Timothy Eric "Tim" Boswell, Baron Boswell of Aynho (* 2. Dezember 1942 in Brentwood, Essex) ist ein britischer Politiker (Conservative Party). Von 1987 bis zur Unterhauswahl 2010 war er Abgeordneter für den Wahlkreis Daventry und ist seit 2010 als Life Peer Mitglied des House of Lords.

Leben und Karriere
Boswell, Sohn eines Landwirts, besuchte das Marlborough College und das New College, wo er einen Abschluss in Klassischer Altertumswissenschaft sowie ein Diplom in Agrarökonomie erlangte.

1966 trat er in das Conservative Research Department ein und wurde dort 1974 Leiter (Head) der Wirtschaftsabteilung (laut Debretts von 1970 bis 1973, landwirtschaftlicher und wirtschaftswissenschaftlicher Berater von 1966 bis 1973). Er trat bei der Unterhauswahl Februar 1974 im Wahlkreis Rugby an, verlor aber mit 6.154 Stimmen Differenz gegenüber William Price (Labour Party). Nach dem Tod seines Vaters übernahm er dessen Tätigkeit in der Landwirtschaft.

Er wurde 1976 zum Schatzmeister (Treasurer) der Daventry Conservative Association gewählt und war von 1979 bis 1983 dessen Vorsitzender (Chairman). 1984 wurde er politischer Berater beim Minister für Agrarwirtschaft, Fischerei und Ernährung Michael Jopling für zwei Jahre.

Mitgliedschaft im House of Commons
Nachdem er bei der Unterhauswahl Februar 1974 erfolglos für den Wahlkreis Rugby angetreten war, wurde er ausgewählt im Wahlkreis Daventry anzutreten, nachdem der amtierende konservative Abgeordnete und frühere Labour-Kabinettsminister Reg Prentice seinen Rückzug ankündigte. Boswell wurde bei der Unterhauswahl 1987 zum konservativen Abgeordneten für Daventry mit einer Mehrheit von 19.690 Stimmen und hielt ihn bei folgenden Wahlen mit einer kompartablen Mehrheit. Seine parlamentarische Karriere begann er 1987 als Mitglied des Agriculture Select Committee (bis 1989). Von 1988 bis 1990 war er Vorsitzender (Chairman) des Parliamentary Charity Law Reform Panel. Von 1989 bis 1990 war er Parliamentary Private Secretary (PPS) beim Finanzstaatssekretär (Financial Secretary to the Treasury), Peter Lilley.  1990 wurde er Mitglied der Regierung von John Major als stellvertretender Whip der Regierung (Assistant Government Whip), nach der Unterhauswahl 1992 wurde er innerhalb des Whip's Office befördert und wurde Lord Commissioner to the Treasury.

Im Dezember 1992 wurde Boswell zum Parlamentarische Unterstaatssekretär (Parliamentary Under-Secretary of State) beim Bildungsministerium (Department of Education) ernannt und wechselte in dieselbe Position beim Minister für Landwirtschaft, Fischerei und Ernährung, bis zur Abwahl der Major-Regierung bei der Unterhauswahl 1997.

In der Opposition war Boswell Sprecher für das Finanzministerium kurz nach der Wahl 1997 und wurde später Sprecher für Handel und Industrie unter William Hague, bevor er 1999 zu Bildung und Arbeit wechselte, bis zur Unterhauswahl 2001. Unter der Führung von Iain Duncan Smith, wurde 2003 kurzzeitig Sprecher für Verfassungsfragen unter Michael Howard und 2004 zurück zu Arbeit und Pensionen, wo er nach der Unterhauswahl 2005 blieb.

Am 31. März 2006 gab Boswell seine Absicht bekannt, nicht bei der nächsten Unterhauswahl anzutreten, außer diese würde früher als erwartet stattfinden. Bei der Unterhauswahl 2010 wurde der Wahlkreis Daventry in zwei Teile aufgeteilt.

Von 2007 bis 2010 gehörte er dem Sonderausschuss (Select Committee) Innovation, Universities, Science and Skills/Science and Technology an. Seit 2007 ist er Mitglied der britischen Delegation bei der Parlamentarischen Versammlung des Europarates. Im Mai 2009 wurde er von der britischen Tageszeitung Telegraph als einer der "Heiligen" im Spesenskandal genannt. Nach seinem Rückzug aus dem House of Commons blieb der Sitz konservativ unter Chris Heaton-Harris.

Mitgliedschaft im House of Lords
Boswell wurde am 8. Juli 2010 zum Life Peer als Baron Boswell of Aynho, of Aynho in the County of Northamptonshire, ernannt. Seine offizielle Einführung ins House of Lords erfolgte am  19. Juli 2010 mit Unterstützung von Peter Brooke, Baron Brooke of Sutton Mandeville und Ruth Deech, Baroness Deech. Seine Antrittsrede hielt er am 27. Oktober 2010. Als Themen von politischem Interesse nennt er die Agrarwirtschaft, Finanzen, die EU, Bildung und Gleichheit. Als Staaten von Interesse nennt er die Staaten Europas.

Boswell ist an Sitzungstagen regelmäßig anwesend.

Weitere Ämter
1983 war er Vorsitzender (Chairman) der Northants Leicesters and Rutland Counties Branch NFU. Von 1966 bis 1990 gehörte er dem Vorstand (Council) der Perry Foundation for Agricultural Research an, von 1984 bis 1990 war er dort Präsident.

Boswell war von 1988 bis 1990 Mitglied des Agriculture and Food Research Council. Seit 2010 ist er Deputy Lieutenant von Northamptonshire. Beim University of Wales Institute in Cardiff ist er unabhängiger Direktor (Independent Governor) seit 2007. Er ist Direktor der Foundation for Management Education. Boswell ist Direktor (Governor) der Tudor Hall School. Er ist Vorsitzender (Chair) des Victoria County History Trust for Northamptonshire und der Friends of Torres Vedras. Beim Conservative and Unionist Agents' Superannuation Fund und dem Peterborough Cathedral Development and Preservation Trust ist er Mitglied des Treuhandrates (Trustee). Als Schirmherr (Patron) ist er bei Daventry & South Northants Home-Start aktiv. Bei der Beratungsgruppe (Advisory Group) von National Energy Action und dem County Trust ist er Vizepräsident (Vice President).

Außerdem bekleidete er einige weitere Positionen in seiner Partei. Von 2007 bis 2010 gehörte er dem Executive 1922 Committee an. Von 2009 bis 2010 war er amtierender Vorsitzender (Acting Chairman) der Milton Keynes Conservatives.

Familie
Boswell ist mit Helen Delahay Rees verheiratet. Das Ehepaar hat drei Töchter.
In Boswells Wahlkreis liegen Silverstone, die Heimat des British Grand Prix, Althorp, wo Diana Spencer und ihr Bruder Charles Spencer, 9. Earl Spencer als Kinder lebten, sowie Thenford, das Dorf, in dem die Villa von Michael Heseltine steht.

Weblinks

 Tim Boswell, Baron Boswell of Aynho bei theyworkforyou
 Tim Boswell, Baron Boswell of Aynho bei The Public Whip
 The Lord Boswell of Aynho Biografie bei Debretts
 Tim Boswell, Baron Boswell of Aynho Offizielle Webseite des House of Lords

Einzelnachweise

Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Conservative-Party-Mitglied
Life Peer
Mitglied des House of Lords
Abgeordneter des House of Commons (Vereinigtes Königreich)
Brite
Geboren 1942
Mann

Tim Boswell, Baron Boswell of Aynho


Alexandru A. Cantacuzino a fost un politician român din secolul al XIX-lea, ministrul Cultelor și Instrucției Publice în guvernul Alexandru C. Moruzi format la Iași, între 5 octombrie 1861 și 22 ianuarie 1862, după Mica Unire, dar înainte de unirea administrativă a Principatelor Române.

Note

Alexandru A.
Guvernul Alexandru C. Moruzi
Politicieni români
Politicieni români din secolul al XIX-lea
Români din secolul al XIX-lea
Miniștri români

Alexandru A. Cantacuzino


Olaylar
 Japon İmparator Montoku, İmparator Ninmyō'dan tahtı devraldı.
 Vikingler tarafından, Galler kıyılarına ilk kez saldırı düzenlendi.

Doğumlar
 Ahmed bin Sehl el-Belhî, İranlı Müslüman coğrafyacı, matematikçi, hekim ve psikolog (ö. 934)
 İmparator Seiwa, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 56. imparatoru (ö. 878)

Ölümler
 6 Mayıs - İmparator Ninmyō, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 54. imparatoru (d. 808)
 tarihi bilinmeyen
 Hârizmî, matematik, gökbilim, coğrafya ve algoritma alanlarında çalışmış Fars bilim insanı (d. 780)

850


Ken'ichirō Isozaki (jap. , Isozaki Ken'ichirō; * 28. Februar 1965) ist ein japanischer Schriftsteller.

Isozaki begann erst in seinen späten dreißiger Jahren zu schreiben, während er für ein Handelsunternehmen arbeitete. Er debütierte 2007 und wurde im Folgejahr für den Akutagawa-Preis nominiert, den er 2009 für den Roman Tsui no sumika () erhielt. 2011 wurde er für Aka no tanin no uri futatsu () mit dem Bunkamura Prix des Deux Magots ausgezeichnet.

Quelle
Japanese Writer's House - August 2009 - News

Autor
Roman, Epik
Literatur (Japanisch)
Japaner
Geboren 1965
Mann

Ken’ichirō Isozaki


Deems Taylor (na verdade: Joseph Deems Taylor; nascido em 22 de dezembro de 1885 em Nova York; † 3 de julho de 1966) foi um compositor, crítico e apresentador de rádio norte-americano.

Biografia
Deems Taylor estudou arquitetura na New York University (NYU). Para ajudar a financiar seus estudos, vendeu algumas composições, apesar de ter pouca formação musical. O resultado foi uma série de obras para orquestra e peças vocais individuais. Seu Canto da sereia, publicado em 1912, recebeu um prêmio da Federação Nacional de Clubes de Música. Em 1916, ele escreveu a cantata The Chambered Nautilus, seguida por Through the Looking-Glass (1918), que lhe rendeu elogios e aclamação.

Em 1916 tornou-se membro do conselho editorial do New York Tribune e foi para a França como correspondente deste jornal. Taylor foi membro da Algonquin Round Table, um grupo de escritores, críticos e atores que se reuniram diariamente por dez anos (1919-1929) no Algonquin Hotel de Manhattan. Ele mantinha correspondência regular com Dorothy Parker. De 1921 a 1925, Taylor foi o crítico musical da revista New York World, e de 1931 a 1932 foi o crítico musical do New York American.

Deems Taylor foi um divulgador da música clássica nas ondas do rádio, comentando sobre os intervalos da Filarmônica de Nova York. Ele estrelou o filme Fantasia de Walt Disney de 1940 como o mestre de cerimônias. Desde 1924 foi eleito membro da American Academy of Arts and Letters e desde 1934 da Philosophical Society.

Em 1910, Deems Taylor casou-se com a jornalista Jane Anderson (1888-1945), o casamento acabou logo em seguida. A filha, Joan (* 1926), veio de um relacionamento posterior.

Lista de composições

Outras composições

 Lucrece, Suite for Strings
 Casanova, Música de balé
 Circus Day – Eight Pictures from Memory, suite orquestral
 Procissão para Coro e Orquestra

Links externos

 Algonquin Round Table online history
 "Jurgen – Symphonic Poem and Ballet" (composta por Deems Taylor), James Branch Cabell: Literary Life and Legacy, Virginia Commonwealth University Libraries
 Deems Taylor - usopera.com

Compositores dos Estados Unidos

Deems Taylor


Eichstadt ist:

 Lorenz Eichstadt (1596–1660), deutscher Mediziner und Astronom
 Eichstadt (Mondkrater), benannt nach Lorenz Eichstadt

Siehe auch:
 Eichstädt
 Eichstedt
 Eichstätt (Begriffsklärung)

Eichstadt


Turček este o comună slovacă, aflată în districtul Turčianske Teplice din regiunea Žilina, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 615 locuitori.

Istoric
Localitatea Turček este atestată documentar din 1371.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Turček


Succisella is a genus of flowering plants in the family Caprifoliaceae. There are four or five species in the genus. They are all native to Europe; three are endemic to the Iberian Peninsula.

Species include:
 Succisella andreae-molinae (not accepted by some sources)
 Succisella carvalhoana
 Succisella inflexa – southern succisella
 Succisella microcephala
Succisella petteri

Etymology
Succisella ostensibly means 'cut off from below' or 'abruptly ending'.

References

Caprifoliaceae
Caprifoliaceae genera

Succisella


SentinelOne est une entreprise américaine spécialisée en cybersécurité dont le siège social est situé à Mountain View en Californie. La société a été fondée en 2013 par Tomer Weingarten, Almog Cohen et Ehud Shamir. Tomer Weingarten est le CEO de l'entreprise, Nicholas Warner est le COO. Almog Cohen n'a plus de rôle actif dans l'entreprise. La société compte environ 970 employés et des bureaux à Mountain View, Boston, Tokyo et Tel Aviv. La plate-forme de l'entreprise utilise l'apprentissage automatique pour surveiller les ordinateurs personnels, les appareils IoT et les plateformes cloud. Elle utilise un modèle heuristique implémenté dans son IA comportementale brevetée. L'entreprise est certifiée AV-TEST.

Financement
En juin 2019, SentinelOne a levé  dans le cadre d'un tour de table de série D mené par Insight Partners. La société a levé un financement supplémentaire de  de série E en février 2020  qui a porté sa valorisation à environ . En 2020, SentinelOne a clos un nouveau tour de table pour , portant sa valorisation totale à . Le 30 juin 2021, SentinelOne a réalisé une première offre au public de titres financiers sur le NYSE, levant .

Acquisitions
En février 2021, SentinelOne a annoncé l'acquisition de la société Scalyr, plate-forme américaine d'analyse de données à l'échelle d'un cloud, pour un montant de  en espèces et en actions.

Parrainages
Depuis 2021, SentinelOne est le sponsor officiel en cybersécurité d'Aston Martin Cognizant F1 Team.

Notes et références

Liens externes

Société cotée au NYSE
Entreprise ayant son siège à Mountain View (Californie)
Entreprise de sécurité informatique
Logiciel antivirus

SentinelOne


Alan Goodrich Kirk (30 Ekim 1888, Philadelphia - Ekim 1963, Washington), ABD donanmasında amiral ve Amerikalı diplomattır.

