Topraklama, elektrikli cihazların herhangi bir elektrik kaçağı tehlikesine karşı gövdelerinin bir iletkenle toprağa gömülü vaziyetteki "topraklama" sistemine bağlanması yöntemi. Böylece cihazda elektrik kaçağı varsa, dokunduğumuzda elektrik akımı bizim üzerimizden değil, direnci daha az olan toprak hattı üzerinden geçer ve çarpılma tehlikesi ortadan kalkmış olur.

Topraklamanın görevini yapabilmesi için cihazın gövdesinden toprağa kadar olan elektriksel direncin yeterince düşük olması gerekir. Topraklama iletkenlerinin direnci önemli bir direnç oluşturmaz. Asıl önemli direnç, toprak içinde gömülü bulunan topraklama iletkenlerinden toprağa geçiş direncidir. Toprağa geçiş direncini azaltabilmek için topraklama elektrotları derine gömülür, uzun tutulur ve iletkenliği daha fazla olan toprak bulunmaya çalışılır. Örnek olarak toprak altında ıslaklığın başladığı noktaya elektrotlar gömülür. Dünyanın kendisinin direnci pratikte sıfır kabul edilebildiği için dünyanın kendisi bir iletken görevi görür ve devreyi tamamlar.

Toprak çok büyük kütleli iletken bir kitledir ve bütün elektrik tesislerinin bulunduğu binaları veya açık hava tesislerini sinesinde taşır. Arızasız bir şebeke işletmesinde toprak üzerinden önemsiz derecede küçük akımlar geçer. Eğer elektrik tesislerinde bir motor isteyerek veya bir hata sonucunda toprak bir iletkenin bağlantı haline gelirse tesisin bu noktası ile toprak aynı potansiyeli alır. Bundan başka simetrik olmayan şebeke hatalarında toprak üzerinden büyük akımların geçmesi beklenebilir. Topraktan geçen akımın bir kısmı arıza yerinde bulunan bir kimsenin üzerinden geçerse hayati tehlike yaratabilir. Topraktan geçen kaçak akımlar ayrıca yangına da sebep olabilir. Toprağın kendi direnci 0,05 ohm\km gibi gayet küçük bir değerdedir. Fakat toprak üzerinden geçen akımın değerini tayin eden devre direnci, toprak ile temas haline gelen noktalardaki geçiş veya yayılma direncidir. Bazı hallerde bu temas, bir izolasyon hatası sonucunda tesadüfi olarak meydana gelir. Bazı hallerde ise özel olarak toprağa yerleştirilen bir topraklayıcı elektrot üzerinden toprak ile teması sağlanır, buna topraklama denir. Burada aranan en önemli özellik, toprak geçiş (veya yayılma) direncinin mümkün olduğu kadar küçük olmasıdır. Toprak üzerinden geçen hata akımının değeri, ayrıca şebekenin yıldız noktasının durumuna bağlıdır. Mesela yıldız noktası yalıtılmış şebekelerde bir toprak teması halinde, şebekenin cinsine ve büyüklüğüne bağlı olarak 50-100 A mertebesinde bir kapasitif akım geçer. Toprak teması akımında, yıldız noktasına bağlı bir petersen bobini üzerinden yaklaşık olarak 5-10 A gibi bir aktif artık akım geçer. Yıldız noktası direkt topraklanmış bir şebekede ise bir toprak kısa devresi akımı 1 kA kadardır. Elektrik şebekelerinde topraklama tesisleri, bir arıza halinde kısa devre akımlarının insan hayatını tehlikeye sokmayacak yoldan geçmelerini sağlar. Bu bakımdan güvenilir bir topraklamanın elde edilmesi için bunun iyi hesaplanması ve şartlara uygun bir şekilde tesis edilmesi gerekir. Topraklamanın hesaplanmasında tesisin geriliminden ziyade toprak hatalarında geçen akımlar rol oynar. Topraklama tesisinin hesaplanmasında şu işlemlerin yapılması gerekir:

1) Muhtemel en büyük hata akımının hesaplanması,
2) En büyük toprak akımının tayini,
3) Yayılma direncinin hesaplanması,
4) Topraklayıcı geriliminin tayini
5) Temas ve adım gerilimlerinin bulunması.

Topraklama tesislerinde hayati önemi haiz olan temas ve adım gerilimi, üç boyutlu bir akım alanının kısımları olduğundan, bir topraklama tesisinin hesaplanması, elektrotekniğin zor problemleri arasındadır. Ayrıca toprağın özgül direncinin tayinindeki güvensizlik yüzünden, yapılan hesaplar sonucunda güvenilir değerlerin bulunması mümkün olmaz.

Aşağıda açıklanacağı gibi, tesislerde kullanılan en önemli topraklamalar.

 Koruma topraklaması
 İşletme topraklaması
 Yıldırım topraklaması

Koruma topraklaması

Yüksek gerilim tesislerinde insanları yüksek temas gerilimine karşı korumak için koruma topraklaması yapılır. Bunun için işletme akım devresine ait olmayan, fakat bir hata hâlinde gerilim altında kalabilen ve insanların temas edebileceği bütün cihaz ve tesis elemanlarının madeni kısımları, topraklama iletkeni üzerinden bir topraklayıcıya bağlanır.

Alçak gerilim tesislerinde temas gerilimine karşı koruma sağlamak için uygulanan çeşitli metotlar arasında koruma topraklaması da vardır. Fakat bunun çok iyi bir metot olmadığı ve çeşitli sakıncalarının olduğu açıklanmıştır. Buna karşılık yüksek gerilim tesislerinde tehlikeli temas ve adım gerilimlerine karşı koruma sağlamak için yegâne koruma metodu koruma topraklamasıdır. Koruma topraklaması yapılacak tesisin boyutlandırılması bakımından ana kriter temas gerilimi olduğundan Alman VDE yönetmeliklerine göre topraklama tesisleri o şekilde yapılmış olmalıdır.

Yıldız noktası yalıtılmış veya kompanzasyon bobini üzerinden topraklanmış şebekelerde temas gerilimi 50 V'un üstüne çıkmamalıdır.

Yıldız noktası sürekli veya geçici olarak küçük değerli bir direnç üzerinden topraklanan şebekelerde temas gerilimi şekilde verilen eğrideki değerlerin üzerine çıkmamalıdır.

Bu eğrinin her noktası için elektrik miktarının Q= 70 mAs değerini aşmaması şartı yerine getirilmiştir. Zira yapılan araştırmalara göre, ölümle sonuçlanan elektrik kazalarında bu elektrik miktarı tespit edilmediğinden, bu değer bir kriter olarak geçerlidir. Burada vücut direnci için en düşük değer olarak 1000 ohm kabul edilmiştir.

İşletme topraklaması
Elektrik tesislerinde işletme akım devresine ait bir noktanın topraklanmasına işletme topraklaması denir. Cihazların ve tesislerin normal işletmeleri için bu topraklama gerekir. İşletme topraklaması iki cinstir.

Direkt topraklama: Bu durumda topraklama üzerinde topraklama empedansından başka hiçbir direnç bulunmaz. Mesela şebekenin yıldız noktasının direkt topraklanması, bu cins topraklamadır.
Endirekt topraklama: Bu durumda topraklama, ilave bir ohmik, endüktif ve kapasitif direnç üzerinden yapılır. İşletme topraklaması, işletme akım devresinin toprağa karşı potansiyelinin belirli bir değerde bulundurulmasını sağlar.

Koruma topraklaması üzerinden yalnız bir hata sonucu bir akım geçtiği hâlde, işletme topraklaması üzerinden arızasız durumda dahi bir akım geçebilir. Hem alçak gerilim hem de yüksek gerilim tesislerinde yıldız noktasının topraklaması, bir işletme topraklamasıdır. İşletme topraklaması, fonksiyon bakımından koruma topraklaması ile yakından ilgilidir. Mesela, bir fazlı toprak temasında hata akımı devresini işletme topraklaması üzerinden tamamlayarak arıza, bir fazlı kısa devreye dönüşmektedir. Alçak gerilim tesislerini besleyen akım kaynaklarının yıldız noktaları genellikle bir işletme topraklaması üzerinden topraklanır. Bunun toplam direncinin Ro küçük veya = 2 ohm olması arzu edilir. Zira bir faz toprak kısa devresinde Ro direnci üzerinden koruma hattının ve buna bağlı cisimlerin toprağa karşı gerilimi yükselir. Topraklama ve yıldırımdan korunmak için alınan önlemler genel olarak TV verici ve aktarıcı istasyonlarının tesisi sırasında ikinci derecede önemsenen hususlar içinde yer alır. Ancak, istasyonların bulunduğu coğrafi koşullar ve enerji şartları nedeniyle topraklama hatasından ve yıldırımdan meydana gelen etkiler milyarlarca lira değerindeki tesis ve cihazlara büyük zararlar verir. Yaptığı tahribatın büyüklüğü ile doğru orantılı olarak uzun süreli yayın kesintilerine maruz kalınır.

Yıldırım topraklaması

Elektrik tesislerini yıldırıma karşı korumak için, parafudurların topraklama uçları ile açık hava tesislerinde yıldırımın düşmesi ihtimali olan bütün madeni kısımlar, mesela hava hatlarının koruma iletkenleri, madeni veya beton direkler özel bir topraklayıcı üzerinden topraklanır. Buna yıldırım topraklaması adı verilir. Yıldırım topraklaması da bir nevi koruma topraklamasıdır ve onun için iki topraklama birbirine bağlanır. Yıldırım topraklamasının amacı, hem elektrik tesislerine düşen bir yıldırımın sebep olduğu aşırı gerilim gerilim dalgasının işletme araçlarına zarar vermeden toprağa iletilmesi hem de binalara düşen yıldırımın, insan hayatına zarar vermeden ve bir yangına sebep olmadan toprağa atılarak zararsız hâle getirilmesidir.

Tarih boyunca yıldırımdan anlaşıldığı kadarıyla, yıldırımdan korunma sistemleri de o oranda gelişmiştir. Yıldırım üzerine ilk teoriler 17. yüzyılda tespit edilmeye başlanmıştır. Descartes adındaki bilim adamı bulutların çarpışmasından sıkışan havanın ışık ve ısı etkisi meydana getirdiğini ve ısının gürültüye neden olduğunu söyleyerek yıldırımla ilgili ilk teoriyi ortaya atmıştır. 18. yüzyılın ortalarında Rahip Nollet Denel, "Fizik Dersleri" adlı kitabında elektrikle yıldırımın ilgisini anlatmıştır. Bu tarihten sonra fizikçi Jallbert, yıldırım olayı ile sivri uçların ilgisini dile getirmiştir. Yine aynı yıllarda Romans, yıldırım olayının bir elektriksel olay olduğunu söyleyerek yıldırım olayında elektrikten bahsediyordu. Franklin 1725 yılında balon deneyi yaparak bulutların elektrik yüklü olduğunu ispatlamıştır. Daha sonra yıldırım konusundaki gelişmeler 1929 yılında İngiliz doktor Simson ve Fransız Mathias tarafından yapılan açıklamalarla devam etmiştir. Yıldırımın meydana gelişinin yapılan gözlemler ve incelemeler sonunda dört şekilde olduğunu ortaya koymaktadır.
(-) inişli
(-) çıkışlı
(+) inişli
(+) çıkışlı

Bunlardan en fazla görüleni (-) inişli olanıdır.

Yıldırım, bulut ile yer arasındaki elektrik yüklerinin hızlı deşarj olma olayıdır.

Havada asılı bulunan elektrik yüklü bulutlarda hava iyi bir iletken olmadığı için yaklaşık 10 milyon Voltluk gerilim oluşturur. Bu bulutların şarj olması anında fırtına bulutunun tabanı yere yakın olan kısmı negatif yükle yüklenir. Bu arada yer pozitif yükle yüklenir. Bazı durumlarda bunun tersi de mümkündür. Sonuç olarak yüklenme işlemi bulut boyutunda yerde de oluşur.

Fırtınanın artmasıyla bulutlardaki negatif ve yerdeki pozitif yük ayrışması devam eder. Fırtına şiddetlendikçe bulutla yer arasında bulunan yalıtkan hava iletken hâle geçmeye başlar ve bulutla yer arasındaki potansiyel farkı da arttıkça havayı delmesi kolaylaşır. Havanın delinmesiyle buluttaki yüksek voltaj toprağa deşarj olur. Bu deşarjlarda 2000 ile 200.000 amper arası akım akmaktadır. Atmosferik olaylarda bulutla bulut arasında voltaj boşalmasına şimşek, bulutla yer arasındaki voltaj boşalmasına yıldırım denir.
Yıldırımın oluşması, bir bulutun alt kısmındaki enerjinin yeterli seviyeye geldiği zaman (10 kV/cm²) toprağa doğru bir elektron demeti olarak harekete geçmesidir. Birinci demet 10 ile 50 metrelik mesafeyi 60 – 50.000 km/sn arasındaki hızla kat eder. 30 ile 100 mikrosaniye süren bir aradan sonra ikinci bir deşarj birinci deşarjın yolunu izler ve birinciden 30 ile 50 metre arası daha ileri gider. Daha sonra üçüncü deşarj ardından dördüncü deşarj meydana gelir. Her bir deşarj öncekinden 30 ile 50 metre ileri giderek şimşeğin ucunun yeryüzüne yaklaşmasını sağlar. Bu arada yeryüzü ile bulut arasındaki potansiyel farkı gittikçe artar ve havanın delinmesi sonunda yeryüzünde bulunan sivri bir uç, bina, ağaç veya kule gibi bir noktaya pozitif yüklü bir demet deşarj olur ve bunun boyu 150 metreyi geçebilir. Bu deşarj esnasında 200.000 ampere kadar çıkan akım 100 milyon Voltluk bir gerilim ile toprağa akar. Bu akıma deşarj akımı denir. Bu akım saniyenin milyonda biri mertebesinde aralıklarla art arda gerçekleşmesiyle tamamlanır.

