نايت رايدر  مسلسل تلفزيوني أمريكي درامي أكشن عرض على قناة إم بي سي أكشن من 24 سبتمبر 2008 إلى 4 مارس 2009، يعتبر المسلسل تجديد أو إعادة إحياء للمسلسل القديم بنفس الاسم الصادر عام 1982 ، ونفس الشخصيات والأدوار ونفس الأبطال.

القصة
تدور أحداث المسلسل حول مايكل نايت «ديفيد هايسلهوف» وسيارته المتكلمة العجيبة «كيت» ومعهما العالم تشارلز غريمان وابنته سارة جيريمان ومحاولتهم حل الجرائم ومساعدة الإف بي أي " fbi "، يتوفى العالم تشارلز غريمان في حادث تحطم طائرة فسحبت الـ FBI دعمها وتعاونها مع شركة نايت " Knight "التي كان يملكها تشارلز غريمان ومن ثم انتقلت ملكيتها إلى ابنته سارة، وأصبحت شركة مستقلة يعمل فيها أربعة أشخاص فقط وهم مايكل نايت وسارة غريمان وبيلي مورغان وزوي تشيا تدعم سارة الشركة بعد حصولها على مبلغ قدره مليارات الدولارات ورثتها من أبيها، فأصبحوا يحلون الجرائم بأنفسهم.

الترجمة العربية
ترجم اسم المسلسل إلى عدة ترجمات منها
 راكب نايت
 الراكب الفارس
 الراكب الليلي
وكلا الترجمات ليست بالدقة والصحة الكاملة لأن العنوان الإنجليزي لا يحتوي على كلمة نايت -وهي الشركة التابعة لتشارلز غريمان- ومن ناحية أخرى من غير المعقول أن يركب شخص على شركة وإنما على سيارة من صنع الشركة اسمها كيت.
أما الترجمة الثانية فمن ناحية بلاغية لا تصلح.
والثالثة لها معنى لكن غير واضح بالدقة المطلوبة

روابط خارجية

مراجع

برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج شبكة هيئة الإذاعة الوطنية
برمجيات خبيثة في الخيال
مسلسلات أكشن أمريكية
مسلسلات أمريكية انتهت في 2009
مسلسلات أمريكية عرضت لأول مرة سنة 2008
مسلسلات تلفزيونية أمريكية
مسلسلات تلفزيونية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية متممة
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون يونيفرسال
مسلسلات غموض

مسلسلات تلفزيونية عن روبوتات

نايت رايدر (مسلسل)


An Aristida sayapensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José Aristida Alfredo Caro. An Aristida sayapensis in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida sayapensis


Rukometni klub Vitez je bosanskohercegovački rukometni klub iz Viteza. Predsjednik je Mario Magerl. Sezone 2016./17. natječe se u Prvoj ligi Rukometnog saveza Herceg Bosne.
Osnovan je 1957. godine. Postoji i ženska sekcija, ŽRK Vitez.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Izvidjac.com RK Vitez
ŽRK Vitez

Hrvatski rukometni klubovi u Bosni i Hercegovini
Šport u Vitezu

Rukometni klub Vitez


Brunovce este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Mesto nad Váhom din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 546 de locuitori.

Istoric
Localitatea Brunovce este atestată documentar din 1374.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Brunovce


محافظة خوخوي هي إحدى محافظات الأرجنتين تنقسم إلى 16 مقاطعة صغيرة يطلق عليها اسم حزب.

التاريخ

مع بداية الغزو الأسباني، فإن إقليم جوجوي كانت ماهوله من قبل مختلف الشعوب الأصلية.

20 آب أغسطس، 1561 خوان بيريز دي زوريتا تأسيس المدينة مع اسم الثلوج في إقليم جوجوي الحالية بين الأنهار الكبرى وxibi - xibi، ولكن بحلول منتصف - 1563 تم تدميره من قبل الهنود.

في 1563، والملك فيليب الثاني من إسبانيا وأصدر المرسوم الملكي تحديد حدود الولايات القضاءيه التابعة للمجلس من البرك داخل المنطقة أو إقليم من بيرو، بما في داخلها لمحافظة محافظة توكومان. الحالى لإقليم جوجوي ادرج في محافظة جديدة.

كانت المنطقة جزءا من المنطقة أو إقليم بيرو حتى 1776، عندما انشأ الإسبانية التاج المنطقة أو إقليم من ريفر بلايت.

في 1810 في الوقت الذي قد شكلت ثورة جوجوي تاريا جنبا إلى جنب مع الجزء الشمالي من المشرف للسالتا محافظة توكومان، والجزء الأعلى من بيرو بيرو الأسبان واقعيه بدأت الغزوات الإحدى عشرة، فان الحالة الوطنية من الاميركيين في وضع حرج المجال، وتاريا جوجوي لماذا في 1812، مانويل بلغرانو القيادة الشمالية للجيش أدى إلى نزوح مدينة جوجوي محافظة توكومان. 24 آب أغسطس، 1812، عندما أعلن قائد واقعيه، بيرو بيو تريستان انضم في سان سلفادور، ودمرت وجدت غير ماهوله.

وخلال حرب الاستقلال، تعرض أحد عشر جوجوي الغزوات الإسبانية واقعيه. الاجتياح الأول لجوجوي واقعيه، برئاسة جنرالات نييتو وقرطبة وقعت في 1810، والثاني هو الغزو بقيادة بيو تريستان في العام 1812. بأمر من بلغرانو، شعب جوجوي نجمة في نزوح جوجوي، 23 اب أغسطس. في عام 1814 جاء الثالث، بقيادة الجنرالات وراميريز كعب. الرابع كان في عام 1815.

بين 1817 و 1821، مدينة سان سلفادور دي جوجوي ست مرات من قبل القوات المحتلة من إسبانيا: 6 بين كانون الثاني يناير وايار مايو 21، 1817) في تلك السنة كان هناك اثنين من الغزوات واقعيه مع اثنين من القتال في منطقة سان بيدرو دي جوجوي، 15 كانون الثاني يناير وكانون الأول ديسمبر 18)، بين 14 و 16 يناير، 1818، لمدة ثلاث ساعات في 26 مارس 1819، بين 28 ايار مايو واواخر حزيران يونيو 1820 (15)؛ نيسان أبريل وحزيران يونية بين 22 و 14 تموز يوليو عام 1821. وفي 27 نيسان أبريل 1821 وشهدت انتصار قوات مكافحة جوجوي في ليون، من هو وكما نتذكر اليوم غراندي دي جوجوي.

<div style="text-align: center;">

روابط إضافية
 Official site (Spanish)
 Description (English)
 Images from Humahuaca, Jujuy
 North of Argentina Tourist info
 Pictures of Jujuy

مراجع

دول وأقاليم أسست في 1834
محافظات الأرجنتين

خوخوي (محافظة)


La caperuza o gorro frigio (Capulus ungaricus) es una especie de molusco gasterópodo de la familia Capulidae.

Descripción
Presenta una concha de forma cónica aguda que se encuentra enrollada hacia atrás en espiral. Su coloración suele ser amarilla blancuzca, de pardo a rosa, con el interior de nácar y de un color blanco reluciente. La concha muestra marcas de crecimiento, a veces prominentes, paralelas al borde de su apertura, la cual es un óvalo de gran tamaño. Frecuentemente conserva la piel externa, la cual es afelpada. Llega a alcanzar los 5 cm de diámetro. El animal es amarillento con manchas blancas.

Distribución y hábitat
Está ampliamente extendida en el Atlántico norte y el mar Mediterráneo. Es sublitoral, y aunque se puede encontrar en piedras, vive más habitualmente sobre conchas de moluscos vivos, principalmente de los géneros Modiolus, Chlamys, Pecten y Turritella. Cuando es joven cambia de vez en cuando de lugar, pero después nunca abandona el sitio elegido.

Comportamiento

Alimentación
Las caperuzas que viven sobre piedras se alimentan de las partículas que filtran del agua, en cambio los que viven sobre un huésped completan su dieta de los desechos que recogen de éste.

Reproducción
Son hermafroditas consecutivos, siendo los ejemplares que miden hasta 4 mm machos y los de mayor tamaño hembras. La época de desove tiene lugar entre mayo y junio. Las hembras mantienen los huevos en una masa bajo el pie.

Referencias

Enlaces externos

Capulidae
Moluscos del océano Atlántico
Moluscos del mar Mediterráneo

Capulus ungaricus


125071 Lugosi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
125071 Lugosi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Krisztián Sárneczky. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,31 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 4,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 125001-126000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

125071 Lugosi


කලාශූරී දෝන ජොර්ජියානා මෙරායා දෙනවක (ප්‍රචලිත ලෙසින් දෙනවක හාමිනේ ලෙසින් හැඳින්වුණි) (20 පෙබරවාරි 1906 – 9 දෙසැම්බර් 2002) යනු,  ශ්‍රී ලාංකික නිළියකි. මෙම "වියපත් ආර්යාව" ප්‍රචලිත වූයේ මහළු  චරිතාංග නිරූපණය කිරීම වෙනුවෙනි. තවද සිංහල සිනමාවේ මිත්තණිය ලෙසින්ද හඳුන්වයි. ඇය කලා ලොවට පිවිසියේ වයස 60ත් පසුවෙමින් සිටින වියේදී, එක්තරා නාට්‍යයක රඟපෑ නිළියන්ගේ ආරක්ෂාවට ඇය පත්කර ඇත. ඇයගේ නම දෙනවක හාමිනේ ලෙස වෙනස් කරන ලද්දේ නිශ්චල ඡායාරූප ශිල්පී රැලෙක්ස් රණසිංහයි. දෙනවක හාමිනේගේ රංගනයහි ඇත්තේ උපන් නළු රංගන ප්‍රතිභාවයි.

1906දී ගම්පහ ඉඹුල්ගොඩ නම් ප්‍රදේශයේ උපත ලද දෝන ජෝර්ජියානා මෙරායා දෙනවක, දෙනවක හාමිනේ ලෙස ඇයගේ නම වෙනස් කරනු ලැබූයේ නිශ්චල ඡායාරූප ශිල්පී රැලෙක්ස් රණසිංහයන්ය. දෙනවක හාමිනේ සිනමාවට ඇතුලු වනූයේ වේදිකා රංගනය හරහාය. "ජී.ඩී.එල්. පෙරේරා" ගේ කඳුළු නාට්‍ය ඇයගේ මුල්ම නාට්‍යයයි. කඳුළු නාට්‍යයට ඇය සම්බන්ධ වනූයේ නිළියන්ගේ ආරක්ෂක නිලධාරිණිය ලෙසටය. ඇයට දිනක් කඳුළු නාට්‍යයහි එක් ජවනිකාවක් රඟපෑමට සිදු විය. ඒ වන විට ඇය අවුරුදු 60 ද ඉක්ම වූ වයෝවෘද්ධ කාන්තාවකි.

1906 උපත්
2002 මරණ

දෙනවක හාමිනේ


Le mont Frakes est un volcan bouclier, point culminant des monts Crary, dans la Terre Marie Byrd, en Antarctique. Avec  c'est le troisième plus haut volcan du continent derrière les monts Sidley et Erebus.

La montagne a été cartographiée par l'Institut d'études géologiques des États-Unis (USGS) à partir d'études et de photographies aériennes de l'US Navy prises entre 1959 et 1966.

Le volcan a été nommé par l'US-ACAN en l'honneur de , géologue du United States Antarctic Program (USARP) qui a travaillé trois saisons estivales dans les îles Malouines et en Antarctique entre 1964 et 1968.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des volcans d'Antarctique
 Liste des sommets ultra-proéminents d'Antarctique

Volcan bouclier
Volcan en Antarctique
Volcan sous-glaciaire
Sommet en Antarctique
Mont Frakes

Mont Frakes


Eldgosið við Litla-Hrút 2023 er eldgos sem hófst þann 10. júlí, síðdegis, við Litla-Hrút sem er á milli Keilis og Fagradalsfjalls. Sprunga opnaðist norðan við fjallið sem stækkaði ört og varð 900 metra löng. Eftir sólarhring minnkaði virknin og einangraðist hún í gíga og að lokum í einn gíg. Mikil gasmengun var á svæðinu og lokuðu yfirvöld aðgang að vegum fyrst um sinn.  Litlu síðar urðu miklir gróðureldar og svæðinu var lokað aftur. Það varð mesti mosabruni síðan skráningar hófust.  Gosmóðan náði allt til Vestfjarða.

Þann 14. júlí sameinaðist hraunið úr gosinu hrauninu úr Meradölum. Fyrstu vikuna var framleiðsla gossins 2-3 sinnum meiri en í Geldingadölum 2021.

Þar sem gangan að gosinu var lengri en í fyrri gosum á svæðinu og fólk sýndi af sér gáleysislega hegðun var ákveðið að loka fyrir aðgang að svæðinu á kvöldin og á nóttunni.

Í byrjun ágúst hafði hraunframleiðsla minnkað verulega og ályktuðu jarðfræðingar að stutt væri í goslok.  Frá 5. ágúst var engin virkni í gígnum.

