Dishwalla is an American alternative rock band from Santa Barbara, California. The band's name comes from a Hindi term for a person providing satellite TV to a neighborhood ("dish" + walla). In a Vox interview, lead guitarist Rodney Browning Cravens claimed the band took the name from a Wired magazine article. The band is best known for their 1996 hit song "Counting Blue Cars".

History
In 1994, the band recorded "It's Going to Take Some Time" on the tribute album If I Were a Carpenter featuring cover versions of songs by The Carpenters.

In 1996, the single "Counting Blue Cars" from the 1995 album Pet Your Friends climbed to number 15 on the Billboard Hot 100 chart and topped the Modern Rock Tracks chart, bringing the band mainstream success. The track earned them a Billboard Award for "Best Rock Song" for 1996 as well as two ASCAP Awards for "Rock Track of the Year" in both 1996 and 1997. Their 1998 follow-up album, And You Think You Know What Life's About, failed to sustain the level of popularity achieved by "Counting Blue Cars".

In 2002, Dishwalla released their third album Opaline on Immergent Records. The album was produced by Gregg Wattenberg.
The band followed up with the 2005 self-titled album Dishwalla produced by Sylvia Massy, Bill Szymczyk, and Ryan Greene; it was released on Orphanage Records. This would be the last album with original lead singer J.R. Richards.

Dishwalla has since made more ventures into the limelight. In 1995 the song "Counting Blue Cars" was featured in the movie Empire Records. "Pretty Babies" is on the Blast from the Past soundtrack. In 1998 landed the song "Truth Serum" in The Avengers; in 1999, the song "Stay Awake" was featured in the movie Stir of Echoes''' and the song "Find Your Way Back Home" was featured in the movie American Pie. In 2002 the song "Home" was in the movie The Banger Sisters and The WB series Charmed spotlighted Dishwalla as musical guests in one episode. Other TV shows that have used their songs include Smallville, The OC, and NCIS. They have also been mentioned several times in the show How I Met Your Mother. The band released a live album in 2003, Live... Greetings From The Flow State.

Five singles charted on Billboard. In 1996, "Counting Blue Cars" peaked at No. 15 on the Hot 100 but climbed to No. 5 on both the Adult Top 40 and Hot 100 Airplay charts, No. 4 on the Top 40 Mainstream charts, No. 2 on the Mainstream Rock charts, and No. 1 on the Modern Rock charts. "Charlie Brown's Parents" hit No. 24 on the Mainstream Rock charts. The following year "Give" was a No. 26 Adult Top 40 single. In 1998, "Once in a While" reached No. 17 on the Mainstream Rock charts and No. 20 on the Modern Rock charts. Finally, "Somewhere in the Middle" hit No. 25 on the Adult Top 40 charts in 2002.

Reformation
After deciding to take a break in 2005, the band reformed and began touring in 2008 with a modified lineup consisting of original members bassist Scot Alexander, guitarist Rodney Cravens, keyboardist Jim Wood, and drummer George Pendergast. The lineup featured long-time friend, Justin Fox, singer of the Santa Barbara band Tripdavon, as a "Special Guest Vocalist".

On March 15, 2009, Dishwalla was asked to play a benefit concert for Tea Fire victims Lance and Carla Hoffman, who were badly burned in fires which hit Santa Barbara in November 2008. The hugely successful event was put on by coordinated efforts with Santa Barbara City Fire, Santa Barbara County Fire, Montecito Fire, and  the Carpinteria/Summerland Fire departments.

In September 2012, the band announced on their official Facebook page a benefit concert on October 13 to raise money for George Pendergast's "Rockshop Academy", his non-profit youth music program. Along with this announcement, Dishwalla quietly let it be known from personal Facebook posts by the members what fans had long speculated: J.R. Richards had been replaced with long-time friend and "special guest vocalist", Justin Fox, from the band Tripdavon. Richards has since released many albums as a solo artist.

The next two years in 2013 and 2014 the band toured extensively across the United States and the world. The band has shared the stage with many other notable acts such as Eric Burdon, Collective Soul, Vertical Horizon, Tonic, Stroke 9, and Nine Days just in 2014 alone. Any initial doubts about Justin Fox's ability to take over as front man are gone; the outpouring of support by fans worldwide has been substantial.

2015 was the 20th anniversary of Dishwalla's chart topping Pet Your Friends album release which launched their careers. To commemorate the event the band rerecorded a 20th Anniversary Edition of their hit "Counting Blue Cars" with new vocalist Justin Fox.

Current
On July 14, 2017, Dishwalla released their 5th studio album, Juniper Road, marking the band's first full-length studio release in twelve years. During the summer of 2017 in support of the new album, the band joined the "Rockin' Road Trip '17" tour, sharing the stage with notable acts such as Fuel, Marcy Playground, Gin Blossoms and others. Their summer dates included an appearance at the Santa Barbara Bowl on September 18, 2017, with Tears for Fears.

Members
Current
 Rodney Browning Cravens – lead guitar, backing vocals (1993–2005, 2008–present)
 Scot Alexander – bass, backing vocals (1993–2005, 2008–present)
 George Pendergast – drums (1993–1998, 2008–present)
 Jim Wood – keyboards (1996–2005, 2008–present)
 Justin Fox – lead vocals (2008–present)
 Yung Nik – cello (2019–present)

Justin Fox
Justin David Fox (born August 17, 1979) is the current lead singer for Dishwalla. He began his music career as the founding member and singer for the alternative rock band Tripdavon which was also from Santa Barbara before joining Dishwalla in 2008.

Between the years active in Tripdavon and before heading back out to tour heavily with Dishwalla, Fox went back to school earning his Juris Doctor and passing the California bar examination in June 2013 to practice as an entertainment attorney.

In addition to the contributions and successes of his own musical acts as a singer and songwriter, Fox has engaged in other projects as both a music producer and recording engineer. Most notably he was credited as assistant recording engineer to Katy Perry for the production of her platinum hit album Prism including the hit "Roar". Perry described her experience recording in Fox's Montecito recording studio in the October 2013 issue of The New Yorker.

Former
 J. R. Richards – lead vocals, rhythm guitar, keyboards (1993–2005)
 Pete Maloney – drums (1998–2005)
 Greg Kolanek – keyboards (1993–1994)

Timeline

Discography

Studio albums

EPs and live albumsGems (2001)Santa Claus Lane (2003)Live... Greetings from the Flow State (2003)Santa Claus Lane II (2004)Southeast Asia (2004)Alive (2022)

Singles

Non-album songs
 "It's Going to Take Some Time", featured on the 1994 Carpenters tribute album, If I Were a Carpenter "Policy of Truth", featured on the 1998 Depeche Mode tribute album, For the Masses
 "Find Your Way Back Home", featured on the 1999 soundtrack album, American Pie''

See also
1990s in music
List of alternative music artists

References

External links

Official website

Alternative rock groups from California
American post-grunge musical groups
Musical groups established in 1992
Musical groups disestablished in 2006
Musical groups reestablished in 2008

Dishwalla


E pluribus unum (Çokluktan birliğe), Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk resmi sloganlarından biridir. Latince olan bu slogan çoktan tek anlamına gelir. Başlangıçta bu slogan ABD'yi ilk oluşturan On Üç Koloni'nin birliği anlamında kullanılmıştı. Sonraları ABD vatandaşlarının değişik kökenlerden gelmelerine rağmen bir birlik oluşturduklarını vurgulamak için kullanılmaktadır.

George Washington'ın öncülüğünde olduğu Amerikan Bağımsızlık Savaşı mücadelesinde Amerikan milliyetçiliğinin ilkesi olarak kullanılmıştır. Bağımsızlık mücadelesinin olumlu sonuç uyandırmasıyla geleneksel olarak slogan kabul edilmiştir. Daha sonraları, Amerika'ya yapılan göçler artınca, farklı ırktan kişilerin çoğalmasıyla slogan yeni bir anlam kazanmıştır.

Amerika Birleşik Devletleri'nin ulusal sembolleri

Latince deyişler
Mottolar

E pluribus unum


Canuto (nórdico antiguo: Knútr) (m. 900) jarl y soberano vikingo de Jórvik y el reino de Northumbria (que se diferenciaba en aquel momento del reino vikingo de York) de 899 a 900. Su nombre indica una procedencia danesa y vínculos con la realeza, posiblemente se asentó en Inglaterra cuando la casta de Gorm el Viejo asumió el trono de Dinamarca.

Canuto posiblemente gobernó en diarquía con Jarl Sichfrith e intentó imponerse a los anglosajones. Su reinado es conocido gracias a las monedas que se encontraron en el tesoro de Cuerdale en Lancaster (1840). Canuto es expulsado al año de reinar por Æthelwald de Wessex y aunque se supone que tuvo tentación por la conquista del reino de Dublín, habría sido ahogado por un asesino mientras nadaba.

Referencias

Reyes vikingos del siglo IX
Reyes vikingos de York

Canuto de Jórvik


El Duomo de Teramo es la catedral situada en Teramo (Abruzzo), Italia. Está dedicada a la Asunción de la Virgen María y a Bernardo da Pagliara, santo patrón de la ciudad. El edificio, que conjuga los estilos románico y gótico, fue consagrado en 1176.

Historia y descripción
La construcción de la iglesia comenzó en 1158 bajo el mandato del obispo Guido II de Teramo con la intención de acoger las reliquias de San Bernardo da Pagliara tras la destrucción de la vieja Catedral, Santa María Aprutensis, por Roberto III de Loritello en 1155. La obra finalizó en 1176 y seguía principalmente el estilo románico. Tenía una nave, techumbre en celosía y un tiburio octogonal central. Parte de las piedras usadas en la construcción fueron tomadas del teatro y el anfiteatro romano cuyos restos se encuentran aún a solo unos pasos del edificio.

Entre 1331 y 1335, el obispo Nicolás degli Arcioni modificó la Catedral en gran medida. La zona norte del edificio fue prolongado eliminando el ábside y creando una nueva alineación con el resto de la construcción. Esta nueva parte fue construida siguiendo el estilo gótico, con arcadas ojivales y fachada propia con una puerta cegada. Asimismo se le agregó una nueva puerta flanqueada por columnas sujetadas con leones y decorada con mosaicos confeccionados por el maestro romano Deodato y algunas esculturas atribuidas a Nicolás de Guardiagrele. En mitad del arquitrabe se colocaron los escudos de armas del obispo Nicolás degli Arcioni y de las ciudades de Teramo y Atri. La forma actual de la fachada, incluidos los símbolos ghibelinos, es el resultado de modificaciones posteriores.

A finales del , se construyó el tímpano gótico triangular que preside la puerta principal. En la misma época Antonio da Lodi diseñó la linterna octogonal de la torre, cuya construcción se había alargado desde el  con la construcción de las secciones baja y media.

En el , bajo el mandato del obispo Tommasio Alessio di Rossi, el templo fue ampliamente modificado de nuevo para adaptarlo al estilo barroco. Desaparecen los intercolumnios primitivos y se construyen dos cúpulas sostenidos por pilares, además se añade una decoración con estuco para uniformar las zonas nuevas con las más antiguas. Por otra parte, se abrieron pequeños portalones al exterior y se construyó la gran capilla de San Bernardo.

Las nuevas ideas arquitectónicas del  llevaron a la destrucción de la gran mayoría de reformas realizadas en el edificio para trasladarlo a su estado original en el Medievo. Así, entre 1932 y 1935 se reconstruyó gran parte del núcleo románico. Al mismo tiempo, se derribaron los numerosos edificios adosados a la Catedral y el arco que la unía con el obispado teramano. En 2007, tras tres años de reformas, el Duomo fue reabierto al público.

Obras de Arte
La principal obra de arte del templo es el Palio de Teramo, creado por Nicolás de Guardiagrele, quien trabajó en ella entre 1433 y 1488. Este antependium del altar reemplazó al primitivo, también de gran calidad, que fue robado durante los sucesos posteriores a la muerte del rey Ladislao I de Nápoles. La pieza, que cubre la delantera del altar, está formada por 35 piezas de plata repujada con diferentes escenas de la Pasión y colocadas en cuatro hileras horizontales sobre una base de madera noble con incrustaciones de cristal esmaltado.

