Peter Pilkington, Baron Pilkington of Oxenford (5 September 1933 – 14 February 2011) was a British public school headmaster and a Conservative member of the House of Lords.

Education
Pilkington was educated at Dame Allan's School, Newcastle where he came to faith and developed both his love of scholarship and his combative personality. In 1952 he went up to Jesus College, Cambridge and read history, being influenced by Conservative-minded figures such as Maurice Cowling, Herbert Butterfield and Michael Oakeshott. He graduated in 1955, and took his MA in 1959.

Ecclesiastical career
Pilkington trained for ordination at Westcott House, Cambridge, and was ordained as a deacon in the Diocese of Derby in 1959, and as a priest the following year. He served for three years as curate at the historic parish church of All Saints', Bakewell during the incumbency of George Sinker.

He left parochial work to take up his first school chaplaincy position. In 1975 he was appointed an honorary canon of Canterbury Cathedral.

Educational career
In 1962 Pilkington became a schoolmaster at Eton College, teaching history, and a college chaplain. Later he became Conduct (senior chaplain), and for 10 years also served as Master in College, the housemaster of the scholars' house, until his resignation in 1975.

He was Headmaster of The King's School, Canterbury from 1975 to 1986.

His final appointment in education was the post of High Master of St Paul's School, London, from 1986 to 1992.

Retirement
Following his retirement from education Pilkington was appointed Chairman of the Broadcasting Complaints Commission, serving from 1992 to 1996.

In 1995, he was made a life peer as Baron Pilkington of Oxenford, of West Dowlish in the County of Somerset.

He also assisted in retirement as an honorary curate of St Mary's, Bourne Street, a prominent Anglo-Catholic church in Pimlico, where he served from 1992 to 2005.

Although his entire teaching career was spent in the private sector, Pilkington was a vociferous supporter of selective state education. During his retirement he served for several years as Chairman of the National Grammar Schools Association.

Personal life
In 1966 Pilkington married Helen Wilson, who predeceased him in 1997. He was survived by two daughters, Celia and Sarah Pilkington.

References

1933 births
2011 deaths
Politicians from Newcastle upon Tyne
Alumni of Jesus College, Cambridge
Conservative Party (UK) life peers
Headmasters of the King's School, Canterbury
High Masters of St Paul's School
Ordained peers
20th-century English Anglican priests
People educated at Dame Allan's School
Teachers at Eton College
Life peers created by Elizabeth II


Persicaria perfoliata (basionym Polygonum perfoliatum) is a species of flowering plant in the buckwheat family. Common names include mile-a-minute, devil's tail, giant climbing tearthumb, and Asiatic tearthumb. It is a trailing herbaceous annual vine with barbed stems and triangular leaves. It is native to most of temperate and tropical eastern Asia, occurring from eastern Russia and Japan in the north, and the range extending to the Philippines and India in the south. P. perfoliata is an aggressive, highly invasive weed.

In Europe, Persicaria perfoliata is included since 2016 in the list of Invasive Alien Species of Union concern (the Union list). This implies that this species cannot be imported, cultivated, transported, commercialized, planted, or intentionally released into the environment in the whole of the European Union.

Appearance
Persicaria perfoliata has a reddish stem that is armed with downward pointing hooks or barbs which are also present on the underside of the leaf blades. The light green leaves are shaped like an equilateral (equal-sided) triangle and alternate along the narrow, delicate stems. Distinctive circular, cup-shaped leafy structures, called ochreas, surround the stem at intervals. Flower buds, and later flowers and fruits, emerge from within the ocreas. Flowers are small, white and generally inconspicuous. The edible fruits are attractive, metallic blue and segmented, each segment containing a single glossy, black or reddish-black seed.

Habitat
Persicaria perfoliata prefers warm open areas, along the edges of woods, wetlands, stream banks, and roadsides, and uncultivated open fields, resulting from both natural and human causes, dense wooded areas where the overstory has opened up increasing the sunlight to the forest floor. Natural areas such as stream banks, parks, open space, road shoulders, forest edges and fence lines are all typical areas to find P. perfoliata. It also occurs in environments that are extremely wet with poor soil structure.

Available light and soil moisture are both integral to the successful colonization of this species. It will tolerate shade for a part of the day, but needs a good percentage, 63-100% of the available light. The ability of P. perfoliata to attach to other plants with its recurved barbs and climb over the plants to reach an area of high light intensity is a key to its survival.  It can survive in areas with relatively low soil moisture, but demonstrates a preference for high soil moisture.

Edibility
Persicaria perfoliata is an edible species. Its tender leaves and shoots can be eaten raw or cooked as a salad green or vegetable and its fruit is sweet and can be eaten fresh.

Uses
In traditional Chinese medicine, Persicaria perfoliata is known as gangbangui (), and is thought to be useful for various remedies in herbal medicine. It can also be used as a fiber or used in rope making.

Introduction in the United States

The first records of Persicaria perfoliata in North America are from Portland, Oregon (1890), and Beltsville, Maryland (1937). Both of these sites were eliminated or did not establish permanent populations of the species. However, the introduction of P. perfoliata somewhere between the late 1930s and 1946 to a nursery site in Stewartstown, York County, Pennsylvania, produced a population of this plant that did become established in the wild. It is speculated that the seed was spread with Rhododendron stock. Starting in 2004, the weevil Rhinoncomimus latipes has been introduced in eastern US to control this plant, with certain amount of success.

Reproduction and propagation
Persicaria perfoliata is primarily a self-pollinating plant (supported by its inconspicuous, closed flowers with little scent), with occasional outcrossing. Fruits and viable seeds are produced without assistance from pollinators. Vegetative propagation from roots has not been successful for this plant. It is a very tender annual, withering with a slight frost, and reproduces successfully until the first frost. P. perfoliata is a prolific seeder, producing many seeds on a single plant over a long season, from June until October in Virginia, and a slightly shorter season in more northern geographic areas. It can cover as much as  in a single season, maybe even more in the southern United States.

Birds are probably the primary long-distance dispersal agents of P. perfoliata. Transport of seeds short distances by native ant species has been observed. This activity is probably encouraged by the presence of a tiny white food body (elaiosome) on the tip of the seed that may be attractive to the ants. These seed-carrying ants may play an important role in the survival and germination of the seeds of P. perfoliata. Local bird populations are important for dispersal under utility lines, bird feeders, fence lines and other perching locations. Other animals observed eating its fruits are chipmunks, squirrel and deer.

Water is also an important mode of dispersal. Its fruits can remain buoyant for 7–9 days, an important advantage for dispersing seed long distances in stream and river environments. The long vines frequently hang over waterways, allowing fruits that detach to be carried away in the water current.

Chemistry
Persicaria perfoliata contains phenylpropanoid esters such as 6'-acetyl-3,6-diferuloylsucrose (helonioside B), 2',4',6'-triacetyl-3,6-diferuloylsucrose, 1, 2',4',6'-tetraacetyl-3,6-diferuloylsucrose, 1,2',6'-triacetyl-3, 6-diferuloylsucrose, 2',6'-diacetyl-3,6-diferuloylsucrose, 1,3,6-tri-p-coumaroyl-6'-feruloylsucroses, vanicoside A and vanicoside B.

References

External links
Bugwoodwiki, Mile-a-Minute Weed
United States Department of Agriculture, National Forest Service, Fire Effects Information System
Species Profile- Mile-A-Minute Weed (Persicaria perfoliata), National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library. Lists general information and resources for Mile-A-Minute Weed.

perfoliata
Leaf vegetables
Plants described in 1759
Flora of Asia

Persicaria perfoliata


Marca din Danzig era moneda folosită de Orașul Liber Danzig în perioada 1922—1923, când a fost substituită de guldenul din Danzig. Avea aceeași valoare cu Papiermark.

Istorie
Bancnotele au fost emise de Germania în timpul Primului Război Mondial pentru a compensa lipsa de monede; din cauza hiperinflației au fost emise cupiuri cu valori tot mai mari. În 1922 bancnotele au fost emise de Senatul Danzigului.

În 1923 Danzigul și-a introdus în circulație propria monedă, guldenul din Danzig. Marca germană și marca din Danzig au fost retrase din circulație.

Vezi și
 Marcă germană
 Goldmark
 Reichsmark
 Vereinsthaler
 Papiermark

Danzig
Monede germane
Gdańsk
Numismatică

Marcă din Danzig


Patronyme

 Badīʿ(1852-1869), disciple du Bāb et de Bahāʾ-Allāh ;
 Chimène Badi (1982-), chanteuse française ;
 Léon Badi (1907-1988), clarinettiste classique français ;
 Sihem Badi (1967-), femme politique tunisienne.

Toponyme

 Badi (Guinée), localité guinéenne ;
 Palais El Badi, palais marocain.
Le Badi est un cours d'eau de Guinée.

Culture
 Badi, magazine japonais.

Badi (homonymie)


الفيروسات البُنياوية أو فيروسات بونيا أو عائلة بونيا فيريدي  هي عائلة من الفيروسات السلبية ذات الرنا أحادي السلسلة، تتواجد عموماً لدى مفصليات الأرجل أو القوارض، وبعض فيروسات هذه العائلة تصيب الاٍنسان أحياناً. الغلاف كروي أو حلزوني بأبعاد من 80 اٍلى 120 نم، ويمتلك جينوم حلقي بطول يتراوح بين 11-19 كيلو قاعدة.

مراجع

فيروسات بنياوية
حمى نزفية
رتب الفيروس
عائلات فيروسية
فيروسات سلبية ذات الرنا أحادي السلسلة

فيروسات بنياوية


Die US-amerikanische Badmintonmeisterschaft 2009 fand vom 17. bis zum 19. April 2009 im Orange County Badminton Club in Orange, Kalifornien, statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=643B90DB-0C63-40B1-8A16-2F81E78845B1

2009
Badminton 2009
Badmintonwettbewerb in Orange (Kalifornien)


فيرناندو نافارو  ، من مواليد 25 يونيو 1982 في برشلونة في إسبانيا ، لاعب كرة قدم إسباني.

يلعب مع نادي إشبيلية منذ عام 2008.

بدأ باللعب مع منتخب إسبانيا لكرة القدم في عام 2008.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو إشبيلية
لاعبو برشلونة
لاعبو برشلونة أتلتيك
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو ديبورتيفو لاكورونيا
لاعبو ريال مايوركا
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم كتلونيون
لاعبو كرة قدم من برشلونة
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو منتخب كتالونيا لكرة القدم
لاعبو نادي ألباسيتي
لاعبو نادي برشلونة ج
لاعبون فائزون بالدوري الأوروبي
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مواليد 1982
مواليد في برشلونة

فيرناندو نافارو


Vietnamesisk hængebugsvin (Sus scrofa vittatus) er en griserace af vildsvinet med oprindelse i området omkring Vietnam og Thailand i Asien. Racen er betydelig mindre end vestlige griseracer, men størrelsen varierer alligevel betragtelig. Et fuldvoksent dyr kan veje fra 25 kg til over 130 kg, og bliver i gennemsnit 15 år gamle.

Vietnamesisk hængebugsvin refereres ofte kun som hængebugsvin, selvom der også findes et kinesisk hængebugsvin. Dette er dog meget mere sjældent i Vesten, og bliver gerne en del større end de vietnamesiske varianter.

Eksterne henvisninger

 Hængebugsvin på elsesminde.dk

Vildsvin
Svineracer

Vietnamesisk hængebugsvin


An Eragrostis spartinoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Eragrostis spartinoides in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis spartinoides


Angelo Mottola (Aversa, província de Caserta, Itália, 10 de janeiro de 1935 - Roma, 8 de outubro de 2014) foi um clérigo italiano, arcebispo católico romano e diplomata da Santa Sé.

Angelo Mottola foi ordenado sacerdote em 2 de abril de 1960 na Catedral da Diocese de Porto-Santa Rufina pelo Cardeal Eugene Tisserant. Em 1963, depois de concluir uma dissertação sobre o tema do Sacrifício da Missa no segundo período do Concílio de Trento, recebeu seu doutorado na Pontifícia Universidade de São Tomás de Aquino. Aqui ele inicialmente trabalhou para a Congregação para as Igrejas Orientais.

Papa Paulo VI conferiu-lhe o título honorário de Capelão de Sua Santidade (Monsenhor) em 11 de agosto de 1971. Em 29 de janeiro de 1983, o Papa João Paulo II conferiu-lhe o título de Prelado Honorário de Sua Santidade. A partir de 1986 trabalhou na administração da Congregação para a Evangelização dos Povos.

Em 16 de julho de 1999, João Paulo II o nomeou Arcebispo Titular de Cercina e Núncio Apostólico no Irã. O Cardeal Secretário de Estado Angelo Sodano concedeu-lhe a consagração episcopal em 21 de setembro de 1999 em São Pedro; Os co-consagradores foram o Secretário da Congregação para a Evangelização dos Povos, Dom Marcello Zago OMI da Cúria e Dom Mario Milano, Bispo de Aversa.

Papa Bento XVI nomeou-o em 25 de janeiro de 2007 Núncio Apostólico em Montenegro e aceitou em 17 de fevereiro de 2010 sua renúncia por motivos de idade.

Angelo Mottola é membro da Ordem Teutônica desde 2013.

