La monarchie sud-africaine est le régime politique en vigueur en Afrique du Sud entre 1910 et 1961, dans lequel un monarque héréditaire est le souverain et le chef d'État du pays. L'Union sud-africaine partage alors son monarque avec le Royaume-Uni et d'autres dominions de l'Empire britannique, notamment l'Australie, le Canada et la Nouvelle-Zélande, devenus des royaumes du Commonwealth progressivement après la Seconde Guerre mondiale.

L'Union d'Afrique du Sud naît le  de l'union des colonies britanniques du Cap, du Natal, du Transvaal et de la rivière Orange. Elle inclut également, à partir de 1915, les territoires du Sud-Ouest africain, précédemment sous domination allemande. Comme dans les autres dominions, le monarque du Royaume-Uni demeure chef de l'État ; la monarchie sud-africaine se trouve ainsi en union personnelle avec la monarchie britannique. Comme le monarque réside au Royaume-Uni, la quasi-totalité de ses fonctions sont exercées par le gouverneur général d'Afrique du Sud, qui est son représentant dans le pays.

La monarchie est abolie le , date à laquelle l'Afrique du Sud proclame la république et quitte le Commonwealth. Un président remplace le monarque comme chef de l'État. Le , après la fin de l'apartheid, le pays rejoint de nouveau le Commonwealth et reconnaît alors la reine  comme chef du Commonwealth.

Histoire
La monarchie sud-africaine est créée par le  de 1909 qui réunit quatre colonies britanniques d'Afrique australe (le Cap, le Natal, le Transvaal et la rivière Orange). La loi prévoyait également l'admission de la Rhodésie du Sud comme cinquième province de l'Union, mais les électeurs de la colonie rejettent cette option lors d'un référendum organisé en 1922. Le Sud-Ouest africain allemand est conquis en 1915 par l'Union d'Afrique du Sud, qui reçoit en 1920 un mandat de la Société des Nations pour administrer ces terres. L'ensemble constitue un dominion de l'Empire britannique.

Rôle constitutionnel
La déclaration Balfour de 1926 et le Statut de Westminster de 1931 abolissent les derniers pouvoirs qu'avait conservés le gouvernement britannique sur les dominions. Le statut de dominion cesse d'exister de facto à partir de 1949, les dominions devenant après la Seconde Guerre mondiale des royaumes indépendants au sein du Commonwealth des Nations. Toutefois, le terme continue d'être utilisé pendant trente ans. L'Union sud-africaine fait partie de ces pays partageant le même monarque comme chef d'État.

Pouvoirs exécutif et législatif

Le monarque est représenté par le gouverneur général d'Afrique du Sud, nommé par le monarque lui-même. Théoriquement, le souverain dispose de vastes pouvoirs constitutionnels, s'étendant aux trois branches du gouvernement (exécutive, législative et judiciaire), mais dans les faits, tous ces pouvoirs sont exercés par le gouverneur général au nom du monarque.

Le monarque, le Sénat et l'Assemblée constituent le Parlement d'Afrique du Sud. Toutes les lois ne sont promulguées qu'avec l'octroi de la sanction royale accordée par le gouverneur général, qui peut réserver un projet de loi « au plaisir de Sa Majesté », c'est-à-dire refuser son consentement au texte et le présenter au souverain pour qu'il prenne une décision personnelle ; il peut enfin y opposer son veto complet en refusant son assentiment. Il est aussi chargé de convoquer, de proroger et de dissoudre le Parlement. Le gouverneur général nomme les ministres sud-africains et peut les révoquer à sa discrétion.

Pouvoir judiciaire
Jusqu'en 1950, la plus haute juridiction de l'Union d'Afrique du Sud est le Comité judiciaire du Conseil privé. Le monarque, et par extension le gouverneur général, peut exercer la « prérogative royale de clémence » et gracier les infractions contre la Couronne, que ce soit avant, pendant ou après un procès.

Titre du monarque

Avant 1927, le roi est considéré comme « roi en Afrique du Sud », davantage que « roi d'Afrique du Sud ». En effet, jusqu'à la promulgation de la loi sur les titres royaux et parlementaires, le droit britannique considère qu'il existe une seule monarchie indivisible et les dominions sont traités comme des sous-ensembles du Royaume-Uni. Après 1927, et en particulier après le Statut de Westminster de 1931, le titre est nuancé, le roi devenant . Néanmoins, il faut attendre l'avènement d' pour qu'un titre séparé soit adopté.

Le couronnement d' intervient, en effet, peu après la transformation de l'Empire britannique en Commonwealth des Nations. Les anciens dominions en profitent pour adopter des titres royaux différents les uns des autres. Le titre sud-africain de la reine entre en vigueur le  et  devient . Elle est ainsi la première à être titrée distinctement reine d'Afrique du Sud, alors que ses prédécesseurs étaient rois d'Afrique du Sud en droit, mais pas en titre. En outre, elle est la première à prêter serment pour chacun de ses royaumes lors de son couronnement.

Abolition de la monarchie
À partir de 1948, les liens avec la Couronne se distendent. Le Parti national, arrivé au pouvoir avec Daniel François Malan, est un parti pro-républicain afrikaner, qui ne voit dans les liens avec la monarchie britannique qu'un anachronisme et une relique de la colonisation. En 1957, l'hymne God Save the Queen cesse d'avoir le statut d'hymne national au côté de l'hymne sud-africain Die Stem van Suid-Afrika. De même, lUnion Jack cesse d'être un drapeau national de statut similaire au drapeau sud-africain.

Le , le Premier ministre Hendrik Frensch Verwoerd organise un référendum sur le statut du pays en demandant aux Sud-Africains blancs de soutenir la proclamation de la république. La réponse est affirmative à 52 %, seuls les électeurs de la province majoritairement anglophone du Natal répondant négativement.

Une Constitution républicaine est alors adoptée ; celle-ci entre en vigueur le . Charles Robberts Swart, le dernier gouverneur général, devient le premier président de la république d'Afrique du Sud. Le pays cesse d'être un royaume du Commonwealth et quitte l'organisation, en raison de l'opposition des chefs de gouvernement du Commonwealth à la politique d'apartheid. L'Afrique du Sud est réadmise dans le Commonwealth après la fin de l'apartheid, le . Pour cela, le gouvernement a dû présenter une nouvelle demande d'adhésion à l'organisation et reconnaître la reine  comme chef du Commonwealth.

Visites royales
Le prince de Galles (futur roi ) visite l'Afrique du Sud en 1925, tandis que son frère cadet, le duc de Kent, s'y rend en 1935. En outre, deux membres de la famille royale britannique sont nommés gouverneur général d'Afrique du Sud : le prince Arthur de Connaught de 1920 à 1924, et le comte d'Athlone de 1924 à 1930.

Le roi , la reine Elizabeth et leurs filles Élisabeth et Margaret visitent l'Afrique du Sud en 1947. Il s'agit de la dernière visite d'un monarque régnant en Afrique du Sud en raison du régime d'apartheid mis en place par le gouvernement l'année suivante. Les membres de la famille royale évitent dès lors de se rendre en Afrique du Sud, bien que le pays demeure un royaume du Commonwealth jusqu'en 1961.  visite l'Afrique du Sud en sa qualité de chef du Commonwealth en 1995 et 1999.

Bibliographie

Articles connexes
 Histoire de l'Afrique du Sud
 Liste des monarques d'Afrique du Sud
 Gouverneur général d'Afrique du Sud

Références

Union d'Afrique du Sud
Afrique du Sud
Afrique du Sud

Monarchie sud-africaine


සාජා කුසලානය යනු එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ සාජා හි සාජා ක්‍රිකට් සංගම් ක්‍රීඩාංගණයේදී කිහිප විටකම පැවති ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරඟාවලියකි. අවසන් තරගාවලිය 2003 දී විය.

මෙම ක්‍රීඩාංගණයේ සාමාන්‍යයෙන් තරග වාර දෙකක් පැවැත්වේ. එනම්, ඔක්තෝබර්/නොවැම්බර් මාසවලදී "ශූරයන්ගේ කුසලානය" සහ මාර්තු/අප්‍රේල් මාස වලදී "කුසලානය" ලෙසය. පකිස්ථානය තරගාවලි 32 න් කුසලාන 15 ක් සමඟ සාජා කුසලාන වැඩිම ප්‍රමාණයක් ජයග්‍රහණය කර ඇත.

තරගවාරය අනුව තරගාවලියන්ගේ ප්‍රතිඵල

යොමුව

සාජා කුසලානය


Le groupe Pérou démocratique (en espagnol: Perú Democrático), est un groupe parlementaire de gauche du Congrès de la République péruvien. Formé en , il rassemble plusieurs députés de trois partis. D'abord , le groupe intègre le gouvernement à partir de février 2022.

Historique

Le 7 janvier 2022, cinq anciens parlementaires de Pérou libre, Rénovation populaire et Nous sommes le Pérou demandent à la présidente du Congrès, Maricarmen Alva, la création d'un groupe parlementaire. Les cinq premiers membres sont notamment Héctor Valer, Hamlet Echevarría, Carlos Zeballos, Luis Kamiche et Guillermo Bermejo.

Le 10 janvier, quelques jours après la création du groupe parlementaire, la ministre du Travail Betssy Chávez, alors en fonction, annonce le rejoindre.

Le 14 janvier, à l'issue d'une réunion avec Pedro Castillo, le président Héctor Valer, déclare son groupe parlementaire comme ni de l'opposition ou en faveur du gouvernement, mais uniquement en faveur d'une Assemblée constituante.

Le , Héctor Valer est nommé président du Conseil des ministres par le président Pedro Castillo, en remplacement de Mirtha Vásquez qui a démissionné la veille. Ainsi, le groupe parlementaire intègre de facto la composition et le soutien au troisième gouvernement, avec le président du Conseil et la ministre du Travail comme membre de la coalition gouvernementale.

Positionnement

Le groupe peut-être désigné comme de gauche et attrape-tout. Puisqu'il existe des divergences dès sa création, avec Héctor Valer qui lors d'une réunion avec Pedro Castillo évoque un groupe qui ne soit ni de l'opposition ni en faveur du gouvernement. Tandis que quelques jours plus tard, , qui a démissionné de Pérou libre, évoque un groupe parlementaire soutenant le gouvernement.

Néanmoins, le groupe se caractérise par des éléments idéologiques partagés par tous, que ce soit par ceux toujours membres de Pérou libre, ou ceux ayant quitté le parti, et les dissidents des partis Rénovation populaire et Nous sommes le Pérou. Les parlementaires souhaitent notamment la convocation d'une Assemblée constituante, lutter contre la corruption et redorer l'image des législateurs.

Membres

Initialement composé de 5 membres, le minimum de députés requis pour créer un groupe parlementaire, la ministre du Travail du second gouvernement de Pedro Castillo, Betssy Chávez, également députée, décide de rejoindre le groupe. Deux jours plus tard, la parlementaire  décide de rejoindre le groupe, celui-ci est composé ainsi, majoritairement d'actuels ou anciens membres de Pérou libre.

Notes

Références

Groupe parlementaire
Politique au Pérou

Pérou démocratique


Teletón Colombia de 2011 fue la 17° versión de Teletón Colombia que busca recursos para beneficiar a la comunidad discapacitada del país y la creación de una red de centros de rehabilitación en Colombia, se realizó a partir de las 22.00 hora de Colombia del día 16 de diciembre de 2011.

Se emitió desde el Palacio de los Deportes de Bogotá a través de los canales privados Caracol y RCN Televisión. Con una meta inicial de $12 mil millones de pesos.

Generalmente la teletón cuenta con una duración de 27 horas, pero este año se amplió a 28 h con el objetivo de cumplir la meta propuesta inicialmente. Sin embargo, al cierre de la emisión (el día domingo 18 de diciembre de 2011 a la 1:57) la Teletón 2011 no logró superar el recaudo propuesto, dejando un último cómputo de $10 492 452 055. La cifra final, publicada en 17 de abril de 2012, llegó a $10 572 720 000.

Los presentadores fueron: Jorge Alfredo Vargas de Caracol Televisión y  Jota Mario Valencia de RCN Televisión. Sin embargo contó con intervenciones de varios presentadores de ambos canales.

La apertura del evento estuvo a cargo del colombiano Juanes quien interpretó canciones como Odio por amor, Volverte a ver entre otras; por su parte el Dr. Juan Manuel Santos Presidente de la República invitó a los colombianos a participar.

Durante la transmisión de la Teletón 2011 se llevaron a cabo presentaciones de artistas como: Juanes, Jorge Celedón, Shaila Dúrcal, Pipe Bueno, Alexis & Fido y Juan Fernando Velasco entre otros; el cierre lo presentó Santiago Cruz.

Transmisión

Empresas patrocinadoras
Nacional:
 Telmex de Colombia/Comcel - 90 000 000 de pesos.
 Grupo Éxito - 250 000 000 de pesos.
 Pacific Rubiales - 40 000 000 de pesos.
 Grupo Nutresa - 53 800 000 de pesos.
 Cervecería Bavaria - 67 300 000 de pesos.
 Baloto Electrónico - 68 450 000 de pesos.
 Grupo Bosi - 58 000 000 de pesos.
 Editorial Robot - 13 870 000 de pesos.
 AKT - 18 000 000 de pesos.
 Postobón - 350 000 000 de pesos.
 Cine Colombia - 188 000 000 de pesos.
 Grupo Colpatria - 100 000 000 de pesos.
 Casa Editorial El Tiempo - 80 000 000 de pesos.
 Falabella de Colombia - 300 000 000 de pesos.
 Empresas Quala - 78 000 000 de pesos.
 Pastas la Muñeca - 130 800 000 pesos.
Internacional:
 Organización Cisneros - 5000$.
 Microsoft de Colombia - 10 300$.
 Royal Caribbean Cruises - 23 500$.
 Fox International Channels - 80 000$.
 New York & Company de Colombia - 13 600$.