También es notable el gran políptico ejecutado en 1439 por Jacobello del Fiore. La obra está compuesta por dieciséis tablas con diferentes escenas religiosas, entre las que destaca principalmente la coronación de Cristo por la Virgen, bajo los cuales se representa una vista de Teramo en la época.

Referencias

Bibliografía
Maria Grazia Rossi, Il duomo di Teramo e le cattedrali medievali abruzzesi, in L'abruzzo nel Medioevo, Pescara, Ediars, 2003, pp. 391–414;
Maria Grazia Rossi, I restauri del duomo di Teramo. Interventi, uomini e istituzioni, in "Abruzzo Contemporaneo", 15/2004, pp. 67–85.

Recursos

Enlaces externos
Web de la Diócesis de Teramo-Atri

Catedrales de Italia del siglo XII
Teramo
Téramo
Provincia de Téramo
Catedrales góticas de Italia
Catedrales católicas de Italia
Teramo
Téramo

Catedral de Téramo


Surat Thani (, ) is a city in Amphoe Mueang Surat Thani, Surat Thani Province, southern Thailand. It lies  south of Bangkok. It is the capital of Surat Thani Province. The city has a population of 132,040 (2019), and an area of . The city's population density is 1,914 inhabitants per km2.

Surat Thani is located near the mouth of the Tapi River on the Gulf of Thailand. The city offers no major tourist attractions in itself, and is mainly known to tourists as the jumping-off point to Ko Samui, Ko Tao, and Ko Pha Ngan. It is the regional commercial center, with a seaport dealing in the main products of the province, rubber and coconuts.

Toponymy
The city received its name, which means "city of good people", by King Vajiravudh (Rama VI) in 1915. The name was given to the city due to the intense devotion of the locals to Buddhism. Previously the city was known as Bandon (), meaning "village on higher ground". The name of the city is taken from the Indian city Surat in Gujarat on the Indian River Tapi. King Vajiravudh (Rama VI) gave this name to his city as he was impressed with the Indian city.

History
On 21 December 1930 Surat Thani became a sanitary district (sukhaphiban), which was upgraded to a town (thesaban mueang) on 7 December 1935, with a municipal area of . The area of the municipality was enlarged to  on 14 October 1958, and on 22 December 1994 it was further enlarged to . On 4 May 2007, the town was upgraded to city status (thesaban nakhon).

Transportation

Rail
Surat Thani is connected with Bangkok by the Southern Line of the State Railway of Thailand. Surat Thani Railway Station is the main station of the province. It is in Phunphin, about  from Surat Thani.

Road
Surat Thani is connected to Nakhon Si Thammarat by Route 401. Asian highway AH2 also passes the city at Phunphin.

Air
Surat Thani International Airport is about  from the city by road.

Water
There are three main ferry companies that operate from mainland Surat Thani to the islands: Lomprayah, Seatran, and Raja.

There are only two ferry piers in Muang Surat Thani: Tapee Pier, which Lomprayah's High Speed Catarman operates from, and Bandon Pier, which is for night boats only. Seatran Pier and Raja Pier are both located in Don Sak District, 65km (40mi) east of the city centre.

Climate
Surat Thani has a tropical monsoon climate (Köppen climate classification Aw). Like other parts of Southern Thailand, Surat Thani has only two seasons; wet and dry. Temperatures are fairly stable throughout the year, although the pre-monsoon months (March–May) are somewhat hotter. There is a short dry season from January to April, followed by the wet season that lasts from May to December. The heaviest rains occur in October and November.

Culture

Festivals
 Chak Phra - Celebrating Buddha's symbolic return to earth at the end of Buddhist Lent. Parade, floats and long-boat races.
 Tham Bun Dern Sip (ทำบุญเดือนสิบ) - Southern Thai Festival of the Tenth Lunar Month
 Surat Food Fair – Held annually in March (2019 dates: 8-16 March) along the Tapi River. The largest food festival in Southern Thailand.
 Surat Thani Vegetarian Festival - Held annually in October (2018 dates: 8-15 October). Parades, more vegetarian options in restaurants and shops, and free food at the Chinese temples
 Songkran - Thai New Year Festival
 Loi Krathong -

Sports
Surat Thani is home to the  Surat Thani Football Club (nicknamed "Police Tero", previously known as "The Roosters") and the Surat Thani Futsal Club (nicknamed "The Chargers").

Education

Colleges and universities
 Prince of Songkla University (PSU), Surat Thani Campus
 Surat Thani Rajabhat University (SRU)
 Tapee University
 Suratthani Technical College
 Surat Thani Vocational Education College
 Surat Commercial Technology College
 Surat Thani Polytechnic College

Primary and secondary
Primary and secondary schools with English instruction include:
 Surat Thani International School (STIS)
 Oonrak International Bilingual School
 Joy Bilingual School
 Sarasas Witaed Suratthani School

Secondary
 Suratthani School

Hospitals
Ministry of Public Health
Surat Thani Hospital - public hospital
Suan Saranrom Hospital - psychiatric hospital
Suratthani Cancer Hospital - cancer hospital
 Military
Fort Wiphavadirangsit Hospital - military hospital
 Private
Bangkok Hospital Surat -  private hospital
Thaksin Hospital -  private hospital

Administration

The administration of Surat Thani city municipality is responsible for an area that covers 68.97 square kilometers (26.63 square miles) and consists of six subdistricts, 18 villages (muban), 132,040 people in 74,548 households.

Notable people

References

External links

Surat Thani City Website (Thai only)

Surat Website

Populated places in Surat Thani province
Cities and towns in Thailand

Surat Thani


An inerting system decreases the probability of combustion of flammable materials stored in a confined space. The most common such system is a fuel tank containing a combustible liquid, such as gasoline, diesel fuel, aviation fuel, jet fuel, or rocket propellant. After being fully filled, and during use, there is a space above the fuel, called the ullage, that contains evaporated fuel mixed with air, which contains the oxygen necessary for combustion. Under the right conditions this mixture can ignite. An inerting system replaces the air with a gas that cannot support combustion, such as nitrogen.

Principle of operation
Three elements are required to initiate and sustain combustion in the ullage: an ignition source (heat), fuel, and oxygen. Combustion may be prevented by reducing any one of these three elements. In many cases there is no ignition source, e.g. storage tanks.  If the presence of an ignition source can not be prevented, as is the case with most tanks that feed fuel to internal combustion engines, then the tank may be made non-ignitable by filling the ullage with an inert gas as the fuel is consumed. At present carbon dioxide or nitrogen are used almost exclusively, although some systems use nitrogen-enriched air, or steam.  Using these inert gases reduces the oxygen concentration of the ullage to below the combustion threshold.

Oil tankers
Oil tankers fill the empty space above the oil cargo with inert gas to prevent fire or explosion of hydrocarbon vapors. Oil vapors cannot burn in air with less than 11% oxygen content. The inert gas may be supplied by cooling and scrubbing the flue gas produced by the ship's boilers. Where diesel engines are used, the exhaust gas may contain too much oxygen so fuel-burning inert gas generators may be installed. One-way valves are installed in process piping to the tanker spaces to prevent volatile hydrocarbon vapors or mist from entering other equipment. Inert gas systems have been required on oil tankers since the SOLAS regulations of 1974. The International Maritime Organization (IMO) publishes technical standard IMO-860 describing the requirements for inert gas systems. Other types of cargo such as bulk chemicals may also be carried in inerted tanks, but the inerting gas must be compatible with the chemicals used.

Aircraft
Fuel tanks for combat aircraft have long been inerted, as well as being self-sealing, but those for military cargo aircraft and civilian transport category aircraft have not, largely due to cost and weight considerations. Early applications using nitrogen were on the Handley Page Halifax III and VIII, Short Stirling, and Avro Lincoln B.II, which incorporated inerting systems from around 1944.

Cleve Kimmel first proposed an inerting system to passenger airlines in the early 1960s. His proposed system for passenger aircraft would have used nitrogen. However, the US Federal Aviation Administration (FAA) refused to consider Kimmel's system after the airlines complained it was impractical. Indeed, early versions of Kimmel's system weighed 2,000 pounds—which would have reduced their passenger capacity substantially. However, the FAA did almost no research into making fuel tanks inert for 40 years, even in the face of several catastrophic fuel tank explosions. Instead, the FAA focused on keeping ignition sources out of the fuel tanks.

The FAA did not consider lightweight inerting systems for commercial jets until the 1996 crash of TWA Flight 800. The crash was blamed on an explosion in the center wing fuel tank of the Boeing 747 used in the flight. This tank is normally used only on very long flights, and little fuel was present in the tank at the time of the explosion. A small amount of fuel in a tank is more dangerous than a large amount, since it takes less heat to evaporate the remaining fuel. This causes the ullage fuel-to-air ratio to increase and exceed the lower flammability limit. The explosion of a Thai Airways International Boeing 737 in 2001 and a Philippine Airlines 737 in 1990 also occurred in tanks that had residual fuel. These three explosions occurred on warm days, in the center wing tank (CWT) that is within the contours of the fuselage. These fuel tanks are located in the vicinity of external equipment that inadvertently heats the fuel tanks. The National Transportation Safety Board's (NTSB) final report on the crash of the TWA 747 concluded "The fuel air vapor in the ullage of the TWA flight 800 CWT was flammable at the time of the accident". NTSB identified "Elimination of Explosive Mixture in Fuel tanks in Transport Category Aircraft" as Number 1 item on its Most Wanted List in 1997.

After the Flight 800 crash, a 2001 report by an FAA committee stated that U.S. airlines would have to spend US$35 billion to retrofit their existing aircraft fleets with inerting systems that might prevent such future explosions. However, another FAA group developed a nitrogen enriched air (NEA) based inerting system prototype that operated on compressed air supplied by the aircraft's propulsive engines. Also, the FAA determined that the fuel tank could be rendered inert by reducing the ullage oxygen concentration to 12% rather than previously accepted threshold of 9 to 10%. Boeing commenced testing a derivative system of their own, performing successful test flights in 2003 with several 747 aircraft.

The new, simplified inerting system was originally suggested to the FAA through public comment. It uses a hollow fiber membrane material that separates supplied air into nitrogen-enriched air (NEA) and oxygen enriched air (OEA). This technology is extensively used for generating oxygen-enriched air for medical purposes. It uses a membrane that preferentially allows the nitrogen molecule (molecular weight 28) to pass through it and not the oxygen molecule (molecular weight 32).

Unlike the inerting systems on military aircraft, this inerting system runs continuously to reduce fuel vapor flammability whenever the aircraft's engines are running. The goal is to reduce oxygen content within the fuel tank to 12%, lower than normal atmospheric oxygen content of 21%, but higher than that of inerted military aircraft fuel tanks, which have a target of 9% oxygen. This is accomplished by ventilating fuel vapor laden ullage gas out of the tank and into the atmosphere.

FAA rules
After what it said was seven years of investigation, the FAA proposed a rule in November 2005, in response to an NTSB recommendation, which would require airlines to "reduce the flammability levels of fuel tank vapors on the ground and in the air". This was a shift from the previous 40 years of policy in which the FAA focused only on reducing possible sources of ignition of fuel tank vapors.

The FAA issued the final rule on 21 July 2008. The rule amends regulations applicable to the design of new airplanes (14CFR§25.981), and introduces new regulations for continued safety (14CFR§26.31–39), Operating Requirements for Domestic Operations (14CFR§121.1117) and Operating Requirements for Foreign Air Carriers (14CFR§129.117). The regulations apply to airplanes certificated after 1 January 1958 of passenger capacity of 30 or more or payload capacity of greater than 7500 pounds. The regulations are performance based and do not require the implementation of a particular method.

The proposed rule would affect all future fixed-wing aircraft designs (passenger capacity greater than 30), and require a retrofit of more than 3,200 Airbus and Boeing aircraft with center wing fuel tanks, over nine years. The FAA had initially planned to also order installation on cargo aircraft, but this was removed from the order by the Bush administration. Additionally, regional jets and smaller commuter planes would not be subject to the rule, because the FAA does not consider them at high risk for a fuel-tank explosion.
The FAA estimated the cost of the program at US$808 million over the next 49 years, including US$313 million to retrofit the existing fleet. It compared this cost to an estimated US$1.2 billion "cost to society" from a large airliner exploding in mid-air. The proposed rule came at a time when nearly half of the U.S. airlines' capacity was on carriers that were in bankruptcy.