1909'da ABD Deniz Akademisi'nden mezun oldu, I. Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşı boyunca ABD donanmasına hizmet etti.

1909'da ABD Deniz Harp Akademisi'nden mezun oldu ve I. Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşı sırasında Birleşik Devletler Donanması'nda görev yaptı. Savaş zamanı denizcilik hizmeti sırasında, Londra'daki ABD deniz ataşesi oldu (1939-1941). Mart 1941'den beri Deniz İstihbarat Ofisi Direktörü idi, ancak Tümamiral Richmond Turner tarafından engellendi, görevi başında bulunduğu birimi Londra'da iken İngiliz Kraliyet Deniz Operasyonel İstihbarat Merkezi gibi savaş boyunca etkili bir merkez haline getiremedi. Sonunda, bir Atlantik muhrip filosuna transfer istedi.

Kirk, 1942-1943 yılları arasında Akdeniz'de amfibi bir komutan olarak görev yaptı (Sicilya ve İtalya'nın Müttefik istilası). Buna ek olarak, 6 Haziran 1944'teki Normandiya çıkarmalarında ABD kıdemli deniz komutanıydı. 1944-1945 yılları arasında USS Augusta ağır kruvazöründen Fransa'daki ABD Deniz Kuvvetleri Komutanı olarak olarak görev yaptı. 1946 yılında Amiral rütbesindeyken olarak emekli oldu.

ABD Deniz Kuvvetleri'nden emekli olduktan sonra diplomatik bir kariyere başladı ve daha sonra ABD'nin Belçika/Lüksemburg Büyükelçiliği birleşik görevlendirmesiyle başlayarak yurt dışındaki birkaç ABD büyükelçiliğinde görev yaptı. Lüksemburg Elçisi (Brüksel, Belçika'da ikamet eden), 1946–49; ABD Sovyetler Birliği Büyükelçisi, 4 Temmuz 1949 - 6 Ekim 1951; ve son olarak ABD'nin Tayvan Büyükelçisi olarak, 7 Haziran 1962 - 16 Ocak 1963.

Şubat 1952'de, Amcomlib ikinci başkanı olarak atanarak görevinden alındı. ABD'nin eski bir Sovyetler Birliği elçisi olarak, daha sonra Radio Liberty personelinin çekirdeğini oluşturacak olan New York ve Münih'teki göçmenlerin işe alımını denetledi. Göreve başladıktan bir yıldan az bir süre sonra sağlık sorunları nedeniyle istifaya zorlandı. 1952'de, kısa bir süre hükûmet psikolojik operasyonlarını planlayan ve koordine eden Psikolojik Strateji Kurulu Başkanı olarak görev yaptı.

Kaynakça

1888 doğumlular
Philadelphia doğumlular
1963 yılında ölenler
Amerikalı amiraller
Amerika Birleşik Devletleri'nin büyükelçileri
I. Dünya Savaşı'nda Amerikalı askerler
II. Dünya Savaşı'nda Amerikalı askerler
Arlington Ulusal Mezarlığı'na defnedilenler
Belçika büyükelçileri

Alan Goodrich Kirk


Conte Alessandro De Bosdari (* 10. Mai 1867 in Bologna; † 12. Mai 1929 in Bologna) war ein italienischer Diplomat und Botschafter in Deutschland (1922–1926).

Leben
Nach seinem Studium in Jura und Literaturwissenschaften trat Bosdari in den diplomatischen Dienst ein. Seit 1899 Sekretär im Außenministerium wurde er später Botschaftsrat in Madrid und Lissabon, anschließend Gesandter in Sofia und Athen und schließlich 1918 Leiter der italienischen Delegation zur Konferenz über eine Kriegsgefangenenkonvention in Bern. 1919 war er Erster Gesandter in Brasilien. 1920 bis 1922 wurde er Gouverneur von Rhodos. Ab November 1922 bis März 1926 diente Bosdari als Botschafter in Berlin.

Literatur

Weblinks
 Veröffentlichungen von Alessandro De Bosdari im Opac des Servizio bibliotecario nazionale

Einzelnachweise

Graf (Italien)
Gouverneur (Italienische Ägäis-Inseln)
Italienischer Botschafter im Deutschen Reich
Italienischer Botschafter in Brasilien
Italienischer Botschafter in Bulgarien
Italienischer Botschafter in Griechenland
Italiener
Geboren 1867
Gestorben 1929
Mann

Alessandro De Bosdari


Massimo Mascioletti (L'Aquila, 1958) est un joueur international et entraîneur italien de rugby à XV.

Évoluant comme trois-quarts aile au sein de L'Aquila Rugby toute sa carrière, il a aussi dirigé ce club ainsi que l'Unione Rugby Capitolina et la sélection italienne.

Il participe comme joueur à la Coupe du monde 1987 et comme sélectionneur de l'Italie à la Coupe du monde 1999.

Il est le directeur technique de Napoli Afragola depuis 2021.

Biographie
Massimo Mascioletti naît à L'Aquila le .

Carrière de joueur
Mascioletti fait toute sa carrière dans l'équipe de sa ville natale, L'Aquila Rugby, alternant ses activités sportives avec son travail d'employé municipal. Déjà dans l'équipe première à l'âge de  et , John Powell Rees le fait débuter avec le GUF Treviso` le  et la saison suivante, le 10 novembre contre le , il marque son premier essai. Mascioletti a joué 280 matches au cours de ses dix-sept saisons en Serie A, marquant 227 essais pour un total de 908 points. Il a remporté deux championnats nationaux consécutifs, en 1980-81 et 1981-82.

Mascioletti fait ses débuts internationaux en 1877, à l'âge de 19 ans. Principalement ailier, il est parfois utilisé comme arrière. Il joue les trois matchs de la Coupe du monde 1987 en Nouvelle-Zélande et dispute au total 54 matchs jusqu'en 1990, ce qui, au moment de sa retraite, fait de lui le troisième joueur de rugby italien le plus capé.

En raison de sa vitesse, de la modernité de son jeu et de ses compétences techniques, Pierre Villepreux, l'entraîneur de l'équipe nationale italienne, qui l'a longtemps employé, a déclaré que Mascioletti était .

Carrière d'entraîneur
Devenu entraîneur, il prend la tête de L'Aquila Rugby, qu'il mène en 1993-1994 à la finale du championnat italien contre l'Amatori Rugby Milan, favori, et qu'il remporte finalement.

En 1995, il est appelé dans le staff de Georges Coste comme entraîneur adjoint de l'équipe nationale italienne qui remporte le Trophée européen FIRA 1997 en battant la France en finale. En 1999, il devient commissaire technique après la démission de Coste à la suite d'une lourde défaite lors d'un test-match contre l'Afrique du Sud (0-101).

Il mène l'équipe nationale à la Coupe du monde de rugby 1999, qui se termine par une lourde défaite contre la Nouvelle-Zélande, puis démissionne pour laisser la place à Brad Johnstone. Avec la nomination du Néozélandais Kieran Crowley en 2021, Mascioletti demeure le dernier Italien à avoir dirigé la sélection senior des .

De 2003 à 2008, il entraîne l'Unione Rugby Capitolina de Rome, avec laquelle il remporte le championnat de deuxième division en 2006, ce qui lui permet d'être promu en Super 10. Il démissionne à la fin de la saison 2007-2008 pour prendre le poste, dans sa ville natale, d'unique responsable du secteur technique de L'Aquila.

Le 18 octobre 2009, Mascioletti subit un accident vasculaire cérébral, dont il se remet quelques mois plus tard. Cependant, à la fin de la saison, il quitte son poste.

En 2011, il reçoit la médaille de la valeur civile pour l'aide qu'il a apportée, avec d'autres joueurs de l'équipe, dans les jours qui ont suivi le séisme du 6 avril 2009 à L'Aquila.

De mai 2017 à 2021, Mascioletti occupe le poste de chef du secteur technique de l'équipe de la police d'État de Fiamme Oro Rugby à Rome.

Depuis 2021, il est le directeur technique du Napoli Afragola.

Palmarès

Joueur
 Championnat italien : 2 (avec L'Aquila Rugby en 1981 et en 1982)
 Coupe d'Italie : 1 (avec Aquila Rugby en 1981)

Entraîneur
 Championnat italien : 1 (avec L'Aquila Rugby en 1993)

Reconnaissance
  en 2004

 Médaille de bronze de la valeur civile en 2011 :

Notes et références

Liens externes

Naissance à L'Aquila
Naissance en mars 1958
Joueur international italien de rugby à XV
Joueur de L'Aquila Rugby
Entraîneur italien de rugby à XV
Entraîneur de L'Aquila Rugby
Sélectionneur de l'équipe d'Italie de rugby à XV
Dirigeant italien de rugby à XV

Massimo Mascioletti


Martin McLean Buchan (Aberdeen, Escocia, 6 de marzo de 1949) es un exfutbolista escocés, se desempeñaba como defensa. Participó en dos Mundiales con la selección de fútbol de Escocia y tuvo una breve carrera como entrenador.

Clubes

Jugador

Entrenador

Palmarés

Como futbolista

Torneos nacionales

Referencias

Nacidos en Aberdeen
Defensas centrales de fútbol
Futbolistas de la selección de fútbol de Escocia en los años 1970
Futbolistas del Aberdeen Football Club
Futbolistas del Manchester United Football Club
Futbolistas del Oldham Athletic Association Football Club
Futbolistas de Escocia en la Copa Mundial de 1974
Futbolistas de Escocia en la Copa Mundial de 1978
Entrenadores de fútbol de Escocia

Martin Buchan


Vibe Klarup (født 13. marts 1969 på Bornholm) er en dansk direktør i Hjem til Alle alliancen. Hun er kendt for sit medlemskab af regeringens Ytringsfrihedskommission.

Vibe Klarup er uddannet cand.scient.adm. fra RUC i 1996 og var formand for Frivilligrådet (2012-18), næstformand i Børns Vilkår (2014-17) og for RUC's bestyrelse (2014-17), medlem af repræsentantskabet for Kofoeds Skole (2008-11), bestyrelsesmedlem i Foreningen Folkemødet (siden 2016, formand siden 2020) og i Dan Uzans Mindefond (siden 2016). Derudover har hun været direktør i Psykiatrifonden (2012-13) og organisationen Danner (2005-11).

Hun er medforfatter til bogen Rodskud. Venligboere, nærvarme og trivselstanter - hvordan lokale fællesskaber genskaber velfærden (Gyldendal 2017).

Referencer

Personer fra Bornholm
Ledere

Vibe Klarup


Les chrétiens de la province du Sichuan (anciennement connue sous le nom de Setchouan, Setchuen, Sutchuen,  ou  ; aussi appelée « Chine occidentale ») sont minoritaires par rapport à l'ensemble de la population de cette province, malgré le fait que la présence chrétienne remonte à la dynastie Tang (618–907).

Selon , les estimations de 2020 suggèrent que sur l'ensemble de la population (), environ 4,19 % sont chrétiens (). Dans le cas de Chongqing, les chrétiens représentent environ 7,83 % () de la population totale ().

Histoire

Christianisme syriaque oriental

La présence du christianisme syriaque oriental peut être confirmée dans la ville de Chengdu pendant la dynastie Tang (618–907), et deux monastères syriaques ont été localisés à Chengdu et sur le mont Emei. Un rapport de , un écrivain de la dynastie Tang, inclus dans le , déclare qu'un certain clerc daqin compétent en optométrie était présent dans la région de Chengdu.

Selon , une collection d'essais de la dynastie des Song du Sud (1127–1279), pendant la dynastie Tang, des missionnaires perses ont construit un  (temple chrétien syriaque oriental) sur les ruines existantes de l'ancien château des Sept Trésors (), qui a été construit par les rois de la  de l'ancien royaume de Shu, avec des rideaux de perles installés comme applications décoratives, et a ensuite été détruit par le grand incendie de la  pendant le règne de l'empereur Wu de Han (141 av. J.-C. – 87 av. J.-C.). Le temple était composé d'une porterie, de chambres et de tours, comme l'ancien château, ses portes étaient ornées de rideaux en or, perles et jaspe vert, donc connu sous le nom de « temple des Perles » (, anciennement écrit ,  « maison des Perles » ou « tour des Perles »).

Le nom de « Bakos », d'un prêtre de Chongqing, est inscrit sur le côté gauche, au deuxième rang, tout en haut de la stèle nestorienne de Xi'an. Une croix de pèlerin et plusieurs croix de conception syrienne ont été identifiées à , à Chongqing par Dale Albert Johnson, un prêtre syriaque orthodoxe, datées du . La croix de pèlerin incrustée dans une pierre de la rue de Ciqikou a un style simple comme le type sculpté par les pèlerins et les voyageurs. Parmi les croix de conception syrienne, une a été trouvée dans la même rue que la croix de pèlerin, est fondamentalement identique aux croix trouvées à Alep, en Syrie. L'icône consiste en une croix dans un cercle touchant huit points. Deux points à chaque extrémité des quatre extrémités de la croix touchent l'arc intérieur du cercle. Chaque bras de la croix est plus étroit près du milieu qu'aux extrémités. Le centre de la croix trace jusqu'à un cercle au centre. Les autres sont des croix dans des feuilles de Bodhi sculptées sur une base ronde en pierre de granit assise devant une boutique de curiosités dans une rue latérale de Ciqikou. Selon Johnson, les croix dans les feuilles de Bodhi (en forme de cœur ou en forme de pique) sont identifiées comme des croix persanes associées aux chrétiens syriens de l'Inde.

Catholicisme romain

La première mission catholique romaine au Sichuan a été menée par les jésuites Gabriel de Magalhães et Lodovico Buglio, dans les années 1640. Après le massacre du Sichuan par Zhang Xianzhong et, par conséquent, le mouvement d'immigration du , une recherche des convertis survivants a été effectuée par , alors intendant du , et sa mère , tous deux catholiques. Ils trouvèrent un nombre considérable de convertis à Paoning, puis Candide invita le prêtre Claudius Motel à servir la congrégation. Plusieurs églises ont été construites à Chengdu, Paoning et Chongqing sous la supervision de Motel.

Le prédécesseur du diocèse de Chengdu —le vicariat apostolique de Setchuen (Sichuan)— a été créé le 15 octobre 1696, et Artus de Lionne, missionnaire français, devint le premier vicaire apostolique. En 1753, la société des missions étrangères de Paris assuma la responsabilité de la mission catholique au Sichuan.

En 1803, Gabriel-Taurin Dufresse réunit près de Chongqingzhou,  à l'ouest de Chengdu, le synode du vicariat du Sichuan (), le premier synode tenu en Chine. En 1804, la communauté catholique du Sichuan comprenait quatre missionnaires français et dix-huit prêtres locaux.

