Este ili d'Este, talijanska velikaška obitelji, koja potječe od langobardske obitelji Oberttenghi. Ime je dobila po utvrdi Este, u kojoj se nastanio markgrof Alberto Azzo II. (oko 996. – 1097.), vjerojatno utemeljitelj obitelji. Njegov sin Welf IV. († 1101.), stupio je u službu bavarskog vojvode Henrika IV. Bio je po majci Kunigundi, u rodu sa starijom lozom Welfa te se smatra rodonačelnikom mlađe loze Welfa.

Mlađi sin Alberta Azze II., Fulco I. († o. 1136.), ostao je živjeti u Italiji i stekao je plemićki naslov markiza d'Este. On je utemeljitelj mlađeg ogranka dinastije, koja je preuzela naziv Este. Obitelj se istakla u vrijeme sukuba gvelfa i gibelina u 13. stoljeću, kada je bila vodeća obitelj gvelfa u Italiji. Markiz Obizzo II. (1247. – 1293.) uspio je u borbama sa suparničkim obiteljima učvrstiti svoju moć te je uzeo naslov gospodara Ferrare. S porastom moći, proširio je svoju vlast na Modenu (1288.) i Reggio (1289.).

Tijekom 14. stoljeća, značajno je opala moć dinastije Este i oparavila se tek se s Niccolòom III. (1383. – 1441.), koji je proširio vlast kupovinom Reggio Emilije 1409. i priključenjem Ganfagnana 1430. godine. Za vladavine njegova nasljednika Leonella (1407. – 1450.) dvori obitelji Este postao je jedinim od glavnih kulturnih središta u Italiji. Leonellov nasljednik i polubrat Borso (1413. – 1471.) uspio je 1452. godine dobiti od rimsko-njemačkog kralja Fridrika III. naslov vojvode od Modene i Reggia, a 1471. godine dobio je od pape Pavla II. naslov vojvode od Ferrare.

Veliki mecene bili su Ercole II. (1508. – 1559.), koji je vladao od 1534. godine, te njegov brat, kardinal i milanski nadbiskup Ippolito II. (1509. – 1572.), koji je sagradio vilu d'Este u Tivoliju kraj Rima, glasovitu po vrtu s mnogobrojnim vodoskocima.

Posljednji vojvoda Ferrare iz obitelji Este, bio je Alfonso II. (1533. – 1597.), nakon čije smrti je Ferrara pripala Papinskoj Državi, a njegovom smrću izumrla je ujedno i glavna loza obitelji. U Modeni i Reggiu obiteljsku je liniju nastavio Alfonsov nezakoniti rođak Cesare (1552. – 1628.). Izgubivši Ferraru, obitelj Este je izgubila i važnu ulogu u povijesti Italije.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Este - Hrvatska enciklopedija
 Este - Proleksis enciklopedija
 Dinastija Este - Britannica Online

Vladarske dinastije
Talijansko plemstvo

Este (dinastija)


was a village located in Higashiusuki District, Miyazaki Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 2,479 and the density of 13.03 persons per km2. The total area was 190.23 km2.

On January 1, 2006, Nangō, along with the villages of Kitagō and Saigō (all from Higashiusuki District), was merged to create the town of Misato and no longer exists as an independent municipality.

Nango literally means "south shire". This village was a southern quarter of so-called Irigo (literally Inlands Shire) area.

History
The village was established in 1889 by merging the villages (now hamlets) Kamidogawa, Nakadogawa, Mizushidani, Kijino and Mikado.

External links
 Official website of Misato
 Official website of Nangō

Dissolved municipalities of Miyazaki Prefecture

Nangō, Miyazaki (Higashiusuki)


Earl Temple of Stowe, in the County of Buckingham, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1822 for Richard Temple-Nugent-Brydges-Chandos-Grenville, 2nd Marquess of Buckingham, who was created Marquess of Chandos and Duke of Buckingham and Chandos at the same time. In contrast to the Marquessate and Dukedom, which were created with remainder to the heirs male of his body only, the Earldom was created with remainder to (1) the heirs male of his body, failing which to (2) the heirs male of his deceased great-grandmother the 1st Countess Temple, failing which to (3) his granddaughter Lady Anna Grenville (daughter of Richard, Earl Temple, later 2nd Duke of Buckingham and Chandos) and the heirs male of her body, and then to possible younger daughters of Lord Temple and the heirs male of their bodies (there were, in the event, no other daughters).

The Earldom remained merged with the Dukedom until the death of the 1st Duke's grandson the 3rd Duke, when the Dukedom and four of its subsidiary titles became extinct (the Viscountcy and Barony of Cobham and the Lordship of Kinloss survived, however; see these titles for more information). The late Duke was succeeded in the Earldom of Temple of Stowe according to the special remainder by his nephew William Gore-Langton. He was the eldest son of the aforementioned Lady Anna Grenville and her husband William Gore-Langton. The latter was a descendant of Sir John Gore, Lord Mayor of London in 1624, whose elder brother Sir Paul Gore, 1st Baronet, was the ancestor of the Earls of Arran (1762 creation), the Barons Annaly (1766 and 1789 creations) and the Barons Harlech.

The 4th Earl Temple of Stowe had previously represented Mid Somerset in Parliament as a Conservative. In 1892 he assumed by Royal licence the additional surname of Temple. He was succeeded by his eldest son, the 5th Earl. He died childless and was succeeded by his nephew, the 6th Earl. He was the eldest son of Captain the Hon. Chandos Temple-Gore-Langton, second son of the 4th Earl. Chandos had two daughters. On his death the title passed to his younger brother, the 7th Earl. He was a travelling salesman in Australia and did not use the title. He never married and was succeeded by his cousin, the 8th Earl. He was the son of the Hon. Evelyn Arthur Grenville Temple-Gore-Langton, third and youngest son of the fourth Earl. Upon his death in 2013, he was succeeded by his son James. Lord Temple of Stowe is also in remainder to the Lordship of Kinloss.

There are no subsidiary titles held by the Earl. Consequently, the eldest son and heir of the Earl uses the invented title Lord Langton as a courtesy title.

The family seat from which the title derives was Stowe House in Buckinghamshire.

Earls Temple of Stowe (1822)
Richard Temple-Nugent-Brydges-Chandos-Grenville, 1st Duke of Buckingham and Chandos, 1st Earl Temple of Stowe (1776–1839)
Richard Plantagenet Temple-Nugent-Brydges-Chandos-Grenville, 2nd Duke of Buckingham and Chandos, 2nd Earl Temple of Stowe (1797–1861)
Richard Plantagenet Campbell Temple-Nugent-Brydges-Chandos-Grenville, 3rd Duke of Buckingham and Chandos, 3rd Earl Temple of Stowe (1823–1889)
William Stephen Temple-Gore-Langton, 4th Earl Temple of Stowe (1847–1902)
Algernon William Stephen Temple-Gore-Langton, 5th Earl Temple of Stowe (1871–1940)
Chandos Grenville Temple-Gore-Langton, 6th Earl Temple of Stowe (1909–1966)
(Ronald) Stephen Brydges Temple-Gore-Langton, 7th Earl Temple of Stowe (1910–1988)
(Walter) Grenville Algernon Temple-Gore-Langton, 8th Earl Temple of Stowe (1924–2013)
James Grenville Temple-Gore-Langton, 9th Earl Temple of Stowe (born 1955)

Present peer
James Grenville Temple-Gore-Langton, 9th Earl Temple of Stowe (born 1955) is the elder son of the 8th Earl. In 2008 he married Julie Christine Mainwaring, daughter of Alan Mainwaring, of Brampton, Cumbria, and they have two children:
Rowan Caradoc Temple (born 1987), not in succession to the peerages
Lady Jenny Megan Temple (born 1990)

The heir presumptive is the present holder's brother, the Hon. Robert Chandos Grenville Temple-Gore-Langton (born 1957), whose heir apparent is his son, Louis Grenville Gore-Langton (born 1990).

