Dumitru Ilie () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Adjutantul av. Dumitru Ilie a fost decorat cu Ordinul Virtutea Aeronautică de război cu spade, clasa Cavaler (4 noiembrie 1941) pentru că "are 14 ieșiri la front cu cinci avioane sovietice sigur doborîte și unul probabil. De două ori lovit de gloanțe și schije. Are 8 atacuri la sol."  Dumitru Ilie a fost decorat cu Ordinul Virtutea Aeronautică, clasa Cavaler cu 2 barete (6 octombrie 1944).

A fost avansat (în 1944 sau anterior) la gradul de adjutant-major aviator. În 1947, Dumitru Ilie a fugit din România cu un avion, a ajuns la Istanbul și apoi în Statele Unite ale Americii.

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Cavaler (4 noiembrie 1941)
 20px Ordinul "Virtutea Aeronautică" cu spade, clasa Cavaler cu 2 barete (6 octombrie 1944)

Note

Nașteri în 1913
Decese în 1968
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică
Decorați cu Ordinul Crucea de Fier
Români expatriați în Statele Unite ale Americii

Dumitru Ilie


Heartstopper eru breskir unglingaþættir sem hófu göngu sína vorið 2022 á Netflix. Þættirnir eru byggðir á samnefndum vefteiknimyndasögum eftir Alice Oseman en hún skrifar einnig handritið.

Sagan fjallar aðallega um unglingsstrákinn Charlie Spring (Joe Locke) sem er samkynhneigður og verður ástfanginn af bekkjarfélaga sínum Nick Nelson (Kit Connor). Aðrar persónur koma við sögu eins og Tao (William Gao), Elle (Yasmin Finney), Tara (Corinna Brown) og Darcy (Kizzy Edgell).

See-Saw Films keypti sjónvarpsréttinn að Heartstopper árið 2019 og Netflix keypti dreifingarréttinn árið 2021. Tökur fóru fram í apríl til júní það ár. Eitt helsta einkenni þáttana er notkun á ýmsum einföldum formum, s.s. hjörtu og laufblöð, í teiknimyndastíl. Það gefur þáttunum ákveðið stílbragð en þessi teiknimyndaform eru notuð til að magna upp tilfinningar persónanna og eru bein tenging við teiknimyndasögurnar.

Fyrstu þáttaröð Heartstopper var streymt á Netflix þann 22. apríl 2022. Þættirnir fengu strax gríðarlega góð viðbrögð frá gagnrýnendum og hlutu sérstakt lof fyrir góða framsetningu á hinsegin karakterum. Aðeins tveimur dögum eftir að þættirnir fóru í sýningu voru þeir komnir á topp tíu lista Netflix yfir vinsælustu bresku þáttaraðirnar. Heartstopper er einnig með 100% í einkunn frá gagnrýnendum á Rotten Tomatoes síðunni.

Fyrsta þáttaröðin hlaut fimm Emmy verðlaun í desember 2022, þ.e. sem besta unglingaþáttaröðin, besta handrit og besta leikaraval. Auk þess hlaut Kit Connor verðlaun fyrir besta leik í aðalhlutverki og Olivia Colman verðlaun fyrir besta gestahlutverk.

Þann 20. maí 2022 var tilkynnt að 2. og 3. sería væru á leiðinni. Þann 3. ágúst 2023 var svo annarri seríu streymt á Netflix og hefur sú fengið gríðarlega jákvæð viðbrögð eins og fyrri serían.

Persónur

Aðalpersónur

 Kit Connor: leikur Nick Nelson, vinsæli strákurinn í Truham Grammar skólanum sem spilar með ruðningsliði skólans.
 Joe Locke: leikur Charlie Spring, hann er ári yngri en Nick og spilar á trommur í skólahljómsveitinni. Charlie var nýlega þvingaður til þess að koma út úr skápnum sem samkynhneigður.
 William Gao: leikur Tao Xu, besti vinur Charlie sem hefur gríðarlegan áhuga á kvikmyndum.
 Yasmin Finney: leikur Elle Argent, vinkona  Charlie, Tao og Isaac. Hún er trans stelpa og hefur nýlega fengið að ganga í stúlknaskólann Higgs.
 Corinna Brown: leikur Tara Jones, Higgs nemandi sem vingast við Elle.
 Kizzy Edgell: leikur Darcy Olsson, kærasta Tara og vinkona Elle.
 Tobie Donovan: leikur Isaac Henderson, hlédrægur vinur Charlie, Tao og Elle. Hann er mikill lestarhestur og sést nánast alltaf með bók í hönd.

Aukapersónur
 Jenny Walser: leikur Tori Spring, eldri systir Charlie.
 Sebastian Croft: (sería 1 og 2) leikur Ben Hope, hann á í leynilegu ástarsambandi við Charlie en er sjálfur mjög djúpt inní skápnum.
 Cormac Hyde-Corrin: leikur Harry Greene, strákur í ruðningsliðinu sem er með mikla hinsegin fordóma.
 Rhea Norwood: leikur Imogen Heaney,  vinkona Nick sem er hrifinn af honum.
 Fisayo Akinade: leikur Nathan Ajayi, listakennari sem gefur Charlie oft ýmis ráð.
 Chetna Pandya: sem frk. Singh, ruðningsþjálfarinn.
 Olivia Colman: leikur Sarah Nelson, móðir Nick
 Jack Barton: (sería 2) leikur David Nelson, eldri bróðir Nick.
 Leila Khan: (sería 2) leikur Sahar Zahid, ný stelpa í Higgs skólanum sem verður vinkona Tara, Darcy og Elle.
 Nima Taleghani: (sería 2) leikur Youssef Farouk, strangur kennari sem fer sem fararstjóri ásamt hr. Ajayi til Parísar.
 Bradley Riches: (sería 2, gestaleikari í seríu 1) leikur James McEwan, strákur í Truham sem er skotinn í Isaac.
 Araloyin Oshunremi: leikur Otis Smith, vinur Nick úr ruðningsliðinu.
 Evan Ovenell: leikur Christian McBride, vinur Nick úr ruðningsliðinu.
 Ashwin Viswanath: leikur Sai Verma, vinur Nick úr ruðningsliðinu.
 Georgina Rich: leikur Jane Spring, mamma Charlie og Tori.
 Joseph Balderrama: leikur Julio Spring, pabbi Charlie og Tori.
 Momo Yeung: leikur Yan Xu, mamma Tao.
 Alan Turkington: leikur Hr Lange, sögukennari og umsjónarkennari Nick og Charlie.
 Bel Priestley: (sería 2) leikur Naomi, transstelpa í listaskólanum sem Elle sækir um í.
 Ash Self: (sería 2) leikur Felix, nemandi í listaskólanum sem Elle sækir um í.
 Thibault de Montalembert: (sería 2) leikur Stéphane Fournier, Pabbi Nick og David sem er franskur, fyrrverandi eiginmaður Sarah.
 Stephen Fry: ljáir rödd sína sem skólastjórinn Barnes.

Söguþráður

Fyrsta sería

1. þáttur "Meet"
Hinn hlédrægni Charlie, sem er fastur í leynilegu ástarsambandi með Ben, verður skotinn í ruðningsstjörnu skólans Nick. Hann ákveður því að ganga í ruðningsliðið þvert á ráðleggingar vina sinna.

2. þáttur "Crush"
Elle gengur brösulega að aðlagast nýjum skóla á meðan Charlie og Tao eru sannfærðir um að Nick sé gagnkynhneiðgur. Nick byrjar að efast um kynhneigð sína.

3. þáttur "Kiss"
Í afmælispartýi hjá Harry trúir Tara Nick fyrir leyndarmáli. Nick deilir tilfiningum sínum með Charlie og samband þeirra verður nánara.

4. þáttur "Secret"
Charlie og Nick ákveða að halda sambandi sínu leyndu þar sem Nick er enn inni í skápnum. Imogen, vinkona Nick, býður honum á stefnumót.

5. þáttur "Friend"
Nick þarf að velja á milli þess að fara á stefnumót með Imogen eða í afmæli Charlie. Tao heitir því að vernda Charlie frá Nick og dónalegu ruðningsstrákunum.

6. þáttur "Girls"
Tara og Darcy opinbera samband sitt á samfélagsmiðlum, en Tara er ekki tilbúin fyrir allt áreitið sem því fylgir. Vinahópurinn reynir að fá Tao og Elle til að viðurkenna tilfinningar sínar.

7. þáttur "Bully"
Nick og Tao lenda í slagsmálum við Harry. Charlie er hræddur um að hann sé að flækja líf Nick og spenna myndast milli vinana Charlie og Tao.

8. þáttur "Boyfriend"
Á íþróttadegi í skólanum er Charlie á barmi þess að segja upp sambandi sínu við Nick. Tao og Elle eiga einstakt augnablik saman.

Önnur sería

1. þáttur "Out"
Samband Nick og Charlie verður alvarlegra og Nick veltir fyrir sér hvernig hann eigi að koma útúr skápnum fyrir Imogen sem reynist erfiðara en hann gerði sér grein fyrir. Elle reynir að daðra við Tao.

2. þáttur "Family"
Einkunnir Charlie hafa versnað eftir að hafa byrjað með kærasta þannig að foreldrar hans setja fyrir honum strangari reglur. Tao verður afbrýðissamur þegar Elle eignast nýja vini. Eldri bróðir Nick ber enga virðingu fyrir einkalífi hans.

3. þáttur "Promice"
Nick reynir að koma útúr skápnum fyrir ruðningsvinum sínum í próflokapartýi. Tao skipurleggur hið fullkomna stefnumót. Samband Tara og Darcy verður óþæginlegt.

4. þáttur "Challenge"
Í skólaferðalagi í París reyna Nick og Charlie að halda sambandi sínu leyndu. Elle og Tao bæta samband sitt í ferð á listasafn. Imogen stendur upp í hárinu á Ben.

5. þáttur "Heat"
Orðrómur fer að berast milli skólafélagana þegar Charlie vaknar upp með sogblett. Hópurinn heimsækir frægustu staði Parísar og fleiri en eitt leyndarmál kemst upp á yfirborðið.

6. þáttur "Truth/Dare"
Á síðasta degi skólaferðalagsins kynnir Nick Charlie fyrir frönskum Pabba sínum. Elle og Tao opinbera samband sitt. Sannleikurinn kemur í ljós í partýi sem er uppfullt af óvæntum atburðum.

7. þáttur "Sorry"
Elle heldur stórum fréttum leyndum frá Tao. Ben þrýstir á Charlie að fyrirgefa sér. Isaac opnar sig fyrir James. Nick býður Charlie í styrtk fjölskylduboð.

8. þáttur "Perfect"
Vinahópurinn kemur saman til að halda viðburðaríkan skóladansleik. En þegar það vantar einn í hópinn virka hlutirnir ófullkomnir.

Breskir sjónvarpsþættir

Heartstopper


The past tense is a grammatical tense whose function is to place an action or situation in the past. Examples of verbs in the past tense include the English verbs sang, went and washed. Most languages have a past tense, with some having several types in order to indicate how far back the action took place. Some languages have a compound past tense which uses auxiliary verbs as well as an imperfect tense which expresses continuous or repetitive events or actions. Some languages inflect the verb, which changes the ending to indicate the past tense, while non-inflected languages may use other words, such as "yesterday" or "last week" etc to indicate that something took place in the past.

Introduction

In some languages, the grammatical expression of past tense is combined with the expression of other categories such as grammatical aspect (see tense–aspect). Thus a language may have several types of past tense form, their use depending on what aspectual or other additional information is to be encoded. French, for example, has a compound past (passé composé) for expressing completed events, and imperfect for continuous or repetitive events.

Some languages that grammaticalise for past tense do so by inflecting the verb, while others do so periphrastically using auxiliary verbs, also known as "verbal operators" (and some do both, as in the example of French given above). Not all languages grammaticalise verbs for past tense – Mandarin Chinese, for example, mainly uses lexical means (words like "yesterday" or "last week") to indicate that something took place in the past, although use can also be made of the tense/aspect markers le and guo.

The "past time" to which the past tense refers generally means the past relative to the moment of speaking, although in contexts where relative tense is employed (as in some instances of indirect speech) it may mean the past relative to some other time being under discussion. A language's past tense may also have other uses besides referring to past time; for example, in English and certain other languages, the past tense is sometimes used in referring to hypothetical situations, such as in condition clauses like If you loved me ..., where the past tense loved is used even though there may be no connection with past time.

Some languages grammatically distinguish the recent past from remote past with separate tenses.  There may be more than two distinctions.

In some languages, certain past tenses can carry an implication that the result of the action in question no longer holds. For example,  in the Bantu language Chichewa, use of the remote past tense ánáamwalíra "he died" would be surprising since it would imply that the person was no longer dead. This kind of past tense is known as discontinuous past. Similarly certain imperfective past tenses (such as the English "used to") can carry an implication that the action referred to no longer takes place.

A general past tense can be indicated with the glossing abbreviation .

Indo-European languages
The European continent is heavily dominated by Indo-European languages, all of which have a past tense. In some cases the tense is formed inflectionally as in English see/saw or walks/walked and as in the French imperfect form,  and sometimes it is formed periphrastically, as in the French passé composé form. Further, all of the non-Indo-European languages in Europe, such as Basque, Hungarian, and Finnish, also have a past tense.

Germanic languages

English
In English, the past tense (or preterite) is one of the inflected forms of a verb. The past tense of regular verbs is made by adding -d or -ed to the base form of the verb, while those of irregular verbs are formed in various ways (such as see→saw, go→went, be→was/were). With regular and some irregular verbs, the past tense form also serves as a past participle. For full details of past tense formation, see English verbs.

Past events are often referred to using the present perfect construction, as in I have finished (also known as present in past). However this is not regarded as an instance of the past tense; instead it is viewed as a combination of present tense with perfect aspect, specifying a present state that results from past action. (It can be made into a past tense form by replacing the auxiliary have with had; see below.)

Various multi-word constructions exist for combining past tense with progressive (continuous) aspect, which denotes ongoing action; with perfect aspect; and with progressive and perfect aspects together. These and other common past tense constructions are listed below.