The order affects aircraft whose air conditioning units have a possibility of heating up what can be considered a normally empty center wing fuel tank. Some Airbus A320 and Boeing 747 aircraft are slated for "early action". Regarding new aircraft designs, the Airbus A380 does not have a center wing fuel tank and is therefore exempt, and the Boeing 787 has a fuel tank safety system that already complies with the proposed rule. The FAA has stated that there have been four fuel tank explosions in the previous 16 years—two on the ground, and two in the air—and that based on this statistic and on the FAA's estimate that one such explosion would happen every 60 million hours of flight time, about 9 such explosions will probably occur in the next 50 years. The inerting systems will probably prevent 8 of those 9 probable explosions, the FAA said.
Before the inerting system rule was proposed, Boeing stated that it would install its own inerting system on airliners it manufactures beginning in 2005. Airbus had argued that its planes' electrical wiring made the inerting system an unnecessary expense.

, the FAA had a pending rule to increase the standards of on board inerting systems again. New technologies are being developed by others to provide fuel tank inerting:

 The On-Board Inert Gas Generation System (OBIGGS) system, tested in 2004 by the FAA and NASA, with an opinion written by the FAA in 2005. This system is currently in use by many military aircraft types, including the C-17. This system provides the level of safety that the proposed increase in standards by the proposed FAA rules has been written around. Critics of this system cite the high maintenance cost reported by the military.
 Three independent research and development firms have proposed new technologies in response to Research & Development grants by the FAA and SBA. The focus of these grants is to develop a system that is superior to OBIGGS that can replace classic inerting methods. None of these approaches has been validated in the general scientific community, nor have these efforts produced commercially available products. All the firms have issued press releases or given non-peer reviewed talks.

Other methods
Another method in current use to inert fuel tanks is an ullage system. The FAA has decided that the added weight of an ullage system makes it impractical for implementation in the aviation field. Some U.S. military aircraft still use nitrogen based foam inerting systems, and some companies will ship containers of fuel with an ullage system across rail transportation routes.

See also

Dilution (equation)
TWA Flight 800
Oxygen reduction system
Tank blanketing
Hollow fiber membrane

References

Sources

"FAA to Order Long-Delayed Fixes To Cut Airliner Fuel-Tank Danger", Wall Street Journal, 15 November 2005, page D5

External links
 Hollow Fiber Gas Separation

Aviation safety
Explosion protection
Safety equipment
Industrial gases

Inerting system


Kolona je hrid uz zapadnu obalu Istre, izneđu Rovinja i Pule.

Površina hridi je 7271 m2, duljina obalne crte 324 m, a visina 6 metara.

U Državnom programu zaštite i korištenja malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i okolnog mora Ministarstva regionalnoga razvoja i fondova Europske unije, svrstana je pod "manje nadmorske tvorbe (hridi različitog oblika i veličine)". Pripada Općini Balama. U blizini su rt i uzvisina Datule (24 m) i uvala Sveti Jakov.

Izvori

Istarski otoci
Bale

Kolona (otok)


Estación El Tejar o Estación de El Tejar puede referirse a:
 Estación El Tejar, una estación de ferrocarril abandonada de la provincia de Buenos Aires (Argentina);
 Estación El Tejar, una estación de ferrocarril abandonada de Cercanías Madrid (España).

Estación El Tejar


|}

Literatur
 Helmuth K. Stoffers: Kulturdenkmäler in Hessen: Landkreis Marburg-Biedenkopf 1. Gemeinden Amöneburg, Kirchhain, Neustadt und Stadtallendorf. Herausgegeben vom Landesamt für Denkmalpflege Hessen. Theiss, 2002, ISBN 978-3-8062-1651-6, S. 260–267.

Weblinks

Einzelnachweise

!Burgholz
Burgholz
Kulturdenkmaler Burgholz

Liste der Kulturdenkmäler in Burgholz (Kirchhain)


The Department of Alaska was the designation for the government of Alaska from its purchase by the United States of America in 1867 until its organization as the District of Alaska in 1884. During the department era, Alaska was variously under the jurisdiction of the U.S. Army (until 1877), the U.S. Dept. of the Treasury (from 1877 until 1879), and the U.S. Navy (from 1879 until 1884). The area later became the District of Alaska, then the Territory of Alaska, then the State of Alaska.

At the instigation of U.S. Secretary of State William Seward, the United States Senate approved the purchase of Alaska from the Russian Empire for $7,200,000 on April 9, 1867, and the United States flag was raised on October 18 of that same year (now called Alaska Day). Coincident with the ownership change, the de facto International Date Line was moved westward, and Alaska changed from the Julian calendar to the Gregorian calendar. Therefore, for residents, the day after Friday, October 6, 1867, was Friday, October 18, 1867.

On the morning of October 18, 1867,  arrived at Sitka with Russian Commissioner Captain Alexis Pestchouroff and American Commissioner General Lovell Rousseau on board. That afternoon, 250 American soldiers, 80 Russian soldiers, Russian-American Company Chief Manager Prince Maksutov and his wife, and a group of locals assembled at the flagstaff in front of the governor's residence (on what has come to be known as "Baranof (Baronov) Castle Hill" to witness the lowering of the flag of Russia and the raising of the U.S. flag in its place.

A dual cannon salute was fired for each flag, and each commissioner gave a short speech. Perhaps misunderstanding the directions, the Russian soldier bringing his country's flag down tore it loose, then dropped it. The banner drifted down and was caught on a portion of the upraised bayonets of the Russian garrison. Princess Maksutov is said to have fainted at the sight.

Legend has it that the first American administrator of Alaska was Polish immigrant Włodzimierz Krzyżanowski. However, the Anchorage Daily News was unable to find any conclusive information to support or disprove this claim. Public opinion in the United States was generally positive, though some criticized the purchase as "Seward's Folly" or "Seward's Icebox". However, the resources of Alaska would soon show that this was a wise transaction. Alaska celebrates the purchase each year on the last Monday of March, which is known as Seward's Day.

When the United States first bought Alaska, vast regions of the area still remained unexplored by Europeans and Lower 48 Americans. In 1865, Western Union decided to lay a telegraph line across Alaska to the Bering Strait, where it would connect with an Asian line. Robert Kennicott, part of a Western Union surveying effort, led his crew to Nulato on the banks of the Yukon. He died the following year, and William Healey Dall took charge of scientific affairs. The Western Union expedition conducted the first scientific studies of the region and produced the first map of the entire Yukon River. That same year, 1866, workers finally succeeded in laying an Atlantic undersea telegraph cable, and the Alaskan overland project was abandoned. Dall returned to Alaska many times, recording and naming geological features.

The Alaska Commercial Company also contributed to the growing exploration of Alaska in the last decades of the 1800s, building trading posts along the interior's many rivers. Small parties of trappers and traders entered the interior, and, though the federal government provided little money to the region, army officers would occasionally explore on their own. In a four-month journey, Lt. Frederick Schwatka and his party rafted the Yukon from Lake Lindeman in Canada to Saint Michael near the river's mouth on the Bering Sea. In 1885, Lt. Henry T. Allen and four others left the Gulf of Alaska, followed the Copper River, crossed a mountain range, traveled down the Tanana River to the Yukon, and portaged to the Kanuti and Koyukuk rivers. Allen went up the Koyukuk, then back down the Yukon, crossed over to Unalakeet on the coast, and then made his way to Saint Michael, exploring about  of Interior Alaska.

See also
List of governors of Alaska
List of governors of dependent territories in the 19th century

References

1867 establishments in the United States
1884 disestablishments in the United States
History of the American West
Alaska
Former regions and territories of the United States
 3

Department of Alaska


المطبخ اليوناني أو المطبخ التقليدي لليونان هو مطبخ البحر الأبيض المتوسط المثاليِ، يتشارك بخصائص مع مطابخ إيطاليا، دول البلقان، الأناضول، والشرق الأوسط.

فن الطبخ اليوناني المعاصر يتكون من زيت الزيتون و الخضارِ و الأعشابِ و الحبوبِ و الخبزِ، نبيذ، سمك، و اللحوم المختلفة، بضمن ذلك الدواجن والأرانب تعتبر كمكونات مثالية في المطبخ اليوناني. إنّ الحلويات مسيطرة بالبندق والعسل.

انظر أيضا
 مطبخ البحر الأبيض المتوسط.

المصادر

 Andrew Dalby, Siren Feasts: A History of Food and Gastronomy in Greece, London, 1996. ISBN 0-415-11620-1. (Mostly about ancient and Byzantine food.)

مطبخ قبرصي
مطبخ متوسطي

مطبخ يوناني


قائمة بالأبطال في بطولة 2007 أمريكا المفتوحة:

الكبار

فردي رجال

روجيه فيدرير هزم  نوفاك ديكوفيتش, 7-6 (4), 7-6 (2), 6-4
نوفاك دوكوفيتش وصل إلى أول نهائي بطولة كبرى له.

فردي سيدات

 جوستين إنين هزم  سفيتلانا كوزنيتسوفا, 6-1, 6-3

زوجي رجال

 سيمون أسبيلاين و جوليان نول هزم  لوكاس دالوهي و بافل فايزنر, 7-5, 6-4
سيمون أسبيلاين وجوليان نول فازا بأول لقب بطولة كبرى لهما، بعد أن هزموا المصنفين بوب ومايك براين.

زوجي سيدات

 ناتالي ديتشي و دينارا سافينا هزم  تشان يونغجان و شوانغ شايا جونغ, 6-4, 6-2
ناتالي ديتشي ودينارا سافينا لعبتا في نهاية السنة في بطولة الزوجي، مهما يكن، ناتالي كانت الفائزة بينما سافينا خسرت النهائي.

زوجي مختلط

 فيكتوريا أزارنيكا و ماكس ميرناي هزم  ميغان شاوغنيسي و ليندر بايس, 6-4, 7-6 (6)

الشباب

فردي أولاد

 ريكاردز بيرانكيس هزم  جيرزي يانويسز, 6-3, 6-4

فردي بنات

 كريستينا كوشوفا هزم  أورسزولا رادوانسكا, 6-3, 1-6, 7-6 (4)

زوجي أولاد

 جوناثان أيسريك و جيروم إينزيرايلو هزم  غريغور ديميتروف و فيسيك بوسبايسيل, 6-2, 6-4

زوجي بنات

 كسينيا مايلفيسكايا و أورسزولا رادوانسكا هزم  أوسكانا كلاشنيكوفا و كسينيا لايكاينا, 6-1, 6-2

مراجع
'''

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

الرياضة في مدينة نيويورك في 2007
أحداث أغسطس 2007 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 2007 الرياضية في الولايات المتحدة
أمريكا المفتوحة حسب السنة (كرة مضرب)
سلسلة أمريكا المفتوحة (كرة مضرب) 2007
كرة المضرب في 2007
كرة مضرب أمريكية في 2007

أمريكا المفتوحة 2007 (كرة مضرب)


El Vizcondado de Casablanca es un título nobiliario español creado el 24 de febrero de 1875 por el rey Alfonso XII a favor de Julián de Zulueta y Amondo, Coronel de Voluntarios de La Habana, Regidor, Alcalde y senador del Reino por La Habana, Cuba y por Álava.

Notas
En su origen, parece ser, se concedió con la denominación de "Vizcondado de Casa Blanca".
Este título no tiene ninguna relación con el vizcondado de Casablanca, que fue el vizcondado previo a la concesión del condado de Pinohermoso, elevado posteriormente a Ducado.

