The Federal Theatre Project (FTP; 1935–1939) was a theatre program established during the Great Depression as part of the New Deal to fund live artistic performances and entertainment programs in the United States. It was one of five Federal Project Number One projects sponsored by the Works Progress Administration, created not as a cultural activity but as a relief measure to employ artists, writers, directors, and theater workers. National director Hallie Flanagan shaped the FTP into a federation of regional theaters that created relevant art, encouraged experimentation in new forms and techniques, and made it possible for millions of Americans to see live theatre for the first time. Although The Federal Theatre project consumed only 0.5% of the allocated budget from the WPA and was widely considered a commercial and critical success, the project became a source of heated political contention. Congress responded to the project's racial integration and accusations of Communist infiltration and cancelled its funding effective June 30, 1939. One month before the project's end, drama critic Brooks Atkinson summarized: "Although the Federal Theatre is far from perfect, it has kept an average of ten thousand people employed on work that has helped to lift the dead weight from the lives of millions of Americans. It has been the best friend the theatre as an institution has ever had in this country."

Background

Part of the Works Progress Administration, the Federal Theatre Project was a New Deal program established August 27, 1935, funded under the Emergency Relief Appropriation Act of 1935. Of the $4.88 billion allocated to the WPA, $27 million was approved for the employment of artists, musicians, writers and actors under the WPA's Federal Project Number One.

Government relief efforts funding theatre through the Federal Emergency Relief Administration and Civil Works Administration in the two preceding years were amateur experiments regarded as charity, not a theatre program. The Federal Theatre Project was a new approach to unemployment in the theatre profession. Only those certified as employable could be offered work, and that work was to be within the individual's defined skills and trades.

"For the first time in the relief experiments of this country the preservation of the skill of the worker, and hence the preservation of his self-respect, became important," wrote Hallie Flanagan, director of the Federal Theatre Project. A theater professor at Vassar College who had studied the operation of government-sponsored theatre abroad for the Guggenheim Foundation, Flanagan was chosen to lead the Federal Theatre Project by WPA head Harry Hopkins. Flanagan and Hopkins had been classmates at Grinnell College. Roosevelt and Hopkins selected her despite considerable pressure to choose someone from the commercial theatre industry; they believed the project should be led by someone with academic credentials and a national perspective.
Flanagan had the daunting task of building a nationwide theater program to employ thousands of unemployed artists in as little time as possible. The Theatre industry had struggled financially prior to the financial collapse of 1929. By that time it was already threatened with extinction due to the growing popularity of films and radio, but the commercial theatre was reluctant to adapt its practices. Many actors, technicians and stagehands had suffered since 1914, when movies began to replace stock, vaudeville and other live stage performances nationwide. Sound motion pictures displaced 30,000 musicians. In the Great Depression, people with little money for entertainment found an entire evening of entertainment at the movies for 25 cents, while commercial theatre charged $1.10 to $2.20 admission to cover the cost of theater rental, advertising and fees to performers and union technicians. Unemployed directors, actors, designers, musicians and stage crew took any kind of work they were able to find, whatever it paid, and charity was often their only recourse.

"This is a tough job we're asking you to do," Hopkins told Flanagan at their first meeting in May 1935. "I don't know why I still hang on to the idea that unemployed actors get just as hungry as anybody else."

Hopkins promised "a free, adult, uncensored theatre" — something Flanagan spent the next four years trying to build. She emphasized the development of local and regional theatre, "to lay the foundation for the development of a truly creative theatre in the United States with outstanding producing centers in each of those regions which have common interests as a result of geography, language origins, history, tradition, custom, occupations of the people."

Operation
On October 24, 1935, Flanagan prefaced her instructions on the Federal Theatre's operation with a statement of purpose:

The primary aim of the Federal Theatre Project is the reemployment of theatre workers now on public relief rolls: actors, directors, playwrights, designers, vaudeville artists, stage technicians, and other workers in the theatre field. The far reaching purpose is the establishment of theatres so vital to community life that they will continue to function after the program of this Federal Project is completed.

Within a year the Federal Theatre Project employed 15,000 men and women, paying them $23.86 a week while the Actors Equity Association's minimum was $40.00. These men and women would only do six performances a week and have only four hours per day to rehearse. During its nearly four years of existence 30 million people attended FTP productions in more than 200 theaters nationwide — renting many that had been shuttered — as well as parks, schools, churches, clubs, factories, hospitals and closed-off streets. Its productions totaled approximately 1,200, not including its radio programs. Because the Federal Theatre was created to employ and train people, not to generate revenue, no provision was made for the receipt of money when the project began. At its conclusion, 65 percent of its productions were still presented free of charge. The total cost of the Federal Theatre Project was $46 million.

"In any consideration of the cost of the Federal Theatre," Flanagan wrote, "it should be borne in mind that the funds were allotted, according to the terms of the Relief Act of 1935, to pay wages to unemployed people. Therefore, when Federal Theatre was criticized for spending money, it was criticized for doing what it was set up to do."

The FTP established five regional centers in New York, New York, Boston (Northeast), Chicago (Midwest), Los Angeles (West), and New Orleans (South). The FTP did not operate in every state, since many lacked a sufficient number of unemployed people in the theatre profession. The project in Alabama was closed in January 1937 when its personnel were transferred to a new unit in Georgia. Only one event was presented in Arkansas. Units created in Minnesota, Missouri and Wisconsin were closed in 1936; projects in Indiana, Nebraska, Rhode Island and Texas were discontinued in 1937; and the Iowa project was closed in 1938.

Many of the notable artists of the time participated in the Federal Theatre Project, including Susan Glaspell who served as Midwest bureau director. The legacy of the Federal Theatre Project can also be found in beginning the careers of a new generation of theater artists. Arthur Miller, Orson Welles, John Houseman, Martin Ritt, Elia Kazan, Joseph Losey, Marc Blitzstein and Abe Feder are among those who became established, in part, through their work in the Federal Theatre.  Blitzstein, Houseman, Welles and Feder collaborated on the controversial production, The Cradle Will Rock.

Living Newspaper

Living Newspapers were plays written by teams of researchers-turned-playwrights. These men and women clipped articles from newspapers about current events, often hot button issues like farm policy, syphilis testing, the Tennessee Valley Authority, and housing inequity. These newspaper clippings were adapted into plays intended to inform audiences, often with progressive or left-wing themes. Triple-A Plowed Under, for instance, attacked the U.S. Supreme Court for killing an aid agency for farmers. These politically themed plays quickly drew criticism from members of Congress.

Although the undisguised political invective in the Living Newspaper productions sparked controversy, they also proved popular with audiences.  As an art form, the Living Newspaper is perhaps the Federal Theatre's most well-known work.

Problems with the Federal Theatre Project and Congress intensified when the State Department objected to the first Living Newspaper, Ethiopia, about Haile Selassie and his nation's struggles against Benito Mussolini's invading Italian forces. The U.S. government soon mandated that the FTP, a government agency, could not depict foreign heads of state on the stage for fear of diplomatic backlash. Playwright and director Elmer Rice, head of the New York office of the FTP, resigned in protest and was succeeded by his assistant, Philip W. Barber.

New productions
Numbers following the city of origin indicate the number of additional cities where the play was presented.

African-American theatre

Capitalizing on the FTP's national network and inherent diversity of artists, the Federal Theatre established specific chapters dedicated to showcasing and celebrating the work of previously under represented artists. Including the French Theatre in Los Angeles, the German Theater in New York City, and the Negro Theatre Unit which had several chapters across the country, with its largest office in New York City. The FTP set up 17 so-called Negro Theatre Units (NTU) in cities throughout the United States. The NTU had additional offices in Hartford, Boston, Salem, Newark, and Philadelphia in the East; Seattle, Portland, and Los Angeles in the West; Cleveland, Detroit, Peoria, and Chicago in the Midwest; and Raleigh, Atlanta, Birmingham, and New Orleans in the South. There were additional units in San Francisco, Oklahoma, Durham, Camden, and Buffalo. By the project's conclusion, 22 American cities had served as headquarters for black theater units.

The New York Negro Theatre Unit was the most well known. Two of the four federal theaters in New York City—Lafayette Theatre and the Negro Youth Theater— were dedicated to the Harlem community with the intention of developing unknown theatre artists.

Both theatre projects were headquartered at the Lafayette Theatre in Harlem, where some 30 plays were presented. The first was Frank H. Wilson's folk drama, Walk Together Chillun (1936), about the deportation of 100 African-Americans from the South to the North to work for low wages. The second was Conjur' Man Dies (1936), a comedy-mystery adapted by Arna Bontemps and Countee Cullen from Rudolph Fisher's novel. The most popular production was the third, which came to be called the Voodoo Macbeth (1936), director Orson Welles's adaptation of Shakespeare's play set on a mythical island suggesting the Haitian court of King Henri Christophe.

The New York Negro Theatre Unit also oversaw projects from the African American Dance Unit featuring Nigerian artists displaced by the Ethiopian Crisis. These projects employed over 1,000 black actors and directors. The Negro Actors' Guild of America incorporated on October 1, 1936 in the state of New York. The ten Articles for the Certificate of Incorporation addressed the welfare, appreciation and development of black artists.

The Federal Theatre Project was distinguished for its focus on racial injustice. Flanagan expressly ordered her subordinates to follow the WPA policy against racial prejudice. In fact when it came to making decisions on a national level for the project, the Federal Theatre Regulation mandated that "there may be racial representation in all national planning." A specific example of the FTP's adherence to an anti-prejudicial environment came when a white project manager in Dallas was fired for attempting to segregate black and white theater technicians on a railroad car. Additionally, the white assistant director of the project was pulled because "he was unable to work amicably" with the black artists.

The FTP overtly sought out relationships with the African American community including Carter Woodson of the Association for the Study of Negro Life and History, as well as Walter White of the NAACP. One of the existing stipulations from the Works Progress Administration for employment in the FTP was prior professional theater experience. However when encountered with 40 young jobless black playwrights national director Hallie Flanagan waived the WPA requirement in the interest of providing a platform and training ground for new young playwrights. During a national conference Flanagan proposed that the leadership of the Harlem chapter of the FTP be led by an African American artist. Rose McClendon, an established actor at the time, publicly argued against this proposal and instead suggested that initially an established white theater artist take the mantle with the understanding and intention of satisfying the WPA's prior professional theater experience clause and giving way to black artists to lead the chapter. This argument from McClendon received support from Edna Thomas, Harry Edwards, Carlton Moss, Abraham Hale Jr., Augusta Smith and Dick Campbell.

This crusade for equality eventually became a sticking point for the Dies Committee, which pulled funding for the Federal Theater Project, arguing that "racial equality forms a vital part of the Communist dictatorship and practices".

New drama productions
Numbers following the city of origin indicate the number of additional cities where the play was presented.

Standard drama productions
Numbers following the city of origin indicate the number of additional cities where the play was presented.

Dance drama

New productions
Numbers following the city of origin indicate the number of additional cities where the play was presented.

Foreign-language drama
These plays were given their first professional production in the United States by the Federal Theatre Project. Titles are shown as they appeared on event programs. Numbers following the city of origin indicate the number of additional cities where the play was presented.

New productions

German

Spanish

Yiddish

Radio

The Federal Theatre of the Air began weekly broadcasts March 15, 1936. For three years the radio division of the Federal Theatre Project presented an average of 3,000 programs annually on commercial stations and the NBC, Mutual and CBS networks. The major programs originated in New York; radio divisions were also created in 11 states.
Series included Professional Parade, hosted by Fred Niblo; Experiments in Symphonic Drama, original stories written for classical music; Gilbert and Sullivan Light Opera, the complete works performed by Federal Theatre actors and recordings by D'Oyly Carte; Ibsen's Plays, performances of 12 major plays; Repertory Theatre of the Air, presenting literary classics; Contemporary Theatre, presenting plays by modern authors; and the interview program, Exploring the Arts and Sciences.

The radio division presented a wide range of programs on health and safety, art, music and history. The American Legion sponsored James Truslow Adams's Epic of America. The children's program, Once Upon a Time, and Paul de Kruif's Men Against Death were both honored by the National Committee for Education by Radio. In March 1939, at the invitation of the BBC, Flanagan broadcast the story of the Federal Theatre Project to Britain. Asked to expand the program to encompass the entire WPA, the radio division produced No Help Wanted, a dramatization by William N. Robson with music by Leith Stevens. The Times called it "the best broadcast ever sent us from the Americas".

Federal Dance Project
The Federal Dance Project (FDP) was a short-lived entity that was ultimately absorbed into the Federal Theater Project. Dancer Helen Tamiris was the central figure of the FDP, which existed as an independent entity from January 1936 until October 1937.

Funding pulled by Congress

In May 1938, Martin Dies Jr., director of The House Committee on Un-American Activities specifically targeted the WPA's Federal Theatre Project. Assailing Flanagan's professional character and political affiliations, the committee heard testimony from former Federal Theatre Project members who were unhappy with their tenure with the project. Flanagan testified that the FTP was pro-American insofar as the work celebrated the constitutional freedoms of speech and expression to address the relevant and pressing concerns of its citizens.

Citing the Federal Theatre's call for racial equality, impending war, and further perpetuating the rumor that the FTP was a front for radical and communist activities, Congress ended federal funding as of June 30, 1939, immediately putting 8,000 people out of work across the country. Although the overall financial cost of the FTP was minuscule in the grand scheme of the WPA's budget, Congress determined that the average American did not consider theater a viable recipient of their tax dollars. Following the decision, Flanagan's stepdaughter, Joanne Bentley quoted an unnamed Congressmen saying "Culture! What the Hell—Let 'em have a pick and shovel!"

Members of Congress criticized a total of 81 of the Federal Theatre Project's 830 major titles for their content in public statements, committee hearings, on the floor of the Senate or House, or in testimony before Congressional committees. Only 29 were original productions of the Federal Theatre Project. The others included 32 revivals or stock productions; seven plays that were initiated by community groups; five that were never produced by the project; two works of Americana; two classics; one children's play; one Italian translation; and one Yiddish play.

The Living Newspapers productions that drew criticism were Injunction Granted, a history of American labor relations; One-Third of a Nation, about housing conditions in New York; Power, about energy from the consumer's point of view; and Triple A Plowed Under, on farming problems in America. Another that was criticized, on the history of medicine, was not completed.

Dramas criticized by Congress were American Holiday, about a small-town murder trial; Around the Corner, a Depression-era comedy; Chalk Dust, about an urban high school; Class of '29, the Depression years as seen through young college graduates; Created Equal, a review of American life since colonial times; It Can't Happen Here, Sinclair Lewis's parable of democracy and dictatorship; No More Peace, Ernst Toller's satire on dictatorships; Professor Mamlock, about Nazi persecution of Jews; Prologue to Glory, about the early life of Abraham Lincoln; The Sun and I, about Joseph in Egypt; and Woman of Destiny, about a female President who works for peace.

Negro Theatre Unit productions that drew criticism were The Case of Philip Lawrence, a portrait of life in Harlem; Did Adam Sin?, a review of black folklore with music; and Haiti, a play about Toussaint Louverture.

Also criticized for their content were the dance dramas Candide, from Voltaire; How Long Brethren, featuring songs by future Guggenheim Fellowship recipient Lawrence Gellert; and Trojan Incident, a translation of Euripides with a prologue from Homer.

Help Yourself, a satire on high-pressure business tactics, was among the comedies criticized by Congress. Others were Machine Age, about mass production; On the Rocks by George Bernard Shaw; and The Tailor Becomes a Storekeeper.

Children's plays singled out were Mother Goose Goes to Town, and Revolt of the Beavers, which the New York American called a "pleasing fantasy for children".

The musical Sing for Your Supper also met with Congressional criticism, although its patriotic finale, "Ballad for Americans", was chosen as the theme song of the 1940 Republican National Convention.

Cultural references
A fictionalized view of the Federal Theatre Project is presented in the 1999 film Cradle Will Rock, in which Cherry Jones portrays Hallie Flanagan.

References

Citations

Cited works
 Goldstein, Malcolm. The Political Stage: American Drama and Theater of the Great Depression. Oxford University Press, 1974.
 Jefferson, Miles M. "The Negro on Broadway, 1947-1948". Phylon (1940–1956), vol. 9, no. 2, 1948, p. 99., doi:10.2307/272176.
 Norflett, Linda Kerr. "Rosetta LeNoire: The Lady and Her Theatre". Black American Literature Forum, vol. 17, no. 2, 1983, p. 69., doi:10.2307/2904582.
 Pool, Rosey E. "The Negro Actor in Europe". Phylon (1940–1956), vol. 14, no. 3, 1 Sept. 1953, pp. 258–267. JSTOR, www.jstor.org/stable/10.2307/271466?refreqid=search-gateway:0a4e4b9a53d893b23f2ee26ce846367f.
 Roses, Lorraine Elena. Black Bostonians and the Politics of Culture, 1920-1940. University of Massachusetts Press, 2017.
 Shandell, Jonathan. The American Negro Theatre and the Long Civil Rights Era. University of Iowa Press, 2018.

