Howard el pato  es un personaje que aparece en los cómics estadounidenses publicados por Marvel Comics. El personaje fue creado por el escritor Steve Gerber y el artista Val Mayerik. Howard el pato apareció por primera vez en Adventures into Fear # 19 ( con fecha de portada de diciembre de 1973) y varias series posteriores han relatado las desventuras del animal antropomórfico de mal genio atrapado en una Tierra dominada por humanos. Haciéndose eco de esto, el eslogan más común de sus cómics dice "¡Atrapado en un mundo que nunca hizo!"

Las aventuras de Howard son generalmente sátiras sociales, mientras que algunas son parodias de ficción de género con una conciencia metaficcional del medio. El libro es existencialista y su broma principal, según Gerber, es que no hay broma: "... que los momentos más serios de la vida y los momentos más increíblemente tontos a menudo se distinguen solo por un punto de vista momentáneo". Gloria Katz, productora de la notoria y desafortunada adaptación cinematográfica del cómic de 1986, expresó una opinión diametralmente opuesta sobre el personaje: "Es una película sobre un pato del espacio exterior... No se supone que sea una experiencia existencial."

Howard el pato fue interpretado por Ed Gale y presentado por Chip Zien en la adaptación cinematográfica de Howard the Duck de 1986, y más tarde fue interpretado por Seth Green en las películas del Universo cinematográfico de Marvel Guardianes de la Galaxia (2014), Guardianes de la Galaxia vol. 2 (2017), Avengers: Endgame (2019) y Guardianes de la Galaxia vol. 3 (2023), así como la serie animada de Disney XD Guardianes de la Galaxia (2015–19) y Ultimate Spider-Man (2016; con Kevin Michael Richardson) y la serie de Disney+ ¿Qué pasaría si...? (2021).

Argumento y personajes
Las aventuras de Howard el pato suelen inscribirse en la sátira social, pero otras pocas son parodias de géneros de ficción con un gran componente de metaficción. Puede calificarse, en conjunto, de existencialista, y su principal broma, siguiendo al propio Gerber, es que no hay ninguna: "Los momentos más serios y los más increíblemente tontos de la vida a menudo solo pueden distinguirse desde una perspectiva momentánea." Esto es diametralmente opuesto a la visión de la guionista Gloria Katz, quien al adaptar el cómic a la pantalla grande, declaró, "Es una película sobre un pato del espacio exterior... No tiene porque ser ninguna experiencia existencial".

Biografía
La primera aparición de Howard en los cómics es cuando una fuerza invisible lo secuestra abruptamente de su planeta natal y lo deja caer al azar en los Everglades de Florida por el señor demonio Thog the Nether-Spawn. Se encuentra con el Hombre Cosa, que había sido atacado por Korrek de Katharta, y los tres se enfrentan a los guerreros del Congreso de Realidades. Luego conoce a Dakimh el Encantador y éste destierra a los guerreros y transporta a Howard, Hombre Cosa y Korrek a su castillo, donde se les une Jennifer Kale. Luego viajan al reino de Therea y destruyen a Thog the Nether-Spawn. Howard luego se cae accidentalmente de los peldaños interdimensionales en los que viajaba el grupo y se materializa en Cleveland, Ohio, donde lucha contra Garko el Hombre Rana. Howard es arrestado en este momento por perturbar la paz y es confundido con un mutante durante un registro al desnudo, pero es liberado porque la policía teme que tenga habilidades mutantes. Howard también se encuentra brevemente y mata a una vaca vampírica llamada Bessie la Vaca Infernal.

Howard se hace amigo de una modelo de artistas llamada Beverly Switzler y le sigue una extraña serie de encuentros. Él lucha contra Pro-Rata, el contador cósmico, luego se encuentra con Spider-Man al final de la batalla. Lucha contra Turnip-Man y la Kidney Lady, que se convertiría en un personaje recurrente a lo largo de los años, y luego aprende el arte marcial ficticio de "Quack-Fu". Howard luego se encuentra con Winky Man, que en realidad es el alter ego sonámbulo del amigo artista de Beverly, Paul Same, quien se convertiría en una serie regular y luego se convertiría en el compañero de cuarto de la pareja. Howard también se convierte brevemente en luchador.

Howard y Beverly se ponen en camino, buscando refugio en una mansión gótica donde luchan contra una chica llamada Patsy y su gigante hombre de pan de jengibre que cobra vida. Eventualmente terminan en la ciudad de Nueva York, donde Howard es nominado para presidente de los Estados Unidos por el All-Night Party y luego lucha contra Band of the Bland, junto con Los Defensores. Un escándalo de fotos manipuladas lo lleva a Canadá, donde derrota a un supervillano, el castor, que causó el escándalo. El castor cae y muere en una batalla con Howard. Howard luego sufre un ataque de nervios y huye de Bev y su situación en un autobús. Desafortunadamente, los pasajeros del autobús son todos creyentes en varios cultos extraños y tratan de interesar a Howard en ellos. Sus compañeros de asiento son Winda Wester y Kidney Lady, una mujer que cree que el alma de una persona vive en sus riñones e intenta detener cualquier cosa que considere "anti-salud renal". Después de que el autobús choca, Howard y Winda son enviados a una institución mental. Allí conoce a Daimon Hellstrom, y es poseído brevemente por el alma demoníaca de Hellstrom, convirtiéndose en el nuevo Hijo de Satanás. Beverly y Paul logran que ambos regresen a Cleveland. Más tarde, mientras estaba en el SS Damned, un crucero que regresa de la pintoresca Bagmom, Howard y Beverly son capturados por Lester Verde. Verde había conocido a Beverly en la universidad y estaba enamorado de ella y había asumido la identidad del supervillano Doctor Bong, que se casa ilegalmente con Beverly en contra de su voluntad y transforma a Howard en un ser humano.

Después de escapar a Nueva York y recuperar su forma natural, Howard es contratado como lavaplatos por el tío de Beverly, Lee Switzler. Más tarde, Howard se reúne con Dakihm el Encantador, Hombre Cosa, Korrek y Jennifer Kale, y todos luchan contra el demonio Bzzk'Joh. Korrek pilotea la nave Epoch Weasel y deja a Howard de regreso en Cleveland antes de que él y sus aliados se vayan volando. Howard finalmente se encuentra con el crucero que rescató a Paul y Winda del Doctor Bong, y descubre que Paul y Winda se han hecho amigos de la socialité Iris Raritan.

Más tarde, Howard es secuestrado por Ringmaster y su Circo del Crimen. Winda es abandonada por Paul e Iris y Paul recibe un disparo y queda en coma. Después de derrotar al Circo del Crimen, Howard está plagado de sueños pesimistas y sigue su camino solo, tal como lo había hecho al comienzo de la serie.

El escritor Bill Mantlo, comenzando con el número 30, devolvió la serie a su antiguo status quo, volviendo a traer a Beverly a la escena y divorciándose del Doctor Bong. El creador de Howard, Steve Gerber, quien dejó la serie después del número 27, originalmente tenía la intención de que el matrimonio de Beverly y Bong fuera duradero y que Beverly fuera eliminada de la serie a partir de ese momento. El amigo de Howard y Beverly, Paul, que había terminado en coma después de que el maestro de ceremonias le disparara previamente, se despierta de su coma y es dado de alta del hospital. El tío de Beverly, Lee, lleva a todos de regreso a Cleveland y emplea a Howard como taxista, mientras que Paul, que vuelve a ser sonámbulo después de su alta del hospital, se convierte en el novio de Winda. Howard se pone una armadura de "Iron Duck" hecha por Claude Starkowitz, Iron Man, y lucha contra el Doctor Bong en el número final de la serie original Howard el pato de los años 70 (número 31). Más tarde, Howard se encuentra con Drácula e incluso una vez regresa a Duckworld. Al final de la serie de nueve números de la revista, Howard deja a Beverly (a pedido de ella) y más tarde se le ofrece una compañera pato genéticamente construida, a quien no le gusta.

En una ocasión posterior, She-Hulk empuja accidentalmente a Howard a través de un agujero de gusano cósmico junto con el físico teórico Brent Wilcox y pueden evitar que otros universos desplacen a la Tierra-616. Durante este tiempo, Howard conoce a un personaje llamado Critic, viaja a una dimensión conocida como Baloneyverse y nuevamente lucha contra un grupo llamado Band of the Bland, con quien había luchado previamente con los Defensores.

En un encuentro con Peter Parker y Ben Reilly (el entonces actual Spider-Man), Howard consigue una revancha con el Circo del Crimen y el Circo es derrotado. Durante la pelea, Howard y Beverly quedan atrapados en un almacén lleno de patos antropomórficos y se encuentran brevemente con Savage Dragon y el Destroyer Duck. Parker y Reilly salen del almacén creyendo que tienen las versiones correctas de Howard y Beverly con ellos. Sin embargo, en la historia complementaria de Savage Dragon/Destroyer Duck que tiene lugar simultáneamente y que fue escrita por Gerber, se explica que la versión de Howard y Beverly que salió del almacén con Parker y Reilly son simplemente clones tomados por error y que los verdaderos Howard y Beverly abandonaron la escena con Savage Dragon y Destroyer Duck.

La hechicera Jennifer Kale, en un intento semanal por devolver a Howard a su mundo natal, sin darse cuenta teletransporta a Dinosaurio Diablo y Chico Luna a su apartamento de Nueva York. El dinosaurio desorientado intenta comerse a Howard, pero lo escupe cuando le disparan con el arma de fuego infernal de John Blaze. Dinosaurio Diablo y Chico Luna luego arrasan la ciudad antes de ser sometidos por Ghost Rider (Daniel Ketch). Howard dice que se relaciona con la pareja atrapada en un mundo que nunca hicieron antes de deambular.

Heroes Reborn
Después de una breve serie de aventuras con la Generación X, Howard consigue un trabajo como Papá Noel en una tienda por departamentos, lo que lo lleva al Polo Norte, donde el verdadero Santa Claus se vendió a HYDRA. Howard atraviesa varias dimensiones, aparentemente a través del poder de Hombre Cosa, que ahora puede hablar pero no entiende esta habilidad nueva y desconocida, y aterriza en una versión de Duckworld donde sus padres son esencialmente Ward y June Cleaver, él tiene una hermana llamada Princesa, y es considerado un héroe porque sus actividades en la Tierra-616 fueron reconocidas por la versión de Reed Richards de Duckworld. Este origen rastrea la fuente de estas dimensiones como proyecciones de la mente de Franklin. A lo largo de la aventura, Howard tiene un romance con Tana Nile, que culmina con un beso, después del cual se disculpa y le cuenta su apego a Beverly. Cuando Franklin comprende que él ha dado forma a todos estos mundos, el grupo se encuentra de nuevo en el pantano del Hombre Cosa. Mientras el Hombre Cosa se convierte en el guardián autoproclamado de Franklin Richards, Howard se marcha solo y es capturado por el Culto de la Entropía, que lo envuelve en pañales. Aunque fue visto por última vez en el pantano, Howard afirma que lo metieron en un equipaje y lo transportaron en un avión. El culto quiere a Howard porque tiene parte de la Nexus de todas las Realidades, que se rompió durante Heroes Reborn, dentro de él. Hombre Cosa luego entra en la boca de Howard, y Howard lo vomita con el fragmento, pero Hombre Cosa queda disecado y prácticamente muerto. Howard luego se encuentra con Namor, quien pensó que había matado al Hombre Cosa, pero Howard explica que no estaría cargando el cuerpo de su amigo si ese fuera el caso. Howard deja al Hombre Cosa en el agua y revive durante la conversación de Howard con Namor. Una vez que ve que el Hombre Cosa está vivo y bien, se despide de Namor y dice que regresará a Cleveland.

Años más tarde, de regreso con Beverly, se somete a más experiencias de cambio de forma después de un accidente en una instalación química del Doctor Bong. Beverly es contratada por Globally Branded Content Corporation de Bong, que fabrica bandas de chicos a partir de tanques de proteínas basados en la excitación sexual de un grupo focal de hombres homosexuales. Intentando destruir a un fugitivo que Beverly ha acogido, Bong, sin darse cuenta, tira a Howard a una tina, lo que lo convierte, de manera inestable, en una rata. Cuando Howard se ducha más tarde, cambia su forma varias veces antes de volver permanentemente a la forma de la rata gigante. Verde luego acude a la prensa y afirma que su edificio fue atacado por Osama el-Barka ("Osama el Pato" en árabe). Howard y Beverly son enviados de regreso a la carretera después de que la oficina del depósito de chatarra donde viven es destruida por un equipo S.W.A.T. Se les niega la entrada a todos los refugios posibles debido a la falta de fondos, la pareja y su perro encuentran un letrero para la Casa de Huéspedes del Misterio, pero son llevados a la estación de policía para ser interrogados y cacheados por Suzy Pazuzu, con quien Beverly tuvo asistió a la escuela secundaria. Uno de los oficiales del caso es el mismo policía que confundió a Howard con un mutante muchos años antes. Suzy es la heredera de ladoucheblade , que comienza a apoderarse de ella cuando usa un brazalete encantado. En una escaramuza, Howard atrapa el brazalete, lo que lo convierte en el portador del idiota. El idiota hace que a su poseedor le crezcan enormes pechos desnudos y una armadura en una parodia de Witchblade y, poseído por esto, Howard mata al amante masculino de un hombre de negocios que trabaja con Verde mientras él y Verde irrumpen en la casa de Suzy.

