L'inganno felice (título original en italiano; en español, El engaño afortunado) es una farsa en un acto con música de Gioachino Rossini y libreto en italiano de Giuseppe Maria Foppa. Se estrenó en el Teatro San Moisè de Venecia el 8 de enero de 1812.

Es la tercera ópera de Rossini (después de La cambiale di matrimonio y L'equivoco stravagante) y fue su primer gran éxito. De hecho, al éxito inmediato en Venecia le siguieron representaciones en muchos teatros italianos y en el extranjero y además se llegó a imprimir la partitura, cosa muy poco habitual en aquella época.

Los años que Rossini pasó entre Milán y Venecia, fueron de lo más prolíficos. Así, en este mismo año 1812 estrenó seis óperas. Para explicar esta imparable producción, hay que tener en cuenta que Rossini, durante casi toda su carrera como compositor, aprovechaba muy a menudo fragmentos e ideas de obras anteriores para las óperas nuevas.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo una representación en el período 2005-2010.

Enlaces externos

 Notas, discografía y libreto (italiano / español) en Kareol

Óperas de Gioacchino Rossini
Óperas en italiano
Óperas de 1812
Óperas estrenadas en Venecia

El engaño afortunado


Genel bakış

II. Dünya Savaşı sırasında, tankların yetenekleri çok artırıldı ve geliştirildi. Nazi Almanyası'nın ilk tankları zırh ve ateş gücü alanlarında rakiplerinin birçok tankına nazaran teknolojik olarak daha düşük seviyedeydi. Savaşın erken dönemlerinde Alman tanklarının tüm rakiplerine taktiksel kullanımları nedeniyle üstünlük sağlamaktaydılar. Alman doktrini mobilize piyade birlikleri ile hava desteğinden oluşan birleşik kuvvetlerin kullanılmasına ve Fransa Seferi operasyonu sırasındaki başarılı uygulaması nedeniyle de Blitzkrieg (yıldırım harekâtı) taktiğine önem vermekteydi. Bu doktrin Alman tanklarının telsiz ile donatılmasını gerektiriyordu, bu sayede benzersiz bir sevk ve idare üstünlüğüne sahip olmuşlardı. Buna karşın Fransız hafif tankları telsiz bulundurmuyordu çünkü savaş doktrinleri ağır ve önceden planlanmış hareketlere uymayı içeriyordu. 1940 yılı çarpışmalarında Fransız tankları genel olarak zırh ve ateş gücünde Alman tanklarına göre çok üstün olsalar da, zayıf sevk ve idareleri taktik anlamda bu avantajların sonucu etkilemesine engel olmuştur.

I. Dünya Savaşı'nda olduğu gibi etkin tank boyutunun ne olması gerektiği konusunda denemeler yapılmıştır. Ağır tanklar arasında ABD'nin 86 tonluk T28 Süper Ağır Tankı ve Nazi Almanyası'nın 188 tonluk Maus tank denemeleri sayılabilir. Bu iki tank da savaş alanında hizmet vermemiştir. Savaş ilerledikçe ağır tanklara doğru bir eğilim ortaya çıktı. 1939 yılında, tankların çoğunun zırhı 30 mm veya daha azdı ve 37–47 mm'den daha büyük silah ile donatılmamışlardı. Orta sınıf tanklar aynı yıl 20 ton civarındaydılar. Hâlbuki 1945'te tipik bir orta sınıf tankının ağırlığı 30-40 tonu buluyordu, zırh kalınlıkları 100 mm'nin üzerinde, silahları da 75–85 mm aralığındaydı. Savaşın başlarında tüm ordularda ağırlıklı olarak bulunan hafif sınıf tanklardan, çok özel görevler dışında tamamen vazgeçilmişti.

Her zaman düşünülen ama önceleri her tankta bulunmayan taretler artık tankların vazgeçilmez bir parçası olarak kabul görüyordu. Tank toplarının diğer zırhlı hedeflere karşı kullanılması gerekliliği karşısında, tank topunun olabildiğince büyük ve güçlü olması ve ateş sahasının tamamını kullanabilmesi yaşamsal gerekliliklerden birisi sayılıyordu. Ayrıca tank topunun taretin üzerine takılması, tankın belli bir koruma perdesinin ardından da atış yapabilmesine olanak veriyordu. Gövdeye takılan silahlar aracın hemen hemen tamamının düşman ateşi altında kalmasını gerektiriyordu. Sovyet T-35, Amerikan M3 Lee, Fransız Char B ve İngiliz A-9 Cruiser gibi çok taretli ve çok toplu tanklar, II. Dünya Savaşı ilerledikçe kullanılmaktan vazgeçilen birer tasarım oldular. Tank personeli birkaç değişik topu aynı anda idare etmekte zorluklar yaşıyordu ve çift amaçlı yeni silahların kullanılması da çoklu silah kullanılması gerekliliğini ortadan kaldırıyordu. Tankların çoğunluğunda hâlâ gövdeye takılı bir makineli tüfek ile tarete takılı bir ya da daha çok makineli tüfek piyadeye karşı savunma amacıyla bulunduruluyor.

Tankların sevk ve idaresini büyük oranda artıran telsizler de bu savaş sırasında tanklarda bulundurulmaya başlandı. 1943 yılından itibaren iki yönlü telsizler artık her tankta mevcuttu.

Tanklar, mayın temizleme ve istihkâm görevleri gibi çok çeşitli askerî görevler için uyarlanmıştır. Özel olarak tasarlanmış tanklar da kullanılmıştır: Alev silahı kullanan tanklar, etkisiz hale gelen tankları çeken kurtarıcı tanklar, fazladan telsizleriyle komuta tankları gibi. Bu tank çeşitlerinin bazıları artık tank diye adlandırılmamakta ama zırhlı muharebe araçları olarak yaşamaktadırlar. Tüm başlıca güçler aynı zamanda tank avcıları ve saldırı topları da ürettiler. Saldırı topları genellikle taretsiz ve büyük kalibreli toplar taşıyan zırhlı araçlardı. Taretli araçlar, taretsiz araçlara nazaran daha pahalıya üretiliyorlardı. II. Dünya Savaşı'nda görülen bir eğilim de eski hafif tank araçlarının gövdeleri üzerine batarya tarzında daha büyük silahlar yerleştirerek tank avcıları ya da saldırı topları yapmak olmuştu. Örneğin Sovyet T-34 tanklarının taretine 85 mm'lik top takılabilirken, kapalı batarya şeklinde aynı gövdeye daha etkili 100 mm'lik top takılarak SU-100 olarak kullanılabiliyordu. Aynı şekilde modası geçmiş Panzer II hafif tankı değiştirilerek üstü açık kapalı batarya şeklinde 75 mm'lik güçlü PAK-40 topu takıldı ve Marder II olarak kullanıldı.

Nazi Almanyası
III. Reich'ın Panzer kuvvetleri savaşın başlarında çok etkileyici idi. Savaş planları iki ana tankı gerektiriyordu: orta sınıf tank olan Panzer III ve piyade tankı olan Panzer IV. Sonuç olarak, Polonya ve Fransa'nın işgalleri asıl olarak daha az gelişmiş olan Panzer I ve Panzer II hafif tanklarıyla birlikte, Çekoslovakya'dan gelen bazı hafif tanklar kullanılarak yapılmıştır. Savaş ilerledikçe daha ağır tankların üretimi de artırılmıştır.
Ana orta sınıf tank olması düşünülen Panzer III tankının topu geliştirilerek yüksek hızlı 50 mm'lik top takılmıştı. Bu bile yeterlilik sınırlarını zorluyordu. Dolayısıyla başta destek tankı olarak düşünülen Panzer IV de facto ana orta sınıfı tankı oldu ve uzun namlulu yüksek hızlı 75 mm'lik top ile donatıldı. Tiger II tankı 2500 m'den Amerikan yapımı M4 Sherman, 1800 m'den yine Amerikan yapımı M26 Pershing ve 1200m den Sovyet yapımı IS-2 tanklarını yok edebiliyordu. Almanlar bu tankı propaganda için yoğun biçimde kullanmışlardır.

Bu tankın en büyük sorunu mekanik arızalardı. Tanka cephede acil ihtiyaç olduğundan yeterince denenmemiş ve sorunları giderilmemiştir. Özellikle transmisyon sorunları bazı tankların savaşmadan mürettebatı tarafından terk edilmesine neden oluyordu. Ayrıca çok ağır olmasından dolayı bazen tankı hareket ettirmek için tam gaz verilmesi gerekiyordu. Savaşın sonununa doğru Almanya'daki ham madde sıkıntısı nedeniyle zırhının çelik kalitesi düşüktü bu da darbe dayanıklılığını azaltıyordu (Ruslar tarafından testlerde, art arda darbe alan zırhta çatlaklar oluşmuştur) Tüm bunlara rağmen Tiger II, II. dünya savaşının en güçlü tanklarındandı. O kadar güçlüydü ki tecrübeli bir mürettebat ile 10 adet Amerikan yapımı M4A1 Shermanı yok edildiği kayıt edilmiştir. Almanların muhabere alanındaki  deneyimleri  Tiger ve Tiger II Königstiger gibi daha da ağır tank tasarımlarını yapmaya yönlendirdi.

Birleşik Krallık
Birleşik Krallık 1915'ten beri tank gelişiminde dünya standartlarını koyan ülke olmasına rağmen savaş yaklaştıkça bu liderlik konumunu kaybetmiştir. Birleşik Krallık Ordusu, bir dizi zayıf tank tasarımı ve başarısız bir doktrinle aksak bir şekilde savaşa girdi. İngiliz tank kullanımı daha çok klasik süvari görevleri ve piyade desteğiyle kısıtlı kalmış, Alman ve Sovyet taktiklerini oluşturan birleşik kuvvetler taktikleri kullanılmamıştır. Bunların sonucu zayıf silahlarla donatılan ve mekanik açıdan güvenilmez şu tanklar olmuştur: A-9, A-10 ve Crusader kruvazör tankları, Matilda I ve Matilda II piyade tankları ve sadece keşif görevlerinde kullanılan ölüm tuzağı olan bir seri hafif tank. Az da olsa başarılı sayılabilecek İngiliz tank tasarımlarıysa şunlardı: Valentine, Churchill, Cromwell ve Comet. Valentine tankı kalın zırhlı ve güvenilir bir piyade destek tankıydı ve çölde başarıyla kullanıldı. Churchill tankının kalın zırhı ve iyi arazi sürüş yeteneği vardı. Cromwell tankı hemen hemen Amerikan Sherman ya da Alman Pzkw-IV tankının eşdeğeriydi ancak 1944'ten itibaren az sayıda kullanılmaya başlanmıştır. Comet ise savaşın son aylarında kullanılmaya başlanan mükemmel bir tank tasarımıydı.

1942'nin ortalarından başlayarak İngiliz tank birliklerinin çoğu Amerikan yapımı M3 Stuart hafif tankı, M3 Lee tankı ve M4 Sherman tankıyla donatılmıştı.

Savaşın hemen öncesinde ve sonrasında İngilizler çok sayıda prototip tank ve özel görevlerde çalışacak modifiye tanklar ortaya çıkarmışlardır. Örneğin Churchill AVRE tankı, üzerine takılı olan 290 mm'lik direkt atış havan topuyla binaların yıkılması ve engellerin temizlenmesi için kullanılıyordu.

Sovyetler Birliği
Sovyetler Birliği savaşa girdiğinde ve savaş bittiğinde dünyadaki tüm ülkelerin toplamından daha fazla tanka sahipti. Bu tankların çoğunun modasının geçmiş olduğu kanısı yaygın bir yanlış anlamadır. Aslında 1941'de hizmet altındaki Sovyet tanklarının çoğu T-26 idi ve 45 mm'lik toplarla donatılmış olan bu tanklar normal çarpışma menzillerinde çoğu Alman tankının zırhını delebiliyordu. Çoğunun telsizi vardı ve geliştirmeye açık olmasa da mekanik tasarımı sağlamdı. Christie süspansiyon sistemi ile donatılmış olan BT Serisi Tanklar da aynı 45 mm'lik toplarla donatılmışlardı ve dünya üstündeki en hareketli tanklardı. Her iki tank tipinin de 76,2 mm'lik howitzer topuyla donatılmış yakın destek versiyonları da bulunuyordu. Yine de, BT serisi tasarım kullanım süresinin sonuna yaklaşıyordu. Kızıl Ordu'da ayrıca amfibi T-37 ve Fransız AMR tankları üzerine tasarlanmış T-38 gibi binlerce hafif keşif tankı da vardı. Bu tankların kısıtlı çarpışma değerleri olsa da hareketlilikleri çok yüksekti. 7,62 mm'lik makineli tüfeklerle donatılmışlardı ve zırhları kâğıt inceliğindeydi. Kızıl Ordu'da ayrıca, çoğu yönden Alman Pzkw-IV tankına eşdeğer sayılan 400 kadar T-28 orta sınıf tankı vardı. Hâlbuki bu tasarım da 1931 yılından kalmaydı ve emeklilik çağına girmişti. Ne ilginçtir ki 1930'ların sonunda Sovyetler Birliği'nin sahip olduğu tankların çoğunluğu yabancı tasarımları temel almış olsa da daha sonraları hizmete aldıkları tanklar savaşın en çok örnek alınan tankları haline gelmişlerdi. Sovyet tank gücünün 1941'de karşı karşıya kaldığı problemler, araçlarının teknik üstünlüğünden çok bakım koşullarının zayıflığı, hazır bekleme durumunun kötülüğü ve Büyük Tasfiye nedeniyle zayıf kalan komuta zinciriydi. Kızıl Ordu 1940'ta gelişmiş bir doktrin kabul etmişti ama uygulamaya koymaktan acizdi.