Further reading
 Batiste, Stephanie Leigh. Darkening Mirrors: Imperial Representation in Depression-Era African American Performance (Duke University Press; 2012) 352 pages; Explores African-Americans' participation on stage and screen; especially FTP's "voodoo" Macbeth.
 Bentley, Joanne. Hallie Flanagan: A Life in the American Theatre (1988).
 Flanagan, Hallie. Arena: The Story of the Federal Theatre (1940) online 1985 edition : Free Borrowing : Internet Archive
 Frost, Leslie. "'Don't Be Mean' and Other Lessons from Children's Plays of the Federal Theatre Project." Ludics: Play as Humanistic Inquiry ed. by Vassiliki Rapti and Eric Gordon; (Palgrave Macmillan, Singapore, 2021) pp. 403-426.
 Frost, Leslie Elaine, Dreaming America: Popular Front Ideals and Aesthetics in Children's Plays of the Federal Theatre Project (Ohio State University Press, 2013).
  PDF
 Hurt, Melissa, "Oppressed, Stereotyped, and Silenced: Atlanta's Black History with the Federal Theatre Project." in Constructions of Race in Southern Theatre: From Federalism to the Federal Theatre Project edited by Noreen Barnes McLain. (University of Alabama Press, 2003).

 Mathews, Jane DeHart. Federal Theatre, 1935-1939: Plays, Relief, and Politics (Princeton UP 1967)
 Moore, Cecelia. The Federal Theatre Project in the American South: The Carolina Playmakers and the Quest for American Drama (Lexington Books, 2017).
 Newton, Christopher. "In Order to Obtain the Desired Effect": Italian Language Theater Sponsored by the Federal Theatre Project in Boston, 1935–39," Italian Americana, (Sep 1994) 12#2 pp 187–200.
 O'Connor, John, and Lorraine Brown, eds. Free, Adult, Uncensored: The Living History of the Federal Theatre Project (1978).
 O'Connor, John. "The Drama of Farming: The Federal Theatre Living Newspapers on Agriculture." Prospects 15 (1990): 325-358.

  excerpt @ amazon
 Schwartz, Bonnie Nelson. Voices from the Federal Theatre. (Madison: University of Wisconsin Press, 2003); includes interviews with such Federal Theatre actors, playwrights, directors, designers, producers, and dancers as Arthur Miller, Jules Dassin, Katherine Dunham, Rosetta LeNoire, John Houseman etc; primary sources.
 White, Leslie. "Eugene O'Neill and the Federal Theatre Project." Resources for American Literary Study 17.1 (1990): 63-85 online.
 Witham, Barry B. The Federal Theatre Project: A Case Study (2004). excerpt @ amazon

External links

 Library of Congress
 Coast to Coast: The Federal Theatre Project, 1935–1939
 American Memory—The New Deal Stage: Selections from the Federal Theatre Project, 1935–1939
 Billy Rose Theatre Division, New York Public Library for the Performing Arts
 Hallie Flanagan papers, 1923–1963
 Federal Theatre Project designs, 1935–1939
 Federal Theatre Project lists of plays, 1938
 WPA Radio Scripts, 1936–1940
 Federal Theatre Project Collection at George Mason University
Federal Theatre Project Collection, 1936–1939, CTC.1979.02, Curtis Theatre Collection, Special Collections Department, University of Pittsburgh
 BlackPast.org: Federal Theatre Project (Negro Units)
 "An Hour Upon the Stage: The Brief Life of Federal Theatre".  Humanities: The Magazine of the National Endowment for the Humanities, July/August 2003
 American Studies at the University of Virginia: Triple A Plowed Under — full text plus recreation-for-radio production of the Federal Theater Project drama.
 Encyclopedia of Oklahoma History and Culture — Federal Theater Project
"Federal Theater Project in Washington State", by Sarah Guthu — from the Great Depression in Washington State Project

National theatres
New Deal projects of the arts
Theatre in the United States
Works Progress Administration
New Deal agencies
1935 establishments in Washington, D.C.
Government agencies established in 1935
Arts organizations established in 1935
Cultural history of the United States
1939 disestablishments in Washington, D.C.

Federal Theatre Project


Gaudije (splitski nadbiskup), splitski nadbiskup
 Gaudije iz Napulja
 Gaudije iz Tarazone

Gaudije


Den Danske Cirkuspris blev indstiftet den 30. april 1967 ved en festforestilling med efterfølgende festsouper i Cirkus Schumanns manege i Cirkusbygningen i København. Blandt deltagerne var daværende kulturminister Bodil Koch, der foretog den formelle indstiftelse.
Det er ikke helt klart, hvem der havde taget initiativ til at stifte prisen. Den drivende kraft var formentlig Kurt Møller Madsen, forfatter og producent af en række tv-udsendelser om cirkus, herunder "Cirkus ABC" og nogle år senere – 1974 til 1979 - "Cirkusklubben". Der var nedsat en komite, som ud over Bodil Koch og Kurt Møller Madsen havde følgende medlemmer:
Undervisningslektor Laurits Bødker, folkemindeforsker, skolerytteren Alfons Cossmy, Aarhus-borgmesteren Bernhard Jensen, redaktør Sv. Kragh-Jacobsen, teateranmelder på Berlingske Tidende, fhv. cirkusdirektør Thyra Miehe og proprietær Niels Bang Nicolaisen.

Prisen blev uddelt første gang 21. september 1968, dagen før Cirkus Schumanns sæson i Cirkusbygningen sluttede. I mellemtiden havde Kristen Helveg Petersen afløst Bodil Koch som kulturminister. Det var derfor ham, der overrakte prisen til Albert Schumann, som i øvrigt med sæsonens udgang trak sig tilbage fra cirkustilværelsen.

Næste uddeling fandt sted den 11. maj 1969, hvor Cirkus Benneweis lå i Nykøbing F. Her var det igen kulturminister K. Helveg Petersen, der overrakte prisen, denne gang til Eli Benneweis.
Uvist at hvilken grund stoppede prisuddelingerne efter denne uddeling.

I 2016 blev prisen genoplivet på initiativ af bl.a. foreningen Danske Cirkusvenner. Der blev uddelt 3 priser: en hæderspris, en talentpris samt en pris til årets bedste nummer. Hædersprisen gik til Benny Berdino fra Cirkus Arena. Talentprisen til Alexander Arli fra Cirkus Arli. Prisen for bedste nummer til Captain Frodo fra Zirkus Nemo. Kulturminister Bertel Haarder medvirkede ved uddelingen.

I 2017 tilfaldt hædersprisen Søren Østergaard fra Zirkus Nemo. Talentprisen tilfaldt cirkusskolen AMoC. Prisen for årets bedste nummer tilfaldt Rafaella Honden fra Cirkus Mascot. En særlig indsatspris tilfaldt fhv. kulturminister Bertel Haarder. Kulturminister Mette Bock medvirkede ved uddelingen.

I 2018 gik hædersprisen til Martin Arli, som dels er direktør for Cirkus Arli, dels er formand for Cirkusdirektørforeningen. Talentprisen gik til Charmaine Berdino fra Cirkus Arena. Prisen for årets bedste nummer gik til Duo Solys fra Zirkus Nemo. Cirkusdirektørforeningens Indsatspris gik til borgmester Anders Gerner Frost, Gribskov. Som i 2017 medvirkede kulturminister Mette Bock ved uddelingen.

I 2019 gik hædersprisen til Benny Schumann. Talentprisen gik til Kolev Sisters fra Cirkus Arena. Prisen for årets bedste nummer gik til Andrejs Fjodorovs fra Cirkus Arena. Cirkusdirektørforeningens Indsatpris gik til borgmester Helle Adelborg, Hvidovre. Kulturminister Joy Mogensen medvirkede ved uddelingen.

På grund af coronaen var der ingen prisuddelinger i 2020 og 2021. Dog blev Cirkusdirektørforeningens Indsatspris uddelt til Cirkusprisens formand Ole Simonsen, der tillige er næstformand for Danske Cirkusvenner og mangeårig redaktør af www.cirkus-dk.dk.

I 2022 gik hædersprisen til Katja Schumann. Talentprisen gik til Francisco Fratellini fra Cirkus Arli. Prisen for årets bedste nummer gik til Leosvel & Diosmani fra Zirkus Nemo. Cirkusdirektørforeningens indsatspris gik til MF Anders Kronborg. En særpris gik til Line Carol. I forbindelse med prisuddelingen gav Fonden efter Nelly Jane Benneweis et legat på 10.000 kr. til den unge danske trapezartist Rasmine Tomasevic-Olsen. Kulturminister Ane Halsboe-Jørgensen medvirkede ved uddelingen.

I 2023 gik hæderprisen til Marianne Deleuran fra Cirkus Mascot. Talentprisen gik til Kaya Janeček fra Cirkus Baldoni. Prisen for årets bedste nummer gik til Los Ortiz fra Cirkus Arena. Cirkusdirektørforeningens indsatspris gik til Cirkusmuseet i Hvidovre. I forbindelse med prisuddelingen gav Fonden efter Nelly Jane Benneweis 2 rejselegater hver på 10.000 kr. til søskendeparret Julia og Joakim Myllykangas.

Eksterne henvisninger
 Cirkusprisens hjemmeside
Artikel om Den Danske Cirkuspris i bogen "Københavns Cirkusbygning og andre artikler om cirkus og artister", Wisby & Wilkens forlag 2017
Kurt Møller Madsen: Markedsgøgl og cirkusløjer, Lademanns forlag 1970

Cirkus
Kulturpriser fra Danmark
Etableret i 1967

Den Danske Cirkuspris


Die 19. Tour d'Algérie (dt.: Algerien-Rundfahrt) fand vom 10. bis zum 14. März 2012 statt. Zwei Tage darauf stand noch der Circuit d'Alger als Abschluss der Rundfahrt auf dem Programm, der aber nicht mehr zur Gesamtwertung zählte. Das Radrennen wurde in fünf Etappen über eine Distanz von 655 Kilometern ausgetragen. Es gehörte zur UCI Africa Tour 2012 und war dort in die Kategorie 2.2 eingestuft. Damit erhielten die ersten acht Fahrer der Gesamtwertung und die ersten drei jeder Etappe sowie der Träger des Gelben Trikots des Gesamtführenden nach jeder Etappe Punkte für die Africa-Rangliste.

Gesamtsieger des Etappenrennens wurde der Eritreer Natnael Berhane (Nationalmannschaft Eritrea), der damit auch die Führung in der Einzelwertung der UCI Africa Tour eroberte. Er siegte mit 24 Sekunden Vorsprung auf den Zweitplatzierten Adil Jelloul aus Marokko und den Spanier Joaquín Sobrino vom Team SP Tableware, der die Punktewertung für sich entschied.

Teilnehmer
Am Start standen unter anderem Nationalmannschaften aus Marokko, der Türkei, Tunesien, Libyen oder Eritrea sowie die algerischen Continental Teams Groupement Sportif Pétrolier Algérie, Geofco-Ville d'Alger, Olympique Team Algérie und Vélo Club Sovac Algérie. Aus Europa nahmen unter anderem das lettische Team Rietumu-Delfin, die dänische Mannschaft Concordia Forsikring-Himmerland und SP Tableware aus Griechenland am Rennen teil. Aus Deutschland kam das Team Profiline, durch das sieben Deutsche im Starterfeld vertreten waren.

Etappen

Siehe auch
 Circuit d'Alger 2012

Weblinks
 Ergebnisse auf der Webseite der UCI Africa Tour
 Ergebnisse auf live-radsport.ch
 Offizielle Webseite des Rennens
 Offizielles Roadbook des Rennens zum Herunterladen (PDF; 2,2 MB)

Radrennen 2012
UCI Africa Tour 2012
Straßenradrennen in Algerien
Etappenrennen

Tour d’Algérie 2012


Ellobiidae es una familia de pequeños caracoles de tierra que respiran aire, moluscos gasterópodos pulmonados terrestres en el clado Eupulmonata. Esta es la única familia en la superfamilia Ellobioidea, de acuerdo a la taxonomía de los Gastropoda por Bouchet y Rocroi (2005). En su mayoría son caracoles que viven en las marismas y hábitats marítimas similares, y por lo tanto tienen una tolerancia de condiciones salinas.

Taxonomía
La familia Ellobiidae Pfeiffer, 1854 (1822) conssta de las siguientes subfamilias:
 Subfamilia Ellobiinae Pfeiffer, 1854 (1822)
 Subfamilia Carychiinae Jeffreys, 1830
 Subfamilia Melampinae Stimpson, 1851 (1850)
 Subfamilia Pedipedinae P. Fischer & Crosse, 1880
 Subfamilia Pythiinae Odhner, 1925 (1880)
 † Subfamilia Zaptychiinae Wenz, 1938

Género
Los géneros dentro de la familia Ellobiidae incluyen:

Referencias

Enlaces externos

Ellobiidae

Ellobiidae


Wim Volkers (* 3. Oktober 1899 in Amsterdam; † 4. Januar 1990 ebenda) war ein niederländischer Fußballspieler und Trainer von Ajax Amsterdam.

Karriere
Volkers startete seine Karriere als Stürmer beim Ajax Amsterdam, wo er in 13 Saisons insgesamt 129 Tore in 265 Spielen schoss und damit Platz 6 er in der ewigen Torschützenliste des Vereins belegt.
In den Jahren 1924 bis 1936 spielte Volkers 7-mal für die Niederländische Fußballnationalmannschaft und erzielte dabei 2 Tore.

Nach seiner Profi-Karriere war Volkers in der Saison 1941–42 als Trainer von Ajax Amsterdam tätig.

Erfolge
Niederländischer Fußballmeister (3): 1931, 1932, 1934

Weblinks
AFC Ajax official profile

Fußballnationalspieler (Niederlande)
Fußballspieler (Ajax Amsterdam)
Fußballtrainer (Ajax Amsterdam)
Niederländischer Meister (Fußball)
Niederländer
Geboren 1899
Gestorben 1990
Mann

Wim Volkers


ගිනි ප්‍රතිරෝධී කාර්ය මණ්ඩල ඇඳුම (FROG) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ එක්සත් ජනපද මැරීන් බලකාය විසින් ගින්නෙන් සහ පුළිඟුවලින් ඇතිවන තුවාල සංඛ්‍යාව (විශේෂයෙන්ම පිළිස්සීම්) අවම කරගැනීමට භාවිතා කරන ඇඳුමකි. ඇෆ්ගනිස්ථානය සහ ඉරාක යුද්ධයේ දී පුපුරන ද්‍රව්‍ය භාවිතයට ගැනීම වැඩිවී ඇති හෙයින් මෙම වස්ත්‍රය පැළඳීමට සිදුවී තිබේ.

ලක්ෂණ
FROG පද්ධතිය අත්දිගු කමිසයක්, ටී-ෂර්ටයක්, ප්‍රහාරක කලිසම්, අත්වැසුම් සහ බැල්ක්ලාවාවකින් සමන්විත වේ. කමිස සහ කලිසම් MARPAT වලින් හැඩගන්වා ඇති අතර සෙසු ඒවා වැලි වර්ණයෙන් හෝ ඔපය අඩු ඔලිව් වර්ණයෙන් වර්ණගන්වා තිබේ.
 බැලක්ලාවාව සතුව සම්බන්ධිත මුහුණු ආවරකයක් ඇති අතර, පැළඳ සිටින ආරක්ෂක හිස්වැස්ම (හෙල්මටයක්) හෝ බැලක්ලාවාව ඉවත් නොකර එම මුහුණු ආවරක කොටස පමණක් පහළට ඇද සිය මුහුණ නිරාවරණය කළ හැක.
 අත් දිග කමිසයේ ව්‍යාජ ගෙලක් ඇති අතර, තෙතමනය උරාගැනීම සහ ක්ෂූද්‍රජීවින්ට ප්‍රතිරෝධය දැක්වීමේ ගුණාංග ද ඇත.
 ටී-ෂර්ටයේ බොහෝ ගුණාංග ද අත්දිග කමිසයටම සමාන ය.
 ප්‍රහාරක කමිසය මැරීන් බලකා ප්‍රහාරක උපයෝග්‍යතා නිලඇඳුමට සමානත්වයක් දැක්වූව ද, බැනියමේ ඇති ආරක්ෂක ගුණාංග හේතුවෙන් සුවපහසුව සැලසීම සඳහා මැරීන් දේහ සන්නාහයෙන් (පිටත ෂූක්ෂ්ම බැනියම හෝ මොඩියුල යුධ හැසිරවුම් බැනියම වැනි) සිරුරේ ආවරණය වන පෙදෙස වඩාත් ශක්තිමත්ව තනා නැත. ඉහළ අතෙහි සාක්කු දක්නට ලැබේ.
 ප්‍රහාරක කලිසම් උපයෝග්‍යතා නිල ඇඳුමට සමාන නමුත්, ජංඝා පෙදෙසේ අමතර සාක්කුවක් ඇති බැවින් FROG-නොවන කලිසම්වලින් වෙන් කර හඳුනාගත හැක.
 අත්වැසුම් කල් පවතින අයුරින් ශක්තිමත්ව තනා ඇත.
 ශීත-දේශගුණයන්ට ඔරොත්තු දෙන ගිනි ප්‍රතිරෝධී FROG ආම්පන්න අතරට පහත ඒවා ඇතුළත් ය:
 බරැති සේද යටකමිස සහ යටකලිසම් ("polypro" යනුවෙන් කටවහරේ හැඳින්වේ) පෝලෝ කොලරයක් සහිතව නිර්මාණය කර ඇති අතර, ඒවා සමට ආසන්නව පළඳිනු ලැබේ.
 දැල් ආකාර ලොම්වලින් තැනූ මැදි-බරැති යටඇඳුම් අතරට උඩුකය වැසෙන ඇඳුමක් සහ කලිසමක් (කොළ සහ කොයෝ‍ටි දුඹුරු පැහැයෙන්) ඇතුළත් ය.
 කටුක දේශගුණ ප්‍රහාරක කමිසය වැස්සෙන් සහ හිමෙන් ආරක්ෂා වීමට භාවිතා වන්නේ සර්වකාර්ය පරිසර ඇඳුම් පද්ධතිය (APECS) ගිනි ප්‍රතිරෝධී නොවන හෙයිනි.

