Strange Adventures In Infinite Space est un jeu vidéo roguelike créé par le studio indépendant Digital Eel et sorti pour Windows et Mac le 15 mars 2002 par le développeur-éditeur de jeux de jeu de société Cheapass Games. Il est ensuite publié pour Pocket PC et Palm par le développeur-éditeur britannique Astraware.

Strange Adventures est considéré comme l'un des premiers jeux rogue-lite, un hybride de roguelikes et d'autres types de jeux.

Système de jeu
Dans Strange Adventures In Infinite Space, les joueurs explorent une région fictive de la galaxie de la Voie lactée appelée The Purple Void.

Strange Adventures In Infinite Space se met en place différemment à chaque fois qu'il est joué. Des étoiles, des trous noirs, des planètes, des nébuleuses, des artefacts, des patrouilles extraterrestres, des gadgets, des formes de vie et des dizaines d'événements et de rencontres sont randomisés pour chaque session de jeu. Contrairement aux roguelikes conventionnels de l'époque, Strange Adventures In Infinite Space propose des graphismes, de la musique et du son, et les sessions de jeu durent généralement de 3 à 20 minutes, d'où le slogan du jeu "Explorez la galaxie en 20 minutes ou moins!" ("Explore the galaxy in 20 minutes or less!").

Développement
Strange Adventures In Infinite Space est créé par le groupe de développement indépendant Digital Eel et publié le 15 mars 2002 par le développeur-éditeur de jeu de société Cheapass Games

Digital Eel attribue l'inspiration du jeu au créateur de Star Trek, Gene Roddenbury, et aux créateurs de Star Control, Fred Ford et Paul Reiche III.

Rééditions gratuites
Le 11 novembre 2005, le code source devenu librement disponible sous la GNU GPL, mais sans le reste du contenu du jeu. Depuis le 28 septembre 2009, Strange Adventures In Infinite Space est mis à disposition en freeware, y compris le contenu du jeu. En raison de la disponibilité du code source, des portages vers des plates-formes alternatives émergent, par exemple pour OpenPandora reposant sur ARM et Linux. Il est également publié pour Pocket PC et Palm par le développeur/éditeur britannique Astraware. La licence passe à GPLv3 et les actifs à CC-BY-NC -4.0 le 18 mai 2020.

En 2020, Strange Adventures in Infinite Space est réédité par Digital Eel et Chris Collins avec prise en charge des systèmes d'exploitation Windows, macOS et Linux contemporains. Digital Eel choist de rendre la sortie gratuite et inclus des mods communautaires qui ont été développés pour étendre le jeu en plus de sa version originale.

Suites
Digital Eel suit Strange Adventures In Infinite Space avec une suite autofinancée, travaillant sur le jeu pendant un an et demi à temps partiel. Le concepteur Rich Carlson décrit le jeu comme "un jeu hybride, en partie de stratégie, en partie d'aventure et en partie de combat de vaisseau spatial, similaire à certains égards à des jeux comme Pirates ! et Star Control II". Leur objectif pour le développement du jeu est d'ajouter des fonctionnalités qui avaient été laissées de côté dans leur jeu précédent et d'améliorer la profondeur et la qualité graphique du jeu.

Weird Worlds : Return to Infinite Space sort finalement sur PC.

En 2013, Infinite Space III: Sea of Stars est développé à l'aide du financement participatif. Le jeu sort ensuite en 2015.

Accueil
Strange Adventures in Infinite Space reçoit un score de 77 sur l'agrégateur Metacritic, indiquant "des critiques généralement favorables". Computer Games Magazine le salue comme un "hors-d'œuvre de jeu léger mais étrangement divertissant". Écrivant pour GameSpot, Bruce Geryk estime que c'est la courte durée du jeu qui le rend attrayant. Tom Chick de GameSpy qualifie le comme intelligent, notant toutefois que les joueurs verront la plupart du contenu du jeu après une douzaine de parties. Scot Krol de PC Game World recommande le jeu pour offrir "plus de plaisir en quinze minutes que la plupart des jeux en quinze heures de jeu". Ernest Adams, écrivant pour Gamasutra en 2005, décrit Strange Adventures In Infinite Space comme "le jeu court parfait". Lors de la réédition gratuite du jeu, Kotaku le salué comme "un excellent mélange de stratégie Master Of Orion-lite et de combat d'arcade inspiré deStar Control ".

Strange Adventures In Infinite Space est finaliste pour le grand prix Seumas McNally à l'Independant Games Festival 2003.

Postérité
Le jeu est considéré comme l'un des premiers jeux "rogue-lite", des jeux qui prennent le noyau du roguelike, tels que la mort permanente et la génération procédurale, mais les adopte à différents styles de jeu qui ont renoncé au gameplay basé sur les tuiles au hack-and-slash.

Écrivant pour PC Gamer, Jody McGregor l'a appele le "roguelike original en vaisseau spatial", retraçant sa lignée de la série Star Control à FTL: Faster than Light.

Le développeur de FTL, Justin Ma, cite Weird Worlds comme une influence sur le développement de son jeu. Les journalistes ont depuis fait des comparaisons favorables entre FTL et Weird Worlds. Rock Paper Shotgun note aussi l'influence de Weird Worlds sur The Long Journey Home, un autre jeu spatial généré de manière procédurale influencé par FTL.

Références

Jeu vidéo indépendant
Jeu vidéo développé aux États-Unis
Jeu vidéo libre
Jeu Windows
Jeu vidéo sorti en 2002
Jeu en gratuiciel
Roguelike

Strange Adventures in Infinite Space


Maya Angelou (Marguerite Johnson; St. Louis, 4. travnja 1928. – Winston-Salem, 28. svibnja 2014.) bila je afroamerička književnica, pjevačica i glumica.

Kao žrtva rasizma i nasilja u obitelji, napisala je autobiografiju u sedam svezaka, od kojih je najpoznatiji prvi Znam zašto ptica u kavezu pjeva (I know Why the Caged Bird Sings, 1970.). O iskustvu borbe za građanska prava i odnosu spram Afrike govori u knjizi Sva djeca Božja trebaju cipele za put (All God's Children Need Travelling Shoes, 1986.). Na ustoličenju američkog predsjednika Billa Clintona 1993. godine recitirala je svoju pjesmu Osluškujući jutro (ili S bȉlom jutra; On the Pulse of Morning).

Predavala je na raznim američkim i inozemnim sveučilištima i bila je aktivna u mnogim područjima američkoga društvenoga i kulturnoga života. Godine 2011. dodijeljeno joj je Predsjedničko odličje slobode.

Na hrvatski jezik prevedeno je svega nekoliko njenih antologijskih pjesama.

Izvori
Bilješke i literatura

 Angelou, Maya, Hrvatska enciklopedija, www.enciklopedija.hr, pristupljeno 31. listopada 2016.
 Maya Angelou, Encyclopædia Britannica, www.britannica.com, pristupljeno 31. listopada 2016.

Vanjske poveznice
Ostali projekti

Mrežna mjesta
 Caged Bird Legacy, stranice posvećene životu i djelu Maye Angelou

Afro-američki književnici

Maya Angelou


Bundesliga 2015-2016 a fost cel de-al 53-lea sezon al Bundesligii. Competiția a început la data de 14 august 2015, iar ultimul meci a avut loc pe 14 mai 2016. Bayern München a devenit campioană, apărându-și titlul din sezonul trecut, câștigând astfel cel de-al 26-lea titlu de campioană. Bayern a devenit primul club din istoria Bundesligii, care câștigă campionatul patru ani consecutiv.

Echipe

În total 18 echipe participă anul acesta în Bundesliga. Dintre acestea 16 echipe au rămas din sezonul trecut, iar celelalte două echipe au promovat din 2. Bundesliga. Cele două echipe sunt FC Ingolstadt și SV Darmstadt 98.

Stadioane și locații

Personal și sponsori

Schimbări de antrenori

Clasament

|}

Rezultate

Baraj
Echipa care a terminat pe locul al 16-lea în Bundesliga a întâlnit echipa de pe locul trei din 2. Bundesliga într-un braj tur-retur. Câștigătoare după cel două meciuri va juca în sezonul 2016-2017 în Bundesliga.

Statistici

Golgheter

Pase decisive

Hat-trickuri

5 Jucătorul a marcat cinci goluri

Numărul de echipe după stat

Referințe

Legături externe
 Site web oficial

Sezoane Bundesliga
2015 în fotbal
2016 în fotbal
2015 în Germania
2016 în Germania

Bundesliga 2015-2016


L'aérodrome de Vittel - Champ de courses  est un ancien aérodrome civil, situé à Vittel dans les Vosges (Lorraine).

Histoire
L'aérodrome de Vittel - Champ de courses est établi le 21 mai 1955 par la Société générale des eaux minérales de Vittel (SGEMV). Il tient son nom de sa proximité avec l'hippodrome.

L'aérodrome est fermé le 18 octobre 2004. C'est le dernier aérodrome de la région de Vittel à fermer après Vittel - Contrexeville et Vittel - Auzainvilliers.

Installations
L'aérodrome disposait d'une piste en herbe orientée nord-ouest/sud-est (14/32), longue de  et large de 75.

Références

Voir aussi
 Direction générale de l'Aviation civile
 Liste des aérodromes français

Vittel
Vittel

Aérodrome de Vittel - Champ de courses


O Gruppo Sportivo Brogliaccio, foi uma equipe italiana de voleibol feminino da comuna de Ancona, província de homônima, região de Marcas.

Histórico

A fundação deu-se no ano de 1967 por mobilização de um grupo de estudantes da cidade de Marcas, em virtude disso recebeu o mesmo nome "il Brogliaccio" do Movimento Estudantil de Ancona (diretor Giancarlo Cappanera, técnico Franco Brasili) resultando num departamento juvenil de ponta, em meados da década de 70 para 80, obtendo três títulos dos campeonatos na categoria Sub-18, um Sub-20 e dois no Sub-15) feitos que alavancaram asceção do clube rapidamente a elite do vôlei nacional participando pela primeira vez da Série A no período de 1976-77 e no ano seguinte participou da recém criada Série A1. Em 1981-82 conquistou o título da Challenge Cup (na época nomeada Copa CEV)vencendo o time alemão Münster.

Em 1984-85 disputou as semifinais do campeonato, e foi derrotado pela Olimpia Teodora; o desempenho melhorou com o terceiro lugar na fase regular em 1986-87 e a chegada às semifinais do campeonato, em que o Brogliaccio foi derrotado pelo Civ&Civ Modena . Em 1985 teve início a parceria com a Centrale del Latte de Ancona, que patrocinou a equipe por sete temporadas sob a marca Yoghi. Na jornada 1987-88 conquistou a Copa CEV, na final em Ancara contra o Braglia Reggio Emilia.Em 1991 terminou em sexto lugar no Mundial de Clubes em São Paulo. No período de 1992-93, disputou o Mundial de Clubes de 1992 em Jesi e terminou na quarta posiçãocom o patrocinador Brummel, dividiu p terceiro lugar com Guadagni Impresem Agrigento e semifinais, novamente perdido para Latte Rugiada Matera. Nas competições de 1995-96, terminou com a última colocação na A1 e renunciou a vaga torneio A2 subsequente.

Títulos

Campeonatos internacionais

 Mundial de Clubes
Quarto posto: 1992

 Liga dos Campeões

 Supercopa Européia

 Taça CEV
Campeão: 1993-94

 Taça Challenge
Campeão: 1987-88

Campeonatos nacionais

 Campeonato Italiano
Terceiro posto: 1984-85, 1986-87, 1992-93

 Copa Itália

 '''Supercopa Italiana

Ligações externas

Clubes de voleibol feminino da Itália

Brogliaccio Pallavolo Ancona


Thomas Daniel "Tim" Conway (født 15. december 1933 i Willoughby, Ohio, død 14. maj 2019 i Los Angeles, Californien) var en amerikansk komiker og skuespiller.

Eksterne henvisninger

Komikere fra USA
Skuespillere fra Ohio
Personer fra Willoughby
Disney Legends
Hollywood Walk of Fame
Oscar for bedste mandlige birolle

Tim Conway


Clubul Sportiv Municipal Slatina este o echipă de handbal feminin din Slatina, România, secție a clubului sportiv CSM Slatina. Echipa a evoluat anterior în Divizia A, dar a promovat în Liga Națională în mai 2017, după ce a câștigat Seria B a Diviziei A. În 2023 echipa a terminat campionatul pe locul XIII și a retrogradat în Divizia A.

Clubul CSM Slatina, având în componență și o secție de handbal feminin, a fost înființat prin Hotărârea Consiliului Local Slatina nr.161/2009. Sediul clubului se află pe Bulevardul Sf. Constantin Brâncoveanu nr. 3 din Slatina, iar echipa își desfășoară meciurile de pe teren propriu în sala de sport a Liceului cu Program Sportiv Slatina. Meciurile CSM Slatina se vor muta în noua Sală Polivalentă din cartierul "Crișan", cu 3.000 de locuri, după finalizarea acesteia.