Le premier groupe des rédemptoristes espagnols partit pour la Chine en février 1928 : Segundo Miguel Rodríguez, José Morán Pan et Segundo Velasco Arina. Ils ont été actifs dans le vicariat apostolique de Chengdu et le vicariat apostolique de Ningyuanfu à Xichang, et ont fait construire une maison et une chapelle à Chengdu. Les derniers rédemptoristes espagnols ont été expulsés de Chine par le gouvernement communiste en 1952.

Le  a été créé en 1984 à Chengdu. En 2000, sainte Lucie Yi Zhenmei, vierge et martyre de Mianyang du , a été canonisée par le pape Jean-Paul II.

Protestantisme
En 1868,  de la London Missionary Society et  de la British and Foreign Bible Society entrèrent dans le Sichuan en tant que premiers missionnaires protestants à travailler dans cette province. Ils ont voyagé à travers le Sichuan, rendant compte de la situation en route vers le siège de diverses sociétés missionnaires en Grande-Bretagne et des missionnaires en Chine, ouvrant la porte à l'entrée du protestantisme dans le Sichuan.

En 1892, la  a établi des stations missionnaires à Chengdu et à Leshan. Une  et un  ont ensuite été construits dans le district de Jinjiang, Chengdu, résultat d'un effort d'équipe d', , G. E. Hartwell, D. W. Stevenson et d'autres.

Le  a été créé en 1895, sous la supervision de l'Église d'Angleterre. La fondation du diocèse est le résultat des efforts de ,  et , qui étaient membres des Sept de Cambridge. Cassels a été consacré comme premier évêque diocésain à l'abbaye de Westminster la même année.

En 1897, , également l'un des Sept de Cambridge, avec quatre autres missionnaires de la China Inland Mission, a établi une station missionnaire à Tatsienlu, à l'ouest du Sichuan, qui a ouvert la voie à la future construction de l'.

L' a été inaugurée en 1910, à Chengdu. C'était le produit des efforts collectifs de quatre sociétés missionnaires protestantes : la société baptiste américaine des missions étrangères (Églises baptistes américaines USA), la  (), l'association des Missions etrangères des Amis (Quakers britanniques), et la mission méthodiste canadienne (Église méthodiste du Canada). La Church Missionary Society (Église d'Angleterre) est devenue partenaire de l'université en 1918.

Le luthéranisme était également présent dans la ville de Chongqing, qui faisait partie de l'est du Sichuan. L' du culte luthérien a été fondée dans le comté de Wan en 1925, sous la supervision du révérend , un pasteur-missionnaire envoyé par l'Église luthérienne - Synode du Missouri.

Situation actuelle
Après la prise de contrôle de la Chine par les communistes en 1949, les églises protestantes en Chine ont été contraintes de rompre leurs liens avec les églises respectives à l'étranger, ce qui a conduit à la fusion de toutes les dénominations protestantes dans l'Église patriotique des trois autonomies établie par le gouvernement communiste. Et comme pour l'Église catholique, tout culte légal doit avoir lieu dans des temples approuvés par le gouvernement qui appartiennent à l', qui n'accepte pas la primauté du Pontife romain.

Christianisme orthodoxe
Une petite communauté orthodoxe de Chengdu est soutenue par le , basé aux États-Unis. En 2019,  fait état d'un converti, également originaire de Chengdu, à l'Église orthodoxe russe.

Cartes

Références

Voir aussi

Articles et catégories connexes

 Protestantisme au Sichuan

 Relation de l'entrée de la religion catholique dans le Sétchouan
 Christianisme au Tibet
 Églises de maison chinoises
 :Catégorie:Église dans la province du Sichuan
 :Catégorie:Diocèse catholique au Sichuan
 :Catégorie:Missionnaire catholique au Sichuan
 :Catégorie:Personnalité sichuanaise du christianisme

Bibliographie
 .

Histoire du Sichuan
Histoire du christianisme en Asie

Christianisme au Sichuan


Reverse or reversing may refer to:

Arts and media
Reverse (Eldritch album), 2001
Reverse (2009 film), a Polish comedy-drama film
Reverse (2019 film), an Iranian crime-drama film
Reverse (Morandi album), 2005
Reverse (TV series), a 2017–2018 South Korean television series
"Reverse", a 2014 song by SomeKindaWonderful
REVERSE art gallery, in Brooklyn, NY, US
Reverse tape effects including backmasking, the recording of sound in reverse
 Reversing: Secrets of Reverse Engineering, a book by Eldad Eilam
Tegami Bachi: REVERSE, the second season of the Tegami Bachi anime series, 2010

Driving
 Reverse gear, in a motor or mechanical transmission
 Reversing (vehicle maneuver), reversing the direction of a vehicle
 Turning a vehicle through 180 degrees

Sports and games
Reverse (American football), a trick play in American football
Reverse swing, a cricket delivery
Reverse (bridge), a type of bid in contract bridge

Technology
Reverse engineering, a process of determining design from a finished product
Reverse gear, in a motor or mechanical transmission
Reversing gear of a steam locomotive
Reverse lookup, using a value to retrieve a unique key in an associative array
Reverse telephone directory
Reverse DNS lookup
Reverse tape effects including backmasking, the recording of sound in reverse
Thrust reversal, the reversing of a jet engine's thrust direction
Reversing type, a method to highlight a piece of text in printing
Reverse charging, charging from a typically charge receive-only device
Reverse wireless charging
Vehicle-to-load (V2L)
Vehicle-to-vehicle (V2V)

Other uses
 Obverse and reverse, the two faces of objects such as coins, paper money, medals and fabrics

See also
Auto-reverse
Reversal (disambiguation)
Reversion (disambiguation)
Revers, display of reverse side of jacket cuffs, etc.
Reversi, board game

Reverse


El consejero superior del presidente de los Estados Unidos (en inglés: Senior Advisor to the President of the United States) es un título usado dentro del Poder Ejecutivo del Gobierno federal de los Estados Unidos para varias posiciones. Ha sido usado formalmente desde 1993.

Responsabilidades
En la Oficina Ejecutiva del Presidente de los Estados Unidos, el título ha sido usado en distintas capacidades:
 Oficina de Iniciativas Estratégicas de la Casa Blanca
 Asuntos Intergubernamentales
 Asuntos Políticos
 Relaciones Públicas
 Comunicaciones

Previo a 1993, el cargo de «consejero superior» fue usado en distintos departamentos del Poder Ejecutivo de los Estados Unidos y en las agencias independientes de sus ramas. Por ejemplo, la Administración de Alimentos y Medicamentos incluye una posición llamada el Consejero Superior para la Ciencia. El Departamento del Interior de los Estados Unidos incluye, por ejemplo, un Consejero Superior para los Asuntos de Alaska.

Lista de consejeros superiores

Casa Blanca
Ocupaciones políticas

Consejero superior del presidente de los Estados Unidos


Georg Philipp Eduard Huschke (født 26. juni 1801 i Münden, død 8. februar 1886 i Breslau) var en tysk retslærd.

Huschke blev i 1820 dr. jur., i 1821 privatdocent i Göttingen, i 1824 ordentlig professor i Rostock, og i 1827 i Breslau.

Som retstænker påvirkedes Husche af Schelling og Steffens, hans overordentlig frugtbare og alsidige forfattervirksomhed udviser en mærkelig blanding af dybsind og fantasteri, af skarpsind og mystik, ved siden af værdifulde tanker besynderlige, ikke sjælden helt barokke påfund og konjunkturer, således for eksempel i hans omfattende værk Die Verfassung des Königs Servius Tullius, als Grundlage zu einer Römischen Verfassungsgeschichte (1838).

Af filologisk-antikvarisk og retshistorisk indhold var foruden det alt nævnte skrifter som Studien des Römisches Rechts I (1830), Ueber den zur Zeit der Geburt Jesu Christi gehaltenen Census (1840), Ueber das Recht des nexum und das alte Römische Schuldrecht (1846), Ueber den Census und die Steuerverfassung der früheren Römischen Kaiserzeit (1847), Die Multa und das Sacramentum in ihren verschiedenen Anwendungen (1874) og andre; af mere dogmatisk indhold er Die Lehre des Römischen Rechts vom Darlehn und den dazu gehörigen Materien (1882). Med sine studier over Gaius, således blandt andet Gaius, Beitrage zur Kritik und zum Verständniss seiner Institutionen (1855) betrådte Huschke kilde- og tekstkritikens områder; meget benyttet blev hans Jurisprudentiæ Anteiustinianæ quæ supersunt (1860, 6. forøgede udgave ved Emil Seckel og Bernhard Kübler I 1908 II, 1 1911).

I en mængde andre mindre skrifter og afhandlinger behandlede Huschke talrige filologiske og retshistoriske emner; at han i en række arbejder Die Oskischen und Sabellischen Sprachdenkmäler. Sprachliche und sachliche Erklärung, Grammatik und Glossarium (1856), Die Iguvischen Tafeln nebst den kleineren Umbrischen Inschriften mit Hinzufugung einer Grammatik und eines Glossars der umbrischen Sprache (1859), Zu den altitalienischen Dialekten (1873) og Die neue oskische Bleitafel und die Pelignische Inschrift aus Corfinium (1880) gav sig i lag med granskninger over gamle italiske dialekter, var et forsøg på at løse opgaver, som han ikke havde tilstrækkelige forudsætninger for at kunne magte. Huschke var en religiøs natur, præsident for gammellutheranernes konsistorium. Om den hans trosfæller 1845 meddelte generalkoncession udtalte han sig blandt andet i brochuren Ueber den Sinn der Generalkonzession für die von der Gemeinschaft der evangelischen Landeskirche sich getrennt haltenden Lutheraner vom 23. Juli 1845 (1846).

Kilder

Retshistorikere fra Tyskland
Professorer fra Tyskland
Ansatte ved Rostocks Universitet
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Niedersachsen

Eduard Huschke


David Zehavi, la naștere David Goldis (în , ) a fost un compozitor israelian de muzică ușoară, din reprezentanții de seamă ai genului "Zèmer ivrí" ("cântec ebraic") din anii 1930-1970 și unul din întemeietorii kibuțului Naan.
Este considerat cel dintâi compozitor evreu născut în Palestina modernă ("sabru")

Biografie

Copilărie și tinerețe
Bunicii paterni ai lui David Zehavi au emigrat în anul 1877 din România în Palestina otomană (pentru ei - Țara Israel) în cadrul a ceea ce s-a numit prima Aliya evreiască, cea dintâi emigrație sionistă de facto în Palestina. Ei au ajuns la Tiberias (Tveria) și apoi s-au mutat la Rosh Pina, unde s-a născut tatăl lui Zehavi, Avraham Goldis. În anul 1895 Avraham Goldis s-a însurat cu Rahel, emigrantă evreică din România. El a lucrat la fabrica de mătase pe care a fondat-o baronul Edmond de Rothschild la Rosh Pina. După ce a a fost concediat în urma crizei în care s-a înglodat întreprinderea, în jurul anului 1900 Goldis și soția s-au mutat la Jaffa. David, al treilea copil al lor, s-a născut la Jaffa în anul 1910.
Din copilărie Zehavi a fost impresionat pe de o parte, de cântecele tradiționale evreiești pe care le intona tatăl său sâmbăta și de sărbători, și pe de alta, de muzica ce răzbătea din cafenelele arabe din împrejurime . Tatăl spera că David să devină cantor (hazan). Zahavi a învățat mai întâi în grădinița ebraică care funcționa la Jaffa, apoi la școala "Tahkemoni "din cartierul evreiesc Neve Tzedek din Tel Aviv. În anii Primului război mondial familia a fost deportată de autoritățile otomane din Tel Aviv. împreună cu toți locuitorii așezării și s-a mutat la Zihron Yaakov, unde l-a avut ca profesor pe scriitorul Yosef Haim Brenner. După sosirea forțelor britanice ea a revenit cu domiciliul la Tel Aviv.
Din lipsă de fonduri materiale, Zehavi nu a primit o educație muzicală formală. De la vârsta de 8 ani a învățat singur să cânte din fluier și a scris șapte melodii pentru acest instrument.  Apoi a învățat să cânte la vioară de la sora sa, Lea Goldis, iar mai târziu a  să cânte la pian de la mai multe profesoare:Myriam Levit, Hadasa Birivis si Myriam Boskowitz.
Pentru a se întreține a lucrat în tipografii, în construcții și pavaj.

Activitatea
La maturitate Zehavi s-a alăturat fondatorilor kibuțului Naan din mișcarea Hanóar Haovéd (Tineretul muncitor) și a fost membru al ei vreme de 50 ani, până la sfârșitul vieții
În acea perioadă și-a ebraizat numele în Zehavi ("zahav" însemnând aur, numele acestui metal fiind sursa numelui feminin Golda, de unde provenea numele idiș al familiei sale, Goldis - "al Goldei"). În kibuț Zehavi a lucrat ca electrician. În paralel a organizat in cadrul lui un cor și evenimente muzicale, cu ocazia cărora a început și să compună melodii. Unul din membrii kibuțului. David Cohen, a adunat suma necesară achiziționării unui pian. Cu timpul melodiile pe care le-a compus s-au răspândit în rândurile evreilor din întreaga Palestină, Zehavi devenind unul din compozitorii apreciați de muzică ușoară din generația sa.

Între ianuarie și septembrie 1948, împreună cu soția sa, Rivka Zehavi a fost trimis de Mișcarea Hakibutz Hameuhad ca instructor în taberele de tineret evreiesc organizate după Holocaust în Italia, și Germania.

În ultimii săi ani Zehavi a suferit de cancer esofagian. Membrii kibuțului Naan au reușit să producă un disc cu cele mai frumoase melodii ale sale și să i-l prezinte la scurt timp înainte de a muri.
David Zehavi a murit în anul 1977, la vârsta de 67 ani, și a fost înmormântat în cimitirul kibuțului.

Creația muzicală

Primul cântec compus de Zehavi, la vârsta de 17 ani, a fost "Orhá bamidbar" (Caravană în pustiu) pe cuvintele unei poezii de Yaakov Fichmann, cântec care începe cu cuvintele "Yamin, usmol, rak hol vehol..." (la dreapta, la stânga, numai nisip și nisip...)