Hraunflæði í gosinu þakti 1,5 ferkílómetra.

Tengill
Lokatölur um stærð gossins í júlí og ágúst 2023 - Jarðvísindastofnun

Tilvísanir

2023
Eldgos á Íslandi
en:Fagradalsfjall#2023_Litli-Hrútur_eruption

Eldgosið við Litla-Hrút 2023


Orlovača (Prijedor, BiH)
Orlovača (brdo, Dugopolje) (i radiotelevizijski odašiljač)
Orlovača (jama), kod Kotlenica
Orlovača (sljeme, Trtar), jedno od sljemena brda Trtra (494 m)
Orlovača (brdo kod Livna)
Orlovača (brdo kod Sumbulovca
Orlovača (pećina, Pale), na brdu Orlovači u zaseoku Sinjevu u naselju Sumbulovcu
VE Orlovača
Orlovača (groblje, Beograd)
Orlovača (neolitski lokalitet) u istočnoj Srbiji
 vodosprema Orlovača u Vrpolju kod Šibenika

Orlovača


كلية سعيد لإدارة الإعمال هي كلية في جامعة أكسفورد تقوم بتدريس إدارة الأعمال للمنتسبين فيها وتعتبر من أقوى الكليات في بريطانيا.أنشئت عام 1996 على يد المليونير السوري السعودي وفيق رضا سعيد حيث قام بتبرع بمبلغ 23 مليون جنية استرليني وقامت الجامعة بتسمية الكلية باسمه.

مصادر خارجية

 كلية سعيد لإدارة الأعمال

مراجع

كلية سعيد لإدارة الأعمال
إدارات ومعاهد جامعة أكسفورد
تأسيسات سنة 1996 في إنجلترا
سعيد
كليات إدارة الأعمال في أوروبا
سعيد
سعيد

كلية سعيد لإدارة الأعمال


Un aven es un término de procedencia francesa que se usa en geomorfología y que designa un tipo especial de sima característica de las regiones cársticas de los valles y mesetas del departamento de Aveyron en el macizo Central, en Francia. Por lo general, se forma por el colapso de la bóveda de una cavidad cárstica (o gruta) debido a la disolución de las capas calcáreas por el agua de lluvia.

Un aven es una cavidad en la que el acceso se abre en el suelo y que presenta, en todo o parte de su desarrollo, la forma de un pozo vertical o subvertical, por lo que en general es fácilmente accesible sin necesidad de equipo especial. Las dimensiones de la abertura de la superficie de las cavidades abiertas son muy variables: desde unos pocos decímetros a doscientos metros, e incluso la profundidad puede ser impresionante.

Paleobiología

Algunos aven han sido verdaderas trampas que han atrapado a numerosos animales que han caído en ellos. Los cadáveres ya se han descompuesto, pero se han conservado sus osamentas, que han ayudado a los paleontólogos y los climatólogos a reconstruir las variaciones de los paleoclimas y paleopaisajes.

En Francia, uno de los aven-trampa más notable es el de Igue du Grial (departamento de Lot, cerca de la gruta de Pech Merle), donde se encuentran unos 5 m de espesor de osamentas que han permitido identificar varios miles de animales a partir de sus restos (que cambian según las épocas).

Etimología

El término francés «aven» deriva de una palabra languedociana que se pronuncia [abεnc]. Coexisten diferentes grafías occitanas: avenc, obénc o abénc.

El término occitano se basa a su vez en la raíz céltica *ab, «agua, río» (del indoeuropeao *ab-, «las aguas» cf. latin amnis), representada por sus derivados galos, abono-, abona, temas de nombres de ríos, de donde derivan el galés afon, el bretón avon, aven, el irlandés abann «río». y los hidrónimos franceses Avon, afluente del Ardusson (Aube), Avon (Seine et Marne);; a la raíz céltica se ha adjuntado a un sufijo galo-ligur -inco. Albert Dauzat También se plantea la hipótesis de una raíz *av- presente en diversos hidrónimos (Avara > Yèvre; Avario > Aveyron) en los que la -v- sería primitiva (ver Bourges nombrado Avaricum por César, y Αυαρικον por Ptolomeo).

El nuevo nombre masculino francés «aven» se difundió a finales del  por los estudios y las descripciones de los relieves cársticos, especialmente por los de Édouard-Alfred Martel en la región de las causses hacia 1889 (el término caūsse asimismo ha seguido el mismo itinerario con una definición francesa diferente de su significación languedociana). El término aven se utiliza preferentemente, sin que haya normas o convenciones de uso, por geólogos y espeleólogos en lugar de «gouffre» [abismo] « abîme [sima]. El término occitano tindoul sirve igualmente para designar un aven de pequeñas dimensiones.

Sinónimos

En Bélgica
 Adugeoir en el Entre-Sambre-et-Meuse
 Abîme
 Aiguigeois en la región de Namur.
 Chantoire o chantoir (lorsque l'abîme est de petite taille).
 Tchantwèr en valón liejo.

En Francia

 Abime (nueva ortografía 1990 sans tréma de Abîme).
 Barrenc en Aude.
 Bétoire o bétoure en francés de Normandía.
 Chourun en el Dévoluy (Hautes-Alpes): Chourun Picard, Chourun Martin par exemple.
 Embùt (con o sin acento) en Provenza, que significa petit entonnoir en occitano.
 Endousoir o endouzoère en Champagne.
 Emposieu en el Jura (confusión de sentido con una dolina).
 Igue en quercinois.
 Ragas en idioma provenzal.
 Scialet en los Alpes del Norte (Saboya e Isère) y Sarriét en el Diois (Drôme).
 Tindoul en occitano, en Aveyron (lorsque l'abîme est de petite taille): Tindoul de la Vayssière par exemple.

Otros
 Cenote en la península del Yucatán, en México.

Algunos avens
 abîme de Bramabiau
 aven de Garéoult
 aven Armand
 aven d'Orgnac
 gouffre de Padirac
 avens d'Orgnac-l'Aven en (Ardèche)
 Chantoir de Rouge-Thier en Deigné (Bélgica, región valona)
 Tindoul de la Vayssière en Aveyron, remarquable de par ses dimensions.

Topónimo
 Labencas (hameau, Aveyron)
 Avens (Lozère),
 Lavenc (Sérénac, Lot),
 Lavenças (Saint-Georges-de-Luzençon, Aveyron)

Véase también
 Gouffre

Notas

Referencias

Enlaces externos

 Aven d'Orgnac
 Photos d'igues et de grottes situées sur le causse

Accidentes del relieve
Accidentes kársticos
Pozos y simas
Cuevas de Francia
Aveyron
Geografía de la región de Occitania

Aven


Christian Otto Mohr (d. 8 Ekim 1835 - ö. 2 Ekim 1918) Alman inşaat mühendisi. Mekanik'te Mohr Dairesi diye bilinen grafikleri ilk defa ortaya koyan kişi. Annesine düşkünlüğüyle tanınır.

1835 doğumlular
1918 yılında ölenler
Alman mucitler
Alman mühendisler

Christian Otto Mohr


Le World Muaythai Council (WMC) fait partie des organisations professionnelles des plus anciennes et des plus grandes du muay-thaï au monde. Créée en 1995 sur résolution du Parlement thaïlandais, l'organisation est constituée par le gouvernement royal et sanctionnée par l'Autorité des sports du pays. Elle est placée sous l'égide du ministère du Tourisme et des Sports de Thaïlande. Il appartient au Conseil de veiller à l'expansion du muay-thaï dans le monde. Dans cette optique, il lui incombe de soutenir l'intérêt des jeunes et des athlètes afin d'acquérir les compétences du muay-thaï.

Historique

Concrétisé via une résolution du Parlement thaïlandais, le WMC est constitué par le gouvernement royal et sanctionné par l'Autorité sportive du pays, en collaboration internationale avec les plus hautes autorités sportives de chaque pays-membre afin de réglementer tous les aspects techniques et sportifs du muay-thaï. La cérémonie d'inauguration s'est tenue en 1995 à l'occasion de la réunion du Centre de conférences des Nations unies, à laquelle ont assisté les représentants de 39 pays.

À l'heure actuelle (2022), le WMC compte 120 pays membres. Le Conseil d'administration et divers comités touchant une grande variété de domaines (techniques, réglementaires, d'arbitrage, de jugement, médicaux, financiers, liés à la jeunesse, liés aux athlètes féminines, de la presse, des relations publiques, des droits et affaires) ont tous été élus par voie démocratique.

En 1996, un protocole d'accord est signé entre le WMC, l'Association thaïlandaise de muay-thaï amateur sous le patronage royal et la Fédération internationale de muay-thaï amateur (IFMA), dans lequel les trois organisations s'engagent à œuvrer en étroite collaboration et à soutenir l'IFMA pour que muay-thaï propose des événements multi-sports reconnus par les instances du CIO et de la GAISF.

Le général Chetta Thanajaro, président du WMC à l'époque, était le commandant suprême de l'armée royale de Thaïlande, qui a ensuite agi en qualité de ministre de la Défense et également de président du Comité olympique de Thaïlande.

En 1997, un effort conjoint est entrepris par le WMC, l'IFMA et le Comité National Olympique de Thaïlande pour faire reconnaître le muay-thaï par le Conseil Olympique d'Asie. À la suite de cela, le muay-thaï est inclus dans les Jeux asiatiques en tant que sport de démonstration, puis en 1999, le muay-thaï évoluant en IFMA obtient la reconnaissance formelle du Conseil olympique d'Asie en tant que sport officiel.

En 1998, le muay-thaï entame son parcours vers l'officialisation de sa pratique et sa reconnaissance par la GAISF. En 2000, une réunion mondiale a lieu entre le WMC, l'IFMA, le Comité national olympique de Thaïlande et l'Autorité sportive de Thaïlande, à laquelle participent 106 pays afin de se prononcer par vote sur l'idée de demander l'adhésion à la GAISF. Confortée d'un vote favorable par 102 voix contre 4, la communauté mondiale muay-thaï adopte l'appellation muay-thaï pour nom officiel de leur discipline. Cette réunion aboutit également à la résolution précisant que l'IFMA occupera les deux-tiers de tous les postes de direction du WMC dans le monde tout en maintenant l'autonomie du WMC Thaïlande.

La coopération se poursuit avec les événements annuels célébrés en Thaïlande donnés en l'honneur de l'anniversaire des membres de la famille royale. En 2006, la GAISF reconnaît  le muay-thaï en fédération amateur (IFMA). En 2012, le WMC, l'IFMA et le Comité olympique de Thaïlande lancent une campagne visant une reconnaissance suprême du muay-thaï, demandant la reconnaissance du Comité international olympique et l'inclusion de la discipline aux Jeux mondiaux. En 2014, le muay-thaï se voit reconnu par les Jeux mondiaux, puis en 2016, le CIO accorde une reconnaissance provisoire à l'IFMA.

En 2019, après la reconnaissance du muay-thaï par le Comité international olympique, le Conseil mondial du muay-thaï (WMC) fusionne avec l'IFMA pour représenter le secteur professionnel regroupant plus d'une centaines de nations, le CIO et l'Autorité sportive thaïlandaise afin de garantir la pleine coopération avec les instances antidopage que sont  l'AMA et l'ITA et assurer au sport une pratique propre.

Le 20 juillet 2021, à 9h30, depuis Tokyo, le Comité International Olympique confirme le muay-thaï comme discipline olympique présente aux jeux de Paris 2024.

Patronage royal
Le 20 août 2014, le muay-thaï et le World Muaythai Council (WMC) reçoivent officiellement le patronage du roi de Thaïlande Rama IX. L'ensemble les instances gouvernementales, les ministères des sports et de la culture, les autorités sportives, les principaux stades et promoteurs de muay-thaï sont conviés à cet événement d'importance historique.

Le général Saiyud Kerdphol, le général Wimon Wongwanich l'ancien président de la WMC, le général Chetta Thanajaro l'actuel président de la WMC, le Dr Sakchye Tapsuwan, président de l'IFMA et secrétaire général du WMC, Khun Kajorn Prowsree, vice-président de l' under Royal Patronage of His Royal Highness the Crown Prince, Stephan Fox, vice-président de WMC et secrétaire général de la Fédération internationale de muay-thaï amateur, ainsi que d'autres personnalités notables sont également présentes. Plus de 20 représentants des différentes ambassades à Bangkok assistent à la cérémonie, ainsi que des représentants des Nations unies, parmi de nombreuses autres organisations. Parallèlement au patronage royal, le logo WMC est modifié pour inclure les insignes royaux de Sa Majesté.

Références

Liens externes
Fédération monégasque de Muay-thaï et disciplines associées (Monaco)

World Muay Thai Council (France)

Sport en Thaïlande
Muay-thaï
Organisme fondé en 1995

World Muaythai Council


La enfermedad del estudiante de medicina es una entidad frecuente en los estudiantes de medicina, que perciben a sí mismos u otros experimentando los síntomas de la enfermedad que están estudiando.