Elektrostatik yük; Elektrik yüklü bulutun altında kalan yeryüzünün üstündeki tüm teçhizat, elektrostatik alana maruz kalır. Bu elektrostatik alan yerküreden yüksekliğe bağlı olarak değişmektedir. Örneğin topraktan 10 m yüksekte bulunan EN Hattı fırtına sırasında toprağa göre 100 ila 300 kV arası fazla gerilime sahip olur. Deşarj esnasında bu yükün toprağa akması gerekmektedir.

Toprak akımı; Yıldırımın hemen ardından yıldırım akımı sonucu toprak akımları oluşur. Bulutun kapsadığı toprak alanından yıldırımın düştüğü noktaya doğru akım akmaya başlar. Bu bölgede bulunan herhangi bir iletken bu akım için topraktan daha kolay iletim sağladığından akım bu iletkenden geçmeye başlar ve bu akıma toprak akımı denir. Bu boşalma işlemi çok hızlı olduğundan (20 mikrosaniye) bu metaller üzerinde indüklenen gerilimler çok yüksek olmaktadır.

Yıldırımdan korunma dört ayrı şekilde yapılmaktadır.

1. Franklin çubuk paratoneri ile korunma; Bu tür korunma sisteminde aşağıdaki malzemeler kullanılmaktadır.

Yakalama çubuğu,
İniş iletkeni,
Topraklama tesisatı,

2. Faraday kafesi ile koruma; Bu tür koruma sisteminde de Franklin çubuk sistemindeki gibi sistemler kullanılmaktadır.
3. Radyoaktif paratoner ile korunma;

Radyoaktif paratoner ünitesi,
Radyoaktif paratoner iniş iletkeni,
Radyoaktif paratoner topraklama tesisatı, sistemleri kullanılmaktadır.

4. Yıldırımın düşmesini engellemek.

Franklin çubuklu paratonerle koruma;

Bu tür korumada sivri ucun oluşturduğu yakalama metodu kullanılır. Sivri uç, iniş iletkeni ile topraklama levhasına en kısa ve düz olarak irtibatlandırılır.

Franklin yakalama ucu; Çelik uçlu krom nikel kaplı ve pirinç üstü krom nikel kaplı olarak üretilmektedir. Zamanla havadaki atmosferik olaylardan etkilenmemesi için bunlardan pirinç olanı tercih edilmelidir. Franklin çubukları 20, 40, 50 ve 60 cm'lik boylarda üretilmektedir.

İniş iletkeni; Radyoaktif paratoner ve Franklin çubuklu paratonerlerde iniş iletkenleri aynıdır. Yıldırımın oluşturduğu yüksek amperli (200.000 A) akımın akması hâlinde iletken telinin herhangi bir zarara uğramaması gerekmektedir. İniş iletkeni ile paratoner ve topraklama arasını en kısa yoldan birbirine irtibatlandırmak gerekmektedir.

İniş iletkenleri 50 mm2 som bakır ve döşeneceği zeminden 5 cm açıkta olacak şekilde olmalıdır. Bakır iletkende ek yapmak gerekirse ekleri gümüş veya termo kaynağı ile yapmak gerekmektedir. İniş iletkeni mümkün olduğu kadar en kısa yoldan ve 90 dereceden büyük kavislerin olmamasına dikkat edilerek çekilmelidir. Ayrıca bir metre mesafe içinde iki veya daha fazla köşenin olmamasına dikkat edilmelidir.

Topraklama tesisatı; Franklin çubuklu paratoner. Faraday kafesli koruma ve radyoaktif paratonerde topraklama tesisatı aynı kullanılmaktadır. Topraklama tesisatı çubuk veya düz levha bakırdan yapılmaktadır. Topraklama direnci maksimum 5 ohm olmalıdır. Topraklama direnci 10 ohmdan büyük olursa sisteme topraklama çubuğu veya levhası eklenerek direncin limitler içinde olması sağlanır. Topraklama çubukları veya levhalarının gömüleceği toprağın dünyanın toprağı ile bağlantısı olması gerekmektedir. İniş iletkeni topraklama çubuklarına gümüş kaynağı ile yapılmalıdır. Ayrıca çubuk sayısı birden fazla ise çubuklar arasındaki mesafelerin 5m den daha az olmamasına ve aradaki bağlantı iletkeninin 50mm2 saf bakırdan olmasına dikkat edilmelidir.

Bu koruma tipi radyoaktif paratonerlerden önce kullanılmakta ise de yüksek yerlerdeki istasyon veya yerleşim yerlerinde radyoaktif paratonerle birlikte kullanılmaktadır. Faraday kafesli korumda istasyon binasının çatısının üzerine ve istasyonun kulesine muhtelif aralıklarla franklın çubukları cerleştirilerek iniş iletkenleri ile topraklama çubuklarına irtibatlandırılır. Şekil 1 de görüldüğü gibi.
Yakalama uçları; Yakalama uçları olarak franklın çubukları kullanılmaktadır. Binanın çatısına bu çubuklar dik olarak çatıyı kaplayacak şekilde aralıklarla dik olarak yerleştirilir ve topraklama iletkenleri ile birbirine irtibatlandırılırlar.

İniş tesisatı; Dik olarak binanın çatısına yerleştirilen franklın çubukları 50mm2 lik saf bakırla ve tüm binayı kafes gibi saracak şekilde üstten, yanlardan ve toprak altından saracak şekilde tesis edilmelidir. Bakır iletkenler kroşelerle döşenmeli ve hiçbir noktadan binaya değmemelidir.

Radyoaktif paratoner ile korunma franklın çubuklu korunmaya benzemektedir. Aradaki tek farkı yakalama ucu olarak radyoaktif malzemeden yapılmış paratoner ünitesi kullanılmaktadır. Bununda yıldırımı yakalama yeteneği daha fazladır.

Radyoaktif paratoner ünitesi; Radyoaktif paratonerdeki amaç fırtınalı havalarda bulutlarda biriken elektrik yüklerinin insanlara, tesislere ve yapılara zarar vermeden olabilecek yüksek gerilimleri oluşturulan iyonize kanallarla toprağa vermektir.
Radyoaktif paratonerler sivri bir ucun yaydığı iyonlara ek olarak radyoaktif maddenin oluşturduğu yüksek iyonlar sayesinde iyonize kanallar oluşturmaktadır. Yakalama ucunun toz ve yabancı maddeleri üzerinde bulundurmaması ve paratonerin alt kısımlarına iyon yaymaması istenmektedir.

Radyoaktif paratoner koruma yapacağı alanın en yüksek ve orta yerine konmalıdır. Ayrıca en yüksek noktadan 1.5m yükseğe tesis edilmelidir. Topraklama kazıklarının birbirine olan mesafeleri boylarının 1.5 katından daha küçük olmamalıdır çünkü çubuklar boyları kadar küresel bir alanda toprağa deşarj yapmaktadırlar.

Yıldırımın düşmesini engellemek;

Geleneksel yıldırımdan korunma metotlarının yeterli olmadığı TV ve radyo verici tesislerinde daha kompleks bir koruma gerekmektedir. Özellikle yüksek yapıların ve kulelerin yıldırımı daha çok çektiği düşünüldüğünde,bu tür bina ve kuleler normalde düşmeyecek olan yıldırımları tetikleyerek düşmesine neden olurlar. Dağlık bölgelerdeki kuleler ve binalar yıldırımı daha fazla çekerler. Yıldırım bulutlardaki yüksek potansiyellin toprağa boşalması işlemidir. Bu işlemin yavaş, yavaş ve sürekli olarak yapılması halinde bulutlardaki potansiyel azalacağından o bölgeye yıldırımın düşmesi engellenmiş olacaktır.

Enerji nakil hatlarının yıldırımdan korunması;

E.N. Hattının enerji taşıyan tellerinin ve direklerin tepesinden geçecek şekilde yıldırımdan koruma iletkeni olmalıdır.

E.N. Hattındaki direklerden birine yıldırım düştüğünde direğin ortalama direncinin 50 ohm olduğunu varsayarsak direk üzerinde düşen gerilim yaklaşık olarak 800 KV olur. Direk üzerinde oluşan bu gerilimden faz hattına izolatörlerden atlama meydana gelir. Atlayan bu gerilimde enerjinin beslediği sistemlere zarar verir. Buradan da anlaşılacağı gibi E.N. Hattının topraklamalarının iyi yapılarak topraklama direncinin küçük olması sağlanmalıdır. Bu direncin maksimum 10 ohm olması gerekir. E.N. Hatları direklerinin topraklama dirençlerinin 10 ohm olması durumunda direk üzerinde oluşabilecek yaklaşık gerilim 475 KV mertebesindedir.

E.N. Hatlarında genel olarak yıldırıma karşı koruyucu olarak iki yöntem uygulanır.

Paralel koruyucu yöntemi; Bu yöntemde faz ile toprak arasına yüksek gerilimi kısa devre yapacak malzemeler konulur. Bunlar paralel bağlanmış gaz tüplerinden, metal oksit varistörlerden oluşmaktadırlar. Bu tür koruma yöntemiyle yüzde yüzlük koruma sağlanamamaktadır, ancak bunların hatlara tesis edilmesi kolay olduğundan ve fiyatlarının ucuz olması nedeniyle sık olarak kullanılmaktadır.

Seri koruyucu yöntemi; Koruyucu malzeme faz iletkenine seri olarak bağlanır. Malzemenin içinde yıldırım enerjisini sınırlayan devre elamanları mevcuttur. Enerji hattına seri 1mhz e yüksek empedans gösterecek bir bobin bağlanır. Yıldırım bu bobinden geçemeyerek toprağa kısa devre edilir. Yıldırımın bobin den geçen kısımları da faz hatlarına bağlanan gerilim sınırlayıcı kontaktörlerle sistemlere ulaşması engellenmiş olur.

Kritik açıklık; Yıldırımdan korunma tesisatlarında fazla dikkat edilmeyen hususlardan birisi de kritik açıklıktır. Kritik açıklık paratonerle topraklama arasındaki iniş iletkeninin diğer iletkenlerle (elektrik tesisatı, zayıf akım tesisatı, telefon tesisatı vs.) arasındaki uzaklıktır. Bu açıklık belirli bir değerden küçük tutulduğunda iki iletken arasında endüksiyon yolu ile aşırı gerilimler oluşabilmektedir. Bu da sistemlere zarar vermektedir. Kritik açıklık emniyetli bir uzaklığın altına düşürülmemelidir.
Bazı ülkelerde kabul edilen kritik açıklıklar Almanya'da 1,5 m, Birleşik Krallık'ta 1.83 m, Hollanda'da 1 m dir.

Topraklama; Topraklama malzemeleri olarak aşağıdaki malzemeler kullanılmaktadır. Topraklamanım yeterli seviyeye indirilememesi halinde bunlardan ikisi kullanılabilmektedir.

Bakır levhalar; 140 m² alanında 1mm, 1.5mm kalınlığında bakırdan yapılmış düz levhalardır.

Bakır çubuklar; 20 cm, 16 mm çaplarında 1 m, 1.5 m boylarında üretilmişlerdir.

Galvanizli çubuklar; Sıcak daldırma ile kaplanmış demir çubuklardır.

Statik topraklama; Türkiye'de fazla önemsenmeyen statik topraklama aslında elektronik cihazlar ve insan hayatı için önemlidir. Bina ve istasyonlardaki elektrik tesisatındaki arızalar nedeniyle binaya veya cihazlara kaçan elektriğin insanlara zarar vermeden toprağa boşalması için zorunlu olarak kullanılmalıdır.

Ayrıca bilgisayar ve vericiler gibi elektronik cihazların üzerinde biriken manyetik alanları toprağa boşaltmak için kullanılması zorunludur. TV verici istasyonlarında istasyonun bir köşesine topraklama barası yapılır istasyonda bulunan tüm cihazlar bu baraya bağlanır.

Koruma topraklaması; Canlıların dokunma ve adım gerilimlerine karşı korunmak için gerilim altında olmayan iletkenlerin topraklanması için yapılan topraklamaya denir.