Sezoane recente

<div id="1">✳ Sezonul 2019-2020 al Ligii Naționale s-a încheiat, din cauza pandemiei de coronaviroză cauzată de noul coronavirus 2019-nCoV (SARS-CoV-2), fără a se mai disputa ultimele șapte etape, XX–XXVI, cu rămânerea în vigoare a clasamentului valabil la data de 11 martie 2020, când s-a desfășurat ultimul meci, fără introducerea unor criterii finale de departajare, fără a retrograda nici o echipă și fără a se acorda titlul și medalii.

Lotul de jucătoare 2022/23
Conform paginii oficiale a clubului:

Portari
 1  Viktoria Timoșenkova
 12  Andreea Chetraru
 16  Elena Nagy
Extreme stânga
 96  Hermina Olaru
Extreme dreapta
 34  Andreea Coman
Pivoți
 9  Elena Fulgoi
 13  Teodora Popescu
 21  Florentina Dragomir

Coordonatori
 6  Geanina Drăghici
 17  Rebeca Necula
Interi stanga
 2  Diana Lixăndroiu
 8  Andreea Bogdanovici
 10  Sonia Vasiliu
 22  Sabrina Lazea
 98  Mara Matea
Interi dreapta
 3  Adina Cârligeanu
 11  Valentina Lecu
 20  Natalia Striukova
 29  Adriana Țăcălie

Banca tehnică
Conform paginii oficiale a clubului:

Conducerea administrativă

Marcatoare în competițiile naționale

Cele mai bune marcatoare în Divizia A

Cele mai bune marcatoare în Liga Națională

Cele mai bune marcatoare în Cupa României

Cupa Slatinei

Cupa Slatinei este competiția amicală de handbal feminin organizată de clubul CSM Slatina cu începere din anul 2018. La fiecare editie participă patru echipe, care joacă în sistem fiecare cu fiecare, iar câștigătoarea este desemnată echipa cu cele mai multe puncte în clasament.

Jucătoare notabile
  Luciana Popescu
  Alexandra Andrei
  Clara Vădineanu
  Mirela Pașca
  Lorena Ostase
  Lăcrămioara Stan

Referințe

Legături externe
 Site oficial CSM Slatina Handbal Feminin
 Site oficial CSM Slatina
 Pagina de Facebook CSM Slatina

Cluburi românești de handbal
Handbal în Slatina
Fondări în 2009

CSM Slatina (handbal feminin)


Saitama ( Saitama-shi), Japonya'nın Saitama prefektörlüğünün merkezi ve en büyük şehridir. Şehir 1 Mayıs 2001 tarihinde Urawa, Omiya ve Yono şehirlerinin birleşmesiyle kurulmuş olup 1 Nisan 2003 tarihinde belirlenmiş şehir statüsü almıştır. 2005'te de Iwatsuki şehri Saitama ile birleşti. Şehir Büyük Tokyo Metropolü'nün bir parçası olup birçok sakini Tokyo'ya iş için gidip gelmektedir. Yüzölçümü 217.43 km2 olan şehrin nüfusu 1 Şubat 2016 tarihi itibarı ile 1.266.656'dır.

İklim

İdari bölümler
Saitama idari olarak 10 semte ayrılmaktadır:
 Chūō-ku (中央区)
 Iwatsuki-ku (岩槻区)
 Kita-ku (北区)
 Midori-ku (緑区)
 Minami-ku (南区)
 Minuma-ku (見沼区)
 Nishi-ku (西区)
 Ōmiya-ku (大宮区)
 Sakura-ku (桜区)
 Urawa (浦和区)

Spor
Saitama Mitsubishi'nin sahip olduğu Urawa Red Diamonds ile NTT'nin sahip olduğu Omiya Ardija olmak üzere J1 League'de mücadele eden iki futbol takımına ev sahipliği yapmaktadır. Yeni Saitama Stadyumu 2002 FIFA Dünya Kupası'nda biri yarı final karşılaşması olmak üzere birçok karşılaşma burada oynanmıştır.

İlgili noktalar
 Hikawa Jinja
 Akigase Park
 Besshonuma Park
 Sonic City
 Saitama Stadyumu 2002
 Seibu Dome
 Tokorozawa Havacılık Müzesi
 Saitama Super Arena
 John Lennon Müzesi

Kardeş şehirler
Saitama'nın aşağıdaki şehirler ile kardeş şehir antlaşması bulunmaktadır.
  Toluca, Meksika (1979)
  Zhengzhou, Çin (1981)
  Hamilton, Yeni Zelanda (1984)
  Richmond, ABD (1994)
  Nanaimo, Kanada (1996)
  Pittsburgh, ABD (1998)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Saitama


est un lutteur professionnel de sumo originaire de Fukushima. Il a commencé sa carrière en  et intègre la première division (makuuchi) en . Il appartient à l'écurie Arashio, au même titre que ses frères aînés Wakatakamoto et Wakamotoharu. Il atteint le rang de sekiwake et remporte son premier tournoi en .

Famille
Les trois frères Onami sont les petits-enfants de l'ancien komusubi Wakabayama . Ils ont reçu leur shikona (nom de sumo) de l'entraîneur de l'écurie Arashio, Ōyutaka, d'après les trois fils de Mōri Motonari dans la célèbre parabole japonaise "Leçon des trois flèches" - Takamoto, Motoharu et Takakage. Le frère aîné, Wakatakamoto, a débuté en  et obtenu le rang de makushita 7 au faîte de sa carrière. Wakamotoharu est le deuxième frère. Il a débuté en  et a rejoint la division jūryō après Wakatakakage, en . Ainsi ces deux derniers sont devenus la  paire de frères à atteindre le niveau sekitori. Wakamotoharu a participé à son premier tournoi dans la division makuuchi en . Wakatakakage, le benjamin, est celui des trois qui a connu la progression la plus rapide.

Carrière

Après deux résultats positifs consécutifs au rang de maegashira 1 en  et , Wakatakakage est promu au rang de sekiwake pour le tournoi de . Il remporte ce tournoi avec un résultat de 12-3, après avoir battu Takayasu en combat supplémentaire de départage, tout en recevant son troisième prix technique. C'est la première fois en  qu'un sekiwake nouvellement promu (après Futabayama en 1936) et la première fois en  qu'un lutteur de la préfecture de Fukushima (après Tochiazuma en ) remporte le titre.

Style de combat
Selon son profil de l'Association japonaise de sumo, Wakatakakage privilégie une prise migi-yotsu (main droite à l'intérieur, main gauche à l'extérieur) au mawashi de son adversaire. Ses kimarite gagnants les plus courants sont oshi-dashi (pousser dehors), yori-kiri (pousser dehors en tenant la ceinture) et tsukiotoshi (pousser à terre). Il est en dessous du poids moyen d'un lutteur professionnel et utilise sa vitesse et son agilité.

Voir également

 Liste des termes de sumo

Références

Sumo

Naissance à Fukushima
Lutteur de sumo

Wakatakakage Atsushi


Nasjonalt kunnskapssenter om vold og traumatisk stress (NKVTS; engelsk Norwegian Centre for Violence and Traumatic Stress Studies) er en statslig forskningsinstitution i Norge, der forsker på vold og overgreb, katastrofehåndtering, terrorisme, væbnede konflikter og psykiske traumer, og tvungen migration og flygtningesundhed. NKVTS er en del af Universitetet i Oslo, men får sine opgaver og midler direkte af regeringen.

NKVTS er tværfaglig og har forskere med baggrund inden for psykologi, medicin (herunder psykiatri og pædiatri), jura, sociologi, kriminologi og andre discipliner, med hovedvægt på psykologi. Instituttet har 94 medarbejdere (2016). NKVTS er beliggende i Nydalen i Oslo.

Historie
Indtil 2013 var NKVTS beliggende på Oslo universitetssygehus, Ullevål. NKVTS blev dannet i 2004 på initiativ af Sundhedsministeriet, Justitsministeriet, Forsvarsministeriet, Socialministeriet og Børne- og familieministeriet.

Kendte forskere
Helene Flood

Noter

Eksterne henvisninger
 Nasjonalt kunnskapssenter om vold og traumatisk stress

Forskningsinstitutioner
Oslo Universitet


Vinni (* 3. Februar 1976 in Arendal, Norwegen; richtiger Name Øyvind Sauvik), auch Vincent "Vinni" Vagabond, ist ein norwegischer Sänger und Rapper. Er ist seit 1998 die eine Hälfte des Hip-Hop-Duos Paperboys.

Biografie
Zusammen mit Ole Aleksander Halstensgård bildet Vinni seit 2002 das norwegische Hip-Hop-Projekt Paperboys. Die beiden hatten mehrere Top-Ten-Hits. Seit 2009 widmet sich Vinni Soloprojekten.

2009 nahm Vinni an der Fernsehshow Det store korslaget teil, bei der die teilnehmenden Musiker ein Team aus ihrer jeweiligen Heimatgemeinde anführten und so gegeneinander antraten. Vinnis Gruppe aus Kolbotn erreichte Platz 5. Infolge der Fernsehshow wurde der Paperboys-Song Lonesome Traveller so populär, dass das Original kurz darauf auf Platz 1 der Charts einstieg und 24 Wochen in den norwegischen Top 20 blieb. Mit 4-fach-Platin war sie die erfolgreichste norwegische Single des Jahres.

Danach startete Sauvik ein Projekt mit dem Namen Vinni & the Vagabonds, mit dem er 2010 das Album Happily Lost veröffentlichte.

Einen weiteren Fernsehauftritt hatte Vinni im Januar 2012 in der Sendung Hver gang vi møtes. Darin trafen sich sieben norwegische Musiker. Jede Folge war jeweils einem von ihnen gewidmet und die sechs anderen sangen darin eigene Interpretationen eines seiner Lieder. In Folge 1 sang Vinni Sommerfuggel i vinterland (Schmetterling im Winterland) des Liedermachers Halvdan Sivertsen. Seine Hip-Hop-Version der 25 Jahre alten Ballade über Einwanderer in Norwegen wurde zu einem großen Erfolg und war anschließend fünf Wochen lang Nummer eins der Charts. In der abschließenden Folge interpretierte er dann Godmorgen Norge von Øystein Dolmen, Teil des vor allem in den 1970er und 1980er Jahren erfolgreichen Duos Knutsen & Ludvigsen (Knutsen war Dolmens Künstlername), als Reggae. Mit dieser Aufnahme löste er sich selbst auf Platz 1 der norwegischen Hitparade ab.

Gleichzeitig stellte er auch sein erstes Hip-Hop-Album unter dem Künstlernamen Vinni fertig. Die vorab veröffentlichte Single Halve meg stieg Mitte April 2012 auf Platz 4 ein, wodurch er mit drei Liedern gleichzeitig in den norwegischen Charts vertreten war. Das Album Oppvåkningen erschien im Herbst des Jahres und stieg auf Platz 1 der Charts ein.

Diskografie
Alben
 2010: Happily Lost (Vinni & the Vagabonds)
 2012: Oppvåkningen
 2023: Tanker blir ting

Singles
 2010: Let the Monkey Out (Vinni & the Vagabonds featuring Timbuktu)
 2012: Sommerfuggel i vinterland
 2012: Godmorgen Norge
 2012: Halve meg
 2012: Stjernestøv
 2022: Glorie
 2023: Evig og alltid (featuring Emma Steinbakken)

Gastbeiträge
 2013: Fade Away (Nils Noa feat. Vinni, NO: )

Quellen

Weblinks
 offizielle Homepage (norwegisch)
 Paperboys-Biografie (norwegisch)

Rapper
Norweger
Geboren 1976
Mann

Vinni (Sänger)


Skyactiv (estilizado SKYACTIV) es una marca registrada para una serie de tecnologías desarrolladas por la empresa japonesa Mazda, la cual comprende una reingeniería del vehículo en motor, transmisión, carrocería, frenos, dirección y suspensión. Esto está pensado para lograr un aprovechamiento de la energía más eficiente, logrando una disminución del consumo de combustible. El primer modelo con tecnología Skyactiv es el Mazda CX-5, que se presentó en público en el Salón del Automóvil de Frankfurt de 2011 y que está en el mercado desde mediados de 2012.

Tecnología SKYACTIV

La tecnología SKYACTIV incorpora todo un conjunto de tecnología que apuesta por optimizar lo ya conocido. Es decir, Mazda apuesta principalmente por coches con motores de combustión en lugar de los vehículos eléctricos, híbridos o movidos por pila de combustible. La tecnología fue pensada bajo la premisa de lograr motores más eficientes, con optimizados sistemas de suspensión, frenos, dirección, y carrocerías fabricadas con materiales más livianos, pero a la vez, más resistentes y seguros. Esto se traduce en una reducción de peso y mayores niveles de seguridad en colisiones, combinado con el diseño, sin recurrir a materiales que elevan su costo, que mejoran su comportamiento dinámico.

Carrocería y chasis SKYACTIV

La marca ha denominado a la carrocería como SKYACTIV-BODY, la cual crea una cabina 8% más liviana que genera menor consumo de combustible, y al mismo tiempo, 30% más resistente para una mayor estabilidad de manejo, eficiencia y confort.

