Ventura Boulevard is one of the primary east–west thoroughfares in the San Fernando Valley region of the City of Los Angeles, California. Ventura Boulevard is one of the oldest routes in the San Fernando Valley as it was originally a part of the Camino Real (the trail between Spanish missions). It was also U.S. Route 101 (US 101) before the freeway (which it parallels for much of Ventura Boulevard's length) was built, and it was also previously signed as U.S. Route 101 Business (US 101 Bus.).

Approximately  long, Ventura Boulevard begins near Calabasas in Woodland Hills at an intersection with Valley Circle Boulevard. The Boulevard travels through Tarzana, Encino, and Sherman Oaks before intersecting with Lankershim Boulevard in Studio City, where it becomes Cahuenga Boulevard and winds through Cahuenga Pass into Hollywood.

It has always been the most concentrated location for small businesses and shops in the Valley; nowadays it has pockets of housing, mini-malls, and shops, along with a wide assortment of businesses, schools, and other establishments. Homes south of Ventura Boulevard are considered to be among the most expensive in Los Angeles County, ranging from $2 million to $50 million and home to numerous celebrities, executives, athletes, and entertainers alike.

History
Ventura Boulevard follows an ancient pre-Columbian trading trail that served the Tataviam and Tongva village of Siutcanga, which is at least 4,000 years old.

Due to natural springs in the area, one of the first inhabited areas of the San Fernando Valley was the land around what is now known as Los Encinos State Historic Park, at the corner of Balboa and Ventura boulevards, which was inhabited by the Tongva for thousands of years. This 5-acre (2 hm²) park now includes the original nine-room De La Osa Adobe (built in 1849) and a reservoir shaped like a Spanish guitar that collects the springwater.

The Valley's first golf course opened at the corner of Ventura and Coldwater Canyon in 1922 (this is now the site of the Sportsmen's Lodge).

Also in 1922, around the area of Canoga Avenue south of Ventura Boulevard, Victor Girard purchased 2,886 acres (12 km²) of land and planted over 120,000 pepper, sycamore, and eucalyptus trees, later resulting in the appropriately named Woodland Hills.

In 1928, just a couple blocks east of Laurel Canyon, Mack Sennett created his 38-acre (15.4 hm²) Keystone Studios, which produced silent movies with stars such as Fatty Arbuckle, W.C. Fields, Stan Laurel, and the Keystone Kops. After talkies, Keystone became Republic Pictures, and then in 1963 CBS Studio Center. Although closed to the public, this complex, which is located only a few blocks away from Ventura Boulevard, probably makes more TV sitcoms than any other studio.

In 2015 the Studio City section of Ventura Boulevard, along with Lankershim Boulevard, was the site of CicLAvia, an event sponsored by the Los Angeles County Metropolitan Transportation Authority in which major roads are temporarily closed to motorized vehicle traffic and used for recreational human-powered transport.

Public transportation

Ventura Boulevard carries Metro Local lines 150 and 240.

In popular culture

Music
The Everly Brothers recorded a song called "Ventura Boulevard" on their 1968 album Roots.

Ventura Boulevard is mentioned in Tom Petty's song "Free Fallin'" ("All the vampires walkin' through the valley, Move west down Ventura Boulevard..."). When Petty died in 2017, what was intended as a walk by four fans turned into a public memorial as 10 times that many 'Vampires' walked west down the Boulevard in memory of the singer.

The Boulevard is also mentioned in Frank Zappa's "Valley Girl" ("On Ventura, there she goes, she just bought some bitchin' clothes") a song about a valley girl (voiced by his daughter Moon Zappa) who lives in Encino and participates in typical Valley Girl activities such as shopping at The Galleria, not wanting to do the dishes, and getting her toenails professionally pedicured.

Guitarist John 5 made a song entitled "18969 Ventura Blvd."

In the documentary Living with Michael Jackson, it is revealed that Michael Jackson wrote the song Billie Jean while riding down Ventura Boulevard in his car.

Haim's music video "Want You Back" is filmed on Ventura Boulevard.

Film
The boulevard is a prominent location in the movie The 40-Year-Old Virgin. Much of the films Crash and Transformers were filmed on the boulevard.

Television
In the Seinfeld episode "The Trip, Part 2", Jerry and George were said to be calling from a pay phone on Ventura Boulevard. In reality, the pay phone shown was on Ventura Place, about one block away.

In the Treehouse of Horror VI episode of The Simpsons, Ventura Boulevard features as the location of the show's first ever live-action scene.

Steve Allen, who lived in Encino, famously joked that "The Valley is the hippest part of town. They even named a boulevard after Charlie Ventura," referring to the renowned jazz saxophonist.

Literature

Pulp fiction author Raymond Chandler on Ventura Boulevard from his novel The Little Sister (1949):

Video games
Video game developer Infinity Ward, which developed most of the games in the Call of Duty series, has its headquarters on Ventura Boulevard. The studios can be seen at 15821 Ventura Boulevard, Encino.

Business district
The Ventura Business District is the commercial district along and around Ventura Boulevard. Ventura Boulevard and the district run along the northern base of the Santa Monica Mountains, following the former route of the colonial El Camino Real.

Neighborhoods

Due to the district's extended linear size, it is rare for it to be considered one unified district, instead identified by neighborhoods within and along it.
They include:
Studio City
Sherman Oaks
Encino
Tarzana
Woodland Hills

See also

History of the San Fernando Valley to 1915
Index: San Fernando Valley

Gallery of places along Ventura Boulevard (east to west)

References

External links

Streets in the San Fernando Valley
Streets in Los Angeles
Streets in Los Angeles County, California
Boulevards in the United States
U.S. Route 101
Encino, Los Angeles
Sherman Oaks, Los Angeles
Studio City, Los Angeles
Tarzana, Los Angeles
Woodland Hills, Los Angeles
San Fernando Valley

Ventura Boulevard


John X may refer to:

Pope John X (r. 914–928)
John X (archbishop of Ravenna) (r. 983–998)
John X bar Shushan (r. 1063/1064–1072/1073)
Pope John X of Alexandria (r. 1363–1369)
John X of Antioch (Greek Orthodox, r. 2013–present)

John X (disambiguation)


Le bloc gravé et les polissoirs dans la rivière de la Ramée sont un ensemble de pétroglyphes datant de la période arawak, entre le  et le , situés aux embouchures de rivière de la Ramée et de la rivière Madame à Sainte-Rose en Guadeloupe.

Descriptif

Le site se situe à l'embouchure de la rivière de la Ramée ainsi qu'à celle de la rivière Madame. Les vestiges de la rivière Madame se trouve au lieu-dit Dindé.

Il s'agit de vestiges de la phase huécoïde dont les plus anciens se trouvent à Nogent, issus d'une deuxième migration d'agriculteurs potiers provenant d'Amérique du Sud vers 500 avant J-C. Un autre grand village amérindien a été fouillé au lieu-dit La Ramée, près de Dindé, en 2007 et est contemporain de celui de Dindé. Y ont été découverts des poteries datant de la fin du Saladoïde et du début du Troumassoïde, vers 1000 après J-C.

Classement
L'ensemble du site fait l'objet d'une inscription au titre des monuments historiques par arrêté du .

Notes et références

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Guadeloupe
 Arawaks

Liens externes

Baillif|Vieux-Habitants
Site archéologique monument historique en France
Monument historique inscrit en 2014
Monument historique à Vieux-Habitants
Baillif

Bloc gravé et polissoirs dans la rivière de la Ramée


İskoçlar (Kelt İskoççası: Gáidheal ya da Albannaich, Cermen İskoççası: Scots Fowk İngilizce: Scots) (Latincedeki Scotiden gelme, 5. yüzyılda bir Gael Kabilenin ismi), İskoçya'da (Büyük Britanya'nın kuzeyinde) yaşayan halkın adıdır.

İsim kökeni
Scotia (İskoçya) terimi Romalılar tarafından birinci yüzyılda var olan bir kabile için kullanılıyordu. Ayrıca Romalılar Scotia terimini İrlanda'da yaşayan Gael halkı için de kullanmışlardır.
İngiliz tarihçi Bede, İrlanda'dan Pikt ülkesine yerleşen halkları Scottorum terimi ile anmıştır:
"Scottorum nationem in Pictorum parte recipit."
Buradan çıkarabildiğimiz anlam Gaeller olarak da tanınan halkların, Dál Riata Krallığı'na yani İskoçya'nın batı kıyılarına gelmeleridir.

Bede'nin İskoçlar için "natio" (ulus) kelimesini kullanması bilinen bir şeydir. Piktlerle beraber diğer halkları da gens (ırk) kelimesi ile anmıştır.Anglo-Sakson Kronolojisi adlı kronoloji belgesinde Scot kelimesi "Galler Ülkesini işaret etmek için kullanılmıştır.Scottorum kelimesi ise 1005 yılında İrlanda Kralı tarafından yeniden kullanılmıştır:İmperator Scottorum Brian Bóruma'ya, Armaghın Kitabında, noteri, Mael Suthain tarafından verilmiş unvan. Bu unvanı daha sonra İskoç Kralları kopyalamıştır. Basileus Scottorum Kral Edgar'ın (1074-1107) büyük mühründe görülmektedir. 1. Alexander ve onun, 6. James dahil olmak üzere, haleflerinin çoğu Rex Scottorum unvanını kendi büyük mühürlerinde kullanmışlardır.

Modern dönemde Scot ve Scottish kelimeleri ağırlıklı olarak İskoçya sakinleri için geçerlidir.

Olası antik İrlandalı çağrışımları büyük ölçüde unutulmuştur. Kuzeydoğu İrlanda'da Ulster Scots'' olarak bilinen dil, 17. ve 18. yüzyılda İskoçya'dan İrlanda'ya göç edenlerin sonucudur.

İskoçya'daki etnik gruplar
Günümüz İskoçya'nın yerli halkı, Piktler,Galler ve Bretonlar olmak üzere üç tane Kelt boyundan gelmektedir. 700'den 1000'lere kadar İskoçya'da çoğunlukla Gael dili yaygındır ve bu dönemde onların İngilizce ve Fransızca konuşan komşuları bölgeye "Scotland" yani "Gaellerin diyarı" adını vermişlerdir. Bunun yanında bölgede Cermenik dillerden İngilizce ve Nors dili de konuşulmaktaydı. 1200 yılından 1500 yılına kadar İskoçya'nın Galloway ve Highland arasında kalan aşağı kesimlerinde İngilizce gittikçe hakim olmuş ve 1500'den itibaren de İskoçya dillere göre iki grup halka bölünmüştür: Gaelik dili konuşanlar "Highlanders" İskoç dilini konuşanlar "Lowlanders". Günümüzde göçmenler başka dilleri de getirmişler ancak modern İskoçya'da İngilizce akıcı bir dille konuşulduğundan "Highlander" ve "Lowlander" gibi ifadeler anlamını yitirmeye başlamıştır.

Kaynakça

İskoçlar


الهجوم الكيمائي على حلبجة، كان هجوما بالأسلحة الكيميائية ضد الأكراد في 16 مارس 1988 في مدينة حلبجة الكردية في كردستان العراق خلال الأيام الأخيرة من الحرب الإيرانية العراقية. جاء الهجوم في إطار حملة الأنفال في كردستان وكمحاولة للجيش العراقي لصد عملية ظفر 7 الإيرانية. وقع الهجوم بعد 48 ساعة من سيطرة الجيش الإيراني على المدينة. خلص تحقيق طبي أجرته الأمم المتحدة إلى استخدام غاز الخردل في الهجوم إلى جانب مهيجات عصبية أخرى مجهولة الهوية.

كان هذا الحادث هو أكبر هجوم بالأسلحة الكيماوية في التاريخ موجه ضد منطقة مأهولة بالسكان المدنيين، مما أسفر عن مقتل ما بين 3200 و 5000 شخص وإصابة 7000 إلى 10000 آخرين معظمهم من المدنيين. أظهرت النتائج الأولية من الدراسات الاستقصائية للمنطقة المنكوبة زيادة في معدل الإصابة بالسرطان والتشوهات الخلقية في السنوات التي تلت الهجوم.

أعتبر هجوم حلبجة رسميًا من قبل المحكمة الجنائية العراقية العليا بأنه إبادة جماعية بحق الشعب الكردي في العراق في عهد صدام حسين. كما أدان البرلمان الكندي الهجوم واعتبره جريمة ضد الإنسانية. أدين علي حسن المجيد وهو مسؤول عراقي رفيع المستوى وقائد حملة الأنفال بتهمة إصدار الأوامر بالهجوم، وأعدم في وقت لاحق في عام 2010.

الهجمات الكيماوية
كانت منظمة مراقبة حقوق الإنسان وهي منظمة أمريكية غير حكومية قد ناصرت الادعاءات حول ما يسمى مجازر حلبجة، والإبادة الجماعية للأكراد في شمال العراق، وقد نشرت المنظمة في 11 من مارس 1991 تقريرها عن مدينة حلبجة. وذكرت المنظمة أن العراق قد استخدم الأسلحة الكيمياوية في أربعين محاولة لشن هجمات على أهداف كردية خلال حملة وصفتها بأنها إبادة جماعية. ويعد أهم هجوم ذكر في تلك التقارير هو الهجوم بالسلاح الكيمياوي الذي وقع في آذار/مارس 1988 والذي ذهب ضحيته وفقا لدراسة أعدتها المنظمة أكثر من 3,200 شخص أو ربما يصل عدد الضحايا إلى 5000 شخص أو حتى إلى 7000 شخص كما يزعم جوست هلترمان كاتب التقرير لصالح منظمة مراقبة حقوق الإنسان الخاص بحلبجة والذي نشرته المنظمة في 11 آذار/مارس 1991 وقد ورد في التقرير الفقرة التالية نقلاً عن أحد قادة الاتحاد الوطني الكردستاني (حزب الطالباني) يقول فيه:

بدأ الهجوم الذي استمر خمس ساعات في مساء يوم 16 مارس 1988، بعد سلسلة من الهجمات العشوائية التقليدية (باستخدام الصواريخ والنابالم)، ألقت طائرات الميغ والميراج العراقية قنابل كيماوية على مناطق حلبجة السكنية بعيداً عن قاعدة الجيش العراقي المحاصرة على أطراف البلدة. وفقًا لقادة المتمردين الأكراد الإقليميين نفذت الطائرات العراقية بتنسيق من طائرات الهليكوبتر ما يصل إلى 14 هجومًا في طلعة جوية من سبع إلى ثماني طائرات لكل منها. تحدث شهود عيان عن سحب من الدخان الأبيض والأسود ثم الأصفر ترتفع صعودًا كعمود حتى 150 قدمًا (50 مترًا) في الهواء.