Ver também

Religiosos da Itália
Núncios apostólicos no Irão
Núncios apostólicos em Montenegro

Angelo Mottola


An Eriocaulon setaceum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Eriocaulon setaceum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon setaceum


An Trichosalpinx deceptrix in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Germán Carnevali ngan Ivón Mercedes Ramírez Morillo. An Trichosalpinx deceptrix in nahilalakip ha genus nga Trichosalpinx, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichosalpinx

Trichosalpinx deceptrix


Bătălia de pe Valea Jiului (1916) se poate referi la numele a două bătălii desfășurate pe Valea Jiului în campania anului 1916 din Primul Război Mondial:

 Prima bătălie de pe Valea Jiului (1916) - s-a desfășurat între între 10/23 - 16/29 octombrie 1916 și a avut ca rezultat zădărnicirea încercării Armatei 9 germane de forțare a Munților Carpați prin trecătorile Surduc și Vâlcan, în ea fiind angajate forțele Armatei 1 române și forțele Armatei 9 germane.
 A doua bătălie de pe Valea Jiului (1916) - s-a desfășurat între între 29 octombrie/11 noiembrie - 5/18 noiembrie 1916 și a avut ca rezultat străpungerea apărării forțelor române și forțarea Munților Carpați de către trupele Puterilor Centrale, prin trecătorile Surduc și Vâlcan, în ea fiind angajate forțele Armatei 1 române și forțele Armatei 9 germane.

Bătălia de pe Valea Jiului (1916)


Fair-share scheduling is a scheduling algorithm for computer operating systems in which the CPU usage is equally distributed among system users or groups, as opposed to equal distribution of resources among processes.

One common method of logically implementing the fair-share scheduling strategy is to recursively apply the round-robin scheduling strategy at each level of abstraction (processes, users, groups, etc.)  The time quantum required by round-robin is arbitrary, as any equal division of time will produce the same results.

This was first developed by Judy Kay and Piers Lauder through their research at Sydney University in the 1980s.

For example, if four users (A,B,C,D) are concurrently executing one process each, the scheduler will logically divide the available CPU cycles such that each user gets 25% of the whole (100% / 4 = 25%). If user B starts a second process, each user will still receive 25% of the total cycles, but each of user B's processes will now be attributed 12.5% of the total CPU cycles each, totalling user B's fair share of 25%. On the other hand, if a new user starts a process on the system, the scheduler will reapportion the available CPU cycles such that each user gets 20% of the whole (100% / 5 = 20%).

Another layer of abstraction allows us to partition users into groups, and apply the fair share algorithm to the groups as well. In this case, the available CPU cycles are divided first among the groups, then among the users within the groups, and then among the processes for that user. For example, if there are three groups (1,2,3) containing three, two, and four users respectively, the available CPU cycles will be distributed as follows:

100% / 3 groups = 33.3% per group
Group 1: (33.3% / 3 users) = 11.1% per user
Group 2: (33.3% / 2 users) = 16.7% per user
Group 3: (33.3% / 4 users) = 8.3% per user

References

Processor scheduling algorithms

Fair-share scheduling


One half (: halves) is the irreducible fraction resulting from dividing one (1) by two (2), or the fraction resulting from dividing any number by its double.

It often appears in mathematical equations, recipes, measurements, etc.

As a word
One half is one of the few fractions which are commonly expressed in natural languages by suppletion rather than regular derivation. In English, for example, compare the compound "one half" with other regular formations like "one-sixth".

A half can also be said to be one part of something divided into two equal parts. It is acceptable to write one half as a hyphenated word, one-half.

Mathematics
One half is the unique rational number that lies midway between nil  and unity  (which are the elementary additive and multiplicative identities) as the quotient of the first two non-zero integers, . It has two different decimal representations in base ten, the familiar  and the recurring , with a similar pair of expansions in any even base; while in odd bases, one half has no terminating representation, it has only a single representation with a repeating fractional component (such as  in ternary and  in quinary).

Multiplication by one half is equivalent to division by two, or "halving"; conversely, division by one half is equivalent to multiplication by two, or "doubling".

A number  raised to the power of one half is equal to the square root of ,

Uses
A hemiperfect number is a positive integer with a half-integer abundancy index:

where  is odd, and  is the sum-of-divisors function. The first three hemiperfect numbers are 2, 24, and 4320.

The area  of a triangle with base  and altitude  is computed as,

One half figures in the formula for calculating figurate numbers, such as the -th triangular number:

and in the formula for computing magic constants for magic squares,

Successive natural numbers yield the -th metallic mean  by the equation,

In the study of finite groups, alternating groups have order

By Euler, a classical formula involving pi, and yielding a simple expression:

where  is the number of prime factors of the form  of  (see modular arithmetic).

For the gamma function, a non-integer argument of one half yields,

while inside Apéry's constant, which represents the sum of the reciprocals of all positive cubes, there is

with  the polygamma function of order  on the complex numbers .

The upper half-plane  is the set of points  in the Cartesian plane with . In the context of complex numbers, the upper half-plane is defined as

In differential geometry, this is the universal covering space of surfaces with constant negative Gaussian curvature, by the uniformization theorem.

For  equal to , Bernouilli numbers  hold a value of . In the Riemann hypothesis, every nontrivial complex root of the Riemann zeta function has a real part equal to .

Computer characters

One-half has its own code point in some early extensions of ASCII at 171 (ABhex). In Unicode, it has its own code unit at U+00BD (decimal 189) in the C1 Controls and Latin-1 Supplement block and a cross-reference in the Number Forms block, rendering as . The HTML entity is ½, and its PC entry is +. The single-precision floating-point for ½ is 3F00000016.

In typewriters, one half is one of the few fractions to usually have a key of its own (see fractions).

See also

Division by two

References

Half
Rational numbers

One half


Elena Chiriță () a fost o infirmieră română, care s-a înrolat ca voluntar militar și a fost ucisă în luptele din cel de-Al Doilea Război Mondial.

Biografie

Primii ani
S-a născut în satul Suseni din comuna Bogați (județul Argeș), fiind fiica cea mai mică a lui Ștefan Chiriță, un țăran sărac cu o familie numeroasă formată din șase copii. A urmat patru clase primare, după care, la vârsta de 12 ani, a plecat să muncească la Târgoviște. A lucrat o perioadă ca ucenică la un atelier de croitorie, încercând să învețe meserie, dar stăpâna atelierului a folosit-o mai mult ca slugă.

Infirmieră sanitară
S-a angajat în 1941 ca femeie de serviciu la Spitalul Militar din Târgoviște, fiind transferată în 1943 la Spitalul de Zonă Interioară nr. 303 București, unde a absolvit un curs pentru infirmiere organizat de Crucea Roșie. Spitalul a fost dislocat în primăvara anului 1944 în localitatea arădeană Lipova, iar infirmiera Elena Chiriță a dovedit abnegație în îngrijirea răniților în luptele purtate în lunile august și septembrie 1944 în defileul Mureșului, la Păuliș și la Cladova.

Dorind să fie cât mai aproape de soldații răniți pentru a încerca să-i vindece, Elena Chiriță a părăsit spitalul în 17 septembrie 1944 și a plecat voluntar ca sanitară în sectorul Batalionului 1 al Regimentului 96 Infanterie, lăsând o scrisoare medicului șef în care scria: "Am plecat pe front. Este nevoie aici de mine, dar e nevoie de cineva și acolo. Soldat Elena Chiriță". În acea zonă aveau loc lupte grele, astfel că i-a pansat pe ostașii răniți și i-a trimis către punctele sanitare adecvate pe militarii cu răni grave. Pentru abnegația dovedită ca sanitară pe front a fost înaintată la gradul de caporal și decorată cu medalia Meritul sanitar clasa a II-a.

Voluntară pe front
A trecut repede de la îngrijirea bolnavilor la armă luptând cot la cot cu soldații români. A trimis un memoriu la sfârșitul lunii septembrie 1944 către comandantul Armatei 1 române, generalul de corp de armată Nicolae Macici, cerând să i se aprobe "să fie înrolată într-o unitate de pe front, echipată și înarmată la fel cu camarazii care își fac acolo datoria"; cererea sa a fost respinsă, însă, deoarece Elena Chiriță a insistat să fie înrolată ca militar combatant, a fost aprobată în cele din urmă. Potrivit ordinului, infirmiera sanitară Elena Chiriță a fost repartizată ca voluntară la ambulanța Diviziei 19 infanterie. A ajuns acolo în noaptea de 11/12 octombrie 1944, după un drum greu efectuat cu camioanele sau căruțele care cărau materiale către front.

S-a prezentat în 12 octombrie 1944 la Batalionul 1 al Regimentului 96 Infanterie, care se afla în acel moment în zona orașului Mindszent din Ungaria, și a participat alături de militarii din această subunitate la luptele din zonele Tiszaalpár, Tápióság, Dány și Cegléd (aflate la sud și est de Budapesta). În luptele purtate la nord de Cegléd, după spusele colonelului Ion Cojocaru, comandantul Regimentului 96 infanterie, Elena Chiriță s-a repezit cu grenada în mână în fața tancurilor germane, strigând "Înainte, ostași!". "Încă nu s-a născut glonțul care să mă lovească", le spunea adesea soldaților. Căpitanul Ion Dăscălescu, care a întâlnit-o la Isaszeg, o descria ca fiind "mică de statură, brunetă, cu ochii vii, cu părul în cozi bogate lăsat pe spate"; a întrebat-o de unde are atât curaj să lupte cu inamicul, iar Elena Chiriță i-a răspuns: "Când merg să lupt, domnule căpitan, prind un mare curaj, sunt în stare de orice". Ca o recunoaștere a modului exemplar în care s-a comportat pe câmpul de luptă a fost avansată în 30 noiembrie 1944 la gradul de sergent.

Rănirea și decesul
A înaintat alături de Batalionul 1 al Regimentului 94 Infanterie către Budapesta, iar în 1 ianuarie 1945 a participat la respingerea unui contraatac inamic în zona Forrásmajori din periferia estică a Pestei. Compania condusă de căpitanul Camil Popescu lupta pe străzile orașului pentru ocuparea unui grup de case situat între pârâul Rákos și strada Keresztür, în apropiere de linia de cale ferată Rákosfalva - Köbánya, sub focul artileriei inamice. Trupele române s-au apropiat treptat de grupul de case, în timp ce tirul artileriei române era tot mai lung, declanșând asaltul. Elena Chiriță s-a aflat în prima linie, năpustindu-se împotriva inamicului cu strigătul "La asalt înainte!".

La scurt timp un proiectil de brand a explodat la câțiva pași de ea, trântind-o la pământ și rănind-o grav la ambele picioare. A fost pansată sumar de căpitanul Sîrbu și de sergentul major Emil Popa, dintr-o companie de pionieri, iar brancardierii subunității au evacuat-o la ambulanța diviziei, de unde a fost transportată urgent la Spitalul Militar din Arad. Personalul medical al spitalului a depus eforturi să-i salveze viața, curățindu-i rănile și făcându-i transfuzie de sânge, dar, în ciuda acestora, Elena Chiriță a murit la Arad în 8 martie 1945, după două luni de suferință, și a fost înmormântată în Cimitirul Eroilor de la Radna, lângă ceilalți eroi ai Detașamentului Păuliș. Pe lespedea de piatră de pe mormântul ei se află următoarea inscripție: "Sergent Elena Șt. Chiriță, căzută pentru patrie în lupta pentru eliberarea Budapestei".

Decorații
Ca recunoaștere a eroismului dovedit pe câmpul de luptă Elena Chiriță a fost distinsă cu următoarele decorații:
 medalia Meritul sanitar cl. I
 medalia "Virtutea militară", cl. a II-a (post-mortem)

Ulterior, după război, i s-au mai conferit medalia "Virtutea ostășească" cl. I și Ordinul "Apărarea Patriei" cl. a III-a ale Republicii Socialiste România "pentru fapte de arme săvârșite împotriva Germaniei fasciste".

Cinstirea memoriei sale
Deoarece era o fată simplă de la țară și a luptat doar pe frontul antihitlerist, nu și pe frontul antisovietic, Elena Chiriță a fost o eroină convenabilă pentru istoriografia comunistă care i-a amplificat faptele de vitejie în studii istorice și militare elaborate în principal în anii 1950 și 1960.

Generalul maior (r) Alexandru Petrescu, fost comandant al Detașamentului Păuliș, a publicat după război, în 1967, o lucrare memorialistică intitulată Sergent Elena Chiriță.

O stradă din municipiul Pitești se numește Strada Sergent Elena Chiriță, fiind denumită astfel în anii imediat următori războiului.

Prin Hotărârea Consiliului Local Bogați din mai 2010, la propunerea prof. Alexandru Zâmbroianu (consilier local), Școala cu clasele I-VIII din Suseni a primit numele "Elena Chiriță".

Asociația Națională "Cultul Eroilor" - Filiala Argeș a realizat un film documentar intitulat "Elena Chiriță, eroina din Bogați". Sculptorul Marius Butunoiu a turnat un bust în bronz al Elenei Chiriță care se află expus în Muzeul Militar din București.

Note

Bibliografie
 Leonida Loghin (col. dr.), Aurel Lupășteanu (col.), Constantin Ucrain (col. dr.), Bărbați ai datoriei: 23 august 1944 - 12 mai 1945. Mic dicționar, Editura Militară, București, 1985, pp. 70-71.
 Constantin Ucrain (col. dr.), În primele rînduri, Editura Albatros, București, 1975, pp. 66-75.

Lectură suplimentară
 Aurel Lupășteanu (col.), Ladislau Tarco (col.), Vasile Bîrză, Drum lung, bătut de gloanțe, Editura Militară, București, 1971, pp. 239-245.
 Alexandru Petrescu (gen.-mr.), Detașamentul Păuliș, Editura Militară, București, 1965.
 Alexandru Petrescu (gen.-mr.), Sergent Elena Chiriță, Editura Militară, București, 1967, 96 p., il., facs.
 Gheorghe Romanescu (col.), Leonida Loghin (col.), Cronica participării armatei române la războiul antihitlerist, Editura Militară, București, 1971, p. 169.

Nașteri în 1917
Decese în 1945
Militari români în Al Doilea Război Mondial
Femei din România
Decorați cu Virtutea Militară

Elena Chiriță


علم النمسا مكون من 3 أشرطة أفقية (أحمر-أبيض-أحمر) ويرجح أن يكون أقدم علم لدولة مستقلة في العالم كما هو الحال بعلم هولندا. يعود استعمال العلم على شكل درع من الألوان الثلاثة من قبل دوق النمسا فريدريك الثاني عندما أراد أن يستقل عن الإمبراطورية الرومانية المقدسة عام 1230م.

