Life of Timothy Pickering. 4 vols.  Boston: Little Brown, 1867–73.
Phillips, Edward Hake.  "The Public Career of Timothy Pickering, Federalist, 1745–1802."  Ph.D. diss, Harvard University, 1952.
Phillips, Edward Hake. "Salem, Timothy Pickering, and the American Revolution." Essex Institute Historical Collections 111, 1 (1975): 65–78.
Phillips, Edward Hake. "Timothy Pickering at His Best: Indian Commissioner, 1790–1794." Essex Institute Historical Collections 102, 3 (1966): 163–202.
Prentiss, Harvey Pittman. Timothy Pickering as the Leader of New England Federalism, 1800–1815. New York: DaCapo Press, 1972.
Wilbur, William Allan. "Crisis in Leadership: Alexander Hamilton, Timothy Pickering and the Politics of Federalism, 1795–1804." Ph.D. diss, Syracuse University, 1969.
Wilbur, W. Allan. "Timothy Pickering: Federalist, Politician, An Historical Perspective," Historian 34, 2 (1972): 278–92.
Wilentz, Sean "The Rise of American Democracy: Jefferson to Lincoln" W.W. Norton. New York. 2005.

External links

Biography and portrait at Quartermaster-Generals

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1745 births
1829 deaths
American Unitarians
Adjutants general of the United States Army
Censured or reprimanded United States senators
Continental Army officers from Massachusetts
Continental Army staff officers
Federalist Party United States senators
Federalist Party members of the United States House of Representatives from Massachusetts
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Harvard University alumni
John Adams administration cabinet members
Massachusetts militiamen in the American Revolution
Politicians from Salem, Massachusetts
Quartermasters General of the United States Army
United States Postmasters General
United States Secretaries of State
United States Secretaries of War
United States senators from Massachusetts
Washington administration cabinet members
18th-century American politicians
19th-century American politicians

Timothy Pickering


Blanchard est une ville des comtés de Grady et McClain, dans l'État d'Oklahoma, aux États-Unis. En 2010, elle compte une population de .

Démographie
Lors du recensement de 2010, la ville comptait une population de , tandis qu'en 2019, elle est estimée à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Comté de Grady (Oklahoma)
Comté de McClain
City en Oklahoma

Blanchard (Oklahoma)


Yaylakonak, Adıyaman'ın Merkez ilçesine bağlı bir beldedir.

Tarihçe
Köyün adı, 1815 yılı kayıtlarında Balyanlu, 1946 yılı kayıtlarında Balyan olarak geçmektedir. 16 Kasım 1992 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 2008'de beldelikten düşürülme kararı alınmış ancak itiraz üzerine beldeliğinin korunması kararlaştırılmıştır. Şubat 2023'teki 2023 Kahramanmaraş depremlerinden etkilenen beldede birçok yapı yıkılmış ve 70'in üzerinde can kaybı olmuştur. Belde'nin depremin merkez üssüne yakınlığı, yapıların çoğunun eski oluşu yıkımın etkisini arttırmıştır.

Coğrafya
Adıyaman il merkezine 25 km uzaklıktadır.Kuzeyinde Erkenek kasabası, batısında Dandırmaz köyü, Doğusunda Uzunköy ve Çamyurdu köyü, güneyinde Şerefli köyü bulunur. Konum olarak dağlık bir yapıya sahiptir. İklim olarak karasal iklim görülür; yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kurak geçer.

Nüfus

Yıllara göre seçim sonuçları

2004 yerel seçim sonuçları

2009 yerel seçim sonuçları

2014 yerel seçim sonuçları

2019 yerel seçim sonuçları

Kaynakça

Dış bağlantılar
Yaylakonak Belediyesi

Adıyaman merkez belde ve köyleri

Yaylakonak, Adıyaman


Nagato may refer to:

Places
 Nagato, Yamaguchi, a city in Yamaguchi prefecture, Japan
 Nagato, Nagano, a town in Nagano prefecture, Japan
 Nagato Province, one of the old provinces of Japan

People with the surname
, Japanese record producer, music arranger, writer and composer
 Hiroyuki Nagato, Japanese actor

Fictional characters:
 Yuki Nagato, a character in the Haruhi Suzumiya series
 Nagato or Pain (Naruto), an antagonist in the Naruto series

Other uses
 Japanese battleship Nagato, a battleship of the Imperial Japanese Navy

Japanese-language surnames

Nagato


Die Vogtei Jüterbog war im Hoch- und Spätmittelalter eine Verwaltungseinheit des Erzstifts Magdeburg. Im Laufe des 15. Jahrhunderts, wandelte sich der Begriff zu Schloßamt (Jüterbog) bzw. Amt Jüterbog. 1635 wurde das Amt Jüterbog vom Kurfürstentum Sachsen annektiert. Von 1657 bis 1746 war es Bestandteil des  Herzogtums Sachsen-Weißenfels, fiel 1746 zurück an das Kurfürstentum Sachsen (ab 1806 Königreich Sachsen) und wurde 1815 von Preußen annektiert. 1817 wurde das Amt Jüterbog aufgelöst, einige Aufgaben wurden vom Amt Zinna übernommen. Das Gebiet des Amtes ging im neuen Kreis Jüterbog-Luckenwalde auf. Heute liegt das Gebiet des ehemaligen Amtes vollständig innerhalb des Landkreises Teltow-Fläming (Brandenburg). 1817 hatte das Amt Jüterbog 3207 Einwohner.

Geographische Lage
Das Amt Jüterbog grenzte um 1800 im Norden an die Stadt Treuenbrietzen und das Amt Zinna, im Osten an das Amt Dahme, die zum Amt Seyda gehörige Exklave Niederseefeld und das Ländchen Bärwalde, im Süden an die Ämter Schweinitz und Seyda, und im Westen an das Amt Wittenberg und das Amt Belzig sowie die zum Amt Seyda gehörige Exklave Kurzlipsdorf.

Geschichte
Der Ursprung des Amtes, bzw. der Vogtei, wie die Verwaltungseinheit im ausgehenden Mittelalter genannt wurde, liegt im Dunkeln. Wahrscheinlich geht sie auf den ursprünglichen Burgward zurück, d. h. den Bereich, der im 12./13. Jahrhundert der Burg bei Jüterbog unterstand. Sie gehörte damit auf jeden Fall zur terra Jüterbog, dem Land Jüterbog, das aber sicher größer war. Welchen Umfang das Land Jüterbog letztlich hatte, ist in der Forschung umstritten, aber für den Umfang des Amtes Jüterbog auch ohne Belang.

