USS Elizabeth C. Stanton (AP-69) was the lead ship of her class of Second World War United States Navy transport ships, named for the suffragist and abolitionist Elizabeth Cady Stanton.

Elizabeth C. Stanton was launched on 22 December 1939 as Sea Star by Moore Dry Dock Company, Oakland, California, for Moore-McCormack Lines, Inc., under a Maritime Commission contract; sponsored by Mrs. Richard J. Welch; renamed Mormacstar in 1940; transferred to the Navy on 13 September 1942; and commissioned on 17 September 1942.

Service history
Sailing from Norfolk on 24 October 1942, Elizabeth C. Stanton quickly landed her troops and equipment for the assault on North Africa on 8 November and got underway for the States within the week. After another rapid voyage to North Africa to support the troops fighting ashore, she returned to Norfolk on 24 April 1943 and the following day became flagship for amphibious exercises in Chesapeake Bay.

On 10 May 1943 Elizabeth C. Stanton sailed again for the Mediterranean, where she saw action during the invasion of Sicily on 10 July. She remained off the island discharging troops and combat cargo, and fighting off enemy aircraft for six days. She returned to Algeria to prepare for the next operation, and on 9 September landed her troops at Salerno in the initial assault. Until the end of October, she carried reinforcement troops from Bizerte and Oran to Naples for the capture and occupation of Italy, then sailed for New York and overhaul.

When Elizabeth C. Stanton returned to transport duty in January 1944, preparations were underway for the June invasion of Normandy; she made two voyages to carry troops and cargo for the huge buildup in the British Isles. On 14 March 1944 she departed Belfast for Algeria, and subsequently carried troops to Naples, taking part in amphibious exercises and antisubmarine patrols until August. Then she saw action in the initial landings on the coast of southern France. She continued to support this operation by transporting troops and cargo throughout the Mediterranean until returning to the United States on 8 November.

After overhaul at New York, Elizabeth C. Stanton sailed for the Pacific on 4 January 1945, and arrived at Espiritu Santo on 23 February. Assigned to redeploy troops in the central and southern Pacific, she sailed from Pearl Harbor to the New Hebrides, Marianas, Marshalls, Solomons, Carolines and Okinawa Gunto. Arriving at San Francisco on 11 July for repairs, she sailed again in August to transport troops for the occupation of Japan. She returned to the West Coast late in 1945. On 20 January 1946 she carried 1,800 German prisoners of war with their US Army guards from Long Beach to Liverpool and Le Havre. She returned to New York on 5 March and was decommissioned on 3 April 1946, ownership reverting to the Maritime Commission on the same day.

Elizabeth C. Stanton received five battle stars for World War II service.

Return to commerce
On 24 August 1946 the ship was returned to Moore McCormack Lines for operation until sold to Peninsular Navigation Co. on 14 February 1961 to be renamed Jacqueline Someck. The ship was sold back to Moore McCormack on 18 December 1963 to be sold again on 28 February 1964 to Windward Steamship Co. to be renamed National Seafarer. The ship was sold to interest in Japan and scrapped September 1967.

See also
 List of U.S. military vessels named after women

References

External links

 Sea Star Launch

Type C3 ships
Ships built in Oakland, California
1939 ships
World War II merchant ships of the United States
Elizabeth C. Stanton-class transports
World War II auxiliary ships of the United States
Elizabeth Cady Stanton

USS Elizabeth C. Stanton


An Mormodes cozticxochitl in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerardo A. Salazar. An Mormodes cozticxochitl in nahilalakip ha genus nga Mormodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormodes

Mormodes cozticxochitl


Detroit Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Detroit Township (Illinois)
 Detroit Township (Minnesota)
 Detroit Township (Oklahoma)

Detroit Township


An Melocalamus scandens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Chi Ju Hsueh ngan C.M.Hui. An Melocalamus scandens in nahilalakip ha genus nga Melocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Melocalamus

Melocalamus scandens


Le dème d'Axiós, en  / Dímos Axioú, est un ancien dème du district régional de Thessalonique, en Macédoine-Centrale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Délta.

Selon le recensement de 2011, la population du dème s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ancien dème en Grèce

Dème d'Axiós


Bisulfatul de sodiu, cunoscut de asemenea, ca sulfat acid de sodiu, este sarea de sodiu a anionului bisulfat, cu formula moleculară NaHSO4. Bisulfatul de sodiu este o sare acidă formată prin neutralizarea parțială a acidului sulfuric cu un echivalent de bază de sodiu, în mod tipic fie sub formă de hidroxid de sodiu (leșie) sau clorură de sodiu (sare de bucătărie). Este un produs granular uscat, care poate fi expediat și depozitat în condiții de siguranță. Forma anhidră este higroscopică. Soluțiile de bisulfat de sodiu sunt acide, cu o soluție 1M având un pH de aproximativ 1.

Producție
Bisulfatul de sodiu este produs ca intermediar în procesul Mannheim, un proces industrial care implică reacția între clorură de sodiu și acidul sulfuric:

NaCl  +  H2SO4   →  HCl  +  NaHSO4

Reacții chimice
Hidradul de bisulfat de sodiu se deshidratează la 58°C, moment în care se separă de molecula de apă atașată la acesta. Odată răcit din nou, este proaspăt higroscopic. Încălzirea bisulfatului de sodiu la 280°C (536°F) produce pirosulfat de sodiu, o altă sare incoloră:

2 NaHSO4   →  Na2S2O7 +  H2O

Utilizări
Bisulfatul de sodiu este utilizat în principal pentru scăderea pH-ului. Pentru aplicații tehnice, se utilizează în finisarea metalelor, produse de curățat și pentru a reduce pH-ul apei pentru o clorinare eficientă în piscine și cada fierbinte. Bisulfatul de sodiu este, de asemenea, aprobat de AAFCO ca aditiv pentru hrana pentru animale de uz general. Se utilizează ca acidifiant pentru reducerea pietrelor urinare la pisici.

Vezi și
 Bisulfit de sodiu
 Pirosulfat de sodiu

Note

Legături externe
Food Chemicals Codex

Sulfați
Compuși ai sodiului
Săruri acide

Bisulfat de sodiu


Cameron Robert Carter-Vickers (Southend-on-Sea, 31 de dezembro de 1997) é um futebolista americano que atua como zagueiro. Atualmente joga pelo Celtic.

Carter-Vickers começou sua carreira nas categorias de base do Tottenham. Ele fez sua estreia na temporada 2016–17. Passou grande parte da sua carreira emprestado aos clubes da EFL Championship, Sheffield United, Ipswich Town, Swansea City, Stoke City, Luton Town e Bournemouth. Depois de vencer a Premiership escocesa e a Copa da Liga Escocesa por empréstimo, ele se juntou em definitivo ao Celtic em 2022.

Carreira no clube

Tottenham
Carter-Vickers ingressou nas categorias de base do Tottenham aos 11 anos, tendo chamado a atenção dos olheiros aos 10 anos de idade, jogando nas categorias de base do Catholic United.

Teve um rápido progresso nas categorias de base e, sob o comando do técnico Mauricio Pochettino, foi escalado no time principal contra o Monaco na Liga Europa da UEFA em 10 de dezembro de 2015. Carter-Vickers participou da International Champions Cup de 2016, começando contra a Juventus e o Atlético de Madrid, e recebeu a camisa 38 para a temporada 2016–17. Em 21 de setembro de 2016, ele fez sua estreia no time principal na terceira rodada da Copa da Liga Inglesa contra o Gillingham, na qual o Spurs venceu por 5–0. Ele também jogou na próxima rodada contra o Liverpool, partida que o Spurs perdeu por 2–1. Ele jogou duas partidas FA Cup em janeiro de 2017, primeiro contra o Aston Villa e depois contra o Wycombe Wanderers.

Empréstimos
Carter-Vickers assinou um contrato de empréstimo de uma temporada com o recém-promovido da EFL Championship, Sheffield United em 25 de agosto de 2017. Em sua estreia e seu primeiro jogo na liga na carreira, Carter-Vickers marcou o único gol da partida, uma vitória aos 33 minutos contra o Bolton Wanderers. Depois de jogar 18 partidas pelo Sheffield United e marcar um gol, Carter-Vickers foi chamado de volta do empréstimo e retornou ao Tottenham em 15 de janeiro de 2018.

Em 19 de janeiro de 2018, o Ipswich Town contratou Carter-Vickers por empréstimo até o final da temporada. Ele fez sua estreia pelo Ipswich Town contra o Bolton Wanderers em 20 de janeiro de 2018. Carter-Vickers jogou 17 vezes pelos pela equipe.

Swansea City contratou Carter-Vickers por empréstimo até o final da temporada em 25 de agosto de 2018. No Swansea, ele formou uma parceria ao lado de Mike van der Hoorn como zagueiro após a lesão do Joe Rodon. No total, ele fez 33 partidas em todas as competições pelo Swansea, impressionando em parte por sua habilidade de passe.

Em 8 de agosto de 2019, Carter-Vickers ingressou no Stoke City por empréstimo para a temporada 2019–20. Ele fez 15 aparições antes de retornar aos Spurs em 2 de janeiro de 2020, e, em seguida, foi enviado por empréstimo por seis meses para o Luton Town quatro semanas depois. Devido à extensão da temporada pelo surto de COVID-19, o empréstimo de Carter-Vickers para Luton foi estendido até o final da campanha.

Carter-Vickers juntou-se ao Bournemouth por empréstimo de uma temporada em 16 de outubro de 2020. Ele marcou seu primeiro gol pelo Bournemouth na vitória por 2 a 1 contra o Bristol City em 3 de março de 2021.

Retorno ao Tottenham
Em 19 de agosto de 2021, Carter-Vickers fez sua primeira aparição no Tottenham desde 2017, começando com o novo técnico Nuno Espírito Santo na primeira partida do clube na Liga Conferência Europa da UEFA, em uma derrota por 1 a 0 contra o Paços de Ferreira.

Celtic
Em 31 de agosto de 2021, Carter-Vickers assinou com o Celtic por empréstimo até o final da temporada 2021–22. Ele marcou em sua estreia com um chute desviado de fora da área na vitória por 3 a 0 sobre o Ross County em 13 de setembro. Ele jogou 45 partidas em todas as competições, conquistando a Copa da Liga Escocesa e a Scottish Premiership.

Em 10 de junho de 2022, Carter-Vickers assinou com o Celtic permanentemente, a partir de 1º de julho. A transferência ocorreu em um contrato de quatro anos por uma taxa não revelada, estimada em cerca de £ 6 milhões.

Carreira internacional

Categorias de base
No verão de 2014, Carter-Vickers estava jogando pela academia do Tottenham na IMG Cup em Bradenton, Flórida, onde derrotou o time sub-17 dos Estados Unidos por 5–3. Durante o jogo, ele chamou a atenção de treinadores americanos que souberam de sua elegibilidade para um passaporte dos Estados Unidos, já que seu pai é cidadão americano.

Carter-Vickers representou os Estados Unidos pela primeira vez no nível sub-18 em agosto de 2014 e em outubro daquele ano já estava disputando partidas pela seleção sub-23. Ele representou os Estados Unidos na Copa do Mundo FIFA Sub-20 de 2015 e foi titular em vários jogos, apesar de ter apenas 17 anos na época. A equipe foi eliminada pela Sérvia nas quartas de final.

Em setembro de 2016, foi relatado que a federação inglesa havia feito perguntas sobre Carter-Vickers e que os Estados Unidos estavam preparados para colocar o jogador em seu time sênior. Em 10 de outubro de 2016, Carter-Vickers foi o capitão da equipe sub-20 dos Estados Unidos na derrota por 2 a 0 contra a Inglaterra.

Seleção
Em 6 de novembro de 2016, Carter-Vickers recebeu sua primeira convocação para o time principal dos Estados Unidos. Ele fez sua estreia na seleção principal em 14 de novembro de 2017, em um amistoso como substituto no intervalo em um empate por 1 a 1 fora de casa contra Portugal.

Em maio de 2022, o técnico Gregg Berhalter convocou Carter-Vickers após quase três anos sem ser chamado. Ele foi convocado para a Copa do Mundo FIFA de 2022 em novembro e fez sua estreia na Copa do Mundo em 29 de novembro contra o Irã.

Vida pessoal
O pai de Carter-Vickers é Howard Carter, um jogador de basquete americano que passou sua carreira profissional na NBA e na Europa e se tornou cidadão francês. Sua mãe inglesa, Geraldine Vickers de Essex, conheceu Carter enquanto ambos trabalhavam na Grécia.

Títulos
Celtic

 Scottish Premiership: 2021–22
 Copa da Liga Escocesa: 2021–22

Ligações externas

Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022
Jogadores da Seleção Estadunidense de Futebol
Futebolistas do Celtic Football Club
Futebolistas do A.F.C. Bournemouth
Futebolistas do Stoke City F.C.
Futebolistas do Swansea City A.F.C.
Futebolistas do Ipswich Town F.C.
Futebolistas do Sheffield United F.C.
Futebolistas do Tottenham Hotspur F.C.
Futebolistas dos Estados Unidos
Futebolistas da Inglaterra
Ingleses de ascendência francesa

Cameron Carter-Vickers


جبل الجرهدي هو أحد الجبال البازلتية المشهورة التي لم تجرفها سيول العصر الجليدي في رمان الأسمر جنوب هضبة الديرع ويقع في قرية دارة طئ جنوب مدينة حائل وهو جبل أسود عالي بأسفله من جهة وادي الدارة توجد بعض العيون وكذلك النخيل .. ويبلغ ارتفاع قمة هذا الجبل (4530) قدم

انظر أيضًا
 قائمة جبال السعودية

جرهدي

جبل الجرهدي


El Museo Nacional de Arte, Arquitectura y Diseño () de Oslo es el Museo Nacional de Arte de Noruega.

Fue creado el 1 de julio de 2003 tras la fusión del Museo de Arquitectura de Noruega, el Museo de Artes Decorativas y Diseño, el Museo de Arte Contemporáneo, la Galería Nacional de Noruega, y las Exposiciones de gira nacional.

Sus directores han sido Sune Nordgren (2003-2006), Anne Kjellberg (2006-2007), Allis Helleland (2007-2008), Ingar Pettersen (2008-2009) y Audun Eckhoff (2009–presente). Los presidentes de la Junta han sido Christian Bjelland (2002-2008) y Svein Aaser (2008-presente).

Entre las obras de su colección se encuentra una de las versiones de El grito (Skrik) de Edvard Munch y Armadura de Ragnhil Keyser.