También se conoce como:
 hipocondriasis del estudiante de medicina
 síndrome del estudiante de medicina o
 trastorno del estudiante de medicina

La afección está asociada con el temor a contraer la enfermedad en cuestión.

Algunos autores sugieren que la condición debe ser nombrada como nosofobia en lugar de hipocondría, ya que los estudios citados muestran un porcentaje muy bajo de carácter hipocondríaco de la enfermedad, y por lo tanto, el término «hipocondría» tendría indicaciones terapéuticas y pronósticas ominosas.
Según estos autores, la condición se asociaría a la preocupación inmediata de los síntomas en cuestión, lo que llevaría al estudiante a ser excesivamente consciente de las diversas disfunciones ocasionales psicológicas y fisiológicas. Los casos no muestran correlación con la gravedad de la psicopatología sino más bien con factores accidentales relacionados con el aprendizaje y la experiencia.

Visión general

Él puede haber estado refiriéndose a la frase, porque el fenómeno se hizo notar mucho antes.

Hodges pasó a describir el trabajo de Moss-Morris y Petrie, quienes vieron la enfermedad de los estudiantes de medicina como «un proceso de percepción normal, en lugar de una forma de la hipocondriasis». Aprender acerca de una enfermedad «crea un esquema mental o la representación de la enfermedad que incluye el sello de la enfermedad y los síntomas asociados con la enfermedad. Una vez que esta representación se forma, los síntomas o sensaciones corporales que el individuo está experimentando que sean compatibles con la esquema son notados, mientras que los síntomas inconsistentes son ignorados».

Sin embargo, citan una serie de estudios que muestran una incidencia similar de hipocondría en los estudiantes de derecho y otros estudiantes no médicos, que dijeron en tela de juicio «la opinión generalizada de que los estudiantes de medicina son más propensos que otros a tener un exceso de ansiedad por su salud».

Consecuencias del estrés a corto y largo plazo en estudiantes universitarios

El estrés académico afecta a distintas variables como el estado emocional, la salud física o las relaciones interpersonales, siendo estás vivenciadas de manera distinta por las personas.

Véase también

 Apofenia

Notas

Referencias

 Baars, Bernard J. (2001): In the theater of consciousness: the workspace of the mind. Oxford University Press US. ISBN 0-19-514703-0.
 Hodges, Brian (2004): "Medical student bodies and the pedagogy of self-reflection, self-assessment, and self-regulation", artículo en inglés publicado en la revista JCT Rochester (Journal of Curriculum Theorizing), 20 (2), pág. 41; 2004.
 Howes, Oliver D.; y Salkovskis, Paul M. (1998): "Health anxiety in medical students", artículo en inglés publicado en la revista The Lancet, vol. 351, n.º 9112, pág. 1332; 2 de mayo de 1998.
 Thakur, Nikhil; y Preunca, Bogdan (2008): Medical student syndrome: nosophobia presented as acute hypochondria. Timişoara (Rumania): Victor Babeş University of Medicine and Pharmacy, 2008.
 Walton, George Lincoln (1908): Why worry? (publicado en línea en el sitio web del Proyecto Gutenberg). Filadelfia (Massachusetts): J. B. Lippincott, 1908.

Síndromes
Trastornos somatomorfos
Enfermedades raras

Enfermedad del estudiante de medicina


Santa Mónica ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Sie befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Maldonado in dessen Sektor 6. Santa Mónica liegt an der Atlantikküste einige Kilometer küstenaufwärts von Punta del Este angrenzend an die Laguna José Ignacio. Nächstgelegene Nachbarorte sind im Osten José Ignacio und im Westen Edén Rock.

Infrastruktur
Santa Mónica liegt an der Ruta 10.

Einwohner
Santa Mónica hatte bei der Volkszählung 2011 111 Einwohner, davon 69 männliche und 42 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Santa Mónica (PDF; 93 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Maldonado

Santa Mónica (Maldonado)


Halit Edip Başer (5 Aralık 1942 – 11 Mart 2021) Türk asker ve akademisyen. Eski 2. Ordu Komutanı.

Yaşamı ve askerî kariyeri
1959 yılında Kuleli Askerî Lisesinden, 1961 yılında Kara Harp Okulundan, 1963 yılında Piyade Okulundan mezun oldu. 1970 yılına kadar Türk Kara Kuvvetleri'ne bağlı çeşitli birliklerde Takım ve Bölük Komutanlığı yaptı. 1972 yılında Kara Harp Akademisinden mezun oldu. Kurmay Subay olarak Brüksel'deki NATO Uluslararası Askeri Karargahında Harekât Dairesi Cari Harekât Plan Subaylığı, Genelkurmay Strateji Plan Dairesi Strateji Şubesi Kısım Amirliği, Kara Kuvvetleri Genel Sekreterliği, Cumhurbaşkanlığı Muhafız Alay Komutanlığı görevlerini yürüttü.

1986 yılında Tuğgeneral rütbesine terfi etti. Bu rütbede Napoli'deki NATO Güney Avrupa Müttefik Kuvvetler Komutanlığı'nda İstihbarat Daire Başkanlığı ve 14. Mekanize Piyade Tugay Komutanlığı görevlerinde bulundu.

1990 yılında Tümgeneral rütbesine terfi etti. Bu rütbede Genelkurmay Plan Harekât Daire Başkanlığı, Kara Harp Okulu Komutanlığı ve Başbakan Askeri Danışmanlığı görevlerini yürüttü.

1994 yılında Korgeneral rütbesine terfi etti. Bu rütbede 3. Kolordu Komutanlığı görevinde bulundu.

1998 yılında Orgeneral rütbesine terfi etti. Bu rütbede NATO Güneydoğu Avrupa Müttefik Kara Kuvvetleri Komutanlığı ve Genelkurmay II. Başkanlığı görevlerinde bulunduktan sonra 2. Ordu Komutanlığı'na atandı. 30 Ağustos 2002 tarihinde emekli oldu.

Emekli olduktan sonra Eylül 2006 - Ocak 2007 tarihleri arasında "PKK ile Mücadele Özel Koordinatörü" olarak görev yaptı. Göreve dönemin Genelkurmay Başkanı Org. Büyükanıt'ın önerisi ve dönemin Başbakanı Erdoğan'ın kabulüyle getirildi. Kısa görev süresinde, PKK terör örgütüne karşı ABD ile etkin bir işbirliğinin sağlanamadığı yönünde demeçler verdi. Son açıklamalarının ardından hükûmet tarafından görevden alındı.Daha sonra Avrasya Stratejik Araştırmalar Merkezi (ASAM) Yönetim Kurulu Başkanlığı görevini yürüttü.

Edip Başer, Yeditepe Üniversitesi Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü'nün kurucu müdürü olarak 2003-2014 yılları arasında görev yapmıştır.

Hülya Başer ile evli olup iki çocuğu vardır. Oyuncu Emre Başer'in amcasıdır. İngilizce bilmektedir.

Başer, yaşadığı sağlık sorunları sebebiyle 11 Mart 2021 tarihinde öldü. Karacaahmet Mezarlığında toprağa verildi.

Kaynakça

1942 doğumlular
Nizip doğumlular
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
2021 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Piyade subaylar

Edip Başer


Michal Július Bártfay né le  à Nitra en Slovaquie et mort le  à Bratislava était un sculpteur slovaque. Il est le père de .

Biographie
Il étudie à Rome ainsi qu'à Paris. Il est l'un des premiers à appliquer les principes de l'expression expressive, dynamique et sculpturale. Il est influencé par Antoine Bourdelle et par l'art populaire. Il est l'auteur de portraits (Beethoven et autres) et de réalisations monumentales (Mémorial SNP, Monument des partisans tombés au combat).

Il a séjourné à Paris en 1921 et 1922, où il étudie à l'Académie de la Grande-Chaumière. Il aide Albert Bartholomé dans son atelier et est formé et dirigé par Antoine Bourdelle. Il travaille également dans l'atelier de ce dernier, à Paris.

Références

Liens externes

 Maison d'enchères de Bratislava

Sculpteur slovaque du XXe siècle
Naissance en septembre 1888
Décès en août 1979
Pages avec des traductions non relues
Décès à 90 ans

Július Bártfay


الكنباثية أو ذنب الخيل أو الفصيلة الذنبية أو الأُمْسُوخيَّة  هي  من النباتات تتبع  الكنباثيات من  الكنباثاناوت. وهي الفصيلة الوحيدة في رتبة الكنباثيات وهذه الرتبة هي الوحيدة أيضًا في صف كنباثاناوت. وهو الصف الوحيد في شعبة أذناب الخيليات  من النباتات الوعائية.

أجناس
تضم الفصيلة جنسًا وحيدًا متبقيًا فيها وهو الكنباث وهو يضم حوالي 15 نوعًا.

مراجع

كنباثية
فصائل السرخس
كنباثية
كائنات ظهرت خلال الحقبة الوسطى

كنباثية


Otok Horsburgh (na malajskom, Pulo Luar ili Pulu Luar) jedan je od Kokosovih otoka. Njegova površina je 1.04 km2. U unutrašnjosti otoka na sjeveroistoku nalazi se mala laguna.

Povijest
Obitelj Clunies-Ross je na otoku držala jelene za lov. Godine 1941., tijekom Drugog svjetskog rata, na južnoj strani otoka postavljeni su topnički položaji, a njima su upravljale cejlonske trupe. Pobuna na Kokosovim otocima započela je na ovom otoku. Topništvo cejlonskog garnizona na otoku Horsburghu pobunilo se u noći s 8. na 9. svibnja 1942. s namjerom da otoke preda Japancima. Preživjeli topovi od šest inča iz Drugog svjetskog rata navedeni su na popisu baštine Australskog Commonwealtha.

Ovaj je otok dobio ime po Jamesu Horsburghu, hidrografu Časne Istočnoindijske kompanije i autoru knjige dugog naziva "Upute za plovidbu do i iz Istočne Indije, Kine, Nove Nizozemske, Rta dobre nade i luka koje se međusobno povezuju", sastavljene uglavnom iz izvorni dnevnici i zapažanja napravljena tijekom 21 godine iskustva u plovidbi tim morima". Horsburghov imenik bio je standardno djelo za istočnjačku navigaciju u prvoj polovici 19. stoljeća, sve do istraživanja arhipelaga središnjeg Indijskog oceana Roberta Moresbyja kada su po prvi put u povijesti objavljene precizne karte atola poput Keelinga ili Cocosa.

Povezani članci
 Dodatak:Popis otoka Australije

Izvori

Vanjske poveznice
http://www.awm.gov.au/journal/j34/cocosmutiny.htm

Južni Keeling

Horsburgh (Kokosovi otoci)


Little hands er en film instrueret af Anne Katrine Talks.

Handling
Et poetisk indblik i døve børns liv - i deres lege og kontroverser og oplevelser i døveverdenen. En verden hvor de uden barrierer kan kommunikere på deres eget sprog - tegnsprog.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002

Dokumentarfilm fra Danmark

Little hands


Radio Oxigen, İstanbul'dan 96.0 FM frekansından acid jazz, soul, funky tarzda yayın yapan bir groove radyo istasyonu olarak kurulmuştur. Kurucusu Mehmet Garan Radio Oxigen'i Türkiye'nin ilk downtempo müzik yayını yapan Production Department, FG 93.7 ve Lounge FM 'nin sahipleri Birol Giray ile Can Tanca'ya satmıştır. Radio Oxigen 1 Haziran 2009'dan itibaren yayın akışına Lounge FM olarak devam eder.

Türkiye'de radyo sektörünün öncüleri tarafından yaratılan ve Türkiye'nin ilk "downtempo" radyosu olan Lounge FM yayın hayatına 2005 yılında başladı.

Haftanın her günü, günün her saatinde, her yerde dinleyicisine eşlik edebilme ve yaşam ritmine uyum gösterme özelliğine sahip Lounge FM'in yayın akışı içinde konuşma ve anonslar yer almadıgından, dinleyicinin tamamen müziğe konsantre olması hedeflenmektedir.

Trendleri takip eden değil; yaratan bir radyo istasyonu olan Lounge FM'in hedef kitlesi 20-45 yaş arası A+, A ve B SES grubudur. Amaç, dinleyici kitlesinin, özellikle şehir insanının müzik kültürünü geliştirmek, bu konudaki ihtiyaçlarını karşılamak ve seri etkinlikler ile bu tarz müziğin çevresindeki insanlar bir araya getirmektir.

Günümüzde popüler müzik türleri arasında dünyada en çok yükseli trendi içinde olan  Lounge konseptinin şemsiyesi altındaki tüm alt kategoriler radyonun günlük yayın akışı içinde yer almaktadır.Bu konuda dünyann en büyük radyo istasyonlarnda yaynlanmakta olan en seçkin show'lar ve Türkiye'nin en iyi DJ'lerinin hazırladığı programlar, Lounge FM'e dahil edilmiştir. Dinleyicinin zevkine sunulan müzik türleri arasında ağırlıklı olarak caz, Funk, Soul, Ambient, Chill-out, Dub, Trip Hop, House, Bossa Nova ve diğer Latin türevleri, Space Age ile Exotica bulunmaktadır.