Televizyon ve Radyo İstasyonlarında Yıldırım ve Topraklama ile ilgili işlemler bir üste yer alan maket şekil içerisinde kalın çizgilerle belirtilmektedir. Anten, kulesindeki paratoner için yapılan topraklama bağımsızdır. Ancak anten kulesi, binanın ve cihazlara ait topraklama yapıldıktan sonra, topraklama baraları birleştirilir. Enerji hattı üzerinden gelebilecek yıldırımdan korunmak için gerilim sınırlayıcı kontaktörler bulundurulmalıdır. Anten kulesi tepesi üzerindeki ikaz ledlerinin bulunması yıldırımın çekmelerinde etkili bir faktördür. Bu amaçla led'i besleyen enerji hattı da yıldırımdan etkilenebilecektir. Bu hat üzerinde de koruyucu devrelerin bulundurulması koruma sağlayacaktır.
Topraklamaların Birleştirilmesi

Bir tesiste koruma,işletme ve yıldırım topraklamaları bulunabilirler.Koruma ve işletme topraklamalarının bir kısmı alçak gerilim ve bir kısmı yüksek gerilim tesislerine ait olabilirleri. Bir tesiste bulunan bu çeşitli cins topraklamaların biri biri ile birleştirilmesi bazı faydalar sağladığı halde bazı Zaralarda yol açabilirler. Topraklamaların birleştirilmesinin sağladığı en önemli yarar, toplam topraklama direncinin düşmesidir. Böylece topraklamaların daha ekonomik bir şekilde gerçekleştirilmesi mümkün olur Ayrıca farklı topraklamaların birleştirilmesi ile, bu topraklamalara bağlı kısımlar arasında tehlikeli gerilim farklarının meydana gelmesi önlenmiş olur.Topraklamaların birleştirilmelerinden doğan sakıncaların başında tehlikeli potansiyel sürüklenmeleri gelir. Onun için, 65 V'dan daha büyük topraklayıcı gerilimlerinin baş göstermesi halinde, sıfır hatları, kablo mahfazaları, su boruları, demir yolu rayları veya çitler üzerinden topraklayıcı geriliminin müsaade edilmeyen büyük bir kısmının civara sürüklenip sürüklenmediğini ve çok büyük temas ve adım gerilimlerinin meydana gelip gelmediklerini kontrol etmek gerekir.

Aşağıda birbirine bağlanabilecek olan topraklamaların en önemlileri özet olarak verilmiştir.

1) Santrallerin, bağlama ve transformatör istasyonlarının iç ihtiyaç tesisleri: Yüksek gerilim topraklama tesislerinin içinde bulunan ve yüksek gerilim tesisleri tarafından beslenen alçak gerilim tesislerinde bütün koruma ve işletme topraklamalarının birleştirilmeleri gerekir.

2) Bir yüksek gerilim topraklama tesisinin dışında bulanan alçak gerilim tesisleri: Böyle bir tesiste koruma ve işletme topraklamalarının birbirine bağlanabilmeleri için aşağıdaki şartların gerçekleşmesi gerekir.

Temas gerilimi AG'de 50V, OG'de 75V ve DC'de 120V'un altında olmalıdır.

Yüksek gerilim istasyonu sanayi tesislerinin içinde veya kapalı bir binada bulunmalıdır.

3) Yıldırım topraklaması, alçak gerilimtesislerinde hava hattına ait koruma iletkeni, transformatör istasyonlarının ve bağlama tesislerinin topraklama tesisleri ile bağlanırlar. Ayrıca bina yıldırımlık tesislerinin koruma işletme topraklamaları ile bağlanmasına müsaade edilir.

Elektriksel güç
Elektrik güvenliği
Elektrik terimleri

Topraklama


Bovin süngerimsi ensefalopati (İngilizce: Bovine spongiform encephalopathy; sığırların süngerimsi beyin hastalığı) (BSE) veya daha yaygın ismiyle deli dana hastalığı, ölümcül, 20. yüzyıldaki keşfiyle birlikte bulaşma mekanizması biyologları şaşırtan nörodejeneratif bir sığır hastalığıdır. Sığır ölümleri diğer korkulan sığır hastalıklarındaki oranlara göre kıyaslanamayacak kadar küçük olsa da insanlarda da görülmesi nedeniyle BSE ilgi çekmiştir. İnsanlarda Creutzfeldt-Jakob hastalığının bir çeşidine (vCJD) neden olduğu düşünülmektedir. Bu hastalığa yeni tip Creutzfeldt-Jakob hastalığı (new variant Creutzfeldt-Jakob disease, nvCJD) da denmiştir. Çok tehlikeli bir hastalıktır, inekler arası salgına neden olabilir. Hastalığın etkeni prion denen enfeksiyöz karakterde bir proteindir. Hastalığın ilerleyişini durduran bir tedavi bulunmamaktadır. Prion denen proteinin yok edilmesi için bir organizmanın içindeki neredeyse tüm proteinlerin yok edilmesi gerekmektedir.

Dış bağlantılar

 OIE - World Organisation for Animal Health: Number of reported cases of bovine spongiform encephalopathy (BSE) in farmed cattle worldwide*(excluding the United Kingdom)

Sığır hastalıkları
Koyun ve keçi hastalıkları
Prionlar
Sağlık afetleri
İhbarı mecburi hastalıklar
Bulaşıcı süngerimsi ensefalopatiler

Bovin süngerimsi ensefalopati


Surround Me er en eksperimentalfilm fra 1999 instrueret af Karin Lind efter eget manuskript.

Handling
En afsøgning af hverdagens rum, hvor hjemmets omgivelser reduceres til strukturer og overflader. De mest genkendelige elementer udelades, de stærkt redigerede billeder leder væk fra det velkendte og lader et næsten abstrakt billedforløb stå tilbage.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Surround Me


An Eriocaulon lividum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller. An Eriocaulon lividum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Western Australia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon lividum


Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine

 Dovršetak gradnje zgrada HNK u Splitu (započeta )

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1893.


عيناب هي قرية لبنانية من قرى قضاء عاليه في محافظة جبل لبنان
نشأت عيناب خلال القرن السابع الميلادي مع قدوم الأمراء التنوخيين وكانت عبارة عن بساتين تنتج المحاصيل للأمراء البحتريين الذين نزلوا في طردلا ثم عبيه إلى ان انتقل اليها من عبيه الأمير نجم الدين محمد ابن جمال الدين حجّي ابن نجم الدين محمد ابن جمال الدين حجّي الأول ابن زهر الدولة كرامة ابن ناهض الدولة ابي العشائر بحتر ابن شرف الدولة علي، وذلك في النصف الثاني من القرن الثاني عشر الميلادي. وعرف فروع الأمير نجم الذين محمد بالامراء العينابيين حيث اعتبر مؤسس بيت الأمراء البحتريين العيانبي. (صالح بن يحي: تاريخ بيروت وأمراء الغرب).
عرف الأمراء العينابيين بشجاعتهم وكرمهم وتقواهم وبكونهم أفضل الشعراء في منطقة الغرب حيث أطلق عليهم لقب شعراء الإمارة، وهو السبب باعتقادنا لكنيتهم بالشعار وهو الاسم الذي تحمله العائلة البحترية في عيناب اليوم.
تخلى الأمراء البحتريين العينابيين عن اقطاعهم بإرادتهم تباعا وذلك عملا بمعتقدهم التوحيدي الراسخ واستجابة لتوصيه الأمير السيد عبد الله البحتري التنوخي. وهناك مخطوطات ووصايا تثبت ذلك. (راجع على سبيل المثال كتاب «التنوخيون» للكاتب نديم حمزة صفحة 241).

أعلام
 سمير الشعار (16 يونيو 1934 - 4 أبريل 1972) مهندس طب حيوي.
الاستاذ فندي الشعار، مربي وشاعر.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء عاليه
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات درزية في لبنان

عيناب


Tridadi Stadyumu, Endonezya'nın Kediri şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Tridadi Stadyumunda çoğunlukla Futbol müsabakaları yapılmaktadır. Endonezya'nın PSS Sleman takımının maçlarını yaptığı stadyum 12.000 seyirci kapasitelidir.

Endonezya'daki stadyumlar

Tridadi Stadyumu


José Miguel Barros Franco (San Fernando, Colchagua, 7 de agosto de 1924- 2 de febrero de 2020) fue un abogado, diplomático, historiador y académico chileno.

Estudios y familia
Se formó en San Fernando, en la zona centro-sur del país. Tras la muerte de su padre, ingresó becado al Internado Nacional Barros Arana de la capital para cursar de III a VI Humanidades, lugar donde, una vez egresado, laboró como inspector.

Estudió derecho en la Universidad de Chile, obteniendo su licenciatura y título de abogado, por la Corte Suprema, en 1951. Posteriormente cursó posgrados en la Universidad de Georgetown, Estados Unidos, y la Academia de Derecho Internacional de La Haya, Países Bajos.

En 1961 contrajo matrimonio con la baronesa neerlandesa Elna van Hovell Tot Westerflier con quien tuvo tres hijos y una hija.

Carrera
En 1945 ingresó al Ministerio de Relaciones Exteriores. Desde 1950 cumplió labores en diversas representaciones del país, destacándose su cometido como embajador en los Países Bajos (1976-1978), los Estados Unidos (1978-1981), Perú (1981-1983) y Francia (1990-1994), los tres primeros durante la dictadura militar que encabezó Augusto Pinochet.

Fue embajador en Misión Especial en Londres, Reino Unido, en funciones de Agente de Chile, para el arbitraje relativo a la región del río Palena (1965-1967) y embajador en Misión Especial en Londres y Ginebra, Suiza, en funciones de Agente de Chile, para el arbitraje relacionado con el canal Beagle (1971-1978).

En 2009 fue elegido presidente de la Academia Chilena de la Historia del Instituto de Chile, entidad a la que había ingresado en 1977. Dictó clases en las universidades de Chile y Diego Portales.

En 2014 fue convocado por el segundo Gobierno de Michelle Bachelet para integrar el comité asesor para la demanda de Bolivia ante la Corte Internacional de Justicia sobre la negociación marítima entre ambos países.

Obras
"El caso del Baltimore" (Santiago, 1950).
"Don Estanislao Zeballos y el incidente del "Baltimore"" (En Revista Mapocho, T. I, N.º 2, 1963).
"Orélie-Antoine I y una proyectada expedición británica a la Araucanía". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia, N.º 76, 1967).
"Algunos aspectos de la Revolución de 1891, según los diplomáticos franceses". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia, N.º 76, 1967).
"Situación de Chile en 1812. Informe de Bartholomew V. Richards". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia, N.º 81, 1969).
"Apuntes sobre una Historia de Chile, de Isaac Yánez". (En "Homenaje al Profesor Guillermo Feliú Cruz", Santiago, 1974).
"Cartografía colonial chilena: notas preliminares". (En Revista "Diplomacia" N.º 3, 1974).
"Los últimos años de Pedro Sarmiento de Gamboa". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia, n.º 90, 1977/1978).
"Primer testimonio de Tomé Hernández sobre las fundaciones hispánicas del Estrecho de Magallanes". (En "Anales del Instituto de la Patagonia", Vol. 9, 1978).
"Chile-U.S. Relations: elements for an up-to-date approach". (Nueva York, 1980).
"Bernardo O'Higgins y el Perú". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia, N.º 92, 1981).
"Expedición al Estrecho de Magallanes en 1553: Gerónimo de Vivar y Hernando Gallegos". (Anales del Instituto de la Patagonia, Vol. 12, 1981).
"El descubrimiento de la Antártica: Dirck Gerritsz- Gabriel de Castilla". (Boletín de la Academia Chilena de la Historia N° 94, 1983).
"Pedro Sarmiento de Gamboa y su proyectada Historia General del Perú", Lima 1983.
"Carrera y Poinsett en la Patria Vieja". (En "Patria Vieja", N.º 17, 1984).
"Conferencia inaugural del ciclo sobre el Estrecho de Magallanes". (En Revista Política, N.º 5, Instituto de Ciencia Política, Universidad de Chile, 1984).
"Carta de Julián de Bastida a García Hurtado de Mendoza (1563)". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia, N.º 96, 1985).
En torno a la política exterior de Chile". (En "Seminario de Formación Democráctica". Centro de Estudios Públicos, Santiago, 1985).
"Charla sobre la hispanidad". (En Boletín N.º 19 del Rotary Club de Santiago, 1986).
"El desastre de Curalava". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia N.º 97, 1986).
"Joel Roberts Poinsett". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia N.º 98, 1988).
"La expedición de Narborough a Chile: Nuevos Antecedentes". (Anales del Instituto de la Patagonia, Vol. 18, 1988).
"La Historia de Chile de Don José Pérez García-un texto de 1778". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia N.º 99, 1989).
"Miguel Luis Amunátegui y las cuestiones de límites". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia N.º 99, 1989).
"El archivo particular de José Miguel Carrera". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia N.º 100, 1990).
"Homenaje a Don Ernesto Barros Jarpa". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia N.º 100, 1990).
"Sarmiento de Gamboa y un proceso naval". ("Museo de Pontevedra", 1992).
"Rey Don Felipe: Plano de una fundación hispana en el Estrecho de Magallanes". (Revista de Historia Naval N° 40, Madrid, 1993).
"Incursión Historiográfica en la Guerra de Chile". (En "La Guerra de Chile", Biblioteca Antigua Chilena, N.º 4, 1996).
"Acerca del primer escudo de Chile". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia, N.º 106, 1997).
"El abogado y la diplomacia". ("En la abogacía y sus opciones profesionales", Manuales jurídicos N.º 108, Santiago, 1997).
"El Canal Beagle: un descubrimiento del siglo XVI". (Boletín de la Academia Chilena de la Historia N° 107, 1997).
"Le cosmographe et navigateur Pedro Sarmiento: son séjour en France (1586-1590). (En "Transversalités", revista del Instituto Católico de Paris, 1998.
"Zarpe de la Primera Escuadra: Una precisión cronológica". (Revista VIGIA N° 164, febrero de 1999).
"La incurión de Richard Hawkins en Hispanoamérica y su epílogo". (En "Revista de Historia Naval" de la Armada Española, N.º 65, 1999).
"José Miguel Carrera y los Estados Unidos de América". (En Boletín de la Academia Chilena de la Historia N.º 108-109, 2000).
"Pedro Sarmiento de Gamboa. Avatares de un caballero de Galicia". Museo de Pontevedra, 2003.
"Isaac Iselin: un ignorado viajero en el Chile del siglo XIX". (Boletín de la Academia Chilena de la Historia N.º 115, 2006).
"Pedro Sarmiento de Gamboa. Avatares de un caballero de Galicia". Editorial Universitaria, Santiago, 2006.
"Documentos sobre la misión confidencial de Arturo Prat en Montevideo: 1878-1879". (Boletín de la Academia Chilena de la Historia N.º 117, volumen II, julio-diciembre, 2008).
"Cuestión de límites chileno-argentina a fines del siglo XIX: un manuscrito inédito de Diego Barros Arana". (Boletín de la Academia Chilena de la Historia, N.º 118, volumen II, julio-diciembre, 2009).
"Recuerdos de Juventud de Arturo Alessandri Palma". (Santiago, Academia Chilena de la Historia, 2009. 519 páginas). Introducción y Notas de José Miguel Barros.
"Pedro Sarmiento de Gamboa. Avatares de un caballero de Galicia". Fundación Manuel Bustamante de la Fuente,  Lima, Perú 2011.
"Episolario de Alberto Blest Gana", Dirección de Bibliotecas Archivos y Museos, Fundación Alberto Blest Gana, 2011.