Referencias

Véase también
 Teletón Colombia
 Teletón Colombia de 2010
 Teletón Colombia de 2013

Teletones de Colombia
Organizaciones no gubernamentales de Colombia
Programas de televisión de Colombia
Colombia en 2011

Teletón 2011 (Colombia)


Crkva Male Gospe i groblje u Tučepima, zaštićeno kulturno dobro.

Povijest
Datira iz 18. stoljeća. Crkva Male Gospe u Tučepima nalazi se na kraju mjesta na zaravni kaskadnog terena gdje je smještena uz srednjovjekovno i novovjekovno groblje. Do crkve se dolazi ograđenim stubištem u čije su zidove ugrađene spolije starije crkve koja je bila sagrađena na ovom mjestu. Crkva je jednobrodna građevina s pravokutnom apsidom. Pročelje je na jugozapadu, jednostavno oblikovano jednokrilnim vratima s klesanim dovratnicima i profiliranim nadvratnikom, četverolisnom rozetom i zvonikom na preslicu s dva zvona. Oko crkve nalazi se i srednjovjekovno groblje od kojeg je očuvano i prezentirano pet nadgrobnih ploča ukrašenih raznim reljefnim ukrasima.

Zaštita
Pod oznakom Z-5095 crkva i groblje zavedeni su kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, sakralna graditeljska baština, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Katoličke crkve u Tučepima
Zaštićeni sakralni kompleksi u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Groblja u Hrvatskoj

Crkva Male Gospe u Tučepima


Kirkcaldy dans le Fife était un Burgh royal qui a élu un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États. Il a été représenté au Parlement d'au moins 1571 jusqu'en 1707.

Après les Actes d'Union de 1707, Kirkcaldy, Burntisland, Dysart et Kinghorn ont formé le district de Dysart, envoyant un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Par le Scottish Reform Act 1832, Dysart Burghs a été rebaptisé Kirkcaldy Burghs avec le même groupe de burghs. Cependant, maintenant, le M.P. était directement élu par les chefs de famille combinés (répondant à la qualification de propriété) des quatre burghs, au lieu d'une réunion des quatre représentants des conseils de burgh. Kirkcaldy a dominé la circonscription réformée, rétablissant ainsi effectivement Kirkcaldy en tant que circonscription au Parlement, une position qui persiste à ce jour et Kirkcaldy est une circonscription du Parlement écossais restauré.

Liste des commissaires de burgh

 1571: William Lamb et John Halkett.
 1578: James Littlejohn et John Lowdoun.
 1681: Alexander Dalzell.
 1583:  John Halkett (plus tard Sir).
 1584:  John Halkett et Alexander Dalzell.
 1585:  Robert Hay et Patrick Hogg.
 1686:  Alexander Dalzell.
 1592:  Robert Hay et Michael Kirkcaldy.
 1594:  Patrick Hogg et William Hay.
 1597:  Michael Kirkcaldy et William Halkheid.
 1599:  John Halkett.
 1600:  Alexander Dalzell.
 1601:  David Hutcheson et John Halkett
 1604:  John Lowdon.
 1612:  Thomas Lamb.
 16.8, 1639, 1648:  John Williamson.
 1644: James Law.
 1645, 1650, 1685:  Robert White de Purin.
 1649:  James Robertson
 1661–63: John Williamson l'aîné, bailli
 1681: John Williamson.
 1667: Henry Boswell, bailli.
 1669: John White de Collistoan.
 1672: David Pearson.
 1678 (convention): Mathew Anderson, provost
 1681–82: John Williamson l'aîné, ancien bailli
 1685–86: Mathew Anderson l'aîné de Ridburne, provost
 1689–1702: John Boswell, bailli et doyen de guilde
 1702–07: James Oswald, doyen de la guilde

Références

Articles connexes
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union
 Kirkcaldy (circonscription du Parlement écossais)

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le Fife

Kirkcaldy (circonscription du Parlement d'Écosse)


Kızılçukur, Bigadiç - Balıkesir ili Bigadiç ilçesine bağlı mahalle
 Kızılçukur, Dikili - İzmir ili Dikili ilçesine bağlı mahalle
 Kızılçukur, Hisarcık - Kütahya ili Hisarcık ilçesine bağlı köy
 Kızılçukur, Tavşanlı - Kütahya ili Tavşanlı ilçesine bağlı köy
 Kızılçukur, Sarıgöl - Manisa ili Sarıgöl ilçesine bağlı mahalle
 Kızılçukur, Tarsus - Mersin ili Tarsus ilçesine bağlı mahalle

Kızılçukur


Kemal Güven (1921 - 10 Temmuz 2013), Türk hukukçu ve siyasetçi, 1973 ile 1977 arasında Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı.

Hayatı
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. Kars'ın Posof, Kağızman ve Tuzluca ilçelerinde Cumhuriyet Savcılığı görevinde bulundu. Cumhuriyet Halk Partisi'nden (CHP) 1954, 1957 ve 1961 yıllarında Kars milletvekili seçildi. 1965-1969 arasında savcılık mesleğine döndü. 1969'da tekrar Kars Milletvekili seçildi. 1973-1977 arasında Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı görevini yürüttü. 1977 seçimlerinde tekrar milletvekili seçilerek 12 Eylül 1980'e kadar parlamento üyeliğini yürüttü.

10 Temmuz 2013'te Ankara'da yaşamını kaybetti. Cenazesi, TBMM'de düzenlenen devlet töreninden sonra, Ahmet Hamdi Akseki Camisi'nde, Cuma namazına müteakip kılınan cenaze namazının ardından, Devlet Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Kaynakça

Türkiye Büyük Millet Meclisi başkanları
1921 doğumlular
2013 yılında ölenler
TBMM 10. dönem Kars milletvekilleri
TBMM 11. dönem Kars milletvekilleri
TBMM 12. dönem Kars milletvekilleri
TBMM 14. dönem Kars milletvekilleri
TBMM 15. dönem Kars milletvekilleri
TBMM 16. dönem Kars milletvekilleri
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Erzincan doğumlu siyasetçiler
TBMM Dışişleri Komisyonu
TBMM Anayasa Komisyonu
TBMM Bayındırlık, İmar, Ulaştırma ve Turizm Komisyonu
TBMM Tarım, Orman ve Köyişleri Komisyonu
TBMM Hesaplarını İnceleme Komisyonu
Devlet Mezarlığı'na defnedilenler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler

Kemal Güven


Anton Puchegger (* 7. April 1878 in Payerbach am Semmering; † 25. September 1917 in Davos) war ein österreichischer Tierbildhauer im Übergang vom Jugendstil zum Expressionismus. Den größten Teil seines Werkes schuf er in Berlin.

Leben
Anton Puchegger wurde 1878 im niederösterreichischen Payerbach am Semmering geboren, er stammte aus einfachen Verhältnissen. Seine Ausbildung zum Künstler wurde durch die finanzielle Unterstützung des Grafen von Wurmbrand-Stuppach ermöglicht. Von 1892 bis 1896 besuchte Puchegger die Holzschnitzerfachschule in Bozen, danach die Akademie der bildenden Künste in Wien. Um 1900 hielt er sich mit einem Stipendium der Wiener Kunstakademie in Paris auf, wo er seine Ausbildung zum Tierbildhauer vollendete.
Nach Österreich zurückgekehrt, leitete Puchegger im Auftrag des Freiherrn von Tinti zwei Jahre lang verschiedene Ausgrabungs- und Restaurierungsarbeiten auf Schloss Schallaburg. 1904 wurde ihm eine Professorenstelle an der Kunstgewerbeschule in Znaim (heute Znojmo, Tschechien) angeboten, die er jedoch ausschlug und stattdessen nach Berlin übersiedelte.

Seit 1905 lebte Anton Puchegger als frei schaffender Künstler in Berlin. Die Modelle für seine Tierskulpturen fand er im Zoologischen Garten Berlin, wo er auch freundschaftliche Kontakte zu dem damaligen Zoodirektor Ludwig Heck knüpfte. 1909 begann eine fruchtbare Zusammenarbeit mit der Königlichen Porzellan-Manufaktur Berlin (KPM), für die Puchegger einen Zyklus von Tierfiguren entwarf. Seit 1910 stellte er seine Werke regelmäßig auf der Großen Berliner Kunstausstellung aus und wurde zunehmend anerkannt. 1915 erwarb die Königliche Nationalgalerie Berlin seine Holzplastik "Uhu", 1918 die Figur eines "Budeng-Affen". Anton Puchegger starb 1917 an den Folgen der Lungentuberkulose.

Werk

Anton Puchegger arbeitete in verschiedenen bildhauerischen Materialien und Techniken.
Ursprünglich als Holzbildhauer ausgebildet, stellte er diese Kunst zeitlebens in den Mittelpunkt seines Schaffens. Darüber hinaus war er mit Bronzeplastiken und maschinell reproduzierten Steinskulpturen auf dem Kunstmarkt präsent. Großen Erfolg hatte er mit Porzellantierplastiken, die er für die Königliche Porzellan-Manufaktur Berlin (KPM) und die Schwarzburger Werkstätten für Porzellankunst entwarf. Puchegger gestaltete auch kunstgewerbliche Gegenstände wie Lampen, Uhren und Schreibtischgarnituren, u. a. für die Orivit AG.

Im Zentrum seines Werkes stand das Tier – ein Thema, das um die Jahrhundertwende eine große Bedeutung für die moderne Bildhauerkunst erlangte. Puchegger kann im Kontext der neueren Berliner Bildhauerschule gesehen werden, die mit August Gaul und Louis Tuaillon wichtige Positionen der modernen Tierbildhauerei hervorbrachte. Wie August Gaul interessierte sich auch Puchegger vor allem für nicht domestizierte Tiere, die er im Berliner Zoo studieren konnte.

Charakteristisch für Pucheggers Tierplastiken ist die weitgehende, jedoch auf genauer Naturbeobachtung basierende Stilisierung des Tierkörpers. Scharfe Grate und knappe, kantige Volumina kennzeichnen seine Formensprache, die von der Technik des Holzschnitzens geprägt ist. Als Bildhauer und Entwerfer stand Puchegger an der Schwelle zwischen der Naturbegeisterung des Jugendstils und dem Abstraktionsdrang des Expressionismus.

Rezeption

Nach seinem frühen Tod ehrte der Verein Berliner Künstler, dem Puchegger 1914 beigetreten war, den Bildhauer mit einer Gedächtnisausstellung im Berliner Künstlerhaus. Anlässlich der Ausstellung "Tierbilder", die im Februar 1918 eröffnet wurde, kaufte der Preußische Staat noch zwei Holzskulpturen Pucheggers an. Eine davon, das lebensgroße Porträt der Schimpansin Missie, wurde dem Zoologischen Garten überlassen, war dort öffentlich ausgestellt und galt bis zur Wiederauffindung 2011 als im Zweiten Weltkrieg verbrannt. Der größte Teil seines Nachlasses wurde jedoch in alle Winde zerstreut und so einer musealen Rezeption entzogen.

Eine Ausnahme bilden die Porzellanplastiken, die bis weit in die 1920er Jahre hinein produziert wurden und noch heute bei Sammlern begehrt sind. Als herausragende Beispiele für Porzellantierplastik des Jugendstils haben sie Eingang in zahlreiche Museen gefunden. 2012 widmete das Berliner Bröhan-Museum dem Künstler erstmals eine monographische Ausstellung. Im Rahmen dieser umfangreichen Wiederentdeckung des Künstlers zeigte das Museum neben Porzellanfiguren der KPM und der Schwarzburger Werkstätten auch viele bislang unbekannte Werke des Bildhauers in Holz, Stein und Bronze. Die Alte Nationalgalerie Berlin präsentiert seit 2012 wieder Pucheggers "Budeng-Affen" in der Schausammlung.

Literatur
 Ludwig Heck: Anton Puchegger, der Tierbildhauer. In: Der Weltspiegel, Jahrgang 1918, Nr. 5, S. 1 f.
 Georg Lenz: Tierplastiken von Anton Puchegger. In: Velhagen & Klasings Monatshefte,  32. Jahrgang 1917/1918, S. 107 f.
 Irene von Treskow: Die Jugendstil-Porzellane der KPM. Bestandskatalog der Königlichen Porzellan-Manufaktur Berlin 1896-1914. München 1971, ISBN 3-7913-0345-7.
 Ingeborg Becker (Hrsg.), Anna Grosskopf (Text): Das Tier im Blick. Der Bildhauer Anton Puchegger (1878-1917). (Ausstellungs-Katalog) Bröhan-Museum, Berlin 2012, ISBN 978-3-941588-09-7.

Weblinks

 http://www.broehan-museum.de/infoseiten/a_tier_im_blick.html

Einzelnachweise

Bildhauer (Österreich)
Bildhauer (Deutschland)
Person (Cisleithanien)
Geboren 1878
Gestorben 1917
Mann

Anton Puchegger


El arroyo del Pescado  es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Florida  perteneciente a la cuenca del Plata.

Nace en la Cuchilla Grande, desemboca en el río Yí tras recorrer alrededor de 28 km.
Su principal afluente es el arroyo Molles del Pescado.

Referencias

Pescado
Pescado
Cuenca del río Yí

Arroyo del Pescado


Ogg යනු Xiph.Org පදනම විසින් පවත්වාගෙන යනු ලබන නිදහස්, විවෘත 	සම්මත බඳුන් ආකෘතියකි.