ذكر الناجون من الهجوم إن الغاز عند إطلاقه كانت تفوح منه رائحة التفاح الحلو، وذكروا أن الناس ماتوا بعدة طرق، مما يشير إلى وجود مزيج من المواد الكيميائية السامة. بعض الضحايا سقطوا قتلى في الحال ومات بعضهم من الضحك، بينما مات آخرون بعد بضع دقائق بعد أن ظهرت عليهم أولا علامات حروق وتبثر أو ماتوا بعد سعال وقيء أخضر اللون. وأصيب كثيرون أو لقوا حتفهم بسبب حالة الذعر التي أعقبت الهجوم، وخاصة أولئك الذين أصيبوا بالعمى بسبب المواد الكيميائية.

أفاد أطباء إيرانيون أن ضحايا الهجمات الكيماوية على حلبجة ظهرت عليهم أعراض التسمم بالسيانيد، بينما أشارت تقارير أخرى إلى استخدام كميات كبيرة من غاز الخردل وأسلحة كيماوية أخرى. معظم الجرحى الذين نُقلوا إلى مستشفيات العاصمة الإيرانية طهران عانوا من التعرض لغاز الخردل. خلص تحقيق طبي أجرته الأمم المتحدة إلى استخدام غاز الخردل في الهجوم إلى جانب مهيجات أعصاب مجهولة الهوية. ولم يتمكن محققو الأمم المتحدة من الحصول على أي معلومات محددة حول ما قيل أنه استخدام لغاز الهيدروسيانيك كمادة كيميائية شديدة السمية. زعمت هيئة الإذاعة البريطانية أن أكثر الروايات قبولًا هو أن الغاز المستخدم كان مزيجًا قاتلًا من غاز الخردل وغازات التابون والسارين والفي إكس، قبل حادثة حلبجة، كان هناك ما لا يقل عن 21 هجومًا كيميائيًا موثقًا أصغر حجمًا ضد أكراد العراق، بدون أي يثير أي منها رد فعل جاد من المجتمع الدولي.

ما بعد الهجوم

الاكتشاف والمسؤولية
التقط الصحفيون الإيرانيون الصور الأولى بعد الهجوم، ونشروا الصور لاحقًا في الصحف الإيرانية. كما عرضت الصور التي التقطها طاقم كاميرا بريطاني من شركة ITN ونقلها الإيرانيون إلى جميع أنحاء العالم عبر البرامج الإخبارية. بعض هذه الصور الأولى التقطها المصور الإيراني  ووصف المشاهد للصحفي لغي دينمور من صحيفة الفاينانشيال تايمز. كان غولستان على بعد حوالي ثمانية كيلومترات خارج حلبجة مع مروحية عسكرية عندما حلقت القاذفات المقاتلة العراقية من طراز ميغ 23. وقال يصف المشهد: لم تكن كبيرة مثل سحابة عيش الغراب النووية، ولكن عدة سحابة أصغر: دخان كثيف". صُدم غولستان بالمشاهد عند وصوله إلى البلدة، رغم أنه شاهد من قبل هجمات بالغاز على الخطوط الأمامية في الحرب بين إيران والعراق وقال:

لم تعلق الحكومة العراقية علنًا على استخدام الأسلحة الكيميائية في حلبجة حتى 23 مارس، وكانت التصريحات المبكرة للمسؤولين العراقيين بشأن هذه المسألة غير متسقة. على الرغم من أن العراق نفى في نهاية المطاف مسؤوليته عن الهجوم وألقى باللوم على إيران، فإن صمته الأولي فضلاً عن حقيقة أن حلبجة لم تكن أبدًا جزءًا رئيسيًا من حملة الدعاية في زمن الحرب العراقية ضد إيران يثير تساؤلات حول مدى صدق هذا الإدعاء. كانت الاستجابة الدولية في ذلك الوقت صامتة. أشارت حكومة الولايات المتحدة ووكالاتها الاستخبارية إلى أن المدنيين الأكراد لم يتم استهدافهم عمداً، وحاولوا تحميل إيران المسؤولية عن الهجوم. وزعمت وكالة استخبارات الدفاع الأمريكية والمحلل في وكالة الاستخبارات المركزية ستيفن سي بيليتيير في ذلك الوقت أن إيران كانت مسؤولة عن القتل بالغاز، وهو الادعاء الذي كرره بيليتيير في مقال نشر عام 2003 في صحيفة نيويورك تايمز. ومع ذلك فقد فقدت هذه الادعاءات مصداقيتها في وقت لاحق. توصل بيان موجز أعدته وزارة الخارجية البريطانية وشؤون الكومنولث حول كيفية استجابة الحكومة البريطانية للمذبحة وما إذا كان ينبغي فرض عقوبات اقتصادية أم لا إلى الاستنتاج التالي: "نعتقد أنه من الأفضل الحفاظ على الحوار مع الآخرين إذا نريد التأثير على أفعالهم. الإجراءات العقابية مثل العقوبات أحادية الجانب لن تكون فعالة في تغيير سلوك العراق بشأن الأسلحة الكيماوية وستضر بالمصالح البريطانية دون جدوى". وبحسب ما قاله توني بن فقد أثيرت هذه القضية في البرلمان، لكن قيل له أن "صدام كان حليفاً.

تشير وثائق الحكومة العراقية التي يعود تاريخها من 16 مارس لعام 1988 إلى عدة أسابيع لاحقة إلى "تصعيد حازم للقوة العسكرية والقسوة في حلبجة"، ذكر في الوثائق أيضا ما يلي: "أدى قصف طائراتنا ومدفعيتنا على منطقة حلبجة وخورمال إلى مقتل 2000 شخص تقريبًا من القوات المعادية للفرس والعملاء الإيرانيين (الاتحاد الوطني الكردستاني)، وذكر أيضا: "الهجوم الأخير على حلبجة بالذخيرة الخاصة"، إحدى الوثائق تشير صراحةً إلى "الهجوم الكيماوي العراقي على حلبجة". وأوضح طيار عراقي في عام 2003 أن الدافع وراء الهجوم جزئياً هو التصور العراقي بأن التعاون الكردي مع الجنود الإيرانيين الغازي يشكل "خيانة عظمى".

تدمير حلبجة وترميمها جزئيا
قام الناجون بمساعدة البشمركة والإيرانيين بدفن معظم القتلى على عجل في مقابر جماعية مؤقتة. بعد استعادة حلبجة من القوات المتمردة الإيرانية والكردية، جاءت القوات العراقية بسترات واقعية من الإشعاع (NBC) إلى حلبجة لدراسة مدى تأثير أسلحتها وهجماتها. كانت المدينة لا تزال مليئة بالموتى غير المدفونين ودمرت بشكل منهجي من قبل القوات العراقية باستخدام الجرافات والمتفجرات. مولت الحكومة اليابانية مشروع بقيمة 70 مليون دولار لتوفير الوصول إلى مياه الشرب الآمنة استجابة لذلك. في غضون ذلك، اعترف مسؤول عراقي رفيع المستوى رسمياً في اجتماع مع الأمين العام للأمم المتحدة خافيير بيريز دي كوييار باستخدام العراق للأسلحة الكيميائية.

العواقب الطبية والجينية

بعد عشر سنوات في عام 1998 كان ما لا يقل عن 700 شخص لا يزالون يتلقون العلاج من الآثار الشديدة للهجوم، اعتبر 500 منهم بأنهم في حالة حرجة حتى وإن كانت الحالات الأشد خطورة ربما ماتت بالفعل. في المسوح التي أجراها الأطباء المحليون عثر في حلبجة على نسبة مئوية أعلى من الاضطرابات الطبية، وحالات الإجهاض (عدد المواليد الأحياء و14 مرة أعلى من المعتاد)، وسرطان القولون (10 مرات أعلى من المعدل الطبيعي)، وأمراض القلب (أربعة أضعاف بين عامي 1990 و 1996) مقارنة بجمجمال. بالإضافة إلى ذلك، فإن "السرطانات الأخرى وأمراض الجهاز التنفسي ومشاكل الجلد والعين والخصوبة واضطرابات الإنجاب هي أعلى بشكل ملحوظ في حلبجة ومناطق أخرى تعرضت لهجمات كيماوية. بعض الذين نجوا من الهجوم أو أصيبوا على ما يبدو بجروح طفيفة فقط آنذاك أصيبوا لاحقا بمشاكل طبية يعتقد الأطباء أنها ناجمة عن المواد الكيميائية، وهناك مخاوف من أن الهجوم قد يكون له تأثير وراثي دائم على السكان الأكراد، كما أظهرت الاستطلاعات الأولية زيادة معدلات العيوب الخلقية.

أشارت بعض التقارير إلى أن الناجين من هذا الهجوم بالذات يعانون من إصابات دائمة بما في ذلك الحروق، وبعضهم تظهر عليهم أعراض التلف العصبي رغم أنه لا يمكن تأكيد ذلك بشكل كافٍ حتى الآن.

محاكمة صدام وعلي الكيماوي
لم توجه المحكمة العراقية الخاصة اتهامات لصدام حسين بارتكاب جرائم ضد الإنسانية بناء على أحداث حلبجة. ومع ذلك كان لدى الادعاء العراقي 500 دليل موثق عن الجرائم التي ارتكبت خلال حكم صدام حسين وحكم عليه بالإعدام بناءً على قضية واحدة فقط وهي مذبحة الدجيل عام 1982. من بين العديد من الوثائق التي تم الكشف عنها أثناء محاكمة صدام حسين، كانت إحداها مذكرة عام 1987 صادرة من المخابرات العسكرية العراقية تطلب الإذن من مكتب الرئيس لاستخدام غاز الخردل وغازات الأعصاب السارين والتابون ضد الأكراد. وجاء في وثيقة ثانية ردا على ذلك أن صدام أمر المخابرات العسكرية بدراسة إمكانية توجيه «ضربة مفاجئة» باستخدام هذه الأسلحة ضد القوات الإيرانية والكردية. وأكدت مذكرة داخلية كتبتها المخابرات العسكرية أنها حصلت على موافقة مكتب الرئيس على توجيه ضربة باستخدام «ذخيرة خاصة» وأكدت أنه لن يتم شن أي إضراب دون إبلاغ الرئيس أولاً. وقال صدام نفسه للمحكمة: لم يكن لدى الناجين الأكراد أدنى شك في أن صدام حسين كان مسؤولاً بشكل شخصي عن هذا الهجوم، وشعروا بخيبة أمل لأنه لم يُحاكم إلا على جرائم القتل في الدجيل. إعدم صدام حسين شنقا في 30 ديسمبر 2006.

حكمت محكمة عراقية على ابن عم صدام علي حسن المجيد (الذي قاد القوات العراقية في شمال العراق خلال تلك الفترة واشتهر بلقب علي الكيماوي) بالإعدام شنقاً في يناير 2010، بعد إدانته بتدبير الهجوم. حُكم على علي المجيد بالإعدام للمرة الأولى في عام 2007 لدوره في حملة عسكرية عام 1988 ضد الأكراد العرقيين التي يطلق عليها اسم الأنفال، وفي عام 2008 حُكم عليه أيضًا مرتين بالإعدام بسبب جرائمه ضد الشيعة العراقيين لا سيما لدوره في سحق انتفاضات عام 1991 في جنوب العراق وتورطه في عمليات القتل عام 1999 في حي مدينة الصدر ببغداد (التي كانت تسمى آنذاك مدينة صدام). لم يعرب علي المجيد عن ندمه في محاكماته قائلا إن أفعاله كانت تصب في مصلحة الأمن العراقي، وأعدم شنقًا في 25 يناير 2010. من بين العديد من الوثائق الحكومية العراقية الأخرى التي تم الاستيلاء عليها والتي تثبت مسؤولية العراق عن الهجوم هو تسجيل صوتي ينسب لعلي المجيد يقول فيه عن الأكراد: سأقتلهم جميعًا بالأسلحة الكيماوية. من الذي سيعترض؟ المجتمع الدولي؟ اللعنة على المجتمع الدولي ومن يستمع إليه.

المصادر العالمية للتكنولوجيا والمركبات الطليعية

حصل نظام صدام حسين على الدراية والمواد اللازمة لتطوير الأسلحة الكيماوية من مصادر أجنبية. أتت معظم المركبات الطليعية المستخدمة لإنتاج الأسلحة الكيميائية من سنغافورة (4515 طنًا)، وهولندا (4261 طنًا)، ومصر (2400 طنًا)، والهند (2343 طنًا)، وألمانيا الغربية (1027 طنًا)، وأرسلت إحدى الشركات الهندية (شركة Exomet Plastics) 2292 طناً من المركبات الطليعية للكيماويات إلى العراق. كما قامت شركة كيم الخليج ومقرها سنغافورة بتزويد العراق بأكثر من 4500 طن من المركبات الطليعية لغازات في إكس والسارين والخردل. نُقل عن ديتر باكفيش العضو المنتدب لشركة (Karl Kolb GmbH) الألمانية الغربية قوله في عام 1989: «إن الغاز السام بالنسبة للأشخاص في ألمانيا أمر مروع للغاية، لكن هذا الأمر لا يقلق العملاء في الخارج».

خلصت وثيقة صادرة عن منظمة مجموعة الأزمات الدولية (ICG) لعام 2002 تحمل الرقم 136 بعنوان (تسليح صدام: الارتباط اليوغوسلافي) إلى أن «الموافقة الضمنية» من قبل العديد من حكومات العالم هي التي أدت إلى تسليح النظام العراقي بأسلحة الدمار الشامل على الرغم من العقوبات بسبب الصراع الإيراني المستمر. من بين الصادرات ذات الاستخدام المزدوج المقدمة للعراق من شركات أمريكية مثل (ألكولاك العالمية) و (فيليبس) كانت مادة ثيو ثنائي الغليكول، وهي مادة يمكن استخدامها أيضًا في تصنيع غاز الخردل وفقًا لأجزاء مسربة من التقرير الكامل والنهائي والتام الذي قدمه العراق للكشف عن المصادر المستخدمة في برامج الأسلحة.

خلال الحرب العراقية الإيرانية، دعمت الولايات المتحدة العراق من خلال الشركات الأمريكية بموافقه إدارة الرئيس الأمريكي آنذاك رونالد ريغان، التي أزالت اسم العراق من قائمة وزارة الخارجية للدول الراعية للإرهاب، ورد اسم شركة ألكولاك على أنها مدعى عليها في قضية عزيز ضد العراق المعلقة حاليًا في المحكمة الجزئية للولايات المتحدة (القضية رقم 1: 09-cv-00869-MJG). وقد خضعت كلتا الشركتين منذ ذلك الحين لإعادة الهيكلة. فشركة فيليبس التي كانت سابقًا شركة تابعة لشركة فيليبس بتروليوم أصبحت اليوم جزءًا من شركة كونوكو فيلبس، وهي شركة أمريكية للنفط والوقود الأحفوري بأسعار مخفضة. كما تم حل شركة ألكولاك العالمية منذ ذلك الحين وإعادة تأسيسها تحت اسم جديد وهو ألكولاك المتحدة.