Uno de los objetivos de la tecnología SKYACTIV es reducir el peso de los coches pero evitando utilizar materiales exclusivos y muchas veces caros como la fibra de carbono o el aluminio. Esta fijación hacia lo liviano es lo que Mazda denomina "la estrategia del gramo". La firma japonesa quiere que los coches de su nueva generación sean 100 kg. más ligeros que los actuales.

La nueva tecnología SKYACTIV, además de su ligereza, también se caracteriza por la geometría y ubicación de los brazos de suspensión, las características de los amortiguadores y el sistema de dirección, los cuales fueron diseñados para asegurar una respuesta ligera y lineal de la dirección a velocidades bajas y medias, junto con la estabilidad del vehículo a altas velocidades.

Otros cambios que presenta la nueva tecnología SKYACTIV es la introducción de una dirección asistida eléctrica (EPAS) y la modificación de la geometría de la suspensión trasera. Los amortiguadores traseros cuentan con una disposición inclinada que ofrece una mejor sensación para el conductor, incluso sobre superficies con baches. Esta nueva suspensión ofrece un frenado preciso, seguro y de fácil control en todas las condiciones de uso. La dirección cuenta con asistencia eléctrica, permitiendo una conducción relajante en el tráfico urbano y una sensación deportiva en carreteras curvas, brindando una respuesta ágil que evita al conductor tener que girar excesivamente al volante, lo que se traduce en agilidad, seguridad, estabilidad y confort.

Motor de gasolina SKYACTIV-G

La generación de motores SKYACTIV-G de inyección directa y alta relación de compresión ofrece desarrollos en el sistema de escape, pistones e inyectores, que se destacan por su alta eficiencia y la relación de compresión, reducción en la fricción y en el peso funcionando un bajo consumo de gasolina corriente.

La nueva tecnología SKYACTIV puede montar motores de gasolina o diésel.
El nuevo motor de gasolina de Mazda, con tecnología SKYACTIV, se ha construido a partir del actual MZR 2.0. Es un motor de 4 cilindros, que eroga 165 CV a 6.000 r.p.m. y ofrece un par motor de 210Nm a 4.000 r.p.m.. La principal novedad de este motor es su extraordinaria relación de compresión: 14,0:1. Una relación de compresión así sólo se ha visto en motores de alta competición, nunca en un vehículo de serie.

Una alta relación de compresión en un motor de gasolina mejora la eficiencia térmica y como consecuencia, baja el consumo de combustible. Pero también provoca fácilmente el picado de válvulas o "autoencendido" debido a la cantidad y superior presión de los gases residuales calientes presentes en la cámara de combustión.
Para solucionar este aspecto, Mazda ha diseñado un nuevo colector de escape 4-2-1 relativamente largo, que evacua mejor los gases y evita que retornen al interior de la cámara de combustión. También se ha mejorado la pulverización del combustible, se ha acortado la duración de la combustión y se han añadido cavidades a los pistones para hacer la combustión más rápida, minimizando así el efecto de autoencendido.

El motor de gasolina SKYACTIV-G también se caracteriza por funcionar con unas mínimas "pérdidas de bombeo", que básicamente es el vacío que se produce en la cámara de combustión cuando el pistón inicia su carrera descendente. Estas "perdidas de bombeo", que perjudican la eficiencia del motor, se eliminan mediante un sistema de sincronización secuencial de las válvulas de admisión y escape (S-VT).

El nuevo motor con tecnología SKYACTIV monta pistones y bielas más ligeros. Como consume menos energía para funcionar, el consumo de combustible también es inferior.

El Mazda 2 que se comercializa exclusivamente en Japón, conocido como Mazda Demio, es el primer coche que incorpora motor con tecnología SKYACTIV. Se trata de un SKYACTIV-G de 1.3 litros de cilindrada e inyección directa de gasolina. Su consumo es de 3,3 litros/100 kilómetros (30 kilómetros por litro).

Motor diésel SKYACTIV-D

El nuevo motor diésel con tecnología SKYACTIV se caracteriza por lo contrario de su hermano de gasolina: su baja relación de compresión: 14,0 a 1.

Una baja relación de compresión reduce la temperatura y la presión de combustión cuando el pistón está en punto muerto superior. Así, la ignición es más lenta y se mejora la mezcla del aire y el combustible. De esta manera, la combustión es más uniforme, limpia y genera menos consumo y residuos contaminantes.

La baja relación de compresión también se traduce en una menor tensión en los componentes y esto permite reducir el peso. Las paredes de la culata (motor) de este motor son más delgadas, mientras que su bloque de cilindro (motor) es de aluminio.

Una baja relación de compresión en un motor diésel provoca generalmente problemas a la hora de arrancar en frío. Para solucionar este aspecto, Mazda ha equipado este motor con bujías incandescentes cerámicas, piezoinyectores de orificios múltiples y un sistema de control variable de las válvula de escape.

Transmisiones SKYACTIV Drive y SKYACTIV MT

El conjunto de tecnologías SKYACTIV se completa con una nueva generación de transmisiones, manuales y automáticas, ambas de 6 velocidades, que incorporan cambios suaves y ágiles, siendo más efectivas y ligeras.

La transmisión automática SKYACTIV-Drive, combina todas las ventajas de todos los tipos de transmisión automática (AT convencional, caja de cambios de doble embrague – DCT o la transmisión variable continua transmisión variable continua – CVT). De esta manera, se elimina la pérdida de potencia en la aceleración entregando arranques suaves y potentes, generando una sensación directa de manejo.

Por otro lado, la transmisión mecánica SKYACTIV-MT se caracteriza por su diseño liviano y compacto que contribuye al aumento de la eficiencia de combustible a través de una reducida fricción mecánica y eficiencia del espacio.

Sistema de control G-Vectoring (GVC)
Con la Tecnología G- Vectoring se busca que las fuerzas G que el cuerpo recibe al conducir, sean minimizadas para lograr más estabilidad y respuesta de dirección al vehículo. Este control se realiza tomando la información de movimiento y asistiendo al conductor en cada maniobra de giro para generar cambios suaves de fuerzas G sobre el cuerpo, al frenar, girar y acelerar en una curva.

Motor de gasolina SKYACTIV-X
El nuevo motor de gasolina SKYACTIV-X funciona de la combinación de los dos sistemas existentes de los motores de combustión interna, al conjugar los beneficios de un motor a diesel, con las conveniencias de uno a gasolina. No cabe duda de que va un paso adelante en el desarrollo de tecnología de motores de combustión interna, sin embargo, sólo le falta desarrollar y poner a la mano del consumidor un combustible o un aditivo que estén a la par con los requerimientos de esta nueva tecnología y que ayude a incrementar las prestaciones de dicho motor al mismo tiempo que reduzca las emisiones medias homologadas según la norma NEDC.

Referencias

Enlaces externos
 Mazda Skyactiv Website (English)
 Mazda Skyactiv (Chile)
 Mazda Website (España)
 Especial Mazda Future
 El motor Skyactiv-G 1.3 de Mazda, premio tecnología del año RJC 2012
 El Mazda2 1.3 L Skyactiv-G recibe el premio tecnología de automoción del año en Japón
 La tecnología Skyactiv de Mazda recibe nuevos premios
 Mazda presenta en Frankfurt el prototipo del futuro CX-5
 Skyactiv: Caradisiac prueba los prototipos de futuro de Mazda
 Tecnología Skyactiv

Mazda

SkyActiv


Juan de Dios Cosgaya y Rubio (8 de marzo de 1777 - 1844), fue un político novohispano y mexicano, después de la guerra de independencia, a la que apoyó. Nacido y fallecido en Mérida, Yucatán. Gobernador de Yucatán en dos periodos: en 1834 y en 1840. Defendió la causa de la independencia de México.

Datos históricos

Estudió en el Seminario Conciliar de San Ildefonso en Mérida, su ciudad natal. Después estudió náutica en San Francisco de Campeche. Se desempeñó como marino durante un tiempo e hizo travesías con el rango de contramaestre y luego como capitán. Al dejar su carrera naval regresó a la ciudad de Mérida en 1805.

Obtuvo reconocimiento público cuando en el año de 1810, ejerciendo el cargo de Intendente del Camino Real, alivió una situación crítica que se dio en Mérida al enviar las reservas almacenadas de maíz a la ciudad que padecía entonces una grave escasez del grano. Ingresó poco después a la política y en 1820 logró ser alcalde de Mérida. En esa época defendió la causa de la independencia de México escribiendo en varios periódicos, entre los cuales El Cometa, que el fundó.

En 1833 fue designado gobernador de Yucatán pero en 1834 llegaron al poder en México los centralistas, y fue enviado a la cárcel de San Juan de Ulúa. Al triunfo de los federalistas, seis años después, en 1840, salió de prisión y fue reconocido por el Congreso de Yucatán como gobernador nuevamente. Fue adepto de Santiago Méndez Ibarra cuyo liderazgo político ya se perfilaba en ese entonces.

Véase también
 Primer Imperio Mexicano
 Independencia de Yucatán
 República de Yucatán
 Gobernantes de Yucatán

Referencias

Enlaces externos
 Los gobernadores de Yucatán
 ¿Federalismo o centralismo? por Manuel González Oropeza
 Prolegómenos del federalismo mexicano. Biblioteca Jurídica.org (consultado el 29 de febrero de 2012)

Nacidos en Mérida (México)
Gobernadores de Yucatán del siglo XIX
Alcaldes de Mérida (Yucatán)
Fallecidos en Mérida (México)

Juan de Dios Cosgaya


Zoe Mandrea () a fost o pictoriță și o autoare de memorii de origine română.

A fost nepoata lui Costache Aman după mamă. Și-a dedicat zilele petrecute la București patronării unui salon literar.

A pictat peisaje din natură la casa moștenită de la părinți în comuna Florești din județul Gorj, moșie pe la care a trecut și Mihai Eminescu.

A fost membră fondatoare a societății "Femeia Română".

A scris volumul de memorii Icoane din trecut.

Note

Nașteri în 1858
Decese în 1924
Pictori români
Memorialiști români
Femei din România

Zoe Mandrea


Cyrtopodion, es un género de geckos de la familia Gekkonidae. Son nocturnos y terrestres que se encuentran en África Oriental y en Oriente Próximo y Medio. La mayoría de estos gecos son de color beige, gris o marrón, a menudo, con bandas transversales.

Este nombre viene del griego κνρτοσ , inclinado, y ποδοσ, pies, refiriéndose a sus pies curvados.

Especies
Se reconocen las 29 siguientes según The Reptile Database:
 Cyrtopodion agamuroides (Nikolsky, 1900).
 Cyrtopodion aravallensis Gill, 1997.
 Cyrtopodion baigii Masroor, 2008.
 Cyrtopodion battalense (Khan, 1993).
 Cyrtopodion belaense Nazarov, Ananjeva & Papenfuss, 2011.
 Cyrtopodion brevipes (Blanford, 1874).
 Cyrtopodion dattanense (Khan, 1980).
 Cyrtopodion fortmunroi (Khan, 1993).
 Cyrtopodion gastrophole (Werner, 1917).
 Cyrtopodion golubevi Nazarov, Ananjeva & Rajabizadeh, 2010.
 Cyrtopodion himalayanum (Duda & Sahi, 1978).
 Cyrtopodion hormozganum Nazarov, Bondarenko & Radjabizadeh, 2012.
 Cyrtopodion indusoani (Khan, 1988).
 Cyrtopodion kachhense (Stoliczka, 1872).
 Cyrtopodion kiabii Ahmadzadeh, Flecks, Torki & Böhme, 2011.
 Cyrtopodion kirmanense (Nikolsky, 1900).
 Cyrtopodion kohsulaimanai (Khan, 1991).
 Cyrtopodion lawderanum (Stoliczka, 1871).
 Cyrtopodion mansarulus (Duda & Sahi, 1978).
 Cyrtopodion medogense (Zhao & Li, 1987).
 Cyrtopodion montiumsalsorum (Annandale, 1913).
 Cyrtopodion persepolense Nazarov, Ananjeva & Rajabizadeh, 2010.
 Cyrtopodion potoharense Khan, 2001.
 Cyrtopodion rhodocauda (Baig, 1998).
 Cyrtopodion rohtasfortai (Khan & Tasnim, 1990).
 Cyrtopodion scabrum (Heyden, 1827).
 Cyrtopodion sistanense Nazarov & Rajabizadeh, 2007.
 Cyrtopodion vindhya Patel, Thackeray, Mirza & Vyas, 2023.
 Cyrtopodion watsoni (Murray, 1892).

Referencias

Enlaces externos

Géneros de reptiles

Cyrtopodion


Braswell est une ville américaine située dans les comtés de Polk et de Paulding, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Municipalité en Géorgie (États-Unis)
Comté de Polk (Géorgie)
Comté de Paulding (Géorgie)

Braswell (Géorgie)


Ruralna cjelina Mihaljevići, ruralna cjelina unutar područja naselja Dusine.