පිටු ව්‍යුහය

පහත දැක්වෙනුයේ Ogg පිටු ශ්‍රීර්ෂකයක ක්ෂේත්‍ර සැලැස්මකි:

{| class="wikitable"
! style="width:5%;"|Bit
! style="width:10%;"|Value
! style="width:10%;"|Flag
! style="width:75%;"|Page type
|-
|0
|0x01
|Continuation
|The first packet on this page is a continuation of the previous packet in the logical bitstream.
|-
|1
|0x02
|BOS
|Beginning Of Stream. This page is the first page in the logical bitstream. The BOS flag must be set on the first page of every logical bitstream, and must not be set on any other page.
|-
|2
|0x04
|EOS
|End Of Stream. This page is the last page in the logical bitstream. The EOS flag must be set on the final page of every logical bitstream, and must not be set on any other page.
|}

Ogg


جون وليام برغن (باللاتينية John William Burgon) ثيولوجي إنكليزي ولد في سميرنا لأب تركي وأم يونانية. تخرج من أكسفورد في 1841، وفي السنة نفسها كتب قصيدة عن البتراء. كان خبيرا في علم العملات وعمل مساعدا في المتحف البريطاني. اشتهر لقصيدته عن البتراء ولنقده للنسخة المراجعة للبيبل، ولكتبه:

The Last Twelve Verses of Mark,
The Traditional Text,
Causes of Corruption

مصادر

مواقع خارجية

 "What did John William Burgon really believe about the Textus Receptus and the King James Version?" Researcher Doug Kutilek reconstructs Burgon's original views.
 The Causes of the Corruption of the Traditional Text of the Holy Gospels at CCEL.

زملاء كلية أوريل بجامعة أكسفورد
شعراء إنجليز
شعراء إنجليز في القرن 16
علماء الكتاب المقدس
لاهوتيون أنجليكيون في القرن 19
لاهوتيون إنجليز في القرن 19
لاهوتيون بريطانيون
مواليد 1813
مواليد في إزمير
وفيات 1888
وفيات في تشيتشستر

جون وليام برغن


ඇලේන් කොනෙස් (උපත1 අප්‍රේල් 1947) යනු ප්‍රංශ ගණිතඥයෙකු වන අතර, වර්තමානයෙහි කොලේජ් ඩි ෆ්‍රාන්ස්, IHÉS සහ වැන්ඩර්බිල්ට් විශ්ව විද්‍යාලයයෙහි මහාචාර්යය වරයෙකි.

1947 උපත්

ඇලේන් කොනෙස්


Kalkblåaks (Sesleria caerulea), også skrevet Kalk-Blåaks, er en flerårig, urteagtig plante (en græsart) med en tueformet vækst, blågrønne blade og sortblå aks, Den dyrkes af og til i stenbede.

Kendetegn
Kalkblåaks er en staudegræs, som har en tueformet vækstform med oprette til overhængende blade. Bladene er flade med ru rand og en overside, som er dækket af et blåligt vokslag. Blomsterne sidder endestillet på skråtstillede strå i et kort, tøndeformet aks. Småaksene har mørkeblå dækblade, som farver det endnu ikke udsprungne aks. De enkelte blomster er stærkt omdannede, som det er sædvanligt hos græsserne. Frøene er nødder.

Rodsystemet består af en kort og tyk, vandret jordstængel, som bærer både blade, blomsterstængler og trævlede rødder. Frøene spirer dårligt eller slet ikke i moderplantens nærhed.

Kalkblåaks når en højde i tuen på ca. 15 cm, mens bredden i tuen er på ca. 20 cm

Hjemsted
Kalkblåaks har sin naturlige udbredelse i Europa (fra Finland og Sverige til hele Østeuropa og Vesteuropa fra England over Frankrig og Italien til Spanien). Arten foretrækker en lysåben vokseplads med fugtig og kalkrig jord. Derfor optræder den oftest i enge og på overdrev.

I Grausne Källmyr ved Lickershamn på Gotland findes en rig, kalkelskende flora i og ved nogle mosedrag. Her vokser arten sammen med bl.a.  almindelig kantbælg, kattefod, slangetunge, svalerod, tørst, bakkesoløje, bitter mælkeurt, blå anemone, blågrøn star, enblomstret flitteraks, engnellikerod, gåsepotentil, hirsestar, hulkravet kodriver, krybende pil, kødfarvet gøgeurt, nikkende flitteraks, rød hullæbe, sanikel, skovstorkenæb, tormentil, tyndakset gøgeurt, volverlej og ægbladet fliglæbe

Galleri

Note

Kalkbundsplanter
Haveplanter
Blåaks

Kalkblåaks


Kalidiatou Niakaté (n. 15 martie 1995, în Aubervilliers) este o handbalistă franceză care joacă pentru echipa națională a Franței. Handbalista a făcut parte din echipa Franței care a câștigat medalia de aur la Campionatul Mondial din 2017, desfășurat în Germania, și la Jocurile Olimpice din 2020, desfășurate la Tokyo.

Carieră
A jucat pentru cluburile franceze Nantes Handball și Brest Bretagne Handball. În 2022 s-a transferat la CSM București.

Palmares

Club
Liga Campionilor:
Finalistă: 2021

Cupa Cupelor EHF:
Finalistă: 2013

Cupa Challenge EHF:
Finalistă: 2014

Campionatul Franței:
Câștigătoare: 2021
Finalistă: 2014, 2015

Cupa Franței:
Câștigătoare: 2021
Finalistă: 2014, 2017

Cupa Ligii Franței:
 Câștigătoare: 2013

Echipa națională
Kalidiatou Niakaté a debutat la echipa națională a Franței în martie 2015, într-un meci din cadrul Golden League.

Jocurile Olimpice:
 Medalie de aur: 2020

Campionatul Mondial:
 Medalie de aur: 2017

Campionatul European:
 Medalie de aur: 2018
 Medalie de argint: 2020

Decorații
Cavaler al Legiunii de onoare: 2021

Referințe

Legături externe

Kalidiatou Niakaté pe pagina oficială a echipei de handbal feminin a Franței
Kalidiatou Niakaté  pe pagina oficială a Federației Franceze de Handbal
Kalidiatou Niakaté  pe pagina oficială a Ligii Franceze de Handbal

Jucătoare de handbal din Franța
Nașteri în 1995
Sportivi francezi în viață
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2020
Handbaliști olimpici francezi
Medaliați olimpici cu aur francezi
Cavaleri ai Legiunii de onoare
Handbaliști expatriați
Francezi expatriați în România

Kalidiatou Niakaté


Divizia 8 Infanterie a fost o mare unitate de artilerie, de nivel tactic, din Armata României, care a participat la acțiunile militare postbelice, din perioada 1918-1920 .Și-a desfășurat activitatea în regiunea Bucovinei, în vederea menținerii ordinii în această provincie, în contextul în care Adunarea constituantă a românilor din Bucovina a hotărât unirea acesteia cu  România .

Compunerea de luptă
În perioada campaniei din 1919, Divizia a fost întărită cu urmăroarele unitați:

Regimentul 8  Vânători
Regimentul 3 Roșiori
Regimentul 8 Roșiori

Campania anului 1919

Obiectivul adminstrativ și militar al României în anul 1919 era securizarea teritoriilor de frontieră (încă nedelimitate clar) locuite de etnici români. În ceea ce privește teritoriile din nord (Bucovina și Maramureș) era necesară joncțiunea trupelor românești din Bucovina cu cele din nordul Transilvaniei, care nu aveau controlul asupra Maramureșului. Soluționarea chestiunii a fost accelerată de conflictele dintre polonezi și ucraineni, izbucnite în Pocuția (13 mai 1919), context în care polonezii au cerut guvernului român ajutor militar pentru protejarea teritoriilor ce le erau atribuite în urma hotărârilor provizorii ale Aliaților. Răspunsul primit din parte aromânilor a fost favorabil intervenției, astfel în urma ordinului din 22 mai 1919, Divizia 8 trece granița de nord a Bucovinei cu scopul de a atnge linia Nadworna-Ottznia-Niesviezka, urmând o mișcare coordonată cu trupele din Transilvania  care înaintau și ele spre nord după traseul propriu. La intrarea în Galiția comandantul Diviziei a 8-a a lansat un manifest prin care anunța populația locală despre scopul nebelicos al misiunii militare române, îndemnând la calm și continuarea rutinei zilnice. La 26 mai Divizia ajunge la aliniamentul stabilit, fără a întâmpina o rezistență semnificativă, iar comandamentul se mută de la Cernăuți la Kolomeea. La 29/30 are loc întâlnirea dintre trupele polone și cele române. Trupele române rămân în Pocuția până când polonezii vor fi capabili să controleze regiunea, retragerea pe granița etnică  a Bucovinei fiind efectuată între 17 și 25 august.

Note

Unități militare române participante la operațiile militare postbelice (1918-1920)

Divizia 8 Infanterie (1918-1920)


Rony Lopes () este un fotbalist portughez care evoluează pentru Sevilla FC în La Liga.

Statistici carieră

Palmares
Manchester City
Football League Cup: 2013–14

Monaco
Coupe de la Ligue: Vice-campion 2017–18

Note

Fotbaliști portughezi
Brazilieni de origine portugheză
Fotbaliști ai Manchester City FC
Fotbaliști ai FC Sevilla
Fotbaliști internaționali portughezi
Oameni în viață

Rony Lopes


In mathematics, physics and chemistry, a space group is the symmetry group of a repeating pattern in space, usually in three dimensions. The elements of a space group (its symmetry operations) are the rigid transformations of the pattern that leave it unchanged. In three dimensions, space groups are classified into 219 distinct types, or 230 types if chiral copies are considered distinct. Space groups are discrete cocompact groups of isometries of an oriented Euclidean space in any number of dimensions. In dimensions other than 3, they are sometimes called Bieberbach groups.

In crystallography, space groups are also called the crystallographic or Fedorov groups, and represent a description of the symmetry of the crystal. A definitive source regarding 3-dimensional space groups is the International Tables for Crystallography .

History
Space groups in 2 dimensions are the 17 wallpaper groups which have been known for several centuries, though the proof that the list was complete was only given in 1891, after the much more difficult classification of space groups had largely been completed.

In 1879 the German mathematician Leonhard Sohncke listed the 65 space groups (called Sohncke groups) whose elements preserve the chirality. More accurately, he listed 66 groups, but both the Russian mathematician and crystallographer Evgraf Fedorov and the German mathematician Arthur Moritz Schoenflies noticed that two of them were really the same. The space groups in three dimensions were first enumerated in 1891 by Fedorov (whose list had two omissions (I3d and Fdd2) and one duplication (Fmm2)), and shortly afterwards in 1891 were independently enumerated by Schönflies (whose list had four omissions (I3d, Pc, Cc, ?) and one duplication (P21m)). The correct list of 230 space groups was found by 1892 during correspondence between Fedorov and Schönflies.  later enumerated the groups with a different method, but omitted four groups (Fdd2, I2d, P21d, and P21c) even though he already had the correct list of 230 groups from Fedorov and Schönflies; the common claim that Barlow was unaware of their work is incorrect.  describes the history of the discovery of the space groups in detail.

Elements
The space groups in three dimensions are made from combinations of the 32 crystallographic point groups with the 14 Bravais lattices, each of the latter belonging to one of 7 lattice systems. What this means is that the action of any element of a given space group can be expressed as the action of an element of the appropriate point group followed optionally by a translation. A space group is thus some combination of the translational symmetry of a unit cell (including lattice centering), the point group symmetry operations of reflection, rotation and improper rotation (also called rotoinversion), and the screw axis and glide plane symmetry operations. The combination of all these symmetry operations results in a total of 230 different space groups describing all possible crystal symmetries.

The number of replicates of the asymmetric unit in a unit cell is thus the number of lattice points in the cell times the order of the point group. This ranges from 1 in the case of space group P1 to 192 for a space group like Fmm, the NaCl structure.

Elements fixing a point
The elements of the space group fixing a point of space are the identity element, reflections, rotations and improper rotations, including inversion points.

Translations
The translations form a normal abelian subgroup of rank 3, called the Bravais lattice (so named after French physicist Auguste Bravais). There are 14 possible types of Bravais lattice. The quotient of the space group by the Bravais lattice is a finite group which is one of the 32 possible point groups.

Glide planes
A glide plane is a reflection in a plane, followed by a translation parallel with that plane. This is noted by , , or , depending on which axis the glide is along.  There is also the  glide, which is a glide along the half of a diagonal of a face, and the  glide, which is a fourth of the way along either a face or space diagonal of the unit cell. The latter is called the diamond glide plane as it features in the diamond structure. In 17 space groups, due to the centering of the cell, the glides occur in two perpendicular directions simultaneously, i.e. the same glide plane can be called b or c, a or b, a or c. For example, group Abm2 could be also called Acm2, group Ccca could be called Cccb. In 1992, it was suggested to use symbol e for such planes. The symbols for five space groups have been modified:

Screw axes
A screw axis is a rotation about an axis, followed by a translation along the direction of the axis.  These are noted by a number, n, to describe the degree of rotation, where the number is how many operations must be applied to complete a full rotation (e.g., 3 would mean a rotation one third of the way around the axis each time).  The degree of translation is then added as a subscript showing how far along the axis the translation is, as a portion of the parallel lattice vector. So, 21 is a twofold rotation followed by a translation of 1/2 of the lattice vector.

General formula
The general formula for the action of an element of a space group is

 y = M.x + D

where M is its matrix, D is its vector, and where the element transforms point x into point y. In general, D = D (lattice) + , where  is a unique function of M that is zero for M being the identity. The matrices M form a point group that is a basis of the space group; the lattice must be symmetric under that point group, but the crystal structure itself may not be symmetric under that point group as applied to any particular point (that is, without a translation). For example, the diamond cubic structure does not have any point where the cubic point group applies.