في 23 ديسمبر 2005 حكمت محكمة هولندية على فرانس فان أنرات رجل الأعمال الذي اشترى مواد كيميائية من السوق العالمية وباعها لنظام صدام بالسجن 15 عامًا. وقضت المحكمة بأن الهجوم الكيماوي على حلبجة يشكل إبادة جماعية، لكن فان أنرات أدين فقط بالتواطؤ في جرائم حرب. في مارس 2008 أعلنت الحكومة العراقية عن خطط لاتخاذ إجراءات قانونية ضد موردي المواد الكيماوية المستخدمة في الهجوم.

في عام 2013، طلب 20 كرديًا عراقيًا من ضحايا الهجوم إجراء تحقيق قضائي مع شركتين فرنسية لم يتم تسميتهما، قائلين إنهما من بين 20 شركة أو أكثر ساعدت صدام حسين في بناء ترسانة الأسلحة الكيماوية، سعى الأكراد للعثور على أحد قضاة التحقيق لفتح قضية.

الجدل وتباين الاراء

مزاعم التورط الإيراني
اتخذت وزارة الخارجية الأمريكية في أعقاب الحادث مباشرة موقفًا رسميًا بأن إيران هي المسؤولة جزئيًا عن الهجوم. أفادت دراسة أولية لوكالة استخبارات الدفاع (DIA) في ذلك الوقت أن إيران مسؤولة عن الهجوم، وهو تقييم استخدمته وكالة المخابرات المركزية (CIA) لاحقًا في أوائل التسعينيات. شارك كبير المحللين السياسيين في وكالة المخابرات المركزية للحرب الإيرانية العراقية ستيفن سي بيليتيير في إعداد تقرير عن الحرب تضمن ملخصًا موجزًا للنقاط الرئيسية في دراسة وكالة الاستخبارات الأمريكية. زعم بيليتيير أن اللون الأزرق حول أفواه الضحايا وفي أطرافهم يشير إلى استخدام غاز السيانيد في الهجوم على حلبجة، وأن إيران فقط هي التي عُرف عنها استخدام مثل هذه الغازات خلال الحرب، ولكن لم يقدم أي دليل على أن إيران قد استخدمت في السابق غاز سيانيد الهيدروجين كما أكدت وكالة استخبارات الدفاع الأمريكية.

أجرى  الباحث الرئيسي في منظمة هيومن رايتس ووتش بين 1992-1994 دراسة لمدة عامين عن الهجوم، بما في ذلك تحقيق ميداني في شمال العراق. كتب هيلترمان قائلا:

كما خلص البحث إلى وجود العديد من الهجمات الأخرى بالغاز المؤكدة التي ارتكبتها القوات المسلحة العراقية ضد الأكراد. في عام 2001 رفض جان باسكال زاندرز من معهد ستوكهولم الدولي لأبحاث السلام هذه المزاعم بحجة أن اللون الذي ظهر على الضحايا يوحي بأن الغاز المستخدم كان السارين الموجود في ترسانة العراق. لاحظ ليو كيسي الذي كتب في مجلة Dissent Magazine عام 2003 أن التحليل الذي قام به ستيفن سي بيليتيير استند فقط إلى صور وأدلة ظهور اللون الأزرق على الضحايا بينما تجاهل جميع الأدلة الأخرى بما في ذلك شهادات المئات من الأكراد الناجين؛ والدراسات الأكاديمية القائمة على الفحوصات الطبية وعينات التربة وتشريح الجثث؛ والوثائق الحكومية التي استولي عليها والتي أثبتت جميعها تورط العراق في هذا الهجوم.

شغب نصب حلبجة 2006
في مارس 2003 بُني نصب تذكاري لضحايا حلبجة في المدينة التي كانت لا تزال مدمرة إلى حد كبير. في 16 مارس 2006 قام بضعة آلاف من السكان الغاضبين منهم الكثير من طلاب المادرس الثانوية والجامعات بأعمال شغب في الموقع احتجاجًا على ما اعتبروه إهمالًا للأحياء والمتاجرة بمأساة الأكرد. حرق المتظاهرون النصب التذكاري مما أدى إلى إتلاف معظم ملامحه؛ وقُتل طالب متظاهر برصاص الشرطة وأصيب العشرات. أعيد بناء النصب التذكاري لاحقًا باسم نصب حلبجة التذكاري المعروف أيضًا باسم نصب حلبجة ومتحف السلام.

في الثقافة الشعبية
 في عام 2008، أصدر كيهان كالهور ورايدر بروكلين ألبوم (المدينة الصامتة)  في ذكرى مجزرة حلبجة. وكتب على الغلاف الألبوم: هذا الألبوم هو إحياء لذكرى قرية حلبجة الكردية في كردستان العراق. وهو مبني على مقياس أ-ثانوي معدَّل ويستخدم موضوعات كردية لتذكر الشعب الكردي.
 في عام 2011، قام كل من كيهان كلهر، يويو ما، وفرقة (طريق الحرير) بغناء ألبوم (المدينة الصامتة) على مسرح ساندرز في جامعة هارفارد، ونشر مقطع فيديو للجزء الأخير من الحفل على موقع يوتيوب.
 علقت الفرقة الغنائية الكندية Skinny Puppy على الهجمات الكيماوية في حلبجة في أغنيتها "VX Gas Attack" في ألبومها عام VIVIsectVI الذي صدر عام 1988.
 في عام 2002 صدر فيلم جيان عن هجوم حلبجة. وهو من تأليف وإخراج جانو روزبياني.
 قررت مدينة لاهاي العاصمة السياسية لهولندا تشييد نصب تذكاري لضحايا مجزرة حلبجة والذي افتتح في نهاية شهر أبريل عام 2014.

انظر أيضًا
 الهجوم الكيميائي على الغوطة
 اضطهاد الكرد الفيليين في عهد صدام حسين

المصادر

العراق في 1988
أحداث مارس 1988 في آسيا
أسلحة كيميائية
اضطهاد الأكراد في العراق
إبادة جماعية
جرائم حرب عراقية
حلبجة
صدام حسين
عمليات عسكرية تشمل أسلحة كيميائية خلال الحرب العراقية الإيرانية
قتل جماعي في 1988
قتل جماعي في العراق القرن 20
قصف
كردستان العراق
مجازر ضد الأكراد
محافظة حلبجة
مذابح في 1988
مذابح في كردستان العراق

الهجوم الكيميائي على حلبجة


The flintlock mechanism is a type of lock used on muskets, rifles, and pistols from the early 17th to the mid-19th century. It is commonly referred to as a "flintlock" (without the word mechanism). The term is also used for the weapons themselves as a whole, and not just the lock mechanism.

The flintlock mechanism, also known as the true flintlock, was developed in France in the early 17th century. It quickly replaced earlier technologies, such as the matchlock and wheellock and the earlier flintlocks. It continued to be in common use for over two centuries, until it was finally replaced by the percussion lock.

History
Flintlock firing mechanisms made their appearance in the 16th century in the form of the snaplock, the snaphance, the miquelet, and the doglock. The so-called true flintlock was developed in France in the early 17th century. Though its exact origins are not known, credit for the development of the true flintlock is usually given to Marin le Bourgeoys, an artist, gunsmith, luthier, and inventor from Normandy, France. Marin le Bourgeoys's basic design became the standard for flintlocks, quickly replacing most older firing mechanisms throughout Europe. Flintlock weapons based on this design were used for over two centuries, until gradually superseded by caplock mechanisms in the early 19th century.

The key element apparently added by Marin le Bourgeoys was the vertically acting sear. The sear is a "catch" or "latch" which holds the mechanism in a position ready to fire; the trigger acts upon, or is part of, the sear, releasing it and allowing a strong spring to act on the mechanism to fire the gun. Previously the sear, located within the lock, had acted through a hole in the lockplate to engage the cock on the outside of the plate. The vertically acting sear acted on a piece called the tumbler, on the inside of the lock which was mounted on the same rotating shaft as the cock. This design proved to be the most efficient in terms of cost and reliability.

Construction and operation

A typical flintlock mechanism has a piece of flint which is held in place in between a set of jaws on the end of a short hammer (sometimes called the "cock" due to its shape resembling a rooster's beak).  Before shooting, the hammer is pulled back into a spring-tensioned (or "cocked") position.  Pulling the trigger disengages the sear and releases the hammer, which swings forward causing the flint to strike a piece of steel called the "frizzen". At the same time, the motion of the flint and hammer pushes the frizzen back, opening the cover to a concealed flash pan, which contains a small charge of gunpowder. As the flint strikes the frizzen it creates a spark which falls into the pan and ignites the powder. Flame burns through a small touch hole into the gun barrel and ignites the main propellant charge, causing the weapon to fire off the projectile.

Most hammers follow Marin le Bourgeoys's design, and have a "half-cocked" position, which is the "safe" position since pulling the trigger from this position does not cause the gun to fire. From this position, the frizzen can be opened, and powder can be placed in the pan. Then the frizzen is closed, and the hammer is pulled back into the "full cocked" position, from which it is fired.

The phrase "don't go off half cocked" originated with these types of weapons, which were not supposed to fire from the half cocked position of the hammer.

Internal flintlock
Weapons using internal flintlock are relatively rare. This variant of the lock does not have an external cock. Its function is similar to striker-fired guns. Instead of the striker there is a rod holding the flint. The pan is located on the upper side of the barrel. The pan has a hinged cover with grooves on the underside. The gunsmith Stanislav Patzelta is considered to be the inventor of this system. According to other sources this lock could have been invented by the Austrian gunsmith Karl Bischof (Carl Pischoff).

Flints

A gun flint is a piece of flint that has been shaped, or knapped into a wedge-shape that fits in the jaws of a flintlock. The gun flints were wrapped in a small piece of lead or leather (known as a flint pad) to hold them firmly in place and were made in different sizes to suit different weapons. Pieces of the mineral agate could be used instead of flint, but this was difficult and expensive to shape and only used by countries such as Prussia that were without access to flint deposits.

The experience of modern flintlock shooters shows that a good quality flint can be used for hundreds of shots, although for reliable shooting it must be sharpened periodically. Despite this, it was the British practice to include a new flint in each box of twenty rounds for the Brown Bess musket. A skilled craftsman could make several thousand gun flints a day so they were individually quite cheap items.

In times of war, millions of gun flints were needed and in the United Kingdom, mining flint and then knapping it became a substantial cottage industry around Brandon, Suffolk, an area that previously saw large scale flint mining in the Neolithic area. In 1804, Brandon was supplying over 400,000 flints a month to the British military.  However flint knappers suffered from silicosis, known as Knappers Rot due to the inhalation of flint dust. It has been claimed this was responsible for the early death of three-quarters of Brandon gun flint makers.

Brandon gun flints were well regarded as they had a lower rate of misfire than flints from other sources. The industry reached its height during and after the Napoleonic Wars, when Brandon flints were exported worldwide with a near global monopoly. It later declined rapidly as flintlocks were replaced by percussion locks. However, Brandon still supplied 11 million flints a year to the Turkish army during the Crimean War and was exporting flints to Africa as late as the 1960s.

In France, gun flint production between the 17th and 19th centuries centered around the small towns of Meusnes and Couffy. Meusnes has a small museum dedicated to the industry. A slightly different method of manufacture can allow archaeologists to distinguish between British-made and French made flints.

In North America, imported French and British flints were both widely used, as well as flints from the Netherlands and Nordic countries. In the Eastern United States, Indigenous American people reportedly made their own gun flints by re-working stone spear heads.
Small scale suppliers of gun flints still exist in the 21st century, supplying gun enthusiasts who continue to shoot flintlock firearms.

Gunlocks

A gunlock was a flintlock mechanism that fired a cannon. They were a significant innovation in naval gunnery and were first used by the Royal Navy in 1745. Their use spread slowly as they could not be retrofitted to older guns – the French had still not generally adopted them by the time of the Battle of Trafalgar (1805).

The earlier method of firing a cannon was to apply a linstock – a wooden staff holding a length of smoldering match at the end – to the touch hole of the gun, which was filled with loose priming powder. This was dangerous and made accurate shooting from a moving ship impossible as the gun had to be fired while standing to the side to avoid its recoil, and there was a noticeable delay between the application of the linstock and the gun firing.

The gunlock was operated by pulling a cord, known as a lanyard. The gun-captain could stand behind the gun, safely beyond its range of recoil, and sight along the gun, firing when the roll of the ship lined the gun up with the enemy and so avoid the chance of the shot hitting the sea or flying high over the enemy's deck. Loading the gun was faster and safer as the gunlock didn't use loose priming powder; the main charge was ignited by a quill filled with priming powder that was pushed through the touch hole during loading and pierced the cartridge bag, containing the main charge of gunpowder.

After the introduction of gunlocks, linstocks were retained, but only as a backup means of firing.

Other uses

Some early land mines, or fougasses, were detonated by flintlocks. Flintlocks were also used to launch Congreve rockets.

A flintlock tinder lighter, or tinder pistol, was a device that saw use in wealthy households from the 18th Century until the invention of reliable matches. It somewhat resembled a small flintlock pistol, but without a barrel and with a candle holder and with legs so it could be stood upright. When the trigger was pulled, the sparks from the frizzen lit dry tinder in the pan, from which the candle would be quickly lit. The device provided a quick and reliable source of light, and flame for the lighting of fires.

Alarm clocks exist that, as well as sounding a bell, used a flintlock mechanism to light a candle. German and Austrian-made examples of these, dating from the 18th century, are preserved in the collections of the British Museum and the Hermitage Museum in Russia. An example dating from 1550 is in the
Germanisches Nationalmuseum (National Museum of Germanic Culture) in Nuremberg.

See also
 Caplock mechanism
 Doglock
 Firearm
 Hand cannon
 Matchlock
 Miquelet lock
 Percussion cap
 Snaphance
 Snaplock
 Wheellock

References

Bibliography
 The Flintlock: its origin and development by Torsten Lenk, translated by G.A. Urquhart, edited by J.F. Hayward, 1965, published by Bramhall House, New York.
 Guns by Dudley Pope, 1969, Hamlyn Publishing Group, Ltd. This is an inexpensive large format book with excellent drawings of various firearm mechanisms.

External links
 How the flint lock works

Firearm actions

Flintlock mechanism


Magda Logomer, née le  à Križevci, aussi connue sous le nom de Herucina, est une herboriste de la ville de Križevci, accusée d'empoisonnement et de sorcellerie par sa voisine, torturée puis condamnée à mort avant l'intervention de Marie-Thérèse d'Autriche, qui dans une lettre du  l'acquitte et l'autorise à rentrer à Križevci sous protection spéciale. Son procès est considéré comme ayant mis fin aux persécutions massives des sorcières en Croatie. Son cas est connu par la publication, en 1913, du rapport du docteur Gerard van Swieten qui l'a examiné et soignée suites aux tortures qu'elle a subies à la demande de Marie-Thérèse d'Autriche, et par la correspondance entre les hauts fonctionnaires du Royaume de Croatie et de la Cour de Vienne.

L'écrivaine Marija Jurić Zagorka l'a mentionnée dans son roman populaire concernant les sorcières à Zagreb.