Al llegar a la Pensión del Misterio, Howard y Beverly se encuentran con Caín y Abel, este último con una piedra clavada en la cabeza que le permite sólo momentos de lucidez. Allí, se les conceden todos sus deseos, incluido el regreso de Howard a su verdadera forma, y que Beverly nunca vuelva a ser pobre, y se encuentran con parodias de John Constantine, Wesley Dodds, Endless, Spider Jerusalem y la propia Nevada de Gerber (llamada Utah), todos personajes del sello Vertigo de DC Comics. La desventaja de la casa es que todos los que se quedan allí obtienen todos sus deseos; entonces Che Guevara puede tener su revolución, pero alguien más puede matarlo fácilmente. Un inquilino, un escritor llamado Mr. Gommorah (una parodia de Spider Jerusalem), luego lleva a Beverly y Howard al programa de Iprah con el tema "Por qué las mujeres se lo dan a los hombres que no lo entienden", protagonizado por el Dr. Phlip.

Al salir de la Casa del Misterio, Howard se transforma una vez más en un ratón antropomórfico. Se revela que Iprah se fusionó con un experimento del Ángel Gabriel llamado Deuteronomio, destinado a reemplazar a Dios, porque Dios ha estado pasando todo su tiempo en un bar en el Infierno desde 1938. Deuteronomio es una criatura mitad id y mitad superego, mientras que Iprah es una promotora del ego de la psicología pop autoindulgente. Considerándola peligrosa, Gabriel envía al querubín Thrasher a resucitar a Sigmund Freud, cuyo cigarro explota la mitad de los sesos de Thrasher (siendo inmortal, esto solo lo hace actuar como si estuviera borracho). Iprah destruye a Freud, pero Howard la golpea con el cigarro, separándola de Deuteronomio. Dando una calada al cigarro, Howard se desintegra y llega al infierno. Finalmente es liberado por Yah, un ser que dice ser "Dios".

Civil War
Algún tiempo después, Howard intenta registrarse bajo la Ley de Registro de Superhéroes durante la Guerra Civil de superhéroes, pero se entera de que su vida socialmente interrumpida ha creado tantos dolores de cabeza burocráticos que la política oficial del gobierno es que Howard no existe. Esta falta de supervisión del gobierno lo deleita: "Por el resto de mi vida, no más multas de estacionamiento, ni impuestos, ni servicio de jurado. ¡Diablos, ni siquiera podría votar si quisiera!" En esta historia, Howard dice que lo presionaron para que dejara sus puros.

Después de derrotar el esquema del supervillano M.O.D.O.T. (Mobile Organism Designed Only for Talking) para controlar al público a través de los medios de comunicación, su abogada, Jennifer Walters, restaura con éxito su ciudadanía, incluidas todas las responsabilidades relevantes.

Secret Invasion
Howard el pato se ve brevemente como parte del ejército superpoderoso reunido para luchar contra las fuerzas invasoras Skrull. Se le ve armado con una pistola y con una mano de Skrull alrededor del cuello. Más tarde se lo ve pateando a un Skrull durante el interrogatorio después de la invasión. Brian Michael Bendis comentó cuando se le preguntó a Howard: "Ese personaje ha aparecido en seis números que he hecho, y nunca he escrito las palabras Howard el Pato".

Marvel Zombies 5

En Marvel Zombies 5, Howard el Pato de Tierra-616 se une a Machine Man para viajar a través del multiverso luchando contra zombis.

Fear Itself
Durante la historia de Fear Itself, Howard forma un equipo llamado Cuatro Temibles con She-Hulk, Monstruo de Frankenstein y Nighthawk para detener a Hombre Cosa cuando se enfurece en Manhattan, debido al miedo y el caos que siente en los ciudadanos. Más tarde descubren un complot de Psycho-Man para usar la empatía volátil de Hombre Cosa para crear un arma.

Spider-Man: Back in Quack
A Howard y Beverly les lavan el cerebro y los obligan a trabajar para Save Our Offspring From Indecency (S.O.O.F.I.) como Cynical Duck y Swizzle. Promocionan S.O.O.F.I. en un discurso público realizado para ellos por J. Jonah Jameson. Spider-Man luego interrumpe un adoctrinamiento S.O.O.F.I. en la Biblioteca Pública de Nueva York, y Beverly y los otros S.O.O.F.I. ven a Spidey como una figura semi-demoníaca y lo atacan. Spidey escapa con Howard y rompe su lavado de cerebro cuando amenazan a Beverly. Howard explica rápidamente los objetivos de S.O.O.F.I. a Spider-Man. Cuando Spider-Man anuncia públicamente su apoyo de larga data a S.O.O.F.I., Howard se enfrenta a Bev mientras está de pie junto al Supremo S.O.O.F.I. Howard puede abrirse paso hacia Beverly, recordándole su pasado juntos. El Supremo S.O.O.F.I. ordena el S.O.O.F.I. s para lanzar a la pareja al Blanditron especial en la Bahía de Guantánamo, pero Beverly los mantiene a raya con un látigo. Spidey ataca a los S.O.O.F.I. y desenmascara al Supremo S.O.O.F.I., mientras que los demás escapan a través de su teletransportador. Howard afirma que cree que S.O.O.F.I. pasará desapercibido por un tiempo después de tal derrota y también espera que la base del grupo en los Everglades de Florida pueda llevarlos a encontrarse con Hombre Cosa.

The Ducky Dozen
Debido a su experiencia con mundos infestados de zombis y su liderazgo de Machine Man, Howard es elegido como el líder de, como él los llama, Ducky Dozen. El equipo está compuesto por él, varios héroes de la Edad de Oro, Dum Dum Dugan y Battlestar, que también es un veterano de un incidente zombi. Al ingresar a la Tierra-12591, Ducky Dozen lucha contra hordas de zombis nazis y asgardianos, pero sufre graves pérdidas ya que los miembros del equipo son asesinados o zombificados durante la batalla. Después de cumplir con éxito su misión, Howard, Dugan, Taxi Taylor y Battlestar son los únicos miembros que sobreviven y regresan a la Tierra-616 junto con Riveter, el único sobreviviente del equipo de resistencia de la Tierra-12591, los sufragistas.

Wolverine y los X-Men
Más tarde, Howard se une a su amigo Doop para luchar contra los Robo-Bárbaros en Dimension ZZZ. Rechazaron a la horda con nada más que una espada rota, un pollo de goma con clavos y un arma que dispara abejas.

Pecado original
Después de la muerte de Uatu el Vigilante y la activación de los secretos enterrados en su ojo, Howard descubre que tiene el potencial para ser el ser más inteligente de Duckworld. Después de evadir a una ardilla mientras conduce, sale volando de su vehículo, pero usa su intelecto para calcular una forma de aterrizar de manera segura en un contenedor de basura cercano.

Regreso a Nueva York
Howard regresa a su negocio como detective privado, trabajando en el mismo edificio que She-Hulk, en Brooklyn. Uno de sus primeros nuevos clientes es Jonathan Richards, quien contrata a Howard para recuperar un collar robado por Black Cat. Con la ayuda de Tara Tam, su nueva amiga y asistente, Howard logra recuperar el collar. Sin embargo, en su camino para devolvérselo a Richards, es secuestrado por el Coleccionista y se alía con los Guardianes de la Galaxia para escapar del villano, que intentaba agregar a Howard a su colección de entidades y objetos espaciales raros. Al regresar a la Tierra, Howard es asaltado por May Parker, la tía de Spider-Man, y luego se reencuentra con el maestro de ceremonias, quien se revela que le lavó el cerebro a los ancianos para que cometieran robos. Después de recuperar el collar por tercera vez, Richards se acerca a Howard en medio de su lucha contra el maestro de ceremonias y Richards se revela como Talos the Untamed, quien revela que el collar era parte de un elemento marginalmente poderoso conocido como el guante abundante. Con la ayuda del Doctor Strange, Howard y Tara localizan la pieza final del Guante abundante, pero no pueden volver a armarlo cuando Talos lo agarra y procede a usarlo para causar estragos en la ciudad. Talos se enfrenta a numerosos héroes mientras Howard y Tara se ponen a cubierto. Howard puede señalar que Tara, quien se revela que posee poderes de cambio de forma similares a los de un Skrull, podría ayudarlo a derrotar a Talos. Tara usó sus poderes para hacerse pasar por el Emperador Skrull Kl'rt (el Super-Skrull), distrayendo a Talos el tiempo suficiente para que Howard le arrebatara el Guante Abundante de su mano. Talos luego es detenido por los Cuatro Fantásticos y todo vuelve a la normalidad.

Posteriormente, con la ayuda de la recién llegada Gwenpool, Howard evitó que HYDRA infectara al mundo con un virus mortal. También tiene un evento cruzado con The Unbeatable Squirrel Girl. Se muestra que Howard el Pato vive en el edificio de apartamentos de She-Hulk cuando Patsy Walker se mudó.

Civil War II
Durante la historia de Civil War II, Howard el Pato se encuentra entre los inquilinos del edificio que aprenden de Patsy Walker lo que le sucedió a She-Hulk después de la lucha contra Thanos.

Guerra de los Reinos
El apellido de Howard, Duckson, se revela en War of the Realms: War Scrolls #1.

Poderes y habilidades
Howard no tiene poderes sobrehumanos, pero es hábil en el arte marcial conocido como Quack-Fu, lo suficiente como para derrotar, o al menos defenderse contra oponentes mucho más grandes. Ha demostrado cierto grado de talento místico en el pasado, hasta el punto de que Stephen Strange enseñó algunos hechizos a Howard e incluso se ofreció a entrenarlo, pero Howard lo rechazó.

En ocasiones, Howard usó un traje de blindaje motorizado conocido como "Iron Duck" diseñado por Claude Starkowitz. Además de su propiedad como armadura corporal, el traje estaba equipado con bobinas de salto montadas en los pies, un reflector montado en el pecho y lanzallamas en ambos brazos.

Otras versiones

Amalgam Comics
En el universo de Amalgam Comics, Howard el Pato se fusiona con Lobo para convertirse en Lobo el Pato. Este personaje aparece en su propio cómic one-shot que (como casi todos los otros Amalgam Comics) implicaba "falsamente" que el one-shot era una continuación de muchas otras historias preexistentes de Lobo el Pato.

En la página de cartas de Bat-Thing # 1, se mencionaba un próximo 'número especial' ficticio con Howard el Mxyzptlk, presumiblemente una fusión de Howard con Mister Mxyzptlk.

Marvel Zombies
Una versión alternativa de Howard el Pato se infecta con la plaga de zombis y se come los cerebros de Ash alternativo que es nativo de la versión zombi del Universo Marvel. Él es asesinado rápidamente por la Bruja Escarlata y el original Ash Williams de la serie Evil Dead.

MC2
En el universo de Marvel Comics 2, Howard es visto como un maestro de artes marciales con los ojos vendados, una referencia que se remonta a su dominio de "Quack Fu" en la serie original de la década de 1970.

Ultimate Marvel
En la miniserie Ultimate Comics: Armor Wars, se ve una valla publicitaria de "HDTV" en el primer panel, que muestra a Howard.

Universo X
 Si bien Howard no aparece, la Bestia dice: "Todavía me siento mal por Howard", quien había sido "cazado y consumido".
 En el borrador original de Tierra X, Howard supuestamente fue servido como un festín durante la invasión de Skull a la ciudad de Nueva York. La escena fue cortada por limitaciones de espacio.

Spider-Gwen
En Tierra-65 en la serie Spider-Gwen, un humano llamado Howard T. Pato es el Presidente de los Estados Unidos.

Legión de Howards
En una parodia del evento Spider-Verse, Howard y Leo Fitz se unen a un grupo de Howards de todo el Multiverso que colectivamente se hacen llamar la Legión de Howards. Sus rangos incluyen:

 Howard el Pato: una versión de Howard que maneja Mjolnir y posee el poder de Thor.
 Hermana Howard el Pato: una versión femenina de Howard que es una monja en su mundo.
 Howard el Robopato: un robot gigante de estilo japonés pilotado por una versión alternativa de Beverly Switzler.
 Howard el pato de ojos azules, siempre amoroso: una versión de Howard que posee las habilidades y la apariencia de Thing.
 Strange-Duck: una versión mística de Howard que actúa como el Hechicero Supremo de su mundo.