Line of succession

  Richard Temple-Nugent-Brydges-Chandos-Grenville, 1st Duke of Buckingham and Chandos, 1st Earl Temple of Stowe (1776–1839)
  Richard Plantagenet Temple-Nugent-Brudges-Chandos-Grenville, 2nd Duke of Buckingham and Chandos, 2nd Earl Temple of Stowe (1797–1861)
  Richard Plantagenet Campbell Temple-Nugent-Brydges-Chandos-Grenville, 3rd Duke of Buckingham and Chandos, 3rd Earl Temple of Stowe (1823–1889)
 Lady Anna Eliza Mary Temple-Nugent-Brydges-Chandos-Grenville (d. 1879)
  William Stephen Temple-Gore-Langton, 4th Earl Temple of Stowe (1847–1902)
  Algernon William Stephen Temple-Gore-Langton, 5th Earl Temple of Stowe (1871–1940)
 Captain Hon. Chandos Graham Temple-Gore-Langton (1873–1921)
  Chandos Grenville Temple-Gore-Langton, 6th Earl Temple of Stowe (1909–1966)
  Ronald Stephen Brydges Temple-Gore-Langton, 7th Earl Temple of Stowe (1910–1988)
 Lt-Cdr Hon. Evelyn Arthur Grenville Temple-Gore-Langton (1884–1972)
  Walter Grenville Algernon Temple-Gore-Langton, 8th Earl Temple of Stowe (1924–2013)
  James Grenville Temple-Gore-Langton, 9th Earl Temple of Stowe (born 1955)
 Rowan Caradoc Temple-Gore-Langton (b. 1987; born before his parents' marriage and therefore not included in the line of succession)
 (1) Hon. Robert Chandos Temple-Gore-Langton (b. 1957)
 (2) Louis Grenville Temple-Gore-Langton (b. 1990)
 (3) Christopher Chandos Temple-Gore-Langton (b. 1993)
 Hon. Henry Powell Gore-Langton (1854–1913)
 Commander Hubert Edwin Gore-Langton (1883–1968)
 Lt-Cdr. Alaric Hubert St. George Gore-Langton (1918–1987)
 (4) Chandos Alaric Graham Gore Langton (b. 1949)
 (5) Chandos James Brydges Gore Langton (b. 1987)
 (6) Grenville Julian Brydges Gore-Langton (b. 1954)
 Robert Lancelot Gore-Langton (1885–1948)
 Montagu Grenville Gore-Langton (1919–1968)
 (7) Dr. Robert Edward Gore-Langton (b. 1950)
 (8) Jonathan Kent Gore-Langton (b. 1990)
 Lt-Cdr. Richard Gerald Gore-Langton (1892–1978)
 (9) Richard Eric Bevan Gore-Langton (b. 1933)
 (10) Richard Thomas Gore-Langton (b. 1959)
 (11) Gerald Hugh Gore-Langton (b. 1947)
 (12) Norman Guy Gore-Langton (b. 1950)

See also
Duke of Buckingham and Chandos
Baron Grenville
Viscount Cobham
Lady Kinloss
Earl of Arran (Ireland) (1762 creation)
Baron Annaly (1766 and 1789 creations)
Baron Harlech

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links

Earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Earl
Earl
Peerages created with special remainders
1822 establishments in the United Kingdom
Noble titles created in 1822
Noble titles created for UK MPs

Earl Temple of Stowe


فينيتسيا جوليا  منطقة جغرافية إيطالية واقعة بين جبال الألب جوليانية والبحر الأدرياتيكي، من خليج ترييستي حتى أقصى نقطة جنوب شبه جزيرة استريا) وخليج فيومي وجزيرة كوارنو. كما سيتضح لاحقا، حدودها هي ليست محددة جيداً من الناحية التاريخية.

مراجع

تاريخ سلوفينيا الحديث
جغرافيا سلوفينيا
إيطاليو كرواتيا
فريولي فينيتسيا جوليا
مناطق إيطاليا الجغرافية والتاريخية والثقافية
تاريخ إستريا

فينيتسيا جوليا


El río Jabl  es un río del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia, afluente del río Kubán.

Tiene una longitud de 35 km. Nace en el monte Ubinsu, en el sur del raión de Abinsk, 8 km al noroeste de Novosadovi. Lleva predominantemente dirección norte-nordeste, Atraviesa Novi, Sinegorsk, Jolmskaya y Pervomaiski. En su curso bajo se divide en dos distributarios, uno hacia el Sujói Aushedz (distributario del Kubán) y el otro hacia el propio Kubán (se seca).

Provoca inundaciones en verano. Sus aguas son poco profundas

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde [maps.yandex.ru este enlace].
Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Хабль (река).

Ríos de la cuenca del Kubán
Ríos del krai de Krasnodar

Río Jabl


Zimovniki () est une localité rurale (un posyolok) dans le raïon de Zimovnikovsky, de l'oblast de Rostov, en Russie. Sa population est de  (recensement 2010), pour  en 2002. C'est aussi le centre administratif du raïon de Zimovnikovsky.

Histoire
L'histoire du village de Zimovniki a commencé en 1898. À cette époque, la construction de la ligne ferroviaire Tikhoretskaya - Tsaritsyn était en cours. Ce chemin de fer avait une gare appelée Kalmytskaya. Autour de lui, un village a commencé à se développer, qui était entouré de nombreux pasteurs (en russe, ils s'appellent Zimovniki). La gare et le village devinrent rapidement un lieu de foires, où le bétail était vendu et acheminé par chemin de fer. En 1904, la gare de Kalmytskaya a été renommée en gare de Zimovniki.

En 1924, le district de Zimovnikovsky a été créé et le village est devenu son centre administratif. Selon les données du recensement de la population de 1926, 2 885 personnes vivaient dans le village de Zimovniki, et la majorité de la population était ukrainienne ― 1 731 et russe ― 798. La population a augmenté rapidement. Selon le recensement de 1939, il y avait déjà 9 439 personnes vivant dans le village, dont 4 722 hommes et 4 717 femmes.

Lieux d'intérêt

Musée de l'histoire locale de Zimovniki

Commune rurale de l'oblast de Rostov

Zimovniki


São Bartolomeu Portekiz'de Coimbra Belediyesine bağlı olan, 0,22 km2 yüzölçümüne sahip, 856 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Coimbra'nın bucakları

São Bartolomeu (Coimbra)


තට්ටු ගණනාවකකින් යුතු විශාල ගොඩනැගිලි එන්නට පෙර මිනිසුන් විසින් උඩ තට්ටුවක් සහිතවත් කලාතුරකින් උඩ තට්ටු දෙකක් සහිතවත් නිවාස ඉදිකැර වූහ. ඉන්පසු තට්ටු දෙකේ ගෙයක නම් උඩ තට්ටුව යන්නත්, තුනේ ගෙයක නම් දෙවැනි තට්ටුව හා තුන් වැනි තට්ටුව යන්නත් වහරට වැටිණි. මේ තට්ටුව හා තට්ටු යන වදන් දෙමළ බසින් පැමිණි ඒවා වෙයි. සිංහලයෙන් යෙදුනේ මහල හා මහල් යනුවෙනි. උඩු මහල නැත්නම් උඩ තට්ටුව සොල්දරය වූයේ ඕලන්ද ආක්‍රමණයෙන් පසුව ය. උඩුමහල යන්න ඕලන්ද බසින් Zolder නම් වීය. එය සිංහල බසට එකතු වූයේ සොල්දර නමිනි.