Die verschwundene Burg von Jüterbog lag nordwestlich der heutigen Vorstadt Damm, die als Suburbium der Burg entstanden ist. Die dortige Liebfrauenkirche war die Hauptkirche des Landes Jüterbog. Heute ist das Gelände der Burg, in spätmittelalterlichen Urkunden auch als Schloss bezeichnet, zu einem Parkgelände umgestaltet. Der Verlauf der alten Gräben ist im Osten, Südosten und Norden noch zu erkennen. Die eigentliche Stadt Jüterbog wurde östlich der Burg und des Suburbiums Damm angelegt und erhielt 1174 Stadtrecht. 1217 werden ein Vogt und ein Schultheiß genannt. Im weiteren Verlauf der Geschichte erlangte das Schulzenamt die alleinige Stadtgerichtsbarkeit und das zur Stadt gehörige direkte Umland (Stadtgericht). Die Vorstadt Damm sowie das weitere Umland mit den ursprünglich zum Burgward gehörigen Dörfern blieb dem Vogt unterstellt (Landgericht). Das Stadtrichteramt wurde 1310 von Erzbischof Burhard II. an Christian v. Klitzing erblich verliehen. Es wurde 1412 zum Schloss zurück gekauft. Allerdings hatte auch der Rat der Stadt gewisse Rechte erhalten. So übte er die volle Gerichtsbarkeit über die Stadtflur außerhalb der Wälle aus und beanspruchte diese auch auf den Straßen, öffentlichen Plätzen, kirchlichen und öffentlichen Gebäuden und Buden, nicht jedoch über die alten Hausstellen. Ferner übte er die freiwillige Gerichtsbarkeit aus. Bei dieser Gemengelage der Zuständigkeiten kam es häufig zu Streitereien zwischen Vogt und Rat der Stadt, die oft genug der Landesherr schlichten und entscheiden musste. 1688 bis 1701 hatte der Rat der Stadt das Stadtgericht pachtweise inne, 1751 konnte der Rat das Stadtrichteramt käuflich erwerben. Stadtgericht und Landgericht wurden 1817 zum Stadt- und Landgericht Jüterbog vereinigt.

1553 wurden dem Amt Jüterbog die vier Klosterdörfer (Dalichow, Höfgen, Kaltenborn und Lindow), d. h. der Besitz des (aufgelösten) Zisterzienserinnen-Klosters in Damm zugeordnet.
Innerhalb des Herzogtum Sachsen-Weißenfels bildeten die Ämter Jüterbog und Dahme den Jüterbogschen Kreis.

Umfang des Amtes
Nach dem, allerdings erst spät im 17. Jahrhundert dokumentierten Umfang des Amtes und unter Berücksichtigung von dessen territorialen Verlusten durch Abtretungen und Dorfwüstungen gehörten zur Vogtei Jüterbog bzw. später zum Amt Jüterbog folgende Dörfer:
 Jüterbog (schriftsässige Kreisstadt)
 Vorstadt Damm
 Vorstadt Neumarkt
 Beiersdorf (später wüste Feldmark)
 Bochow (inkl. Lüttgenbochow, inkl. Grünthal'sche Hufen (1492/96))
 Borgisdorf (mit WFM Schmidtdorf (1492/96))
 Bransdorf (später wüste Feldmark und Vorwerk, 1492/96 zu Werbig)
 Dalichow (Klosterdorf)
 Dennewitz
 Fröhden (mit Dalmis- und Wendemarkhufen (1492/96)), 1612 an v. Klitzing abgetreten und dann schriftsässig
 Gräfendorf (nur anteilig, fünf Bauern)
 Grünthal (später wüste Feldmark, bei Bochow (1492/96))
 Höfgen (Klosterdorf)
 Hohenahlsdorf (1494 an Benedict Frödemann gegen acht Schmidtdorfer Hufen)
 Hohengörsdorf
 Kähnsdorf (später wüste Feldmark, 1492/96 zu Langenlipsdorf, Langenlipsdorfer geben 15 Scheffel Roggen und 15 Scheffel Hafer Pacht von der WFM Kähnsdorf)
 Kaltenborn (Klosterdorf)
 Körbitz
 Langenlipsdorf (mit wüster Feldmark Kähnsdorf (1492/96))
 Lichterfelde
 Lindow (Klosterdorf)
 Malterhausen (schriftsässig)
 Markendorf, 1612 an v. Klitzing abgetreten und schriftsässig
 Niedergörsdorf mit einem Krüger (1492/96)
 Reinsdorf (lag wüst, wurde 1492 wieder aufgebaut)
 Rohrbeck, mit zwei Schulzen (1492/96)
 Schmidsdorf (später wüste Feldmark)
 Welsickendorf, schriftsässiges Rittergut
 Werbig (mit einem Krüger und WFM Bransdorf (1492/96))

Weiter bildeten Udersburg und der Abtshof in Jüterbog; die drei Vorwerke Kappan, Waldau und die Vorburg die sogenannte Schlossdomäne. Außerdem besaß das Amt noch Getreideeinnahmen in den Dörfern Sernow, Riesdorf, Mellnsdorf und Wölmsdorf. Innerhalb des Amtsgebietes lag mit Wölmsdorf eine preußische Exklave.

Die Orte des erzstiftisch-magdeburgisch, später kursächsischen Amtes Jüterbog gehören heute zu den Gemeinden Niederer Fläming, Nuthe-Urstromtal, Niedergörsdorf und der Stadt Jüterbog (alle Gemeinden im südlichen Teil des Landkreises Teltow-Fläming, Brandenburg gelegen).

Geschichte des Amtes
1533 verkaufte Erzbischof Albert von Magdeburg das Amt Jüterbog wiederkäuflich auf 20 Jahre an Lippold v. Klitzing. Klitzing wurde Amtshauptmann in Jüterbog. 1612 wurden die Orte Fröhden und Markendorf an die Fam. v. Klitzing abgegeben. Nach dem Prager Traditionsrezess von 1635 musste das Erzstift Magdeburg die Ämter Jüterbog und Dahme an das Kurfürstentum Sachsen abtreten. Dies kam nach dem Landtag von Calbe 1638 auch tatsächlich zustande. Bei der Errichtung der Sekundogeniturfürstentümern in Sachsen 1657 kamen die beiden Ämter zum Herzogtum Sachsen-Weißenfels. 1663 wurden sie mit dem Fürstentum Sachsen-Querfurt vereinigt. Das Fürstentum Sachsen-Querfurt gliederte sich in den Querfurtschen Kreis und in den Jüterbogischen Kreis. Der Jüterbogische Kreis enthielt die beiden Ämter Jüterbog und Dahme. Die Linie der Weißenfelser Herzöge erlosch 1746 und das Fürstentum Sachsen-Querfurt (mit den Ämtern Jüterbog und Dahme) fiel an Kursachsen zurück. 1815 wurde die Stadt Jüterbog und das Amt Jüterbog von Preußen annektiert. 1817 wurde das Amt Jüterbog aufgelöst und die Rentenverwaltung dem Amt Zinna übertragen. Die Stadt Jüterbog und das Gebiet des Amtes Jüterbog kamen zum neugegründeten Jüterbog-Luckenwaldischen Kreis, später Kreis Jüterbog-Luckenwalde bzw. Landkreis Jüterbog-Luckenwalde.

Bei seiner Auflösung 1817 gehörten noch folgende Orte zum Amt:
 die Stadt Jüterbog
 Vorstadt Damm mit Freigut Udersburg
 die Vorstadt Neumarkt
 Bochow (mit wüster Feldmark Grünthal)
 Borgisdorf (mit wüster Feldmark Schmidsdorf)
 Dalichow
 Dennewitz
 Hohen- und Niedergörsdorf
 Höfchen
 Kaltenborn
 Körbitz (mit wüster Feldmark Beiersdorf)
 Langenlipsdorf (mit wüster Feldmark Kähnsdorf)
 Lichterfelde
 Lindow
 Reinsdorf nebst Vorwerk
 Rohrbeck
 Werbig nebst Vorwerk Bransdorf
 das Vorwerk Kappan.