Otros medios

Televisión
 Howard el Pato aparece de cameo en el episodio de  Ultimate Spider-Man, con la voz de Kevin Michael Richardson. En la primera temporada, "Asombroso", Spider-Man lo encuentra en el laboratorio del Dr. Curt Connors en el Helicarrier de S.H.I.E.L.D. y lo declara muy raro para utilizar en el proyecto de ciencias de Peter Parker y Luke Cage. Howard le dice a Spider-Man que sabe Quack Fu. En la segunda temporada, episodio 18 "Guardianes de la Galaxia", cuando Star Lord lo menciona como uno de los héroes que habitan la tierra que cuenta como amenaza a villanos como Michael Korvac.
 Además, aparece una versión pirata de realidad alternativa de Howard en el episodio "Regreso al Univers-Araña, Pt. 2", con la voz de Seth Green. Anteriormente sirvió como primer oficial del capitán pirata Barba Web a bordo del barco pirata Groot antes de unirse a la tripulación para lanzar un motín. Intentan hacer que Barba Web y un Spider-Man y Chico Arácnido que viajan por el multiverso caminen por el tablón, pero un Kraken ataca a Groot. En respuesta, Spider-Man y Chico Arácnido convencen a los piratas de reconciliarse y unir fuerzas para ahuyentar al monstruo. Después de esto, la tripulación acepta servir bajo Barba Web una vez más.
 Es mencionado en Phineas & Ferb - Mission Marvel. Cuando el Agente P salva a Phineas, Ferb, y los héroes, Phineas se pregunta quién era ese "héroe", a lo que Spider-Man responde: "¿No era Howard el Pato?". Iron Man le responde "No era Howard el Pato". A lo que Hulk dice: "pero tenía pico".
 Howard el Pato hace un cameo sin hablar en el episodio de la serie animada de Hulk and the Agents of S.M.A.S.H., "El Coleccionista", como uno de los prisioneros del personaje del mismo nombre.
 Howard el Pato aparece en la serie animada de Guardianes de la Galaxia, nuevamente con la voz de Seth Green. Esta versión es un viejo conocido de Rocket Raccoon.
 En la segunda temporada, episodio "Mentiroso", Rocket y Drax el Destructor encuentran a Howard leyendo un periódico en una vitrina en una casa de subastas de Knowhere. Cuando ve a Rocket Raccoon y Drax, Howard se da vuelta y continúa leyendo su periódico.
 En la tercera temporada, el episodio "Happy Together", como parte de un trato con el Coleccionista, Howard contrata a los Guardianes de la Galaxia para obtener un objeto Kree. Mientras realizaba el intercambio, Phyla-Vell ataca a los Guardianes mientras Howard escapa para darle el artículo al Coleccionista a cambio de ver el exterior de su nave. En el episodio "Long Distance Runaround", los Guardianes encuentran y detienen a Howard, quien confiesa haberlos tendido una trampa y revela que el Coleccionista lo traicionó. El Coleccionista sabotea la nave estelar de los Guardianes, la Milano, para manipularlos y llevarlos al mundo natal de los Kree, Hala, para poder encogerlo. Sin embargo, Howard coloca un rastreador en la nave del Coleccionista para que los Guardianes puedan seguirlo. En el episodio "With a Little Help From My Friends", Star-Lord recluta a Howard para que lo ayude a luchar contra la Serpiente.

Película
 En 1986, Lucasfilm y Universal Pictures produjeron la película Howard El Pato, protagonizada por Lea Thompson, Jeffrey Jones, Tim Robbins, y Chip Zien como la voz de Howard. Además de Howard (que fue interpretado por una variedad de agentes dobles en un juego de pato) el único personaje tomado de la mitología de Marvel Comics fue Beverly Switzler, aunque en esta versión ella era una cantante de rock. En la película, Howard llega a Cleveland por un experimento involucrando un espectroscopio láser que salió mal, que además trajo a un extranjero malvado, uno de los Señores Oscuros del Universo, que tenían la intención de sacrificar la vida humana con el fin de liberar a los demás de su clase de su prisión celestial. La película fue duramente criticada y fue un fracaso en taquilla. Hubo una novela y una adaptación al cómic de la película.

Marvel Cinematic Universe
Howard el Pato hace cameos en los medios ambientados en Marvel Cinematic Universe, con la voz de Seth Green.

 Howard se presenta en la película de acción real Guardianes de la Galaxia (2014), como una exhibición viviente en el museo del Coleccionista en Knowhere. Cuando los Guardianes de la Galaxia visitan al Coleccionista e intentan venderle la Gema de Poder, su esclava Carina intenta usarla, solo para provocar una explosión que la mata y libera a todas las criaturas encarceladas del Coleccionista. En una escena post-créditos, Howard toma una copa con el Coleccionista y Cosmo el perro espacial, en medio de los escombros. En agosto de 2014, el director de Guardianes de la Galaxia, James Gunn dijo: "Es posible que Howard pueda reaparecer como un personaje más en el Universo [Cinemático] de Marvel. Pero si la gente piensa que eso conducirá a una película de Howard el pato, probablemente no sucederá en los próximos cuatro años. Quién sabe ¿después?".
 Howard también hace cameos en las películas de acción real Guardianes de la Galaxia vol. 2 (2017), Avengers: Endgame (2019) y Guardianes de la Galaxia vol. 3 (2023). También estaba destinado a hacer un cameo en la película de acción real Avengers: Infinity War, con la voz de Ken Jeong en lugar de Green. Mientras se cortó la escena, se confirmó que Howard había sobrevivido al Blip.
 Versiones alternativas de la línea de tiempo de Howard aparecen en la serie animada de Disney+, What if...?, con Green retomando el papel. En el episodio, "¿Qué pasaría sí... T'Challa se convirtiera en Star-Lord?", una variante de Howard se mantiene en el museo del Coleccionista hasta que T'Challa/Star-Lord libera a Howard para ayudar a los estos últimos encuentran un artefacto llamado Embers of Genesis. Howard inicialmente está de acuerdo, pero se detiene para tomar un trago, lo que obliga a T'Challa a continuar solo. En el episodio "¿Qué pasaría sí... Thor fuera hijo único?", otra versión de Howard asiste a la fiesta de Thor en la Tierra y termina casándose con Darcy Lewis.

Otros cómics
 En Savage Dragon/Destroyer Duck #1 (Nov. de 1996), Gerber afirma que Howard y Beverly Switzler cambiaron sus nombres a Leonard el pato y Rhonda Martini, se quedaron en el Universo Image y "fueron vistos por última vez en Chicago subir al tren Amtrak en dirección a Buffalo", mientras que el pato que regresó a Marvel es "sólo una marca vacía, un clon cuya alma se le escapó al llegar a la esquina de Seda y Arrepentimiento". Esto se hizo porque Tom Brevoort invitó a Gerber s escribir el cómic, alegando que él era el único que sabía escribir el personaje, pero luego Gerber descubrió las apariciones de Howard en Ghost Rider (1990) y Generation X (1996) y terminó sintiéndose engañado.
 En la cinta Megaton Man de Don Simpson, un personaje cómico es Gower Goose, quien está supuesto a ser una parodia de Howard.
 En la serie Claypool Comics: Elvira Mistress of the Dark (1993), aparece Gordon el Ganso (claramente inspirado en Howard) aparece, junto con Dorkheem el Hechicero y Heap-Thing en los números 49, 58, y 59.
 En America's Best Comics's Top 10 #8, un pato que parece ser Howard (con su distintivo sombrero azul y chaqueta) se puede ver en la terminal de transporte de Transworld.
 En varias revistas de The Maxx, Howard aparece, junto con muchos otros personajes, aparentemente cortado y pegado en la historia.
 En deadpool mata al universo Marvel, Howard es rostizado por deadpool, quien lo sirve en una bandeja en medio de su sangrienta masacre

Videojuegos
 Howard the Duck aparece como una carta de habilidad en el juego de crossover Ultimate Marvel vs Capcom 3, que a su vez es una versión actualizada de Marvel vs Capcom 3: Fate of Two Worlds.
 En 1986, Activision lanzó en el videojuego "Howard the Duck" para Commodore 64 , conmemorando el lanzamiento de la película.
 Howard the Duck es un personaje jugable en Lego Marvel Super Heroes, y también aparece como villano en una misión secundaria en la que ataca las oficinas de Marvel junto a Vulture intentando que se haga una nueva película de Howard. En dicho juego, aparece equipado con un lanzacohetes.
 Aparece como personaje jugable en Marvel: Contest of Champions
 Howard the Duck aparece como personaje jugable en Lego Marvel Super Heroes 2
 Howard the Duck aparece también como personaje jugable en Marvel Avengers Alliance
 Howard the Duck aparece también como personaje jugable en Marvel Puzzle Quest

Referencias

Enlaces externos
 Howard the Duck at Marvel.com

 Howard the Duck at the Unofficial Handbook of Marvel Comics Creators
 Howard The Duck film trailer
 Howard the Duck first series covers

Héroes masculinos de Marvel Comics
Personajes de comedia (cine)
Historieta cómica
Series de Marvel Comics
Patos de ficción
Extraterrestres de Marvel Comics
Personajes creados por Steve Gerber
Personajes creados por Val Mayerik
Animales de Marvel Comics

Howard el pato


An Eriochloa contracta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Eriochloa contracta in nahilalakip ha genus nga Eriochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eriochloa

Eriochloa contracta


Satürn Güneş Sistemindeki en etkileyici halka sistemine sahip gezegendir. Satürn'ün halkaları ilk kez 1610'da Galileo Galilei tarafından fark edilmiş; ancak 1655'te Christiaan Huygens tarafından tanımlanmışlardır. Gezegen halkalarının bilinen yapısına uygun olarak, birbirinden bağımsız hareket eden çok sayıda küçük 'toz', 'buz' ve 'kaya' parçacığının Satürn ve uydularının çekim etkileri ile sürekli denetim altında tutulması sayesinde şeklini koruyan dinamik bir sistem oluştururlar.

Genel yapı
Satürn halkaları, gezegen atmosferinin bulut tabakalarının çok az üzerinden (yaklaşık 0,1 RS - Satürn yarıçapı) başlayıp, en az 16 uydunun yörüngesini de içine alarak Satürn'ün merkezinden 480.000 km uzaklığa (8 RS) kadar yayılırlar. Kalınlıkları ise büyük bir bölümünde birkaç yüz metreyi geçmez. Satürn'ün ekvator düzleminde yer aldıklarından, gezegenle birlikte yörünge düzlemine yaklaşık 27° açı yaparlar. Yeryüzünden fark edilebilen Cassini bölümü ve Encke bölümü adlı iki büyük kesintinin yanı sıra, uzay sondalarının elde ettiği görüntülerde izlenen binlerce dairesel boşluk ve halkacığın birbirini izlemesi sonucunda oluşan karmaşık bir yapıya sahip oldukları saptanmıştır. Halkaların parlaklığı gezegenin merkezinden uzaklığa göre çok büyük değişkenlik gösterir. Bunun halkaların içerdiği parçacık yoğunluğunun olduğu kadar, parçacık boyutlarının ve kimyasal bileşenlerin dağılımının da değişmesine bağlı olduğu sanılır. Yüksek yoğunlukta buz parçalarından oluşan B halkası 0,8 gibi çok yüksek bir beyazlık derecesindedir. Işık geçirgenliği de madde yoğunluğuna göre değişmekte ve değişen parlaklıklardaki yıldızlar, örtülme sırasında halkaların arkasından gözlenebilmektedir.

Bileşim
Halkaların çok geniş bir renk yelpazesinde yansıttıkları güneş ışınları ve örtülme sırasında içlerinden geçmesine izin verdikleri yıldızlara ait ışımanın tayfölçümsel incelemesi, kimyasal bileşimleri hakkında bilgi vermektedir. En önemli yapı taşının donmuş haldeki su olduğu, karbon, silisyum gibi hafif elementlerin Güneş nebulası oranlarına göre daha zenginleşmiş olduğu saptanmıştır. Yakın dönemde varlığı saptanan yüksek oranda atomik oksijen, serbest halde rastlanması olağan görülmeyen ve kısa ömürlü kabul edilen bir bileşen olarak, yakın tarihli şiddetli bir çarpışmanın belirtisi olarak yorumlanmıştır. Bu veriler halkaların hareketli bir evrimsel gelişimi olduğunu düşündürmektedir. Ancak renk farklılıklarının yerleşmiş bir biçimde varlığı, halkalarının değişik bölümleri arasında madde alışverişinin çok hızlı olmadığını göstermektedir.

Yörünge özellikleri
Halkaları oluşturan küçük parçacıkların her biri, Kepler yasalarına uygun olarak kendi yörüngesini izler. Böylece halkaların gezegene daha yakın iç bölümlerini oluşturan parçacıklar daha hızlı bir dolanma ile kısa devirli elipsler çizerken, dış yörüngedekiler daha yavaş hareket ederler. Bu olgu, halkaların tayfölçümsel incelemesinde elde edilen Doppler çizgilerinde farklı kırmızıya kayma oranları ile kanıtlanmıştır. Parçacık yörüngelerinin dışmerkezlik ve eğikliklerindeki küçük farklılıklar, yörüngelerin kesişmesine ve çarpışmalara yol açar. Bu çarpışmalar Roche limitinin içinde gerçekleştiği sürece parçacıkların birleşerek daha büyük yapılar ve yeni uydular oluşturma olasılığı pek fazla değildir. Ancak çapışmalar sonucunda 'standarda uymayan' yörüngelerin giderek törpülendiği ve bugün gözlediğimiz halka yapısının korunduğu düşünülmektedir. Halkaların şaşırtıcı derecede ince olması bu şekilde açıklanır. Ortalama halka düzleminden yalnızca 100 metre sapacak şekilde eğik bir yörüngeye sahip bir parçacığın her devirde halka düzlemini bir kez aşağıdan yukarıya, bir kez de yukarıdan aşağıya en az 1 metre/saniye hızla geçmesi gerektiği hesaplandığında, olası çarpışmaların böyle bir yörüngenin uzun ömürlü olmasına izin vermeyeceği ortaya çıkmaktadır.