සොල්දර


Tapir, domuza benzeyen, burunlarının kavrama özelliği olan ve otlanarak beslenen büyük memelilerden oluşan Tapirus cinsindeki hayvanların ortak adıdır. Güney ve Orta Amerika ile Güneydoğu Asya'nın cengel ve ormanlık bölgelerinde yaşar. Dört tapir türü de, soyu tehdit altında ya da korunmasız olarak sınıflandırılmıştır. En yakın akrabaları diğer tek toynaklılardan atlar ve gergedanlardır.

Türler
Dört adet tapir türü bulunur:
 Baird tapiri, Tapirus bairdii
 Hint tapiri, Malezya tapiri Tapirus indicus
 Dağ tapiri, Tapirus pinchaque
 Amerika tapiri, Brezilya tapiri ya da ova tapiri Tapirus terrestris

Fiziksel özellikler
Tapirlerin boyutları türlere göre değişiklik gösterse de çoğu 2 metre uzunluğunda ve 1 metre omuz boyundadır. Ağırlıkları 150 kg. ile 300 kg. arasında değişir. Kılları kısa ve kızıl-kahverengi ile gri ve neredeyse siyah renktedir. Ancak Hint tapirinin sırtında beyaz eğer şeklinde bir leke bulunur ve dağ tapirinin de kılları uzun yün gibidir. Tüm tapirlerin kulakları beyaz uçlu ve ovaldir. Arkaları çıkıntılıdır ve kuyrukları güdüktür. Ön ayaklarında dört arka ayaklarında üç toynak bulunur. Seviyeleri farklı olan bu toynaklar sayesinde çamurlu ve yumuşak zeminde kolaylıkla yürüyebilir. Tüm türlerin yavrularının postu gizlenmeyi kolaylaştırmak için çizgili ve beneklidir. İlk bakışta birbirlerine benzeseler de, türler arasında farklı desenler bulunur.

Dişilerde tek çift meme bulunur.  Erkek tapirin penisi dik durumdayken oldukça uzundur. Tapir, hayvanlar arasında gövde boyuna orantılı olarak en uzun penise sahiptir.

Doğa tarihi
Tapir familyası, memeliler standartlarına göre oldukça eski bir familyadır. İlk tapir fosillerine, içinde günümüzdekine oldukça benzer tapir benzeri hayvanların kalıntılarını barındıran 55 milyon yıl öncesinden, Oligosen ve Eosen dönemi kayaçlarda rastlanmıştır. Bu toynaklıların fosillerine dünyanın her yerinde rastlanabilir. Oligosen dönemi boyunca tapir benzeri hayvanlarında içinde dahil olduğu tek toynaklılar otlayarak beslenen büyük kara hayvanları arasında üstün sınıf olmuş ve bu grubun üyelerinin çoğu Pleistosen dönemin sonuna kadar hayatta kalmıştır. Asya ve Amerika tapirlerinin yaklaşık 20 ile 30 milyon yıl önce ayrıldığı ve tapir çeşitlerinin Kuzey Amerika'dan Orta ve Güney Amerika'ya yaklaşık 3 milyon yıl önce indiği sanılmaktadır.

Yaşam döngüsü
Genç tapirler, cinsel olgunluğa üç ile beş yaş arasında erişirler. Erkeklerden daha çabuk erişkin olan dişiler iki ile üç ay arasında âdet görür. İyi şartlar altında sağlıklı bir dişi tapir her iki yılda bir yavrulayabilir. Hamilelik süresi 13 aydır ve bir batında tek yavru doğar. Tapirlerin doğal yaşam süresi 25 ile 30 yıl arasındadır. Doğal yaşam alanlarında tapirlerin çiftleşme alışkanlıkları çok az bilinmektedir. Erişkin tapirlerin yaşamları boyunca aynı eşle çiftleştiklerine dair az da olsa kanıt bulunmaktadır. Ancak çiftler çiftleşme dışında birlikte çok az zaman geçirir.  Anne ve yavru tapirler dışında kalan tapirler yaşamları boyunca hemen hemen her zaman yalnız yaşar.

Yaşam alanı, doğal düşmanları ve korunma durumu
Erişkin tapirler çok az doğal düşmana sahip olacak kadar büyüktür ve boyunlarındaki kalın deri jaguar, timsah, anakonda ve kaplan gibi tehditlerden korunmasına yardımcı olur. Boyutlarına ve hantal görünüşlerine rağmen oldukça hızlı koşabilen tapirler sık ormanaltı bitkileri içine ya da sualtına saklanır. Ancak tapirlerin soylarının tükenmesi için en büyük tehdidi oluşturan insanlara karşı güvenilir bir savunmaları yoktur. Etleri ve derileri için avlanmaları sayılarını oldukça azaltmış ve son zamanlarda doğal yaşam alanlarının önemli ölçüde azalması da dört tapir türünün de koruma listelerine girmesine neden olmuştur. Amerikan tapiri ve Hint tapiri korumasız; Baird tapiri ve dağ tapiri ise tehdit altında olarak sınıflandırılmıştır.

Notlar

Tapiroidea

Tapir


Bikâ (البقاع el-Bıḳâ) Lübnan'ın bir ilidir. Batı Bikâ, Raşaya ve Zahle ilçelerinden oluşan ilin başkenti Zahle'dir.

İl, 1.443 kilometrekarelik bir alanı kapsar ve kuzeyde Baalbek-Hirmil, batıda Cebel-i Lübnan, güneyde Nebatiye illeri ile doğuda Suriye ile komşudur. İl, Lübnan'ın en önemli tarım alanı olan Bikâ Vadisi'nin güney bölümününe sahiptir.

Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği 2015 yılında ilin nüfusunu 565.877 olarak tahmin etmiştir. Bu nüfusa 274.412 kayıtlı Suriye İç Savaşı mültecisi ve 12.835 Filistinli mülteciler de dahildir. İldeki nüfus ağırlıklı olarak Müslümanlar ve Hıristiyanlardan oluşurken az sayıda Dürzî de bulunmaktadır.

16 Temmuz 2003 tarihli 522 sayılı kanunla Baalbek İlçesi ve Hirmil İlçesi Bikâ'dan ayrılarak Baalbek-Hirmil adıyla yeni bir il kuruldu.

İlçeler
 Batı Bikâ
 Raşaya
 Zahle

Kaynakça

Lübnan'ın illeri

Bikâ (il)


The Reindeer Section are a Scottish indie rock supergroup formed in 2001 by Gary Lightbody of Snow Patrol, which released albums and gigged in 2001 and 2002.

Lightbody describes the band's sound as "pretty much all very slow, quiet, folky-type stuff. Stuff that I really love listening to, like Low, for example, and Neil Young and Joni Mitchell and all that end of things. It's sort of inspired by those records rather than by the American rock music that inspired me to start a band in the first place."

The songs "You Are My Joy" and "Cartwheels" were featured on the 2009 Snow Patrol best-of album, Up to Now.

History

Formation and Y'All Get Scared Now, Ya Hear!: 2001
The Reindeer Section arose – according to Lightbody – out of a chance get-together of musicians at a Lou Barlow gig in Glasgow in 2001, at which Lightbody drunkenly laid down the challenge to others to "make an album together", to which everyone said "yeah yeah". Lightbody "went home and next day wrote the album" and later convinced Johnny Davis of Bright Star to fund a recording session and release the proposed album. The group met over three days of rehearsal and ten days of recording to produce the first album. Y'All Get Scared Now, Ya Hear! was released on 20 October 2001 with a mini tour, the first venue of which was Belfast's The Limelight. In television, the track "Will You Please Be There For Me" was used in the closing of episode 39 of NBC's Ed.

Son of Evil Reindeer and hiatus: 2002
Son of Evil Reindeer was released ten months after the first, with a slightly different line-up. The single, "You Are My Joy" appeared on US show, Grey's Anatomy, and on the fourth series of US TV series Queer as Folk. The song "Cartwheels" appeared on "The Second Chance", an episode of The O.C.. The band's most recent gig was on 14 December 2002 at the Queen Margaret Union in Glasgow.