The simple past consists of just the past tense (preterite) form of the verb (he walked, they flew, etc.), although when it is negated, emphasized or inverted it is sometimes necessary to unfuse the verb, using a periphrastic construction with did (as in did he walk? etc.) – see do-support. The simple past is used for describing single occurrences or habitual occurrences in the past, and sometimes for states existing in the past with no connection to the present (or where such connection is irrelevant), and sometimes for states and sensual perceptions existing in the past.
The past progressive (past continuous) is formed using the simple past of be (was or were) with present participle (sometimes referred to as the -ing form) of the main verb: He was going. This form indicates that an action was ongoing at the past time under consideration, often interrupted by another past action (as in I was having a shower when you called).
The past perfect combines had (the simple past of have) with the past participle of the main verb: We had shouted. This denotes that an action occurred before a specified time in the past, and therefore has similar function to the pluperfect found in some languages.
The past perfect progressive (sometimes referred to as the past perfect continuous) combines had (the simple past of have) with been (the past participle of be) and the present participle of the main verb: You had been waiting. It is used to refer to an ongoing action that continued up to the past time of reference.
The expression used to (with the infinitive of the main verb) denotes a past habitual situation (I used to play football when I was young), although with a stative verb it can just indicate that a state was continuously in effect (I used to belong to that club). It is often used to emphasize that something happened a long time ago and is no longer the case. Another way of referring to past habitual action is to use would, as in As a child I would play the piano every day, although this auxiliary has other uses as well. For further details see English modal verbs.

For details of the usage of the various constructions used to refer to the past, see Uses of English verb forms. The past tense is also used in referring to some hypothetical situations, not necessarily connected with past time, as in if I tried or I wish I knew. (For the possible use of were in place of was in such instances, see English subjunctive.)

German

German uses three forms for the past tense.

The preterite (Präteritum) (called the "imperfect" in older grammar books, but this, a borrowing from Latin terminology, ill describes it.)
The perfect (Perfekt)
The past perfect (Plusquamperfekt)

In southern Germany, Austria and Switzerland, the preterite is mostly used solely in writing, for example in stories. Use in speech is regarded as snobbish and thus very uncommon. South German dialects, such as the Bavarian dialect, as well as Yiddish and Swiss German, have no preterite (with the exception of sein and wollen), but only perfect constructs.

In certain regions, a few specific verbs are used in the preterite, for instance the modal verbs and the verbs haben (have) and sein (be).

 Es gab einmal ein kleines Mädchen, das Rotkäppchen hieß. (There was once a small girl who was called Little Red Riding Hood.)

In speech and informal writing, the Perfekt is used (e.g., Ich habe dies und das gesagt. (I said this and that)).

However, in the oral mode of North Germany, there is still a very important difference between the preterite and the perfect, and both tenses are consequently very common. The preterite is used for past actions when the focus is on the action, whilst the present perfect is used for past actions when the focus is on the present state of the subject as a result of a previous action. This is somewhat similar to the English usage of the preterite and the present perfect.

 Preterite: "Heute früh kam mein Freund." (my friend came early in the morning, and he is being talked about strictly in the past)
 Perfect: "Heute früh ist mein Freund gekommen." (my friend came early in the morning, but he is being talked about in the present)
The past perfect is used in every German speaking country and it is used to place an action in the past before another action in the past. It is formed with an auxiliary (haben/sein) and a past participle that is placed at the end of the clause.

Dutch

Dutch mainly uses these two past tenses:

 onvoltooid verleden tijd, which matches the English simple past and the German preterite, for example: Gisteren was ik daar ("I was there yesterday").
 voltooid tegenwoordige tijd, a present tense with the meaning of perfect. This form is made by combining a form of zijn ("to be") or hebben ("to have") with the notional verb, for example: Gisteren ben ik daar geweest. This also means "I was there yesterday", but just as it is the case for English constructions with the present perfect simple, this kind of formulation puts more emphasis on the "being finished"-aspect.

Less common is the voltooid verleden tijd, which corresponds to the English past perfect. It is formed by combining an onvoltooid verleden form of zijn ("to be") or hebben ("to have") with the notional verb, for example: Ik was daar voor gisteren al geweest. This means "I had been there before yesterday." This tense is used to indicate that one action in the past occurred before another past action, and that the action was fully finished before the second action took place.

Other groups
In non-Germanic Indo-European languages, past marking is typically combined with a distinction between perfective and imperfective aspect, with the former reserved for single completed actions in the past. French for instance, has an imperfect tense form similar to that of German but used only for past habitual or past progressive contexts like "I used to..." or "I was doing...". Similar patterns extend across most languages of the Indo-European family right through to the Indic languages.

Unlike other Indo-European languages, in Slavic languages tense is independent of aspect, with imperfective and perfective aspects being indicated instead by means of prefixes, stem changes, or suppletion. In many West Slavic and East Slavic languages, the early Slavic past tenses have largely merged into a single past tense. In both West and East Slavic, verbs in the past tense are conjugated for gender (masculine, feminine, neuter) and number (singular, plural).

Romance

French

French has numerous forms of the past tense including but not limited to:

Past perfective (passé composé) e.g. J'ai mangé (I ate or I have eaten, using the form but usually not the meaning of I have eaten)
Past imperfective (imparfait) e.g. Je mangeais (I was eating)
Past historic or Simple past (passé simple) e.g. Je mangeai (I ate) (literary only)
Pluperfect (Plus que parfait) e.g. J'avais mangé (I had eaten [before another event in the past])
Recent past (passé recent) e.g. Je viens de manger (I just ate or I have just eaten)

Spanish and Portuguese

Spanish and Portuguese have several forms of the past tense, which include but are not limited to:
Preterite tense (préterito, pretérito) e.g. Yo comí and Eu comi (I ate or I have eaten)
Past imperfective (imperfecto, imperfeito) e.g. Yo comía and Eu comia (I was eating)
Pluperfect (pluperfecto, mais-que-perfeito) e.g. Yo había comido or Yo hube comido and Eu comera or Eu tinha comido (I had eaten [before another event in the past])

A difference in the pluperfect occurs between Spanish and Portuguese; in the latter, a synthetic pluperfect exists which follows the imperfect conjugations, but -ra replaces the -va seen in the verb endings.

African languages
While in Semitic languages tripartite non-past/past imperfective/past perfective systems similar to those of most Indo-European languages are found, in the rest of Africa past tenses have very different forms from those found in European languages. Berber languages have only the perfective/imperfective distinction and lack a past imperfect.

Many non-Bantu Niger–Congo languages of West Africa do not mark past tense at all
but instead have a form of perfect derived from a word meaning "to finish". Others, such as Ewe, distinguish only between future and non-future.

In complete contrast, Bantu languages such as Zulu have not only a past tense, but also a less remote proximal tense which is used for very recent past events and is never interchangeable with the ordinary past form. These languages also differ substantially from European languages in coding tense with prefixes instead of such suffixes as English -ed.

Other, smaller language families of Africa follow quite regional patterns. Thus the Sudanic languages of East Africa and adjacent Afro-Asiatic families are part of the same area with inflectional past-marking that extends into Europe, whereas more westerly Nilo-Saharan languages often do not have past tense.

Asian languages
Past tenses are found in a variety of Asian languages. These include the Indo-European languages Russian in North Asia and Persian, Urdu, and Hindi in Southwest and South Asia; the Turkic languages Turkish, Turkmen, Kazakh, and Uyghur of Southwest and Central Asia; Arabic and Hebrew in Southwest Asia; Japanese; the Dravidian languages of India; the Uralic languages of Russia; Mongolic; and Korean. Languages in East Asia and Southeast Asia typically do not distinguish tense; in Mandarin Chinese, for example, the particle 了le when used immediately after a verb instead indicates perfective aspect.

In parts of islands in Southeast Asia, even less distinction is made, for instance in Indonesian and some other Austronesian languages. Past tenses, do, however, exist in most Oceanic languages.

The Americas
Among Native American languages there is a split between complete absence of past marking (especially common in Mesoamerica and the Pacific Northwest) and very complex tense marking with numerous specialised remoteness distinctions, as found for instance in Athabaskan languages and a few languages of the Amazon Basin. Some of these tenses can have specialised mythological significance and uses.

A number of Native American languages like Northern Paiute stand in contrast to European notions of tense because they always use relative tense, which means time relative to a reference point that may not coincide with the time an utterance is made.

New Guinea
Papuan languages of New Guinea almost always have remoteness distinctions in the past tense (though none are as elaborate as some Native American languages), whilst indigenous Australian languages usually have a single past tense without remoteness distinctions.

Creole languages
Creole languages tend to make tense marking optional, and when tense is marked invariant pre-verbal markers are used.

Belizean Creole
In Belizean Creole, past tense marking is optional and is rarely used if a semantic temporal marker such as yestudeh "yesterday" is present.

Singaporean English Creole
Singaporean English Creole (Singlish) optionally marks the past tense, most often in irregular verbs (e.g., go → went) and regular verbs like accept which require an extra syllable for the past tense suffix -ed.

Hawaiian Creole English
Hawaiian Creole English optionally marks the past tense with the invariant pre-verbal marker wen or bin (especially older speakers) or  (especially on the island Kauai).  ( "I saw him";  "I cleaned up my place for the holiday";  "They played BYU last week").  The past habitual marker is  ( "Your mother used to think so").

Haitian Creole
Haitian Creole can indicate past tense with the pre-verbal marker te (Li te vini "He (past) come", "He came").

References

Grammatical tenses
Past

Past tense


سوق المنشر، هو مجمع تجاري ضخم يقع في جنوب غرب الفحيحيل، وهو يعتبر ضمن مشروع مدينة الفحيحيل الذي يضم مجمعين تجاريين هما (الكوت والمنشر)، فندق روتانا المنشر، مرسى قوارب، واجهة بحرية ونوافير مائية ضخمة.

التصميم المعماري
تعتبر شركة دار العمران هي الشركة التي اعدت تصاميم المجمع التجاري المنشر كما اعدت التصاميم المعمارية الخاصة بمشروع مدينة الفحيحيل ككل والمجمع يعتبر جزء من اجزاء المشروع. كما قامت شركة تمدين العقارية (المالكة للمشروع) بتطوير وتنفيذ سوق المنشر على أرض بمساحة 38,000 متر مربع

جوائز عالمية
حصل مجمع المنشر على العديد من الجوائز العربية والعالمية كأفضل تصميم معماري، منها :
 2007 :  جائزة المعهد الأميركي للخرسانة
 2007 :  جائزة التصميم والتطوير من المجلس العالمي لمراكز التسوق
 2008 :  جائزة المصمم المعماري لعام 2008 من ريتيل سيتي

انظر أيضا
قائمة مراكز التسوق في الكويت

المراجع

مجمعات تجارية في الكويت

مجمع المنشر


Agrilus bonvouloirii é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Murray, 1868.

Referências

bonvouloirii

Agrilus bonvouloirii


Cacık [dʒaˈdʒɯk] este un preparat din bucătăria orientală, din iaurt, castraveți si usturoi.

La preparare se amestecă iaurt, iaurt fără zer (Süzme Yoğurt) și castravete tocat mărunt, se condimentează cu usturoi presat, sare, mentă sau mărar și se completează cu un pic de oțet și ulei de măsline. În funcție de rețetă și de scopul de utilizare, cacık este diluat cu apă. Ca și garnitură se servește mentă sau frunze de mărar.

Cacık este servit ca aperitiv, folosit ca sos pentru salate, kebap și lahmacun sau servit la lipie și börek.

Retete similare sunt cunoscute deja din Mesopotamia antică. Similare sunt tzatziki, din bucătăria grecească, taratoi din cea albaneză, mast o khiar din cea persană și Kheere ka Raita din bucătăria indiană (raita cu castraveți).

Link-uri

Bucătăria turcă

Cacık


Imaret (iz arapskog 'imāra - građevina preko turskog) je u islamskim krajevima besplatna pučka kuhinja (javna kuhinja) za siromahe, učenike medrese i putnike. Obično je smještena uz džamiju. Može značiti i ubožnicu ili bolnicu.

Izvori

Islamska arhitektura

Imaret


Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı (TİB), Türkiye'de telekominikasyon yoluyla yapılan iletişimin içeriğini kontrol etmekle yükümlü kapatılmış bir devlet kurumudur. Kapatılana kadar Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'na (BTK) bağlıydı.

2005 Ağustos'unda kurulmuş ve tümüyle işlevsel olarak 2006 Temmuz'unda çalışmalarına başlamış olan Başkanlık, bugüne kadar Milli İstihbarat Teşkilatı (MİT), Emniyet ve Jandarma istihbaratının ayrı ayrı birimler ve savcılıklardan aldıkları izinlerle gerçekleştirdikleri telefon dinlemelerini tek merkezden yapmak ile yükümlüdür. Başkanlık ayrıca 5651 Sayılı Kanun'a göre İnternet içeriğinin izlenmesi/denetlenmesinden ve yargıç, mahkeme ve Cumhuriyet savcıları tarafından verilmiş erişim engelleme kararlarının uygulanmasından da sorumludur. Türkiye dışında barındırılan içeriğe erişimi, idari kararla engelleme yetkisine de sahiptir. Gayriresmî verilere göre 2014 yılında 18 binden fazla site TİB tarafından erişime engellenmiştir.

TİB, 15 Ağustos 2016'da Bakanlar Kurulu kararı ile resmen kapatılarak görev, yetkileri Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumuna aktarılmıştır.

Ayrıca bakınız
 RTÜK
 Telekulak
 Sansür

Kaynakça

Türk kamu kurumları
Türkiye'de telekomünikasyon
2005'te Türkiye'de kurulan oluşumlar

Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı


In relativistic physics, Lorentz symmetry or Lorentz invariance, named after the Dutch physicist Hendrik Lorentz, is an equivalence of observation or observational symmetry due to special relativity implying that the laws of physics stay the same for all observers that are moving with respect to one another within an inertial frame. It has also been described as "the feature of nature that says experimental results are independent of the orientation or the boost velocity of the laboratory through space".

Lorentz covariance, a related concept, is a property of the underlying spacetime manifold.  Lorentz covariance has two distinct, but closely related meanings:

 A physical quantity is said to be Lorentz covariant if it transforms under a given representation of the Lorentz group. According to the representation theory of the Lorentz group, these quantities are built out of scalars, four-vectors, four-tensors, and spinors. In particular, a Lorentz covariant scalar (e.g., the space-time interval) remains the same under Lorentz transformations and is said to be a Lorentz invariant (i.e., they transform under the trivial representation).
 An equation is said to be Lorentz covariant if it can be written in terms of Lorentz covariant quantities (confusingly, some use the term invariant here). The key property of such equations is that if they hold in one inertial frame, then they hold in any inertial frame; this follows from the result that if all the components of a tensor vanish in one frame, they vanish in every frame. This condition is a requirement according to the principle of relativity; i.e., all non-gravitational laws must make the same predictions for identical experiments taking place at the same spacetime event in two different inertial frames of reference.