Vizcondes de Casablanca

Historia de los Vizcondes de Casablanca

Julián de Zulueta y Amondo (1814-1878), I vizconde de Casablanca, I marqués de Álava.
Casó con Francisca de los Dolores Samá y de la Mota.
Casó con su sobrina Juliana Ruiz de Gámiz y Zulueta.
Casó con su sobrina María, hermana de la anterior. Le sucedió, de su primer matrimonio, su hijo;

Salvador de Zulueta y Samá (1851-1913),  II vizconde de Casablanca, II marqués de Álava.
Casó con María de las Angustias de Martos y de Aizcún, I baronesa de Spínola. Le sucedió su hijo:

Narciso de Zulueta y Martos (1888-1973),  III vizconde de Casablanca, III marqués de Álava.
Casó con María de la Concepción Narváez y Ulloa. Sin descendientes. Le sucedió, de su hermana María de las Angustias de Zulueta y Martos, II baronesa de Spínola, que casó con José Fernández de Lascoiti y Jiménez (1880- ? ), II barón de la Andaya, conde pontificio de Lascoiti, el hijo de ambos, por tanto su sobrino:

José Fernández de Lascoiti y de Zulueta (1902- ? ), IV vizconde de Casablanca, IV marqués de Álava, III barón de Spínola, III barón de la Andaya, conde pontificio de Lascoiti.
Casó con Ana Gonzalo y Fanlo. Sin descendientes. Le sucedió, de su hermano Luis Fernández de Lascoiti y Zulueta (1909-1962), que casó con María del Carmen Franco y Rojas, la hija de ambos, por tanto su sobrina:

Fabiola Fernández de Lascoiti y Franco (n. en 1935),  V vizcondesa de Casablanca, V marquesa de Álava, IV baronesa de Spínola, IV baronesa de la Andaya.
Casó con Tomás de la Vega y Gómez-Acebo. Le sucedió, por cesión, su hijo:

Tomás de la Vega y Fernández de Lascoiti, VI vizconde de Casablanca.
Casó con Julia Tortosa y de la Iglesia.

Referencias

Casablanca
Casablanca
Vizcondados creados por Alfonso XII

Vizcondado de Casablanca


An Glyceria arundinacea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Glyceria arundinacea in nahilalakip ha genus nga Glyceria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Glyceria

Glyceria arundinacea


Mørdrup Kirke er sognekirke for Mørdrup Sogn. Kirken ligger omtrent midt i Espergærde, tæt ved Espergærdecenteret.

Baggrunden for kirken var den voldsomme befolkningsvækst i Espergærde i 1960-erne. På daværende tidspunkt var Egebæksvang Kirke eneste kirke i sognet, men dels lå den i byens nordøstlige udkant, dels ville den slet ikke kunne rumme den forventede tilgang af kirkegængere. Da der samtidig skete en voldsom befolkningsvækst ved Borupgaard i Snekkersten, blev det besluttet at bygge to nye kirker, begge centralt beliggende for de befolkningsområder, de skulle betjene. Den ene kirke var Mørdrup Kirke, den anden var Sthens Kirke.

I 1968 gav Tikøb Sogneråd tilladelse til, at menighedsrådet kunne købe grunden på hjørnet af Nørremarken og Vestermarken i Espergærde. Kirken ville dermed komme til at ligge i tilknytning til "Den Hvide By", en markant bydel midt i Espergærde der blandt andet omfattede kædehuse, etagehusbebyggelse og Espergærdecenteret. Per Christiansen, der havde været arkitekten bag "Den Hvide By" tilbød sammen med arkitekt Carl Svendsen at tegne den nye kirke. Der blev nedsat et udvalg, og i maj 1970 fremsendtes de første skitsetegninger til den nye kirke til Kirkeministeriet. Projektet blev godkendt og byggeriet igangsat. Kirken blev i sit ydre tilpasset det øvrige byggeri i "Den Hvide By" med hvide mure og rødt teglstenstag.

Kirken blev bygget i to etaper. Første etape, der kun omfattede en mindre del af den samlede kirke, var færdigbygget i 1976, anden etape med kirkerummet og tårnet i 1984.

Interiør

Kirkens altertavle er udført af den konstruktivistiske kunstner Arne L. Hansen.

Som kirkeskib er ophængt en model af en Snekkersten-jolle lavet af bådebygger Bjørn Andersen.

Kirkegård

Der hører ingen kirkegård til kirken. Sognet har fælles kirkegård med Egebæksvang Sogn.

Tårnet

Mørdrup kirke har 3 klokker som er støbt af Petit & Fritsen

De to klokker er fra kirkens indvielse i 1984, men den tredje og mindste er kommet til 2005.

Den største klokke vejer 540 kg og er stemt i tonen Gis, den mellemste vejer 380 kg og er stemt i tonen Ais, mens den tredje og mindste vejer 225 kg og er stemt i tonen Cis2. Klokkerne er afstemt med klokkerne i Egebæksvang og Humlebæk kirker.

Noter

Eksterne henvisninger
 Mørdrup Kirke på helsingorleksikon.dk
 Mørdrup Kirke på danmarks-kirker.dk

Kirker i Helsingør Kommune
Espergærde
Kirker i Helsingør Stift
Kirker i Frederiksborg Amt

Mørdrup Kirke


[[datoteka:Hall effect.png|mini|300px|desno|Pojašnjenje Hallovog učinka: Na crtežu A Hallova sonda na gornjoj strani ima negativan električni naboj (simboliziran plavom bojom) i pozitivan naboj na dnu (crvena boja). Na crtežima B i C električno i magnetsko polje su obrnuto, tako da je polarizacija naboja obrnuta. Na crtežu D oba su polja obrnuta, tako da je opet ista polarizacija kao u crtežu A. Legenda: 1. elektroni, 2. Hallova sonda, 3. magnet, 4. magnetsko polje, 5. izvor električne struje.]]Horst Ludwig Stormer (Frankfurt, 6. travnja 1949.), američki fizičar njemačkoga podrijetla. Diplomirao (1970.) na Sveučilištu u Frankfurtu, doktorirao (1977.) na Sveučilištu u Stuttgartu. U Bellovim laboratorijima u Murray Hillu (SAD) proučavao kvantni Hallov učinak. Za otkriće frakcijskoga Hallova učinka, odnosno za otkriće novoga oblika kvantnog fluida s djelomično nabijenim probuđenjima s R. Laughlinom i D. C. Tsuijem dobio je Nobelovu nagradu za fiziku (1998).

 Kozmičke zrake

Godine 1900. opazio je C. T. R. Wilson da i u najbolje izoliranim posudama zrak postaje električnim vodičem. Stavi li se u posudu elektroskop, električni napon između listića elektroskopa pomalo opada. Električna struja, koja teče zrakom, vezana je s neprestanom proizvodnjom električni nabijenih iona. Ta pojava bila je tumačena tako da radioaktivne tvari u zraku i zemlji šalju prodorne zrake, koje cijepaju molekule zraka na ione i čine ga vodičem. Godine 1907. E. Rutherford i Cook doista su u zraku našli radioaktivnih tvari, što je išlo u prilog hipoteze o zemaljskom porijeklu zraka, koje ioniziraju zrak. Samo količine radioaktivnih tvari u zraku bile su premalene da bi objasnile svu jakost ionizacije, pa se stoga moralo pretpostaviti da prodorne zrake imaju glavni izvor u zemlji.

Međutim, neke su druge činjenice govorile protiv hipoteze o zemaljskom porijeklu novih zraka. Tako je jakost (intenzitet) zraka isti nad morskom površinom i kopnom, iako voda sadrži neznatnu količinu radioaktivnih tvari. Nov poticaj za ispitivanje novih zraka dao je Gockelov nalaz iz 1910. da se na visini od 4 000 nad morem još uvijek opažaju zrake, koje snažno ioniziraju. Godine 1912. i 1913. puštao je V. F. Hess balone s aparatima za mjerenje ionizacije na visini 5 000 m nad morem i jasno utvrdio da ionizacija doduše opada u prvih nekoliko stotina metara, ali iza toga jakost zraka raste kad se dižemo u visinu. Hessov nalaz potvrdila su vrlo sistematska ispitivanja Kohlhörstera od 1914. do 1919. On je izmjerio da je ionizacija na visini od 9 000 m nad morem 10 puta veća negoli nad površinom zemlje. U zatvorenoj posudi zrake proizvode na visini od 9 000 m 100 para iona po cm3 i s, dok nad morskom površinom svega 10 para iona po cm3. Od toga je pri morskoj površini 8 ionskih parova proizvedeno radioaktivnim tvarima, i taj udio otpada kad se dignemo uvis. Porijeklo zraka, koje izazivaju ionizaciju, ne može biti Zemlja. Te zrake, kako je tvrdio Hess, dolaze iz svemira. Otada su nazvane visinskim ili kozmičkim zrakama.

O prirodi kozmičkih zraka nastale su odmah različite hipoteze. Mnogi su ih smatrali elektromagnetskim valovima izuzetno malih valnih duljina. Preokret je nastupio kad je 1927. Skobeljcin otkrio u kozmičkim zrakama elektrone. Wilsonova komora se može opkoliti tako debelim pločama olova da kroz njih mogu prodrijeti samo kozmičke zrake. U Wilsonovoj komori opažaju se elektroni koji jure s golemim brzinama. Energije elektrona u kozmičkim zrakama mnogo puta su veće od energije brzih elektrona beta-zraka. Njihove brzine sasvim se približavaju brzini svjetlosti. Broj čestica u kozmičkim zrakama svakako nije vrlo velik. U jednoj minuti prosječno padne jedna čestica na 1 cm2 morske površine.

Impuls sile električno nabijene čestice može se mjeriti tako da se njena staza u Wilsonovoj komori svine jakim magnetom. Između impulsa čestice p, polumjera njene staze r i magnetskog polja H postoji odnos:

Za tako brze čestice možemo zanemariti energiju sadržanu u masi mirovanja, pa između energije i impulsa imamo jednostavan linearni odnos:

Mjerenjem polumjera staze čestice daje nam direktno impuls, a po tom odnosu i energiju. Skobeljcin je opazio čestice s energijom preko 15 000 000 eV. P. Blackett je izmjerio energije preko 20 000 MeV. Prosječna vrijednost impulsa čestica na morskoj površini iznosi 3 000 MeV/c.

Ispitivanje kozmičkih zraka dovelo je i do otkrića pozitrona. U kozmičkim zrakama ima jednako mnogo pozitrona kao i elektrona. Ta simetrija pozitivnog i negativnog naboja sasvim je nepoznata u našim normalnim zemaljskim prilikama. Doduše, kasnije su pozitroni opaženi i kod umjetno proizvedenih beta-radioaktivnih pretvorbi, ali oni ne dolaze kao građevni materijal naše zemaljske materije. U kozmičkim zrakama pozitronima pripada isto značenje kao i elektronima; štoviše, oni nešto malo pretežu nad brojem elektrona.

Pored elektrona i pozitrona opažaju se u kozmičkim zrakama i elektromagnetski valovi vrlo kratke valne duljine. Te valne duljine mogu biti tisuće puta manje od valnih duljina gama-zraka radioaktivnih tvari.

Kad brzi elektroni i pozitroni prolaze kroz atmosferu, oni djeluju na atome atmosfere svojim električnim silama. Atomske jezgre su tako teške da praktično ostaju na miru. Naprotiv, laki elektroni u atomima dobivaju velika ubrzanja i otrgnu se od svojih atomskih jezgri. Uzduž svojih staza električno nabijene čestice velike energije ostavljaju golemo mnoštvo iona. Prosječno brzi elektron gubi energiju oko 32 eV da bi proizveo jedan ion. Brza nabijena čestica proizvede u zraku na normalnoj temperaturi i tlaku na putu od 1 cm oko 80 ionskih parova. Gubitak energije brzog elektrona iznosi na putu od 1 cm:

Kad bi atmosfera imala konstantnu gustoću kao uz površinu Zemlje, ona bi dala sloj visok 8 km. Brzi elektron, koji prođe kroz čitavu atmosferu, izgubi zbog ionizacije energiju:

Elektron koji prođe čitavu atmosferu, morao bi imati najmanje energiju oko 2 000 MeV. Stvarno se ta donja granica mora uzeti još i veća, jer elektron gubi energiju i drugim procesima.

Kad brzi elektron kozmičkih zraka dođe sasvim blizu nekom elektronu molekule zraka, on ga snažno odbacuje naprijed. Uz prvobitni elektron imat ćemo i sekundarne. Sekundarni elektron opet će dalje ionizirati. Totalna ionizacija zraka uzrokovana je dakle primarnim, sekundarnim, tercijarnim elektronima. Prije dani broj od 80 iona na 1 cm2 odnosi se na totalnu ionizaciju.