Selecție de cântece
Zehavi a compus circa 400 cântece, dintre care au fost publicate 200.
Ashrey hagafrur - (Fericit e chibritul) pe text de Hanna Szenes
Halikha leKeissarya (Drum la Cezareea, cunoscut prin primele cuvinte, "Elí, Elí" - Doamne, Doamne)  pe o poezie de Hanna Szenes
Nigunim - pe text de Fania Bergstein
Hen efshar  (E cu putință) pe text de Haim Hefer
Yatzánu at (Am pornit domol) pe text de  Haim Hefer
 Aní nossé imí (et tzáar hashtiká)  (Duc cu mine...) (tristețea tăcerii) pe text de Yaakov Orland
 Malú asameinu bar (Umpleți hambarele cu cereale)
Yesusum midbar vetziá (Bucură-se pustia și deșertul)
Imnul unităților de șoc Palmah- Shir HaPalmakh (Misaviv yehom hasaar, akh roshenu lo ishakh, lifkuda tamid anahnu, anu, anu HaPalmakh...) pe text de Zerubavel Ghilad
Hekhalil (Fluierul) pe cuvintele lui Lea Goldberg (poezie publicată în Davar layeladim în 1938)
Baèden, yeladim (În Eden, copii) cântec pentru copii pe text de Shlomo Zarhi, care l-a scris la vârsta de 10 ani în anul 1915 ca elev de heder metukan și l-a publicat la Moscova în anul 1917 în revista ebraică pentru copii "Shtilim"; Zehavi a găsit cuvintele scrise pe un bilețel aruncat pe stradă și i-a compus o melodie, fără a ști cine e autorul.
Cântecul a fost prelucrat în anii 1960 de Gil Aldema  pentru corul "Shiru Shir" condus de Meir Harnik.

Viața privată
Zehavi a fost căsătorit de trei ori:
Din căsnicia lui cu Yehudit Abramson, s-a născut fiul sau cel mare, Shay, care a suferit, după câte se pare de autism. Tratamentul copilului a dus la numeroase tensiuni între soți și ei s-au despărțit. Zehavi l-a luat el însuși în îngrijire pe fiul său, până ce a fost nevoit să-l transfere la un azil pentru copii cu probleme mentale speciale la Ghivat Hashloshá. La 10 aprilie 1946 copilul, de 9 ani, a dispărut din azil și, în ciuda multor eforturi de căutare, nu a mai fost găsit.
A doua sa soție - începând din 1948 -  a fost Rivka Pintchi, cu 20 ani mai tânără ca el,
ei au avut un fiu, Adí. Au divorțat în anul 1952.
În 1953 s-a însurat cu Minna Wittmann, supraviețuitoare a Holocaustului, cu 17 ani mai tânără decât el, și mama celui de-al treilea și al patrulea fii ai săi - Rafi și Liron.
Nora sa, soția lui Rafi Zehavi, este Dafna Zehavi, care este cunoscută ca interpretă a cântecelor sale.

Fiica surorii sale, Lea Goldis-Levitas, este biologul evoluționist profesorul Eviatar Nevo.

In memoriam
Arhiva lui Zehavi este păstrată la Biblioteca Națională din Ierusalim.
Din anul 2015 se organizează excursii muzicale în kibuțul Naan, pe urmele lui David Zehavi și a muzicii sale,  sub îndrumarea scriitorului Ofer Reghev și a lui Dafna Zehavi, nora compozitorului
Străzi la Jaffa și la Kfar Sava au primit numele său

Premii și onoruri
1961 Premiul Alkoni pentru cântec ebraic - ca omagiu pentru cântecele corale, pentru copii și de muzica ușoară ("populară") - premiul Alkoni era acordat în Israel, în cadrul ceremoniei de acordare a Premiilor Engel pentru muzică

Discografie
Shirim leshirá vetzibur im David Zehavi - Cântece pentru cântare în public cu David Zehavi și alții  - 1955 -Kibutz Beit Hashita
Shelo igamer leolam - din cântecele lui David Zehavi - 1977 pe texte de autori diverși, prelucrări de Gil Aldema, Sh Cohen, Ilan Gilboa, Itzhak Graziani, Eldad Shrim, Oded Pinhassi, - interpreți:Tzila Dagan, Yafa Yarkoni, Shlomo Artzi, Netanela, Havurat Renanim )
Ani nosse imi - din cântecele lui David Zehabi Clubul Hazemer Bnei Shimon 1990
 Mehadash oto hashir - din cântecele lui David Zehavi, Clubul Hazemer , ed Beit Kama, Bnei Shimon  - 2011

Note

Bibliografie
Avi Koren - Ani nosse imi (articol în seria Kakh hayinu - Așa am trăit -despre David Zehavi în suplimentul Mussaf Shabat al ziarului Maariv, 26 octobrie 2018) p. 48-49

Legături externe
David Zehavi pe saitul israelian de cântece ebraice Zemereshet incl. articol de Ariel Hirshfeld

Nașteri în 1910
Decese în 1977
Compozitori israelieni
Compozitori evrei
Compozitori din secolul al XX-lea

David Zehavi


Cascada Si Dit es una cascada y una atracción turística en el país asiático de Tailandia. Esta cascada se encuentra a orillas del río Wang Thong y se puede ver durante todo el año. En las cataratas, hay un mortero de arroz que usa la energía generada a partir de la caída de agua, construido por el Partido Comunista de Tailandia. Es un área protegida dentro del Parque nacional de Thung Salaeng Luang, y administrativamente depende de la provincia de Phitsanulok.

Véase también
Cascadas de Wonotobo
Cascadas Düden
Cascada Shifen
Cascada Smolare

Referencias

Cascadas de Tailandia

Cascada Si Dit


An Setaria kagerensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Setaria kagerensis in nahilalakip ha genus nga Setaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Setaria

Setaria kagerensis


Un radar biestático es un radar donde el emisor y el receptor están separados. La distancia entre emisor y receptor es del orden de la distancia comparable a la distancia al objetivo previsto. Inversamente, aquel radar donde transmisor y receptor están en el mismo lugar se llama « radar monoestático ». Esa es la configuración típica de un radar, como el término « monoestático » se usa para distinguir ese tipo de radar de los radares « biestáticos » y « multiestáticos ».

Diferentes tipos de radares biestáticos

Radar pseudomonoestático

Ciertos sistemas donde transmisor y receptor están separados mas el ángulo subtendido entre emisor, objetivo, y receptor (« ánguli biestático ») es vecino a cero (emisor y receptor están cerca unos de otros) de manera que en este caso se vuelve al escenario de un radar monoestático, por lo que esta configuración se denomina « pseudomonoestática ». Por ejemplo, ciertos radares HF pueden tener un transmisor y un receptor que están separados por unas pocas decenas de kilómetros para el aislamiento eléctrico, pero a medida que el rango meta esperada es del orden de 1000-3500 km, no se consideran realmente biestáticos, y se les conoce como « pseudo-monoestático ».

Radar a difracción

Radar multiestático

Radar pasivo
Radar biestático o multiestático que utiliza la información de los emisores que no son emisores de radar se llama radar pasivo. Por ejemplo, pueden utilizarse las emisiones de una estación de radiodifusión commercial o de radiocomunicaciones. Este es un caso especial de radar biestático que pueden utilizar la información de un transmisor de radar o no.

Ventajas e inconvenientes

Ventajas principales
 Bajo costo de adquisición y mantenimiento (si se utiliza el emisor de un tercero)
 Operación sin una autorización de frecuencia (si se utiliza un transmisor de terceros)
 Operación encubierta del receptor, se pone en acción independientemente del receptor
 Buena resistencia a las contramedidas electrónicas, por forma de onda que se utiliza, y a la localización del receptor potencialmente desconocida, la frecuencia utilizada y la posición del receptor son desconocidos
 Posibilidad de optimizar la sección transversal de radar (RCS) de los efectos geométricos resultantes de la meta
 En misiles de superficie-aire, tener receptor por separado lo hace muy ligero y móvil, mientras que el transmisor puede ser muy pesado y de enorme alcance

Inconvenientes mayores
 Complejidad del sistema
 Costos de comunicación entre los sitios
 Descontrol del emisor (si se utiliza el emisor de un tercero)
 Difícil de implementar
 Mala cobertura a baja altura, debido a la necesidad de tener línea de visión desde varios lugares

Bibliografía
 Cherniakov. Bistatic Radar: Principles and Practice.. Ed. Mikhail, Wiley, 2007 ISBN 0470026308
 Willis, Nicholas. Bistatic Radar, SciTech Publishing, 2ª ed. 2007. ISBN 1891121456

Referencias

Radares

fi:Tutka#Bistaattinen tutka

Radar biestático


Érick Sánchez est un footballeur international mexicain né le 27 septembre 1999 à Mexico. Il joue au poste de milieu terrain au CF Pachuca.

Biographie

En club

Passé par toutes les catégories des jeunes du CF Pachuca, il commence avec l'équipe première le 7 août 2016 en championnat contre le Deportivo Toluca.

En sélection

Le 4 juillet 2021, il figure pour la première fois sur les bancs de remplaçants de l'équipe nationale A, mais sans entrer en jeu, lors d'une rencontre amicale face au Nigeria (victoire 4-0). Il fait ensuite partie de l'équipe du Mexique qui participe à la Gold Cup 2021. Il reçoit sa première sélection le 14 juillet 2021 contre le Guatemala, où il joue quatre minutes (victoire 0-3).  Le Mexique s'incline en finale de la Gold Cup en étant battu par les États-Unis, après prolongation.

Palmarès

 Gold Cup :
 Vainqueur de la Gold Cup en 2023
 Finaliste : 2021.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international mexicain
Joueur du CF Pachuca
Naissance à Mexico
Naissance en septembre 1999

Érick Sánchez


Les massacres de Dziatlava (, , ) sont deux fusillades de masse consécutives menées à trois mois d'intervalle pendant la Shoah, en février et avril 1942, relevant de la Shoah par balles. La ville de Zdzięcioł était située dans la voïvodie de Nowogródek de la Seconde République de Pologne avant la Seconde Guerre mondiale.

Les autorités allemandes créent le ghetto de Dziatlava en février 1942 et regroupent tous les Juifs polonais de la ville (soit 4 500 personnes). Deux mois plus tard, fin avril 1942, l'escadron de la mort allemand mobile, aidé par les bataillons de police auxiliaire lituaniens et biélorusse, encercle le ghetto et ordonne à tous les Juifs de quitter leurs maisons en, vue d'une « sélection ». Les victimes sont escortées jusqu'à la place principale et obligées d'attendre jusqu'à l'aube. Le lendemain, ceux ayant des certificats de travail sont libérés avec leurs familles, et tous les autres progressivement emmenés hors de la ville en groupes pour « relocalisation ». Au total, environ 1 000 à 1 200 Juifs sont conduits vers la forêt de Kurpiesze (Kurpyash) et assassinés par vagues le 30 avril 1942. Le deuxième massacre a lieu plus de trois mois plus tard, le 6 août 1942, lors de la liquidation du ghetto de Dziatlava. Quelque 1 500 à 2 000 Juifs, peut-être jusqu'à 3 000 selon différentes sources (peut-être un nombre combiné), ont été assassinés dans le cimetière juif, dans l'enceinte même du ghetto.

Le premier massacre
Le 22 février 1942, les autorités allemandes apposent dans la ville des affiches annonçant que tous les Juifs doivent emménager dans le nouveau ghetto, aménagé autour de la synagogue et du bâtiment Talmud Torah. Le 29 avril, les Allemands arrêtent le Judenrat et à l'aube du 30 avril, les détenus du ghetto sont réveillés par des coups de feu à l'intérieur du ghetto. Les Allemands annoncent par l'intermédiaire du Judenrat que tous les Juifs doivent se rendre dans l'ancien cimetière situé dans les limites du ghetto. Dans le même temps, les Allemands et leurs collaborateurs locaux biélorusses et lituaniens commencent à chasser les Juifs de leurs maisons, frappant, donnant des coups de pied et tirant sur ceux hésitant à obéir. Une sélection est alors opérée : les femmes, les enfants et les vieillards sont envoyés à gauche, les jeunes ouvriers qualifiés à droite.

Environ 1 200 Juifs (le nombre exact est inconnu, le monument indiquant 3 000) sont chassés par les rues de la ville jusqu'au bois, dans les faubourgs au sud de Dziatlava. Dans le bois, des fossés avaient déjà été creusés et les Juifs commencent à être fusillés par groupe de 20 personnes. Durant cette Aktion — terme employé par les nazis pour désigner les massacres de masse de Juifs —, le commissaire allemand du district écarta ceux dont il connaissait la qualité professionnelle, ainsi que les membres de leur famille. Cela sauva momentanément une centaine de Juifs qui retournèrent dans le ghetto. Le massacre fut mené par les Allemands et la police biélorusse locale.

Le second massacre

Le second massacre des Juifs du ghetto commença le 10 août 1942 et se prolongea pendant trois jours car certains d'entre-eux se cachèrent dans les caches souterraines préparées à l'avance. Au cours du nettoyage du ghetto, quelque 2 000 à 3 000 Juifs sont abattus dans trois fosses communes du cimetière juif de la périphérie sud de Zdzięcioł, soit environ 1 000 personnes chacune. Un peu plus de 200 artisans juifs sont transférés dans le ghetto de Novogroudok.

C'est comme cela que se termina le ghetto de Dziatlava et de la communauté juive de cette bourgade. Le total des juifs torturés et tués pendant l'occupation s'élève à 3 500. Quelques centaines de Juifs purent se sauver et la plupart d'entre eux survécut jusqu'à la libération en vivant dans des familles dans des camps de partisans.

La nouvelle se répandit parmi les Juifs des camps de travail de Dworzec, Novogroudok et d'autres villes, au sujet du détachement partisan Zhetel formé par les Soviétiques. Un certain nombre de Juifs (environ 120 personnes) les ont rejoints dans les forêts de Lipichany après leur évasion réussie du massacre allemand d'août 1942. Le détachement Zhetler commandé par Hirsch Kaplinski s'est également vengé à son tour des collaborateurs locaux. Un acte de vengeance eut lieu dans le village de Molery le 10 septembre 1942. Après avoir éliminé deux collaborateurs, les partisans juifs informèrent le doyen du village et les villageois locaux des raisons précises de ces représailles. On estime qu'environ 370 partisans juifs de Dzyatlava ont survécu à la guerre.

Aujourd'hui, sur les deux cimetières juifs de la ville, un seul possède des tombes signalées.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des massacres en Biélorussie pendant la Seconde Guerre mondiale
 Ghetto de Dziatlava

Bibliographie
 Gutman, Israel. Encyclopedia of the Holocaust. Macmillan, 1990. Page 374.