On manifolds, the words covariant and contravariant refer to how objects transform under general coordinate transformations. Both covariant and contravariant four-vectors can be Lorentz covariant quantities.

Local Lorentz covariance, which follows from general relativity, refers to Lorentz covariance applying only locally in an infinitesimal region of spacetime at every point. There is a generalization of this concept to cover Poincaré covariance and Poincaré invariance.

Examples

In general, the (transformational) nature of a Lorentz tensor can be identified by its tensor order, which is the number of free indices it has. No indices implies it is a scalar, one implies that it is a vector, etc.  Some tensors with a physical interpretation are listed below.

The sign convention of the Minkowski metric  is used throughout the article.

Scalars

Spacetime interval
Proper time (for timelike intervals)
Proper distance (for spacelike intervals)
Mass
Electromagnetism invariants
D'Alembertian/wave operator

Four-vectors
4-displacement
4-position
4-gradient which is the 4D partial derivative:
4-velocity  where
4-momentum  where  and  is the rest mass.
4-current  where
4-potential

Four-tensors

Kronecker delta
Minkowski metric (the metric of flat space according to general relativity)
Electromagnetic field tensor (using a metric signature of + − − −)
Dual electromagnetic field tensor

Lorentz violating models

In standard field theory, there are very strict and severe constraints on marginal and relevant Lorentz violating operators within both QED and the Standard Model. Irrelevant Lorentz violating operators may be suppressed by a high cutoff scale, but they typically induce marginal and relevant Lorentz violating operators via radiative corrections. So, we also have very strict and severe constraints on irrelevant Lorentz violating operators.

Since some approaches to quantum gravity lead to violations of Lorentz invariance, these studies are part of phenomenological quantum gravity. Lorentz violations are allowed in string theory, supersymmetry and Hořava–Lifshitz gravity.

Lorentz violating models typically fall into four classes:

 The laws of physics are exactly Lorentz covariant but this symmetry is spontaneously broken. In special relativistic theories, this leads to phonons, which are the Goldstone bosons. The phonons travel at less than the speed of light.
 Similar to the approximate Lorentz symmetry of phonons in a lattice (where the speed of sound plays the role of the critical speed), the Lorentz symmetry of special relativity (with the speed of light as the critical speed in vacuum) is only a low-energy limit of the laws of physics, which involve new phenomena at some fundamental scale. Bare conventional "elementary" particles are not point-like field-theoretical objects at very small distance scales, and a nonzero fundamental length must be taken into account. Lorentz symmetry violation is governed by an energy-dependent parameter which tends to zero as momentum decreases. Such patterns require the existence of a privileged local inertial frame (the "vacuum rest frame"). They can be tested, at least partially, by ultra-high energy cosmic ray experiments like the Pierre Auger Observatory.
 The laws of physics are symmetric under a deformation of the Lorentz or more generally, the Poincaré group, and this deformed symmetry is exact and unbroken. This deformed symmetry is also typically a quantum group symmetry, which is a generalization of a group symmetry. Deformed special relativity is an example of this class of models. The deformation is scale dependent, meaning that at length scales much larger than the Planck scale, the symmetry looks pretty much like the Poincaré group. Ultra-high energy cosmic ray experiments cannot test such models.
 Very special relativity forms a class of its own; if charge-parity (CP) is an exact symmetry, a subgroup of the Lorentz group is sufficient to give us all the standard predictions. This is, however, not the case.

Models belonging to the first two classes can be consistent with experiment if Lorentz breaking happens at Planck scale or beyond it, or even before it in suitable preonic models, and if Lorentz symmetry violation is governed by a suitable energy-dependent parameter. One then has a class of models which deviate from Poincaré symmetry near the Planck scale but still flows towards an exact Poincaré group at very large length scales.  This is also true for the third class, which is furthermore protected from radiative corrections as one still has an exact (quantum) symmetry.

Even though there is no evidence of the violation of Lorentz invariance, several experimental searches for such violations have been performed during recent years. A detailed summary of the results of these searches is given in the Data Tables for Lorentz and CPT Violation.

Lorentz invariance is also violated in QFT assuming non-zero temperature.

There is also growing evidence of Lorentz violation in Weyl semimetals and Dirac semimetals.

See also

 4-vector
 Antimatter tests of Lorentz violation
 Fock–Lorentz symmetry
 General covariance
 Lorentz invariance in loop quantum gravity
 Lorentz-violating electrodynamics
 Lorentz-violating neutrino oscillations
 Planck length
 Symmetry in physics

Notes

References
 Background information on Lorentz and CPT violation: http://www.physics.indiana.edu/~kostelec/faq.html

Special relativity
Symmetry
Hendrik Lorentz

Lorentz covariance


Tracy Austin () este o fostă jucătoare de tenis americană, care a fost timp de 22 săptămâni lider mondial în 1980.

Note

Nașteri în 1962
Jucătoare de tenis americane

Tracy Austin


Annesorhiza, biljni rod iz porodice štitarki smješten u tribus Annesorhizeae. Postoji desetak vrsta iz Južnoafričke Republike i Esvatinija.

Esencijalna ulja ovih vrsta kao glavni sastojak u sebi imaju fenilpropanoide.

Vrste
 Annesorhiza altiscapa Schltr. ex H.Wolff
 Annesorhiza articulata Magee
 Annesorhiza bracteosa Magee
 Annesorhiza burtii B.-E.van Wyk
 Annesorhiza calcicola Magee & J.C.Manning
 Annesorhiza elsiae Vessio, Tilney & B.-E.van Wyk
 Annesorhiza fibrosa B.-E.van Wyk
 Annesorhiza filicaulis Eckl. & Zeyh.
 Annesorhiza flagellifolia Burtt Davy
 Annesorhiza lateriflora (Eckl. & Zeyh.) B.-E.van Wyk
 Annesorhiza latifolia Adamson
 Annesorhiza macrocarpa Eckl. & Zeyh.
 Annesorhiza nuda (Aiton) B.L.Burtt
 Annesorhiza refracta Magee
 Annesorhiza schlechteri H.Wolff
 Annesorhiza thunbergii B.L.Burtt
 Annesorhiza triternata (Eckl. & Zeyh.) Vessio, Tilney & B.-E.van Wyk
 Annesorhiza wilmsii H.Wolff

Sionimi
 Acroglyphe E.Mey. ex Koso-Pol.

Izvori

Annesorhizeae

Annesorhiza


No Love ( für "Keine Liebe") ist ein Lied des US-amerikanischen Rappers Eminem, das er zusammen mit dem Rapper Lil Wayne aufnahm. Der Song ist die dritte Singleauskopplung seines siebten Studioalbums Recovery und wurde am 5. Oktober 2010 veröffentlicht.

Inhalt
Thematisch kann der Song als Abrechnung der beiden Rapper mit Kritikern, Verrätern und Personen, die sie enttäuscht haben, gesehen werden. Lil Wayne rappt zu Beginn seines Verses in relativ langsamem Tempo. Er vergleicht sich mit einer Blume, auf die viel Dreck geworfen wurde und die trotzdem gewachsen ist. Der Rapper meint, er sei in der Hölle gewesen und nun wieder zurück. Außerdem spricht Lil Wayne an, mit dem Rapgame "verheiratet" zu sein, sich von ihm betrogen zu fühlen und sich zu wehren. Gegen Ende seiner Strophe rappt er schneller und beschreibt, wie er als blutrünstiges Monster gegen die ganze Welt kämpft. Der anschließende Refrain wird von beiden Künstlern vorgetragen. Sie meinen, dass es nun zu spät sei, sich zu entschuldigen, dafür, dass man sie in schwierigen Zeiten im Stich ließ. Doch jetzt tun die Kritiken von damals nicht mehr weh und beide wollen nichts mehr mit diesen Personen zu tun haben. Eminem rappt den zweiten Vers im Doubletime und somit deutlich schneller als Lil Wayne, wobei er seine Geschwindigkeit kontinuierlich erhöht. Er spricht davon, dass er nun wieder am Leben ist und freier denn je sei. Des Weiteren spielt er auf andere Rapper an, mit denen er in seiner Karriere aneinandergeriet, erwähnt diese jedoch nicht namentlich. Der Künstler meint, dass er gerade den besten Vers aller Zeiten rappt und die Bühne auseinandernehmen wird, indem er die gesamte Aufmerksamkeit auf sich zieht. Am Ende sagt er, dass er sich von niemandem mehr unterkriegen lässt und weiter rappt, bis er von der Spitze des Rap-Genres verdrängt wird. Anschließend setzt der Refrain noch einmal ein.

Produktion und Sample
Der US-amerikanische Produzent Just Blaze schuf das Instrumental zum Lied. Dabei verwendete er für den Refrain ein Sample der 1993er Hit-Single What Is Love von Haddaway. No Love wurde in den Effigy Studios in Ferndale (Michigan) aufgenommen.

Musikvideo
Bei dem zu No Love gedrehten Video führte der US-Amerikaner Chris Robinson Regie. Die Premiere fand am 30. September 2010 auf den Sendern MTV und Vevo statt.

Das Musikvideo greift das Thema des Mobbings an Schulen auf. Es beginnt mit verschiedenen Szenen, an die sich ein gemobbter Schüler erinnert, als er zu Haus in seinem Zimmer sitzt. So wurde er im Sportunterricht mit Dodgebällen beworfen oder auf dem Weg zu seinem Spind körperlich attackiert. Während die Rückblenden gezeigt werden, beginnt Lil Wayne in einem dunklen, rauchigen Raum zu rappen. Eminem geht mit einem Textblatt ins Studio, um sich auf eine Aufnahme vorzubereiten und taucht hinter Lil Wayne in dem Raum auf. Derweil trifft der Junge seine Peiniger erneut im Schulkorridor, wehrt sich aber nicht als diese ihn angreifen, sondern hört mit seinen Kopfhörern Lieder der beiden Künstler, um sich abzulenken. Auch die Wände seines Zimmers sind mit Postern von Eminem und Lil Wayne überzogen. Eine weitere Szene während des Refrains zeigt, wie der Junge auf der Schultoilette ein weiteres Mal tätlich angegriffen wird. Nun beginnt Eminems Vers, der beim Aufnehmen am Studiomikrofon mit Textzettel in der Hand gezeigt wird. Die Produzenten Just Blaze, The Alchemist und Denaun Porter tauchen ebenfalls im Studio auf. Währenddessen kommt der Junge nach Hause, seine Eltern bemerken seine Verletzungen und beginnen zu streiten. Daraufhin fährt der Junge auf seinem Skateboard weg, hört Eminem und Lil Wayne und beginnt dadurch Kraft zu schöpfen, um sich gegen die Unterdrückung in der Schule zu wehren. Die letzte Szene zeigt den Jungen wieder in der Schule, wo er erneut angegriffen wird, doch diesmal setzt er sich zur Wehr und prügelt sich mit seinen Kontrahenten. Diese Szene wird in mehreren Varianten dargestellt, wobei der Junge in der letzten die Oberhand behält und anschließend normal weiterläuft.

Single

Covergestaltung
Das Singlecover ist sehr einfach gehalten und zeigt lediglich die schwarzen Schriftzüge No Love, (Eminem) und Feat. Lil Wayne auf weißem Untergrund. Der Buchstabe O im Wort Love ist dabei durch das Recovery-Zeichen (ein weißes Kreuz auf rotem Grund) ersetzt.

Charts und Chartplatzierungen
No Love stieg in der 47. Kalenderwoche des Jahres 2010 in die deutschen Charts ein und erreichte mit Platz 17 die Höchstposition. Insgesamt hielt sich der Song 13 Wochen in den Top 100.

Verkaufszahlen und Auszeichnungen
Im Jahr 2022 wurde No Love für mehr als fünf Millionen Verkäufe in den Vereinigten Staaten mit einer fünffachen Platin-Schallplatte ausgezeichnet. Für über 400.000 verkaufte Einheiten in Großbritannien erhielt das Lied eine Goldene Schallplatte. 2023 wurde es für mehr als 150.000 Verkäufe in Deutschland ebenfalls mit einer Goldenen Schallplatte ausgezeichnet.

Weblinks
 Songtext mit Interpretationen (englisch)
 Songtext (deutsch)
 Musikvideo auf YouTube

Einzelnachweise

Rapsong
Lied 2010
Eminem-Lied
Lied von Eminem
Lil-Wayne-Lied
Lied von Lil Wayne
Mehrfach-Platin-Lied (Vereinigte Staaten)

No Love


Christopher I () (1219 – 29 May 1259) was King of Denmark between 1252 and 1259. He was the son of Valdemar II of Denmark by his second wife, Berengaria of Portugal. He succeeded his brothers Eric IV Plovpenning and Abel of Denmark on the throne. Christopher was elected king upon the death of his older brother Abel in the summer of 1252.  He was crowned at Lund Cathedral on Christmas Day 1252.

King of Denmark
Christopher began organizing the effort to have his brother Erik IV Plovpenning canonized, laying his murder directly at the feet of his other brother Abel of Denmark.  If recognized by the pope, the murder would exclude Abel's sons from the succession and guarantee Christopher's own sons Denmark's crown. This meant that Christopher as a younger son tried to keep the sons of his older brothers from ruling Denmark, which went against prevailing customs.

The king spent most of his reign fighting his many opponents. By allowing Abel's son, Valdemar Abelsøn, to be Duke of Schleswig he prevented an all-out civil war, but became the target of intrigue and treachery.  Southern Jutland including Schleswig and Holstein were independent from the king's rule for a time. Christopher also gained a ferocious enemy in the newly named Archbishop of Lund, Jacob Erlandsen, who was closely connected with Abel's family. Erlandsen asserted his rights often at odds with the king. King Christopher insisted that the church pay taxes like any other land owner. Bishop Jacob refused and went so far as to forbid peasants who lived or worked on church properties to give military service to King Christopher.  Erlandsen was perhaps the wealthiest man in the kingdom and insisted that the secular government have no control or hold over the church, its property, or ecclesiastical personnel. He simply excommunicated the king to show that he wasn't about to surrender to the king's will.