Band members
 Alfie
 Ben Dumville
 Lee Gorton
 Sam Morris
 Arab Strap
 Colin Macpherson
 Malcolm Middleton
 Aidan Moffat
 Astrid
 William Campbell
 Charlie Clark
 Neil Payne
 Gareth Russell
 Belle & Sebastian
 Richard Colburn
 Mick Cooke
 Bobby Kildea
 Cadet
 Iain Archer
 Eva
 Jenny Reeve (Strike The Colours)
 Sarah Roberts
 Idlewild
 Roddy Woomble
 Gareth Russell (joined Idlewild in 2006)
 Mogwai
 John Cummings
 Mull Historical Society
 Colin MacIntyre
 Snow Patrol
 Gary Lightbody
 Mark McClelland
 Jonny Quinn
 Teenage Fanclub
 Norman Blake
 The Vaselines
 Eugene Kelly
 The Wendys
 Johnny MacArthur
 Jonathan Renton
 The Moth & the Mirror
 Stacey Sievwright
 Michael Bannister
 Roy Kerr
 Paul Fox
 Marcus Mackay
 Gill Mills
 The Noisy Geese

Discography

Albums

Singles

References

External links

Scottish indie rock groups
Musical collectives
British supergroups
Snow Patrol
Musical groups established in 2001

The Reindeer Section


A vanishing point is a point on the image plane of a perspective rendering where the two-dimensional perspective projections of mutually parallel lines in three-dimensional space appear to converge.  When the set of parallel lines is perpendicular to a picture plane, the construction is known as one-point perspective, and their vanishing point corresponds to the oculus, or "eye point", from which the image should be viewed for correct perspective geometry. Traditional linear drawings use objects with one to three sets of parallels, defining one to three vanishing points.
Italian humanist polymath and architect Leon Battista Alberti first introduced the concept in his treatise on perspective in art, De pictura, written in 1435.

Vector notation

The vanishing point may also be referred to as the "direction point", as lines having the same directional vector, say D, will have the same vanishing point. Mathematically, let  be a point lying on the image plane, where  is the focal length (of the camera associated with the image), and let  be the unit vector associated with , where . If we consider a straight line in space  with the unit vector  and its vanishing point , the unit vector associated with  is equal to  , assuming both point towards the image plane.

When the image plane is parallel to two world-coordinate axes, lines parallel to the axis that is cut by this image plane will have images that meet at a single vanishing point. Lines parallel to the other two axes will not form vanishing points as they are parallel to the image plane. This is one-point perspective. Similarly, when the image plane intersects two world-coordinate axes, lines parallel to those planes will meet form two vanishing points in the picture plane. This is called two-point perspective. In three-point perspective the image plane intersects the , , and  axes and therefore lines parallel to these axes intersect, resulting in three different vanishing points.

Theorem
The vanishing point theorem is the principal theorem in the science of perspective. It says that the image in a picture plane  of a line  in space, not parallel to the picture, is determined by its intersection with  and its vanishing point. Some authors have used the phrase, "the image of a line includes its vanishing point". Guidobaldo del Monte gave several verifications, and Humphry Ditton called the result the "main and Great Proposition". Brook Taylor wrote the first book in English on perspective in 1714, which introduced the term "vanishing point" and was the first to fully explain the geometry of multipoint perspective, and historian Kirsti Andersen compiled these observations. She notes, in terms of projective geometry, the vanishing point is the image of the point at infinity associated with , as the sightline from  through the vanishing point is parallel to .

Vanishing line
As a vanishing point originates in a line, so a vanishing line originates in a plane  that is not parallel to the picture .  Given the eye point , and  the plane parallel to  and lying on , then the vanishing line of  is . For example, when  is the ground plane and  is the horizon plane, then the vanishing line of  is the horizon line .

To put it simply, the vanishing line of some plane, say , is obtained by the intersection of the image plane with another plane, say , parallel to the plane of interest (), passing through the camera center. For different sets of lines parallel to this plane , their respective vanishing points will lie on this vanishing line. The horizon line is a theoretical line that represents the eye level of the observer. If the object is below the horizon line, its lines angle up to the horizon line. If the object is above, they slope down.

Properties
1. Projections of two sets of parallel lines lying in some plane  appear to converge, i.e. the vanishing point associated with that pair, on a horizon line, or vanishing line  formed by the intersection of the image plane with the plane parallel to  and passing through the pinhole.
Proof: Consider the ground plane , as  which is, for the sake of simplicity, orthogonal to the image plane. Also, consider a line  that lies in the plane , which is defined by the equation .
Using perspective pinhole projections, a point on  projected on the image plane will have coordinates defined as,

This is the parametric representation of the image  of the line  with  as the parameter. When  it stops at the point  on the  axis of the image plane. This is the vanishing point corresponding to all parallel lines with slope  in the plane . All vanishing points associated with different lines with different slopes belonging to plane  will lie on the  axis, which in this case is the horizon line.

2. Let , , and  be three mutually orthogonal straight lines in space and , ,  be the three corresponding vanishing points respectively. If we know the coordinates of one of these points, say , and the direction of a straight line on the image plane, which passes through a second point, say , we can compute the coordinates of both  and

3. Let , , and  be three mutually orthogonal straight lines in space and , ,  be the three corresponding vanishing points respectively. The orthocenter of the triangle with vertices in the three vanishing points is the intersection of the optical axis and the image plane.

Curvilinear and reverse perspective
A curvilinear perspective is a drawing with either 4 or 5 vanishing points. In 5-point perspective the vanishing points are mapped into a circle with 4 vanishing points at the cardinal headings N, W, S, E and one at the circle's origin.

A reverse perspective is a drawing with vanishing points that are placed outside the painting with the illusion that they are "in front of" the painting.

Detection

Several methods for vanishing point detection make use of the line segments detected in images. Other techniques involve considering the intensity gradients of the image pixels directly.

There are significantly large numbers of vanishing points present in an image. Therefore, the aim is to detect the vanishing points that correspond to the principal directions of a scene. This is generally achieved in two steps. The first step, called the accumulation step, as the name suggests, clusters the line segments with the assumption that a cluster will have a common vanishing point. The next step finds the principal clusters present in the scene and therefore it is called the search step.

In the accumulation step, the image is mapped onto a bounded space called the accumulator space. The accumulator space is partitioned into units called cells. Barnard assumed this space to be a Gaussian sphere centered on the optical center of the camera as an accumulator space. A line segment on the image corresponds to a great circle on this sphere, and the vanishing point in the image is mapped to a point. The Gaussian sphere has accumulator cells that increase when a great circle passes through them, i.e. in the image a line segment intersects the vanishing point. Several modifications have been made since, but one of the most efficient techniques was using the Hough Transform, mapping the parameters of the line segment to the bounded space. Cascaded Hough Transforms have been applied for multiple vanishing points.

The process of mapping from the image to the bounded spaces causes the loss of the actual distances between line segments and points.

In the search step, the accumulator cell with the maximum number of line segments passing through it is found. This is followed by removal of those line segments, and the search step is repeated until this count goes below a certain threshold. As more computing power is now available, points corresponding to two or three mutually orthogonal directions can be found.

Applications

 Camera calibration: The vanishing points of an image contain important information for camera calibration. Various calibration techniques have been introduced using the properties of vanishing points to find intrinsic and extrinsic calibration parameters.
 3D reconstruction: A man-made environment has two main characteristics – several lines in the scene are parallel, and a number of edges present are orthogonal. Vanishing points aid in comprehending the environment. Using sets of parallel lines in the plane, the orientation of the plane can be calculated using vanishing points. Torre and Coelho performed extensive investigation in the use of vanishing points to implement a full system. With the assumption that the environment consists of objects with only parallel or perpendicular sides, also called Lego-land, using vanishing points constructed in a single image of the scene they recovered the 3D geometry of the scene. Similar ideas are also used in the field of robotics, mainly in navigation and autonomous vehicles, and in areas concerned with object detection.