Distinciones y condecoraciones
  Oficial de la Legión de honor (Francia, 1964).
   Comendador de la Orden de Dannebrog (Dinamarca, 1970).
  Gran Cruz de la Orden de Orange-Nassau (Países Bajos, 1978).
  Gran Cruz de la Orden del Sol del Perú (Perú, 1983).
  Gran Cruz de la Orden del Mérito (Francia, 1994).

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en San Fernando (Chile)
Abogados de Chile
Diplomáticos de Chile
Historiadores de Chile
Embajadores de Chile en los Países Bajos
Embajadores de Chile en Estados Unidos
Embajadores de Chile en Perú
Embajadores de Chile en Francia
Alumnado del Internado Nacional Barros Arana
Alumnado de la Universidad de Chile
Alumnado de la Universidad de Georgetown
Miembros de la Academia Chilena de la Historia
Grandes cruces de la Orden El Sol del Perú

José Miguel Barros


Geografija

Kolumbija
 Páez (općina u departmanu Boyacá)
 Páez (općina u departmanu Cauca)
 Páez (rijeka)

Venezuela
 Páez (općina u državi Apure)
 Páez (općina u državi Miranda)
 Páez (općina u državi Portuguesa)
 Páez (općina u državi Zulia)

Ostalo
 Páez (prezime)
 Páez (Indijanci), JZ visočje Kolumbije
 Páez jezik

Páez


Un autoinyector de epinefrina o lápiz de epinefrina es un aparato médico en forma similar a un lápiz con una jeringa y aguja hipodérmica usado para administrar una dosis medida de epinefrina (también conocido como adrenalina) usando la tecnología de autoinyectores. La mayor incidencia de su uso es para el tratamiento de reacción alérgica aguda para evitar o detener el shock anafiláctico.

En España existen dos autoinyectores de adrenalina comercializados bajo las marcas Jext y Altellus.

Fuentes

Instrumentos de medicina

Autoinyector de epinefrina


Wiktor Rohowyj (, engl. Transkription Viktor Rohovyi; * 4. Dezember 1965) ist ein ukrainischer Marathonläufer.

1996 und 1998 siegte er beim La-Rochelle-Marathon, das zweite Mal mit seiner persönlichen Bestzeit von 2:15:43 h.

Weblinks
 Athletenporträt von Viktor Rogovyy bei der IAAF (englisch)
 Athletenporträt bei marathoninfo.free.fr

Marathonläufer (Ukraine)
Ukrainer
Geboren 1965
Mann

Wiktor Rohowyj


Kóngablágresi (fræðiheiti: Geranium × magnificum)  er jurt af blágresisætt. Jurtin verður 0,4-0,7 m há og blómgast í júlí til ágúst. Blómin eru stór, blá til fjólublá. Hún er blendingur G. ibericum × G. platypetalum.

Tilvísanir

Blágresisætt

Kóngablágresi


Restaurant Lumskebugten er en dansk restaurant for enden af Esplanaden ved Nordre Toldbod i København. Den blev etableret i 1854 som en sømandsknejpe. Restauranten har siden 2011 været ejet af kokken Erwin Lauterbach.

Historie
Lumskebugten ligger tæt ved kajen til Københavns Havn og blev hurtigt et sted for søfolk og kunstnere. Senere blev det en etableret frokostrestaurant.

Michael Hedegaard Lyng tidligere NKT-direktør og Henrik Walbom har fra august 2022 overtaget Restaurant Lumskebugten efter Erwin Lauterbach.

2011–juli 2022
I 2011 købte kokken og ejeren af Restaurant Saison, Erwin Lauterbach, Restaurant Lumskebugten på Esplanaden. Den blev renoveret under arkitekt Povl Barfods ledelse og genåbnede i juni 2011. Erwin Lauterbach lukkede Saison i Hellerup i juli 2012.

Erwin Lauterbach kom på Lumskebugten for første gang til at arbejde sammen med en smørrebrødsjomfru, da restauranten altid har serveret smørrebrød til frokost.

En bog på ca. 100 sider om Lumskebugtens historie udkom i 2015, fordi personalet ofte fik spørgsmål om navnets oprindelse og stedets historie. Derfor udgav Lauterbach Lumskebugten - lumsk siden 1854 med tekst af Søren Parup med illustrationer af Lars Andersen.

Erwin Lauterbach solgte Restaurant Lumskebugten i juli 2022 og fortsætter sit virke i Saison Food.

Litteratur

Referencer

Eksterne henvisninger
 Restaurant Lumskebugtens officielle websted

Værtshuse og spisesteder i København
Indre By (København)
Etableret i 1854

Restaurant Lumskebugten


Velmariri Bambari (nascida em 1980, na indonésia) é uma ativista indonésia que trabalha pelos direitos das vítimas de violência sexual, que tem uma deficiência física que a obriga a usar muletas.

Educação e ativismo
Velmariri Bambari é uma dona de casa que, em 2014 decidiu fazer uma formação de três anos no Instituto Mosintuwu em proteção infantil e empoderamento feminino. Desde 2018, ela levantou a voz por denunciar a situação das vítimas de violência sexual numa zona remota da Indonésia, e decidiu acompanhar as vítimas de violência sexual até as delegacias para dar suporte psicológico às vitímas para que as denúncias fossem realizadas. Nesta área, em Sulawesi Central, tanto os perpetradores quanto as mulheres sobreviventes de abuso sexual são multados, de acordo com a lei consuetudinária. Ela insistiu que essas regras fossem ignoradas para prender os agressores e que o direito positivo e não o direito consuetudinário fosse levado em consideração. Velmariri também trabalha para que as mulheres vítimas tenham independência econômica. Até julho de 2022, ela já havia ajudado nove mulheres nessa situação.

Reconhecimento
Em 2022, foi reconhecida pela BBC como uma das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas com deficiência
Indonésios
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2022
Pessoas vivas
Ativistas pelos direitos da mulher

Velmariri Bambari


New Hazelton est un village du centre-ouest de la province canadienne de Colombie-Britannique. Il est situé dans le district régional de Kitimat-Stikine. La communauté est incorporée en tant que municipalité de district depuis 1980.

Situation
New Hazelton est situé à  d'altitude au nord du massif du Rocher Déboulé (encore appelé Roche de Boule) dont le pic Hagwilget surplombe le village de ses  d'altitude. Elle borde au sud les gorges de la rivière Bulkley, à  en amont de sa confluence avec la Skeena.

New Hazelton fait partie d'une petite agglomération comprenant  le village historique de Hazelton, South Hazelton et Two Mile formant les Hazeltons. Au nord, New Hazelton enserre la communauté amérindienne de Halgwiget. Le village est traversé par la route transcanadienne 16 dite route de Tête Jaune et la ligne de chemin de fer Jasper-Prince-Rupert.

Histoire
La construction de la ligne de chemin de fer au début du XXe siècle par la compagnie du Grand Tronc Pacifique et la proximité des mines du Rocher Déboulé favorisent le développement de New Hazelton sous l'impulsion d'un promoteur immobilier : Robert Kelly. Depuis le 15 décembre 1980, New Hazelton est devenue une municipalité. Elle dépendait auparavant entièrement du district régional de Kitimat-Stikine dont le siège est à Terrace pour ses services municipaux.

Administration
Le village est incorporé en tant que municipalité de district, il dispose d'un maire et de six conseillers municipaux. New Hazelton fait partie du district régional de Kitimat-Stikine. La municipalité y nomme un des douze directeurs qui y dispose d'une voix sur 26.

Démographie
La population de New Hazelton est de 602 habitants en 2021, sur les trois dernières décennies se dégage une forte diminution de la population, d'environ 25%. La part de la population autochtone atteint: 39% en 2016.

Références

Municipalité en Colombie-Britannique
District régional de Kitimat-Stikine

New Hazelton


Eight ships of the Royal Navy have borne the name HMS Centaur, after the half-human, half-horse centaur of Greek mythology:

  was a 24-gun sixth rate launched in 1746 and sold in 1761.
  was a 74-gun third rate ship of the line, formerly the French ship Centaure.  She was captured at the Battle of Lagos in 1759, and foundered in a hurricane in 1782.
  was a 74-gun third rate launched in 1797, decommissioned in 1816, and broken up in 1819.
  was a wooden paddle frigate launched in 1845 and scrapped in 1864.
 HMS Centaur was to have been an  armoured cruiser, but she was renamed  in 1890, prior to her launch in 1891.
  was a  and lead ship of the Centaur subclass. She was launched in 1916 and sold for scrap in 1934.
 HMS Centaur was to have been a  destroyer.  She was ordered in 1942, but was subsequently redesigned as a  and renamed HMS Tomahawk in 1943.  She was eventually launched in 1946 as .
  was a , launched in 1947 and scrapped in 1970.

See also
  for non-Royal Navy ships of the name.

References

Royal Navy ship names

HMS Centaur


A lavra or laura (; Cyrillic: Ла́вра) is a type of monastery consisting of a cluster of cells or caves for hermits, with a church and sometimes a refectory at the center. Lavra monasteries operate within the  Orthodox and other Eastern Christian traditions; the name is also used by some Catholic communities.
The term in Greek initially meant a narrow lane or an alley in a city.

History

Byzantine laura/lavra
From the fifth century the Greek term laura could refer specifically to the semi-eremitical monastic settlements of the Judaean Desert, where lauras were very numerous. The first lauras of Palestine were founded by Chariton the Confessor (born 3rd century, died c. 350): the Laura of Pharan (now Wadi Qelt) northeast of Jerusalem, the Laura of Douka on the Mount of Temptation west of Jericho, and Souka Laura or Old Laura in the area of Tuqu' in Wadi Khureitun.

Saint Euthymius the Great (377–473) founded one of the early lauras in fifth-century Palestine. The Lavra of Saint Sabbas the Sanctified (†532) in the Kidron Valley (known in Syriac as Mar Saba), is one of the most ancient and almost continuously functioning monasteries in the Christian Church.

Gerasimus of the Jordan established a similar system in the Jordan Valley in the middle of the fifth century, with 70 cells surrounding a cenobium and with monks progressing into the cells after time spent in the cenobium. Weekdays were spent in the cells, accompanied only by a rush mat, a small amount of food and palm blades with which to make ropes and baskets. On Saturdays the monks would bring their handiwork to the cenobium and receive the Eucharist together, returning to their cells on Sunday evening. Cells were left open, and those in need could take whatever they wished from a cell if it were found empty. The lavra had a priest, the lavra's contact with the outside world, and at least two ordained deacons.

The Great Lavra founded by Athanasius the Athonite in 963 is the oldest monastery on Mount Athos in Greece.

Coptic tradition
Some modern Coptic authors, and they alone, already apply the specific Greek term lavra to even earlier monastic settlements from the Wadi El Natrun and even attribute the writing down of the formal rules of a lavra to the Egyptian sanctified monk Macarius of Egypt in AD 330. Unless proven otherwise by future scholarship, this opinion seems to be theirs alone.

Their claim is that the lavrite style of living has its origins in the early fourth century, by equating the creation of the first lavras with the founding of a settlement of cells in the Nitrean desert at a site known as Nitria, named for the nearby town of the same name (near Alexandria in Egypt). It was a community of 600 hermits who lived scattered over the area, reliant on the town of Nitria for bread, but with their own priest and church.

Russian lavras
The largest and the most important Russian Orthodox monasteries have been called lavras and became subordinated directly to the Patriarch of Moscow. In 1721 they became subordinated to the Most Holy Synod.

Some notable lavras
A list of lavras of different types.