Vögte und Amtleute
 1210 Gerich
 1316 Heinrich Schenk von Flechtingen
 um 1366 Busso Thaus, genannt Duze, zugleich Stiftshauptmann des Stiftsheeres
 1370 Kuno Zerngiebel
 1376 Werner von Heinrichsdorf auf Blankensee
 1386 Bothe von Eilenburg
 1401 Curt aus dem Winkel
 1414 Jacob Bennendorf, Vogt und Amtmann von Jüterbog und Dahme
 1419 Christian Witzleben, Hauptmann zu Jüterbog und Dahme
 1439 Giesler von Dieskau
 1442 Kurt von Dieskau
 1443 Hans von Schlieben
 1449 Hennig (von) Quast
 1456 Veit von Sanne
 1460 Albrecht von Lipzke
 1472 Hans von Marschalk
 1475 Cuno und Caspar von Thümen
 1483 Georg Schenk von Tautenburg
 1486 Kuno von Thümen
 1492 bis 1496 Georg von Thümen
 1504 Benedict Frödemann
 1508 Lorenz Pözel
 1511 Ludwig von Kaniz
 1526 Georg von Thümen
 1533 bis 1562 Lippold von Klitzing
 1593 Otto von Schlegel
 1598 Johann von Saalgast
 1610 Hans von Rochow-Plessow
 1624 Georg von Löben
 1624 Nicolaus von Rossow,
 1630 Daniel von Rochow
 1642 bis 1655 Amtshauptmann Melchior von Schlomach
 1660 Ernst Friedrich von Schlomach

Belege

Literatur
 Karlheinz Blaschke & Uwe Ulrich Jäschke: Kursächsischer Ämteratlas 1790, Verlag Klaus Gumnior, Chemnitz 2009.
 Karl August Engelhardt: Erdbeschreibung des Königreiches Sachsen 8. Band. 3. Auflage, 384 S., Barth Dresden-Friedrichstadt & Leipzig, 1811.
 Ortschafts=Verzeichniß des Regierungs=Bezirks Potsdam nach der neuesten Kreiseintheilung vom Jahre 1817, mit Bemerkung des Kreises, zu welchem der Ort früher gehörte, der Qualität, Seelenzahl, Confession, kirchlichen Verhältnisse, Besitzer und Addreß-Oerter nebst alphabethischem Register. Georg Decker, Berlin Online bei Google Books.
 Stefan Pätzold: Schriftlichkeit und Herrschaftspraxis. Zur Verwaltung des Erzstifts Magdeburg im 14. Jahrhundert. In: Sachsen und Anhalt, 24: 154–187, 2003.
 August Schumann: Vollständiges Staats-, Post- und Zeitungs-Lexikon von Sachsen, enthaltend eine richtige und ausführlich geographische, topographische und historische Darstellung aller Städte, Flecken, Dörfer, Schlösser, Höfe, Gebirge, Wälder, Seen, Flüsse, gesammter Königl. und Fürstl. Sächsischer Lande, mit Einschluß der Fürstenthümer Schwarzburg und Erfurt, sowie der Reußischen und Schönburgischen Besitzungen. Vierter Bande, Herlegrün bis Königstein. Verlag der Gebrüder Schumann, Zwickau 1817.
 Oskar Liebchen: Das Amt Jüterbog im Jahre 1557. Kalender des Kreises Jüterbog-Luckenwalde, 1936. 88 ff.

Einzelnachweise

Ehemalige Verwaltungseinheit (Sachsen)
Juterbog, Amt
Landkreis Teltow-Fläming

Amt Jüterbog


Jermyn Creppy, bedre kendt som Icekiid, (født 7. november 1996) er en guld-og dobbelt platinsælgende musiker, sangskriver og medejer af det danske selvstændige label Cannibal Records. Icekiids musik er hip-hop,Afrobeats, Reggae, RnB og dancehall-inspireret.

Liv og karriere
Han er født i København, Danmark, d. 7. november i 1996 og har ghanesiske rødder. Han er opvokset i storkøbenhavn & brugte sine ungdomsår i boligbyggeriet "Østervang" i Hillerød.

I 2016 udgav Icekiid sin debut EP 'Afro Dansker. På albummet inkluderet nummeret'Blondiner og Brunetter', som har streamet mere end 10 millioner på Spotify, samt sangen 'Afrikaner' hvortil musikvideoen er filmet i Ghana. Soundvenue tildelte albummet tre ud af seks stjerner og påpegede, at Icekiids debut-ep skal nok få folk til at danse, men man savner noget vildskab i den tropiske dancehall såvel som i lyrikken.

I maj 2016 blev singlen 'Gulddans' udgivet, som er en hyldest-sang til F.C. København for at fejre deres seneste mesterskab i Superligaen 2016-17. Sangen er blevet streamet mere end 6 millioner gange på Spotify, Siden da har Icekiid udgivet singlerne 'Jalousi', 'Jeg Har Dig', 'Caraca', 'Diddy', 'Kamehameha', 'Kong Midas', 'Stamina', 'Cinderella', 'Alle Dem',  'Melodisk',

Icekiid blev nomineret til Celebrate Africa Awards 2017, hvor han var nomineret og vandt i kategorien 'Afro Inspired Music'.

I 2019 udgav Icekiid sin anden EP "$TAMINA SZN" som feature artisten Kesi på nummeret "Øjne På Mig".

I Juni 2020 udgav Icekiid singlen "ErruDumEllaHvad" hvilket er blevet hans største hit til dato, singlen røg ind som nummer et både på "Spotify Top 50" & Hitlisten og blev på pladsen i flere måneder.

I 2020 blev Icekiid kontaktet af EA , der gerne ville have nummeret "ErruDumEllaHvad" med i FIFA 21'', det er nu en del af den verdenskendte fodboldspilserie FIFA.

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikere fra Danmark
Personer fra København

Icekiid


Argentina er en dansk dokumentarfilm fra 1950 instrueret af Olle Kinch og Poul Overgaard Nielsen.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1950

Argentina (dokumentarfilm fra 1950)


Podhradie  (ungarisch Kővárhely – bis 1907 Podhragy) ist eine Gemeinde im Westen der Slowakei mit  Einwohnern (Stand ) und gehört zum Okres Topoľčany, einem Kreis des Nitriansky kraj.

Geographie

Die Gemeinde befindet sich am Südosthang des Gebirges Považský Inovec am Bach Slivnica. Das Ortszentrum liegt auf einer Höhe von  und ist 17 Kilometer nordwestlich von Topoľčany gelegen.

Geschichte
Podhradie wurde zum ersten Mal 1245 schriftlich erwähnt, damals noch als Hornouc (modernes Slowakisch: "Hrnovce"). Nach der Errichtung der Burg Topoltschan im späten 13. Jahrhundert oberhalb des Dorfes stieg die Bedeutung an, da es zu einem Vorburg-Dorf wurde. Dies endete im 18. Jahrhundert, als die Verwaltung der Herrschaftsgebiet von Topoltschan sich nach Tovarníky umzog, was sich im Bevölkerungsrückgang widerspiegelte.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (292 Einwohner):

Bauwerke

 Ruinen der Burg Topoltschan
 römisch-katholische Kirche, 2004 errichtet
 Kapelle

Weblinks

Ort in der Slowakei
Ersterwähnung 1245

Podhradie (Topoľčany)


Smolenice este o comună slovacă, aflată în districtul Trnava din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 3.383 de locuitori. Se învecinează cu comuna Lošonec.

Istoric
Localitatea Smolenice este atestată documentar din 1256.

Personalități
Štefan Banič (1870-1941), inventator slovac

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Smolenice


Jaime Francisco de Cardona y Gandía (Urgel, c. 1400-castillo de Cervera, 1 de diciembre de 1466), cardenal español del .

Biografía
Hijo de Juan Ramón Folch de Cardona, segundo conde de Cardona, y de Juana de Aragón y Villena, que fue biznieta del rey Jaime II de Aragón, fue canónigo y arcediano en Barcelona, administrador perpetuo de la abadía de Santa María de Solsona y diputado eclesiástico de la Diputación del General de Cataluña. En 1445 Félix V le nombró obispo de Vich. Fue referendario pontifical del papa Nicolás V.  En 1459 fue trasladado a la diócesis de Gerona y en 1461 a la de Urgel.