Povijest
Ruralna cjelina Mihaljevići smještena je na sjevernome rubu Vrgorskoga polja, na Ilića glavici, podno crkve sv. Petra te pripada naselju Dusini. Selo Mihaljevići sastoji se od dva zaseoka: "Mihaljevići u brigu", koji se formirao tijekom druge polovine 18. stoljeća do sredine 20. stoljeća, te "Mihaljevići na brigu", koji se nalazi istočno od gore spomenutoga zaseoka te se formirao tijekom 20. stoljeća. Kuće u zaseoku Mihaljevićima građene su u tradicionalnome slogu karakterističnome za područje Vrgoračke krajine i svjedoče o načinu gradnje, kao i organizaciji životnoga prostora na ovome području dalmatinske unutrašnjosti.

Zaštita
Pod oznakom Z-6580 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Vrgorac

Mihaljevići (ruralna cjelina)


Harem (), kelime kökeni; Akadca "örtmek, gizlemek, başkalarından esirgemek; ayırmak, tecrit etmek" mânalarındaki haramu olan harem kelimesi, Arapça'da "korunan, mukaddes ve muhterem olan şey veya yer" anlamına gelir. Ev, konak ve saraylarda genellikle iç avluya bakacak şekilde planlanan, kadınların yabancı erkeklerle karşılaşmadan rahatça günlük hayatlarını sürdürdükleri bölümlere harem adı verilir. Ayrıca saygısız davranışların menedildiği, daha çok ibadet amacıyla gidilen Mekke, Medine, Kudüs şehirleriyle, buralardaki kutsal mekânlara da harem denilir; kelime aynı zamanda "zevce" anlamını da taşımaktadır.  Burada yaşayan kadınlara da harem deniyor olması, bazı yorumlara göre İslamiyet'in hicap anlayışının bu bölümlere, hane kadınlarıyla belirli bir kan bağı dışında kalan erkeklerin (nâmahrem) girişini yasaklamasından kaynaklanır.

Arap kültürü
İslam kültürü
İslam terimleri

Harem


Francesco Akira Begnini (né le  à Bergame, en Italie) est un catcheur (lutteur professionnel) italien, qui travaille pour la .

Carrière de catcheur

All Japan Pro Wrestling (2019–2021)
Le , lui et Rising HAYATO perdent contre Purple Haze (Zeus et Izanagi) et ne remportent pas les AJPW All Asia Tag Team Championship.

il participe ensuite  à la  qu'il remporte en battant El Lindaman en finale. Le 26 juin, il bat Koji Iwamoto et remporte le AJPW World Junior Heavyweight Championship.

New Japan Pro Wrestling (2022–...)
Lors de , il effectue ces débuts à la New Japan Pro Wrestling en étant révélé comme le protégé de Will Ospreay, "Bruciare", et le nouveau membre de The United Empire, qui avait été teasé le mois dernier et annonce sa participation au Best of the Supers Juniors 2022.

Le 20 juin, lui et TJP battent Six Or Nine (Master Wato et Ryusuke Taguchi) et remportent les IWGP Junior Heavyweight Tag Team Championship.

Lors de , ils battent Intergalactic Jet Setters et remportent les IWGP Junior Heavyweight Tag Team Championship pour la deuxiéme fois. Après le match, ils sont confrontés à Clark Connors, qui leur lance un défi aux côtés d'un partenaire mystérieux, avant que leur coéquipier de The United Empire, Dan Moloney, ne se révèle être le partenaire de Connors, après qu'il se soit retourné contre eux pour rejoindre le Bullet Club.

Caractéristiques au catch
 Prises favorites
 Moonsault
 Sling Blade (adopté de Hiroshi Tanahashi)

 Équipes et Clans
 The United Empire (2022-...)

 Thèmes d'entrée
 Time Of Dying par Three Days Grace
 With Me Now par Kongos
 Hikoutei par Gnu

Palmarès
Adriatic Special Combat Academy
 1 fois ASCA Tag Team Championship avec Gravity

 1 fois AJPW World Junior Heavyweight Championship
 Jr. Battle of Glory (2021)

Italian Championship Wrestling
 1 fois ICW Italian Tag Team Championship avec Gravity

 New Japan Pro Wrestling
 2 fois IWGP Junior Heavyweight Tag Team Championship avec TJP

Récompenses des magazines

 Pro Wrestling Illustrated

Notes et références

Liens externes

Catcheur de la New Japan Pro-Wrestling
Naissance en août 1999
Membre de l'United Empire
Naissance à Bergame
Champion par équipe poids lourds junior IWGP
Champion du monde poids lourds junior de la AJPW

Francesco Akira


Alón Gramático (m. 1131), mencionado a veces como Alonso o Albito y en latín Alo Asturicensi,
fue un eclesiástico español, obispo de Astorga.

Episcopado
Ascendido a la silla episcopal hacia el año 1122, inicialmente fue obispo sufragáneo del metropolitano emeritense hasta que la metrópoli de la provincia eclesiástica de Lusitania se trasladó desde la diócesis de Mérida a la de Santiago cuando el obispo de ésta, Diego Gelmírez, recibió del papa Calixto II el título de vicario pontificio, dándole autoridad sobre Mérida y Braga.

Tuvo algunos litigios con la diócesis de Zamora, que reinstaurada bajo el episcopado de Bernardo de Perigord, se formó con el territorio de Zamora y el campo de Toro, segregados de la diócesis asturicense; el legado papal, cardenal Deusdedit, resolvió que cuando el obispo Perigord muriese o fuese trasladado a otra sede, estos territorios volverían a Astorga, aunque finalmente la sentencia no se cumplió.

Asistió en 1124 al concilio celebrado en Santiago y en 1130 al que se reunió en el monasterio de San Zoilo de Carrión de los Condes, donde se trató la conveniencia de la boda del rey Alfonso VII con Berenguela de Barcelona.
También se halló junto al rey Alfonso VII en la campaña que contra los almorávides llevó a cabo este último año contra Calatrava, asolando Alarcos, Caracuel, Mestanza, Alcudia, Almodóvar del Campo y otros pueblos.

Obras
Dejó escritos cuatro epitafios a la reina Constanza de Borgoña.
Algunos estudiosos lo señalaron como posible autor de la Crónica Silense o
del cantar de gesta sobre la conquista de Toledo por Alonso VI.

En 1648 Juan Tamayo de Salazar publicó "Auli Hali (...) De Adventu in Hispanias S. Iacobi Zebedaei filii", atribuido a un tal Aulo Halo a quien se identificó como Alón Gramático, pero esta obra fue uno más de los falsos cronicones del padre Jerónimo Román de la Higuera que éste compuso a principios del  plagiando fragmentos de la "Talichristia" de Álvar Gómez de Ciudad Real.

Referencias

Obispos de Astorga
Obispos de España del siglo XII

Alón


Universitatea "Bogdan Vodă" este o universitate din Cluj-Napoca.
Este succesoarea Universității Româno-Arabe, fondată în 1994, printre alții, de controversatul om de afaceri palestinian Khaled Matar.
În 1996 s-a transformat în Universitatea "Bogdan-Vodă".
Președintele instituției este omul de afaceri Mohammed Jaradat.

Note

Legături externe
www.ubv.ro - Site web oficial

Universități din Cluj-Napoca
Fondări în 1994

Universitatea „Bogdan Vodă”


كلية نوتردام دى سيون مدرسة فرنسية في الإسكندرية، أنشات سنة 1880 بحي جليم، ومن أشهر خريجاتها الملكة فريدة.

انظر أيضًا
 كلية سان مارك.
 ليسيه الحرية بالإسكندرية.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للكلية

مدارس في مصر
مدارس كاثوليكية
تأسيسات سنة 1880 في مصر
مدارس خاصة في الإسكندرية
مدارس دولية فرنسية في مصر

نوتردام دى سيون


La statue-menhir de Bancanel est une statue-menhir appartenant au groupe rouergat découverte à Saint-Affrique, dans le département de l'Aveyron en France.

Généralités
La statue a été découverte en 1982 par M. Laussel lors d'un labour. Le sommet de la statue a été détruit à cette occasion, le fragment manquant dans la partie gauche de la base de la statue a lui été perdu à une date inconnue. C'est une grande statue masculine gravée dans une plaque de grès permien qui a été importée sur place, les sites d'extraction possibles les plus proches étant situés à une distance de .

Description
Les caractères anthropomorphes représentés sont, côté antérieur, les bras, les mains, les jambes, les genoux et les pieds  et, côté postérieur, les crochets-omoplates. La ceinture est décorée d'un motif à chevrons. Le personnage tient « l'objet » entre ses mains côté recto et porte un baudrier à anneau côté verso.

La statue est conservée au musée de Saint-Crépin à Laval-Roquecezière.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques de l'Aveyron
 Liste des statues-menhirs de France

Bancanel
Site mégalithique dans l'Aveyron

Statue-menhir de Bancanel


Yemen () resmî adı ile Yemen Cumhuriyeti (), Orta Doğu'da yer alan bir ülke. Kuzeyinde Suudi Arabistan, kuzeydoğusunda Umman ile komşudur. Batısını Eritre ve Cibuti, güneybatısını Somali çevreler. Yemen; 555.000 km2 yüz ölçümüne sahiptir ve 1.200 km uzunluğunda sahil şeridiyle Arap Yarımadası'nın güney ucunda yer almaktadır. Güneyinde Hint Okyanusu'nun uzantısı Aden Körfezi, kuzeyinde Kızıldeniz, güneybatısında ise bu ikisini ayıran Babülmendep Boğazı bulunmaktadır. Yemen'in Umman Denizi ile Kızıldeniz'de  en büyükleri Haniş ve Sokotra olmak üzere 200'e yakın adası bulunmaktadır. En büyük şehri ve başkenti San'a'dır. 2022 yılı itibarıyla Yemen'in nüfusunun yaklaşık 31 milyon olduğu tahmin edilmektedir. Yemen; Arap Birliği, Birleşmiş Milletler, Bağlantısızlar Hareketi ve İslam İşbirliği Teşkilatı üyesidir.

Yemen ekonomisi, önemli ölçüde petrol üretimi ve tarım üzerine dayalıdır. Petrol üretimi gayri safi yurt içi hasılanın büyük bir kısmını oluşturmasına rağmen hala gelişmemiş durumdadır. Tarım, ülkenin en büyük ihracat sektörüdür ve buğday, mısır, şeker pancarı, kavun ve pamuk gibi ürünler üretilir. Tarihsel olarak Yemen bir tarım ülkesiydi, ancak tarım ihracatı deniz yollarının ve limanlarının aktifliğine bağlıydı. Ayrıca turizm, ticaret ve hizmet gibi diğer sektörler de ekonomiye önemli katkılarda bulunmaktadır. Fakat ülkenin son yıllarda yaşadığı savaş, iç karışıklık, açlık ve göç gibi sıkıntılar nedeniyle ekonomik büyüme hızı aşırı şekilde yavaşlamıştır. Sürdürülebilir kalkınmanın önündeki ciddi yapısal engeller olması dolayısıyla gelişmekte olan az gelişmiş ülke statüsünde olan Yemen, 2020 yılı için dünyadaki en kırılgan ülkeler listesinde birinci sırada yer almaktadır. 2019 yılında Birleşmiş Milletler, Yemen'de yaklaşık 24 milyon yani nüfusun %85'i insani yardıma ihtiyaç duymaktadır. Küresel Açlık Endeksinde Yemen ikinci ve Afrika hariç tüm ülkeler arasında en düşük insani gelişme endeksine sahiptir.

Yemen, antik dönemin en eski medeniyetlerinden biri olarak kabul edilir. Antik çağlarda, Yemen'de Sabalar yaşamaktaydı. Daha sonra MS 275'de Himyar Krallığı, Yahudilik inancından etkilendi. Ardından Hristiyanlık, Yemen'e dördüncü yüzyılda geldi. İslam yedinci yüzyılda hızla yayıldı. Müslüman Yemen askerleri İslam'ın ilk fetihlerinde çok önemli oldular. Dokuzuncu ve onaltıncı yüzyıllar arasında Resûlîler, Kasîmiler gibi birçok hanedan ortaya çıktı. Ülke 1800'lerde Osmanlı İmparatorluğu ile Birleşik Krallık arasında ikiye bölündü. Birinci Dünya Savaşı sonrasında Osmanlı yönetimindeki Kuzey Yemen bölgesinde İmam Yahya önderliğinde bağımsız kalarak Yemen Zeydi Emirliği kuruldu. Zeydi imamlar bütün Yemen'i ele geçirmek için Birleşik Krallık ile çeşitli çatışmalara girdi. 1962 yılında imamların baskıcı yönetimine karşı darbe ile krallık yıkılarak Yemen Arap Cumhuriyeti kuruldu. Güney Yemen, başta Aden Kolonisi olmak üzere çeşitli idari yönetimlerle yönetilirken çeşitli isyanlar sonucunda Birleşik Krallık bölgeden çekildi ve 1967 yılında Güney Yemen'de Marksist-Leninist bir devlet kuruldu. İki Yemen devleti 1990 yılında modern Yemen Cumhuriyeti'ni oluşturmak için birleştiler. İlk cumhurbaşkanı Ali Abdullah Salih, 2012 yılında Arap Baharı sırasında ortaya çıkan protestolar yüzünden istifa etti.