The lattice dimension can be less than the overall dimension, resulting in a "subperiodic" space group. For (overall dimension, lattice dimension):
 (1,1): One-dimensional line groups
 (2,1): Two-dimensional line groups: frieze groups
 (2,2): Wallpaper groups
 (3,1): Three-dimensional line groups; with the 3D crystallographic point groups, the rod groups
 (3,2): Layer groups
 (3,3): The space groups discussed in this article

Chirality
The 65 "Sohncke" space groups, not containing any mirrors, inversion points, improper rotations or glide planes, yield chiral crystals, not identical to their mirror image; whereas space groups that do include at least one of those give achiral crystals. Achiral molecules sometimes form chiral crystals, but chiral molecules always form chiral crystals, in one of the space groups that permit this.

Among the 65 Sohncke groups are 22 that come in 11 enantiomorphic pairs.

Combinations
Only certain combinations of symmetry elements are possible in a space group. Translations are always present, and the space group P1 has only translations and the identity element. The presence of mirros implies glide planes as well, and the presence of rotation axes implies screw axes as well, but the converses are not true. An inversion and a mirror implies two-fold screw axes, and so on.

Notation

There are at least ten methods of naming space groups.  Some of these methods can assign several different names to the same space group, so altogether there are many thousands of different names.

 Number The International Union of Crystallography publishes tables of all space group types, and assigns each a unique number from 1 to 230.  The numbering is arbitrary, except that groups with the same crystal system or point group are given consecutive numbers.

 Hall notation
 Space group notation with an explicit origin. Rotation, translation and axis-direction symbols are clearly separated and inversion centers are explicitly defined. The construction and format of the notation make it particularly suited to computer generation of symmetry information. For example, group number 3 has three Hall symbols: P 2y (P 1 2 1), P 2 (P 1 1 2), P 2x (P 2 1 1).
 Schönflies notation The space groups with given point group are numbered by 1, 2, 3, ... (in the same order as their international number) and this number is added as a superscript to the Schönflies symbol for the point group. For example, groups numbers 3 to 5 whose point group is C2 have Schönflies symbols C, C, C.

 Coxeter notation Spatial and point symmetry groups, represented as modifications of the pure reflectional Coxeter groups.
 Geometric notation
 A geometric algebra notation.

Classification systems
There are (at least) 10 different ways to classify space groups into classes. The relations between some of these are described in the following table. Each classification system is a refinement of the ones below it. To understand an explanation given here it may be necessary to understand the next one down.

 gave another classification of the space groups, called a fibrifold notation, according to the fibrifold structures on the corresponding orbifold. They divided the 219 affine space groups into reducible and irreducible groups. The reducible groups fall into 17 classes corresponding to the 17 wallpaper groups, and the remaining 35 irreducible groups are the same as the cubic groups and are classified separately.

In other dimensions

Bieberbach's theorems
In n dimensions, an affine space group, or Bieberbach group, is a discrete subgroup of isometries of n-dimensional Euclidean space with a compact fundamental domain.  proved that the subgroup of translations of any such group contains n linearly independent translations, and is a free abelian subgroup of finite index, and is also the unique maximal normal abelian subgroup. He also showed that in any dimension n there are only a finite number of possibilities for the isomorphism class of the underlying group of a space group, and moreover the action of the group on Euclidean space is unique up to conjugation by affine transformations. This answers part of Hilbert's eighteenth problem.  showed that conversely any group that is the extension of Zn by a finite group acting faithfully is an affine space group. Combining these results shows that classifying space groups in n dimensions up to conjugation by affine transformations is essentially the same as classifying isomorphism classes for groups that are extensions of Zn by a finite group acting faithfully.

It is essential in Bieberbach's theorems to assume that the group acts as isometries; the theorems do not generalize to discrete cocompact groups of affine transformations of Euclidean space. A counter-example is given by the 3-dimensional Heisenberg group of the integers acting by translations on the Heisenberg group of the reals, identified with 3-dimensional Euclidean space. This is a discrete cocompact group of affine transformations of space, but does not contain a subgroup Z3.

Classification in small dimensions
This table gives the number of space group types in small dimensions, including the numbers of various classes of space group. The numbers of enantiomorphic pairs are given in parentheses.

Magnetic groups and time reversal

In addition to crystallographic space groups there are also magnetic space groups (also called two-color (black and white) crystallographic groups or Shubnikov groups). These symmetries contain an element known as time reversal. They treat time as an additional dimension, and the group elements can include time reversal as reflection in it. They are of importance in magnetic structures that contain ordered unpaired spins, i.e. ferro-, ferri- or antiferromagnetic structures as studied by neutron diffraction. The time reversal element flips a magnetic spin while leaving all other structure the same and it can be combined with a number of other symmetry elements. Including time reversal there are 1651 magnetic space groups in 3D . It has also been possible to construct magnetic versions for other overall and lattice dimensions (Daniel Litvin's papers, , ). Frieze groups are magnetic 1D line groups and layer groups are magnetic wallpaper groups, and the axial 3D point groups are magnetic 2D point groups. Number of original and magnetic groups by (overall, lattice) dimension:

Table of space groups in 2 dimensions (wallpaper groups)

Table of the wallpaper groups using the classification of the 2-dimensional space groups:

For each geometric class, the possible arithmetic classes are
 None: no reflection lines
 Along: reflection lines along lattice directions
 Between: reflection lines halfway in between lattice directions
 Both: reflection lines both along and between lattice directions

Table of space groups in 3 dimensions

Note: An e plane is a double glide plane, one having glides in two different directions. They are found in seven orthorhombic, five tetragonal and five cubic space groups, all with centered lattice. The use of the symbol e became official with .

The lattice system can be found as follows. If the crystal system is not trigonal then the lattice system is of the same type. If the crystal system is trigonal, then the lattice system is hexagonal unless the space group is one of the seven in the rhombohedral lattice system consisting of the 7 trigonal space groups in the table above whose name begins with R. (The term rhombohedral system is also sometimes used as an alternative name for the whole trigonal system.) The hexagonal lattice system is larger than the hexagonal crystal system, and consists of the hexagonal crystal system together with the 18 groups of the trigonal crystal system other than the seven whose names begin with R.

The Bravais lattice of the space group is determined by the lattice system together with the initial letter of its name, which for the non-rhombohedral groups is P, I, F, A or C, standing for the principal, body centered, face centered, A-face centered or C-face centered lattices. There are seven rhombohedral space groups, with initial letter R.

Derivation of the crystal class from the space group
 Leave out the Bravais type
 Convert all symmetry elements with translational components into their respective symmetry elements without translation symmetry (Glide planes are converted into simple mirror planes; Screw axes are converted into simple axes of rotation)
 Axes of rotation, rotoinversion axes and mirror planes remain unchanged.

References

 English translation:

External links

 International Union of Crystallography
 Point Groups and Bravais Lattices
  Bilbao Crystallographic Server
 Space Group Info (old)
 Space Group Info (new)
 Crystal Lattice Structures: Index by Space Group
 Full list of 230 crystallographic space groups
 Interactive 3D visualization of all 230 crystallographic space groups

 The Geometry Center: 2.1 Formulas for Symmetries in Cartesian Coordinates (two dimensions)
 The Geometry Center: 10.1 Formulas for Symmetries in Cartesian Coordinates (three dimensions)

Symmetry
Crystallography
Finite groups
Discrete groups
Molecular geometry

Space group


Die Gattung der Kaukasischen Felseidechsen (Darevskia) kommt im Kaukasus, auf der Krim, und im nördlichen und östlichen Anatolien östlich bis zum Elburs-Gebirge im nördlichen Iran und zum Kopet-Dag-Gebirge an der Grenze zwischen Turkmenistan und dem Iran vor. D. praticola erreicht auch die östliche Balkanhalbinsel.

Die Gattung wurde nach Ilja Sergejewitsch Darewski benannt, einem russischen Herpetologen.

Merkmale
Kaukasische Felseidechsen sind kleine Eidechsen, die eine Kopf-Rumpf-Länge von 50 bis 85 mm erreichen. Kopf und Körper einiger Arten sind abgeplattet. Auf der Prämaxillare sitzen sieben Zähne (oft neun bei D. chlorogaster), das Flügelbein ist unbezahnt. Der Hemipenis der Männchen besitzt kronenförmige Tuberkel.

Die Grundfärbung der Eidechsen ist braun, grau oder grün, dazu kommen Längsstreifen auf dem Rücken, die Seiten können marmoriert sein. Auf der Schulterregion zeigt sich oft ein blauer Fleck. Die Bauchseite ist oft leuchtend gelb, orange oder rot gefärbt, oder weniger auffällig grün oder gelbgrün, und meist ungefleckt. Der Übergang zwischen Bauch- und Flankenfärbung ist oft mit blauen Punkten markiert. Die Kehle kann eine andere Färbung haben als der Bauch. Die leuchtende Bauchfärbung fehlt normalerweise bei den parthenogenetischen Arten. Ein auffälliger Geschlechtsdimorphismus hinsichtlich der Färbung besteht nicht. Die Männchen der meisten, aber nicht aller Arten, werden größer als die Weibchen. Jungtiere besitzen oft leuchtend grünliche oder blaue Schwänze.

Lebensweise
Die meisten Kaukasischen Felseidechsen leben in felsigen Biotopen und nutzen Felsspalten als Verstecke. D. brauneri darevskii und D. chlorogaster sind mit Totholz assoziiert, während D. derjugini, D. clarkorum, D. dryada und D. praticola in krautigen Biotopen auf dem Erdboden leben. Einige Arten sind ausgesprochene Bergbewohner.

Alle Darevskia-Arten sind ovipar, legen also Eier. Einige Arten (D. armeniaca, D. bendimahiensis, D. dahli, D. rostombekowi, D. sapphirina, D. unisexualis und D. uzzelli) sind parthenogenetisch; bei diesen Arten gibt es also nur Weibchen, die unbefruchtete Eier legen, aus denen Junge schlüpfen. Man nimmt an, dass die parthenogenetischen Arten aus der Hybridisation zweigeschlechtlicher Arten entstanden sind.

Arten
Die Gattung der Kaukasischen Felseidechsen umfasst derzeit folgende 35 rezente Arten:

 Darevskia aghasyani  & , 2019
 Alpine Felseidechse (Darevskia alpina (, 1967))
 Armenische Felseidechse (Darevskia armeniaca (, 1909))
 Darevskia bendimahiensis ( & , 1994)
 Darevskia bithynica (, 1909)
 Brauners Felseidechse (Darevskia brauneri (, 1909))
 Darevskia caspica , , , , , ,  & , 2013
 Kaukasische Felseidechse (Darevskia caucasica (, 1909))
 Darevskia chlorogaster (, 1908)
 Darevskia clarkorum ( & , 1977)
 Dagestanische Felseidechse (Darevskia daghestanica (, 1967))
 Darevskia dahli (, 1957)
 Darevskia defilippii (, 1877)
 Artviner Felseidechse (Darevskia derjugini (, 1898))
 Darevskia dryada ( & , 1997)
 Darevskia kamii , , , , , ,  & , 2013
 Darevskia kopetdaghica , , , , , ,  & , 2013
 Krim-Felseidechse (Darevskia lindholmi ( & , 1936))
 Darevskia mixta (, 1909)
 Darevskia parvula ( & , 1913)
 Darevskia pontica ( & , 1918)
 Darevskia portschinskii (, 1878)
 Kaukasische Wieseneidechse (Darevskia praticola (, 1834))
 Darevskia raddei ( & , 1973)
 Darevskia rostombekovi (, 1957)
 Kielschwanz-Felseidechse (Darevskia rudis (, 1886))
 Darevskia salihae ,  & , 2022
 Darevskia sapphirina (, 1994)
 Felseidechse (Darevskia saxicola (, 1834))
 Darevskia schaekeli , , , , , ,  & , 2013
 Darevskia steineri (, 1995)
 Schwarzmeer-Felseidechse (Darevskia szczerbaki (, 1963))
 Darevskia unisexualis (, 1966)
 Darevskia uzzelli ( & , 1977)
 Darevskia valentini (, 1892)

Literatur
 E. Nicholas Arnold, Oscar Arribas, Salvador Carranza: Systematics of the Palaearctic and Oriental lizard tribe Lacertini (Squamata: Lacertidae: Lacertinae), with descriptions of eight new genera. (= Zootaxa. Band 1430, Nr. 1). Magnolia Press, Auckland 2007, doi:10.11646/zootaxa.1430.1.1 (Digitalisat (PDF; 2,76 MB)).
 Faraham Ahmadzadeh, Morris Flecks, Miguel A. Carretero, Omid Mozaffari, Wolfgang Böhme, D. James Harris, Susana Freitas, Dennis Rödder: Cryptic Speciation Patterns in Iranian Rock Lizards Uncovered by Integrative Taxonomy. In: PLoS ONE. Band 8, Nr. 12, 2013, e80563, doi:10.1371/journal.pone.0080563.

Einzelnachweise

Weblinks

Echte Eidechsen

Kaukasische Felseidechsen


Erskine Preston Caldwell (December 17, 1903 – April 11, 1987) was an American novelist and short story writer. His writings about poverty, racism and social problems in his native Southern United States, in novels such as Tobacco Road (1932) and God's Little Acre (1933) won him critical acclaim.

With cumulative sales of 10 million and 14 million copies, respectively, Tobacco Road and God's Little Acre rank as two of the best-selling American novels, all-time, with the former being adapted into a 1933 play that set a Broadway record for consecutive performances, since surpassed.

Early years
Caldwell was born on December 17, 1903, in the small town of White Oak, Coweta County, Georgia.  He was the only child of Associate Reformed Presbyterian Church minister Ira Sylvester Caldwell and his wife Caroline Preston (née Bell) Caldwell, a schoolteacher. Rev. Caldwell's ministry required moving the family often, to places including Florida, Virginia, Tennessee, South Carolina and North Carolina. When he was 15 years old, his family settled in Wrens, Georgia.  His mother Caroline was from Virginia.  Her ancestry included English nobility which held large land grants in eastern Virginia.  Both her English ancestors and Scots-Irish ancestors fought in the American Revolution.  Ira Caldwell's ancestors were Scots-Irish and had also been in America since before the revolution and had fought in it.