After an incursion into Halland by Haakon IV of Norway, in 1256, Christopher was reconciled with the kings of Norway and Sweden which had been provoked by Abel's interventions.  There were peasant uprisings against King Christopher the same year and again in 1258 as a result of Christopher's new property tax.  Archbishop Jacob refused to recognize Christopher's young son, Eric, as Denmark's rightful heir in 1257 and threatened excommunication against any bishop who anointed the prince as king of Denmark. That was the last straw.  He ordered Bishop Erlandsen's own brother to arrest the troublesome archbishop. Christopher humiliated the proud and powerful Archbishop Jakob by forcing him to wear secular clothing and a fool's cap with a fox tail attached. The archbishop was paraded through the country to Hagenskov near Assens where he was chained and cast into prison. Erlandsen had ordered at a Vejle church council that if he was imprisoned that the bishops were to declare interdict against the whole country, but none of them did. Bishop of Roskilde Peder Bang fled to Rügen and convinced Chief Jaromar II to invade Zealand.

Christopher tried to have his brother Eric IV canonized, but without Archbishop Jacobs' support it came to naught. When Duke Valdemar died, King Christopher tried to prevent Valdemar's brother, Eric Abelsøn, from taking the duke's place.  Valdemar's widow encouraged a few counts of northern Germany to rebel.  In the confusion, Christopher fled to Southern Jutland to stay with the Bishop of Ribe.

The King died unexpectedly after taking Holy Communion.  According to contemporary sources, King Christopher died after drinking poisoned communion wine from the hands of abbot Arnfast of Ryd Abbey in revenge for his mistreatment of Archbishop Erlendsen and the king's oppression of the church. King Christopher's excommunication had no effect, and he was buried in front of the high altar of Ribe Cathedral immediately after his death on 29 May 1259.  The king may have died of natural causes; Christopher's allies, however, called him Krist-Offer ("Christ's sacrifice"). Christopher was succeeded by his son Eric, as Eric V of Denmark.

Legacy
The Danehof became an institution during his rule.  It functioned like a national council which had limited advisory and judicial functions.

Christopher married Margaret Sambiria, the daughter of Count Sambor II of Pomerania, in 1248 and had at least three children:
King Eric V of Denmark. (1249–1286)
Niels (d. 21 December 1259), died young
Valdemar, died young
Matilda (1250–1299/1300), married to Albert III, Margrave of Brandenburg-Salzwedel
Margaret (c. 1257–1306), married to John II, Count of Holstein-Kiel

References

House of Estridsen
People excommunicated by the Catholic Church
1219 births
1259 deaths
Burials at Ribe Cathedral
13th-century kings of Denmark

Christopher I of Denmark


Rodeo Strip, Rodeo Yayıncılık tarafından Ekim 2004'te yayınlanmaya başlanan, karma içerikli çizgi roman - macera edebiyatı - çizgisel aktüalite dergisi.

Dergide Murat Bozkurt, Yalçın Didman, Ergün Gündüz, Ersin Burak, Yıldıray Çınar, Yasemin Ezberci, Cem Özüduru, Caner Atakul, Murat Kalkavan gibi Türk çizgi romancılar, Şehir Köpeği, İman Limited, Ulçe, Pırılkız, Haskoç Adam gibi çalışmalarıyla yer almıştır.

Brendon, Nick Raider, Napoleone, Dylan Dog, Ken Parker gibi yabancı çizgi roman içeriği, bunun yanı sıra Erhan Baş'ın İnek Adam'ı ve Timur Atakan'ın macera tefrikası Irak Yolcuları gibi uzun süre devam eden metinler vardır.

Strip dergisi 2003 yılında sinema dergisi Altyazı'nın 16 sayfalık eki olarak doğmuştu. Bu eki projelendiren, Rodeo Yayıncılık'tan Murat Mıhçıoğlu idi. Ek sonrasındaki dönemde (yine Mıhçıoğlu editörlüğünde) bu kez başında "Rodeo" ile çıkan yayın, 11. sayıdan itibaren sayfa sayısını indirip fiyatını azalttı. Ocak 2006'da çıkan 11 numaralı sayı, Studio Rodeo'nun ilk ürünlerini de sunmuştur.

 Dylan Dog
 Ken Parker
 Brendon D'Arkness
 İman Limited
 Haskoç Adam
 Pırılkız
 Şehir Köpeği
 Ulçe
 İnek Adam

Dış bağlantılar
 Rodeo Strip resmi web sitesi
 Dergi ile ilgili Radikal gazetesi haberi

Türk çizgi romanı
Çizgi roman dergileri
Türkiye dergileri
Türkçe dergiler
2004'te kurulan dergiler
2004'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
Yayımı 2006'da sona eren dergiler
Yayımı sona eren Türkiye dergileri
Kapak resmi aranan dergiler

Rodeo Strip


Žminjak je nenaseljeni otočić kod Betine na otoku Murteru.

Površina otoka je 229.086 m2, duljina obalne crte 2,498 km, a visina 33 metra.

Izvori

Sjevernodalmatinski otoci

Žminjak


بلدية هواري بومدين من أهم وأقدم بلديات ولاية قالمة كان اسمها عشية الاحتلال الفرنسي للجزائر عين هنشير الرعيان. واستوطنها الفرنسيون عام 1865 وأطلقوا عليها اسم كلوزيل، أحد جنرالات الاحتلال وتحولت إلى بلدية كاملة الصلاحية بموجب مرسوم بتاريخ 16 مارس سنة 1874. تعتبر منشأ الرئيس الراحل هواري بومدين والتي سُمّيت على اسمه: بلدية هواري بومدين.

الموقع
تقع البلدية في إقليم دائرة هواري بومدين التابعة لولاية قالمة في الشرق الجزائري. كما أنها من أول البلديات على مستوى الولاية. وكانت تضم البلدية الأم كل من بلدية مجاز عمار وراس العقبة وسلاوة عنونة وحمام دباغ.
تضم بلدية هواري بومدين عدة قرى منها: عين خروبة، عين زيتونة، عين اعمارة، القرورة.

الزراعة
يتمثل نشاط سكانها الأساسي في الفلاحة وتربية الحيوانات حيث تحتوي على أراضي زراعية خصبة ومشاتي عديدة: مثل مشتى خماجة وعين السانية ومشتى هباش محمد مشتى الرومي والتي تتميز بكثافة أشجار الزيتون والأراضي الخاصة بزراعة القمح. كما تتميز بطبيعة خلابة خاصة في فصل الربيع حيث أصبحت مقصداً للاستراحة والتنزه.

التعليم
تشهد البلدية تطورا علميا كبيرا خاصة على المستوى الثانوي حيث توجد بها ثانوية حديثة الإنشاء والتي أطلق عليها اسم ثانوية هواري بومدين تضم الثانوية كل من تلاميذ البلدية وتلاميذ بلدية راس العقبة، بلدية سلاوة عنونة، وعين خروبة حيث سجلت الثانوية المرتبة الأولى في امتحان شهادة البكالوريا لسنة 2010 على مستوى الولاية بنسبة 90 في المائة.

مراجع

بلديات ولاية قالمة

هواري بومدين (بلدية)


Bătălia de la Mycale (în ; Machē tēs Mykalēs) a fost una dintre cele două bătălii majore prin care s-a încheiat cea de-a doua invazie persană a Greciei antice din timpul războaielor greco-persane. Această bătălie combinată, navală și terestră, a avut loc la 27 august 479 î.Hr. în largul Capului Mycale (bătălia navală) și pe pantele promontoriului Mycale (bătălia terestră) de pe coasta Ioniei, vizavi de insula Samos. Bătălia s-a dat între o alianță a orașelor-state grecești (printre care Sparta, Atena și Corint) și Imperiul Ahemenid al lui Xerxes I.

În această bătălie, flota aliaților greci a repurtat o victorie decisivă împotriva flotei persane, chiar în aceeași zi în care generalul spartan Pausanias zdrobea armata persană a lui Mardonius în câmpia Beoției, în Bătălia de la Plateea, ultima bătălie terestră din cadrul Războaielor medice. Dubla victorie din bătăliile de la Plateea și Mycale a marcat încheierea invaziilor Imperiului Persan în Grecia continentală, aliații greci reluând apoi ofensiva împotriva perșilor, dar de data aceasta în insulele Mării Egee și în Asia Mică, începând astfel o nouă fază a războaielor greco-persane.

Note

Bibliografie

479 î.Hr.
Bătăliile Imperiului Ahemenid
Mycale
Mycale
Mycale

Bătălia de la Mycale


Dominique Dussault ist eine französische Chansonsängerin.

Sie vertrat Monaco 1970 beim Grand Prix Eurovision de la Chanson in Amsterdam und erreichte mit dem Chanson Marlène den achten Platz. Einige Singles von ihr erschienen zu dieser Zeit beim französischen Plattenlabel Barclay.

Weblinks
Diskografie bei encyclopedisque.fr

Einzelnachweise

Musiker (Frankreich)
Chansonsänger
Interpret eines monegassischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Franzose
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Dominique Dussault


Constituția Greciei, 1823 este a doua constituție adoptată în timpul Războiului de Independență al Greciei, care a început în 1821. În primăvara anului 1823 (lunile martie, aprilie) a avut loc a Doua Adunare Națională, care a adoptat textul noii constituții, intitulat "Legea lui Epidauros" (Νόμος της Επιδαύρου), care a abolit cele trei constituții locale și a sporit puterile legislative.

Este compusă din 99 de articole împărțite în șapte secțiuni:
 Secțiunea Α': Despre religie.
 Secțiunea Β': Despre drepturile civile ale grecilor.
 Secțiunea Γ': Despre funcțiile administrative.
 Secțiunea Δ': Despre îndatoririle legislativului.
 Secțiunea Ε': Despre îndatoririle executivului.
 Secțiunea ΣΤ': Despre deputați.
 Secțiunea Ζ': Despre ramura judecătorească.

Note

Legături externe
Constituția Greciei, 1823, în original

1823
Politica Greciei

Constituția Greciei din 1823


Taxele parafiscale sunt taxe care nu apar în Codul Fiscal și sunt constituite ca urmare a unui act normativ al Guvernului.

Acestea pot fi, spre exemplu, taxele de timbru fiscal, taxele de licențiere în diverse domenii și cele plătite pentru obținerea unor documente (de identitate, cazier judiciar sau fiscal etc), taxe de mediu, taxa de autorizare pentru servicii poștale, taxa de înscriere a agenților imobiliari sau timbrul folcloric.

În anul 2012, în România existau aproximativ 250-300 de taxe parafiscale, spre deosebire de anul 2008 când numărul acestora se ridica la 500.

În anul 2009, se estima că o treime din personalul bugetar din Romania era angajat în instituții de stat care se autofinanțau sau care mai erau și subvenționate.
Acestea se autofinanțau prin taxe și tarife parafiscale.

La 15 mai 2014, Ministerul Finanțelor a publicat o listă cu 92 de taxe parafiscale care urmau să fie eliminate.

Note

Fiscalitate

Taxă parafiscală


ගංගොඩවිල සෝම හිමි (24 අප්‍රේල් 1948 - 12 දෙසැම්බර් 2003) ලාංකීය බුදු සසුනේ පැවිදි බව ලැබූ ශ්‍රේෂ්ඨ භික්ෂුන් වහන්සේ නමකි. භික්ෂු සම්ප්‍රදාය අනුව උන් වහන්සේ උපන් ග්‍රාමය වන ගංගොඩවිල නම උන් වහන්සේගේ නාමය මුලට යොදාගෙන ඇත. තම ගුරු පියාණන් වූ අති පූජ්‍ය මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ හිමියන්ගේ අඩිපාරේ යමින් බුද්ධ ශාසනයට සහ සිංහල බෞද්ධයන්ට උන් වහන්සේ මහත් සේවාවක් ඉටුකළහ.

සෝම තෙරුන්ගේ අකල් අපවත් වීම අදටත් මත භේදවලට තුඩුදෙන කරුණක් වී තිබේ.

සෝමහිමිගේ චරිතය

පුජ්‍ය ගංගොඩවිල සෝම තෙර උපත ලැබුවේ ලංකාවේ ප්‍රධාන නගරය වන කොළඹ නගරයට අවට ප්‍රදේශයක පිහිටි අර්ධ නගරයක් වන ගංගොඩවිලදීය. වයස අවුරුදු 26ක් වු සෝම තෙරුණුවන්ගේ භාරකාරත්වය 1974දී ලංකාවේ සම්මානීත්වයට පාත්‍ර වු භික්ෂු දෙනමක් වන පුජ්‍ය මඩිහෙ පඥ්ඥාසීහ මහා නා හිමි තෙර හා පුජ්‍ය අම්පිටියේ රාහුල මහ තෙර වෙත හිමිවිය.සාමණේරනමක් ලෙස මහරගම භික්ෂු පුහුණු මධ්‍යස්ථානයට පැමිණි උන්වහන්සේ ඉහත භික්ෂුන් වහන්සේලා දෙනමගෙන් මහා සංඝයානන් වහන්සෙලාගේ ක්‍රියා පටිපාටිය ඉගෙන ගනු ලැබුහ.
වර්ෂ 1976 දී උපසම්පදාව ලද සෝම තෙරුන් වහන්සේ වැඩි දුරටත් නියම පාලි බසින් බුදු දහම පිළිබඳව ලියවුණු පාඨ ග්‍රන්ථයන් අධ්‍යයනය කරන ලද අතර බුදු දහමේ ඉගැන්වීම් පිළිබඳව සොයා බැලීමට මෙන්ම නොයෙකුත් සොයා ගැනීම් පාදක කර ගනිමින් ග්‍රන්ථ රචනා කිරීමටත් වැඩි රුචිකත්වයක් දැක්විය.
තරුණ පරම්පරාවේ ජීවිත ධර්මය අනුව හැඩගැස්වීම සෝම තෙරුන්ගේ ප්‍රධාන පරමාර්ථය විය.මේ සදහා හොද ප්‍රවේශයක් ලෙස උන්වහන්සේ විසින් පිහිටවා ගනු ලැබු "තරුණ සවිය" නැමැති සංවිධානය සදහන් කළ හැකිය.
හුදකලා ප්‍රදේශයන් තෝරා ගනිමින් භාවනාවේ නිරතවුනු සෝම තෙරුණුවෝ භාවනාවේ දක්ෂ සිසුවෙක් වූහ. බුදුන්වහන්සේ විසින් උගන්වනු ලැබු භාවනාව විෂයක් ලෙස ගනිමින් අධ්‍යනය කිරීමට විශේෂ කැමැත්තක් දැක්විය උන්වහන්සේ භාවනාව පිළිබඳව වැදගත් කරුණු එක් කර "බුද්ධාස්ථුප" නමින් ග්‍රන්ථයක් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

වික්ටෝරියාව සමග පැවති සම්බන්ධතා මත ආරාධනාවක් අනුව 1986 දී ධර්ම දේශනාවක් සඳහා එහි වැඩම කළ උන්වහන්සේ මාස හයකට පසු නැවත ලංකාව බලා වැඩම කිරීමෙන් අනතුර 1989 දී වික්ටෝරියා බෞද්ධ විහාරය පිහිටුවීම සදහා පදනම දමන ලදී.
අවසාන කාලය තුළ උන්වහන්සේට අවශ්‍ය වුයේ බෞද්ධාගමේ අගයන් පිළිබඳ මිනිස් සිත් තුළට කා වැද්දීමයි. එපමණක් නොව  ගංගොඩවිල සෝම හිමියෝ දහස් ගණන් රටවල් වල සංචාරය කරමින් බුදු රජාණන් වහන්සේ විසින් දේශනා කරන ලද ශික්ෂාපද පහ සාමාන්‍ය සරල දිවි පෙවතකට අදාළ කර ගන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව ධර්මය පැතිර වීමට කටයුතු කළහ. එමෙන්ම දහස් ගණන් ක්‍රිස්තියානි ජනයා උන්වහන්සේගේ ධර්ම දේශනා ශ්‍රවණය කළ අතර මෙසේ ධර්ම දේශනා ශ්‍රවණය කිරීමට ප්‍රධාන හේතුව වුයේ උන්වහන්සේ විසින් යොදා ගත් සරල අදහස් දැක්වීමේ ක්‍රියා පටිපාටියයි.මෙය ධර්ම දේශනා සාර්ථක විමට ඉතා වැදගත් කරුණක් වූ අතර බොහෝ අවස්ථා වල උන්වහන්සේගේ ධර්ම ශාවක පිරිස වුයේ තරුණ තරුණියන්ය.