Ecumenical Patriarchate of Constantinople:
Great Lavra, Mount Athos (10th century):
Georgian Orthodox Church:
David Gareja monastery complex (since 1505)
Church of Greece:
Agia Lavra (since 961)
Greek Orthodox Church of Jerusalem:
Mar Saba (532)
Polish Orthodox Church:
Supraśl Orthodox Monastery (since 1505)
Romanian Orthodox Church:
Neamț Monastery (since 15th century)
Russian Orthodox Church:
Trinity Lavra of St. Sergius (since 1744)
Alexander Nevsky Lavra (since 1797)
Ukrainian Greek Catholic Church:
Pochaiv Lavra (since mid-18th century)
Univ Lavra (since 1898)
Ukrainian Orthodox Church:
Kyiv Pechersk Lavra (since 1051)
Pochaiv Lavra (since 1833)
Sviatohirsk Lavra (since 2004)

See also
Cenobitic monasticism
Hermitage
Skete

References

Sources

External links
  The Holy Trinity-St. Sergius Lavra
Photo of "Holy Mountain" (Sviatogorskaya) Lavra in Ukraine

Eastern Orthodox monasteries
Eastern Catholic monasteries
Mount Athos
Church architecture

Lavra


Žutičava srba (usjevna srba, žutobijela srba, smrdelj, lat. Galeopsis segetum), jdnogodišnja biljka iz roda srba ili šupljozuba, porodica medićevki. Raširena je po Europi, uključujući Hrvatsku.

Naraste do 60cm. visine. Cvate od srpnja do listopada. Hermafrodit (ima muške i ženske organe) a oprašuju je pčele.

Djeluje kao diuretik, ekspektorant (tvar koja olakšava izbacivanje sluzi iz dišnih putova), i astringent.

Izvori

Šupljozub

Žutičava srba


was a town located in Atetsu District, Okayama Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 3,152 and a density of 41.32 persons per km ². The total area was 76.29 km ².

On March 31, 2005, Tessei, along with the towns of Ōsa, Shingō and Tetta (all from Atetsu District), was merged into the expanded city of Niimi.

The town is known for its nature reserve, Koigakubo Marsh, which was designated as a National Natural Monument.

References

Dissolved municipalities of Okayama Prefecture
Niimi, Okayama

Tessei, Okayama


Febra văii marelui rift (RVF) este o boală virală care poate cauza simptome minore sau severe. Simptomele minore pot include: febră, dureri musculare, și dureri de cap care durează de obicei o săptămână. Simptomele severe pot includ: pierderea abilității de a vedea începând cu trei săptămâni după infecție, infecție a creierului cauzează dureri de cap severe și confuzie, și sângerarea împreună cu probleme de ficat care se pot întâmpla în primele câteva zile. Cei ce sângerează au 50% șanse de deces.

Boala este cauzată de virusul RVF care este de tipul Phlebovirus. Se răspândește fie prin atingerea sângelui animalelor infectate care sunt, respirarea în jurul unui animal infectat care este tăiat, consumul de lapte neprocesat de la un animal infectat, sau prin înțepătura unui țânțar infectat. Animalele cum ar fi vacile, oile, caprele și cămilele pot fi afectate. În aceste animale se răspândește cel mai des de țânțari. Se pare că o persoană nu poate infecta altă persoană. Diagnosticare se face prin căutarea de anticorpi împotriva virusului sau căutarea virusului în sine în sânge.

Prevenirea bolii în oameni se face prin vaccinarea animalelor împotriva bolii. Acest lucru trebuie făcut înainte de o epidemie deoarece dacă se face în timpul unei epidemii poate duce la o înrăutățire a situației. Se poate dovedi folositor și oprirea mișcării animalelor pe timpul epidemiei. Precum și scăderea numerelor de țânțari și evitarea înțepăturilor. Există un vaccin pentru oameni, totuși, din 2010 nu mai este disponibil în mare. După infecți nu există nici un tratament specific.

Epidemiile acestei boli s-au întâmplat doar în Africa și Arabia. Epidemiile au loc de obicei în timpul perioadelor ploioase, lucru care duce la mărirea numărului de țânțari. Boala a fost prima dată raportată la animalele din ferme situate în Valea Marelui Rift din Kenya (de unde și numele acestei boli), la începutul anilor 1900, iar virusul a fost izolat pentru prima oară în 1931.

Referințe

Legături externe
 Febra Văii Marelui Rift

Boli virale
Boli ale animalelor
Zoonoze

Febra Văii Marelui Rift


Colin MacIntyre (born 8 April 1971) is a Scottish musician and novelist. A singer, songwriter, and multi-instrumentalist, he has released five albums under the name Mull Historical Society as well as two albums under his own name. His most successful album, Mull Historical Society's Us (2003), reached number 19 in the UK Albums Chart. His debut novel, The Letters of Ivor Punch, was published in 2015.

Early life and education
MacIntyre's father Kenny Macintyre was born in Oban then moved to Mull, an island off the west coast of Scotland. He was a bank clerk, a gift-shop operator and then BBC Scotland's Political Correspondent for ten years. His paternal grandfather, Angus Macintyre, was a poet and his brother Kenny Macintyre is a radio journalist for BBC Scotland Sport.

MacIntyre was born on 8 April 1971 on Mull. He wanted to be a musician from a young age and grew up listening to his uncle's covers band. He formed a covers band of his own called Trax, later renamed Love Sick Zombies, while still at Tobermory Primary School. He was influenced by his art teacher at Tobermory High School, and considered going to art school. He also attended Oban High School.  In the late 1980s he and his brother moved to Glasgow, where he attended Glasgow Caledonian University, trained with Queen's Park F.C., worked for a stockbroker, and then for telephone company BT's 192 directory enquiries service for three years.

Musical career
MacIntyre coined the name Mull Historical Society after seeing an advert for an organisation which has since changed its name to the Mull Historical and Archaeological Society. His first album under the name, Loss in 2001, was inspired by his upbringing on Mull and the sudden death of his father in 1999. It contains samples from a Caledonian MacBrayne ferry and the waves in Calgary Bay in Mull. Q magazine named Loss as one of its top 50 albums of 2001. "Public Service Announcer" is about MacIntyre's time at BT, and is based on the rhythm of a telephone ring tone. "Barcode Bypass" is about a small shopkeeper threatened by the supermarkets. "Watching Xanadu", a song about watching the film Xanadu, was included on STV's Scotland's Greatest Album as one of the top tracks of the 2000s. In 2000-01 Mull Historical Society played support for Elbow and the Strokes, and in 2002 for R.E.M., the Delgados and The Polyphonic Spree. MacIntyre was named as "Scotland's Top Creative Talent" at the Glenfiddich Spirit of Scotland Awards in 2002.

The second album, Us, came out in 2003 to generally positive reviews; NME called it "a joyous slice of orchestral prozac". The track "The Supermarket Strikes Back" is a sequel to "Barcode Bypass" from Loss. After the album his record label, Warners, dropped him. The third Mull Historical Society album, This Is Hope, was released on B-Unique Records in 2004. It was inspired by a two-month visit to the United States, ending in New Orleans. One of its songs is about the death of David Kelly, and the album also includes a recording of MacIntyre's grandmother. The covers of Loss and This Is Hope, and several of the videos and stage sets from this era, feature 'The Giant Dog With The Wig', which MacIntyre created using MS Paint. In January 2005, Mull Historical Society was voted the twelfth-greatest Scottish band of all time by The List magazine.

MacIntyre released The Water under his own name in 2008. He had written the album in New York, his wife's home city. It was produced by Nick Franglen from Lemon Jelly; MacIntyre had produced the first three albums himself.  The last track, "Pay Attention to the Human", features a poem written and performed by Tony Benn.  In 2009, Irvine Welsh used the track "You're a Star" from The Water in his comedy Good Arrows. MacIntyre's fifth album Island, the second under his own name, was released in the UK in 2009. It features Kenny Anderson (King Creosote) on backing vocals on "Out Stealing Horses" and was recorded in MacIntyre's old primary classroom in Tobermory. In 2012, MacIntyre returned as Mull Historical Society for his sixth album City Awakenings, which is about London, New York and Glasgow. In early 2014 MacIntyre gigged as Mull Historical Society again, playing Loss in its entirety, to promote the best-of album which was released in 2015. In June 2014 MacIntyre's project INK released its first single, "Control". Dear Satellite, a new Mull Historical Society record, was released in April 2016.

Literary career
MacIntyre's first novel, The Letters of Ivor Punch, was published in May 2015 by Weidenfeld & Nicolson. It is set on Mull.

Discography

Albums

Compilations

Singles

References

External links
 Official website

Living people
Scottish multi-instrumentalists
People from the Isle of Mull
Scottish male singer-songwriters
Scottish singer-songwriters
1971 births
Scottish novelists
21st-century Scottish novelists
Scottish male novelists
21st-century British male writers
British Telecom people
21st-century Scottish singers

Colin MacIntyre


Chloé (pronunția franceză: [klɔe]) este o casă de modă franceză fondată în 1952 de către Gaby Aghion. Mai târziu, Aghion și-a unit forțele cu Jacques Lenoir, în 1953, pe care l-a lăsat în mod oficial să gestioneze partea de afaceri, permițându-i lui Aghion să se ocupe de creșterea creativă a Chloé. Sediul companiei se află în Paris, Franța. Casa este deținută de grupul de branduri de lux Richemont. Creațiile casei Chloé au fost purtate de multe celebrități, inclusiv Marion Cotillard, Sienna Miller, Madonna, January Jones, Maggie Gyllenhaal, Cameron Diaz, Emma Stone, Clémence Poésy și Katie Holmes.

Note

Case de modă

Chloé


بروتوكول سوبرنت Supernet هو أحد بروتوكولات الانترنت (IP)، وتقوم وظيفة هذا البروتوكول الأساسية على الدمج بين مجموعة من الشبكات (بالإضافة إلى الشبكات الفرعية) من خلال التنسيق بين هذا البروتوكول وبروتوكول فئات توجيه مجالات عناوين الشبكات من نفس النمط (توجيه بين المجالات لافئويا)بشرط أن تنتمي الشبكات المراد دمجها إلى نفس نمط العنونة.

يطلق على عملية التشكليل الجديدة التي تستخدم هذا البروتوكول بـ supernetting، توجيه المجموعات route aggregation، أو route summarization.

تنفذ عملية الدمج suppernetting إستراتيجية وقائية لتجنب التجزيء الطوبوبولجي لفضاءات عناوين الشبكة بروتوكول إنترنت مع المحافظة على تنفيذ إستراتيجية التوضع الهرمي التي تتحكم بتقسيمات فضاءات العناوين الخاصة بمزودات خدمة الشبكات الإقليمية وبالتالي تيّسر عملية التوجيه للمجموعات على مستوى الأقاليم.

فوائد هذه العملية هي حفظ فضاءات العناوين وكفاءات المسيّرات router المستخدمة من خلال الحفاظ على أجزاء من الذاكرة المستخدمة عند عملية توجيه المعلومات

نظرة عامة

عملية الدمج supernet تجمع بين عناوين الشبكات الفرعية المتجاورة كما لو كانت شبكة فرعية واحدة. ويملك هذا البروتوكول دائما أقنعة masks مشابهة للأقنعة المستخدمة في الشبكات الفرعية subnet masks.

عملية supernetting تخفف من بعض المشاكل مثل تضخم جدول المسيّر router الذي يحدث مع عناوين بروتوكول إنترنت الخاصة بالشبكات الفئوية (شبكة فئوية) classful addressing وذلك من خلال السماح لمجالات متعددة من عنونة الشبكات بالاندماج إما من أجل بناء شبكة كبيرة وحيدة أو فقط من أجل تجميع عناوين الشبكات في مجموعات وبذلك يتم التخفيف من تضخم جدول المداخل الخاص بالمسيّر router.

عملية supernetting تؤدي إلى معالجة عمليات النقل لمجموعات متعددة عبر المسيّرات المتصلة بالإنترنت، هذا يحفظ مجالات في جدول مداخل المسيّر وسرعة نقل حزم المعلومات العبوة. يعمل مفهوم supernetting بشكل مشابه لطريقة تنظيم الطريق العام الذي يصل بين الولايات في الولايات المتحدة الأمريكية، يوجد نقطة علامة واحدة مميزة في الاتجاه الواحد من أجل ثلاث أو خمس مدن رئيسة وعندما تسيير إلى المدينة المقصودة، فإن العلامات تبدأ بالتمييز بين الطرق المؤدية إلى كل مدينة.

عملية supernetting تدمج أيضا مجموعة من طرق الإرسال ضمن طلب طريق إرسال واحد بالشكل التالي: بما أن عدد عناوين الشبكات network(شبكة حاسوب)و الشبكات الفرعية subnets (شبكات فرعية) التي يتضمنها جدول مداخل المسيّر router الخاصة بالإنترنت تتضخم بسرعة كبيرة مما يسبب توسع الإنترنت بشكل سريع والذي يؤثر بشكل سلبي على موارد وحدة المعالجة المركزية CPU، وعرض النطاق الترددي (معدل نقل البيانات bandwidth)، بالإضافة للذواكر المستخدمة في جدول المداخل للمسيرات router، فإن عملية supernetting تقلل حجم جدول مداخل المسيّر router.

الفائدة العامة من عملية supernetting هي تقليل الزمن المستغرق في عملية البحث عن العنوان المطلوب بروتوكول إنترنت ضمن جدول مداخل المسيّر router.

متطلبات البروتوكول

الدمج supernetting يتطلب استخدام بروتوكولات التوجيه بروتوكول توجيه التي تدعم قناع الشبكة الفرعية متغير الطول VLSM وتوابع فئات توجيه مجالات عناوين الشبكات من نفس النمط توجيه بين المجالات لافئويا.

عائلة بروتوكولات التوجيه الفئوية classfull routing protocols(برتوكولات بروتوكول مسار المعلومات و) لا تدعم توجيه بين المجالات لافئويا كما أنها لا تملك القدرة على تضمين معلومات الشبكات الفرعية subnets.