حسب الأسطورة فإن العلم كان مصمما من قبل ليوبولد الخامس دوق النمسا حيث كان يقاتل في إحدى حروب الحملة الصليبية، حيث لطخ ثوبه الأبيض بالدماء الحمراء، وحين أزال حزامه بقي خط أبيض في الخلفية الحمراء الدموية وحينها ظهرت تركيبة ألوان العلم التي تبناها في وقت لاحق.

بالإضافة لعلم -أحمر، أبيض، أحمر- خلال فترة العصور الوسطى كان جزء من البلاد تحت حكم سلالة هابسبورغ وكان العلم المستعمل آنذاك مكون من شريطن أسود وأصفر حتى عام 1918 كالعلم الوطني للنمسا ما لبث العلم الأصلي أن أعيد وبقي مستعملا في فترة الإمبراطورية النمساوية المجرية وما بعد.

مراجع

أحمر والرايات البيضاء
أعلام استحدثت في 1918
أعلام استحدثت في 1945
أعلام استحدثت عام 1230
أعلام النمسا
نمسا
أعلام وطنية
رموز النمسا الوطنية
سياسة النمسا

علم النمسا


غواك تاي هوي (بالهانغل: 곽태휘، وبالهانجا: 郭泰輝)، ويكتب أيضاً: كواك تاي هوي. ولد في 8 يوليو 1981) هو لاعب كرة قدم من كوريا الجنوبية. يلعب غواك حالياً لصالح نادي جيونجنام والمنتخب الكوري الجنوبي لكرة القدم.

روابط خارجية

مصادر

لاعبو كرة قدم رجالية كوريون جنوبيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليابان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة تشنغانغ
رياضيون كوريون جنوبيون مغتربون في السعودية
رياضيون كوريون جنوبيون مغتربون في اليابان
رياضيون من دايغو
لاعبو الدوري الياباني للدرجة الأولى
لاعبو الدوري الياباني للدرجة الثانية
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو دوري كوريا الجنوبية لكرة القدم
لاعبو كأس آسيا 2011
لاعبو كأس آسيا 2015
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كرة قدم كوريون جنوبيون
لاعبو كرة قدم كوريون جنوبيون محترفون
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليابان
لاعبو منتخب كوريا الجنوبية لكرة القدم
لاعبو نادي أولسان هيونداي
لاعبو نادي الشباب (السعودية)
لاعبو نادي الهلال (السعودية)
لاعبو نادي سول
لاعبو نادي كيوتو سانغا
مواليد 1401 هـ
مواليد 1981
مواليد في محافظة تشلغوك
لاعبو تشونام دراغونز
لاعبو جيونجنام
أعلام كوريون جنوبيون مكفوفون
لاعبو كرة قدم من دايغو

غواك تاي هوي


حمية سوانك هو نظام غذائي بسيط لحرق الدهون المشبعة حيث تم اقتراحه في عام 1949 من قبل «روي لافير سوانك» دكتوراه في الطب عام (1909_2008) وهو أخصائي أكاديمي في علم الأعصاب في جامعة أوريغون لعلاج التصلب المتعدد، لا يوجد إثبات حول الإدعاءات المقدمة عن النظام الغذائي غير تلك التي من قبل منشورات الدكتور سوانك ومحفوظات لعلم الأعصاب والطب النفسي.

حمية سوانك حمية دهون منخفضة الإشباع لإدارة تصلّب الأنسجة المتعدّد (Multiple Sclerosis).

الحمية

الحمية تتكون ممايلي ː

1.الدهون المشبعة يجب أن لا تتجاوز 15 غراما يوميا.

2.ينبغي أن تبقى الدهون غير المشبعة بين 20-50 غرام يوميا.

3.عدم تناول اللحوم الحمراء في السنة الأولى.
بعد السنة الأولى، يسمح بـ 85 غرام (3 أوقيه) من اللحوم الحمراء مرة واحدة أسبوعيا.

4.منتجات الألبان يجب أن يحتوي على 1 ٪ أو أقل زبد ما لم يذكر خلاف ذلك.

5.يمنع تناول الأطعمة المصنعة التي تحتوي على الدهون المشبعة.

6.ينصح بتناول مصدر جيد للأحماض أوميغا 3 (زيت السمك، زيت كبد سمك القد، حبات زيت كبد سمك القد، وغيرها) مع مصدر لمتعدد الفيتامينات ومعادن مكملة يوميا.

لا توجد أية قيود على القمح ومنتجات الألبان أو الغلوتين، ولكن يجب الابتعاد عن أي أطعمة لا يستحملها مريض التصلب المتعدد.

البحث العلمي

قام الدكتور سوانك بأبحاثه على 144 مريض خلال فترة 34 سنة وتم نشر بحثه في أحد أشهر المجلات الطبية لايسنت (The Lacent) في 7-7-1990. نتائج الدراسة أظهرت أن الذين إتبعوا الحمية الغذائية لم يظهر أي تدهور كبير في حالتهم لمدة 34 سنة. على العكس الذين لم يتبعو الحمية تدهورت حالتهم بشكل كبير خلال الفترة نفسها. مقالات أحدث أظهرت أنه بعد 44 عاما، المرضى الذين قد استمروا في إتباع هذا النظام الغذائي لم يظهر أي تدهور كبير في حالتهم.

وجه انتقاد إلى أبحاث الدكتور سوانك من قبل بعض لأنها تفتقر إلى اختبارات مضاعفة العمى(Double Blind Testing). لهذا السبب، فإن الكثيرين في المجتمع الطبي لا يقبلون حمية سوانك كعلاج لمرض التصلب العصبي المتعدد.

أيضا، منذ أن أجرى الدكتور سوانك أبحاثه، كان هناك قدرا كبيرا من البحوث المتعلقة بالتغذية، والتصلب المتعدد. لمزيد من البحوث الحديثة، أنظر إلى كتاب "Taking Control of Multiple Sclerosis" للدكتور جورج جيلينيك (Dr. Goerge Jelinek)، وهو أستاذ في الطب من أستراليا.

المراجع

الروابط الخارجية
 السيطرة على مرض التصلب العصبي المتعدد من قبل الدكتور جورج يلينيك، وهو أستاذ في الطب من أستراليا
 _swank2.mp3 1995 مقابلة إذاعية مع الدكتور سوانك]
 مقابلة مع الدكتور روي سوانك، دكتوراه في الطب
 موقع مرض التصلب العصبي المتعدد على الانترنت
 مجموع مناقشة تغذية مرض التصلب المتعدد

تصلب متعدد
حميات
حميات شعبية رائجة
علاجات طبية بديلة

حمية سوانك


Scooby-Doo și Monstrul din Mexic (engleză Scooby-Doo! and the Monster of Mexico) este al șaselea din seria de filme de animație direct-pe-video bazate pe serialul animat Scooby-Doo. A fost lansat în 30 septembrie 2003 și produs de studioul de animație Warner Bros. (deși este făcut într-un format retro asemănător cu desenele clasice Hanna-Barbera din anii 70).

Premiera filmului în România a fost în 30 septembrie 2006 pe canalul Cartoon Network (în cadrul lui Cartoon Network Cinema) și se difuzează și pe Boomerang (în cadrul lui Boomerang Cinema).

Premis
Scooby Doo și prietenii săi se îndreapă spre Mexic, pentru ,,o bine meritată" vacanță în Veracruz. Dar din nefericire dau peste un monstru înfricoșător de 3 metri, cu ochii imenși. Gașca descoperă că prietenul lor este obligat sa vândă hotelul din cauza acestei creaturi.

Curiozități
 În-afara unui cinematograf, în timpul unei scene de fugăriri, este o reclamă a unei difuzări a "legendei vampirului", făcând referință la filmul Scooby-Doo și Legenda Vampirului.

Legături externe

Filme de animație din anii 2000
Filme de animație
Cartoon Network
Boomerang
Filme americane
Scooby Doo
Filme de animație Warner Bros.
Filme Warner Bros.
Filme de televiziune din 2003
Filme din 2003
Filme de mister

Scooby-Doo și Monstrul din Mexic


උණ යනු රෝග ලක්‍ෂණයකි.

මැනීම
රෝගියෙකුට උණ වැළඳී ඇතැයි සැක කල විට එම උෂ්ණත්ව වැඩිවීම  වෛද්‍ය උෂ්ණත්ව මානය (උණ කටුව) මගින් පහත පරිදි මැන ගත හැක.
 ගුද මාර්ගය තුල උෂ්ණත්වය මැණීම - මෙහිදී උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 38 (ෆැරන්හයිට් අංශක 100.4)  ට වඩා වැඩිනම් උණ ඇතැයි සැළෙකේ.
 මුඛය තුල උෂ්ණත්වය මැණීම - මෙහිදී උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 37.5  (ෆැරන්හයිට් අංශක 99.5)  ට වඩා වැඩිනම් උණ ඇතැයි සැළෙකේ.
 කිහිල්ලේ උෂ්ණත්වය මැණීම - මෙහිදී උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 37.2  (ෆැරන්හයිට් අංශක 99)  ට වඩා වැඩිනම් උණ ඇතැයි සැළෙකේ.

මූලාශ්‍ර

රෝග ලක්‍ෂණ

උණ


Breanna Hargrave (née le  à Adélaïde) est une coureuse cycliste australienne, spécialisée dans les épreuves sur piste.

Palmarès sur route
 2018
  du Tour of South West

Palmarès sur piste

Championnats d'Océanie

Championnats d'Australie
2015
  du 500 mètres
2016
  de la vitesse par équipes
2017
  Championne d'Australie du 500 mètres
  Championne d'Australie de la poursuite par équipes
2018
  Championne d'Australie de la poursuite par équipes
  du 500 mètres
2019
  du keirin
2020
  du scratch
  du 500 mètres
  du keirin
  de la vitesse
  de la vitesse par équipes
2021
  Championne d'Australie de la poursuite par équipes
  du 500 mètres
  de la vitesse
  du keirin
  du scratch
  de la vitesse par équipes
2022
  du 500 mètres
  de la vitesse
2023
  du 500 mètres
  de la vitesse
  de la vitesse par équipes
  du keirin

Autres
2013
  de Invercargill - vitesse
2016
  de ITS Melbourne - omnium
2017
  de ITS Melbourne - omnium

Notes et références

Liens externes

Coureuse cycliste australienne
Coureuse cycliste sur piste
Naissance en février 1983
Naissance à Adélaïde (Australie)

Breanna Hargrave


Gutația reprezintă eliminarea apei plantelor la suprafața frunzelor, sub formă de picături.  Termenul provine din limba latină, gutta însemnând "picătură".

Se datorează dezechilibrului apărut între absorbția intensă a apei prin rădăcini și intensitatea scăzută a transpirației, apa fiind împinsă cu o forță hidrostatică mai mare prin vasele lemnoase și eliminată la exterior prin structuri anatomice specializate, numite hidatode. Fenomenul este frecvent dimineața, în lunile de primăvară și vara, când după o zi foarte călduroasă urmează o noapte rece. În aceste condiții, absorbția radiculară a apei este intensificată de temperatura ridicată a solului, iar transpirația scăzută se datorează umidității atmosferice ridicate, închiderii stomatelor prin reacția temperaturii scăzute din atmosferă.

Vezi și
 Rouă
 Osmoză
 Transpirație (plante)

Fiziologie vegetală

Gutație


Vital Heynen (* 12. Juni 1969 in Maaseik) ist ein belgischer Volleyball-Trainer. Mit der polnischen Männer-Nationalmannschaft wurde er 2018 Weltmeister. Von 2016 bis Anfang 2019 arbeitete er zudem als Trainer des VfB Friedrichshafen. Seit 2022 ist er Trainer der deutschen Frauen-Volleyballnationalmannschaft, nachdem er von 2012 bis 2016 bereits Trainer des Männer-Nationalteams war.

Karriere
Heynen begann seine Karriere als Spieler bei Rovoc Rotem. Später war er auch bei Vasco Maasmechelen aktiv, bevor er zu Noliko Maaseik wechselte. In seiner Heimatstadt stand der Zuspieler zehn Jahre lang auf dem Feld, ehe er 2005 zunächst das Amt des Co-Trainers übernahm und ein Jahr später Cheftrainer wurde. Unter seiner Regie gewann der belgische Erstligist zahlreiche Titel in der Meisterschaft und im nationalen Pokal. Außerdem war Maaseik mit Heynen regelmäßig in der Champions League vertreten. Am 27. Februar 2012 ernannte der deutsche Volleyball-Verband den Belgier zum neuen Cheftrainer der Männer-Nationalmannschaft. Heynen wurde damit Nachfolger des im November 2011 entlassenen Raúl Lozano. 2014 führte er die  Nationalmannschaft bei der WM in Polen zur Bronzemedaille. Nach der EM-Qualifikation im September 2016 beendete er seine Tätigkeit beim DVV. Er wurde Nachfolger von Stelian Moculescu als Trainer des deutschen Bundesligisten VfB Friedrichshafen. Zugleich übernahm er die belgische Männer-Nationalmannschaft. Mit Friedrichshafen gewann er 2017 den DVV-Pokal und wurde in der Bundesliga-Saison 2016/17 deutscher Vizemeister. Mit Belgien erreichte er bei der EM 2017 in Polen den vierten Rang. Im Februar 2018 wurde Heynen zum Trainer der polnischen Männer-Nationalmannschaft ernannt. Im September 2018 gewann er mit der polnischen Mannschaft die Goldmedaille bei der WM in Bulgarien/Italien.