Caldwell's mother, a former teacher, tutored her son at home. Caldwell was 14 when he first attended a school.

Caldwell attended but did not graduate from Erskine College, a Presbyterian school in nearby South Carolina.

Career

He dropped out of Erskine College to sign aboard a boat supplying guns to Central America. Caldwell entered the University of Virginia with a scholarship from the United Daughters of the Confederacy, but was enrolled for only a year. Caldwell then worked, being a  football player, being a bodyguard and selling "bad" real estate.

After two more enrollments at college, Caldwell went to work for the Atlanta Journal, leaving in 1925, after a year, then moving to Maine, staying for five years, producing a story that won a Yale Review award for fiction, and two novels of the Georgia poor.

His first published works were The Bastard (1929) and Poor Fool (1930) but the works for which he is most famous are his novels Tobacco Road (1932) and God's Little Acre (1933). His first book, The Bastard, was banned and copies of it were seized by authorities. With the publication of God's Little Acre, the New York Society for the Suppression of Vice instigated legal action against him, for The Bastard. Caldwell was arrested at a book-signing there but was exonerated in court.

In 1941, Caldwell reported from the USSR, for Life magazine, CBS radio and the newspaper PM. He wrote movie scripts for about five years. Caldwell wrote articles from Mexico and Czechoslovakia for the North American Newspaper Alliance.

Personal life

Through the 1930s Caldwell and his first wife Helen managed a bookstore in Maine. Following their divorce Caldwell married photographer Margaret Bourke-White, collaborating with her on three photo-documentaries: You Have Seen Their Faces (1937), North of the Danube (1939), and Say, Is This The USA (1941). During World War II, Caldwell obtained a visa from the USSR that allowed him to travel to Ukraine and work as a foreign correspondent, documenting the war effort there.

After he returned from World War II, Caldwell took up residence in Connecticut, then in Arizona with third wife, June Johnson (J.C. Martin). In 1957, Caldwell married Virginia Moffett Fletcher Caldwell Hibbs, who had drawn illustrations for a recent book of his, moving to Twin Peaks in San Francisco, later moving to Paradise Valley, Arizona, in 1977. Of his residence in the San Francisco Bay Area, he once said: "I live outside San Francisco. That's not exactly the United States." During the last twenty years of his life, his routine was to travel the world for six months of each year, taking with him notebooks in which to jot down his ideas. Many of these notebooks were not published, but can be examined in a museum dedicated to him in the town square of Moreland, Georgia, where the home in which he was born was relocated and dedicated to his memory.

Caldwell, a heavy smoker, died from complications of emphysema and lung cancer on April 11, 1987, in Paradise Valley, Arizona. He is buried in Scenic Hills Memorial Park, Ashland, Oregon. Although he never lived there, his stepson and fourth wife, Virginia Moffett Fletcher Caldwell Hibbs, did, and wished him to be buried near his family. Virginia died in December 2017 aged 98.

Caldwell's grandson, Adam Hunter Caldwell, is a fine arts instructor at Academy of Art University.

Politics
His political sympathies were with the working class, and he used his experiences with farmers and common workers to write stories portraying their lives and struggles. Later in life he presented public seminars on the typical conditions of tenant-sharecroppers in the South.

Disillusionment with the government led Caldwell to compose a short story published in 1933, "Sylvia". In this story a woman journalist is executed by a firing squad after being tried in a secret court on charges of espionage.

Works
Caldwell wrote 25 novels, 150 short stories, twelve nonfiction collections, two autobiographies, and two books for young readers. He also edited the influential American Folkways series, a 28-volume series of books about different regions of the United States.

The Bastard (1929)
Poor Fool (1930)
American Earth, short stories (1931)
 later released as A Swell Looking Girl
Tobacco Road (1932)
Tobacco Road (The Play)
 adaptation by Jack Kirkland, based on the novelTobacco Road (The Film)  film directed by John Ford
 based on the novel and the play
We Are the Living, short stories (1933)
God's Little Acre (1933)
Tenant Farmers, essay (1935)
Some American People, essay (1935)
Journeyman (1935)
Kneel to the Rising Sun, short stories (1935)
The Sacrilege of Alan Kent (1936)
 originally from American Earth
You Have Seen Their Faces
(with Margaret Bourke-White, 1937)
Southways, short stories (1938)
North of the Danube
(with Margaret Bourke-White, 1939)
Trouble in July (1940)
The First Autumn (1940)
Say Is This the USA
(with Margaret Bourke-White, 1941)
Moscow Under Fire, foreign correspondence (1942)
Russia at War, foreign correspondence (1942)
All-Out on the Road to Smolensk, foreign correspondence (1942)
All Night Long (1942)
subtitled A Novel of Guerrilla Warfare in Russia
Georgia Boy (1943), linked stories
Tragic Ground (1944)
A House in the Uplands (1946)
The Sure Hand of God (1947)
This Very Earth (1948)
Place Called Estherville (1949)
Episode in Palmetto (1950)
The Humorous Side of Erskine Caldwell,
edited by Robert Cantwell (1951)
Call It Experience, autobiography (1951)
The Courting of Susie Brown, short stories (1952)
A Lamp for Nightfall (1952)
The Complete Stories of Erskine Caldwell (1953)
Love and Money (1954)
Gretta (1955)
Gulf Coast Stories, short stories (1956)
Certain Women, short stories (1957)
Claudelle Inglish (1958)
Molly Cottontail, children's book (1958)
When You Think of Me, short stories (1959)
Jenny by Nature (1961)
Men and Women, short stories (1961)
Close to Home (1962)
The Last Night of Summer (1963)
Around About America, travel writing (1964)
In Search of Bisco, travel writing (1965)
The Deer at Our House, children's book (1966)
Writing in America, essay (1967)
In the Shadow of the Steeple,
second autobiography (1967)
Miss Mama Aimee (1967)
Summertime Island (1968)
Deep South, travel writing (1968)
The Weather Shelter (1969)
The Earnshaw Neighborhood (1971)
Annette (1973)
Afternoons in Mid America, essays (1976)
With All My Might,
third autobiography (1987)
Erskine Caldwell: Selected Letters, 1929–1955,
edited by Robert L. McDonald (1999)

Recognition
In December 1984, Caldwell was inducted into the American Academy of Arts and Letters.

References

Sources

Thomas, Phil. review of 'Stories of Life North & South'  The Ledger, July 10, 1983

External links

Erskine Caldwell papers Hargrett Rare Book and Manuscript Library, University of Georgia Libraries.
The Papers of Erskine P. Caldwell in the Dartmouth College Library
Erskine Caldwell - Encyclopedia Britannica
Rieger, Christopher. Erskine Caldwell The Literary Encyclopedia
Erskine Caldwell  — New Georgia Encyclopedia
Erskine Caldwell Birthplace and Museum
Erskine Caldwell — Georgia Writers Hall of Fame

Erskine Caldwell signing a copy of book, "Tobacco Road", April 1936   Harris & Ewing photography collection, Library of Congress
Fujisato Kitajima Keiwa College, Faculty of Humanities, Department of English and Communication

1903 births
1987 deaths
20th-century American novelists
American erotica writers
American travel writers
American Presbyterians
Deaths from emphysema
Novelists from Georgia (U.S. state)
Deaths from lung cancer
People from Coweta County, Georgia
Burials in Oregon
Erskine College alumni
People from Jefferson County, Georgia
American male novelists
Associate Reformed Presbyterian Church
American male essayists
American male short story writers
20th-century American short story writers
20th-century American essayists
20th-century American male writers
Members of the American Academy of Arts and Letters

Erskine Caldwell


Hakan Şükür (d. 1 Eylül 1971, Sakarya), Türk millî futbolcu, futbol yorumcusu ve siyasetçidir. 11 Nisan 2011 tarihinde Adalet ve Kalkınma Partisinden, İstanbul 3. bölge, 4. sıradan milletvekili adayı oldu ve 11 Haziran 2011'de yapılan seçimde milletvekili seçildi.

Hakan Şükür, futbola 1987 yılında, doğup büyüdüğü şehrin takımı Sakaryaspor'da başladı. Burada geçirdiği üç sezon ve yaşadığı bir Türkiye Kupası şampiyonluğunun ardından 1990'da Bursaspor'a transfer oldu. 1992 yılında Galatasaray ile sözleşme imzaladı.

Galatasaray'da iki sezon üst üste Süper Lig, Başbakanlık Kupası ile Türkiye Spor Yazarları Derneği Kupası şampiyonluğu yaşadıktan sonra 1995'te, Serie A ekiplerinden Torino ile anlaştı. 4 aylık Torino kariyerinin ardından, aynı yıl içerisinde Galatasaray'a geri döndü. Takımın, dört yıl üst üste Süper Lig şampiyonluğu, üç yıl üst üste Türkiye Spor Yazarları Derneği Kupası şampiyonluğu, üç Türkiye Kupası ve 2000'de kazanılan UEFA Kupası şampiyonluklarında pay sahibi oldu.

2000 yılında yeniden İtalya'ya transfer olan Hakan, 2000-01 sezonunda Inter, 2001-02 sezonunda ise kiralık olarak Parma formalarını giydi. Aynı sezon Parma ile Coppa Italia'nın sahibi oldu.

2002 yazında, eski takım arkadaşı Tugay Kerimoğlu'nun da formasını giydiği Premier League ekiplerinden Blackburn Rovers'a transfer oldu. Fakat sezonun 9. maçının ardından ağır bir şekilde sakatlanması sebebiyle Blackburn ile sadece 9 maça çıkabildi. Sezon sonunda kulüp tarafından serbest bırakıldı ve bunun üzerine tekrar Galatasaray'a döndü. Burada iki Süper Lig ve bir Türkiye Kupası şampiyonluğu yaşayan Şükür, 2008'de futbolculuğu bıraktığını açıkladı.

Çeşitli yaş gruplarındaki millî takımlarla Türkiye'yi temsil eden Hakan Şükür, Türkiye U-21 millî takımıyla 1993 Akdeniz Oyunları'nda altın madalya kazandı. A millî takım formasıyla ilk maçına 1992'de, Bursaspor oyuncusuyken çıkan Hakan; 1996 ve 2000 Avrupa şampiyonaları ile 2002 FIFA Dünya Kupası'nda mücadele etti. 2002 FIFA Dünya Kupası'nda bronz madalyanın sahibi olan ve üçüncülük maçında 10,8 saniyede kaydettiği golle FIFA Dünya Kupası tarihinin en erken golünü atan Hakan Şükür; 2007'ye kadar giydiği formayla çıktığı 112 maçta 51 gol kaydederek, Türkiye formasıyla en çok gol atan oyuncu unvanının da sahibi oldu.

Şükür, 249 golle Süper Lig'de en çok gol atan oyuncu ve 38 golle Avrupa kupalarında en çok gol atan Türk futbolcu unvanlarına da sahiptir. 1996-97, 1997-98, 1998-99 sezonlarında sahip olduğu Süper Lig gol krallıklarıyla birlikte, 2004 yılında son 50 yılın en fazla dikkat çeken Türk futbolcusu olarak UEFA Jübile Ödülü'nün sahibi oldu.

İlk yılları
Hakan Şükür; Arnavut kökenli olan Priştine, Kosova göçmeni Sermet Şükür ve Üsküp, Makedonya göçmeni Nermin Şükür'ün ikinci çocuğu olarak, Sakarya'nın Sapanca ilçesinde doğdu. Gerçek doğum tarihi 29 Temmuz 1971 olmasına rağmen, nüfus kaydı 1 Eylül 1971'de yaptırılabildi. İlk öğrenimini Ahmet Akkoç İlköğretim Okulu'nda tamamladı. Bu sıralarda okulun basketbol takımında oynayan Şükür; babası Sermet Şükür'ün de etkisiyle futbola 10 yaşında, doğup büyüdüğü şehrin takımı olan Sakaryaspor'un altyapısında başladı. Burada çeşitli mevkilerde forma giydi.

Kulüp kariyeri
Türkiye Ligi tarihinde 249 golle en çok gol atan futbolcu olan Hakan Şükür, lig tarihindeki ilk golünü 1988-1989 sezonunda Eskişehirspor'a, 100. golünü 1996-1997 sezonunda Altay'a, 200. golünü 2003-2004 sezonunda Samsunspor'a, son golünü ise 2007-2008 sezonunda Hacettepe (Gençlerbirliği Oftaş)'a atmıştır. 3 kez gol kralı olan Hakan Şükür, 3 kez de asist kralı olmuştur. Türkiye Ligi tarihinde 8 şampiyonluk yaşayan Hakan Şükür, Bülent Korkmaz ve Suat Kaya ile birlikte en fazla şampiyonluk yaşayan futbolcu olmuştur. Hakan Şükür profesyonel kariyerinde sadece bir kez kırmızı kart görmüştür. Ona bu kartı 26 Mart 2004 tarihindeki Samsunspor maçında Bülent Uzun göstermiştir.

Sakaryaspor
Hakan Şükür, 1986-87 sezonunda Sakaryaspor'da profesyonel oldu. Kulübüyle ilk maçına 28 Ocak 1987'de, Türkiye Kupası beşinci tur mücadelesinde Denizlispor karşısında çıktı. Takımıyla ikinci maçına yine kupada çıkan Şükür, 27 Nisan 1988'de Zonguldakspor ile oynanan maçta, durum 4-0 iken oyuna girdi ve kariyerindeki ilk resmî golünü kaydederek takımının sahadan 5-0'lık galibiyetle ayrılmasında rol oynadı. Aynı sezon ligde üç, kupada ise iki maçta forma giydi. Sakaryaspor, sezon sonunda ligi 11. sırada tamamlarken, tarihindeki ilk Türkiye Kupası şampiyonluğunu yaşadı. Böylece Şükür, ilk profesyonel olduğu sezonda ilk kupasını kazanmış oldu.