පියාසර සහ වාහන සේවා ඇඳුම් FROG II නිල ඇඳුම් ලෙස යළි වර්ගීකරණය කොට ඇත.

ඒකකයේ අණදෙන නිලධාරියා හට අවශ්‍ය ආරක්ෂක තත්ත්වය සලකා වෙනස් FROG මට්ටම් දෙකෙන් එකක් ඇනවුම් කළ හැක. මෙය කෙතරම් ආරක්ෂක ඇඳුම් ප්‍රමාණයක් අවශ්‍ය වේ ද යන්න හා අදාළ ය.

ඇෆ්ගනිස්ථානයේ දැඩි ශීත ශිශිර ඍතු වැනි පරිසරවල සේවය කරන බලකා නව ශීත-දේශගුණ ගිනි-ප්‍රතිරෝධී කමිසයක් භාවිතා කරති. හේ සමග නව ගිනි-ප්‍රතිරෝධී අත්වැසුම් ද භාවිතා වේ.

ඉතිහාසය
FROG වැඩසටහන දියුණු වූයේ 2006 දී ය. එය ඒකක වෙත ආදේශ කෙරුණේ 2007 දී ය. 2009දී ඔවුන්ගේ අවදනාය ඉරාකයේ සිට ඇෆ්ගනිස්ථානය වෙත යොමුවීමත් සමග ශීත-දේශගුණ ඇඳුම් වැඩිදියුණු විය. 2010 මැයි මස, Marine Corps Times පත්‍රය විසින් FROGහි කල්පවත්නා බව අඩුවීම පිළිබඳඅවධානය යොමු කොට තිබිණි. ඇෆග්නිස්ථානයේ දී ක්‍රමානුකූලව සේදුම් කටයුතු සිදුනොවන නිසා වසරක් වෙනුවෙන් සැලසුම් කළ ඇඳුම් සති කිහිපයක් තුළ දී විනාශයට පත් විය. මේ නිසා ජලයට හෝ දහඩියට නිරාවරණය වී නිසිපරිදි වියළීමක් සිදුනොවූ විට, රෙදි වර්ගය බිඳෙනසුලු ස්වභාවයකට පත්වේ. එය කුඩා ආතතියකින් පවා ඉරෙනසුලු වේ. මෙයට විසඳුමක් ලැබෙන තෙක් මැරීන් නිලධාරීන් අමතර ඇඳුම් නිකුත් කිරීම සිදුකරයි.

මේවාත් බලන්න

 එක්සත් ජනපද මැරීන් බලකායේ නිල ඇඳුම්
 මැරීන් බලකා ප්‍රහාරක උපයෝගිතා නිල ඇඳුම
 හමුදා ප්‍රහාරක කමිසය
 ගිනි ප්‍රතිරෝධී පරිසර වෘන්දය

ආශ්‍රේයයන්

 FROG දත්ත පත්‍රිකාව
 FROG වැඩසටහන විචාරය

බාහිර සබැඳි
 මැරීන් බලකා පද්ධති බලඇණියට අයත් වෙබ්අඩවියෙහි ව්‍යාපෘති පිටුව

එක්සත් ජනපද මැරීන් බලකා ආම්පන්න
ඇමරිකානු යුධ නිල ඇඳුම්

ගිනි ප්‍රතිරෝධී කාර්ය මණ්ඩල ඇඳුම


Ruska državna knjižnica (rus. Российская государственная библиотека) nacionalna je knjižnica Rusije, smještena u Moskvi. Najveća je u zemlji i peta na svijetu po zbirci knjiga (17,5 milijuna). Zvala se Lenjinovom državnom knjižnicom SSSR-a od 1925. godine, dok nije 1992. preimenovana u Rusku državnu knjižnicu.

Knjižnica ima preko 275 km polica s više od 43 milijuna predmeta, uključujući preko 17 milijuna knjiga i serijskih tomova, 13 milijuna časopisa, 350 tisuća glazbenih i zvučnih zapisa, 150 tisuća mapa i dr. Postoje predmeti na 247 jezika svijeta, strani dio predstavlja oko 29 posto cjelokupne kolekcije.

Između 1922. i 1991. najmanje jedan primjerak svake knjige objavljene u SSSR-u pohranjen je u knjižnici, praksa koja se nastavlja na sličan način i danas, a knjižnica je određena kao zakonska depozitna knjižnica.

Osnovana je 1. srpnja 1862. godine, kao prva besplatna javna knjižnica u Moskvi pod nazivom Knjižnica moskovskog javnog muzeja i Muzej Rumjančevskog, ili Knjižnica Rumjančevskog. Muzej Rumjančevskog, kao dio kompleksa, bio je prvi javni muzej u Moskvi i u njemu se nalazila umjetnička zbirka grofa Nikolaja Petroviča Rumjančevskog, koja je poklonjena ruskom narodu i prenijeta iz Sankt Peterburga u Moskvu. Njegova donacija obuhvaćala je sve knjige i rukopise, kao i obilnu numizmatičku i etnografsku kolekciju. Taj sadržaj, kao i približno 200 slika i više od 20 000 otisaka, koji su izabrani iz kolekcije Ermitaža u Sankt Peterburgu, mogli su se vidjeti u takozvanoj Paškovoj kući (palača, uspostavljena između 1784. i 1787. godine, u blizini Kremlja). Ruski car Aleksandar II. poklonio je sliku "Pojava Krista pred narodom" Aleksandra Andrejeviča Ivanova za otvaranje muzeja.

Nakon Oktobarske revolucije, sadržaj je ponovo izuzetno porastao i nedostatak prostora ponovo je postao hitan problem. Pojavili su se i akutni financijski problemi, jer se veći dio novca za financiranje Muzeja slivao u Puškinov muzej, koji je bio završen tek prije nekoliko godina i koji je preuzeo ulogu Muzeja Rumjančevskog. Zbog toga je 1925. godine odlučeno da se Muzej Rumjančevskog raspusti i njegove kolekcije rašire po drugim muzejima i institucijama u zemlji. Dio kolekcija, naročito zapadnoeuropske umjetnosti i antikviteta, prenijet je stoga u Puškinov muzej. Paškova kuća (u ulici Mohovaja 3) preimenovana je u Staru zgradu Ruske državne knjižnice. Stara zgrada državnoga arhiva na uglu ulica Mohovaja i Vozdvizenke ulice je srušena i zamijenjena novim zgradama.

Izgradnja prve faze, koju su projektirali Vladimir Ščuko i Vladimir Gelfreih 1927. – 1929., odobrena je 1929., a započeta 1930. Prva je faza uglavnom bila završena 1941. godine. U tom procesu zgrada je dobila modernizirane vanjske odlike neoklasicizma Palače Sovjeta (čiji su dizajneri također Ščuko i Gelfreih), odstupajući od strogog modernističkoga nacrta iz 1927. godine. Posljednja komponenta Ščukovog plana, čitaonica s 250 mjesta, otvorena je 1945. godine; dalja dopuna nastavljena je do 1960. Godine 1968., zgrada je dostigla svoj kapacitet, a knjižnica je započela izgradnju novog skladišta u Himkiju, namijenjenog za skladištenje novina, znanstvenih djela i knjiga s malim zahtjevima iz glavnih skladišnih prostora.

Godine 1925. kompleks je preimenovan u Državnu knjižnicu SSSR-a V. I. Lenjina. Godine 1992., po ukazu predsjednika Borisa Jeljcina, preimenovana je u Rusku državnu knjižnicu.

Galerija

Izvori

Nacionalne knjižnice
Građevine u Moskvi

Ruska državna knjižnica


Jure Galić zvani Veliki (Bijača, Ljubuški, 1912. – selo Perići, 18. siječnja 1943.), hrvatski narodni heroj u pokretu otpora, dužnosnik radničkog pokreta, lokalni partizanski dužnosnik

Životopis
Rodio se je 1912. godine u obitelji oca Marjana. Poslije osnovne škole otišao izučiti tapetarski obrt u Vukovar te poslije u Beograd. Ondje se uključio u radnički pokret vrlo brzo po dolasku. Sudjelovao u štrajkovima i demonstracijama.

Nakon boravka u tom gradu vratio se u Metković. Ondje se povezao s komunistima i "naprednim" (u komunističkom nazivlju) radnicima, na koja je prenio stečena iskustva. Širio je marksističku ideologiju i organizirao lučke radnike. U Metkoviću je uskoro postao rukovodilac sindikata i ogranka Komunističke partije (član KPJ od 1939.), a lipnja 1938. godine uspješno je organizirao veliki štrajk lučkih radnika u gradu. U drugom štrajku, koji je organizirao kolovoza iste godine, priključili su se radnici na izgradnji pruge Metković — Ploče i trajao je 12 dana. Te su ga djelatnosti dovele to višestrukog uhićivanja i policijskog progona.

Izbijanjem Travanjskog rata mobiliziran je. Bio je u Slavonskom Brodu kad je Kraljevina Jugoslavija kapitulirala. Odmah se zaputio u Zagreb i povezao s rukovodstvom Partije i svjetovao članstvo o daljnjim postupcima. Dobio je direktive o vratio se u rodni kraj. U Metković u okolici je pribavljao oružje i vojnu opremu. Pripremao je ustanak. Upustio se u propagandu protiv NDH, a prikazivao je vodstvo HSS da se stavilo u službu ustaša. Štitio je Srbe i "napredne" (u komunističkom nazivlju) Hrvate koje su ustaške vlasti uhićivale i ubijale. Lipnja 1941. ustaše su ga uhitile, odvezle u Ljubuški. Iako mučen, ništa nije priznao. Nakon četiri mjeseca pustili su ga iz zatvora, a on je nastavio pripremati ustanak. Sljedećeg mjeseca, studenoga, ujedinio je rad partizanskih skupina iz Kule, Metkovića, Opuzena, Slivna i drugih mjesta. Zatim je prešao na konkretne čine. Organizirao je diverzije u dolini Neretve i oko Metkovića. Početkom 1942. godine povezao se je s komunistima Baćine i Gradca.

Oformljena je nova Neretvanska partizanska četa kojoj je prvi zapovjednik 15. travnja postao Jure Galić. Izveli su više akcija u Neretvanskoj dolini. Najuspješniju su ostvarili 6. svibnja kod Baćine, kad su napravili uspješnu zasjedu talijanskoj koloni u pratnji četiri tenka. Ubili su trojicu neprijateljskih vojnika, 18 zarobili, jedan tenk uništili i zaplijenili 21 pušku i 50 ručnih bomba te velike količine streljiva.

Obnašao i upravne dužnosti u pokretu otpora. Početkom lipnja 1942. godine održalo se vojno-političko vijećanje na Vještica gori (Dinara). Galić je sudjelovao kao delegat južne Dalmacije. Na tom skupu odlučeno je spojiti Biokovsku i Neretvansku četu i od njih napraviti Biokovski bataljun "Josip Jurčević", kojem će zamjenik zapovjednika biti Jure Galić. Vatreno krštenje uslijedilo je brzo talijanskom ofenzivom na Biokovu, koju su napali s oko 4.000 vojnika. Višednevne borbe bile su se u drugoj polovici kolovoza, a Galić je spretno vodio postrojbu i hrabro ratovao.

Nova dužnost došla mu je u rujnu. 6. rujna osnovana je 1. dalmatinska brigada NOVH, čijeg je 3. bataljuna Galić postao zapovjednik. Istakao se u borbama, osobito kod Aržana, Lovreća i Studenaca. Sljedećeg mjeseca njegov je bataljun žestoko bojevao kod Ciste i Šestanovca te razbio talijansku kolonu od više kamiona i 10 tenkova, pri čemu su talijanske snage ostale s 32 mrtva i više ranjenih vojnika, jednim uništenim tenkom i uništenih nekoliko kamiona. Kad je bio napad na Tomislavgrad, ozljedio se. Zbog slomljene ruke morao je u bolnicu. Kad je ozdravio, poslan je prosinca iste godine na Biokovo radi pripremanja formiranja 4. dalmatinske (Biokovske) brigade. Poslan je po odluci štaba 4. operativne zone. Brigada je formirana 7. siječnja 1943. godine, a Galić je postao zapovjednik 1. udarnog bataljuna. S postrojbom se zaputio ka Imotskom radi čišćenja sela od ustaša te stvaranja povoljnih uvjeta za razvoj ustanka u Imotskoj krajini. Borbe su trajale više dana i od snaga NDH zauzeli su gotovo svu Imotsku krajinu. Istakao se u borbama za Slivno. Među suborcima je bio velika ugleda.

Predložen je za delegata Prve konferencije NOO Dalmacije. Konferencija se trebala održati koncem siječnja u Livnu, no polovicom siječnja 1943., poginuo je. Jurišajući na čelu svog bataljuna 18. siječnja u borbama kod sela Perića, izgubio je život.

Dana 5. srpnja 1951. proglašen je za narodnog heroja.

Izvori

Životopisi, Metković
Životopisi, Ljubuški
Hrvatski vojni zapovjednici
Partizanski zapovjednici
Hrvatska u Drugom svjetskom ratu
Narodni heroji Jugoslavije
Hrvatski borci za radnička prava
Hrvatski komunisti do 1945.

Jure Galić Veliki


The Lighthouse (título original en inglés; en español, El faro) es una ópera de cámara en un prólogo y un teatro con música de Peter Maxwell Davies sobre un libreto del compositor libremente inspirado en un hecho real ocurrido en diciembre de 1900 en Escocia: un faro en Escocia quedó abandonado por su personal. Se estrenó el 2 de septiembre de 1980 por The Fires of London en Edimburgo bajo la dirección de Richard Buffalo.

En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 5 representaciones en el período 2005-2010, siendo la primera de Maxwell Davies.

Personajes

Instrumentación
 un flautín, una flauta, un clarinete, un clarinete bajo, cor, una trompeta, un trombón, piano, celesta, guitarra, banjo, cuerdas.

Discografía
Hay una grabación del año 1994 dirigida por el propio Peter Maxwell Davies con la Orquesta Filarmónica de la BBC y el siguiente reparto: Neil Mackie (Sandy/Oficial 1), Christopher Keyte (Blazes/Oficial 2) y Ian Comboy (Arthur/Oficial 3/Voz de las cartas). Collins Classics 1415-2 (1 CD 72'13 grabado en vivo)

Referencias
Operone (en alemán)

Enlaces externos

Óperas de Peter Maxwell Davies
Óperas en inglés
Óperas de 1980
Óperas estrenadas en el Reino Unido

The Lighthouse


Sarımsak, Sinop ilinin Gerze ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1907 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 68 km, Gerze ilçe merkezine 29 km uzaklıktadır. Cintepe Höyüğü ve Maltepe Höyüğü köy sınırlarında bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Gerze belde ve köyleri

Sarımsak, Gerze


En fysisk størrelse er en fysisk egenskab ved et stof, et fysisk emne, et fysisk fænomen eller et fysisk forhold, som kan måles eller beregnes ud fra målinger.

I videnskaben findes der mange forskellige fysiske størrelser, men de mest kendte er bl.a. lysets hastighed i vakuum, gravitationskonstanten, Plancks konstant og elementarladningen.

Det Internationale Bureau for Mål og Vægt (BIPM) er en af tre organisationer valgt til at vedligeholde SI-systemet. De besluttede at omdefinere nogle af SI-enhederne, bl.a. kilogram, kelvin og mol. SI-enhederne blev omdefineret ved at der blev sat eksakte talværdier for Plancks konstant (h), Avogadros konstant (NA), Boltzmanns konstant (k) og elementarladningen (e). Ændringen skete den 20. maj 2019.

En fysisk størrelse kan udtrykkes som en sammensætning af to elementer:

 et tal og
 en fysisk enhed (også kaldet måleenhed), normalt angivet via grundenhedens symbol (såsom symbolet m for enheden meter, symbolet kg for enheden kilogram) eller, for sammensatte enheder, en kombination af grundenhedernes symboler, multiplikationstegn, divisionstegn og potensangivelser (såsom m/s eller m·s-1 for enheden meter per sekund, kg/m3 for enheden kilogram per kubikmeter, eller s-1 for enheden 'per sekund', jf. Hertz og Becquerel).