Ionizacija znači trajni i postepeni gubitak energije kozmičkih zraka. Ona izaziva postepenu apsorpciju kozmičkih zraka. Kad bi ionizacija bila jedini čimbenik, jakost (intenzitet) kozmičkih zraka neprekidno bi rastao dizanjem na visinu. Međutim, pokusima se opaža, da kozmičke zrake dosežu najveću jakost na 17 km. Na toj visini jakost kozmičkih zraka je otprilike 40 puta veća negoli nad morskom površinom. Dalje na visini jakost kozmičkih zraka opada, dok na najvećim visinama ne ostane na konstantnoj svemirskoj vrijednosti.

U kozmičkim zrakama nalazimo uvijek priličan broj brzih protona i neutrona. Njihov broj raste kad se dižemo u visinu, kao što raste i broj elektrona i pozitrona. Broj neutrona znatno prevladava nad brojem protona. To je jasno kad pomislimo da neutroni nemaju električnog naboja, pa ih atmosfera slabo upija (apsorbira). Neutroni kao i glavni dio protona, koje opažamo u nižim slojevima atmosfere, nisu primarne čestice kozmičkih zraka. Kozmičke zrake u prolazu kroz atmosferu razbijaju atomske jezgre i pri tom povuku sa sobom sve njihove čestice. Takvo razbijanje atomske jezgre kozmičkom česticom može se vidjeti u Wilsonovoj komori. Od mjesta gdje je čestica kozmičkih zraka udarila o jezgru izlaze staze, od kojih neke sigurno pripadaju protonima.

Vrlo važnu metodu za opažanje kozmičkih zraka i nuklearnih razbijanja predstavlja fotografska emulzija, u kojoj brzi ioni ili nabijene čestice ostavljaju tragove. Ploča s takvom posebnom fotografskom emulzijom izloži se djelovanju kozmičkih zraka. Blau i Wambacher našli su na fotografskoj ploči, koju su dugo držali izloženu kozmičkim zrakama, mnoštvo "zvijezda". Svaka zvijezda sastoji se od više staza čestica koje su izbačene pri razbijanju atomske jezgre. Među njima jasno se mogu raspoznati protoni, alfa-čestice i teže jezgre. Čestica kozmičkih zraka, koja izaziva eksplozivan raspad, mora imati energiju oko 1 000 MeV. Prema dosadašnjem ispitivanju vrlo je vjerojatno da zvijezde pretežno izazivlju neutralne čestice. Broj zvijezda raste kad se penjemo uvis. Ovaj rast je paralelan s rastom broja neutrona i to potvrđuje pretpostavku da neutroni kozmičkih zraka glavni uzrok pojavi zvijezda.

U kozmičkih zrakama opažamo vrlo složene pojave. Te pojave od golemog su značaja za fiziku, jer se ti procesi odvijaju s golemim promjenama energije i time čine osnove pokusa za relativističku teoriju. Neke od osnovnih pojava kozmičkih zraka potpuno su objašnjene, za neke je teorija još nesigurna. To, što opažamo na Zemlji pomoću naših aparata, nisu primarne kozmičke zrake, nego rezultat niza pretvorbi kroz koje su kozmičke zrake prošle na putu kroz atmosferu. Postepeno ispitivanje kozmičkih zraka u sve većim visinama i moguće prenošenje na vrh atmosfere objasnit će prirodu ovog zagonetnog zračenja koje vjekovima, bez prestanka, proniče svemirski prostor.

Za pitanje o prirodi primarnih kozmičkih zraka važan je Clayev nalaz iz 1930. da jakost kozmičkih zraka zavisi od zemljopisne širine. Kozmičke zrake su snažnije na polovima nego na ekvatoru. Mijenjanje jakosti osobito je znatno od ekvatora do 50° zemljopisne širine. Dalje prema polu ostaje kozmičko zračenje gotovo konstantno. Ovaj širinski učinak postaje mnogo znatniji kad kozmičke zrake mjerimo u većim visinama. Relativna razlika u jakosti kozmičkih zraka na ekvatoru i polu iznosi na morskoj površini 1/10, a na visini 4 000 m nad morem 1/3, a na još većim visinama i do 8/10. Već prije je H. L. Störmer da bi protumačio polarnu svjetlost, točno proračunao što se događa, kad homogene zrake elektrona padaju iz svemira na Zemlju. Zemlja je magnet i ona svija staze električno nabijenih čestica. Zbog toga elektroni pretežno padaju na pojas oko polova. Störmerov račun daje za zavisnost jakosti elektronskih zraka od zemljopisne širine istu sliku kakva se opaža kod kozmičkih zraka. Taj rezultat vrlo uvjerljivo govori u prilog tezi da su primarne kozmičke zrake, koje dolaze iz svemirskih dubina, sastavljene od električno nabijenih čestica. Naravno, na osnovu ovog zemljopisnog učinka kozmičkih zraka ne može se odlučiti da li se kozmičke zrake primarno sastoje od elektrona, pozitrona ili protona. Geomagnetski učinak i mjerenja na velikim visinama pokazuju da su energije primarnih kozmičkih čestica raspoređene po statističkom zakonu. Broj prvobitnih čestica s energijom između E i E + dE dan je jednostavnom funkcijom:

gdje je: A - konstanta, γ - je otprilike 1,5. Prema svemu čini se da ovaj spektar vrijedi neograničeno prema najvećim energijama, prema Blackettu čak za energiju preko 109 MeV, dok ima donju granicu kod Emin = 2 000 MeV. Na osnovu gornjeg spektra dobiva se za prosječnu energiju kozmičkih zraka vrijednost 6 000 MeV, što se dobro slaže s drugim opažanjima.

Kozmičke zrake padaju sa svih strana na Zemlju. Raspored jakosti po smjerovima možemo zgodno ispitivati pomoću 2 ili 3 brojača, koji su poredani na jednom pravcu, a reagiraju samo onda ako čestica prođe kroz sve njih. Jakost kozmičkih zraka, naravno, najveća je u okomitom smjeru, jer to daje najkraći put kroz atmosferu. Uzmimo od smjera okomice jednaki kut prema zapadu ili istoku. B. Rossi je 1931. opazio da jakost kozmičkih zraka sa zapada preteže nad jakosti kozmičkih zraka s istoka. Ovaj "zapadni vjetar" ukazuje na to da primarne čestice kozmičkih zraka moraju biti pozitivno nabijene ili barem mora biti više pozitivnih od negativnih.

U skladu s danas poznatim činjenicama i teorijskim predodžbama stoji hipoteza da se primarne kozmičke zrake sastoje pretežno od protona s energijom 6 000 MeV. Mjerenja izvršena 1948. na vrlo velikim visinama pokazala su da u primarnim zrakama ima još lakih i teških atomskih jezgri. Moguće je također da se nalazi još primarno mali postotak elektrona i pozitrona.

 Hallov učinak Hallov učinak ili Hallov efekt (po E. H. Hallu koji ga je uočio 1879.) je pojava u tankoj metalnoj ili poluvodičkoj pločici kojom teče električna struja gustoće Jx, pod djelovanjem okomitoga magnetskoga polja indukcije Bz, stvaranja transverzalnoga električnoga polja jakosti:

(RH je Hallova konstanta ili Hallov otpor) i poprečnoga električnoga napona. Električna struja, magnetsko polje i električno polje međusobno su okomiti i, ako tvore desni koordinatni sustav, Hallov učinak je normalan (konstanta RH je negativna). U obratnom slučaju (konstanta RH je pozitivna) učinak je anomalan. Hallov je učinak jači za poluvodiče, a slabiji za električne vodiče. Objašnjenje anomalnoga Hallova učinka bila je jedna od najvećih teškoća klasične elektromagnetske teorije. Protumačila ga je tek kvantna teorija čvrstih tijela.

 Hallov pretvarač ili Hallov generator Hallov pretvarač  ili Hallov generator izveden je na temelju Hallova učinka, a primjenjuje se u mjernoj i računalnoj tehnici: za mjerenje jakosti magnetskoga polja reda 10–5 A/m do reda 105 A/m, za pretvorbu neelektričnih veličina u električne, analizu spektra električnih i magnetskih signala, mjerenje razlike faza, istraživanje magnetskih tokova, pretvorbu signala i slično.

 Kvantni Hallov učinak Kvantni Hallov učinak ili kvantni Hallov efekt''' je odstupanje Hallova otpora od linearne ovisnosti o jakosti magnetskoga polja pri Hallovu učinku u ekstremnim uvjetima. Uočio ga je K. von Klitzing 1980. Pojavljuje se pri magnetskoj indukciji većoj od 10 T, temperaturi manjoj od 1 K i ograničenosti gibanja elektronskoga plina na dvije dimenzije, to jest onemogućenosti gibanja elektrona u smjeru magnetskoga polja. Za mjerenje kvantnoga Hallova učinka nužni su poluvodiči koji omogućuju smještanje slobodnih elektrona u vrlo tank sloj paralelan s površinom uzorka. Diskretne vrijednosti Hallova otpora (Hallovi platoi) koje se opažaju u tim uvjetima ne ovise o materijalu uzorka i mogu se izraziti preko temeljnih prirodnih konstanti:

gdje je: q - racionalni broj, h - Planckova konstanta, e'' - elementarni električni naboj.

Izvori

Njemački fizičari
Američki fizičari
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

Horst Ludwig Störmer


Simon Toftgaard Jespersen, også kendt som Simon TJ, blev i maj 2019 valgt til formand for Muskelsvindfonden på det årlige landsmøde, Simon har selv Muskelsvindstypen SMA2. Han har siden 2009 været fast inventar på Grøn Koncert, først som den fiktive figur Tonni The Man (2009-2013) og siden som konferencier side om side med Jacob Haugaard.

Eksterne henvisninger
 Muskelsvindfondens nye formand er fra Kolding i JV.dk, af Emma Kirstine Kejser, 26. maj 2019.
 29-årig bliver ny formand for fond efter kampvalg i Altinget, 27. maj 2019.
 Tonni the Man har fart på karrieren i Århus Stiftstidende, af Henrik Bagge, 19. juli 2014.

Foreningsformænd fra Danmark

Simon Toftgaard Jespersen


Arimantas Dumčius (* 4. Januar 1940 in Kaunas) ist ein litauischer Arzt und ehemaliger Politiker, Professor.

Leben
1941 wurde Dumčius mit seiner Familie nach  Altaj vertrieben. Nach dem Abitur 1959 an der Mittelschule Kupiškis absolvierte er  1965 das Studium der Medizin am Kauno medicinos institutas (KMI) und promovierte 1979. Von 1965 bis 2004 war er Chirurg an den Universitätskliniken Kaunas. Von 1966 bis 2004 unterrichtete er am KMI. 1986 wurde Professor in der Kardiochirurgie.

Von 2002 bis 2004 war er Mitglied im Rat der Stadtgemeinde Kaunas und von 2004 bis 2016 Seimas-Mitglied (Mitglied des Gesundheitsausschusses, des Ausschusses für Menschenrechte, des Ausschusses für Bildung, Wissenschaft und Kultur).

Bibliografie
 Endokardinė širdies stimuliacija (Monografie, mit Jurgis Brėdikis 1979)
 Vidaus ligos (Lehrbuch, Mitautor, 1996)

Weblinks
 Lietuvos Respublikos Seimo rinkimai. Iškelti kandidatai (Tėvynės sąjunga-Lietuvos krikščionys demokratai)

Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (21. Jahrhundert)
Seimas-Mitglied (21. Jahrhundert)
Politiker (Kaunas)
Herzchirurg
Mitglied des Gesundheitsausschusses (Litauen)
Mitglied des Ausschusses für Menschenrechte (Litauen)
Mitglied des Ausschusses für Bildung, Wissenschaft und Kultur (Litauen)
Hochschullehrer (Universität für Gesundheitswissenschaften Litauens)
Absolvent der Medizinischen Universität Kaunas
Sowjetbürger
Litauer
Geboren 1940
Mann

Arimantas Dumčius


Bryllupsrejsen er en kortfilm fra 1995 instrueret af Jessica Nilsson efter manuskript af Jessica Nilsson og Allan Mylius Thomsen.

Handling
Han er alt, hvad en pige kan drømme om. Rockstjerne, utilregnelig og sporløst forsvundet. Hun er besat ... af at glemme ham.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Bryllupsrejsen


, animatör Mamoru Oshii'nin 1995 tarihli anime filmidir. Gösterime girdiğinde büyük gişe hasılatı elde edemese de zamanla onu kült statüsüne getirecek bir hayran kitlesi kazanmıştır.