Savaşın eşiğinde Kızıl Ordu birbiriyle çok yakından ilgili iki projeye başlamıştı. Mekanize kuvvetlerini organize etmek ve İspanya İç Savaşı ile Kış Savaşı'ndan çıkarılan derslerle modern tasarımlara başlamak. Bu tasarımların bazıları dünyanın geri kalanındaki tasarımların çok ötesine geçecekti.

Birçok mükemmel tasarım 1940-41 yıllarında üretime giriyordu. Bunların en önemlisi T-34 tankı olacaktı. Asıl olarak BT Serisi Tankların devamı olarak tasarlanan T-34'ler, kalın zırhı, çift kullanımlı ağır topu ile II. Dünya Savaşı'nın ilk yarısının en iyi orta sınıf tankı olmuştur. T-34 sonunda hemen hemen diğer tüm Sovyet tanklarının yerine geçmiştir. Ana tasarım o kadar iyiydi ki, 1945'e kadar daha ağır silahlarla, yeni taretlerle ve diğer değişikliklerle savaş alanında etkisini sürdürdü. Diğer dikkate değer bir tasarım da KV Serisi tanklardı. Bu tanklar T-34 ile aynı 76,2 mm'lik topu ve aynı V-2 dizel motoru taşıyorlardı. Ama KV'lerin torsion''-bar süspansiyonu ve T-34'ten daha kalın zırhları vardı. KV'ler yavaştı ve hatları yarma amacıyla kullanılıyordu. KV-2 yakın destek tipi 152 mm'lik howitzer topu ile donatılmıştı. Üretimin bittiği ve çoğunun kullanılmaz hale geldiği 1943'e kadar KV Serisi tanklar Sovyet Ordusu'nun ana ağır tank sınıfıydı. 1944'lerin başında KV'lerin yerine geçen IS-2 122 mm'lik topla donatılmıştı, daha kalın zırhı ve daha iyi hareketliliği vardı. 1941'in yeni piyade destek tankı olan T-50'lerin 45 mm'lik topları vardı ama ''torsion''-bar süspansiyon sistemi ve mükemmel zırhları vardı. Yeni motorun üretiminde karşılaşılan problemler nedeniyle 70 tane üretildikten sonra durduruldu. T-26'nın yerine geçmesi düşünülüyordu. Son olarak hafif keşif görevleri amfibi T-40 ile amfibi olmayan ve daha ucuz olan T-60 tankları tarafından yerine getiriliyordu.

Barbarossa Harekatı (Nazi Almanyası'nın SSCB'yi işgali) sırasında Sovyet tanklarının çoğunluğunu T-26 ve BT Serisi tanklar oluşturuyordu. 900 güvenilmez ilk üretim T-34 ile birlikte birkaç T-40 tankı da ortaya çıkmıştı. 500 kadar da KV-1 ve KV-2 tankı bulunuyordu. İlk üretilen T-34'lerin çoğunluğu kolayca yakalandılar ya da yok edildiler. Bu erken yenilgilerin ana sebepleri koordinasyon eksikliği, iyi yetiştirilmemiş ve kötü lojistik desteğe sahip tank personeli ile genel olarak Kızıl Ordu'nun hazırlıksız olmasıdır. T-34'lerin başka bir zorluğu da yalnızca dört kişilik bir tank personeli olması nedeniyle tank komutanının aynı zamanda nişancıya da yardım etmesiydi. Fransız tank komutanlarında olduğu gibi topu doldurma görevleri olmasa da tankın ana silahı ile atış yapılırken komutanın savaş alanındaki olayları genel olarak iyi takip etmesini engellediği için Alman zırhlılarına taktik bir avantaj sağlamıştır.

1941'de yüksek sayıda T-60 kullanıma alındı ve 1942'de benzer T-70'ler de bunlara eklendi. Her iki hafif tankta da ''torsion''-bar süspansiyon sistemi, hafif zırh ve küçük kamyon motorları bulunuyordu. Savaş alanındaki yeterlilikleri düşük olsa da basit yapıları nedeniyle üretimde kaldılar. T-60'ta yalnızca 20 mm'lik ve T-70'te de 45 mm'lik top bulunuyordu. Her ikisinde de yalnızca bir adamlık taret olduğundan etkin olacak şekilde personel bulundurulamıyordu. T-70, daha sonraları savaşta çok daha önemli olan SU-76 tanklarına temel teşkil etmiştir.

T-34'ler o tarihe kadar üretilmiş olan tüm Alman tanklarının modasının geçmesine neden olmuştur. Hatta, en iyi zamanlarında T-34'ler öyle başarılıydı ki her görevde yetkin görüldüğünden IS-2'ler hariç tüm tankların üretimi durdurulmuş ve tüm kaynaklar bu tankların üretimine ayrılmıştır. T-34'ler Almanları Panther ve Tiger gibi yeni ve daha ağır tank tasarımlarına dönmeye zorlamış, bu da Sovyet, Amerikan ve İngiliz tank kuvvetlerinin daha da güçlendirilmesini gerektirmiştir. Belki savaşın gidişatına önemli etkisi bulunan bu daha karmaşık ve pahalı tank üretme kararı Almanların zaten kritik olan tank üretme yeteneklerini zorlayarak, daha az tank üretimine sebep olmuş ve Almanların savaştaki inisiyatifi Müttefik Kuvvetler'e kaptırmasına neden olmuştur.

Savaşın ortalarına doğru KV Serisi tankların eksiklikleri ortaya çıkmaya başladı. Daha iyi olan Alman tanksavar silahlarına karşı dayanaksız olan bu tankların yavaşlıkları ve mekanik güvenilmezlikleri de en büyük engelleriydi. T-34'lerle aynı silahı daha yavaş ve daha pahalı bir gövdede taşıdığı için üretim kısıtlandı ve 1943'te hemen hemen durduruldu.

Savaşın ilerleyen dönemlerindeki hafif tank gereksinimi Amerikan M3 hafif tanklarıyla İngiliz ve Kanada Valentin tanklarıyla giderilmiştir. T-34'ün kendisi için keşif yapması gereken hafif tanklarla hemen hemen aynı hızlara sahip olması, hatta daha hızlı olması nedeniyle Rus hafif tank üretiminde de giderek azaltmaya gidilmiştir.

Daha iyileşen Alman tanklarına karşılık verebilmek için Sovyetler 1943-44 kışında 85 mm'lik top ile donatılan ve savaş sonuna kadar sahip olduğu hız ve hareket üstünlüğünü koruyan T-34-85'lerin üretimine başladılar. Bu tankların özelliği de sonunda üç kişilik tarete sahip olmasıydı. Bu şekilde artık tank komutanı savaş alanını tümüyle izleyebiliyor ve taktik görevlerini yerine getirebiliyordu. Sovyetlerin bir başka karşılığı da 122 mm'lik topla donatılmış IS-2 ağır tankıydı. IS-2'ler ağırlıkları aynı kalmasına rağmen KV'lerden daha üstün bir zırh taşıyordu. Bunu başarmak için tankın arkasındaki zırh azaltılmış ve daha çok isabet alma ihtimali olan ön kısımdaki zırh kalınlığı artırılmıştır. Güçlü silahı ve eğik kalın zırhıyla savaşın en güçlü tankı olduğu tartışılmaktadır.

1945'in ortalarında üretilemeye başlanan IS-3'lerin daha aerodinamik bir görüntüsü ve geniş kâse şeklinde konik taretleri vardı. IS-2'lerden daha kalın zırhı olsa da daha hafifti ve 50 tonun altında kalıyordu. IS-3'lerin zırh tasarımı savaş sonrası tank tasarımlarını büyük oranda etkilemiştir. Ondan etkilenen tanklar şunlardır: Sovyet T-55 ve T-62 tankları, Amerikan M48 Patton tankı ve Batı Alman Leopard tankı.

Sovyet tank üretimi Amerika hariç tüm ülkeleri geride bırakmıştır. Bunu, birkaç tasarım üzerinde katı bir standartlaşma sağlayarak, genellikle küçük değişiklikler yaparak ve tasarım değişikliğine ancak önemli bir gelişme sağlayacakları zaman izin vererek başarmışlardır.

 Amerika Birleşik Devletleri
Amerika Birleşik Devletleri II. Dünya Savaşı boyunca diğer ülkelerden daha fazla tank üretmiştir. Amerikan üretimi tanklar sadece ABD Ordusu'nu değil aynı zamanda Fransa (1942'den sonra), Birleşik Krallık ve diğer Müttefik Kuvvetler ordularını da beslemekteydi. SSCB'ye benzer şekilde ABD de birkaç iyi tasarım seçip bunları standartlaştırmıştır. Amerikan tank tasarım ve üretim deneyimlerinin eksikliği göz önüne alındığında bu tasarımların dikkate değer olduğu söylenebilir.

ABD'nin savaşa girmesinden önce Amerikan Ordusu'nda yalnızca birkaç tank bulunuyordu. En önemlileri hafif tank olan M-2 serisi idi. Bu tanklar mekanik olarak çok güvenilirdi ve yüksek hareket kabiliyetine sahipti. Radyal uçak motorlarının kullanılması nedeniyle yüksek bir silüetleri vardı. Yalnızca birkaçı Guadalcanal'da savaşa katıldı. 1941'in M-3 hafif tank serisi, daha kalın zırhlı ve 37 mm'lik silahlarıyla M-2'lerin geliştirilmiş haliydi. 1940'ta üretime giren yeni orta sınıf tank ise M-2A1'di. Bu oldukça zayıf bir tasarımdı. İnce bir zırhı, yüksek bir silüeti, bir 37 mm'lik topu ve yedi adet makineli tüfeği vardı.

1940 yılından başlayarak yeni tank tasarımları hazırlandı. Fransa Seferi orta sınıf tankların önemini göstermişti ve Amerikan Ordusu'nun 75 mm'lik topu olan bir orta sınıf tanka ihtiyacı vardı. Bu, Müttefik Kuvvetler'in savaş süresince en önemli tankı olan M4 Sherman tankı olacaktı.

Savaşta çarpışmalara katılan ilk Amerikan tankları M3 Stuart ve M3 Grant tanklarıydı. M3 Lee tanklarının "Grant" tipleri İngiliz tasarımlı bir tarete ve altı kişilik personele sahipken, "Lee" tiplerinde orijinal taret ve yedi kişilik personel korunmuştu. Bu tankların önemli birçok eksiklikleri vardı ama batıdaki müttefiklerin sahip olduğu en iyi tanklardı ve zamanında Alman karşılıklarından zırh koruması ve ateş gücü konusunda üstündüler. M3 hafif tankları çölde İngiliz kruvazör tankları kadar iyi silahlandırılmıştı ama mekanik açıdan daha güvenilirdi. 37 mm'lik ana topu Alman keşif tanklarının ana silahlarından daha güçlüydü. Bunun sonucunda bu tanklara İngilizler tarafından "Honey" (Tatlım) diye ad takılmıştı. M3'ler ve onlardan geliştirilen M5 hafif tank serisi savaş süresince hizmette kalmıştır. 1943 yılında 37 mm'lik silah, içinde görev yapılması tehlikeli bir tank haline getirmesine rağmen daha iyi bir tankla değiştirilemiyordu. 1943 yılında önerilen ve 57 mm'lik topla donatılmış ve daha iyi zırha sahip olan T7 hafif tankı hiçbir zaman üretime geçmemiştir.

Amerikan M3 Grant tankının ortaya çıkmasıyla İngilizler sonunda Alman tanklarıyla mücadele edebilecek yetenekte bir silaha sahip olan ve kendi 2 ve 6-pounder'larından daha iyi tanksavar silahları çekebilen bir tanka sahip olmuşlardı. İngiliz 6-pounder (57 mm'lik) toplar M3'lerin 75 mm'lik toplarından daha iyi zırh delme yeteneğine sahip olsa da yüksek patlayıcılıkları daha azdı. M3'ler önceden İngiliz tankları tarafından ateş altında tutulmuş Alman tanksavar silahlarına başarıyla saldırabiliyor ve o günkü Alman tanklarıyla yeteri kadar baş edebiliyorlardı.

M3'ler ilk hizmete girdiğinde Alman orta sınıf tanklar karşılık veriyordu ama 75 mm'lik silahların gövdeye takılı olması onları dezavantajlı konuma düşürüyordu. Çepeçevre dönebilen taretin üzerinde 37 mm'lik top da bulunuyordu ama hem taret hem de gövde üzerindeki ana silah tankın boyunun artmasına neden olmuştu. Amerikan 1. Zırhlı Tümeni M3'leri Afrika'da da kullandı. M3'ler önemli sayılmayan ve geçici sayılan bir çözümdü. Kuzey Afrika Harekâtı'ndan sonra Amerikan ve İngiliz Ordusu'ndaki M3'ler yavaş yavaş devreden kalktı. "Yedi kardeşin mezarı" adı takılan bu tanklar Kızıl Ordu'da bir müddet daha kullanımda kaldı.

Savaşın en önemli Amerikan tank tasarımı ise M4 Sherman tankıydı. Bu tanklar Sovyet T-34 tanklarından sonra en çok üretilen tank olmuştu. Aynı zamanda hemen hemen tüm Müttefik Kuvvetler tarafından kullanılan tek tanktı. M4'ler Amerikan, İngiliz, Kanada, Fransız, Polonya ve Çin kuvvetlerinin ana tanklarıydı. İlk hizmete girdiği 1942 yılında Alman Panzer III ve Panzer IV orta sınıf tanklarının eşdeğeri sayılıyorlardı. 1943'ün ortalarından başlayarak SSCB'ne 4.000'in üzerinde tank gönderilmişti. Savaş boyunca M4'ler hemen hemen tüm rakiplerine karşı koyabilecek güçteydiler, ta ki 1943'lerin sonunda Alman Panther ve Tiger tankları Sherman tanklarına güçlü bir tehdit oluşturana dek.