Weblinks

 Profil beim VfB Friedrichshafen

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Belgien)
Volleyballnationaltrainer (Deutschland)
Volleyballnationaltrainer (Belgien)
Volleyballtrainer (Türkei)
Volleyballnationaltrainer (Polen)
Volleyballtrainer (VfB Friedrichshafen)
Belgier
Geboren 1969
Mann

Vital Heynen


O Centro de Reabilitação Física do Espírito Santo (CREFES) é um centro de referência nos atendimentos de reabilitação, adaptação e reintegração à vida social de pacientes com problemas físicos no estado brasileiro do Espírito Santo. O centro foi fundado em 22 de fevereiro de 1979 e conta com um total de 30 leitos. Seu edifício sede foi identificado e declarado tombado como Patrimônio Cultural. O CREFES foi instituído pelo Decreto 1.797-E, de 22-2-1979, como Unidade de Reabilitação Físico-Motora, junto a Secretaria de Estado da Cultura e do Bem Estar Social

Especialidades
Fisiatria, Ortopedia, Reumatologia, Neurologia, Cardiologia, Otorrinolaringologia, Clínica Geral, Urologia, Pediatria, Radiologia, Fisioterapia, Terapia Ocupacional, Fonoaudiologia, Psicologia, Serviço Social, Musicoterapia, Nutrição, Enfermagem, Educador Físico.

Vila Velha
Saúde no Espírito Santo
Patrimônio histórico do Espírito Santo
Reabilitação


Xavier Molist Berga (Gerona, Cataluña; 6 de febrero de 1977), conocido futbolísticamente como Xavi Molist, Xevi Molist o simplemente Molist, es un exfutbolista y entrenador español que actualmente dirige a la Unió Esportiva Sant Andreu de la Segunda Federación de España.

Trayectoria

Como jugador
Es un trotamundos del fútbol, militando, hasta la fecha, en una docena de clubes distintos. Comenzó su carrera en el AEC Manlleu en Segunda División B, desde el cual daría el salto al FC Barcelona, primero jugando una temporada en el FC Barcelona C disputando algunos partidos con el FC Barcelona B, incluso jugando dos amistosos con el primer equipo del FC Barcelona  y perdiendo una final de la Copa Catalunya. Además de jugar y ganar la Copa del Rey juvenil en Zaragoza contra el Real Madrid. Después otras dos campañas más en el FC Barcelona B, primero en Segunda División y después en Segunda División B, logrando ascender otra vez a la Segunda División

De ahí fichó por el Neuchâtel Xamax FC de  Suiza, donde solo estuvo una temporada, jugando todos los partidos y haciendo una buena temporada clasificando al equipo para la Intertoto. Volvió a España para enrolarse en las filas del CD Logroñés de Segunda División, con el que descendería. La temporada siguiente, ficharía por un club de Segunda División B, el CE Sabadell y haciendo el playoff de ascenso a la Segunda División A, sin lograr ascender.

La temporada siguiente volvía a cambiar de club, volviendo a Segunda División al fichar por el CD Badajoz. Tras una primera temporada bastante buena tanto a nivel personal (8 goles) como colectivo (12ªposición), en la segunda su rendimiento ni el del equipo no fue el esperado y se marchaba al Nàstic de Tarragona  en la Segunda División B en el mercado de invierno, donde solo permanecería hasta acabar dicha campaña, haciendo muy buena temporada personal con 9 goles pero floja colectivamente.

En 2003 fichaba por el Terrassa FC, también de Segunda División donde estuvo una temporada y media, pues en el mercado de invierno de 2005 se marcha del equipo para fichar por el CD Castellón de Segunda División B, con el objetivo de ascender de categoría, objetivo que consigue.

No había militado más de dos temporadas en un mismo club hasta que fichó en el FC Cartagena donde estuvo tres temporadas. Llegó como fichaje estrella de la temporada 2005-06 junto a su compañero en el CD Castellón, Orlando Gutiérrez. Ese año el equipo fue campeón del Grupo IV de Segunda División B con una gran actuación de Molist, que metió 11 goles. Sin embargo no se consiguió el objetivo del ascenso, tras caer en una eliminatoria frente a la UD Vecindario, en la que Molist marcaría un gol en la ida (2-2 en el Municipal de Vecindario).

En la temporada 2006-07, Molist mejora sus números metiéndo 16 goles, sin embargo el equipo acaba 5º a 2 puntos de la promoción. En su última temporada en Cartagena, la 2007-08, tanto el rendimiento del equipo como el de Molist fueron inferiores a lo esperado, el equipo fue 8º y Molist solo marcó 7 goles. Sin embargo, en este tiempo, fue uno de los jugadores más queridos por la afición cartagenera que le apoyó hasta el final. En estas tres temporadas como albinegro, Xavi anotó la cifra de 35 goles. Sin tener en cuenta la totalidad del fútbol cartagenero, nacido en 1903 o la historia del club antecesor, el Cartagena FC fundado en 1919, y nos ceñimos a la historia del heredero FC Cartagena, el jugador se situaría entre los 10 máximos goleadores de la historia del mismo.

En 2008 abandonaba Cartagena para fichar por el CF Badalona, también en Segunda División B. Sin embargo, debido a una rotura del tendón de aquiles, no tiene continuidad y llega a estar 9 meses en el dique seco. Esto se traduce en un pobre bagaje goleador (4 goles en 46 partidos), lo que le obliga a hacer las maletas y volver a un club en el que ya estuvo, el Terrassa FC, que ahora está en Tercera División. Aquí parece haberse recuperado de sus lesiones y haber recuperado su mejor juego, marcando 9 goles en su primera temporada, cifra que ha superado en esta segunda con 15.

En febrero de 2013 el delantero abandona el Terrassa (Tercera, Grupo 5) por incompatibilidades de carácter laboral, se convierte en refuerzo del Horta (Primera División Catalana) donde juega una temporada y media con unos buenos registros. En mayo de 2014, pone punto final a su carrera como jugador para centrarse únicamente a su nueva faceta como Entrenador del Juvenil del mismo club.

Como entrenador
En 2017, se hace cargo del banquillo del CE L'Hospitalet al que dirige durante dos temporadas en la Tercera División.

En la temporada 2019-20, se hace cargo del Terrassa FC de la Tercera División.

El 1 de marzo de 2022, firma por la UE Sant Andreu para sustituir al destituido David Pirri. Al término de la temporada 2022-23, lograría una quinta posición y el ascenso en el segundo intento por vía de promoción tras una eliminatoria final frente al CE Europa.

En la temporada 2023-24, hace su debut al frente del club del barrio barcelonés de Sant Andreu en la Segunda Federación de España.

Clubes

Como jugador

Como entrenador

 Campeón de la Copa del Rey juvenil de España 1994-95
 Ascenso a Segunda División con el FC Barcelona B la temporada 1997-98
 Ascenso a Segunda División con el CD Castellón la temporada 2004-05
 Campeón del Grupo IV de Segunda división B con FC Cartagena el la temporada 2005-2006.

Nacidos en Gerona
Delanteros de fútbol
Deportistas de la provincia de Gerona
Futbolistas del Centre d'Esports Sabadell Futbol Club
Futbolistas del Club de Fútbol Badalona
Futbolistas del Club Deportivo Badajoz
Futbolistas del Club Deportivo Castellón
Futbolistas del Club Deportivo Logroñés
Futbolistas del Club Gimnàstic de Tarragona en los años 2000
Futbolistas del Fútbol Club Barcelona Atlètic
Futbolistas del Fútbol Club Barcelona "C"
Futbolistas del Fútbol Club Cartagena
Futbolistas del Terrassa Futbol Club
Futbolistas del Unió Atlètica d'Horta
Entrenadores de la Unió Esportiva Sant Andreu

Xavier Molist


was a daimyō (feudal lord) of Hikone (1850–1860) and also Tairō of the Tokugawa shogunate, Japan, a position he held from April 23, 1858, until his death, assassinated in the  Sakuradamon Incident on March 24, 1860. He is most famous for signing the Harris Treaty with the United States, granting access to ports for trade to American merchants and seamen and extraterritoriality to American citizens. He was also an enthusiastic and accomplished practitioner of the Japanese tea ceremony, in the Sekishūryū style, and his writings include at least two works on the tea ceremony.

Under Ii Naosuke's guidance, the Tokugawa shogunate navigated past a particularly difficult conflict over the succession to the ailing and childless Tokugawa Iesada. Ii Naosuke managed to coerce the Tokugawa shogunate to the last brief resurgence of its power and position in Japanese society before the start of the Meiji period. Ii was assassinated in the Sakuradamon incident by a group of 17 Mito and 1 Satsuma samurai on March 24, 1860.

Early life
Ii Naosuke was born on November 29, 1815, as the 14th son of Ii Naonaka, the daimyō of Hikone by his concubine. Since Naosuke was the 14th son, he was not in line for a prominent position and early in his life was sent to a Buddhist temple where he lived on a small stipend from his family. Fortunately for Ii, even though he was sent to the monastery, his 13 elder brothers were either adopted into other families who needed an heir, or died before they succeeded their father.  Accordingly, when his father died in 1850, Ii was called back from the monastery and became the daimyō of Hikone, a fudai domain, and took the family name of Ii. As the daimyō of Hikone, Ii was one of the daimyōs who were eligible for a position in the bakufu, the council of the shōguns advisors. His childhood name was Tetsunosuke (鉄之介).

Ii became involved in national politics, rapidly rising to lead a coalition of daimyōs. In 1853 Ii put forward a proposal concerning the Japanese negotiations with U.S. Commodore Matthew C. Perry during Perry's mission to open Japan to the outside world. Realizing that Japan was faced with immediate military danger  Ii argued that Japan should use their relationship with the Dutch to allow them to buy enough time to develop armed forces, which could resist invasion. Ii recommended that only the port of Nagasaki be opened for trade with foreigners  Ii, like Hotta Masayoshi, refused to remain silent while shogunal advisor Abe Masahiro appeased the anti-foreign party.  Ii led the fudai daimyōs in their effort to bring about the downfall of Abe Masahiro and replace him with Hotta Masayoshi. This alienated many reformist daimyōs, leading them to strengthen their association with the Imperial court.

Family
 Father: Ii Naonaka (1766–1831)
 Mother: Otomi no Kata (1785–1819)
 Foster father: Ii Naoaki (1794–1850)
 Wife: Masako (1834–1885)
 Concubines:
 Senda Shizue
 Nishimura Sato
 Children:
 Ii Naonori by Nishimura Sato
 daughter
 Son
 Chiyoko (1846–1927) married Matsudaira Yoritoshi
 Ii Naotomo (1849–1887) by Masako
 Ii Naoyasu (1851–1935) by Nishimura Sato
 daughter
 son
 Manchiyo
 daughter
 son
 Michiyo
 daughter
 Ii Naoyuki (1858–1927) by Masako
 Tokiko married Aoyama Yukiyoshi

Tairō

In 1858 after Hotta Masayoshi's disastrous attempt to obtain the emperor's approval for the Harris treaty the Tokugawa shōgun Tokugawa Iesada chose Ii Naosuke to be the Tairō (Great Elder); a decision influenced by the Kii Party.  The position of Tairō, a post traditionally held by members of the Ii family, was rarely filled; in fact there had only been three Tairō between 1700 and Ii Naosuke's rise to power 158 years later. Ii's promotion to the post of Tairō annoyed many of the shinpan daimyōs (daimyōs related to the shōgun, they were unable to be members of the bakufu, but in the event of the shōgun dying heirless the next shōgun would be chosen from one of the shinpan families) including Tokugawa Nariaki. As the Tairō Ii Naosuke had both prestige and power second only to the shōgun; Ii also enjoyed the full backing of the fudai daimyōs. An intelligent and capable politician Ii Naosuke was determined to restore the power of the bakufu in Japanese policy making, both in a domestic and a foreign role.

Ii Naosuke regarded the Harris treaty, which Hotta Masayoshi had negotiated with the American envoy Townsend Harris as in Japan's best interests. In accordance with the protocol he asked the three house lords of the gosankyō for their views in writing. However Ii faced a problem in the form of an obstructionist policy from members of the Hitotsubashi faction led by Hitotsubashi Keiki's father Tokugawa Nariaki.

Ii was unwilling to sign the Harris treaty without approval from Emperor Kōmei in Kyoto. However the daimyōs of the Hitotsubashi faction were preventing him from presenting the treaty to the emperor by withholding their approval. At this time Harris started putting pressure on the shogunal officials to sign the treaty. Ii decided not to risk aggravating the Americans and on July 29, 1858, encouraged by the full backing of the bakufu officials, Ii ordered the Harris treaty to be signed. Soon after this Ii negotiated a number of similar unequal treaties with the Dutch, the Russians, the British and the French. Bakufu critics considered the treaties signed by Ii Naosuke to have seriously compromised Japan's sovereignty, and recovery of this power became the basis of a large part of the policies formed during the Meiji period.

Due to the frail health of the shōgun Tokugawa Iesada, the members of the Hitotsubashi faction wanted to force Ii to support Hitotsubashi Keiki as the heir to the ailing shōgun. Hitotsubashi Keiki was the reformist candidate, supported by the reformist faction, headed by his father Tokugawa Nariaki; his supporters pointed to his experience and skill in handling policy decisions. Ii was aware that Japan needed strong leadership, but unlike the reformist daimyōs, Ii was not prepared to accept strong leadership from outside the traditional forms of government. The bakufu, led by Ii, wanted the 12-year-old daimyō of Kii, Tokugawa Yoshitomi, to ascend to the position of shōgun. The bakufu supported such a young candidate because they felt that it would be easier for them to influence and control a young and inexperienced shōgun.

To end meddling in bakufu affairs, shortly after he signed the Harris treaty Ii settled the matter of the shogunal succession by claiming that the shogunal succession was a matter for the Tokugawa house alone and neither the shinpan daimyōs or the Emperor had the right to interfere. As head councilor of the Tokugawa house Ii was now free to influence the decision in favor of whichever candidate he preferred without any interference. In this way Ii was able to ignore the daimyōs who supported Hitotsubashi Keiki, the reformist candidate for the office of shōgun and crowned the fudai daimyōs candidate, Tokugawa Yoshitomi who changed his name to Tokugawa Iemochi, as the 14th Tokugawa shōgun.