Galería

Referencias

Enlaces externos

[El director del Nasjonalmuseet criticado por el parlamento por un regalo de Tangen] Nasjonalmuseets direktør får kritikk fra Stortinget i sak om Tangen-gave (2020-09-06) Vg.no

Museo Nacional de Arte, Arquitectura y Diseño
Museos de Oslo
Organizaciones fundadas en 2003
Arquitectura de Noruega del siglo XXI


Casco Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Casco Township (Allegan County, Michigan)
 Casco Township (St. Clair County, Michigan)

Casco Township


The Old English poem Judith describes the beheading of Assyrian general Holofernes by Israelite Judith of Bethulia. It is found in the same manuscript as the heroic poem Beowulf, the Nowell Codex, dated ca. 975–1025. The Old English poem is one of many retellings of the Holofernes–Judith tale as it was found in the Book of Judith, still present in the Catholic and Orthodox Christian Bibles. The other extant version is by Ælfric of Eynsham, late 10th-century Anglo-Saxon abbot and writer; his version is a homily (in prose) of the tale.

History and incompleteness
Judith was first discovered as an appendage to the Nowell Codex. Though it is certain that the poem is a derivative of the Book of Judith, still present in the Roman Catholic Bible, its authorship and year of origin remain a mystery.

The poem is incomplete: the version in the manuscript is 348 lines long, divided in three sections marked with the numbers X, XI, and XII. The numbers correspond to the 10th verse of chapter twelve, the 11th verse of chapter thirteen, and the 12th verse of chapter fourteen. Only the last three out of twelve cantos have been preserved. What remains of the poem opens in the middle of a banquet. Had the first nine cantos been preserved, it is often thought that Judith would be considered one of the most laudable Old English works.
What is certain about the origin of the poem is that it stems from the Book of Judith. After the Reformation, the Book of Judith was removed from the Protestant Bible. However, it is still present in the Roman Catholic and Eastern Orthodox Bibles. Many discrepancies exist between the poem and Book, most notably in regards to the portrayal of Holofernes and the exaggeration of Judith's righteousness in the poem.

It is unknown when Judith became fragmented, but it is suggested that it was already fragmented when Laurence Nowell signed the manuscript in the 1500s. The quantity of the missing text is widely debated. Some scholars use the Apocryphal Judith as evidence for the text missing, while others refute this as unreliable as the Old English poet is not loyal to this source.

It is evident that the story of Judith has been modified and set within the framework of the Old English present. Much of the geographic and political structures relevant to a Hebrew culture have been removed or adapted, relevant to an Old English audience.

Plot, structure and themes

Like Beowulf, Judith conveys a moral tale of heroic triumph over monstrous beings, if we follow the supposition of Andy Orchard's Pride and Prodigies: Studies in the Monsters of the Beowulf Manuscript. Both moral and political, the poem tells of a brave woman's efforts to save and protect her people. Judith is depicted as an exemplar woman, grounded by ideal morale, probity, courage, and religious conviction. Judith's character is rendered blameless and virtuous, and her beauty is praised. In line 109, Judith is referred to as an ides ellenrof, "a brave woman". The author gives her the entitlement of a halige meowle (line 56), "holy woman", and a snoteran idese (line 55), "wise woman", whilst her appearance is described as aelfscinu (line 13), "elf-shining", "beautiful". Although Judith kills a man, she appears to be doing God's will; Holofernes, while described to some extent as a standard military leader in the Beowulfian vein, is also cast as a salacious drunk and becomes monstrous in his excess.

Portraying the epitome of Germanic heroism, Judith was likely composed during a time of war as a model for the Anglo-Saxon people. The Abbot Ælfric similarly created his own homiletic interpretation of the Book of Judith. At the time of his creation, Vikings were ransacking England. Ælfric professed that Judith was to serve as an example to the people. In a letter, Ælfric wrote: þeo is eac on English on ure wisan iset eow mannum to bisne, þet ge eower eard mid wæpnum beweriæn wið onwinnende here, meaning "It is also set as an example for you in English according to our style, so that you will defend your land with weapons against an attacking force".

Ælfric's Judith is quite like that of the poem; furthermore, the characters seem to have served the same purpose—to stand as an example to the people in a time of war. Judith's city of Bethulia was being plundered by Assyrians. Holofernes was an Assyrian general and king, often drunk and constantly monstrous.

The Vulgate Liber Iudith, the posited source text of these works, has been mutilated in order to contain the Anglo-Saxon heroic mode:

"Perhaps the most striking difference between the Old English Judith and the Vulgate version is
the setting of the story. In the Vulgate version of the story, Judith's people, the citizens of Bethulia in particular and the Israelites in general, are shown as more religious than martial, led by priests and elders,rather than kings and generals. The Old English poet deliberately chose to place Judith in a more military setting. Thus, the seeming paradox of a woman as the military leader of her people is not just the result of a difficulty in adapting a biblical story to a Germanic heroic idiom."

There are also key narrative details: the Old English Judith, after severing the head of Holofernes, proudly displayed his head to her Hebrew army and led them into a victorious battle against the Assyrians. In contrast, in the Book of Judith, the Assyrians simply fled Bethulia after discovering the deceased body of Holofernes.

Poetic techniques
Judith contains many of the poetic techniques common to Old English poetry, including alliteration. The poem used the same kind of variation as do other Old English poems. An example is found in the description of God, who at various times is referred to as 'ælmihtigan' (the Almighty), 'mihtig Dryhten' (mighty Lord) and 'Scyppende' (Creator).

Destruction and preservation
The only existing copy of the poem is in the Beowulf manuscript, immediately following Beowulf. Damage to the manuscript was caused by the Cotton fire of 1731 and readings have been lost. In order to account for these lost words, modern editions of the poem are supplemented by references to Edward Thwaites' 1698 edition.

Authorship and date
The consensus held by modern scholars allocates Judith to the authorship of Cynewulf, though several opposing theories have been proposed. The atypical absence of Cynewulf's runic signature has led many not to attribute authorship to him. Stylistically, the poem so strongly reflects the Cynewulfian school that it may just as likely been written by one of Cynewulf's successors. The existing manuscript text of Judith, following Beowulf in the manuscript, was copied by the second of two scribes.

Palaeography
Much codicological and palaeographical evidence was lost in the Ashburnham House fire of 1731, including threads, folds and prick-marks. Studies in palaeography are, however, important and of interest when studying Judith and the constituent texts within the Nowell Codex, as the manuscript is written in two hands. Judith is in the hand of the second scribe, as is Beowulf from line 1939 onwards.

Orthography
In the Nowell Codex, the lack of scribal regularization is of note. The absence of -io spellings in Judith is of interest, in contrast to the '126' <io> spellings in Beowulf, (totalling the pages transcribed by both A and B.)

As Peter Lucas has demonstrated, Scribe A, who copied the first 87 MS pages of Beowulf, made sure to use regularised <eo> spellings in 'The Letter of Alexander the Great to Aristotle', (66 instances,) and 'The Marvels of the East,' (2 instances).

Conversely, The Life of St Christopher does not contain any <io> spellings, which leads to Lucas' claim, that it is "extremely probable that Quire 14, containing Judith, is the nearest surviving part of the manuscript to its lost beginning, and that the quire was linked to the present Quire by just one quire, designated *0, at least part of which was discarded only as relatively recently as c. 1600."

See also
 Judith (homily)
 Book of Judith
 Nowell Codex

References

Works cited

 Lapidge, Michael. Blackwell Encyclopedia of Anglo-Saxon England (1991).
 Campbell, J.J. "Schematic Technique in Judith". English Literary History 38 (1971),pp. 155–72
 Catholic Encyclopedia: "Book of Judith"
 Chamberlain, D. "Judith: a Fragmentary and Political Poem". Anglo-Saxon Poetry: Essays in Appreciation for John C. McGalliard, ed. L. E. Nicholson and D. W. Frese (Notre Dame, Indiana, 1975),pp. 145–59.
 Clayton, M. Ælfric's Judith: manipulative or manipulated? (1994) pp. 215–227.
 Cook, A.S. Judith, an old English epic fragment. Edited, with introd., facsim., translation, complete glossary, and various indexes, (Heath, Boston, 1889)
 Cubitt, C. "Virginity and Misogyny in Tenth- and Eleventh-Century England", Gender and History, Vol. 12. No. 1. (2000), pp. 14–18
 Dobbie, E. "Beowulf and Judith", ASPR vol. 4 (Columbia University Press, New York, 1953)
 Kennedy, Charles W. Early English Christian Poetry. New York: Oxford University Press, 1961.
 Lee, S.D. Ælfric's Homlies on Judith, Esther, and The Maccabees,
 Lucas, Peter J. "The Place of Judith in the Beowulf-Manuscript." The Review of English Studies, vol. 41, no. 164, 1990, pp. 463–78. JSTOR, http://www.jstor.org/stable/516274. Accessed 13 Jan. 2023.
 Marsden, Richard. "Judith". The Cambridge Old English Reader. 1st ed. Ed. Richard Marsden. United Kingdom: Cambridge University Press, 2004. Pages 147–148.
 Nelson, M. ed., Judith, Juliana, and Elene: Three fighting Saints, (Peter Lang Publishing, New York, 1991)
 Savelli, Mary. Judith: a Prose Translation. The United States Chapter of Þa Engliscan Gesiðas, 1997.
 Smyth, Mary. "The Numbers in the Manuscript of the Old English Judith". Modern Language Notes, Vol. 20, No. 7. (Nov. 1905), pp. 197–199.
 Szarmach, Paul E., Tavormina, M. Teresa, Rosenthal, Joel T. (editors). Medieval England: an Encyclopedia, New York: Garland, 1998.
 Woolf, R. E. "The Lost Opening to Judith". The Modern Language Review, Vol. 50, No. 2 (Apr. 1955), pp. 168–172.

External links

 The poem "Judith" is fully edited and annotated, with digital images of its manuscript pages, in the Old English Poetry in Facsimile Project: https://oepoetryfacsimile.org/
Judith in Old English
 A translation of the poem into Modern English.
 Full digital coverage of the manuscript on the British Library's Digitised Manuscripts website

Cultural depictions of Judith
Old English poems

Judith (poem)


UFC Fight Night: Stephens vs. Choi (også kendt som UFC Fight Night 124) var et MMA-stævne, produceret af Ultimate Fighting Championship, der blev afholdt den 14. januar 2018 i Scottrade Center i St. Louis, Missouri i USA.

Baggrund
Stævnet var organisationens første i St. Louis. Amerikanske Strikeforce havde tidligt afholdt 3 stævner i byen hvor det mest nylige var Strikeforce: Henderson vs. Babalu II den 4. december 2010.

Hovedattraktionen var en fjervægtskamp mellem amerikanske Jeremy Stephens og sydkoreanske Doo Ho Choi.

En weltervægtskamp mellem nigeriske-amerikanske Kamaru Usman og norske Emil Weber Meek var oprindeligt planlagt på UFC 219. Men på grund af visaproblemer hos Meek, hvilket påvirkede hans rejseplaner og kampen blev derfor udsat og lagt på UFC 220. Men den næste dag blev det lagt tilbage på dette stævne.

Amerikanske Zak Cummings skulle have mødt Thiago Alves ved stævnet. Men få dage før kampen pådrog Cummings sig en skade ved et fald og kampen blev aflyst.

Ved indvejningen, vejede danske Mads Burnell ind på 150 pund, 4 pund over fjervægts-ikke-titelkampens øvre grænse på 146 pund. Dette resulterede i at det endte som en catchweight-kamp og Burnell måtte give 20% af sin løn til modstanderen, amerikanske Mike Santiago.

Burnell besejrede Santiago via en enstemmig afgørelse med dommersedlerne 29-28, 29-28, 29-28. Dette var Burnells anden UFC-kamp i karrieren og første sejr i ligaen.

Bonus awards
De følgende kæmpere blev belønnet med $50,000 bonuser:
 Fight of the Night: Jeremy Stephens vs. Doo Ho Choi
 Performance of the Night: Darren Elkins og Polo Reyes

International tv-transmittering

Referencer

Eksterne henvisninger
 UFC Fight Night – UFC.com
 UFC Fight Night 124 - Stephens vs. Choi – Sherdog.com

UFC Fight Night
Mixed martial arts

UFC Fight Night: Stephens vs. Choi


ماجدة سلطان، ممثلة بحرينية. بدايتها خلال التلفزيون عام 1980.

أعمالها الفنية

من المسلسلات
 السيف المفقود.
 البيت العود.
 حزاوي الدار.
 فرجان لول.
 الهارب.
 سرور.
 لعنة أمراة.
 نقش الحنه.
 عويشه.
 الداية.

من المسرحيات
 البراحة.
 احنا عيالها.
 عنبر و11 سبتمبر - عروض الكويت.

من الأفلام
 حكاية بحرينية.

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
مواليد 1369 هـ
ممثلات تلفزيون بحرينيات
ممثلات مسرح بحرينيات
ممثلات أفلام بحرينيات

ماجدة سلطان


Visto lo visto es el segundo álbum de estudio del grupo catalán Muchachito Bombo Infierno publicado en 2007.

El disco marcado por la influencia y las letras del líder de la banda, Jairo Perera que mezcla estilos tan dispares como rumba, funk, swing o rock and roll.

En el disco colabora el grupo madrileño La Excepción en la canción "Ruido".

Se lanzaron los sencillos "Azul" y "Aire".

Lista de canciones
Acicálense - 2:35
La noche - 2:32
Mambo 13 - 2:50
Más que mucho - 2:42
Caratortuga - 3:34
Ruido - 4:25
Aire - 3:25
Vino y se fue - 3:47
Póngalo fácil - 3:40
Azul - 3:40
Carreta sideral - 3:20
Soy luz - 3:10
La viajera - 4:30

Referencias
Página oficial

Álbumes de Muchachito Bombo Infierno
Álbumes de 2007

Visto lo visto


ياسر شاهين (مواليد 28 يوليو 1989) لاعب كرة قدم سوري يلعب مع نادي تشرين في الدوري السوري الممتاز.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سوريون
لاعبو كرة قدم رجالية سوريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الهند
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من حمص
رياضيون سوريون مغتربون في البحرين
رياضيون سوريون مغتربون في لبنان
رياضيون من حمص
سوريون من أصل لبناني
لاعبو الدوري السوري
لاعبو الدوري الهندي للمحترفين
لاعبو كرة قدم سوريون
لاعبو كرة قدم مغتربون سوريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم من حمص
لاعبو منتخب سوريا لكرة القدم
لاعبو نادي الكرامة
لاعبو نادي تشرتشل براذرز
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 2009
منافسون في الألعاب المتوسطية من سوريا
مواليد 1409 هـ
مواليد 1989
مواليد في حمص
رياضيون من أصل لبناني

ياسر شاهين


Bob Doris (* 11. Mai 1973 in der Region Vale of Leven) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Scottish National Party (SNP).