වික්ටෝරියා බෞද්ධ විහාරය

වර්ෂ 1993 දී වික්ටෝරියා බෞද්ධ විහාරය නමින් නොබෙල් පාර්ක් හිදී නව විහාරයක්  පිහිටුවන ලද අතර ධර්මය ප්‍රචලිත කිරීමේ අදිටනින් පිහිටුවන ලද මෙම විහාරය ලාංකීය ජනතාව සඳහා පමණක් නොව වෙනත් ජාතින් අතරද ධර්මය ප්‍රචලිත කිරීමේ අරමුණින් ඇති කරන ලදී.වර්තමානයේදී මෙම ආයතනය තුළ සියළුම ආගම්වල ජනයා ඉතා සාර්ථක ලෙස තම කටයුතු කරගෙන යනු ලබන අතර මුල්කාලයේ මෙම විහාර භූමිය විශාල එකක් නොවු බැවින් සියළු කාර්යයන් නිසියාකාරයෙන් කර ගෙන යාමට අපහසු විය.එම නිසා සෝම හිමියන් විසින් අක්කර 5(20,000 වර්ග මීටර්)ක ප්‍රමාණයේ භූමි ප්‍රදේශයක් නැවත මිලදී ගන්නා ලද අතර නව භූමියේ ගස් 800 පමණ වගා කරන ලදී.මෙම භූමිය මිලදී ගැනීම නිසා ශාක්‍යමුනි සම්බුද්ධ විහාරය ආරම්භ කිරීමට හැකි විය.
සෝම හිමියන් ශ්‍රි වජිරානන්ද ධර්මායතනයේ ශිෂ්‍ය නායකයකු ලෙස මෙන්ම ධර්ම දේශකයකු ලෙස ධර්මායතනය සමග ඉතා සමීපව කටයුතු කරන ලදී. පූජ්‍ය මඩිහෙ පඤ්ඥාසීහ මහනායක තෙරුන් හා පූජ්‍ය අම්පිටියේ රාහුල තෙරුන් යන භික්ෂු දෙනම උන්වහන්සෙගේ ගුරුවරුන් වූහ.මෙම ගුරුහාමුදුරුවන් දෙනම සදහා සිතේ පැවති ආදරය හා භක්තිය දෙවෙනි වුයේ බුදුන්වහන්සේ සදහා පමණි.
සෝම හිමියෝ ගිහි කල ග්‍රීන්ලන්ඩ් විද්‍යාලයේද පසුව ඉසිපතන විද්‍යාලයේද අධ්‍යාපනය හදරනු ලැබූ අතර මෙකල උන්වහන්සේ දක්ෂ රග්බි ක්‍රීඩකයෙක් වූහ.
රිච්මන්ඩ් බෞද්ධ විහාරයෙන් ලැබුණු ආරාධනාවක් අනුව 1986 දී පූජ්‍ය සෝම හිමි ප්‍රථම වරට ඕස්ට්‍රේලියාවට වැඩම කරන ලද අතර උන්වහන්සේ මාස තුනක පමණ කාලයක් එහි වැඩ වාසය කරනු ලැබූහ. ඕස්ට්‍රේලියාවේ මහායාන ධර්මය ප්‍රචලිත වී තිබු බැවින් නිවරදි ථෙරවාදී බුදු දහම නිවරදි  ආකාරයෙන් ප්‍රචලිත කළ යුතු යැයි සිතු උන්වහන්සේ එම කාර්යය දියත් කිරීම සදහා නැවතත් 1989 දී ඕස්ට්‍රේලියාව බලා වැඩම වූහ.මෙහිදී උන්වහන්සේ විසින් පළමු සිංහල විහාරය මෙල්බන් නගරයේ රිජෙස්ට් විදියේ, ස්ප්රිහන්ගුවෙල් වල "මෙල්බන් ශ්‍රී ලංකා විහාරය"  නමින් පිහිටුවා ඇත .1993 දී උන්වහන්සේ විසින් මෙල්බන් ශ්‍රී ලංකා බෞද්ධ විහාරයෙන් ගොස් නොබෙල් පාර්ක් හි 21,රීච් මාවත හි වික්ටෝරියා බෞද්ධ විහාරය සාදන ලදී.පසු කාලීනව මෙම විහාරය ශාක්‍යමුනි විහාරය නමින් හැදින් විය.
සෝම හිමියන් දුර දක්නා නුවණකින් හා නිවැරදි දැක්මකින් යුක්තව බෞද්ධ දර්ශනයට මග එළි පෙහෙළි කිරීම හා බෞද්ධ අධ්‍යාපනය නගා සිටු වීම සඳහා ශාක්‍යමුනි සම්බුද්ධ විහාරය නමින් ඕස්ට්‍රේලියාවේ බෞද්ධ මධ්‍යස්ථානයක් පිහිටුවන ලදී. ශාක්‍යමුනි සම්බුද්ධ විහාරය පිහිටුවීමේන් බෞද්ධ ආගම පිළිබඳ පරීක්ෂණ පවත්වමින් ප්‍රායෝගිකව හැදැරීමට කැමති පුද්ගලයන් සදහා ශිෂ්‍යත්ව පිරිනමනු ලැබීමද අරමුණක් වීය.

වසර හතකට පසු 1996 වර්ෂයේදී නැවත ශ්‍රී ලංකාවට වැඩම කළ උන් වහන්සේ ටික කලක් ලංකාවේ වැඩ වාසය කිරීමේ අරමුණින් පසු විය.පියාගේ හදිසි ආබාධය සහ අධ්‍යාත්මික දියුණුව වැඩි කර ගනු පිණිසත් ලංකාවේ ටික කලක් වැඩ වාසය කිරීමට අදහස් කර ගෙන සිටියද පියාගේ ආබාධය දරුණු අතට හැරීම නිසා උන්වහන්සේට වැඩි කාලයක් ශ්‍රී ලංකාවේ වාසය කිරීමට සිදු විය. එමෙන්ම උන්වහන්සේ ශ්‍රී ලංකාවේ වැඩ වාසය කරන කාලය අතර තුර පිටතින් පැමිණි බලවේගයන් හමුවේ බෞද්ධ ආගම විනාශය කරා ගමන් කරන බව සෝම හිමියන්ට අවබෝධ විය. උන්වහන්සේ දුෂ්කර ප්‍රදේශවලට විශේෂයෙන්ම ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාර නිසා විපතට පත් වු ප්‍රදේශවල ජනයාට උපකාර කිරීම සදහා එම ප්‍රදේශ වලට වැඩම කිරීම උන්වහන්සේගෙන් සිදුවූ සමාජ සත්කාරයකි.

කෙටි කාලයක් සදහා නැවත ඕස්ට්‍රේලියාවට වැඩම කළ සෝම හිමියන් විපතට පත්  ශ්‍රී ලාංකීය ජනයා ඉන් මුදවා ගැනීම සදහා එහි ආධාර එක් රැස් කිරීම පිණිස සංවිධානයක් ආරම්භ කරනු ලැබීය.ඉන් නොනැවතුන සෝම හිමි ග්‍රාමවාසී භික්ෂුන් වහන්සේලාට එම විපතට පත් ජනයා හා දුෂ්කර ප්‍රදේශ වල ජනයා සමග ළඟින් ඇසුරු කිරීමට හා විවිධ වු උපකාර කිරීමට කටයුතු සංවිධානය කළහ.

ඕස්ට්‍රේලියාවේ සිට නැවත ලංකාව බලා වැඩම කළ සෝම තෙරුන්ට දක්නට ලැබුණේ මත් උවදුර  සීඝ්‍රයෙන් වැඩි වූ ලාංකීය සමාජයකි. මත් උවදුරින් ලාංකීය ජනයා මුදවා ගැනීම සදහා උන්වහන්සේ තරුණ පිරිස් සමග එක්ව ජනතාවගේ අවධානය ඒ වෙත යොමු කළ සේක.

එපමණක් නොව පන්සල් භූමිය තුළ කුඩා කෝවිල් ස්ථාපිත කිරීමට විරුද්ධව උන්වහන්සේ සංවිධානාත්මකව නැගී සිටි සේක.

එමෙන්ම සෝම හිමි සිංහල පාසලක් ආරම්භ කිරීම සදහා මුල් වී කටයුතු කළ අතර වර්තමානයේ සිසුන් 200ක් පමණ එම පාසලේ අධ්‍යාපනය හදාරනු ලබති.

අපවත් වීම

2003 දෙසැම්බර් 12 වන දින රුසියාවේ සෙන් පීටස් බර්ග්ස් හිදී මහරගම, විජේරාම ගංගොඩවිල සෝම හිමි රුසියන් රජයෙන් පිරිනමනු ලබන ආචාර්ය  උපාධියක් ලබා ගැනීම සදහා රුසියාවට වැඩම කළසේක. එහිදී උන්වහන්සේට ඇතිවු හදිසි හෘදයාබාධයක් නිසා සෙන් පීටස් බර්ග්ස්හි රෝහලකට හදිසියේ ඇතුල් කරන ලද අතර එහිදී  උන්වහන්සේගේ රෝගී තත්ත්වය වැඩිවීමෙන් වසර 56 ක ආයු වළදා අපවත් වූහ.

උන්වහන්සේගේ අපවත් වීම නිසා ලාංකීය ජනතාව මහත් කම්පාවට පත් වු අතර එම අපවත් වීම සෑම කෙනෙකුගෙම සිත් තුළ සැක සංකා මතු කරන්නටද හේතු විය.

බොහෝ දෙනා මෙය ක්‍රිස්තියානි මුලධර්ම වාදයෙන් සිදු කරන ලද මරණයක් ලෙස විශ්වාස කරති. එම නිසා මරණය පිළිබඳව තොරතුරු අනාවරණය කිරීම සඳහා කොමිසමක් පත් කරන ලදී.මෙම කොමිසම මගින් මරණ පරීක්ෂණ දෙකක් පවත් වනු ලැබු අතර මෙම කොම්සමේ සාමාජිකයන් තිදෙනෙකුගේ අවසන් නිගමනය වුයේ එම මරණය ඕනෑකමින් කරන ලද්දක් බවයි. එමෙන්ම එක් කොමිසන් සාමාජිකයකු පැවසුවේ ඒ සදහා සාක්ෂි නොමැති බවයි.

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකික භික්ෂූහූ
1948 උපත්
ඉසිපතන විදුහලේ ආදි සිසුහු

ගංගොඩවිල සෝම හිමි


وادي بردى وادٍ شهير في سوريا حيث يمثل خط سير نهر بردى من منبع النهر عند البحيرة في الجبال شمال غرب مدينة دمشق ويسير بين الجبال متعرجاً ناشراً في طريقه الخصب والطبيعة الجميلة وصولا إلى منطقة ربوة دمشق ويسير في وادي بردى خط القطار التاريخي المسمى (قطار المصايف)، وتشكل منطقة وادي بردى أهم منطقة مصايف وسياحة في ريف دمشق حيث يوجد أعرق المصايف الدمشقية مثل ُدمّر والهامة وعين الخضرة وعين الفيجة والعديد من القرى حتى سوق وادي بردى والتكية المشهورةبكثرة المطاعم والأماكن السياحية وغيرها الكثير من مناطق السياحة الواقعة ضمن خط سير الوادي.
يتألف وادي بردى من سلسلة من القرى ابتداء من منطقة التكية وحتى منطقة الهامة في دمشق.
تعتبر بلدة سوق وادي بردى أول قرية في السلسلة وأحد أكبر قرى الوادي من حيث الكثافة السكانية.
ويشتهر أهالي منطقة وادي بردى بالكرم الشديد وحب الضيف.

انظر أيضًا
 هجوم وادي بردى (2016–17)

أماكن مأهولة في منطقة النبك
أودية سوريا
السياحة في سوريا
محافظة دمشق

وادي بردى


La pietra del paragone (La piedra de toque) es una ópera, o melodramma giocoso en dos actos con música de Gioachino Rossini y libreto en italiano de Luigi Romanelli. Se estrenó en el Teatro de La Scala, Milán, el 26 de septiembre de 1812. Fue el primer encargo del compositor de un gran teatro de ópera y fue un éxito inmediato, siendo representada 53 veces durante la primera temporada.

Esta ópera se representa muy poco. En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 5 representaciones en el período 2005-2010.

Referencias
Notas

Licencia

Enlaces externos

 Notas, discografía y libreto (italiano / español) en Kareol

Óperas de 1812
Óperas de Gioacchino Rossini
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Milán

La piedra de toque


The New York Times Company es una empresa estadounidense de medios de comunicación, conocida por publicar su periódico homónimo. Arthur Ochs Sulzberger, Jr., se ha desempeñado como Presidente de la Junta Directiva desde 1997. Tiene su sede en Manhattan, Nueva York.