Ii's decision made him very unpopular with Imperial loyalists, especially with the Mito samurai. Towards the end of 1858 the reformists went to the emperor with the hopes of restraining Ii. In response to the attempt by Tokugawa Nariaki and his supporters to denounce him in the emperor's court Ii had a shogunal decree passed which allowed him to conduct the Ansei Purge. During the rest of 1858 and into 1859 Naosuke purged over 100 officials from the bakufu, the imperial court and the lands of various daimyōs. Eight of the officials who were purged were executed; the remainder were forced into retirement. During the Ansei purge Ii Naosuke was able to force Hitotsubashi Keiki's supporters to retire and place Hitotsubashi and his family under house arrest. Ii Naosuke was also able to remove officials who had expressed unhappiness with his handling of the Harris treaty and the shogunal succession from public life.

Kōbu gattai and the Kazunomiya marriage
In early 1859 Ii Naosuke's agent in the Imperial Court, Nagano Shuzen, approached him with the idea of kōbu gattai. Kōbu gattai was a policy binding Kyoto and Edo closer together to shore up the failing shogunate with the prestige of the imperial court. This policy was to be carried out by means of a marriage between the shōgun and the Emperor's younger sister, Princess Kazunomiya. Naosuke broached the topic to the Imperial court through his Envoy Manabe Akibuke. Manabe was tasked with gauging the measure of acceptability for the proposed marriage between Shogun Iemochi and Princess Kazunomiya. Prominent court official Konoe Tadahiro responded favorably to the proposal, insinuating a marriage between the shogun and Princess Kazunomiya was possible if her present engagement failed. However, in March 1859 Konoe was forced to retire from the court by Naosuke's Ansei purge, and the idea of kōbu gattai faded into the background until 1861, after the death of Ii Naosuke. In 1861 due to the further deteriorating status of the shogunate the marriage between Tokugawa Iemochi and Princess Kazunomiya finally took place, though their marriage was cut short by Iemochi's death in 1866.

Death and consequences

Although Ii's Ansei purge was very effective in silencing the officials and his high ranking opponents, it did not have the same effect on lower-ranking samurai. Ii Naosuke's 20-month dictatorial reign as tairō came to an abrupt end in the third month of Ansei 7 (March 24, 1860).

In the Sakuradamon incident, Ii was attacked by a band of 17 young samurai loyalists from the Mito Province and cut down just in front of one of the gates of the shōguns Edo castle entering to meet with the shōgun. The assassination of Ii Naosuke, who was seen as the symbol of the bakufu's power and authority, was construed as crushing any hopes for the resurrection of the shogunate's power. His assassins additionally left a note accusing him of building heretical Buddhist temples in Japan; this in fact referred to his allowing Christianity to return to the region, building on earlier Japanese heresiological discourse.

The death of Tairō Ii Naosuke started a wave of loyalist terrorism across Japan, the poet Tsunada Tadayuki even wrote a poem praising Ii's assassins.  Soon attempts were being made on the lives of other members of the bakufu and their informants. The wave of popular dissent also turned against officials with a connection to Ii Naosuke, no matter how distant it was. Shimada Sakon, retainer of the Kujō, (one of the Sekke families; the 5 regent houses, and among the most powerful in the court), Imperial regent, was killed by dissidents for supporting the Harris treaty and helping Ii's confidant, Nagano Shuzen, expose members of the court who were targeted during the Ansei purge.

The shōgun and the Bakufu were astounded and taken completely off-guard by the death of Ii Naosuke. They didn't even announce his death until several months after the assassination took place. Instead, during this time the shōgun and the bakufu first pretended that Ii was still alive and rendering service to the shōgun. Then they faked an illness and had him render his resignation to the shōgun before announcing his death. In this way Ii continued to serve the shōgun, even after death. Ii's assassins were later granted a general amnesty by the bakufu, a precedent later used by Yamagata Aritomo, a key member of the Meiji restoration and a main architect of the military and political foundations of early modern Japan and Japanese militarism, to show that any action can be forgiven if it is performed for the betterment of the emperor.

Accounts of the dramatic event were sent via ship across the Pacific to San Francisco and then sped by Pony Express across the American West.  On June 12, The New York Times reported that Japan's first diplomatic mission to the West received the news about what had happened in Edo.

Legacy

After his death, Ii Naosuke was quickly both vilified and defended. Even his enemies would admit that, along with Tokugawa Nariaki, Ii was one of the most important political figures of the late Edo period of Japanese history. Due to the often-tyrannical means Ii used to maintain his power, he was the subject of extremely negative press and was portrayed as a villain in much of the literature from his time, for example in the poems of Tsunada Tadayuki. Historians such as Miyauchi and Beasley consider that Ii was nonetheless a patriot who carried out all of his acts in the belief that they were for the good of Japan and the Emperor. They base this theory upon Ii's 1853 proposal concerning the Japanese negotiations with Commodore Perry, where Ii realized that Japan could not stand up to the Western powers and therefore suggested a policy of placation while the Japanese built up their armed forces (which was the policy chosen by the Meiji government). Ii's successors could not overturn his policy decisions, and his attitude towards the foreigners became the cornerstone of Japanese policy well into the Meiji period.

After Ii Naosuke's death, the Ii family was disgraced for many years; recently, however, Ii's actions have been looked at in a more favorable light and Ii Naosuke has taken his place as one of the most important political figures of Japanese history.  On October 7, 2009, Ii Naotake, a family descendant of Naosuke, attended a memorial ceremony with the people of Fukui in reconciliation over the execution of Hashimoto Sanai in the Ansei Purge.

Ii is buried in the temple of Gōtoku-ji, in Setagaya, Tokyo.

References

 Benneville, James Seguin de. (1910). Saitō Mussashi-bō Benkei. (Tales of the Wars of the Gempei). Yokohama.
 Kusunoki Sei'ichirō 楠木誠一郎 (1991). Nihon shi omoshiro suiri: Nazo no satsujin jiken wo oe 日本史おもしろ推理: 謎の殺人事件を追え. Tokyo: Futami bunko 二見文庫.
 Matsuoka Hideo 松岡英夫 (2001). Ansei no Taigoku: Ii Naosuke to Nagano Shuzen 安政の大獄: 井伊直弼と長野主膳. Tokyo: Chūōkōron-shinsha 中央公論新社.
 Mori Yoshikazu 母利美和 (2006). Ii Naosuke 井伊直弼. Tokyo: Yoshikawa Kōbunkan 吉川弘文館.
 Nakamura Katsumaro, Akimoto Shunkichi (1909). Lord Ii Naosuké and New Japan. Yokohama: Japan Times.
 Osaragi Jirō 大佛次郎 (1967–1974). Tennō no seiki 天皇の世紀. Tokyo: Asahi Shinbunsha 朝日新聞社.
 Shimada Saburō 島田三郎 (1888). Kaikoku shimatsu: Ii Kamon no Kami Naosuke den 開國始末: 井伊掃部頭直弼傳. Tokyo: Yoronsha 輿論社.
Tanimura Reiko 谷村玲子 (2001). Ii Naosuke, shūyō toshite no chanoyu 井伊直弼, 修養としての茶の湯. Tokyo: Sōbunsha 創文社.
 Tsuzuki, Chushichi. (2000). The Pursuit of Power in Modern Japan, 1825–1995. Oxford: Oxford University Press.

External links
 National Diet Library: photograph of Sakurada-mon (1902)

|-

1815 births
1860 deaths
19th-century Japanese politicians
1860s assassinated politicians
Fudai daimyo
Tairō
Ii clan
People of Bakumatsu
Assassinated Japanese politicians
People murdered in Japan
Japanese tea masters
1860 murders in Asia

Ii Naosuke


අළු බඳුන තරගාවලිය 2017-18 යනු එංගලන්තය සහ ඔස්ට්‍රේලියාව අතර පැවැත්වෙන ටෙස්ට් ක්‍රිකට් තරගාවලියකි. මෙය ඕස්ට්‍රේලියාවේ ස්ථාන පහක 2017 නොවැම්බර් 23 වනදා සිට 2018 ජනවාරි 8 දක්වා පැවැත්වේ.

In September 2017, Ben Stokes was named in the initial England squad, but was subsequently ruled out of international selection until further notice while a disciplinary process took place. The following month, he was withdrawn from the Ashes squad, pending an investigation, with Steven Finn added to England's squad. However, Finn himself was then ruled out of the tour, injuring his knee prior to the first warm-up game. Tom Curran was called up to replace him. James Anderson was named as England's vice-captain for the Test series in Stokes' absence. George Garton was added to England's squad as cover for Jake Ball during pre-Test tour matches, but returned to the England Lions when Ball recovered in time for the first Test.

Australia delayed naming its squad for the first two Tests until 17 November 2017, selecting Cameron Bancroft to replace Matthew Renshaw. Tim Paine returned to the team after a seven-year absence, ahead of Matthew Wade and Peter Nevill. Before the first Test, Glenn Maxwell was added to Australia's squad as cover for David Warner, who injured his neck at training. Mitchell Marsh was later added to Australia's squad ahead of the third Test, replacing Chadd Sayers.

Australia's Mitchell Starc and England's Craig Overton were both ruled out of the fourth Test, with heel and rib injuries respectively. Maxwell was replaced by Ashton Agar for the fifth Test. England's Chris Woakes was ruled out of the fifth Test due to injury.

පවත්වන ස්ථාන
The five venues were the Gabba, Adelaide Oval, the WACA Ground, the Melbourne Cricket Ground and the Sydney Cricket Ground.

The WACA Ground was expected to host its final Test during the series, prior to the opening of the new Perth Stadium. However, it was said in November 2015 that construction of the new stadium was well ahead of schedule and the Perth Test could be hosted at the new venue. A decision on the venue was made in May 2017, with the WACA Ground confirmed as the venue, as the new stadium would not be ready in time.
In December 2016, Cricket Australia (CA) were looking at hosting the first day/night Ashes match, with Adelaide being the likely venue. On 12 December 2016, it was confirmed that Adelaide Oval would host the first day/night Ashes Test.

ටෙස්ට් තරග

1වන තරගය

2වන තරගය

3වන තරගය

4වන තරගය

5වන තරගය

මුලාශ්‍ර

2017-18 අළු බඳුන තරගාවලිය


Rødnæbbet and (Anas erythrorhyncha) er en subsaharisk andefugl.

Eksterne henvisninger
  Netfugl.dk
 Avibase - the world bird database

Ænder
Afrikas fugle

Rødnæbbet and


Guasila ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Metropolitanstadt Cagliari auf Sardinien. Die Gemeinde liegt etwa 39 Kilometer nordnordwestlich von Cagliari.

Das Gebiet war in der vornuraghischen, nuragischen, punischen und römischen Zeit besiedelt, worauf verschiedene archäologische Reste verweisen.

Im Mittelalter gehörte es zum Judikat Cagliari. 1258 ging das Gebiet für kurze Zeit an das Judikat Arborea über. Der Richter Mariano II. vermachte 1295 die Gebiete des ehemaligen Judikats Cagliari der Republik Pisa. Im Jahre 1324 ging die Stadt an die Aragonesen über; 1421 wurde das Dorf zusammen mit allen Städten der Trexenta an Giacomo de Besora übergeben, der 1434 die Feudalkonzession erhielt. Im Jahr 1497 wurde die Stadt mit der Grafschaft Villasor, Lehen von Giacomo de Alagón, verbunden.

Das Brunnenheiligtum von Gutturu Caddi liegt etwa 6,0 km nördlich von Guasila.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort auf Sardinien

Guasila


A 2. Bundesliga de 2023–24 é a 50ª temporada da 2. Bundesliga, a temporada começou em 28 de julho de 2023 e tem previsão de terminar em 19 de maio de 2024.

Equipes

Mudança de times

Estádios e localizações

Classificação

Desempenho por rodada

Clubes que lideraram o campeonato ao final de cada rodada:

Clubes que ficaram na última posição do campeonato ao final de cada rodada:

Resultados

2. Bundesliga de 2023–24


La batalla de Medina, batalla del río Medina o batalla del Encinal de Medina, se libró al cruce del Arroyo Galván (Galván creek) aproximadamente a 20 kilómetros al sur de «San Antonio de Béjar» (hoy San Antonio, Texas) el 18 de agosto de 1813 como parte de la Guerra de Independencia de México contra la autoridad española en el virreinato de Nueva España. Las tropas españolas del general realista José Joaquín de Arredondo derrotaron a las fuerzas republicanas (que se hacían llamar el Ejército Republicano del Norte), conformadas por insurgentes texanos y estadounidenses que participaron en la expedición Gutiérrez-Magee, al mando del general José Álvarez de Toledo y Dubois.

Antecedentes
Bernardo Gutiérrez de Lara, decidido a liberar a Texas de España, viajó a Washington D.C. El 10 de diciembre de 1811 acudió a la Cámara de Representantes para solicitar apoyo para su causa.  En 1812, el coronel Augusto William Magee, quien había comandado las tropas del ejército estadounidense que custodiaban la frontera del "terreno neutral" entre Luisiana y Texas, renunció a su cargo, y formó el ejército republicano del Norte. El ejército utilizó como estandarte una bandera verde esmeralda, que se cree fue escogida por Magee, quien era descendiente de irlandeses.

Nacogdoches fue tomada el 12 de agosto de 1812, con poca oposición, y el 7 de noviembre, el ejército republicano del Norte entró en lo que es hoy Goliad, donde tomó el presidio de La Bahía. Los realistas españoles pronto se enfrentaron a ellos, y comenzaron un sitio de cuatro meses. Mientras que en La Bahía, el coronel Magee murió por enfermedad el 6 de febrero de 1813. Después de numerosos combates y grandes pérdidas, los españoles levantaron el sitio de San Antonio de Bexar. En la ciudad en poder de los insurgentes se produjo una gran cantidad de ejecuciones de realistas españoles, como las de Simón de Herrera y Manuel Maria de Salcedo.