Leben
Doris besuchte die Universität Glasgow, die er mit einem Masterabschluss in Sozialwissenschaften verließ. Anschließend erwarb er eine Lehrbefugnis und war ab 1995 als Geschichtslehrer tätig.

Politischer Werdegang
Bei den schottischen Parlamentswahlen 2007 kandidierte Doris für den Wahlkreis Glasgow Maryhill, konnte sich jedoch nicht gegen die Labour-Kandidatin Patricia Ferguson durchsetzen. Da Doris auch auf der Wahlliste der SNP für die Wahlregion Glasgow auf den vorderen Rängen aufgestellt war, zog er infolge des Wahlergebnisses als einer von vier SNP-Politikern als Vertreter der Wahlregion in das Parlament ein. Im Zuge der Wahlkreisreform wurde der Wahlkreis Glasgow Maryhill 2011 aufgelöst und weitgehend durch den erweiterten Wahlkreis Glasgow Maryhill and Springburn ersetzt. Für diesen kandidierte Doris bei den Parlamentswahlen 2011, unterlag jedoch abermals Ferguson. Zusammen mit Humza Yousaf zog er als einer von zwei SNP-Kandidaten aber wiederum für die Wahlregion Glasgow in das Parlament ein. Mit Stimmgewinnen errang Doris bei den Parlamentswahlen 2016 das Direktmandat für Glasgow Maryhill and Springburn.

Einzelnachweise

Weblinks
 Eigene Netzpräsenz
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments
 Informationen auf den Seiten der SNP

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish National Party
Politiker (Glasgow)
Politiker (21. Jahrhundert)
Geboren 1973
Schotte
Brite
Mann

Bob Doris


15147 Siegfried este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15147 Siegfried este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,25 ua, o excentricitate de 0,01 și o înclinație de 8,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

15147 Siegfried


Lîmanske se poate referi la următoarele localități din Ucraina:

Lîmanske, Berezanka, regiunea Mîkolaiiv
Lîmanske, Iakîmivka, regiunea Zaporijjea
Lîmanske, Pavlohrad, regiunea Dnipropetrovsk
Lîmanske, Razdelna, regiunea Odesa
Lîmanske, Skadovsk, regiunea Herson

Lîmanske (dezambiguizare)


Luz es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Se localiza a una latitud 19º48'05" sur y a una longitud 45º41'08" oeste, estando a una altitud de 675 metros. Su población estimada en 2007 era de 17.173 habitantes.

Posee un área de 1.171,670 km².

El municipio posee uno de los IDH (Índice de Desarrollo Humano) más altos del estado: 0,801 (considerado alto IDH).

Hidrografía
 Río São Francisco
 Arroyo Jorge Pequeño

Carreteras
 BR-262
 MG-176

Relieve
El relieve es plano (40%), ondulado (50%) y montañoso (10%).

Administración
 Prefecto: Agostinho Carlos Oliveira (2009/2012)
 Vice-prefeita: Roberta de Carvalho Almeida.
 Presidente de la cámara: One Silver (2011/2012)

Turismo
De entre sus principales puntos turísticos, se destaca la bella Catedral Diocesana Nuestra Señora de la Luz, una de las más bellas del país, construida en la década de 1940.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Luz (Minas Gerais)


Gilbert Le Chenadec (* 13. Juli 1938 in Languidic, Département Morbihan) ist ein ehemaliger französischer Fußballspieler und -trainer.

Spielerkarriere
Gilbert Le Chenadec spielte als Kind und Jugendlicher beim Amateurverein US Montagnarde an seinem Wohnort Inzinzac-Lochrist. Von 1956 an vertrat er die Farben des benachbarten FC Lorient, der damals gleichfalls im Amateurbereich zuhause war. Zwei Jahre später holte ihn von dort der FC Nantes, wo er ab 1961 in die Zweitligamannschaft eingebaut wurde und sich – insbesondere, nachdem der neue Trainer José Arribas ab 1960 sein Konzept eines variablen, attraktiven Angriffsfußballs umsetzte – zu einem "spielintelligenten Innenverteidiger" entwickelte, der die Mischung aus "defensiver Solidität und Spielvermögen besaß, die in einem offensiven System erforderlich ist". In der Anfangszeit spielte Le Chenadec an der Seite "gestandener Profis" wie Thadée Cisowski, Pierre Grillet oder André Strappe, von deren Erfahrungen sich der Youngster einiges abgucken konnte, die aber nur kurzzeitig ihre Brötchen in Nantes verdienten. Dafür wuchs dort eine junge Mannschaft zusammen, deren Gerüst aus etlichen nahezu Gleichaltrigen bestand, die sich teilweise schon jahrelang kannten; dazu zählten Daniel Éon, Jean-Claude Suaudeau, Philippe Gondet, Bernard Blanchet, Gabriel De Michèle und Gilbert Le Chenadec, der 1962 einen Profivertrag bekam. Dessen Aufgabe charakterisierte Trainer Arribas 1963:

Am Ende der Saison 1962/63 belegten die "Canaris" – bis ins 21. Jahrhundert die geläufige Bezeichnung der in gelben Trikots antretenden Elf – Rang Zwei und stiegen erstmals in der Vereinsgeschichte in die höchste Spielklasse auf. Dies zog weitere junge Talente wie Robert Budzynski – in den folgenden Jahren Le Chenadecs Partner im Zentrum der Abwehr-Viererkette – und Jacques Simon, dazu mit Ramón Muller und Robert Siatka auch zwei erfahrene Profis an die Loire, und nachdem die Mannschaft ihre erste Saison auf einem achtbaren achten Platz abgeschlossen hatte, gewann sie 1965 überraschend den Meistertitel. Nach Saisonende bewertete die Fachzeitschrift France Football Nantes' einzelne Spieler und nannte Gilbert Le Chenadec "ein Beispiel außerordentlicher Konstanz". Ein Jahr darauf konnten die Canaris diesen Titel mit großem Vorsprung verteidigen, und Le Chenadec hätte dem Doppelerfolg beinahe auch gleich noch den Gewinn des Landespokals hinzugefügt; im Endspiel, das Nantes eine Stunde lang praktisch zu Zehnt bestreiten musste – Muller verletzte sich früh, durfte nicht ausgewechselt werden und humpelte an der Seitenlinie entlang –, gewann dann allerdings Gegner Racing Strasbourg mit 1:0. 1967 wurde Le Chenadec mit dem FC Nantes zwar nur Vizemeister hinter der AS Saint-Étienne, aber dafür nominierte ihn Nationaltrainer Just Fontaine erstmals für die französische A-Nationalmannschaft. Nach dem 2:4 gegen die UdSSR endete für den Trainer seine kurze Karriere an der Spitze der Bleus, und auch der Abwehrspieler wurde nicht wieder in diesen Kreis berufen.

Gleich anschließend wechselte Le Chenadec nach 129 Punktspielen in der Division 1, in denen er neun Tore erzielt hatte, zum Ligakonkurrenten FC Metz. Dort spielte er in den folgenden beiden Jahren zwar auch im oberen Tabellendrittel, wurde in seiner zweiten Saison mit den Lothringern immerhin Dritter, aber in Reichweite eines Titels kam die Mannschaft dabei nicht. Ab 1969 lief er für die AS Angoulême auf, mit der er zehn Monate später in der Meisterschaft Vierter wurde. Als die ASA in der folgenden Saison nur knapp dem Abstieg entging, holte ihn der ambitionierte Zweitdivisionär Racing Paris-Joinville, der allerdings 1972 sogar absteigen musste. Daraufhin beendete Gilbert Le Chenadec nach insgesamt 252 Erst- (14 Treffer) und 77 Zweitligaeinsätzen (ein Tor) seine Profikarriere, in der er es auch auf sieben Spiele in den europäischen Vereinswettbewerben gebracht hat. Für den FC Nantes stand er im Landesmeisterpokal bei sämtlichen sechs Begegnungen 1965/66 und 1966/67 gegen Partizan Belgrad, KR Reykjavík und Celtic Glasgow auf dem Feld, und auch bei Angoulêmes einzigem internationalen Auftritt – im Messestädte-Pokal 1970/71 – bestritt er eine der beiden Partien gegen Vitória Guimarães.

Stationen
 1951–1956: US Montagnarde (als Jugendlicher)
 1956–1958: FC Lorient (im Amateurbereich)
 1958–1967: FC Nantes (ab 1961 in der Ligamannschaft, bis 1963 in D2)
 1967–1969: FC Metz
 1969–1971: AS Angoulême
 1971/72: Racing Paris-Joinville (in D2)

Tätigkeiten nach der Zeit als Profi
Gilbert Le Chenadec kehrte in die Bretagne und zu seinem ersten Verein zurück; bei der US Montagnarde war er sogar als 40-jähriger Spielertrainer noch aktiv am mehrfachen Aufstieg bis in die dritte Liga (darin erstmals 1979/80) beteiligt. Hauptberuflich arbeitete er als Repräsentant des Sportbekleidungsherstellers Le Coq Sportif. Inzwischen lebt Le Chenadec als Rentner in Sucé-sur-Erdre und trainierte noch bis mindestens 2004 die Ligamannschaft eines unterklassigen Amateurklubs aus Guenruet.

Palmarès
 Französischer Meister: 1965, 1966 (und Vizemeister 1967)
 Französischer Pokal: Finalist 1966

Literatur
 Georges Cadiou: Les grands noms du football breton. Alan Sutton, Saint-Cyr-sur-Loire 2006 ISBN 2-84910-424-8
 Denis Chaumier: Les Bleus. Tous les joueurs de l'équipe de France de 1904 à nos jours. Larousse, o. O. 2004, ISBN 2-03-505420-6
 Pierre Minier: 1943-2003 – Football Club de Nantes, le doyen de l'élite. Cahiers intempestifs, Saint-Étienne 2003, ISBN 2-911698-23-1

Weblinks
 Datenblatt auf der Seite des französischen Fußballverbands

Anmerkungen und Nachweise

Fußballnationalspieler (Frankreich)
Fußballspieler (FC Angoulême)
Fußballspieler (FC Lorient)
Fußballspieler (FC Metz)
Fußballspieler (FC Nantes)
Franzose
Fußballtrainer (Frankreich)
Geboren 1938
Mann

Gilbert Le Chenadec


Cerrahpaşa, İstanbul'un Fatih ilçesinin semtlerinden biridir. Adını Cerrah Mehmet Paşa'dan almaktadır. Semtin Türkiye çapında bilinirliğini en çok arttıran unsur Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'dir. İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisi, Fatih'teki mahalle sayısının 69'dan 24'e indirilmesini onaylayınca, Hobyar, Davutpaşa ve Kasap İlyas mahallelerinin birleştirilmesiyle de Cerrahpaşa Mahallesi kuruldu.

Kaynakça

Fatih'in mahalleleri

Cerrahpaşa


The coat of arms of Ivory Coast in its current form was adopted in 1964. The focal point of the emblem is the head of an elephant. The elephant is symbolically important to the nation, since it is the largest animal found in Ivory Coast as well as being the source of ivory for which the nation is named.  The rising sun is a traditional symbol of a new beginning.  Below the elephant head is a banner containing the name of the nation.

Official 1964 decree
The decree n° 64-237 of 26 June 1964, modifying the decree n° 60-78 of 8 February 1960 establishing the coat of arms of the Republic of Ivory Coast, defines in its second article the coat of arms as follows : "On an escutcheon Vert an elephant's head, the shield surmounted by an issuant eclipsed sun Or radiating of nine part Or. At dexter and sinister two trees Or and the Argent inscription « République de Côte d'Ivoire » on Or strip.".

Therefore, this decree states that the coat of arms of Côte d'Ivoire is composed of six elements:
 The elephant's head;
 The golden rising sun;
 The two golden palm trees;
 The green escutcheon (at the creation of the coat of arms of February 8, 1960, the escutcheon was Azure);
 The golden strip;
 The Argent "République de Côte d'Ivoire" inscription on the strip.

The Coat of arms of the Republic act :
 As a means of identification for the Republic and its institutions. For this purpose, it must be placed on all official documents in the middle top or in the upper right corner, as a stamp;
 As a means of education, a call for unity and solidarity against all adversity. Historically, the designers of the coat of arms were inspired by natural elements symbolizing the main political parties during the colonial period, the elephant representing the PDCI and the trees the former progressive party.

Evolutions from 1960 to today
The coat of arms of the Republic of Ivory Coast has evolved between 1960 and today. As defined by governmental decree, only the arms of 1964 should be used, except in the context of a non-official historical subject. The use of arms other than those of 1964, reaffirmed in 2011 and still in force, is considered incorrect.

Non-official deviations

References

National symbols of Ivory Coast
Ivory Coast
Ivorian coats of arms
Ivory Coast
Ivory Coast
Ivory Coast
Ivory Coast
1964 establishments in Ivory Coast

Coat of arms of Ivory Coast


Basananthe papillosa je biljka iz porodice Passifloraceae, roda Basananthe. Sinonim za ovu biljku je Tryphostemma papillosum A.Fern. & R.Fern.

Raste u Angoli.

Izvori

Vanjske poveznice
Basananthe na Germplasm Resources Information Network (GRIN) , SAD-ov odjel za poljodjelstvo, služba za poljodjelska istraživanja.

Basananthe

Basananthe papillosa


Duncan Alexander Goodhew,  (born 27 May 1957) is an English former competitive swimmer. After swimming competitively in America as a collegian at North Carolina State University, he was an Olympic swimmer for Great Britain and won Olympic gold and bronze medals at the 1980 Summer Olympics in Moscow. He also swam at the 1976 Summer Olympics.

Early life
Goodhew attended Windlesham House School and Millfield School (Walton House).

He was diagnosed with dyslexia at the age of 13.

At the age of 15, he fell out of a tree, which triggered permanent hair loss due to alopecia universalis.

Career
Goodhew came to prominence as an international swimmer in 1976, finishing 7th in the 100m breaststroke at the Montreal Olympics that summer. Four years later, in the 1980 Moscow Olympics, he won gold in the 100m breaststroke, in a time of 1:03.34, and a bronze in the 4x100m medley relay. He represented England and won three silver medals in the breaststroke events and medley relay, at the 1978 Commonwealth Games in Edmonton, Alberta, Canada. At the ASA National British Championships he won the 100 metres breaststroke title in 1976, 1978 and 1980 and the 200 metres breaststroke title in 1976, 1978 and 1980.

Goodhew was selected by the British Bobsleigh Association to represent Great Britain at the 1981 European Championships.