عائلة بروتوكولات التوجيه اللافئوي classless routing protocols(برتوكولات بروتوكول مسار المعلومات، فتح أقصر مسار أولا، بروتوكول التوجيه الداخلي المحسن بين البوابات، بروتوكول البوابة) يمكنها أن التعامل مع البروتوكولات الموجهة بروتوكول توجيه مثل IPX وAPPletalk...إلخ

النسخة الأقدم من بروتوكول بروتوكول مسار المعلومات(أو بروتوكول EGP المستخدم في التوجيه الخارجي Exterior Routing) يتعامل مع عنونة الشبكات الفئوية classful (شرح عن شبكات فئوية)، ولذلك لايمكن نقل معلومات تجزيء الشبكات.

بروتوكول بروتوكول التوجيه الداخلي المحسن بين البوابات وهو أيضا من بروتوكولات التوجيه اللا فئوي classless routing protocol يدعم بروتوكولات ال CIDRو VLSM وبشكل افتراضي سيلخص هذا البروتوكول طرق الإرسال ضمن جدول مداخل المسيّر ويعيد توجيهها إلى نظرائه.

مثال
بفرض لدينا شركة تقوم بعمليات 150 خدمات محاسبة في 50 شارع وكل شارع يملك router في المكتب التابع للشركة والذي ي تصل بدوره بشكل متتابع مع مقر الشركة. وبالتالي يحوي جدول المداخل الخاص بكل مسير تابع للشركة بدون تطبيق supernetting حسابات 150 مسير آخر في كل 50 شارع التي تغطيها الشركة، أو من أجل 7500 شبكة مختلفة.
ولكن إذا تم تطبيق نظام العنونة الهرمي بالإضافة إلى supernetting فإن كل شارع يملك موقع مركزي كما لو كان نقطة ترابط بينية. وبذلك كل طريق يلخص قبل أن يتم الإعلان عنه للطرق الأخرى.وبالتالي يصبح مسير الآن فقط ينظم الشبكات الفرعية الخاصة به بالإضافة إلى الطرق ال 49 الأخرى الملخصة.
مع العلم أن تحديد الطرق الملخصة في المسير يتضمن تنظيم لعدد البتات ذات الترتيب الأعلى التي يمكن أن يحويها كل من العناوين.
الملخص الناتج للطرق يحسب بالطريقة التالية: إذا كان المسير يملك عناوين الشبكات التالية ضمن جدول المداخل الخاص به:

أولا نقوم بتحويل العناوين إلى النظام الثنائي:

ثانيا نقارن بين عنوان الشبكة Network ID لكل من العناوين السابقة في هذا المثال العنواين كلها موجودة على شبكة واحدة
البتات المشتركة تعبر عن رقم الشبكة الجديدة اما بقية البتات فتحوي 0 وبالتالي يكون عنوان الشبكة:
بالترقيم الثنائي:11000000.10101000.01100000.00000000
بالترقيم العشري:192.168.96/20
القناع المستخدم: 255.255.240.0

المراجع

RFC 1338

وصلات خارجية
 بروتوكول سوبرنت
 Supernetting/CIDR Chart
 IP Address Subnetting Tutorial
 Supernet

أداء الشبكة
التوجيه
بنية الإنترنت
شبكات الحاسوب
مصطلحات الإنترنت

الشبكة الفوقية


An Thrixspermum pulchrum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cedric Errol Carr. An Thrixspermum pulchrum in nahilalakip ha genus nga Thrixspermum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thrixspermum

Thrixspermum pulchrum


Martin Jarvis OBE (born 4 August 1941) is an English actor. Described by the BBC as "one of Britain's most distinguished and versatile actors", he has had a varied career in theatre, film and television, and is particularly noted for radio acting and voicing audiobooks.

Early life
Jarvis was born in Cheltenham, Gloucestershire, to Denys Harry Jarvis and Margot Lillian Scottney, and grew up in South Norwood and Sanderstead.

He was educated at Whitgift School, an independent school in Croydon, and at the Royal Academy of Dramatic Art (RADA), where he won the Vanbrugh Award and the silver medal.

Theatre work
Jarvis has acted in many stage productions in London and abroad, including alongside Diana Rigg and Natascha McElhone in Joanna Murray-Smith's Honour at London's Wyndham's Theatre in 2006. His other stage work includes Woman in Mind and Henceforward... by Alan Ayckbourn, Other Places by Harold Pinter, Exchange by Michael Frayn, and The Importance of Being Earnest by Oscar Wilde (opposite Judi Dench).

Jarvis appeared on Broadway in 2001 as P. G. Wodehouse's character Jeeves in the musical By Jeeves, a performance for which he was awarded a Theatre World Award.

Radio work
Jarvis has had a long association with the BBC, particularly BBC Radio 4. In the 1980s Michael Frayn's columns for The Guardian and The Observer, described by some as models of the comic essay, were adapted and performed in many voices for BBC Radio 4 by Jarvis. He read a four part adaptation of John Gordon's The Giant Under the Snow in 1981. He performs regularly in radio dramas and readings, both comic and serious. In David Mamet's Mind Your Pantheon he played the actor Strabo. He is known for his long series of readings of Richmal Crompton's Just William stories, which show his characteristic and flexible reading voices. He has also narrated the Billy Bunter series by Frank Richards. As a result of this extensive work, Jarvis has been satirised in the radio show Dead Ringers by Mark Perry, highlighting his seeming ubiquity in Radio 4 programmes.

Jarvis has performed the role of Jeeves in multiple radio dramas based on P. G. Wodehouse's Jeeves stories, including the 1997 L.A. Theatre Works adaptation of The Code of the Woosters, the 2014 BBC radio adaptation of Ring for Jeeves, and the 2018 BBC radio adaptation of Stiff Upper Lip, Jeeves. He performs live dramatic readings of some of the stories in the intermittent radio series Jeeves Live! (2007–2020).

In America, Jarvis and his wife Rosalind Ayres perform frequently in audio drama with the L.A. Theater Works and Hollywood Theater of the Ear.

In 2011, he appeared in a Radio 4 production of Terence Rattigan's In Praise of Love.

Television work
Jarvis's first television appearance was in the BBC science fiction series Doctor Who as Hilio, captain of the  butterfly-like Menoptra, in The Web Planet (1965). He returned to Doctor Who as the scientist Dr. Butler in Invasion of the Dinosaurs (1974) and as the beleaguered governor of the planet Varos in Vengeance on Varos (1985). He became a familiar face on television when he played Jon in the BBC's landmark 1967 adaptation of The Forsyte Saga, the title role in a BBC serial of Nicholas Nickleby (1968), The Rivals of Sherlock Holmes (1970) and Uriah Heep in the 1974 BBC version of David Copperfield, and when he was the male lead in the sitcom Rings on Their Fingers (1978–80) with Diane Keen. In 1993, he starred with Ewan McGregor and Rachel Weisz in a BBC adaptation of Scarlet and Black. He also appeared in the 2002 BBC children's miniseries Bootleg.

He has appeared as a guest on 161 episodes of Channel 4's Countdown between 1990 and 2008.

His appearances on American television include such series as Murder, She Wrote, Walker, Texas Ranger, and more recently Stargate Atlantis and Numb3rs.  He also made a brief appearance as George VI in the ABC television miniseries Ike: The War Years.

Jarvis was the subject of BBC television's This Is Your Life in 1999.

He appeared in ITV 1's The Bill in July 2008. In March 2010, it was announced that he would appear in the BBC soap opera EastEnders playing journalist Harvey Freeman.

Jarvis appeared in a 2014 episode of Law & Order: UK as Eddie Stewart, a man arrested and charged with murder. In September 2022, Jarvis appeared alongside his wife in an episode of the BBC soap opera Doctors as John Chilton.

Voice work
Among his work, Jarvis did the voiceovers for the 2010 BBC series Just William and voices the animal characters, as well as Voltaire the wise Weather-Cock, in the 1994 children's television series Fourways Farm. He has also voiced various characters in animated series such as The Grim Adventures of Billy & Mandy and The Life and Times of Juniper Lee. In the former, he inherited the role of the character Nergal from his Titanic co-star David Warner. In 2000, Jarvis voiced John Dread in the TV series Max Steel. He has also voiced all the characters in the children's stop-motion animated series Huxley Pig and narrated "The Tempest" in Shakespeare: The Animated Tales.

Jarvis has also undertaken audiobooks of P. G. Wodehouse's works, and won the Audie Award for these. He is the narrator of the 2011 audiobook of The Selfish Giant by Oscar Wilde. Further work in 2011 includes an audiobook of the Wilbur Smith novel The Leopard Hunts in Darkness. He has also appeared in Jubilee, a Doctor Who spin-off audio drama by Big Finish Productions, alongside his wife. In film, Jarvis appeared in Disney's 2012 film Wreck-It Ralph as Saitine, one of the video game villains who attends the Bad Anon self-help groups with Ralph (John C. Reilly).

Jarvis has also performed voiceovers for video games, beginning in 2007 as the role of The Chronicler in the Spyro the Dragon video game series. He also provided the voice of Admiral Zaal'Koris vas Qwib Qwib in Mass Effect 2 (2010) and Mass Effect 3 (2012). Also in 2011, Jarvis also performed a voice-over part for the MMORPG Star Wars: The Old Republic. Jarvis also voiced Alfred Pennyworth in the Batman: Arkham series of video games. He first voiced the character in the 2011 video game Batman: Arkham City and would reprise for the 2013 video game Batman: Arkham Origins and the 2014 DC Universe animated movie Batman: Assault on Arkham, and the 2015 video game Batman: Arkham Knight.

He read Charles Dickens' A Tale of Two Cities for the Chivers Audio Books production on cassette, later released on CD by Barnes & Noble Audio Classics.

Personal life
Jarvis married Rosalind Ayres on 23 November 1974 in Ealing; he has two sons by a previous marriage. He met Ayres when they played in Hamlet together; she played Ophelia. Together with his wife, Jarvis runs the radio production company "Jarvis & Ayres Productions", frequently used by BBC Radio 4.

He was awarded the OBE in 2000. He has also published a book of memoirs titled Acting Strangely: A Funny Kind of Life ( hardback,  paperback). Jarvis has homes in West Hollywood and London.

Filmography

Film

Television

Doctor Who (The Web Planet) (1965)
The Forsyte Saga (1967)
Jackanory (1967)
 The Moonstone (1972)
The Pallisers (1974)
Doctor Who (Invasion of the Dinosaurs) (1974)
Rings on Their Fingers (1978)
Ike (Miniseries: Part II) (1979) – George VI
Breakaway (1980)
Mr Palfrey of Westminster (1984)
The Black Tower (1985)
Doctor Who (Vengeance on Varos) (1985)
The Reluctant Dragon (1987)
Huxley Pig (1989–1990) (voice)
Rumpole of the Bailey (Episode: "Rumpole and the Age of Miracles") (1988)
The Fool of the World and the Flying Ship (1990) (voice)
Inspector Morse (Episode: "Greeks Bearing Gifts") (1991)
Shakespeare: The Animated Tales (1992) (voice)
Lovejoy (1994)
Fourways Farm (1994) (narrator, voice)
The Queen's Nose (1995)
Testament: The Bible in Animation (1996)
Space: Above and Beyond (1996)
A Touch of Frost (1996)
Extreme Ghostbusters (1997) (voice)
Space Island One (Episode: "Mayfly") (1998) – Prof. Jarvis
Jackie Chan Adventures (2000) (voice)
The Inspector Lynley Mysteries (Episode: "Well Schooled in Murder") (2002)
Muffin The Mule (audiobooks) (2005) - Narrator
NUMB3RS (2007) – Taylor Ashby
EastEnders (2010)
Endeavour (2013) – Henry Broom
By Any Means (2013)
Dead Man's Folly (2013)

Video games

References

External links

 Guardian Q & A September 2007
 The Times May 2004

1941 births
Living people
Actors from Cheltenham
Alumni of RADA
Audiobook narrators
English male film actors
English male stage actors
English male television actors
English male video game actors
English male voice actors
Male actors from Gloucestershire
Officers of the Order of the British Empire
People educated at Whitgift School
People from South Norwood
Theatre World Award winners
20th-century English male actors
21st-century English male actors

Martin Jarvis (actor)


Držak hipofize ili infundibul je posebni ljevkasti držak kojim je hipofiza spojena uz dio hipotalamusa gdje su u dnu moždane komore spojeni lijevi i desni hipotalamus,  jedini dio međumozga vidljiv na bazi mozga. Pepeljastosiva izbočina chiasma opticum nastavlja se u držak hipofize. Kroz držak hipofize duž aksona teku neurohormoni koje luči hipotalamus i završavaju u krvnim žilama prednjeg i stražnjeg režnja hipofize.

Držak hipofize i pars nervosa tvore neurohipofizu. Ona se u embrionalnoj fazi razvija od neuroektoderma.

Držak hipofize grade nemijelizirana živčana vlakna uz koja se vide krvne žile te brojne stanice okruglih ili izduženih jezgri. Krvlju ga opskrbljuju ventralno desna i lijeva ventralna hipofizna arterija, a s gornje strane, desna i lijeva dorzalna hipofizna arterija.

Postoji i šupljina infundibuluma koja komunicira s trećom moždanom klijetkom. Nije ista kod svih kralježnjaka, pa kod konja završava sužavajući se u području prijelaza infundibuluma u hipofizu, a u psa se nastavlja u hipofizu.