Ertesi sezon; 26 Şubat 1989'da Eskişehirspor ile oynanan ve 2-1 devam eden maçta, lig tarihindeki ilk golünü attı ve skorda eşitliği sağladı. Sezon boyunca ligde 11 maça çıkan Şükür; Adanaspor, Fenerbahçe, Konyaspor ve Rizespor maçlarında birer gol kaydetti. Takım ise ligi 10. sırada tamamlamıştı. 1989-90 sezonunda ise 27 maçta forma giyen Şükür; Boluspor, Bursaspor, Adana Demirspor, Fenerbahçe ve Trabzonspor maçlarında olmak üzere ligde beş gol attı. Sezon sonu takımının ligi sonuncu tamamlayıp küme düşmesi üzerine, 5 Haziran 1990'da Bursaspor ile 600 milyon lira karşılığında sözleşme imzaladı.

Bursaspor
26 Ağustos 1990'daki 3-0 kaybedilen Sarıyer maçında, ligde ilk kez Bursaspor formasını giydi. Ligde oynadığı ilk on maç boyunca gol kaydedemeyen Şükür, 2 Aralık 1990'da Zeytinburnuspor ile oynanan ve 2-1 kaybedilen maçta takımının tek golünü kaydetti. Sezon boyunca ligde görev aldığı 27 maçta dört gol kaydederek Bursaspor'un ligi 8. sırada bitirmesinde pay sahibi oldu.

1991-92 sezonunda takımın başına Yılmaz Vural'ın gelmesiyle takımın performansı da giderek yükselmeye başladı. Sezon sonunda ligi 6. sırada bitiren ve Türkiye Kupası'nda final oynayan Bursaspor'da geçen sezon olduğu gibi 27 lig maçında forma giyen Şükür, ligde 7 kez ağları havalandırırken; 8 gollü Mümün Kaşmer'in ardından takımın en golcü ikinci oyuncusu oldu. Kupada ise oynadığı 7 maçta 3 gole imza attı. 1 Mart 1992'de, 2-2 biten Trabzonspor maçında takımının iki golünü atarak kariyerinde ilk kez bir maçta iki gol atmış oldu. 21 Mayıs 1992'de, Fenerbahçe ile oynanan Başbakanlık Kupası maçında attığı golle takımının 3-1'lik galibiyetinde pay sahibi oldu ve kariyerinin ikinci kupasını kaldırdı. Aynı sezon Galatasaray ile transfer görüşmelerine başladı. Türkiye'nin, 25 Mart 1992'de Lüksemburg ile oynadığı maç öncesi, kaldığı otelde Galatasaraylı yöneticilerle görüşen Şükür; takımla prensip anlaşmasına vardı. 1 Haziran 1992'de, Konyaspor'dan Suat Kaya ile birlikte Galatasaray ile iki yıllık sözleşme imzaladı.

Galatasaray
Şükür, Galatasaray formasıyla ilk resmî maçına, 12 Ağustos 1992'de, Beşiktaş ile oynanan ve 3-2 kazanılan Türkiye Spor Yazarları Derneği Kupası yarı finalinde çıktı. 4 gün sonra Fenerbahçe ile oynanan final maçının 3. dakikasında açılış golünü kaydeden Şükür'lü Galatasaray, rakibini 3-2 mağlup ederek sezonun ilk kupasının sahibi oldu. 23 Ağustos 1992'de ise 3-0 kazanılan Gençlerbirliği karşısında yeni formasıyla ligdeki ilk maçına çıktı. İlk haftalarda millî takımda gösterdiği performansı kulübünde gösteremediği ve gol sıkıntısı çektiği yönünde eleştiriler alsa da 26 Eylül 1992'de, Kayserispor ile oynanan ve 1-1 sona eren ligdeki dördüncü maçında ilk golünü kaydetti. Ertesi hafta oynanan 1-1'lik Trabzonspor maçında da takımının tek golünü atan Şükür, teknik direktör Karl-Heinz Feldkamp'ın takımda genç oyunculara yer vermesiyle ilk sezonunda ligde 30 maçta görev aldı ve 19 gol kaydetti.

Torino
Millî takımın İtalya'da kamp yaptığı dönemde Türk futbolunda yeni parlayan bir yıldız olan Hakan, İtalyan menajerlerce izleniyordu. Görüşmeler sonucu 1995 yılının Haziran ayında Serie A'da orta sıralarda yer alan Torino takımı ile anlaşıldı. Takımın forvet mevkiinde oynayan Şükür, yaz döneminde başarılı bir hazırlık kampı geçirdi ve takımla çıktığı yedi hazırlık maçında altı gol attı. Torino'daki ilk resmî maçına 27 Ağustos'ta sezonun ilk maçı olan Fiorentina deplasmanında çıktı. Ancak daha ligin ilk yarısı sona ermeden dört yıllık sözleşmesi bulunmasına karşın kendi isteğiyle Galatasaray'a geri döndü. Torino'da gösterdiği performans nedeniyle bir dönem taraftarlar arasında Torinolu Şaban lakabıyla anıldı.

Galatasaray (2. dönem)

Hakan Şükür, teknik direktör Greame Souness'in de istediği transfer sonucu yaklaşık dört ay sonra Ekim 1995'te Galatasaray'a geri döndü. 1995-96 sezonunda dokuzuncu haftadaki Fenerbahçe maçından itibaran sezon sonuna kadar takımın bütün karşılaşmalarında ilk 11'de maça başladı. Takım ise sezonu Türkiye Kupası'nı kazanarak bitirdi.

1996-1997 sezonunda takımın teknik direktörlüğünü daha önce Türkiye millî takımını çalıştıran Fatih Terim yapmaya başladı. Futbol kariyerindeki en başarılı sezonu bu sezonda yaşayan Şükür, yaşayacağı gol krallıkları ile bu sezondan itibaren "Kral" lakabıyla anılmaya başlanacaktı. 27 Ekim 1996 tarihinde Galatasaray'ın 8-1 galibiyetiyle biten Altay deplasman maçının 48. saniyesinde ligdeki 100. golünü attı. Galatasaray formasıyla 39 maçta 48 gol attı. Ligde attığı 38 golle ligin gol kralı olan Şükür, Metin Oktay'la birlikte, 39 gole sahip Tanju Çolak'tan sonra bir sezonda en fazla gol atan ikinci futbolcu oldu. Cumhurbaşkanlığı Kupası'nda Kocaelispor karşısında attığı golle toplamda 5 gole ulaşarak kupa tarihinde en çok gol atan futbolcu oldu. Ligdeki 38 golü ile Avrupa gol krallığı Altın Ayakkabı yarışında üçüncü olan Şükür, daha önce birinci ve üçüncü olan Tanju Çolak'tan sonra ödül alan ikinci Türk futbolcu oldu. Kulüp başarısının yanı sıra millî takım formasıyla San Marino karşısında attığı golle toplamda 22 gole ulaşarak millî takımın yeni gol kralı oldu. Sezon sonunda Bayern Münih ve Atlético Madrid'den transfer teklifi alsa da takımda kalan Hakan Şükür, Hong Kong'un İngiltere'den Çin'e devredilişinin anısına düzenlenen maça FIFA tarafından davet edildi ve Dünya Karması kadrosunda oynadı. Bu sezondan itibaren 4 yıl boyunca Lig şampiyonluğunun ve 2000 yılında UEFA Kupası'nın kazanılmasında en büyük katkıyı yapan futbolculardan biriydi.

1997-1998 sezonuna Galatasaray, Şükür'ün sakatlığı nedeniyle oynayamadığı hazırlık maçında Türkiye Spor Yazarları Derneği Kupası'nı kazanarak başladı. Hakan Şükür ise Monako ile Ali Sami Yen Stadyumu'ında oynanan sezon açılışı maçında 2 gol atarak sezona başladı. 13 Ekim 1997 tarihinde ırkçılığı protesto amacıyla Dünya Profesyonel Futbolcular Birliği tarafından Madrid'de düzenlenen Dünya karması maçında forma giydi ve iki gol attı. Bu maçtan kısa bir süre sonra Deportivo'ya transfer olacağını açıklasa da takımda kaldı. Ligin ilk yarısında formsuz bir gürüntü sergilemiş olsa da ilk yarıyı 15 golle gol kralı olarak tamamladı. Uluslararası Futbol Tarihi ve İstatistikleri Birliği tarafından Dünya'da 1997 yılının en iyi golcüsü seçilen Şükür, 12 Ocak 1998 tarihinde Almanya'nın Rothenburg kentinde düzenlenen törenle Klaus Fischer'in elinden ödülünü aldı. Devre arasında Deportivo Galatasaray kulübüne Hakan Şükür'ün transferi için 8 milyon Dolar (1,7 trilyon TL) önerse de kulüp yönetimi ve Şükür bu teklifi reddetti. Galatasaray takımı ligin 33. haftasında İstanbulspor'u yenerek şampiyon oldu. 86 gol atarak şampiyon olan takımda Hakan şükür 32 gol atarak geçen sezon olduğu gibi bu sezonda gol kralı oldu. Sezon sonunda Real Madrid gibi büyük kulüplerden transfer teklifi aldı ancak Galatasaray'la 2 yıllık sözleşme imzaladı.

1998-1999 sezonuna Galatasaray geçen sezon olduğu gibi Türkiye Spor Yazarları Derneği Kupası'nı kazanarak başladı. 10 Ekim 1998 tarihinde Avrupa Şampiyonası eleme grubu maçında Almanya karşısında 47 yıl sonra galibiyet alan Türkiye millî futbol takımının tek golünü atan oyuncuydu. Galatasaray'ın üçüncü olarak tamamladığı ligin ilk yarısını Hakan Şükür Elvir Baljić'le beraber on ikişer golle gol kralı olarak tamamladı. Devre arasında Juventus'tan transfer teklifi aldı. 10 günden fazla süren transfer görüşmeleri sonucunda Juventus yöneticileriyle anlaşma yapmak için İsviçre'nin Lugano kentine, daha sonra da İtalya'nın Torino kentine gitti. Yapılan bu görüşmelerde de anlaşma sağlayamadı ve Galatasaray'da kaldı Galatasaray, sezon bitimine bir hafta kala şampiyon oldu, Hakan Şükür ise 19 golle ligi gol kralı olarak tamamladı.

1999-2000 sezonunda Galatasaray takımı UEFA Kupası'nı kazandı. Kazanılan bu kupa Şükür'ün kulüp kariyerindeki en büyük başarıydı. Sezon sonunda İtalya'nın Inter kulübüne transfer oldu. Transferi sırasında Galatasaray yönetimiyle anlaşamadı ve bonservis sorununun çözülmesiiçin FIFA ya başvuruldu: Yöneticiler beni tutmak için ellerinden geleni yaptıklarını söylüyorlar. Bu doğru ama kendi şartlarına göre anlaşmak için. Maç başına para anlaşması yapmak istemediğimi söyledim. Bana, "Prensiplerimiz var, kimse için prensiplerimizi çiğneyemeyiz" yanıtını verdiler. Kimse demagoji yapmasın. Hagi'ye olduğu gibi bana da toplu para verilse ben şu anda kesinlikle Galatasaray'daydım.

Internazionale Milano
1999-2000 sezonu sona erdiğinde Avrupa'da oynamak istediğini belirten Hakan Şükür, Bundesliga ekiplerinden Bayern Münih, Premier League ekiplerinden Chelsea ve Serie A ekiplerinden Juventus, Milan, Roma ve Internazionale Milano tarafından izleniyordu. 6 Temmuz 2000'de, Hakan Şükür, teknik direktörlüğünü Marcello Lippi'nin yaptığı Internazionale Milano ile 3 yıllık sözleşme imzaladı. Tam 5 yıl 36 gün sonra bir İtalyan kulübüne transfer olan Hakan; "Geçmişe dönmek istemiyorum ama Torino'dan giderken, bir gün mutlaka İtalya'ya döneceğim dedim ve döndüm. Çok büyük bir kulübe döndüm. Tek hedefim burada sürekli oynamaktır." diye konuştu. Inter'de 54 numaralı formayı giymek istemesinin nedenlerini ise şöyle sıraladı: "Inter'de 54 numaralı formayı giymek istiyorum ve bunun 2 nedeni var. Bunlardan biri depremde büyük hasar gören Sakarya'yı hatırlamak, ikincisi 9 numaralı formayı Ronaldo giyiyor. Bu yüzden de 5+4=9 olduğu için bu numarayı seçtim." Takımın menajeri Giacinto Facchetti ise Hakan'a güvendiklerini ve onun "İtalya'da yılın transferi" olacağını belirtti. Yaklaşık 1 yıl süren bonservis bedeli pazarlıkları sonucunda Inter, Galatasaray'a 16 milyon mark (8,5 milyon TL) ödedi.

Inter'in Şampiyonlar Ligi 3. ön eleme maçında İsveç'in Helsinborgs takımına elenmesiyle takım UEFA kupasında mücadele etti.

Parma
İtalya'nın Internazionale kulübünde istediği forma şansını bulamayan Hakan Şükür, Serie A'da zor günler yaşayan Parma ile anlaştı. 8 Ocak 2002'de Parma'ya imzayı atan Şükür, burada 11 numaralı forma ile mücadele etmiştir. Forvet hattında Marco Di Vaio ile iyi bir ikili oluşturan Şükür,sezon sonunda Coppa Italia sevinci yaşamıştır.

Blackburn Rovers
Torino'dan tekrar Galatasaray'a döndüğü sırada birlikte çalıştığı hocası Graeme Souness'ın isteği üzerine Parma'dan ayrılarak İngiltere Premier Lig takımlarından Blackburn Rovers'la anlaşmıştır. Blackburn Rovers'ta Galatasaraylı eski oyuncu Tugay Kerimoğlu ile beraber oynamıştır. Blackburn Rovers'taki ilk gollerini Fulham karşısında atmıştır. Hakan Şükür'ün 2 gol attığı maçı, takımı 4-0 kazanmıştır. Ligin 10. haftasındaki Manchester United maçı öncesi antrenmanda ayağı kırılınca sezonu kapatmıştır.