Satürn'ün uydularının çekim etkileri halkaların şekli üzerinde önemli rol oynar. Cassini Bölümü'nün, büyük uydulardan Satürn'e en yakın olanı Mimas'ın etkisi ile ortaya çıktığı düşünülmektedir. Halkalardaki bu boşluk Mimas ile 2:1 rezonans içinde bulunan yörüngeye denk gelir. Bu alanda bulunan parçacıklar, dolanım periyodu Mimas'ınkinin tam yarısı kadar olması nedeniyle her devirde Satürn ve Mimas ile aynı çizgi üzerine gelirler ve bu iki gökcisminin birleşen çekim etkileri ile yörüngelerinden saptırılırlar. Prometheus ve Pandora'ın F halkası'nı birbirine çok yakın yörüngeleri arasında sıkıca tutarak 'çobanlık' ettikleri görülür. Pan'ın A halkası içinde kalan yörüngesi boyunca parçacıklardan temizlenmiş bir açıklık bulunmaktadır. Aynı mekanizma ile Keeler Aralığı'nın oluşumundan sorumlu bir uyducuk Cassini uzay sondası tarafından saptanmış ve S/2005 S1 geçici adı verilmiştir. Bu uydunun Keeler Aralığı'nın her iki yanında yer alan halkalarda çekim etkisine bağlı dalgalanmalara neden olduğu da gözlenmiştir. Satürn ve çok sayıda uydusunun etkilerinin bileşimi ile binlerce küçük halkadan oluşan karmaşık yapı ortaya çıktığı gibi, halkalarda dairesel yapıdan dalgalanma şeklinde sapmalar, madde yoğunluğunda sarmal değişiklikler ve hatta araba tekerleğinin çubuklarına benzer ışınsal yoğunlaşmalar gözlenmektedir.

Fiziksel özellikler ve halkaların oluşumu

Fransız matematikçi ve gök bilimci Edouard A. Roche tarafından 1847 yılında geliştirilen Roche limiti kavramı, bir gökcisminin büyük bir gökcismine olan uzaklığı belli bir sınırın altına indiğinde, kütleçekimi güçlerinin doğurduğu gel-git etkisiyle fiziksel bütünlüğünü koruyamayarak parçalanacağını öngörür. Aynı düşünce şekliyle, bir gökcismi etrafında, yoğunluğuna göre değişmekle birlikte, yaklaşık yarıçapının 2,5 katı kadar bir uzaklığa denk gelen alan içinde bulunan maddenin bir araya gelerek büyük yapılar oluşturması olanaksızdır. Bu bilgileri de içine alacak şekilde, Satürn'ün halkalarının kökeni hakkında değişik öneriler ortaya atılmıştır.

 Güneş Sistemi'nin oluşumu sırasında, Satürn'ün yapısına katılamayan, ancak gezegenin Roche sınırı içinde kaldığı için uydular halinde birleşemeyen ilksel Güneş Nebulasına ait madde.
 Roche sınırı içine girerek parçalanan bir uydunun ya da bir kuyruklu yıldız veya asteroit gibi Güneş sistemi'nin bir başka üyesinin kalıntıları.
 Roche limiti dışında kalan uydulara başka gökcisimlerinin çarpması ile kopan parçalar.

Halkaların renk ölçümleri genellikle yaşlarının birkaç yüz milyon yılı geçmediği izlenimini vermektedir. Bu tahminler halkaların Satürn'le eşzamanlı oluşumu görüşünün geçerliliğini azaltmaktadır. Diğer gaz devlerinin yeni bulunan halkalarına ilişkin gözlemlerle birleştirildiğinde, halkaların oluşumunda her üç mekanizmanın da payının olabileceği, her gezegenin kendi özel koşullarında ve yaşam öyküsü içinde bu süreçlerin belirli bir bileşimi ile halkaların evrimleştiği düşüncesi ağır basmaktadır.

Halka sisteminin parlaklığı en fazla ve ışık geçirgenliği en az olan üyesi B halkasıdır. Daha dıştaki A halkası yoğunluk sıralamasında onu izler. B halkasının tek başına tüm halka kütlesinin en az dörtte üçünü, A ve B halkalarının bir arada toplam kütlenin onda dokuzundan fazlasını barındırdığı sanılmaktadır. Radyo dalgaları ile yapılan ölçümler bu iki halkanın milimetreden küçük boyutlardan başlayarak onlarca metreye kadar tüm boy aralığındaki parçacıkları içerdiğini ortaya koymuştur. A ve B halkalarını ayıran Cassini bölümü'nün ise mutlak bir boşluk değil, halka materyalinin çok düşük yoğunlukta bulunduğu bir alan olduğu içinden geçen güneş ışınları ile aydınlanmasından anlaşılmıştır. B halkası, Cassini bölümü ve A halkasının Cassini bölümüne komşu iç kesimlerinin 5 cm.den küçük boyutlu parçacıklardan görece yoksun oldukları sanılır. A halkasının dış kesimleri ve C halkası ise küçük boyutlu parçacıklardan zengindir. En içteki D halkası çok daha siliktir ve kütlesi küçüktür. A halkasına göre daha dışta bulunan F halkası çoğunlukla 'duman' olarak nitelendirilebilecek mikrometre boyutunda parçacıklardan meydana gelir. Onu izleyen G halkası çok daha az yoğunlukta ve yüzlerce kilometreyi aşan kalınlıkta, seyrek bir 'bulut' yapısındadır ve büyükçe parçacıklardan oluşur. En dıştaki E dalgasının uydu Enceladus ile yakın ilişkide olduğu ve olasılıkla Enceladus üzerindeki geyzerlerden kaynaklanan sudan oluştuğu düşünülür.

Halkaların sıcaklığı 70 - 90K (-200 °C -180 °C) arasında ölçülmektedir.

Satürn halkalarının tanınmasının kısa tarihçesi

 İtalyan gökbilimci Galileo Galilei kendi yaptığı teleskopla 1610 yılında Satürn'ü izlerken, gezegenin her iki yanında anlam veremediği iki küçük 'kulak' göründüğünü fark ederek gezegenin 'üçlü bir yapısı' olduğunu bildirdi. Daha sonraki gözlemlerinde gezegenin bu iki küçük yoldaşının kayboluşunu ve yeniden ortaya çıkışını şaşkınlıkla not eden Galilei, bunların boyutlarının ve biçimlerinin zaman içinde değiştiğini ama konumlarının aynı kaldığını gözledi.
 Satürn'ün çevresindeki yapının bir halka olduğunu ilk kez 1655'te Hollandalı gök bilimci Christiaan Huygens 50 büyütmeli bir teleskop kullanarak saptadı.
 Huygens, 1659 yılında yazdığı Systema Saturnium adlı kitabında, Satürn halka sisteminin eğikliğini ve gezegenin 30 yıllık devri sırasında iki kez halkaların yer yörüngesi ile aynı düzleme gelerek görünmez olduklarını açıkladı.
 Giovanni Domenico Cassini 1675 yılında halkaların, sonradan kendi adıyla anılacak bir boşlukla ikiye ayrıldığını gördü ve böylece bugün A ve B olarak adlandırılan iki halka sistemi tanımlanmış oldu.
 1849'de Edouard Albert Roche halkaların Satürn'e çok yaklaşarak parçalanan bir uydunun kalıntılarından oluştuğu savını öne sürdü.
 Johann Encke 1837'de A halkasının ortasında sonradan kendi adı verilecek olan boşluğu gördü.
 1850'de William Bond ve George Bond tarafından görülen ve Charles Wesley Tuttle tarafından tanımlanan C halkasının ardındaki yapıların görünmesine izin vermesinden yola çıkılarak halkaların katı yapıda olamayacağı öne sürüldü. 1857'de İskoç fizikçi James Clerk Maxwell bu savı matematiksel olarak kanıtladı. 1895'te James Keeler halkaların çok sayıda küçük parçacıktan oluştuğunu, gezegenden uzaklaştıkça azalan dönüş hızlarına işaret eden Doppler kayması bulgularına dayanarak gözlemle kanıtlayan ilk kişi oldu.
 1966 yılında Allegheny gözlemevinde çekilen bir fotoğrafta W.E.Feibelman tarafından A halkasının ve Mimas yörüngesinin dışında çok soluk bir halkanın görüldüğü, 1969 yılında ise Pic-du-Midi gözlemevinden Pierre Guerin tarafından C halkasından daha içte yine çok soluk bir halkanın varlığı iddia edildi.
 1970'lerde Gerard Kuiper kızılötesi bantta yaptığı tayfölçümsel gözlemlerle, Satürn halkalarının ana bileşeninin donmuş halde su olduğunu gösterdi.

 1979 yılında Pioneer 11 uzay sondası Satürn'ün 21.000 km. yakınından geçti. Halkaların karanlık yüzünün ilk fotoğraflarını gönderdi. Yoğunluk ve ışık geçirgenlik derecelerindeki farklılıklara paralel olarak, halkaların yeryüzünden parlak görülen kısımlarının güneş ışınlarını yeterince geçirmedikleri için koyu renkli, yeryüzünden soluk görülen kısımlarının ise arka yüzde daha aydınlık olduğu gözlendi. F halkası bu yolculukta keşfedildi.
 Kasım 1980'de Voyager 1, Ağustos 1981'de Voyager 2 uzay sondaları Satürn'ün yakınından geçtiler, gezegen, uyduları ve magnetosferi hakkında sağladıkları pek çok yeni bilginin yanı sıra, halkalarla ilgili çok değerli gözlemler yaptılar. Voyager 1 daha önceden bilinen A, B ve C halkalarının çok sayıda küçük halkacık ve aralıklardan oluştuğunu saptadı. Daha sonra yapılan incelemelerde bu aralıkların mutlak boşluklar olmadığı, ancak madde yoğunluğunun daha az olduğu alanlar olduğu anlaşıldı. Voyager 2'nin fotopolarimetresi ile yapılan ölçümler bu değişikliklerin Satürn'ün uydularının çekim etkileri ile oluşan yoğunluk dalgaları ile ilgili olduğu izlenimini verdiler.

Voyager sondalarının gönderdiği resimlerde Feibelman ve Guerin'in daha önce gördüğü halka yapıları net olarak gözlendi ve D ve E halkaları olarak adlandırıldı. Voyager'lar ayrıca G halkası adı verilen yeni bir halkanın keşfedilmesini sağladılar.

Voyager resimlerinde B halkasında ışınsal şekilde dağılmış, 'araba tekerleğinin çubukları'nı andıran yoğunluk dalgaları gözlendi. Bu alanlarda halka düzleminden kuzey ve güneye doğru ayrılarak dağılan madde akışının varlığı Satürn sisteminin bilinen kütleçekim ilişkileri içinde açıklanamadı. Ancak bu dalgaların Satürn'ün kendi etrafındaki Sistem III dönüş biçimine uyması, gezegenin manyetik alanı etkisi altında olan dalgalanmalar yönünde yorumlanmalarına neden oldu.

Voyager sondaları, F halkasında dalgalanma ve bükülmeler olduğunu saptadı. Bunların çoban uyduların çekim etkileri ile ilişkisi gösterildi.
 1990'da Mark Showalter Voyager 2'nin gönderdiği görüntülerde, Encke bölümü içindeki yörüngesinde Pan uydusunu keşfetti.

 Cassini uzay sondası 2004'te iki yeni halka keşfetti. A ve E halkaları arasında yer alan bu iki küçük halka henüz adlandırılmamış ve R/2004 S1 ve R/2004 S2 geçici adları ile anılmaktadır.
 Mayıs 2005'te Cassini uzay sondasından yeryüzüne halkaların içinden geçecek şekilde üç değişik frekansta radyo dalgaları gönderildi. Bu yolla halkaları oluşturan parçacıkların boyutlarına göre halkaların değişik bölgelerindeki dağılımı incelendi.
 Cassini sondasının 5 Eylül 2005'te elde ettiği görüntülerde, 25 yıl aradan sonra ilk kez yeniden ışınsal çubuklara rastlandı. Bu yapıların dönem dönem ortaya çıkıp kaybolmalarının nedenlerinin anlaşılması için izlenmelerine devam edilmesine karar verildiği NASA tarafından bildirildi.

Satürn halkalarının gözlenmesi

Yeryüzünden bakıldığında en uygun gözlem koşullarının gerçekleştiği karşı konumda Satürn'ün görünür açısal çapı 20 saniye kadardır. Bu konumda A ve B halkaları ise 45 saniyeye ulaşan bir görünür çapa sahip olurlar. Bu insan gözünün ayırma gücü olan 1 dakikanın çok az altındadır. Bu nedenle en uygun koşullarda bile çıplak gözle ancak bir nokta şeklinde görülebilen Satürn ve halkalarını, çok küçük büyütmeli bir dürbünle, halkaların konumuna göre bir elips şeklinde izlemek olasıdır.

Satürn'ün ve halkalarının gezegenin yörünge düzlemine göre 26,7° ve tutulum düzlemine 24° -29° arasında açı yapması nedeniyle, yeryüzünden çoğunlukla halkaların belirli bir açıyla aydınlanmış yüzleri görülür. Halkaların en yüksek açıyla Güneş ışınlarını aldığı ve yansıttığı konumda, Satürn'ün parlaklığı -0,3 kadir derecesindedir. Gözlemcinin halkalar ile aynı düzleme geldiği ve Satürn'ün 30 yıl süren dolanımı içinde iki kez meydana gelen kesişme sırasında, halkalar görünmez olurlar. Bu dönemde yalnızca gezegenin yansıttığı ışık görülebildiğinden, karşı konumda dahi Satürn'ün parlaklığı +0,5'i geçmez. Buna bağlı olarak Satürn sisteminin çıplak gözle izlenmesinde, Yer'in güneş etrafında dolanmasıyla olan yıllık parlaklık değişimlerinin yanı sıra, Satürn'ün 30 yıllık dolanma devrine uyumlu parlaklık dalgalanmaları rol oynar.