Hatalı Amerikan zırhlı doktrini, 1944-45'lere kadar Sherman'ların zayıf silahlarla donatılmasına neden oldu. Amerikan doktrini tankların ana olarak piyade desteğinde kullanılmsını savunuyordu. Savaşmak için ise hem çekilebilen hem de kendinden tahrikli silahlarla donatılan M10 Wolverine gibi tanksavar sınıfı zırhlılar kullanılıyordu. M10'ların zırhı inceydi ve açık taretli 3 inçlik topuyla savaş ortalarında oldukça kuvvetli bir zırhlıydı.

Teknik olarak Sherman tankları üzerlerindeki 75 ya da 76 mm'lik silahlardan daha güçlü silahları alabilecek konumdaydı. Mükemmel sayılan İngiliz 17-pounder topu İngiliz Sherman tanklarının %25'ine takılarak bu tanklara birçok Alman ikinci nesil tankına karşı koyabilme yeteneği vermiştir. Hâlbuki iyi bir yüksek patlayıcılı mermisi bulunmayan 17-pounder iyi bir genel amaçlı tank silahı değildi. Savaş sonrasında İsrail Ordusu Shermanların üzerine 105 mm'lik bir tanksavar silahı takacaktı. Savaşın sonuna kadar zayıf silah donanımlı Sherman'lar Panther ve Tiger'ların karşısında zor anlar yaşadılar.

Normandiya Harekatı'na gelindiğinde Shermanlar Müttefik Kuvvetler'de değişik işler için de kullanılan bir tank olmuştu. Tıpkı İngilizler tarafından Churchill tankının değişik şekillerde kullanılması gibi. Bazı Shermanlar ''Duplex Drive'' adı verilen sistemle donatılmışlardı ve Sherman DD tankları şişirilmiş lastikler ve indirilebilen perdeler yardımıyla yüzdürülebiliyordu. Bunların yanı sıra bir buldozer kepçesi taşıyan M1 Dozer Blade, büyük bir vinci olan Sherman sahil zırhlı kurtarma aracı (Sherman BARV), taretin üzerine takılmış çoklu füze rampası olan Sherman T34, alev fırlatıcılı POA-CWS-H5, geçici köprü olarak kullanılabilen Sherman Twaby tankı, mayın gürzüne sahip Sherman Crab Mark I tankı ve bunun gibi birçok tank çeşidi bulunuyordu.

ABD aynı zamanda II. Dünya Savaşı'nın en iyi hafif tankı olduğu tartışılan M24 Chaffee tankını da piyade destek görevini üstlenmesi için üretti. M24'lerin torsion-bar süspansiyonları, 75 mm'lik topu ve yüksek hareketlilik yetenekleri vardı. Ergonomik açıdan da bu tank bayağı iyiydi. Ancak M24'ler 1944 Aralık ayına kadar savaşa girmedi ve savaş sonuna kadar ancak birkaç Amerikan tank birliğinde hizmet verebildi. Yine savaşın sonlarına doğru M26 Pershing'ler de hizmete girebildiler. Pershing tankı torsion-bar süspansiyonu olan, mükemmel 90 mm'lik topla donatılmış ağır zırhlı bir tanktı. Yine de M4A3 ile aynı Ford GAA motoruna sahip olduğundan biraz gücü düşüktü. M26 tasarımı o kadar iyi bir tasarımdı ki M60'ların sonuna kadar savaş sonrası tüm Amerikan tank tasarımlarının modelini oluşturdu.

Alman ikinci nesil tankların üstünlüğüne savaşın sonuna kadar karşılık verilemedi ama Almanlar zaten 1943'ten itibaren inisiyatifi kaybetmişlerdi. ABD üretiminin net gücü, Amerikan birleşik silah kuvvetlerinde kullandıkları üstün taktikler ve her seviyedeki Alman hataları Amerikan güçlerinin genellikle üstün gelmesine neden olmuştur. İlginçtir ki, bu gidişat savaşın başında zayıf zırhlı ve silahlı Alman panzerlerinin kendilerinden daha güçlü Fransız, İngiliz ve Rus rakiplerini Blitzkrieg''in ilk aşamalarında ezip geçmesini sağlayan taktik ve nedenlerle aynıydı.

Ayrıca bakınız
 Tank
 Türk Silahlı Kuvvetlerinde Zırhlı Birlikler
 II. Dünya Savaşı Zırhlı Araç Listesi

II. Dünya Savaşı tankları


Yahudilikte günde üç vakit dua etme mecburiyeti vardır. Bunlar sabah (şahrit), öğlen (minha) ve akşam (arvit) dualarıdır. Hafta arası ve hafta sonları için okunan bu dualar sidur adı verilen yaklaşık 500 sayfalık bir dua kitabında bulunur. Kitabın yarısı yaklaşık 300 sayfa olmak üzere sabah, öğlen ve akşam üç defada okunur. Geri kalan 200 sayfa ise cumartesi günleri okunur.

Bayramlar için düzenlenmiş sidurlara mahzor adı verilir. Bahzorlar da sidurlar gibi tertip edilmiş olup bayramlarla ilgili bölümleri içerir. Bu sebeple Yahudi dinî tören kitapları:

 Hafta içi ve cumartesi
 Şaloş Regalim
 Yom Kipur
 Roşaşana
 Dört Oruç Günü

olmak üzere beş tanedir. Bunlara ilaveten Zebur'un bulunduğu Teilim ve Tevrat'ın bölümlerini içeren Peraşa Kitabı ile sayı 7 olarak ifade edilebilir. En son olarak Purim gününde okunan ve deri rulo şeklindeki Megillat Ester ile bu sayı 8 olur. Her bayramda sinagogda hazan o bayramın kitabından okurken cemaat de elindeki kitaptan takip eder. Dualar İbranice, Aramice, Ladino ve Türkçe dillerinde gerçekleşmekte olup ağırlıklı dil İbranicedir.

Yahudi ayin sistemi


Olaylar

Doğumlar
 9 Temmuz - İmparator Kameyama, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 90. imparatoru (ö. 1305)
 tarihi bilinmeyen
 XXII. Ioannes, papa (ö. 1334)
 John Balliol, İskoçya Kralı (ö. 1314)

Ölümler
 6 Temmuz - II. Alexander, İskoçya kralı (d. 1198)
 23 Kasım - es-Sâlih Eyyûb, Eyyubiler Mısır Sultanı, Eyyubiler Suriye Sultanı (d. 1205)

1249


Massimo Ficcadenti (født 6. november 1967) er en tidligere italiensk fodboldspiller og -træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien

Massimo Ficcadenti


An Pothos zippelii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Pothos zippelii in nahilalakip ha genus nga Pothos, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pothos

Pothos zippelii


Les troubles de 2022 en Corse sont des séries de manifestations et émeutes survenues de  à  en Corse en réponse à l'agression en prison du militant nationaliste corse Yvan Colonna. Des rassemblements se produisent dans les principales villes de l'île, à Ajaccio, Calvi, Bastia, Porto-Vecchio ou encore Corte, dégénérants la plupart du temps en violents affrontements entre la police et des manifestants. Des manifestants ont lancé des pierres et des fusées éclairantes sur les gendarmes.

Contexte
Yvan Colonna est un nationaliste corse qui a été condamné en 2011 pour l'assassinat du préfet Claude Érignac en 1998. Pour de nombreux Corses, Colonna est un véritable héros, il est devenu un symbole du nationalisme corse. Le , un détenu djihadiste d'origine camerounaise agresse violemment Colonna à mains nues dans la salle de sport de la prison d'Arles, le plongeant dans le coma. Son attaque déclenche la série d'émeutes en Corse. Colonna meurt à l'hôpital nord de Marseille, des suites de l'agression, le , à l'âge de 61 ans.

Déroulement
Dès le 2 mars, des centaines de corses descendent spontanément devant les préfectures et sous-préfectures afin de rendre hommage au militant nationaliste. Le lendemain, le blocage de l'Université de Corse débute et une assemblée générale convoquée à l'initiative des trois syndicats étudiants se tient à Corte. Elle se compose de représentants des différents partis nationalistes, des syndicalistes étudiants ainsi que des membres de la société civile. Il se décide alors l'organisation d'une grande manifestation le dimanche suivant à Corte.

Le 4 mars, des marins STC empêchent pendant plusieurs heures un navire de la Corsica Ferries transportant des gendarmes mobiles d'accoster dans le port d'Ajaccio. Après avoir débarqué les autres passagers, le bateau et les gendarmes à bord feront finalement demi-tour vers le port de Toulon. Le 6 mars, près de  personnes ( selon la police,  selon les organisateurs) manifestent leur soutien à Yvan Colonna, au cri de Statu Francese Assassinu () et Ghjustizia e verita pè Yvan (). À l'arrivée au pied du mur anti-émeute dressé par les CRS en amont de la sous-préfecture, la manifestation dégénère en affrontements entre les représentants de l'ordre et plusieurs centaines de jeunes encagoulés. Le bilan est d'une trentaine de blessés, dont sept parmi les forces de l'ordre.

Dès le lendemain, les collégiens et surtout les lycéens se joignent au mouvement. La quasi-totalité des lycées de l'île sont bloqués et le resteront 3 semaines durant. Les rassemblements devant les préfectures et sous-préfectures de Corse deviennent quotidiens, la plupart du temps émaillés par de violents incidents. Le 9 mars, le rassemblement se tenant devant la préfecture d'Ajaccio dégénère particulièrement. Les forces de l'ordre sont prises pour cible et du mobilier urbain ainsi qu'un AGECO sont incendiés. Des manifestants s'introduisent aussi dans le palais de justice d'Ajaccio. Le rez-de-chaussée du bâtiment est alors saccagé puis incendié. Une agence bancaire est également prise pour cible et fortement endommagée à l'aide d'une mini-pelle détournée. Le 10 mars, quelques projectiles sont lancés sur les gardes mobiles positionnés devant la sous-préfecture de Calvi. Plusieurs dizaines de cocktails Molotov sont lancés sur l'édifice. La même nuit, des voitures sont incendiées dans le centre-ville d'Ajaccio. Le collectif, réunit à l'Université de Corse, annonce une mobilisation à Bastia pour le 13 mars.

Les mobilisations ont repris le 13 mars, lorsque  à  manifestants ont défilé dans les rues pour défendre Colonna. Les protestations ont dégénéré en émeutes, et les policiers ont aspergé les manifestants de gaz lacrymogènes et de canons à eau alors que les émeutes se poursuivaient. À Bastia, les militants ont attaqué de nombreuses infrastructures, notamment le bureau de poste local et un bureau des impôts. Les policiers ont déclaré que 67 personnes avaient été blessées au total, dont 44 membres de la police. Ce chiffre a ensuite été révisé à 102 blessés au total, dont 77 membres de la police.

À la suite de cette mobilisation, le gouvernement annonce la venue du ministre de l'Intérieur Gérald Darmanin sur l'île afin de dialoguer avec les nationalistes. Dans une interview radio accordée à RTL, le ministre laisse même présager la possibilité d'accorder son autonomie à la Corse, provoquant l'ire d'une partie de la droite et de l'extrême-droite. Le 16 mars, des syndicalistes étudiants et des militants nationalistes occupent des bâtiments publics à Ajaccio, Bastia ou encore à Borgo. Des rassemblements sont d'ailleurs organisés devant les deux préfectures de l'Île.

Le même jour, le Front de libération nationale corse annonce via un communiqué paru dans la presse insulaire qu'il soutenait les manifestants et qu'une dernière goutte d'eau entraînerait une insurrection qui pourrait renouveler leur campagne militante contre le gouvernement français. A l'issue de cette visite, des discussions sont prévues à Paris entre le gouvernement et les nationalistes corses dès que les élections présidentielles seront passées.

Le 21 mars, Colonna succombe à ses blessures. Le soir-même et dans les jours qui suivent, des messes et des veillées en hommage au militant nationaliste sont organisées partout sur l'île, réunissant de quelques dizaines à plusieurs centaines de personnes.

Le 23 mars, près de 2000 personnes, anonymes et politiques, se massent sur la route jouxtant l'aéroport d'Ajaccio pour accompagner le corbillard transportant Yvan Colonna de l'aéroport d'Ajaccio aux pompes funèbres. Deux jours plus tard, ils sont des milliers à se rendre dans son village natal de Cargèse en Corse-du-Sud pour lui rendre un dernier hommage. Des militants nationalistes sardes et basques se joignent également au cortège funéraire.

Le 27 mars, à la suite de l'enterrement d'Yvan Colonna, une vidéo circule sur les réseaux sociaux montrant des policiers en train de chanter la Marseillaise, à l'heure exacte de la cérémonie. Cette vidéo déclenche une vague de colère et d'indignation dans une Corse encore en deuil. Des rassemblements sont alors organisés devant les casernes de CRS de Furiani (500 personnes) et d'Aspretto à Ajaccio (300 personnes), à l'appel notamment des partis indépendantistes et des syndicats étudiants. Ces rassemblements seront émaillés là encore d'incidents, notamment à Furiani.

Le 30 mars, le collectif se réunit pour la dernière fois (au moment où ces quelques lignes sont écrites) à Corte pour acter une nouvelle manifestation à Ajaccio le 03 avril 2022.

Le 03 avril, 4000 personnes selon la police, 10 000 selon les organisateurs, se réunissent à Ajaccio. Comme à Corte et à Bastia, des incidents opposent plusieurs centaines de jeunes encagoulés et les forces de l'ordre. Une conduite de gaz prend feu à la suite d'un tir de grenade lacrymogène et une enquête est d'ailleurs ouverte après la manifestation pour un tir d'arme à feu. Dans le même temps, quelques dizaines de jeunes s'en prennent à nouveau au cantonnement de CRS de Furiani.