Galatasaray (3. dönem)
İngiltere Premier Lig tecrübesinin ardından tekrar Galatasaray ile anlaşan Hakan Şükür 5 yıl boyunca bu formayı giymiştir. Süper Lig'de forma giydiği 540 lig maçında toplam 260 gol atmış, UEFA'nın düzenlediği turnuvalarda ve şampiyonalarda ise 94 maçta 38 gole imza atmıştır. 2004-05 Türkiye Kupası'nda Gol Kralı olan Hakan şükür, 2005-06, 2007-08 sezonlarında Galatasaray ile şampiyonluk yaşamıştır. 2003 yılında TFF tarafından son 50 yıla damgasını vuran futbolcu olarak seçilerek UEFA tarafından Jübile Ödülü ile taltif edilmiş ve Altın Oyuncu unvanı kazanmıştır. Hakan Şükür aynı zamanda futbol hayatındaki son golünü 10 Mayıs 2008 tarihinde oynan Galatasaray-Hacettepe maçının 36.dakikasında atmış ve maç 2-0 bitmiştir.

Millî takım kariyeri
25 Mart 1992'de Türkiye'nin Lüksemburg'u 3-2 yendiği hazırlık maçında ilk kez Türkiye millî futbol takımının formasını giyen Hakan Şükür, Türk millî futbol takımının 85 yıllık tarihinde en fazla gol atan futbolcusudur. 10 Eylül 1997 tarihinde San Marino ile oynanan millî maçta attığı golle millî takımda attığı gol sayısı 22'ye ulaşan Şükür, Lefter Küçükandonyadis'in 21 gollük rekorunu kırarak yeni gol kralı oldu. Millî formayla çıktığı 112 maçta toplam 51 gole imza atmıştır. 1987 yılından beri 112 defa A Millî, 25 defa Ümit Millî, 13 defa A Genç Millî, 6 defa B Genç Millî, 5 defa Olimpik millî takım formasını giyen Hakan Şükür, toplam 161 defa millî takım forması giyerek toplamda en çok millî olan futbolcudur. Hakan Şükür, U-16 millî takımının 25 Ekim 1987'de Polonya ile 1-1 berabere kaldığı Avrupa Futbol Şampiyonası eleme maçında ilk kez millî olmuştur. O karşılaşmada ay yıldızlı ekibin tek golünü atan Hakan Şükür atmıştır.

 A Genç Takım'da 1 gol
 B Genç Takım'da 2 gol
 Ümit millî takımda 5 gol
 Olimpik millî takımda 4 gol
 A millî takımda da 51 gol atarak toplamda millî takımlar kariyerinde 63 gol atmıştır.

2002 FIFA Dünya Kupası grup eleme maçlarında atmış olduğu 6 gol ve 3 asistiyle Türkiye'nin 48 yıl aradan sonra FIFA Dünya Kupası'na katılmasında başrol oynayan Hakan Şükür'ün, FIFA Dünya Kupası Finalleri'nde Türkiye'nin Güney Kore ile yaptığı üçüncülük maçında, maçın başlama vuruşundan 10.8 saniye sonra attığı gol, Dünya Kupaları'nda atılan en erken gol olarak tarihe geçmiştir. . Hakan Şükür'ün FIFA Dünya Kupası Finalleri'nde toplam 1 golü ve 2 asisti bulunmaktadır.

Futbol sonrası
Hakan Şükür, futbolu bırakmasının ardından, Sakaryaspor'dayken aynı takımda oynadığı Bülent Uygun ile birlikte enerji ve gıda sektörlerine girdi. İkili, Enda Grup ile birlikte, Ankara'da üç adet restoranın açılışını yaptı. Bunun yanında Albe Enerji ile ortak olarak kurulan HBA Enerji Üretim, Gıda, Turizm ve İnşaat adlı şirket ile ikili, başta enerji olmak üzere çeşitli sektörlerde yer aldı. 2009 yılında TRT 1 kanalında yayınlanan Stadyum programında TV yorumculuğu yaptı. Milletvekili seçildikten sonra 2012 yılı Ocak ayında Lig TV'de yorumculuk yapmaya başladı.

Siyasi yaşamı
2011 yılında televizyonda sürdürdüğü spor yorumculuğunu bırakarak siyasete girdi ve 12 Haziran seçimlerinin ardından Adalet ve Kalkınma Partisi'nden İstanbul 3. bölge milletvekili seçildi. 16 Aralık 2013 günü mensubu olduğu partisinden istifa etmesinin ardından siyasi hayatını bağımsız milletvekili olarak devam ettirdi. 7 Haziran 2015 genel seçimlerinde yine İstanbul 3. bölgeden, bu kez bağımsız milletvekili adayı oldu, ancak seçilemedi. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'a hakaretten yargılanan Hakan Şükür, ilk duruşmaya katılmadı, avukatı ise Hakan Şükür'ün Amerika Birleşik Devletleri'ne taşındığını söyledi.

FETÖ/PDY soruşturması
65. Türkiye Hükûmeti ve dönemin yargı kuruluşlarınca Fetullahçı Terör Örgütü/Paralel Devlet Yapılanması (FETÖ/PDY) adıyla terör örgütü olarak tanımlanan Gülen Hareketi'ne verdiği destekler üzerine kendisi ve babası hakkında gözaltı kararı çıkartıldı. Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunan Şükür'ün kırmızı bülten ile aranacağı belirtilirken, babası Sermet Şükür gözaltına alındı. Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının FETÖ/PDY'ye finansal destek sağladıkları iddiasını değerlendiren mahkeme tarafından yaklaşık 200 milyon TL değerindeki mal varlıklarına el konulması kararı verildi.

14 Temmuz 2017 tarihinde çıkan KHK ile Arif Erdem ile birlikte kendisine verilen tüm madalyaların geri alınmasına karar verildi.

Özel hayatı
İki kez evlenen Hakan Şükür, ilk evliliğini Temmuz 1995'te İstanbul Üniversitesi Eczacılık Fakültesi öğrencisi olan Esra Elbirlik ile yaptı. Bu evlilik dört ay sonra sona erdi. İkinci evliliğini 1999 yılında İstanbul'da Beyda Sertbaş ile yapan Hakan Şükür'ün bu evlilikten 15 Nisan 2000'de Zeynep Sude, 2002 yılında Buse ve 19 Ekim 2006 tarihinde Ömer Hakan isminde üç çocuğu dünyaya geldi. 18 Ağustos 1999 günü Anadolu Ajansı, Hakan Şükür'ün Sakarya'da yaşayan annesi ve babasının 1999 Gölcük Depremi'nde öldüğünü duyurdu. Daha sonra haberin yanlış olduğu anlaşıldı. İlk eşi Esra Elbirlik ise bu deprem sırasında Yalova'da anne ve babasıyla birlikte hayatını kaybetti. Hakan Şükür'ün kardeşi Gökhan Şükür de kendisi gibi eski bir futbolcudur.

Şükür, dünya medyası tarafından Boğaz'ın Boğası lakabıyla anılırken, Türk medyası tarafından ise Kral lakabıyla anılmaktadır.

Şükür, 26 Nisan 1995'teki İsviçre maçı öncesi yayımlanmaya başlanan Tadelle reklamında, teknik direktör Fatih Terim ve bazı millî takım oyuncularıyla birlikte yer aldı.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yaşamı
Mayıs 2018'de yayınlanan ve The New York Timesa verdiği röportajda, Eylül 2015 tarihinde Türkiye'den ayrılıp Kaliforniya'ya arkadaşının yanına geldiğini, 2015'te milletvekilliğinin sona ermesinden sonra Türkiye'de yapacağı her işte önüne engeller çıkarıldığını ve burada yaşamaya karar verdikten sonra eşini arayıp üç çocuğu ile beraber yanına gelmelerini istediğini söyledi. Amerika Birleşik Devletleri'nde yatırımcı vizesi aldıktan sonra, Palo Alto'da bulunan bir kafenin bir kısımını satın alarak 2016 yılında ortak olduğunu belirten Hakan Şükür, vizesinin 2020'de sona ereceğini ve ailesi ve kendisi için yeşil kart başvurusu yaptığını da belirtti fakat ülkedeki uzun vadeli planında bir kafe işletmek değil, Türkiye'de yapacağını düşündüğü gibi bir spor akademisine koçluk yapmak olduğunu söyledi.

Kasım 2019'da kendi YouTube kanalında yayımladığı videoda, Uber şoförlüğü yaptığını belirtti. Kendisi ile röportaj yapan Welt am Sonntag, Şükür'ün açtığı kafeyi kapatıp akıllı telefonlar üzerinden taşımacılık servisi veren Uber'de şoför olarak çalışmaya başladığını, bunun yanında da kitap satıcılığı yaptığını belirtti. Ayrıca Türkiye'deki evlerine, işyerlerine ve banka hesaplarına hükûmet tarafından el konulduğunu söyledi.

Hakan Şükür, 3 Nisan 2023 tarihinde, sosyal medya hesabı Twitter'dan yaptığı paylaşımda, 7 buçuk sene sonra ABD'de kendisi ve ailesi için ikamet ve çalışma olanağı sağlayan Yeşil Kart aldığını duyurdu.

Ağustos 2023 itibarıyla Hakan Şükür, yaşadığı yer olan Kaliforniya'nın Palo Alto kentinde, 10-13 yaş ve 13-17 yaş arası erkek çocuklar için futbol okulu açmıştır.

Millî takım istatistikleri

FIFA Dünya Kupası golleri

Kariyer istatistikleri

Kazandığı ödüller ve başarıları

Sakaryaspor
 Türkiye Kupası: 1987-88

Bursaspor
 Başbakanlık Kupası: 1992

Galatasaray
 Süper Lig Şampiyonluğu: 1992-93, 1993-94, 1996-97, 1997-98, 1998-99, 1999-00, 2005-06, 2007-08
 Türkiye Kupası: 1992-93, 1995-96, 1998-99, 1999-00, 2004-05
 Türkiye Spor Yazarları Derneği Kupası: 1992-93, 1997-98, 1998-99, 1999-00
 Cumhurbaşkanlığı Kupası: 1992-93, 1995-96, 1996-97
 Başbakanlık Kupası: 1995
 UEFA Kupası: 2000

Parma
 Coppa Italia: 2001-02

Türkiye millî futbol takımı
 Akdeniz Oyunları İkinciliği
 1991 -  Türkiye Olimpik millî takımı
 Akdeniz Oyunları Şampiyonluğu
 1993 -  Türkiye Olimpik millî takımı
 FIFA Dünya Kupası Üçüncülüğü:
 2002 -  Türkiye millî takımı