He is also an author and motivational speaker. In 1983 he was appointed an MBE by Queen Elizabeth II for services to sport. In 1987 he participated in Prince Edward's charity television special The Grand Knockout Tournament.

Goodhew's 100m breaststroke gold medal achievement was ranked 99th in the British network Channel 4's 100 Greatest Sporting Moments in 2002.

On 29 September 2001, Goodhew participated in an international relay off the coast of California from Santa Catalina Island to Santa Monica. Of the eight international relay teams participating, each team had one swimmer with MS. Goodhew swam on the same team as organizer and MS activist Taylor MH. Proceeds from fund-raising were all donated to the Myelin Project.

Goodhew has made a number of television appearances including featuring in several episodes of Dave Gorman's Important Astrology Experiment.

Personal life
Goodhew married Annie Patterson, an American graphic designer from North Carolina, in December 1984, and they have two children.

In 2000, Labour MP Robert Sheldon collapsed in the street and was revived by mouth-to-mouth resuscitation by Goodhew who happened to be passing.

See also
 List of Commonwealth Games medallists in swimming (men)
 List of Olympic medalists in swimming (men)

References

1957 births
Living people
English male swimmers
Male breaststroke swimmers
English expatriate sportspeople in the United States
People educated at Millfield
Swimmers at the 1976 Summer Olympics
Swimmers at the 1980 Summer Olympics
English Olympic medallists
Olympic swimmers for Great Britain
Olympic gold medallists for Great Britain
Olympic bronze medallists for Great Britain
People educated at Windlesham House School
Swimmers at the 1978 Commonwealth Games
Commonwealth Games silver medallists for England
Members of the Order of the British Empire
NC State Wolfpack men's swimmers
Olympic bronze medalists in swimming
World Aquatics Championships medalists in swimming
European Aquatics Championships medalists in swimming
Medalists at the 1980 Summer Olympics
Olympic gold medalists in swimming
Commonwealth Games medallists in swimming
Universiade medalists in swimming
Universiade silver medalists for Great Britain
Medalists at the 1977 Summer Universiade
People with alopecia universalis
Medallists at the 1978 Commonwealth Games
Sportspeople from Marylebone
Sportspeople with dyslexia

Duncan Goodhew


Eclipsa de Soare din 29 mai 1919 a fost totală.

S-a produs în urmă cu

Parcursul eclipsei

Cu o durată maximă de 6 minute și 51 de secunde, eclipsa a fost cea mai lungă eclipsă totală de Soare de la eclipsa de Soare din 27 mai 1416. O eclipsă totală mai lungă a fost cea din 8 iunie 1937.

Eclipsa totală din 29 mai 1919 a fost vizibilă de pe un coridor care a traversat centrul Braziliei, Atlanticul, Africa Centrală și Africa de Est.

Eclipsa a fost vizibilă parțial dintr-o bună parte a Americii de Sud și a Africii.

"Eclipsa Relativității Generale"

Eclipsa a fost fotografiată, în timpul unei experiențe deosebite, de către expediția organizată de Arthur Eddington în insula Principe.

Experiența viza măsurarea poziției stelelor situate în apropierea Soarelui cu scopul de a verifica dacă exista, cu adevărat, un efect de lentilă gravitațională, așa cum se prezisese de relativitatea generală a lui Albert Einstein. De atunci, acest fenomen astronomic este denumit "Eclipsa lui Einstein" sau "Eclipsa Relativității Generale".

Experiența, estimată ca doveditoare, în pofida unei mari incertitudini asupra măsurătorilor (doar Eddington măsurase o deviere, a unei valori care este cu mult diferită de aceea obținută prin calcul), este considerată drept un experimentum crucis al relativității generale. Experimente posterioare, efectuate într-un mod mai precis, au dat rezultate mai conforme cu teoria.

Vezi și
 Arthur Eddington
 Experimentum crucis
 Lista eclipselor de Soare din secolul al XX-lea

Note

Bibliografie

Legături externe

   Harta eclipsei generale și informații despre eclipsă Eclipse Predictions by Fred Espenak, NASA/GSFC
  Fotos of Solar Corona 29 mai 1919
  Wired.com: 29 mai 1919: A Major Eclipse, Relatively Speaking
  Famous Eclipse of 1919

1919 în astronomie
1919 în știință
Eclipse de Soare
Teste de relativitate generală

Eclipsa de Soare din 29 mai 1919


عَرَبِيتْسَا (عربٖى ڄا - arebica) هي كتابة اللغة الصربية واللغة البوسنوية باالأبجدية العربية، آخر كتاب طبع بعربٖى ڄا طبع في بلغراد في فروردین 1392 ه ش / جُمَادِي الْأَوَّلِ 1434 ه ق / إبريل 2013 م ومؤلِّفه آلدين عاصم مصطفيتش وعنوانه ئه‌پۉحه فۉنه‌تسقه مٖىسلٖى قۉد عَرَپا وٖ عَرَبٖىڄا (مَرَاحِلُ الْفِكْرِ الصَّوْتِيِّ عِنْدَ الْعَرَبِ وَعربٖى ڄا) وهذا الكتاب أوّل كتاب مطبوع بعربٖى ڄا بعد 72 عامًا من منع استخدام هذا الخطّ للّغة الصربية واللغة البوسنوية.

حروف

انظر أيضا
 بشناق
 نسخ الفرنسية بالعربية
 تعجيم (الأندلس)
 أبجدية كردية
 أبجدية فارسية

مراجع

مصادر
 Bourgeois, H. (1913) La transcription arabe du français. In: Revue du Monde Musulman (Paris) 23, 296-304,

وصلات خارجية
 Ilahije. OpenBook—Fondacija Kemal Bakaršić

اللغة البوسنوية
أبجديات مشتقة من العربية
أنظمة نسخ
لغة صربية
لغة كرواتية

كتابة عربية (البلقان)


Valerie Miles, nascida Sweet (1914–1999), foi uma artista e ilustradora galesa.

Biografia
Miles nasceu em Aberkenfig no sul do País de Gales e estudou na Cardiff School of Art entre 1932 e 1938. Miles obteve várias encomendas para ilustrar livros infantis e também pintou retratos de crianças e adultos, além de pinturas de animais, principalmente de cães. Ela era um membro activo e expositor da Pekinese Society of Wales. As suas pinturas de paisagem foram centradas em torno da sua casa em Gwaelod-y-Garth, perto de Cardiff. Miles foi membro da South Wales Art Society e participou em várias exposições colectivas, em exposições no Oriel Cardiff e em espectáculos do Arts Council of Wales.

Mortos em 1999
Nascidos em 1914
Artistas do País de Gales
Pintores do País de Gales
Mulheres do século XX
Ilustradores do Reino Unido
Naturais do País de Gales

Valerie Miles (artista)


An Microstegium lanceolatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Yi Li Keng, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Sylvia Mabel Phillips och Shou Liang Chen. An Microstegium lanceolatum in nahilalakip ha genus nga Microstegium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microstegium

Microstegium lanceolatum


An Dracula pusilla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Allen Rolfe, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Dracula pusilla in nahilalakip ha genus nga Dracula, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dracula

Dracula pusilla


Olaylar
 1865 - Amerikalı James H. Nason, süzme kahve makinasının patentini aldı.
 1898 - Marie Curie ve Pierre Curie, radyumu keşfettiklerini ilan ettiler. Curie'ler, 1903'te bu buluşlarıyla Nobel Fizik Ödülünü aldılar.
 1908 - Jack Johnson, Sidney Avustralya'da Tommy Burns'ü yenerek Dünyanın ilk siyah ağır siklet boks şampiyonu oldu.

 1923 - Kısmî genel af kanunu kabul edildi.
 1925 - Uluslararası saat ve takvimin kullanımı, TBMM'de kabul edildi.
 1925 - Türkiye, bir kanunla Gregoryen takvime geçti.
 1932 - Samsun-Sivas demiryolu hattı açıldı.
 1933 - FM radyo'nun patenti alındı.
 1934 - Menemen'de yapılan Kubilay anıtı törenle açıldı.
 1938 - Cumhuriyet Halk Partisi olağanüstü kurultayı toplandı. Kurultayda Mustafa Kemal Atatürk "Ebedi Şef", İsmet İnönü ise "Millî Şef" ilan edildi.
 1957 - Dokuz subayın, isyan muharrikliği (kışkırtıcılığı) yapmak ve fesat çıkarmaktan tutuklandıkları açıklandı. 26 Mayıs 1958'de başlayan yargılamalar sonucunda, Dokuz Subay Olayı sanıklarından Kurmay Binbaşı Samet Kuşçu, 2 yıl hapis ve ordudan tart cezasına çarptırıldı, öteki sanıklar beraat etti.
 1968 - İstanbul Üniversitesi'nde öğrenciler, Rektörlük Binasını işgal ettiler. Üniversite süresiz kapatıldı.
 1972 - Yazar Fakir Baykurt ve 7 arkadaşı, sekizer yıl onar ay hapse mahkûm oldu. Fakir Baykurt ve arkadaşları gizli örgüt kurmak iddiasıyla yargılanıyorlardı.
 1975 - Sovyetler Birliği, Dünyanın ilk süpersonik taşıma uçağı olan Tupolev Tu-144'ü hizmete soktu.
 1982 - Time dergisi yılın adamı listesi'ne ilk kez insan olmayan bir nesne girdi: Kişisel bilgisayar.
 1983 - Hisarbank, İstanbul Bankası ve Ortadoğu İktisat Bankası, Ziraat Bankası'na devredildi. Devredilen bankalarda çalışan 1329 kişi tazminatları ödenerek işten çıkarıldı.
 1986 - Dünyanın nüfusu 5 milyara ulaştı.
 1988 - Kültür ve Sanat Büyük Ödülü, sinema alanındaki çalışmaları ve katkıları nedeniyle sinema yönetmeni Lütfü Akad'a verildi.
 1991 - Sosyaldemokrat Halkçı Parti milletvekili Mahmut Alınak, "Geçenlerde iki kardeşimiz öldü, biri asker, biri PKK'lı" deyince Meclis'te olay çıktı. Alınak zorla kürsüden indirildi.
 1991 - Rusya bağımsızlığını ilan etti.
 1992 - Ankara-Haydarpaşa hattındaki ilk elektrikli tren hizmete girdi.
 1994 - 37 aydının Madımak Oteli'nde yakılmasıyla ilgili Sivas davası sonuçlandı. Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi, 22 sanığa verilen idam cezasını on beşer yıl ağır hapis cezasına çevirdi. Mahkeme, Aziz Nesin'in halkı tahrik ettiğini ve olayların çıkmasına yol açtığını öne sürdü.
 1995 - Uzun yıllar devam edecek olan Manisa davasına konu olan Manisalı gençler göz altına alındı.
 1996 - TBMM, Susurluk Komisyonu'na bilgi veren Millî İstihbarat Teşkilatı (Millî İstihbarat Teşkilatı) Kontr-terör Daire Başkanı Mehmet Eymür, Millî İstihbarat Teşkilatı'nın Abdullah Çatlı'yı 1980 sonrası yurt dışı operasyonlarda kullandığını açıkladı.
 2003 - İran'ın Kirman Eyaleti'nde 6.6 büyüklüğünde deprem oldu. Çoğunluğu Bam'da olmak üzere 20.000 kişi öldü.
 2004 - Hint Okyanusu tabanında meydana gelen 9,1 büyüklüğündeki depremin yarattığı tsunami, Güneydoğu Asya'da okyanusa kıyısı bulunan 13 ülkede 200.000 den fazla kişinin ölümüne veya kaybolmasına yol açtı. Yalnızca Endonezya'da 128.000 kişi öldü.
 2005 - TÜBİTAK'ın geliştirdiği Pardus GNU Linux'un ilk sürümü yayınlandı.
 2006 - Nijerya'nın Lagos kentinde bir petrol boru hattında meydana gelen patlamada 500'den fazla kişi öldü.
 2006 - Tayvan'ın güney ucundaki Hengchun'un 23 km açığında 7,2 şiddetinde deprem meydana geldi.