Resumen

Historia
La compañía fue fundada por Henry Jarvis Raymond y George Jones en la ciudad de Nueva York. La primera edición del periódico The New York Times, publicada el 18 de septiembre de 1851, declaró: «Este día publicamos la primera edición del New-York Daily Times, y tenemos la intención de difundirlo las mañanas (exceptuando los domingos) por un número indefinido de años».

Participaciones de la compañía
Junto a su periódico homónimo, la compañía también es propietaria de International New York Times y de propiedades digitales relacionadas, como NYTimes.com.

Perfil valorativo de la empresa
Desde 1967, la compañía cotiza en la Bolsa de Valores de Nueva York bajo el símbolo NYT. De las dos categorías de acciones, Clase A y Clase B, la primera esa cotizada en bolsa y la segundo en una empresa privada —en gran parte (casi el 90 %) por los descendientes de Adolph Ochs, quien compró el The New York Times en 1896—.

Junta Directiva
En la reunión de la Junta de abril de 2005, los accionistas de la Clase B eligieron nueve de los catorce directores de la compañía.

Cronología

1 de enero de 2003— La compañía completó la adquisición del 50 por ciento de participación de The Washington Post en el International Herald Tribune (IHT), por 65 millones de dólares. The New York Times Company, que había sido dueño de un 50 % del IHT, se convirtió en el único propietario.

18 de marzo de 2005—  La compañía adquirió About.com, un proveedor en línea de información, por 410 millones de dólares. En 2005, la compañía reportó ingresos de 3.4 mil millones de dólares a sus inversionistas.

25 de agosto de 2006— La compañía adquirió Base StudioSystems, una base de datos y servicio de investigación en línea sobre las industrias del cine y la televisión, por 35 millones de dólares. En 2011, el Times vendió dicho servicio a sus dueños originales, Laurie S. Silvers y Mitchell Rubenstein, accionistas mayoritarios de Hollywood Project LLC.

12 de septiembre de 2006— La compañía anunció su decisión de vender Broadcast Media Group, que consistía en «nueve estaciones de red televisiva afiliada, sus sitios web relacionados y el centro de operaciones digitales».

4 de enero de 2007— The New York Times informó que la compañía había llegado a un acuerdo para vender las nueve estaciones de televisión locales a la firma de capital privado Oak Hill Capital Partners.

17 de mayo de 2007— La compañía anunció que había finalizado la venta de Broadcast Media Group, el 7 de mayo de 2007, por «aproximadamente  de dólares».

19 de noviembre de 2007— La compañía organizó una gala de apertura después mudar su sede a la ubicación anterior en el 229 West de la calle 43 al edificio New York Times en el 620 de la Octava Avenida, en el lado oeste de Times Square, entre las 40a y 41a calles atravesando la Terminal de Autobuses de la Autoridad Portuaria de Nueva York.

14 de julio de 2009— La compañía anunció que WQXR iba a ser vendida a WNYC, que trasladó la estación a 105.9 FM y comenzó a operar como estación no comercial, el 8 de octubre de 2009. Esta transacción de 45 millones de dólares, que involucró a la WCAA de Univision Radio para trasladar la frecuencia de 96.3 FM a 105.9 FM, terminó a propiedad del Times de la estación durante 65 años.

27 de diciembre de 2011— The Boston Globe informó que la compañía vendería su Regional Media Group a Halifax Media Holdings LLC, propietaria de The Daytona Beach News-Journal, por 143 millones de dólares. The Boston Globe y The Telegram & Gazette en Worcester no fueron parte de la venta.

2011— Para hacer frente al descenso de ingresos de la publicidad impresa en su principal publicación, The New York Times, la compañía introdujo un muro de pago (paywall) en su sitio web. Desde 2012 ha sido un éxito modesto, y ha cosechado varios cientos de miles de suscripciones y alrededor de 100 millones de dólares en ingresos anuales.

2013— The New York Times Company vendió The Boston Globe y otras propiedades de los medios en Nueva Inglaterra a John W. Henry, el principal propietario de los Medias Rojas de Boston. Según la empresa, la operación fue hecha con el fin de centrarse más en sus marcas principales.

Galardones
La compañía patrocina una serie de premios nacionales y locales pensados para resaltar los logros de individuos y organizaciones en diferentes ámbitos.

En 2007, inauguró su primer premio a la excelencia sin fines de lucro, otorgado a cuatro organizaciones «por su distinción en sus prácticas de gestión». Solo organizaciones sin ánimo de lucro en la ciudad de Nueva York, Long Island, Westchester son elegidas.

En conjunto con la Corporación Carnegie de Nueva York y la Asociación Estadounidense de Bibliotecas, The New York Times Company patrocina un premio para honrar a los bibliotecarios «por el servicio a sus comunidades». El I Love My Librarian! premio fue otorgado a diez personas en diciembre de 2008, y presentado por la presidenta de la empresa y CEO Janet L. Robinson, el presidente de la Corporación Carnegie Vartan Gregorian, y Jim Rettig, presidente de la Asociación Estadounidense de Bibliotecas.

Referencias

Enlaces externos

The New York Times
Empresas cotizadas en la Bolsa de Nueva York

The New York Times Company


An Hyparrhenia niariensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adrien René Franchet, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Hyparrhenia niariensis in nahilalakip ha genus nga Hyparrhenia, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: H. n. macrarrhena.

Mga kasarigan

Hyparrhenia

Hyparrhenia niariensis


Venül veya toplardamarcık, kılcal damarlar ile venler (toplardamar) arasında bulunan kan dallarıdır ve kılcal damarlardan venlere oksijenlenmemiş kan taşırlar.

Anjiyoloji

Venül


Frankleigh Park est une banlieue de la cité de New Plymouth, dans l'ouest de l'ile du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Elle est localisée dans le sud de la cité de New Plymouth. La banlieue est construite autour du site de l'installation de la ferme du premier colon qui fut Henry King et nommée Woodleigh, pour son père .

Municipalités limitrophes

Population
Selon le recensement de 2013 en Nouvelle-Zélande, qui dénomme le secteur seulement par le nom : « Frankleigh », la banlieue avait une population de  pour 2013, en augmentation de  depuis le recensement de 2006.

Histoire
La banlieue est une des plus anciennes et des plus solidement établies de la cité, siégeant dans la vallée de la rivière « Huatoki ». Elle est localisée entre les banlieues de Westown vers l'ouest et Vogeltown vers l'est.

Les rues principales comprennent « Brois Street », « Veale Road », « Frankley Road », « Fernleigh Street », « Govett Avenue », et « Ashmore Drive ». Frankleigh Park est le siège de l'école primaire, d'un jardin d'enfants et d'un centre commercial et a aussi  nommés : « Sutherland Park » et « Ferndale Park ».

Éducation
  L'école de Woodleigh School est une école mixte, contribuant au primaire (allant de l'année 1 à 6) avec un effectif de  en .

Voir aussi

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Liens externes
 Woodleigh School website

Ville en Nouvelle-Zélande
Banlieue
New Plymouth
Taranaki

Frankleigh Park


Basilio Modesto García y Gallego, conocido simplemente como Basilio García, fue un militar español con un papel destacado en las Guerras de Independencia Hispanoamericana.

Nacido en Cuéllar el 28 de mayo de 1789, inició su carrera militar como soldado raso en la guerra contra la convención y combate en la guerra de independencia española. Arribó a la Costa Firme proveniente de España con el grado de capitán en la expedición de Pablo Morillo. Con el grado de coronel estuvo al mando del batallón ligero de voluntarios de Aragón en Santafé y tras conocer el resultado de la batalla de Boyacá se replegó a la provincia de Pasto. Con su victoria en la batalla de Bomboná detuvo la marcha al sur de Bolívar, pero tuvo conocimiento de la derrota de Melchor de Aymerich en la batalla de Pichincha, y tras aceptar el ofrecimiento de Bolívar capituló sus fuerzas y la provincia de Pasto, en Berruecos el 6 de junio de 1822. Marchó para La Habana ese mismo año. Regresa a España en 1823, permaneciendo en el ejército al mando de tropas de Voluntarios Realistas durante la restauración absolutista de Fernando VII de España.

Referencias

Generales de España del siglo XIX
Militares realistas de la guerra de la Independencia de Venezuela
Militares realistas de la guerra de la Independencia colombiana

Basilio Modesto García


Das Kraftwerk Beuron in Beuron im baden-württembergischen Landkreis Sigmaringen in Deutschland gehört der Erzabtei Beuron.

Altanlage
Bereits seit 1921 gibt es zur Stromerzeugung ein klostereigenes Wasserkraftwerk an der Donau im Weiler St. Maurus zwischen Beuron und dem Talhof bei Langenbrunn. Die Jahresproduktion des zwischen 1920 und 1921 entstandenen Kraftwerks deckte damals nicht nur den Energiebedarf des Klosters, sondern die Energiemenge für ganz Beuron. Die heute noch funktionierende Turbinentechnik bestand aus einer Voith- und einer Ruch-Turbine aus dem Jahr 1920. Beide Anlagen brachten bei normalem Wasserstand eine Leistung von 40 bis 50 Kilowatt. Die Anlage erhielt in den Jahren 1936 und 1937 ein Kegelradgetriebe. 1991 wurden ein elektro-hydraulischer Regler, zwei neue Generatoren und ein neuer Schaltschrank in Betrieb genommen. Dies erbrachte eine maximale Leistung von 110 Kilowatt.

Neubau
Die alte Wehranlage war im Laufe der Jahrzehnte marode geworden und die jährlich produzierte Energiemenge von durchschnittlich 400.000 bis 500.000 Kilowattstunden reichte zuletzt nicht einmal mehr zur vollständigen Stromversorgung des Klosters. Extremes Hoch- oder Niedrigwasser führten in der Vergangenheit zur Abschaltung des Kraftwerks. Dies machte einen Neubau für einen wirtschaftlichen Betrieb dringend notwendig. Die Bauarbeiten unter Pater Tutilo, Prior des Klosters, hatten im September 2007 mit dem Abbruch der alten Anlage begonnen. Mit 2,6 Millionen Euro war dies die größte Einzelbaustelle, die das Kloster je geleistet hat. Die Jahresproduktion soll nach dem Ausbau auf 800.000 Kilowattstunden erhöht werden. Die Wasserkraftanlage produziert eine Strommenge, mit der jährlich 680 Menschen versorgt werden können. Der gesamte Strombedarf des Klosters ist somit gedeckt. Durch das Projekt soll langfristig die wirtschaftliche Existenz der Mönchsgemeinschaft gesichert werden. Die Gemeinschaft erhält einerseits Geld aus der Einspeisung ihres Wasserkraftstroms in das Netz der EnBW, andererseits bekommen die Benediktiner besondere Bezugsbedingungen.

Für den Neubau des 55 Meter breiten Wehrkörpers des Wasserkraftwerks konnten die neuen Wehrmauern, in die Ende Juni 2008 die neuen Wehrklappen eingesetzt wurden, auf die noch gut erhalten Fundamente aufsetzen. Die beiden jeweils 20 Tonnen schwere Klappen waren fertig montiert jeweils 27 Meter lang und 2,20 Meter hoch. Die beiden Stauklappen werden mit einer hydraulischen Anlage bewegt, die über eine Hubkraft von 200 Tonnen verfügt. Das alte Maschinenhaus musste dem neuen dreigeschossigen Turbinenhaus weichen. Eine einzige 18 Tonnen schwere Turbine wird eine Höchstleistung von 270 Kilowatt haben. Während früher die Höchstleistung nur zu bestimmten Zeiten erreicht werden konnte, wird das neue St. Maurus-Kraftwerk, von Ausnahmezeiten abgesehen, immer die Höchstleistung fahren. Möglich wurde dies durch die neue Technik des Wehrs. In Zukunft kann die Wassersperranlage flexibel dem jeweiligen Wasserstand der Donau angepasst werden.

Schwierigkeiten standen dem Projekt vor allem aus Umweltgründen gegenüber. Der Standort des Kraftwerks in einem heute abgelegenen Teil des Donautals mitten in einem mehrfach geschützten Naturbereich (Natura 2000) hat einen Planungsvorlauf verursacht, der sich weit über zehn Jahre hinzog. Wegen der Erhöhung der Wehrmauer und dem damit verbundenen längeren Rückstau des Donauwassers wurden Bedenken geäußert, dass die Lebensräume einer geschützten Fischart in den Stromschnellen beim Sonnenhaus gefährdet würden.

Aus ökologischen Gesichtspunkten wurde bei der Planung des Kraftwerks auf eine optimale Wirtschaftlichkeit verzichtet. Zudem wurde eine Fischtreppe geschaffen, über die Fische flussaufwärts und über eine Fallstelle flussabwärts wandern können. Im Landkreis Sigmaringen ist es die erste. Bei niedrigem Wasserstand wird erst die Fischtreppe mit Wasser versorgt und dann die Turbine. Für die Fledermäuse, die sich im alten Wasserkraftwerk angesiedelt hatten, wurde ein künstliches Quartier angebracht. Zum Bau war es nötig, die Donau umzuleiten. 3.000 Kubikmeter Beton wurden gegossen. Der Bau musste zum Teil wegen Hochwassers stillgelegt werden. Nach 18 Monaten Bauzeit wurde das neue Wasserkraftwerk im Jahr 2009 fertiggestellt. Bei der Betriebsaufnahme wurde das Kraftwerk gesegnet und die Turbine in Betrieb genommen.

Weblinks
 Wasserkraftwerk St. Maurus auf der Seite der Erzabtei St. Beuron

Einzelnachweise

Beuron
Bauwerk in Beuron
Beuron
Erbaut in den 1920er Jahren
Beuron
Wirtschaft (Landkreis Sigmaringen)

Kraftwerk Beuron


ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු දුම්රිය මාර්ගය, ප්‍රධාන දුම්රිය මාර්ගයෙහි මංසන්ධියක් වන පොල්ගහවෙල දුම්රිය ස්ථානයෙන් ආරම්භ වී වයඹ පළාත සහ උතුරු මැද පළාත අතුරින් විහිදී උතුරු පළා‍තේ කන්කසන්තුරේ දුම්රිය ස්ථානයෙන් අවසන් වන දිවයිනේ දීර්ඝතම දුම්රිය මාර්ගයයි. මෙම දුම්රිය මාර්ගය කිලෝමීටර 339 දිගු වන අතර පොල්ගහවෙල සහ වවුනියාව දුම්රිය ස්ථාන අතර දුම්රිය නැවතුම් 55 පිහිටා ඇත. වර්ෂ 1894 දී විවෘත වූ මෙම දුම්රිය මාර්ගය මඟින් කුරුණෑගල, අනුරාධපුර, වවුනියාව සහ යාපනය යන දිවයිනේ ප්‍රධාන නගර සම්බන්ධ කරමින් දිවෙයි. වසර ගණනාවක උතුරේ ත්‍රස්තවාදය හේතුවෙන් වර්ෂ 1990 සහ 2009 අතර කාලය තුලදී මෙම දුම්රිය මාර්ගයෙහි ගමනාගමනය පොල්ගහවෙල සිට වවුනියාව දක්වා සීමා විය. ත්‍රස්තවාදී සමය අතරතුරදී වවුනියාව සිට කන්කසන්තුරය දක්වා වූ දුම්රිය මාර්ගය විනාශයට පත්වූ අතර වර්ෂ 2009 දී  උතුරේ ත්‍රස්තවාදය අවසන් වීමත් සමඟම කඩිනමින් මෙම දුම්රිය මාර්ග‍යේ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු ආරම්භකෙරිණි. වර්තමානය වන විට යාපනය දක්වා වූ මාර්ගය ප්‍රතිසංස්කරණය අවසන් වී ඇති බැවින් යාපනය දක්වා දුම්රිය ගමනාගමනය සිදුකෙරේ.