Biographie
Magda Logomer nait le  à , Križevci, dans le Royaume de Croatie. Ses parents sont connus selon le registre des baptêmes sous les noms de Stephan Logomer et Anastasia Jankovich.

Origine du surnom «Herucina»
Le surnom de Herucina vient probablement de la résidence d'origine de son mari. Elle épouse en 1727 un certain Franjo Heruca. On peut ainsi interpréter cet ajout comme l'annotation du nom de son mari, toutefois une autre interprétation demeure possible : sur le cadastre de 1857 on trouve entre Podgajec et le hameau de Brckovčina un lieu nommé «Heruc».  Francis Heruca a sa résidence enregistrée à Brckovčina, et l'ajout de Heruc pourrait juste signifier Magda Logomer « de Héruc ».

Contexte historique à Krizveci

La vie de Magda Logomer se déroule dans un environnement agité. En , un incendie détruit un tiers de la ville. Vers 1740-41 des procès de sorcières conduisent à l'exécution de . En 1752 Marie-Thérèse unifie la haute et la basse ville qui prend le nom de Križevci: En  un autre incendie ravage les domaines entre Križevic, Vrbovec et Bisago, et une révolte paysanne éclate. Pendant cette période, de nouvelles églises sont construites.  historien et moine paulinien né à Križevci en  et mort à Lepoglava en  a fourni des comptes-rendus historiques de cette époque et ce lieu.

Deux chroniques d'époques dont les notes sont concordantes ne mentionnent pas le cas de Herucina. Il s'agit du curé de la paroisse de Križevci, Ivan Josipovic qui porte sur les affaires intervilles, et de celle de Balthazar Adam Krčelić, qui comprend des notes sur les affaires croates. La portée de l'affaire est plutôt une question d'ingérence de Marie Thérèse d'Autriche dans les affaires locales.

Traitement des cas de sorcelleries alléguées
À cette époque une grande partie des intellectuels nient l'existence réelle des sorcières, et bien que Marie-Thérèse d'Autriche croit personnellement en leur existence, elle se méfie de la façon dont les procès se déroulent. 63 sorcières sont poursuivies en vertu des lois sur la sorcellerie entre  et , dans les comtés de  Zagreb, Varaždin et Križevci au moment où les persécutions sont à l'apogée dans la région. En Hongrie voisine une vague de persécution a lieu entre 1720 et 1730, pour se reproduire à nouveau en 1730 et 450 sorcières présumées sont poursuivies. Tous ces procès se déroulent avec des méthodes d'interrogations cruelles basées sur la torture, qui est légale sous la monarchie des Habsbourg en Croatie, mais codifiée par des règles légales strictes selon le code de Ferdinand. Il n'est pas permis de torturer plus de trois fois de suite, et l'ordre des instruments utilisés est codifié. Les règles obligent également la tenue stricte de comptes rendus détaillant l'instrument utilisé, la date et l'heure. Ces règles ont fournit la documentation pour l'examen a posteriori du cas de Magda Logomer. On utilise par exemple la roue et le démembrement, le garrot qui consiste à serrer le cou à l'aide d'un vis en augmentant progressivement la pression.

Mariage
Magda épouse Franjo Heruca, (né vers 1700) le . Elle est âgée de . Ils ont  : Margaret en 1727, Jakob en 1733, Barbara en 1735, Emerik en 1740, Katarina en 1743 et Matthias en 1746. On ne sait combien sont parvenus à l'âge adulte, même si l'on sait que leur fille Barbara a survécu, puisqu'elle témoigne lors du procès de sa mère.

Magda Logomer exerce comme herboriste et prépare des remèdes pour ses patients qui sont en général satisfaits. Si la pratique de l'herboristerie n'est pas défendue, il est interdit de fabriquer des poisons, et lorsqu'une personne est soupçonnée d'être une sorcière, avoir une activité d'herboriste est souvent un facteur conduisant à des soupçons et constitue un facteur aggravant.

Inculpation et procès pour sorcellerie
Elle exerce en tant qu'herboriste, ce qui signifiait concrètement la collecte de graminée et la fabrication de remèdes sans que soit connu comment elle a été formée pour ce métier qui nécessite une bonne connaissance des plantes. On sait cependant que ses clients appréciaient son savoir et la recommandaient et qu'elle l'a en partie transmis à sa fille Barbara, qui l'aide parfois dans son entreprise.

Plusieurs informations émanant de procédures judiciaires antérieures mettent en lumière sa personnalité. Elle a déjà été emprisonnée à la suite d'une altercation physique avec une autre femme qu'elle avait frappée, s'en tirant avec un avertissement. Durant le procès, Magda reconnait avoir frappé Eva Oblacic si fort qu'elle en a perdu connaissance. Elle s'est également déjà battue avec son parrain, Matija Sunsic, un tonnelier au sujet d'un prix pour le réveillon de Noël. Elle a également des relations problématiques avec le juge  Stjepan Švagel. Matija Sunsic, témoin lors du procès déclare que Magda lui a avoué que seule la peur de Švagel l'empêchait d'utiliser ses compétences de guérison. L'espérance de vie moyen à cette époque à Križevci étant de  40 à , et Magda avait  au moment de son procès, ayant eu son dernier enfant à , elle était donc en bonne santé.

Un autre aspect à prendre en compte est le fait que témoin des exécutions de sorcières dans la ville  entre 1740 et 1741, elle pouvait être consciente de la dangerosité de sa profession. Elle pouvait également avoir conscience de la peur enracinée dans les superstitions que les gens entretenaient envers les sorcières présumées. Elle aurait donc pu donc se servir de cette peur pour ses intérêts, mais aussi chercher à résoudre des différents par le paiement d'indemnités pour ne pas risquer d'être accusée de sorcellerie, éléments qu'on retrouve dans plusieurs de ses altercations physiques.
Magda Logomer est accusée  par une de ses voisines, Eva Oblačić de pratiquer la magie noire. Eva Oblačić est persuadée que Magda l'a empoisonnée, et décrit avoir été importunée par Magda alors qu'elle était alitée avec de la fièvre, cette dernière s'étant transformée en mouche et virevoletant autour de sa tête. Une investigation est menée lors d'un procès, et de nombreuses personnes confirment avoir été témoins des agissements supposément diaboliques de Magda Logomer. Les avocats de Magda rappellent que l'impératrice Marie-Thérèse n'a pas été informée du procès comme de nouvelles règles imposées par Marie-Thérèse dès son accession au trône l'exigent, mais tout cela est peine perdue. Magda Logomer est soumise à la torture et avoue avoir commercé avec le diable. Des marques du diable sont retrouvées sur son corps, et elle est condamnée à mort le 22 avril 1758.
Le 9 juin 1758 Marie Thérèse est informée de l'affaire, et ordonne au comte Franjo Nadaždi, alors ban du royaume de lui envoyer Magda afin qu'elle puisse la rencontrer. Magda est examinée par De Haen, professeur en médecine, et par Gerard Van Swieten l'expert de la cour en matière de sorcellerie et médecin personnel de l'impératrice. L'interrogatoire permet de mettre à jour de nombreux détails dont l'impératrice n'a pas été informée, ainsi que les tortures infligées qui ont laissés à Magda de nombreuses blessures. Les deux experts rendent compte de leur examen à Marie-Thérèse, et affirment que le magistrat de la cour de Križevci est en proie à la superstition. George Van Swieten s'il croit à la sorcellerie, doute cependant que les sorcières puissent voler à l'aide de balais et provoquer des intempéries.

Le 23 novembre 1758, l'Impératrice dans une lettre adressée au ban de Croatie acquitte Magda et la renvoie chez elle à Križevci sous protection spéciale.

Ce dénouement s'inscrit dans la lutte contre les superstition et l'affirmation du pouvoir central de Marie-Thérèse.

Fin de vie
Il y a peu d'informations concernant la fin de la vie de Magda Logomer, et sa date de décès n'est pas connue. Les registres permettent toutefois d'établir que son mari meurt deux ans après son retour, ainsi que deux des personnes qui l'avaient accusées, ce qui n'a pas du faciliter sa réintégration sociale, au vu des rumeurs locales et des soupçons de sorcellerie à son encontre.

Contexte historique
Les procès de sorcières étaient en général rapides et expéditifs. Le royaume de Croatie était un territoire faisant partie de la monarchie de Habsbourg puis de l'empire d'Autriche à partir de 1527, et était gouverné en union personnelle avec la Hongrie par les souverains de la maison de Habsbourg. Il disposait toutefois du droit de l'épée Ius gladii. Il pouvait mener des procès sans ingérence, prononcer des sentences de mort sans avoir à en référer à une plus haute juridiction de la monarchie austro hongroise ou croate.

Marie Thérèse souhaite éradiquer la superstition dans son royaume, et la chasse aux sorcières et à la magie noire n'est plus sa priorité. Elle oblige toute condamnation à mort pour sorcellerie à être validée par son autorité. Ceci marque partout en Europe le déclin des chasses aux sorcières, et s'il est indéniable que la philosophie des Lumières joue un rôle, il ne faut pas non plus minimiser l'instrumentalisation de la condamnation des procès de sorcières pour pourvoir au renforcement d'un pouvoir d'un État central sur des juridictions locales, avec la volonté affirmée de lutter contre les superstitions.

En 1740, l'année même où l'empereur Frédéric II de Prusse interdit le recours à la torture dans les procès de sorcières, Marie-Thérèse promulgue un décret spécifiant que toutes les affaires de sorcellerie relèvent uniquement de la juridiction impériale. En 1766  ce décret est renforcé par une Ordonnance générale sur l'attitude à adopter, qui stipule : Pendant notre règne on n'a jamais encore découvert d'authentique sorcier, mais les procès de ce genre ont toujours reposé sur une tromperie due à la méchanceté, la bêtise ou la démence des accusés ou sur quelque autre vice.Elle précise cependant que l'on doit veiller à empêcher tout acte de sorcellerie. Le recours à la torture n'est formellement aboli qu'en 1776. Joseph II démantèle en 1787 tout l'arsenal juridique dédié à la magie noire et la sorcellerie.

Postérité

Le cas de Magda Logomer est connu en raison des développements juridiques qui sont postérieurs à son procès. Après ce procès, on ne trouve pas trace de persécutions légales de sorcières en Croatie, même s'il n'est pas certain qu'il n'y en n'ai eu aucun, dans tous les cas on n'en a pas conservé de traces historiques, et ce procès signe la fin des persécutions de sorcières alléguées en Croatie. Le rapport du docteur Gerard van Swieten a été publié en 1913 et 1924 dans le journal Obzor, et son cas est discuté dans la correspondance entre les hauts fonctionnaires du Royaume de Croatie et de la Cour de Vienne, ces documents constituants des documents historiques. Par la suite des romans populaire évoquent son cas. Marija Jurić Zagorka, une écrivaine croate remarque la publication du rapport de Gerard van Swieten. Entre 1912 et 1914 elle publie Grička Vještica (« la sorcière de Grič ») sous forme de romans feuilletons dans le quotidien Male novine (« le petit journal »). Elle y évoque sous forme romancée plusieurs figures historiques de sorcières, certaines sous leur vrais noms () et d'autres sous des noms fictionnels, dont Herucina. L'implication de Marie Thérèse d'Autriche dans l'annulation du verdict d'un procès y est mentionnée.

Bibliographie

Références

Personnalité féminine croate
Personnalité croate du XVIIIe siècle
Sorcière du XVIIIe siècle
Personnalité condamnée à la peine de mort
Personnalité victime d'une erreur judiciaire
Personnalité condamnée pour sorcellerie en Croatie

Magda Logomer


Pseudagloë, rod zelenih algi jedini u porodici Carteriaceae, red Chlamydomonadales. Pripada joj pet vrsta.

Vrste
 Pseudagloë crucifera (Korshikov) K.I.Meyer
 Pseudagloë micronucleolata (Korshikov) K.I.Meyer
 Pseudagloë multifissa (Pascher) K.I.Meyer
 Pseudagloë polychloris (Pascher) K.I.Meyer
 Pseudagloë polychloris (Pascher) K.I.Meyer

Izvori

Vanjske poveznice

Rodovi Chlamydomonadales

Pseudagloë


Niclas Jonasson (* 14. Juni 1976 in Bengtsfors) ist ein ehemaliger schwedischer Orientierungsläufer. Jonasson gewann zwei Weltmeister- und einen Europameistertitel.

Jonasson startete bereits bei den Europameisterschaften 2000 und bei den World Games 2001, bei denen er Sprint-Vierter wurde.

2003 gewann er in der Schweiz seinen ersten Weltmeistertitel. Mit der schwedischen Staffel, in der neben ihm noch Mattias Karlsson und Emil Wingstedt liefen, gewann er Gold vor Finnland und Großbritannien. Bei der folgenden Weltmeisterschaft 2004 in Schweden gewann er das Sprintrennen und gewann Bronze mit der schwedischen Staffel. 2006 wurde er mit Peter Öberg und David Andersson Staffel-Europameister und Staffel-Dritter bei den Weltmeisterschaften.

2002 und 2006 gewann Jonasson die schwedische Langdistanzmeisterschaft, 2004 die Meisterschaft mit der Staffel von Södertälje-Nykvarn Orientering.

Platzierungen

Weblinks
 Niclas Jonasson World of O Runners

Orientierungsläufer (Schweden)
Weltmeister (Orientierungslauf)
Europameister (Orientierungslauf)
Schwedischer Meister (Orientierungslauf)
Geboren 1976
Schwede
Mann
Teilnehmer an den World Games (Schweden)

Niclas Jonasson


بلدية مُرِلَّة أو موريلا ، هي إحدى بلديات مقاطعة كاستيلون التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 2.802 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

أعلام
 خوسيه مارتي غوميز

معرض صور

مراجع

بلديات كاستيلون

مرلة


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja
 Od 17. svibnja do 12. kolovoza – IX. Olimpijske igre – Amsterdam 1928.

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja

Osnivanja
 FC Sochaux-Montbéliard, francuski nogometni klub
 Real Valladolid, španjolski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja
 31. listopada – Zlatko Mašek, hrvatski športski strijelac († 1993.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1928.


"Never Give Uo on You" er en sang fremført af Lucie Jones som deltog i Eurovision Song Contest 2017. Sangen opnåede en 15. plads.

Eksterne kilder og henvisninger

Singler fra 2017
Sange fra Eurovision Song Contest 2017
Eurovision Song Contest-sange fra Storbritannien

Never Give Up on You


El río Noya () es un río español, afluente del río Llobregat por su margen derecha. Tiene cuatro nacimientos entre Calaf y Argensola, que se unen en el término municipal de Jorba conformando el río Noya propiamente. Desemboca en el Llobregat en el municipio de Martorell.

El único pantano de la cuenca es el embalse de San Martín de Tous, un pequeño embalse de 1,3 hm³ en la riera de Tous. Cabe destacar que entre 1880 y 1973, se proyectó la construcción de la presa de Jorba, en el mismo Noya, llegando a ser incluida en el plan de Obras Públicas de 1943 y a licitarse sus obras en 1951. Si se hubiera construido, tendría la capacidad de 4,5 hm³, pudiendo regar unas 1.270 hectáreas.