El 25 de marzo, el ejército republicano del Norte salió de La Bahía después de recibir refuerzos. El coronel Samuel Kemper reemplazó Magee, y el teniente coronel Rubén Ross fue elegido como segundo al mando. Kemper abandonó en desacuerdo con Gutiérrez de Lara por su adhesión a México. Gutierrez fue depuesto del mando. Tomaron el control de las operaciones dos oficiales afines a los Estados Unidos, Álvarez de Toledo, de origen cubano, y Henry Perry estadounidense.

La Batalla

El ejército republicano contaba con aproximadamente 1.400 elementos, entre los que había tejanos, estadounidenses, criollos novohispanos y exsoldados realistas españoles; así como también indígenas de la región y al menos un esclavo negro. El ejército realista del General de Arredondo, con cerca de 1.800 hombres, había acampado en la orilla norte del río Medina, a unos diez kilómetros al norte de las tropas insurgentes que estaban acampando cerca de la actual ciudad de Leming.

La batalla duró cuatro horas. El plan de Toledo consistía en una emboscada a las tropas realistas, ya tendrían que atravesar un desfiladero en el camino de Bexar hacia Laredo. Arredondo por su parte, había enviado un grupo de exploradores con alguna caballería por la mañana para tratar de determinar la ubicación de las tropas de Toledo. Por accidente, se encontraron con la emboscada de las tropas republicanas y se retiraron después de un breve intercambio de fuego.

Los soldados republicanos se lanzaron a su persecución, pero al parecer, perdieron de vista a la caballería realista que levantaba grandes nubes de polvo, Toledo trató en vano de detener a sus tropas. En su persecución, los insurgentes fueron frenados por terreno arenoso, y por el peso de sus armas quedaron momentáneamente atascados.
Cuando finalmente alcanzaron las líneas españolas, estaban cansados y sedientos. Sin embargo, lograron acometer las primeras filas de artillería española, pero  se toparon frente a frente a la infantería española formada en línea y lista para disparar. Arredondo había colocado la infantería en el centro. Arredondo en el parte de la batalla dice: «Ellos avanzaron sobre mi ejército con gran valor hasta que estuvieron al alcance del tiro de pistola». Durante más de dos horas el intercambio de disparos se mantuvo sin cesar. La caballería tejana trató de desbordar a los españoles pero los jinetes realistas lo impidieron.  La situación era confusa cuando Arredondo, a la vista de la situación, e informado por un desertor de las tropas republicanas del agotamiento de los rebeldes, ordenó inmediatamente el redoble de tambores para el avance. Los republicanos se retiraron en desorden y fueron destruidos por la caballería española.

Resultado y Consecuencias
La victoria española fue completa. Toledo, Perry y algunos de sus compañeros volvieron directamente a los Estados Unidos, a Luisiana. Los republicanos perdieron mil hombres en la batalla. El ejército español siguió persiguiendo y matando a muchos de los filibusteros que huían. Menos de 100 de los 1.400 soldados del bando republicano sobrevivieron. Los realistas sólo perdieron 55 hombres. Los cadáveres de las tropas republicanas fueron abandonados y no fueron enterrados hasta 1822, cuando José Félix Trespalacios, primer gobernador del estado de Coahuila y Texas durante el Primer Imperio Mexicano, ordenó a un destacamento de soldados recoger sus huesos y enterrarlos dignamente bajo un roble que crecía en el campo de batalla.

Las medidas de contrinsurgencia posteriores contra los partidarios de la independencia hicieron su efecto en la provincia y la llegada del Regimiento expedicionario Extremadura, al frente de Benito Armiñan dejó completamente pacificado el territorio. La batalla de Medina dio fin a la insurgencia al norte del Río Bravo. José Antonio Navarro y José Francisco Ruiz, sobrevivientes del ejército republicano del Norte, firmaron la declaración de independencia de Texas en 1836.

Referencias

Bibliografía

Véase también
 Joaquín de Arredondo
 Ignacio Elizondo
 Bernardo Gutiérrez de Lara
 Ejército Republicano del Norte

Enlaces externos
Batalla de Medina
Batalla de Medina
Raíces tejanas, una leyenda familiar

Medina
Historia de Texas
México en 1813

Batalla de Medina


Kistokaj é um município da Hungria, situado no condado de Borsod-Abaúj-Zemplén. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 2.282 habitantes.

Localidades de Borsod-Abaúj-Zemplén

Kistokaj


Poreč Trophy 2017 var den 18. udgave af cykelløbet Poreč Trophy. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 4. marts 2017. Løbet blev vundet af slovenske Matej Mugerli fra Amplatz-BMC.

Hold og ryttere

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
UCI Europe Tour 2017

Poreč Trophy 2017


Les Chlamydomyxales sont un ordre d'algues de l'embranchement des Ochrophyta et de la classe des Synchromophyceae.

Systématique
L'ordre des Chlamydomyxales est attribué, en 1875, au naturaliste irlandais  (1830-1897).

Liste des familles
Selon  :
 Chlamydomyxaceae Engler, 2013

Notes et références

Références taxinomiques

Classe d'algues (nom scientifique)
Ochrophyta

Chlamydomyxales


الدراويش هم زهاد بعض الطرق الصوفية شديدي الفقر والمتقشفين عن اقتناع وإيمان. وهم يعيشون على إحسان الآخرين زهدا بامتلاك أي أملاك مادية. وهم يسمون «درفيش» في فارس و"Dervish" في تركيا كما يعرف الدرويش بال«فقير» في بعض الأحيان وخاصة في الهند.

وكان الدراويش الصوفيون معروفون بحكمتهم، ومعرفتهم بالطب والشعر والذكاء والدهاء.

التسمية
تعود تسمية الدرويش إلى المصدر الفارسي «در» وتعني «الباب» فالدرويش تعني «الشخص الذي يفتح الباب». كما ذكر أن اصلها من كلمة «دريهو» الفارسية القديمة والتي تعني «المعوز». وردها البعض لكلمة «دار» بالعربية والتي تعني «منزل». فالدرويش هو الشخص الذي يدور من دار إلى دار طالبا للإحسان. وبالعربية الحديثة أصبحت كلمة درويش تدل على شخص بسيط فقير لكن مكتفي الحال. أما الغربيون فاطلقوا وصف «الدرويش» على المجاهدين الذين قاوموا احتلال الغرب لمناطقهم، مثل المهدي في انتفاضة المهدي ضد الإنجليز في السودان وثورة محمد عبد الله حسن في الصومال.
وتطلق هذه اللفظة للتندر على شخص ووصفه بأنه درويش أو الجماعة بأنهم دراويش.

الدرويش الصوفي

الدروشة في الصوفية هي أولى درجات الترقي في التطور الروحي. والدراويش الصوفيون هم زهاد اتخذوا باب التسول للتدرب على البساطة والتواضع والابتعاد عن التملك المادي. ومن شروط نجاحهم أن لا يتسولوا لأنفسهم أو لأغراض ذاتية وعليهم التبرع بكل ما يحصِلونَهُ إلى فقراء آخرين. ومنهم من يعمل بمهن محددة. فالدراويش القادرية هم صيادو أسماك في مصر.

أصولهم

من الطرق الصوفية التي اعتمدت الدروشة القادرية والرفاعية والمولوية البكداشية والسنوسية. وجميعهم ينسبونه سلسلة من الشيوخ والقديسين والمعلمين الذين يرجعون إما إلى علي بن أبي طالب أو أبو بكر الصديق. والجدير ذكره أن الرفاعيون نشروا مبادءهم إلى بلاد شمال أفريقيا، تركيا، بلاد البلقان، فارس، الهند، أفغانستان وطاجيكستان.

كما وصف بعض رجال الدين المسلمين الدروشة بالبدعة وأخرجها من أسس المعتقدات الإسلامية.

المراجع

طالع أيضا
 قلندر
 الشيوخ في الصوفية

درويش
ألقاب تشريفية صوفية
الصوفية في أفغانستان
الصوفية في باكستان
مصطلحات التصوف

درويش


Şahinler, Antalya ilinin Gazipaşa ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Sugözü köyüne bağlı Şahnalar mahallesi iken, 15 Ekim 1971'de Şahinler adıyla köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Antalya il merkezine 214 km, Gazipaşa ilçe merkezine 34 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Gazipaşa'nın mahalleleri

Şahinler, Gazipaşa


Øjvind Moestrup (né le ) est un biologiste marin danois.

Publications
  Moestrup Ø. & Thomsen H.A., 1995. Taxonomy of toxic haptophytes (Prymnesiophytes). Manual on harmful marine microalgae.

Références

 Øjvind Moestrup sur issha.org

Liens externes

Biologiste marin
Biologiste danois du XXe siècle
Biologiste danois du XXIe siècle
Naissance en décembre 1941
Phycologue danois

Øjvind Moestrup


Cladognathus est un sous-genre d'insectes coléoptères de la famille des Lucanidae, de la sous-famille des Lucaninae et du genre Prosopocoilus.

Systématique
Le sous-genre Cladognathus a été créé en 1847 par le zoologiste argentin d'origine prussienne Hermann Burmeister (1807-1892).

Liste des espèces
Selon  :
Prosopocoilus confucius (Hope, 1842)
Prosopocoilus girafa (Olivier, 1789)
Prosopocoilus tangianus (Didier & Séguy, 1953)

Références

Liens externes

Genre de Coléoptères (nom scientifique)
Lucanidae

Cladognathus


Ateşli silahlar, barut gazının itici gücüyle mermi atan bütün silahların genel adıdır. Ateşli silah denince, genellikle bir kişi tarafından taşınabilen küçük çaplı silahlar akla gelse de ateşli silahlar kategorisi; büyük toplardan tüfeklere, av tüfeğine ve tabancaya kadar her türde ve boyuttaki silahları kapsar.

Ateşli silahların tarihi

Ateşli silahların en eski kanıtı Kuzeybatı Çin'de, 10. yüzyıldan kalan ipek bir sancak üzerine yapılmış bir alev makinesinin resmidir. 1132'de, De'an kuşatmasında Çin askerlerinin Jürchenler'e karşı, mızrak başının yanına alev makinelerinin takıldığı kısa mızraklar kullandıklarına ilişkin yazılı kanıtlar da vardır ama kuşkusuz ateş mızrağı çok daha eskidir.

İlk gerçek ateşli silahlar 1100'lerin ilk yarısına tarihlenebilir. Sichuan'daki bir Budist mağara tapınağındaki heykeller bunu kanıtlamaktadır. Bir heykel, ondan çıkan bir gülle ile alevler içinde vazo biçimindeki bombayı tutan bir şeytanı göstermektedir.

Bugüne kalan en eski ateşli silah Mançurya'da bulunan bir tunç toptur. 1288'e ait olduğu söylenebilir.

Ateşli silahların kullanılmaya başlaması
İlk kez, MS 1250 yıllarında, Çin'de kullanılmıştır. İlk atılan cisimler gülle mermi türleri değil de, oklardı. 14. yüzyıldan sonra, Avrupa'da çeşitli topların kullanıldığını gösteren belgeler bulunmuştur. 1340'ta bazı belgelerde elde tutulup ya da omuza dayanıp ateşlenen silahlardan söz edilmektedir. 'El silahları' terimi, bundan ancak kırk yıl kadar sonra ortaya çıkmıştır. Bunlar, günümüzün el silahlarına pek benzememekle birlikte, süvariler tarafından (bir elleriyle dizginleri tuttuklarından) tek elle kullanılabilecek kadar hafiftir.

Ateşleme sistemi
1400'lerde ortaya çıkmış ve gelişerek bildiğimiz biçimlerini almıştır. Ateşli silahlar, 17. yüzyıla kadar, savaşlarda etkin bir rol oynamadı. Toplar, söz konusu dönemdeki güçlü kale duvarlarına karşı etkisiz kalmaktaydı. Gemilerde topların metal fişekli toplu tabanca 19. yüzyılda, başarılı bir gelişme sonucu ortaya çıkmalarına kadar, bu tür silahlar süvariler tarafından pek kullanılmadı. 17. yüzyılda piyade kullandı ve süngü de ortaya çıktı. Böylece piyadenin eline, çarklı ateşleme mekanizmasının yapılmasıyla tabanca pratik bir el silahı olarak büyük önem kazandı ve sportif amaçlı atışlarda 17. yüzyıl sonuna kadar kullanıldı. 17. yüzyılın ortalarında ise çakmaklı tüfekler, çarklı tüfeklerin yerini aldı.