El papa Pío II le creó cardenal en el consistorio del 18 de diciembre de 1461. Cardona no fue nunca a Roma a recibir el capelo cardenalicio y no participó en el cónclave de 1464 (elección de Paulo II).  Fue sepultado en la iglesia de San Vicente de Cardona.

Véase también
 Lista de cardenales creados por Pío II

Referencias

 Història de la Generalitat de Catalunya i els seus Presidents Barcelona: Enciclopèdia Catalana, 2003. ISBN 84-412-0884-0

 (en inglés) Ficha del cardenal en la web Fiu.edu

Jaime
Canónigos de la Catedral de la Santa Cruz y Santa Eulalia de Barcelona
Obispos de Urgel
Obispos de Gerona
Obispos de Vic
Cardenales de España del siglo XV
Cardenales creados por Pío II
Diputados eclesiásticos de la Diputación del General de Cataluña
Políticos de España del siglo XV
Obispos católicos del siglo XV
Obispos de España del siglo XV
Nacidos en Seo de Urgel
Fallecidos en Cervera

Jaime de Cardona y Gandia


L'équipe du Sénégal de football participe à la Coupe d'Afrique des nations 2021 organisée au Cameroun du  au . Il s'agit de la 16 participation des Lions, emmenés par Aliou Cissé. Ils remportent la compétition pour la première fois de leur histoire en battant l'Égypte en finale, aux tirs au but.

Qualifications

Le Sénégal est placé dans le groupe I des qualifications qui se déroulent de novembre 2019 à mars 2021. Ces éliminatoires sont perturbés par l'épidémie de covid-19. Les Lions se qualifient dès la quatrième journée, après avoir remporté leurs quatre premiers matchs..

Statistiques
39 joueurs ont participé à la campagne de qualification. Seuls Krépin Diatta, Cheikhou Kouyaté et Sadio Mané ont pris part aux six rencontres.

Matchs joués

Buteurs
Avec trois buts, Famara Diédhiou est le meilleur buteur sénégalais de cette phase de qualification.

Préparation
Les Lions commencent à se réunir à partir du 27 décembre 2021, trois jours après l'annonce de la liste. Un stage de préparation était prévu à Kigali du 31 décembre au 4 janvier, avec un match amical face au Rwanda. Cependant, à la suite d'une décision de la FIFA permettant aux clubs européens de conserver leurs joueurs jusqu'au 3 janvier, ce stage, y compris le match amical, est annulé. Les joueurs sont finalement hébergés à hôtel Radisson de Diamniadio et s'entraînent au stade Lat-Dior de Thiès.

Alfred Gomis et Cheikhou Kouyaté sont testés positifs au covid-19 avant d'avoir rejoint la sélection, sans que leur participation à la compétition soit remise en cause.

Le 4 janvier, les Lions sont reçus au palais présidentiel par Macky Sall pour la cérémonie de remise du drapeau. Ils rejoignent ensuite Bafoussam, ville-hôte du groupe B.

Compétition

Tirage au sort
Le tirage au sort de la CAN 2021 est effectué le 17 août 2021 à Yaoundé. Le Sénégal, meilleure nation africaine au classement FIFA (), est placé dans le chapeau 1. Le tirage place les Lions dans le groupe B, avec la Guinée (chapeau 2,  au classement Fifa), le Zimbabwe, (chapeau 3, ) et le Malawi (chapeau 4, ).

Effectif
Le sélectionneur Aliou Cissé annonce la liste des vingt-sept joueurs le 24 décembre 2021. Cette liste est considérée sans réelle surprise, hormis la présence du défenseur napolitain Kalidou Koulibaly et de l'attaquant de Watford Ismaïla Sarr qui étaient incertains en raison de blessures. L'attaquant Krépin Diatta est en revanche absent à cause d'une grave blessure au genou.

Alioune Badara Faty est appelé en renfort au dernier moment. Le gardien du Casa Sports est le seul joueur à évoluer dans le championnat local.

Premier tour
Privé de nombreux joueurs en raison du Covid-19, le Sénégal bat difficilement le Zimbabwe lors de son premier match (1-0). Les Lions obtiennent un pénalty à la fin du temps additionnel, pour une main de Kelvin Madzongwe. Il est transformé par Sadio Mané. Dans un groupe serré, les sénégalais parviennent à finir premiers de leur groupe et se qualifient pour les huitièmes de finale.

Phase à élimination directe
En huitième de finale, le Sénégal affronte le Cap-Vert qui a terminé à la troisième place du groupe A. Pour ce match, Aliou Cissé ne déplore aucun cas de covid-19, Cheikhou Kouyaté est en revanche suspendu. Les Lions commencent fort cette rencontre, avec un tir de Sadio Mané sur le poteau dès la première minute. Ils se retrouvent en supériorité numérique avec l'expulsion de Patrick Andrade à la  minute, après intervention de la VAR. Cependant, ils ne parviennent pas à se montrer dangereux malgré leur domination et la première mi-temps s'achève sans le moindre tir cadré.  En début de seconde mi-temps, Vozinha  et Mané se percutent à la tête. Après un nouveau visionnage de la VAR, l'arbitre décide d'expulser le gardien cap-verdien (). Mané ouvre le score quelques minutes plus tard, à la suite d'un corner (). Il est remplacé dans la foulée par Bamba Dieng qui inscrira un dernier but dans les arrêts de jeu.

Le Sénégal affronte en quart de finale la Guinée équatoriale, qui a sorti le Mali aux tirs au but en huitième de finale. Les Lions ouvrent le score à la demi-heure de jeu, par Famara Diédhiou sur une passe de Sadio Mané (). En début de seconde mi-temps, l'arbitre Victor Gomes accorde un penalty aux équato-guinéens pour une main de Kalidou Koulibaly avant de revenir sur sa décision après intervention de la VAR. Le Sénégal encaisse quelques minutes plus tard son premier but de la compétition avec l'égalisation de Jannick Buyla (). Aliou Cissé procède ensuite à deux changements décisifs avec les entrées en jeu de Cheikhou Kouyaté et Ismaïla Sarr qui marqueront un but chacun et offriront ainsi la victoire aux Lions (3-1).

En demi-finale, le Sénégal affronte le Burkina Faso, tombeur de la Tunisie au tour précédent. En première mi-temps, l'arbitre accorde à deux reprises un pénalty aux Sénégalais, avant de revenir sur ses décisions après consultation de la VAR. D'abord sur un choc entre Cheikhou Kouyaté et Hervé Koffi qui contraindra le gardien burkinabé à sortir sur blessure, puis sur une main d'Edmond Tapsoba. Les Lions ouvrent finalement le score par Abdou Diallo () quelques minutes avant qu'Idrissa Gueye double la mise (). Sadio Mané marque un dernier but en fin de match () après la réduction du score par Blati Touré ().

En finale, le Sénégal affronte l'Égypte, qui a éliminé le Cameroun, pays hôte, en demi-finale. En tout début de match Saliou Ciss obtient un pénalty,mais la frappe de Sadio Mané est  détournée par Gabaski. Au terme d'un match fermé et haché, les égyptiens poussent les sénégalais aux prolongations, puis aux tirs au but (0-0). Sur la deuxième tentative égyptienne, Mohamed Abdelmonem frappe sur le poteau, mais Gabaski arrête le tir suivant de Bouna Sarr. Le quatrième tir au but, tiré par Mohanad Lasheen, est arrêté par Édouard Mendy. Sadio Mané réussit ensuite le sien, et offre au Sénégal sa première CAN.