Animeler 1990'larda popüler olmaya başlayınca Akira'nın ardından gelen en önemli bilimkurgu-anime olduğu kabul edilmiştir. Ayrıca 2004 yılında Ghost in the Shell 2: Innocence isimli devam filmi yapılmıştır. Bu film Cannes Film Festival'inde Altın Palmiye adayı olmuş ilk animedir.

Konu
2029 yılındaki bir polisiye öyküsünü anlatmaktadır. İnsanların yarı makineleşmeye başladıkları bir dönemde, onların beynine girmek ve bilgi çalmak çok daha kolay hale gelmiştir. Kukla Ustası adı verilen bir hacker üst düzey gizli bilgilere ulaşınca, devlet onu bulması ve ortadan kaldırması için gizli bir örgütü görevlendirir.

Aslında makineler ve canlılar arasındaki farkları inceleyen, gelişen teknoloji ile ruhlarını kaybetmeye başlayan, canlılıklarını sorgulayan karakterlerin hikâyesini anlatan bir filmdir.

Anime
Ghost in the Shell: Stand Alone Complex ve Ghost in the Shell: S.A.C. 2nd GIG adında iki anime serisi vardır. Bu iki seri Türkiye'de Kidz TV'nin Animez kuşağı tarafından yayınlanmaktadır.

Bilgiler
 Mamoru Oshii öyküyü ve filmin geçtiği dünyayı Masamune Shirow isimli manga çizerinin aynı isimli eserinden almıştır.
 Japonya ile birlikte Amerika ve İngiltere'de aynı anda gösterime giren ilk animedir.
 Açılış jeneriğinde çalan meşhur şarkı "Making Of A Cyborg", antik bir japon dili ile yazılmış ve söylenmiştir.

Dış bağlantılar
 imdb.com sayfası
 Ghost in the Shell (Koukaku Kidoutai - Mamoru Oshii, Masamune Shirow, 1995) (italian)

Ayrıca bakınız

 Distopik filmler listesi

1995 çıkışlı filmler
Anime filmleri
Bilimkurgu anime
Macera anime
Mecha anime
Polisiye anime
Psikolojik anime
2029'da geçen filmler
Yapay zekâ ile ilgili filmler
Kurguda beyin-bilgisayar arayüzü
Postsiberpunk filmleri
Production I.G
Ghost in the Shell

Ghost in the Shell (film, 1995)


Kosmos 2403, ruski navigacijski satelit (globalno pozicioniranje) iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS (Glonass br. 795, Uragan br. 795).
Lansiran je 10. prosinca 2003. godine u 17:42 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/Briz-M 8K72K. Orbita mu je 19018 km u perigeju i 19240 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 65,07°. Spacetrackov kataloški broj je 28113. COSPARova oznaka je 2003-056-B. Zemlju obilazi u 675,69 minuta. Pri lansiranju bio je mase kg.

Još dva Glonassa lansirana su u ovoj misiji. Više dijelova iz ove misije odvojilo se od rakete nosača i kruže u srednjoj i u visokoj orbiti.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
Glonass Constellation Status (engl.)
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2403


Anne Provoost (Poperinge, 26 de julio de 1964) es una novelista flamenca.

Creció en Flandes Occidental en una familia de cuatro hermanos, y estudió filología germánica en las universidades de Lovaina, y pedagogía en Minneapolis a donde se mudó con su marido cuando él estudiaba litertura americana.

En su obra aborda temas como el incesto y el racismo. Sus libros han conocido un gran éxito en el mundo neerlandófono y es miembro de la Real Academia de lengua y literatura neerlandesas. Se presentó en 2007 como candidata del Groen!

Bibliografía
 1990 - Mijn tante is een grindewal
 1991 - De wekker en het mes
 1991 - Niet uitlachen!
 1993 - Kauwgom voor de held
 1994 - Vallen (La caída - 1997 - ISBN 84 483 0194 3)
 1997 - De roos en het zwijn
 2001 - De arkvaarders
 2007 - In de zon kijken
 2008 - Beminde Ongelovigen. Atheïstisch sermoen
 2012 - Springdag

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial (en inglés, francés y neerlandés)
 PBS - Interview

Nacidos en Poperinge
Escritores de Bélgica del siglo XX
Escritores de Flandes
Escritores de Bélgica del siglo XXI
Escritores en neerlandés
Alumnado de la Universidad KU Leuven

Anne Provoost


Tommaso Menoncello, né le  à Trévise (Italie), est un joueur italien de rugby à XV évoluant au poste de centre ou d'ailier. Il joue en l'équipe d'Italie depuis 2022.

Biographie

Il reçoit sa première sélection internationale en ouverture du Tournoi des Six Nations 2022. Il inscrit le premier essai de la rencontre et le seul de son équipe, contre l'équipe de France, devenant ainsi le plus jeune marqueur d'un essai dans le Tournoi depuis le Tournoi des Cinq Nations 1967.

En , il est sélectionné avec l'Italie dans un groupe de 46 joueurs pour préparer la Coupe du monde 2023. Lors d'un test de préparation face à l'Irlande en août, il subit une rupture du biceps gauche. Cette blessure le contraint à renoncer à participer à la Coupe du monde.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Joueur international italien de rugby à XV
Centre (rugby à XV)
Ailier (rugby à XV)
Joueur du Benetton Rugby Trévise
Naissance en août 2002
Naissance à Trévise

Tommaso Menoncello


Pacto Brutal: O Assassinato de Daniella Perez é uma série documental da HBO Max. Que relata o assassinato da atriz Daniella Perez em 1992, por seu colega de trabalho, o ator Guilherme de Pádua e sua então  esposa Paula Thomaz. Criada e direcionada por Tatiana Issa, com roteiro e direção de Guto Barra, lançada em julho de 2022, em 5 episódios.

Enredo
Aborda a conhecida tragédia envolvendo a atriz Daniella Perez, que foi assassinada em 1992 por seu colega de trabalho, o então ator Guilherme de Pádua e a esposa dele, Paula Thomaz. Na época, Daniella  atuava na novela De Corpo e Alma da TV Globo, cuja personagem fazia par romântico com o personagem de Guilherme. O crime, na época, comoveu o país.

A série narra os detalhes do crime, abordando a investigação particular feita pela mãe da atriz, a autora Gloria Perez, e os autos do processo judicial, do julgamento que condenou os dois responsáveis pelo assassinato. Contando também com depoimentos de familiares e amigos de Daniella, advogados, autoridades, artistas que trabalharam com a atriz, além da própria Gloria.

Produção
De gênero true crime, teve como título provisório apenas "Daniella Perez". Gloria Perez, que participou ativamente da produção, aceitou o projeto pelo fato do mesmo atender ao seu desejo de focar nos documentos do processo judicial do julgamento dos assassinos (que ocorreu em 1997) e na investigação particular que a autora fez na época, e a sua luta por justiça, quando reuniu um abaixo-assinado, para tornar o crime de homicídio qualificado como hediondo. Uma das exigências de novelista para a produção foi foi a de não ouvir os responsáveis pelo crime, no caso, Guilherme de Pádua e Paula Thomaz (que atualmente se chama Paula Nogueira Peixoto).

Anteriormente, a Globo chegou a pensar em produzir um documentário sobre o caso. Porém, não chegou a um acordo com Gloria a respeito da linha narrativa da produção. Fato que fez a escritora recusar tentativas de se fazer algo sobre o tema durante anos.

A série da HBO Max, contou com depoimentos de pessoas próximas à Daniella, e também de artistas que foram amigos e trabalharam diretamente com ela, além de jornalistas. Dentre eles, Fábio Assunção, Cláudia Raia, Marieta Severo, Glória Maria, Sonia Abrão, Alexandre Frota, Wolf Maya e Roberto Carlos, além de Raul Gazolla, que era esposo da atriz. As gravações foram realizadas no Rio de Janeiro.

Os dois primeiros episódios foram lançados no streaming em 21 de julho de 2022. E os três restantes foram lançados no dia 28 do mesmo mês.

Resumo

Episódios

Documentários do Brasil
Documentários de 2022

Pacto Brutal - O Assassinato de Daniella Perez


Zgrada, Ulica braće Radić 4 (Sveti Ivan Zelina), građevina u mjestu i gradu Sveti Ivan Zelina, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Stambena građevina smještena je u povijesnoj jezgri Svetog Ivana Zeline. Sagrađena je 1822. godine kao jednokatnica nepravilne pravokutne tlocrtne osnove sa širokim drvenim trijemom na istočnoj zabatnoj strani. Prostornu organizaciju kata čine tri povezane reprezentativne prostorije orijentirane prema ulici i zaključene ravnim stropom. Podrumski prostor te kuhinja i hodnik u prizemlju svođeni su češkim svodom. Kuća predstavlja vrijedno ostvarenje stambene arhitekture semiurbane tipologije prve polovine 19. stoljeća. Izvorna stolarija, namještaj i pokućstvo svjedoče o ondašnjem građanskom životu u Zelini.

Zaštita
Pod oznakom Z-3653 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Svetom Ivanu Zelini


تصنف مخطوطات العهد الجديد إلى خمس مجموعات. وضع هذا التقسيم كرت ألاند وباربرا ألاند في كتاب Der Text des Neuen Testaments. تعتمد الأصناف على علاقة كل مخطوطة بأنواع النصوص المختلفة. وعامة للمجموعة الأقدم مثل النوع الإسكندراني رقم 1 وللمجموعة الأحدث مثل النوع البيزنطي رقم 5.

الأصناف

الصنف الأول I
يمثل هذا النصف أقدم وأفضل المخطوطات، وفيه البرديات القديمة ومخطوطات الحروف الكبيرة ومخطوطات النص الإسكندراني. تعتبر مخطوطات هذه الصنف هامة في حالات المشاكل النصية وتمثل الأوتوغراف بشكل جيد.

الصنف الثاني II
تشبه مخطوطات الصنف الأول وهي مهمة في التحديد النصي للأوتوغراف لكنها تحوي بعض التأثيرات الخارجية الأجنبية من النص البيزنطي مثلا. تنتمي النصوص المصرية إلى هذا النصف.

الصنف الثالث III
مخطوطات هذا النصف هامة لنقاش تاريخ التقاليد النصية وبشكل أقل للتعرف على النص الأصلي. تحوي عادة قراءات مستقلة ولها ميزات خاصة. من أمثلتها العائلة 1 والعائلة 13.

الصنف الرابع IV
في هذا الصنف مخطوطات قليلة تتبع نص مخطوطة بزا (D). هذه المخطوطات من النوع الغربي.

الصنف الخامس V
فيه المخطوطات البيزنطية أو البيزنطية في معظمها.

توزع المخطوطات اليونانية حسب القرن والصنف
انظر ألاند 159-162.

عدد المخطوطات حسب القرن والصنف

انظر أيضا
 لا إقحامات غربية

مراجع

 Aland, Kurt and Aland, Barbara. The text of the New Testament: an introduction to the critical editions and to the theory and practice of modern textual criticism. Second revised edition. Translated by Erroll F Rhodes. Grand Rapids, Michigan: William B Eerdmans Publishing Company, 1995. ISBN 0-8028-4098-1.

مواقع خارجية
 Manuscript Categories

أنواع نصوص العهد اليوناني
نسخ وترجمات الكتاب المقدس

أصناف مخطوطات العهد الجديد


Iraționalismul este o doctrină care respinge cunoașterea realității pe calea rațiunii și susține primatul intuiției, instinctului și trăirii asupra cunoașterii științifice raționale.

Prin iraționalism se înțelege, de asemenea, orice încercare de a diminua rolul rațiunii într-un anumit domeniu al cunoașterii. De exemplu, în științele naturale, iraționalismul se referă la acordarea unui rol mai important hazardului și incertitudinii decât determinismului cauzal, în timp ce în științele sociale, iraționalismul este asociat cu relativizarea cunoștințelor științifice interpretate ca fiind credințe create de o societate sau de o anumită civilizație umană.