මාර්ග විස්තරය

මෙම දුම්රිය මාර්ගය ශ්‍රී ලංකාවේ තවත් දුම්රිය මාර්ග තුනකට මඟ විවරකරදේ.
 අනුරාධපුර සිට මිහින්තලය දක්වා වූ තවත් කෙටි දුම්රිය මාර්ගය - අනුරාධපුර දුම්රිය ස්ථානයෙන් ආරම්භ වේ
 දිවයිනේ නැගෙනහිර දෙසට විහිදෙන මඩකලපුව දුම්රිය මාර්ගය -  මහව දුම්රිය ස්ථානයෙන් ආරම්භ වේ
 බටහිර දෙසට විහිදෙන මන්නාරම් දුම්රිය මාර්ගය -   මැදවච්චිය දුම්රිය ස්ථානයෙන් ආරම්භ වේ
මඩකලපුව දුම්රිය මාර්ගය මඟින් ත්‍රිකුණාමලය, පොලොන්නරුව සහ මඩකලපුව යන ප්‍රධාන නගර සම්බන්ධ වන අතර මන්නාරම් මාර්ගය මඟින් මන්නාරම සහ තලෙයිමන්නාරම යන නගර සම්බන්ධ කෙරේ. මෙම මාර්ගය ප්‍රධාන වශයෙන් රට මධ්‍යයෙන් රජරට හරහා ගමන් කරමින් අලිමංකඩ කලපුව තුලින් යාපන අර්ධද්වීපය හා සම්බන්ධවේ.

ඉතිහාසය

මෙහෙයුම් අග්‍රස්ථානය

උතුරු දුම්රිය මාර්ගය වෙත 1956 අප්‍රේල් 23 වැනිදා යාල්දේවී නමින් සීඝ්‍රගාමී දුම්රිය හඳුන්වා දෙන ලදී. එමගින් කොළඹ සිට යාපනය දක්වා දුම්රිය ගමනක කාලය පැය 7ක් දක්වා අඩු විය.     මෙම සේවාව ඉමහත් ජනප්‍රියත්වයට පත්වූ අතර යාපනය දුම්රිය ස්ථානය ලංකාවේ දෙවන විශාලතම දුම්රිය ස්ථානය බවට පත් වූ අතර යාල්දේවී සේවය ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය සේවයේ වැඩිම ආදායම් උපයන සේවාවද විය.    මගී දුම්රිය 8ක් සහ භාණ්ඩ ප්‍රවාහන දුම්රිය 6ක් දෛනිකව යාපනය හා කොළඹ අතර ධාවනය විය. 1980 දශකය මුල් භාගය වන විට 6000 ක පමණ ජනකායක් උතුරු දුම්රිය මාර්ගයේ දිනපතා ගමන් කළහ.

මෙහෙයවීම

ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය සේවය විසින් උතුරු මාර්ගයේ මගී සේවා ක්‍රියාත්මක කරනු ලබයි. යාල් දේවී දුම්රිය මෙම මාර්ගයේ විශිෂ්ටතම සේවාව ලෙස සලකනු ලැබෙන අතර. ExpoRail විසින් උතුරු දුම්රිය මාර්ගයේ ඇතැම් දුම්රිය වල අධිමිල සේවාවක් පවත්වාගෙන යයි.

ආශ්‍රිත
 දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව, ශ්‍රී ලංකා

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය මාර්ග
දුම්රිය ප්‍රවාහන සේවය

උතුරු දුම්රිය මාර්ගය, ශ්‍රී ලංකාව


La Trans-Am Series es un campeonato de automovilismo de velocidad disputado con gran turismos en Estados Unidos desde el año 1966. Organizada por el Sports Car Club of America, a lo largo de los años fue variando su reglamento y relevancia en el automovilismo norteamericano.

En sus inicios, la Trans-Am usaba el reglamento técnico Grupo 2 de la FIA para automóviles de producción, dividido en dos clases: Hasta 2 litros, para automóviles europeos y japoneses, y Más de 2 litros, para "pony cars" estadounidenses de hasta 5,0 litros de cilindrada como los Chevrolet Camaro, Dodge Challenger, Ford Mustang, Mercury Cougar, Plymouth Barracuda y Pontiac Firebird. A fines de la década de 1960, la clase mayor contaba con equipos oficiales de las marcas estadounidenses, y vivió un enfrentamiento entre Mark Donohue de Chevrolet y Parnelli Jones de Ford. Las dos carreras de resistencia más importantes de Estados Unidos, las 24 Horas de Daytona y las 12 Horas de Sebring, fueron puntuables para la Trans-Am en 1968.

En 1973, la Trans-Am dejó los automóviles de producción por los siluetas tubulares. A diferencia del Campeonato IMSA GT, que se dedicó a atraer fabricantes de deportivos de altas prestaciones, la Trans-Am continuó fomentando la presencia de los deportivos estadounidenses tradicionales. En 1976, agregó una segunda categoría para los reglamentos Grupo 4 y Grupo 5 de la FIA. En esa época, el equipo del grupo Ford, Roush Racing, comenzó a usar motores de cuatro cilindros con turbocompresor, en tanto que Chevrolet continuó usando los V8 de alta cilindrada.

La Trans-Am tuvo apenas dos fechas en 2006, tras lo cual se dejó de disputar. El SCCA revivió la categoría en 2009, con varias clases de automóviles que combinan prototipos tubulares y automóviles de producción. Desde entonces, disputa carreras junto con otras categorías del SCCA y como telonera de torneos como la American Le Mans Series y la Grand-Am.

La versión de altas prestaciones del automóvil deportivo Pontiac Firebird se llama Trans Am en referencia al campeonato.

Campeones
Hasta 1971, la Trans-Am fue un campeonato de constructores. En 1972 se añadió un título para pilotos.

Pilotos destacados

 1966-1988

 *: Títulos retroactivos.

Enlaces externos
 Sitio oficial de la Trans-Am (en inglés)
 Sitio oficial de la Trans-Am Histórica  (en inglés)
 Trans Am series : the rival - Alexis Gousseau, 7 de abril de 2006 (en inglés)

Competiciones de automóviles deportivos
Competiciones de automovilismo de Estados Unidos

Trans-Am


Travis Ganong () este un schior american ce participă la Cupa Mondială de Schi Alpin. A concurat pentru Statele Unite la Jocurile Olimpice de iarnă din 2014 de la Soci, Rusia unde a ocupat locul 5 în proba de coborâre. Prima lui victorie în Cupa Mondială a avut loc la 28 decembrie 2014, în proba de coborâre la Santa Caterina, Italia.

Rezultate Cupa Mondială

Clasări pe sezoane

Clasări pe podium
 1 victorie – (1 Coborâre)
 3 podiumuri – (3 Coborâre)

Rezultate Campionate Mondiale

Rezultate Jocuri Olimpice

Legături externe

Schiori americani
Schi alpin
Americani în viață
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2014
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2022

Travis Ganong


Aritmomani, hastayı rakamları saymaya, hesaplamaya, hareketlerini sayılara göre ayarlamaya iten sabit fikirdir.

Hasta her hareketini birkaç kez tekrarlar. Tekrar sayısı genellikle aynıdır. Bu davranışın ne kadar saçma olduğunu bilir fakat gene de kendini tutamaz. Aritmomani sabit fikirli sinir hastalıklarında görülür.

Anksiyete bozuklukları

Aritmomani


හැනිබල් හැම්ලින් (අගෝස්තු 27, 1809 - ජූලි 4, 1891) මේන් හි ඇමරිකානු නීතිඥයෙකු හා දේශපාලනඥයෙකි. වසර 50 කට වැඩි කාලයක් සේවය කළ රාජ්‍ය සේවා වෘත්තියේ දී ඔහු එක්සත් ජනපදයේ 15 වන උප සභාපති ලෙස සේවය කළේය. 1861 සිට 1865 දක්වා සේවය කළ පළමු රිපබ්ලිකන් ජාතික හැම්ලින් සේවය කළේ මේන් හි වඩාත්ම බලගතු දේශපාලඥයක් අතර ය.

පැරීසියේ වෙසෙන මේන් (1820 වන තෙක් මැසචුසෙට්ස් හි කොටසක්) හැම්ලින් පුවත්පත් කතුවරයකු වීමට පෙර තම පියාගේ ගොවිපල කළමනාකරණය කළේය. ඔහු නීතිය හැදෑරූ අතර 1833 දී බාර්එක වෙත ඇතුළත් වූ අතර මේන් හි හැම්ප්ඩන් හි පුහුණුවීම් ආරම්භ කළේය. මුලින් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදියෙකු වූ හැම්ලින් 1835 දී මේන් නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලයට තේරී පත්වීම සහ මේන් ආණ්ඩුකාරවරයාගේ හමුදා කාර්ය මණ්ඩලයට පත්වීමත් සමඟ සිය දේශපාලන ජීවිතය ආරම්භ කළේය. මිලීෂියාවේ නිලධාරියෙකු ලෙස ඔහු අරූස්ටොක් යුද්ධය අවසන් කිරීමට උපකාරී වූ 1839 සාකච්ඡාවලට සහභාගී විය. 1843 සිට 1847 දක්වා ඔහු සේවය කළ එක්සත් ජනපද නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලයට හැම්ලින් දෙවරක් තේරී පත් විය. 1848 දී රාජ්‍ය මන්දිරය ඔහුව එක්සත් ජනපද සෙනෙට් සභාවට තේරී පත් වූ අතර එහිදී ඔහු 1857 ජනවාරි දක්වා සේවය කළේය. ඔහු සති හයක් තාවකාලිකව මේන් ආණ්ඩුකාරවරයා ලෙස සේවය කළේය. 1857 ආරම්භයෙන් පසුව ඔහු නැවත සෙනෙට් සභාවට පැමිණියේය. හැම්ලින් වහල්භාවයේ ක්‍රියාකාරී විරුද්ධවාදියෙකි; ඔහු විල්මොට් ප්‍රොවිසෝවට සහාය දුන් අතර 1850 සම්මුතියට විරුද්ධ විය. 1854 දී ඔහු කැන්සාස්-නෙබ්‍රස්කා පනත සම්මත කිරීමට තදින්ම විරුද්ධ විය. හැම්ලින්ගේ වඩ වඩාත් වහල් විරෝධී අදහස් නිසා ඔහු 1856 දී අලුතින් පිහිටුවන ලද රිපබ්ලිකන් පක්ෂය සඳහා ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයෙන් ඉවත් විය.

1860 මැතිවරණයේදී හැම්ලින් උප ජනාධිපති ධුරය සඳහා රිපබ්ලිකන් පක්ෂයෙන් නම් කරන ලදී. ඉලිනොයිස්හි වෙසෙන ඒබ්‍රහම් ලින්කන් සමඟ දිවීමට හැම්ලින් තෝරා ගනු ලැබුවේ ටිකට් පතට භූගෝලීය සමතුලිතතාවය ගෙන ඒම සඳහා වන අතර, අර්ධ වශයෙන් හිටපු ඩිමොක්‍රටික් පාක්ෂිකයෙකු ලෙස, වෙනත් වහල් විරෝධී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන්ට ඔවුන්ගේ අනාගතය රිපබ්ලිකන් පක්ෂයට ඒත්තු ගැන්වීමට කටයුතු කළ හැකි බැවිනි. පක්ෂය. ලින්කන් සහ හැම්ලින් ටිකට්පත සාර්ථක වූ අතර 1861 සිට 1865 දක්වා හැම්ලින් උප සභාපති ලෙස සේවය කළ අතර එයට ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධයේ අවසාන මාසය හැර අන් සියල්ලම ඇතුළත් විය. පළමු රිපබ්ලිකන් උප සභාපති හැම්ලින් එම ධුරය දැරුවේ විධායකයට වඩා ව්‍යවස්ථාදායක ශාඛාවේ කොටසක් ලෙස කාර්යාලය සලකනු ලැබූ යුගයක ය. ඔහු පෞද්ගලිකව ලින්කන්ට සමීප නොවූ අතර ඔහුගේ පරිපාලනයේ විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කළේ නැත. එසේ වුවද, සෙනෙට් සභාවේ මුලසුන දැරීමේ නිලධාරියා ලෙස හැම්ලින් පරිපාලනයේ ව්‍යවස්ථාදායක වැඩපිළිවෙලට සහාය දුන් අතර, යුද්ධය පැවති සමයේ මේන් මිලීෂියා ඒකකයක සේවා කාලය ඇතුළුව සංගමයට තම සහයෝගය පෙන්වීමට වෙනත් ක්‍රම සොයා බැලීය.

1864 මැතිවරණය සඳහා හැම්ලින් උප ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ලෙස පත් කරනු ලැබුවේ දක්ෂිණ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදියෙකු වන ඇන්ඩෘ  ජොන්සන් විසිනි. උප ජනාධිපති ධුරයෙන් ඉවත්වීමෙන් පසු හැම්ලින් බොස්ටන් වරායේ එකතුකරුවා ලෙස සේවය කළේය. ලින්කන් ඝාතනයෙන් පසු ජනාධිපති ධුරයට පත්වීමෙන් පසු ජොන්සන් විසින් ඔහු පත් කරන ලද ලාභදායී තනතුරකි. කෙසේ වෙතත්, කලින් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රතිසංස්කරණය සම්බන්ධයෙන් ජොන්සන් සමඟ ඇති වූ එකඟ නොවීම නිසා හැම්ලින් පසුව එකතුකරන්නෙකු ඉල්ලා අස්විය.