Liens externes
 Jewish Zhetl society

Avril 1942
Août 1942
Shoah en Biélorussie
Massacre ou atrocité de la Seconde Guerre mondiale
Massacre en Biélorussie
Massacres de Dziatlava

Massacres de Dziatlava


حادث رحلة مصر للطيران رقم 990 (ورمزها MS990 / MSR990) هي رحلة مجدولة تقلع بانتظام من مطار لوس أنجلوس الدولي إلى مطار القاهرة الدولي، وتتوقف في مطار جون إف كينيدي الدولي، مدينة نيويورك. في 31 أكتوبر عام 1999، تحطمت طائرة من طراز بوينج 767-300ER في المحيط الأطلسي على بعد حوالي 60 ميلاً (100 كيلومتر) جنوب جزيرة نانتوكيت، ماساتشوستس بعد نحو ساعة من إقلاعها، مما أسفر عن مقتل جميع ركابها البالغ عددهم 217 راكبًا بالإضافة إلى جميع أفراد الطاقم الذين كانوا على متنها.

تكون طاقم الطائرة من قائد الطائرة أحمد الحبشي ومساعده جميل البطوطي وعادل أنور ورؤوف محي الدين. تباينت الأسباب التي أدت إلى وقوع الحادث حيث أظهر تقرير لهيئة السلامة الأمريكية أن مساعد الطيار جميل البطوطي تعمد إسقاط الطائرة والانتحار بسبب جملة قالها وهي: «توكلت على الله» وكان مكتب سلامة النقل الأمريكي قد ذكر إن تسجيلات قمرة القيادة وشريط معلومات الرحلة قد أشارا إلى عدم وجود خلل فني وراء تحطم الطائرة بينما رفضت الحكومة المصرية وأسرة البطوطي نتائج هذا التقرير وقامت بإرسال فريق من خبراء مصر للطيران للتحقيق في الحادث. بينما وصف الرئيس المصري الأسبق حسني مبارك هذا الحادث بأنه «عمل تخريبي» وليس انتحارا

موجز التحقيق الذي وافقت عليه مصر للطيران
خلص تقرير مجلس سلامة النقل الوطني للولايات المتحدة (بدعم من إدارة الطيران الاتحادية ومكتب التحقيقات الفدرالي وبوينغ، وخفر سواحل الولايات المتحدة) أن سبب الحادث نتيجة لمدخلات التحكم في الطيران لمساعد الطيار جميل البطوطي الذي تعمد إسقاط الطائرة.

التقرير الأمريكي
تعمد التقرير الذي أعدته هيئة سلامة الطيران الأمريكية إخفاء حقائق تتعلق بالحادث فقام أولا على افتراض أن مساعد الطيار المصري جميل البطوطي تعمد الانتحار وإسقاط الطائرة وذلك بسبب الجملة التي قالها وسجلها الصندوق الأسود وهي (توكلت على الله)، وهو ما يعني أن شركة مصر للطيران هي المسؤولة عن التعويضات فضلا عن الإضرار بسمعتها كشركة طيران عالمية، وبالتالي إخلاء المسؤولية عن أجهزة الأمن الأميركية.

خلص تقرير مجلس سلامة النقل الوطني للولايات المتحدة (بدعم من إدارة الطيران الاتحادية ومكتب التحقيقات الفدرالي وبوينغ، وخفر سواحل الولايات المتحدة) أن سبب الحادث نتيجة لمدخلات التحكم في الطيران لمساعد الطيار جميل البطوطي تعمد إسقاط الطائرة.

كان لديه ابنة تحتاج إلى علاج طبي مكلف. وكانت مغطاة من قبل الشركة كموظفة. وإذا ما أقيل والدها لا تحصل على العلاج الطبي. إذا مات أثناء العمل، لا تزال عائلته تحصل على التأمين الطبي.

أما جميل البطوطي المتهم بالانتحار وبأنه السبب في سقوط الطائرة فقد روى الكثير من أصدقائه وأقاربه أنه كان مثالا للتدين والاخلاق الحسنة بين زملائه، وهو والد لخمسة أطفال.

عمل البطوطي طيارا بشركة مصر للطيران عام 1987، وكان قبلها طيارًا سابقًا في سلاح الجو المصري، وأمضى نحو 15 ألف ساعة طيران، أكثر من ثلثها على طائرات البوينج 767، كما قام بتدريب العديد من الطيارين خلال سنوات خدمته في القوات الجوية المصرية وفي الطيران المدني خلال 35 عامًا.

إن تحطم الطائرة المصرية كان حادثا متعمدا، ولم تسقط بسبب اتجاه مساعد الطيار جميل البطوطي للانتحار. فشهادة أحد الطيارين الألمان الذي على خط ملاحي قريب من الطائرة المصرية وقت وقوع الكارثة، شاهد جسماً غريباً يمر بالقرب منه قبل وقوع الكارثة بثوان، ويتجه إلى الطائرة المصرية، مما أدى إلى سقوطها في مياه المحيط وانفجارها لتتحول إلى أجزاء متناثرة.

أما «وليد» ابن شقيقة البطوطي فيقول: أن طائرة مصر للطيران التي تحطمت فوق الاطلنطي في خريف عام 1999 عقب إقلاعها من نيويورك في طريقها إلى القاهرة كانت «مستهدفة» لوجود وفد عسكري «هام» مؤلف من 33 شخصا على متنها وكذلك «ثلاثة خبراء في الذرة» وغيرهم. وأضاف وليد في تصريحات صحفية: أن «سبعة» خبراء في مجال النفط كانوا أيضا على متن الطائرة المنكوبة والتي لقي جميع ركابها البالغ عددهم 217 مصرعهم نتيجة تحطمها منذ 29 شهرا.

أتت تلك التصريحات عقب صدور التقرير الفني النهائي من جانب هيئة سلامة الطيران الأمريكية والذي حمل فيه البطوطي مسئولية تحطم الطائرة «الأمريكية الصنع» والتابعة لشركة مصر الطيران لقيامه بفصل جهاز الطيار الالي قبل الحادث. ويرجح ذلك نظرية تقول بأن البطوطي أقدم على الانتحار حيث ظل يردد عبارة «توكلت على الله» عدة مرات إلا أن التقرير الأمريكي نفسه لم يوضح لماذا فعل البطوطي ذلك بالطائرة المنكوبة.

يقول وليد البطوطي: أن جهاز الطيار الآلي الخاص بالطائرة وهي من طراز بوينغ قد أصابه العطب «ثلاث مرات» من قبل خلال رحلة داخلية لها بين مدينتي لوس أنجلوس ونيويورك مما تسبب في إغلاقه ثلاث مرات أثناء نفس الرحلة بينما كان يقودها طاقم آخر لم يكن البطوطي بينهم. وأكد أن هذا الجهاز تعطل للمرة الرابعة عقب إقلاع الطائرة من نيويورك وعلى متنها خاله جميل البطوطي في طريقها إلى القاهرة ولم يكن لمساعد الطيار - البطوطي - أي دخل بذلك.

كما نقلت القنوات الفضائية عن بعض أفراد أسرة البطوطي نفيهم نظرية انتحار جميل البطوطي لانه كان «شديد التدين» وناجحا في عمله ولم يكن هناك أدنى ما يدعوه بالتالي للاقدام على الانتحار.

تفسيرات أخرى
وهناك عدة تفسيرات أخرى أهمها:
 أثار الكشف عن تعرض الطائرة لخلل فني في أحد جهازي الدفع العكسي تكهنات عديدة. فقد كان خلل في أحد هذه الأجهزة هو السبب في سقوط طائرة نمساوية من طراز بوينغ 767 في تايلاند عام 1991، ومقتل 223 شخصاً كانوا على متنها.
 ومهمة أجهزة الدفع العكسي هي المساعدة في إيقاف الطائرة في وقت قصير لدى هبوطها على الأرض، وذلك بأن تعكس حركة الهواء داخل المحرك. فبدلاً من تحويل ضغط الهواء من الأمام إلى الخلف، لتتحرك الطائرة، يقوم جهاز الدفع العكسي بتحويل ضغط الهواء من الخلف إلى الأمام، فيسهم بذلك في إيقاف الطائرة.
 تكتسب الطائرة سرعتها الهائلة من قدرة محركاتها على سحب كمية كبيرة من الهواء بسرعة، ثم ضغطه، وخلطه بالوقود في غرفة الاحتراق، وفي النهاية طرده بسرعة أكبر عبر اسطوانة العادم، وهنا تكتسب الطائرة الحركة للأمام
 عادة ما يتم ضغط الهواء داخل المحرك ليزداد ضغطه بمقدار نحو ثلاثين ضعفاً، وعند طرده بهذه القوة عبر اسطوانات العادم الضيقة، تتحرك الطائرة للأمام، تماماً كما تطير بالونة منفوخة بالهواء عند تفريغه فجأة، وهكذا تتضح قوة جهاز الدفع العكسي الذي يعمل، فقط عند هبوط الطائرة بسلام على الأرض، على تحويل الهواء الخارج من اسطوانات عادم المحرك، إلى الأمام. لذلك يتم تثبيت أجهزة الدفع العكسي عادة قرب اسطوانات العادم، إما خارجياً أو داخلياً.

التقرير المصري

وهناك تقرير علمي مصري أعده د/ محمد إبراهيم معوض:

د.محمد إبراهيم: تأخر الطائرة عن الإقلاع لمدة ساعتين يعطي تصورا للتخطيط المسبق لتفجير الطائرة. لان تأخر الطائرة عن الإقلاع يترتب عليه احتمالات في غاية الاهمية والخطورة. وهي عدم ادراجها علي خريطة الرحلات قبل الإقلاع وبالتالي عدم الاخطار عن خط سيرها. أو الاخطار في وقت متأخر لايسمح بادراجها علي خريطة الرحلات وبالتالي سمحت لها سلطات المطار بالإقلاع قبل وصول الموافقة علي إعادة ادراجها علي الخريطة، وفي هاتين الحالتين كانت النتيجة واحدة وهي عدم ادراج الرحلة علي خريطة الرحلات وبالتالي عدم ادراجها علي كمبيوتر وسائل الدفاع الجوي، وبالتالي تعاملت معها وسائل الدفاع الجوي كطائرة معادية واطلقت عليها الصواريخ لإسقاطها، كما أن الطائرة تعرضت لاعاقة إلكترونية ادت الي انحرافها عن خط السير العادي ولم يتم تصحيح المسار بواسطة محطة التوجيه والمتابعة الأرضية بمطار الإقلاع، ويرجع السبب في ذلك إما الي تعمد عدم التصحيح من المحطة الأرضية، أو التشويش علي وسائل الاتصالات بين الطيار ومحطة التوجيه الأرضية و'''هذا ما ايدته البيانات التي اذاعتها الهيئة بقطع الاتصال بين الطائرة ومحطة التوجيه الأرضية قبل تحطمها بثلاث دقائق وهي الفترة اللازمة والكافية لدخول الطائرة منطقة التدمير ودورة اشتباك صواريخ الدفاع الجوي التي اطلقت عليها وفجرتها.,

داخل الطائرة
لم يشعر أحد من الطيارين بما يحاك له خارج الطائرة، حيث كانت الطائرة تسير علي الارتفاع الطبيعي لها وهو 33 ألف قدم بواسطة الطيار الآلي، وفجأة لاحظ الطيار البطوطي ان الطائرة بدأت تنحرف عن مسارها العادي بعد أن شاهد مناظر غير مألوفة له وغير موجودة في المسار الطبيعي للطائرة، وفي البداية اعتقد ان هذا السبب خلل في الطيار الألي، فقام علي الفور بفصله حتي يعيد الطائرة الي مسارها العادي، وفي هذه اللحظة فوجيء باحد الصواريخ يتجه الي الطائرة، وفي هذه اللحظة دخل عليه الطيار المصري أحمد الحبشي وبعد تقدير الموقف طلب من البطوطي مساعدته بقوله 'ساعدني' أو 'شد معي'
وفقدوا الاتصال بمحطة التوجيه والمتابعة الأرضية، ولم يكن امامهما إلا القيام بمناورة حادة والهبوط بالطائرة بسرعة شديدة من ارتفاع 33 ألف قدم الي 16 الف قدم حتي يتفادا الاصطدام بالصاروخ الأول، وبالفعل نجت الطائرة من الخطر، وعند ارتفاع 16.5 الف قدم، شاهدا صاروخا ثانيا يتجه الي الطائرة فلم يكن امامهما سوي استمرار المناورة والارتفاع بالطائرة مرة أخرى وبسرعة شديدة لتفادي الصاروخ الثاني، ولأن الطائرة غير مجهزة لهذا النوع من المناورات وذلك بسبب ثقل وزنها، وعند ارتفاع 24 الف قدم اصطدم بها الصاروخ الثاني وبالتحديد عند الذيل الامر الذي أدي الي انفجاره وتسبب في تفريغ كبير جدا في هواء منطقة التدمير نتج عنه تفجير اجسام الركاب الي انسجة بشرية سقطت مع حطام الطائرة وحطام الصاروخ الي المحيط الأطلنطي.

تقارير أخرى
الأدلة التي تدل علي ان الطائرة قد تم تفجيرها بصاروخ كثيرة، اولها هو وجود نية مبيته لتأخير اذاعة بيانات الكارثة حيث صدر البيان الأول بفقد الطائرة وبعدها بساعة صدر البيان الثاني بتحطم الطائرة وسقوطها في مياه المحيط الأطلنطي، وذلك بهدف اتاحة الفرصة لاختفاء حطام الصواريخ وهو الدليل المادي علي السبب الحقيقي للكارثة، والدليل الثاني علي صدق هذه الرواية هو عدم العثور علي اية اشلاء لاي جثة من جثث ركاب الطائرة ولكن ماتم العثور عليه هو 'انسجة بشرية'، وهذا يدل علي تعرض الطائرة لضغط هوائي شديد بعد انفجار ذيلها بالصاروخ الثاني، وذلك لان الانفجار العادي للطائرة لايمكن ان يحول الجثث الي 'انسجة بشرية'، وأيضا إذا كان الانفجار بصورة ناسفة... لما قام الطياران المصريان بالمناورة الشديدة التي قاما بها، أما الدليل الثالث هو تعمد عدم اذاعة محتويات الصندوق الأسود كاملة وذلك محاولة لتفادي اية إشارة تفيد وجود صواريخ موجهة الي الطائرة من خلال الأحاديث المتبادلة بين افراد طاقم القيادة، أو بين الطاقم والمحطة الأرضية، وأيضا لاخفاء السبب الحقيقي وراء قطع الاتصال بين الطائرة والمحطة الأرضية قبل تحطمها بثلاث دقائق ومن الجائز تسجيل صوت انفجار الصاروخ ضمن تسجيلات الصندوق الأسود.