2012 yılı itibarıyla Radio Oxigen  internet radyosu olarak muzik zevkini dinleyicileriyle paylaşmaya devam ediyor.

Dj Doğan Aktay önderliğinde ve Lounge FM bünyesi altında büyük ilgi toplayan Radio Oxigen , düzenlemeye başladığı Radio Oxigen geceleri ile de dinleyicilerine kaliteli muzik dinletmeyi amaçlıyor.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Radio Oxigen Websitesi

Radio Oxigen Facebook Sayfası

Oxigen
United Media
1998'de kurulan radyo kanalları

Radio Oxigen


لافولتا (بالإيطالية: La volta) وقد تسمى أيضاً لافولت (بحسب اللفظ الفرنسي la volte)، هي رقصة فلكلورية بروفانسية ترجع لعصر النهضة تتميز بجعل الراقصة تقفز في الهواء من قبل الراقص.

مراجع

رقصات أوروبية
رقص عصر النهضة
رقصات شعبية

لا فولتا


El Castillo de Hochosterwitz es una gran fortaleza situada cerca de Sankt Georgen am Längsee en el Estado federado de Carintia, Austria. Mencionada por primera vez en 860.

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial con información sobre el castillo

Castillos de Austria
Edificios y estructuras del estado de Carintia

Castillo de Hochosterwitz


Fajancefabrikation er en dansk dokumentarfilm fra 1943, der er instrueret af Henning Hermansen.

Handling
Brydning af kaolin på Bornholm. Kaolinen slemmes og pumpes ind i filterpressen. Kaolinen udtages af pressen i store flager og forsendes. Indsamling af flint ved Stevns Klint. Flinten knuses. I kuglemøllen findeles flinten yderligere, og der tilsættes vand, kaolin og ler. Slammen opsamles og pumpes ind i filterpressen. Formning af tallerkner og fade. Formning af en kop, støbning af en kaffekande, filering. Første brænding, dekorering. Anden brænding, efterslibnning, sortering - færdige varer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1943

Dokumentarfilm fra Danmark

Fajancefabrikation


The flag of São Tomé and Príncipe (Portuguese: bandeira de São Tomé e Príncipe) consists of a red triangle situated at the hoist, with three horizontal green, yellow and green bands charged with two five-pointed black stars of Africa at the centre.  Adopted in 1975 to replace the flag of Portugal from the colonial period, it has been the flag of the Democratic Republic of São Tomé and Príncipe since the country gained independence in that same year.  The design of the present flag was inspired by and is almost identical to the flag of the Movement for the Liberation of São Tomé and Príncipe.

History

The Portuguese colonised the islands of São Tomé and Príncipe during the 16th century and incorporated them into their colonial empire.  Four centuries later, the Batepá massacre in 1953 stoked nationalistic sentiment and galvanized a struggle for independence.  This was led by the Movement for the Liberation of São Tomé and Príncipe (MLSTP), which were established seven years later.  The Portuguese, however, refused to grant this and continued to fight on until the Carnation Revolution occurred in 1974.  The new government decided to withdraw from their remaining colonies, and negotiated on a roadmap for independence with the MLSTP, whom they had recognized as the "sole representative" of the islands.  Several submissions for a new flag were made, all of which utilized the colours of the Pan-Africanist movement.  These were all turned down, and a new flag – reportedly designed by MLSTP leader and future president Manuel Pinto da Costa – was approved of.  It was adopted either on 12 July 1975 – the day the country became independent – or on 5 November of that same year.  The flag is almost identical to the flag of the MLSTP, and although they lost their "monopoly of power" in 1990, the flag remained unchanged.

1974 proposals

Design

Symbolism
The colours and symbols of the flag carry cultural, political, and regional meanings. The green alludes to the plentiful vegetation of the country, while the yellow stands for the tropical sun and cocoa, a key agricultural crop for the nation. The red evokes the "struggle for independence", as well as equality.  The two black stars on the yellow band represent the two islands that make up the country.

Nationally, the flag was inspired by the MLSTP flag; it is almost identical to it except that the widths of the horizontal bands on the national flag are at a ratio of 2:3:2. On the other hand, the three bands on the flag of the political party are of equal width. On a continental level, the yellow, green and red represented the Pan-Africanist movement.  These colours are the same as the ones utilized in the flag of Ethiopia.

Similarities
The national flag is similar to the flags of the Arab Revolt, The Bahamas, Comoros, Ghana and Togo, in its incorporation of the colour red, along with its symbolism of the fight for independence.

Historical Flags

Legal issues
The Santomean flag is often used as a flag of convenience by foreign merchant vessels.  The country's government permits this in order to increase revenue for the country, which does not earn enough from exports or tourism.  In 2002, there were 39 sizeable ships using the flag, despite the fact that São Tomé and Príncipe does not have any deep-water ports.  The lack of regulation has led to "irregularities", and has resulted in the flag being placed on the blacklist for poor port State control.  It was removed from the list in 2004, but only because of a lack of investigations being conducted on ships featuring the country's flag.

References

External links

Sao Tome And Principe
Flag
Flags of Africa
National flags

Flag of São Tomé and Príncipe


Torinese Feroldi war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Enrico Feroldi gründete 1911 in Turin das Unternehmen und begann mit der Produktion von Vergasern. 1912 begann die Produktion von Automobilen, die 1914 endete.

Fahrzeuge
Das einzige Modell Tipo Unico hatte einen Vierzylindermotor mit SV-Ventilsteuerung. Der Motor mit paarweise gegossenen Zylindern leistete aus 3306 cm³ Hubraum 30 PS. Das Getriebe verfügte über vier Vorwärts- und einen Rückwärtsgang. Die Kraftübertragung erfolgte mit einer Kardanwelle. Wie damals üblich, wurden nur die Hinterräder gebremst. Insgesamt ähnelten die Fahrzeuge dem Fiat Zero. Das Armaturenbrett war aus Aluminium gefertigt.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 1 A–F. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Turin)

Torinese Feroldi


Bert Willis Karlsson, også kendt som Skara-Bert, (født 21. juni 1945 i Mariestad) er en svensk entreprenør og kulturpersonlighed samt tidligere politiker og tidligere ejer af et pladeselskab.

Karlsson grundlagde det bureaukratifjendtlige og indvandringsskeptiske parti Ny Demokrati, som kom ind i Riksdagen i 1991 med Karlsson og 24 andre rigsdagsmedlemmer.

Partiet Ny Demokrati
Partiet Ny Demokrati startede som en spøg. I 1990 udtalte Karlsson til damebladet Hänt i Veckan, at erhvervsmanden Ian Wachtmeister (1932–2017) burde være statsminister.

Den 25. november 1990 havde Karlsson og Wachtmeister en fælles artikel i Dagens Nyheter, hvor de præsenterede et partiprogram.

Partiet Ny Demokrati blev stiftet den 4. februar 1991, og Bert Karlsson blev partiets første formand

Efter riksdagsvalget den 15. september 1991 blev posten som partiets formand overtaget af Ian Wachtmeister.

Bert Karlsson kom i Riksdagen ved valget i 1991. Ved valget i 1994 mistede Karlsson og de andre repræsentanter fra Ny Demokrati deres pladser i Riksdagen.

Referencer

Svenske partiledere

Bert Karlsson


وزير العدل أحد وزراء مجلس الوزراء وتسمى وزارته «وزارة العدل»  ويتم اختصاره ب"MOJ"، وهي نظريا مسؤولة عن جميع المسائل الإدارية المتعلقة بالقضاء والقانون والمحاكم دون أن يكون هناك تجاوز أو تعدي على استقلالية القضاء كإحدى سلطات الدولة الثلاث المستقلة في تفسير القانون وتطبيقه.

المراجع

عدالة
قوائم وزارات حكومة
عدل
نواب عامون
وزارات عدل

وزير العدل


Brachypodium × cugnacii, hibridna vrsta trave iz Europe (Danska, Irska, Francuska, Nizozemska, Češka). Hemikriptofit. Formula: B. pinnatum × B. sylvaticum.

Izvori

Brachypodieae
Flora Češke
Flora Danske
Flora Irske
Flora Nizozemske

Brachypodium × cugnacii


La Appellplatz de los campos de concentración era la gran plaza central en la que por la mañana y por la tarde se llevaba a cabo el recuento (Appell) de los prisioneros.

Cada mañana los kapos llevaban a cabo el primer recuento para posteriormente dirigir a los comandos a sus respectivos lugares de trabajo.

Los prisioneros de muchos comandos volvían al campo para la hora de la comida. Si en alguna inspección se había considerado que algún camastro o taquilla no estaba en el orden esperado el prisionero perdía el derecho a esa comida y debía dedicarse a subsanar el "desorden". Tras cada comida los prisioneros tenían que limpiar el barracón y en algunos campos tenían otro recuento breve al acabar.

El recuento de la tarde solía alargarse hasta que todos los prisioneros de todos los comandos hubieran regresado. Dependiendo de la cantidad de prisioneros que hubiera en el campo podía rondar la hora de duración. En caso de complicaciones (intento de fuga, etc) el recuento podía alargarse horas y horas. Después del recuento de la tarde se distribuía la cena.

Las grandes cazuelas en las que los prisioneros debían acercar la sopa hasta el punto de reparto pesaban en torno a los 65-70 kg.

En invierno, debido a las bajas temperaturas, los ejercicios gimnásticos que con frecuencia eran obligados a hacer los prisioneros eran un poco más soportables.

El castigo de permanecer firmes

Si un prisionero faltaba al recuento o si había logrado escapar el resto de prisioneros era castigado a permanecer en formación y firmes. El prisionero Louis Übrig logró escapar de Dachau en 1939; a causa de su fuga el resto de prisioneros sufrió el castigo de pasar en formación al raso toda una gélida noche, castigo que costó varias vidas.

Estos castigos colectivos debido al "mal comportamiento" de presos concretos servían para potenciar el control que los unos ejercían sobre los otros. Gracias a esto y al uso de prisioneros funcionarios las SS necesitaban una cantidad relativamente pequeña de sus miembros para administrar y controlar eficazmente un campo de concentración.

El castigo de permanecer firmes era extremadamente duro para los presos más débiles, por ejemplo los llamados ''' Muselmann''. Los SS utilizaban este castigo también para las selecciones de los incapaces de trabajar.

Selecciones
La selección de los prisioneros no aptos para el trabajo (con el objetivo de enviarlos a ser ejecutados) se realizaba principalmente en la Appellplatz. En Dachau esta selección la hacían los médicos del campo y el Kapo Heiden.

Ejecuciones

Para afianzar el control sobre los prisioneros tuvieron lugar muchas ejecuciones en las Appellplatz. Véase Fritz Suhren, Gustav Willhaus o Ernst Burger.

Publicaciones
 Stanislav Zámečník: (Hrsg. Comité International de Dachau): Das war Dachau. Luxemburgo, 2002, ISBN 2-87996-948-4.

Referencias

Campos de concentración nazis

Appellplatz


Grekoromen, ayaklara dokunmadan icra edilen güreş şeklidir. Rakipler biribirlerinin ayak ve bacaklarına dokunmadan güreşirler.

Grekoromen güreş stilinde belden yukarısı ile oyun taktik edilir. Ayakla oyun yapılmaz ve rakibin hücumu engellenmez. Bu stil Avrupa ülkelerinde yaygındır. Grekoromen güreş stilini ilk uygulayan Türk güreşçileri: Koca Yusuf, Kara Ahmed, Hergeleci İbrahim. Filiz Nurullah, Kurtdereli Mehmet, Adalı Halil, Mandıralı Ahmet ve Kara Osman'dır.

Greko-Romen güreşi, uluslararası alanda uygulanan amatör rekabetçi güreşin çeşitli biçimlerinden biridir. Dünya Güreş Birliği tarafından onaylanan diğer güreş disiplinleri şunlardır: erkekler serbest stil güreşi, kadınların serbest stil güreşi, grappling (teslim güreşi), pankration, Alış (kemer güreşi), pehlivan güreşi ve plaj güreşi.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Serbest güreş
Türkiye'de güreş

Güreş
Grekoromen güreş
Greko-Romen dünya
Antik Yunan dönemine dayanan atletik kültür
Karma dövüş sanatları stilleri
Yaz Olimpiyatları disiplinleri
Avrupa dövüş sanatları
Spor güreşi
Spor kuralları ve yönetmelikleri

Grekoromen güreş


Horace St. Paul of Ewart (* 14. April 1729; † 16. April 1812 in Ewart Park, Northumberland) war ein österreichischer Obrist im Siebenjährigen Krieg und späterer britischer Diplomat.