Afluentes
Riera de Carme
Riera Gran
Riera de Miralles
Riera de Lavernó
La Rierussa
Río de Bitlles
Río de Gost
Torrente de Can Llopard
Torrente de Santa Maria

Poblaciones

 Jorba
 Igualada
 Santa Margarita de Montbuy
 Vilanova del Camí
 la Pobla de Claramunt
 Capellades
 Cabrera de Igualada
 Vallbona
 Piera
 San Sadurní de Noya
 Gelida
 Martorell

Referencias

Enlaces externos

Río Noya


Güney Kore (Korece: 한국; Hanguk veya kelimenin tam anlamıyla 남한; Namhan) veya resmî adıyla Kore Cumhuriyeti (Korece: 대한민국 Daehan Mingug), Doğu Asya'da Kore Yarımadası'nın güney kısmını oluşturan ve Kuzey Kore ile kara sınırını paylaşan, Doğu Asya'daki bir ülkedir. Kore adı, eskiden Doğu Asya'nın güçlü krallıklarından biri olan ve Büyük Gwanggaeto altında Kore Yarımadası, Mançurya'nın büyük bölümünü, Rus Uzak Doğusu ve İç Moğolistan'ın bazı bölgelerini yönetmiş olan Goguryeo'dan gelmektedir. Başkenti Seul, büyük bir küresel şehirdir ve Güney Kore'nin 51 milyondan fazla insanının yarısı, dünyanın dördüncü en büyük metropol ekonomisi olan Seul Ulusal Başkent Bölgesi'nde yaşamaktadır.

Kore Yarımadası'nda ilk yerleşkeler, Alt Paleolitik dönemde görülmüştür. İlk krallığı, MÖ 7. yy'ın başlarında Çin kayıtlarında görülmüştür. Üç Kore Krallığı'nın 7. yüzyılın sonlarında Silla ve Balhae ile birleştirilmesinin ardından Kore, Goryeo hanedanı (918-1392) ve Joseon hanedanı (1392-1897) tarafından yönetildi. Ardından gelen Kore İmparatorluğu, 1910'da Japonya İmparatorluğu'na eklendi. II. Dünya Savaşı'ndan sonra Kore, Sovyet ve ABD'nin yönettiği bölgelere ayrıldı; ikincisi, Ağustos 1948'de Kore Cumhuriyeti oldu. Kore Savaşı'nın 1953'te sona ermesinden sonra, ülke ekonomisi 1980 ve 1990 arasında dünyadaki kişi başına ortalama GSYH'deki en hızlı artışı kaydeden ülke ekonomisi hızla yükselmeye başladı. Otoriter yönetim 1987'de sona erdi ve ülke şu anda ülke, Asya'daki en üst düzey basın özgürlüklerinden birisine sahip. Güney Kore, OECD'nin Kalkınma Yardım Komitesi, G20 ve Paris Kulübü'nün bir üyesidir.

Güney Kore çok gelişmiş bir ülke ve nominal GSYİH'ya göre dünyanın en büyük 10. ekonomisidir. Vatandaşları, dünyanın en hızlı internet erişimine ve dünyadaki en uzun yıllık yükseköğrenim eğitimine sahip olmakla birlikte, dünyanın ikinci en yüksek sağlık koşullarına uyarlanmış yaşam beklentisine yol açarak dünyanın en yüksek kalitede sağlık hizmetine eşit erişimine sahiptir. Dünyanın en büyük 9. ihracatçısı ve en büyük 9. ithalatçısı olan Güney Kore, birçok teknoloji ve yenilik odaklı alanda dünya lideridir. Güney Kore, 2014'ten bu yana 6 yıl boyunca Bloomberg İnovasyon Endeksi tarafından dünyanın en yenilikçi ülkesi seçildi. 21. yüzyıldan bu yana, Güney Kore, Kore Dalgası olarak adlandırılan bir fenomen olan K-pop ve TV dizileri gibi küresel olarak etkili pop kültürüyle ünlüdür.

Etimoloji
Kore ismi Goryeo isminden türemiştir. Adı Goryeo, ilk olarak eski Goguryeo krallığı tarafından 5. yüzyılda isminin kısaltılmış şekli olarak kullanılmıştır. Goryeo'yu 10. yüzyıl krallığı olan Goguryeo'yu takip etti ve dolayısıyla ziyaret eden Pers tüccarlar tarafından "Kore" olarak kabul edilen ismini devraldı. Kore'nin modern hecelemesi, ilk olarak 17. yüzyıl sonlarında Hollanda Doğu Hindistan Şirketi Hendrick Hamel'in seyahat yazılarında ortaya çıktı. 19. yüzyıldaki yayınlarda Corea ve Kore yazımlarının bir arada bulunmasına rağmen, bazı Koreliler Japon işgali sırasında İmparator Japonya'nın, Japonya'yı ilk alfabetik olarak göstermelerini sağladığı için Japoncanın yazımını kasıtlı olarak standartlaştırdığını iddia ediyor.

Goryeo'nun 1392'de Joseon ile değiştirilmesinden sonra Joseon, tüm dünyada kabul görmemiş olmasına rağmen, tüm bölge için resmî isim oldu. Yeni resmî isminin kökeni antik Gojoseon (Eski Joseon) ülkesinde. 1897'de Joseon hanedanı ülkenin resmî adını Joseon'dan Daehan Jeguk'a (Kore İmparatorluğu) değiştirdi. Daehan (Büyük Han) adı, Güney Kore Yarımadası'ndaki eski konfederasyonlardan değil, Kore Üç Krallığına atıfta bulunan Samhan'dan (Üç Han) türemiştir. Ancak Joseon ismi Koreliler tarafından, artık resmî adı olmamasına rağmen, ülkelerini belirtmek için hala yaygın olarak kullanılıyordu. Japon yönetimi altında, iki isim Han ve Joseon bir arada yaşadılar. Bağımsızlık için mücadele eden ve en önemlisi Kore Cumhuriyeti'nin Geçici Hükûmeti olan (임시 정부/大韓民國 臨時 several) birkaç grup vardı.

Japonya'nın teslim edilmesinin ardından, 1945'te Kore Cumhuriyeti (대한민국/大韓民國, IPA: ˈtɛ̝ːɦa̠nminɡuk̚, "Büyük Koreli Halk Devleti"; dinle), yeni ülke için yasal İngilizce adı olarak kabul edildi. Ancak, Korece adının doğrudan bir çevirisi değildir. Sonuç olarak, Korece ismi "Daehan Minguk", Güney Koreliler tarafından bazen Güney Kore devletinden ziyade Kore etnik kökenine (veya "ırk") atıfta bulunmak için bir metonim olarak kullanılıyor.

Hükûmet yalnızca Kore Yarımadası'nın güney kısmını kontrol ettiğinden, gayri resmi Güney Kore terimi Batı dünyasında giderek daha yaygın hale gelmeye başladı. Güney Koreliler, hem Korelileri toplu olarak ifade etmek için Han (veya Hanguk) kullanırken, hem de Çin ve Japonya'da yaşayan Kuzey Koreliler ve etnik Koreliler bunun yerine Joseon terimini kullanmaktadır.

Tarihçe

Bölünmeden önce

Kore tarihi Kore kuruluş mitolojisine göre efsanevi Joseon'un MÖ 2333 Dangun tarafından kurulmasıyla başlıyor (genellikle "Gojoseon" olarak da biliniyor, 14. yüzyılda kurulan başka bir hanedanla karıştırmamak için; önek Go- 'eski' veya 'önceki' demek). Gojoseon Kore Yarımadası'nın kuzeyini ve Mançurya'nın bazı bölgelerini kontrol altına alana kadar genişledi. Çin'in Han Hanedanı ile sayısız çatışmalar girdikten sonra, Gojoseon parçalandı ve Kore Proto-Üç Krallık dönemine girdi.

Ortak çağın yüzyıl başlarında, Buyeo, Okjeo, Dongye ve Samhan devletler birliği yarımadayı ve Mançurya'nın güney kısımlarını işgal etti. Bu devletlerin çöküşünden sonra Goguryeo, Baekje ve Silla gibi birçok çeşitli küçük devletler büyümeye başladı ve yarımadayı Kore'deki Üç Krallık adına kontrol etti. Üç Krallığın 676'da Silla altında birleşmesi sonucu Kore Kuzey Güney Devletleri Dönemine girdi, böylece Kore yarımadasının büyük kısmını Birleşik Silla'nın kontrolünün altındaydı, aynı zamanda Balhae Goguryeo'nun kuzey bölgelerinde başarılı bir şekilde bulunuyordu. Birleşik Silla döneminde şiir sanatı ve sanat teşvik edildi ve Budizm kültürü gelişti. Kore ve Çin arası ilişkiler bu dönem iyi kaldı. Ancak Birleşik Silla iç çekişmeler yüzünden zayıfladı ve Goryeo'ya 935'te teslim oldu. Silla'nın kuzeydeki komşusu Balhae bir devlet olarak Goguryeo'nun varisi olarak kuruldu. En yüksek döneminde, Balhae Mançurya'nın büyük bir kısmını ve Rusya'nın bazı bölgelerini kontrol etti. Balhae 926'da Kitanlılar'ın eline düştü.

Yarımada Goryeo İmparatoru Taejo Wang Geon tarafından 936'da birleşti. Aynı Silla gibi, Goryeo son derece kültürlü bir devletti ve 1377'de Jikji oluştu, dünya'nın hareketli en eski metal tipli matbaa makinesini kullanılarak. 13. yüzyıldaki Moğol istilaları Goryeo'yu güçsüzleştirdi. 30 yıl savaşın ardından, Goryeo Kore üzerindeki hakimiyetini devam etti ama yine de Moğollara haraç ödedi ama bunun karşılığında Moğolların müttefiki oldu. Moğol İmparatorluğunun çökmesinin ardından, Goryeo'yu ağır siyasi çekişmeler izledi ve Goryeo hanedanı general Yi Seong-gye tarafından yürütülen bir isyan sonucu 1388'de Joseon hanedanı ile değiştirildi.

Kral Taejo Kore'nin yeni adını Gojoseon'nu göz ardı ederek "Joseon" olarak deklare etti ve başkenti Seul'a taşıdı. Joseon Hanedanının ilk 200 yıllı oldukça barışçıl geçti ve 15. yüzyılda Kral Büyük Sejong döneminde Hangıl'ın oluşmasını izledi, ayrıca bu dönem ülkede Konfüçyüsçülük'un önemi arttı.

1592 ve 1598'de Kore Japonlar tarafından istila edildi. Toyotomi Hideyoshi askerleri komuta ediyordu ve Asya kıtasını Kore üzerinden işgal etmeyi planlıyordu ama büyük ihtimal Salih Ordusu tarafından ve Ming Hanedanı'nın yardımıyla geri püskürtüldü. Bu savaşta amiral Yi Sun-sin'in yükselmesine neden oldu ve onun ünlü kaplumbağa gemiside meşhur oldu. 1620'lerde ve 1630'larda Joseon Mançu istilasına uğradı, neticede Mançular bütün Çin'i feth etmişti.

Başka bir dizi Mançurya'ya karşı savaşlardan sonra, Joseon yaklaşık 200 sene barış içinde kaldı. Kral Yeongjo ve Kral Jeongjo Joseon Hanedanlığına kültürel yenilikler getirdi.

Ancak, sonraki seneler Joseon hanedanı aşırı bir şekilde Çin'e bağlıydı dış ilişkilerde ve dış dünyadaki izolasyonlarda. 19. yüzyılın sırasında Kore izolasyon politikası yüzünden Münzevi krallık olarak adlandırıldı. Joseon Handenı kendisini Batılı emperyalizm'den korumak için bu adımı attı, ancak sonunda zorunlu bir şekilde kendisini ticaretten dolayı dünyaya açtı. Birinci Çin-Japon Savaşı ve Rus-Japon Savaşı ardından Kore Japon egemenliği altına girdi (1910-1945). İkinci Dünya Savaşının sonunda, Japonlar Sovyet ve Amerikan güçlerine teslim oldu, bunlar Kore'nin kuzeyini ve güneyini işgal etmişlerdi.

Bölündükten sonra

1943'te Kahire Deklarasyonu esnasında yapılan ilk plana göre birleşik bir Kore planı kararlaştırılmıştı ancak Sovyetler Birliği ve ABD arasında tırmanan Soğuk Savaş nedeniyle Kore yarımadasında iki ayrı hükûmetin kuruldu. Her biri kendi ideolojileri ile Kore'nin bölünmesine yol açtı. Böylece Kore, 1948 tarihinde bölündü ve kendi siyasi idareleri olan iki devlet oluştu. Kuzey Kore'de eski Japon karşıtı gerilla ve komünist eylemci Kim Il-sung Sovyetlerin desteği ile güç kazandı ve Güney Kore'de sürgünde olan sağcı Koreli siyasi lider Syngman Rhee Güney Kore'nin cumhurbaşkanı olarak göreve geçti.

25 Haziran 1950'de Kuzey Kore, Güney Kore'yi işgal etmeye kalktı ve bu da Kore Savaşını kıvılcımladı. Bu savaş Soğuk Savaş döneminin ilk büyük çatışmasıydı. Aynı zamanda Sovyetler Birliği Birleşmiş Milletler'i boykot etti ve bu da veto haklarını yitirmelerine yol açtı. Üstün Kuzey Kore kuvvetlerinin bütün ülkeyi birleştireceği belli olunca Sovyetler Birliği'nin veto hakkını kaybetmesi ile Birleşmiş Milletler böylece iç savaşa müdahale etme imkânı buldu. Sovyetler Birliği ve Çin, Kuzey Kore'yi her anlamda destekledi. Daha sonraki seneler Çin ordusundan milyonlarca asker Kuzey Kore'ye askeri anlamda destek olmak için savaşa katıldı. İki tarafta oluşan bu büyük gelişmelerden sonra ve sivil Kore halkının hem güneyde hem kuzeyde gördüğü büyük kayıplardan sonra savaş sonunda bir çıkmaza girdi. 1953 senesinde ateşkes sağlandı ama bu ateşkes hiçbir zaman Güney Kore ve Kuzey Kore tarafından imzalanmadı. Böylece yarımada iki ülke arasındaki orijinal sınır yakınlarında askerden arındırılmış bölge ile ikiye bölündü. Barış antlaşması iki devlet arasında imzalanmadı. Bu teknik olarak iki ülkenin bugünde hâlâ savaş halinde bulunduklarını gösteriyor. Kore savaşı neticesinde en az  insan öldü.