Le , deux villas à Canale-di-Verde et Ghisonaccia ont été incendiées. Les enquêteurs ont trouvé dans la maison de Canale-di-Verde un tag sur lequel était écrit « Pour Yvan ».

Quelques jours plus tard, une villa à Pianottoli-Caldarello a été détruite. Les murs ont été vandalisés avec des phrases telles que « Per tè Yvan », « IFF » et « Fora a Francia !!! ». Des messages supplémentaires sur le bâtiment ont montré que l'attaque avait été revendiquée par un groupe nommé l'Action des jeunes pour la renaissance de la Corse ou AJRC. Une maison à Conca a été incendiée le lendemain avec des messages similaires trouvés sur les lieux.

Réactions
Le président du conseil exécutif de Corse, Gilles Simeoni, a déclaré que l'attaque de Colonna était une tentative d'assassinat et a appelé le gouvernement Castex à réagir. En raison des troubles qui affectent la prochaine campagne pour l'élection présidentielle et les élections législatives, le gouvernement français envisagerait d'accorder l'autonomie à la Corse.

Le 21 mars, des manifestations de solidarité des partisans de l'indépendance de la Sardaigne ont eu lieu devant le consulat français de Sassari.

Notes et références

Mars 2022 en France
Avril 2022 en France
Manifestation en 2022
Manifestation en France
Histoire de la Corse
Violence politique en France
Évènement en lien avec le nationalisme corse

Troubles de 2022 en Corse


Otto Benesch (* 21. März 1913 in Groß Weichsel, Kreis Pleß; † 2. Oktober 2002) war ein deutscher Jurist und Verwaltungsbeamter.

Leben
Otto Benesch studierte von 1933 bis 1937 Rechts- und Staatswissenschaften an den Universitäten in München und Breslau. Im Wintersemester 1933 wurde er Mitglied der Landsmannschaft Hannovera auf dem Wels (heute Landsmannschaft Hansea auf dem Wels) in München. Er bestand 1937 das Erste Juristische Staatsexamen an der Universität Breslau und absolvierte danach seinen juristischen Vorbereitungsdienst beim Amtsgericht Neumarkt, beim Landgericht Breslau, bei den Regierungen in Schneidemühl und Liegnitz sowie bei der deutschen Militärverwaltung in Frankreich. 1941 legte er das Zweite Juristische Staatsexamen an der Humboldt-Universität zu Berlin ab. Im Anschluss trat er als Regierungsassessor in den Verwaltungsdienst ein und war bis 1945 beim Regierungsbezirk Lüneburg bzw. bei der Preußischen Bau- und Finanzdirektion in Berlin tätig. 1943 wurde er zum Regierungsrat ernannt. Zwischenzeitlich nahm er als Soldat am Zweiten Weltkrieg teil und geriet zuletzt in Gefangenschaft.

Nach seiner Entlassung aus der Kriegsgefangenschaft arbeitete Benesch von 1946 bis 1950 zunächst als Hilfsmonteur und Vertreter. Anschließend setzte er seine Beamtenlaufbahn im Verwaltungsdienst fort und war von 1950 bis 1953 beim Oberversicherungsamt in Düsseldorf tätig, zuletzt als Oberregierungsrat. 1954 wechselte er als Landessozialgerichtsrat zum Landessozialgericht Essen, wo er von 1956 bis 1957 die Funktion des Senatspräsidenten innehatte. Benesch, Mitglied der SPD, war seit 1957 als Ministerialdirigent Leiter der Abteilung II: Recht der sozialen Sicherheit, Kriegsopferversorgung, Arbeitsrecht im Ministerium für Arbeit und Soziales des Landes Nordrhein-Westfalen. Er erhielt die Ernennung zum Ministerialdirektor und amtierte vom 1. August 1969 bis 1971 als Staatssekretär im Arbeits- und Sozialministerium, welches 1970 um das Gesundheitsressort erweitert wurde. Von 1971 bis zu seinem Eintritt in den Ruhestand 1978 fungierte er als Präsident des Landesrechnungshofes Nordrhein-Westfalen.

Ehrungen
 1973: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland
 1978: Großes Verdienstkreuz mit Stern der Bundesrepublik Deutschland
 1988: Verdienstorden des Landes Nordrhein-Westfalen

Siehe auch
 Kabinett Kühn I – Kabinett Kühn II

Weblinks
 Kabinettsprotokolle der Landesregierung von Nordrhein-Westfalen

Einzelnachweise

Staatssekretär (Nordrhein-Westfalen)
Jurist (Nationalsozialismus)
Jurist in der Sozialverwaltung
SPD-Mitglied
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes mit Stern
Träger des Verdienstordens des Landes Nordrhein-Westfalen
Landsmannschafter
Deutscher
Geboren 1913
Gestorben 2002
Mann

Otto Benesch (Verwaltungsjurist)


Paleoantropoloji, fiziksel ya da biyolojik paleontoloji olarak da tanımlanan bilim dalıdır.

Paleoantropoloji insan ve bağlantılı türlerin zaman içerisindeki değişimini fosil kayıtlarına dayanarak açıklar. Burada türler arası ilişki - bazen genetik - anatomik yapıya bakılarak açıklanır.

Paleoantropologlar, çalışmalarında kemik kalıntıları, ayak izleri ve fosillerden yaralanırlar.

Hominoid taksonomileri
Hominoidler primat üst ailesidir, hominid ailesinin halen hem büyük maymun soylarını hem de hominoid üst ailesi içindeki insan soylarını kapsadığı düşünülmektedir. "Homininae" hem insan soylarını hem de Afrika maymunu soylarını kapsar. "Afrika maymunları" terimi yalnızca şempanzeler ve gorilleri ifade eder. Yakın biyolojik ailenin terminolojisi şu anda değişim halindedir. "Hominin" terimi, Homo sapiens (modern insan) insan kabilesindeki (Hominini) herhangi bir cinsi ifade eder ve bunun yaşayan tek örneğidir.

Paleoantropoloji


An Mayaca in uska genus han Liliopsida. An Mayaca in nahilalakip ha familia nga Mayacaceae.

An Mayaca amo la an genus nga ha familia nga Mayacaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Mayaca

Mayaca


Iridium getur líka átt við frumefnið iridín.

Iridium er raddsíma- og gagnaþjónusta á tíðnibili L fyrir gervihnattasíma, símboða og innfelld fjarskiptakerfi sem nær yfir allt yfirborð Jarðar með yfir 80 gervihnöttum í eigu fyrirtækisins Iridium Communications. Fyrirtækið var stofnað árið 1987 og tæknin var þróuð í verktöku af Motorola milli 1993 og 1998. Kerfið hóf starfsemi 1. nóvember 1998. Gervihnettir fyrirtækisins voru sendir á braut um Jörðu frá 1997 til 2002. Fyrirtækið varð gjaldþrota 1999 en var bjargað af bandarískum stjórnvöldum. Árið 2017 var hafist handa við að senda út annarrar kynslóðar gervihnetti, Iridium-NEXT.

Kerfið notast við 66 gervihnetti á lágbraut um Jörðu í um 781 km hæð, auk varahnatta ef bilun verður. Kerfið er með gáttir við önnur símkerfi í fjórum jarðstöðvum, á Svalbarða, í Tempe í Arisóna, í Fairbanks í Alaska og Punta Arenas í Chile. Kerfið var vottað samkvæmt GMDSS-staðlinum fyrir fjarskipti á sjó í janúar 2020, en áður var Inmarsat eina gervihnattasímkerfið sem fengið hafði slíka vottun.

Gervihnettir
Símkerfi

Iridium


Wlamir Marques, (nacido el 17 de julio de 1937 en São Vicente (São Paulo), Brasil) fue un jugador brasileño de baloncesto. Jugador histórico del baloncesto brasileño, posee el récord de medallas en mundiales, junto con los también brasileños Amaury Pasos y Ubiratan Pereira Maciel, los yugoslavos Dražen Dalipagić y Krešimir Ćosić y el soviético Serguéi Belov, con cuatro medallas cada uno.

Enlaces externos

 Ficha en confederación de baloncesto de Brasil

Baloncestistas de Brasil
Baloncestistas de la selección de Brasil
Baloncestistas campeones del mundo
Baloncestistas del Corinthians Paulista
Abanderados olímpicos de Brasil
Abanderados en los Juegos Olímpicos de Tokio 1964

Wlamir Marques


Manden & Musen er en film instrueret af Lasse Lau.

Handling
Byens hav skummer af forurening. En tæt pakket tåge indhyller manden i sin søgen efter den superblonde kvinde, at han i øjeblikket gribes af blind desperation.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Kortfilm fra Danmark

Manden & Musen


Duyarlığın dışarılaşması (éxteriorisation de la sensibilité) metapsişikte kullanılan bir terim olup, özellikle manyetik hipnoza sokulan kişilerde görülen, dokunma duyarlığının beden dışına taşma halini belirtir. Bir başka deyişle, bu, manyetik hipnozdaki kişinin, bedeni civarında meydana gelen hareketleri -bedeniyle teması olmadığı halde- bedeni üzerinde yapılmış gibi hissetmesini doğuran duyarlık türüdür.

Metapsişikçilerin ileri sürdüklerine göre, örneğin, süje, bedenine 1–2 m. uzaklıktan kendisine dokunulmadan (havaya) yapılan çimdik atma, vurma, bir şey batırma gibi hareketlere o bölgedeki derisine yapılmış gibi tepki verir.

Duyarlığın dışarılaşması deneylerinde, bu duyarlığın aşama aşama oluştuğunu belirten metapsişikçiler fenomen hakkında şu bilgileri verirler: Süjede önce aşama aşama deri duyarlığı azalmaya başlar, duyarlığın dışarılaşması fenomeni deri duyarlığını tümüyle yitirdiğinde oluşur. Duyarlığın dışarılaşması oluştuğunda süjenin, çevresinde oluşan duyarlılık alanındaki hiçbir sıvı ya da katı nesne bu duyarlılık alanında bir engel oluşturamadığı gibi, o nesne de duyarlık alanına dahil olmaktadır. Yani, bu alanda bulunan suya yapılan bir etki süjenin derisinde, uyaranın şiddet ve derecesine göre, bir tepki oluşturur.

Bu fenomeni kimi metapsişikçiler süjenin aura, biyoaktinik, biyomanyetik alan, radyasyon (biyo-radyasyon) gibi çeşitli adlarla belirtilmiş elektromanyetik ışınım alanı ile özdeşleşmiş olması şeklinde açıklar.

Kaynakça

 Metapsişik Terimler Sözlüğü, Ergün Arıkdal

Metapsişik

Duyarlığın dışarılaşması


Mesing-stenen ved Skanderborg er den store sten, der er placeret mellem kirken og forsamlingshuset i landsbyen Mesing.

Troldene følte sig forstyrret af klokkeringningen
Sagnet fortæller at stenen stammer fra gravhøjen i Illerup Ådal, Balravnsknold. Her boede trolde, der følte sig forstyrret af klokkeringningen fra kirketårnet. De kastede derfor en stor sten efter kirken, men stenen ramte ikke sit mål og havnede i stedet i den Tuede Mose, hvorfra den så mange hundrede år senere blev gravet fri og hentet hen foran kirken.

1934. Stenen flyttes og symboliserer landsbyens sammenhold
Byens mænd og karle flyttede stenen – vægt 18 tons – fra mosen ind til byen. Det skete ved hjælp af tre sæt jernbanespor. På skinnerne var anbragt en trolje, som stenen blev læsset op på. Det var svært at få stenen op på troljen, og de første to dage sank stenen længere ned i mosens dynd, og mange sveller blev begravet. På tredjedagen lykkes det at få fast bund under stenen, og ved hjælp af en talje fik man den op på troljen, og så kunne arbejdet med at trække troljen med stenen ind til byen begynde. Man havde tre sæt togskinner, og når stenen lå på det ene sæt, bar man de to andre om foran og koblede dem sammen, hvorefter folkene ved håndkraft trak stenen frem.

Der skulle 16 mand til at bære et sæt sveller, og ud over dem var der ikke brug for flere. Man var klar over, at det ville tage lang tid, og mændene skaffedes efter "snekastningsprincippet", der gik ud på at tilsige mandskab fra hver husstand og gård efter areal og beordre nævnte mandskab til at møde en bestemt dag. Det viste sig at være en glimrende ide – folk var villige til at møde.

Høsten var i hus cirka 18. august dette år 1934, og da der samtidig var en tør eftersommer, havde folk bedre tid. De sidste 200 m blev stenen trukket af byens damer og derefter af skolebørnene. Den ankom til byen den 21.september.

Ved indvielsen blev der sunget:

 Hiv Hiv Hiv du Mjesing Borger.
 Spyt i Næver og tag fat.
 Selv om meget er lidt trist,
 en Ting er dog vist;
 at Humøret ej belastes kan af Skat.

 Hiv Hiv Hiv du Mjesing Borger,
 spyt i Næven og tag fat.
 Ganske vist er Stenen tung,
 den er heller ikke ung.
 Ryk kun til, saa følger Stenen ogsaa med.

Stenens inskription
 "Mens verden ødte kraft i gavnløs splid
 drog Mesing-boer enigt stenen hid
 dens vartegn melde til vor eftertid
 at byrder løftes bedst ved fælles værk
 at splid gør svag men enighed gør stærk"

Der er yderligere på stenen indhugget følgende:

"Stenen slæbtes fra Den tuede Mose og sattes her den 20.oktober 1934 – 2 km."