See also
 Graphical projection

References

External links
Vanishing point detection by three different proposed algorithms
Vanishing point detection for images and videos using open CV
A tutorial covering many examples of linear perspective
Trigonometric Calculation of Vanishing Points Brief explanation of the rationale with an easy example

Perspective projection
Geometry in computer vision

Vanishing point


Steven Hammell (født 18. februar 1982 i Rutherglen, Skotland) er en skotsk tidligere fodboldspiller (venstre back). Han spillede én kamp for det skotske landshold, en venskabskamp mod Sverige i 2004.

På klubplan tilbragte Hammell næsten hele sin karriere, i alt 17 år, hos Motherwell i hjemlandet. Han nåede at spille næsten 500 ligakampe for klubben, og havde desuden et ophold på to sæsoner i England hos Southend.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Skotland
Fodboldspillere fra Southend United F.C.
Fodboldspillere fra Motherwell F.C.

Steven Hammell


Hidralar ya da Hydrozoa (Latince hydra (su), zoon (hayvan)), hidra, obelia gibi hayvanları ve diğer hidra benzeri canlıları kapsayan bir Knidliler sınıfıdır.

Genellikle koloni şeklinde, çoğunlukla eşeyli ve eşeysiz üremenin birbini takip etmesiyle çoğalırlar.Eşeysiz üremelerini tomurcuklanma ile yaparlar. Çoğunun hayat döngüsünde hem polip, hem de medüz formları görülür. Yalnız bazılarında sadece polip ya da sadece medüz form olan hayat görülür.

Polip formları, genellikle koloni oluşturan, sesil yaşayan ve tüp şeklinde vücudu olan hayvanlardır.

Medüz formlar ise; poliplerin üzerinde oluşan yan tomurcuklardan meydana gelen bağımsız yüzen hayvanlardır. Aynı türün polip ve medüz formları çoğunlukla farklı bilimsel isimlere sahiptirler.

Hidralar


Esmoquin 2. Un año después es una obra de teatro, de Santiago Moncada, estrenada en 2003. Continuación de Esmoquin.

Argumento
Ha transcurrido un año desde el final de la acción de la obra precedente. Los amigos Arturo- galán irrefrenable - y Víctor se han divorciado de sus respectivas esposas Laura y Marta y comparten piso. Sin embargo, los cuatro vuelven a coincidir en la fiesta del 72 cumpleaños de Arturo, y los malentendidos y enredos se suceden sin parar.

Estreno
 Teatro Reina Victoria, 2003.
 Dirección: Arturo Fernández
 Escenografía: Eduardo de Llano.
 Intérpretes: Arturo Fernández (Arturo), Amparo Climent (Laura), Fabio León (Víctor), Paula Martel (Marta).

Referencias
 Arturo Fernández estrena en el Rex su "Esmoquin II". El Periódico Mediterráneo, 23 de julio de 2003

 Eternamente Arturo. Diario ABC, 4 de octubre de 2003

Obras de teatro de Santiago Moncada
Obras de teatro de 2003

Esmoquin 2


DIN 1 er en DIN-standard for en konisk stift.

Kilde
http://bolte.dk/konisk-stift-din-1/
DIN-standarder

DIN 1


The Duke of West Point é um filme de drama estadunidense dirigido por Alfred E. Green e estrelado por Louis Hayward, Joan Fontaine e Tom Brown. Foi lançado em 15 de dezembro de 1938, pela United Artists.

Elenco

Produção
As filmagens começaram em 22 de setembro de 1938.

Filmes dos Estados Unidos de 1938
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes em preto e branco
Filmes da United Artists
Filmes dirigidos por Alfred E. Green

The Duke of West Point


Martutene es un apeadero ferroviario situado en la ciudad española de San Sebastián en el barrio de Martutene. Forma parte la línea C-1 de la red de Cercanías San Sebastián operada por Renfe.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 619,521 de la línea férrea de ancho convencional  que une Madrid con Hendaya a 6,04 metros de altitud. El tramo es de vía doble y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 1 de septiembre de 1863 con la puesta en marcha del tramo Beasain-San Sebastián de la línea radial Madrid-Hendaya. Su explotación inicial quedó a cargo de la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España, quien mantuvo su titularidad hasta que en 1941 fue nacionalizada e integrada en la recién creada RENFE. Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
Martutene es un simple apeadero compuesto por dos vías y dos andenes laterales ligeramente curvados. Dos pequeños refugios en cada andén están habilitados para los viajeros. El cambio de vía debe realizarse a nivel o accediendo directamente desde el exterior al andén deseado.

Servicios ferroviarios

Cercanías
Los trenes de cercanías de la Línea C-1 son los únicos que se detienen en la estación.

Referencias

Enlaces externos

 Cercanías San Sebastián en la web de Renfe

Martutene
Martutene
Transporte de San Sebastián
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1863
Estaciones de ferrocarril del País Vasco inauguradas en el siglo XIX

Estación de Martutene


زيد بن الحسين بن علي شريف مكة (28 فبراير 1898 – 18 أكتوبر 1970) هو أحد أعضاء الأسرة الهاشمية، تقلّد مناصب وزارية عديدة في العراق والأردن، وأرفع منصب شغله هو ولي عهد المملكة السورية العربية عام 1920. وهو أصغر أبناء الشريف حسين.

حياته
ولد الأمير زيد بن الحسين في إسطنبول بتاريخ 28 فبراير 1898، حينما كان والده الشريف الحسين بن علي مقيماً في عاصمة السلاطين. ثم جاء مع والده إلى الحجاز ونشأ كسائر أبناء الحسين نشأة عسكرية حربية، وساهم مع أشقائه في الثورة على الأتراك.

وكان في عداد الجيش العربي الذي دخل دمشق في نهاية الحرب العالمية الأولى، وأجلى عنها الأتراك.

تقلّد عدة مناصب في الدولة العراقية، ولم يكن له أعداء لأنه عرف كيف يكتسب القلوب بدهائه، وكان يعرف كيف يفرض على الخصوم احترامه وتقدير مواهبه. وفي عام 1932م التحق بجامعة أكسفورد.

تولى الأمير زيد بن الحسين مناصب دبلوماسية عدة، فكان وزيراً مفوضاً في أنقرة لمدة عامان، ثم وزيراً مفوضاً في مصر ثم في برلين وتولى أمور العرش عدة مرات بالإنابة منذ عام 1925 وحتى عام 1950 وقد عين سفيرا للعراق في لندن عام 1946 حتى عام 1958 وبقيام انقلاب عبد الكريم قاسم غادر إلى إنجلترا ثم فرنسا وتوفي في أحد مستشفيات باريس عام 1970 ودفن في المقابر الملكية في عمان.

كان الأمير زيد بن الحسين مثال السياسي العاقل الحكيم.

حياته الخاصة
في نوفمبر 1933 تزوج من الأميرة فخر النساء زيد في أثينا ، اليونان. أنجب ابنًا واحدًا:

 الأمير رعد بن زيد ( ولد في 18 فبراير 1936)، متزوج من مارغريتا إنجا إليزابيث ليند (لاحقًا الأميرة ماجدة رعد).

روابط خارجية

المراجع

 الألبوم الهاشمي، رقم الإيداع لدى المكتبة الوطنية: (230/ 3/ 1994). والذي أخذ المعلومات من كتاب (في طريق الحرية رجالات الجامعة الأردنية، ذكرى المغفور له غازي الأول)؛ صفحة 29.