Orta büyütmeli bir amatör teleskopla, Cassini bölümü ve A ve B halkaları arasındaki parlaklık farkı ayırdedilebilir. Satürn'ün Güneş Sistemi içinde Yer'e uzak konumu nedeniyle, gezegen ve halkaları yılın büyük bölümünde ışığı hemen hemen tümüyle karşıdan alır ve iç gezegenlerde olduğu gibi evrelerden söz edilemez. Ancak, Satürn'ün 90° uzanımda olduğu dönemlerde ışık kaynağı (Güneş) ve gözlem noktası (Yer) arasındaki açının nispeten yüksek olmasından yararlanılarak, halkaların gezegen üzerine düşen gölgesi ve biraz daha zorlukla gezenin halkalar üzerine düşen gölgesi gözlenebilir.

Gezegen halkaları
Halka
1610'larda keşfedilen astronomik cisimler

Satürn'ün halkaları


Le Gaschney est une station de sports d'hiver, d'été et de détente située dans le massif des Vosges, dans le Grand Est.

Géographie
Le Gaschney est situé à  d'altitude sur un col entre les sommets du Petit Hohneck et du Gaschneykopf. Il est accessible par une route bien aménagée depuis la localité de Muhlbach-sur-Munster. Une montée raide d'environ 1,5 heure mène au Hohneck.

Activités
La station de ski du Gaschney est composée de trois téléskis, dont deux menant au Petit Hohneck : le Téléski du Petit Hohneck (990m-1290m) et le Téléski du Hinterschallern (980m-1290m). Le téléski de l'école est quant à lui réservé aux débutants.

La station permet la pratique du ski alpin avec 7 pistes (5 rouges, 1 bleue et 1 verte) ainsi qu'une piste de luge.

De plus, en dehors de la période des sports d'hiver, il existe un vaste réseau de sentiers de randonnée.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes

 Liste des stations de sports d'hiver des Vosges

Station de sports d'hiver dans le Haut-Rhin

Gaschney


Fleroviyum, 4a metal grubundan, 114 atom numaralı kimyasal elementtir. Sembolü Fl 'dir (önceden Uuq). 1999 yılında Rusya'daki Ortak Nükleer Araştırma Enstitüsünde bulunmuştur. Geçici olarak ununkuadyum (< un: bir, quadro: dört) biçiminde kullanılan elementin adı IUPAC tarafından 30 Mayıs 2012 tarihinde kalıcı biçimde fleroviyum olarak değiştirilmiştir. Sovyet nükleer fizikçisi Giorgi Flyorov'un adına ithafen fleroviyum denmiştir.

Bağıl atom kütlesi 289'dur. Erime noktası, kaynama noktası, yoğunluğu, atom çapı, elektronegatifliği, elektron dizilimi veya yükseltgenme basamağı henüz bilinmiyor. Bilinmemesinin sebebi nükleer reaktörlerde tepkime sonucu ortaya çıkması ve çok kısa bir an için kararlı halini korumasıdır. Çabucak bozunduğu için gözlemlenememektedir.

Radyoizotopları yoktur.

Ayrıca bakınız
 Fleroviyum izotopları

Kaynakça

Elementler

Flerovyum


Aderus atrofasciatus é uma espécie de besouro da família Aderidae. A espécie foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1923.

Distribuição geográfica
Habita em Tonkin (Vietname).

Referências

Atrofasciatus
Coleópteros descritos em 1923
Espécies descritas por Maurice Pic
Insetos do Vietnã

Aderus atrofasciatus


Cinuçen Tanrıkorur (20 Şubat 1938 - 28 Haziran 2000) Türk bestekâr ve ud virtüözü, müzikolog ve şarkı sözü yazarı. İtalyan lisesi mezunudur. Uzun yıllar TRT'ye verilen müzik eserlerini inceleyen komisyonun başkanlığını yaptı. Müzik hayatı boyunca 505 beste yapmıştır. Şedd-i sabâ, Zâvil-aşiran ve Gülbûse makamlarını terkip etmesiyle birlikte bu makamlarda klasik fasılları da mevcuttur. 1986'da Fransız Devlet Radyosu'nca LP'si yapılan ilk Türk sanatçısı unvânına sahiptir. Münir Nurettin Selçuk'tan sonra Yahya Kemal'in şiirlerini en çok besteleyen ikinci kişidir. Feyzi Halıcı şiirlerinden çok fazla bestesi mevcuttur.

Udda sahip olduğu mûsiki birikiminin yardımıyla kısa zamanda öne çıkmayı başaran Tanrıkorur bu konuda en çok Yorgo Bacanos'tan etkilenmiş, zaman içerisinde Ûdî Nevres ve Şerif Muhittin Targan gibi udda kendine özgü bir tarz ortaya koymuştur. Klasik tambur tavrına yakın, net ve parlak mızrap vuruşlarıyla çok melodi elde edilmesinin amaçlandığı bu tavırda sağ elden çok sol el etkili olup sol elle klavyede verilen nüanslar orijinaldir. Taksimlerinde ve eser icralarında yüksek hız pek görülmez. Ud icrası kendi ifadesiyle, "Bir tür tambur, biraz gitar, belki bağlama esintileri taşıyan, ağırlıklı olarak tambur üslûbunun etkisi altında kalmış, udla tambur arası, halk mûsikisini de çok sevdiğini belli etmeye çalışan karışık bir üslûptur." Cinuçen Tanrıkorur mûsikinin her milletin kendi öz kültüründe şekillenen bir duygu-düşünce, her kültürün tarih, inanç ve geleneklerini anlatan kendi mantık, estetik ve semantiği içinde konuştuğu özel bir dil olduğunu söyler.

Kanser hastalığı nedeniyle 62 yaşında ölmüştür.

Eserlerinden bazıları:

Kalbim seni bir yaz kuşu dinler gibi dinler

Günaydınım, Nar Çiçeğim

Bi Mekanım Bu Cihanda

Albümleri
 "Cinuçen Tanrıkorur I", Kervan Plakçılık
 "Turquie - Cinuçen Tanrikorur, Lute / Oud, Male Vocal", Ocora - OCD 580045, C 5580045 (1986)
 Cinuçen Tanrikorur / Murat SalimTokaç / Fahrettin Şukru Yarkin: "Turquie - Fasil - Concert De Musique Classique Ottomane", Le Chant Du Monde - CMT 2741013 (1995)
 "Cinuçen Tanrıkorur'un Bestelerinde Yahya Kemal Beyatlı", İstanbul Kültür ve Sanat Ürünleri, A.Ş., (1996)
 "Cinuçen Tanrıkorur'un Bestelerinde Aziz Mahmud Hüdai", İBB, (1996)
 "Şedd-i Sabâ Faslı ve İlâhiler", İBB, (1996)

Kaynakça

 Beşir Ayvazoğlu, "Şairler ve Bestekârlar", Zaman Gazetesi, 8 Kasım 1996
 Hilmi Yavuz, "Gelenek,Müzik ve Tanrıkorur", Zaman Gazetesi, 21 Mayıs 1996
 Hilmi YAVUZ, "İkinci Ölüm Yıldönümünde Cinuçen Tanrıkorur", Zaman Gazetesi, 28 Haziran 2002
 Sait BAŞER, "Tanrıkorur'un Besteleri veya Kırık Bir Destan", Zaman Gazetesi,

Dış bağlantılar
 Cinuçen Tanrıkorur (1938-2000)

1938 doğumlular
2000 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk bestecileri
Türk udiler
İstanbul doğumlu besteciler
İtalyan Lisesinde öğrenim görenler

Cinuçen Tanrıkorur


La microrregión de Santos es una de las microrregiones del estado brasileño de São Paulo perteneciente a la mesorregión Metropolitana de São Paulo. Su población fue estimada en 2010 por el IBGE en 1.469.926 habitantes y está dividida en seis municipios. Posee un área total de 1.354,374 km².

Municipios (por habitantes)
 Santos, 419.757 habitantes;
 São Vicente, 332.424 habitantes.
 Guarujá, 290.607 habitantes;
 Praia Grande, 260.769 habitantes;
 Cubatão, 118.797 habitantes;
 Bertioga, 47.572 habitantes;

Véase también

 Arquidiócesis de São Paulo
 Diócesis de Santos

Santos

Microrregión de Santos


عبد الله السطاتي لاعب كرة قدم، ومدرب مغربي. من مواليد مدينة سطات المغربية. لعب لفريق المدينة نادي النهضة السطاتية، و للمنتخب الوطني المغربي، كما مارس التدريب، ودرب فريقه نادي النهضة السطاتية، و له تاريخ مع المغرب الفاسي  ، ودرب كذلك المنتخب الوطني المغربي، وبالتالي يمكن اعتبار عبد الله السطاتي من أبزر المدربين المغاربة.

لاعبو كرة قدم مغاربة

عبد الله السطاتي


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 20. svibnja – Honoré de Balzac, francuski književnik († 1850.)
 6. lipnja – Aleksandar Sergejevič Puškin, ruski pjesnik, dramatičar i prozaik († 1837.)

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1799.


Velika Kartuzija
, Grande Chartreuse (francuski:  [ɡʁɑ̃d ʃaʁtʁøz]) je samostan i glavno sjedište kartuzijanskog monaškog reda. Smješten je u planinama Chartreuse, sjeverno od grada Grenoble, u općini Saint-Pierre-de-Chartreuse (departman Isère), Francuska.

Povijest

Prema tradicionalnoj predaji, sv. Bruno i šest njegovih drugova (dvoje laika André i Guérin, te četvorica klerika: kanonici Etienne de Bourg i Etienne de Die, Hugues i Laudouin, rodom iz Toskane, koji će kasnije naslijediti sv. Bruna u vođenju matičnog reda, naklonošću biskupa sv. Huguesa iz Grenoblea, nastanili su se 24. lipnja 1084. u dolini Chartreuse, mjestu koje će, zbog svoje izoliranosti, biti nazvano pustinja Chartreuse. Kratka dolina, na sjeveru blokirana planinskim prijevojem Col de la Ruchere, a na jugu kanjonom rijeke Guiera Mort, kojim dominira 2.026 mnv vrh Grand Som.  U toj dolini je sv. Bruno sa svojih šest drugova sagradio prvi kartuzijanski samostan u kojem su vodili pustinjački život ublažen s malo cenobitizma.

Ovo objašnjava zašto je 24. lipanj, blagdan rođenja Ivana Krstitelja, datum na koji je Kartuzija stavljena pod patronat ovog sveca.
9. prosinca 1086.  biskup Hugues je ispred biskupijske sinode Grenoblea, u donacijskoj povelji svečano ratificirao donacije koje su, dvije godine ranije, uputili vlasnici posjeda u dolini Chartreuse, ukupne površine od 1.700 ha2. Ovaj prirodni prostor, uvećavan i zaokružen kasnijim donacijama, postupno je pokrio regiju Chartreuse.
Prvi kartuzijanci, u želji da zaštite svoju izolaciju, odbijaju ženama pravo prolaska kroz dolinu, te izopćuju zakupce u susjedstvu, što stvara napetosti, nasilne svađe i sudske procese.

Opis prvobitnog samostana

Prvobitni samostan je bio podijeljen u dva dijela koja su činile dvije kuće međusobno udaljene četiri kilometra; u Donjoj kući ili u Correrieu je obitavala zajednica braće, a tu su se nalazile i radionice, dok je Gornji dom imao zajednicu priora i zajednicu očeva, kao i jednog ili dva brata.

Od toga samostana, koji je bio sagrađen na udaljenosti od oko dva kilometra od sadašnjeg samostana, nije ostalo ništa. Pretpostavlja se da su te kuće bile izgrađene od drveta, s izuzetkom samostanske crkve koja je podignuta kao trajni objekt. Najstariji i jedini poznati opis dao je Guibert de Nogent oko 1114. Na osnovu njegovog opisa, osim načela grupiranja ćelija, različitog od klaustra, koji okuplja objekte namijenjene za zajednički život, kao što su crkva, kapitulska dvorana, trpezarija te prilazi kuhinji i zgradi, koja je nedjeljom vjerojatno primala polovicu obraćenika, nije poznato ništa o početnom rasporedu objekata, što je vjerojatno vrlo različito od sadašnjeg zdanja. S obzirom na konfiguraciju zemljišta Guibert, međutim, precizira da su bili izgrađeni cjevovodi koji su dovodili tekuću vodu unutar pojedinih objekata.

U Gornjem domu smještenom u zatvorenoj i uskoj, potpuno šumovitoj dolini, nije bilo moguće obrađivanje zemlje ili ispaša stoke. Tamo bi svakog tjedna u subotu, braća iz Donjeg doma odlazila kako bi sudjelovala u nedjeljnoj liturgiji i zajedničkom životu, ponovno oživljavajući tradiciju pustinjaka iz laure u Palestini, između Jeruzalema i Mrtvog mora, a sve prema pravilima izvornog kršćanskog monaštva koje je ustanovio otac ove monaške tradicije Sveti Saba.
Položaj Gornjeg doma je kasnije naznačen izgradnjom dvije kapele na međusobnoj udaljenosti od 110 metara: nizvodno Notre-Dame de Casalibus (doslovno: Notre-Dame des cabane, Gospa od Koliba, što je bila aluzija na male kolibe koje su služile kao ćelije monasima)  i uzvodno kapela sv. Bruna. Kapela Notre-Dame de Casalibus je bila od posebnog značaja pa je i u 17. stoljeću kartuzijanska zajednica iz Velike Kartuzije tamo odlazila pjevati misu tri puta godišnje.