Yemen, 2011 yılından bu yana yoksulluk, işsizlik, yolsuzluk yanı sıra eski cumhurbaşkanı Ali Abdullah Salih'in anayasayı değiştirme ve cumhurbaşkanlığı süresi sınırını kaldırma planına karşı sokak gösterileriyle başlayan bir siyasi kriz içerisindedir. Protestoların büyümesiyle birlikte Salih görevi bırakarak Suudi Arabistan'a sığındı. Salih'in istifasından sonra yapılan seçimde %99.8 oy ile cumhurbaşkanı yardımcısı Abdurabbu Mansur el-Hadi yeni cumhurbaşkanı oldu. Seçimde tek adayın olması ve Hadi'nin eski rejimle bağlantısı olması dolayısıyla, kuzeyde Şiiliğin Zeydi koluna mensup Husiler ve güneyde Sünni Güney Hareketi seçimi boykot etme çağrısı yapmışlardır. Eski rejimin büyük oranda kendin koruması sonucu kuzey ve güneydeki hareketler 2014 yılının Ağustos ayında patlama noktasına gelmiş ve 18 Ağustos'ta Husiler hükûmetin petrol fiyatlarını yükseltmesini sebep göstererek darbe yaptı. Darbenin ardından İran destekli Husilerin ülkeyi tamamen ele geçirmesinden korkan Suudi Arabistan'ın başını çektiği koalisyon Yemen'e müdahelede bulundu. Böylece Yemen İç Savaşı başlamış oldu. İç Savaşın başından beri birkaç taraf bulunmaktadır. Bunlar: kuzey, doğu ve merkez bölgelerinde etkili Cumhurbaşkanlığı Liderlik Konseyi(Yemen Bakanlar Kurulu), kuzeybatı bölgesinde etkili Husi-Yüksek Siyasi Konsey, güney bölgesinde etkili Güney Geçiş Konseyi. 2021 yılı itibarıyla iç savaşta toplamda 377 binden fazla insan öldü. Yemen ablukası nedeniyle 2016 yılı itibarıyla kıtlık başlamıştır. Yemen nüfusunun 17 milyonunun risk altında olduğu tahmin edilmektedir. Yemen'de, su altyapısının işlemez hale gelmesi nedeniyle, modern tarihin en büyük ve en hızlı kolera salgını ortaya çıkmıştır. Aralık 2020 yılında şüpheli vakalar 2.510.806, ölü sayısı ise 3.981 olmuştur. Süren siyasi kriz ve çatışma, Yemen'deki insani durumun dramatik bir şekilde kötüleşmesine yol açtığı için yaygın olarak eleştirilmektedir ve bazıları bu durumunun insani bir felaket seviyesine ulaştığını hatta bu durumu bir soykırım olarak nitelendirmektedir.

Etimoloji

Yemen'in etimolojisi hakkında çeşitli kaynaklar bulunmaktadır. Yamnat terimi Eski Güney Arabistan yazıtlarında ikinci Himyerî kralı II. Şammar Yahriş'in unvanında geçmektedir. Bu terim muhtemelen Aden ile Hadramut arasındaki kıyı şeridini mütekabil gelmektedir. Tarihî olarak Yemen, Suudi Arabistan'daki Kuzey Asir'den Umman'ın güneyindeki Zufar'a kadar uzanan daha geniş bir bölgeyi kapsıyordu. Bu bölge Büyük Yemen olarak adlandırılır.

Yemen, İslâm coğrafyacılarına göre dünyanın merkezi kabul edilen Mekke'nin doğusuna doğru dönüldüğünde Kâbe'nin güneyinde, yani haritaya göre sağında kaldığı için el-yamin () isminden türediği iddia edilmektedir. Diğer kaynaklarda Yemen'in saadet veya kutsanmış anlamına gelen yamn veya yumn kökünden geldiği iddia edilmektedir.

Arabisntan'ın geri kalanına Arabia Deserta (Türkçe:Issız Arabistan) denir iken, Yemen Helenistik Yunanlar tarafından Arabia Eudaimon (Grekçe:Εὐδαίμων Ἀραβία, romanize:Evdaímon Aravía) Romalı coğrafyacılar tarafından, Arabia Felix (Türkçe: Bereketli/Talihli Arabistan) Araplar tarafından Yemen es-Sa'id (, ) olarak adlandırılmaktaydı. Latin ve Yunanlar antik Yemen'den Hindistan olarak bahsetmişlerdir. Bunun nedeni Perslerin Güney Arabistan'la temas kurduklarında Habeşilere ve diğer koyu tenli halklara Hintli demesinden kaynaklanmıştır.

Tarihçe

Antik ve İslam öncesi Yemen

Yemen'de hüküm süren en eski devletlerden Ma'in devleti günümüz Yemen topraklarının kuzey bölgeleri ile Hicaz, Fedek ve Teymâ sınırlarına kadar olan bölgede hüküm sürmüştür. MÖ 1400-650 yılları arasında Yemen'de hüküm süren Main krallığının merkezi San'a'nın doğusunda harabeleri bulunan Main şehriydi.

Bölgenin en eski devletlerinden biri de Sebe'nin güneyindeki Beycân (Baihan) vadisini içeren Yemen'in orta bölümünde hüküm sürmüş Kataban Krallığı'dır. Başşehri Timna olan Kataban krallığının MÖ 8. yüzyılda kurulduğu tahmin edilmektedir. MÖ 100 yılı civarında tahrip edilen Timna şehrinin harabeleri günümüze kadar ulaşabilmiştir. Yemen'de hüküm süren önemli küçük krallıklardan birisi de Evsan Krallığı'ydı. Merha vadisinde Aden Körfezi kıyılarında hüküm süren, Helen kültüründen etkilenen Evsan Devleti bilinmeyen bir dönemde bölgenin en nüfuzlu devleti haline gelerek Doğu Afrika kıyılarını da etkisi altına aldı. MÖ 7. yüzyılda Saba hükümdarı Mükarrib tarafından bu krallığa son verildi. MÖ 1500 yıllarında Yemen'in Hadramut bölgesine geldiği tahmin edilen Hadramutlular başşehri Sabata olan bir devlet kurdular. Daha sonra Sebe Devleti'nin hâkimiyetine giren Hadramut Krallığı, Sebe zayıflayınca bağımsızlığını tekrar kazandı.

Antik dönem Yemen tarihinin en önemli krallığı Sebe Devleti olup başşehri Marib'di. Komşu Main, Kataban ve Hadramut krallıklarını egemenliği altına alan Sebe devleti, MÖ 115 yılında Himyar Krallığı tarafından ortadan kaldırıldı. Başşehri, Zafar olan Himyeri Krallığı 525 yılına kadar günümüz Yemen topraklarında hüküm sürdü. Himyerilerin son hükümdarı Zu Navas, Yahudiliği kabul ederek bu dini devletin resmi dini haline getirdiği gibi Hristiyanları da Yahudiliği kabul etmeye zorladı. 523'te ele geçirdiği Necran (Najran)'daki Hristiyanlara yapılan katliam üzerine Hristiyan Habeş Aksum Kralı Kaleb, Bizans imparatoruyla anlaşıp Yemen'e bir ordu gönderdi. 525 yılında Yemen'e gelen Habeş ordusu Zu Navas'ı mağlup ederek Himyar Krallığı'na son verdi. Bu tarihten sonra Yemen bir süre Habeş valileri tarafından idare edilmiş olup, bu valilerden birisi olan Ebrehe, Kabe'yi yıkmak için Mekke'ye bir saldırı düzenledi. 570 yılından itibaren Yemen'de Sasani hâkimiyeti başladı ve bölgedeki Sasani egemenliği 630 yılında İslam ordularının bölgeye gelmesine kadar sürdü.

İslamî dönem

İslam Peygamberi Muhammed'in 629 yılından itibaren yerel Himyeri meliklerine İslâm'a davet mektupları göndermesi Yemen'de İslâmlaşma sürecini hızlandırdı. Sasaniler'in Yemen valisi Bâzân'ın İslâmiyet'i benimsemesiyle birlikte San'a halkı ve Ebnâlar da (İranlı askerlerle Yemenli kadınların evlenmesiyle ortaya çıkan ve Ebna olarak adlandırılan halk) İslâm'a girdi. (628-631) Ali, Muhammed tarafından Aralık 631'de Yemen seferine gönderildi. Bu sırada Yemen'den gelen heyetlerle yapılan anlaşma ile İslâm devletinin hâkimiyetini kabul ettiler. Ebu Bekir döneminden itibaren San'a, Cened, Hadramut'un bir kısmı olmak üzere üç bölgeye ayrılan Yemen, halifenin tayin ettiği valiler tarafından yönetildi. Bazı bölgeler ise Himyer ve Hemdân gibi kabilelerin yönetimindeydi.

Yemen toprakları, 683-692 yılları arasında Hicaz'da halifeliğini ilan eden Bâzân'in hakimiyetine geçtikten sonra yeniden Emevi egemenliğine geçti. Hadramut Kadısı İmam Abdullah Harici İbazileri'nin desteğiyle Emeviler'e başkaldırdı ve halifeliğini ilan etti, Hadramut'un ardından 746 yılında San'a'yı da ele geçirdi. II. Mervan tarafından 748'de Yemen'deki isyan bastırılarak Emevi hâkimiyeti yeniden sağlandı.

Abbasiler döneminde Yemen'de İslâm kültürünün giderek yayılması sonucunda San'a, Zemâr, Cened ve Sa'de birer ilim merkezi haline geldi. Yemen'de, Abbasiler döneminde Tihâme bölgesinde çıkan isyanlar üzerine istikrar bozuldu. Halife Memun'un kumandanlarından Muhammed b. Abdullah b. Ziyâd'ı ordusunun başında vali olarak bölgeye gönderdi. 818 yılında merkezi yönetimden ayrı olarak Hadramut'tan sahildeki Aden'e kadar uzanan ve başşehri Zebid olan Ziyadiler hanedanını kurdu. Abbasilerin Yemen'in bazı bölgelerindeki hakimiyeti 897 yılına kadar devam etti. Zebid'de hüküm süren Ziyâdiler'in son dönemlerinde yönetim Habeşli vezirlerin eline geçti. Mercan adlı vezirin kölelerinden Necâh bütün rakiplerini bertaraf ederek 1022'de kendi hânedanını kurdu. Şafii mezhebine mensup olan Necâh aynı dönemde bölgede hüküm süren Suleyhiler'le mücadeleye girdi. Necâhi hanedanı, Mehdi Emiri Ali bin Mehdi'nin 1058 yılında Zebid'i ele geçirmesiyle yıkıldı. Mehdi Emirliği'nin Tihama bölgesindeki hakimiyeti Eyyübiler tarafından 1174 tarihinde sona erdirildi.

Himyeri hanedanlığından gelen ve Şibam merkezli Emir Ya'fur 847'de bölgeyi ele geçirerek kuzeyde Sa'da, güneyde Taiz arasında Ya'furi hanedanını kurdu. Daha sonra San'a'nın ele geçirilmesiyle hanedanın merkezi buraya taşındı. 872 yılında hanedanlık merkezi Şibam'a taşındı. Bölge ileri gelenlerinin davetiyle 897'de Zeydi imâmetini tesis etmek üzere Sa'de'ye gelen Zeydiler'den İmam Hâdi 901 yılında San'a'yı ele geçirdiyse de Ya'furiler ertesi yıl şehri geri aldılar. İmam Hâdi, Sa'dah'a çekilmek zorunda kaldı. İmam Hâdi-İlelhak Yahyâ bin Hüseyin'in 897'de Sa'dah'a gelip bazı kesintilerle birlikte hâkimiyetini 1962 yılına kadar devam ettiren ve güçlü dönemlerinde Yemen'in tamamına hükmeden Zeydi İmamlığı'nı kurması Yemen tarihinde yeni bir dönemin başlangıcı sayılır. Sa'de ve çevresinde egemenliğini sürdüren Yahyâ bin Hüseyin'in oğulları döneminde pek çok Yemen kabilesi Zeydiler'e tâbi oldu. Ebu Hasan Esad'ın 944'te vefatı üzerine aile içi mücadeleler sonucunda Ya'furiler'in bölgedeki hâkimiyeti zayıflamaya başladı. Abdullah'ın 997'de vefatının ardından tabi bir hanedan olarak ancak dört yıl kadar ayakta kalabilen Ya'furiler'in hakimiyeti Abdullah'ın oğlu Es'ad (II) döneminde 1001'de sona erdi.

1047 yılında Yemen'de Ebü'l-Hasan Ali b. Muhammed es-Suleyhi tarafından İsmaili Şiiliğine mensup Suleyhi hânedanı kuruldu. Komşu hânedanlara karşı başarılar kazandılar. San'a'yı egemenliği altına alan ve burayı başşehir yapan Ali b. Muhammed 1060'ta Zebid'i ele geçirdi. Daha sonra 1087 yılında hanedanlığın başşehri Jibla'ya taşındı. Süleyhiler Fatımiler'in desteğiyle Yemen'in birliğini sağladı. Kraliçe Erva'nın, 1138 yılında ölümüyle Süleyhi hanedanlığı sona erdi. San'a ve çevresi, 1098 yılında bölgeyi Suleyhiler'e bağlı olarak yöneten Hemdâniler'den Hâtim bin el-Gaşim'in egemenliğine geçti. Hemdâni kabilesine mensup üç aile, Eyyubiler'in Yemen'de idareyi ele almasına kadar bölgede egemenliğini sürdürdü.