1960'ta bir öğrenci ayaklanması sonucu otokratik cumhurbaşkanı Syngman Rhee istifa etmek zorunda kaldı. Bu istifadan sonra Güney Kore siyasi istikrarsızlık bir döneme girdi. General Park Chung-hee Syngman Rhee'nin istifasından bir sene sonra askeri bir darbe yaptı ve Park Chung-hee cumhurbaşkanlığı görevine geçti. Park Chung-hee döneminde Kore'de hızlı ihracata dayalı ekonomik bir büyüme sağlandı ama bu dönemde Güney Kore'ye uygulanan siyasi ağır baskılar yoğunlaştı. Kore ekonomisi onun görevi süresince önemli ölçüde gelişmiş olmasına rağmen ağır bir şekilde acımasız bir askeri diktatör olmakla eleştiriliyordu. Cumhurbaşkanlığı görevi 1979 yılında bir suikaste uğrayana kadar devam etti.

Bu suikast ülkede önemli siyasi tartışmalar yaşanmasına sebep oldu. Eski bastırılmış muhalefet liderleri oluşan bu siyasi boşlukta cumhurbaşkanı olmak için kampanyalar başlattı. 1979'da  Chun Doo-hwan tarafından Choi Kyu Hah'nın geçici hükûmetine 12 Aralık darbesi  yapıldı. Choi Kyu Hah o sıralar geçici cumhurbaşkanıydı ve Park hükûmeti sırasında başbakanlık görevini yürütmüştü. Chun Doo-hwan darbeden sonra çeşitli önlemler alarak iktidara yükseldi. Geniş bir sıkıyönetim kararı alarak üniversiteleri kapattı, siyasi faaliyetleri yasakladı ve basını kısıtladı. 17 Mayıs tarihinde cumhurbaşkanı görevine geçtikten sonra Güney Kore'nin genelinde protestolar başladı. Çünkü halk demokrasi talep ediyordu. Özellikle Gvangju şehrinde oluşan Gvangju Demokratikleşme Hareketi protestolarının yoğunlaşması sebebiyle bu şehre özel kuvvetler gönderdildi.

1987 yılında Seul Ulusal Üniversitesi'ne giden bir üniversitelinin işkenceyle öldürülmesine kadar Chun ve hükûmeti Güney Kore'yi despot bir idare altında tuttu. 10 Haziran'da Katolik Rahipler Adalet Derneği bu olayı halka taşıdı, bu da ülke çapında büyük gösterilere neden oldu. Sonunda Chun'un partisi Demokratik Adalet Partisi ve parti lideri Roh Tae-woo 29 Haziran Bildirgesini ilan etti. Bu bildirgede cumhurbaşkanının doğrudan halk tarafından seçilmesi ön görülüyordu. Roh seçimi az bir farkla muhalefet liderleri Kim Dae-Jung ve Kim Young-Sam karşı kazandı.

1988'de Seul'de 1988 Yaz Olimpiyatları düzenlendi. Güney Kore 1996'da da Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Örgütü'ne üye oldu. Devlet 1997 Doğu Asya Mali Krizinde olumsuz etkilendi ama yine de ülke bu krizden çabuk kurtulabildi ve ekonomisini yavaş da olsa büyütmeye devam ettirdi.

Haziran 2000'de cumhurbaşkanı Kim Dae-Jung'un Güneş Politikası angajmanı, Kuzey Kore'nin başkenti Pyongyang'da Inter-Kore Zirvesi'nin düzenlenmesine neden oldu. Bir sene sonra Kim Güney Kore ve Doğu Asya'da demokrasi ve insan hakları için yaptığı çalışmalar ve özellikle Kuzey Kore'yle barış ve uzlaşma çabaları için Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü.

2002 senesinde, Güney Kore ve Japonya ortaklaşa işbirliği içerisinde 2002 FIFA Dünya Kupası'na ev sahipliği yaptı, ancak sonrasında Liancourt Kayalıkları üzerindeki egemenlik iddiaları yüzünden (Kore'de Dokdo olarak anılıyor ve Japonya'da Takeshima olarak) Japonya ve Güney Kore'nin ilişkileri kötüleşti. Bu olay medya'da Liancourt Kayalıkları Krizi olarak anıldı.

Coğrafya

Güney Kore'nin güney ve batı kıyıları çok girintili ve çıkıntılıdır. Birçok yarımada ve küçük adalarla çevrilmiştir. Bu kısımlarda, Busan ve İnchon en önemli limanlarındandır. Doğu bölümü dağlık olmasına rağmen, batı bölümü geniş alanlar, ovalar ve tepelerle kaplıdır. Doğu bölümünde tabii limanlar da yoktur. Genellikle dağlıktır. Fakat dağlar yüksek değildir. En yüksek dağı 1916 m ile Chiri San Dağı'dır. Önemli nehirleri arasında Nakdong, Han ve Incheon ırmakları sayılabilir.

İklim
Güney Kore'nin iklimi, kışın karalardan esen soğuk rüzgârların etkisindedir. Kışın ülkede kar nadiren yağarken yağmur görülmez. Güneşli ve açık bir hava olmasına karşın ayaz nedeniyle hava sıcaklığı çok düşer.

Ülke yazları Pasifik'ten esen sıcak ve nemli muson rüzgârlarının etkisi altına girer. Yıllık yağış ortalaması 1270 mm'dir. Güneyde Eylül ayında ülke genelinde ise Temmuz ayında sık sık tayfunlar görülür. Temmuz ayı bütün ülkede çok yağışlı geçer.

Ülkenin yüzey şekilleri iklimi etkiler. Muson rüzgârları sayesinde bitki örtüsü arasında tropikal bitkiler de yer alır. Ülkede en düşük sıcaklık ortalaması -25 °C, en yüksek sıcaklık ise 38 °C'dir. Ülkede tüm yıl boyunca gece-gündüz arasındaki sıcaklık farkları çok düşüktür.

Siyaset

Birçok demokratik devlet gibi, Güney Kore'nin yönetme şekli üç ayağa bölünüyor: Yürütme, yargı ve yasama organı. Güney Kore'nin yürütme ve yasama organları ulusal düzeyde başlıca görev yürütüyor, gerçi yasama organındaki çeşitli bakanlıklarda yerel seviyede de görevlerini gerçekleştirebiliyor. Yerel hükûmetler yarı-özerktir ve kendilerine ait yasama ve yürütme organları vardır. Yargı organı görevini hem ulusal hem yerel düzeyde yürütüyor. Güney Kore anayasal bir demokrasiye sahiptir. Güney Kore'nin hükûmet yapısı Güney Kore Anayasası tarafından belirlenir. Bu belge cumhuriyetin 1948 yılında ilan edildikten sonra birkaç kez revize edildi. Bu revizelere rağmen anayasa birçok özelliklerini koruyabildi, sadece kısa süreli İkinci Güney Kore Cumhuriyeti döneminde hariç, ülke her zaman başkanlık sistemine dayalı bir şekilde bağımsız bir icra kurulu başkanı ile yönetildi. Güney Kore'de seçimler ilk defa doğrudan 1948'de gerçekleştirildi. Güney Kore tarihinde birçok kez 1960'lardan başlayan ve 1980'lere kadar uzanan askeri diktatörlükler ve darbeler yaşamış olsa da o günden bu güne ülke başarılı liberal bir demokrasiye sahip. The World Factbook bugünlerde Güney Kore demokrasisini "tamamen işleyen modern bir demokrasi" olarak tanımlıyor.

Meclis

Yasama görevini üzerine alan Güney Kore Parlamentosu'nun 299 üyesi vardır. Meclis üyeleri 4 yıl için halk tarafından seçilirler. Cumhurbaşkanının meclisi feshetmek yetkisi vardır.

Cumhurbaşkanı

Güney Kore'de başkanlık sistemi hakimdir. 1972 Anayasasıyla yürütme görevi, Ulusal Konferans tarafından beş yıl için seçilen Cumhurbaşkanına verilmiştir. Ülkede Cumhurbaşkanı yürütmenin başıdır ve beş yıl için halk tarafından seçilir. Yürütmeyle ilgili kararların tamamı Cumhurbaşkanının kontrolündedir. Cumhurbaşkanlığına aday olacak kişi eğer herhangi bir siyasi kimliğe sahipse (parti üyeliği veya milletvekilliği gibi) seçimlerden en az bir yıl önce bu görevinden istifa etmek zorundadır.

Başbakan

Güney Kore'de Cumhurbaşkanı meclis tarafından içinden veya dışından bir kişi Başbakan adayı olarak gösterilmekte ve bu kişinin adaylığının açıklanmasından sonra en fazla 20 gün içinde parlamentoda bir oturum yapılarak Başbakan adayının oylanması gerekmektedir. Bu oylamada parlamento üyelerinin en az yarısının hazır bulunması ve adayın Başbakan olabilmesi için geçerli oyların salt çoğunluğunu alması gerekmektedir.

Güney Kore'de Başkanlık sistemi olduğundan yani yürütmenin Cumhurbaşkanında olması nedeniyle Başbakanın yönetimdeki rolü zayıf kalmaktadır. Başbakan, daha çok Meclis ve Cumhurbaşkanı arasında bir köprü görevi görmektedir.

Dış ilişkiler

Güney Kore'nin 188'den fazla ülkeyle diplomatik ilişkileri bulunuyor. Ayrıca ülke 1991'den beri Birleşmiş Milletler'e üyedir. Güney Kore ve Kuzey Kore aynı zamanda BMye üye oldular. 1 Ocak 2007 tarihinde, Güney Kore Dışişleri Bakanı Ban Ki-moon Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri görevini devraldı. Ülkenin ayrıca Güneydoğu Asya Uluslar Birliği'le ASEAN Plus three devleti olarak gelişmiş ilişkileri ve gözlemcileri de bulunuyor. Ayrıca Güney Kore Doğu Asya Zirvesi'ne üye ülkelerden biri.

2010 senesinde Güney Kore ve Avrupa Birliği arasında serbest ticaret anlaşması, ticaret engellerini ortadan kaldırmak için imzalandı. Güney Kore ayrıca Kanada devletiyle de serbest ticaret anlaşması müzakereleri sürdürüyor ve bir başka müzakere Yeni Zelanda ile yürütülüyor. 2009 yılının Kasım ayında Güney Kore OECD'nin Kalkınma Yardımları Komitesine üye oldu, ilk defa eskiden yardım almış bir ülke bu gruba verici bir devlet olarak üye olmuştu. Güney Kore, 2010 yılının Kasım ayında G-20 zirvesini kendi topraklarında gerçekleştirdi.

 Türkiye ile olan ilişkiler

Türkiye, Güney Kore'yi 11 Ağustos 1949'da tanımıştır. İki ülke arasındaki ilişkilerin sağlam ve olumlu bir temele sahip olmasının bir nedeni, Türkiye'nin 1950 Kore Savaşı sırasında Yarımadaya asker göndermesi ve çok sayıda şehit vermesi olarak görülebilir. İki ülke arasındaki ilişkilerde siyasi alanda bir sorun bulunmamaktadır. Güçlü bir dostluk temelinde kurulan ilişkiler düzenli siyasi diyalogla sürdürülmektedir. Güney Kore ve Türkiye uluslararası alanda birbirlerine destek vermektedirler. Dönemin Türkiye Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Güney Kore'yi 14 ve 16 Haziran 2010 arası ziyarete gitmiştir. 2012 yılında dönemin Türkiye Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, Güney Kore'yi ziyarete gitmiştir ve Nükleer Güvenlik zirvesi çerçevesinde görüşmelerde bulunmuştur.

 Çin ile olan ilişkiler

Tarihi açıdan, Kore'nin Çin'le yakın ve iyi ilişkileri oldu. Güney Kore kurulmadan önce, Kore bağımsızlık savaşçıları Çin askerleri ile Japon işgaline karşı beraber savaştı. Ancak II. Dünya Savaşından sonra Çin Halk Cumhuriyeti Maoizm'i kucakladı oysa Güney Kore Amerika Birleşik Devletleri'yle yakın ilişkiler kurma arayışındaydı. Çin Halk Cumhuriyeti bunun üzerine Kuzey Kore'yi Kore savaşı esnasında askerlerle ve askeri malzemelerle destekledi, bunun ardından iki devlet arasındaki diplomatik ilişkiler neredeyse tamamen durduruldu. Yine de iki devlet arasındaki ilişkileri giderek düzeldi ve Güney Kore ile Çin Halk Cumhuriyet arasındaki resmî diplomatik ilişkiler yeniden 24 Ağustos 1992'de kuruldu. İki devlet ikili ilişkilerini düzeltme çabasına girdiler ve aralarındaki kırk yıllık ticaret ambargosunu kaldırdılar, ayrıca 1992'den sonra Güney Kore ve Çin'in ilişkileri sürekli iyileşti. Kore Cumhuriyeti Çin Cumhuriyeti ile arasındaki ilişkiyi Güney Kore Çin Halk Cumhuriyeti'yle resmî ilişkiye girdikten sonra durdurdu.

 Avrupa Birliği ile olan ilişkiler
Avrupa Birliği (AB) ve Güney Kore ticaret alanında iki önemli işbirlikçi, aralarında serbest ticaret anlaşması bulunuyor ve Güney Kore 2006 yılından sonra böylece öncelikli olarak Avrupa Birliğinin serbest ticaret ortağı olarak belirlenmiştir. Serbest ticaret anlaşması Eylül'ün 2010 senesinde onaylandı, İtalya'nın koşullu bir şekilde serbest ticaret anlaşmasındaki veto hakkında vazgeçmesinden sonra. İtalya'yla yapılan uzlaşma serbest ticaret anlaşmasının 1 Temmuz 2011 tarihinde geçici yürürlüğe girecek olması. Güney Kore Avrupa Birliği'nin en önemli sekizinci ticaret ortağı ve Avrupa Birliği Güney Kore'nin en çok ihracat yaptığı ikinci bölge. Güney Kore ile AB arasındaki ticaret 2008 yılında 65 milyar doları aştı ve 2004'ten 2008'e kadar iki ülke arasındaki ticaret kazancı ortalama yıllık % 7.5 gibi bir büyüme sağladı.

Avrupa Birliği 1962'den beri Güney Kore'ye en yüksek yatırım yapan dış yatırımcı ve AB'nin Kore'ye 2006 yılında doğrudan yatırım oranı %45'i buldu. Buna rağmen AB firmalarının önemli sorunları bulunuyor Güney Kore pazarında. Avrupa Birliği'nin Güney Kore pazarında erişim ve faaliyet yapabilmesi için katı standartlar ve ürün ve hizmetler için konulan sert test şartları bulunuyor. Bu nedenlerden dolayı ticarette engeller oluyor. İki taraflı ilişkilerin iyi tutulması AB'nin doğrudan yatırımları yüzünden önemli, o yüzden Avrupa Birliği durumun düzelmesi için arayış içinde.