Statistiques

Temps de jeu
Abdou Diallo est le seul sénégalais à avoir disputer l'intégralité de la compétition. Bouna Sarr et Sadio Mané ont également étaient titularisés à chaque rencontre mais ils ont été remplacés une fois chacun. Quatre joueurs ne sont pas rentrés en jeu : Alfred Gomis, Alioune Badara Faty, Abdoulaye Seck et Moustapha Name.

Buteurs
Avec trois buts, Sadio Mané est le meilleur buteur sénégalais lors de cette CAN. Il termine à la troisième place ex-aequo du classement des buteurs. Six autres Lions ont marqué.

Récompenses individuelles
Sadio Mané est désigné meilleur joueur du tournoi et Édouard Mendy remporte le trophée du meilleur gardien. Ils sont tous les deux dans l'équipe-type de la compétition, en compagnie du défenseur Saliou Ciss et du milieu Nampalys Mendy. Kalidou Koulibaly et Famara Diédhiou sont désignés comme remplaçants de cette sélection de la CAF. Avec quatre joueurs (et deux remplaçants) le Sénégal est la nation la mieux représentée. Aliou Cissé est quant à lui désigné meilleur entraîneur.

En fin de saison, le Sénégal remporte les principales récompenses aux CAF Awards : Sadio Mané est désigné meilleur joueur africain de l'année, Pape Matar Sarr meilleur jeune, Aliou Cissé meilleur entraîneur d'une équipe masculine et la sélection remporte le trophée de la meilleure équipe nationale masculine. Par ailleurs, Pape Ousmane Sakho remporte le prix du plus beau but, pour un but inscrit avec son club du Simba SC.

Image et soutien

Maillot

La FSF a signé en 2018 un contrat de cinq ans avec l'équipementier allemand Puma. Ce contrat rapporte  Francs CFA en trois tranches, la fédération touche également 10% des ventes.

Puma présente les maillots utilisés par plusieurs sélections africaines le 5 octobre 2020. Le maillot des Lions est  « doté de graphiques inspirés de l'histoire et de l'art sénégalais ». Le maillot domicile est blanc et composé de cases contenant différents graphismes colorés. Le maillot extérieur est vert et reprend les mêmes graphismes.

Soutien et célébrations

Aspects socio-économiques

Diffusion télévisée
La RTS a acquis les droits de diffusion au Sénégal des compétitions de la CAF pour la saison 2021-2022 pour 1,2 milliard de Francs CFA.

Le groupe Canal + dispose des droits pour la diffusion payante des matchs.

Primes
Le montant total des primes de qualification s'élève à 186 millions de Francs CFA, partagés entre les 52 joueurs convoqués pour les matchs de qualification. Chaque joueur touche entre  et  FCFA en fonction de son nombre de convocations.

Après la victoire, le président Macky Sall annonce que chaque joueur et chaque membre de l'encadrement recevra la somme de  Francs CFA, un terrain de 200 m² à Dakar et un autre de 500 m² à Diamniadio dans une future « cité de la tanière ».

La FSF doit recevoir une prime de victoire de 5 millions de dollars de la part de la CAF.

Notes et références

Sénégal
CAN 2021

Équipe du Sénégal de football à la Coupe d'Afrique des nations 2021


ඔබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න
 පොළොන්නරුව පෞරාණික නගරය
 පොළොන්නරුව පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය
 පොළොන්නරුව පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය විශාලතම නගරය වන කදුරුවෙල
 පොළොන්නරු යුගය
 පොළොන්නරුව පෞරාණික නගරය සහ කදුරුවෙල අයත්වන තමංකඩුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

වක්‍රෝත්තිහරණ පිටු

පොළොන්නරුව (බහුරුත්හරණය)


Luis Andrade Reimers (Quito, 24 de julio de 1917 – ibíd. 2002), fue un historiador ecuatoriano. Hijo de padre ecuatoriano y madre alemana.

Biografía
Sus estudios medios los hizo en el "Colegio Loyola", en Quito, donde obtuvo el bachillerato. Y su licenciatura por la Universidad Javeriana, en Bogotá. Hizo su postgrado en los Estados Unidos, en la Universidad de Chicago.

Ha abarcado temas de relativa diversidad, pero sus aportes más notorios se refieren a las figuras históricas de Atahualpa y de Antonio José de Sucre. Su obra se distingue por su estilo claro y directo, con el que sin embargo ha logrado desentrañar temas de harta disputa y de profundidad histórica. Sus libros más complejos muestran una estructura constante: primero, fijar el contexto geográfico y las premisas históricas básicas. Segundo, señalamiento del perfil de los principales actores históricos y sus notas características esenciales de conducta. Tercero, crítica de las fuentes venidas de la mano de cronistas de Indias, buscando siempre los informantes presenciales, sin olvidar nunca las motivaciones de todo orden para que tal o cual cronista escriba lo que de hecho escribió. Cuarto, reconstrucción de los hechos mediante la eliminación de los detalles críticos y eruditos, despejando el texto para la presentación final de los resultados. Tal reconstrucción se deja notar pues, respaldada por un sano sentido común y el apoyo de los inobjetables hechos venidos a mano mediante los anteriores pasos.

Quizá pueda decirse que, al amparo del método descrito, su mayor aporte consiste en haber logrado una nueva reconstrucción de los hechos sobre la muerte de Atahualpa, la guerra civil que enfrentó el Tahuantinsuyo y la hegemonía española del mundo andino.

Afirma que el proyecto de Atahualpa era superar la situación de posguerra mediante varias vías, una de las cuales consistía en establecer relaciones comerciales y de intercambio con el imperio español. Quiso alojar en el sistema administrativo del Tahuantinsuyo las matemáticas y el sistema contable que dominaban los europeos, además de ciertas especies de animales, y otros factores productivos ultramarinos. Para todo lo cual adelantaba un pago en metales preciosos que tanto se veía que los españoles deseaban.

Así pues, el famoso "rescate en oro" que supuestamente habría pagado Atahualpa para su liberación, no fue tal, fue el precio en valores metálicos que se pagaba por lograr un intercambio mutuamente beneficioso para los dos imperios, el Inca y el español.
Alarcón Costta, resume así, el punto de vista de Andrade Reimers:

"En Cajamarca, según la versión tradicional, en noviembre de 1532 fue tomado prisionero por 160 españoles dirigidos por Francisco Pizarro, a quienes habría pagado un cuantioso rescate en piezas de oro y plata, para recuperar su libertad, a pesar de lo cual fue asesinado. Sin embargo, las minuciosas investigaciones históricas del Dr. Luis Andrade Reimers revelan que en Cajamarca hizo amistad con los españoles para cuyo rey, reunió un rico presente de oro y plata, con el fin de lograr provechosas relaciones y mejoras técnicas para su imperio. Ese tesoro desbordó la codicia de los conquistadores, quienes decidieron asesinarlo, para no entregar la totalidad del regalo al rey, sino tan solo la quinta parte, a pretexto de presentarlo como producto de una acción de armas de la conquista."

Andrade también ha valorado la posición y acciones bélicas que Atahualpa mantuvo contra la conquista inca que sufrieron varias naciones y pueblos, viendo en él un líder de la independencia de esas naciones. En este punto, el citado Alarcón Costta dice:

"Con su aplastante victoria liberó a los pueblos sometidos por el imperio incásico y asumió el trono del Tahuantinsuyo."