Doğumlar
 1756 - Bernard Germain de Lacépède, Fransız doğa tarihçisi (ö. 1825)
 1769 - Ernst Moritz Arndt, Alman şair ve siyasetçi (ö. 1830)
 1780 - Mary Somerville, İngiliz bilim insanı ve polimat (ö. 1872)
 1785 - Étienne Constantin de Gerlache, Hollanda Birleşik Krallığı'nda avukat ve politikacı (ö. 1871)
 1791 - Charles Babbage, İngiliz matematikçi (ö. 1871)
 1798 - Amariah Brigham, Amerikalı psikiyatrist (ö. 1849)
 1847 - Stephen Sauvestre, Fransız mimar (ö. 1919)
 1861 - Emil Wiechert, Alman jeofizikçi (ö. 1928)
 1864 - Yun Chi-ho, Koreli eğitimci, bağımsız aktivist ve siyasetçi (ö. 1945)
 1866 - John Devey, İngiliz eski futbolcu (ö. 1940)
 1873 - Norman Angell, İngiliz ekonomist ve Nobel Barış Ödülü sahibi (ö. 1967)
 1879 - Armen Tigranyan, Ermeni besteci ve orkestra şefi (ö. 1950)
 1880 - Elton Mayo, Avustralyalı psikolog, sosyolog ve organizasyon kuramcısı (ö. 1949)
 1883 - Maurice Utrillo, Fransız oyuncu (ö. 1955)
 1890 - Rainer von Fieandt, Finlandiya Başbakanı (ö. 1972)
 1890 - Konstandinos Yeorgakopulos, Yunan Başbakanı (ö. 1973)
 1891 - Henry Miller, Amerikalı yazar (ö. 1980)
 1894 - Falih Rıfkı Atay, Türk yazar ve gazeteci (ö. 1971)
 1893 - Mao Zedung, Çinli devrimci, siyasetçi ve Çin Komünist Partisi kurucusu (ö. 1976)
 1897 - Pyotr Gluhov, Sovyet yazar (ö. 1979)
 1903 - Stefan Ryniewicz, Polonyalı diplomat ve müsteşar (ö. 1988)
 1904 - Alejo Carpentier, Kübalı yazar (ö. 1980)
 1909 - Oldřich Nejedlý, Çek eski millî futbolcu (ö. 1990)
 1914 - Richard Widmark, Amerikalı oyuncu (ö. 2008)
 1918 - Ali Şen, Türk oyuncu (ö. 1989)
 1918 - George Yorgo Rallis, Yunan siyasetçi (ö. 2006)
 1919 - İlita Daurova, Sovyet pilot (ö. 1999)
 1921 - Steve Allen, Amerikalı televizyoncu, radyocu, müzisyen, besteci, aktör, komedyen ve yazar (ö. 2000)
 1922 - Norman Orentreich, Amerikalı cilt uzmanı (dermatolog) ve kozmetikçi (ö. 2019)
 1923 - Necdet Levent, Türk besteci (ö. 2017)
 1924 - János Aczél, Macar-Kanadalı matematikçi (ö. 2020)
 1924 - Baki Tamer, Türk karakter, tiyatro, dizi ve sinema oyuncusu (ö. 2004)
 1925 - Natalia Revuelta Clews, Kübalı sosyaelit (ö. 2015)
 1926 - Earle Brown, Amerikalı besteci (ö. 2002)
 1926 - Ali Cevan, İranlı fizikçi
 1927 - Heyecan Başaran, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu (ö. 2016)
 1929 - Kathleen Crowley, Amerikalı oyuncu (ö. 2017)
 1929 - Taarak Mehta, Hint oyun ve köşe yazarı, mizahçı (ö. 2017)
 1930 - Jean Ferrat, Fransız şarkıcı ve şarkı sözü yazarı (ö. 2010)
 1930 - Donald Moffat, İngiliz-Amerikalı oyuncu (ö. 2018)
 1930 - Krishna Bose, Hint kadın siyasetçi, eğitimci ve yazar (ö. 2020)
 1933 - Caroll Spinney, Amerikalı komedyen, oyuncu ve seslendirme sanatçısı (ö. 2019)
 1934 - Richard Swinburne, İngiliz felsefeci
 1934 - Mari Hulman George, Amerikalı hayırsever iş insanı (ö. 2018)
 1935 - Gnassingbé Eyadéma, Togo devlet başkanı (ö. 2005)
 1936 - Kayhan Yıldızoğlu, Türk sinema ve dizi oyuncusu
 1937 - John Horton Conway, İngiliz matematikçi (ö. 2020)
 1937 - Abdülbaki Hermassi, Tunuslu siyasetçi
 1938 - Bahram Beizai, İranlı oyun yazarı ve yönetmen
 1939 - Phil Spector, Amerikalı albüm yapımcısı ve şarkı yazarı
 1939 - Eduard Kukan, Slovak diplomat ve siyasetçi
 1940 - Edward C. Prescott, Amerikalı ekonomist ve Nobel Ekonomi Ödülü sahibi (ö. 2022)
 1940 - Teruki Miyamoto, Japon eski millî futbolcu (ö. 2000)
 1941 - Şener Şen, Türk oyuncu
 1941 - Daniel Schmid, İsviçreli yönetmen (ö. 2006)
 1942 - Rıza Naci, İranlı Azeri oyuncu
 1943 - Ekmeleddin İhsanoğlu, Türk bilim tarihi profesörü, akademisyen, diplomat, siyasetçi, yazar
 1943 - Carlo Benetton, İtalyan bilyoner iş insanı (ö. 2018)
 1944 - Galsan Çinag, Tıva asıllı Moğol yazar
 1944 - Ekber Kargercem, İranlı millî futbolcu
 1946 - Yusuke Omi, Japon eski millî futbolcu
 1946 - Joseph Sifakis, Fransız-Yunan bilgisayar bilimcisi
 1947 - Kunio Okawara, Japon mekanik tasarımcı
 1947 - George Konrote, Fijili siyasetçi
 1947 - Dominique Baratelli, Fransız eski kaleci
 1947 - Peter Sattmann, Alman oyuncu ve müzisyen
 1947 - Anne Gazeau-Secret, Fransız büyükelçi
 1948 - Ali Kırca, Türk haber sunucusu ve yazar
 1949 - José Ramos-Horta, Doğu Timor'un 2. Cumhurbaşkanı ve siyasetçi
 1950 - Raca Pervez Eşref, Pakistan'ın 17. Başbakanı
 1951 - John Scofield, Amerikalı caz gitaristi ve besteci
 1952 - Aleksandr Ankvab, Abhazya eski Cumhurbaşkanı
 1952 - Riki Sorsa, Fin şarkıcı (ö. 2016)
 1952 - Bob Flanagan, Amerikalı performans sanatçısı, komedyen, yazar, şair ve müzisyen (ö. 1996)
 1953 - Toomas Hendrik Ilves, Eston siyasetçi ve diplomat
 1953 - Leonel Fernández, Dominik Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı
 1953 - Necmettin Pamir, Türk beyin cerrahı
 1954 - Tony Rosato, Kanadalı oyuncu, komedyen ve seslendirme sanatçısı (ö. 2017)
 1955 - Zlatko Lagumdžija, Bosnalı siyasetçi
 1956 - David Sedaris, Amerikalı mizahçı, yazar ve komedyen
 1956 - Vezir Orucov, Azerbaycan Ulusal Kahramanı (ö. 1993)
 1956 - Beppe Severgnini, İtalyan yazar ve gazeteci
 1958 - Adrian Newey, İngiliz yarış mühendisi, aerodinamist, tasarımcı ve teknik yönetici
 1958 - Boris İsaçenko, Beyaz Rus eski okçu
 1959 - Chuck Mosley, Amerikalı şarkıcı (ö. 2017)
 1959 - Gültekin Tetik, Türk yönetmen, görüntü yönetmeni, yapımcı ve profesyonel fotografçı
 1960 - Cem Uzan, Türk siyasetçi ve iş insanı
 1960 - Aziz Buderbala, Faslı millî futbolcu
 1961 - John Lynch, Kuzey İrlandalı oyuncu
 1962 - James Kottak, Amerikalı davulcu
 1962 - Jean-Marc Ferreri, Fransız millî futbolcu
 1962 - Carina Jaarnek, İsveçli şarkıcı (ö. 2016)
 1963 - Lars Ulrich, Danimarka asıllı Amerikalı müzisyen ve Metallica'nın davulcusu
 1963 - Valeriu Chiveri, Moldovalı diplomat
 1965 - Mazinho Oliveira, Brezilyalı millî futbolcu
 1965 - Eldar Hasanov, Azerbaycan Ulusal Kahramanı (ö. 1994)
 1968 - Tricia Leigh Fisher, Amerikalı şarkıcı ve oyuncu
 1968 - Selim Özer, Türk eski millî futbolcu
 1969 - Thomas Linke, Alman millî futbolcu
 1971 - Jared Leto, Amerikalı oyuncu ve müzisyen
 1971 - Cécile Bois, Fransız oyuncu
 1974 - Julia Koschitz, Avusturyalı aktris
 1975 - Marcelo Ríos, Şilili tenisçi
 1975 - Ed Stafford, İngiliz kaşif, yazar ve asker
 1975 - Selma Geçer, Türk halk müziği ses sanatçısı
 1977 - Fatih Akyel, Türk futbolcu
 1977 - Ebru Saçar, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu, seslendirme sanatçısı, dansçı
 1978 - Kirsi Heikkinen, Finlandiyalı futbol hakemi
 1978 - Noom Diawara, Malili-Fransız oyuncu
 1978 - Efe Baltacıgil, Türk çellist
 1979 - Fabián Carini, Uruguaylı millî futbolcu
 1979 - Adem Dursun, Türk futbolcu
 1980 - Jo Jung-suk, Güney Koreli oyuncu
 1980 - Li Hongli, Çinli halterci
 1981 - Shu-Aib Walters, Güney Afrikalı futbolcu
 1982 - Shun Oguri, Japon erkek seslendirme sanatçısı ve oyuncu
 1982 - David Logan, Polonyalı millî basketbolcu
 1982 - Roxanne Pallett, İngiliz oyuncu ve şarkıcı
 1983 - Alexander Wang, Amerikalı moda tasarımcısı
 1983 - Hideo Okamoto, Japon eski futbolcu
 1983 - Jean-Emmanuel Effa Owona, Kamerunlu futbolcu
 1984 - Alex Schwazer, İtalyan yürüme sporcusu
 1984 - Ahmed Barusso, Ganalı futbolcu
 1985 - Kunimitsu Sekiguchi, Japon millî futbolcu
 1985 - Beth Behrs, Amerikalı aktris ve yazar
 1985 - Christoph Schechinger, Alman oyuncu
 1986 - İlya Tkaçenko, Rus buz patenci
 1986 - Kit Harington, İngiliz televizyon ve sinema oyuncusu
 1986 - Mükerrem Selen Soyder, Türk model ve 2007 Türkiye güzeli
 1986 - Hugo Lloris, Fransız kaleci
 1986 - Yuta Mikado, Japon futbolcu
 1986 - Selen Soyder, Türk model ve oyuncu
 1986 - Joe Alexander, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1986 - Darío Bottinelli, Arjantinli futbolcu
 1986 - Charles Templon, Fransız sinema, dizi ve tiyatro oyuncusu
 1987 - Emin Şermiti, Tunuslu futbolcu
 1987 - Wallace Reis, Brezilyalı futbolcu
 1988 - Shiho Ogawa, Japon millî futbolcu
 1988 - Etien Velikonja, Sloven millî futbolcu
 1989 - Yohan Blake, Jamaikalı kısa mesafe koşucusu
 1989 - Keita Tanaka, Japon futbolcu
 1989 - Koray Şanlı, Türk futbolcu
 1989 - Hélder Tavares, Yeşil Burunlu millî futbolcu
 1990 - Aaron Ramsey, İngiliz futbolcu
 1990 - Denis Çerışev, Rus millî futbolcu
 1990 - Andy Biersack, Amerikalı şarkıcı ve piyanist
 1990 - Takamitsu Tomiyama, Japon futbolcu
 1990 - Gakuji Ota, Japon futbolcu
 1990 - Jon Bellion, Amerikalı şarkıcı-şarkı yazarı, yapımcı ve rapçi
 1990 - Cory Jefferson, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1991 - Eden Sher, Amerikalı aktris
 1991 - Kristal Silva, Meksikalı model
 1992 - Arkadiusz Kułynycz, Polonyalı güreşçi
 1995 - Gazini Ganados, Filipinli manken
 1996 - Nicole Azzopardi, Maltalı şarkıcı ve söz yazarı

Ölümler

 268 - Dionysius, Roma Piskoposu (d. ?)
 1530 - Bâbür Şah, Bâbürlüler Devleti'nin kurucusu ve Sultanı (d. 1483)
 1584 - Yi I, Koreli Neo-Konfüçyüsçü filozof ve yazar (d. 1536)
 1698 - Wolfgang Julius von Hohenlohe, Alman mareşal (d. 1622)
 1771 - Claude Adrien Helvétius, Fransız filozof (d. 1715)
 1812 - Joel Barlow, Amerikalı şair, diplomat ve siyasetçi (d. 1754)
 1869 - Jean Louis Marie Poiseuille, Fransız fizyolog (d. 1799)
 1890 - Heinrich Schliemann, Alman arkeolog (d. 1822)
 1909 - Frederic Remington, Amerikalı ressam, illüstratör, heykeltıraş ve yazar (d. 1861)
 1916 - Willie Smith, İskoç golfçü (d. 1876)
 1919 - Stephen Sauvestre, Fransız mimar (d. 1847)
 1923 - Dietrich Eckart, Alman politikacı (d. 1868)
 1931 - Melvil Dewey, Amerikalı kütüphaneci (d. 1851)
 1933 - Anatoli Lunaçarski, Rus Marksist devrimci ve ilk Sovyet Eğitim Komiseri (d. 1875)
 1933 - Henry Watson Fowler, İngiliz öğretmen, sözlükbilimci ve yorumcu (d. 1858)
 1941 - Frances Hardcastle, Amerikalı matematikçi (d. 1866)
 1943 - Erich Bey, Nazi Almanyası'nın muhrip filosu komutanı (d. 1898)
 1945 - Roger Keyes, İngiliz askerî personel ve siyasetçi (d. 1872)
 1955 - Franz Immig, Alman futbolcu (d. 1918)
 1955 - Zihni Orhon, Türk asker ve siyasetçi (d. 1883)
 1965 - Şakir Uma, Türk siyasetçi (d. 1886)
 1966 - Herbert Otto Gille, Nazi Almanyası'nın generali (d. 1897)
 1972 - Harry S. Truman, ABD'nin 33. Başkanı (d. 1884)
 1973 - Harold B. Lee, İsa Mesih'in Son Zaman Azizler Kilisesi'nin 11. başkanı (d. 1899)
 1974 - Ferid el-Atraş, Mısırlı besteci, şarkıcı, ut çalgıcısı ve sinema oyuncusu (d. 1910)
 1974 - Ekrem Anıt, Türk siyasetçi (d. 1905)
 1975 - Stanisław Kot, Polonyalı tarihçi ve siyasetçi (d. 1885)
 1977 - Howard Hawks, Amerikalı sinema yönetmeni ve yazar (d. 1896)
 1979 - Helmut Hasse, Alman matematikçi (d. 1898)
 1980 - Richard Chase, Amerikalı seri katil (d. 1950)
 1981 - Suat Hayri Ürgüplü, Türk siyasetçi ve Türkiye'nin 11. Başbakanı (d. 1903)
 1981 - Henry Eyring, Amerikalı teorik kimyager (d. 1901)
 1992 - John G. Kemeny, Amerikalı matematikçi, bilgisayar bilimcisi ve eğitmen (d. 1926)
 1992 - Saadettin Yalım, Türk siyasetçi (d. 1908)
 1995 - Hüsamettin Böke, Türk millî futbolcu ve futbol hakemi (d. 1910)
 1997 - Cahit Arf, Türk matematikçi (d. 1910)
 1997 - Cornelius Castoriadis, Yunan filozof (d. 1922)
 1999 - Curtis Mayfield, Amerikalı soul, R&B ve funk şarkıcısı, besteci ve prodüktör (d. 1942)
 2000 - Jason Robards, Amerikalı oyuncu (d. 1922)
 2001 - Nigel Hawthorne, İngiliz aktör (d. 1929)
 2002 - Herb Ritts, Amerikalı moda fotoğrafçısı (d. 1952)
 2004 - Mehmet Ersoy, Türk siyasetçi (d. 1933)
 2005 - Vincent Schiavelli, Amerikalı oyuncu (d. 1948)
 2005 - Erich Topp, Alman U-bot komutanı (d. 1914)
 2006 - Gerald Ford, ABD'nin 38. Başkanı (d. 1913)
 2009 - Giuseppe Chiappella, İtalyan futbolcu (d. 1924)
 2009 - Norval White, Amerikalı mimar, tarihçi ve profesör (d. 1926)
 2010 - Salvador Jorge Blanco, Dominik Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı (d. 1926)
 2010 - Teena Marie, Amerikalı şarkıcı, şarkı sözü yazarı ve yapımcı (d. 1956)
 2011 - Şahin Özyüksel, Türk heykeltıraş ve akademisyen (d. 1943)
 2011 - Kennan Adeang, Naurulu siyasetçi (d. 1942)
 2012 - Garibaldo Nizzola, İtalyan güreşçi (d. 1927)
 2012 - Étienne Burin des Roziers, Fransız diplomat (d. 1913)
 2014 - Leo Tindemans, Belçika Başbakanı (d. 1922)
 2014 - Roberto Delmastro, Şilili poltikacı ve mühendis (d. 1945)
 2016 - Aşot Anastasyan, Ermeni Dünya şampiyonu satranç oyuncusu (d. 1964)
 2016 - Ricky Harris, Amerikalı oyuncu ve komedyen (d. 1962)
 2016 - Joachim Calmeyer, Norveçli aktör (d. 1931)
 2016 - George S. Irving, Amerikalı oyuncu ve seslendirme sanatçısı (d. 1922)
 2017 - Shahnon Ahmad, Malezyalı yazar, siyasetçi (d. 1933)
 2017 - Asa Lanova, İsviçreli kadın bale dansçısı ve yazar (d. 1933)
 2017 - Cemal Külahlı, Türk siyasetçi (d. 1930)
 2018 - Roy Glauber, Amerikalı kuramsal fizikçi (d. 1925)
 2018 - Nancy Roman, Amerikalı kadın astronom ve bilim insanı (d. 1925)
 2018 - Sono Osato, Amerikalı dansçı ve aktris (d. 1919)
 2018 - Penny Cook, Avustralyalı oyuncu ve yönetmen (d. 1957)
 2018 - Elisavet Zahariadu, Yunan araştırmacı (d. 1931)
 2019 - Jerry Herman, Amerikalı besteci, söz yazarı ve müzisyen (d. 1931)
 2019 - Galina Volçek, Sovyet-Rus oyuncu, tiyatro, film yönetmeni, siyasetçi ve eğitimci (d. 1933)
 2019 - Sleepy LaBeef, Amerikalı gospel-rock müziği şarkıcısı, söz yazarı, besteci, müzisyen ve oyuncu (d. 1935)
 2020 - Milka Babović, Hırvat kısa mesafe ve engelli koşucusu, gazeteci (d. 1928)
 2020 - Luke Harper, Amerikalı profesyonel güreşçi (d. 1979)
 2020 - Bronisława Kowalska, Polonyalı siyasetçi (d. 1955)
 2020 - Jonathan Huber, Amerikalı profesyonel güreşçi ve oyuncu (d. 1979)
 2020 - Tito Rojas, Porto Rikolu salsa, rock and roll şarkıcısı ve müzisyeni (d. 1955)
2021 - Desmond Tutu, Güney Afrikalı rahip ve Nobel Barış Ödülü sahibi (d. 1931)