S-a convenit să se facă distincția între două mari categorii de iraționalism:
 doctrinele care susțin că rațiunea nu poate determina cunoașterea realității (sau că nu poate ajunge decât la cunoașterea unei părți a realității), pentru că realitatea este incognoscibilă așa cum susțin scepticii (Pyrrhon, Hume), agnosticii, sofiștii, idealiștii, kantienii, pozitiviștii etc.;
 doctrinele care susțin că rațiunea nu poate determina cunoașterea realității (sau că nu poate ajunge decât la cunoașterea unei părți a realității), pentru că realitatea nu poate fi cunoscută prin rațiune, ci prin alte moduri de cunoaștere, în special prin intuiție sau "simțul interior", poziție susținută de gânditorii mistici (Eckhart, Böhme), neoplatonicienii (Plotin, Paracelsus), filosofii idealiști (Schelling) și spiritualiștii (Bergson).
Cu toate acestea, în măsura în care depreciază rolul rațiunii în procesul cunoașterii, cea de-a doua categorie de iraționalism este desemnată cel mai des prin acest termen.

Note

Vezi și
 Raționalism
 Misticism
 Ocultism
 Contrailuminism
 Romantism filosofic

Școli și tradiții filozofice

Iraționalism


المدرسة المركزية بليل في بلدية فيلينوف داسك بمدينة ليل في إقليم نور (بالفرنسية:École centrale de Lille) هي إحدى جامعات الهندسة في فرنسا.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي (باللغتين الفرنسية والإنجليزية)

تأسيسات سنة 1854 في فرنسا
تأسيسات سنة 1872 في فرنسا
جامعات وكليات الهندسة في فرنسا
جامعات وكليات تقنية
جامعة ليل
فيلينوف داسك
مدارس عليا فرنسية
مدينة ليل
هيئات تعليمية أسست في 1854
مبان تعليمية في مدينة ليل

المدرسة المركزية بليل


Ussurijsk (, ) er en by i Primorskij kraj i Fjernøstlige føderale distrikt i Den Russiske Føderation. Byen ligger omkring 100 km nord for Vladivostok og har  indbyggere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Primorskij kraj
Etableret i 1866

Ussurijsk


جبل عْزِيزَة جبل يقع بجنوب شرقي الجمهورية التونسية، غرب مدينة قابس وجنوب غربي مدينة الحامة. يبلغ ارتفاعه 414 م.

عزيزة

جبل عزيزة


El Colegio San Carlos fue la primera escuela pública que se abrió en la Argentina después de la Revolución de Mayo. Perteneciente a la Orden Franciscana, fue fundado el 19 de diciembre de 1810 como centro evangelizador y educativo para los niños de la región, por un pedido concreto de la comunidad de San Lorenzo y su zona.

Su primer director fue fray Manuel del Carmen Peña, quien permaneció en ese cargo durante 38 años. La escuela creció y deambuló por diversos lugares del Convento San Carlos hasta que en 1910 se coloca la piedra fundamental parta la construcción del actual edificio, inaugurado en 1914.

Historia

En 1808 se incorporó al convento fray Manuel del Carmen Peña, proveniente de Chile, quien se había concentrado en la docencia. El padre superior le asignó la tarea de educar a los hijos del vecino Mateo Fernández. Enterados de ello, los habitantes del pueblo pidieron al padre superior que permitiese la asistencia de sus hijos a la residencia de los frailes para que el "lego Peña" —así llamado cariñosamente— les impartiera la enseñanza. Dada la inexistencia de una institución escolar en la región, el padre accedió a los reclamos de los pobladores.

El nuevo colegio impartía educación a todos los niños de la región, incluso a los hijos de indios y de negros. Esto es relevante, ya que en esa época sólo recibían educación los hijos de los blancos.

En 1812 se suspendieron las obras de ampliación de la escuela para destinar los materiales a la instalación de las Baterías Libertad e Independencia, respondiendo a un pedido de apoyo del general Manuel Belgrano.

Según la tradición oral, en 1813 los salones de la escuela sirvieron de sala de auxilios para los heridos del Combate de San Lorenzo.

La creciente cantidad de alumnos hizo que ya no se pudiera seguir postergando la creación del edificio. Es así como, con dinero proveniente de la Orden Franciscana, de donaciones de los vecinos y de ex alumnos, se hizo frente a los gastos demandados por la obra, que comenzaría a construirse en 1910 y abriría sus puertas finalmente en 1914.

Durante la primera mitad del siglo XX la escuela fue el centro cultural y social de la ciudad. En su gran salón central, provisto de escenario, se realizaron obras de teatro, recibimientos de personas importantes, actos públicos y al mismo tiempo funcionaba también un cine. En 1958 se inició el ciclo secundario, adaptándose a los tiempos que exigían mejorar la oferta educativa de la ciudad y la región.

Hoy el colegio cuenta con tres niveles educativos de la educación obligatoria con un total de casi mil alumnos.

La institución fue declarada Patrimonio Cultural Provincial mediante la Ley 13.129.

Escuelas de la provincia de Santa Fe
Patrimonios culturales
Educación franciscana
Historia de la Iglesia católica en Argentina
Argentina en 1810
Provincias Unidas del Río de la Plata

Colegio San Carlos


ශ්‍රී ලාංකාවෙන් පිටත වාසයකරන ශ්‍රී ලාංකිකයෝ ද පෙරදී බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ, ලංකාවේ හෝ ශ්‍රී ලංකාවේ පුරවැසිභාවය තිබූ පුද්ගලයෝ සහ ඹවුන්ගේන් පැවත එන්නද ඇතුලත්වන ඩයස්පෝරා පොදුවේ ශ්‍රී ලංකාව සබැඳි ඩයස්පෝරාවේ.

සිංහල ඩයස්පෝරාව

ලංකා දෙමළ ඩයස්පෝරාව

ලංකා බර්ගර් ඩයස්පෝරාව

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලාංකිකයෝ

ශ්‍රී ලංකාව සබැඳි ඩයස්පෝරා

ශ්‍රී ලංකාව සබැඳි ඩයස්පෝරා


Acest articol descrie fazele eliminatorii ale Ligii Campionilor EHF Feminin 2016-2017.

Echipele calificate
Echipele clasate pe primele patru locuri din fiecare grupă principală au avansat în fazele eliminatorii.

Format
În sferturile de finală, echipele clasate pe primul loc în fiecare grupă principală au jucat împotriva echipelor de pe locul patru din cealaltă grupă principală, iar echipele clasate pe al doilea loc au jucat împotriva celor clasate pe locul al treilea. Câștigătoarele sferturilor de finală au avansat în Final four, iar o tragere la sorți a stabilit felul cum au fost distribuite echipele în semifinale.

Sferturile de finală
Meciurile s-au jucat pe 7–9 aprilie (turul) și 15 aprilie 2016 (returul). Cele patru echipe câștigătoare au avansat în Final Four.

Partidele

|}

Tur

Retur

Final four

Echipe calificate
Cele patru echipe calificate sunt:
 CSM București
 ŽRK Budućnost
 ŽRK Vardar
 Győri Audi ETO KC

Final four
Formatul final cu patru echipe (Final four) este găzduit de Sala Sporturilor László Papp din Budapesta, Ungaria, pe 6 și 7 mai 2017. Orele de desfășurare a competiției au fost anunțate pe 29 martie 2017. Programul oficial a fost anunțat pe 28 aprilie 2017.

Tragerea la sorți pentru distribuția în cele două semifinale a avut loc pe 18 aprilie 2017, la Budapesta, de la ora locală 13:00, și a fost transmisă în direct pe canalul ehfTV, pe canalul YouTube al ehfTV și pe pagina de Facebook a Ligii Campionilor EHF. La tragerea la sorți au participat și patru handbaliste, câte una de la fiecare echipă calificată în Final4: Line Jørgensen (CSM București), Tamara Mavsar (ŽRK Vardar), Anita Görbicz (Győri Audi ETO KC) și Katarina Bulatović (ŽRK Budućnost).

Rezultatul tragerii la sorți a fost identic cu cel din sezonul trecut: CSM București va întâlni în semifinale ŽRK Vardar, iar Győri Audi ETO KC va întâlni ŽRK Budućnost Podgorica.

Semifinalele

Finala mică

Finala

Note

Legături externe
Pagina oficială a Final four
Final four pe pagina Ligii Campionilor EHF

Liga Campionilor EHF Feminin 2016-2017

Liga Campionilor EHF Feminin 2016-2017 - fazele eliminatorii


Rybany este o comună slovacă, aflată în districtul Bánovce nad Bebravou din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.468 de locuitori.

Istoric
Localitatea Rybany este atestată documentar din 1323.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Rybany


Syzygium neolaurifolium, biljna vrsta iz roda karanfilovca, porodica mirtovki. Endemska je vrsta s Nove Kaledonije. Po životnom obliku je nanofanerofit ili fanerofit.

Sinonimi
Piliocalyx laurifolius Brongn. & Gris

Izvori

Myrtoideae
Flora Nove Kaledonije

Syzygium neolaurifolium


شاندرايان 1 هي مهمة فضائية هندية قامت بها منظمة البحوث الفضائية الهندية، وهي تستهدف وضع قمر صناعي في مدار حول القمر سنتين من أجل تجريب قدرات الهند في استكشاف الفضاء. انطلاق هاته المهمة كان في 1 أكتوبر 2008 من مركز سريهاريكوتا الفضائي. تبلغ ميزانيتها ثمانين مليون دولار ستقوم برحلتين اخريين في 2010 و2012.

أطلقت الهند المركبة الفضائية باستخدام صاروخ بي إس إل في-إكس إل «مركبة إطلاق الأقمار الصناعية القطبية» في 22 أكتوبر 2008 في الساعة 00:52 يو تي سي «توقيت عالمي موّحد» من مركز ساتيش دوان الفضائي، في سريهاريكوتا، أندرا برديش. كانت المهمة بمثابة دفعة كبيرة لبرنامج الفضاء الهندي، إذ بحثت الهند وطورت في التكنولوجيا الخاصة بها من أجل استكشاف القمر. أُدخلت المركبة في المدار القمري في 8 نوفمبر 2008.

في 14 نوفمبر 2008، فُصل مسبار التصادم القمري عن المركبة المدارية شاندرايان في الساعة 14:36 يو تي سي، وضرب القطب الجنوبي بطريقة مسيطر عليها، ما جعل الهند رابع دولة تضع شارة علمها على القمر. ارتطم المسبار قرب فوهة شاكلتون في الساعة 15:01 يو تي سي، مخرجًا التربة شبه السطحية التي يمكن تحليلها من أجل الكشف عن وجود الجليد المائي القمري. سمي موقع التصادم باسم نقطة جواهر.

بلغت التكلفة التقديرية للمشروع 386 «كرور» عشرة ملايين روبية «56 مليون دولار أمريكي».

كان الغرض منه هو مسح سطح القمر على مدى فترة عامين، لصنع خريطة كاملة للتركيب الكيميائي على السطح والطبوغرافيا ثلاثية الأبعاد. المناطق القطبية لها أهمية خاصة؛ لأنها قد تحتوي على جليد مائي. ومن بين إنجازاته العديدة اكتشاف الوجود الواسع لجزيئات الماء في التربة القمرية.

بعد ما يقارب العام، بدأت المركبة المدارية تعاني من العديد من المشكلات التقنية بما في ذلك فشل جهاز تعقب النجوم وضعف التدريع الحراري؛ لذا توقفت شاندرايان-1 عن التواصل في حوالي الساعة 20:00 يو تي سي في 28 أغسطس 2009، بعد فترة وجيزة أعلنت «آي إس آر أو» «منظمة البحوث الفضائية الهندية» رسميًا انتهاء المهمة. عملت شاندرايان-1 مدة 312 يومًا بدلًا من السنتين المخطط لهما، لكن المهمة حققت معظم أهدافها العلمية.

في 2 يوليو 2016، استخدمت ناسا أنظمة الرادار الأرضية لإعادة تحديد موقع شاندرايان-1 في مدارها القمري، بعد أكثر من سبع سنوات من توقفها. سمحت المراقبة المتكررة على مدى الأشهر الثلاثة المقبلة بتحديد مدارها بدقة والذي يتفاوت بين 150 و270 كم «93 و168 ميل» في الارتفاع كل عامين.