Para la consecución de sus obras históricas Andrade dedicó mucho tiempo y esfuerzo para acceder a los archivos poseedores de información relativa a sus objetos de estudio: el de las Indias en Sevilla, las bibliotecas y archivos en Lima y Quito.

En 2000, Andrade Reimers pudo escuchar en una radiodifusora quiteña una escenificación en honor a su persona, escrita por Wayra Hun Racán (Carlos Levoyer) inspirada en su versión de los hechos de la guerra civil que sufrió el Tahuantinsuyo, dramatización a la que asistieron veinte mil personas, que desbordaron la capacidad de la céntrica plaza de San Francisco de Quito. En dicha escenificación intervinieron dos mil quinientos bailarines ancestrales, cincuenta actores, ochenta cantantes y cien músicos.

Obra
 Geografía económica del Ecuador, 1947.
 Socio-economic Survey of Ecuador, Chicago, 1949.
 The Agrarian Property in the Soviet Union, Chicago, 1951.
 Hacia la verdadera historia de Atahualpa, 1ª ed. 1978, 2ª ed. 1980, 3ª ed. 1987.
 Lo que hizo Sucre por el Ecuador, Quito, 1981.
 La conquista española de Quito, Quito, 1981.
 Huellas de un hombre (poemas), Quito, 1982.
 Sucre en Ecuador, Quito, 1982.
 La campaña de Atahualpa contra el Cuzco, Quito, 1985.
 Auge y decadencia de los pueblos guías, Quito, 1987.
 Sucre, soldado y patriota, Quito, 1982.
 Olmedo, el estadista, Quito, 1983.
 El siglo heroico de la Historia del Ecuador 1435-1535, 1992
 Biografía de Atahualpa, Quito, 1997.

Bibliografía
 Alarcón Costta, César Augusto, "Diccionario biográfico ecuatoriano", Editorial Raíces, Quito, 2010, p. 126. ISBN 978-9978-326-03-9.

Enlaces externos
Hay una pequeña, pero bien informada biografía en línea, por Rodolfo Pérez Pimentel.

Historiadores de Ecuador

Luis Andrade Reimers


Sindia (sardinski: Sindìa) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 509 metara i ima 1 717 stanovnika. Prostire se na 58,57 km². Gustoća naseljenosti je 29 st/km².Susjedne općine su: Macomer, Pozzomaggiore, Sagama, Scano di Montiferro, Semestene i Suni.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Sindia


Obelshof ist ein Gemeindeteil des Marktes Heidenheim im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen (Mittelfranken, Bayern).

Lage
Die Einöde liegt in der Fränkischen Alb nordwestlich von Heidenheim an der Kreisstraße WUG 25.

Geschichte
Die Ansiedlung "Obelshof" gehört zu einem Gebiet, das spätestens seit dem 11. Jahrhundert "Kyrsenloch/Kirschenloh" (Wald, in dem Wildkirschenbäume standen) hieß und aus mehreren Einzelgehöften bestand (1537: vier Höfe: Kohlhof und drei namentlich nicht genannte Höfe; 1732: Krämershof, Kohlhof, Gärtnershof, Kirschenmühle und Obelshof), die grundherrlich dem Kloster Heidenheim gehörten. Nach der Säkularisation des Klosters war der Obelshof, wie 1616 berichtet wird, dem markgräflichen Klosteramt Heidenheim gült- und vogtbar. Infolge des Dreißigjährigen Krieges lag er 1650 öde, die Gebäude standen "etwas wenigs noch". Danach wurde er wieder aufgebaut und von Exulanten aus Oberösterreich bewirtschaftet; 1682 sind zwei "Obelßbauern" genannt. Auch 1732 ist der "Obelshoff" ein mit doppelter Mannschaft besetzter Hof des nunmehrigen markgräflichen Verwalteramtes Heidenheim; die Vogtei und hohe Fraisch hat zu dieser Zeit das markgräfliche Oberamt Hohentrüdingen inne. Dies bleibt so bis zum Ende des Heiligen Römischen Reichs.

Die mit dem Markgrafentum Ansbach 1792 königlich-preußisch gewordene Einöde wurde infolge des Reichsdeputationshauptschlusses 1806 königlich-bayerisch. Bei der Bildung der Steuerdistrikte 1808 kam der Hof mit anderen Einöden und Mühlen, die aus dem Besitz des ehemaligen Klosters Heidenheim dem markgräflichen Kloster-/Verwalteramt Heidenheim zinsbar waren, in den Steuerdistrikt Heidenheim im Landgericht Heidenheim. 1810 wurde der Steuerdistrikt zu der etwas verkleinerten Ruralgemeinde Heidenheim umgestaltet, der wiederum der Obelshof angehörte. Durch das Gemeindeedikt von 1818 wurde Heidenheim im alten Umfang von 1808 eine Gemeinde im gleichnamigen Landgericht. 1833 bestand der Obelshof aus 36,8 Hektar Ackerland, 5,6 Hektar Wiese und 3,7 Hektar Wald.

Zum 1. Juli 1862 ging das Landgericht Heidenheim im Bezirksamt (dem späteren Landkreis) Gunzenhausen auf, der bei der Gebietsreform in Bayern 1971/72 zum größeren Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen umgestaltet wurde.

Über einen nach Osten führenden Feldweg erreicht man einen in den 1960er Jahren stillgelegten Steinbruch, in dem Fossilien (unter anderem seltene Ammoniten) gefunden wurden. Im 19. Jahrhundert wurde ein nordöstlich an den Obelshof sich erstreckendes Eisenerz-Grubenfeld gefunden, das jedoch nie ausgebeutet wurde.

Einwohnerzahlen
 1818: 3 Einwohner
 1824: 9 Einwohner, 1 Gebäude
 1861: 6 Einwohner, 2 Gebäude
 1950: 12 Einwohner, 1 Gebäude
 1961: 6 Einwohner, 2 Wohngebäude
 1970: 6 Einwohner
 1987: 2 Einwohner
 30. Juni 2011: 2 Einwohner
 2019: 3 Einwohner

Ortsnamensdeutung
Der Name der Einöde wird gedeutet als "Hof eines Ōbel", eventuell als Kurzform zu dem Vollnamen "Ōtbert/Ōtbold".

Literatur
 1250 Jahre Heidenheim am Hahnenkamm. Heidenheim: Historischer Verein 2002.

 Lotte Meyer-Andreae: Das alte Steinhaus Obelshof bei Heidenheim. Gunzenhausen: Verlag Riedel 1966.

Weblinks

Einzelnachweise

Ortsteil von Heidenheim (Mittelfranken)
Ort im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Einzelsiedlung

Obelshof


Thesaban nakhon Trang ( (translated as Trang city municipality)), City of Trang, or Trang (, ), also called Mueang Thap Thiang (), is a thesaban nakhon (city municipality) and the capital of Trang Province, Thailand. The city has a population of 59,637 (2005) and covers the whole tambon Thap Thiang of Mueang Trang district. Trang is 839 km south of Bangkok.

Geography
Trang lies on the Trang River, roughly halfway between the Tenasserim Hills and the coast of the Andaman Sea.

Climate
Trang has a tropical monsoon climate (Köppen climate classification Am). At just 8°N, the temperature in Trang is sees little variation throughout the year, although the pre-monsoon months from February to April are a little hotter in the daytime. The year is divided into a short dry season, from January to February, and a long wet season from March to December, with the heaviest rain in September. There is still some rain, however, in the dry season.