دليل اخر علي وجود شبهة جنائية حول الحادث هو تحطم كابينه القيادة تماما وهو امر غير مألوف حيث يتم صناعة كبائن قيادة الطائرات من دعامات قوية لحماية طاقم قيادة الطائرة. ولو فرضنا انها حادث طبيعي فمن المنطقي الا تتحطم الكابينه الا إذا كان هناك مادة مفجرة أو صاروخ حطمت الكابينة تماما.

ادلة النفي
إن جميع الادلة والتساؤلات الواردة بمسودة التقرير النهائي الخاصة بادعاء محاولة الصاق تهمة انتحار الطيار البطوطي هي ذاتها دليل نفي هذه التهمة، حيث ان كثرة تكرار الشهيد البطوطي لعبارة 'توكلت علي الله' كانت نتيجة تقييمه للموقف، حيث ان القيام بالمناورة وحده لايكفي لتفادي الصواريخ نظرا لحجم ووزن الطائرة وبالتالي فهو كان في حاجة الي معجزة من الله لتفادي وقوع الكارثة ومن هنا جاءت استغاثته واستعانته بالله في كل لحظة، ولو كانت هناك أدني نية للانتحار كان من المنطقي ان يستمر في هبوطه بالطائرة حتي يستقر في اعماق المحيط، ولكن الثابت من بيانات الهيئة انه اتجه بالطائرة الي أعلي مرة ثانية.
وأيضا لو كانت هناك اية نية للانتحار ما تركه افراد طاقم القيادة الأخرى ن والمتواجدين معه في غرفة القيادة دون منعه من التنفيذ، وبالأحرى كان قام الطيار الحبشي بابعاده عن مقعد القيادة بدلا من أن يطلب منه المساعدة في القيام بالمناورة، وأيضا لم تثبت التسجيلات التي اذاعتها الهيئة الأمريكية في تقريرها المبدئي وجود اية خلافات أو محاولات لابعاد الطيار البطوطي من مقعد القيادة أو حتي مجرد إشارة الي ذلك من بعيد أو قريب، وبذلك تنتفي تماما نظرية محاولة الانتحار التي حاولت مسودة التقرير النهائي الأمريكية الصاقها زورا الي الشهيد البطوطي حتي يبعدوا التهمة عن تفجير الطائرة بصاروخ أمريكي.

الكلمات الأخيرة لطاقم الطائرة
أما الكلمات الأخيرة لطاقم الطائرة فكانت:

الساعة 1:48:03
 أحمد الحبشي: بعد إذنك يا جيمي، هأروح مشوار صغير لغاية الحمام
 الثانية 04
صوت مثل أزيز مقعد إلكتروني يدور
 الثانية 05
صوت مثل باب كابينة القيادة يفتح
 الثانية 08
جميل البطوطي: اتفضل
 الثانية 09
صوت عدة طقطقات
 الثانية 10
أحمد الحبشي: قبل ما يتزحم، وهما بياكلوا، وهارجعلك
 الثانية 19
صوت صادر عن باب كابينة القيادة (الأعضاء الخمسة الناطقين باللغة العربية في فريق التحقيق لم يستطيعوا تمييز الكلمات التي قيلت في هذا الوقت. اتفقوا على أنها ليست باللغة العربية. واعتقد أربعة منهم أن صوتا قال «اتحكم فيه» بينما يظن الخامس أنها كلمة «هيدروليكي»)
 الثانية 35
صوت طقطقة وصوت ارتطام مكتوم
 الثانية 40
جميل البطوطي: توكلت على الله - سمعت بصعوبة
 الثانية 58
سلسلة من الطقطقات وأصوات ارتطام مكتوم لمدة 17 ثانية

الساعة 1:49:18
صوت أزيز مثل صوت مقعد إلكتروني
 الثانية 48
صوت طقطقة وصوت ارتطام ثم جميل البطوطي يقول: توكلت على الله
 الثانية 53
أصوات ارتطام مرة بصوت عال وثلاث مرات بصوت منخفض
 الثانية 57
جميل البطوطي: توكلت على الله
 الثانية 59
جميل البطوطي: توكلت على الله - (صوت إنذار ينطلق للتحذير من هبوط الطائرة بصورة حادة يتردد أربع مرات)

الساعة 1:50:00
 جميل البطوطي: توكلت على الله
 الثانية 02
جميل البطوطي: توكلت على الله
 الثانية 03
جميل البطوطي: توكلت على الله
 الثانية 04
جميل البطوطي: توكلت على الله
 الثانية 05
صوت ارتطام عال
 الثانية 06
جميل البطوطي: توكلت على الله
أحمد الحبشي: فيه إيه؟ فيه إيه؟
 الثانية 07
جميل البطوطي: توكلت على الله - صوت ارتطامات وطقطقات كثيرة لمدة 15 ثانية

الثانية 08
صوت الإنذار يبدأ ويتردد انخفاضا وارتفاعا ويستمر حتى نهاية التسجيل
 الثانية 09
جميل البطوطي: توكلت على الله
أحمد الحبشي: فيه إيه؟
 الثانية 15
أحمد الحبشي: فيه إيه يا جميل؟ فيه إيه
 الثانية 20
الصوت المماثل لصوت الإنذار يتردد أربع مرات
 الثانية 25
أحمد الحبشي: ايه ده؟ ايه ده؟ أنت قفلت المحرك - أو المحركات؟ ثم تغير وارتفاع في الصوت
 الثانية 27
أحمد الحبشي: شوف المحركات

الثانية 29
أحمد الحبشي: أقفل المحركات
 الثانية 30
جميل البطوطي: مقفولة
 الثانية 31
أحمد الحبشي: شد
 الثانية 33
أحمد الحبشي: شد معايا
 الثانية 35
أحمد الحبشي: شد معايا
 الثانية 37
أحمد الحبشي: شد معايا
وينقطع التسجيل بعد ذلك.

انظر أيضًا
 مصر للطيران رحلة 648
 مصر للطيران رحلة 843

مراجع

وصلات خارجية
  Final Report
 المجلس الوطني لسلامة النقل
  Egyptair 990

ماساتشوستس في 1999
مصر في 1999
أحداث أكتوبر 1999 في الولايات المتحدة
العلاقات الأمريكية المصرية
تاريخ نانتوكيت (ماساتشوستس)
حوادث طائرات بوينغ 767
حوادث طائرات في ماساتشوستس
حوادث طيران في 1999
حوادث طيران في الولايات المتحدة
حوادث طيران في مصر
حوادث مصر للطيران
خلافات في مصر
قتل جماعي في 1999
قتل وانتحار في الولايات المتحدة
نانتوكيت (ماساتشوستس)
نظريات مؤامرة تشمل حوادث طيران
خلافات في الولايات المتحدة 1999

مصر للطيران الرحلة 990


Die evangelisch-lutherische Pfarrkirche St. Maria und St. Godehard in Auhausen, einer Gemeinde im Landkreis Donau-Ries im bayerischen Regierungsbezirk Schwaben, gehörte ehemals zum Benediktinerkloster Auhausen. Mit dem Bau der Kirche wurde vermutlich um 1120 begonnen. Aus dem frühen 16. Jahrhundert sind ein Flügelaltar, Fragmente von Bleiglasfenstern im Chor und das Chorgestühl erhalten. Die Kirche ist ein geschütztes Baudenkmal.

Geschichte
Das Benediktinerkloster Auhausen wurde vermutlich zu Beginn des 12. Jahrhunderts gegründet. Die erste erhaltene Urkunde, ein päpstliches Privileg von Innozenz II., stammt aus dem Jahr 1136. Um 1120 entstand der Kern der Kirche und des Nordturmes, dessen drei oberste Geschosse um 1230 aufgebaut wurden. Der Südturm wurde 1334 errichtet, wie eine Inschrift an der Westseite belegt. 1513 ließ der letzte Abt, Georg Truchseß von Wetzhausen, im Norden und Süden an das Langhaus zwei Seitenkapellen anfügen. 1519 ließ er an der Stelle der abgebrochenen nördlichen und mittleren Apsis den Chor errichten. Im gleichen Jahr gab Georg Truchseß von Wetzhausen bei dem Schreiner Melchior Schabert aus Donauwörth ein neues Chorgestühl in Auftrag.

Während des Bauernkrieges von 1525 wurden Kirche und Kloster geplündert. Die Bleiglasfenster wurden zerschlagen, das Chorgestühl und die in der Kirche aufgestellten Grabmäler schwer beschädigt. 1531 gelangte das Kloster in den Besitz der Markgrafen von Ansbach, die die Reformation durchführten. Seither dient die ehemalige Klosterkirche der evangelischen Gemeinde als Pfarrkirche. Unter den Markgrafen von Ansbach wurde im Kirchenschiff ein Getreidekasten eingebaut. Die Mittelschiffwände wurden um 2,30 Meter abgebrochen, die Außenmauern der Seitenschiffe auf deren Höhe aufgemauert und das gesamte Langhaus mit dem heute noch erhaltenen Satteldach gedeckt. Zwischen 1537 und 1758 folgten mehrere Einbauten von Emporen.

Bei der Renovierung in den Jahren 1969 bis 1978 entfernte man die Männerempore und den Getreidekasten und stellte die ursprüngliche Höhe des Hauptschiffs wieder her. Dabei entdeckte man unter einer Kalkschicht die bemalte Holzdecke von 1542.

Architektur

Außenbau
An der Westfassade erheben sich die beiden quadratischen Türme, die von Pyramidendächern mit spitzen Blechpyramiden bekrönt sind. Die beiden oberen Geschosse des Nordturms sind wie das oberste Stockwerk des schlichteren Südturms von gekuppelten, rundbogigen Klangarkaden durchbrochen. In die Wandflächen des Nordturms sind Blendfelder eingeschnitten, die oben von Rundbogenfriesen mit Lilienornamenten begrenzt werden. Die drei oberen Geschosse gliedern profilierte Gesimse, unter denen ein Zahnfries verläuft. Zwischen den beiden Türmen liegt die ehemals offene, zweigeschossige Vorhalle, der ursprüngliche Haupteingang der Kirche. Der heutige Eingang befindet sich an der Nordseite.

Innenraum

Die Kirche ist eine querhauslose, dreischiffige Pfeilerbasilika. Von den ursprünglichen drei Apsiden ist nur noch die Apsis des südlichen Seitenschiffs erhalten. An der Stelle der mittleren und nördlichen Apsis öffnet sich der um drei Stufen erhöhte, dreijochige, spätgotische Chor mit Dreiachtelschluss, der von einem Sterngewölbe gedeckt wird. Die Schlusssteine des Gewölbes sind mit den Wappen des Klosters und des Abtes Georg Truchseß von Wetzhausen verziert.

Im südlichen Seitenschiff befindet sich in Höhe des Obergeschosses ein zugemauerter Zugang zum ehemaligen Schlafsaal der Mönche, der von einem profilierten Gewände und einem Kleeblattbogen eingefasst wird.

Haupt- und Seitenschiffe werden von flachen Holzfelderdecken gedeckt. Nur die drei östlichen Joche der Seitenschiffe besitzen Kreuzgratgewölbe. Die Decke des Mittelschiffs ist mit Renaissancemalereien und der Jahreszahl 1542 versehen. Die Darstellungen von Früchten, Grotesken, Rankenwerk und figürlichen Motiven sind in Grisailletechnik ausgeführt.

Malereifragmente

In der Vorhalle wurde 1977 am Tympanon über dem Eingang zum Hauptschiff ein Malereifragment aus dem 13./14. Jahrhundert freigelegt. Es stellt Christus in der Mandorla umgeben von Engeln dar.

Die Arkaden und die Umrandungen der Langhausfenster weisen ornamentale Malereien des 13. bis 16. Jahrhunderts auf. Die mit Heiligenscheinen umgebenen Figuren an der Unterseite des noch auf den romanischen Kirchenbau zurückgehenden Triumphbogens stellen vermutlich die 24 Greise der Apokalypse dar und werden in das 15. Jahrhundert datiert. Die Darstellungen an den Pfeilern stammen aus dem 16. Jahrhundert. Auf den Pfeilern der Nordseite werden die heilige Kümmernis, der heilige Benedikt von Nursia, Christus mit den Leidenswerkzeugen und auf einem Pfeiler der Südseite der heilige Antonius mit seinem Attribut, dem Schwein, dargestellt. Die Chorwände sind den Sieben Freuden und den Sieben Schmerzen Marias gewidmet.

Bleiglasfenster
In den Maßwerkfenstern des Chores sind Fragmente der von Abt Georg Truchseß von Wetzhausen 1527 in Auftrag gegebenen Fenster eingebaut. Die beiden Scheiben des linken Fensters stellen Truchseß Eberhard und den heiligen Hieronymus dar, die beiden Scheiben des rechten Fensters Maria im Strahlenkranz und Truchseß Johannes. Auf den Scheiben des mittleren Chorfensters werden links der heiligen Benedikt und Godehard von Hildesheim dargestellt, rechts Abt Georg Truchseß von Wetzhausen und in der Mitte die Kreuzigung Christi.

Hauptaltar

Als kostbarstes Ausstattungsstück der Kirche gilt der aus 16 Tafeln bestehende Flügelaltar, der 1513 von Hans Schäufelin und Sebastian Daig geschaffen wurde. Das Hauptbild ist der Krönung Mariens gewidmet. Über der Szene schwebt der Heilige Geist in Gestalt einer Taube, die Mitte des Bildes nimmt das Lamm Gottes auf dem Buch mit sieben Siegeln ein. Den oberen Teil des Bildes bevölkern die Himmlischen Heerscharen, unten links sind Figuren des Alten Testamentes wie Moses, König David, Abraham und Isaak vertreten und rechts die zwölf Apostel. Am rechten unteren Bildrand ist der Auftraggeber des Altars, Abt Georg Truchseß von Wetzhausen, abgebildet.

Bei aufgeklappten Flügeln sind auf den Tafeln links oben Märtyrer und Nothelfer zu sehen. Auf der unteren linken Tafel hat sich, neben der heiligen Apollonia von Alexandria (mit Zange und Zahn) und hinter der heiligen Katharina von Alexandrien (mit zerbrochenem Rad) und der heiligen Barbara von Nikomedien (mit Kelch und Hostie), Hans Schäufelin neben seinem Mitarbeiter selbst porträtiert. Die Tafeln der rechten Seite stellen oben die Kirchenlehrer Hieronymus und Gregor den Großen neben geistlichen Würdenträgern dar und unten das Fegefeuer. Nur bei geschlossenem Altar sind die vier Tafeln mit der Darstellung des heiligen Georg, des heiligen Christophorus, des heiligen Hieronymus und des heiligen Benedikt zu sehen. Die Außenseiten der Flügel sind mit Szenen der Leidensgeschichte Jesu (Jesus am Ölberg, Jesus vor Pilatus, Kreuzigung und Kreuzabnahme Jesu) versehen.