Kilder
 Historiens spor i Veng og Mesing sogne
 Mesing-stenen hos Skanderborgleksikon.dk

Sten
Lokaliteter i Skanderborg Kommune

Mesing-stenen (Skanderborg)


Ellen Jane Willis (Nova Iorque, 14 de dezembro de 1941 - Nova Iorque, 9 de novembro de 2006) foi uma ativista política feminista, jornalista e escritora estadunidense, reconhecida ensaísta política e crítica musical. Dentro dos debates das guerras sexuais feministas, ela foi pioneira na defesa do feminismo sexo-positivo. A coleção de seus ensaios, The Essential Ellen Willis (2011), recebeu o prêmio National Book Critics Circle Award. Ela foi destaque do filme She's Beautiful When She's Angry (2014).

Biografia
Willis nasceu em Manhattan, Nova Iorque, nos Estados Unidos, em uma família judia e cresceu nos bairros do Bronx e Queens. Seu pai era um tenente de polícia no Departamento de Polícia de Nova York. Na graduação, Willis frequentou o Barnard College e cursou sua pós-graduação na Universidade da Califórnia em Berkeley, onde estudou literatura comparada. Ela foi casada desde o final da década de 1970 com o professor de sociologia Stanley Aronowitz, seu segundo marido. O casal compartilhava igualmente as tarefas domésticas.Ellen Willis morreu no dia 9 de novembro de 2006, de câncer de pulmão.

Carreira
Entre as décadas de 1960 e 1970, ela foi a primeira crítica de música pop a escrever no The New Yorker, escrevendo também para as revistas The Village Voice, The Nation, Rolling Stone, Slate, Salon e Dissent - na qual ela integrou o conselho editorial. Ela foi autora de várias coleções de ensaios.Pouco antes de sua morte, ela era professora no departamento de jornalismo e chefe do Center for Cultural Reporting and Criticism (em português, Centro de Reportagem e Crítica Cultural).

Escrita e ativismo
Willis ficou conhecida por seu ativismo político feminista. Ela foi membro da organização New York Radical Women e cofundadora, no início de 1969, do grupo feminista radical Redstockings. A partir de 1979, Willis escreveu vários ensaios críticos dos posicionamentos anti-pornografia advindos do próprio feminismo. Em sua opinião, estes posicionamentos seriam decorrentes de um puritanismo sexual e um autoritarismo moral, além de configurarem-se como uma ameaça à liberdade de expressão. Tais ensaios foram umas das primeiras expressões oposicionistas ao movimento anti-pornográfico, no prelo das guerras sexuais feministas. Seu ensaio de 1981, Lust Horizons: Is the Women's Movement Pro-Sex? é a origem do termo, "feminismo pró-sexo". Willis foi uma grande defensora dos direitos das mulheres ao aborto. Em meados da década de 1970, foi membro fundadora do teatro de rua pró-escolha e do grupo de protesto No More Nice Girls.Autodenominada socialista democrática antiautoritária, ela era crítica daquilo que via como um conservadorismo social e autoritarismo tanto na direita quanto na esquerda. No campo da política cultural, ela se opôs às ideias recorrentes de que questões cultural são desimportantes politicamente e de que a política identitária é uma mera manifestação do politicamente correto.Em vários ensaios e entrevistas escritos desde os ataques de 11 de setembro, Willis apoiou cautelosamente a intervenção humanitária, mas também se opôs à invasão do Iraque em 2003, apesar de criticar certos aspectos do movimento antiguerra.Willis escreveu vários ensaios sobre o antissemitismo e foi particularmente crítica do antissemitismo de esquerda. Ocasionalmente, ela escreveu sobre o próprio judaísmo, publicando um ensaio particularmente notável sobre a jornada espiritual de seu irmão como Baal Teshuva para a Rolling Stone em 1977. Ela via uma estreita relação entre autoritarismo político e repressão sexual, ideia que foi apresentada pela primeira vez pelo psicólogo Wilhelm Reich. Grande parte dos escritos de Willis explora as análises reichiana ou freudiana radical de tais fenômenos. Em 2006, ano de sua morte, ela estava trabalhando em um livro sobre a importância do pensamento psicanalítico radical para questões sociais e políticas da atualidade.

Crítica do rock
Willis foi uma das mulheres pioneiras na área da crítica musical, que era, em seus primórdios, um campo predominantemente masculino. Entre 1968 e 1975, ela escreveu para o The New Yorker, configurando-se uma das primeiras críticas de música pop a escrever nacionalmente, para um público estadunidense. Ela conseguiu o emprego depois de ter publicado apenas um artigo, intitulado "Dylan", na revista underground Cheetah, em 1967. Além de sua coluna no New Yorker, "Rock, etc." ela também publicou críticas na Rolling Stone, no Village Voice, bem como para encarte e antologias de livros. É notável o seu ensaio sobre o Velvet Underground, para a antologia Stranded (1979) de Greil Marcus.Richard Goldstein caracterizou o trabalho de Ellen Willis como essencialmente "libertador", comparando-a a Emma Goldman e Abbie Hoffman, em sua opinião, pessoas "parte de uma tradição perdida - radicais do desejo".Ela era amiga de muitos críticos, além de Richard Goldstein, havia Robert Christgau, Georgia Christgau, Greil Marcus. Ela chegou a se relacionar com Robert Christgau.Christgau, Joe Levy, Evelyn McDonnell, Joan Morgan e Ann Powers citaram Willis como uma influência em suas carreiras e estilos de escrita. Em 2011, sua filha, Nona Willis-Aronowitz, publicou a coleção de suas resenhas e ensaios musicais, Out of the Vinyl Deeps (University of Minnesota Press). No mesmo ano, em 30 de abril, foi realizada uma conferência, "Sex, Hope, & Rock 'n' Roll: The Writings of Ellen Willis", na Universidade de Nova Iorque.Ellen Willis "celebrou a seriedade do prazer e saboreou intitulada o prazer de pensar seriamente", disse uma crítica no The New York Times.

Legado
Em 2008, a coleção de artigos de Ellen Willis foi depositada na biblioteca Arthur and Elizabeth Schlesinger sobre história das mulheres, no Radcliffe Institute da Harvard University. Além disso, em 2011, ela foi destaque no filme de história feminista She's Beautiful When She's Angry.

Prêmios
 The Essential Ellen Willis, editado por sua filha, Nona Willis Aronowitz, ganhou o National Book Critics Circle Award de 2014 (Crítica).

Bibliografia

Livros

Ensaios e outras contribuições
 "Ellen Willis's Reply", 1968.
 "Mulheres e o Mito do Consumismo", Ramparts, 1969.
 "Hell No, I Won't Go: End the War on Drugs", Village Voice, 1989.
 "Vote for Ralph Nader!", Salon, 2000.

Entrevistas
 "Ellen Willis, Feminist and Writer", Fresh Air, 10 de novembro de 2006 (transmitido originalmente em 14 de fevereiro de 1989).
 Entrevista com Ellen Willis e outros em Implicating Empirepor Doug Henwood, Left Business Observer (rádio), 27 de março de 2003.

Ligações externas
 Ellen Willis Tumblr Page- grande coleção de escritos de Willis.
 Escritos de Ellen Willis, 1941-2006.Biblioteca Schlesinger, Instituto Radcliffe, Universidade de Harvard.

Mulheres jornalistas dos Estados Unidos
Feministas socialistas
Ensaístas dos Estados Unidos
Mortes por câncer em Nova Iorque
Professores da Universidade de Nova York
Mortes por câncer de pulmão
Alunas do Barnard College
Socialistas dos Estados Unidos
Mortos em 2006
Nascidos em 1941
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Ellen Willis


La Carretera de Nebraska 78, y abreviada NE 78 (en inglés: Nebraska Highway 78) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Oeste desde la  en la frontera de Kansas hacia el Este en la  oeste de Lawrence. La carretera tiene una longitud de 32,2 km (20.02 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 78 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Cruces
La Carretera de Nebraska 78 es atravesada principalmente por la  norte de Guide Rock.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 78


Joaquín Elío (1806 - 1876), Ier ,  est un militaire espagnol, ayant combattu lors des guerres carlistes.

Biographie

Né le 19 août 1806 à Pampelune, il est le fils Joaquín Elío y Olóndriz, et le neveu du général Francisco Javier Elío y Olóndriz. Dès l'âge de douze ans, il intègre l'armée, en tant que cadet d'infanterie, près de son oncle à Valence.

En 1835, il rejoint les rangs carlistes lors de la Première Guerre Carliste. Il intègre l'armée de Tomás de Zumalacárregui, et devient colonel au 8e régiment de Navarre, puis général de brigade en 1836. Lors de l', il est le chef d'état-major du général . Après la bataille de Retuerta de 1837, il est fait maréchal.

En 1848, lors de la seconde Guerre Carliste, il est chargé de soulever la Navarre mais échoue. On le retrouve alors au soulèvement carliste de Sant Carles de la Ràpita en 1860, puis lors de la troisième guerre carliste, entre 1872 et 1876, à la tête de l'armée du Nord. Il obtient alors le titre de Ier . Il a alors Álvaro de Maldonado pour assistant.

Il meurt en exil à Pau, en France, le 26 janvier 1876, avant la fin de la guerre.

Source

Notes et références

Liens externes

Militaire espagnol d'Ancien Régime
Militaire de la troisième guerre carliste

Joaquín Elío


Fortress America is a strategic board wargame designed by Michael Gray and published in 1986 by Milton Bradley. The game depicts a 21st Century United States being invaded on three sides by three world powers. Fortress America was the fourth of five games in the Gamemaster series.

Overview
Set in the 21st century, the board game begins with the premise that during the Cold War, nuclear terrorists destroyed much of the Middle East's supply of oil.  In response, the United States launched into orbit a satellite based solar-power system to solve the energy crisis.  At the same time, the U.S. had perfected the so-called "Star Wars" technology and incorporated a satellite-based laser system into the solar satellites.  This system was capable of destroying intercontinental ballistic missiles (ICBMs) before impact. Thus, the USA was completely safe from nuclear threat, ending the era of Mutual Assured Destruction.

This creates a great deal of political turmoil - the USSR is especially upset at the nuclear balance of power being shifted - and while the rest of the world realigns in various ways (through alliances and treaties as well as conventional military conflict) the United States, complacent in its technical superiority, becomes isolationist in nature.

The game opens with the world divided into three major world powers outside of the US:

1) The Asian Peoples Alliance (yellow player)

2) The Central American Federation (blue player)

3) The Euro-Socialist Pact (red player)

These three powers have launched a surprise invasion of the now-conventionally-weak United States: Asian invaders on the Pacific coast, Central American invaders along the Southwestern border with Mexico, and the Euro-Soviet invaders along the Eastern Seaboard.  The United States Navy is brushed aside. The Army and Air Force, still capable of resistance, are nevertheless insufficient to halt the multi-pronged invasions.

The unique nature of this game is the notion of three of four players cooperating for the elimination of one player (the US). The game has an interesting dynamic of the US player being outnumbered 3:1 in military strength but steadily being reinforced by laser relay towers which each have a 60% chance to destroy an enemy unit anywhere on the board each turn. The rules of combat also favor the defender.

The invaders must place their reinforcements, which arrive on an even basis over the first few turns and then run out entirely, in their own invasion zones, which are sometimes far from the front, while the U.S. never runs out and can often be reinforced right at the front.  The American player receives reinforcements by drawing two cards per turn, which sometimes specify for partisans or military forces to appear behind enemy lines.

Others allow the U.S. to reconstruct shattered units from the dead pile in home cities, while all invading units are permanently out of play when lost in combat.  The result is a game that - if played well by all players - will result in a very close contest.  There are 30 cities represented on the board and the invaders must capture, and hold until the end of an entire turn, 18 or more of them to win the game.  This allows the U.S. one round to counterattack and recapture after all the invaders have played a round and temporarily achieved their goal of 18.

Original Milton Bradley release
Commercially, this was considered to be the third most successful board game in Milton Bradley's Gamemaster Series placing it in the middle of the pack. However, world events and popular culture and Hollywood have influenced a small resurgence in the game's popularity evidenced by the 2012 remake and re-issue.

The original game also had two different covers.  The first had an image which resembled Saddam Hussein and the other cover replaced the Saddam look-a-like with a bearded and sunglasses-wearing version.

Reception
In 1987, Fortress America won the Charles S. Roberts Award for Best 20th Century Game of 1986.

Reviews
Isaac Asimov's Science Fiction Magazine v10 n13 (1986 12 mid)
1986 Games 100

Fantasy Flight Game Release
In 2012 Fantasy Flight Games released a remake of Fortress America with a few design changes.  A few new rule changes have been implemented.  The game now has a fixed maximum number of turns. Mechanized units can "transport" foot units.

A few objectives were changed on the map. Reflecting population shifts, Kansas City and Buffalo are no longer depicted. Las Vegas and Colorado Springs have been added, and resource areas were juggled. The attackers have optional event cards. A few of the old cards were changed, and one new "free laser complex" card was added for a total of 31 cards.

See also
 Invasion America (board wargame) - a board game covering the same subject.

References

External links
Review of Gamemaster Series

Yahoo Fortress America Player's Group
Fortress America 2012 Re-release by Fantasy Flight Games

Board games introduced in 1986
Cold War board wargames
Fiction about invasions
Milton Bradley Company games
Origins Award winners

Fortress America


O er debutalbummet fra den irske musiker Damien Rice. Det blev oprindeligt udgivet d. 1. februar 2002 i Irland og Storbritannien. Albummet er dedikeret til Rices ven Mic Christopher, der døde efter at have slået hovedet i et fald.

Rice ønskede at udgivet et album, uden om de store pladeselskaber, da han mente, at en kontrakt med et sådant selskab ville kunne tvinge ham til at skifte retning i sin musik uden selv at ville det.

Videoen til sangen "Volcano" nåede ind på VH1s Top 20 Video hitliste i oktober 2003 i USA.