Biografie

Familie und Jugend
Horace St. Paul wurde am 14. April 1729 als ältester Sohn des Robert Paul, eines englischen Landedelmanns aus Northumberland an der Grenze zu Schottland geboren. Der Vorsatz Saint wurde der Familie erst im Januar 1768 durch eine Parlamentsakte zugebilligt. Die Familie bewohnte Ewart-House, einen kleinen Herrensitz neben dem eineinhalb Meilen südlich von Doddington liegenden Weiler Ewart Park. Der Ort hatte zur Zeit Horace St. Pauls etwa 150 Einwohner.  Am 4. Juli 1749 trat er in Gray's Inn mit der Absicht eine juristische Laufbahn einzuschlagen ein. Aufgrund einer Eifersüchtelei, es ging wohl um das Geschenk einer Tabaksdose, erstach Horace St. Paul am 24. Mai 1751 seinen Nebenbuhler im Duell.

Im Dienst der Kaiserin
Um der Todesstrafe zu entgehen, floh Horace St. Paul über Frankreich nach Brüssel. Bei Ausbruch des Siebenjährigen Krieges trat Horace St. Paul in österreichische Dienste und nahm als Aide-de-camp des Karl Alexander von Lothringen und ab 1757 des Feldmarschalls Leopold Joseph von Daun an den Kampagnen in Böhmen teil. Aufgrund seiner Verdienste wurde er am 27. Januar 1759 durch Maria Theresia in den Reichsgrafenstand erhoben und erhielt den Rang eines Obristen der Kavallerie. Das Erbe seines 1762 verstorbenen Vaters konnte er aufgrund des bestehenden Haftbefehls noch nicht antreten. Erst 1765 konnte der auf die Vermittlung von Freunden hin über Paris nach England zurückkehren, wo der die Begnadigung durch König Georg III. erlangte.

Im diplomatischen Dienst Britanniens
Nach seiner Rehabilitation trat Horace St. Paul in den diplomatischen Dienst und wurde 1772 in Paris Sekretär des britischen Botschafters Lord Mansfield. In Paris bezog er ein Haus in der Rue de Grenelle und heiratete am 5. Februar 1774 in der Kapelle der britischen Botschaft Anne Weston, die Tochter Sir Henry Westons. Zu den Aufgaben Horace St. Pauls, der aufgrund seiner früheren Tätigkeit in Österreich über weitreichende Kontakte verfügte, gehörten auch geheimdienstliche Berichte. Am 12.  Juli 1775 berichtete er als Erster über die französische Unterstützung der nordamerikanischen Rebellen durch Waffen und Munitionslieferungen via Santo Domingo. Aus dem Bericht wurden von der Britischen Regierung keine Konsequenzen gezogen. Am 29. März 1776 wurde Horace St. Paul in Abwesenheit von Lord Mansfield von König Georg III. zum stellvertretenden Botschafter am französischen Hof ernannt. Kurzzeitig nach Schweden abberufen kehrte er im Januar 1777 nach Paris zurück. Infolge der britischen Kriegserklärung an Frankreich von 1778 wurde Horace St. Paul nach England zurückgerufen.

Im Ruhestand
Der Diplomatie leid forderte er seinen Abschied und erhielt eine Pension. Bis zu  seinem Tod 1812 lebte Horace St. Paul als Privatmann auf seinem Besitz Ewart-House in Northumberland, wo er 1812 starb. Horace St. Paul wurde neben seiner Ehefrau Anne und seinem Sohn Henry in der Dorfkirche von Doddington beigesetzt.
Sein Sohn Sir Horace David Cholwell St.Paul (* 6. Januar 1775; † 8. Oktober 1840) war britischer Abgeordneter und heiratete am 4. Mai 1803  Anna Maria Ward.

Bedeutung
Horace St. Paul hielt die Ereignisse des Siebenjährigen Krieges in seinen Tagebüchern fest, die wie seine diplomatischen Berichte, Briefe und späteren Aufzeichnungen wichtige Quellen für die Geschichte der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts darstellen.

Werke
 Horace St. Paul: A journal of the first two campaigns of the seven years war, University Press, 1914, 432 S.
 Horace St. Paul: 1756 : the war in Bohemia : the journal of Horace St Paul, Hg., Neil Cogswell, Guisborough : Gralene Books, 1996.
 Horace St. Paul: 1757 : Reichenberg and Malleschitz : the journal of Horace St. Paul from 10th April to 6th May, Hg., Neil Cogswell, Guisborough : Gralene Books, 1997.
 Horace St. Paul: 1757 : the defence of Prague : the journal of Horace St. Paul from 7th May to 28th June including the Campaign of Marshal Daun, Hg., Neil Cogswell, Guisborough : Gralene Books, 1998.
 Horace St. Paul: 1757, from the Elbe to the Oder : the journal of Horace St. Paul from June 28th to October 4th,Hg., Neil Cogswell, Guisborough : Gralene Books, 2001.
 Horace St. Paul: Nike and Nemesis : the journal of Horace St Paul from October 5th 1757 to January 6th 1758, Hg., Neil Cogswell, Guisborough : Gralene Books, 2004.
 Horace St. Paul: 1758, Olmütz and Hochkirch : the journal of Horace St. Paul from January 8th to November 28th 1758 ..., Hg., Neil Cogswell, Guisborough : Gralene Books, 2006.
 Horace St. Paul: 1759, Kunersdorf and Maxen : the journal of Colonel Horace St. Paul from January 27th to November 25th 1759 ..., Hg., Neil Cogswell, Guisborough : Gralene Books, 2007.
 Horace St. Paul: 1760 : Armageddon : the journal of Colonel Horace St Paul, Hg., Neil Cogswell, Guisborough : Gralene Books, 2010.

Porträts Horace St. Pauls
 Richard Wilson: Horace Saint Paul, AD 1748, Öl auf Leinen, (abgebildet W. G. Constable: Richard Wilson, Routledge & Kegan Paul, Abbildung 3a)
 John Downman: Horace St. Paul, Kreide und Feder, 1799 (abgebildet bei Butler 1911, Fontispiez Band I.)

Literatur
 Horace St Paul: 'The counts of St. Paul', Kingston-on-Thames, Phillipson, 1904.
 George Grey Butler Colonel St. Paul of Ewart, soldier and diplomat, London, St. Catherine Press, 1911
 Louis Bruno Comte de Boisgelin, Hrg. Neil Cogswell: My dear St. Paul" : letters from Loius [i.e. Louis] Bruno Comte de Boisgelin to Horace St. Paul, Guisborough, Gralene Books, 1997, 32 S.

Weblinks

Einzelnachweise

Militärperson (österreichische Habsburger)
Person im Siebenjährigen Krieg (Österreich)
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Engländer
Geboren 1729
Gestorben 1812
Mann

Horace St. Paul


Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory (CSAIL) is a research institute at the Massachusetts Institute of Technology (MIT) formed by the 2003 merger of the Laboratory for Computer Science (LCS) and the Artificial Intelligence Laboratory (AI Lab). Housed within the Ray and Maria Stata Center, CSAIL is the largest on-campus laboratory as measured by research scope and membership. It is part of the Schwarzman College of Computing but is also overseen by the MIT Vice President of Research.

Research activities
CSAIL's research activities are organized around a number of semi-autonomous research groups, each of which is headed by one or more professors or research scientists. These groups are divided up into seven general areas of research:
 Artificial intelligence
 Computational biology
 Graphics and vision
 Language and learning
 Theory of computation
 Robotics
 Systems (includes computer architecture, databases, distributed systems, networks and networked systems, operating systems, programming methodology, and software engineering, among others)

In addition, CSAIL hosts the World Wide Web Consortium (W3C).

History
Computing Research at MIT began with Vannevar Bush's research into a differential analyzer and Claude Shannon's electronic Boolean algebra in the 1930s, the wartime MIT Radiation Laboratory, the post-war Project Whirlwind and Research Laboratory of Electronics (RLE), and MIT Lincoln Laboratory's SAGE in the early 1950s. At MIT, research in the field of artificial intelligence began in late 1950s.

Project MAC
On July 1, 1963, Project MAC (the Project on Mathematics and Computation, later backronymed to Multiple Access Computer, Machine Aided Cognitions, or Man and Computer) was launched with a $2 million grant from the Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA). Project MAC's original director was Robert Fano of MIT's Research Laboratory of Electronics (RLE). Fano decided to call MAC a "project" rather than a "laboratory" for reasons of internal MIT politics – if MAC had been called a laboratory, then it would have been more difficult to raid other MIT departments for research staff. The program manager responsible for the DARPA grant was J. C. R. Licklider, who had previously been at MIT conducting research in RLE, and would later succeed Fano as director of Project MAC.

Project MAC would become famous for groundbreaking research in operating systems, artificial intelligence, and the theory of computation. Its contemporaries included Project Genie at Berkeley, the Stanford Artificial Intelligence Laboratory, and (somewhat later) University of Southern California's (USC's) Information Sciences Institute.

An "AI Group" including Marvin Minsky (the director), John McCarthy (inventor of Lisp), and a talented community of computer programmers were incorporated into Project MAC. They were interested principally in the problems of vision, mechanical motion and manipulation, and language, which they view as the keys to more intelligent machines. In the 1960s and 1970s the AI Group developed a time-sharing operating system called Incompatible Timesharing System (ITS) which ran on PDP-6 and later PDP-10 computers.

The early Project MAC community included Fano, Minsky, Licklider, Fernando J. Corbató, and a community of computer programmers and enthusiasts among others who drew their inspiration from former colleague John McCarthy. These founders envisioned the creation of a computer utility whose computational power would be as reliable as an electric utility. To this end, Corbató brought the first computer time-sharing system, Compatible Time-Sharing System (CTSS), with him from the MIT Computation Center, using the DARPA funding to purchase an IBM 7094 for research use. One of the early focuses of Project MAC would be the development of a successor to CTSS, Multics, which was to be the first high availability computer system, developed as a part of an industry consortium including General Electric and Bell Laboratories.

In 1966, Scientific American featured Project MAC in the September thematic issue devoted to computer science, that was later published in book form. At the time, the system was described as having approximately 100 TTY terminals, mostly on campus but with a few in private homes. Only 30 users could be logged in at the same time. The project enlisted students in various classes to use the terminals simultaneously in problem solving, simulations, and multi-terminal communications as tests for the multi-access computing software being developed.

AI Lab and LCS
In the late 1960s, Minsky's artificial intelligence group was seeking more space, and was unable to get satisfaction from project director Licklider. Minsky found that although Project MAC as a single entity could not get the additional space he wanted, he could split off to form his own laboratory and then be entitled to more office space. As a result, the MIT AI Lab was formed in 1970, and many of Minsky's AI colleagues left Project MAC to join him in the new laboratory, while most of the remaining members went on to form the Laboratory for Computer Science. Talented programmers such as Richard Stallman, who used TECO to develop EMACS, flourished in the AI Lab during this time.

Those researchers who did not join the smaller AI Lab formed the Laboratory for Computer Science and continued their research into operating systems, programming languages, distributed systems, and the theory of computation. Two professors, Hal Abelson and Gerald Jay Sussman, chose to remain neutral — their group was referred to variously as Switzerland and Project MAC for the next 30 years.

Among much else, the AI Lab led to the invention of Lisp machines and their attempted commercialization by two companies in the 1980s: Symbolics and Lisp Machines Inc. This divided the AI Lab into "camps" which resulted in a hiring away of many of the talented programmers. The incident inspired Richard Stallman's later work on the GNU Project. "Nobody had envisioned that the AI lab's hacker group would be wiped out, but it was." ... "That is the basis for the free software movement — the experience I had, the life that I've lived at the MIT AI lab — to be working on human knowledge, and not be standing in the way of anybody's further using and further disseminating human knowledge".

CSAIL
On the fortieth anniversary of Project MAC's establishment, July 1, 2003, LCS was merged with the AI Lab to form the MIT Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory, or CSAIL. This merger created the largest laboratory (over 600 personnel) on the MIT campus and was regarded as a reuniting of the diversified elements of Project MAC.

In 2018, CSAIL launched a five-year collaboration program with IFlytek, a company sanctioned the following year for allegedly using its technology for surveillance and human rights abuses in Xinjiang. In October 2019, MIT announced that it would review its partnerships with sanctioned firms such as iFlyTek and SenseTime. In April 2020, the agreement with iFlyTek was terminated.

CSAIL moved from the School of Engineering to the newly formed Schwarzman College of Computing by February 2020.

Offices
From 1963 to 2004, Project MAC, LCS, the AI Lab, and CSAIL had their offices at 545 Technology Square, taking over more and more floors of the building over the years. In 2004, CSAIL moved to the new Ray and Maria Stata Center, which was built specifically to house it and other departments.

Outreach activities
The IMARA (from Swahili word for "power") group sponsors a variety of outreach programs that bridge the global digital divide. Its aim is to find and implement long-term, sustainable solutions which will increase the availability of educational technology and resources to domestic and international communities. These projects are run under the aegis of CSAIL and staffed by MIT volunteers who give training, install and donate computer setups in greater Boston, Massachusetts, Kenya, Native American Indian tribal reservations in the American Southwest such as the Navajo Nation, the Middle East, and Fiji Islands. The CommuniTech project strives to empower under-served communities through sustainable technology and education and does this through the MIT Used Computer Factory (UCF), providing refurbished computers to under-served families, and through the Families Accessing Computer Technology (FACT) classes, it trains those families to become familiar and comfortable with computer technology.