Die Tafeln der Predella stellen die Höllenfahrt Christi, einen Papst mit dem Kloster Auhausen im Hintergrund, den Auferstandenen und den ungläubigen Thomas dar. Die mittlere linke Szene trägt die Inschrift regina coeli letare alleluia, die Jahreszahl 1513 und das Monogramm des Malers. Die Außenseiten der Tafeln sind mit den Darstellungen der Anna Selbdritt, der heiligen Odilia, der heiligen Scholastika von Nursia und der heiligen Barbara versehen.

Chorgestühl

Das Chorgestühl aus Eichenholz aus dem Jahr 1519 ist an den Armstützen und Miserikordien mit Köpfen von Menschen, Tieren und Fratzen geschmückt. Die Inschrift in einer Wange verweist auf den Erbauer (MELCHIOR SCHABERT SCHREINER ZUO WERD 1519), eine andere auf den Auftraggeber des Chorgestühls (GEORGIUS TRUCHSES ABBAS FIERI FECIT 1520). In die Wangen sind Reliefs geschnitzt, die Maria mit dem Jesuskind, die Schutzpatronin des Klosters, darstellen, den heiligen Benedikt, der als der Gründer des Benediktinerordens verehrt wird, seine Schwester Scholastika und die Allegorien der Kardinaltugenden Klugheit (prudentia), Gerechtigkeit (iustitia), Tapferkeit (fortitudo) und Mäßigung (temperantia). Die Wangenaufsätze zierten ehemals die Kirchenlehrer und die Symbole der Evangelisten. Von ihnen sind nur noch die Büsten des heiligen Ambrosius und des heiligen Hieronymus und der Mensch als Symbol des Matthäus erhalten. Von den Einlegearbeiten mit der Darstellung der Türme des Himmlischen Jerusalems sind ebenfalls nur noch wenige Fragmente vorhanden. Sie wurden wie der Baldachin, die Maßwerkfüllungen der Wände und die Zwischenwände zwischen den Sitzen während des Bauernkriegs zum großen Teil zerstört. Sämtlichen Figuren und Köpfen wurden damals die Nasen abgeschlagen.

Weitere Ausstattung

 An der Westwand wird der untere Teil einer Tonfigur des heiligen Christophorus aufbewahrt. Das 2,86 Meter hohe Fragment ist Teil einer riesenhaften Skulptur, die aus der Zeit um 1440/50 stammt und die beim Einbau der Empore abgebrochen wurde.
 In einer Nische der nördlichen Chorwand, dem sogenannten Heiligen Grab, befindet sich auf romanischem Sarkophag eine Holzskulptur des auferstandenen Christus, die um 1520/30 datiert wird.
 Das Sakramentshäuschen im Stil der Renaissance wurde 1521 von Loy Hering geschaffen. Es besteht aus einem viergeschossigen Aufbau über drei Stufen auf halbrunder gedrungener Basis. Zwischen der Basis und dem Gehäuse befindet sich eine kapitellartige Konsole. Im zweiten Geschoss ist eine Nische mit einem Rautengitter geschlossen und von Pilastern gerahmt. Das obere Relief stellt die Mannaspeisung dar, das untere die Einsetzung des Abendmahls. Über dem Sockel sind die Wappen des Abtes Georg Truchseß von Wetzhausen, des Auftraggebers des Sakramentshäuschen, und des Klosters zu sehen.
 Das Taufbecken wurde 1696 geschaffen.
 Die Kanzel ist eine Arbeit aus dem Jahr 1708.

Grabmäler und Epitaphien

 In der südlichen Seitenkapelle steht das Grabmal des Ritters Hartmann von Lobdeburg († 958), des angeblichen Stifters des Klosters Auhausen. Die Tumba stammt noch aus romanischer Zeit, die überlebensgroße Liegefigur in prächtiger Rüstung wurde 1542 als Ersatz für eine frühere Skulptur geschaffen.
 An den Seitenwänden sind die Grabplatten für die Äbte Wilhelm de Lacu († 1450) und Georg von Schechingen († 1481) angebracht.
 An der Südwand des Chores befindet sich das Grabmal des vorletzten Abtes, Wilhelm Schechs von Pleinfeld († 1499), eine Rotmarmorplatte mit überlebensgroßer Figur des Abtes in vollem Ornat aus der Zeit um 1500.
 Von Loy Hering stammt das steinerne Triptychon zum Gedenken an Abt Georg Truchseß von Wetzhausen und dessen Pilgerfahrt nach Jerusalem. Links wird der Abt als Pilger dargestellt, rechts der Tod mit Pfeil und Bogen, in der Mitte die Auferstehung Christi nach dem Vorbild der Großen Passion von Albrecht Dürer. Die Inschrift enthält die Jahreszahl 1521.
 Das barocke Epitaph für Margaretha Mayer (1602–1663) ist aus Holz und hat eine Höhe von 2,75 m und eine Breite von 1,37 m. Das Gemälde im Mittelteil zeigt ein Kruzifix mit der Familie der Verstorbenen. Im Auszug ist der auferstandene Christus dargestellt. Der architektonische Rahmen des farbig gestalteten Epitaphs ist mit Volutenanschwüngen gestaltet. Im Unterzug ist das Wappen der Verstorbenen zu sehen.

Orgel

Die Orgel ist ein Werk des Orgelbauers Georg Martin Gessinger aus Rothenburg ob der Tauber. Sie wurde 1776 aufgestellt und 1976/77 von der Orgelbaufirma Steinmeyer in Oettingen renoviert und erweitert.

Glocken

Zu den wertvollsten Ausstattungsstücken der Kirche zählen die fünf mittelalterlichen Glocken aus dem 13. und 14. Jahrhundert. Alle Glocken hängen in alten massiven Holzglockenstühlen. Die Zwölfuhrglocke ist die älteste Glocke des Geläuts und eine der ältesten datierten Glocken. Ihre eigentümliche Form verleiht ihr einen charakteristischen Klang. Fünfmal am Tag läutet es zum Gebet: um 6, 11, 12, 15 und 18 Uhr. An Sonntagen läuten die drei Glocken des Südturmes, an hohen Festtagen alle fünf.

Literatur
 Georg Dehio (bearbeitet von Bruno Bushart und Georg Paula): Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Kunstdenkmäler Bayern III: Schwaben. Deutscher Kunstverlag, München / Berlin 1989, ISBN 3-422-03008-5, S. 145–148.
 Georg Lill (Hrsg.), Karl Gröber und Adam Horn (Bearbeiter): Die Kunstdenkmäler von Bayern. Bezirksamt Nördlingen. In der Reihe: Die Kunstdenkmäler von Bayern. Die Kunstdenkmäler von Schwaben. Band I. Bezirksamt Nördlingen. R. Oldenbourg Verlag, München 1938 (Nachdruck: R. Oldenbourg Verlag, München / Wien 1982, ISBN 3-486-50514-9), S. 47–77.
 Ehemalige Klosterkirche Auhausen. Faltblatt.

Weblinks

 Klosterkirche Auhausen. Kloster Auhausen
 Auhausen: unterschätzte protestantische Stätte in Schwaben.
 Christine Riedl-Valder: Klöster in Bayern: Auhausen. Haus der Bayerischen Geschichte

Einzelnachweise

Kirchengebäude des Kirchenkreises Augsburg
Kirchengebäude im Landkreis Donau-Ries
StMaria
StMaria
StMaria
Romanische Kirche
Erbaut in den 1120er Jahren
Marienkirche
Bauwerk der Romanik in Bayern
Chorgestühl (16. Jahrhundert)
Renaissance-Glasmalerei
Kirchengebäude in Europa

St. Maria (Auhausen)


La Muy Leal Oposición de Su Majestad , o también Oposición Oficial  del Reino Unido, corresponde habitualmente al partido político con la segunda mayor representación en la Cámara de los Comunes, siendo el partido con la mayor representación al que le corresponderá representar al Gobierno de Su Majestad. Tras las Elecciones Generales del Reino Unido de mayo de 2019, la Oposición Oficial la ocupa el Partido Laborista. Es dirigida por el líder de la oposición.

Orígenes
La denominación Oposición de Su Majestad  fue acuñada en 1826, antes del advenimento del actual sistema bipartidista, cuando el Parlamento se dedicaba más a intereses alejados de la política, pese a ya existir formaciones como los Tories y los Whigs. Durante el transcurso de una sesión plenaria en la Cámara de los Comunes, John Hobhouse,  Barón de Broughton, increpó a George Canning, en aquel momento Ministro de Asuntos Exteriores, diciéndole que

Tal expresión fue muy bien acogida y fue utilizada desde entonces.

Días de la Oposición
Mientras que la mayoría de días en la Cámara de los Comunes se reservan para asuntos gubernamentales, veinte días de cada sesión parlamentaria están a disposición de los partidos de la Oposición. De estos días, diecisiete son para el líder de la oposición, y tres para los líderes de los partidos minoritarios o terciarios. En las últimas legislaturas, se ha tratado del Partido Liberal-Demócrata, pese a haber estado integrado en el Gobierno de Su Majestad junto con el Partido Conservador entre 2010 y 2015.

Líder de la Oposición
El líder de la Muy Leal Oposición de Su Majestad es considerado como el primer ministro en espera. Recibe, aparte del salario correspondiente a un Miembro del Parlamento, un salario extra establecido por ley, y dietas correspondientes a un Ministro, así como la pertenencia al Consejo Privado. Desde 1915, el líder de la Oposición siempre ha sido también miembro de la Cámara de los Comunes. Antes de esto, un miembro de la Cámara de los Lores cumplía esa función.

Existe la tradición de que el partido en la oposición componga un Gabinete alternativo, o Gabinete en la Sombra (Shadow cabinet), que representaría la alternativa de composición de Gobierno.

A pesar de que nunca ha habido controversia respecto a quién debe ocupar el cargo, bajo el Acta Ministerial de 1975, el/la Lord/Lady Speaker (presidente de la Cámara) decide oficialmente la identidad del líder de la Oposición.
El actual líder de la Oposición es Keir Starmer, elegido líder del Partido Laborista el 4 de abril de 2020.

Preguntas Ministeriales

Preguntas al Primer Ministro
La más destacada función del Líder de la Oposición es la sesión de Preguntas al Primer Ministro (PMQs). Se desarrollan en una sesión de treinta minutos las tardes de los miércoles, en sesión parlamentaria. El Líder de la Oposición tiene seis preguntas, que suele dividir en dos bloques. Los demás miembros de la Oposición sin función gubernamental (llamados backbenchers), tienen también derecho a preguntar al Primer Ministro. Por convención, el resto del Gabinete en la Sombra no hace preguntas al Primer Ministro en esta sesión.

Preguntas a los Ministros
Todos los departamentos del Gobierno se someten a preguntas en ambas Cámaras. Como en las PMQs, cada Ministro o Jefe de Departamento es preguntado, y el resto de miembros tienen también derecho a preguntar. Esto se hace desde los Departamentos en la sombra hacia los departamentos oficiales del Gobierno. Por lo tanto, cada miembro del Gobierno tiene un par en el Gobierno en la sombra o Shadow Government

Disposición
Como es habitual en el Sistema Westminster, el Gobierno y sus aliados se sientan a la derecha del Lord Speaker, mientras que la Oposición ocupa los asientos de la izquierda. En la actualidad, los Conservadores se sientan a la derecha, y los miembros de la Oposición (Laboristas y otras minorías) ocupan los asientos de la izquierda.

Véase también
 Anexo:Líder de la oposición (Reino Unido)

Referencias

Política de Reino Unido
Parlamento de Reino Unido

Muy Leal Oposición de Su Majestad (Reino Unido)


بليدا  هي إحدى القرى اللبنانية في جبل عامل من قرى قضاء مرجعيون في محافظة النبطية.

تقع على الحدود تماما مع أراضي شمال فلسطين المحتل. يبلغ عدد أبناء البلدة 9000 شخص منهم 1200 يسكنون فيها حاليا والبقية هجروا منها أو تركوها عندما احتلت البلدة من قبل قوات الاحتلال الإسرائيلية وقبلها. تعيش جالية ضخمة من أهل القرية في ألمانيا ويخبر المقيمون فيها عن خمس مئة عائلة مهاجرة إلى ألمانيا. لا تزال العديد من أراضي القرية ومزارعها المنتشرة من حدود سهل الحولة حتى سهل قدس محتلة من قبل إسرائيل. خلال العدوان الإسرائيلي على لبنان في عام 2006 تعرضت البلدة بسبب موقعها المجاور للحدود اللبنانية الإسرائيلية، إلى العديد من الغارات الجوية مما أدى إلى مقتل عدد من أبنائها وجرح عدد آخر استنادا إلى منظمة حقوق الإنسان (Human Rights Watch)، كما ذكر شهود عيان أن القوات الإسرائيلية كانت تستخدم القنابل العنقودية خلال قصفها للبلدة

موقعها الجغرافي
ميس الجبل من الغرب وعيترون من الشمال والشرق وفلسطين المحتلة من الجنوب

ارتفاعها 650 متراً عن سطح البحر.
يمكن الوصول إلى بليدا عبر طريقين رئيسيين من بيروت:
 الأول عن طريق: صيدا - صور - جويا - تبنين - بيت ياحون - كونين - بنت جبيل – عيترون- بليدا> (130 كلم).
 الثاني عن طريق: النبطية - كفرتبنيت - دير ميماس - كفركلا - العديسة - مركبا - حولا - ميس الجبل - بليدا>(120 كلم).
 ومن البقاع عن طريق: حاصبيا - جديدة مرجعيون- كفركلا - العديسة - مركبا - حولا - ميس الجبل- بليدا> (80 كلم).

بليدا هي اخر بلدة في قضاء مرجعيون ومنها يبدأ قضاء بنت جبيل والغريب ان بليدا لا تبعد عن بنت جبيل كثيراً الا انها تابعة لقضاء مرجعيون والسبب في ذلك يعود لأهداف انتخابية أيام الأقطاع التي عانت منه المنطقة في السابق.