Spor

Referencer

Album fra Irland
Popalbum fra Irland
Album fra 2002
Folkrock-album

O (Damien Rice album)


Die römisch-katholische Kerkerkapelle im oberschwäbischen Stockheim, einem Ortsteil von Bad Wörishofen, steht nordwestlich des Friedhofs an der Straße nach Bad Wörishofen. Der kleine Bau wurde im 18. Jahrhundert errichtet und ist nach Süden ausgerichtet. Er hat einen rechteckigen Grundriss mit einer eingezogenen Apsis und einem Karniesgesims. An der Nordseite befindet sich eine Rundbogentür, die von Lisenen flankiert wird. Der Dreiecksgiebel ist mit Karniesgesimsen gerahmt. Der Innenraum hat ein Kreuzgratgewölbe. In einer rundbogigen, halbrund schließenden Kerkernische im Südteil mit Holzgitter und Balustrade befindet sich eine gefasste Holzfigur des Kerkerheilands, der mit einem Bein kniet. Sie wurde um die Mitte des 18. Jahrhunderts geschaffen. Rundbogenblenden an den beiden Seitenwänden tragen Gemälde auf Blech aus der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts mit den Heiligen Wendelin und Leonhard.

Literatur

Weblinks

Erbaut im 18. Jahrhundert
Kerkerkapelle
Baudenkmal in Bad Wörishofen
Stockheim
Kirchengebäude in Europa

Kerkerkapelle (Stockheim)


Helvellaceae (Elias Magnus Fries, 1822) este o familie de ciuperci din încrengătura Ascomycota în subdivizia Pezizomycotina și ordinul  Pezizales cu global 134 (117), depinde de sursă) de specii și variații (în Europa mai puține), împărțite în 5 genuri, preponderent din cele numite Helvella (celelalte conțin doar 3 specii fiecare) Originar au fost descrise 6 genuri, dar s-a dovedit prin studii genetice că  Leucangium cu cele două specii ale lui, este înrudit mai aproape cu ciupercile din familia Morchellaceae. Acest gen saprofit include nu numai specii comestibile de mare popularitate, ci de asemenea, câteva soiuri destul de otrăvitoare. Genurile familiei se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord, ca și în toate alte țările Europei, solitar sau în grupuri mici, fiind locuitori de soluri sărace, nisipoase și pietroase în păduri de foioase și de conifere, de-a lungul marginilor acestora, prin luminișuri precum nu rar în zone de depozitare ale lemnului sau halde. Timpul apariției este din mai până toamna târziu, în noiembrie, înainte de primul ger, depinde de soi.

Istoric
Specia a fost descrisă pentru prima dată sub numele Elvellacei de marele savant suedez Elias Magnus Fries în volumul 2 al operei sale Observationes mycologicae din 1818. Alte încercări de redenumire nu au fost făcute.

Descriere
 Pălăria: este de mărime medie până destul de mare, adesea ceroasă și friabilă. Partea exterioară este sterilă, iar cea inferioară prezintă un strat de acoperire fertil. Forma poate fi în formă de ceașcă, de șa cu 2-4 lobi și marginea răsucită în jos sau de mitră. Coloritul variază între alb de fildeș și brun-negricios, partea inferioară fiind mereu mai deschisă (în afară de speciile albicioase).
 Sporii: hialini (translucizi) sunt rânduiți câte 8 în asce, fiind eliptici până fusiformi, netezi sau punctați și umpluți cu o picătură uleioasă mare precum uneori cu câte una mai mică la poli în plus. ascele sunt amiloidoze (ce înseamnă colorabilitatea structurilor tisulare folosind reactivi de iod). După maturare, sporii sunt eliberați de la sfârșitul ascelor. Acest lucru se întâmplă adesea ca o reacție în lanț și prin eliberarea unui nor de spori. Distribuția are loc prin intermediul aerului.
 Piciorul: este mai gros la bază și subțiat spre vârf, elastic sau ceros adesea profund brăzdat, cu riduri adânci longitudinale, coaste ascuțite și în părți găurit precum nu rar presărat cu gropițe mici la bază. Pe dinăuntru se prezintă la aproape toate genurile gol și multi-cameral. Coloritul este ori de culoarea pălăriei, ori mai deschis ca ea.
 Carnea: este preponderent albicioasă până gri deschis, destul de subțire, ușor ceroasă și friabilă în pălărie, dar mai tare și elastică în picior. Mirosul este la cele mai multe specii aromatic și gustul plăcut.

Genuri ale familiei
 Balsamia  Vittad. (1831) (3 specii)
 Barssia  Gilkey (1925) (3 specii)
 Helvella Carl von Linné (1753) cu 122 (105) specii
 Underwoodia  Peck (1890) (3 specii)
 Wynnella   Boud. (1885) (3 specii)

Genuri ale familiei în imagini

Delimitare
Următoarele genuri sunt apropiat înrudite, dar nu aparțin familiei Helvellaceae:
 Discinaceae Benedix (1962), 58 de specii în 5 genuri, cu tipul de gen Discina,
 Morchellaceae Ludwig Reichenbach (1834), cu 116 de specii în 8 genuri, cu tipul de gen Morchella,
 Pezizaceae Dumort. (1829), cu tipul de gen Peziza Pers. (1800),
 Terfeziaceae E.Fisch. (1897), 65 de specii în 6 genuri,  cu tipul de gen Terfizia și
 Tuberaceae Dumort. (1822), 102 de specii în 6 genuri, cu tipul de gen Tuber.

Note

Bibiliografie
 Bruno Cetto: "I funghi dal vero", vol. 1-3, 4, 7
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, p. 526, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, p. 180-181, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze – vol. II a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura Gustav Fischer, Jena 1963

Legături externe

Helvellaceae
Ciuperci saprofite
1822 în știință

Helvellaceae


CITIC Group Corporation Ltd.,  formerly the China International Trust Investment Corporation (CITIC), is a state-owned investment company of the People's Republic of China, established by Rong Yiren in 1979 with the approval of Deng Xiaoping.  Its headquarters are in Chaoyang District, Beijing. As of 2019, it is China's biggest state-run conglomerate with one of the largest pools of foreign assets in the world.

Businesses

Its initial aim was to "attract and utilize foreign capital, introduce advanced technologies, and adopt advanced and scientific international practice in operation and management." It now owns 44 subsidiaries including China CITIC Bank, CITIC Limited, CITIC Trust and CITIC Merchant (mainly banks) in China, Hong Kong, the United States, Canada, Australia and New Zealand.

History
CITIC Group was founded as the China International Trust Investment Corporation (; abb. CITIC), a Chinese state-owned enterprise in 1979. In the 1980s, Chinese government founded many for profit corporations, which CITIC was under the leadership of Rong Yiren, a former businessman and politician at that time, who chose to stay in the Mainland China in the 1950s after his family business was nationalized. His son, Larry Yung, was the former chairman of CITIC Group's listed subsidiary CITIC Pacific. Larry also led the Hong Kong office and parent company of CITIC Pacific since 1986; Larry became a Hong Kong-based businessman since 1978.

CITIC Group headquarters was based in Beijing; Hong Kong office was formally opened in 1985. The Mainland-based CITIC Bank was founded by the group in 1984. The group also acquired 12.5% stake of the Hong Kong flag carrier Cathay Pacific in 1987, and became a member of a shareholders' agreement in 2006; the stake was sold to fellow state-owned company Air China in 2009. The group also acquired Hong Kong-based Ka Wah Bank in 1986. In 1990, the group also absorbed some of the subsidiaries of another state-owned company, . Other notable acquisitions included 38.3% stake of another airline Dragonair, 20% stake of Hong Kong Telecom, etc.

CITIC also acquired a Hong Kong listed company and renamed to CITIC Pacific in the 1990s. Part of the assets of the group were injected into the listed company as reverse IPO, including the stake of aforementioned Cathay Pacific. A full reverse IPO took place in 2014.

2000s

Its subsidiary, CITIC Pacific (, now known as CITIC Limited), made unauthorized bets on the foreign currency market in October 2008 and lost HK$14.7 billion (US$1.9 billion, when accounted for in mark-to-market terms). Senior executives such as Financial Controller Chau Chi-Yin and Group Finance Director Leslie Chang resigned. Its stock price plunged 55.1 percent upon the resumption of trade.

CITIC Group injected most of their assets to CITIC Limited in 2014. However, CITIC Guoan Group was excluded, which was recapitalized by other private capital.

In 2015, CITIC Group sold 10% stake of CITIC Limited to a joint-venture of Itochu and Charoen Pokphand for HK$34.4 billion (US$4.54 billion); the joint venture also subscribed new convertible preferred shares for HK$45.9 billion (or US$5.9 billion). It was reported it was the largest investment ever made by a Japanese general trading company. The transaction is also the largest acquisition in China by a Japanese company, and the largest investment by foreigners in a Chinese state-owned enterprise.

In 2016, CITIC Group ranked 156th among the Fortune Global 500, with an annual revenue of $55,938 million.

CITIC CEFC bond default

In November 2016, CITIC CLSA acted as the sole bookrunner for CEFC Shanghai's US$250 bond issuance. CITIC CLSA hid from the market that the bond deal was only 60% subscribed at pricing.  It manipulated the bond price in the secondary market in an effort to offload the 100mm USD bond CITIC CLSA held on its balance sheet.

In May 2018, CITIC Group announced they would repay ca 450 million euros owed by CEFC Europe to finance and banking group J&T within days but since the debt was not paid a week later, J&T announced it had taken over shareholder rights and installed crisis management at CEFC Europe. Several days later, CEFC Shanghai defaulted on $327 million in bond payments, and offered to make the payments six months after the maturity date.

In October 2020, some retail CEFC bondholders in Hong Kong filed a complaint to the Securities and Futures Commission in Hong Kong against the bond's sole underwriter CITIC CLSA.

Group companies
 CITIC Limited, a subsidiary of CITIC group in Hong Kong
 CITIC Trust
 China CITIC Bank
 CITIC International Financial Holdings
 CITIC Bank International
 CITIC Resources
 CITIC Construction
 CITIC Newedge
 CITIC Real Estate
 CITIC Capital
 Amoy Food
 CITIC Metal Group
 CITIC Press

Equity investments
 CITIC Guoan Group (20.95%)
 CITIC Securities

See also

 CITIC Plaza, a skyscraper in Guangzhou
 CITIC Tower, a skyscraper in Hong Kong
CITIC Heavy Industries in Luoyang

Footnotes

References

External links

Government-owned companies of China
Companies based in Beijing
Conglomerate companies established in 1979
Chinese companies established in 1979
Chinese brands
Conglomerate companies of China
Multinational companies headquartered in China
Chaoyang District, Beijing
Ministry of Finance of the People's Republic of China
1979 establishments in China

CITIC Group


Nightshade Forests prvi je EP austrijskog black metal-sastava Summoning. EP je 3. lipnja 1997. godine objavila diskografska kuća Napalm Records.

O EP-u
Nightshade Forests sastoji se od četiriju skladbi izvorno snimljenih 1996. godine, tijekom snimanja albuma Dol Guldur. Sama grupa smatra ovaj EP produžetkom navedenog albuma.

Glazbeni uzorak zvuka borbe na pjesmi "Flesh and Blood" preuzet je iz filma Hrabro srce.

Popis pjesama

Osoblje
Summoning
Protector – vokali (na pjesmama 1 i 2), gitara
Silenius – vokali (na pjesmama 3 i 4), bas-gitara, klavijature

Izvori

Albumi iz 1997.
EP
Austrijski glazbeni albumi

Nightshade Forests


මහාචාර්ය සම්පත් අමරතුංග දැනට ශ්‍රී ලංකා විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රත්පධන කොමිෂන් සභාවේ සභාපති දුරය දරයි. හෙතෙම 1964 නොවැම්බර් 1 වන දින ශ්‍රී ලංකාවේ බත්තරමුල්ලේ දී ප්‍රියදර්ශනී අත්තනායක සහ සරත් චන්ද්‍රසිරි පෙරේරා අමරතුංගට දාව උපත ලැබීය. ඔහු 1970 දී කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ අතර 1990 දී ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබඳ උපාධියක් හැදෑරීමට ඇතුළත් වූ අතර එහිදී ඔහු දේශන කටයුතු ද ආරම්භ කළේය. 1994 දී කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබඳ ශාස්ත්‍රපති උපාධිය ලබා ගැනීමට ඔහුට හැකි විය

මහාචාර්ය සම්පත් අමරතුංග මහතා ප්‍රථම ආර්ථික විද්‍යා ගෞරව කලා උපාධිය ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්විද්‍යාලයෙන් ලබා ගත් අතර කලා දර්ශනවේදී  උපාධිය කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලෙනුත් විද්‍යා දර්ශනවේදී උපාධිය සහ ආචාර්ය උපාධිය ජපානයෙන් ද ලබා ගත්තේය. අවුරුදු 27 ක් ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ සේවයේ නියතු වූ එතුමා ජපානයේ ග්‍රාමීය ආර්ථික සංවර්ධන අධිකාරියකින් පර්යේෂණ විශිෂ්ටතා ගෞරවාන්විත සම්මානය(2012) ඇතුළු සම්මාන කිහිපයක්ම දිනා ගත්තේය. මෙතුමාගේ නමට 75 කට වඩා වැඩි දේශීයව හා අන්තර්ජාතිකව නිර්දේශිත ප්‍රකාශන ප්‍රමාණයක් පවතී.

ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ කළමනාකරණ අධ්‍යයන හා වාණිජ විද්‍යා පිඨයේ 2008 සිට 2014 දක්වා පිඨාධිපති ධුරය හෙබවූ එතුමා 2014 වසරේ උපකුලපති ධුරයට පත් වූ පසුවද පිඨයේ යටිතල පහසුකම් වැඩි දියුණු කිරීම වෙනුවෙන් එතුමා ගෙන ගිය වැඩපිළිවෙල අඛණ්ඩව ඉදිරියට ගෙන යන ලදී. මෙතුමාගේ උපකුලපති ධුර කාලයේදී විශ්වවිද්‍යාලයේ පිඨ 5 පිඨ 7 ක් දක්වා ඉහළ යවමින් නව ඉංජිනේරු හා තාක්ෂණ පිඨ පිහිටුවීම සඳහා පෙරමුණ ගත්තේය.

ප්‍රකාශ
කලා අංශයෙන් උපාධි ලබාගන්නා පිරිසෙන් සියයට 70කට මෙරට තුළ රැකියා නොමැති බවත්, සමස්ත විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියම විවේචනයට භාජනයවීමට එකම හේතුව එය බවත් 2023 මාද්‍ය හමුවකදී ප්‍රකාශකරන ලදී

සම්පත් අමරතුංග


Liesbet Van Breedam (Willebroek, 27 de janeiro de 1979) é ex-voleibolista indoor e jogadora de vôlei de praia belga, que no vôlei de praia foi semifinalista no Campeonato Europeu de 2009, na Rússia.

Carreira

Na temporada de 1998-99 atuava pelo Asterix Kieldrecht, disputou a Copa CEV, fase de grupos, competiu no Grupo B, sagrando-se vice-campeã da Supercopa Belga e também da Liga A Belga, também foi campeã da Copa da Bélgica, na temporada 1999-00 permanece no mesmo clube. disputou a Copa CEV, fase de grupos, competiu no Grupo B foi vice-campeã da Supercopa Belga, semifinalista na Copa da Bélgica e campeã da Liga A Belga.

Representando o time do Asterix Kieldrecht no período de 2000-01, conquistou o título inédito da Copa CEV cuja fase final deu-se em Viena, além dos títulos da Supercopa, da Copa da Bélgica e da Liga A Belga.

Na temporada 2002-03 transfere-se para o Eburon Tongeren sendo vice-campeã da Supercopa , campeã da Copa da Bélgica  e da Liga A Belga, além de conquistar o terceiro lugar na Copa CEV cuja fase final deu-se em Berna, época que jogou na mesma equipe ao lado de Liesbeth Mouha.

Na temporada 2000-01 foi convocada para seleção belga e disputou o Campeonato Europeu de 2001, nas cidades de Sófia e Varna e terminando na vigésima posição, retornando a seleção na temporada 2002-03 para disputar o Campeonato Europeu de 2003 em Ancara e alcançou o décimo quarto lugar.

Em 2001, competindo no vôlei de praia, estreou no circuito mundial ao lado de Kristien Van Lierop no Aberto de Gran Canaria,e obteve o sétimo lugar no Aberto de Espinho.Na temporada de 2002 foram vice-campeãs dos Abertos de Gstaad, Stavanger e Rodes e terminaram em quinto nos Abertos de Osaka e Mallorca.Na temporada de 2003 formou dupla com Liesbet Vindevoghel alcançando bronze no Grand Slam de Berlim e o vice-campeonato no Aberto de Stavanger, depois, com Tetyana Zhmakova finalizou na quinta posição nos Abertos de Osaka e Lianyungang.

Retornou ao time do Asterix Kieldrecht no período de 2004-05, disputou a Taça Challenege e a Copa CEV, vice-campeã da Supercopa e da Copa da Bélgica, além do terceiro posto na Liga A Belga.Na temporada 2005-06 atuou pelo time francês do Albi Volley-Ball USSPA e na 2006-07 foi repatriada pelo VDK Gent Dames.

Em 2006, trocou de parceria, e com Liesbeth Mouha obtiveram o título da etapa Challenge do Chipre e terminaram em  sétimo na etapa Satélite de Vaduz, juntas iniciaram no circuito mundial no Aberto de Marselha, conquistando o terceiro posto, e terminaram no décimo terceiro lugar no Campeonato Europeu de Haia.

Na temporada de 2007, esteve com Liesbeth Mouha, e finalizaram em quarto lugar nas etapas de Sankt Pölten e Hamburgo pelo circuito europeu, além de terminaram no trigésimo terceiro posto no Campeonato Mundial de Gstaad, e em décimo sétimo lugar no Campeonato Europeu em Valência, já pelo circuito mundial conquistaram o sétimo lugar no Aberto de Kristiansand.

Atuando ao lado de Liesbeth Mouha em 2008, obtiveram o quarto lugar na etapa de Gran Canaria do correspondente circuito europeu, obtiveram o  quinto lugar no Campeonato Europeu em Hamburgo, qualificaram-se para a Olimpíada de Pequim de 2008, sendo a primeira dupla belga a participar de toda história do evento até então e nesta competição obtiveram a nona colocação, mesmo resultado obtido em seis eventos do circuito mundial e tiveram o sétimo lugar no Aberto de Marselha como melhor resultado.

Na temporade de 2009 do Circuito Europeu, estiveram juntas novamente e sagraram-se campeãs da etapa de Blackpool e o bronze em Berlim pelo circuito europeu, e novamente competiram no Campeonato Europeu de 2009 em Sochi, ocasião que finalizaram em quarto lugar; terminaram em nono no Campeonato Mundial de Stavanger, o mesmo se repetindo nos Abertos de Seul, Osaka, Aland e Sanya e no Grand Slam de Marselha.

Na temporada de 2010, nas primeira competições esteve com Liesbeth Mouha no circuito mundial e como melhor desempenho juntas, se tornaram tetracampeãs nacionais, desde a temporada de 2006; também tiveram o sétimo lugar nos Aberto de Kristiansand e Haia, e posterior a este evento desfizaram a dupla também pelo anúncio de sua gravidez e ficou inativa em 2011.

Retornou em 2012 com Stéphanie Van Bree alcançando vigésimo quarto lugar no Masters de Baden, pelo circuito europeu, e também estiveram juntas na edição do correspondente Campeonato Europeu de Scheveningen (Holanda), terminaram na vigésima quinta posição. Passou a ser treinadora de vôlei de praia em 2011 e 2012, co-fundadora da Top Beachvolleybal Academie, treinou de 2013 a 20918 o Volmar Ekeren.

Títulos e resultados

 Aberto de Stavanger do Circuito Mundial de Vôlei de Praia de 2003
 Aberto de Rodes do Circuito Mundial de Vôlei de Praia de 2002
 Aberto de Stavanger do Circuito Mundial de Vôlei de Praia de 2002
 Aberto de Gstaad do Circuito Mundial de Vôlei de Praia de 2002
 Aberto de Marselha do Circuito Mundial de Vôlei de Praia de 2006
 Grand Slam de Gstaad do Circuito Mundial de Vôlei de Praia de 2003
 Gramd Slam de Gstaad do Circuito Mundial de Vôlei de Praia de 2012
 Campeonato Europeu de Vôlei de Praia:2009
 Campeonato Belga de Vôlei de Praia:2006,2007,2008 e 2009
 Campeonato Belga (Indoor):1999-00, 2000-01,2002-03
 Campeonato Belga (Indoor):1998-99
 Campeonato Belga (Indoor):2004-05
 Copa da Bélgica (Indoor):1998-99,2000-01, 2002-03
 Copa da Bélgica (Indoor):2004-05
 Supercopa Belga (Indoor):2000-01
 Supercopa Belga (Indoor):1998-99, 1999-00,2002-03, 2004-05

Ligações externas

Jogadores de voleibol de praia da Bélgica
Opostos de voleibol
Voleibolistas da Bélgica
Voleibolistas de praia nos Jogos Olímpicos de Verão de 2008

Liesbet Van Breedam


Ashurst and Colbury es una parroquia civil del distrito de New Forest, en el condado de Hampshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Ashurst and Colbury tiene una superficie de 2,82 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Ashurst and Colbury tenía 2011 habitantes (48,58% varones, 51,42% mujeres) y una densidad de población de 713,12 hab/km². El 14,47% eran menores de 16 años, el 73,5% tenían entre 16 y 74 y el 12,03% eran mayores de 74. La media de edad era de 47,62 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 15,41% estaban solteros, el 69,71% casados y el 14,88% divorciados o viudos.

El 96,37% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,09% de la población, mientras que el 2,54% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 99,2% eran blancos, el 0,45% mestizos, el 0,15% asiáticos y el 0,2% chinos. El cristianismo era profesado por el 81,65%, el islam por el 0,15% y cualquier otra religión, salvo el budismo, el hinduismo, el judaísmo y el sijismo, por el 0,35%. El 10,49% no eran religiosos y el 7,36% no marcaron ninguna opción en el censo.

915 habitantes eran económicamente activos, 897 de ellos (98,03%) empleados y 18 (1,97%) desempleados. Había 856 hogares con residentes y 7 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Parroquias civiles de Hampshire

Ashurst and Colbury


Theodore William "Ted" Waitt (born January 18, 1963) is an American billionaire businessman and philanthropist. Waitt is a co-founder of Gateway, Inc.

Career
On September 5, 1985, Waitt, his brother Norm Jr., and Mike Hammond started Gateway 2000 with a $10,000 loan secured by Waitt's grandmother. The company began on Waitt's father's cattle ranch in Sioux City, Iowa, moved to Sergeant Bluff, Iowa and later to North Sioux City, South Dakota, where they continued to develop their "down-home" branding, complete with computer boxes printed in a black and white Holstein cow pattern.

Waitt led a move of the company's headquarters from South Dakota to Poway, California in 1998. Waitt relinquished his post as CEO of Gateway in late 1999 to Jeffrey Weitzen, but returned to the post in January 2001.

In 2004, after the acquisition of eMachines, Waitt turned over day-to-day operations of Gateway and the title of CEO to Wayne Inouye, the former CEO of eMachines.  In May 2005, he resigned as chairman of the company, ending a near 20-year run with the company he co-founded.

Waitt has been featured on numerous lists by Forbes magazine. He has held a spot on both the Forbes 400 Richest in America as well as Forbes list of the World's Billionaires. He has also been listed on Fortune Magazines "40 Richest Under 40", a list of the 40 wealthiest self-made Americans under the age of 40 in the United States.  The 2008 Forbes 400 List listed Waitt with a net worth estimated at $1.4 billion. Waitt fell off the Forbes 400 list in 2009 with a net worth estimate of $900 million. Forbes speculated that the drop from the previous year was as a result of "souring real estate" and a divorce settlement.

According to the September 2002 issue of Fortune Magazine, Waitt sold $1.1 billion in Gateway stock during the dot-com era. In August 2007, Gateway was acquired by Acer Inc. for $1.90 per share or $710 million.

Labeled a maverick by national business and technology publications, he has gone on to form four enterprises that are his chief interests: Avalon Capital Group, Inc., a wholly owned, billion-dollar private investment company with diverse interests in technology, health care, energy, finance, and real estate; and the Waitt Foundation, Waitt Institute and Waitt Institute for Violence Prevention, nonprofit organizations dedicated to the improvement of mankind's knowledge through historical and scientific exploration.

Waitt served as chairman of the Salk Institute for Biological Studies Board of Trustees from November 28, 2016, until November 20, 2017. He originally joined the Salk Board of Trustees in 2004 and has served in numerous roles while donating millions of dollars to the institute.

Personal life
Waitt is married to former model Michele Merkin. He and his first wife Joan Theresa Peschel had four children, Hailey Peschel, Emily Rose, Maxwell Griffin, and Sophia Marie. Waitt's eldest daughter, Hailey, is married to former soccer player Jordan Gafa.

Waitt was romantically linked to Ghislaine Maxwell, after she ended her relationship with Jeffrey Epstein. Waitt owns homes in the Bird Streets area of Hollywood Hills West, Los Angeles (put up for sale for $20 million in September 2015) and in La Jolla, California (purchased in 2005 for $13.32 million and put for sale for $22.9 million in November 2015). Waitt also owns a home in Beverly Hills, California.

Awards and honors
Waitt was awarded an honorary doctorate by the University of South Dakota.

Philanthropy
Business Week named Waitt one of America's 50 most generous philanthropists due to his work with the Waitt Foundation. The Foundation funds partnerships and projects, sometimes in conjunction or collaboration with the Waitt Institutes, focused on marine conservation.

Established in 1993, the Foundation initially focused on domestic violence prevention and community development. The Waitt Institute is a founding member, along with National Geographic Pristine Seas, Oceans 5, and Dynamic Planet, of the Blue Prosperity Coalition which aims to support governments in sustainable oceans management by providing financing, expertise, and tools to create marine protected areas (MPA).

On November 1, 2019, the Blue Prosperity Coalition announced a ten-year, $150 million commitment from the Waitt Foundation towards its ocean conservation efforts. On 15 Sept, 2016, the Waitt Foundation joined with the Wildlife Conservation Society (WSC), the blue moon fund (bmf), and the Global Environmental Facility (GEF) to commit a combined $48 million towards expansion of the world's marine protected areas (MPA). On 1 May 2008, the Salk Institute for Biological Studies announced the grant of $20 million from the Waitt Foundation to fund the creation of an Advanced Biophotonics Center. On 18 December 2008, the William J. Clinton Foundation released a list of all contributors. It included Theodore Waitt, who gave between US$10–25 million. On April 23, 2011, the Sioux City Public Museum had its grand opening.  $4 million of its $13 million development budget was donated by the Waitt Foundation.

References

1963 births
Living people
American billionaires
American computer businesspeople
American investors
American philanthropists
Businesspeople from San Diego
Gateway, Inc.
People from Sioux City, Iowa
University of Iowa alumni
American technology company founders
People from Union County, South Dakota
People from Poway, California

Ted Waitt


Der Pannwitzblick ist ein deutscher Dokumentarfilm des Regisseurs Didi Danquart, der den gesellschaftlichen Blick auf Menschen mit Behinderung thematisiert. Er erhielt 1991 den Dokumentarfilmpreis der Filmkritik und lief unter anderem auf dem Chicago International Film Festival. Den Text schrieb der Schriftsteller Christian Geissler.