Transportation
The main road through Trang is Phetkasem Road (Route 4), which connects the city to Phatthalung and the border with Malaysia to the south-east, and to Krabi, Phang Nga, Phuket (via Route 402), Ranong, Chumphon, Prachuap Khiri Khan, Phetchaburi, Ratchaburi, and Bangkok to the north.

Trang is on a branch (terminating at Kantang of the Southern Line of the State Railway of Thailand.

Trang is served by Trang Airport, seven km from the city.  Thai AirAsia, Nok Air and Thai Lion Air provide services to Bangkok from Trang.

References

External links

Populated places in Trang province
Cities and towns in Thailand

Trang, Thailand


José Geraldo Manuel Germano Correia Vieira Machado Drummond da Costa, mai cunoscut sub numele de José Geraldo Vieira, () a fost un scriitor, traducător și critic literar brazilian. A devenit celebru prin scrierea unor romane urbane, în care au loc diferite conflicte de diferite nuanțe naționale, desconsiderat de mulți dintre scriitorii contemporani de ficțiune. Considerat de critici drept unul dintre cei mai valoroși scriitori contemporani, a cultivat, în cei peste 40 de ani de carieră, genuri literare diverse precum poezia, povestirea, romanul, eseul și biografia.

Biografie
Originar din insulele Azore, Vieira s-a născut în Brazilia, dar a apărut o legendă că s-ar fi născut în Porto Judeu din Azore. Pe lângă cariera literară, José Geraldo Vieira a practicat medicina și a fost timp de 15 ani profesor la Faculdade Cásper Líbero din São Paulo. A fost membru al Academia Paulista de Letras din São Paulo, unde a ocupat scaunul nr. 39 (înaintea lui Monteiro Lobato), și a scris articole de critică plastică în ziarul Folha de S. Paulo și în revista Habitat.

Ca traducător, a tradus în portugheză opere de renume ale scriitorilor francezi și italieni. În anii 1950 și-a asumat poziția de membru titular al Bienal Internacional de Arte de São Paulo. A murit în 1977, la vârsta de 80 de ani, din care peste jumătate i-a dedicat literaturii.

Activitatea literară
Poemul în proză O Triste Epigrama, publicat în 1920, marchează debutul său în literatură. El are o coloratură epică, având pe fundal imagini din Grecia Antică și din mitologia greacă. Un om singuratic care și-a pierdut memoria rătăcește pe străzile orașului, oscilând între nebunie și rațiune. Destinul personajului este manipulat spre plăcerea zeilor, aspect evidențiat în citate precum:

Cu toate acestea, criticii literari consideră adesea "cartea-reportaj" A Quadragésima Porta (1943) drept capodopera sa. Scriitorul prezintă viața de zi cu zi dintr-o agenție de știri internaționale, referindu-se în unele pasaje la istoria primului birou de traducere a știrilor internaționale fondat în 1832 de către francezul Charles-Louis Havas – și care, mai târziu, va deveni Agenția Havas.

În Mansarda Acesa (1975), o colecție de 14 poeme alegorice despre efemeritatea vieții, autorul imprimă textului o estetică clasicistă, cu o abundență de construcții metalingvistice și metaliterare, înrudită cu tensiunea critică și problematică a neo-realismului din anii 1930.

În Território Humano Geraldo Vieira amestecă autobiografia și ficțiunea. Acest bildungsroman se încheie cu o tragedie de proporții grecești și citează numeroase lucrări ale canonului occidental.

Caracteristici de stil
Cele mai multe dintre personajele lui José Geraldo Vieira alcătuiesc un cadru de ambianță cosmopolită, unde se confruntă cu probleme atemporale ce au preocupat mereu omenirea. Ca urmare, aproape întreaga ficțiune literară este populată cu reprezentările clasice ale unei burghezii educate și bogate (inspirate de "la belle époque" pariziană) și cu căutarea sa neîncetată a valorilor.

Limba, la rândul său, este erudită și exprimă o bogăție de intenții simbolice la nivel de poveste și de decor, cu aranjamente lexicale superbe.

Cărți publicate
 O Triste Epigrama (1919)
 A Mulher que Fugiu de Sodoma (1931)
 A Ronda do Deslumbramento (1932)
 Em torno do Instinto Sexual (1936)
 Território Humano (1936)
 A Quadragésima Porta (1944)
 A Túnica e os Dados (1947)
 Carta à Minha Filha em Prantos (1946)
 A Ladeira da Memória (1949)
 O Albatroz (1951)
 Terreno Baldio (1961)
 Paralelo 16: Brasília (1967)
 A Mais que Branca (1973)
 Mansarda Acesa (1975)
 Crítica de Arte na Revista Habitat (postum, 2012)
 Impressões e expressões (postum, 2016)

Note

Nașteri în 1897
Decese în 1977
Scriitori brazilieni
Romancieri brazilieni
Medici brazilieni
Nativi din Insulele Azore
Brazilieni de origine portugheză

José Geraldo Vieira


Dalie Farah est une romancière et dramaturge française née le 22 février 1973 à Clermont-Ferrand (Auvergne). Elle écrit et publie aussi des critiques et chroniques (littérature, théâtre, danse, cinéma).

Biographie
Fille d'un manœuvre de chantier et d'une femme de ménage nés en Algérie, Dalie Farah grandit dans un HLM à Clermont-Ferrand. Elle fait des études de lettres à l'université de Clermont-Ferrand. Agrégée de lettres, elle enseigne la littérature et la philosophie en classes préparatoires au lycée Jean Zay de Thiers depuis 2010. En 2019, elle publie son premier roman intitulé Impasse Verlaine aux Éditions Grasset. En 2021 sort le deuxième Le Doigt. Retrouver Fiona, son troisième roman, paraît aux Éditions Grasset le 8 mars 2023.

Engagements
Femme de gauche, Dalie Farah s'engage dans une esthétique analytique : comprendre tous les systèmes de domination pour y échapper. Impasse Verlaine rend compte des aliénations familiales et de la transmission de la violence. « Le Doigt tente aussi une approche féministe qui déconstruit le mythe de la guerrière pour annihiler celui de la proie. La question de la restauration de la victime par elle-même sans dépendance affective avec l'agresseur et la réappropriation de son histoire par la puissance vitale… Que de possibles pour la cause féministe en complément des autres combats ».

Elle s'engage envers l'accueil des réfugiés et l'égalité et la justice sociale.

En septembre 2021, Annie Ernaux l'invite à partager une table sur le thème du « matrimoine » à Malakoff avec Jeanne Champagne.

Dalie Farah se réclame d'une esthétique vitaliste, nietzschéenne où la joie occupe une place centrale.