Tatiller ve özel günler
 Kwanzaa: Afrika kökenli Amerikalıların bayramı.

1226
26

26 Aralık


دائرة تمالوس إحدى دوائر ولاية سكيكدة. مقرها تمالوس.

تبلغ مساحتها 368.09 كم² تعد الحد الفاصل بين منطقة الأمازيغ و العرب اصل التسمية هي تما+لوست و تعني المروج الخضراء بالامازيغية .تشتهر بزراعة الفرولة.

يقطنها 140000 نسمة (أي بكثافة سكانية تقدر بـ 380 نسمة /كم²).
وتضم كل من بلديات :
 تمالوس
 الكركرة
 بين الويدان

مصادر
 التقسيم الإداري لولاية ولاية سكيكدة

عدد السكان أكثر من 50 ألف نسمة 2009

تمالوس

دائرة تمالوس


Marijan Herak (Zagreb, 1956.), hrvatski geofizičar, član suradnik HAZU od 2016. godine.

Životopis
Rođen je 1956. u Zagrebu. Diplomirao je geofiziku 1981., a magistrirao je 1985. godine. Doktorsku disertaciju obranio je 1991. na Sveučilištu u Zagrebu. Usavršavao se u Njemačkoj, Italiji, SAD-u i Kini. Redoviti profesor u trajnom zvanju na Geofizičkom zavodu Prirodoslovno-matematičkog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu. U svojem znanstvenom radu bavi se brojnim aspektima seizmologije, pri čemu se posebno ističu studije seizmičnosti Hrvatske, istraživanje svojstava Zemljine unutrašnjosti te radovi u vezi s procjenom seizmičke opasnosti. Glavni je istraživač na hrvatskim seizmološkim znanstvenim projektima, a sudjelovao je kao voditelj hrvatskog dijela u petnaest međunarodnih projekata. Do 2023. godine objavio je 100 znanstvenih radova (65 u časopisima koji se navode u CC-u), 118 priopćenja i sažetaka sa znanstvenih skupova, 2 knjige (kourednik), 9 poglavlja u knjizi te mnoge stručne studije. Radovi su mu citirani više od 2760 puta prema Google Scholar, 1362 puta prema WoS-u, te 1646 puta prema SCOPUS-u. Bio je recenzent četrdesetak radova u poznatim svjetskim časopisima. Na svim razinama studija predaje seizmološke kolegije te spektralnu analizu. Dužnosti pročelnika odsjeka i prodekana Prirodoslovno-matematičkog fakulteta za međunarodnu suradnju obnašao je u po dva mandata, a bio je i predsjednik sveučilišnog Vijeća prirodoslovnog područja, te predsjednik Znanstvenog vijeća za daljinska istraživanja HAZU u dva mandata. Predstavnik je Hrvatske u Europskoj seizmološkoj komisiji.  Od 1993. do 2003. bio je glavni urednik znanstvenog časopisa Geofizika. M. Herak je 2006. godine izabran za člana suradnika Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti, a 2016. godine Sveučilište u Zagrebu dodijelilo mu je nagradu Andrija Mohorovičić za ostvarene znanstvene rezultate, promicanje znanstvene discipline i struke, te prijenos znanja i odgoj mladih stručnjaka u području prirodnih znanosti.

Izvori

Hrvatski fizičari
Geofizika
Životopisi, Zagreb

Marijan Herak


Ioan-Coriolan Balintoni () este un geolog român, membru corespondent al Academiei Române din 2017.

Note

Legături externe
 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – B

Nașteri în 1939
Geologi români
Membri corespondenți ai Academiei Române

Ioan-Coriolan Balintoni


القلب الصناعي هو جهاز يحل مكان القلب. والقلوب الصناعية عادة تستخدم كوسيلة مؤقتة لكسب الوقت أثناء زراعة القلب، أو كوسيلة دائمة لتحل مكان القلب في الحالات التي يستعصي زراعة القلب فيها، بالإضافة لعدة استخدامات أخرى.

تركيبته
تتكون القلوب الصناعية من مضختين لكل منهما صمام للإدخال وصمام للإخراج، وجهاز قدرة خارجي لتشغيل المضخات، وجهاز لتنظيم معدل الضخ. وتشتمل المواد التي تصنع منها القلوب الصناعية على البلاستيك والتيتانيوم والكربون.

تاريخ
يعد صنع القلب الصناعي أحد أهداف العلماء وقد طمحوا لصنع قلب صناعي كامل عام 2011.
اخترع القلب الصناعي علماء تحت قيادة فيليم كولف ، وهو طبيب هولندي المولد. وكان قد جرب الجهاز في أول الأمر على حيوان عام 1957م. وجربت هذه القلوب الصناعية بشكل واسع على الحيوانات وخاصة على العجول لتحديد المشكلات التي يمكن أن تنجم عنها.
وقد جرب أول قلب صناعي في الإنسان عام 1969م، حيث استخدم فريق من الجراحين برئاسة ونتون كولي الذي كان يعمل في معهد تكساس للقلب بالولايات المتحدة، الجهاز لتدعيم دوران الدم مؤقتًا في أحد المرضى حتى يتوافر قلب طبيعي لزراعته فيه. واستطاع القلب الصناعي أن يبقي المريض حيا لأكثر من 60 ساعة حتى تمت عملية زراعة القلب
.
وفي عام 1982م، استطاع فريق جراحي بقيادة وليم ديفرايز من جامعة يوتا أن يزرع قلبًا صناعياً، كأول قلب بديل دائم للقلب البشري. وكان الجهاز الذي استعمل، وهو جهاز جارفيك -7، قد صممه الطبيب الأمريكي روبرت جارفيك، وكان يعمل بالقدرة الهوائية. وعاش الرجل الذي وضع له هذا القلب 112 يومًا، وكان اسمه بارني كلارك. ومنذ ذلك الحين تسلّم عدد من المرضى جهاز جارفيك-7 بمثابة قلوب مؤقتة أو مستديمة.

مشكلاته
وقد أصيب بعض المرضى بسكتات نتجت عن جلطات الدم التي تتكون في المضخات، ثم تنفصل بعد ذلك وتسد شرايين الدماغ. هذه المشكلة بالإضافة إلى الحاجة إلى وحدة قدرة خارجية كبيرة وبعض أنابيب الهواء التي تمر داخل الجلد جعلت بعض الأطباء يتساءلون عن جدوى القلب الذي يدار بقدرة هوائية للاستعمال الدائم.
وفي خلال الثمانينيات من القرن العشرين أجرى العلماء تجارب بالقلوب الصناعية الكهربائية. وتدار بعض هذه الأجهزة ببطاريات يمكن أن تلبس، أو بتيار ذي جهد منخفض، دون أن يحتاج إلى فتحة في الجلد.

أول عملية زراعة قلب صناعي
تمت أول عملية زرع قلب اصطناعي في مستشفى جورج بومبيدو الأوروبي في العاصمة الفرنسية باريس في 18 ديسمبر 2013.

أنواعه

القلب الاصطناعي Abiocor
عبارة عن مضخة مزودة ببطينين يتم استبدالهم بالبطينين الطبيعيين للقلب بعد إصابته بالفشل القلبي، تمت زراعته لأول مرة في 21 -6 -2001 في مستشفى لويفيل في كنتاكي

وظيفته
يشمل كل أعمال القلب ويتوقع بأن يزيد من مدة الحياة على الأقل ضعفين لمريض القلب، القلب الصناعي (الـ AbioCor) يستخدم كبديل مؤقت للمريض ريثما يحصل على قلب طبيعي من متبرع وهي فترة من الممكن أن تطول لعدة أشهر

مبدأ عمله
يعتمد على مضخة تضخ سائل هيدروليكي ضمن الحجرات ليدفع الدم بشكل متناوب

أجزاؤه
1- المضخة الهيدروليكية:
تتكون المضخة من حجرة بجدارين غشائيين يحويان سائل هيدروليكي ومضخة متوضعة في المنتصف ويثبت على طرفي الحجرة حجرتي البطينين إن الفكرة الأساسية لعملها تقوم على أساس نقل مائع من نقطة لأخرى ضمن حجرة بجدارين غشائيتين يضغطان على حجرتي القلب الصناعي بشكل ترددي متناوب

2- صمامات العبور: الصمامات تفتح وتغلق لتسمح للدم بالعبور من جانب لآخر داخل القلب الاصطناعي

3- بطارية خارجية: تزويد مضخة القلب الداخلية بالطاقة بشكل مستمر حيث ترسل الطاقة من البطارية الخارجية إلى المضخة عن طريق ملفي الطاقة الخارجي والداخلي.

4- نظام نقل طاقة لاسلكي: هذا النظام مكون من ملفين داخلي وخارجي، ينتقل الفيض المغناطيسي من الملف الخارجي إلى الداخلي فيتحرض فيه تيار ينتقل إلى البطارية الداخلية وإلى وحدة التحكم الداخلية

5- بطارية داخلية: هي بطارية قابلة للشحن تزرع داخل بطن المريض تأخذ طاقتها من الملف الداخلي الخاص بنظام نقل الطاقة اللاسلكي، وتقدم هذه الطاقة إلى نظام التحكم والمضخة الهيدروليكية

6- نظام التحكم الداخلي والخارجي: يراقب ويتحكم بسرعة ضخ القلب، وللتعامل مع المتحكم الخارجي بكل إنذاراته.

خطوات الجراحة

1. يقوم الجراح بزراعة ملف تحويل الطاقة في البطين.
2. يفتح عظمة الصدر ويُوصل المريض إلى جهاز القلب والرئة.
3. ينزع الجراح البطينين الأيمن والأيسر من القلب الطبيعي ويترك الأذينين الأيمن والأيسر، الشريان الأبهر والشريانالرئوي. هذا الجزء من العملية يستغرق من ساعتين إلى ثلاث.
4. يتم تخييط الوصلات الأذينية Atrial Cuffs إلى الأذينة اليمنى واليسرى للقلب الطبيعي.
5. يوضع نموذج بلاستيكي في الصدر لتحديد الموضع المناسب والملائم للقلب في المريض.
6. تُقص أنسجة الـ" Graft" لطول مناسب وتُخاط إلى الشريان الرئوي والشريان الأبهري.
7. يُوضع القلب الصناعي في الصدر. يستخدم الجراحون "الموصلات السريعة" وهي كالملاقط الصغيرة، وتستخدم لإيصال القلب إلى الشرايين
8. تُزال كل الأجهزة
9. يُفصل المريض عن جهاز القلب والرئة
10. يتأكد فريق الجراحة أن القلب يعمل بشكل ملائم.