Izvori

Hipofiza

Držak hipofize


La Coupe des Pays-Bas de football 1931-1932, nommée la KNVB Beker, est la  de la Coupe des Pays-Bas.

Déroulement de la compétition
Tous les tours se jouent en élimination directe. À chaque tour, un tirage au sort est effectué pour déterminer les adversaires.

Finale
La finale se joue le  au Gemeentelijk Sportpark à Tilburg, le DFC bat le PSV Eindhoven 5 à 4 après prolongation. Après le temps règlementaire les deux équipes sont à égalité 4 à 4, le club de Dordrecht remporte son deuxième titre.

Notes et références
KNVB Beker 1931-1932 sur voetbalarchieven.nl

1931-1932
1932 aux Pays-Bas
Pays-Bas


«One More Night» (español: «Una noche más») es el nombre del primer sencillo extraído del tercer álbum de estudio en solitario del cantautor británico Phil Collins, titulado No Jacket Required (1985). Fue también lanzado como una séptima parte de su álbum recopilatorio de 1998, Hits, y como un tercer corte de su álbum recopilatorio de 2004 Love Songs: A Compilation... Old and New. "One More Night" fue el segundo sencillo de Phil Collins en llegar a ser un número uno por los Estados Unidos, junto con «Against All Odds», y fue su cuarto sencillo en entrar al top 10 del Reino Unido, ocupando el cuarto puesto en la lista de sencillos británica. En la Billboard Adult Contemporary, ocupó el primer lugar.

Lista de sencillos

Formato 7": Virgin / VS755 (Reino Unido)
 «One More Night» (Edit) (4:25)
 «I Like the Way»

Formato 7": Atlantic / 7-89588 (Estados Unidos)
 «One More Night» (Edit) (4:25)
 «The Man with the Horn»

Formato 12": Virgin / VS755-12 (Reino Unido)
 «One More Night» (Extended Mix) (6:24)
 «I Like the Way»

Formato CD: WEA International / WPCR 2064 (Japón)
 «One More Night»
 «I Like the Way»

Posicionamiento

Personal
 Phil Collins: voces, sintetizador y Caja de ritmos Roland TR 808
 Daryl Stuermer: guitarra eléctrica
 Leland Sklar: bajo
 Don Myrick: saxofón

Referencias

Enlaces externos
 Video en el sitio web de VH1 Classic.

Sencillos de 1984
Canciones de 1984
Canciones de Phil Collins
Sencillos número uno en Billboard Hot 100
Sencillos de Virgin Records
Sencillos de pop
Baladas pop
Baladas de rock
Canciones compuestas por Phil Collins
Canciones producidas por Hugh Padgham
Canciones en inglés

One More Night (canción de Phil Collins)


Doğancılar, Karabük ilinin Eskipazar ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1896 yılı kayıtlarında Doğancılar ve Acemler olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 30 km, Eskipazar ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eskipazar belde ve köyleri

Doğancılar, Eskipazar


Alegerile prezidențiale din Franța din 2017 s-au desfășurat în două tururi de scrutin: primul, pe 23 aprilie, iar al doilea între primii doi candidați, la 7 mai 2017. În urma alegerilor, a fost ales președinte Emmanuel Macron, candidatul formațiunii .

Președintele în funcție era François Hollande de la Partidul Socialist. El era eligibil pentru a candida la un al doilea mandat, însă a refuzat să facă acest lucru pe 1 decembrie 2016, și a fost astfel primul președinte în funcție al celei de-a Cincea Republici care nu a candidat pentru un al doilea mandat. Partidul Socialist l-a desemnat în schimb pe Benoît Hamon drept candidat.

Evoluția sondajelor înainte

Potrivit sondajelor realizate în perioada noiembrie 2016 și mijlocul lunii ianuarie 2017, republicanul François Fillon și candidata Frontului Național (partid de extrema dreaptă), Marine Le Pen, se aflau în fruntea intențiilor de vot. Sondajele s-au modificat considerabil la sfârșitul lunii ianuarie și începutul lunii februarie, Emmanuel Macron, candidatul organizației civice  crescând în sondaje. Sondajele de opinie pentru turul doi sugerau că Fillon sau Macron va fi câștigător.

Primul tur de scrutin

Candidați

Rezultate
Rezultatele finale ale primului tur al alegerilor prezidențiale din Franța:
 Emmanuel Macron : 23,75%
 Marine Le Pen : 21,53%
 François Fillon : 19,91%
 Jean-Luc Mélenchon : 19,64%
 Benoît Hamon : 6,35%
 Nicolas Dupont-Aignan : 4,75%
 Jean Lassalle : 1,22%
 Philippe Poutou : 1,10%
 François Asselineau : 0,92%
 Nathalie Arthaud : 0,65%
 Jacques Cheminade : 0,18%

Al doilea tur de scrutin

Candidați

Rezultate

|- style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;"
! colspan="2" rowspan="2" style="text-align:left;" | Candidat
! rowspan="2" colspan="2" style="text-align:left;" | Partid
! colspan="2" | Primul tur
! colspan="2" | Al doilea tur
|- style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;"
! width="75" | Voturi
! width="30" | %
! width="75" | Voturi
! width="30" | %
|-
| style="background-color:#" |
| style="text-align:left;" | Emmanuel Macron
| style="text-align:left;" |
| EM
|
| 24.01%
|
| 66.06%
|-
| style="background-color:#" |
| style="text-align:left;" | Marine Le Pen
| style="text-align:left;" |
| FN
|
| 21.30%
|
| 33.94%
|-
| style="background-color:#" |
| style="text-align:left;" | François Fillon
| style="text-align:left;" |
| LR
|
| 20.01%
| colspan=9 rowspan=9 style="background-color:#E9E9E9;"|
|-
| style="background-color:#" |
| style="text-align:left;" | Jean-Luc Mélenchon
| style="text-align:left;" |
| FI
|
| 19.58%
|-
| style="background-color:#" |
| style="text-align:left;" | Benoît Hamon
| style="text-align:left;" |
| PS
|
| 6.36%
|-
| style="background-color:#" |
| style="text-align:left;" | Nicolas Dupont-Aignan
| style="text-align:left;" |
| DLF
|
| 4.70%
|-
| style="background-color:#FFA54C;" |
| align="left" | Jean Lassalle
| colspan=2 align="left" | Résistons!
|
| 1.21%
|-
| style="background-color:#" |
| style="text-align:left;" | Philippe Poutou
| style="text-align:left;" |
| NPA
|
| 1.09%
|-
| style="background-color:#0b7d86" |
| align="left" | François Asselineau
| align="left" | Uniunea Populară Republicană
| UPR
|
| 0.92%
|-
| style="background-color:#" |
| style="text-align:left;" | Nathalie Arthaud
| style="text-align:left;" |
| LO
|
| 0.64%
|-
| style="background-color:" |
| align="left" | Jacques Cheminade
| align="left" |
| S&P
|
| 0.18%
|-
| colspan="8" style="background-color:#E9E9E9;"|
|- style="font-weight:bold"
| colspan="4" style="text-align:left;" | Total
|
| 100%
|
| 100%
|-
| colspan="8" style="background-color:#E9E9E9;"|
|-
| colspan="4" style="text-align:left;" | Voturi valide
|
| 97.43%
|
| 88.51%
|-
| colspan="4" style="text-align:left;" | Voturi nule
|
| 2.57%
|
| 11.49%
|-
| colspan="4" style="text-align:left;" | Prezență la urne
|
| 77.77%
|
| 74.62%
|-
| colspan="4" style="text-align:left;" | Absență la urne
|
| 22.23%
|
| 25.38%
|-
| colspan="4" style="text-align:left;" | Alegători înregistrați
|
| style="background-color:#E9E9E9;"|
|
| style="background-color:#E9E9E9;"|
|-
| colspan="8" style="background-color:#E9E9E9;"|
|-
| colspan="8" style="text-align:left;font-size:90%;"|
Surse: Consiliul Constituțional, Ministerul de Interne
|}

Note

Legături externe

 Alegeri prezidențiale în Franța. Cu ce arme se vor duela Emmanuel Macron și Marine Le Pen în turul doi, 24 aprilie 2017, Viorica Marin, adevarul.ro

2017 în Franța
Alegeri în 2017
Alegeri în Franța
Președinți ai Franței

Alegeri prezidențiale în Franța, 2017


The Northrop/McDonnell Douglas YF-23 is an American single-seat, twin-engine, supersonic stealth fighter aircraft technology demonstrator designed for the United States Air Force (USAF). The design was a finalist in the USAF's Advanced Tactical Fighter (ATF) competition, battling the Lockheed YF-22 for a production contract. Two YF-23 prototype air vehicles were built.

In the 1980s, the USAF began looking for a replacement for its fighter aircraft to more effectively counter the USSR's advanced Sukhoi Su-27 and Mikoyan MiG-29. Several companies submitted design proposals; the USAF selected proposals from Northrop and Lockheed. Northrop teamed with McDonnell Douglas to develop the YF-23, while Lockheed, Boeing, and General Dynamics developed the YF-22.

The YF-23 was stealthier and faster, but less agile than its competitor. After a four-year development and evaluation process, the YF-22 was announced the winner in 1991 and developed into the Lockheed Martin F-22 Raptor, which first flew in 1997 and entered service in 2005. The U.S. Navy considered using the production version of the ATF as the basis for a replacement to the F-14, but these plans were later canceled. The two YF-23 prototypes are currently museum exhibits.

Development
American reconnaissance satellites first spotted the advanced Soviet Su-27 and MiG-29 fighter prototypes in 1978, which caused concern in the U.S. Both Soviet models were expected to reduce the maneuverability advantage of contemporary US fighter aircraft. In 1981, the USAF requested information from several aerospace companies on possible features for an Advanced Tactical Fighter (ATF) to replace the F-15 Eagle. After discussions with aerospace companies, the USAF made air-to-air combat the primary role for the ATF. The ATF was to take advantage of emerging technologies, including composite materials, lightweight alloys, advanced flight-control systems, more powerful propulsion systems, and stealth technology. In October 1985, the USAF issued a request for proposal (RFP) to several aircraft manufacturers. The RFP was modified in May 1986 to include the evaluation of prototype air vehicles from the two finalists. At the same time, the U.S. Navy, under the Navalized Advanced Tactical Fighter (NATF) program, announced that it would use a derivative of the ATF winner to replace its F-14 Tomcat. The NATF program called for the procurement of 546 aircraft along with the USAF's planned procurement of 750 aircraft.

In July 1986, proposals for Demonstration and Validation (Dem/Val) were submitted by Lockheed, Boeing, General Dynamics, McDonnell Douglas, Northrop, Grumman and Rockwell; the latter two dropped out of competition shortly thereafter. Northrop's design proposal (DP) was internally designated DP110. Following proposal submissions, Lockheed, Boeing, and General Dynamics formed a team to develop whichever of their proposed designs was selected, if any. Northrop and McDonnell Douglas formed a team with a similar agreement. The Lockheed and Northrop proposals were selected as finalists on 31 October 1986 for Dem/Val. Both teams were given 50 months to build and flight-test their prototypes, and they were successful, producing the Lockheed YF-22 and the Northrop YF-23. Concurrently, Pratt & Whitney and General Electric were contracted to develop the engines for the ATF engine competition.

The YF-23 was designed to meet USAF requirements for survivability, supercruise, stealth, and ease of maintenance. Supercruise requirements called for prolonged supersonic flight without the use of afterburners. Northrop drew on its experience with the B-2 Spirit and F/A-18 Hornet to reduce the model's susceptibility to radar and infrared detection. The USAF initially required the aircraft to land and stop within , which meant the use of thrust reversers on their engines. In 1987, the USAF changed the runway length requirement to , so thrust reversers were no longer needed. This allowed the aircraft to have smaller engine nacelle housings. The nacelles were not downsized on the prototypes.

Formally designated as the YF-23A, the first aircraft (serial number 87-0800), Prototype Air Vehicle 1 (PAV-1), was rolled out on 22 June 1990; PAV-1 took its 50-minute maiden flight on 27 August with Alfred "Paul" Metz at the controls. The second YF-23 (serial number 87-0801, PAV-2) made its first flight on 26 October, piloted by Jim Sandberg. The first YF-23 was painted charcoal gray and was nicknamed "Black Widow II". The second prototype was painted in two shades of gray and nicknamed "Gray Ghost". PAV-1 briefly had a red hourglass painted on its ram air scoop to prevent injury to ground crew. The red hourglass resembled the marking on the underside of the black widow spider further reinforcing the unofficial nickname "Black Widow II" given to the YF-23 because of its radar cross section plot shape that resembled a spider. When Northrop management found out about the marking, they had it removed.

Naval variant
A proposed naval variant of the YF-23 known as the NATF-23 was considered as an F-14 Tomcat replacement. The original YF-23 design was first considered but would have had issues with flight deck space, handling, storage, landing, and catapult launching reasons requiring a different design. A NATF-23 wind tunnel test model DP527, tested for 14,000 hours, was donated by Boeing in 2001 to the Bellefontaine Neighbors Klein Park Veterans Memorial.