Notable researchers
(Including members and alumni of CSAIL's predecessor laboratories)
 MacArthur Fellows Tim Berners-Lee, Erik Demaine, Dina Katabi, Daniela L. Rus, Regina Barzilay, Peter Shor, Richard Stallman, and Joshua Tenenbaum
 Turing Award recipients Leonard M. Adleman, Fernando J. Corbató, Shafi Goldwasser, Butler W. Lampson, John McCarthy, Silvio Micali, Marvin Minsky, Ronald L. Rivest, Adi Shamir, Barbara Liskov, Michael Stonebraker, and Tim Berners-Lee
 IJCAI Computers and Thought Award recipients Terry Winograd, Patrick Winston, David Marr, Gerald Jay Sussman, Rodney Brooks
 Rolf Nevanlinna Prize recipients Madhu Sudan, Peter Shor, Constantinos Daskalakis
 Gödel Prize recipients Shafi Goldwasser (two-time recipient), Silvio Micali, Maurice Herlihy, Charles Rackoff, Johan Håstad, Peter Shor, and Madhu Sudan
 Grace Murray Hopper Award recipients Robert Metcalfe, Shafi Goldwasser, Guy L. Steele, Jr., Richard Stallman, and W. Daniel Hillis
 Textbook authors Harold Abelson and Gerald Jay Sussman, Richard Stallman, Thomas H. Cormen, Charles E. Leiserson, Patrick Winston, Ronald L. Rivest, Barbara Liskov, John Guttag, Jerome H. Saltzer, Frans Kaashoek, Clifford Stein, and Nancy Lynch
 David D. Clark, former chief protocol architect for the Internet; co-author with Jerome H. Saltzer (also a CSAIL member) and David P. Reed of the influential paper "End-to-End Arguments in Systems Design"
 Eric Grimson, expert on computer vision and its applications to medicine, appointed Chancellor of MIT March 2011
 Bob Frankston, co-developer of VisiCalc, the first computer spreadsheet
 Seymour Papert, inventor of the Logo programming language
 Joseph Weizenbaum, creator of the ELIZA computer-simulated therapist

Notable alumni

 Robert Metcalfe, who later invented Ethernet at Xerox PARC and later founded 3Com
 Marc Raibert, who created the robot company Boston Dynamics
 Drew Houston, co-founder of Dropbox
 Colin Angle and Helen Greiner who, with previous CSAIL director Rodney Brooks, founded iRobot
 Jeremy Wertheimer, who developed ITA Software used by travel websites like Kayak and Orbitz
 Max Krohn, co-founder of OkCupid

Directors
Directors of Project MAC
 Robert Fano, 1963–1968
 J. C. R. Licklider, 1968–1971
 Edward Fredkin, 1971–1974
 Michael Dertouzos, 1974–1975

Directors of the Artificial Intelligence Laboratory
 Marvin Minsky, 1970–1972
 Patrick Winston, 1972–1997
 Rodney Brooks, 1997–2003

Directors of the Laboratory for Computer Science
 Michael Dertouzos, 1975–2001
 Victor Zue, 2001–2003

Directors of CSAIL
 Rodney Brooks, 2003–2007
 Victor Zue, 2007–2011
 Anant Agarwal, 2011–2012
 Daniela L. Rus, 2012–

CSAIL Alliances
CSAIL Alliances is the industry connection arm of MIT's Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory (CSAIL). CSAIL Alliances offers companies programs to connect with the research, faculty, students, and startups of CSAIL by providing organizations with opportunities to learn about the research, engage with students, explore collaborations with researchers, and join research initiatives such as FinTech at CSAIL, MIT Future of Data, and Machine Learning Applications.

See also

 Artificial intelligence
 Glossary of artificial intelligence
 CERIAS
 History of operating systems
 Knight keyboard
 Stanford Artificial Intelligence Laboratory

References

Further reading
 , Chious et al. — includes important information on the Incompatible Timesharing System
 Weizenbaum. Rebel at Work: a documentary film with and about Joseph Weizenbaum

External links
  of CSAIL, successor of the AI Lab
 "A Marriage of Convenience: The Founding of the MIT Artificial Intelligence Laboratory", Chious et al. — includes important information on the Incompatible Timesharing System.

Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory
Artificial intelligence laboratories
Computer science institutes in the United States
Laboratories in the United States
Information technology research institutes
Research institutes in Massachusetts
Robotics organizations
Scientific organizations established in 2003
2003 establishments in Massachusetts
2003 in computing
History of artificial intelligence


An Bothriochloa ensiformis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Bothriochloa ensiformis in nahilalakip ha genus nga Bothriochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bothriochloa

Bothriochloa ensiformis


L' est une tumeur neuroépithéliale dont on pense qu'elle provient des oligodendrocytes, un type de cellule de la glie. Dans la classification des tumeurs cérébrales de l' Organisation mondiale de la santé (OMS), les oligodendrogliomes anaplasiques sont classés en grade . Au cours de la maladie, ils peuvent dégénérer en oligodendrogliome hautement malin, grade IV. La grande majorité des oligodendrogliomes surviennent de façon sporadique, sans cause avérée et sans transmission au sein d'une famille.

Signes et symptoms
Crise d'épilepsie

Pathogenèse
L'oligodendrogliome anaplasique (malin) appartient au groupe des gliomes diffus et prend naissance dans le système nerveux central (cerveau et moelle épinière) à partir de cellules souches précurseurs des oligodendrocytes. Cette tumeur survient principalement au milieu de l'âge adulte avec un pic de fréquence dans la  et la  décennie de la vie.

Diagnostic
La procédure de diagnostic la plus importante est l'imagerie par résonance magnétique (IRM). Parfois, en dehors des diagnostics de routine, le métabolisme dans les tissus est montré à l'aide de la tomographie par émission de positrons (TEP). Le diagnostic est confirmé par un examen des tissus fins après une opération. Les oligodendrogliomes anaplasiques montrent souvent une perte de matériel génétique. Environ 50 à 70% des oligodendrogliomes anaplasiques de grade  de l'OMS présentent des pertes alléliques combinées sur le bras court du chromosome 1 (1p) et le bras long du chromosome 19 (19q). Ce changement est principalement appelé « 1p / 19q Co Deletion ». Elle peut être considérée comme favorable pour le patient et rend plus probable une réponse à la radiothérapie ou à la chimiothérapie. La désignation d'oligodendrogliome de grade  (grade élevé) englobe généralement les diagnostics antérieurs d'oligodendrogliome anaplasique ou malin.

Traitement
La chirurgie peut aider à réduire les symptômes causés par la tumeur. Une ablation aussi complète que possible de la tumeur visible à l'IRM est privilégiée, à condition que la localisation de la tumeur le permette. Étant donné que les cellules d'un oligodendrogliome anaplasique ont généralement déjà migré dans le tissu cérébral sain environnant au moment du diagnostic, une ablation chirurgicale complète de toutes les cellules tumorales n'est pas possible. Le marqueur "1p/19q Codeletion" joue un rôle de plus en plus important dans le choix des thérapies et des combinaisons thérapeutiques. Étant donné que cette tumeur est une « affection indolente » (une affection médicale à évolution lente associée à peu ou pas de douleur) et la morbidité potentielle associée à la neurochirurgie, à la chimiothérapie et à la radiothérapie, la plupart des neuro- oncologues poursuivront initialement une attente vigilante et traiteront les patients de manière symptomatique. Le traitement symptomatique comprend souvent l'utilisation d' anticonvulsivants pour les convulsions et de stéroïdes pour le gonflement du cerveau. Pour un traitement ultérieur, la radiothérapie ou la chimiothérapie avec le témozolomide ou une chimiothérapie avec la procarbazine, la lomustine et la vincristine (PCV) s'est avérée efficace et était le schéma de chimiothérapie le plus couramment utilisé pour le traitement des oligodendrogliomes anaplasiques.

Pronostic
Taux de survie relative à 5 ans: 20 à 44 ans, 76%. 45-54 ans, 67%. 55-64 ans, 45%. La procarbazine, la lomustine et la vincristine sont utilisées depuis mai 1975. Depuis 48 ans, de nouvelles options thérapeutiques sont régulièrement testées dans le cadre d'études thérapeutiques pour améliorer la prise en charge de l'oligodendrogliome anaplasique.

Rechercher
Depuis 2022, une guérison définitive n'est pas possible avec les oligodendrogliomes anaplasiques de grade  de l'OMS. Une étude rétrospective sur  atteints d'oligodendrogliome anaplasique, présentée lors de la réunion annuelle 2009 de l'ASCO, suggère que la thérapie PCV pourrait être efficace. Le temps médian jusqu'à progression pour les patients avec co-délétion 1p19q était plus long après PCV seul (7,6 ans) qu'avec le témozolomide seul (3,3 ans); la survie globale médiane était également plus longue avec le traitement par PCV par rapport au traitement par le témozolomide (non atteint, contre 7,1 ans). Une récente étude à long terme affirme que la radiothérapie combinée à une chimiothérapie adjuvante est significativement plus efficace pour les patients atteints d'oligodendrogliome anaplasique avec des tumeurs co-délétées 1p 19q et est devenue la nouvelle norme de soins. Il est possible que la radiothérapie prolonge le délai global de progression des tumeurs non délétées. Si la masse tumorale comprime les structures cérébrales adjacentes, un neurochirurgien enlèvera généralement autant de tumeur que possible sans endommager d'autres structures cérébrales critiques et saines. Des études récentes suggèrent que la radiothérapie n'améliore pas la survie globale (même lorsque l'âge, les données cliniques, le classement histologique et le type de chirurgie sont pris en compte).

Littérature
 Weller M, van den Bent M, Preusser M, Le Rhun E, Tonn JC, Minniti G, Bendszus M, Balana C, Chinot O, Dirven L, French P, Hegi ME, A. S. Jakola, M. Platten, P. Roth, R. Rudà, S. Short, M. Smits, M. J. Taphoorn, A. von Deimling, M. Westphal, R. Soffietti, G. Reifenberger, W. Wick: EANO guidelines on the diagnosis and treatment of diffuse gliomas of adulthood. In: Nature reviews. Clinical oncology. Volume 18, Number 3, 03 2021, pp. 170-186, , ,  (Review).

Liens web

 Neuro-oncologie

Références

Maladie de l'encéphale
Cancer du système nerveux
Maladie rare
Neurologie

Oligodendrogliome anaplasique


منزل النور هي مدينة تابعة لولاية المنستير بالساحل التونسي. بلغ عدد سكانها في عام 2014 نحو 11،772ساكن. واسمها القديم يعرف بالداموس نسبة للهضاب المرتفعة شمال البلدة. قام بتغييره الوزير الأول في حكومة بورقيبة سنة 1969 «الباهي الأدغم» وهو وليد الجهة، إثر فيضانات عمت كامل البلاد، فقام ببناء مساكن جديدة للمتضررين وغير الاسم.

المراجع

أماكن مأهولة في تونس
أماكن مأهولة في ولاية المنستير
بلديات تونس
قرى ولاية المنستير

منزل النور


Die 50. Division sind folgende militärische Einheiten auf Ebene der Division:

Infanterie-Verbände
  50. Infanterie-Division (Deutsches Kaiserreich)
  50. Reserve-Division (Deutsches Kaiserreich)
  50. Infanterie-Division (Wehrmacht)
  50. Division (Königreich Italien)
  50. Division (Japanisches Kaiserreich)
  50. Infanteriedivision (Osmanisches Reich)
  50th (Northumbrian) Division (Vereinigtes Königreich)
  50. Schützendivision (Sowjetunion), 1941 Kesselschlacht bei Smolensk
  50. Division (Zweite Spanische Republik), Verband der Republikanischen Armee

Gepanzerte Verbände
  50th Armored Division (Vereinigte Staaten)

Verbände Luftstreitkräfte
  50th Air Division (Vereinigte Staaten)

Liste militärischer Divisionen nach Nummern

50. Division


Dark Sacred Night, em inglês no original, é um thriller e policial escrito por Michael Connelly, sendo o seu 32º livro de ação e tendo sido publicado pela primeira vez em 2018, nele intervindo em conjunto pela primeira vez dois personagens usadas por Connelly anteriormente noutros livros, Harry Bosch e Renée Ballard.

Resumo
A detetive Renée Ballard está a trabalhar no turno noturno de novo e quando regressa à Esquadra de Hollywood, após ter resolvido um caso de suicídio, encontra um estranho a vasculhar os arquivos de outro detetive. O intruso é o detetive aposentado Harry Bosch que está a tentar resolver um caso arquivado. Ballard expulsa-o das instalações, mas após descobrir o caso que ele tem em mãos contacta-o para o ajudar. Bosch está a investigar a morte de Daisy Clayton, uma jovem que fugiu de casa e se tornou uma sem abrigo de Hollywood e que foi brutalmente assassinada tendo o seu corpo aparecido numa lixeira. Então, Ballard vai unir esforços com Bosch para descobrir o que aconteceu a Daisy e finalmente levar o seu assassino à justiça.