Eyyubi egemenliği, Resuliler, Zeydiler ve Tahiriler
Eyyubi sultanı Selahaddin Eyyubi, birbirleriyle mücadele eden küçük hânedanların idaresindeki Yemen'e kardeşi Turan Şah'ı 1174'te gönderdi. Turan Şah kısa süre içerisinde Hemdâniler, Mehdiler ve Züreyiler'e karşı başarı sağladı, onların elindeki toprakları Eyyubi hâkimiyeti altına aldı. Ancak kuzey Yemen'deki Zeydiler'in hakimeyetindeki bölgelerin ele geçirilmesinde başarısız oldu. Eyyubi hâkimiyetinin zayıflamasıyla İmam Abdullah 1199'da San'a ve Dhamar'ı ele geçirdi. Zeydilerin iki rakip imam arasında bölünmesi üzerine Eyyubiler'in harekâtı sonucu Zeydilerle 1219 tarihinde anlaşma imzalandı. Mesut Yusuf'un 1229'da ölümüyle Eyyubiler'in Yemen egemenliği sona erdi ve hâkimiyet Resuliler'e geçti.

Eyyubiler'in hizmetinde bulunan ve onların ordusu içinde 1223 yılında Yemen'e gelen Oğuz kökenli Ömer bin Resul, atabeg sıfatıyla Yemen hâkimiyetini üstlendi ve 1235'te bağımsızlığını ilan ederek Yemen'de iki yüzyıldan fazla süren Sünni Resuliler hanedanlığını kurdu. Hakimiyet alanını Mekke'den Zufar valiliğine kadar genişletti. Ömer bin Resul'un yeğeni tarafından öldürülmesinden sonraki dönemde hanedanlık Zeydiler'in saldırılarına maruz kaldı. Bölgede hakimiyeti yeniden ele geçiren Resuliler, Taiz ve Zebid'i hanedanlığın merkezi yaptı. Nâsır Ahmed'in 1424'te ölümünden sonra veba salgını ve iç karışıklıklar sonrasında hanedanlık, Tahiriler tarafından 1454 yılında ortadan kaldırıldı.

Tâhiriler Rada Bölgesinden yerli Yemen kökenli bir aile olup, Resuliler'in hizmetinde bulunmuşlardı. Resulilerin çöküşüyle birlikte Tahirilerin bölgedeki gücü artmaya başladı. Tahiriler'den Amir ve Ali adındaki iki kardeş önce Lahic, 1454'te Aden'i ele geçirerek Resuli hanedanını ortadan kaldırdılar. Zebid, Aden, Yafrus, Rada ve Juban ile Tihame bölgesinde egemenlik kurdular. Kuzey bölgelerinde egemenlik kuran Zeydi imamlığıyla mücadeleye girdiler. Sonraki dönemlerde Şihr ve Hadramut hanedanlığın egemenliğine geçti. II. Amir döneminde Yemen'in kuzeyindeki Zeydilerin topraklarına ilerleyiş sürdürüldü ve 1504'te San'a'yı ele geçirdiler ve böylece Yemen'in büyük kısmına hakim oldular. 16. yüzyıl başlarından itibaren Aden'in önemini fark eden Portekizlilerin tehdidiyle karşı karşıya kaldılar. 1507'de Portekizliler Aden karşısındaki Sokotra adasını işgal ettiler. Kızıldeniz'deki Portekiz varlığından rahatsız olan Memluk sultanlığı bölgeye donanma gönderdi. Tahirilerin Memluk donanmasına yardımda bulunmaması Tahiri-Melük ilişkilerinin bozulmasına yol açtı. Memlukler Zeydiler'in ve Yemenli yerel kabilelerinin desteğini de alarak 1517 yılında Zebid yakınlarında yapılan savaşta Tahiri ordularını yenilgiye uğratarak Yemen'in büyük kısmını ele geçirdiler. Ancak aynı yıl içerisinde Memlük Sultanlığı'nın Osmanlılar tarafından yıkılmasının ardından Tâhiriler'den Amir bin Davud 1521'de Aden'de yönetimi ele geçirdi ve 1538 yılına kadar burada egemenliğini sürdürdü.

Modern dönem

1. dönem Osmanlı hâkimiyeti
Kızıldeniz ve Hint Okyanusu'nda faaliyet gösteren Portekizliler'e karşı mücadeleye giren Osmanlılar, stratejik önem taşıyan Aden'i 1538'de Hadım Süleyman Paşa tarafından alarak Tâhiriler hânedanlığına son verdi. Osmanlılar Zebid ve Aden arasında kalan bölgeyi içeren Yemen Eyaleti'ni oluşturdular. Zeydilerle uzun süren mücadeleler sonucunda Osmanlı güçleri önce Taiz'i, 1547 yılında da San'a'yı ele geçirdi. Zal Mahmud Paşa'nın (1560-1565) beylerbeyliği döneminde yönetimden hoşlanmayan Zeydiler'in eşkıyalık hareketlerine başlaması yüzünden eyalette yönetim kötüye gitti. Mahmud Paşa, eyaletin merkezini San'a'dan Taiz'e taşıdı. Zeydi isyanları da giderek yayılmaya başladı. 1568'de İmam Mutahhar öncülüğündeki Zeydi isyanı sonucunda San'a Zeydilerin eline geçti. Bunun sonucunda Yemen Osmanlı hâkimiyeti Zebid ve Tihâme bölgesi hariç dar bir bölgeye sıkıştı. Yemen isyanlarını bastırmak üzere bölgeye gönderilen Habeş Beylerbeyi Özdemiroğlu Osman Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu önce Taiz'i ele geçirdi. Kahiriye Kalesi 1569'da ele geçirilmesi üzerine Mutahhar'ın ordusu geri çekildi. Daha sonrasında Aden ele geçirildi. Sinan Paşa, San'a şehrinin kilidi durumundaki Kevkebân'ın uzun bir kuşatmanın ardından alınması üzerine Mutahhar 1572'de Sa'de'ye çekilmek zorunda kaldı ve Yemen'de Osmanlı kontrolü yeniden sağlandı. İmam Müeyyed liderliğindeki Zeydiler, San'a'nın kuzey kesimini ele geçirdiler. İmam Müeyyed kuvvetleri San'a ve Taizi kuşattı ve 1629'da iki şehri de ele geçirdiler. Daha sonraki yıllarda Zebid ile 1635 yılında Muha'nın düşmesiyle Osmanlı ordusunun çekilmesinin ardından Yemen'de Kasımiler dönemi başladı.

2. dönem Osmanlı hâkimiyeti

Birleşik Krallık'ın 1839 yılında Aden'i ele geçirmesi ve Kızıldeniz'i kontrolü alması üzerine Osmanlı İmparatorluğu 19. yüzyılın ortalarından itibaren tekrardan Yemen'le ilgilenmeye başladı. İki asırlık bir aradan sonra 1849'da Tihame'yi tekrar ele geçirdiler. Ardından Osmanlı kuvvetleri Hudeyde'yi ele geçirdikten sonra San'a üzerine hareket etse de şehri ele geçiremedi. Yemenli tüccarlar Osmanlı'nın dönüşünün ticaretlerini geliştireceğini biliyordu, çünkü Yemen Osmanlı pazarına açılacaktı. 1869'da Süveyş Kanalı'nın açılması Osmanlı'nın Yemen'de kalma kararını güçlendirdi. Zeydi imamları arasında çıkan karışıklık sonrasında 1871 tarihinde Yemen valisi tayin edilmiş Ahmed Muhtar Paşa 1872 yılında San'a'yı alarak Osmanlı idarisini yeniden kurdu. San'a, Yemen Vilayeti'nin idari merkezi oldu.

Osmanlı İmparatorluğu önceki deneyimlerinden ders almış ve dağlık bölgelerdeki kabile reislerinin güçlerini kırmaya çalışmıştır. Hatta Yemen halkını sekülerleştirmeye çalışırken, Yemen Yahudileri, Yemen milliyetçisi safına geçmeye başladılar. Osmanlı, isyancı resileri affederek ve onları idari görevlere atayarak kabileleri yatıştırdı. Böylece dağlık bölgelerde yeniden kontrol sağlandı. Vilayetin refahını artırmak için bir dizi reform yaptılar. Ancak Yemen'e memurlar genellikle sürgün olarak gittikleri için yolsuzluk yaygındı. Tanzimat reformları Zeydi kabileler tarafından sapkınlık olarak görülüyordu. 1876'da Haşid ve Bakil kabileleri Osmanlı'ya karşı ayaklandı. Ayaklanmayı sona erdirmek için kabileleri hediyelerle yatıştırmak zorunda kaldı. Kabile reislerini yatıştırmak zordu ve sonu gelmeyen bir şiddet döngüsü Osmanlı'nın bölgeyi sakinleştirmesini imkansız hal e getiriyordu. Ahmet İzzet Paşa, Osmanlı'nın dağlık bölgeleri boşaltıp Zeydi kabilelere karşı sürekli askeri operasyonlar yapmak zorunda kalmayıp Tihame'yle yetinmesini önerdi.

Kuzey aşiretleri 1890'dan itibaren Kasımîlerin devamı olan Hamideddin hanedanı liderliğinde birleşti. İmam Yahya 1904 yılında bir isyan başlattı. İsyan Osmanlı yönetimine büyük zararlar verdi. Asir'de Şeyh İdrisi'nin başlattığı isyan 1911'de İmam Yahya'nın büyüyen isyanıyla yeniden alevlenince Osmanlı yöneticilerinin Yemen meselesini çözmek üzere 1911'de Ahmed İzzet Paşa, Yemen'e gelerek San'a kuşatmasını kaldırdı ve İmam Yahya ile 13 Ekim 1911'de Da'an Anlaşması yaparak isyanlara son verdi. Yapılan antlaşmayla Osmanlı Sünni halkın yaşadığı bölgelerde denetimini devam ettirirken, San'a dahil Zeydilerin yaşadığı bölgeler İmam Yahya'nın denetimine bırakıldı. 1904-1911 yılları arasındaki isyanlar Osmanlı'ya 10 bin civarı askere ve yılda 500 bin sterline mal oldu. Yemen'de Osmanlı hâkimiyeti Mondros Mütarekesi'nin ardından fiilen sona erdi ve Osmanlı güçleri Hudeyde'de İngilizler'e teslim oldu. Yemen, Lozan Antlaşması sonucunda hukuken Osmanlı toprağı olmaktan çıktı.

Yemen Mütevekkilî Krallığı

İmam Yahya Hamideddin el-Mütevekkil 1911'de imzalanan Da'an Mukavelesi'ne göre kuzey dağlık bölgelerini tartışmasız şekilde yönetiyordu. Osmanlı'nın 1918'de Mondros Mütarekesi gereği çekilmesinden sonra İmam Yahya San'a'ya girerek Yemen'in bağımsızlığını ilan etti. Bağımsızlığından sonra Kasîmi Devleti döneminden kalma Asir'den Zufar'a uzanan Büyük Yemen idealini gerçekleştirmek için Aden'i himayesine almış olan Birleşik Krallık, İdrisîler ve Suudiler ile karşı karşıya geldi. İlk olarak Osmanlı İmparatorluğu ve Birleşik Krallık arasında kararlaştırılmış Yemen'i kuzey ve güney olarak ikiye bölen Menekşe Hattı'nı Yemen'i işgal eden iki yabancı devlet arasında yapıldığı gerekçesiyle tanımadığını ilan etti. 1919 yılında İmam Yahya İngiliz himayesindeki bölgeleri ele geçirmek için güneye doğru harekete geçti. İngilizler saldırıyı savuşturduktan sonra el-Hudeyde'ye ilerleyerek orayı işgal etti. Ardından el-Hudeyde'yi İdrisîlere teslim ettiler. 1922 yılında İmam Yahya tekrardan güneye doğru hareket etti. İngilizler bu sefer bombalayarak karşılık verdi.