الأسرة الهاشمية الأردنية
العائلة المالكة الحجازية
أمراء العراق
أمراء أردنيون
أمراء عراقيون
خريجو ثانوية غلطة سراي
خريجو كلية باليول (أوكسفورد)
ذوي عون
سفراء العراق لدى المملكة المتحدة
سفراء العراق لدى ألمانيا
سفراء العراق لدى تركيا
عراقيون في القرن 20
عراقيون من أصل تركي
مواليد 1315 هـ
مواليد 1898
مواليد في إسطنبول
مواليد في تركيا
وفيات 1390 هـ
وفيات 1970
وفيات في باريس

زيد بن الحسين


Kalanaur es una ciudad de la India en el distrito de Gurdaspur, estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 250  a 274 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 14 682 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Kalanaur


La Guaira () je jedna od 23 savezne države Venezuele, koja se nalazi na sjeveru zemlje.

Država La Guaira se do 2019. zvala Vargas, a svoje je tadašnje ime dobila po liječniku José María Vargasu, koji je rođen u La Guairi i koji je od 1835. do 1836. bio predsjednik Republike Venezuele.

Karakteristike

U državi La Guaira živi 340,000 stanovnika na površini od 1,496 km², što predstavlja 0,16% teritorija Venezuele.Većina stanovnika živi u urbanim centrima, a vrlo malo po selima.

La Guaira sa sjevera graniči s Karipskim morem, s juga s Distriktom glavnog grada, s juga i istoka sa saveznom državom Miranda i sa zapada s Državom Aragua.

Glavni grad države je La Guaira koji leži između obale Karipskog mora i obronaka planina masiva Karipskih Andi. Na jugu države leže najviše planine, kao što su Pico Naiguatá (2,765 m), Silla de Caracas 2.478 m) i El Ávila (2.159 m).

Povijest

Taj kraj je još od kolonijalnih vremena sve do 1936. bio dio Provincije Caracas, tad je formiran kao kotar Vargas. Od 1988. ima status općine, da bi 1998. predsjedničkim dekretom dobio status 23 savezne države.

Državu La Guaira pogodila je 1999. prirodna katastrofa, kad je zbog velikih kiša došlo do velikih odrona zemlje i poplava.

Gospodarstvo i promet

Ekonomija ove male države uglavnom se bazira na turizmu, u kojeg je investirano puno izgradnjom brojnih hotela, apartmana, klubova, liječilišta, restorana, te uređenjem plaža i povijesnih spomenika.

Unatoč tome što se smatra manjom državom - La Guaira ima jedan od dva glavna aerodroma, preko kojeg većina stranaca ulazi u zemlju. To je Međunarodni aerodrom Simón Bolívar, koji se nalazi pored Maiquetía i La Guaire.

Izvori

Vanjske poveznice

 Estado Vargas
 Vargas na portalu Venezuela Tuya

Savezne države Venezuele

Vargas (država u Venezueli)


Caroline Gillmer (Austrália, 1955) é uma atriz  de televisão,cinema e teatro.

Vida e carreira
Gillmer começou sua carreira no teatro e teve um de seus primeiros papéis televisivos na série The Sullivans, em 1979. Continuou atuando em outras séries, incluindo as soap operas australianas Neighbours (Network 10), na qual interpretou Cheryl Stark durante três anos, e Home and Away (Seven Network), em papel recorrente. Interpretou uma personagem coadjuvante em Bed of Roses (ABC) e estrelou como a personagem recorrente Judy Moran durante a primeira temporada de Underbelly (Nine Network). No cinema, destaca-se sua atuação como protagonista no longa-metragem Hotel Sorrento (1995), adaptação da peça homônima também estrelada por ela.

Filmografia

Cinema

Televisão

Prêmios e indicações

Atrizes de cinema da Austrália
Atrizes de televisão da Austrália
Atrizes de teatro
Naturais da Austrália

Caroline Gillmer


O ORP Piorun foi um contratorpedeiro operado pela Marinha de Guerra Polonesa e um membro da Classe N. Sua construção começou em julho de 1939 na John Brown & Company e foi lançado ao mar em maio do ano seguinte como o HMS Nerissa para a Marinha Real Britânica. Ele foi emprestado para a Polônia em outubro e comissionado em novembro. Era armado com seis canhões de 120 milímetros e cinco tubos de torpedo de 533 milímetros, tinha um deslocamento de mais de duas mil toneladas e conseguia alcançar uma velocidade máxima de 36 nós.

O Piorun entrou em serviço no meio da Segunda Guerra Mundial e passou a maior parte do conflito escoltando comboios pelo Oceano Atlântico. Ele participou em maio de 1941 da caça e ataque ao couraçado alemão . Também teve breves períodos de serviço no Mar Mediterrâneo, primeiro em setembro de 1941 e depois entre julho e novembro de 1943. A partir de maio de 1944 começou a atuar em suporte para os Desembarques da Normandia, realizando patrulhas do Canal da Mancha e da Baía da Biscaia. Quando a guerra terminou e 1945 o navio estava em manutenção.

O contratorpedeiro foi devolvido para o controle britânico em agosto de 1946 e renomeado para HMS Noble, pois seu antigo nome tinha sido dado a outra embarcação. Ele foi colocado imediatamente na Frota de Reserva da Marinha Real, permanecendo atracado em Harwich, Sheerness, Chatham e por fim Hartlepool. Foi selecionado para conversão em uma fragata anti-submarino, porém esses trabalhos nunca foram realizados e o Noble foi tirado de serviço em maio de 1955. Alguns meses depois foi vendido como sucata e foi desmontado a partir de dezembro do mesmo ano.

Ligações externas

Navios de 1940
Navios construídos na Escócia
Navios construídos pela John Brown & Company
Contratorpedeiros da Marinha Real Britânica
Contratorpedeiros da Marinha da Polônia
Contratorpedeiros da Polônia na Segunda Guerra Mundial

ORP Piorun (G65)


Les Gorges de la Guillera sont des gorges situées sur le cours de la Têt, au nord-est de la commune de Rodès et près du nord-ouest de la commune de Bouleternère dans la région naturelle et historique du Conflent, en Catalogne nord, dans le département français des Pyrénées-Orientales.

Références

Bibliographie

Rodès
Guillera

Gorges de la Guillera


William Scott "Bill" Goldberg (27 Aralık 1966; Tulsa, Oklahoma) daha çok ring ismi Bill Goldberg (veya sadece Goldberg) olarak tanınır. Amerikalı bir profesyonel güreşçi olarak, Eylül 1997'den Ocak 2001'e kadar World Championship Wrestling'teki yenilmezlik serisi ile tanındı. Ayrıca Mart 2003'ten Mart 2004'e kadar World Wrestling Entertainment'ta güreşti. Hem WCW hem de WWE'de Büyük Altın Kemer olarak bilinen Dünya Ağırsıklet Şampiyonluğu'nu kazanan ilk güreşçi oldu (onu Chris Benoit ve Booker T takip etti).

Profesyonel güreşçi olmadan önce, Goldberg kolejde ve profesyonel anlamda bir futbolcuydu. Aynı zamanda, şu an kapalı olan, karma savaş sanatları promosyonu EliteXC'da spikerlik yaptı. Spear ve Jackhammer en önemli hareketleridir. Brock Lesnar'la WrestleMania XX'de yaptığı maç en kötü maçı olarak gösterilir. 12 yıl sonra 2016'da Brock Lesnar'ın menajeri Paul Heyman'a cevap vermek için Raw'da bulunmuştur. Survivor Series 2016'da Brock Lesnar ile güreşmiş ve maç 1 dakika 25 saniye sürmüştür. Maçı Bill Goldberg kazanmıştır. Fastlane 2017 şovunda Kevin Owens ile karşılaşan Goldberg, maçı 22 saniyede kazanarak yeni Evrensel Şampiyonluğu unvanını kazanan ilk eski WCW güreşçisi olmuştur.