خطوات الجراحة
إن زراعة قلب" AbioCor" هي من أكثر العمليات حساسية. فالجراح لا يقوم فقط بشق صدر المريض وإخراج بطيني القلب الطبيعي بل أيضا يزرع جسم غريب في صدر المريض. يجب أن يتم وصل وفصل المريض إلى جهاز القلب والرئة. تتطلب الجراحة مئات القطب لتأمين توصيل القلب الصناعي بشكل مناسب إلى البطينين. باسخام أنسجة اصطناعية تدعى "Grafts" يُوصل ما تبقى من القلب الطبيعي للمريض إلى القلب الصناعي.
العملية الجراحية في 2 تموز والتي كانت الأولى من نوعها في العالم تضمّنت اثنان من أفضل الجرّاحين، 14 ممرضة، اختصاصي تروية قلبية، وهو المسؤول عن جهازالقلب والرئة، أطباء التخدير وطاقم مساعدين.
فيما يلي خطوات الإجراء الطبي وفقاً للجراح روبرت دولينغ من جامعة لويزفيل:
1. يقوم الجراح بزراعة ملف تحويل الطاقة في البطين.
2. يفتح عظمة الصدر ويُوصل المريض إلى جهاز القلب والرئة.
3. ينزع الجراح البطينين الأيمن والأيسر من القلب الطبيعي ويترك الأذينين الأيمن والأيسر، الشريان الأبهر والشريان الرئوي. هذا الجزء من العملية يستغرق من ساعتين إلى ثلاث.
4. يتم تخييط الوصلات الأذينية Atrial Cuffs إلى الأذينة اليمنى واليسرى للقلب الطبيعي.
5. يوضع نموذج بلاستيكي في الصدر لتحديد الموضع المناسب والملائم للقلب في المريض.
6. تُقص أنسجة الـ" Graft" لطول مناسب وتُخاط إلى الشريان الرئوي والشريان الأبهري.
7. يُوضع القلب الصناعي في الصدر. يستخدم الجراحون "الموصلات السريعة" وهي كالملاقط الصغيرة، وتستخدم لإيصال القلب إلى الشرايين
8. تُزال كل الأجهزة
9. يُفصل المريض عن جهاز القلب والرئة
10. يتأكد فريق الجراحة أن القلب يعمل بشكل ملائم

القلب الاصطناعي Jarvik-7)CardioWest)
تم زرع هذا القلب عام 1982 كاول نموذج قبل التطوير بعد التطوير تم استخدامه بشكل واسع في بريطانيا حيث يتميز القلب الجديد بحجم أكبر وبوزن يعادل 6 أضعاف الوزن الطبيعي للقلب ومتصل بشكل مستمر مع مضخة هواء خارجية لتضخ الهواء لداخل الحجرات الخاصة ضمن القلب

أجزاء القلب
1- المضخات:
وصلت المضخات بمكان اتصال القلب مع الأذينات بواسطة طوق اصطناعي. وتحتوي كل مضخة على حجرتين واحدة للهواء والأخرى للدم يفصل بينهما غشاء أملس مرن مصنوع من البولي ريثان.

2- الصمامات:
تحتوي أنابيب التدفق الداخلة والخارجة على صمامات ذات القرص المائل.

3- المضخة الرئيسية:
يتم تعبئة المضخات بمساعدة الضغط السالب حيث تتصل أنابيب الهواء من خلال الصدر إلى حجرة خارجية، ومن خلال دخول وخروج الهواء إلى حجرة الهواء في المضخات يتم دفع الدم من حجرة الدم في المضخات.

4- أنظمة المراقبة:
تتم مراقبة معدل الضخ وضغط التشغيل وفترة الانقباض من خلال حجرة خارجية. لقلب جارفيك-7 حجم نبضة مساو إلى 70 ميلي لتر وحجم خرج قلبي من 6 إلى 8 لتر/دقيقة (القيمة العظمى 15 لتر/ دقيقة).

كاربنتير / كارمات
في 27 أكتوبر 2008، أستاذ فرنسي ورائد جراحة زرع قلب المتخصصة آلان إف كاربنتير أعلن أن زرع قلب اصطناعي بالكامل ستكون جاهزة لتجربة سريرية بحلول عام 2011 وزرع بديل في عام 2013. تم تطويره وسيتم تصنيعها من قبل، الشركة الطبية الحيوية CARMAT SA،  وشركة رأس المال الاستثمارية تروفيل كابيتل. النموذج يستخدم أجهزة الاستشعار الالكترونية مدمجة ومصنوعة من الأنسجة الحيوانية المعالجة كيميائيا، وسماها «الحيوية»، أو «شبه الجلد» من البناء الحيوي أو التخليق الحيوى، من المواد الصغيرة التي يسهل اختراقها.

وفقا للنشرة الصحفية التي أطلقتها كارمات بتاريخ 20 ديسمبر 2013، فقد تم إجراء أول زرع لقلب اصطناعي للمريض البالغ من العمر 75 في 18 ديسمبر 2013 من قبل فريق مستشفى جورج بومبيدو الأوروبي في باريس (فرنسا). توفي المريض بعد 75 يوما من إجراء العملية.

في تصميم كارمات، يتم تقسيم كل دائرتين من غشاء اللتان تحملان السوائل الهيدروليكية على جانب واحد.توجد مضخة آلية تحرك السوائل هيدروليكيا وتدفع السوائل يسبب الغشاء وتؤدى التحرك؛ يتدفق الدم من خلال الجانب الآخر من كل غشاء. يرصد الجانب من الغشاء التي تواجه الدم من الأنسجة التي تم الحصول عليها من الكيس الذي يحيط بالقلب، لجعل الجهاز أكثر حيوية يستخدم جهاز كارمات أيضا صمامات مصنوعة من أنسجة قلوب البقر ولها أجهزة استشعار للكشف عن زيادة الضغط داخل الجهاز. يتم إرسال هذه المعلومات إلى نظام الرقابة الداخلية الذي يمكنه ضبط معدل التدفق في استجابة للطلب المتزايد، مثل عندما يكون المريض يمارس التمرينات. هذا يميزها عن التصاميم السابقة التي تحافظ على معدل تدفق ثابت.

والمقصود من الجهاز كامرات عكس التصاميم السابقة تستخدم في حالات قصور القلب، بدلا من أن تستخدم كجهاز جسر في حين أن المريض ينتظر عملية زرع. الجهاز يزن 900 غرام أي ما يقرب من ثلاثة أضعاف وزن القلب النموذجي ويستهدف في المقام الأول الرجال البدناء. كما يتطلب من المريض أن يحمل بطارية إضافية ليثيوم أيون. عمرها الإفتراضى للقلب الاصطناعي هو حوالي 5 سنوات (230 مليون نبضة).

انظر أيضًا
 ويليام غلين

المصادر والمراجع

وصلات خارجية
 قلب صناعي كامل بحلول عام 2011 عن الغارديان

الطب في 1937
اختراعات أمريكية
اختراعات روسية
أعضاء صناعية
طب القلب
غرسات (طب)
اختراعات القرن 20

قلب صناعي


جغرافيا
تقع بلدية سوق الخميس في ولاية البويرة وتبعد عن مقر الولاية 40كلم وعن العاصمة الجزائرية 120كلم.

التقسيم الإداري
تأسست كبلدية إثر التقسيم الإداري لسنة 1985 وكدائرة سنة 1990، وتضم بلدية المقراني.

قرى البلدية
و من أهم مداشر سوق الخميس هي
 الغرابة
 عين عامر
 وادي الخميس
 أولاد قلمام
 أولاد يعيش
 أولاد لاحق
 اولا علي بن يحيى
 الجريدات (هجرت من سكانها)
 الصفيحات (هجرت من سكانها)
 المخاطرية(هجرت من سكانها)
ّّهناك أيضا بعض القرى الصغيرة الأخرى كـ:الشريحات والونانسه والعواودة(هذه الأخيرة بها عدد من السكان)

مصادر
موقع بلدية سوق الخميس:يحدها من الجنوب والشرق عين بسام وجزء من الجباحية وكذلك المقراني ومن الغرب بلدية مغراوة ولاية المدي
هي بلدية رعوية فلاحية خاصة في شطريها الغربي والجنوبي، حيث تتوفر على أراض زراعيه قلما توجد في أنحاء أخرى، صالحة لأنواع الزراعات المختلفة من حبوب وبقول وخضر وفواكه، وما يميز الشطرين الشمالي والشرقي فلاحيا هو الجودة العالية لأشجار الزيتون التي اشتهر إنتاجها حتى خارج الوطن

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية البويرة
 دوائر ولاية البويرة

وصلات خارجية
 الموقع الإلكتروني

المصادر

بلدات ومدن رومانية في الجزائر
سوق الخميس

سوق الخميس (ولاية البويرة)


Saraycık, Çorum ilinin Kargı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1521 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Osmanlı Devleti Çankırı Sancağı tahrir defterinde 1521 yılında toplam nüfusu 12 hane iken 1579 yılında ise 27 hane ve Osmanlı Devleti'nin tımar köylerinden birisi olup 1579 yılı geliri 2000 akçe olduğu bilgileri yer almaktadır. Daha önceleri Kargı'ya bağlıyken; 28 Mart 1932'de Sinop'un Boyabat ilçesine, 28 Temmuz 1936'da yeniden Kargı ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 111 km, Kargı ilçe merkezine 36 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kargı belde ve köyleri

Saraycık, Kargı


Witkowo (, slowinzisch Vjītkɵvɵ) ist ein Dorf in der Woiwodschaft Pommern in Polen. Es gehört zur Gmina Smołdzino (Gemeinde Schmolsin)  im Powiat Słupski (Stolper Kreis).

Geographische Lage
Das Dorf liegt in Hinterpommern, etwa 25 Kilometer nordöstlich der Stadt Słupsk (Stolp) und fünf Kilometer südsüdöstlich des Kirchdorfs Smołdzino (Schmolsin).

Geschichte
Witkowo (früher auch Witkow) wurde im Jahr 1282 unter dem Ortsnamen Wicesowo in einer Urkunde erwähnt, mit der der pommerellische Herzog Mestwin II. die Donation seines Vaters Swantopolk II. für die Stanislaus-Kirche in Garde erneuerte. In preußischer Zeit gehörte Vietkow zu den sogenannten königlichen Dörfern, die dem Amt Schmolsin unterstanden.
Um das Jahr 1784 gab es in Vietkow sieben Bauern, einen Schulzen, drei Kossäten, fünf Büdner und insgesamt 15 Haushaltungen. Die Bauern und Kossäten waren als Lehensnehmer gegenüber dem Amt Schmolsin dienstpflichtig und hatten unter anderem Spanndienste zu leisten. Im Jahr 1832 wurden die bis dahin gemeinschaftlich genutzten landwirtschaftlichen Flächen der Gemeinde unter den Landwirten aufgeteilt. 1912 wurden die Chaussee von Alt Gutzmerow nach Schmolsin gebaut und die Eisenbahn-Strecke nach Dominke.

Im Jahr 1925 standen in Vietkow 74 Wohngebäude. Im Jahr 1939 lebten in Vietkow 281 Einwohner in 75 Haushaltungen, und die Gemeinde hatte insgesamt 46 landwirtschaftliche Betriebe.

Vor 1945 gehörte Vietkow zum Amtsbezirk Schmolsin im Landkreis Stolp, Regierungsbezirk Köslin, der Provinz Pommern. Die Gemeindefläche war 484 Hektar groß. In der Gemeinde Vietkow gab es insgesamt sechs Wohnorte:
 Erlental
 Karlshof
 Lupinenberg
 Oberdorf
 Unterdorf
 Vietkow

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs besetzte am 9. März 1945 die Rote Armee das Dorf. Danach kamen Polen und übernahmen die Gehöfte. Vietkow wurde in Witkowo umbenannt. Die  Dorfbewohner wurden in der Folgezeit vertrieben.

Später wurden in der Bundesrepublik Deutschland 137 und in der DDR 57 aus Vietkow stammende Dorfbewohner ermittelt.

Das Dorf gehört heute zum Powiat Słupski der Woiwodschaft Pommern (bis 1998 Woiwodschaft Słupsk). Hier leben heute etwa vierzig Einwohner.

Kirche
Die vor 1945 in Vietkow anwesenden Dorfbewohner waren evangelisch. Vietkow gehörte zum Kirchspiel Schmolsin und damit zum Kirchenkreis Stolp-Altstadt.

Schule
Bis 1830 hatten die Dörfer Zietzen, Virchenzin und Vietkow eine gemeinsame Schule, die sich zwischen diesen Ortschaften auf dem 'ritterfreien' Vorwerk Rambow befand. Wegen der zu langen Schulwege bekam danach jedes der drei Dörfer seine eigenen Schule. Nachdem das Schulgebäude in Vietkow 1881 abgebrannt war, wurde 200 Meter weiter nordwestlich des alten Schulhauses ein neues Schulgebäude errichtet. Im Jahr 1932 unterrichtete in der damals einstufigen Schule ein einzelner Lehrer 48 Schulkinder.

Söhne und Töchter des Ortes
 Ingrid Seddig (1926–2008), deutsche Bildhauerin

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 995–997 (Ortsbeschreibung Vietkow, PDF)

Weblinks
 Die Gemeinde Vietkow im ehemaligen Kreis Stolp (Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft, 2011)

Fußnoten

Ersterwähnung 1282
Ort der Woiwodschaft Pommern
Ort in Pommern
Gmina Smołdzino

Witkowo (Smołdzino)


Mikael Kaj Forssell (født 15. marts 1981 i Steinfurt, Vesttyskland) er en finsk tidligere fodboldspiller (angriber).

Forssell havde en ti år lang karriere i engelsk fodbold, hvor han repræsenterede Chelsea, Crystal Palace, Birmingham City og Leeds United. Især tiden hos Birmingham var succesfuld, og i marts 2004 blev Forssell som den første finne nogensinde tildelt titlen som ''månedens spiller'' i Premier League. Han spillede også i Tyskland hos Hannover 96, VfL Bochum og Borussia Mönchengladbach, inden han stoppede sin karriere i hjemlandet i 2017.

For det finske landshold spillede Forssell hele 87 kampe og scorede 29 mål. Han debuterede for holdet 9. juni 1999 i en EM-kvalifikationskamp mod Moldova, og spillede sin sidste landskamp 7. juni 2013 i en VM-kvalifikationskamp på hjemmebane mod Hviderusland.

Titler
Finsk mesterskab
 1997 og 2013 med HJK Helsinki

Finsk pokal
 1998 med HJK Helsinki

Finsk Liga Cup
 1998 med HJK Helsinki

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Finland
Fodboldspillere fra Birmingham City F.C.
Fodboldspillere fra Chelsea F.C.
Fodboldspillere fra HJK Helsinki
Fodboldspillere fra Leeds United F.C.
Fodboldspillere fra Crystal Palace F.C.
Fodboldspillere fra VfL Bochum
Fodboldspillere fra Borussia Mönchengladbach
Fodboldspillere fra Hannover 96

Mikael Forssell


6613 Williamcarl este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6613 Williamcarl este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Catalina Station de Carl W. Hergenrother. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,16 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 25,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

6613 Williamcarl


Les voitures « brochet » de la Deutsche Reichsbahn sont des voitures pour trains rapides  des types 1921 à 1926, souvent surnommés « brochets » . Elles constituent la première série série de voitures métalliques pour trains rapides mises en service par la Deutsche Reichsbahn (chemins de fer allemands) à partir de 1921. Leur surnom provient de la disposition particulière de leurs flancs avec une section en oblique aux extrémités.

La Mitropa a également fait construire des voitures-lits directement dérivées de celles de la DRG et la Deutsche Reichpost a construit quelques voitures postales à faces biseautées.