Inhalt
Der Film legt den inhaltlichen Schwerpunkt auf den Themenkomplex "unwertes Leben". Danquart stellt dabei Filmmaterial und Erinnerungen aus der Zeit des Nationalsozialismus der Sterbehilfe-Debatte der Gegenwart und den persönlichen Erzählungen von Menschen mit Behinderung gegenüber.

Der Titel basiert auf einer Notiz des italienisch-jüdischen Schriftstellers Primo Levi, dem der KZ-Arzt Pannwitz, der für ein Chemiewerk der deutschen Industrie Häftlinge der Konzentrationslager Auschwitz und Birkenau selektierte, den Tod in Auschwitz verordnet hatte:

Rezeption
Das Lexikon des internationalen Films sprach von einem "engagierte[n] Film, der rigoros für die Belange Behinderter eintritt, denen Unverständnis und Hilflosigkeit der Umwelt die Selbstbehauptung noch immer erschweren". In der Jurybegründung des Dokumentarfilmpreises heißt es, im Film werde eine "in der Öffentlichkeit nach wie vor tabuisierte Problematik" auf "komplexe Weise unter Verwendung unterschiedlicher und zielgerichtet eingesetzter filmischer Mittel erschlossen". Im Gegensatz zu anderen Dokumentarfilmen habe der "Kommentar poetische Qualität". Der Film beziehe "Stellung, ohne fertige Antworten zu liefern".

Literatur
 Udo Sierck, Didi Danquart (Hrsg.): Der Pannwitzblick. Wie Gewalt gegen Behinderte entsteht. Libertäre Assoziation, 1993, ISBN 978-3-922611-29-5.
 Eleoma Joshua, Michael Schillmeier (Hrsg.): Edinburgh German Yearbook 4: Disability in German Literature, Film, and Theater. Boydell & Brewer Inc, 2010, ISBN 978-1-57113-428-8, S. 215–239; .

Weblinks

 Website des Regisseurs
 Der Pannwitzblick in voller Länge bei Youtube

Einzelnachweise

Filmtitel 1991
Deutscher Film
Dokumentarfilm
Didi Danquart

Der Pannwitzblick


Canavieiras es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2008 era de 36.911 habitantes.

Es una de las cuatro únicas localidades donde puede ser encontrada una especie de la Mata Atlántica amenazada de extinción, la Buchenavia hoehneana.

Referencias

Enlaces externos
 Imagen del puerto de Canavieiras
 Sitio sobre Canavieiras

Localidades de Bahía

Canavieiras


Vollsfjorden (eller Voldsfjorden) er en sidefjord til Frierfjorden i Grenland i  Vestfold og Telemark  fylke i Norge. Fjorden ligger på grænsen mellem Skien og Bamble kommuner, og er omkring 3,5 kilometer lang. Den går i vestlig retning fra indløbet ved Kjeøya, nord for landsbyen Herre i Bamble,  til Voll og Rambekk. Den største ø i fjorden hedder Langøy.
Ved Voll, i bunden af fjorden, lå fra 1692 til midten af 1865
Skien havneterminal ligger på nordsiden af fjorden, lige indenfor indløbet. Riksvei 356 går langs nordsiden af fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Vestfold og Telemark
Skien
Bamble

Vollsfjorden


أبو الفتح محمد شيباني بن شاه بداق بن أبو الخير خان، ولد عام 1451 م ويعود نسبه لجنكيز خان. كني في صغره بشاه بخت «ثروة الملك» و تحولت كنيته مع الزمن إلى شايبك، وهي الكنية التي اختارها لنفسه في كبره. توفي والده وجده و هو ما زال في سن صغيرة، وأمضى بداية حياته مع أخيه مطارداً من أعداء جده أبو الخير خان. و كانا يمضيان في ثلة الفرسان الذين ظلا يحميانهما. و تعلم خلال هذه المحنة كيف يستطيع العيش في أحلك الظروف مما صنع منه قائداً فذاً. كان مسرح تلك الأحداث هي هضبة القبجاق، والتي كانت يوماً ما مملكة جغطاي خان أحد أحفاد جنكيز خان. قام بتوحيد العديد من القبائل الأوزبكية ووضع الأسس لصعودهم في بلاد ما وراء النهر وإنشاء خانات بخارى.

روابط خارجية

مراجع

أوزبك
بورجيكين
خانات بخارى
خوانين المغول
مغول
مواليد 854 هـ
مواليد عقد 1450
وفيات 1510
وفيات 915 هـ
وفيات 916 هـ

محمد شيباني خان


Falske nyheder er journalistik eller propaganda, der er bevidst misinformation, et fupnummer, en avisand eller en practical joke. Falske nyheder spredes via traditionelle medier og sociale medier, og de bliver skrevet og udgivet for at vildlede offentligheden for at skade en person, en organisation, et politisk parti osv. for at opnå økonomisk eller politisk fordel. Det sker ofte med sensationsprægede, overdrevne eller åbenlyst falske overskrifter for at få opmærksomhed.

Bevidst vildledende og svigagtige falske nyheder er forskellige fra satire og parodi, som er beregnet til underholdning. Falske nyheder har ofte iøjnefaldende overskrifter eller helt opdigtede historier for at øge opmærksomheden. Den udbredte online brug af sensationelle "clickbaits" for at fange læsernes opmærksomhed fremmes af reklameindtægter. Falske nyheder underminerer også den seriøse mediedækning og gør det sværere for journalister at dække væsentlige nyheder.

Falske nyheder afviger også fra begrebet meningsjournalistik, som lader journalisten være subjektiv. Forskellen ligger i sagligheden og fravigelsen af den bevidste vildledelse. Der tales om et mediebillede bestående af en stor diversitet af subjektive journalister og medier, hvor borgeren kan høre forskellige synspunkter.

Begrebet om falske nyheder, har mange paralleller til det tyske begreb Lügenpresse, "løgn pressen", altså "den lyvende presse". Men falske nyheder må ikke forveksles med Lügenpresse, hvor Lügenpresse både stammer helt tilbage fra 1800-tallet, men også fik en genopstanden i 2014, før "falske nyheder", hvor det blev taget i brug af den yderste, tyske højrefløj. Særligt af PEGIDA. Før falske nyheder blev udbredt i USA under Donalds Trumps præsidentembede, opstod der i 2016 enkelte amerikanske referencer til Lügenpresse, og i oktober 2016, blev det brugt under en af Donald Trumps valgkampsforsamlinger, hvor den amerikanske presse sammenlignede det med nazi-tyske metoder.

Dansk debat om falske nyheder

Politiken spørger i en artikel 14. januar 2017 med overskriften Sådan dræber vi de falske nyheder en række fremtrædende mediefolk om deres bud på, hvordan seriøse nyhedsmedier modvirker effekten af de falske. Abdel Aziz Mahmoud appellerer til læsernes vilje til at betale, hvad journalistik koster, iflg. Ida Ebbensgaard må vi "gøre os fortjent til danskernes tillid: være gennemsigtige omkring vores journalistik. Lytte. Favne hele offentligheden og ikke bare dem, der ligner os."

Erkan Özden har skrevet en analyserende e-bog om falske nyheder.

I bogen "FAKE NEWS: Når virkeligheden taber" understreger Vincent F. Hendricks og Mads Vestergaard, at de definerende træk ved falske nyheder ikke er, at de er faktuelt falske, men at de giver sig ud for at være journalistik og sandhedssøgning med et bagvedliggende mål om at 'høste opmærksomhed'. Dette mål er dog skjult for modtageren, idet den tilsyneladende troværdighed forsøges forstærket med "vidnesbyrd" i form af ofte manipuleret billedmateriale."

Ugebladet Mandag Morgen har lavet en faktatjek-side med bevilling fra Kulturministeriet.Danmarks Biblioteksforening har budt ind med seks kildekritiske råd til at spotte falske nyheder.

Aktører

Spredningen af falske nyheder er blevet fremmet ved den lette adgang til online reklameindtægter, ved den øgede politiske polarisering og ved populariteten af sociale medier, primært Facebook News Feed. I Danmark har der været spredt falske nyheder af falske nyhedsmedier.

Globalt har fjendtlige aktører været involveret i at skabe og udbrede falske nyheder, især under amerikanske presidentvalg. En analyse af Buzzfeed fandt, at de 20 top falske nyheder om det amerikanske præsidentvalg i 2016 modtog mere opmærksomhed på Facebook end de 20 top seriøse nyheder om valget.

Falske nyheder i Danmark

Jægerbogsagen

24. september 2009 bragte BT en artikel med link til en arabisk oversættelse af Thomas Rathsacks bog Jæger - i krig med eliten. Samme dag orienterede Forsvarsminister Søren Gade Det Udenrigspolitiske Nævn og efterfølgende pressen om eksistensen af den arabiske oversættelse og det nye trusselssituation den udgjorde.

Inden havde Forsvaret uden held forsøgt at få nedlagt fogedforbud mod bogen med den begrundelse, at bogens indhold udgjorde en sikkerhedsrisiko for danske soldater på mission.

Undersøgelse slår fast, at den arabisk oversættelse var fabrikeret af Forsvarskommandoens it-chef og lækket til BT af Forsvarskommandoens informationschef.
Domstolene straffede forholdene med henholdsvis bøde og betinget fængsel.

Falck-Bios-sagen
2014 overtog det dansk/hollandske selskab Bios ambulancedriften i Region Syddanmark. Konkurrenten Falck iværksatte en kampagne der ifølge afgørelse fra Konkurrencerådet 30. januar 2019 :

Sagen efterforskes af Statsadvokaten for Særlig Økonomisk og International Kriminalitet med henblik på en strafferetlig forfølgelse.

Referencer

Eksterne henvisninger
 02 januar 2021, videnskab.dk: Netflix og fiktion vinder over historiebøgerne: Vi husker det, vi ser, bedre end det, vi læser

Hoax
Journalistik
Internetaktivisme

Falske nyheder


Daniel Alberto Buglione (nacido el 9 de diciembre de 1947 en Buenos Aires) es un exfutbolista de Argentina, formado en las categorías inferiores del Club Atlético Huracán, donde se consagró campeón con el equipo del 73. Jugó un total de 129 partidos y anotó 4 goles. En el año 1974 fue transferido al Tigres de México, club en el que jugó durante 3 años, tras lo cual una lesión determinó su retiro del fútbol.

Clubes

Como jugador

Como técnico

Referencias

Futbolistas de las inferiores del Club Atlético Huracán
Futbolistas del Club Atlético Huracán
Entrenadores del Club Atlético All Boys

Daniel Buglione


Meles Zenawi Asres (8. maí 1955 – 20. ágúst 2012), fæddur undir nafninu Legesse Zenawi Asres, var eþíópískur stjórnmálamaður sem stýrði Eþíópíu frá endalokum eþíópísku borgarastyrjaldarinnar til dauðadags, fyrst sem forseti (1991-1995) og síðan sem forsætisráðherra (1995-2012). Meles var leiðtogi Þjóðfrelsishreyfingar Tígra, sem var einn fjögurra aðildarflokka í Lýðræðis- og byltingarhreyfingu eþíópísku þjóðarinnar.

Æviágrip
Meles Zenawi fæddist í Tígraí-héraðinu á tíma eþíópíska keisaradæmisins. Hann gekk í Grunnskóla drottningarinnar af Saba og Skóla Wingate hershöfðingja í Addis Ababa og lauk grunnnámi sínu árið 1972. Sama ár hóf hann nám við læknisfræðideild Háskólans í Addis Ababa. Hann hætti námi tveimur árum síðar til að ganga til liðs við Þjóðfrelsishreyfingu Tígra, skæruliðahreyfingu í norðurhluta Eþíópíu sem barðist gegn kommúnísku einræði Derg-stjórnarinnar. Árið 1979 var hann kjörinn leiðtogi stjórnarnefndar hreyfingarinnar og síðan forseti framkvæmdastjórnar hennar. Árið 1989 varð hann forseti Þjóðfrelsishreyfingarinnar og leiðtogi Lýðræðis- og byltingarhreyfingar eþíópísku þjóðarinnar, bandalags hennar við þrjá aðra flokka.

Eftir að Derg-stjórnin leið undir lok þann 28. maí árið 1991 varð Meles Zenawi forseti bráðabirgðastjórnar Eþíópíu til ársins 1995. Hann hóf margvíslegar umbætur á stjórnkerfi landsins, meðal annars með því að leyfa starfsemi stjórnmálaflokka, innleiða trúfrelsi, halda lýðræðislegar kosningar og einkavæða tiltekna iðnaði. Stjórnartíð hans markaðist einnig af aðskilnaði Eritreu frá Eþíópíu eftir þjóðaratkvæðagreiðslu árið 1993 og innleiðingu nýrrar stjórnarskrár árið 1994 sem gerði Eþíópíu formlega að lýðræðislegu sambandslýðveldi. Stjórnskipan landsins var skipt upp milli héraða sem afmörkuð voru á milli þjóðernishópa.

Eftir kosningar árið 1995 varð Meles formlega forsætisráðherra landsins þann 23. ágúst. Hann var endurkjörinn árin 2000, 2005 og 2010. Frá 6. júní 2007 var Meles jafnframt forseti Nýs þróunarsamstarfs Afríkuríkja (NEPAD).

Meles lést þann 20. ágúst árið 2012 eftir að hafa verið lagður inn á gjörgæslu á Saint-Luc-háskólasjúkrahúsið í Woluwe-Saint-Lambert á stórborgarsvæði Brussel í Belgíu.

Tilvísanir

Forsetar Eþíópíu
Forsætisráðherrar Eþíópíu

Meles Zenawi