نبذة تاريخية
أعلن رئيس الوزراء أتال بيهاري فاجبايى مشروع شاندرايان 1 في مساره في خطاب يوم الاستقلال في 15 أغسطس 2003. كانت المهمة بمثابة دفعة قوية لبرنامج الفضاء الهندي. طُرحت فكرة المهمة العلمية الهندية إلى القمر لأول مرة في عام 1999 خلال اجتماع للأكاديمية الهندية للعلوم. نفذت الجمعية الهندية للملاحة الفضائية «ايه سي آي» الفكرة في عام 2000. بعد فترة وجيزة، أنشأت منظمة أبحاث الفضاء الهندية آي إس آر أو فريق عمل البعثة القمرية الوطنية التي خلصت إلى أن آي إس آر أو لديها الخبرة التقنية للقيام بمهمة هندية إلى القمر. في أبريل 2003، ناقش أكثر من 100 عالم هندي بارز في مجالات علوم الكواكب والفضاء وعلوم الأرض والفيزياء والكيمياء وعلم الفلك والفيزياء الفلكية وعلوم الهندسة والاتصال- توصية فريق العمل لإطلاق مسبار هندي إلى القمر ووافقوا عليه. بعد ستة أشهر، في نوفمبر، وافقت الحكومة الهندية على المهمة.

الأهداف
كان للبعثة الأهداف المعلنة التالية:
 تصميم مركبة إطلاق هندية الصنع وتطويرها وإطلاقها ووضعها في مدار مركبة فضائية حول القمر.
 إجراء تجارب علمية باستخدام أدوات على المركبة الفضائية والتي من شأنها أن تنتج البيانات:
 لإعداد أطلس ثلاثي الأبعاد «بتحليل ارتفاعي وحيزّي مرتفع 5-10 أمتار أو 16-33 قدمًا» لكلا الجانبين القريب والبعيد للقمر.
 من أجل المسح الكيميائي والمعدني لسطح القمر بأكمله بتحليل حيزّي عالٍ، ومسح خاص للعناصر الكيميائية المغنسيوم والألومنيوم والسيليكون والكالسيوم والحديد والتيتانيوم والرادون واليورانيوم والثوريوم
 زيادة المعرفة العلمية.
 اختبار تأثير تصادم شبه القمر الصناعي «مسبار التصادم القمري- إم آي بي» على سطح القمر باعتباره السبّاق من أجل مهمات الهبوط السهل المستقبلية.

الأهداف
من أجل تحقيق هدفها، حددت البعثة هذه الأهداف:
 التصوير المعدني والكيميائي عالي الدقة في المناطق الشمالية والجنوبية القطبية المحجوبة بشكل دائم.
 البحث عن الجليد المائي السطحي أو شبه السطحي، خاصة في القطبين القمريين.
 تحديد المواد الكيميائية في صخور المرتفعات القمرية.
 الطبقات الكيميائية للقشرة القمرية عبر الاستشعار عن بعد لمنتصف مرتفعات الفُوَه البركانية الكبيرة للقمر، ومنطقة القطب الجنوبي آيتكين «سبار»، موقع متوقع للمواد الباطنية.
 تعيين التباين في الارتفاع لملامح سطح القمر.
 مراقبة طيف الأشعة السينية الأكبر من 10 كيلو فولت وتغطية مجسمة لمعظم سطح القمر بدقة 5 م (16 قدم).
 تقديم رؤى جديدة في فهم أصل القمر وتطوره.

المواصفات

الكتلة
بلغت كتلته 1,380 كلغ (3,042 رطل) عند الإطلاق، 675 كلغ (1,488 رطل) في المدار القمري، و523 كلغ (1,153 رطل) بعد إطلاق المصادم.

الأبعاد
مكعبة في الشكل حوالي 1.5 متر (4.9 قدم).

الاتصالات
نطاق إكس، هوائي مزدوج مكافئ ذو محورين بقطر 0.7 متر (2.3 قدم) لإرسال بيانات الحمولة. تعمل الاتصالات عن بعد والتتبع والقيادة «تي تي سي» على تردد النطاق إس.

القوة
كانت المركبة الفضائية تزود أساسًا بالطاقة بواسطة مصفوفة الألواح الشمسية، التي تتضمن لوحة شمسية واحدة تغطي مساحة إجمالية قدرها 2.15 × 1.8 متر (7.1 × 5.9 قدم) وتولد طاقة تبلغ 750 واط في الذروة، والتي تخزَن في بطارية 36 أمبير ساعي ليثيوم أيون للاستخدام أثناء الكسوف.

الدفع
استخدمت المركبة الفضائية نظامًا للدفع المتكامل ثنائي الداسر (الوقود الدفعي) للوصول إلى المدار القمري بالإضافة إلى المحافظة على المدار والارتفاع أثناء الدوران حول القمر. تتألف محطة الطاقة من محرك واحد بقوة 440 نيوتن وثمانية منظومات دفع بقوة 22 نيوتن. خُزن الوقود والمؤكسد في خزانين سعة كل منهما 390 لترًا (100 جالون أمريكي) لكل منهما.

الملاحة والتحكم
ثُبتت المركبة بثلاثة محاور مع مستشعرين للنجوم ومدوار (جيروسكوب) وأربع عجلات رد فعل (عجلات توجيه). حملت المركبة وحدتي إدارة الناقل الاحتياطي للتحكم في الموضع، ومعالجة المستشعرات، وتوجيه الهوائي، إلخ.

الحمولة
كان للحمولة العلمية كتلة بمقدار 90 كيلوغرام (198 رطل) وتحتوي على خمس آلات هندية وست آلات من دول أخرى.

الآلات الهندية

 كاميرا رسم خرائط التضاريس تي إم سي: هي كاميرا سي موس ذات دقة 5 أمتار (16 قدم) ورقعة 40 كم (25 ميل) في النطاق البنكروماتي (تصوير أبيض وأسود دقيق)، واستخدمت لإنتاج خريطة عالية الدقة للقمر. كان الهدف من هذه الأداة هو رسم خريطة طبوغرافية للقمر بالكامل. تعمل الكاميرا في المنطقة المرئية من الطيف الكهرومغناطيسي وتلتقط الصور المجسمة بالأبيض والأسود. عند استخدامها مع بيانات من أداة تحديد المدى القمري الليزرية «إل إل آر آي»، يمكن أن تساعد في فهم أفضل لحقل الجاذبية القمري كذلك. بُنيت «تي إم سي» بواسطة «آي إس آر أو» لمركز التطبيقات الفضائية «إس إيه سي» في أحمد آباد. اختبر «تي إم سي» في 29 أكتوبر 2008 من خلال مجموعة من الأوامر الصادرة من «استراك».
 «هاي سي» أو التصوير فوق الطيفي: هي كاميرا سي موس، ترسم الخرائط المعدنية وتعمل في نطاق 400-900 نانومتر مع دقة طيفية تبلغ 15 نانومتر ودقة مكانية تبلغ 80 مترًا (260 قدمًا).
 تحدد «إل إل آر آي» أو «أداة تحديد المدى القمري الليزرية» ارتفاع التضاريس السطحية عن طريق إرسال نبضات من ضوء الليزر بالنطاق دون الأحمر (أشعة تحت حمراء) نحو سطح القمر والكشف عن الجزء المنعكس من ذلك الضوء. عمل بشكل مستمر وجمع 10 قياسات في الثانية للجانبين النهاري والليلي على حد سواء للقمر. طوِّر «إل إل آر آي» بواسطة مختبر أنظمة البصريات الكهربائية في «أي أس أر أو»، بنغالور، واختُبر في 16 نوفمبر 2008.

انظر أيضاً
 استكشاف القمر

مصادر

 شاندرايان 1

الهند في 2008
برنامج الهند الفضائي
رادار الفتحة التركيبية الفضائي
مهام إلى القمر
البرنامج الهندي لاستكشاف القمر

شاندرايان 1


Macarena Gandulfo (n. 30 noiembrie 1993, în Lanús, după alte surse în Banfield) este o handbalistă argentiniană care joacă pentru clubul romanian Corona Brasov. Gandulfo este și componentă a echipei naționale a Argentinei. Anterior, Gandulfo a evoluat pentru echipa românească "U" Cluj.

Macarena Gandulfo a participat cu echipa Argentinei la Jocurile Olimpice de vară din 2016, unde s-a clasat pe locul al 12-lea. Handbalista a jucat în toate cele cinci meciuri ale echipei sale și a înscris patru goluri.

Palmares
Cu echipe de club
Cupa Challenge
 Sfert-finalistă: 2018, 2019

Cu echipa națională
Campionatul Panamerican:
 Medalie de argint: 2017
 Medalie de bronz: 2015

Jocurile Panamericane:
 Medalie de argint: 2015, 2019

Campionatul Central și Sud-American:
 Medalie de argint: 2018

Jocurile Sud-Americane:
 Medalie de argint: 2018

Diverse
Handbalistele preferate ale Macarenei Gandulfo sunt Eduarda Amorim și Cristina Neagu.

Note

Legături externe
Macarena Gandulfo pe pagina EHF
Macarena Gandulfo  pe pagina HandbalVolei

Jucătoare de handbal din Argentina
Nașteri în 1993
Sportivi argentinieni în viață
Handbaliști expatriați
Argentinieni expatriați în Brazilia
Argentinieni expatriați în Spania
Argentinieni expatriați în România
Handbaliști olimpici argentinieni
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2016
Handbaliste ale CS Universitatea Cluj-Napoca

Macarena Gandulfo


Yalı, İstanbul Boğazı'nın iki yakasına dağılmış, denize sıfır, genelde iki, bazen de üç katlı olabilen konutlara verilen genel addır.

Osmanlı döneminde kıyılara inşa edilmeye başlanan yalılar, Boğaziçi mimarisinin en seçkin örneklerinden olmuş ve yıllar boyunca İstanbul Boğazı ile özdeşleştirilegelmiştir. Yüzyıllar boyunca İstanbul Boğazı'nın iki yakasında yapılan yalılardan günümüze ulaşanların sayısı yaklaşık 360'tır. Yalıların en büyük özelliği lebiderya, yani denize sıfır konutlar olmaları olsa da, zaman içinde kimi yalılar gerek konut sahiplerince mekân kazanmak için önleri toprak doldurularak, gerekse kıyı şeridine yol yapmak için belediye tarafından geri plana alınarak denizden kısmen uzaklaşmıştır. Günümüzde büyük çoğunluğu hâlen eski hâllerini koruyan yalılar, hem İstanbul şehrinin, hem de Türkiye'nin en pahalı taşınmazları arasında yer alırlar. Boğaziçi yalılarının değerleri en yüksek olanları arasında Hasip Paşa Yalısı, Muhsinizade Yalısı, Ahmet Fethi Paşa Yalısı, Tophane Müşiri Zeki Paşa Yalısı, Kıbrıslı Yalısı, Tahsin Bey Yalısı, Kont Ostrorog Yalısı, Şehzade Burhaneddin Efendi Yalısı, Zarif Mustafa Paşa Yalısı ve Nuri Paşa Yalısı, Esma Sultan Yalısı, Emine Valide Paşa Yalısı, Mısırlı Yusuf Ziya Paşa Yalısı, Ahmed Mithad Efendi Yalısı, Huber Yalısı vardır.

Etimoloji

Yalı, kelime anlamı olarak geçmişte kıyı anlamını içermiştir. Bu sözcük Yunanca sahil, kıyı anlamına gelen γιαλός sözcüğünden gelir. Bodrum'daki Bitez yalısı, kuş türü yalıçapkını, deyim olarak "yalı kazığı", "Yalı kenarında zülfüm tararım" türküsü, Kırım'daki Yalıboyu bölgesi bu eski anlamın izleridir.

Mimarî özellikleri
Osmanlı yalılarının mimari özellikleri sahiplerinin sosyal sınıfına göre değişiklik gösterirdi. Müslüman yalıları arasında boşluklar bulunurken, gayrimüslim yalıları ise genelde bitişik nizamda inşa edilirdi. Yalılar genel olarak 2 ilâ 3 katlı olarak yapılır ve renkleri gül kurusuyla bordo arasında değişirdi. Gayrimüslim yalıları daha koyu renkler taşırdı. Bu renk geleneği son yıllarda değişmiş Boğaziçi yalılarının rengârenk boyandığı görülmüştür. Genelde balkon ögesi bulunmayan yalılarda bunun yerine geniş cumbalar kullanılmış ve yalıların tümünde kayıkhane denen bir küçük iskele ile yalıların simgesi olan çiçek bahçeleri olmuştur.

Kaynakça

Yalı