معنى اسم (بليدا)
ورد في كتاب كشكول البحراني: «بليدا بجوار قدس وفيها البئر الذي سقى منه موسى غنم شعيب».
وفي قاموس لبنان: «بليدا (كتبت بلديا غلطاً) تابعة مديرية تبنين من محافظة صور سكانها 313 شيعة».
وبليدا يلفظها الناس بسكون الباء الموحدة وكسر اللام والمثناة التحتية والدال المهملة.

مسجد بليدا الاثري
في الحارة الوسطى في بليدا يوجد مسجد عمره أكثر من 3000 عام
كان بالاصل قصر لاحد السلاطين أو الملوك وهو بالحقيقة قصر وقلعة حصن لان الملك الذي كان يسكنه كان محصنه بحيطان سميكة بحبث تقاوم اية مواجهة أو عواصف أو أمطار أو حروب
وكان في الحصن نوافذ هي بالحقيقة مرمى سهام إلى الخارج وهي موزعة على الحيطان بطريقة عسكرية فذة
على باب المسجد أي القلعة يوجد على طرفي الباب ركيزتين هم للحراس الذين يقفون على الباب
وعلى جدران القلعة من الخارج احجار منحوتة بطريقة عبقرية جدا بحيث ان كل حجر به رسم وشكل عجيب
تم حفر المسجد من الداخل في زمن الاحتلال الصهيوني
وعلى عمق أربعة امتار وجدت صخرة كبيرة جدا مكتوب عليها بلغة سريانية
كما انه تم العثور في باحة المسجد في الخارج على صخرة تشبه نفس الصخرة بالداخل وعليها نفس النقوش
كان الذين يحفرون يبحثون عن كنز وعندما وجدوا الصخرات اعادوا ردم الحفر لانهم لا يهتمون بالاثار ولا خبرة لهم بتفسير اللغات السريانية القديمة
تم قصف سقف المسجد خلال الاجتياح الصهيوني إلى لبنان ولكنه رمم بسرعة ولم تحدث به اضرار كثيرة
تم تحويل تلك القلعة إلى مسجد وإلى الآن لا يوجد في جنوب لبنان مسجد به اثارات غريبة كمسجد بليدا

أسماء العائلات
 عائلة:(داوود)> يتفرع منها: حيدر، خليل، موسى، سلمان، الحاج، قاسم، معالي، حسن، حسين.
 عائلة:(كعور)
 عائلة:(غازي)> يتفرع منها: حجازي، إسماعيل، ضاهر، حسن.
 عائلة:(خليل)> يتفرع منها:، يوسف، ضاهر، سلامه، حسن، طراف، محمد، إبراهيم، عباس، سليم، عليان، رحال، محسن.
 عائلة:(مصطفى)> يتفرع منها: عيسى، زينة، حسين، ياسين.
 عائلة:(مرجي)> يتفرع منها: فاعور، فقيه.و سليمان
 عائلة:(حجازي)> يتفرع منها: علي، إبراهيم.
 عائلة:(حناوي)
 عائلة:(فرحات)
عائلة:(جابر)
 عائلة:(بيضون)
 عائلة:(شبلي)
 عائلة:(نعمة)
 عائلة:(إبراهيم)

الزراعة والتجارة
تعتمد بلدة (بليدا) بزراعتها على الحبوب كالقمح والشعير والذرة والتبغ الذي يعتبر من أهم الزراعات كمورد للرزق إلى جانب اشتهارها بأشجار اللوز والزيتون والتين والصبار بالأضافة إلى ثروة حيوانية لا بأس بها من ابقار واغنام وعدد من الجياد الأصيلة.

ويوجد في البلدة مرفق صناعي وتجاري مهميوجد عدد من معامل احجار الباطون ومعمل لتصنيع البلاط والرخام والبودرة وأكثر من مصنع
للحدادة الأفرنجية والنجارة ومصنعين أبواب المنيوم وعدد من المحلات لبيع الأدوات المنزلية وعدد لا بأس به من محلات السمانة وملحمة وفرن ومطعم ومحلين للأدوات الصحية ومستلزمات البناء وعدد من الكراجات لتصليح السيارات والدواليب وعدد من محلات بيع اكسسوار للسيارات ومحطتين وقود في البلدة وصالونين للحلاقة، وعدد من المناحل لإنتاج العسـل، وعدد من المصالح المنوعة.

وصلات خارجية
لمزيد من الاطلاع على أحوال هذه البلدة زيارة موقع بلدية بليدا

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء مرجعيون
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة النبطية
قرى جبل عامل
قضاء مرجعيون

بليدا (مرجعيون)


An Orcuttia californica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Vasey. An Orcuttia californica in nahilalakip ha genus nga Orcuttia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Orcuttia

Orcuttia californica


Pachacuti Inca Yupanqui, also called Pachacutec (), was the ninth Sapa Inca (before 14381471) of the Kingdom of Cusco which he transformed into the Inca Empire (). Most archaeologists now believe that the famous Inca site of Machu Picchu was built as an estate for Pachacuti.

In Quechua Pachakutiq means "reformer of the world", and Yupanki means "with honor". During his reign, Cusco grew from a hamlet into an empire that could compete with, and eventually overtake, the Chimú. He began an era of conquest that, within three generations, expanded the Inca dominion from the valley of Cusco to nearly the whole of western South America. According to chronicler Garcilaso de la Vega, Pachacuti created the Inti Raymi to celebrate the new year in the Andes of the Southern Hemisphere. Pachacuti is often linked to the origin and expansion of the Inti Sun Cult.

Biography
Pachacuti's given name was Cusi Yupanqui, and was the son of Inca Viracocha who had appointed his brother Urco as crown prince.

He was born in Cusco, in the palace of Cusicancha, bordering the Coricancha temple. His tutor, Micuymana, taught him history, laws and language, as well as the handling of quipus. From a very young age he was admired by the Inca nobles because he had the courage, intelligence and maturity that his brother, Inca Urco (who had been named as successor of Viracocha Inca), lacked. In the same way, he showed aptitudes for government and conquest that his brother likewise lacked.

However, in the midst of an invasion of Cusco by the Chankas, the Incas' traditional tribal archenemies, Pachacuti had a real opportunity to demonstrate his talent. While his father and brother fled the scene, Pachacuti rallied the army and prepared for a desperate defense of his homeland. In the resulting battle, the Chankas were defeated so severely that legend tells even the stones rose up to fight on Pachacuti's side. Pachacuti became known as "The Earth Shaker" following the battle, and won the support of his people. Pachacuti captured many Chanka leaders, who Pachacuti presented to his father Viracocha for him to wipe his feet on their bodies, a traditional victory ritual. Viracocha told Pachacuti that the honor of the ritual belonged to the next Inca: Urco.  Pachacuti protested and said that he had not won the victory for his brothers to step on the Chanka captives. A heated argument ensued, and Viracocha later tried to have Pachacuti assassinated. Pachacuti was tipped off to the plot, however, and the assassination plot failed.  Viracocha went into exile while Pachacuti returned in triumph to Cusco, and renamed himself "Pachacuti" (meaning "Earth Shaker").

Using the means of reciprocity, Pachacutec rebuilt much of Cusco, designing it to serve the needs of an imperial city and as a representation of the empire. Each suyu had a sector of the city, centering on the road leading to that province; nobles and immigrants lived in the sector corresponding to their origin. Each sector was further divided into areas for the hanan (upper) and hurin (lower) moieties. Many of the most renowned monuments around Cusco, such as the great sun temple Qurikancha, were rebuilt during Pachacuti's reign.

His first military campaign was set against the old allies of the Chankas and the tribes surrounding Cusco. He conquered the Ayarmaca, the Soras and the Vilcas. At Vilcas he sent his brother and general Capac Yupanqui to conquer the Chincha on the peruvian coast, while another one of his generals, Apu Maita or Mayta, conquered a rock on which a few Soras and Vilcas had fled.

As part of his vision of a statesman and warrior chieftain he conquered many ethnic groups and states, highlighting his conquest of the Collao that enhanced the prestige of the Inca Pachacutec. Due to the remarkable expansion of their domains he was considered an exceptional leader, enlivening glorious epic stories and hymns in tribute to his achievements. Numerous kurakas do not hesitate to recognise his skills and identify him as the "Son of the Sun".

He conquered the provinces of Colla-Suyu and Chinchay-Suyu. Along with his sons, Tupac Ayar Manco (or Amaru Tupac Inca), and Apu Paucar Usnu, he defeated the Colla-Suyuns.  Additionally, he left garrisons in subjugated lands.

He executed his brother, Capac Yupanqui, after a campaign in the north. The reasons for this execution are still being debated.

Despite his political and military talents, Pachacuti did not improve the system of succession. His son became the next Inca without any known dispute after Pachacuti died in 1471 due to a terminal illness. But in future generations, the next Inca had to gain control of the empire by winning enough support from the apos, priesthood, and military to win a civil war or intimidate anyone else from trying to wrest control of the empire.

Pachacuti is also credited with having displaced hundreds of thousands in massive programs of relocation and resettling them to colonize the most remote edges of his empire. These forced colonists were called mitimaes and represented the lowest place in the Incan social hierarchy. The Incan imperial government was highly authoritative and repressive.

The Inca designated his favorite son, Amaru Yupanqui, as co-sovereign and successor. However due to the lack of military talent found in the joint prince, Pachacuti changed his decision and instead decided to name another of his sons, Tupac Inca Yupanqui, who in turn had a reputation as a talented general, as his co-ruler and successor.

He sent Tupac Yupanqui an army to repeat his conquests, and extend his realm to Quito.  Pachacuti then built irrigating channels, cultivated terraces, made roads and hospices.  The Road of the Inca stretched from Quito to Chile.

Pachacuti was a poet and the author of the Sacred Hymns of the Situa city purification ceremony. Pedro Sarmiento de Gamboa attributed one song to Pachacuti on his deathbed: "I was born as a lily in the garden, and like the lily I grew, as my age advanced / I became old and had to die, and so I withered and died."

In his last years, the Inca government was de facto in the hands of his double in the semi-diarchy of the Inca, by the name of Yamqui Yupanqui. At the death of Pachacutec, instead of confirming the power he already had, Yamqui Yupanqui rather confirmed Tupac Inca Yupanqui as successor to his father.

Lineage
Pachacuti, son of Inca Viracocha and Mama Runtu, was the fourth of the Hanan dynasty. He had several sons, among which are Tupac Ayar Manco, Apu Paucar, Amaru Tupac or Amaru Yupanqui, Yamqui Yupanqui, Auqui Yupanqui, Tilca Yupanqui, and Tupac Inca Yupanqui.

Pachacuti had two of his brothers, Capac Yupanqui and Huayna Yupanqui, killed after the military campaign against the region of Chinchay-Suyu.  He also killed his sons Tilca Yupanqui and Auqui Yupanqui.

Amaru, the older son, was originally chosen to be co-regent and eventual successor. Pachacuti later chose Tupac Inca because Amaru was not a warrior. He was also the first Inca to abdicate.

His lignage or panaka was called Hatun Ayllu. He married Mama Anawarkhi or Anarwakhi (Coya Anahuarque), of the ayllus of Choqo and Cachona, most likely to reward a chief belonging to one of these ayllus who had defended Cusco during the Chanka invasion.

In popular culture
 Pachacuti is featured as the leader of the Inca in the video games Civilization III, Civilization V, and Civilization VI.
 Pachacutec, a resurrected Sapa Inca king who is over 500 years old, plays a major role in James Rollins' novel  Excavation, whose major action occurs in the Peruvian Andes. The book is steeped in history and culture about the Inca, Moche, and Quechan peoples, their interactions with the Dominican Order and Spanish Conquistadors, and the Spanish Inquisition.
 He was portrayed in the American documentary series Mankind: The Story of All of Us.
 The BBC children's series Horrible Histories featured Pachacuti, played by Mathew Baynton, in the song "Do the Pachacuti" (a parody of novelty party songs) during its second series.
 Pachakutiq is the name of a character played by Clark Gregg in season six of the Marvel TV series Agents of S.H.I.E.L.D. — not the Incan emperor, but a character who might be said to be a "he who overturns space and time" in a certain sense.
 The video game Age of Empires II: Definitive Edition contains a five-chapter campaign titled "Pachacuti".

References

Works cited

External links

1418 births
1471 deaths
Inca emperors
15th-century Sapa Incas
Machu Picchu

Pachacuti


Bengt Ingemar Samuelsson (born 21 May 1934) is a Swedish biochemist. He shared with Sune K. Bergström and John R. Vane the 1982 Nobel Prize for Physiology or Medicine for discoveries concerning prostaglandins and related substances.

Education and early life
Samuelsson was born in Halmstad in southwest Sweden and studied at Stockholm University, where he became a professor in 1967.

Research and career
Discussing the role of prostaglandins in the body, Samuelsson explained, "It's a control system for the cells that participates in many biological functions. There are endless possibilities of manipulating this system in drug development."

His research interests were originally in cholesterol metabolism with importance to reaction mechanisms. Following the structural work on prostaglandins along with Sune Bergström he was interested mainly in the transformation products of arachidonic acid. This has led to the identification
of endoperoxides, thromboxanes and the leukotrienes, and his group has chiefly been involved in studying the chemistry, biochemistry and biology of these compounds and their function in biological control systems. This research has implications in numerous clinical areas, especially in thrombosis, inflammation, and allergy.

This field has grown enormously since those days. Between 1981 and 1995 about three thousand papers per year were published that specifically used the expression "prostaglandins," or related terms such as "prostacyclins," "leukotrienes," and "thromboxanes," in their labels and titles.

Bengt Samuelsson has served as a director on the boards of  Pharmacia AB,  NicOx SA and Schering AG and is an advisor to the venture capital fund HealthCap.

Awards and honors
In 1975, he was awarded the Louisa Gross Horwitz Prize from Columbia University together with Sune K. Bergström. He was elected a Foreign Member of the Royal Society (ForMemRS) in 1990.

References

External links
  including the Nobel Lecture From Studies of Biochemical Mechanisms to Novel Biological Mediators: Prostaglandin Endoperoxides, Thromboxanes and Leukotrienes

1934 births
Living people
Foreign associates of the National Academy of Sciences
Swedish biochemists
Stockholm University alumni
Academic staff of the Karolinska Institute
Nobel laureates in Physiology or Medicine
Swedish Nobel laureates
Foreign Members of the Royal Society
People from Halmstad
Members of the French Academy of Sciences
Recipients of the Albert Lasker Award for Basic Medical Research
Members of the National Academy of Medicine
Members of the Royal Swedish Academy of Sciences

Bengt I. Samuelsson