Œuvres

Romans
 Impasse Verlaine (Paris, Bernard Grasset, 2019) : il s'agit d'un roman qui retrace deux enfances, celle d'une mère et de sa fille liées par un amour paradoxal. Depuis les montagnes berbères d'Algérie, jusqu'aux volcans d'Auvergne, le roman initiatique accompagne l'échappée de la narratrice. L'écriture réaliste joue de poésie et d'humour : « On retrouve dans les pages de Dalie Farah ce fameux humour des écorchés, cette façon d'attifer la douleur et de farder les bleus du corps » écrit Claro dans Le Monde. Impasse Verlaine, sélectionné dans une vingtaine de prix, en a reçu dix dont le Prix Rémi Dubreuil du Premier Roman de la SGDL ; le Prix des Lycéens et Apprentis de la Région Auvergne-Rhône-Alpes ; Prix littéraire ENS Paris-Saclay ; le Prix Livres en Vignes (Bourgogne) ou le Prix ADELF (Langue française).
 Le Doigt (Paris, Bernard Grasset, 2021) : ce roman va prolonger le premier. Il commence sur un fait divers : une jeune femme, professeure, fait un doigt d'honneur à un automobiliste, l'homme sort de sa voiture la toise et lui demande de recommencer…elle recommence et en retour il la gifle. Le texte mène l'enquête sur ce second geste avec minutie et auto-dérision. « On rit en effet beaucoup en lisant Le Doigt. (….) Sa langue inventive, rapide et narquoise, tient à bonne distance toute possibilité de complaisance, contre laquelle l'emploi de la troisième personne ajoute une barrière supplémentaire. » écrit Raphaëlle Leyris dans Le Monde… Le Doigt obtient le Grand Prix de l'Héroïne Madame Figaro en 2021.
 Retrouver Fiona (Paris, Bernard Grasset, 2023) : ce roman rend compte d'un fait-divers qui a eu lieu à Clermont-Ferrand en 2013. « Le 12 mai 2013, Fiona, 5 ans, disparaît à Clermont-Ferrand, juste à côté de chez moi. Quatre mois plus tard, sa mère, Cécile Bourgeon, avoue en garde à vue que l'enfant est enterré près d'un lac de la région. Elle accuse son compagnon, Berkane Makhlouf, d'avoir frappé sa fille. Le corps ne sera jamais retrouvé. ». D'après Raphaëlle Leyris, dans Le Monde : « Dans Retrouver Fiona, on lit ce que laissaient pressentir les deux textes précédents : la certitude, chez Dalie Farah, que « l'enfance n'aime pas les enfants », et met ceux-ci à la merci des adultes, dans une soumission dépourvue de choix. On y entend à nouveau sa rage rentrée à l'égard d'institutions étatiques, qui ne savent pas protéger les plus faibles de leur entourage. On y reconnaît sa voix vive, prompte au sarcasme sec, qui se serre parfois, saisie d'épouvante ou de désespoir face au sort réservé à Fiona, ou à des scènes saisies lors des passages devant la justice de Cécile Bourgeon et de son compagnon et complice, Berkane Makhlouf.  (…)  Raison pour laquelle « retrouver Fiona » consiste pour l'autrice à faire advenir un récit qui n'éclipse pas l'enfant, mais se préoccupe réellement de la trajectoire ayant mené celle-ci à la mort et tâche de mettre au jour les mécanismes de la violence en allant les chercher à la racine. La tâche est vaste, et Dalie Farah s'en acquitte certes de manière parfois un peu tâtonnante, mais avec un courage et une détermination poignants. »

Ouvrages collectifs

 STOP (Paris, Manufacture de livres, 2023) : Dalie Farah participe à l'ouvrage collectif STOP publié à la Manufactures de livres. « Un collectif de soixante-huit auteurs et autrices a frappé à la porte de La Manufacture de livres. Leur projet, présenté sous forme de manifeste : rédiger un recueil, s'associer pour penser la littérature comme un acte de résistance, se rassembler autour de textes qui deviendraient un support à des échanges publics, des temps de rassemblement en festivals et librairies. »

Théâtre

 L'apocalypse de Suzanne (2022) : « Feydeau » philosophique qui interroge la manière d'aimer au XXIème siècle.

Projet « Gens de Clermont »
Dalie Farah entreprend un travail d'écriture ancré dans sa ville : Gens de Clermont. A partir de recueil de paroles, en écrivain public, elle écrit les gens de sa ville.

 Gens de Clermont I - L'entre-deux villes (2022) : en collaboration avec le théâtre La Cour des 3 Coquins, le premier opus concerne le portrait et le récit des vies de clermontois habitant l'entre-deux ville.
 Gens de Clermont III - Ruptures et petits plats (2022) : Dalie Farah propose une pièce chorale sur la rupture amoureuse écrite d'après un recueil de paroles auprès d'hommes et de femmes qui lui racontent une rupture mais aussi un plat symbolique de la relation vécue et achevée. La litanie des ruptures dépeignent la singularité et l'universel amoureux : en recherche d'amour, on se perd et on se trouve, dans le couple, on s'enferme ou on se libère selon une chimie opaque. On aime depuis son enfance, depuis le ton d'une rencontre, depuis ce que l'on voudrait être ou ce à quoi on voudrait ressembler, souvent on aime n'importe comment en désir impérieux de recevoir un peu d'amour, cela peut durer quelques mois ou des années pour enfin rompre et tenter de trouver à s'aimer mieux. Ou pas.
 Gens de Clermont IV - L'amour ne suffit pas  (2023) : c'est une pièce chorale sur l'entraide écrite d'après un recueil de paroles auprès des membres et salariés d'une association (ANEF) créée par Marguerite-Marie Michelin rescapée de Ravensbrück. MMM, comme on la surnomme, dit y avoir vécu la plus grande manifestation d'entraide, notamment féminine. L'amour suffit il ? Il y a quelque chose entre la Philia et l'Agapè des Grecs dans les valeurs affichées des associations d'entraide. Comment cet amour est-il possible dans un monde sauvage qui rend la vie sauvage au plus grand nombre ? Est-ce une vanité ? Une manière pour la société de se déculpabiliser de ce qu'elle fabrique ? Malgré l'infini du malheur, la solidarité survit, n'est-ce pas dans l'impossibilité de tout résoudre que réside aussi la beauté de l'humanité ?

Chroniques et critiques
Dalie Farah publie régulièrement des chroniques et des critiques (littérature, théâtre, danse, cinéma).

Prix

 Prix Rémi Dubreuil du premier Roman de la Société des Gens de Lettres (2019) pour Impasse Verlaine ;
 Prix ADELF (2019) pour Impasse Verlaine ;
 Prix Livres en Vignes (2019), pour Impasse Verlaine ;
 Prix des lycéens et des apprentis de la région Auvergne-Rhône-Alpes (2020), pour Impasse Verlaine ;
 Prix littéraire ENS Paris-Saclay (2020), pour Impasse Verlaine ;
 Prix du jury Lire Élire, Argenteuil (2020), pour Impasse Verlaine ;
 Prix Coup de cœur, Coup de Soleil (région Paca) (2020), pour Impasse Verlaine ;
 Lauréate du Festival du Premier Roman de Chambery (2020), pour Impasse Verlaine ;
 Lauréate du Festival de Laval (2020), pour Impasse Verlaine ;
 Prix Charles de Gaulle du lycée français de Londres (2020), pour Impasse Verlaine ;
 Grand Prix de l'Héroïne Madame Figaro (2021), pour Le Doigt.

Références

Liens externes

Femme de lettres française
Romancière française du XXIe siècle
Naissance en 1973

Dalie Farah


John Marshall Blust (born June 4, 1954) is a  former Republican member of the North Carolina General Assembly, representing the state's sixty-second House district, including constituents in Guilford county.  An attorney from Greensboro, North Carolina, Blust has previously served terms in both the state House and Senate. He is a lawyer and a former U.S. Army captain.

Blust was defeated for reelection to his N.C. Senate seat by Kay Hagan, who would go on to be elected to the United States Senate.

In March 2016, Blust officially announced his candidacy for the United States House of Representatives for North Carolina's newly redrawn 13th District. He was defeated in the Republican primary by Ted Budd.

Blust did not seek re-election to the North Carolina General Assembly in 2018.

Election history

2016

2014

2012

2010

2008

2006

2004

2002

2000

References

External links

|-

|-

Republican Party members of the North Carolina House of Representatives
Republican Party North Carolina state senators
Living people
1954 births
Place of birth missing (living people)
21st-century American politicians

John Blust