Histoire

Après avoir dû commander dans l'urgence une série de voitures copiées ou inspirées sur les modèles des anciennes compagnies  les Deutsche Reichseisenbahnen mettent au point une série de voitures entièrement métalliques  en vue de les utiliser sur les trains rapides (directs) ou internationaux dans tout le réseau et de compléter ou remplacer un parc de voitures fatiguées dont une série de types en bois. Il s'agit de voitures à bogies avec une intercirculation.

La forme caractéristique de ces voitures à voyageurs est le résultat de recherches aérodynamiques : leurs faces lisses en biseau offraient moins de prise au vent en circulant sur des courbes que les voitures classiques, aux portes disposées en retrait, parallèles à l'axe de la voie avec des marchepieds saillants.

Les voitures produites en 1926 et après sont une génération à part qui préfigure les voitures type 1928 à 1934. Elles introduisent un châssis plus long, un toit aux extrémités rectangulaire débordant par dessus les portières et, sur certains exemplaires, les bogies Görlitz à grand empattement.

À partir de 1928, la DRG produira des voitures plus classiques, aux extrémités à angle droit avec des portes d'accès en retrait.

Versions

Voitures à places assises
La première livraison a lieu en 1921 et ne comporte que des voitures de troisième classe (C4ü-21 et 21a) mises au point l'année précédente. Elles sont aménagées avec neuf compartiments de huit places et un demi de quatre places avec une toilette à chaque extrémité. Les C4ü-21, -21a, 22, 22a et 23 dont la construction s'échelonne jusqu'en 1925 portent l'effectif total de ces voitures de  classe à 91 exemplaires.

En 1922, une petite série de 15 voitures avec huit compartiments de 6 places de  classe (B4ü-22) est créée en vue de circuler sur les trains express spéciaux de la Hamburg-Amerika-Linie reliant Berlin au port de Cuxhaven près de Hambourg où embarquent les paquebots vers le continent américain. Les six A4ü-23 (sept compartiments de première) apparues l'année suivante sont prévues pour les mêmes trains.

Sur le reste du réseau, il était de coutume jusque dans les années 1950 d'utiliser des voitures mixtes / voire combinant les trois classes afin de ne pas proposer trop de places de  par rapport à la demande. Les brochets de première génération auront la répartition suivante : un demi compartiment de  (3 places), deux de 6 places, deux compartiments de première classe (plus grands, au centre) et trois autres entiers de . Après sept prototypes livrés en 1923 (AB4ü-23b), 93 autres sont fournies de 1924 à 1925. Le ratio entre les voitures des classes supérieures et celles de  classe s'explique par la composition des trains directs à l'époque comportant relativement peu de places de  classe.

Les voitures livrées à partir 1926 appartiennent à une génération nouvelle au châssis plus long. Les fenêtres sont plus carrées et une partie de la série reçoit des bogies  à grand empattement. La forme des toitures a également changé : elle ne suit plus les murs diagonales aux extrémités mais continue en surplomb. L'aménagement intérieur est plus moderne (mais toujours avec des banquettes de bois en  et les portes d'intercirculation sont coulissantes au lieu de celles à battants pivotant vers l'intérieur (et verrouillées en position ouverte lorsque deux voitures sont couplées).

Les séries suivantes ont été commandées :
 vingt A4ü-26 pour des trains "paquebots", livrées en 1926-27 ; le nombre de places assises passera par la suite de 42 à 28 et une partie troquera ses bogies Pennsylvania contre des  en 1932 ;
 vingt AB4ü-26 et dix AB4ü-26a avec huit compartiments (les deux de  au centre) livrées en 1927-28 ; les AB4ü-26 avaient des bogies Pennsylvania et l'une des AB4ü-26a (numéro ) expérimentait des bogies développés par M.A.N. ;
 92 C4ü-26 et huit C4ü-26a à bogies Görlitz ; les deux séries avaient huit compartiments de  ; elles ont été livrées de 1927 à 1928.

Ce sont les dernières « brochets » commandés par les chemins de fer allemands. Les voitures des types 1928 à 1934 reprendront quasi à l'identique l'intérieur et les longs-pans de la caisse mais s'en distingueront par la prolongation des parois au-delà de chaque toilette avec un rétrécissement classique (quasiment à angle droit) pour installer les portières parallèlement à la voie.

Voitures-lits
En 1920, la Mitropa ne possède que des voitures d'avant-guerre partiellement en bois reposant souvent sur six essieux. Sa première commande consiste en une série de dix voitures-lits de troisième classe  offrant 12 (demi-) compartiments de trois lits chacun. Le lit du milieu se repliait en position de jour et le lit inférieur était une banquette en bois sur laquelle reposait un matelas paillasse. Aux exemplaires livrés en 1921 s'ajoutent douze supplémentaires en 1923-1924. Elles seront les seules voitures-lits de  classe en Allemagne jusqu'à la transformation en 1926 de voitures-lits anciennes des classes supérieures soit en voitures de 30 lits de  classe, soit en voitures "universelles" avant la lettre que le personnel aménageait en fonction des besoins. Le confort spartiate des WLC4ü les reléguera à une utilisation occasionnelle dans des trains d'agence jusqu'à la déclaration de guerre où elles sont reclassées comme "voitures-couchettes". Celles encore réparables se trouvant dans les zones à l'ouest du rideau de fer seront rénovées comme voitures-lits de  (puis ) et utilisées par la  (DSG) sur des trains de nuit jusqu'en 1961-1964 avant de finir leur vie comme voitures de cantonnement sur des trains de chantiers.

Les WL4ü-23 et -23a sont des voitures mixtes  et  (10 places de première ou 20 de seconde) avec des compartiments dont la cloison oblique pouvait laisser une ouverture pour créer une chambre double. À leurs débuts, les dix WL4ü-23 servaient sur des trains domestiques (Berlin - Frankfort et Berlin - Cologne) tandis que les vingt WL4ü-23 étaient surtout employées sur des trains internationaux vers la Scandinavie.

La WL4ü-24 est un prototype à couloir central avec des cabines individuelles de part et d'autre comme les  inventées par la suite outre-Atlantique. Elle innove également de par sa longueur de . Son aménagement intérieur ne satisfaisant pas, elle est transformée avec des chambres ordinaires.

Les vingt-deux WL4ü-26 sont les dernières voitures-lits à employer la forme « brochet ». Comme les voitures de jour apparues en 1926, elles sont plus longues, portant le nombre maximal de voyageurs à 22, et préfigurent fortement la nouvelle génération de voitures apparue en 1928. Celles que l'Allemagne de l'Ouest pourra récupérer ont été transformées vers 1950 en voitures universelles à 30 lits maximum et ne disparaîtront pas avant 1973/74, soit en même temps que les voitures-lits construites durant les années 1930.

Fourgons et voitures-postales

Du temps des Chemins de fer prussiens (KPEV), une série 330 de fourgons à parois diagonales aux extrémités avait été construits pour le transport des bagages : les ,  et  (la production de cette dernière série, entièrement métallique, se poursuit jusqu'en 1922).

En 1923, la DRG se fait livrer une petite série de 10 fourgons pour trains rapides calqués sur les voitures-brochets du type 1923. Ils sont aménagés avec deux grandes portes coulissantes pour les marchandises et un compartiment de service avec vigie à une extrémité (il est au centre pour les brochets KPEV). La caisse est plus courte que les voitures à voyageurs et les bogies sont d'un type prussien. Il faudra attendre la série 1928 pour que la DRG commande en masse de nouveaux fourgons plus modernes.

Pour le transport de courrier à grande vitesse, la Deutsche Reichpost commande entre 1914 et les années 1920 la série des  (volume de ) : voitures à intercirculation dotés de bogies Pennsylvania. En 1926 et 1927, elle commande deux séries supplémentaires de  à châssis long proches des voitures à voyageurs contemporaines. Les Post4ü a/20 série 1927 sont chaussées de Görlitz II.

Voitures similaires en Europe
La construction aérodynamique à pans coupés n'est pas exclusive aux chemins de fer allemands. Plusieurs réseaux européens ont construit des voitures s'en inspirant.

Allemagne (boîtes à tonnerre)
Entre 1923 et 1928, la DRG fait construire des fourgons à bagages à deux essieux associés aux voitures métalliques pour trains locaux et omnibus surnommées « boîte à tonnerre » . Alors que les voitures à voyageurs ont des extrémités à angle droit, souvent à plates-formes ouvertes, ces fourgons (287 Pwi-23 et 77 Pwi-27) ont l'extrémité du côté de la vigie en biseau avec une arête horizontale à la base du toit en tous points identiques aux extrémités des fourgons « brochets » grandes lignes du type 1923. Les fourgons d'avant-guerre à trois essieux, sans intercirculation, avaient déjà une paroi anguleuse, moins prononcée, sous la vigie.

Pologne

Les Chemins de fer polonais (PKP) avaient hérité de matériel en bois des anciennes administrations autrichienne, russe et prussienne et entreprirent de construire des voitures métalliques pour trains express à la fin des années 1920.

Leurs voitures, produites en grandes quantités, partagent la forme fuselée des « brochets » allemandes mais il s'agit d'un type différent, au châssis légèrement plus long.

L'occupant allemand accaparera la plus grande majorité lors de l'invasion de la Pologne puis de la campagne contre l'Union soviétique et celles se trouvant en Allemagne de l'Ouest et en France en 1945 n'ont pas été restituées. La Deutsche Bundesbahn en utilisera aux années 1970 et les PKP utiliseront les leurs (aux côtés de matériel allemand confisqué) jusqu'à la fin des années 80.

Plusieurs sont préservées en Allemagne et en Pologne.

Danemark
Les Danske Statsbaner (DSB) ont possédé plusieurs séries de voitures pour trains rapides s'inspirant du matériel allemand. En 1927, 1928 et 1930, ils prennent livraison de 55 voitures de  et sept voitures mixtes  et . Ce qui les rend uniques est leur construction en bois avec des parois extérieures en lambris apparents et non peints. Depuis les années 1910, les Chemins de fer Danois utilisaient cette formule sur une série de matériels neufs au lieu du bois recouvert d'une couche de tôle ; elles sortent d'usine alors que les autres réseaux ont abandonné la construction à structure en bois dès le milieu des années 1920.

Les secondes, classées dans la série BP, deviennent des AR (18 places de  et 40 de seconde) avec la disparition de la  en 1939. Celles de  (72 places) font partie de la série CM qui regroupe aussi d'autres voitures à bogies à couloir latéraux. Toutes sont radiées à la fin des années 1960, l'une d'entre-elles est préservée.

Hongrie
Les chemins de fer Hongrois (MÁV) ont fait construire durant l'entre-deux-guerres, des voitures métalliques à voyageurs reprenant la même structure en biseau. Une voiture mixte / construite par Ganz en 1927 et une de  à couloir central de 1926 sont préservées et utilisées lors de parcours spéciaux.

Suède
En 1926, la compagnie privée OKB (Ostkustbanan) exploitant la ligne de Côte-Est a fait construire deux séries de voitures brochets métalliques en Allemagne par la Gothaer Waggonfabrik A.G. : neuf voitures mixtes  et  (numérotées BCo 51-59) et huit de troisième classe (Co 81-88) auxquelles se rajoutent deux voitures-restaurants assemblées en Suède, une première en cette matière. L'intérieur en troisième classe était à couloir central (avec deux paires de compartiments aux extrémités sur les Co). Après la nationalisation de l'OKB et la suppression de la , les SJ réaménagent les BCo (devenues ABo) avec un salon de première classe remplaçant les banquettes en bois mais la partie deuxième classe déplacée dans les anciens compartiments ; les dernières finissent leur carrière commerciale en 1987. Trois BCo et une restaurant sont préservées, elles ont un temps roulé en livrée historique pour les Amis de l'Ostkustbanan ; la 51 a depuis été restaurée à nouveau en livrée SJ d'après-guerre par le musée national des chemins de fer.

Tramways

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Deutsche Reichsbahn
 Voitures pour trains rapides de la Deutsche Reichsbahn
 Voitures pour trains rapides de la Deutsche Reichsbahn (types 1928 à 1934)

Liens externes

Voiture de chemin de fer
Matériel roulant de la DRG
Matériel roulant de la DB
Matériel roulant de la DR

Voitures « brochet » de la Deutsche Reichsbahn


An Maxillaria gracilipes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Maxillaria gracilipes in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria gracilipes


Prvenstvo Šibenskog nogometnog podsaveza za 1966./67. je bila liga 4. stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.  Sudjelovalo je 8 klubova, a prvak je bio "Rudar" iz Siverića.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Poveznice
 Dalmatinska nogometna zona 1966./67.

Izvori
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 6909, god. XXIII, izdanje od 18. svibnja 1967., str. 6, preuzeto 12. srpnja 2018.

1966-67
1966-67 Šibenik
Šibenik

Prvenstvo Šibenskog nogometnog podsaveza 1966./67.


Yeşil bir renktir. Şu anlamlara da gelebilir:

 Alperen Yeşil
 Cemal Yeşil
 Sinan Yeşil
 Yeşil, Mahmut Yıldırım'ın kod adı

Yeşil (anlam ayrımı)


Humberto Esquivel Medina (Ticul, Yucatán; 1893 - Mérida, Yucatán; 1984) fue un político, abogado y poeta mexicano, miembro del Partido Revolucionario Institucional. Fue gobernador interino de Yucatán a fines de 1951 y principios de 1952, cubriendo la vacante que se gestó a partir de la dimisión del gobernador José González Beytia.

Biografía

Vida pública
Ocupó diversos cargos en el sistema judicial mexicano. Fue agente del ministerio público en la Ciudad de México y en Tabasco. Fue juez penal en el D.F., en Campeche y en Quintana Roo. Diputado federal por Yucatán en la XLI Legislatura del Congreso de la Unión de México. Desempeñaba este cargo cuando fue nombrado por el Congreso de Yucatán para ejercer la gubernatura del estado, al solicitar licencia el gobernador José González Beytia en las postrimerías de su mandato.

Gobernador de Yucatán
Ejerció el cargo muy brevemente, a partir de septiembre de 1951, hasta enero de 1952. Se distinguió por ser un hombre de leyes aunque se le criticó su alejamiento del estado ya que vivió gran parte de su vida fuera de Yucatán.

Obra
 Copa de Amor, 1913.
 Fuente de Gracia, 1960.

Reconocimientos
 Juegos Florales de 1917, de Yucatán, por su poesía Canto a la Primavera.

Véase también
 Gobernantes de Yucatán
 Historia de Yucatán
 Alemanismo

Referencias

Nacidos en Ticul
Gobernadores de Yucatán del siglo XX
Diputados de la XLI Legislatura de México
Miembros del Partido Revolucionario Institucional
Escritores de Yucatán
Fallecidos en Mérida (México)

Humberto Esquivel