Filmleri

1966 doğumlular
Rusya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Yaşayan insanlar
Amerikalı erkek profesyonel güreşçiler
Amerikalı futbolcular
Oklahoma doğumlular
Romanya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Georgia Üniversitesinde öğrenim görenler
WWE Hall of Fame

Bill Goldberg


Les relations entre la Lituanie et Taïwan désignent les relations internationales s'exerçant entre, d'une part, la république de Lituanie, et de l'autre, la république de Chine.

En l'absence de relations diplomatiques officielles entre les deux États, chacun d'entre eux est représenté auprès de l'autre par un bureau de représentation.

Relations diplomatiques
Au cours de la seconde moitié de l'année 2021, les relations entre la Lituanie et Taïwan connaissant un développement qui contrarient alors la politique d'une seule Chine soutenue par la République populaire de Chine, avec pour déclencheur l'ouverture en  d'un bureau de représentation taïwanais en Europe, utilisant officiellement le terme « Taïwan » plutôt que « Taipei ». Le bureau équivalent lituanien à Taipei, bien qu'actif de facto depuis , ouvrir le .

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes

 Politique étrangère de la Lituanie
 Politique étrangère de Taïwan

Taïwan
Lituanie

Relations entre la Lituanie et Taïwan


Formula driver, U hrvatskom je automobilističkom športu relativno nova disciplina. Prije je već godinama zaživjela u Italiji, gdje je odlično prihvaćena i rado vožena. Prva su natjecanja u Hrvatskoj održana 2015. na istarskom poluotoku. Krovno tijela bila su Auto i karting savez Istre i AK Buzet Autosport. Buzećani su i inicirali i većim dijelom organizirali prvu sezone Formule driver.

Formula driver predstavlja kombinaciju brdske vožnje, vožnje na kronometar i autoslaloma. Može ju se voziti na brdskim stazama i na onim bez uspona, u industrijskim zonama i na pistama. I standardna i trkaća vozila mogu sudjelovati. Sigurnost je povećana. Zbog nje je staza postavljena tako da vozača što je više moguće uspori na dionicama gdje je to potrebno. Oblik je superslaloma, s time što nema čunjeva. Šikane se izradilo od guma, bala sijena, cestarskih plastika ili slične građe. Šikane se ne razlikuju, četiri su reda prepreka i u svima se ulazi s iste strane. Sigurnosti pridonosi što su postavljene na ravnim dionicama i zavoji su "čisti". Natječe se bez kaznenih bodova i ne postoje krivi smjerovi. Najmanja dopuštena dužina trkaće dionice je dva kilometra. Vozi se jedan trening i tri vožnje koje se zbrajaju. Tehnički pregled je uvijek subotom popodne, vožnje nedeljom. S obzirom na sve prethodno, ova vrsta natjecanja pogodna je i za vozače brdskih utrka, kruga, rallyja i tehničkih disciplina.

Izvori

Vanjske poveznice
Formula driver

Hrvatska automobilistička natjecanja

Formula driver


Orhan Baltacı, sahne adıyla Doğuş, (d. 30 Haziran 1974, Almanya), Türk şarkıcı.

Hayatı
Doğuş, 30 Haziran 1974'te Almanya'da doğdu. Aslen Rize, İkizdereli olan şarkıcı 4 yaşına kadar Almanya'da yaşadı. 4 yaşında ailesiyle birlikte Türkiye'ye taşındı. Aile içi sorunlarından dolayı evden kaçtı ve çocuk yaşta sokakta yaşamaya başladı. Çeşitli zorluklarla karşılaştı. Adını "Doğuş" olarak değiştirdi. Survivor'da yarıştı. 2014 yılının Kasım ayında Azerbaycanlı sunucu Hoşkedem Hidayetkızı ile evlendi, ikiz çocukları var.

Kariyeri
Çalışma hayatına başlangıcını 1997 yılında İskender Ulus prodüktörlüğünde kendi söz-müziklerinden oluşan DOĞUŞ adlı albümüyle yaptı. İlk albümü olmasına rağmen "Gamsız", Uyan", "Ben Sensiz Ne Yaparım" gibi şarkıları liste başı oldu.

1998'de "Yalancı", "Milyonda Bir", "Bunun Adına Yürek Derler" gibi parçaları içeren kariyerinin ikinci albümü olan Doğuş ve Şarkıları'nı çıkardı.

2000'de Almanya'da yapılan kariyerinin üçüncü albümü Hadi Hızlandır ile şarkıcılık kariyerine devam etti. Albümde "Gülüm", "Günah Pazarı", "Bebişim", "Ayrılmalıyız" gibi bilinen şarkıları da vardı.

2001'de dördüncü albümü Sevdim'i, Temmuz 2002'de ise beşinci albümü Denge'yi çıkardı.

İkinci bir 2 yıllık aranın ardından Haziran 2004'te 6. His adlı albümünü çıkardı.

2005
Yıllardır bir aile olduğu Ulus Müzik'ten ayrıldı ve Promise Production ile anlaştı. Ardından Tam Doğuş adlı albümünü çıkardı. Bu albümünde Grek ezgilerini de içeren şarkılar yer aldı.

Daha sonra Doğuş kendi müzik firması olan Doğ Müzik'i kurdu ve ilk prodüktörlüğünü Elif Karlı'nın albümünde yaptı.

2006
Promise Production'da şanssızlıklar yaşayan Doğuş, DSM'ye geçti. Ekibinde köklü değişikliklere gitti ve DSM etiketiyle "Bozuk" isimli maksi teklisini çıkardı. Bu albümde bir de olan "Don't Cry" isimli Ceza'nın İngilizce versiyonu bulunmaktadır. Ayrıca bu şarkısına çektiği klibi Doğuş'un ilk video klibi oldu.

Doğuş'un 2006′daki dev projelerinden biri de yıllardır üzerinde çalışılan Unicef yararına çekilecek film. Doğuş bu filmde başrolde hayatını oynacaktır.

Doğuş 2006 yılında 6 ay arayla 2. ve aynı zamanda tamamen tarzını değişerek arabesk bir albümle sevenleriyle tekrar buluştu. Albüm 21 Ekim 2006 tarihinde raflardaki yerini aldı. Albümle birlikte aynı gün ilk videoda albümün 1 numaraları şarkısı "Dönek"e çekildi.

2008'de "Ten" adlı maksi teklisini çıkararak aynı zamanda yurtdışında yabancı şirketle çalışmasını tamamladı. Proje DSM etiketiyle Türkiye müzik piyasasında yerini aldı.

2009'da "Onbirde Bir" albümünün şarkıları kendisine ait olan söz ve müzik albümünde solist performansı sergiledi.

2010'da Kırık Hançer albümünde Doğuş, Cankan ve Niran Ünsal ile düet yaptı. Albümün çıkış parçası olan "Gitme" isimli şarkı için İshak Paşa Sarayı'nda klip çekildi. Klibin yönetmenliğini Doğuş kendisi üstlendi. 2014 yılında Azerbaycan'da Seni Axtariram isimli programın sunucusu olan Xosqedem Baxseliyeva ile evlendi.