Ateşli silahların ortaya çıkışından bu yana hemen her dönemde çok mermi atan toplardan, cep tabancalarına kadar çeşitli silahlar yapıldı. Ancak bunların kullanımları, ateşleme mekanizmasının biçimi ve etkili bir gaz kaçağı önleme sistemi bulunup bulunmaması ile kısıtlı oluyordu. Daha 16. yüzyılda birden fazla namlulu, döner namlulu ya da tek namlusu içine birden fazla mermi konup tek ya da birkaç mekanizma ile ateşlenen çeşitli tipte silahlar denendi. Ama bunlardan sadece çok namlulu silahlar ve özellikle tabanca başarılı oldu. Günümüzde çok mermi atan çeşitli silahlarda ateşli silah yapımının başladığı ilk günlerden itibaren kuyruktan dolma modeller yapılmıştı. Ne var ki çok mermi atan silahlarda olduğu gibi kuyruktan dolma silahlar da ateşleme mekanizmalarının geliştirilip güçlü ve güvenli silahların yapılmasına kadar başarılı olamadı. Bu ancak, 1860'larda ABD ve İngiltere'de merkez-ateşli metal fişeklerin yapılması ile gerçekleşti. O tarihten sonra her türlü kuyruktan dolmalı silahta büyük bir gelişme görüldü ve daha sonraki kırk yıllık bir süre içinde, çeşitli mükerrer atışlı silahlar yapıldı. Mükerrer atışlı (arka arkaya atış yapabilen) tüfekler 1880'lerle 1890'larda hemen hemen tüm ülkelerin silahlı kuvvetleri tarafından benimsendi. Namluda hiçbir kalıntı bırakmayıp mermiye kara baruttan daha yüksek bir hız verebilen yeni tip bir barutun geliştirilmesiyle, mükerrer atışlı ve yarı otomatik silahlar gerçekleştirildi. 1890'larda makinalı yapıldı. I. Dünya Savaşı sırasında ise tetiğe her basılışta hem ateş eden hem de otomatik doluş yapan yarı otomatik silahlarla başarılı deneyler yapıldı. 1920'lerde, hafif makinalı tüfeklerle birlikte tam otomatik tüfekler de gerçekleştirildi, ama otomatik tüfekler ancak İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra silahlı kuvvetler tarafından kabul edildi. Elektrikle çalışan uçak topları da dâhil olmak üzere, bu kadar çeşitli yarı ya da tam otomatik silahın başarısı, hiç kuşkusuz, metal kartuşlu mermilerin yapımıyla gerçekleştirildi. Buna karşılık sportif amaçlarla kullanılan silahlarda, 1890'lardan bu yana büyük bir değişiklik görülmemiştir.

Ateşli silahların yapısı

Küçük çaplı ateşli silahlar ile ağır ateşli silahların mermileri farklıdır. Tüfek, tabanca gibi küçük silahların mermisi çarpma etkisiyle hedefi deler. Büyük çaplı, ağır ateşli silahlar olan topların mermileri ise hedefi bulduğunda patlar. Top mermisinin ucunda tapa denilen bir bölüm vardır. Tapa, merminin içindeki patlayıcı maddenin istendiği zamanda patlamasını sağlar. Tapanın türüne göre, bazı top mermiler hedefe çarptığında, bazıları hedefe çarpmadan hemen önce, bazıları da hedefin içine saplandığı anda patlar.

Çelikten yapılmış bir boru olan namlu, ateşli silahların en önemli parçasıdır. Namlunun uç bölümüne namlu ağzı, geri kalan bölümüne ise namlu kuyruğu denir. Namlu kuyruğunun başlangıcında, içine merminin yerleştiği, hazne adı verilen bir bölüm bulunur. Namlu kuyruğu, merminin hazneye sürülebilmesi için açılıp kapatılabilecek biçimde yapılmıştır. Ateşli silahların çoğunda haznenin ön bölümünden namlu ağzına doğru uzanan namlu boşluğunda, yiv ve set denen sarmal girinti ve çıkıntılar vardır.

Ateşli silahların mermisi üç ana bölümden oluşur. Merminin uç bölümüne mermi çekirdeği denir. Silah ateşlenince mermi çekirdeği hedefe doğru fırlar. İkinci bölüm, sevk barutudur. Sevk barutu yandığı zaman meydana getirdiği basınçla mermiyi iterek namludan fırlatır. Üçüncü bölüme mermi kovanı denir. Tek yanı kapalı bir metal silindir olan mermi kovanının içinde sevk barutu bulunur.

Mermi kovanının arka ucunda kapsül denen bir ateşleyici bulunur ve tetik çekilince barutun ateşlenmesini sağlar. Ateşleme iğnesinin çarpmasıyla ya da elektrik akımıyla ateşlenen kapsül kovandaki barutu tutuşturur. Barutun yanmasıyla ortaya çıkan sıcak gazın basıncı mermi çekirdeğini ileriye doğru iter ve çekirdek namlu ağzından büyük bir hızla hedefe doğru fırlar. Küçük çaplı ateşli silahlarda, mermi çekirdeği, mermi kovanı ve sevk barutundan oluşan mermiye fişek denir. Bu parçalar birbirine sıkıca bağlı olduğu için fişek tek parça gibi görünür. Mermi çekirdekleri kurşundan yapıldığı için, hafif silahların mermileri kurşun olarak da adlandırılır. Fişeklerde mermi çekirdeği ile mermi kovanı bir bütündür ve yalnızca sevk barutu ateşlendiğinde birbirinden ayrılır. Oysa top mermilerinde mermi çekirdeği ile kovan birbirinden ayrılabilir ve içindeki barut miktarı hedefin uzaklığına göre ayarlanabilir.

Eski topların namlu kuyruğu kapalı olurdu. Bundan dolayı barut namlu ağzından doldurulup sıkıştırılırdı. Sonra gülle denen taş ya da demirden yapılmış mermi, gene namlu ağzından namluya yerleştirilirdi. Top, namlu kuyruğundaki küçük bir ateşleme deliğinden ateşlenirdi. Çağdaş toplarda ise, namlu kuyruğunda açılıp kapatılabilen ve kama adı verilen kapaklar bulunur. Bu toplar bu bölümden doldurulur. Günümüzde topların mermilerinin içindeki patlayıcı patladığında, metal mermi gövdesi parçalanır. Bu gövdenin şarapnel denen parçaları çevreye saçılarak hedefe zarar verir. Yarı insandır.

Topların tarihi

Topun, İspanya'yı istila eden Berberiler aracılığıyla Avrupa'ya girdiği sanılır. Topun Avrupa'da ilk kez 1324'te kullanıldığı bilinmektedir. Barutun ana maddesi olan güherçile 13. yüzyıldan önce Avrupa'da bilinmediğine göre, bu tarihten önce topun Avrupa'da kullanılmış olması olanaksızdır. Osmanlılar topu ilk kez I. Kosova Savaşı'nda, 1389'da kullanmışlardır. Fatih Sultan Mehmed İstanbul'un fethinde birinci derecede, toptan yararlanmıştır.

Tunçtan ya da dökme demirden yapılan ilk toplar küçüktü. Çünkü döküm tekniğinin ilkel olmasından dolayı büyük boyutlu toplar yapılamıyordu. Bundan dolayı büyük boyutlu toplar kaynakla birbirine tutturulan ve demir çemberlerle bağlanan demir çubuklardan yapılmaya başlandı. Ne var ki bu toplar çok güçlü silahlar değildi ve ancak hafif taş gülleler atabiliyordu.

Top yapım tekniklerinin gelişmesiyle daha güçlü toplar yapıldı ve taş güllelerin yerini demir ya da kurşundan yapılan ağır gülleler aldı. Deniz ve kara toplarının namlularının içi düzdü, yani namlu boşluğunda yiv denen girinti ve çıkıntılar yoktu. Bu silahlar 800 metreden uzak hedeflerde çok etkili değildi. Bundan dolayı yakın mesafedeki piyade birliklerine ateş açıldığında bile çok sayıda top bir arada kullanılıyordu. Bu dönemde toplar attıkları güllenin ağırlığına göre sınıflandırılırdı.

19. yüzyılın ortalarına gelindiğinde düz namlulu topların yerini yivli toplar aldı. Bu sayede toplar, atışları daha isabetli silahlar hâline geldi. O zamana kadar kullanılan yuvarlak güllelerin yerini de sivri uçlu uzun mermiler aldı.

Eski toplarda ateşlenen mermi namludan fırlarken, basıncın etkisiyle top da geriye doğru kayıyordu. Geri tepme denen bu olay topun isabetli atışını azaltıyor ve aynı hedefe yeniden ateş etmek gerekiyordu. 1890'larda silahların geri tepmesiyle ilgili önemli bir gelişme oldu. Namlu, bir kızak üzerinde hareket edebilen bir kundak üzerine yerleştirildi ve böylece geri tepme sonucunda topun konumunun bozulması önlendi. Top ateşlenince namluyu taşıyan kundak, kızak üzerinde geriye kayıyor, bu hareketle birlikte gerilen çelik yaylar namluyu hemen eski konumuna getiriyordu. Bu sistem sayesinde her ateşlenişinde topun namlusu önce geriye, sonra ileriye kayıyor, ama topun konumu bozulmuyordu.

Bu dönemde, kara barut yerine dumansız barutun kullanılması da bir başka önemli gelişmeydi.

Çağdaş toplar
Bir savaşta farklı türlerde toplar kullanılır. Havadaki hedeflere seri ateş etmesi istenen uçaksavar toplarının isabet gücünün artması için gelişmiş nişan alma sistemleriyle donatılması gerekir. Geniş bir alanda kullanılan hafif sahra toplarının kolayca taşınabilecek biçimde yapılması önem kazanır.

Çağdaş toplar kalibre (namlunun iç çapı) ya da mermi ağırlığına göne sınıflandırılır. II. Dünya Savaşı'nda savaş gemilerinde kullanılan 350 ve 400 milimetrelik toplar, bugüne kadar savaşlarda kullanılan en büyük toplardandır. Günümüzün güdümlü füzeler çağında, savaş gemileri daha küçük çaplı toplarla donatılmaktadır. Kara kuvvetlerinde kara hedeflerine karşı kullanılan toplar, 11 ila 43 kilogram arasında mermi atan toplar olarak çeşitlilik gösterir. Çağdaş topların bazıları geri tepmesizdir. Bu toplarda geri tepmeyi önlemek için, haznedeki sıcak gazın bir bölümünün geriye doğru kaçarak namluyu ileri itmesi sağlanır.

Bir tepenin arkasındaki hedefi vurabilen obüs, mermiyi yerle büyük bir açı yaparak fırlatacak biçimde tasarlanmıştır. Aynı yöntemle mermi atan çağdaş sahra toplarına da obüs denir. Güçlü çekicilere bağlanarak çekilen ya da paletli araçlara yerleştirilen toplara kundağı motorlu top denir. Tank topları dönen zırhlı taretlere oturtulur.

Düşük hazne basınçlı, ince ve hafif bir namlusu bulunan havan topunun menzili çok kısadır. Havan topu, namlusu yerle büyük bir açı yapacak biçimde çelik bir tabana oturtulur. Namlusu iki çelik ayakla desteklenir. Ateşleme sırasında mermi namlunun ağzından içeri bırakılır. Namlunun arka ucuna değdiği anda ateşlenen mermi, fırlayarak hedefe yönelir. Geri tepmesiz bir top olan havan topunun namlusunun içi düzdür. Havan topunun roket biçimindeki mermisi, arka ucundaki kanatçıkları sayesinde hedefe doğru kararlı biçimde yol alır.

Makineli tüfeğin en önemli özelliği, tetiği çekili olduğu sürece ateş etmesidir. Makineli tüfek bir yandan ateş ederken bir yandan da kendini doldurur. Bir merminin ateşlenmesi, öteki merminin namluya sürülmesi için gereken enerjiyi sağlar. Bu tür silahlar otomatik silah olarak da adlandırılır. Makineli tüfekler de genellikle namlusu iki çelik ayakla desteklenerek ateş edilir.

I. Dünya Savaşı'nda kullanılmış ünlü toplar vardır. Almanların 1914'te Liège ve Namur'daki Belçika kalelerini yıkmak için kullandığı 420 milimetrelik "Şişman Bertha" adlı obüs bunlardan biridir. Gene Almanların 1918'de Paris'i bombaladığı 222 milimetrelik "Paris Topu", bir topun ulaşabildiği en uzun menzil olan 120 kilometreye ateş edebiliyordu.

ABD'nin 1953'te geliştirdiği 280 milimetrelik top, atom bombası gücünde mermi atabildiği için "atom topu" olarak adlandırıldı. Güdümlü füzeler çağı olan günümüzde füzelerin menzili çok daha uzun ve isabet gücü daha yüksek olduğu için, bu tür büyük toplar gereksiz hâle geldi.

Topçuluk

Baruttan önce; topçuluk, ağır taşları ve tutuşabilen malzemeyi fırlatan basit mekanik düzenlerden oluşuyordu. Top büyük çubuk ile yuvarlak gülle atan bir silah. Malzemenin atım gücü; kıl veya sinirden yapılan halatlarla elde ediliyordu. Silahlara, genelde mancınık deniliyordu. Modern toplar gibi, mancınık da güllelerini alçak bir yolla düşmana atardı. Mancınık, zamanımızın havanı gibi, mevzilerinin arka kısımlarını dövmek ve düşman savunmasını kırmak için, dik mermi yolu ile 30 kg'lık taşı 540 metreye fırlatırdı. Barutun bulunuşu ve ateşli silahlarda kullanılmaya başlanmasıyla ateşli silahlar gelişme göstermiştir. Top, kullanılan ilk ateşli silahtır. 1232'de Moğolların Piyenking'i kuşatmasında Çinliler tarafından topun kullanıldığı bilinmektedir. Müslümanlar Endülüs'ü fethettiği zaman İspanyol orduları az zamanda imha olunmuş, kalanları da tamamen korkmuş, sersemlemiş bir hâlde dağılmıştı. Komutanları bu kadar derin korkunun ve perişanlık içinde firarın sebebini askerlerine sormuş: 'Bizi takip edenler bildiğimiz adi adamlar değildir. Her nerede isterlerse açık havada gök gürletiyorlar, şimşek çaktırıyorlar. Diledikleri yerlere tehlike salıyor, yıldırımlar düşürüyorlar. Böyle müthiş insanlardan mürekkep bir orduya karşı koymak kimin kârıdır.' cevabını almıştır.