En fysisk størrelse skrives altid med et mellemrum mellem tallet og enheden; dette bør være et hårdt mellemrumstegn, så der ikke forekommer linjeskift mellem tal og enhed. Eksempler på fysiske størrelser er:

 1,6749275·10-27kg (kilogram) (massen af en neutron)
 299.792.458m/s (meter per sekund) (lysets hastighed i vakuum)
 1,062g/cm3 (gram per kubikcentimeter) (gennemsnittet af menneskekroppens densitet)
 4,185kJ/kg/°C (kilojoule per kilogram per grad celsius) (vands specifikke varmefylde)

Referencer

Se også
 Grundlæggende SI-enheder
 Om SI-systemet
 SI-præfiks
 Danske enheder, procent, promille, ppm, ppb, ppt, Omregningstabel
 Byte - lagerenhed i en computer

Mål
Kvantitet

Fysisk størrelse


Edduverðlaunin 2017 voru veitt við hátíðlega athöfn 26. febrúar 2017 á Hótel Hilton Nordica. Kynnir kvöldsins var Sólmundur Hólm. Kvikmyndin Hjartasteinn vann flest verðlaun og var valin kvikmynd ársins. Á þessu kvöldi var kynntur nýr verðlaunagripur hannaður af Árna Páli Jóhannssyni.

2017

Edduverðlaunin 2017


Die Liste von Seilbahnen in Österreich enthält öffentlich von Personen benutzbare kommerzielle und nach Fahrplan verkehrende

 LSB = Luftseilbahnen
 GB = Gondelbahnen mit geschlossenen Kabinen
 SB = Sesselbahnen

in Österreich.

Weiters enthält diese Liste auch einzelne

 MSB = Materialseilbahnen

und die handkurbelbetriebene Indoor-Seilbahn im Kindermuseum Frida und Fred, Graz.

Nicht enthalten sind Seilrutschen, wie sie mit geringem Gefälle häufig auf Spielplätzen oder wesentlich steiler etwa am Aussichtsturm Pyramidenkogel installiert sind.

Öffentlicher Personenverkehr und Materialtransport

Kärnten

 Arnoldstein, Seltschach – Seltschacher Alpe, SB 1 Abschnitt
 Bad Kleinkirchheim – Waldtratte – Kaiserburg, Kaiserburgbahn, GB 2 Abschnitte
 Bad Kleinkirchheim-Bach – Strohsack, SB 1 Abschnitt
 Flattach-Innerfragant, Stübelesee – Wurten, SB 1 Abschnitt
 Flattach-Innerfragant, Wurten – Schareck, SB 1 Abschnitt
 Heiligenblut, ab Roßbach – Fleißalm, Tunnelbahn Fleißalm seit Dezember 1987 im Winter, zwei von einer Deckenschiene hängenden Gondelgruppen (Ausweiche auf halber Strecke) durch einen gekurvten Stollen mit Fenstern in das höher gelegene Schigebiet Fleißalm. Im Sommer führt der Stollen Wasser.
 Mallnitz, Stappitzsee – Hochalmblick – Hannoverhaus (Ankogel), Ankogelbahn, LSB 2 Abschnitte
 Spittal an der Drau – Krendlmaralm – Goldeck, Goldeckbahn, LSB 2 Abschnitte
 Treffen am Ossiacher See, Ortsteil Annenheim, Gerlitzen (Berg), Kanzelbahn, GB 1 Abschnitt
 Tröpolach – Madritschen (Nassfeld), Millennium-Express, GB 3 Abschnitte
 Tröpolach, Nassfeld – Madritschen, SB 1 Abschnitt
 Tröpolach, Nassfeld – Gartnerkofel, SB 1 Abschnitt
 Radenthein – Bergwerk Millstätter Alpe, Magnesitseilbahn, MSB 2 Abschnitte
 Radenthein – Ferndorf, MSB, ehemalige Magnesitseilbahn

Niederösterreich

 Hirschwang – Rax, Raxseilbahn, LSB 1 Abschnitt
 Lackenhof – Ötscherhaus, SB 1 Abschnitt
 Mitterbach am Erlaufsee – Gemeindealpe, SB 2 Abschnitte
 Türnitz – Eibl, SB 1 Abschnitt
 Mönichkirchen – Mönichkirchner Schwaig, SB 1 Abschnitt

Oberösterreich

 Bad Ischl – Katrinalpe (Hainzen), GB 1 Abschnitt
 Ebensee, Feuerkogel, Feuerkogelseilbahn
 Gmunden – Grünberg, Grünbergseilbahn, GB 1 Abschnitt
 Gosau, Vorderer Gosausee – Gosaukamm. Gosaukammbahn
 Hallstatt, Salzbergbahn (ehemalige Seilbahn)
 Hinterstoder – Huttererboden – Höss, SB 2 Abschnitte
 Obertraun – Schönbergalm/Dachsteinhöhlen – Krippenstein, Dachsteinseilbahn (LSB 2 Abschnitte)
 Obertraun, Gjaidalm – Krippenstein, Dachsteinseilbahn (LSB 1 Abschnitt)
 Reichraminger Hintergebirge, Prefingkogel (Bauxitabbau) bis Weißenbach an der Enns (Bahn), 14 km lang, ehemalige MSB, 1968 abgebaut

Salzburg

 Angertal – Stubneralm, SB 1 Abschnitt
 Bad Gastein – Salesenwald – Stubnerkogel, GB 2 Abschnitte
 Bad Hofgastein, Kitzstein – Kleine Scharte, Schlossalm-Pendelbahn, LSB 1 Abschnitt (Sektion 2)
 Schigebiet Wagrain-Flachau, Muldenbahn
 Dorfgastein – Brandlalm – Fulseck, GB 2 Abschnitte
 Flachau – Neureith, SB 1 Abschnitt
 Flachau, Neureith – Grießkar, SB 1 Abschnitt
 Grödig, Untersberg, Untersbergbahn, LSB
 Großarl-Unterberg – Unterbergwald – Kreuzhöhe, GB 2 Abschnitte
 Hallein-Griesrechen – Bad Dürrnberg, Salzbergbahn, GB 1 Abschnitt, 1952–2001, ehemals
 Hinterglemm – Hasenaualm, GB 1 Abschnitt
 Hinterglemm – Zwölferkogel, Zwölfer Nordbahn, GB 2 Abschnitte
 Hollersbach im Pinzgau, Panoramabahn
 Kaprun (ehemalige Sektionen 1 und 2 der Gletscherbahn)
 Gletscherbahn Kaprun 1 auf das Kitzsteinhorn
 Kaprun – Langwiedboden, GB 1 Abschnitt (2 Bahnen)
 Kaprun, Langwiedboden – Alpin Center Kaprun – Großer Schmiedinger, GB 2 Abschnitte
 Kaprun, Langwiedboden – Alpin Center Kaprun, GB 1 Abschnitt
 Kaprun, Alpin Center Kaprun – Kitzsteinhorn, LSB 1 Abschnitt (3 Sektionen der Gletscherbahn Kaprun)
 Kaprun, Maiskogel, Maiskogelseilbahn, LSB 1 Abschnitt
 Krimml, Filzstein – Plattenkogel, SB 1 Abschnitt
 Leogang-Hütten, Kühlbichl – Asitzhütte, GB 2 Abschnitte
 Lofer – Loderbichl – Loferer Alm, GB 2 Abschnitte
 Mauterndorf – Mittelstation, LSB 1 Abschnitt
 Mauterndorf, Mittelstation – Großeck, SB 1 Abschnitt
 Mühlbach am Hochkönig, Karbachalmbahn, GB
 Neukirchen am Großvenediger – Bergeralmhöhe, Wildkogelbahn, GB 2 Abschnitte
 Neukirchen am Großvenediger, Bergeralmhöhe - ?, SB 1 Abschnitt
 Oberpinzgau, Amertal, Heidnische Kirche, Seilbahn Heidnische Kirche
 Obertauern, Zehnerkar-Pendelbahn, LSB 1 Abschnitt (ehemalig)
 Pass Thurn – Resterhöhe, SB 1 Abschnitt
 bei dem Berg Rossbrand, Großberg-Tal – Haleggkopf, SB 1 Abschnitt
 Rußbach am Paß Gschütt – Hornspitz, Hornbahn, SB 1 Abschnitt
 Saalbach, Schattberg, Schattbergbahn, LSB 1 Abschnitt (ehemalig)
 Saalbach – Kohlmaiskopf, GB 1 Abschnitt
 Sankt Gilgen – Zwölferhorn, Zwölferhornseilbahn, GB 1 Abschnitt. Soll am 1. Januar 2020 abgebrochen werden; Neubau geplant.
 St. Johann im Pongau - Hahnbaum, SB 2 Abschnitte
 St. Johann im Pongau, Alpendorf – Obergassalm, GB 1 Abschnitt
 St. Johann im Pongau, Obergassalm – Gernkogel – Straßalm, SB 2 Abschnitte
 Sankt Leonhard-Gartenau (bei Hallein) – Geiereck, LSB 1 Abschnitt
 Sankt Michael im Lungau – Trogalm, SB 1 Abschnitt
 Sankt Michael im Lungau, Trogalm – Speiereck, SB 1 Abschnitt
 Sportgastein – Kreuzkogel, GB 2 Abschnitte (Goldbergbahn)
 Werfen-Wimm, Wimmerhütte – Dr.-Friedrich-Oedl-Haus, Eisriesenwelt, LSB 1 Abschnitt
 Uttendorf, Stubachtal-Werkbahn
 Uttendorf, Enzingerboden – Grünsee, GB 1 Abschnitt
 Uttendorf, Grünsee – Alpincentrum Rudolfshütte, GB 1 Abschnitt
 Uttendorf, Alpinzentrum Rudolfshütte – Medelzkopf, SB 1 Abschnitt
 Uttendorf, Enzingerboden – Tauernmoossee – Alpinzentrum Rudolfshütte, LSB 2 Abschnitte (ehemalig)
 Wagrain – Grafenberg, GB 1 Abschnitt
 Wagrain Kirchboden – Mittelstation – Grießkar, GB 2 Abschnitte
 Zaglau – Bischlinghöhe, GB 1 Abschnitt
 Zauchensee – Seekarkessel, SB 1 Abschnitt
 Zell am See – Schmittenhöhe, Schmittenhöhebahn, LSB 1 Abschnitt
 Zell am See – Sonnenalm, Sonnenalmbahn, LSB 1 Abschnitt
 Zell am See, Sonnenalm – Sonnkogel, SB 1 Abschnitt
 Zell am See – Bruckberg – Breiteckalm, GB 3 Abschnitte

Steiermark

 Aflenz Kurort – Bürgeralm, SB 1 Abschnitt
 Aflenz Kurort, Bürgeralm – Schönleitenspitze, SB 1 Abschnitt
 Bad Aussee – Gipsbergwerk am Grundlsee, MSB
 Freiland bei Deutschlandsberg – Kupper, ehemalige Materialseilbahn
 Graz, Kindermuseum Frida und Fred – errichtet 2003, im Ausstellungsraum. Der Passagier selbst treibt per Handkurbel den Liegesessel etwa 15 m hin und zurück, Seillänge etwa 25 m, kaum Steigung
 Graz-Gösting – Plabutsch, ehemals: Sessellift Plabutsch (Wiedererrichtung und Verlängerung bis zum Thalersee, denkbar, 2019 verschoben)
 Graz, Murgondelbahn (denkbar)
 Haus im Ennstal, Hauser Kaibling: 6 Sesselbahnen, 1 Gondelbahn (Schladminger-Tauern-Seilbahn), 3 Schlepplifte und 1 Seilbahn
 Mariazell – Bürgeralpe, GB 1 Abschnitt
 Mariazell – Bürgeralpe, Schwebebahn Mariazeller Bürgeralpe, LSB 1 Abschnitt
 Oberfeistritz, Talksteinwerk – Talkum-Bergwerk Materialseilbahn, zirka 4,5 km lang, MSB 1 Abschnitt
 Pichl, Winterer – Hochwurzen, SB 1 Abschnitt
 Pruggern – Bottinghaus, 1 Gondelbahn, 1 Abschnitt
 Rohrmoos – Hochwurzen, GB 1 Abschnitt
 Ramsau am Dachstein, Dachstein (Berg), Dachstein-Südwandbahn, LSB, 1 Abschnitt
 Sankt Lorenzen ob Murau – Georgenberg – Kreischberg, Kreischbergbahn, GB, 2 Abschnitte
 Sankt Lorenzen ob Murau, Georgenberg – Kreischberg, SB, 1 Abschnitt
 Schladming, 1 Gondelbahn 2 Abschnitte, 2 Sesselbahnen
 Schladming, 1 Sesselbahn Burgstallalm – Planai, 1 Abschnitt
 Sankt Radegund bei Graz – Schöckl, Schöckl-Seilbahn, GB 1 Abschnitt
 Tauplitz – Tauplitzalm, SB 2 Abschnitte
 Turracher Höhe – Kornock (Rinsennock), SB 1 Abschnitt
 Weitendorf – Werndorf, ehemals Materialseilbahn (MSB) des Basaltsteinbruchs, nur Betonpfeilerreste erhalten