Bireysel
1999-2000 Avrupa Kupaları Gol Kralı: 10 gol
1998-1999 Türkiye Ligi Gol Kralı: 19 gol
1997-1998 Türkiye Ligi Gol Kralı: 32 gol
1996-1997 Türkiye Ligi Gol Kralı: 38 gol
1998 Gümüş Ayakkabı ödülü
1997 Bronz Ayakkabı ödülü
1997 IFFHS Dünya Gol Kralı ödülü
1997 IFFHS Dünyanın En İyi Golcüsü ödülü
Dünyanın en çok gol atan Türk futbolcusu: 395 gol (249 Türkiye Ligi, 9 İtalya Ligi, 2 İngiltere Ligi, 51 A Millî, 5 Ümit Millî, 1 Türkiye 16 yaş altı millî futbol takımı, 2 Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı, 4 Olimpik Millî, 22 UEFA Şampiyonlar Ligi, 12 UEFA Kupası, 4 UEFA Kupa Galipleri Kupası, 25 Türkiye Kupası, 5 Cumhurbaşkanlığı Kupası, 3 Türkiye Spor Yazarları Derneği Kupası, 1 Başbakanlık Kupası)
Türkiye Futbol Ligi tarihinde en çok gol atan futbolcu: 249 gol
Türkiye Futbol Ligi tarihinde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 228 gol
Türkiye Futbol Ligi tarihinde 200 gol barajına ulaşan 5. futbolcu
Türkiye Futbol Ligi tarihinde bir sezonda penaltıdan en fazla gol atan futbolcu: 13 gol (1996-1997 sezonu)
Türkiye Futbol Ligi tarihinde sezon açılış maçlarında Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 10 gol
Türkiye Futbol Ligi tarihinde sezon açılış maçlarında Galatasaray adına hat-trick yapan ilk ve tek oyuncu: 2 kez
Türkiye Futbol Ligi tarihinde Galatasaray adına ligde iç sahada 6 maç üst üste en çok gol atan futbolcu: 15 gol
Avrupa Kupaları'nda en çok gol atan Türk futbolcusu: 38 gol (22 UEFA Şampiyonlar Ligi, 12 UEFA Kupası, 4 UEFA Kupa Galipleri Kupası)
Avrupa Kupaları'nda Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 37 gol (22 UEFA Şampiyonlar Ligi, 11 UEFA Kupası, 4 UEFA Kupa Galipleri Kupası)
UEFA Şampiyonlar Ligi'nde en çok gol atan Türk futbolcusu: 22 gol
UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 22 gol
Millî takımda en çok gol atan futbolcu: 63 gol (51 A Millî, 5 Ümit Millî, 1 Türkiye 16 yaş altı millî futbol takımı, 2 Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı, 4 Olimpik Millî)
FIFA Dünya Kupası tarihindeki en hızlı golü atan futbolcu: 10.8 saniye (Güney Kore - 29.06.2002)
Millî takımda 2 defa bir maçta en çok gol atan tek Türk futbolcusu: 4 gol
1992-1993 sezonunda UEFA Kupası'nda Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 3 gol
1992-1993 sezonunda Türkiye Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 19 gol
1993-1994 sezonunda Türkiye Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 16 gol
1994-1995 sezonunda UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 5 gol
1995-1996 sezonunda Türkiye Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 16 gol
1996-1997 sezonunda UEFA Kupa Galipleri Kupası'nda Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 4 gol
1996-1997 sezonunda Türkiye Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 38 gol
1997-1998 sezonunda Türkiye Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 32 gol
1998-1999 sezonunda UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 6 gol
1998-1999 sezonunda Türkiye Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 19 gol
1999-2000 sezonunda UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 4 gol
1999-2000 sezonunda UEFA Kupası'nda Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 6 gol
1999-2000 sezonunda Türkiye Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 14 gol
2003-2004 sezonunda UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 6 gol
2003-2004 sezonunda Türkiye Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 12 gol
2004-2005 sezonunda Türkiye Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 18 gol
2005-2006 sezonunda UEFA Kupası'nda Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 1 gol
2007-2008 sezonunda Türkiye Ligi'nde Galatasaray adına en çok gol atan futbolcu: 11 gol
EURO 1996 Grup Eleme maçlarında Türkiye adına en çok gol atan futbolcu: 7 gol
FIFA Dünya Kupası 1998 Grup Eleme maçlarında Türkiye adına en çok gol atan futbolcu: 8 gol
EURO 2000 finallerinde Türkiye adına en çok gol atan futbolcu: 2 gol
FIFA Dünya Kupası 2002 Grup Eleme ve Playoff maçlarında Türkiye adına en çok gol atan futbolcu: 6 gol
EURO 2004 Grup Eleme ve Playoff maçlarında Türkiye adına en çok gol atan futbolcu: 3 gol
EURO 2008 Grup Eleme maçlarında Türkiye adına en çok gol atan futbolcu: 5 gol
Cumhurbaşkanlığı Kupası maçlarında en çok gol atan futbolcu: 5 gol
UEFA Şampiyonlar Ligi'nde İtalyanlara deplasmanda gol atan ilk Türk futbolcusu (Juventus - 16.09.1998)
Avrupa Kupaları'nda en çok maç yapan 2. Türk futbolcusu: 94 maç
6 kez Dünya Karması'na çağrılan tek Türk futbolcusu:
3 Temmuz 1997 Dünya Karması - Asya Karması maçı, Hong Kong
13 Ekim 1997, Irkçılığı Protesto maçı, Madrid
25 Nisan 2001 Dünya Karması - Romanya maçı, Bükreş
15 Şubat 2005 FIFA Karması - UEFA Karması maçı, İspanya
19 Mart 2007 Dünya Karması yardım maçı, Marsilya
18 Temmuz 2007 Dünya Karması - Afrika Karması maçı, Güney Afrika
Toplamda en çok millî olan Türk futbolcusu: 161 defa (112 defa A Millî, 25 defa Ümit Millî, 13 defa A Genç Millî, 6 defa B Genç Millî, 5 defa Olimpik Millî)
Bir sezonda en çok maç yapan Türk futbolcusu: 54 maçta 4697 dakika
Türkiye Futbol Ligi tarihinde Bülent Korkmaz ve Suat Kaya ile birlikte en fazla şampiyonluk yaşayan futbolcu: 8 şampiyonluk
Türkiye Kupası tarihinde Bülent Korkmaz ve Suat Kaya ile birlikte en fazla Türkiye Kupası şampiyonluğu yaşayan futbolcu: 6 şampiyonluk
2004-2005 Türkiye Kupası Gol Kralı (Alex de Souza, Ersen Martin, Necati Ateş, Samuel Johnson, Timuçin Bayazıt ile beraber)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkiye Futbol Federasyonu resmî sitesi profili

 Transfermarkt profili

Yaşayan insanlar
1971 doğumlular
Sapanca doğumlular
Arnavut asıllı Türkler
Türk Sünniler
Türk erkek futbolcular
Türk gurbetçi futbolcular
Sakaryaspor futbolcuları
Bursaspor futbolcuları
Galatasaray SK futbolcuları
Torino FC futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
Blackburn Rovers FC futbolcuları
Süper Lig gol kralları
Süper Lig 100'ler kulübü futbolcuları
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Premier League futbolcuları
Serie A futbolcuları
TBMM 24. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM Millî Eğitim, Kültür, Gençlik ve Spor Komisyonu
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki Türk gurbetçiler
İngiltere'deki Türk gurbetçiler
Terörizm suçlamasıyla aranan kaçaklar
Parma Calcio 1913 futbolcuları
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Türk göçmenler
UEFA Jübile Ödülü sahipleri
Türk Akdeniz Oyunları futbolcuları
Altın Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
Gümüş Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
1991 Akdeniz Oyunları futbolcuları
1993 Akdeniz Oyunları futbolcuları
Akdeniz Oyunları madalyalı futbolcular
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular
Türkiye tarafından aranan kaçaklar
Sakarya doğumlu futbolcular

Hakan Şükür


Se conoce como "caso Contador" el proceso que investigó el dopaje del ciclista español Alberto Contador por consumo de clembuterol en el Tour de Francia 2010.

Comunicación del positivo

En septiembre de 2010 se hizo pública la presencia de clembuterol en una muestra de orina de Contador obtenida el 21 de julio de dicho año, durante la segunda jornada de descanso del Tour de Francia 2010. Se trata de una sustancia broncodilatadora prohibida por la Unión Ciclista Internacional y la Agencia Mundial Antidopaje, y que no puede ser generada de forma endógena por el organismo humano. La concentración de clembuterol hallada en la muestra fue de 50 picogramos por mililitro. Contador, que ya había dado por concluida su temporada, fue suspendido de forma provisional por la UCI el 8 de noviembre de ese año.

Meses después, en el primer informe, se aportaron datos extra que hasta la fecha solo eran rumores como que Alberto Contador no sólo dio positivo con clembuterol el 21 de julio, segundo día de descanso en el Tour, sino que también lo hizo en otras tres ocasiones. Contador fue sometido a ocho controles, seis de ellos consecutivos, durante el Tour 2010, en los que se obtuvo un resultado negativo para clembuterol en las muestras de orina de los días 5, 12, 19 y 20 de julio, produciéndose el resultado positivo que dio lugar a la incoación del expediente los días 21 de julio de 2010 (50 pg/ml), 22 de julio (16 pg/ml), 24 de julio (7pg/ml) y 25 de julio (17 pg/ml). También indica el informe que para que Contador hubiera dado un resultado adverso por clembuterol en unos niveles de 50 pg/ml, tenía que haber ingerido carne de ternera altamente contaminada y sacrificada contra toda lógica poco después de la última administración de clembuterol.

Posibles problemas

problemas alimenticios
El corredor apareció inmediatamente ante los medios y atribuyó el positivo a una intoxicación alimentaria por ingerir carne de ganado engordado ilegalmente.

Transfusión sanguínea
Posteriormente a su comparecencia pública, el rotativo francés L'Équipe informó de que también habían sido encontrados restos plásticos en su orina, hallazgo que indicaría una posible trasfusión sanguínea. El periodista de la ARD alemana Hans Joachim Seppelt también apoyó dicha tesis.

El 5 de octubre, el New York Times publicó, citando una fuente anónima, un presunto nuevo positivo de Contador en un test antidopaje efectuado el 20 de julio, un día antes que el que reveló la presencia de clembuterol. Según el Times, esta prueba, no homologada por las autoridades internacionales, arrojó como resultado una presencia anormalmente elevada de un tipo de plastificante que se usa en las bolsas de plasma sanguíneo, lo que reforzaría la hipótesis de la autotransfusión. En la misma línea, la publicación belga Humo publicó un reportaje en el que citaba a una fuente procedente del propio equipo Astana. Según dicho artículo, Contador habría llevado a cabo tras la Dauphiné Libéré 2010 un tratamiento de adelgazamiento con clembuterol que dejó en su sangre trazas de la droga. Posteriormente, durante el Tour, una pequeña cantidad de esa sangre contaminada le habría sido transfundida de nuevo.

El 14 de octubre, el director de la Agencia Mundial Antidopaje, Oliver Rabin, apuntaba que los restos plásticos en la orina no permitían "estar seguro al 100% que fuera una transfusión, hay otras explicaciones posibles". El 19 de octubre, Christian Prudhomme, director del Tour de Francia, señaló la necesidad de esperar las conclusiones de las investigaciones de UCI y AMA, afirmando que el pinteño es "sospechoso, pero no culpable".

Actovegin
También se ha publicado que el dopaje se ha podido producir por una sustancia llamada Actovegin (coloquialmente llamada Gas Bus). Se trata de un producto que se extrae de la vejiga de las terneras y en la que podrían aparecer trazas si el animal hubiera sido alimentada con clembuterol, aunque difícilmente en la carne. El exciclista Jesús Manzano denunció la utilización de este producto y posteriormente se ha descubierto que lo han utilizado más deportistas que nunca han dado positivo.

Propuesta de sanción y absolución temporal

El 26 de enero de 2011, la Federación Española de Ciclismo comunicó al ciclista una propuesta de sanción por un periodo de un año. Tras esta propuesta, Contador presentó sus alegaciones al Comité de Competición, órgano competente para sancionar. Tras recibir las alegaciones, el Comité absolvió al corredor el 15 de febrero, acogiéndose al artículo 296 del reglamento antidopaje de la Unión Ciclista Internacional (UCI), que fija la absolución cuando existe falta de culpa o negligencia, determinando que Contador no ingirió voluntariamente la sustancia prohibida. Por lo tanto se le restableció la licencia federativa tras unos meses sin ella (sancionado temporalmente). La UCI y la AMA disponían de un mes de plazo para recurrir dicha sentencia al tribunal de arbitraje superior (TAS). Mientras tanto Alberto Contador pudo disputar cualquier prueba del calendario ciclista, comenzando por la Vuelta al Algarve.

En junio de 2011 Olivier Rabin director científico de la AMA aseguraba que "en algunos países existe la posibilidad de que la carne esté contaminada, algo que recoge la literatura científica", y dejaba una puerta abierta a un cambio en la norma para poner un umbral a esta sustancia. El poder de tomar la decisión se confiere al Comité Ejecutivo de la AMA, formado a partes iguales por el mundo del deporte y los gobiernos, que se reunirá en septiembre de 2012.

Sanción
Finalmente, tras innumerables prórrogas, el 6 de febrero de 2012 el Tribunal de Arbitraje Deportivo (TAS) le impuso una sanción de 2 años y le desposeyó del título del Tour de Francia ganado en 2010 por el positivo con clembuterol además de todos sus resultados posteriores. No pudiendo volver a competir hasta el 6 de agosto de 2012, teniendo en cuenta sanciones temporales que redujeron su sanción hasta dicha fecha.

En la sentencia de 98 folios se indica que:

Sin embargo, concluye aduciendo que:

Consecuencias
Aparte de las modificaciones en las clasificaciones en las que Alberto participó durante ese periodo, la UCI anunció que estudiaría la descalificación del Team Saxo Bank como equipo de categoría UCI ProTour ya que Alberto reunía el 68% de los puntos con que el equipo logró estar en dicha categoría. Pero la comisión de licencias rechazó esa posibilidad en abril por considerar que las circunstancias especiales del caso no justificaban el retiro de la licencia.

Por su parte el TAS comunicó que se pronunciaría posteriormente, y en una decisión por separado, con respecto a los 2.485.000 euros de multa solicitados por la UCI, aunque finalmente en diciembre de 2012, el corredor y el organismo llegaron a un "acuerdo amistoso" para el pago de la multa, terminando oficialmente el arbitraje del TAS en el caso.

Palmarés anulado

Véase también
 Alberto Contador

Referencias

Enlaces externos
 Sentencia del TAS

Escándalos deportivos

Caso Contador


Karl 8. (også Charles og Carl) kan henvise til flere regenter med dette navn:

 Karl Knutsson (Bonde) (1408/1409–1470), konge af Sverige som Karl 8. 1448–1457, 1464–1465 og 1467–1470
 Karl 8. (1470–1498), konge af Frankrig 1483–1498

Se også
 Karl

Karl 8.


An Taeniophyllum toranum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Taeniophyllum toranum in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taeniophyllum

Taeniophyllum toranum


Saue, Estonya'nın Harju iline bağlı belediyelerden biridir. Yüzölçümü 3.49 km² olan yerleşim biriminin nüfusu 5,600'dür. Kilometrekareye yaklaşık 1,604 kişi düşer.

Dış bağlantılar
 Resmi internet sitesi

Estonya'daki şehirler
Estonya'nın belediyeleri
Harju ilindeki yerleşim birimleri

Saue


Per questo mi chiamo Giovanni (traduction littéraire en français : C'est pour cela que je m'appelle Giovanni) est un roman de Luigi Garlando publié chez Rizzoli et sorti en 2004

Résumé
Giovanni est un petit garçon de Palerme. Pour son dixième anniversaire son père lui offre une journée spéciale : un voyage à travers la ville de Palerme afin de lui expliquer pourquoi il a été appelé « Giovanni ». La journée est constituée par un trajet particulier à travers les endroits de  Palerme rappelant les faits marquants de l'histoire de Giovanni Falcone allant de son engagement à l'épilogue sanglant. Par rapprochement, Giovanni constate que son nom lui a été donné en mémoire de « Giovanni » Falcone et que son père lui ouvre l'esprit lui expliquant que la mafia se retrouve un peu partout, comme à l'école dans les traits du garçon autoritaire harceleur qui perpètre ses méfaits couvert par un silence complice. Le message du livre est que la mafia est un ennemi à combattre à sa source et en toute occasion, même si cela demande de faire des choix et d'en subir parfois les pires conséquences.

Notes et références

Roman italien paru en 2004

Per questo mi chiamo Giovanni