Samostan za vrijeme Francuske revolucije

Kroz svoju povijest kartuzijanci su prolazili kroz teška vremena koja su bila praćena oduzimanjem prava na korištenje samostana, što je rezultiralo istjerivanjem iz istoga, a progonstvo je nekad trajalo i po nekoliko decenija. Posljedično je i sam samostan prolazio kroz mnoge izazove, teška vremena, mnogostruke promjene vlasnika, rekonstrukcije i obnove. Objekt koji stoji danas, podignut je 1688. godine.
Za cjelokupnu katoličku crkvu Francuske, stoga i za kartuzijance, ali i za sami samostan, posebno je bila teška 1789. godina, jer je odmah nakon Francuske revolucije,  u studenom te godine, bila konfiscirana sva crkvena imovina diljem Francuske. Naime, dekretom od 2. studenoga 1789., Ustavotvorna skupština stavlja državi na raspolaganje svo vlasništvo Crkve, uključujući i vlasništvo zajednica s ciljem financiranja reformi i nove vlasti, pa su tako i kartuzijanski redovnici bili protjerani iz samostana. Potonji Napoleonov konkordat iz 1801. je bio kompromis koji je obnovio neke od tradicionalnih uloga Katoličke crkve, ali ne i njezinu moć, njene posjede ili samostane.

Nakon abdikacije Napoleona  u travnju 1814. i njegovog Izgona na otok Elba kraj obale Toskane, na vlast je vraćena dinastija Bourbon koja je ostala na vlasti do Srpanjske revolucije 1830.

Samostan nakon Francuske revolucije

Povratkom Burbonske dinastije i ustoličenjem Karla X. na kraljevski tron 1824. godine, čija je vladavina bila prekinuta Srpanjskom revolucijom 1830. godine, kojom je uspostavljena Srpanjska monarhija proglašenjem kralja Luja Filipa kraljem Francuza, kroz dugi niz godina kartuzijancima nije donijelo nikakve pozitivne pomake, jer im je tek 1838. bio odobren povratak u samostan.

Napoleon III. je 1857. godine carskim dekretom predjelu oko samostana dao status prirodnog rezervata kako bi se sačuvao krajolik i zajamčio mir monaha.

Međutim, 29. ožujka 1880., u vrijeme Treće Republike, novi dekreti su najavili raspuštanje svih muških zajednica koje nisu imala državno ovlaštenje. Kartuzijanci su izbjegli prvi val protjerivanja neovlaštenih zajednica pozivajući se na dekret iz 1857. koji je ostao na snazi i koji im je omogućio da ostanu u svom samostanu.

Zakon o udrugama iz 1901.

To je trajalo sve do 1. srpnja 1901. kada je  Zakonom o udrugama i njegovim dijelom vezanim za izuzetne mjere koje su predviđene za zajednice,  unatoč uvjerenju kongregacije Chartreusea da je njihova zajednica implicitno odobrena tekstovima dekreta iz 1816. i 1857. ipak su trebali službeno zatražiti odobrenje za nastavak djelovanja. Odobrenje je odbijeno glasanjem Zastupničkog doma 26. ožujka 1903. godine. pa su redovnici protjerani uporabom vojne sile 29. travnja 1903. godine. Zajednica se sklonila u Italiju, u kartuzijanski samostan u Farneta (u selu Maggiano, Provincija Lucca) i nisu se mogli vratiti u matičnu kuću sve do 1940.

Naime, nakon uspostave Zakona o udrugama iz 1901. godine i njegovog tumačenja kojim su se zabranile vjerske kongregacije, Francuska vlada je masovno zatvorila mnoge ugledne vjerske institucije širom zemlje, uključujući samostan Veliku Kartuziju, da bi ga 14. studenog 1912. klasificirala kao povijesni nacionalni spomenik.

Međutim, 1903. Francuska vlada je odlučila nacionalizirati destileriju Chartreuse likera i protjerati redovnike. Uzevši sa sobom svoj omiljeni rukopis iza kojeg je stajala stoljetna praksa, napustili su Francusku. Dok su neki redovnici do 1929. godine utočište pronašli u Italiji, drugi su se nastanili u španjolskoj regiji Tarragona, i tu su pokrenuli proizvodnju likera te, s obzirom na ograničene resurse,  proizveli su ograničenu količinu alkoholnih pića pod imenom, Liqueur fabriquée à Tarragone par les Pères Chartreux ("Liker proizveden u Tarragoni od kartuzijanskih očeva"). Francuska vlada, slijedeći slovo Zakona o udrugama, prodala je monaške udjele destilerije u Voironu privatnoj korporaciji koja je pokušala profitirati od redovničkog poslovnog uspjeha proizvevši vlastitu verziju Chartreusea. Nije iznenađujuće što ova nova korporacija nije mogla oponašati recept koji je bio razvijan stoljećima predanog rada i iskustva, a kada su bili blizu bankrota 1927. prodali su dionice tvrtke poduzetnoj skupini lokalnih voironskih poduzetnika. Novi vlasnici su bez iluzije o razlogu popularnosti Velike Kartruzije, milostivo pozvali redovnike iz Španjolske da nastave sa svojim bogoslužjem, na mjestu gdje su sveti Bruno i njegovih šest sljedbenika u početku uspostavili red.

Samostan tijekom II. Svjetskog rata

Velika Kartuzija je ponovno otvorena 1940. godine pod režimom Pétaina.
Sporazumom od 11. ožujka 1941. između Velike Kartuzije i Akademije likovne umjetnosti za vrijeme Višijskog Režima, definira uvjete koncesije zgrada i omogućava njihovu brzu obnovu.
Na kraju Drugog svjetskog rata,  savezničke snage su koristile samostan kao bolnicu.

Samostan nakon II. Svjetskog rata

Sve do danas zajednica nastavlja iznajmljivati zgrade francuskoj državi za nisku najamninu koji podrazumjevaju troškove redovnog održavanja. Od 1947. godine Velika Kartuzija je redovito bila domaćin generalnog kapitula svake dvije godine.

U dva desetljeća nakon Drugog svjetskog rata razvoj turizma i napredak cestovnih mreža su postali sve problematičniji. U Velikoj Kartuziji nadređeni su čak razmišljali o napuštanju postojeće lokacije i prebacivanju zajednice na izoliranije mjesto. Napokon, uz pomoć države postigli su da se mjesto klasificira kao mjesto povijesnog i prirodnog značaja, tako da je zabranjeno preletati turističkim avionima i zatvoreno za sav automobilski promet. U dijelu zgrada stare Correrie, dva kilometra niže od samostana, uspostavljen je muzej koji je turistima dočarao kartuzijanski život u odgovarajućim okvirima i učinio nešto poznatijim život monaha. Na kilometar i pol od samostana se zaustavlja promet automobila što omogućuje kartuzijancima da žive u samoći koja je u skladu s pravilima njihovog reda. Oni žele da ovo mjesto ostane "pustinja" unutar zone tišine koju, na svu sreću, sada službeno štite javne vlasti.

Izvori prihoda

Red podmiruje sve svoje financijske potrebe proizvodnjom i prodajom likera Chartreuse koji je u Francuskoj, a kasnije i širom svijeta, postao popularan od početka 18. stoljeća. U 2015. godini red je prodao 1,5 milijuna boca likera Chartreusea (50 eura po boci), a svi prihodi su išli za financiranje potreba reda i njegove dobrotvorne projekate.

Nove misije

Godine 1999. general reda poslao je dva kartuzijanaca iz Velike Kartuzije u Seul, Južna Koreja, da osnuju kartuzijanski samostan Gospe od Koreje koji se sada nalazi u gradu Sangju.

Izvori

Katolički samostani u Francuskoj
Kartuzijanski samostani

Velika Kartuzija


Hov! (famous last words) er en dansk eksperimentalfilm fra 1989, der er instrueret af Knud Vesterskov, Ulrik Al Brask og Jens Tang efter manuskript af Knud Vesterskov.

Handling
En splattervideo, hvor alt overflødigt er skrællet væk, og kun et rent voldsorgie er tilbage. Her vist med en uskyldig og humoristisk holdning til volden som kunstart. En video der provokerer tilskueren frem til en holdning om vold i medierne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Hov! (famous last words)


Egerton Lee Batchelor, né le  à Adélaïde et mort le  à Warburton, est un syndicaliste et homme politique australien, l'une des figures des débuts du Parti travailliste australien.

Biographie

Débuts
Son père, photographe, meurt quand il est très jeune enfant, et Lee Batchelor et ses deux frères sont élevés par leur mère seule. Fasciné par la mécanique, il devient à l'âge de 17 ans apprenti dans une usine d'ingénierie. En 1882 il devient membre du syndicat des ingénieurs à Adélaïde, dont il sera par la suite plusieurs fois président. Délégué au Conseil des syndicats d'Australie-Méridionale à partir de 1889, il y est élu secrétaire en 1893. Dans le même temps, il est « l'une des forces motrices » de la création du Parti travailliste uni d'Australie-Méridionale en 1891, parti fondé pour la représentation politique des syndicats ouvriers. Il est le secrétaire du parti de 1892 à 1896.

Animé par ses convictions chrétiennes, il défend des idées progressistes : accès des ouvriers à de meilleures opportunités d'éducation, de formation et d'emploi ; suffrage féminin ; protection des intérêts des Aborigènes. Surnommé « Batch » par ses amis, il est très populaire auprès de ses électeurs, et respecté pour son énergie, son talent d'organisateur, sa capacité à débattre calmement et efficacement, son intelligence et sa sincérité. S'inscrivant dans l'aile modérée du parti, il n'est pas « doctrinaire », et promeut la coopération avec les membres d'autres partis qui partagent les idées progressistes des travaillistes.

Le jeune parti participe pour la première fois aux élections législatives d'Australie-Méridionale en 1893, et Lee Batchelor est élu député d'Adélaïde-ouest à l'Assemblée d'Australie-Méridionale. Il y est le chef du groupe parlementaire travailliste de 1897 à 1899. En décembre 1899, avec l'accord de son parti, il accepte les postes de ministre de l'Éducation et de ministre de l'Agriculture dans le gouvernement du libéral Frederick Holder, que les travaillistes soutiennent ; il est le seul travailliste dans ce gouvernement. Il crée un droit à une formation universitaire pour les apprentis enseignants.

Politique fédérale
Les six colonies britanniques d'Australie s'unissent en une fédération en janvier 1901, et Lee Batchelor est élu à la Chambre des représentants aux premières élections fédérales cette même année. Il participe à définir le règlement intérieur du groupe parlementaire fédéral travailliste, et est nommé ministre de l'Intérieur par lorsque les travaillistes parviennent à former leur premier gouvernement fédéral, un éphémère gouvernement minoritaire dirigé par Chris Watson, en 1904. Dans les deux prochains gouvernements travaillistes, menés par Andrew Fisher de 1908 à 1909 et de 1910 à 1913, il est le ministre des Affaires extérieures. À ce titre, il est membre de la délégation australienne à la conférence impériale à Londres en 1911 ; l'Australie n'est pas à cette date un État pleinement indépendant, et sa politique étrangère s'élabore de concert avec celles du Royaume-Uni et des autres dominions de l'Empire britannique.

En 1911, il est fait ministre chargé de la gestion du Territoire du Nord, territoire fédéral dont une grande partie de la population est aborigène. Convaincu que la maltraitance des Aborigènes par les colons est « la page la plus sombre » de l'histoire de l'Australie, il fait établir des réserves pour leur protection et l'amélioration de leurs conditions de vie, et nomme l'anthropologue et médecin , spécialiste des Aborigènes et promoteur d'idées progressistes à leur égard, au poste de Protecteur et Médecin-en-chef des Aborigènes de ce territoire.

En octobre 1911, il meurt subitement d'une crise cardiaque en escaladant le mont Donna Buang dans le Victoria, à l'âge de 46 ans.

Références

Liens externes

Naissance en avril 1865
Décès en octobre 1911
Ministre australien de l'Intérieur
Ministre australien des Affaires étrangères
Personnalité politique d'Australie-Méridionale
Syndicaliste australien
Personnalité du Parti travailliste australien
Personnalité politique australienne du XIXe siècle
Personnalité politique australienne du XXe siècle
Décès à 46 ans

Lee Batchelor


Hagen-Hohenlimburg, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Hagen kentine bağlı idari bölge. Yüzölçümü 37 km²'dir. 31 Mayıs 2004 tarihi itibarıyla nüfusu 32.228 olarak tespit edilmiştir.

Hagen'in semtleri

Hagen-Hohenlimburg


Claude Roy se poate referi la:
 Claude Roy (medic) (născut în 1928), medic din Quebec, Canada
 Claude Roy (scriitor) (1915-1997), poet și eseist francez
 Claude Roy (politician) (născut în 1952), politician din Quebec, Canada

Vezi și
 Claude Le Roy (născut în 1948), fost jucător de fotbal și antrenor francez

Pagini de dezambiguizare referitoare la persoane

Claude Roy


Petter Øverby (født 26. marts 1992) er en norsk håndboldspiller, der spiller for KIF Kolding København og det norske A-landshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Norge
Håndboldspillere fra Kolding IF
Deltagere for Norge ved sommer-OL 2020
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020

Petter Øverby


Universitas Mostariensis su novine Sveučilišta u Mostaru. Izlaze na hrvatskom jeziku.

Odluku o pokretanju novina donio je Senat Sveučilišta s ciljem informiranja unutarnje i vanjske javnosti "o onome što Sveučilište radi, koje odluke donosi i kako se integrira u društvo". Novine izlaze u suradnji s Večernjim listom BiH. Prvi broj novina izašao je 8. prosinca 2017. godine povodom 40 godina od osnutka mostarskog sveučilišta.