Tirol

 Achenschmiede – Hornboden, GB 2 Abschnitte, Wiedersbergerhornbahn
 Biberwier – Mittelstation, SB 1 Abschnitt
 Bichlbach – Heiterwanger Hochalm – Berwang, SB, 2 Abschnitte
 Brixen im Thale – Filzalm, GB 1 Abschnitt
 Eben am Achensee, Maurach am Achensee, Rofanseilbahn
 Ehrwald-Obermoos, Tiroler Zugspitzbahn (1. Anlage 1926–1991)
 Ehrwald-Obermoos – Zugspitze, LSB 1 Abschnitt, Tiroler Zugspitzbahn
 Ehrwald-Oberdorf – Ehrwalder Alm, GB 1 Abschnitt
 Fieberbrunn – Streuböden – Lärchfilzkogel, GB 2 Abschnitte
 Fieberbrunn – Maiskopf, GB 1 Abschnitt
 Fimbabahn Talstation – Mittelstation – Bergstation, GB 2 Abschnitte
 Fimbabahn Bergstation – Idjoch Berg, SB 1 Abschnitt
 Finkenberg, Pendelbahn (Wanglspitz)
 Finkenberg, Finkenberger Almbahn
 Fügen – Obertrojn – Spieljoch, Spieljochbahn, GB 2 Abschnitte
 Fulpmes – Froneben – Kreuzjoch, GB 2 Abschnitte
 Galtür-Wirl – Birkhahnkopf, SB 1 Abschnitt
 Gepatschspeicher/-stausee, Richtung Weißseespitze 2 Sesselbahnen, jeweils 1 Abschnitt
 Giggijochbahn
 Going am Wilden Kaiser – Astberg, SB 1 Abschnitt
 Grän – Gondelbahn Füssener Jöchle, GB 1 Abschnitt
 Haiming-Ochsengarten – Hochoetz, GB 1 Abschnitt
 Hainzenberg – Gerlosstein, LSB 1 Abschnitt, Gerlossteinbahn
 Hintertux
 Hintertux – Sommerbergalm, 2 Gondelbahnen, jeweils 1 Abschnitt
 Hintertux, Sommerbergalm – Tuxerjoch, SB 1 Abschnitt
 Hintertux, Sommerbergalm – Tuxerfernerhaus – Gefrorene Wand, GB, 2 Abschnitte
 Hochfilzen – Bürgl - ? – Weißenstein, Magnesitseilbahn, MSB 3 Abschnitte
 Höfen – Höfener Alm, LSB 1 Abschnitt
 Imst, Hochimst – Untermarkter Alm – Alpjoch, GB, 2 Abschnitte
 Innsbruck-Hungerburg – Hafelekar, Nordkettenbahn, LSB 2 Abschnitte
 Innsbruck-Igls – Patscherkofel, Patscherkofelbahn (2 Abschnitte) (2019 neu errichtet)
 Ischgl – Silvrettabahn, GB 2 Abschnitte (Doppel-Funitel)
 Itter-Schwendt – Kraftalm, GB 1 Abschnitt
 Jerzens, Liss – Hahntennboden, Hochzeigerbahn, GB 1 Abschnitt
 Jochberg, SB 1 Abschnitt
 Kaltenbach (Tirol), Hochzillertalbahn (2 parallel gelegene Luftseilbahnen)
 Kappl – Dias, GB 1 Abschnitt
 Kappl, Dias – Alblitt, SB 1 Abschnitt
 Kitzbühel – Pletzeralm – Alpenhaus, GB 2 Abschnitte
 Kitzbühel, Pletzeralm – Kitzbüheler Horn, LSB 1 Abschnitt, 3S-Bahn
 Kitzbühel – Hahnenkamm-Pendelbahn (bis 1996), GB 1 Abschnitt
 Kitzbühel 3S-Bahn
 Kirchberg in Tirol, Weiler Klausen – Ehrenbachhöhe, Fleckalmbahn, GB 1 Abschnitt
 Kufstein, Kaiserlift Kufstein
 Ladis, Ried – Fendels, GB 1 Abschnitt
 Ladis, Fendels – Sattelboden, SB 1 Abschnitt
 Ladis – Pedrus Doppelstation, GB 1 Abschnitt
 Ladis, Pedrus Doppelstation – Möser, GB 1 Abschnitt
 Ladis, Pedrus Doppelstation – Fisser Joch, GB 2 Abschnitte
 Lermoos, Juch – Gubigalm, SB 2 Abschnitte
 Lienz, Gaimberg – Happriegel/Zettersfeld GB
 Maurach am Achensee – Erfurter Hütte, LSB 1 Abschnitt, Rofanseilbahn
 Mayrhofen – Filzenboden, Ahornbahn, LSB 1 Abschnitt
 Mayrhofen – Geschössberghaus, GB 1 Abschnitt
 Mayrhofen, Horbergbahn
 Mayrhofen, Horbergtal – Wanglspitze, 150er Tux, LSB 1 Abschnitt
 Mayrhofen – Penken, Penkenbahn, GB 1 Abschnitt
 Mutters, Muttereralmbahn
 Nauders – Bergkastel, GB 1 Abschnitt
 Nauders – Lärchenalm – Bergkastel – Bergkastelspitze, SB 3 Abschnitte und zwei weitere Sesselbahnen
 Neustift im Stubaital-Mutterberg – Fernau – Eisgrat, GB 2 Abschnitte
 Neustift im Stubaital-Mutterberg – Fernau – Gamsgarten, GB 2 Abschnitte
 Neustift im Stubaital-Mutterberg, Gamsgarten – Eisjoch, SB 1 Abschnitte
 Neustift im Stubaital-Mutterberg, Gamsgarten (Eissee) – Rotadlkopf, SB 1 Abschnitte
Neustift im Stubaital-Mutterberg, Eisgrat - Schaufelspitz, GB 1 Abschnitt
 Ochsengartenbahn
 Oetz – Hochoetz, Acherkogelbahn, GB 1 Abschnitt
 Pertisau, Karwendel-Bergbahn
 Ramsau im Zillertal-Bühel – ehemalige Magnesitseilbahn, siehe auch Horbergbahn
 Reith im Alpbachtal – Reitherkogel, GB 1 Abschnitt
 Reutte, Reuttener Bergbahn
 Rohrberg – Grindalm - Karspitz, GB 2 Abschnitte, Karspitzbahn
 Rohrberg - Grindalm – Rosenalm, Rosenalmbahn, GB 2 Abschnitte
 St. Anton am Arlberg, Umlaufbahn: Rendlbahn
 St. Anton am Arlberg – Gampen – Kapall, SB, 2 Abschnitte
 St. Anton am Arlberg, Funitel: Galzigbahn, GB, 1 Abschnitt
 St. Anton am Arlberg, Pendelbahnen: Galzig – Valluga I und II, LSB, 2 Abschnitte
St. Jakob am Arlberg - Kapall, GB, 1 Abschnitt
 St. Anton am Arlberg – Brandkreuz, GB, 1 Abschnitt
 St. Christoph am Arlberg, Galzig (ehemalige Luftseilbahn), SB 1 Abschnitt
 St. Johann in Tirol – Angereralm – Harschbichl, GB 2 Abschnitte
 St. Ulrich am Pillersee, St. Jakob in Haus – Buchensteinwand, SB 1 Abschnitt
 St. Leonhard im Pitztal-Mittelberg, Mittelbergferner – Hinterer Brunnenkogel, GB 1 Abschnitt
 St. Leonhard im Pitztal-Mittelberg, Mittelbergferner – SB 1 Abschnitt
 St. Leonhard im Pitztal-Mittelberg, zum Mittelbergjoch, GB 2 Abschnitte
 Scheffau am Wilden Kaiser – Brandstadl, GB 1 Abschnitt
 See im Paznaun-Medrigalm, GB 1 Abschnitt
 Seefeld in Tirol - Rosshütte, SSB 1 Abschnitt Rosshüttenbahn
 Seefeld in Tirol, Rosshütte – Härmelekopf, LSB, 1 Abschnitt Härmelekopfbahn
 Seefeld in Tirol, Rosshütte – Seefelderjoch, LSB, 1 Abschnitt Seefelder Jochbahn
 Serfaus – Komperdell, Komperdellbahn, LSB 1 Abschnitt (2013 abgebaut)
 Serfaus – Komperdell – Lazid, GB, 2 Abschnitte
 Sillian – Gadeinalpe (Thurntaler), GB, 1 Abschnitt
 Silz-Kühtai – Oberer Plenderlesekopf, SB 1 Abschnitt
 Sölden – Giggijoch, GB 1 Abschnitt
 Sölden, Giggijoch – Hainbachjoch, SB 1 Abschnitt
 Sölden, Giggijoch – Rotkogljoch, SB 1 Abschnitt
 Söll – Hochsöll, GB 1 Abschnitt
 Söll, Hochsöll – Hohe Salve, GB 1 Abschnitt
 Steinach am Brenner – Bergeralm, GB, 1 Abschnitt
 Tannheim – Neunerköpfle, GB 2 Abschnitte
 Trisanna, See – Langetsbergalm, GB, 1 Abschnitt
 Tux - Vorderlanersbach – Rastkogel, GB 1 Abschnitt
 Tux-Lanersbach – Eggalm, GB 1 Abschnitt
 Vils, Zementwerk Schretter, MSB
 Waidring-Rettenmoos – Waidring Kammerkör, GB, 1 Abschnitt, Steinplattenbahn
 Westendorf, Talstation Alpenrosenbahn – Prielalm – Bergstation, GB 2 Abschnitte
 Wildschönau-Auffach – Koglmoos - Schatzberg, GB, 1 Abschnitt
 Wildschönau-Niederau – Markbachjoch, GB, 1 Abschnitt
 Zams–Venet, Venetbahn, LSB 1 Abschnitt

Vorarlberg

 Andelsbuch – Niedere, Bergbahnen Andelsbuch, 2 Sesselbahnen, fünf Schlepplifte
 Bezau – Sonderdach – Baumgarten Höhe, Seilbahn Bezau, LSB, 1 Abschnitt mit Mittelstation
 Bludenz / Nüziders – Muttersberg, Muttersbergseilbahn, LSB, 1 Abschnitt
 Brand (Brandnertal) – Palüdbahn, 8-MGD
 Bregenz – Pfänder, Pfänderbahn, LSB, 1 Abschnitt
 Damüls, Uga – Alpe Uga, SB, 1 Abschnitt
 Dornbirn – Karren, Karrenseilbahn, LSB, 1 Abschnitt
 Fontanella, Bergbahnen Faschina
 Gamprätz – Hochjoch Schruns (Kapell), GB, 1 Abschnitt
 Gargellen – Schafbergbahn, MGD
 Gaschurn – Rehsee – Versettla, GB, 2 Abschnitte
 Laterns, Kühboden – Gapfohl, SB, 1 Abschnitt
 Lech – Oberlech, Bergbahn Lech–Oberlech, LSB, 1 Abschnitt
 Lech – Oberlech – Petersboden, SB, 1 Abschnitt
 Mellau – Mellaubahn, 10er GB, 1 Abschnitt, Sesselbahn Roßstelle 8er SB, 1 Abschnitt
 Mittelberg – Walmendinger Horn, Walmendingerhornbahn, LSB, 1 Abschnitt
 Partenen, Tafamunt, Tafamuntbahn, GB, 1 Abschnitt
 Partenen, Vermuntbahn, LSB, 1 Abschnitt
 Riezlern – Grundkopf, GB, 1 Abschnitt
 St. Gallenkirch – Silvretta Bahn, 8er-SB, 1 Abschnitt
 Schoppernau – Diedamskopf, GB, 2 Abschnitte
 Schruns, Schattenlagant – Lünersee, Lünerseebahn, LSB, 1 Abschnitt
 Schruns - Berggasthof Kropfen - Hochjoch Schruns (Kapell), Montafoner Hochjochbahn, LSB, 2 Abschnitte
 Silbertal – Kapellbahn LSB, 1 Abschnitt
 Silbertal, Kapellbahn Kapellalpe-Kreuzjoch, Panorama Bahn (Silvretta Montafon)
 Silbertal – Kristberg, Kristbergbahn, LSB, 1 Abschnitt
 Sonntag – Stein, Großwalsertaler Seilbahnen, LSB, 1 Abschnitt
 Stuben – Albonabahn I
 Stuben – Albonabahn II
 Stuben – Valfagehrbahn, SB, 1 Abschnitt
 Stuben – Flexenbahn
 Vandans – Latschau – Matschwitz – Golm, GB, 3 Abschnitte
 Warth, Dorfbahn Warth, 1 Abschnitt
 Warth, Steffisalp Express, SB, 1 Abschnitt
 Zürs, Rüfikopfseilbahn, LSB, 1 Abschnitt
 Zürs, Trittkopf, Trittkopfbahn I und II, 10er EUB, 2 Abschnitt (alte Trittkopfbahn 2016 abgebaut)
 Zwischenwasser, Versuchsseilbahn Batschuns (Pendelseilbahn, 1 Abschnitt, 1962/63 abgebaut)

Wien

 Wien, Donaupark (WIG 64) (Sessellift, 31. August 1963 bis 196x?)

Einzelnachweise

Osterreich
Seilbahn in Österreich

Liste von Seilbahnen in Österreich


Den Namen Kansanpuolue (deutsch: Volkspartei) trugen in Finnland mehrere Parteien:

 Kansanpuolue (1917), bestand von 1917 bis 1918
 Kansanpuolue (1932), bäuerlich, bestand von 1932 bis 1936
 Suomen Kansanpuolue, liberal, bestand von 1951 bis 1965

Kansanpuolue


1963 වසරේදී හුන්ඩෙයාරෙ ලෙසින් ජර්මනියේ ප්‍රකාශිත, ඩෝග් ඉයර්ස් යනු, ගුන්ට ග්‍රාස් විසින් රචිත නවකතාවකි.

එය ඔහුගේ  ඩන්ෂිස් ට්‍රියලජි නම් ත්‍රිත්වයෙහි තෙවන සහ අවසාන වෙළුම වන අතර, අනෙකුත් දෙක වන්නේ ද ටින් ඩ්‍රම් සහ  කැට් ඇන්ඩ් මවුස් යන ඒවාය.

ඩෝග් ඉයර්ස් (නවකතාව)


Autódromo do Estoril er et portugisisk motorsportsanlæg beliggende ved byen Estoril, 30 kilometer vest for Lissabon. Fra  til  blev Portugals Grand Prix i Formel 1-serien kørt her.

Historie
Banen blev bygget i 1972 på en klippefyldt undergrund ved landsbyen Alcabideche, ni kilometer fra Estoril. Den originale bane har flere højdeforskelle, og havde en længde på 4.350 meter, med to skarpe hårnålesving. Der kan i alt være 45.000 siddende tilskuere på Estoril.

I årene 1975-1978 overtog den portugisiske stat ejerskabet af banen, og postede et stort beløb i en renovering af anlægget. Fra -sæsonen blev der første gang kørt Formel 1 på Estoril, og første gang i Portugal siden , hvor der blev kørt på gadebanen i Cascais. Til og med -sæsonen blev der årligt kørt Formel 1 på Estoril.
I sæsonerne 2020 og 2021 blev Formel kalenderen ændret flere gange på grund af Covid19 pandemien, og Portugas Grand Prix blev kørt på Algarve International Circuit, også kendt som Portimão Circuit.

Layoutet af banen blev modificeret i 2000, og længden blev reduceret til 4.182 meter.

Vindere af Formel 1 i Estoril

Eksterne henvisninger

 Autódromo do Estorils officielle hjemmeside

Formel 1-baner
Motorsportsanlæg i Portugal
Etableret i 1972

Autódromo do Estoril


Havre Boucher  is a community in Antigonish County, Nova Scotia, Canada.

Description
The village takes its name from "Havre Boucher", a natural harbour that opens onto St. George's Bay to the north. The community has expanded from its original setting on the west side of the harbour to now encompass the communities of Auld's Cove, Cape Jack, East Havre Boucher, West Havre Boucher, Frankville and Linwood.

Havre Boucher is largely rural and dependent upon the fishing industry, and as a service centre for the surrounding area.

Formerly an incorporated village, offering its residents political control through an elected governing body known as a "village commission" which operated under the auspices of the Nova Scotia Municipal Services Act, its status was dissolved in 2018.

History
Construction of the Canso Causeway, which opened in 1955, saw the Canadian National Railway mainline from Truro-Sydney being diverted from Linwood to an alignment north through Havre Boucher and Cape Jack, following the Strait of Canso to the causeway. Prior to that time, the railway ran from Linwood to Mulgrave where a ferry service operated to Point Tupper. Havre Boucher saw the construction of a large railway yard, which remains in operation today by the Cape Breton and Central Nova Scotia Railway.

Demographics
In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Havre Boucher had a population of 281 living in 128 of its 137 total private dwellings, a change of  from its 2016 population of 309. With a land area of , it had a population density of  in 2021.

References

External links
Village of Havre Boucher - official website
Havre Boucher in "Place-Names and Places of Nova Scotia"

Communities in Antigonish County, Nova Scotia
Designated places in Nova Scotia

Havre Boucher


بلدية أولولا دي كاسترو , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 150 نسمة.

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

أولولا دي كاسترو


O Congresso dos Estados Unidos registra 32  membros da comunidade LGBTQIA+ eleitos ou nomeados como Senadores ou Representantes ao longo de sua história, sendo 29 deles atuantes na Câmara dos Representantese os 3 demais eleitos para o Senado. Dois destes políticos, Tammy Baldwin e Kyrsten Sinema, serviram na Câmara dos Representantes e, posteriormente, foram eleitos ao Senado. Ed Koch, filiado ao Partido Democrata, é o primeiro congressista estadunidense ligado à comunidade LGBT e iniciou seu mandato na Câmara em 1969. O primeiro Senador estadunidense ligado à comunidade LGBT foi Harris Wofford, que iniciou seu mandato em 1991. Entretanto, a sexualidade de ambos os políticos não foi abordada durante seu mandato: a sexualidade de Koch foi confirmada após sua morte em 2013 enquanto Wofford anunciou seus planos de se casar com um homem mais de 20 anos depois de servir no Senado. Desde a sua fundação em 1789, o Congresso dos Estados Unidos não possuiu membros assumidamente transgêneros.

Atualmente, há 13 membros identificados com a comunidade LGBT servindo no Congresso dos Estados Unidos, sendo dois destes como Senadores e os demais como Representantes. Isto faz do 118º Congresso dos Estados Unidos a legislatura com o maior número de membros da comunidade LGBT.

Senadores LGBT dos Estados Unidos

Representantes LGBT dos Estados Unidos

Políticos LGBT

Lista de membros LGBT do Congresso dos Estados Unidos


St Leonards School, früher St Leonards and St Katherines School, ist eine unabhängige Internatsschule, die von Professoren der Universität St Andrews im 19. Jahrhundert gegründet wurde.
Die Internatsschule ist im Zentrum der Kleinstadt St Andrews (Fife) an der Ostküste von Schottland gelegen, südlich ihrer historischen Kathedrale. Sie ist umgeben von den Gemäuern eines mittelalterlichen Klosters.

Allgemeines
Ursprünglich wurde sie im Jahre 1877 von Professoren der Universität St Andrews aufgrund des steigenden Bedarfs für die akademische Ausbildung von Frauen gegründet.
Heute dagegen ist St Leonards ein gemischtes Jungen- und Mädcheninternat, an dem Schüler im Alter von vier bis 19 Jahren unterrichtet werden. Im Jahr 2005 hat die Sunday Times St Leonards zur "Scottish Independent School of the Year" ernannt. Derzeit werden ungefähr 530 Schüler im Alter von 4 bis 19 Jahren an der Schule unterrichtet, der Anteil weiblicher und männlicher Internatsschüler ist mittlerweile ausgeglichen. St Leonards ist landesweit die einzige Schule, deren Oberstufensystem vollkommen auf das Internationale Abitur (IB Diploma Programme) umgestellt worden ist. Sie war ferner eine der ersten schottischen Internatsschulen, die das internationale Abitur angeboten hat.

Geschichte
Dame Louisa Lumsden wurde im Jahre 1877 zur ersten Schulleiterin ernannt. Der Leitsatz der Schule war, dass "ein Mädchen genau dieselbe Bildung empfangen sollte, wie ihr Bruder, wenn nicht besser".
Im Jahr 1999 wurden erstmals auch Jungen in die St Leonards Oberstufe und in die St Katharines Grundschule aufgenommen. Bald darauf wurde die gesamte Schule zu einem einheitlichen Jungen- und Mädcheninternat.