1869 දී හැම්ලින් නැවත එක්සත් ජනපද සෙනෙට් සභාවට තේරී පත් වූ අතර ඔහු වාර දෙකක් සේවය කළේය. 1881 දී සෙනෙට් සභාවෙන් ඉවත්වීමෙන් පසු ඔහු 1882 අගභාගයේදී මේන් වෙත ආපසු යාමට පෙර ස්පාඥයේ  එක්සත් ජනපද තානාපති ලෙස කෙටි කලක් සේවය කළේය. විශ්‍රාම යාමේදී හැම්ලින් මේන් හි බැන්ගෝර් හි පදිංචිකරුවෙකු වූ අතර 1891 දී ඔහු මිය ගියේය. ඔහුව තැන්පත් කරන ලද්දේ මවුන්ට් හෝප් සුසාන භූමියේ ය. බැන්ගෝර්.

හැනිබෙල් හැම්ලින්


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 7 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Peo" beginnt.

Peo

 Peo, Sheeva (* 1976), nauruische Gewichtheberin

Peon
 Péon, Carole (* 1978), französische Triathletin
 Peony, Ester (* 1993), rumänische Sängerin

Peop
 Peoples, David Webb (* 1940), US-amerikanischer Drehbuchautor
 Peoples, John (* 1933), US-amerikanischer Physiker
 Peoples, Maurice (* 1950), US-amerikanischer Sprinter
 Peoples-Jones, Donovan (* 1999), US-amerikanischer American-Football-Spieler

Liste der Biografien/Peo


An Isachne cochinchinensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Benedict Balansa. An Isachne cochinchinensis in nahilalakip ha genus nga Isachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isachne

Isachne cochinchinensis


Fulwar Skipwith (February 21, 1765 – January 7, 1839) was an American soldier, diplomat, politician and farmer. A veteran of the American Revolutionary War, he served as a U.S. Consul in Martinique, and later as the U.S. Consul-General in France. He was instrumental in negotiating the Louisiana Purchase in 1803 was the first and only governor of the Republic of West Florida in 1810 and was a founding member of the Agricultural Society of Baton Rouge.

Early life
Skipwith was born into an influential family in Dinwiddie County, Virginia.

His cousin, Henry Skipwith, was a brother in law to Thomas Jefferson, the U.S. President 1801–1809.
Skipwith studied at the College of William & Mary, but left at age 16 to enlist in the army during the American Revolutionary War. He served at the Siege of Yorktown in 1781. After American independence was achieved, he entered the tobacco trade.

Diplomatic career & family

Following the French Revolution of 1789, Skipwith was appointed as US Consul to the French colony of Martinique in 1790. He experienced the turmoil of the Revolution, as well as the aftermath of the abortive slave insurrection in Martinique, before departing in 1793. In 1795, Skipwith was appointed Consul-General in Paris under the US Minister to France, James Monroe.

On June 2, 1802, Fulwar Skipwith married Evelina Louisa Barlié Van den Clooster, a Flemish baroness. Their children were Lelia, who married Thomas B. Robertson; Evelina, who married Edward H. Barton; and George Grey Skipwith.

Skipwith assisted Robert Livingston (known as "The Chancellor" for the high New York state legal office he held) in negotiating the Louisiana Purchase, and actively participated in the transfer of 828,000 square miles of land in its southern part.

Republic of West Florida

In 1809, Skipwith moved to Spanish West Florida.  As a member of the first West Florida judiciary, he took part in the 1810 West Florida rebellion against Spain, and served as Governor of the short-lived Republic of West Florida.  On October 27, 1810, West Florida was annexed to the United States by proclamation of U.S. President James Madison, who claimed it as part of the Louisiana Purchase.

At first, Skipwith and the West Florida governmentlocated in St. Francisvillewere opposed to the proclamation, preferring to negotiate terms to join the Union as a separate state. However, the Territory of Orleans Governor, William C. C. Claiborne, who led armed troops to take possession in December 1810, refused to acknowledge the legitimacy of the West Florida government. Skipwith and the legislature reluctantly agreed to accept Madison's proclamation, believing it not sufficiently respectful of the elected government.

Later life
Skipwith was elected to serve in the Louisiana State Senate where he served as that body's second President.  In December 1814, during the War of 1812, Magloire Guichard and Skipwith sponsored a legislative resolution to grant amnesty to "the privateers lately resorting to Barataria, who might be deterred from offering their services for fear of prosecution." This led to Jean Lafitte and his men joining in the defense of New Orleans during the Battle of New Orleans, when the city was attacked by British forces.

In 1827, Skipwith, Armand Duplantier, Antoine Blanc, Thomas B. Robertson, and  Sebastien Hiriart received permission from the Louisiana State Legislature to organize a corporation called the Agricultural Society of Baton Rouge.  The purpose of the society was as follows: "The sole and special objects of the said society shall be the improvement of agriculture, the amelioration of the breed of horses, of horned cattle, and others, and in all of the several branches relative to agriculture in a country."

Skipwith died at his plantation, Montesano, near Baton Rouge, on January 7, 1839, at age 73.

References

David A. Bice.  The Original Lone Star Republic: Scoundrels, Statesmen and Schemers of the 1810 West Florida Rebellion.  Heritage Publishing Consultants, 2004.

External links

Skipwith wrote various letters to people such as James Madison, Thomas Jefferson, and George Washington, which are available at Founders Online from the U.S. National Archives.
Governor Fulwar Skipwith's speech to the West Florida legislature in St. Francisville, University of South Florida
SKIPWITH, Fulwar at Dictionary of Louisiana Biography (Scroll down.)
Fulwar Skipwith; Genealogy of most valuable negro slave family ever purchased in Virginia Special Collections catalog listing, Tulane University
Fulwar Skipwith Papers at Mystic Seaport maritime museum

1765 births
1839 deaths
College of William & Mary alumni
Louisiana state senators
People from Dinwiddie County, Virginia
18th-century American diplomats
19th-century American politicians
People from St. Francisville, Louisiana
Heads of state of former countries
West Florida

Fulwar Skipwith


Mads Giersing Valentin "Mini" Pedersen (født 1. september 1996) er en dansk fodboldspiller, der spiller for FC Augsburg.

Karriere

FC Nordsjælland
Pedersen blev permanent flyttet op i førsteholdstruppen i sommeren 2015 i en alder af 19 år og fik samtidig forlænget sin kontrakt med klubben.

Den 27. september fik Pedersen sin debut i Superligaen i en 2-0-sejr over AGF, da han blev skiftet ind i det 93. minut i stedet for Oliver Thychosen.

FC Augsburg
Den 27. juni 2019 skiftede han til FC Augsburg, hvor han skrev under på en kontrakt gældende frem juni 2024.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Mads Pedersen på FCaugsburg.de

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra FC Nordsjælland
Fodboldspillere fra FC Augsburg

Mads Pedersen (fodboldspiller, født 1996)


El Distrito fitogeográfico Serrano Austrobrasileño es uno de los Distritos fitogeográficos en que se divide la Provincia fitogeográfica Paranaense. Incluye formaciones de nuboselva, bosques, sabanas arbustivas de altura, y vegetación rupícola. Es exclusivo del sudeste y sur del Brasil.

Sinonimia

Es llamado también distrito Serrano, distrito de la nuboselva, bosque nuboso, selva de neblina, mata nebular superior, floresta ombrófila densa altomontana o de altitud, etc.

Distribución

Este Distrito fitogeográfico se encuentra en altitudes siempre superiores a los 1000 , aunque es más característico por sobre los 1800 , llegando incluso a los 2316  Es exclusivo de los estados de las regiones sudeste y sur del Brasil, en sectores de elevada altitud de la Serra do Mar y de la Sierra Geral, desde los estados de Minas Gerais y Espírito Santo hasta el de Río Grande del Sur.

Además incluye sabanas arbustivas rupícolas en sectores rocosos de altitud, con influencias de los campos Cerrados y de los sectores septentrionales de la Provincia fitogeográfica Pampeana.

Afinidades florísticas

Este Distrito fitogeográfico guarda estrecha relación con la Provincia fitogeográfica Atlántica o Mata Atlántica típica, la que la bordea por el este. Asimismo también mantiene afinidades con el Distrito fitogeográfico Planaltense por el cual es reemplazado a menor altitud hacia el oeste. Los sectores abiertos y rupícolas se relacionan con la Provincia fitogeográfica del Cerrado y con el Distrito fitogeográfico de los Campos y Malezales. Esta es la formación más afín al bosque subantártico de las estribaciones de la cordillera andina austral, distante a varios miles de kilómetros, indicando pasadas conexiones. Tienen en común muchos géneros y hasta en algunos casos, las mismas especies; algunos ejemplos son: Fuchsia, Gunnera, Perezia, Dasyphyllum, Trichocline, etc.

Suelos

En los sectores escarpados los suelos son de escasa evolución y profundidad, abundando los afloramientos graníticos. En ciertos tramos, la profundidad aumenta. El piso de la selva está cubierto por una fina capa de materia orgánica en descomposición, producto de ramas, hojas, frutos y flores caídas, lo cual favorece el desarrollo de gran variedad de hongos. Por sectores se asemeja a la turba.

Relieve

El relieve es muy accidentado, con lomas, sierras de altura, picachos, cañones, planaltos, etc.

Clima

El clima característico de este distrito es de tipo Subandino, templado-frío y húmedo durante todo el año, generado por la altitud. En los sectores de menor altitud pasa al subtropical marítimo. Las heladas son intensas, incluso puede nevar excepcionalmente.
Los vientos procedentes del Atlántico provocan lluvias repartidas en todo el año, superando los 2400 mm en las sierras más altas que miran al este. La humedad relativa oscila entre el 85 y el 95 %.

Características

La flora del Distrito fitogeográfico Serrano Austrobrasileño es riquísima en endemismos arbustivos y herbáceos de gramíneas, leguminosas, y compuestas. Son abundantes las velloziáceas; variando la vegetación dependiendo del suelo, altitud, latitud, lluvias, etc.

Especies principales

La comunidad climáxica de este distrito es una floresta densa, de poca altura, en ambientes saturados de humedad; también paztizales de neblina y rupícolas.

 Estrato intermedio Está formado por árboles con alturas de entre 3 y 10 m.
 Estrato arbustivo o sotobosque Destacan: Escallonia organensis, Escallonia montevidensis, Senecio cuneifolius, la fucsia gaúcha Fuchsia regia, la linterna china (Abutilon megapotamicum), etc.
 Estrato herbáceo Hay profusión de dos gramíneas: Chusquea pinifolia y Cortaderia modesta. Es prolífica la diversidad de Velloziáceas. Se observan abundante cantidad y variedad de helechos, hierbas no leñosas como orquídeas terrestres, begonias (Begoniáceas) de vistosas flores, gramíneas de hojas anchas, la nalca gaúcha (Gunnera manicata), etc. Es notable la riqueza en endemismos arbustivos y herbáceos de gramíneas, leguminosas, y compuestas.
 Estrato epifítico y muscinal Las ramas se encuentran recubiertas de epifitas, especialmente de musgos, líquenes, helechos, grandes y pequeñas bromelias, cactáceas, güembés, piperáceas, etc. Las más llamativas son las orquídeas, con cerca de un centenar de especies epifitas, entre las más comunes Sophronitis coccinea, Gomesa recurva, etc.
 Estrato escandente Las plantas trepadoras y volubles son abundantes, en especial en los claros, bordes de cursos fluviales o caminos.

Conservación

Esta formación es protegida, entre otros, en el parque nacional de la Serra Geral y en el parque nacional de Recortados de la Sierra en Río Grande del Sur, Brasil.

Véase también
 Mata Atlántica
 Sierra Geral

Referencias

Bibliografía
 Cabrera, A. L.; Regiones fitogeográficas argentinas. Enciclopedia Argentina de Agricultura y Jardinería, 2.ª ed., Tomo II, fasc. 1: 1-85. 1976.
 Cabrera, A. L. y Willink, W.;. Biogeografía de América Latina, OEA, Ser. Biol., Monogr. 3:, 1980.
 Chebez, J.C.;. Los que se van. Especies argentinas en peligro, Editorial Albatros, 1994.
 Chebez, J. C. y Hilgert, N.; Breve historia de la conservación en la selva paranaense, en "El Estado de la Mata Atlántica", Ibsend Gusmao do Camara y Carlos. Galindo- Lmal (M.), 2002.
 Placci, G., Arditi, S., Giorgis, P. y Wuthrich, A.; Estructura del palmital e importancia de Euterpre edulis como especie clave en el parque nacional "Iguazú", Argentina. Yvyraretá, 1991.

Fitogeografía de Brasil

Distrito fitogeográfico serrano austrobrasileño


Onthophagus vinctus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Erichson em 1843.

Referências

Ligações externas

vinctus
Coleópteros descritos em 1843

Onthophagus vinctus


Stephen Kipkosgei Kibet, auch Stephen Kosgei Kibet oder Stephan Kibet, (* 9. November 1986) ist ein kenianischer Marathonläufer.

2009 wurde er jeweils Dritter bei den Halbmarathon-Rennen von Roma – Ostia und Nizza. Im folgenden Jahr siegte er beim Azkoitia-Azpeitia-Halbmarathon sowie beim Porto-Halbmarathon und wurde Vierter beim Beach to Beacon 10K.

2011 wurde er Fünfter beim Dubai-Marathon, gewann den Paris-Halbmarathon, wurde Zwölfter beim Paris-Marathon und siegte beim Udine-Halbmarathon.

2012 triumphierte er beim CPC Loop Den Haag und wurde Vierter beim Rotterdam-Marathon.

Mit seiner Bestzeit von 58:54 min belegt Kibet Rang 16 der ewigen Weltrangliste für den Halbmarathon (Stand: Mai 2020).

Persönliche Bestzeiten

 10-km-Straßenlauf: 27:52 min, 7. August 2010, Cape Elizabeth
 Halbmarathon: 58:54 min, 11. März 2012, Den Haag
 Marathon: 2:08:05 h, 15. April 2012, Rotterdam

Jahresbestleistungen

Weblinks

 Athletenporträt bei der IAAF (englisch)

Fußnoten

Marathonläufer (Kenia)
Halbmarathonläufer (Kenia)
10-km-Straßenläufer (Kenia)
Langstreckenläufer (Kenia)
Leichtathlet (Kenia)
Kenianer
Mann
Geboren 1986

Stephen Kipkosgei Kibet