 Japonya ile olan ilişkiler

İkinci Dünya Savaşından sonra Japonya ve Güney Kore arasında resmî diplomatik ilişkiler kurulmadı. Bunun üzerine Güney Kore ve Japonya diplomatik ilişkilerin kurulması için 1965'te Japonya ve Kore Cumhuriyeti arasında Temel İlişkiler Antlaşmasını imzaladı. Güney Kore'nin bazı kesimlerinden Japonlara ve Japonya'ya karşı derin bir düşmanlık duygusu vardır, bunun nedeni özellikle Kore ve Japonya arasında geçmişte çözülmemiş bazı olayların olması, bu olaylar özellikle 1910 Japonya-Kore Antlaşması sonra Kore'nin Japonya tarafından işgal edilmesinden sonra çeşitli sebepten oluşan olaylar. II. Dünya Savaşı sırasında 100.000'den fazla Koreli zorla Japon İmparatorluk Kara Kuvvetlerinde asker olarak görevlendirildi. Ayrıca Koreli kadınlar zorla cephelere getirilerek Japon İmparatorluk Kara Kuvvetlerindeki askerlere seks köleleri olarak veriliyordu, bunlar rahatlatıcı kadınlar olarak adlandırılıyordu.

Japonya ve Kore arasında hala uzun soluklu siyasi krizler devam ediyor, bunların arasında en çok göze çarpan Kore sivil halkına karşı yapılmış Japon savaş suçları, geçmiş zamanda Japon politikacıların Yasukuni Tapınağı'na yaptıkları ziyarette savaşta ölen Japon askerlerine saygı göstermeleri (bazı A sınıfı savaş suçluları dahil) Kore ve Çin hükûmetleri tarafından kınandı, iki ülke arasında başka bir sorun Japonya'daki tarih dersi kitaplarının üzerindeki tartışmalar, çünkü Japonya İkinci Dünya Savaşı sırasında olan bazı şeyleri yeniden yazması da iki ülke arasındaki ilişkileri yıpratıyor. Ayrıca başka büyük bir sorun Japonya ve Güney Kore arasındaki sınır anlaşmazlıkları özellikle Dokdo adaları üzerindeki anlaşmazlıklar iki ülke arasındaki ilişkiyi kötü yönde etkiliyor.

Japonya başbakanı Junichiro Koizumi'nin Yasukuni Tapınağını tekrar ziyaret etmesinden sonra Güney Kore Cumhurbaşkanı Roh Moo-hyun Japonya ve Güney Kore arasındaki bütün zirve toplantılarını cevap olarak iptal etti.

 Kuzey Kore ile olan ilişkiler
İki ülke Kuzey ve Güney Kore hâlâ resmî olarak bütün yarımada ve diğer uzak adalar üzerinde egemenlik talebinde bulunmaktadır. 1950'den 1953'e kadar süren Kore Savaşından sonra iki devlet arasında hâlâ uzun sürelik bir düşmanlık yaşanmakta ancak yine de Kuzey Kore ve Güney Kore aralarında barışı sağlamak için barış antlaşmaları imzalamıştır. Roh Moo-Hyun ve Kuzey Kore lideri Kim Jong-il kalıcı barışı sağlamak için sekiz maddelik bir antlaşma imzaladılar, bu antlaşmanın içeriği üst düzey görüşmelerin sağlanması, ekonomik işbirliği, tren hizmetleri, karayolu ve havayolu taşımacılığının yenilenmesi ve ortak bir Olimpiyat tezahürat kadrosu kurulması gibi konuları içeriyordu.

Güneş Politikası ve uzlaşma politikası çabalarına nazaran, iki ülke arasındaki barış süreci Kuzey Kore'nin 1993, 1998, 2006 ve 2009'da yürüttüğü füze denemeleri yüzünden zor duruma girdi. 2009 yılının başlarında Kuzey ve Güney Kore arasındaki ilişki gerginleşti, Kuzey Kore bunun üzerine füzeler hazır bulundurduğunu bildirdi, Güney Kore'yle yapılan bütün antlaşmaların iptal edildiğini bildirdi ve Güney Kore ve Amerika Birleşik Devletleri'ne tehditler savurdu eğer planlandığı gibi bir uyduyla bu gelişmelere müdahale ederlerse. Kuzey ve Güney Kore hala resmî olarak savaş durumundalar (Kore Savaşından sonra barış antlaşması imzalamadılar) ve Dünya'nın en güçlü tahkim edilmiş sınırını paylaşıyorlar. 27 Mayıs 2009'da Kuzey Kore medyaları ateşkesin artık geçerli olmadığını bildirdi ve bunun nedeni Güney Kore hükûmetinin kesinlikle Nükleer Yayılmaya Karşı Güvenlik Girişimine üye olmaya hazırlandığı için olarak gösterdiler. İki devlet arasındaki ilişkileri daha da karmaşık bir duruma sokan ve gerginliği artıran başka bir olay, Mart 2010'da Güney Kore'ye ait ROKS Cheonan gemisinin batması sonucu oluştu, çünkü Güney Koreli yetkililer geminin Kuzey Kore tarafından atılan torpedo sonucu batmasını onayladı ama Kuzey Kore bu iddiaları reddetti. Bunun üzerine Güney Kore başkanı Lee Myung-bak yaptığı bir açıklamada Seul'un Kuzey Kore ile alakadar bütün ticaret alanındaki ilişkileri keseceğini bildirdi, Kuzey Kore'yi karşı alınmış bir önlem olarak öncelikle diplomatik ve mali alanda ülkeyi geri vurmak olduğu söylendi. Kaesong Sanayi Projesi ve insani yardımların Güney Kore tarafından kısıtlanmayacağı açıklandı. Kuzey Kore, başlangıçta tüm bağları koparmak için Güney Kore'yi tehdit etti, önceden yapılan saldırmama paktını tamamen iptal edeceğini ve bütün Kaesong Sanayi Bölgesi'nde yaşayan Güney Korelileri ülkeden atacağını bildirdi ama bütün tehditlerini geri çekti ve Güney Kore'yle ilişkileri devam etmeye karar verdi. Yine de devam eden ilişkilere rağmen, oluşan askeri çatışmalar yüzünden, Kaesong sanayi bölgesi yatırımda ve işçi gücünde büyük bir düşüş görüldü.

2010 senesinde iki ülke arasındaki yaşanan olaylar:
 26 Mart: Güney Kore'ye ait savaş gemisi Cheonan battı, 46 denizci hayatını kaybetti.
 20 Mayıs: Güney Kore heyeti Kuzey Kore tarafından atılan torpedo sonucu geminin battığını açıkladı, Pyongyang olaya dahil olduğunu reddetti.
 Temmuz-Eylül: Güney Kore ve ABD askeriyeleri tatbikatlar yaptı; ABD Pyongyang'a karşı daha çok yaptırımlar uygulayacağını bildirdi.
 29 Eylül: Kuzey Kore nadir görülen bir parti kongresi tuttu, bu kongre babadan oğula geçiş süreci olarak görüldü.
 29 Ekim: Kuzey Kore ve Güney Kore askeri kuvvetleri, kara sınırında birbirlerine karşı ateş açtı.
 12 Kasım: ABD bilim adamları Kuzey Kore'de yeni ve bildirilmemiş bir uranyum zenginleştirme tesisi tespit etti.
 23 Kasım: Kuzey Kore tarafından yapılan Yeonpyeong bombardımanı sonucunda 4 Güney Koreli hayatını kaybetti.

 Ekonomi

 Kültür

 İdari bölümler

Güney Kore'deki başlıca idari bölümleri ülkenin illere, büyükşehirlere (kendi kendini yöneten şehirler hiçbir il'e dahil olmadan) ve bir tane özel şehire bölünmesiyle oluyor.

 Kore Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetleri
Kore'nin tarihi boyunca işgale uğraması ve Kuzey Kore ile hâlen devam askeri ve siyasi gerginlik yüzünden SAGP'sinin %2,6'sını askeriye için harcıyor. Bu devlet harcamaların %15'in teşkil ediyor (Hükûmetin GSYİH'deki payı: %14,97). Ayrıca erkekler için zorunlu askerlik geçerli. Bu nedenle Güney Kore dünyadaki en büyük altıncı hazır ordusuna sahip, 2011'de toplam 650.000 aktif asker görev başındaydı. Güney Kore askeriyesi ayrıca 3,200,000 yedek askerle dünyanın en büyük ikinci yedek asker sayısına sahip ve dünyadaki bütün ülkeler arasında askeri harcamalarda on birinci sırayı alıyor. Kore Cumhuriyeti toplam 3.7 milyon aktif ve yedek asker sayısı ile nüfusa göre (50 milyon) kişi başına asker olma sayısında Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti'nin ardından ikinci sırada yer alıyor.

Güney Kore Ordusu Kore Cumhuriyeti Kara Kuvvetleri (ROKA), Kore Cumhuriyeti Deniz Kuvvetleri(ROKN), Kore Cumhuriyeti Hava Kuvvetleri (ROKAF), Kore Cumhuriyeti Deniz Piyade Teşkilatı' ve yedek askeri kuvvetlerden oluşuyor. Bu kuvvetlerin çoğu Kore'nin askerden arındırılmış bölgesinde konumlanmış durumda. Devlet yasalarına göre her Güney Koreli erkek 21 ay askerlik yapmak zorunda. Önceleri ebeveynlerin sadece birisinin kökeni Koreli olan erkekler zorunlu askerlikten muaf oluyorlardı ama bu yasa 2011'den sonra değiştirildi.

Güney Kore'de zorunlu askerliğin yanında, ayrıca her sene 1.800 Koreli erkek 21 ay KATUSA programına katılmak için seçiliyor; bunun amacı USFK'yı güçlendirmek. 2010 yılında Güney Kore ABD ile yaptığı maliyet-paylaşımı-anlaşması sonucu 1.69 milyar ₩, bütçe sağlamak amacıyla Kore'de bulunan ABD güçlerine verdi. 29.6 milyar ₩ kendi askeriyesi için harcadı.

Kore Cumhuriyeti Kara Kuvvetlerinin hizmetinde bulunan toplam 2,500 tane tank var, bunların arasında K1A1 ve K2 Black Panther tanklarıda bulunuyor.

Doğal kaynaklar
Eskiden ormanlarla kaplı olan ülkede denetimsiz kesim, yangın, hastalık ve savaş yüzünden ormanlar kalmamıştır. Kore Savaşından sonra devlet başkanının emri ile geniş alanlarda çam ormanları oluşturulmuştur. Ayrıca bambu ağacı yönünden de zenginliğe sahiptir.

Maden bakımından zengin sayılmaz. Fakat tungsten üretiminde önde gelen ülkelerdendir. Ayrıca kömür, demir, flor, grafit, altın, bakır ve kurşun az miktarda çıkarılır.

Demografi
Dünyada etnik ve dil açısından en fazla homojen bir yapıya sahip ülkelerden biri Güney Kore'dir. Azınlık olarak sadece küçük bir Çin topluluğu vardır. Koreliler Mançurya'da yüzyıllar boyunca yaşamışlardır. Geçmişteki politik, ekonomik ve sosyal istikrarsızlıklar birçok Güney Koreli'nin başta ABD ve Kanada'ya göç etmesine neden olmuştur. Kaliforniya'da önemli derecede Koreli yaşamaktadır. Koreli Amerikalıların sayısının bir milyonun üzerinde olduğu tahmin edilmektedir. Şu anda Güney Kore'den gerçekleşen göç ve ülkeye gelenlerin sayısı hemen hemen birbirine eşittir.

Nüfus artış oranı da 1950'lerde %3'ten daha fazla iken bu oran 2005 yılında %0,38'lere kadar gerilemiştir. Bunun sebebi de insanların daha az çocuk sahibi olma isteklerinden kaynaklanmaktadır. 1960 yılından itibaren hızlı bir kentleşme ve kırsal alanlardan şehirlere doğru bir göç dalgası başlamıştır.

Nüfus 2013 yılı rakamlarına göre 50.219.669'dur. Hızlı nüfus artışı bir zamanlar ciddi bir sosyal problem olmasına rağmen, başarılı aile planlaması kampanyaları ile doğum oranı düşürülmüştür.

Şu anda nüfusun %85'i şehirlerde yaşamaktadır. II. Dünya Savaşı'ndan sonra 4 milyondan fazla bir nüfus Kuzey taraftan Güney'e geçiş yapmıştır. Bu aniden meydana gelen nüfus artışı Güney Kore'den gerçekleşen göçlerle birlikte dengelenmiştir. Güney Kore'nin ekonomisini geliştirmesi ve politik istikrara kavuşması ise 1990 yıllarının ortalarını bulmuştur.

Güney Kore'de yaklaşık olarak 378.000 yabancı işçi bulunduğu ve bunun %52'sinin yasal olmayan yollardan çalışmakta olduğu ifade edilmektedir. Bu iş gücünün büyük bir kısmı Güney Asya ülkelerinden gelmektedir. Yabancı işçilerin büyük çoğunluğu Hindistan, Sri Lanka, Myanmar, Filipinler ve Sovyetler Birliği ülkelerinden gelmektedir. Nijerya'dan da çok sayıda işçi ülkede çalışmaktadır.

En büyük şehir, başkent Seul'dür. Kore, Çin ile Japonya arasında bir köprü olmasına rağmen, kendilerine has bir kültür geliştirmiştir. Köylerde yaşayan Koreliler, yüzyıllar önceki gibi giyinir ve yaşarlar. Şehirlerde yaşayanlar ise Batı dünyasının etkisindedirler.

Halkın büyük kesimi Konfüçyüsçülük ve Budizm inancındadır. %25 kadar Hristiyan vardır. Halk seküler yaşamı benimsemiştir. Halkın kullandığı ve resmî dili Korece'dir.

Eğitimi: Eğitim 6-12 yaş arasında mecburi ve ücretsizdir. Ülkede okur-yazar oranı %92'dir. Güney Kore'de 197 üniversite ile 222 yüksek okul vardır.

Ülkede askerlik mecburi bir hizmettir. Askerlik görevini ifa etme yaşı 22 olarak belirlenmiştir.

Ayrıca film ve dizi sektörü çok gelişmiştir. Dünya genelinde Kore dizileri izlenmektedir.

Ayrıca bakınız
 Kore
 Kuzey Kore
 Güney Kore Bayrağı
 Korece
 Güney Kore'de din
 Kore Savaşı

Kaynakça

Doğu Asya ülkeleri
G20 ülkeleri
Kore
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Cumhuriyetler
1948'de kurulan bölgeler ve ülkeler

Güney Kore


Holarua ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Same (Gemeinde Manufahi).

Geographie

Der Suco Holarua liegt im Norden des Verwaltungsamts Same. Südlich befindet sich der Suco Letefoho und östlich der Suco Tutuluro. Im Norden und Osten grenzt Holarua an die Gemeinde Ainaro mit ihren Verwaltungsämtern Maubisse (Sucos Aituto und Manetú) und Hatu-Builico (Suco Mauchiga). Die gesamte Ostgrenze bildet der Fluss Calihuno, der später Caraulun heißt. Im Westen liegt der Berg Cablac, mit , das östliche Ende der Cablac-Berge. Er ist der höchste Gipfel von Manufahi, auch wenn die Berghänge seiner Nachbarn bereits in Manufahi höher führen.
Holarua hat eine Fläche von 58,01 km² und teilt sich auf in die 13 Aldeias Anilumo, Blaro, Carbulau, Datina, Deunai, Fahiluhan, Falitehu, Fatuco, Hatu-Rae, Orema, Russo, Tirilolo und Uru Fu.