1925 yılında el-Hudeyde İdrisîlerden geri alındı. İmam'ın birlikleri İdrisîleri Asir'e kadar takip etti ve İdrisîleri onların vasalı olmayı teklif etmeye zorladı. İmam Yahya, İdrisîlerin Fas kökenli olduğu gerekçesiyle bu teklifi reddetti. 1927 yılında İmam Yahya bir kez daha güneye doğru hareket etti. Aden'e 50 km kalmış iken İngilizler tarafından beş gün gün boyunca bombaladı. Sadece top ve tüfeğe sahip olan Yemen aşiretleri karşılık veremeyerek geri çekildi. Ali Nasır el-Kardey önderliğindeki aşiret birlikleri Şebve'yi ele geçirse de İngilizler tarafından bombalanınca geri çekildi.İtalya Krallığı, 1926'da İmam Yahya'yı Yemen kralı olarak tanıyan ilk ülke oldu. Bu durum, İmam Yahya'nın Aden himayesi ve Asir'i de kapsayan Büyük Yemen üzerindeki egemenlik iddiasının tanınması olarak yorumlayan İngilizler için büyük bir endişe yarattı.  İdrisîler, İmam Yahya'nın baskısı yüzünden İbn Suud'dan koruma talep etti fakat 1932 yılında İdrisîler anlaşmayı bozarak otoritelerini sarsan ve bu bölgeleri kendi ülkesine katma arzusunu dile getiren İbn Suud'a karşı yardım istemek için İmam Yahya'ya gittiler. Aynı yıl, İbn Suud'u Hicaz'dan çıkarıp Hicaz'da yeniden bir devlet kurmayı planlayan bir grup Hicazlı liberal Yemen'e kaçtı. İmam Yahya İdrisîlere egemenliğinin geri verilmesini talep etti. İbn Suud yardım için başvurduğu Birleşik Krallık yüklü miktarda silah ve uçak gönderdi. 1933'te  İbn Suud İdrisî isyanını bastırdı ve ardından İdrisîler Yemen'e kaçtı. İmam Yahya ile İbn Suud arasındaki müzakereler sonuçsuz kaldı ve İbn Suud savaş ilan etti. 1934 Suudi-Yemen savaşından sonra Mayıs 1934'de ateşkes ilan edildi. İmam Yahya  rehineleri, İdrisîleri ve diğer Suudi Arabistan'ın talep ettiği kişileri verdi ve bunun yanı sıra Yemen Asir, Necran ve Cazan'ı 20 yıllığına devretti. 1934'te Birleşik Krallık ve Yemen arasında San'a Dostluk Antlaşması imzalandı. Böylece İmam Birleşik Krallık'ın Aden üzerindeki egemenliğini 40 yıllığına tanıdı. Bu antlaşmadan sonra İmam Yahya  izolasyonist bir politika yürüttü. Her ne kadar İngiliz karşıtı olup, İtalya Krallığı'nın mensup olduğu Mihver devletlerine yakın olsa da II. Dünya Savaşı boyunca bir taraf tutmamıştır.Yemen; 1945 yılında Arap Birliği'ne, 30 Eylül 1947'de Birleşmiş Milletler'e üye oldu. 17 Şubat 1948'de İmam Yahya Ali Nasır el-Kardey tarafından bir pusuda öldürüldü ve Abdullah el-Vezir Yemen kralı olduğunu ilan etti. İmam Yahya'nın oğlu Ahmed bin Yahya karşı saldırı ile darbeyi engelledi. Ahmed bin Yahya dönemi, artan gelişme, açıklık ve Büyük Yemen'in yaratılmasına yönelik özlemlerinin önünde duran güneydeki İngiliz varlığı konusunda Birleşik Krallık ile yenilenen sürtüşme ile damgasını vurdu. Birleşik Krallık ile bir dizi çatışmalar olsa da bir sınır çatışmalarından Birleşik Krallık galip gelmiştir. Mart 1955'te, bir grup subay ve Ahmed'in iki erkek kardeşi tarafından yapılan bir darbe, kralı bir süreliğine görevden aldı. Ancak darbe çabucak bastırıldı. Ahmed bin Yahya, Arap milliyetçileri ve pan-Arabistler tarafından desteklenen Mısır Cumhurbaşkanı Cemal Abdünnâsır'ın artan baskılarıyla karşı karşıya kaldı ve Nisan 1956'da Mısır ile karşılıklı bir savunma antlaşması imzaladı. Mart 1958'de Yemen, Birleşik Arap Devletleri'ne katıldı. Ancak, bu konfederasyon Suriye'nin Eylül 1961'de Birleşik Arap Cumhuriyeti'nden ve Aralık 1961'de Birleşik Arap Devletleri'nden çekilmesinden kısa bir süre sonra dağıldı. Bu olaylardan sonra Yemen ile Mısır'ın ilişkileri kötüleşti. Ahmed bin Yahya'nın ölümünün ardından başa Muhammed el-Bedir geçti fakat 7 gün sonra darbe yapıldı. Darbe Kuzey Yemen İç Savaşı'nı ateşledi.

Aden Kolonisi

Aden Protektorası 1937 yılında Britanya Hindistanı'ndan ayrılarak Taç kolonisi haline geldi. 1890'dan itibaren Amran, El-Beyda ve Taiz'den yüzlerce Yemenli, Aden limanında çalışmak için Aden'e göç etti. Böylece çoğunluğu yabancılardan oluşan Aden demografisi yeniden Arap ağırlıklı hale geldi. İkinci Dünya Savaşı sırasında Aden'in ekonomik büyüyüşü hızlanmış ve New York'tan sonra Dünya'nın en işlek ikinci limanı haline gelmiştir. İşçi sendikalarının yükselişinin sonrasında işçi kesimleri arasında husursuzluklar oluşmuş ve 1943 yılında Birleşik Krallık işgaline karşı ilk direniş belirtileri başlamıştır. Muhammed Ali Lokman Aden'de ilk Arap klübü ve okulu kurmuş ve bir sendika için çalışmaya başlayan ilk kişi olmuştur.

Aden Kolonisi doğu ve batı olarak ikiye ayrılmıştı. Bunlar da 23 sultanlığa ve emirliğe ve sultanlıklarla hiçbir alakası olmayan birkaç bağımsız kabileye bölündü. Saltanatlar ve Birleşik Krallık arasındaki anlaşma, İngilizler tarafından himayeyi ve dış ilişkilerin tam kontrolünü ayrıntılı olarak içeriyordu. Lahic Sultanlığı, sultanının Ekselansları olarak anıldığı tek sultanlıktı. Birleşik Krallık, artan Arap milliyetçiliğine karşı saltanatlara daha çok özgürlük tanıyarak Güney Arabistan Federasyonu'nu kurdu.

Kuzey Yemen İç Savaşı, güneydeki birçok Arapa İngiliz yönetimine karşı ayaklanma konusunda ilham verdi. Kahtan Muhammad eş-Şaabi liderliğinde Ulusal Kurtuluş Cephesi kuruldu. UKC, tüm saltanatları yok edip sonunda Yemen Arap Cumhuriyeti ile birleşmeyi umuyordu. UKC'ye desteğin büyük çoğunluğu Radfan ve Yafa bölgesinden geliyordu, bu nedenle İngilizler Ocak 1964'te Radfan'ı tamamen yakan Fındıkkıran Operasyonu'nu başlattı.

Kuzey ve Güney Yemen

Yemen'in kuzeyinde Mütevekkili monarşisinin sona ermesinden sonra Mısır'ın desteğiyle Yemen Arap Cumhuriyeti (Kuzey Yemen) kuruldu, cumhurbaşkanlığına da ordu komutanı Abdullah Sallal getirildi. 1962-1970 yılları arasında Mısır destekli cumhuriyetçiler ile Suudi Arabistan destekli Mütevekkili Krallığı yanlıları arasında iç savaşı Cumhuriyetçiler kazandı.

Kuzey Yemen'de monarşinin yıkılarak Yemen Arap Cumhuriyeti'nin kurulmasından sonra İngiliz himayesindeki Aden merkezli bölgeleri ile küçük krallıkları (Güney Yemen) İngiliz yönetiminden kurtarmak amacıyla Arap millî hareketi Ulusal Kurtuluş Cephesi'ni kurdu ve bazı kabilelerin de katılımıyla İngilizler'le mücadeleye başlandı. Bu mücadele Güney Yemen ile Aden'in 1967'de bağımsızlığına kavuşmasıyla sonuçlandı. 30 Kasım 1967'de Güney Yemen'in bağımsızlığını ilan eden yeni yönetim, Batı'dan gerekli desteği göremeyince SSCB ve Çin gibi sosyalist ülkelerle yakınlaşma içine girdi. Daha sonra sosyalist blokta yer alan Yemen Demokratik Halk Cumhuriyeti kuruldu. Yemen Demokratik Halk Cumhuriyeti'nde bütün partiler birleştirilerek Yemen Sosyalist Partisi oluşturuldu ve ülke bu parti tarafından yönetildi. Kuzey Yemen ve Güney Yemen arasında 1972 ve 1979'da kısa süreli ve sınır değişikliklerine sebep olmayan çatışmalar yaşandı. Güney Yemen'de 1986'da parti içi çekişmeleri yüzünden görevinden ayrılan Ali Nasır Muhammed'in ardından ülkede siyasi kriz yaşanması sonucu iç savaş çıktı. Savaşı kaybeden Ali Nasır Muhammed bir kısım taraftarıyla Kuzey Yemen'e kaçtı.

Yemen'in Birleşmesi ve Yemen Cumhuriyeti
Kuzey ve Güney Yemen, Sovyetler 22 Mayıs 1990'da birleşti. Ülke iki buçuk yıllık geçiş döneminde iki parti tarafından ortaklaşa yönetildi. 1993 yılında yapılan seçimin ardından iki ülke tamamen birleşti. Bu seçimleri Kuzey Yemen'in eski cumhurbaşkanı Ali Abdullah Salih kazandı. Mayıs-Haziran 1994 tarihleri arasında Kuzey ve Güney Yemen destekçileri arasından meydana gelen iç savaşı Ali Abdullah Salih'in Kuzey Yemen güçleri kazandı. Yemen'de 1999 yılında yapılan ilk doğrudan cumhurbaşkanlığı seçimlerini Ali Abdullah Salih yeniden kazandı. 2000 yılında anayasayı değiştirerek tekrar iki defa daha seçilme hakkı sağlandı. Salih, 2004 yılında Hüseyin Bedreddin el-Husi liderliğindeki Şii Zeydi isyanıyla uğraşmak zorunda kaldı. 2011 yılında başlarında Tunus'ta başlayıp Mısır'la devam eden ve Arap dünyasına yayılan Arap Baharı Yemen'i de etkiledi. İşsizlik, ekonomik koşullar ve yolsuzluğa karşı uzun süren protesto gösterileri ve çatışmaların ardından 23 Kasım 2011'de imzalanan Körfez Arap Ülkeleri İş Birliği Konseyi kararıyla Ali Abdullah Sâlih'in otuz üç yıllık yönetimi fiilen sona erdi. Göreve başkan yardımcısı Abd Rabbuh Mansur al-Hadi getirildi. 21 Ocak 2012'de yapılan seçimlerde Hadi cumhurbaşkanı seçildi. Şubat 2015'ten beri yönetim, San'a ve Aden hükûmetleri olarak fiilen ikiye ayrıldı.

Hadi'nin 2 yıllık geçiş sürecinde ekonomik ve sosyal sorunları çözemediğini öne süren Şii Husiler'in Ensarullah Hareketi ile ordu kuvvetleri arasında yer yer çatışmalar meydana geldi. 21 Eylül 2014'te başkent San'a'yı kuşatarak 4 gün süren çatışmaların ardından Husiler, şehirde kontrolü ele geçirdiler.
22 Ocak 2015'te Cumhurbaşkanı Hadi ve Başbakan Halid Mahfuz Bahhah istifa etti. 06 Şubat 2015'te parlamentoyu feshederek, ülkeyi yönetmek üzere geçici bir başkanlık konseyi kuracaklarını bildiren Husiler, oluşturacakları konseyin Sünniler'in çoğunlukta olduğu Yemen'i iki yıl yöneteceklerini bildirdiler. Yemen'de siyasi krizi çözmeyi amaçlayan BM öncülüğündeki görüşmelere başlanmıştır. Ev hapsinde tutulan Cumhurbaşkanı Hadi, 21 Şubat'ta San'a dan kaçarak Aden'e geçmiş ancak Husiler'in Aden'e yaklaşması üzerine 25 Mart'ta ailesiyle birlikte ülkeyi terk etmiştir. 26 Mart'tan itibaren de Suudi Arabistan öncülüğündeki koalisyon ülkeleri tarafından Husi milislerine yönelik olarak hava harekâtına başlanıldı.

İdari bölümler

Yemen'in başkenti San'a'dır. Ülkenin en büyük idari birimleri illerdir ve 22 il vardır. Bu iller ilçelere ayrılmıştır, toplamda 333 ilçe mevcuttur. Bunlar da 2.210 bucak ve daha sonra 38.284 köye bölünmüştür. 2004 yılı sonu itibariyle Yemen yirmi ile ve "Emanet el-Asıme" adlı bir belediyeye  bölünmüştür. Aralık 2013'te daha öncesinde Hadramut ilinin bir parçası olan Sokotra ayrı bir il olarak yapılanmıştır.

2014 yılında bir anayasa Yemen 6 bölgeye bölünerek federalist bir yönetim modeli yarattı. Bu federal öneri, Husilerin  gerçekleştirdiği darbeye katkıda bulunan bir faktör oldu.

Siyaset

Yemen, çok partili sisteme sahip, temsilî demokrasinin uygulandığı üniter devlettir. Mevcut anayasa 1991'de onaylandı ve bu anayasaya göre seçilmiş bir cumhurbaşkanı, 301 sandalyeli seçilmiş bir Vekiller Meclisi ve atanmış 111 üyeli bir Şura Konseyi iktidarı paylaşmaktadır. Cumhurbaşkanı devletin başı, başbakan ise hükûmetin başıdır. San'a'da hükûmeti uluslararası alanda tanınmayan Yüksek Siyasi Konsey oluşturmaktadır.