Izvori

Sveučilište u Mostaru
Tiskani mediji na hrvatskom jeziku u Bosni i Hercegovini

Universitas Mostariensis


Marcos Ariel Pinto (25 de enero de 1994; Ciudad de Formosa, Argentina) es un futbolista argentino. Actualmente juega para el Barracas Central de Primera B Nacional.

Trayectoria
Llegó al conjunto granate en 2008 desde la Academia Duchini de Villa Constitución (cerca de Rosario) tras superar la prueba que hizo Roberto Puppo. Se inició con Tataré Oviedo, y posteriormente pasó por las manos de Carlos Forte en el club Independencia.

Marcos Pinto el 30 de octubre de 2011, en el partido ante Godoy Cruz fue por primera vez al banco de los suplentes.
Debutó en la primera de Lanús de titular en reemplazo del lesionado Maxi Velázquez en el lateral izquierdo, el 7 de septiembre de 2014 ante Racing Club de Avellaneda con la dorsal 29

Clubes

Selección nacional

Participaciones con la selección

Goles internacionales
No incluye partidos amistosos.

Palmarés

Copas nacionales

Copas internacionales

Referencias

Enlaces externos
 Ficha del plantel del Sudamericano Sub-17
 Ficha en Elcomercial.com
 Ficha en Formosadeportiva.com

Formoseños (capital)
Futbolistas de la provincia de Formosa
Futbolistas del Club Atlético Lanús
Futbolistas del Club Atlético San Martín (San Juan)

Marcos Pinto


Xianglong (nombre que significa "lagarto volador" en chino) es un género de lagarto descubierto en la provincia de Liaoning de China. Es conocido a partir del espécimen holotipo LPM 000666, un esqueleto completo con impresiones de piel. Este ejemplar data de la época del Barremiense del Cretácico Inferior de la formación Yixian, cerca de Yizhou. La característica más notable acerca de Xianlong son sus costillas de gran longitud, ocho de cada lado, las cuales estaban sujetas a una membrana de tejido blando y le permitían al lagarto planear. Era un lagarto acrodonte, y un análisis cladístico indicó que estana agrupado con iguanianos como los agámidos, los camaeleónidos y los leiolepidinos.

El espécimen fósil medía cerca de 15.5 centímetros de largo, de los cuales 9.5 centímetros correspondían a la cola, pero según los descriptores este era un juvenil. Por lo tanto es el único lagarto planeador fósil conocido, aunque existieron otros reptiles no relacionados que también usaban sus costillas para poder planear.

Posiciones filogenéticas de los reptiles planeadores según Li et al. (2007) y  Fraser et al. (2007).

Habilidad de planeo
Xianglong es una de las pocas criaturas que usaban sus costillas como "alas" para poder planear. Otras criaturas, como la ardilla voladora y la rana voladora de Malabar, Rhacophorus malabaricus, tienen membranas sujetas de otras maneras, como entre los dedos de sus pies o entre sus extremidades. Dos criaturas que usan su mismo método para volar, los actuales "dragones voladores" (del género Draco, que en latín precisamente traduce dragón) y reptiles fósiles del Triásico como Kuehneosaurus, y curiosamente presenta una anatomía general similar a pesar de haber vivido cerca de 100 millones de años antes que Xianglong. A pesar de su "envergadura" de 11 centímetros, el lagarto pudo haber sido muy ágil en el aire, posiblemente para escapar de los dinosaurios emplumados que coexistían con este animal.

Xianglong tenía garras levemente curvas, lo que indica que era arborícola. Por supuesto, esto era un requerimiento para que fuera efectiva su forma de "vuelo".

Xu Xing, paleontólogo chino y uno de los descriptores de Xianglong, estableció que es posible que Xianlong haya podido planear cubriendo una distancia igual a la mitad de un campo de fútbol, mucho más extenso que el rango del actual Draco.

Referencias

Enlaces externos

http://news.nationalgeographic.com/news/2007/03/070320-gliding-lizard.html
https://web.archive.org/web/20080719000416/http://www.livescience.com/animalworld/070319_gliding_lizard.html

Reptiles extintos
Fósiles del Cretáceo
Fósiles de Asia

Xianglong


تارا ليه باتريك  (بالإنجليزية: Tara Leigh Patrick) أو كما عرفت باسمها المهني كارمن إلكترا (20 أبريل 1972 - )، ممثلة أمريكية وشخصية تلفزيونية. اكتسبت شهرة عن طريق ظهورها في مجلة البلاي بوي وظهورها مع فرقة pussycat dolls.

دخولها في التمثيل
بدات باتريك مهنتها المحترفة في 1990 كراقصة في حديقةِ ألعاب جزيرةِ الملوكِ في ميسن، أوهايو في عرضِ يسمى " إنه سحري ," وكان أحد المعارضِ الأكثرِ شعبية في المتنزهاتَ

انتقلتْ إلى كاليفورنيا في 1994، حيث قابلتْ أحد المنتجين الذي كان يلقب نفسه الأمير، فلما راى اداها بينما بين الفتيات اعجب بمهاراتها الفنية. الأمير أقنعَها بدخول إلى عالم الفن ولتَغيير اسمِها إلى كارمن إليكترا وبدلاً مِن ذلك سجلت ألبوم منفرد. مباشرة بعد ما وقّعتْ تعاقدُ تسجيل مع شركةِ الأميرِ بيسلي سجلات متنزهِ.

وفي عام 1995، بدأت إليكترا تظهر في مختلف البرامج التلفزيونية. بعد ذلك، في أيار / مايو 1996 كانت مميزة في تصوير صور عارية لها في مجلة بلاي بوي، وهي الأولى من عدة وهذا أدى إلى تعرضها للظهور بصورة كبيرة في البرامج التلفزيونية
إليكترا أصبحت شعبية بين القراء من بلاي بوي التي كانت واردة في مجلة أكثر ثلاث مرات، والثانية مع ظهور لها في حزيران / يونيو 1997-2000 وأعربت لاحقا انها لن تتعاقد مع المجلة مرة أخرى، اواخر عام 1998 تزوجت من لاعب السلة الشهير دينس رودمان وانفصلت عنه شهر نيسان من عام 1999.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من شارونفيل
تنفيذيو المصارعة المحترفة
مشاركون أمريكيون في برامج تلفزيون الواقع
مغنو راب أمريكيون في القرن 21
مغنيات أمريكيات
مغنيات راب أمريكيات
مغنيات راب في القرن 21
مقدمو برامج مسابقات أمريكيون
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات ألعاب فيديو أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات حائزات على جائزة التوتة الذهبية
ممثلات من سينسيناتي
مواليد 1972
مواليد في شارونفيل
موسيقيات أمريكيات في القرن 21
موسيقيون من سينسيناتي (أوهايو)

كارمن إلكترا


Šahovska olimpijada slijepih i slabovidnih šahista, međunarodno šahovsko natjecanje za slijepe i slabovidne osobe u ekipe iz svih krajeva svijeta natječu se jedna protiv druge. Događaj se zbiva svake četiri godine i pod krovom je Međunarodnog saveza slijepih i slabovidnih šahista. Ova olimpijada je najveći športski događaj u međunarodnom šahu za slijepe i slabovidne osobe.

Rezultati

Vidi
Šahovska olimpijada
Svjetsko prvenstvo slijepih i slabovidnih šahista

Izvori

Šahovske olimpijade
Svjetska športska natjecanja osoba s invaliditetom
Šah osoba s invaliditetom


CBC Radio is the English-language radio operations of the Canadian Broadcasting Corporation. The CBC operates a number of radio networks serving different audiences and programming niches, all of which (regardless of language) are outlined below.

English
CBC Radio operates three English language networks.

CBC Radio One - Primarily news and information, Radio One broadcasts to most communities across Canada. Until 1997, it was known as "CBC Radio".
CBC Music - Broadcasts an adult music format with a variety of genres, with the classical genre generally restricted to midday hours. From 2007 to 2018, it was known as "CBC Radio 2".
CBC Radio 3 - Broadcasts a youth-oriented indie rock format through the CBC's online radio platform. Some content from Radio 3 was also broadcast as weekend programming on Radio Two until March 2007.
The inconsistency of branding between the word "One" and the numerals "2" and "3" was a deliberate design choice on CBC's part and is not an error, though from 1997 to 2007, CBC Music was known as "CBC Radio Two".

From 1944 to 1962 the CBC's English service operated two radio networks, the main Trans-Canada Network and the Dominion Network. In 1962 the Dominion Network was disbanded and the Trans-Canada Network became known as CBC Radio and in 1997, CBC Radio One. In some cases CBC announcers will still say "CBC Radio" in reference to programs that air only on Radio One.

CBC Music originated in 1960 as the CBC FM network. It was rebranded as CBC Stereo in 1975, and then CBC Radio Two in 1997 before becoming CBC Music in 2018.

In August 2009, CBC Radio launched a mobile app, initially for iOS, featuring streams of the three services, and other web-exclusive stations. In February 2012, the CBC launched a new, similar streaming platform and app known as CBC Music. In October 2019, CBC Music was succeeded by CBC Listen, a new platform that encompasses CBC Radio and CBC Music content, as well as CBC-produced podcasts.

French

The CBC (better known in French as la Société Radio-Canada, or colloquially simply Radio-Canada) also operates three French language radio networks, two of which have a similar programming focus as the corporation's English-language radio networks.

Structurally, the French-language radio operations are managed as part of the CBC's overall French-language services division and therefore have limited ties to the English-language radio networks, which are structured similarly (i.e., there is no overall "CBC Radio" division responsible for both English and French radio).

Ici Radio-Canada Première - News and information.
Ici Musique - Music, arts and culture.
Ici Musique Classique - Classical music service broadcasting online and through HD Radio in Ottawa and Montreal.

CBC North
In the Northwest Territories, Yukon, Nunavut, and northern Quebec, CBC North airs a modified Radio One schedule to accommodate programming in Indigenous languages.

Podcasts
CBC Radio has 14 original podcasts. Two of the podcasts, Someone Knows Something and Missing & Murdered, are ranked among the top shows on the iTunes and Stitcher charts. In addition, select podcasts are often now broadcast on its terrestrial radio network as supplement material, typically during the summer programming months of July and August to fill time such as on The Current when regular programming is reduced during the summer period.

Someone Knows Something
"Someone Knows Something," hosted by filmmaker David Ridgen, first aired in 2016. The show, which investigates cold cases in Canada and the United States, finished its fourth season in March 2018. In season three, Ridgen worked with a Mississippi man, Thomas Moore, to solve the 1964 kidnapping and murder of Moore's brother, Charles, and his friend, Henry Dee. As a result of information uncovered by the podcast, James Ford Seale, a former member of the KKK, was convicted of the killings in 2007 and received three life sentences for his crimes against Moore and Dee. Season four returned to Canada as Ridgen sought answers in the 1996 unsolved murder case of Wayne Greavette, an Ontario man killed by a bomb that was disguised as a Christmas gift and sent to his home. Season four ended in March 2018 and had the fewest episodes of the series.

Missing & Murdered

Investigative journalist Connie Walker hosts "Missing & Murdered," a podcast which looks into deaths and disappearances of indigenous women in Canada. The show's first season, "Missing & Murdered: Who Killed Alberta Williams," covered the unsolved homicide of Alberta Williams who went missing from Prince Rupert, British Columbia, after a night out with friends. Her body was discovered days later along Highway 16, which has since become known as "the Highway of Tears." Following the show, the Royal Canadian Mounted Police announced the case was once again active. The second season, released in March 2018, helped a family find out what happened to their teenage sister, Cleo Semaganis Nicotine, after she was sent to the United States from Saskatchewan during the "Sixties Scoop." The stories featured on this podcast are part of a broader effort by Walker, who is Cree, and CBC News to raise awareness about the more than 250 unsolved disappearances and homicides of indigenous women and girls across Canada. In 2017, the RCMP announced an initiative to stop violence against indigenous women and girls, citing studies done in 2014 that found they are among the most likely populations to be victims of violent crime.

Other services
The CBC operates Radio Canada International (RCI), an online service. RCI ended its shortwave radio broadcast in June 2012.

In some remote Canadian tourist areas, such as national or provincial parks, the CBC also operates a series of transmitters that broadcast weather alerts from Environment Canada's Weatheradio Canada service.

The CBC formerly operated Galaxie, a digital television radio service that provides 45 channels of music programming to digital cable subscribers in both English and French. This service is now operated by Stingray Digital, who since relaunched the service as Stingray Music. The CBC also celebrates the generation of leaders, builders, and change-makers of Canada under the age of 40 through the CBC Future 40 People Choice Award.

CBC Radio in the news
In 2012, CBC Radio lost some of its funding as a result of large cuts in Canadian government spending. This has resulted in a reduction of the number of concerts being recorded, the closing of recording studios and the laying off of technicians, as well as the introduction of four minutes per hour of advertising on the Radio 2 and Espace Musique stations. The CBC's requirement to air advertising on the stations expired on August 31, 2016, and were fully discontinued the following day on September 1.

See also
List of CBC radio AM transmitters in Canada
List of defunct CBC radio transmitters in Canada

References

Further reading
 Nolan, Michael. Foundations: Alant Plaunt and the Early Days of C.B.C. Radio. Toronto, Ont.: C.B.C. Enterprises, 1986.