St Katharines und St Leonards-New Park
St Katharines School war eine internatseigene Grundschule, die sich ebenfalls auf dem geschlossenen Campus befand und die Schüler auf die Mittel- und Oberstufe vorbereitete. Im März 2002 zog die St Katharines School in das Hauptgebäude und wurde in  St Leonards Junior and Middle School  umbenannt. Im März 2005 schloss sie sich mit der New Park School zusammen, wurde in  St Leonards New Park umbenannt und im Juni 2011 schließlich in  St Leonards Junior School. Zur gleichen Zeit wurde ein 2.500.000 Pfund umfassendes Sanierungsprogramm der Junior School gestartet, welches unter anderem auch die Erweiterung bestehender Gebäudeteile vorsieht.

St Leonards School
Die Schule zeichnet sich wie viele andere britische Internate auch durch ein umfassendes Sportangebot aus. Die Schule verfügt über mehrere Squash- und Tennisplätze, ebenso wie Rugby- und Fußballfelder und eine internatseigenen Schwimmhalle. Die Schule unterhält seit mehreren Jahren eine Partnerschaft mit dem St Andrews Golf Club, der es Schülern ermöglicht, dort zu Sonderkonditionen zu spielen.

Lacrosse
Die Schule gilt als der Ursprungsort des Lacrosse, der dort erfunden worden sein soll. Weibliche Internatsschülerinnen setzen die Lacrossetradition an der Schule auch heute noch fort. Erfolge in naher Vergangenheit umfassen den Sieg der schottischen U 15 Meisterschaft im Jahr 2009 sowie das Erreichen der Finalspiele des "UK Small Schools' Tournament" in den Jahren 2009, 2010 und 2011, welches auf den Spielfeldern des Rendcomb College in Gloucestershire ausgetragen wird.

Vorstand
Die Administration des Internats wird überwacht durch eine ausgewählte Einheit der Bürger der Stadt St Andrews. Dieses Gremium fällt die wesentlichen finanziellen und personalorientierten Entscheidungen, wie etwa die Wahl des Schulleiters.

Derzeitige Mitglieder
 James Murray, MA LLB (Chairman)
 Ian Adam, CAMr Hamish Allridge
 Lord Balniel
 Victoria Collison-OwenMr Roy de C Chapman
 Alan Constable
 Lady Fraser of Carmyllie
 Martin Passmore
 Louise Richardson
 Clare Wade
 Aubyn Stewart-Wilson

Schulleiterinnen und Schulleiter
In den ersten 124 Jahren, in denen die Schule ein reines Mädcheninternat war, wurde immer eine Frau mit der Schulleitung beauftragt.
 1877–1882: Louisa Lumsden
 1882–1896: Frances Dove
 1896–1907: Julia Mary Grant
 1907–1921: Mary Bentinck-Smith
 1922–1938: Katharine Howard McCutcheon
 1938–1955: Janet A. Macfarlane
 1956–1970: Janet S. A. Macaulay
 1970–1987: Martha Hamilton (Mrs R Steedman)
 1988–2000: Mary James (verheiratet mit Mr Lawrence James)
 2001–2003: Wendy Bellars
 2003–2008: Robert A. J. Tims
 seit 2008: Michael Carslaw

St Leonards orientiert sich bis heute an dem englischen und nicht dem schottischen Bildungssystem. Die Schüler legen GCSE-Prüfungen ab und Oberstufenschüler folgen dem International Baccalaureate Diploma Programm.
St Leonards ist eine "IB World Schools". Lediglich drei Schulen in Schottland haben diesen Status.

Einzelnachweise

St Andrews
Internat in Schottland
Kategorie-C-Bauwerk in Fife
Erbaut im 18. Jahrhundert
Gegründet 1877
Organisation (Fife)
Leonhard von Limoges als Namensgeber

St Leonards School


Kurjak (Udbina), naselje u općini Udbina, Ličko-senjska županija, Hrvatska
 Smiljevac (Aljmaška mikroregija, Mađarska) ili Kurjak, naselje u Aljmaškoj mikroregiji, Mađarska
 Kurjak (otok), otok kod Oliba

Kurjak


La  (, abrégé ) est une conférence épiscopale de l'Église catholique qui réunit les ordinaires de l'Équateur.

Elle fait partie du Conseil épiscopal latino-américain (CELAM), avec une vingtaine d'autres conférences épiscopales.

Membres
La conférence épiscopale est en 2015 composée de :
 quatre archevêques :
 , archevêque de Quito et « primat de l'Équateur » ;
 , archevêque de Guayaquil ;
 , archevêque de Cuenca ;
 , archevêque de Portoviejo ;
 douze évêques titulaires ;
 huit vicaires apostoliques ;
 l'ordinaire militaire ;
 six évêques auxiliaires ;
 vingt ordinaires émérites.

Historique

Sanctuaires
La conférence épiscopale a désigné une petite dizaine de sanctuaires nationaux :
 le sanctuaire de la Nativité-de-Notre-Dame au lieudit « le Guayco » à  dans le canton Chimbo, désigné en 1977 ;
 le sanctuaire Notre-Dame-du-Cygne d' ;
 l'église de l'Assomption des Carmélites de Cuenca, désignée en 2018 ;
 le sanctuaire Notre-Dame-de-la-Paix de la grotte de Rumichaca (ou « grotte de la Paix ») à , désigné en 1953 (avant la définition officielle de « sanctuaire ») et en 1975 ;
 le sanctuaire Notre-Dame-de-la-Présentation d' dans le Grand Quito, désigné en 1985 ;
 la basilique du Vœu national ou basilique du Sacré-Cœur-de-Jésus de Quito ;
 le sanctuaire Sainte-Narcisse-de-Jésus de , désigné en 2009.

Notes et références

Liens externes
 .
 .

Equateur
Catholicisme en Équateur

Conférence épiscopale équatorienne


Das Mixed der Wimbledon Championships 1995 war ein Tenniswettbewerb in London.

Titelverteidiger waren Helena Suková und Todd Woodbridge.

Das Finale bestritten Martina Navratilova und Jonathan Stark gegen Gigi Fernández und Cyril Suk, welches Navrátilová und Stark in 2 Sätzen gewannen. Für Navrátilová war es der dritte Mixed-Titel bei den Championships, während es für Stark der Premierenerfolg überhaupt an der Church Road war. Insgesamt trug sich Navrátilová zum 19. Mal in die Siegerlisten von Wimbledon ein.

In der Karrierebilanz war es für Navrátilová der siebente Grand-Slam-Titel im Mixed und der 56. insgesamt. Für Stark war es der zweite Grand-Slam-Erfolg nach dem Doppeltitel in Paris im Jahr zuvor.

Setzliste

Hauptrunde

Viertelfinale, Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Obere Hälfte 3

Obere Hälfte 4

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Untere Hälfte 3

Untere Hälfte 4

Anmerkungen

Weblinks
 Spielplan auf ITFtennis.com (englisch)
 Spielplan auf WTAtennis.com (PDF; 399 kB) Dokument-Seite 9&10 (englisch)

Mixed
1995

Wimbledon Championships 1995/Mixed


මිචෙල් ඩි නොස්ට්‍රෙඩමේ  (1503 වසරේ දෙසැම්බර් 14 හෝ 21 – 2 July 1566 දින දක්වා තබන ලද මූලාශ්‍රය අනුව), සාමාන්‍යයෙන් නොස්ට්‍රඩාමස් ලෙස ලතිනිකරණය වූ අපොතිකරිවරයෙකු හා අනාගත වාක්‍ය සම්පාදනය කල හා ලොවට ඉදිරිපත් කල මුනිවරයෙක් ලෙස ලෝකය පුර පිළිගත් ප්‍රංශ ජාතිකයෙකි.මෙම පොත ප්‍රකාශනය වූ දා පටන්, ඔහුගේ මරණින් පසුව මෙම ග්‍රන්ථය කලාතුරකින් මුද්‍රණය වුවත්,නොස්ට්‍රඩාමස් ජනප්‍රිය පුවත්පත් ඇතුළු අනුගාමිකයන් රැසක් ආකර්ෂණය කර ගන්නේ, ලෝකයේ සිදුවූ ප්‍රධාන සිදුවීම් සම්බන්දයෙන් අනාගත වාක්‍ය සපයමිනි.

බොහෝ ශාස්ත්‍රිය මූලාශ්‍ර ඔප්පු කර පෙන්වන පරිදි ලෝකධාතු සිදුවීම් හා නොස්ට්‍රඩාමස්ගේ සිව්පද කාව්‍යයන් අතර ගොඩනගන ලද සම්බන්දය,විශාල වශයෙන්ම වැරදි අර්ථ විමසුම් හෝ වැරදි පරිවර්තනයන්(සමහරවිට හිතාමතාම කරන ලද)හෝ ඒවා අව්‍යාජ දිවැස් කීමේ බලයක සාක්ෂි ලෙස ගෙනහැර දැක්විය නොහැකි තරම් තුනී ප්‍රභවයන් වන බවයි.කෙසේනමුත් කාලින අර්ථකථාචාර්ය්‍යයන් ඉතා සාර්ථක අයුරින් නිදහස් අර්ථ නිරුපන හා ඔහුගේ අබරුන වචනයන් සදහා ස්ථිර අදහස් ඇති පැහැදිලිව වහා සිදුවෙන්නට යන සිදුවීම් පුරෝකථනය කිරීම සදහා සාර්ථක ක්‍රියාවලියක් භාවිතා කර තිබේ.උදාහරණ වශයෙන් වර්ෂ 1867 දී (එය සිදුවීමට වසර 3කට පෙර)ලේ පෙලටිඑර් නම් පුද්ගලයා විසින් 3වන නැපෝලියන් වරයාගේ ජය හෝ පරාජය අපේක්ෂා කිරීම සදහා එසේ කර තිබේ.එම සිදුවීම ෆ්රෑන්කො-පෘශියන් යුද්දය ලෙස හදුන්වන ලෙස ඉල්ලා සිටි අතර, එය කවදා කුමක් වෙයි දැයි නියමාකාරයෙන් කිව නොහැකි බව ඔහු පිළිගෙන තිබේ.

චරිතාපදානය

කුඩා කාලය
නොස්ට්‍රඩාමස්  වර්ෂ 1503 දෙසැම්බර් මස 14 හෝ 21 දින ප්‍රංශයේ සාන්ත-රෙමී-ඩි-ප්‍රොවන්ස්හි  උපත ලැබිඉය.නොස්ට්‍රඩාමස් උපන් ස්ථානය තවමත් පවතී යයි සලකනු ලැබේ. මිචෙල් ඩි නොස්ට්‍රඩාම්, රෙයිනියර් (හෝ රෙනී) ඩි සෙයින්ට්-රෙමි හා ධාන්‍ය වෙළෙන්දෙකු, නොතාරිස් වරයකු වන ජවුමේ (හෝ ජැකස්)ඩි නොස්ට්‍රඩාම් දේපල ගේ අඩුම තරමේ දරුවන් නාමයක් අතරින් එකෙකු විය. ඊට ඉහතදී ඔවුන් මුලින්ම යුදෙව්වන් වුවත්, නමුත් ජවුමේගේ පියා, ගයි ගසෝනෙට්, වසර 1455දි පමණ, "පියෙරේ" යන කතෝලික නාමය හා "නොස්ට්‍රඩාම්" (අපගේ ආර්යාව, සාන්තුවරයාගේ දවසේදී ඔහුගේ පරිවර්තනය චාරිත්‍රානුකූලව සිදුකරන ලදී යන අර්ථ සහිතව)පෙළපත් නාමය ලෙස ගනිමින් රෝමානු කතෝලික ආගම වැලදගන්නා ලදී. දැලෆිනේ, ජීන් I (1507-77), පියෙරේ, හෙක්ටර්, ලුයිස්, බර්ට්‍රන්ඩ්, ජීන් II (1522 දී අපත ලද) සහ ඇන්ටොයින් (1523 ඩි උපත ලද) මිචෙල් ගේ පසක් කරගත් සහෝදර සහෝදරියන් වෙයි. ඔහුගේ ළමා කාලය පිළිබද දන්නා තවත් කරුනක් නම්,අනවරත සාම්ප්‍රදය අනුව ඔහුව උගතෙක් කරනු ලබන්නේ ඔහුගේ මව් පක්ෂයේ මීමුත්තා වන ජීන් ඩි සාන්ත රේමී විසින් වුවත්, එම සම්ප්‍රදාය බිදදමන්නේ,ඔහුට පළමු වසර සම්පුර්ණ වන විට, ඔහුගේ මිමුත්තා ඓතිහාසික මුලාශ්‍ර වලින් 1504න් පසුව අතුරුදන් වී ඇති බැවිනි.

සිසු අවධිය
නොස්ට්‍රඩාමස් වයස අවරුදු 15දි ප්‍රථම උපාධිය සම්පුර්ණ කිරීම සදහා ආවින්ග්ටන් සරසවියට ඇතුලත් විය. වසරකට වඩා ගතවූ පසු(ඔහු ත්‍රිවීථි [[ව්‍යාකරණ],අලංකාර ශාස්ත්‍රය හා තර්ක ශාස්ත්‍රය,සසුකලිනව චතුර්වීථි ජ්‍යාමිතිය, අංක ගණිතය, සංගීතය හා තාරකාවිද්‍යාව/ඡ්‍යෝතිෂ්ශාස්ත්‍රය ඉගෙන ගනිමින් සිටියදී), මහාමාරිය වසංගතය පැතිරීම නිසා ඔහුට ආවින්ග්ටන් සරසවියෙන් බලෙන් හෝ පිටව යාමට සිදුවිය. ආවින්ග්ටන් වලින් පිටවීමෙන් පසුව, නොස්ට්‍රඩාමස්(ඔහුගේ වාර්තා වලට අනුව)1521 පටන් පුරා වසර 8ක් ඖෂධී ප්‍රතිකර්මය ගවේෂණය කරමින් පිටිසර සංචාරය කරන ලදී.1529 දී, ඇපොතිකරිවරයෙක් ලෙස වසර කීපයක් ගත කිරීමෙන් පසුව, ඔහු වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබද උසස් උපාධිය හැදෑරීම සදහා මොන්ට්පෙලියර් විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුලත්වන ලදී. කෙටි කලකින් ඔහු ඇපොතිකරිවරයෙක් යයි සොයාගැනීමෙන් අනතුරුව,විශ්වවිද්‍යාලය බර නඩු පවරන්නා ගයිලමේ රොන්දෙල්ට් විසින්, ඔහුව නෙරපන ලදී.එකල එය විශ්වවිද්‍යාල ව්‍යවස්ථාවට අනුව විශේෂයෙන්ම තහනම් කරන ලද, වෛද්‍යවරුන්ට නින්දාවන් ගෙන දෙන ශාරීර වෙළදාමක් ලෙස සලක තිබේ.තවමත් එම අපහරණ වාර්තාව(බිඅයියු මොන්ට්පෙලියර්, ලැයිස්තුව S 2 පිටුව 87) අධ්‍යාපන පීඨ පුස්තකාලයේ තිබේ. කෙසේවුවත්, ඔහුගේ ප්‍රකාශකයන් හා වාර්තාකරුවන් කිහිපදෙනෙකු විසින් පසුකාලීනව ඔහුට "වෛද්‍යවරයා" ලෙස ආමන්ත්‍රණය කර තිබේ. ඔහුගේ නෙරපීමෙන් පසුව, නොස්ට්‍රඩාම් අපොතිකරිවරයෙකු ලෙස කටයුතු කිරීම දිගටම සිදුකරන ලද අතර, මහාමාරියට එරෙහිව හිතු පරිදිම අරක්ෂාකරවන "රෝස පෙත්ත" සාදමින් ප්‍රසිද්ධ විය.

විවාහය හා සුවකිරීමේ කාර්යය
1531 ඩි ජූල්ස්-සීසර් ස්කලිගර් විසින් පුනරුදවාදී නොස්ට්‍රඩාම් ශාස්ත්‍රධරයා හට ඒජන් නගරයට පැමිණෙන ලෙස ආරාධනා කරන ලදී. එහිදී ඔහු කාන්තාවක් සමග විවාහ වූ අතර නම නිශ්චිත නොවුවත් (හෙන්රිඑට් ද'එන්කොසි වියහැක), යට දාව ඔහුට දරුවන් දෙදෙනෙක් ලැබුණි. 1534දි ඔහුගේ බිරිද හා දරුවන් අනුමාන වශයෙන් මහාමාරිය වැලදී මියගියේය. ඔවුන්ගේ මරණයෙන් පසුව ඔහු, බාග වේලාවට ප්‍රංශය පසුකර ඉතාලිය දක්වා යලිත් සංචාරය කිරීම අරබන ලදී.