Design

The YF-23A (internally designated DP117K) was an unconventional-looking aircraft, with diamond-shaped wings, a profile with substantial area-ruling to reduce aerodynamic drag at transonic and supersonic speeds, and an all-moving V-tail. The cockpit was placed high, near the nose of the aircraft for good visibility for the pilot. The aircraft featured a tricycle landing gear configuration with a nose landing gear leg and two main landing gear legs. The weapons bay was placed on the underside of the fuselage between the nose and main landing gear. The cockpit has a center stick and side throttle.

It was powered by two turbofan engines with each in a separate engine nacelle with S-ducts, to shield engine axial compressors from radar waves, on either side of the aircraft's spine. The inlets were trapezoidal in frontal profile, with special porous suction panels in front to absorb the turbulent boundary layer and vent it over the wings. Of the two aircraft built, the first YF-23 (PAV-1) was fitted with Pratt & Whitney YF119 engines, while the second (PAV-2) was powered by General Electric YF120 engines. The aircraft featured single-expansion ramp nozzles (SERN) and unlike the YF-22, does not employ thrust vectoring. As on the B-2, the exhaust from the YF-23's engines flowed through troughs lined with tiles that are "transpiration cooled" to dissipate heat and shield the engines from infrared homing (IR) missile detection from below. The YF-23's propulsion and aerodynamics enable it to supercruise at over Mach 1.6 without afterburners.

The flight control surfaces were controlled by a central management computer system. Raising the wing flaps and ailerons on one side and lowering them on the other provided roll. The V-tail fins were angled 50 degrees from the vertical. Pitch was mainly provided by rotating these V-tail fins in opposite directions so their front edges moved together or apart. Yaw was primarily supplied by rotating the tail fins in the same direction. Test pilot Paul Metz stated that the YF-23 had superior high angle of attack (AoA) performance compared to legacy aircraft, with trimmed AoA of up to 60°. Deflecting the wing flaps down and ailerons up on both sides simultaneously provided for aerodynamic braking. To keep prototyping costs low despite the novel design, a number of "commercial off-the-shelf" components were used, including an F-15 nose wheel, F/A-18 main landing gear parts, and the forward cockpit components of the F-15E Strike Eagle.

Production F-23
The proposed production F-23 configuration (DP231 for the F119 engine and DP232 for the F120 engine) for full-scale development, or Engineering and Manufacturing Development (EMD), would have differed from the YF-23 prototypes in several ways. Instead of a single weapons bay, the EMD design would instead have two tandem bays in the lengthened forward fuselage, with the fore bay designed for short range AIM-9 missiles; an M61 rotary cannon would be installed on the left side of the forward fuselage. The aircraft's overall length was slightly increased, volume was expanded, the nose was enlarged to accept mission systems, including the radar, and the forebody chines were less pronounced and raised to the same height as the leading edge of the wing. The deletion of thrust reversers enabled the engine nacelles to have a smaller, more rounded cross-section and the space between them filled in to preserve area-ruling. The inlet design changed from the trapezoidal profile with suction panels to a semicircular compression bump. The fuselage and empennage trailing edge pattern would also have fewer serrations and the engine thrust lines were toed in at 1.5° off center.

NATF-23
The naval NATF-23 variant, the schematics of which surfaced in the 2010s, was different in many ways; the diamond wings were located as far back as possible, and the aircraft has conventional canted vertical tails instead of the ruddervator with serrations for low RCS and increased maneuverability at low speeds for aircraft carrier operations, folding wing capability for flight deck storage, reinforced landing gear, tailhook and canards for landing on aircraft carriers and thrust vectoring nozzles. The intakes were also different as they were a quarter circle with serrations, with a bumped compression surface. The NATF-23 had an increased 48 ft wingspan while length was reduced to 62 ft.

Operational history

Evaluation
The first YF-23, with Pratt & Whitney engines, supercruised at Mach 1.43 on 18 September 1990, while the second, with General Electric engines, reached Mach 1.72 on 29 November 1990. By comparison, the YF-22 achieved Mach 1.58 in supercruise. The YF-23 was tested to a top speed of Mach 1.8 with afterburners and achieved a maximum angle-of-attack of 25°. The maximum speed is classified, though sources state a speed greater than Mach 2 at altitude in full afterburner. The aircraft's weapons bay was configured for weapons launch, and used for testing weapons bay acoustics, but no missiles were fired; Lockheed fired AIM-9 Sidewinder and AIM-120 AMRAAM missiles successfully from its YF-22 demonstration aircraft. PAV-1 performed a fast-paced combat demonstration with six flights over a 10-hour period on 30 November 1990. Flight testing continued into December. The two YF-23s flew 50 times for a total of 65.2 hours. The tests demonstrated Northrop's predicted performance values for the YF-23. While both designs met or exceeded all performance requirements, the YF-23 was stealthier and faster, but the YF-22 was more agile.

The two contractor teams submitted evaluation results with their proposals for full-scale development in December 1990, and on 23 April 1991, Secretary of the Air Force Donald Rice announced that the YF-22 was the winner. The Air Force selected the F119 engine to power the F-22 production version. The Lockheed and Pratt & Whitney designs were rated higher on technical aspects, were considered lower risks, and were considered to have more effective program management. It has been speculated in the aviation press that the YF-22 was also seen as more adaptable to the Navy's NATF, but by 1992 the U.S. Navy had abandoned NATF.

Following the competition, both YF-23s were transferred to NASA's Dryden Flight Research Center at Edwards AFB, California, without their engines. NASA planned to use one of the aircraft to study techniques for the calibration of predicted loads to measured flight results, but this did not take place. Both YF-23 airframes remained in storage until mid-1996, when the aircraft were transferred to museums. At the museums, the planes underwent restoration, during which it is believed that the aircraft's callsigns were switched. PAV-1 received "Gray Ghost" on the underside of its landing gear cover, while PAV-2 had "Spider" painted in the same location.

Possible revival
In 2004, Northrop Grumman proposed a YF-23-based bomber to meet a USAF need for an interim bomber, for which the FB-22 and B-1R were also competing. Northrop modified aircraft PAV-2 to serve as a display model for its proposed interim bomber. The possibility of a YF-23-based interim bomber ended with the 2006 Quadrennial Defense Review, which favored a long-range bomber with much greater range. The USAF has since moved on to the Next-Generation Bomber and Long Range Strike Bomber program.

Japan launched a program to develop a domestic 5th/6th generation (F-3) fighter after the US Congress refused in 1998 to export the F-22. After a great deal of study and the building of static models, the Mitsubishi X-2 Shinshin testbed aircraft flew as a technology demonstrator from 2016. By July 2018, Japan had gleaned sufficient information and decided that it would need to bring on-board international partners to complete this project. One such company that responded was Northrop Grumman and there is speculation that it could offer a modernized version of the YF-23 to Japan.

Aircraft on display

 YF-23A PAV-1, Air Force serial number 87-0800, "Black Widow II", registration number N231YF, is on display in the Research and Development hangar of the National Museum of the United States Air Force near Dayton, Ohio.

 YF-23A PAV-2, AF ser. no. 87-0801, "Gray Ghost", registration number N232YF, was on exhibit at the Western Museum of Flight until 2004, when it was reclaimed by Northrop Grumman and used as a display model for a YF-23-based bomber. PAV-2 was returned to the Western Museum of Flight and was on display as of 2010 at the museum's new location at Zamperini Field, Torrance, California.

Specifications (YF-23)

See also

References

Notes

Citations

Bibliography

 Aronstein, David C. and Michael J. Hirschberg. Advanced Tactical Fighter to F-22 Raptor: Origins of the 21st Century Air Dominance Fighter. Arlington, Virginia: AIAA (American Institute of Aeronautics & Astronautics), 1998. .
 Goodall, James C. "The Lockheed YF-22 and Northrop YF-23 Advanced Tactical Fighters". America's Stealth Fighters and Bombers, B-2, F-117, YF-22, and YF-23. St. Paul, Minnesota: Motorbooks International Publishing, 1992. .
 Jenkins, Dennis R. and Tony R. Landis. Experimental & Prototype U.S. Air Force Jet Fighters. North Branch, Minnesota: Specialty Press, 2008. .
 Metz, Paul. Air Force Legends Number 220. Northrop YF-23. Forrest Lake, Minnesota: Specialty Press, 2017
 Miller, Jay. Lockheed Martin F/A-22 Raptor, Stealth Fighter. Hinckley, UK: Midland Publishing, 2005. .
 Pace, Steve. F-22 Raptor. New York: McGraw-Hill, 1999. .
 Sweetman, Bill. YF-22 and YF-23 Advanced Tactical Fighters. St. Paul, Minnesota: Motorbooks International Publishing, 1991. .
 Williams, Mel, ed. "Lockheed Martin F-22A Raptor", Superfighters: The Next Generation of Combat Aircraft. London: AIRtime Publishing, 2002. .
 Winchester, Jim, ed. "Northrop/McDonnell Douglas YF-23", Concept Aircraft. Rochester, Kent, UK: Grange Books, 2005. .

External links

 YF-23 photos on DFRC/NASA site
 "YF-23 Black Widow II, Declassified: Web of Secrecy" – documentary film (2000)
 Northrop/McDonnell Douglas YF-23 page on Joe Baugher's site
 YF-23 "Black Widow II", Northrop/McDonnell Douglas page on fighter-planes.com

F-023
F-023
Stealth aircraft
Northrop F-23
V-tail aircraft
Twinjets
Mid-wing aircraft
Aircraft first flown in 1990
Cancelled military aircraft projects of the United States

Northrop YF-23


Bruno-Đordano Borovčić-Kurir (1912. — u. Ruduša, Sinj, 26. kolovoza 1941.), hrvatski pripadnik pokreta otpora u Drugome svjetskom ratu.

Zapovjednik Prvoga splitskog partizanskog odreda. Preživio je okršaj kod Košuta 14. kolovoza 1942., ali je zarobljen. Sproveden je sa suborcima u improvizirani zatvor u Sinju podno litica Kamička. Sa suborcima je punih 12 dana i noći boravio ondje, gdje su bili vezani lancima, ispitivani i tučeni od ustaša, batinaša, zlostavljani, tučeni motkama, drvenim i željeznim štapovima, pendrecima, čizmama i šakama. Za potrebe suđenja u Sinj je došao specijalni sud iz Mostara. Nakon kratkog suđenja proglašen je sa skupinom suboraca krivim i osuđen na smrt. Strijeljan je 26. kolovoza 1941. godine na predjelu Ruduši pored Sinja

U Splitu se je u doba socijalističke Jugoslavije po Đordanu Borovčiću Kuriru i osnovna škola.

Izvori

Životopisi, Split
Partizani

Đordano Borovčić Kurir


Physodermatomycetes é uma classe monotípica de fungos da divisão  Blastocladiomycota que agrupa um conjunto de espécies parasitas das folhas de plantas, especialmente de plantas aquáticas e de plantas de zonas húmidas. A única ordem é Physodermatales, tendo como única família reconhecida Physodermatacae. As espécies da família têm uma relação parasitária com plantas, com destaque para o género Physoderma, causador de várias doenças das plantas. A família é distinta por conter uma parede espessa ao redor dos esporângios para resistir a condições desfavoráveis.

Descrição
As espécies da família, com destaque para o género Physoderma, têm uma relação parasitária tendo plantas como hospedeiro. A família é distinta por conter uma parede espessa ao redor dos esporângios para resistir a condições desfavoráveis. Os esporângios são liberados de uma planta hospedeira quando apodrecem, a dispersão é realizada pelo ar.

Apesar da morfologia das suas infestações, a família Physodermatacae não deve ser confundida ou relacionada com as ferrugens causadas por basidiomicetos ou com os fungos causadores dos carvões. Os parasitas pertencentes a esta família têm distribuição natural por todo o mundo, ocorrendo preferencialmente em zonas húmidas aquáticas ou semi-aquáticas e em alguns pteridófitos.

A família Physodermatacae divide-se em dois clados distintos: Physoderma e Urophlyctis, que são agrupados por causa do parasita de algas semelhante chamado Paraphysoderma.

Referências

Blastocladiomycota
Fungos

Physodermatomycetes


An Oberonia griffithiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Oberonia griffithiana in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oberonia

Oberonia griffithiana


Crassitegula, rod crvenih algi iz porodice Sebdeniaceae, dio reda, točnije jedina u redu Sebdeniales. Postoje tri priznate vrste, sve su morske; Lord Howe i Beremuda)

Vrste
 Crassitegula imitans G.W.Saunders & Kraft
 Crassitegula laciniata C.W.Schneider, Popolizio & C.E.Lane
 Crassitegula walsinghamii C.W.Schneider, C.E.Lane & G.W.Saunders - tip

Izvori

Sebdeniales

Crassitegula


Edmílson dos Santos Silva (født 15. september 1982) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Edmílson dos Santos Silva


El hombre del tren es una película de 2002 dirigida por Patrice Leconte y escrita por Claude Klotz, quien había colaborado anteriormente con el director en Félix et Lola. Está protagonizada por Jean Rochefort y Johnny Hallyday.

El largometraje es una coproducción entre Francia, Reino Unido, Alemania y Japón. Se estrenó el 2 de septiembre de 2002 en el Festival de Cine de Venecia, donde recibió el premio del público.

Sinopsis

Dos hombres muy diferentes se conocen por casualidad en una farmacia: uno es Milan, aventurero y ladrón que acaba de llegar a la ciudad en tren con la intención de perpetrar un robo; el otro es Manesquier, un profesor de literatura ya jubilado. Pese a que no tienen nada en común, establecen una relación de amistad en la que cada uno anhela el estilo de vida del otro.

Referencias

El hombre del tren