1991 anayasası cumhurbaşkanının parlamentonun en az 15 üyesi tarafından desteklenen ve en az iki aday arasından halk oylamasıyla seçilmesini öngörmektedir. Başbakan ise cumhurbaşkanı tarafından atanır ve parlamentonun üçte ikisi tarafından onaylanması gerekir. Cumhurbaşkanının görev süresi yedi yıl, parlamentonun seçimle işbaşına gelen üyelerinin görev süresi ise altı yıldır. Sadece Müslümanlar seçimle iş başına gelebilir. 18 yaşını doldurmuş her yurttaşın oy hakkı güvence altına alınmıştır.

1999 yılında Yemen ilk seçimini gerçekleştirmiş ve bu seçimde eskiden Yemen Arap Cumhuriyeti'nin cumhurbaşkanı olan Ali Abdullah Salih cumhurbaşkanı oldu. Parlamento seçimleri Nisan 2003'te yapıldı ve Genel Halk Kongresi mutlak çoğunluğunu korudu. Abdullah Salih, 2006'da tekrardan cumhurbaşkanı seçildi. Seçime şiddet, basın özgürlüğü ihlalleri ve hile iddiaları eşlik etti. Salih, 2011 yılına kadar iktidarda neredeyse rakipsiz kaldı. Arap Baharı'nın etkisiyle birleşen yeni seçim turu düzenlemeyi reddetmesine karşılık halk kitlesel protestolara girişti. 2012 yılında Salih istifa etti, ancak 2010'ların ortalarında Husiler'in darbesi sırasında onlarla ittifak kurarak Yemen siyasetinde önemli bir aktör olarak kalmaya devam etti.

Anayasa bağımsız bir yargı öngörmektedir. Birleşme sürecinde Kuzey ve Güney Yemen'in kanunları birleştirilmiştir. Hukuk sisteminde ayrı ticaret mahkemeleri ve San'a merkezli bir Yüksek Mahkeme bulunmaktadır. Şerait yasaların ana kaynağıdır ve birçok dava  hukukun dinî temellerine göre tartışılmakta ve birçok yargıç, yargıçlığının yanı sıra din alimidir. Cezaevi İdaresi Teşkilat Yasası, Cumhuriyet kararnamesi no. 48 (1981) sayılı Cumhuriyet kararnamesi ve Cezaevi Kanunu yönetmelikleri, ülkenin cezaevi sisteminin yönetimi için yasal çerçeveyi sağlamaktadır.

Coğrafya

Orta Doğu'da bulunan ülkenin kuzeyden Suudi Arabistan ve doğudan Umman olmak üzere iki adet komşusu bulunmaktadır. Güneyinde Aden Körfezi ve Arap Denizi ile batısında Kızıldeniz ile çevrilidir. Petrol, balık, kaya tuzu, mermer, kömür, altın, kurşun, nikel, bakır ve batıdaki verimli araziler başlıca doğal kaynaklarıdır. Ülkede çöl iklimi etkilidir ve yıl içinde toz ve kum fırtınaları görülür.

Ekonomi

Yemen ekonomisi birinci derecede tarım ve hayvancılığa dayanır. Tarım ürünlerinden elde edilen gelirin gayri safi yurt içi hasıladaki payı %21'dir. Çalışan nüfusun %71,5'i tarım alanında iş görmektedir. Ürettiği tarım ürünlerinin başında tahıl, pamuk, hurma, muz, darı, kahve ve çeşitli meyve ve sebzeler gelir. 1992'de 820 bin ton tahıl, 170 bin ton yer bitkisi, 80 bin ton baklagil, 320 bin ton meyve, 560 bin ton sebze üretilmiştir. Aynı yıl ülkede yaklaşık 100 bin baş deve, 1 milyon 200 bin baş sığır, 3 milyon 850 bin baş koyun, 2 milyon 250 bin baş da keçi bulunuyordu. 1991'de 86 bin ton balık ve deniz ürünü avlanmıştır. Kuzey Yemen'de yılda ortalama 65 bin ton tuz üretilmektedir. Güney Yemen'de de petrol ve doğal gaz çıkarılmaktadır. Bunların dışında önemli bir yerel kaynağa sahip değildir. 1992'deki petrol üretimi 69 milyon varil olmuştur. 1993'te açıklanan petrol rezervi 2 milyar 10 milyon varil, doğalgaz rezervi de 430 milyar m³'tü. Petrol, doğal gaz ve diğer yerel kaynaklardan elde edilen gelirlerin gayri safi yurt içi hasıladaki payı %9'dur.

Demografi

Yemen'de yaşayan halka Yemenli denilmektedir. Ülkenin toplam nüfusu 2021 tahminlerine göre 33 milyon kişi civarındadır. Nüfusun %46'sı 15 yaşının altında, %2,7'si 65 yaşının üzerindedir. 1950 yılında 4,3 olan nüfusun 2050 yılına kadar yaklaşık 60 milyona çıkacağı tahmin edilmektedir. Yemen'in toplam doğurganlık hızı yüksek olup kadın başına 4,45 çocuk düşmektedir. Bu oran Dünyadaki en yüksek 30. orandır. San'a'nın nüfusu 1978'de 55.000 iken, 21. yüzyılın başlarında yaklaşık 1 milyona çıkmıştır.

Etnisite

Yemen nüfusunun büyük bir kesimini Araplardan oluşmakta, Arapları ise Afro-Araplar, Güney Asyalılar ve Avrupalılar izlemektedir. Fars kökenli Yemenliler de vardır. Makdisî'ye göre 10. yüzyılda Aden nüfusunun çoğunluğunu Farslar oluşturuyordu. Tahminen 100 bin Hint kökenli insan güney kesiminde, Aden, El-Mukelle, Şihr, Lahic, Muha, Hudeyde çevresinde yaşamaktadır. Eski Kuzey ve Güney Yemen devletleri kurulduğunda yerleşik azınlık grupların çoğu ülkeden ayrılmıştır. Yemen Yahudileri bir zamanlar Yemen'de d,üer Yahudi topluluklarından farklı bir kültüre sahip bir azınlıktı. Çoğu 20. yüzyılın ortalarında Arap ve Müslüman ülkelerden Yahudi göçünü takiben Sihirli Halı Operasyonu'nda İsrail'e göç etti. Yemen büyük ölçüde aşiret toplumudur. Ülkenin kuzey, dağlık kesimlerinde 400'e yakın Zeydi aşireti bulunmaktadır. El-Ahdam gibi kentsel alanlarda kast grupları da bulunmaktadır.

Yemen, Arap Yarımadası'nda mültecilerin korunmasına ilişkin 1951 ve 1967 tarihli iki uluslararası anlaşmayı imzalayan tek ülkedir. Yemen, 2007 yılında yaklaşık 124.600 mülteciye ev sahipliği yapmıştır. Yemen'deki mülteciler ağırlıklı olarak Somali (110.600), Irak (11.000), Etiyopya (2.000), ve Suriye'den gelmiştir. Ayrıca, 334.000'den fazla Yemenli iç savaş nedeniyle ülkeden ayrılmıştır.

Din

Yemen'de baskın din ve resmî devlet dini İslamdır. İslam, mezhep olarak iki kola ayrılmaktadır: Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği raporuna göre Müslüman nüfusun yaklaşık %35'i Şii, %65'i Sünni'dir. Sünniler esas olarak Şafii olmakla birlikte Maliki ve Hanbeli mezheplerine mensup kişiler vardır. Şiilerin çoğunluğunu Zeydilik oluştursa da İsmailik ve Onikicilik mezhepine mensup insanlar vardır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 2011 Yemen protestoları
 Yemen İç Savaşı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yemen'de basın özgürlüğü ve demokrasi (Qantara.de)
 Yemen'in sarayları ve peyzajları
 Yemen Fotoğrafları
 Yemen'de Osmanlı İzleri
 Yemen'in sarayları ve peyzajları

Cumhuriyetler
Arapça konuşan bölgeler ve ülkeler
Orta Doğu ülkeleri
1990'da kurulan bölgeler ve ülkeler
Arap Birliği ülkeleri
İslam İşbirliği Teşkilatı ülkeleri

Yemen


Johnny Cubero Quesada (Grecia, 23 de febrero de 1976) es un exfutbolista costarricense.

Selección nacional

Partidos
Ha disputado un total de 4 partidos con la , de los cuales ganó uno, empató dos y perdió uno. Fue titular en un partido mientras que entró como suplente en otros tres. No registra anotaciones.

Participaciones en Copa Oro

Clubes

Enlaces externos
 Perfil en Transfermarkt

Futbolistas de Costa Rica
Futbolistas de la selección de fútbol de Costa Rica en los años 2000
Futbolistas de la Liga Deportiva Alajuelense
Alajuelenses
Futbolistas nacionalizados en Guatemala
Futbolistas del Comunicaciones Fútbol Club en los años 2000

Johnny Cubero


Acid Test es un test en el que pone a prueba los navegadores para saber si cumple los estándares web.

Versiones
Hay 3 versiones: Acid1, Acid2 y Acid3
 Acid1 fue importante para establecer una base de referencia para la interoperabilidad de los primeros navegadores web, especialmente para las especificaciones Cascading Style Sheets 1.0.
 Acid2 prueba aspectos de marcas HTML, estilo CSS, imágenes PNG, y data URIs.
 Acid3 se centra básicamente en javascript y webs 2.0.

Historia
El test Acid1 se desarrolló en octubre de 1998 y fue importante para establecer una base de referencia para la interoperabilidad de los primeros navegadores web, especialmente para las especificaciones Cascading Style Sheets 1.0.

Acid2 se desarrolló 13 de abril de 2005 fue propuesto inicialmente por Håkon Wium Lie, CTO de la compañía Opera Software, y creador del ampliamente utilizado estándar web de hojas de estilo en cascada. En un artículo de 16 de marzo de 2005, Lie expresó su consternación porque Microsoft Internet Explorer no soportaba correctamente los estándares web y por lo tanto no era completamente interoperable con otros navegadores. Anunció que Acid2 sería un desafío para que Microsoft consiguiera con Internet Explorer 7, entonces en desarrollo, un grado más alto de conformidad con los estándares que las versiones anteriores. La prueba original Acid1 obligó a que los desarrolladores corrigieran sus aplicaciones o hicieran frente a la vergüenza; Lie esperó que Acid2 hiciera lo mismo.

El 3 de marzo de 2008 fue lanzado Acid3 siendo una evolución de Acid2.

Referencias

Acid

Acid Test


Kosmos 2446, ruski satelit sustava ranog upozorenja o raketnom napadu, iz programa Kosmos. Vrste je US-K (Oko br. 6070).

Lansiran je 2. prosinca 2008. godine u 5:00 s kozmodroma Pljesecka s mjesta 16/2. Lansiran je u visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Molnijom-M 8K78M. Orbita mu je bila 522 km u perigeju i 39190 km u apogeju. Orbitne inklinacije je bio 62,86°. Spacetrackov kataloški broj je 33447. COSPARova oznaka je 2008-062-A. Zemlju je obilazio u 704,79 minuta.

Vratio se u atmosferu 6. svibnja 2017. godine. Iz misije je ostalo nekoliko dijelova od više stupnjeva rakete: blok 2BL ostao je u visokoj orbiti, a 11S510 i BOZ vratili su se u atmosferu.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page US-K (73D6) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2446


Olaylar

Doğumlar
 10 Eylül - IV. Lui, Fransa Kralı
 tarihi bilinmeyen
 I. Haakon, Norveç Kralı (ö. 961)

Ölümler

920


El 37.º Batallón Aéreo de Reemplazo (37. Flieger-Ersatz-Abteilung) fue una unidad de la Luftwaffe de la Alemania nazi.

Historia
Fue formado el 1 de abril de 1937 en Uetersen a partir del 32.º Batallón Aéreo de Reemplazo. El 1 de noviembre de 1938 es reasignado al 32.º Batallón Aéreo de Reemplazo.

Comandantes
 Teniente Coronel Hans Hückel (1 de abril de 1937 - 1 de noviembre de 1938)

Referencias
 WW2 - 37. Flieger-Ersatz-Abteilung

Luftwaffe (Wehrmacht)
Batallones aéreos de reemplazo

37.º Batallón Aéreo de Reemplazo


El V Campeonato Mundial de Tiro al Plato se celebró en Berlín (Alemania) en el año 1936 bajo la organización de la Federación Internacional de Tiro Deportivo (ISSF) y la Federación Alemana de Tiro Deportivo.

Resultados

Masculino

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales (en inglés).

P 1936

Campeonato Mundial de Tiro al Plato de 1936


An Aloe ruvuensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni T.A.Mccoy ngan John Jacob Lavranos. An Aloe ruvuensis in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Tanzania. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe ruvuensis


BiH:

 Lukavica (Istočno Novo Sarajevo, BiH), naselje i sjedište općine Istočno Novo Sarajevo
 Lukavica (Gračanica, BiH), selo u općini Gračanica
 Lukavica (Milići, BiH), selo u općini Milići, istočna Bosna
 Lukavica (Lopare, BiH), selo u općini Lopare

Crna Gora:
 Lukavica (planina u Crnoj Gori)

Lukavica