O caso de Daisy Clayton obcecou Bosch na sua última aparição literária, em "Two Kinds of Truth" e tanto se embrenhou na resolução do caso que foi ao ponto de tirar a mãe de Daisy das drogas e dar-lhe guarida no apartamento dele. Renée oferece-se primeiro para ajudá-lo a ler uma volumosa série de notas de campo, as "shake cards", preenchidas por polícias de patrulha que tiveram motivos para mandar parar e questionar pessoas nas ruas de Hollywood nos meses próximos da data do assassinato de Daisy, tendo em vista encontrar pistas para levar a assassino.

Mas tanto Bosch como Ballard têm outros casos ativos, e o romance alterna entre cada uma dessas investigações. Bosch é designado para descobrir quem ordenou o assassinato em estilo de execução de um líder de um gangue criminoso no Vale de San Fernando. E Ballard responde a uma denúncia de intrusão no telhado de uma casa de strip-tease, situação que lhe dá oportunidade de contemplar o sexismo arreigado dos seus colegas do sexo masculino.

Recepção
Para Maureen Corrigan, no The Washington Post, a série Harry Bosch começou em tom sombrio e, com o passar do tempo, ficou ainda mais sombria. O acentuar deste aspeto certamente teve a ver com o envelhecimento do herói. Em 1992, quando Michael Connelly apresentou Bosch pela primeira vez, em The Black Echo, ele era um detetive da Polícia de Los Angeles no auge de sua vida solitária.

Fiel ao estilo de duro, Bosch acabou por entrar em conflito com a burocracia policial e foi empurrado para uma reforma precoce. Nos romances mais recentes da série, Bosch trabalha como detetive de reserva para a Polícia de San Fernando. Mas, no tempo livre, Bosch investiga homicídios de casos antigos não resolvidos. A melancolia paira sobre esta série à medida que Bosch, no final de sua vida ativa, percebe que nunca terá tempo suficiente para corrigir tudo o que precisa ser consertado.

Também para Corrigan, talvez porque precisava de uma pausa na série de Bosch, Connelly criou um novo detetive no romance The Late Show. A detetive Renée Ballard tem metade da idade de Bosch, mas a visão do mundo dela dificilmente poderia ser mais ensolarada, trabalhando ela na "sessão da noite" ("the late show"), como é designado o turno da noite na gíria da polícia. Posta de lado por muitos colegas, por causa de uma queixa de assédio sexual que apresentou contra um superior, Renée tem uma vida pessoal que faz a de Harry parecer saudável: a família dela é composta pelo cachorro e por uma avó que visita ocasionalmente; a sua casa é uma tenda que ela arma na praia.

Corrigan prossegue referindo que dada a predileção de Connelly em escrever histórias em que se cruzam personagens de diferentes séries (como Bosch e o meio-irmão, Mickey Haller, em The Lincoln Lawyer), não admira que os dois detetives individualistas acabem por se encontrar e trabalhar em conjunto. "Dark Sacred Night", anunciado como o primeiro "romance de Ballard e Bosch", é engenhoso, com um suspense frenetico e muito, muito sombrio. A parelha de detetives carregados de pólos elétricos negativos intensifica o carater sombrio do ambiente.

Concluindo, para Corrigan, no espetacular terço final de Dark Sacred Night, os dois detetives conseguem de modo perigoso sobreviver graças ao apoio mútuo. Depois que o perigo é afastado, o pouco efusivo Bosch oferece a Ballard o equivalente profissional de uma proposta de casamento: "Fomos uma boa equipa nisto. . .", "Talvez continuemos a trabalhar juntos noutros casos", "Você pode dar ordens. . . se lhe apetecer." Felizmente para os fãs de Connelly e para o futuro desta nova série, Ballard apaixona-se pela doce conversa feminista de Bosch. Veremos quanto tempo levará Bosch a renegar a promessa de deixar Ballard "dar as ordens".

Romances dos Estados Unidos
Livros de 2018
Livros ambientados em Los Angeles

Dark Sacred Night


Most na rječici Suvaji u selu Donjem Prološcu, općina Proložac, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Most na Suvaji u Prološcu ili Karalipeov most građen je s četiri luka, hidraulički oblikovana, koji se upiru o tri pilona u potoku. Na sredini sjeverne, kamenom zidane ograde mosta, je kapelica s likom svetog Mihovila. Na samom početku mosta, s njegove istočne strane nalazi se kip Krista Kralja. Građen je u vremenu od 18. do kraja 19. stoljeća klesancima pačetvorinasta oblika u pravilnim redovima.

Zaštita
Pod oznakom Z-4462 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene komunalne i tehničke građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Mostovi u Hrvatskoj

Most na Suvaji u Donjemu Prološcu


تشارلز مالكولم ويلسون (26 فبراير 1914-)، سياسي أمريكي وحاكم ولاية نيويورك الأمريكية ينتمي إلى (الحزب الجمهوري) ولد في مدينة نيويورك. شارك ويلسون في الحرب العالمية الثانية في القوات البحرية، شغل منصب نائب حاكم ولاية نيويورك ما بين عام 1959 إلى عام 1973 وأصبح حاكما على ولاية نيويورك الأمريكية في 18 كانون الأول من سنة 1973 وشغل هذا المنصب إلى 31 كانون الأول من سنة 1974 توفي تشارلز في 13 أذار / مارس من سنة 2000 في ولاية نيويورك.

مراجع

أشخاص في عملية أوفرلورد
أعضاء جمعية ولاية نيويورك
أفراد البحرية الأمريكية في الحرب العالمية الثانية
أفراد عسكريون من مدينة نيويورك
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إسكتلندي
جمهوريون من ولاية نيويورك
حكام ولايات أمريكية من الحزب الجمهوري
حكام ولاية نيويورك
خريجو جامعة فوردهام
خريجو كلية الحقوق بجامعة فوردهام
رومان كاثوليك أمريكيون
سياسيون أمريكيون في القرن 20
سياسيون من مدينة نيويورك
سياسيون من نيو روتشيل (نيويورك)
ضباط بحرية الولايات المتحدة
كاثوليك من ولاية نيويورك
محامون أمريكيون في القرن 20
محامون من نيو روتشيل (نيويورك)
مواليد 1914
مواليد في نيويورك
نواب حكام ولاية نيويورك
وفيات 2000
وفيات في نيو روتشيل (نيويورك)
أعضاء الحزب الجمهوري في جمعية ولاية نيويورك

تشارلز مالكولم ويلسون


Mogens Højstrup (født 17. marts 1921 i Hobro, død 18. juli 2020 i København) var medlem af modstandsorganisationen Holger Danske i Fergos Gruppe, hvor hans dæknavn var Høeg.

Kromanns Gruppe og Gruppe Strand udgjorde sammen med Fergos Gruppe Kromanns Afdeling.

Mogens Højstrup flyttede til København i 1943 for at begynde på Maskinmesterskolen. I starten af 1944 fik han kontakt med Modstandsorganisationen Holger Danske. Efter en snak hjemme hos Berg (Henning Winther), hvor også Holger Danskes leder Bergstrøm (Knud Larsen) deltog, aftaltes et møde følgende torsdag hos Bergstrøm. Samme aften deltog han i sin første sabotageaktion.

I foråret 1945 blev det besluttet at Kromanns afdeling skulle til specialtræning under fremmede instruktører i Sverige. Denne plan gik i vasken, og efter nogle dages ophold i gennemgangsforlægningen på herregården Nissafors, blev afdelingen indrulleret i Den Danske Brigades Pionerkommando i sin egen afdeling.

Kromanns Afdeling sejles illegalt til Danmark den 2. maj om natten af forskellige ruter. Fergos Gruppe blev landsat på badebroen ved Bellevue.

I dagene efter Besættelsen gjorde de tjeneste på Charlottenborg fra den 6. til og med den 25. maj 1945, hvorefter de hjemsendtes.

En af opgaverne var at passe godt på Montgomery under hans besøg i København. Så den 12. maj 1945 lå Mogens Højstrup på taget af Det Kongelige Teater med en maskinpistol og holdt øje med eventuelle attentatmænd, som kunne true Montgomery.

Ved genbegravelsen af de henrettede frihedskæmpere i Mindelunden i Ryvangen den 29. maj 1945 var Mogens Højstrup med til at gravsætte Store Smiths (Ib Fischer) båre.

Referencer

Litteratur
 Birkelund, Peter: Holger Danske : sabotage og likvidering 1943-45. 2 bind. Syddansk Universitetsforlag, 2008. (s.204, s.263)
 Birkelund, Peter: Sabotør i Holger Danske. Lindhardt og Ringhof, 2015. (s.341-342)
 Foged, Harley: Befriet - efter 5 års besættelse. Fogeds Forlag, u.å. (s.84-85)
 Højstrup, Mogens: Et kapitel af mit liv! Privattryk. 2015
 Røjel, Jørgen: Holger Danske rejser sig: opgøret med stikkere og terrorister. Samleren, 1993. (s.113-114, s.133-135)

Eksterne henvisninger

Modstandsfolk fra Danmark
Medlemmer af Holger Danske
Personer fra Hobro

Mogens Højstrup


Dallas Convention Center is a DART Light Rail station located in Dallas, Texas. It is located at Memorial Drive and Lamar Street, underneath the Dallas Convention Center in the Convention Center District. It opened on June 14, 1996, and is a station on the  and  lines, serving the Dallas Convention Center, the J. Erik Jonsson Central Library, Dallas City Hall and Pioneer Park.

References

External links
 DART - Convention Center Station

Dallas Area Rapid Transit light rail stations in Dallas
Railway stations in the United States opened in 1996
1996 establishments in Texas
Railway stations in Dallas County, Texas

Convention Center station (DART)


التِّرَمِيْسَة أو (نقحرة: تيراميسو)  هي إحدى أنواع الحلويات الإيطالية الشهيرة، المنتشرة في مناطق عدة حول العالم. معنى «ترميسة» (tirami sù) الحرفى هو «ارفعني» ولكن معنى المصطلح المجازي هو «ساعدني» أو «ابهجني» فهي تمنح الطاقة للإنسان عند تناولها وذلك لتاثير السكر والكاكاو وبن القهوة على الجهاز العصبي.

مكوناتها
تتكون من البسكويت المعروف باسم ليديفنكر (أصابع الست)، والتي تغمس في قهوة الاسبرسو المُرة وترص في طبق ويضاف عليها الخليط المكون من (صفار البيض، جبنة الماسكاربوني، سكر، فانيليا). وتشكل بشكل طبقات وترش ببودرة الكاكاو على السطح، وهي مفضلة للصغار ولكبار السن لكونها طرية وسهلة الهضم.

المعلومات الغذائية
تحتوي كل قطعة تِرَميسة (200 غرام تقريباً) على المعلومات الغذائية التالية:
 السعرات الحرارية: 301
 الدهون: 25
 الدهون المشبعة: 13
 الكوليسترول: 139
 الكاربوهيدرات: 15
 البروتينات: 7
مع العلم أن هذه الوصفة تحتوي على بياض البيض

تاريخها

هي إيطالية المنشأ، وليس هناك معلومات مؤكدة عنها قبل عام 1983. وفي عام 1998 ادعى كل من «فرناندو وتينا راريس» انه اختراع جديد، لكن أول كتابة معتمدة كانت من كتاب طبخ يوناني، والكتاب يرجحون بدايته إلى عام 1971.

المصادر

 طريقة عمل التِرَميسة بالصور من مطبخ فتكات
 معلومات غذائية عن التِرَميسة
 تينا وفرناندو راريس 1998 I Dolci Del Veneto
 طريقة عمل كيكة التِرَميسة من طبخ نت

أطباق قهوة
حلويات الكسترد
حلويات إيطالية
كعكات

تيراميسو


Švedska ima 45 lučkih ispostava koje obuhvaćaju obalne gradove koji se nalaze na obali baltičkog mora.