1545 දී ඔහු ආපසු පැමිණීමෙන් පසුව,ප්‍රකට භෞතවෛද්‍යවරයෙකු වූ ලුයිස් සේරේ හට මාර්සේ හි පැතිරගිය විශාල මහාමාරිය වසංගතයට එරෙහිව සටන සදහා ඔහුට උදව් උපකාර කරන ලදී.ඉන් පසුව සැලෝන්-ඩි-ප්‍රොවන්ස් හා ඉක්ස්-එන්-ප්‍රොවන්ස් හි නාගරික ප්‍රදේශයන්හි පැතිරගිය රෝගාබාද නිරාකරණය කරනය කිරීම තනිවම සිදු කරන ලදී.අවසානයේ 1547 දී,වර්තමානයේ සැලෝන්-ඩි-ප්‍රොවන්ස් හි ඇති නිවසේ පදිංචි ව,එහි විසු ඈන් පොන්සාර්ඩ් නම් පොසොසත් වැන්දබුව සමග විවාහ විය.එම විවාහයෙන් ඔහුට දුවරුන් 3ක් හා පුතුන් 3 දෙනෙකු ලෙස දරුවන් 6 දෙනෙක් ලැබුණි.1556 හා 1557 අතරතුර සැලෝන්-ඩි-ප්‍රොවන්ස් හා ඩේ ලා කෘ කාන්තාරය අවට ජලය නැති ප්‍රදේශවලට,ඩියුරන්ස් ගඟ මගින් ජලය සැපයීම සදහා,ඇඩම් ඩේ ක්‍රපොන් විසින් සංවිධානය කරන ලද විශාල ඇල මාර්ග වියාපෘතියේ දහතුනෙන් එකක කොටසක් ඔහු හා ඔහුගේ බිරිද අත්කරගත්තේය.

අනාගත වාක්‍ය
ඉතාලියට නැවත වරක් පැමිණීමෙන් පසුව, නොස්ට්‍රෙඩමේ වෛද්‍ය විද්‍යාවෙන් ඇත වී ගුප්ත විද්යාවන් කෙරේ වැඩි අවධානයක් යොමු කළේය.ප්‍රසිද්ද නැඹුරුවීම් අනුගමනය කරමින්, ඔහු 1550 සදහා පංචාංගයක් ලියු පසු,ප්‍රථම වරට ඔහුගේ නම නොස්ට්‍රෙඩමේ සිට නොස්ට්‍රෙඩාමස් ලෙස ලනිස්ටිකරනය කරන ලදී. එම පංචාංගය බොහෝ සාර්ථක වීම නිසා නිතිපතාම එකක් හෝ කිහිපයක් ලිවිම සදහා ඔහු උනන්දු විය. සියලු වශයෙන්, ඒවා අනාගත වාක්‍ය අඩුම තරමින් 6,338 හා සාමාන්‍යයෙන් ජනවාරි 1 හෝ සමහරවිට මාර්තු වලින් පටන් ගැනෙන වාර්ශික දින දර්ශන 11ක් අඩුම තරමින් අන්තර්ගත වී ඇති යයි සැලකෙයි. ඉතාම ඉක්මනින් දුර ඇත ප්‍රදේශයන් සිට පැමිණි රදළයින් හා අනෙකුත් ප්‍රසිද්ධ පුස්ගලයන් ඔහුගෙන් ජන්මපත්‍ර හා ආධ්‍යාත්මික උපදේශයන් සදහා පැමිණීම නිසා ඊට උපකාරයන් ලෙස එම පංචාංගයන් ඔහුට උපකාර විය.වෘත්තිමය ඡ්‍යෝතීර්වේදියකු අයුරින් එම සටහන් ඔහු විසින්ම ගණනය කරනු වෙනුවට,ඔහු සාමාන්‍යයෙන් ඔහුගේ උපදෙස් පතන්නන් ගෙන් එම උපන් වාර්තාවන් සපයයි යයි බලාපොරොත්තු විය.දවසේ ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද වගු ආශ්‍රයෙන් එය කිරීමට කරන්නට බැඳී සිටින මුත්,ඔහු නිරන්තරයෙන් ඔහුගේ සේවාදායකයන් ගේ උපන් වෙලාව හා උපන් ස්ථානය නිශ්චිතව සොයාගැනීමට අපොහොසත් විය.

ඔහු ඉන් පසුව ඔහුගේම වියාපෘතියක් ලෙස පොතක් ලිවිම අරඹ කරන ලද අතර එහි ප්‍රංශ සිව්පද කාව්‍යයන් දහසක් පමණ අඩංගු වෙයි.ඒවායින් බොහොමයක් දින නියමයකින් තොර ඒවා වන අතර වර්තමානයේ විශාල ලෙස ජනප්‍රිය වී තිබේ. ආගමික පරිසරය තුල විරුදවාදීන් වෙතින් අනතුරට භාජනය වියහැකි වූවත්, ඔහු ඔහුගේ අර්ථයන් "රහස් ඉගි" යොදාගනිමින් සම්මීලනය කිරීමේ උපායක් යොදාගත් අතර, වචන ක්‍රීඩා හා ග්‍රීක, ඉතාලියානු, ලතින්, හා ප්‍රොවෙන්කල් අනික් භාෂාවන් යොද්ගන්නා ලදී.ඒවා වාරිකය වශයෙන් එලි දැක්වීමේඩි ඇතිවූ තාක්ෂණික හේතුන් නිසා (තුන්වන හා අවසන් වරිකයන් හි ප්‍රකාශකයා,පැදි 100ක් අවසානයේ නැවත අරඹ කිරීමට අකමැති වීම ), හත්වන සියයේ අවසාන සිවුපදයන් 58 ඊලග වෙළුම් සදහා නොනැසී පවතීමට අපොහොසත් විය.

ලෙස් ප්‍රෝපටිස්(අනාගත වාක්‍ය) ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කල පොතෙහි අඩංගු සිව්පද කාවයන්, ප්‍රකාශයට පත් වූ විට මිශ්‍ර ප්‍රතිචාරයන් ලබාගත්තේය. සමහර මිනිසුන් නොස්ට්‍රඩාමස් යනු මාරයාගේ අතවැසියෙක්, බොරුකාරයෙක්, පිස්සෙක් ලෙස සලකු අතර, බොහොමයක් 	ප්‍රභූ පිරිස් පැහැදිලිවම එසේ සිතුවේ නැත. කැතරින් ඩි මෙදිසිස්, ප්‍රංශයේ දෙවන හෙන්රි රජුගේ අග මෙහෙසිය, නොස්ට්‍රඩාමස් ගේ ශ්‍රේෂ්ට ලෙස අගය කරන්නියකි. ඇය ඔහුව ප්‍රංශ මාලිගයට කැදවා ඔවුන්ට හේතු දක්වන ලෙස හා අගේ දරුවන්ට හදහන් අදින්න යයි පැවසුයේ, ඔහු රාජකීය පවුලට අනතුරක් වේ යයි 1555 දී ඔහුගේ පංචාංගය මගින් අනාවැකි පළකර තිබු බැවිනි. එම කාලයේදී, ඔහුව හිස ගස මර දමාවි යයි ඔහු බිය වුවත්, 1566 ඔහු මරණයට පත්වන විට,කැතරින් රැජින විසින් ඔහුව උපදේශකයෙකු හා ඇයගේ පුතු වන,ප්‍රංශයේ හතරවන තරුණ චාර්ල්ස් රජුගේ පුද්ගලික භෞතවෛද්‍යවරයා ලෙස පත්කර තිබුණි.

සමහර නොස්ට්‍රඩාමස් ගේ වාර්තාවන් පෙන්වාදෙන පරිදි, ඔහු මිථ්‍යාදෘෂ්ටිය සදහා විභාග කිරීම මගින් හිංසා කිරීම සදහා බිය වී සිටි බවයි. නමුත් අනාගත වාක්‍ය කීම හෝ ජෝතිෂ්‍යය මෙම ගොඩට අයත් නොවේ. ඔහුට අනතුරක් ඇති වන්නේ ඉන්ද්‍රජාල අභ්‍යාසයේ යෙදීම හෝ ඒවාට සහය දීම හෝ කල හොත් පමණි. ඇත්ත වශයෙන්ම, නිතරම පල්ලිය සමග ඔහුගේ තිබුනේ ඉතා යහපත් සම්බන්දයකි. ඔහුගේ 1561 අගබගයේ දී  මරිග්නනේ හි කෙටිකාලින සිරගතවීම ට මුලිකවම හේතු වුයේ, ඔහු ඔහුගේ 1562 පන්චාන්ගය, බිශෝප්වරයකුගේ අවසරය නොමැතිව ප්‍රකාශයට පත් කල බැවිනි. එය රාජකීය නියෝග පහරහරීමක් ලෙස සලකමිනි.

අවසාන කාලය සහ මරණය

1566 වන විට ඔහුට වේදනා සහිතව වසර ගණනාවක් වැලදී තිබුණු රක්තවාතය නිසා, ඔහුට චලනය වීම ඇත අපහසු විය. පසුව එය ඉදිමුම් රෝගයක් බවට පරිවර්තනය විය.ජුනි අග වන විට ඔහු ඔහුගේ නීතිඥවරයා කැදවා, ඔහුගේ වත්කම් හා 3,444ක් ක්‍රවුන් ( අද ඩොලර් 300,000 පමණ), ඔහුගේ නය සදහා, බිරිද ගේ නැවත විවාහය වෙනුවෙන්, ඔහුගේ පුතුන් 25 විය සමරයි යයි විස්වාසයෙන් හා ඔහුගේ දුවරුන්ගේ මංගල්‍යයන් වෙනුවෙන්, සවිස්තර අන්තිම කැමති පත්‍රයක් ඇදීමට පසවස්න ලදී. මෙයට අමතරව ඉතාම කෙටි අන්තිම කැමති පත්‍රයේ උපලේඛණයක්ද තිබුණි. ජුලි පළමුවන දා සවසක ඔහු ඔහුගේ ලේඛකාධිකාරි වරිය වන ජීන් ඩේ චාවිග්නි හට "ඔබ හෙට මම ජිවිත්ව ඉන්නවා නොදකිනු ඇත" පැවසුයේ යයි සැලකේ. පසුදා උදැසනම ඔහුගේ ඇද හා බංකුව අතර බිම  මියගියේ යයි වාර්තා වෙයි. (අශුභ නිමිති 141 [මුලින් 152] 1567 නොවෙම්බෙර්, චාවිග්නි විසින් සිදුවුයේ කුමක්දයයි මරණින් පසුව සංස්කරණය කරන ලද ). ඔහුව නගරයේ ප්‍රැන්සිස්කානු දෙව්මැදුරක (එහි කොටසක් අද ලා බ්රෝෂරි අවන්හල ට යති වෙයි ) මිහිදන් කරන ලද අතර ප්‍රංශ විප්ලවය අතරතුර සාන්ත-ලෝරෙන්ට්-කොලිගිල්හි, අද පවතින ස්ථානය වෙත නැවත තැම්පත් කරන ලදී.

කාර්යයන්

ඔහු පලකල අනාවැකි බොහොමයක් ප්‍රධාන වශයෙන්ම දිර්ගකාලින ඒවා වෙයි. ප්‍රථම එකතුව වර්ෂ 1555 දී ප්‍රකාශිත කල අතර  එහි ශ්ලෝක 353 ක් අඩංගු විය.දෙවැන්න අනාගතය හෙළි කරන පැදී 289 ක් ඇතුලත් එකතුවක් 1557 දී ම ප්‍රකාශනය කරන ලදී.තෙවැන්න  පැදී 300 ක් ඇතුලත් වූ අතර වාර්තාගත ලෙස මුද්‍රණය කල අතර ඒ 1558 මෙතුමාගේ අභාවයෙන් පසුවය.අදටත් එම එකතුව ඔහුගේ අභාවයෙන් පසුවත් නොනැසී පවතී.මෙම පිටපතෙහි එළිසමය සහිත හා අලිසමය නොමැති පැදි 941 ඇත.මෙම පැදි කාණ්ඩ 9 කට බෙදා තිබුණු අතර  ඒවා ගණනින් 100කි.42 සහිත කාණ්ඩයක් "සියවසක්" ලෙස හඳුන්වන ලදී.

මෙම කාලය තුලදී මුද්‍රණ පුහුණුව ලබා දුන් අතර (වචන අස ලිවිම ඇතුලත්ව), ප්‍රකාශන දෙකක් සර්වසම ප්‍රකාශන වුයේ නැත.එමෙන්ම එකම වර්ගයේ ප්‍රකාශන දෙකක් සොයා ගැනීම ඉතා අපහසු වුන දුර්ලබ අවස්ථාවක් විය.එමෙන්ම මෙතුමාගේ මුල් පිටපත් හොර රහසේ මුද්‍රණය කරන පුද්ගලයන්ට කිසිදු බලපත්‍රයක් නිකුත් කලේ නැත. සමහරුන් මුල් පිටපත් වල වචන වෙනස්කම් මෙන්ම විරාම ලක්ෂණ වල වෙනස්කම් පවා සිදු කරන්නට වුහ.

ලිත මෙතුමාගේ ඉතාමත් වැදගත් ප්‍රකාශනයක් වූ අතර වාර්ෂිකව එය ප්‍රකාශනය කෙරිණි එතුමාගේ මරණය වෙන තෙක්.මෙතුමා ඇතැම් විට අවුරුද්දට තුනක් හෝ හතරක් මුද්‍රණය කරන ලදී.ඒ අසුබ නිමිති හා පෙර නිමිතිද ඇතුළත්වය.

නොස්ට්‍රදමුස් අනාවැකි කියන්නෙකු පමණක් නොව ඔහු වෘත්තිමය රෝග සුවකරන්නෙකු ද විය.එතුමා වෛද්‍ය විද්‍යාව ගැනද ග්‍රන්ථ 3ක් පමණ රචනා කරන ලදී.එමෙන්ම එයින් එකක් අනුවාදනයක්  විය.එය ගාලෙන් නම් කෙනෙක් රචනා කරන ලද්දකි.(ඩේ සි ගැලියන් අනුවාදය sus l'Exhortation de Menodote aux estudes des bonnes Artz, mesmement Medicine)මෙතුමා එම අනුවාදනයේ වෛද්‍ය අහර නිෂ්පාදනය හා ඒ සඳහා භාවිත කරන දේවල් සඳහන කෙරුවේය.එමෙන්ම මෙම ග්‍රන්ථයේ මෙතුමා මහාමාරිය රෝගය සුව කරන ක්‍රම ද සදහන් කළේය.ශරීරයෙන් රුදිරය ඉවත් කිරීම පමණක් නොව තවත් ක්‍රම ඇති බව එතුමා පෙන්වා දුන්නේය.තවද මෙම ග්‍රන්ථයෙහි විලවුන් සාද ගන්න ආකාරයද විස්තර කර ඇත.
මේ අත්පිටපත "ඔරුස් ඇපොලෝ" යන නමින් හඳුන්වන අතර ලියොන් පොදු පුස්තකාලයේ දක්නට ලැබේ.මෙම පුස්තකාලයේ නොස්ට්‍රඩාමස් ගේ 200 කට අසන්න මුල් පිටපත් මිචෙල් චෝමර්ට් නම් පුද්ගලයා ගේ අනුග්‍රහය යටතේ සුරක්ෂිතව පවතී.මෙය පැරණි ග්‍රීක හෛරෝරෙකනයඅදහස් කරගෙන සම්පාදනය කෙරුණු අනුවාදනයකි.මෙය ලතින් පිටපත් අනුසාරයෙන්  කරන ලද්දක් වන අතර පැරණි ඊජිප්තු පිටපතෙහි සත්‍ය අදහස හුව දක්වන්නක් නොවේ.මෙය19 වන සියවසෙහි චම්පොලියන් යුගය වන තෙක් කිසි කෙනෙකු හරි හැටි කියව තේරුම් ගත්තේ නැත.

මෙතුමාගේ මරණය වන තෙක් මරණය ගැන පැවසු අනාවැකිය ප්‍රසිද්ද වූ අතර අනිත් පුද්ගලයන්ට මෙය ඇති විශේෂ විය.මෙම කාලය වන විට ප්‍රකාශන 200 කට අසන්න සංක්යාවක් අර්ථකතන 2000ක් සමග  ප්‍රකාශනය ට පත් විය.නමුත් මේව අද වශයෙන් ජනප්‍රිය විය.එයට හේතුව වුයේ ඒවායෙහි ඇති නොපැහැදිලි බව හා කල නිර්ණය ඉතා දුර්වල වූ හෙයිනි.ඔවුන් ඒවා ඉතා පහසුවෙන් මුල් පිටපත් වලින් උපුටා ගත ඒවා වන අතර  ඒවා අතීතයට බල පැවැත්වෙන් ඒවා විය(නොස්ට්‍රඩාමස් ප්‍රසිද්ධ හැදියාව බලන්න).

ද ප්‍රෝෆසිස් මුලාරම්භය
අපක්ෂපාතී නොස්ට්‍රඩාමස් ඔහුගේ ප්‍රකාශයට පත්කරන ලද අනාවැකි, ඡ්‍යෝතිශ්ශාස්ත්‍රයට අනුව අපක්ෂපාතී ලෙස කරන ලද,උපත්, මංගල්‍යයන්, මරණයන්, ආදී විශේෂ සිදුවීම් කරන ලද 'මතයන්', හෝ තක්සේරුවක් අයිතිවාසිකම් සපයන ලදී. නමුත් ඒ සදහා ඔහුව ඔහුගේ කාලින ඡ්‍යෝතිශ්ශාස්ත්‍රඥයන් වූ ලෝරන්ස් විඩෙල් විසින්, අශක්නුවත්බව හා "සන්සන්දනාත්මක හඳහන් කීම" මගින් සත්‍ය වශයෙන්ම අනාගත සිදුවීම් ප්‍රකාශ කල හැකි යයි පැවසීම(අතීතයේ සිදිවු සිදුවීම් ඇසුරින් අනාගතය සදහා අනාවැකි පළකිරීම) විවේචනය කරන ලදී.