Osmanlılarda Topun Ortaya Çıkışı ve Gelişimi
Osmanlı devletini kuran Osmanlılar, fetihlerinde topu büyük bir ustalıkla yaptılar ve kullandılar. İlk olarak Sultan Birinci Murad Han (1359-1389) zamanındaki I. Kosova Muharebesi'nde kullanıldı. Sultan Bayezid Han (1389-1402), Niğbolu'yu kuşattığı zaman ordusunda top vardı. Sultan İkinci Murad Han da (1421-1451), Semendire ve Mora'daki Germehisarı kuşatmalarında toptan faydalanmıştı. 1423'te Osmanlıların elinde bulunan Antalya Kalesi'ni kuşatan Karamanlılara karşı top, ilk defa kale müdafaasında kullanılmış ve Karamanoğlu İkinci Mehmed Bey, bir gülle isabetiyle ölmüştür. Fatih Sultan Mehmed Han (1451-1481), devrin en modern toplarının balistik hesaplarını yapmış; istediği vasıfta toplar döktürerek topçuluğa büyük hizmetler getirmiştir. Fatih Sultan Mehmed Han'ın Novoberda Kuşatması'nda, havan topunu kullandığını tarihî kaynaklar kaydederler. İstanbul'un fethinden önce toplar, harp meydanı yakınında veya başka bir yerde dökülüp harp alanına getirilirdi. Fetihten hemen sonra Fatih Sultan Mehmed Han (1451-1481), bir top döküm yeri tesis etti. Galata surlarının dışında bugün de Tophane olarak isimlendirilen mevkide inşa edilen bu imalathane, Sultan İkinci Bayezid Han (1481-1512) zamanında büyük bir yangın geçirdi. Kanuni Sultan Süleyman Han (1520-1566) devrinde, genişletme çabaları sonucunda top döküm binalarının yanı sıra topçular kışlası ve talim yerleri yapıldı. Tophane bu görünümünü Sultan Birinci Mahmud Han (1730-1754) devrine kadar muhafaza etmiş ve 18. yüzyıl ortasında, Topçubaşı Mustafa Ağanın yaptığı plan üzerine yeniden inşa edilen top döküm binası çok beğenilmiştir. Fakat külliyenin gerçek genişletilme çabaları, Sultan Üçüncü Selim Han (1789-1807) devrinde olmuş, yeni top döküm ocakları inşa edilmiştir. Sultan İkinci Mahmud Han'ın (1808-1839) tahtta olduğu dönemde yeniden yanan ve tamir gören Tophane, dünyada hâlen mevcut olan en eski top döküm yerlerinden biri olma özelliğine sahiptir.

Osmanlı ordularında çeşitli zamanlarda isim ve cinslerde toplar dökülmüştür. İstanbul'un fethi sırasında Şayka, Prankı, Havan adı verilen toplar dökülmüştür; 16. yüzyılda yapılan toplardan Bacalaşka, Zarbazen, Havan, Şayka, Prankı toplar dökülmüştür. 17. yüzyıl ortalarına kadar da Zarbazen, Miyane Zarbazen, Şahi Zarbazen, Çakaloz, Prankı, Bedolçka, Morten, Ejderhan, Kolonborna, Miyane, Balyemez ve Havan topları dökülmüştür. Yapılan topların her birinin gülleleri olduğu gibi, değişik türleri de vardı. Ordu topları üçe bölünürdü. Bir bölümü birbirine zincirle bağlı olarak yeniçerilerin önünde, diğer iki bölümse bir hilal şeklinde ilerleyen ordunun iki kanadında bulunurdu. Kale kuşatmalarında kullanılanlarsa lüzumunda getirilmek için geride bekletilirdi. Top arabalarının ulaşmasına imkân olmayan yerlerdeyse develerle döküm malzemesi götürülerek ihtiyaç duyulan yerde top dökülürdü. Ayrıca kuşatmalarda mevcut toplar yetmezse yerine daha büyük çaplı toplar dökülürdü. İstanbul ve Belgrad kuşatmalarında böyle hareket edilerek daha büyük çaplı toplar dökülmüştür. Osmanlılarda top, döküm ocakları adı verilen yerlerde yapılırdı. Bu işlemin yapıldığı binalar yüksek duvarlı, kubbeli ve fazla miktarda bacaya sahip mekânlardı. Ayrıca top dökümü için zemine açılmış büyük çukurlar, erimiş madenin taşınması için kullanılan künkler ve döküm esnasında çıkabilecek yangın tehlikesine karşı su sarnıçlarıyla teşkilatlandırılırdı. Bir topun dökümünde esas olan unsur kalıptır. Özel bileşimli çamurun içine keten ve kenevir lifleri gibi dayanıklı malzemeler katılarak yapılan ana maddeye top biçimi verilirdi. Büyük kalıbın içine yerleştirilen aynı maddeden yapılan ikinci bir kalıp daha bulunurdu. Böylece iki kalıp arasında kalan boşluk, eritilmiş maddenin (demir veya bronz) doldurulduğu esas top gövdesinin meydana gelmesine yarardı. Sıkıca sarılmış olan kalıplar belirli bir müddet sonra açılır ve kalıp içinden çıkan madenî top üzerindeki pürüzler giderildikten sonra kullanılmak üzere hazırlanırdı. Osmanlılarda top dökümü ehemmiyet verilen ve kendine has merasim ile gerçekleştirilen önemli bir olaydır. Başta sadrazam olmak üzere, şeyhülislam ve önemli devlet adamları top dökümünün yapılacağı top karhanesine gelirlerdi. Okunan duaları ve kurban merasimini takiben, top dökümü için kullanılacak eritilmiş alaşım içine altın liralar atılırdı. Böylece tunç alaşımına altın karıştırmakla namlu yapısını kuvvetlendirirlerdi. 18. yüzyıl başlarında top kundakları demir tabanlı tekerlere yerleştirilmeye başlandı. 1706'da sandıklı toplar yapıldı. Osmanlı toplarının karşısında durmanın zorluğunu anlayan Avrupalılar, bundan kurtulmanın çarelerini aramaya başladılar.

Avrupa'da Topçuluk
Avrupa'da topçuluğa başlandı. Prusya kralı Friedrick geliştirdi. 1759'da bir süvari etti. 1850 yılında namlulara yiv ve set açıldı. Topların menzili 3000 m'ye kadar çıktı. Prusya'da topta çelik kullanılmaya ve namluları değiştirilmeye başladı. 19. yüzyılın sonlarına doğru topların çapı santimetre ve milimetre olarak değişti. Toplara geri tepmeyi frenleyen ve yerine getiren tarzda bir geri tepme düzeni yapıldı. Namluların yana dönüş tertibatı ve nişan aletleri takılmaya başlandı. Toplarda ateş hızını, ilk defa 1868'de Türk bilgin Süreyya Emin Bey geliştirmiş ve bundan sonra toplar üstün kabiliyetleriyle savaş alanı hâkimi durumuna geçmiştir. Toplara tatbik edilen bu buluş adi ateşli durumdan seri çabuk devresine geçişi sağlamıştır. Bu top zamanımıza göre yüz seneden fazla bir zaman önce ilk defa ileri bir görüş ve anlayışla yapılmış, geleceğin üstün kabiliyetli topçusunun doğmasına ışık tutmuş, iftihar edilecek bir Türk eseridir.

Tüfekler ve av tüfekleri
Tüfekler ve av tüfekleri omuza dayanarak, tabancalar ise elde tutularak ateşlenir. Bu küçük çaplı ateşli silahların genel ilkeleri de toplarınkine benzer. Uzun menzilli tüfeklerin namlusu yivlidir. Yivli tüfeklerin atışları daha isabetlidir. Av tüfeklerinde ise namlu düzdür. Tüfekler kurşun, av tüfekleri saçma atar. Saçma denen bu küçük metal bilyeler, tüfek ateşlendiğinde hedef üzerine saçılır ve bu da bazı durumlarda isabet oranını artırır.

Tüfeğe benzer ilk ateşli silah 1400'lerde yapılan ve arkebüz olarak adlandırılan küçük bir toptu. 1500'lerde daha gelişmiş tüfekler yapıldı. Bunlar ağızdan dolduruluyor ve fitilli ya da çakmaklı bir ateşleme sistemiyle ateşleniyordu. Bu tüfeklere çakmaklı tüfekler de denir. 1807'de çarpmalı ateşleme sistemi geliştirildi. Bu sistemde, çarpmayla alev alan bir kapsül haznedeki barutu ateşliyordu. 1840'larda çakmaklı ve fitilli tüfeklerin yerini çarpmalı ateşleme sistemiyle donatılmış silahlar aldı.

Yuvarlak kurşun atan bu tüfeklerin atışı çok isabetli değildi. Namluya yiv açma denemeleri 1500'lere kadar geri gitse de, gerçek yivli tüfekler ancak 1800'lerde yapılabildi. Öte yandan tüfeği ağızdan doldurmak namlunun yivlerini bozuyordu. Bu da atışların isabet oranını düşürüyordu. Bunun önüne geçebilmek için kuyruktan doldurma sistemi geliştirildi. Günümüzde kullanılan tüfeklerin ve av tüfeklerinin çoğu kuyruktan doldurulur.

Av tüfekleri, çift namlulu ve tek namlulu olarak ikiye ayrılır. Tek namlulu olanlar kendi içlerinde tek kırma, otomatik ve pompalı olarak kategorilere ayrılır. Otomatikler seri atış yapabilme olanaklarından ötürü atıcılara avantaj sağlarlar ama bu silahlarda gaz basıncının bir kısmı mekanizmanın geri gelmesine harcandığından ötürü pompalı ve tek kırmadan daha güçsüz mermi atar. Av tüfeklerinde magnum namluya sahip olanlar daha kuvvetli fişek atabilmektedir. Ateşleme sistemi horozsuz, yani içten çarpmalı olan bugünkü av tüfekleri, ateş ettikten sonra boş kovanı otomatik olarak dışarı fırlatır. Tüfekler 2 ila 28 kalibre arasında değişir. Bu gün en yaygın olan kalibre 12'dir.

Batı ülkelerinde atıcılık ve avcılık çok değişik versiyonlarıyla alabildiğine özgür bir biçimde yapılabilmektedir. Yivli atış tüfekleri Batı standartlarına göre de pahalı olduğundan dolayı yivli tüfek ihtiyacına karşı yivsiz tüfekten yola çıkarak çözüm arayışlarına tanık olmaktayız. Yivli tüfekler mermiye dönme kazandırarak hem daha uzak menzile gidiş yönüyle hem de nokta atışı yönüyle atıcıya pek çok avantaj sağlar. Oysa yivsiz tüfeklerde böyle bir avantaj söz konusu değildir. Bu nedenle yivsiz tüfekte yarı yivli namlu kullanılmaktadır. Buna da paradoks namlu denmekte ve tek kurşun atışlarında çok büyük avantajlar sağlamaktadır. Ama Türkiye'de yivsiz tüfekte yivli namlu kullanmak yasal değildir.

Atıcılık sporunda kullanılan tüfekler genellikle av tüfeğinden daha güçlüdür. Bu tüfeklerde ateşleme sırasında hazne bölümünde daha yüksek bir basınç oluştuğu için namlusu da daha kalın ve ağırdır. Bazı atıcılık tüfekleri saniyede 1.000 metreyi aşan bir hızla kurşun atar. Atıcılık tüfeğinin boyutu, milimetre ya da inç olarak namlu çapıyla belirtilir.

Menzil
Menzil, bir silahın mermisinin etkili olduğu alana denir. İkiye ayrılır;
 Etkili Menzil, bir silahtaki merminin istenilen verimi verdiği menzildir. Örnek olarak AK-47'nin etkili menzili 300 metredir. Bu metreler içinde silahta kullanılan ve ölümcül olan 7,62 mm'lik mermi tam etki verir ve bir insanın hayati organına isabet ettiğinde öldürür.
 Azami Menzil, bir silahın mermisinin gidebildiği fakat istenilen zararı (Yaralamak, zırh delmek vs.) veremediği alandır. Örnek olarak Mosin-Nagant'ta kullanılan mermi 7,54 mm'dir ve bu tüfeğin azami menzili 1200 metredir. Azami menzilde 7,54 mm'lik mermi 5,56 mm'lik bir mermi gibi etki gösterir. Bu da mühimmatı çok küçük olan NATO ülkelerinde çok sıkıntı yaratmıştır.

Tabanca ve Altıpatlar
Tabancalar, tek elle kullanılmak üzere tasarlanmış silahlardır. İlk tabancaların 1550'lerde süvari silahı olarak geliştirildiği sanılır. Ancak bu ilk tabancalar kullanışsız ve güvenilmez silahlardı. 17. yüzyılın sonlarında çakmaklı ateşleme sistemi bulununca, daha etkili silahlar yapılmaya başlandı. Bu sistemde, tetik çekildiği zaman üzerinde çakmak taşı bulunan bir horoz çelik bir yüzeye vuruyor ve bu vuruş sırasında ortaya çıkan kıvılcım barutu ateşliyordu. O dönemde her asker, kılıcının yanı sıra iki tabanca taşıyordu. Ama bu tabancaların her atıştan sonra doldurulması gerekiyordu ve bundan dolayı bu silahlar savaş sırasında çok kullanışlı değildi.

1831-35 arasında, Amerikalı Samuel Colt (Bu isimde özel komando silahı da vardır), revolver de denilen toplu tabancayı geliştirdi. Bu tabancada namlunun arkasında, genellikle altı mermi alan döner bir silindir (top) bulunur. Her atıştan sonra bu silindir dönerek namlunun arkasına yeni bir mermi sürer. Böylece, yeniden doldurmaya gerek kalmadan altı kurşun atılabilir. Bu nedenle bu tür tabancalar altıpatlar olarak da adlandırılır. Otomatik tabancalarda ise "top" yerine şarjör bulunur. 6 mermi alabilen şarjördeki yay sistemi her atıştan sonra yeni bir mermiyi namluya sürer. Şarjör boşalınca yerine dolu bir şarjör takılarak atışa devam edilir.

Tabancaların namlusu tüfeklerinkinden daha kısadır. Mermisi daha küçük ve sevk barutu da daha azdır. Bu nedenle tabancanın atış uzaklığı (menzili) daha kısa, mermi hızı da daha düşüktür.

Kaynakça

Ateşli silah