External links
Canadian Broadcasting Corporation
CBC.ca - Listen to CBC Radio - Live streams
CBC Channels and Frequencies - cbc.ca

CBC Radio


Dominique Rodrigues Gonçalves (* 26. März 1983 in Bad Urach) ist ein portugiesischer Fußballspieler.

Dominique Rodrigues spielte in der Jugend zunächst für die SpVgg 05 Nürtingen und den FV 09 Nürtingen, von dem er zum VfB Stuttgart wechselte. Mit dem VfB wurde er 1999 Deutscher B-Jugendmeister. Ein Jahr später wechselte er zum SSV Reutlingen 05, mit dem er in die U-19-Regionalliga, die damals die höchste A-Jugendspielklasse war, aufstieg. Für die erste Mannschaft des SSV Reutlingen debütierte Dominique Rodrigues am 6. Oktober 2002 am 8. Spieltag der Saison 2002/03 beim 3:2-Heimsieg seiner Mannschaft gegen Eintracht Trier in der 2. Bundesliga. Gegen Alemannia Aachen absolvierte er am 16. Spieltag derselben Saison seinen zweiten und letzten Einsatz in der 2. Bundesliga. Nachdem der SSV Reutlingen abgestiegen war und keine Lizenz für die Regionalliga erhielt, wurde Dominique Rodrigues in der Saison 2003/04 in der Oberliga Baden-Württemberg acht Mal für den SSV eingesetzt. Im Verlauf dieser Spielzeit schloss er sich dem FC Nürtingen 73 an. 2006 wechselte Dominique Rodrigues zu den Stuttgarter Kickers, bei denen er sowohl für die zweite Mannschaft in der Oberliga als auch für die erste Mannschaft in der Regionalliga Süd im Einsatz war. Nach zwei Jahren verließ Dominique Rodrigues die Kickers und schloss sich dem 1. FC Frickenhausen an. Im Jahr 2014 übernahm er das Amt des Spielertrainer beim Kreisligisten TSV Oberboihingen.

Weblinks
 Dominique Rodrigues auf kickersarchiv.de
 Dominique Rodrigues auf stuttgarter-kickers.de
 Dominique Rodrigues auf fc-frickenhausen.de

Fußballspieler (Portugal)
Fußballspieler (SSV Reutlingen 05)
Fußballspieler (Stuttgarter Kickers)
Portugiese
Geboren 1983
Mann

Dominique Rodrigues


Oliver! este un film britanic muzical din 1968 regizat de Carol Reed și produs de John Woolf. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ron Moody, Oliver Reed, Harry Secombe și Shani Wallis. A câștigat Premiul Oscar pentru cel mai bun film. Este bazat pe o piesă de teatru omonimă cu cântece și versuri de Lionel Bart. Filmul și piesa de teatru se bazează pe romanul Oliver Twist de Charles Dickens.

Prezentare

Distribuție
 Mark Lester - Oliver Twist (cântece dublate de Kathe Green)
 Ron Moody - Fagin
 Shani Wallis - Nancy
 Oliver Reed - Bill Sikes
 Harry Secombe - Mr. Bumble
 Jack Wild - the Artful Dodger
 Hugh Griffith - the Magistrate
 Joseph O'Conor - Mr. Brownlow
 Peggy Mount - Widow Corney/Mrs. Bumble
 Leonard Rossiter - Mr. Sowerberry
 Hylda Baker - Mrs. Sowerberry
 Kenneth Cranham - Noah Claypole
 Megs Jenkins - Mrs. Bedwin
 Sheila White - Bet
 Wensley Pithey - Dr. Grimwigg
 James Hayter - Mr. Jessop
 Elizabeth Knight - Charlotte
 Fred Emney - Workhouse Chairman
 Robert Bartlett, Graham Buttrose, Geoffrey Chandler, Kirk Clugston, Dempsey Cook, Christopher Duff, Nigel Grice, Dave Jarrett, Ronnie Johnson, Nigel Kingsley, Robert Langley, Brian Lloyd, Peter Lock, Clive Moss, Ian Ramsey, Peter Renn, Billy Smith, Kim Smith, Oliver Hancock, Freddie Stead, Raymond Ward and John Watters - Fagin's Boys.

Numere muzicale
1 "Overture"
2 "Main Title"
3 "Food, Glorious Food"/"Oliver!" – Orphans/Mr. Bumble/Widow Corney
4 "Oliver, Oliver!" – Mr. Bumble/Orphans
5 "Boy for Sale" – Mr. Bumble
6 "Where Is Love?" – Oliver
7 "Consider Yourself" – Dodger/City of London
8 "Pick a Pocket or Two" – Fagin/Pickpockets
9 "It's a Fine Life" – Nancy/The Crippled Crowd
10 "I'd Do Anything" – Dodger/Pickpockets
11 "Be Back Soon" – Fagin/Pickpockets
12 "Entr'acte"
13 "Who Will Buy?" – City of London/Oliver
14 "As Long as He Needs Me" – Nancy
15 "Reviewing the Situation" – Fagin
16 "Oom-Pah-Pah" – Nancy/The Three Cripples Crowd
17 "Reviewing the Situation" (reprise) – Fagin/Dodger
18 "Finale" ("Where Is Love?"/"Consider Yourself") – Ensemble

Note

Legături externe

Filme din 1968
Filme britanice
Filme în limba engleză
Filme regizate de Carol Reed
Filme premiate cu Oscar
Filme muzicale
Filme Columbia Pictures
Filme bazate pe musicaluri

Oliver! (film)


Lapis. Percorsi della riflessione femminile (Chemins de la réflexion féminine) est une revue féministe trimestrielle basée à Milan, publiée de 1987 à 1996 (32 numéros).

Histoire
Le premier numéro de Lapis parait en novembre 1987. La fondatrice était une théoricienne féministe, Lea Melandri. La revue propose des textes et prises de position sur des questions féministes à partir d'expériences personnelles ou sociales vécues par les femmes pour imaginer des voies alternatives.

L'éditeur du magazine a changé au fil du temps. D'abord Capisole, puis Faenza à partir de juin 1989 éditent la revue. Enfin le magazine est publié par une maison d'édition féministe, La Tartaruga à partir de mars 1993.

Lea Melandri est directrice de Lapis de ses débuts jusqu'à sa fermeture en 1996.

Le magazine ouvre un espace d'écriture pour questionner l'expérience des femmes et, vise à éclairer et tracer les chemins pour devenir  plus autonome par rapport aux modèles intériorisés, aux relations sociales, aux schémas interprétatifs de la société.

Notes et références

Liens externes

Presse féministe en Italie

Lapis (revue)


Joseph Johann von Littrow (13 martie 1781, Horšovský Týn – 30 noiembrie 1840, Viena) a fost un astronom austriac.  A fost înnobilat în anul 1837.

A fost director al observatoarelor din Cracovia (1807), Kazan (1810), Buda (1816).

În 1819 a fost numit director al Observatorului din Viena, unde a rămas până la moarte. I-a succedat, la conducerea Observatorului din Viena, fiul său, Karl Ludwig von Littrow.

A fost un discret constructor de instrumente. A creat unica proiecție retroazimutală conformă, care îi poartă numele: proiecția lui Littrow.

Opere
 Theoretische und praktische Astronomie. Wien 1821-27, 3 Bde.
 Über Höhenmessung durch Barometer. Wien 1821.
 Dioptrik, oder Anleitung zur Verfertigung der Fernrohre. Wien 1830.
 Über den gefürchteten Kometen des gegenwärtigen Jahres 1832 und über Kometen überhaupt. Wien 1832.
 Gnomonik, oder Anleitung zur Verfertigung aller Arten von Sonnenuhren. Wien 1833.
 Über Sterngruppen und Nebelmassen des Himmels. Wien 1835.
 Atlas des gestirnten Himmels. Stuttgart 1838.
 Die Wunder des Himmels. Stuttgart 1834-36, 3 Teile.
 Handbuch zur Umrechnung der vorzüglichsten Münzen, Maße und Gewichte. Stuttgart 1832.
 Vermischte Schriften. 3 Bde, hrsg. von Karl Ludwig von Littrow. Stuttgart 1846.

Omagieri
Un crater de pe Lună îi poartă numele: Littrow. Un lanț muntos de pe Lună îi poartă numele

Note

Legături externe

 Atlas des Gestirnten Himmels , published in Stuttgart in 1839. – Full digital facsimile, Linda Hall Library
  Atlas des gestirnten himmels, Stuttgart 1854 da www.atlascoelestis.com

Vezi și
 Karl Ludwig von Littrow
 Listă de astronomi

Astronomi austrieci
Astronomi din secolul al XIX-lea
Nașteri în 1781
Nașteri pe 13 martie
Decese în 1840
Decese pe 30 noiembrie
Astronomi cehi
Decorați cu Ordinul "Sfânta Ana"
Eponime ale craterelor de pe Lună

Joseph Johann Littrow


La Estación de General Torres, originalmente conocida como Apeadero de la Calle General Torres, es una plataforma de la línea del Norte, que sirve a parroquias de Santa Marinha, en el Ayuntamiento de Vila Nova de Gaia, en Portugal.

Características

Localización y accesos
Se encuentra en el interior de la localidad de Vila Nova de Gaia, junto a la Calle General Torres.

Descripción física
Contaba, en enero de 2011, con cuatro vías de circulación, todas con 216 metros de longitud; las respectivas plataformas tenían 242 y 237 metros de extensión, y 100 centímetros de altura.

Historia

Inauguración
La conexión entre las estaciones de Porto-Campanhã y Vila Nova de Gaia fue inaugurada el 5 de noviembre de 1877.

Siglo XX
En 1902, fue, a petición de la Cámara Municipal de Porto, instalado un sotechado en esta plataforma; que en ese momento, poseía la categoría de apeadero.

Véase también
 Historia de la línea del Norte
 Red Ferroviaria Nacional

Referencias

Enlaces externos

General Torres
Vila Nova de Gaia

Estación de General Torres


Abraham Scultetus ( - ) est un professeur de théologie allemand et le prédicateur de la cour de l'électeur Frédéric V du Palatinat.

Biographie

Jeunesse
Abraham est né à Grünberg in Schlesien en Silésie (après 1945 Zielona Góra, Pologne) et est élevé comme luthérien. Il commence ses études de théologie en 1588 à Wittemberg puis en 1590 à Heidelberg. Le moment où il devient réformé et renonce à son luthéranisme est inconnu. En 1595, il travaille pour l'électeur du Palatinat, qui est à l'époque Frédéric IV. Il continue à servir les églises du Palatinat et accompagne Frédéric V lors de sa lune de miel avec sa femme Elisabeth, fille du roi Jacques  d'Angleterre, en 1613. Il sert Frédéric V comme prédicateur à la cour et devient également professeur d'Ancien Testament à Heidelberg en 1618. Il aide également apparemment à introduire l'ordre de l'Église réformée utilisé dans le Palatinat dans le district de Hanau sous le comte Philippe II, ainsi qu'à placer des hommes comme ministres à Berlin pour y servir l'Église réformée en 1614.

Synode de Dort
Scultetus est choisi comme représentant du Palatinat pour le Synode de Dordrecht, et y occupe une place importante. Il prêche un sermon sur le Psaume 122 le 15 décembre, et prononce également un discours sur la certitude de la grâce. Certains soutiennent que Scultetus est l'étranger le plus important au Synode avec George Carleton, évêque de Llandaff d'Angleterre . Il est d'accord avec la condamnation des remontrants et les décrets doctrinaux du Synode.

Rôle avec le roi de l'hiver
Le 26 août 1619, Frédéric V, électeur du Palatinat, est élu roi de Bohême, ce qui risque de provoquer une guerre. Abraham Scultetus, en tant que prédicateur de la cour, a une influence significative sur Frédéric et l'exhorte à accepter la couronne de Bohême afin de répandre le protestantisme. Il prêche un sermon de l'Apocalypse encourageant Frédéric à prendre le trône . Scultetus accompagne Frédéric en Bohême et le sert là-bas. Scultetus tente d'installer l'ordre de l'église réformée dans la région hautement luthérienne de Bohême, et cela cause quelques problèmes. Opposé aux représentations artistiques de la divinité, il organise un saccage des œuvres d'art de la cathédrale de Prague, qui choque profondément certaines couches de la population.

À la fin, l'empereur bat Frédéric et il est contraint de fuir. Scultetus accompagne Frédéric à Heidelberg, mais la guerre les y trouve bientôt aussi. Scultetus est contraint de fuir à nouveau. Cette fois, il est va à Emden. Il y sert comme prédicateur pendant les dernières années de sa vie. Il meurt en 1625 à Emden.

Concernant cette période de sa vie, on peut consulter le film  1618 La défenestration de Prague, Ceska televize/Arte/ORF

Théologie
Abraham Scultetus est calviniste. Il tient aux doctrines de la prédestination et est d'accord avec le Synode de Dort et ses conclusions doctrinales. Scultetus est un Supralapsarien et enseigne ce point de vue depuis son poste de professeur à Heidelberg. Scultet nie l'imputation de l'obéissance active du Christ suivant l'enseignement de Piscator. Cette position est controversée et rejetée par de nombreux autres théologiens réformés de son époque. Scultetus est également contre les images du Christ, et il les enlève partout où il va, même lorsque cela cause des problèmes avec la population comme en Bohême.

Références

Liens externes

Écrivain allemand du XVIIe siècle
Théologien protestant du XVIe siècle
Théologien protestant du XVIIe siècle
Décès en octobre 1625
Naissance en août 1566
Décès à 59 ans

Abraham Scultetus