Die Überlandstraße von der Gemeindehauptstadt Same nach Maubisse führt quer durch den Suco. An ihr liegen von Süd nach Nord die Orte Holarua, Fatuco (Fatuku), Tirilolo, Carbulau (Carbulai), Datina, Fahiluhan (Tahiluan) und Betuala, der zum größten Teil bereits im Suco Aituto liegt. Im Südosten von Holarua liegen die Dörfer Hatu-Rae (Haturae) und Urufu. Im Nordosten befinden sich die Ortschaften Palitehu, Russo (Russu), Orema, Blaro und Deunai. Neben der Sekundärschule im Ort Holarua gibt es Grundschulen in Fatuco (Escola Primaria Fatuco), Urufu, Carbulai, Datina (Escola Primaria Datina) und Blaro. Datina verfügt zudem über eine medizinische Station. In Dorf Holarua befindet sich der Verwaltungssitz des Verwaltungsamts Same. In der Aldeia Carbulau liegt direkt an der Straße ein durch Aufstauen eines Baches gebildeter großer Swimmingpool, der Erlesu genannt wird (). Er gilt als touristische Sehenswürdigkeit.

Einwohner
In Holarua leben 7.654 Einwohner (2022), davon sind 3.917 Männer und 3.737 Frauen. Im Suco gibt es 1.252 Haushalte. Knapp 67 % der Einwohner geben Mambai als ihre Muttersprache an. Über 31 % sprechen Tetum Prasa und eine kleine Minderheit Lakalei.

Geschichte

Die Cablac-Berge (Cabalaki) war ab 1976 ein Rückzugsgebiet der FALINTIL, die gegen die indonesischen Invasoren kämpfte. Hier gründete sie eine base de apoio, eine Widerstandsbasis, die Zuflucht für Flüchtlinge aus Mauchiga, Same, Letefoho, Aileu und Atsabe bot. Anfang 1979 wurde die Basis von den Indonesiern zerstört. Ende 1979 gab es in Holarua ein indonesisches Lager für Osttimoresen, die zur besseren Kontrolle von den Besatzern umgesiedelt werden sollten.

Am 20. August 1982 kam es zum Cabalaki-Aufstand (Levantamento de Cabalaki) in den Orten Mauchiga, Dare, Mulo (alle Hatu-Builico, Gemeinde Ainaro), Aituto (Maubisse, Gemeinde Ainaro) und Rotuto (Same). FALINTIL-Kämpfer und einige Einwohner aus den Orten griffen dabei mehrere Stützpunkte der Indonesier in der Region an. So die Dare Koramil, Koramil und Polizei in Hatu-Builico und die Hansip (Zivilverteidigung) in Aituto, Rotuto und Raimerhei. Die Indonesier schickten sofort Truppen in die Region. In Dare wurden Häuser niedergebrannt, Schulen geschlossen und Frauen und Kinder dazu gezwungen, Wache in Militärposten zu halten. Außerdem kam es zu Zwangsumsiedlungen, Brandschatzung, Plünderungen und Vergewaltigungen. Die Militärposten wurden in jeder Aldeia der Region errichtet, dazu kamen acht Gemeindeposten um Dare herum. FALINTIL-Kämpfer und ein Großteil der Bevölkerung flohen aus dem Gebiet, manche auch auf die Cablac-Berge.

In Umfeld des Unabhängigkeitsreferendums in Osttimor 1999 kam es zu einer letzten Gewaltwelle durch die indonesische Besatzungsmacht und pro-indonesische Milizen. Zwei Frauen wurden am 17. April in Orema beim Angriff durch Mitglieder der ABLAI-Miliz vergewaltigt. Nach der Abstimmung am 30. August wurden sie bis zum 7. Dezember durch die Milizionäre nach Atambua (Westtimor/Indonesien) verschleppt.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Geraldo Pinheiro de Araújo zum Chefe de Suco gewählt und 2009 in seinem Amt bestätigt. Bei den Wahlen 2016 gewann João Corte Real.

Wirtschaft
Die Böden der Region gelten als nicht sehr ertragreich, weswegen es immer wieder zu Nahrungsmittelmangel kommt.

Persönlichkeiten
 Adriano Corte-Real (* 1946), Unabhängigkeitsaktivisti und Politiker
 Rosantina de Jesus Marçal (* 1963), Unabhängigkeitsaktivistin aus Batarklau, Aldeia Fahiluhan

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Holarua (tetum; PDF; 8,4 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Holarua (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Same (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Manufahi

Holarua


Une menace de viol est un message adressé oralement ou par écrit à une personne pour la menacer de viol ou d'agression sexuelle. Les menaces de viol sont souvent formulées de façon anonyme ou sur Internet via des réseaux sociaux, en particulier contre des personnalités qui y sont influentes, et contre des personnalités médiatisées : écrivains, acteurs, comédiens, personnalités politiques.

Les études sur ces menaces produisent des résultats très différents selon qu'elles portent sur les réseaux sociaux, les emails, les textos et d'autres formes de communication, ou directement en personne.

Les organismes chargés de l'application des lois et les tribunaux ont reçu des critiques, par les victimes et par leurs soutiens, en raison de leur traitement inapproprié devant ces abus ; en outre, les lois en vigueur n'englobent pas toujours les réseaux sociaux. Deux affaires criminelles de menaces de viol sont parvenues jusqu'aux plus hautes juridictions au Canada et aux États-Unis.

Définition

Pour le National College Women Sexual Victimization Study, une menace de viol est « la menace d'une pénétration non consentie par la force et la menace du recours à la force » ; pour le National Violence Against College Women Study, il s'agit de la « menace d'un rapport sexuel sous contrainte, aussi bien par coercition psychologique que par la force physique ». Le  voit dans les menaces de viol une forme de tentative de viol.

Prévalence

D'après un rapport d'Amnesty International en 2017, 27 % des femmes au Royaume-Uni ont reçu des « menaces directes ou indirectes de violence physique ou sexuelle » et 47 % se disent victimes de .

Cyberharcèlement

Les menaces de viol sont souvent formulées en ligne via les réseaux sociaux dans le cadre d'un cyberharcèlement, surtout contre des femmes. D'après l'éditorialiste anglaise Laurie Penny, . L'autrice australienne , dans son éditorial hebdomadaire, dépeint sa carrière comme un « festival de menaces de viol depuis 14 ans ». D'après Karla Mantilla, contributrice à la revue universitaire , « les menaces de viol et de mort sont si répandues qu'elles constituent presque la norme, et non l'exception, quand des femmes sont victimes de trollage et de harcèlement en ligne ».

D'après une enquête sur  agressifs via les réseaux sociaux, 88 % ont eu lieu sur Twitter, 8 % sur Facebook et le restant sur divers forums et blogs. Dans une analyse différente, le think tank Demos a identifié  du mot « viol » sur Twitter entre décembre 2013 et février 2014 ; il estime que 12 % de ces utilisations étaient menaçantes. Une autre étude a conclu que 9 % des femmes en Australie et 9,6 % de celles au Royaume-Uni ont signalé des . Au Royaume-Uni, ces abus étaient plus fréquents chez les femmes de 20 à 24 ans (19,6 %), puis chez celles de 25 à 29 ans (17 %) ; en Australie, la tranche d'âge la plus ciblée était celle de 40 à 44 ans (13,5 %).

Personnalités politiques

D'après une enquête livrée  par l'Union interparlementaire en 2016 sur les législateurs issus de 39 pays, 44,4 % des représentantes élues ont reçu des menaces de viol ou de violence dans l'exercice de leurs fonctions et 65,5 % disent avoir été victimes de  soit  soit . L'une des répondantes déclare avoir reçu plus de 500 menaces de viol par Internet via le réseau social Twitter sur une période de quatre jours.

Les menaces formulées contre les personnalités politiques sont de plus en plus recensées dans la presse, donnant lieu à des affaires très médiatisées.

En 2014, l'acteur et parlementaire indien  a publié des excuses publiques après avoir menacé de « lâcher ses gars » afin qu'ils violent des membres du parti adverse, le Parti communiste d'Inde.

En 2018, le  demande à la police de Bombay d'intenter des poursuites judiciaires devant des menaces de viol écrites sur Twitter contre la fille, alors âgée de 10 ans, de . La même année, en lien avec la , plusieurs bureaux de personnalités politiques américaines ont reçu des menaces de violences et de viol, dont celui de Dianne Feinstein. Georgina Wood, Juge en chef du Ghana, ayant reçu des menaces de viol publiques, une vaste campagne pour la soutenir est lancée sur les réseaux sociaux. Au Royaume-Uni, la parlementaire Jess Phillips appelle à la fin de l'anonymat sur Twitter après avoir reçu 600 menaces de viol en une seule nuit. Toujours en 2018, Deserae Morin, membre républicaine qui a dirigé la Chambre des représentants du Vermont, a reçu une lettre disant : « d'abord, nous allons te violer pendant des jours. Tu vas hurler et connaître cette horreur atroce ».

Dans l'enseignement supérieur

En 2000, le département de la Justice des États-Unis publie les résultats d'une enquête : The Sexual Victimization of College Women, qui recense les données concernant quatre types de menaces :
 Menaces de viol : menaces d'une pénétration contrainte par la force ou en menaçant de recourir à la force.
 Menaces de contact par la force ou en menaçant de recourir à la force : menaces d'un contact sexuel contraint par la force ou en menaçant de recourir à la force.
 Menaces d'une pénétration sans recours à la force : menace d'une pénétration contrainte accompagnée d'une menace de punition non physique, promesse de compensation, ou en importunant / avec des pressions verbales.
 Menaces de contact par la force ou en menaçant de recourir à la force : menaces d'un contact sexuel accompagné d'une menace de punition non physique, d'une promesse de compensation, ou en importunant / avec des pressions verbales.

Les résultats indiquent que 0,31 % des sondées ont reçu des menaces de viol, qu'il faut comparer avec 1,7% de femmes victimes de viol. Au total, 0,18 % des répondantes ont reçu des menaces de contact sexuel avec recours à la force ou menace de recours à la force, 0,22 % ont été menacées d'une pénétration sans usage de la force, et 0,34% ont été menacées de contact sexuel sans recours à la force. Chez celles qui ont reçu des menaces de viol, 54,8 % de ces menaces sont formulées hors du campus ; 81 % de celles qui ont reçu des menaces de viol ont pris des précautions pour se protéger ; cependant, 90,5 % de ces menaces n'ont pas été signalés aux autorités. Les raisons avancées pour l'absence de plainte auprès de la police sont (les répondantes pouvaient cocher plusieurs choix) :
 La victime a pensé que l'incident était assez grave pour porter plainte (35.8 %)
 La victime n'était pas sûre que la menace constituait une infraction ou que l'émetteur comptait lui nuire (39.5 %)
 La victime a pensé que la police ne prendrait pas la plainte au sérieux (34.2 %)
 La victime n'a pas souhaité informer d'autres personnes (34.2 %)
 Il n'existait pas de preuve que l'incident a eu lieu (31.6 %)
 La victime a pensé que la police n'aurait pas envie de s'en occuper (31.6%).

Histoire juridique

Les organismes d'application des lois et les tribunaux ont essuyé des critiques quand ils banalisent le problème des menaces de viol. Dans un article cité en 2014 par le ,  raconte l'accueil réservé par les policiers dans deux circonstances différentes, où ils ont refusé sa plainte quand elle a reçu des menaces de viol sur Internet. D'après le directeur du Cyberbullying Research Center, les lois en vigueur règlent rarement les problèmes sur les réseaux sociaux.

Deux affaires criminelles ont été portées devant les plus hautes juridictions, respectivement, du Canada et des États-Unis.

R c. McCraw

Dans l'affaire R c. McCraw, la Cour suprême du Canada a voulu déterminer si les menaces de viol constituent des menaces de dommage corporel conformément au Code criminel national. Le défendeur avait écrit des lettres anonymes à trois femmes en leur décrivant ses fantasmes sexuels et en leur promettant qu'il comptait coucher avec elles, même s'il devait les violer. Un premier jugement avait estimé que les lettres ne constituaient pas une menace punissable, parce qu'il s'agissait de « fantasmes d'amoureux » et parce que, selon les juges, « le viol n'entraîne pas automatiquement de dommage corporel grave, ni même de dommage corporel en soi ». La Cour suprême a cassé le jugement, en prononçant que « le viol est un acte de violence et non un simple acte sexuel. Il s'agit d'un crime qui tend à produire des répercussions psychiques graves et peut, également, entraîner de graves lésions physiques ».

Elonis v. United States

Dans l'affaire criminelle Elonis v. United States, le défendeur, Anthony Elonis, est condamné pour quatre délits relatifs à une série de menaces de viol et de menaces de mort écrites sur Facebook contre son ex-épouse, ainsi que d'autres menaces proférées contre des collègues, un cours au jardin d'enfants, à la police locale et à un agent du FBI. Ces messages lui ont valu de perdre son emploi et son ex-épouse a bénéficié d'une ordonnance restrictive pendant 3 ans contre lui ; il est condamné à 44 mois d'emprisonnement. Elonis a demandé au tribunal d'annuler les condamnations en soutenant qu'il s'agissait d'une forme d'expression artistique et d'une verbalisation thérapeutique. Son ancienne épouse a déclaré sous serment qu'elle a perçu ses messages comme des menaces, en disant qu'elle « éprouvait une peur extrême concernant sa vie, celles de ses enfants et celle de sa famille ». La Cour suprême des États-Unis s'est prononcée en faveur d'Elonis, car le gouvernement n'avait pu apporter la preuve qu'il avait formulé ses commentaires au sens de menaces.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi
 Controverse du Gamergate
 Menace de mort

Viol
Cyberharcèlement
Harcèlement

Menace de viol


Durante de Duranti (født 5. oktober 1507 i Palazzolo sull'Oglio, død 24. december 1557 i Brescia) var en katolsk kardinal. Han var biskop af Cassano i Italien

Han blev udnævnt som kardinal af pave Paul III den 19. december 1544.

Eksterne henvisninger
 Biografi på The Cardinals of the Holy Roman Church

Kardinaler fra Italien
Katolske biskopper fra Italien

Durante de Duranti


Descendants of the Sun er en sydkoreansk tv-drama/serie på 16 episoder (+ 3 specielepisoder). Hovedrollerne spilles af henholdsvis Song Joong-ki (Yoo Si-jin) og Song Hye-kyo (Kang Mo-yeon).

Eksterne henvisninger

Sydkoreanske tv-serier fra 2010'erne
Tv-programmer fra Korean Broadcasting System
Dramaserier fra Sydkorea
Action-tv-serier

Descendants of the Sun