Popis registracijskih oznaka lučkih ispostava:

Izvori

Švedska
Promet Švedske

Popis registracijskih oznaka plovila u Švedskoj


كتاب «حياة الحيوان الكبرى» هو أشهر مؤلفات كمال الدين الدميري. وهي نسختان: صغرى: وكبرى، والمطبوعة هي الكبرى، وتمتاز عن الصغرى بإضافة المواد التاريخية وتفسير المنامات التي تقع فيها تلك الحيوانات. وتضم (1069) مادة مرتبة على حروف المعجم، إلا أن هذا الرقم لا يعني عدد الحيوانات التي ترجم لها، إذ أن كثيراً من هذه المواد في حكم المترادف، فهو يترجم لكثير من الحيوانات في مواطن شتى، حسب تعدد أسمائها، أو اختصاص أولادها وإناثها بأسماء أخرى، وتتفاوت هذه التراجم في توضيحاتها، فبعضها يصل إلى (11) صفحة، كالأسد، وبعضها: بضع كلمات. وتحتل الطيور والثدييات منزلة ممتازة في الكتاب. طبع الكتاب لأول مرة في بولاق 1275هـ وهو أحد الكتب التي أمر السلطان سليم الأول بترجمتها إلى التركية حين فتح مصر، وقام بترجمته حكيم شاه محمد القزويني. وترجمه إلى الإنكليزية الكولونيل جايكار: أحد أساتذة كلية بمباي في الهند، وطبعت ترجمته في لندن (1906 - 1908م) وترجمه إلى الفرنسية سلفستر دي ساسي. قال السخاوي في (الضوء اللامع): (وهو كتاب نفيس، أجاده وأكثر فوائده، مع كثرة استطراده فيه من شيء إلى شيء، وله فيه زيادات، لا توجد في جميع النسخ، وأتوهم أن فيها ما هو مدخول لغيره، إن لم تكن جميعها، لما فيها من المناكير، وقد جردها بعضهم، بل اختصر الأصل التقي الفاسي سنة 822هـ ونبه على أشياء مهمة، يحتاج الأصل إليها). وهوّن من شأنه حاجي خليفة فقال: (وهو كتاب مشهورر في هذا الفن، جامع بين الغث والسمين، لأن مصنفه فقيه فاضل، محقق في العلوم الدينية، لكنه ليس من أهل هذا الفن كالجاحظ، وإنما مقصده تصحيح الألفاظ وتفسير الأسماء المبهمة) ثم ذكر ما له من المختصرات والذيول. ولمعاصره أحمد بن عماد الأقفهسي كتاب: (البيان التقريري في تخطئة الكمال الدميري). وتجدر الإشارة إلى عصامية الدميري، فقد كان خياطاً من أسرة مغمورة، فترك الخياطة إلى طلب العلم، وترقى في مراقيه حتى كان أحد من درسوا في جوف الكعبة. وكان اسمه (كمالاً) بلا إضافة، فتسمى بمحمد، وصار يكشط اسمه الأول من كتبه. وقد فرغ من تأليف الكتاب في رجب سنة 773هـ ومولده عام (742).

المصادر

علم الحيوان
كتب أحياء عربية
كتب باللغة العربية

حياة الحيوان الكبرى


Mit land - og dit er en dokumentarfilm instrueret af Lise Roos efter manuskript af Lise Roos.

Handling
Om flygtninge to forskellige steder i verden. En vietnamesisk familie i en flygtningelejr i Thailand, og en vietnamesisk familie integreret i det danske samfund. Familien i Danmark har fem børn, som alle er i daginstitutioner og skole. Moderen arbejder hele dagen, og faderen er hjemmegående, fordi han ikke kan få arbejde. Set med vietnamesiske øjne er Danmark et mærkeligt land. Danskerne har for travlt til at være sammen med hinanden. Børnene har stor frihed og nærer ingen respekt for de voksne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1977

Dokumentarfilm fra Danmark

Mit land - og dit


Dungeons & Dragons este un serial TV american bazat pe jocul de rol Dungeons & Dragons. O coproducție Marvel Productions și TSR, serialul a fost transmis în premieră între 1983 și 1985 pe canalul CBS cu un total de 27 de episoade. Compania japoneză Toei Animation a realizat animația acestui serial.

In anul 2001, cand Disney a cumparat Fox Kids Worldwide, acesta a devenit proprietarul librariei Fox Kids, care include totodata, continutul de la Marvel Productions. Insa continutul nu este disponibil pe Disney+.

Serialul prezintă un grup de șase prieteni care sunt transportați în regiunea titulară și urmărește aventurile lor în timp ce încearcă să găsească un drum spre casă cu ajutorul ghidului lor 'Dungeon Master'. Un episod final neprodus ar fi servit ca o concluzie, precum și ca o re-imaginare a serialului dacă ar fi fost realizat un al patrulea sezon. Cu toate acestea, serialul a fost anulat înainte ca episodul să fi fost făcut. Scenariul poate fi găsit în diverse surse online și a fost interpretat ca o dramă audio de radio ca o emisiune specială în ediția BCI Eclipse pe DVD a serialului.

Prezentare

Personaje

Protagoniști
 Hank, the Ranger (Arcașul) (voce interpretată de Willie Aames)
 Eric, the Cavalier (Cavalerul) (voce de Don Most):
Diana, the Acrobat (Acrobatul) (voce de Tonia Gayle Smith)
Presto, the Magician (Magicianul) (voce de Adam Rich)
Sheila, the Thief (Hoțul) (voce de Katie Leigh):
Bobby, the Barbarian (Barbarul) (voce de Ted Field III)
Uni, the Unicorn (Unicornul) (efecte de voce de Frank Welker)
Dungeon Master (voce de Sidney Miller)

Antagoniști
Venger, the Force of Evil (voce interpretată de Peter Cullen)
Shadow Demon (voce de Bob Holt)
Tiamat (efecte de voce de Frank Welker)

Episoade

Serialul are 27 de episoade de-a lungul a 3 sezoane cu 13, 8 și respectiv 6 episoade.

Note

Legături externe

 Model sheets for characters
 Final 'Requiem' script
 https://www.cinemagia.ro/filme/dungeons-dragons-1139995/

Seriale de televiziune din 1983
Seriale de televiziune din 1984
Seriale de televiziune din 1985
Dungeons & Dragons

Dungeons & Dragons (serial TV)


Békás ist eine ungarische Gemeinde im Kreis Pápa im Komitat Veszprém.

Geografische Lage
Békás liegt fünfzig Kilometer nordwestlich des Komitatssitzes Veszprém und neun Kilometer westlich der Kreisstadt Pápa. Nachbargemeinden sind Mezőlak, Mihályháza und Kemeneshőgyész.

Geschichte
Im Jahr 1907 gab es in der damaligen Kleingemeinde 43 Häuser und 407 Einwohner auf einer Fläche von 1132  Katastraljochen.

Sehenswürdigkeiten
 Römisch-katholische Kirche Szűz Mária az Egyház anyja
 Békássy-Hollán-Grabkapelle
 Ernő-Békássy-Epitaph, erschaffen von Zsigmond Kisfaludi Strobl
 Ernő-Hollán-Grabstätte, erschaffen 1903 von Antal Szécsi und Győző Czigler
 Schloss Békássy-Vécsey, erbaut in den 1870er Jahren

Verkehr
Durch Békás verläuft die Landstraße Nr. 8405. Es bestehen Busverbindungen über Kemeneshőgyész und Magyargencs nach Kemenesszentpéter sowie über Mezőlak nach Pápa. Der nächstgelegene Bahnhof befindet sich in Mezőlak.

Literatur
 Békás – Településképi Arculati Kézikönyv. Hrsg. von der Gemeindeverwaltung, Békás 2017.

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Webseite (ungarisch)

Ort im Komitat Veszprém

Békás


Delo (en ) est un média en ligne à vocation commerciale en Ukraine, appartenant à la holding de médias ekonomika+.

Delo a été le premier quotidien en Ukraine publiant son tirage réel (13 000 à 15 000), et essayant d'introduire les normes éditoriales et commerciales occidentales dans un environnement plutôt post-soviétique.

Histoire
Delo appartenait à ekonomika+, une coentreprise du Handelsblatt Publishing Group en Allemagne, d'un éditeur tchèque et de deux jeunes éditeurs ukrainiens. Le journal est publié pour la première fois en octobre 2005 en tant que premier quotidien économique indépendant d'Ukraine. Ses concurrents sont le journal russe Kommersant et Ekonomicheskie Izvestia, qui appartient à l'ISD-Union industrielle du Donbass. Depuis 2012, le journal papier n'est plus publié et le média existe désormais sous la forme du site Web Delo.ua

Depuis début 2019, le propriétaire de la holding de médias Ekonomika+ qui détient Delo est Kostiantyn Parshyn.

Collaborateurs
Margarita Yakovleva.

Références

Presse économique
Titre de presse créé en 2005

DELO (média)


Raschmacher bezeichnete bis in das 19. Jahrhundert hinein Handwerker, die ein leichtes geköpertes Gewebe, den sogenannten Rasch, produzierten. Es handelte sich meist um einen leicht gearbeiteten groben Wollstoff.

Unterschieden wurden zwei Arten des Rasch je nach Aufbereitung des Garns:
 Zeugrasch aus langfasriger gekämmter Wolle
 Tuchrasch aus gekrempelter, kurzer Wolle.
Außerdem waren folgende Ausdrücke gebräuchlich:
 Kronrasch
 Krämpelrasch
 Walkrasch
 Satinrasch
 Futterrasch

Die Bezeichnung soll von einer Verballhornung des Namens der französischen Stadt Arras herrühren (Arras → Arrasch → Rasch), wo man Wollstoffe zuerst auf diese Weise veredelte.

Literatur
in der Reihenfolge des Erscheinens
 Art. Rasch. In: Johann Georg Krünitz: Oeconomische Encyclopädie oder allgemeines System der Staats- Stadt- Haus- und Landwirthschaft. Pauli, Berlin, Band 120: Querdeich – Ratzenfalle, 1812, S. 664–665 (online).
 Art. Rasch. In: Allgemeine deutsche Real-Encyclopädie für die gebildeten Stände. Conversations-Lexikon in fünfzehn Bänden, 10. Auflage. F. A. Brockhaus, Leipzig, Band 12: Perthes – Riff, 1853, S. 567.
 Art. Rasch. In: Ludwig Fort: Neustes Universal-Lexikon der gesammten kaufmännischen Wissenschaften. Verlag Arnoldi, Leipzig, Bd. 4: Palladium – Zwischgold, 1853, S. 131.

Einzelnachweise

Handwerksberuf
Historischer Beruf
Fertigungsberuf (Textilwesen)

Raschmacher


Jean-Jacques Rippert (ou Ripert, né vers  ; décédé en  à Paris) était un facteur d'instruments de musique installé à Paris, plus exactement un « faiseur » de flûtes à bec , flûtes traversières et hautbois selon l'expression en usage.

Biographie
Jean-Jacques Rippert, probablement d'origine allemande et immigré à Paris, était un célèbre contemporain de Jean Hotteterre et de Pierre Naust. Ses instruments étaient recherchés et comptaient parmi les meilleurs, à l'égal des flûtes de Hotteterre:

Les flûtes à bec de Rippert ont servi de modèles à Joseph Sauveur pour la définition des tessitures de chaque membre de la famille.

À partir de 1668, il vécut avec sa femme Michelle Maremaire dans la rue Saint-Honoré, jusqu'en 1703, date à laquelle il déménagea dans la rue du Colombier. Il aurait reçu sa formation auprès du même maître que Pierre Jaillard dit Peter Bressan (1663-1731). En 1716, le conseiller de Francfort von Uffenbach le décrit dans son fameux journal de voyage comme "un vieux bonhomme gris un peu maussade". Le voyageur Von Uffenbach, qui rendit également visite à Hotteterre, finit par préférer les instruments de Rippert lors de sa commande de deux flûtes pour son neveu à Francfort-sur-le-Main. Rippert aimait construire des instruments somptueux et précieux, comme en témoignent les quelque trente exemplaires qui nous sont parvenus de lui.

Ses flûtes traversière ont une perce conique très large, plus large que celles de Hotteterre. Cela leur confère un timbre puissant et plus sombre (par rapport aux flûtes de Hotteterre).

Comme marque d'atelier pour signer ses instruments, il utilisait un poinçon avec un dauphin stylisé au-dessus de son nom.

Il est intéressant de noter qu'un modèle de flûte de Rippert (actuellement dans une collection privée parisienne) semble avoir servi de modèle à Jacob Denner à Nuremberg pour sa flûte en ivoire à pied en do, disparue pendant la Seconde Guerre mondiale (anciennement à Berlin, Musée des instruments de musique). Heureusement, une photo de Curt Sachs dans la collection d'instruments de musique anciens de la Staatliche Hochschule für Musik de Berlin, 1922, planche 25, montre encore la similitude étonnante de certains travaux de Rippert et de Denner.

Selon la BnF, un proche éponyme Jean-Jacques Rippert (16xx-17xx) de sa famille a été compositeur et a obtenu un privilège pour la publication de sonates et autres œuvres le 26 juin 1722.

Œuvre
Il subsiste onze instruments dont une flûte à bec sopranino en sol et quatre flûtes traversières de Rippert dans les collections, deux à Paris (Collection Dorgeuille), une à Glasgow et la magnifique flûte avec ivoire guilloché du Musée de l'Engadine à Saint-Moritz (Suisse).

Notes et références

Liens externes

Facteur d'instruments à vent
Naissance en 1645
Décès à Paris
Décès en avril 1724

Jean-Jacques Rippert


An Eurycentrum atroviride in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Eurycentrum atroviride in nahilalakip ha genus nga Eurycentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eurycentrum

Eurycentrum atroviride