පර්යේෂණයන් යෝජනා කරන පරිදි ඔහුගේ ඔහුගේ අනාවැකි කාර්යයන්,අතීත ලෝක අවසානය පිළිබද අනාවැකි වල අනුවාදයන් (බොහෝවිට බයිබලය අනුසාරයෙන්), අතීත සිදුවීම් වලින් එකතු කරන ලද හා පෙරනිමිති වාර්තාවන් වල ගද්‍ය පද්‍ය සංග්‍රහයන් සහ සංසන්දනාත්මක හදහන් කීම ආධාරයෙන් අනාගතය සදහා කරන ලද කෘතියක් ලෙස සැලකිය හැකි බවයි. මේ අයුරින් ඔහුගේ බොහෝ අනාවැකි න් අතීත සිදුවීම් ඇසුරින් වෙය්. උදාහරණ වශයෙන් සුල්ලා, ගායස් මේරියස්, නීරෝ, සහ අනෙකුත් අතීත පුද්ගලයින් හා "වලාකුළු අතර යුද්දය" හා "අහසින් වැටෙන ගෙම්බන්" යන සිදුවීම් ගෙන කරන ලද විස්තරයන් දැක්විය හැකිය. ඡ්‍යෝතිෂ්ශාස්ත්‍රය ඔහුගේ පොත්වල පූර්විකාවන්හි දෙවරක් පමණක් සදහන් වන අතර 41 වතාවක් ඔහුගේ "සියවස්" තුල සදහන් වෙයි.නමුත් 2වන හෙන්රි රජුට ලියන ලද ඔපුපු කරන ලියමනෙහි නිතර නිතර එය භාවිත කර තිබේ. ඔහුගේ හයවන සියවසේ අවසාන ශ්ලෝකදී ඔහු විශේෂයෙන්ම ඡ්‍යෝතිෂ්ශාස්ත්‍රඥයන්හට නිග්‍රහ කරන ලදී.

ඔහුගේ අතීත ප්‍රභවහි පහසුවෙන් හදුනගතහැකි පාඨයන් ඇතුලත්වන අතර ලිවී, සුටිනියස්, ප්ලුටර්ක්, සහ අනෙකුත් සම්භාව්‍ය ඉතිහාසඥයන් වගේම, විලහර්දොයින් හි ජෙෆ්රි හා ජීන් ෆ්රෝයිසාර්ට් වැනි මෙදිවල් ඉතිහාසකරුවන් ඇතුලත් වෙයි.ඔහුගේ බොහොමයක් ඡ්‍යෝතිශ්ය මුලාශ්‍රයන්, රිචර්ඩ් රුසට්ස් ගේ 'ලිව්රේ ඩි ලෙසාර්ට් එට් මියුටෂන්ස් දෙස් ටෙම්ප්ස් ඔෆ්' (1949-50) නමැති පොතෙන් වචනයෙන් වචනය උපුටාගත් ඒවා වෙයි.

පැහැදිලිවම ඔහුගේ මුලික අනාවැකි පලකිරීමේ ප්‍රභවයක් වූයේ 1522 දී නිකුත් කල අනාවැකි විශාල ප්‍රමාණයක් අඩංගු වන මිරබිලිස් ලිබෙර් හි, සුඩෝ-මෙතෝදියස්, ටර්බටින් සිබිල්, ෆියෝරි හි ජෝචිම්, සවොනරෝල සහ අනෙකුත් අය (ඔහුගේ මුල්පිටුවෙහි බයිබලයේ අඩංගු වන උපුටාගැනීම් 24 අඩංගු වෙයි,සවොනරෝල විසිය් දෙකක් හැර අනෙක් සියල්ල භාවිත කර ඇත). 1520 වන විට මෙම පොත සැලකිය හැකි පමණ සාර්ථකත්වයක් ලබා තිබුණි. නමුත් එය මුද්‍රනයන් 6ක් පමණ යනවිට, එහි බලපෑම රදවාගැනීමට නොහැකි විය. සමහරවිට එහි වූ ලතින් වචනයන්ටම සිමා වෙමින්, ගොතික් හා බොහෝ අපහසු කෙටි කිරීම් අඩංගු වූ නිසා විය හැක. මෙම අනවකින් ප්‍රංශ බසින් නැවත අනුවාදනායක ලෙසින් ඉදිරිපත් කල පුද්ගලයන් අතරින් මුල් අයෙක් වෙයි. එය ඔවුන් ඔහුට සම්මානයන් දෙන අයුරින් විස්තර වෙයි. 16 වන සියවසේදී වර්තමානයේ මෙන් රචනා සොරකම පිළිබද අදහස් උදහස් යොදා නොගත් බව සදහන් කලයුතු කරුණක් වෙයි. කතෘන් විසින් නිරන්තරයෙන් පෙර දැනුම් දීමකින් තොරව පොත්වලින් වදන් උපුටාගැනීම සිදී කරන ලද අතර, විශේෂයෙන්ම ශාස්ත්‍රීය පොත්වලින් ඒසේ උපුටා ගන්න ලදී. වර්තමාන ගවේෂණයන් පෙන්වාදෙන පරිදි, ඔහු විසින් පොත් ඇසුරින් පේනකීම සදහා ඔහුගේ සිතැගි පරිදි අසම්බව්‍ය ලෙස පොතක් තෝරාගෙන විවර වන ඕනෑම පිටුවකින් ඔහු අතීත අනාවැකියක් තොර ගන්නා බවයි.

තවදුරත් ඔහු විසින්, 1504 දී පිට්රුස් ක්‍රිනිටුස් විසින් ලියවුනු ඩි ඔනෙස්ට දිසිප්ලිනා පොත මගින් අදහස් අහිදගනු ලබයි, එම ග්‍රන්ථයත් අනෙක් පොත් මගින් අදහස් ඇහිද ගනු ලබා ඈති අතර මයිකල් සෙලොස් ගේ ඩි දිමොනිබස්, හතරවන සියවසේ විසු නියෝ-ප්ලතෝනිකවාදයෙකු වූ ඉයම්බ්ලිකස් විසින් ලියන ලද, කෙල්දියන් හා අසිරියන් ඉන්ද්‍රජාල අඩංගුවන, ඩි මිස්ටිරියස් ඉජිප්ටෝරියම් උදාහරණ වෙයි. පොත් දෙකම ලතින් භාෂාවෙන් ලියොන් හි ප්‍රකාශයට පත් කර ඇති අතර, දෙකෙන්ම උපුටා ගන්න ලද අනුවාදයක් ( දෙවන අවස්ථාවේදී සත්‍ය වශයෙන්ම ) ඔහුගේ මුල්ම වැඩි පෙළෙහි අඩංගු වන අතර, දෙකෙන්ම ප්‍රථම එක මෙම විස්තරයෙහි අමුණනා ඇත. 1555 ඩි නොස්ට්‍රදාමුස් විසින් ඔහු විසින් කරන ලදුව පුස්තකාලයේ තිබු සියලුම රහස් ලියවිලි, පුළුස්ස දමනු ලැබී යයි සනාථ වුවත්, සැබෑ ලෙසම කුමන පොත් විනාශ වුව දැක නිසැකයෙන්ම කාටවත් පැවසිය නොහැක.

මිනිසුන් ඔහුව විස්වාස කිරීමට මුලින්ම පටන් ගනු ලබන්නේ 17 වන ශතවර්ශ දී වන අතර බොහොමයය් සම්ප්‍රදායික මුලරම්බයන් වෙයි. එම කල වකවානුවේදීම, ප්‍රංශයේ පන්තිකමරවල අනාවැකි පිලිබදව කතාකිරීම අරඹ වූ නිසා මෙම සිදිඋවිම විය හැකිය.

මිචෙල් ඩි නොස්ට්‍රෙඩමේ


Samsung S5560 también conocido como Too-Cool, esta versión del teléfono celular se incorpora un módulo WI-FI, trae incorporada una cámara de 5MP con Flash y auto-focus, graba video y tiene un zum digital de 4x, además una clavija de audífono 3.5mm y reconocimiento de escritura a mano.

Admite juegos extensión Java, widgets en la pantalla inicial, edición de video, editor de fotos y trae además de versiones anteriores, Exchange ActiveSync y sincronización con un servidor web, incorpora un lector RSS y las clásicas funcionalidades del Samsung S5230.

Especificaciones

Plataforma
 GSM & EDGE 850/900/1800/1900 MHz
 Sistema Operativo: Propietario
 Interfaz de Usuario: TouchWiz 1.0
 WAP Navegador 2.0, basado en WebKit Open Source Project
 Java MIDP 2.0
 Bluetooth 2.1 y USB 2.0

Tamaño
 Dimensiones: 107.5 x 52 x 13.2 mm
 Peso: 95.3g

Pantalla
 3.0" TFT LCD, 240 x 400 pixeles (WQVGA) Resolución 256K colores
 Pantalla Táctil Resistente
 Pantalla Full Touch

Batería
 Li-ion 1000 mAh
 Más de 10 horas en conversación
 Más de 900 h en modo "standby"
 Long lasting battery

Cámara
 5.0 megapixeles
 Digital zoom 4x
 Múltiples Modos; Continuo/Mosaico/Único/Marco/Panorama/Disp. Sonrrisa
 Múltiples Efectos; Blanco y Negro, Sepia, Negativo, Acuarela

Video
 MPEG4/H.263/H.264/WMV/3GP video player
 15fps@QVGA video recording
 MP4
 320x240 bit rate 399

Música y Sonido
 Reproductor de música
 Formatos admitidos; MP3, AAC, AAC+, e-AAC+, WMA, AMR, WAV
 3D Sound Technology (DNSe)
 Librería Musical
 Digital Rights Management(DRM): WMDRM (ILA) OMADRM1.0 OMADRM2.0 (operator dependent)

Juegos y Entretenimiento
 Embedded Java games
 Embedded Wallpaper
 Pod Casting
 RSS Feeds
 FM Radio con RDS y además de poder grabar radio en vivo.

Mensajería
 SMS/MMS
 Email (POP3/SMTP/IMAP4)
 Diccionario T9
 Teclado QWERTY en modo horizontal
 Acelerómetro
 Exchange Activesyng.

Memoria
 Memoria interna de 78 Mb
 Expansible hasta 16GB con microSD
 2000 Contactos
 500 Mensajes (200 entrada, 200 enviados, 50 outbox, 50 draft)

Llamadas
 Altavoz
 Call time management
 Multiparty (Conference call)

Contenido de la caja
Los contenidos incluidos en la caja son:
 Teléfono Celular
 Protector de pantalla (opcional)
 Batería
 Cargador de Batería
 Manos libres estándar
 Software de Instalación
 Cable USB
 Manual del Usuario

Véase también
 Samsung Mobile
 Samsung S5230

Samsung

Samsung S5560


Dineini su multiproteinski motorni kompleksi koji prenose terete prema minus kraju mikrotubula što se naziva retrogradni transport. Pripadaju velikoj eukariotskoj obitelji AAA+ (ATPases Associated with diverse cellular Activities) proteina. Klasificiraju se kao citoplazmatski i aksonemalni dineini. Znanstvenik Ian Gibbons otkrio je i imenovao dinein 1963. godine.

Klasifikacija

 Citoplazmatski dinein odgovoran je za unutarstanični i intraflagelarni transport. Pomaže u pozicioniranju Golgijevog aparata i transportu brojnih organela u stanici. Vrši napetost na aksijalne mikrotubule te uzrokuje osciliranje diobenog vretena što je važno tijekom stanične diobe. Vezanjem na kinetohore igra važnu ulogu u pravilnom odvajanju kromosoma.

 Aksonemalni dinein pokreće rad cilija i flagela.

Tehnika za ispitivanje strukture
Najmoćnija tehnika za ispitivanje strukture dineina je skenirajuća transmisijska elektronska mikroskopija (STEM). Uzorci 30S dineina iz cilija Tetrahymene pyriformis naneseni su na ugljične filmove ili su osušeni zamrzavanjem i ispitani kao neobojeni, nefiksirani uzorci ili su negativno obojeni s uranil sulfatom.

Struktura
Dinein je proteinski kompleks koji ima molekulsku masu od 0,7 – 1,8 kDa.Čine ga 3 teška lanca i više pomoćnih lanaca. N-terminalni kraj teškog lanca djeluje kao platforma za dodatne lance i veže terete. U svim teškim lancima 3500 ostataka C-terminalnog kraja formiraju motor koji koristi ATP i omogućuje kretanje duž mirkotubula. Dinein motor sadrži prsten s 6 AAA+ domena te četiri nastavka: poveznik, stabljika, podupirač i C-terminalna domena. Na vrhu stabljike nalazi se domena za vezanje na mikrotubule (MTBD) koja je u izravnoj interakciji s mikrotubulima. AAA+ domene dijele se na velike (AAAL) i male (AAAS) subdomene. AAAL subdomena sadrži jezgru s 5 β-ploča i 5 α-zavojnica dok AAAS subdomena sadrži jezgru s 5 α-zavojnica. Od 6 AAA+ domena, samo prve četiri domene mogu vezati nukleotide, a od te četiri samo AAA1 domena je ključna za pokretljivost i glavno je mjesto gdje se dešava ATP hidroliza. Koraci ATP hidrolize povezani su mehanokemijskim ciklusom pokretljivosti dineina koji je karakteriziran konformacijskim promjenama u povezniku i domeni za vezanje na mikrotubule.

Interakcije s proteinima
Dinein stupa u interakciju s brojnim proteinima, a najvažniji su regulatori Lis1, NudE/Nudel, dinaktin te bikaudalni D adapter za teret 2 (BICD2).  Lis1 sudjeluje u regrutiranju dineina prema plus kraju mikrotubula te pomaže dineinu u transportu velikih tereta. Dinaktin je uključen u gotovo sve funkcije dineina, a točkaste mutacije u njegovoj p150 domeni uzrokuju bolesti motornih neurona.

Bolesti povezane s defektima u funkciji dineina
Defekti u funkciji dineina narušavaju integritet neurona i dovode do razvojnih i neurodegenerativnih poremećaja. Nefunkcionalnost u autofagiji ili klirensu proteina sklonih agregaciji često je uzrok većini ovih bolesti. Značajni dokazi pokazali su da disfunkcija signalnog puta ovisnog o dineinu, a posebno u retrogradnom transportu u neuronima, rezultira raznim neurološkim bolestima poput amiotrofične lateralne skleroze, Charcot-Marie-Tooth bolesti, Alzheimerove, Parkinsonove i Huntingtonove bolesti. Uz neurodegenerativne bolesti disfunkcija dineina dovodi do ciliopatije uzrokovane disfunkcijom intraflagelarnog transportnog dineina te ciliopatije zbog disfunkcije aksonemalnih dineina.

Izvori

Bjelančevine

Dinein


Attilio Bettega (19 de febrero de 1953, Molveno, Trentino - 2 de mayo de 1985) fue un piloto de rally italiano, que compitió en el Campeonato del Mundo de Rally entre 1978 y 1985. Compitió principalmente con vehículos Lancia destacando el Lancia 037 Rally con el que logró sus mejores resultados.

Su mejor resultado de campeonato fue el quinto puesto de la temporada 1984. Nunca ganó una prueba de rally del mundial, pero logró subirse al pódium seis veces, destacando el segundo puesto en el Rally de San Remo de 1984.

Durante el Rally de Córcega de 1985, en el tercer tramo, se salió mientras pilotaba el 037 chocando contra un árbol y pereciendo en el instante, su copiloto Maurizio Perissinot resultó ileso. Un año después en el mismo rally el finlandés Henri Toivonen y su copiloto perdieron también la vida mientras competían. Este último hecho provocó la prohibición de los Grupo B por parte de la FIA.

Desde 1985 se celebra en Italia durante el Motorshow de Bolonia, una carrera en formato rallysprint, en recuerdo de Bettega llamado Memorial Attilio Bettega, donde se dan cita destacados pilotos.

Palmarés

Victorias
 Rallye d'Aoste 1978 - Lancia Stratos
 Rally Costa Smeralda 1979 - Fiat 131 Abarth
 Rallye Quattro Regioni 1979 - Fiat 131 Abarth
 Rallye d'Aoste 1980 - Fiat 131 Abarth
 Rallye Del Coccio 1981 - Fiat 131 Abarth
 Monza Rally Show 1984 - Lancia Rally 037

Referencias

Enlaces externos

 Attilio Bettega. ewrc-results.com (inglés)
 Attilio Bettega. rallybase.nl
 Accident Attilio Bettega tour de corse 1985 Youtube.com

Pilotos de rally de Italia
Pilotos fallecidos en competición
Pilotos de Lancia en el Campeonato Mundial de Rally
Nacidos en la provincia de Trento
Fallecidos en Córcega

Attilio Bettega