Diskografi

Albümleri
 1997: Doğuş
 1998: Doğuş ve Şarkıları
 2000: Hadi Hızlandır
 2001: Sevdim
 2002: Denge
 2004: 6. His
 2005: Tam Doğuş
 2006: Herbişeyim
 2006: Bozuk
 2008: Ten
 2009: Onbirde Bir
 2010: Kırık Hançer
 2012: Burası Türkiye (007)
 2014: Sevgilerimle
 2015: Aklında Bulunsun

Single'ları ve EP'leri
 2011: Beşibiyerde
 2013: Yeniden Doğuş
 2017: Yara Bere
 2017: Asla Vazgeçme
 2017: Ring
 2018: Ağla
 2019: Yanarsa Yansın
 2019: Trio (Amir ve Oğuz Kalfa ile)
 2019: Yara Bere (Sanaz Kalkhorani ile)
 2019: Darbe
 2020: 5'li
 2021: Kıyamam (Aleyna Dalveren ile)
 2021: Mevzu (Koray Güler ile)
 2021: Kuralsız
 2022: Sarı Saman
 2022: Geçmiçek

Müzik videoları
 "Burası Türkiye"
 "Uyan"
 "Yalancı"
 "Gelmezsin"
 "Gülüm"
 "Günah Pazarı"

Kitapları
 2003: Bir Doğuş

Filmografi
 2007: Sana Mecburum (Sertan) (TV Dizisi) (Kanal D)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Facebook'ta Doğuş'un resmî sayfası

 Spotify'da Doğuş

Yaşayan insanlar
1974 doğumlular
Almanya doğumlular
Türk erkek pop şarkıcıları
Türk asıllı Almanlar
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Resim aranan müzisyenler
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
Ulus Müzik sanatçıları
Dokuz Sekiz Müzik sanatçıları
Seyhan Müzik sanatçıları
Türk tutuklular ve hükümlüler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Survivor yarışmacıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları

Doğuş (şarkıcı)


I. B. Tauris este o editură independentă de limba engleză, cu birouri la Londra și New York.

Istoric
I.B. Tauris a fost fondată în 1983. Strategia sa declarată a fost de a umple diferența percepută între editurile comerciale și editurile universitare — adică de a publica lucrări serioase, dar scrise într-un limbaj accesibil, pe teme de cultură și politică internațională. Compania s-a specializat încă de la început pe publicarea de lucrări referitoare la Orientul Mijlociu.

Editura este specializată în prezent pe publicarea de cărți de non-ficțiune despre artă, istorie (medievală si modernă), politică și relații internaționale, Orientul Mijlociu și lumea Islamică în general, religie, geografie și mediul înconjurător și cultură vizuală (inclusiv film, fotografie și artă contemporană). Cărțile sale sunt destinate în primul rând specialiștilor, inclusiv cercetători universitari și studenți. Cu toate acestea, în afară de interesul puternic pentru subiectele preferate, compania se adresează, de asemenea, ți unei audiențe generale. În perioada de după atacurile de la 11 septembrie 2001, de exemplu, s-a raportat că volumul Taliban al lui Ahmed Rashid s-a vândut în aproape 500.000 de exemplare în lumea vorbitoare de limba engleză, cu 27 de ediții publicate la nivel internațional.

Tauris Parke Paperbacks este o marcă a editurii care se concentrează pe cărți de călătorie, istorie populară și biografii.

În mai 2011, compania a achiziționat editura de lucrări de arte plastice Philip Wilson Publishers după ce i-a condus activitățile de vânzări, marketing și distribuție timp de mai mulți ani.

În iunie 2013, compania a anunțat un acord cu American University in Cairo Press (AUCP) prin intermediul căruia I.B. Tauris distribuie toate publicațiile AUCP în întreaga lume, cu excepția Americii de Nord și a Egiptului. Cele două edituri, de asemenea, s-au angajat în publicarea unei serii de cărți distribuite pe plan internațional. Această mișcare a fost inclusă în strategia I.B. Tauris de a deveni un jucător dominant în publicarea de cărți în domeniul culturii și politicii Orientului Mijlociu.

Referințe

Legături externe

Edituri din Regatul Unit
Fondări în 1983

I.B. Tauris


Fodboldlandskampen Slovakiet-Danmark 5. september 2018 er den syvende mellem de to nationer. Optakten til kampen blev præget af usikkerhed om kampen overhovedet blev spillet, og hvilke spillere  ville vælge at sende afsted til kampen som konsekvens af Fodboldlandsholdskonflikten 2018. Danmark var tvunget til at stille med et hold, efter en lignende situation havde fundet sted med kvindelandsholdet og U/21-landsholdet året før.

Optakt og efterspil

Efter VM i fodbold 2018 var den tidligere aftale mellem DBU og Landsholdspillerne udløbet, og der skulle forhandles en ny. Disse forhandlinger var allerede påbegyndt ved årsskiftet 2017-18, men havde foreløbigt ikke båret frugt, da landsholdet til kampen mod Slovakiet og den efterfølgende kamp i UEFA Nations League mod  blev udtaget.

DBU valgte i starten ikke at melde truppen ud til pressen, indtil flyet var lettet fra dansk jord. 4. september kl. 15.56 lettede holdet fra Roskilde Lufthavn mod Bratislava Airport i et ATR 72-fly (OY-CLY) fra Alsie Express. Forinden havde lufthavnens personale blokeret udsynet til flyet med to brandbiler, så pressen ikke kunne fotografere de danske spillere.

Truppen endte med at bestå af syv futsalspillere fra det danske futsallandshold. De syv spillere valgte at stille op, da de frygtede, at endnu et afbud ville få konsekvenser for alle hold i DBU-regi og dermed også futsallandsholdet. Denne frygt bundede i den betingede dom, som DBU havde fået i 2017, efter man valgte af aflyse kvindelandsholdets venskabskamp mod  og VM-kvalifikationskampen mod  – sidstnævnte kostede i øvrigt et skrivebordsnederlag på 3-0. Også i 2017 var begrundelsen for aflysningen en manglende aftale mellem landsholdspillerne og DBU.

Om aftenen den 6. september 2018 fortalte både Spillerforeningen og DBU, at de havde indgået en midlertidig aftale, sådan det sædvanlige landshold kunne spille Nations League-kampen mod Wales søndag den 9. september 2018.

Trupperne

Slovakiets trup
Slovakiet udtog truppen som de plejede til kampen mod Danmark, og den efterfølgende kamp mod  i UEFA Nations League den 9. September.
Landskampe og kampe er opdateret til den 4. juni 2018, efter en kamp mod .

Danmarks trup
John "Faxe" Jensen blev offentliggjort til at være midlertidig landstræner af DBU, mens Hasse Kuhn blev hans assistent. Danmarks trup var det helt store spørgsmål i dagene op til kampen, og hvorvidt spiller fra Superligaen, 1. division og 2. division ville takke ja til at stille op for Danmark. Direktøren i DBU, Claus Bretton-Meyer, udtalte at der var spillere i Superligaen der havde sagt ja til at stille op, men de blev fravalgt af Unionen for at beskytte dem mod chikane. Denne udlægning trak Unionen dog senere tilbage, og gjorde i stedet opmærksom på spillerne selv havde trukket tilkendegivelsen tilbage.

Det var elitechef i DBU, Kim Hallberg, der stod for at finde trænerne og spillerne til kampen, da Åge Hareide og Jon Dahl Tomasson havde valgt at rejse hjem. Truppen blev offentliggjort tirsdag aften, og bestod af flere spillere fra Danmarks futsallandshold.

Kampen

Referencer

Eksterne henvisninger
 Tv-udsendelse: Vikar-landsholdet – Helte eller skruebrækkere?, DR1, 9. september 2018

Danmarks fodboldlandshold
Fodboldlandskampe
Fodbold i 2018

Slovakiet-Danmark 5. september 2018


Amargoso, puede referirse a:
 El nombre común de la planta Rhamnus alpina
 El nombre común de la planta Sorbus aucuparia

Amargoso


المُتَلَقِّي المُرْسِل أو الُمستَجيب هو جهاز إلكتروني يقوم بإرسال معلومات حول الطائرة كالارتفاع والسرعة و معلومات أخرى حول الرحلة عندما يتلقى استجواب من برج المراقبة، أو دوريا، في شكل ترددات لاسلكية. تحتوي معظم الطائرات على مستجيب لتحديد موقعها على الرادار وتجنب الوقوع في حوادث مع طائرات أخرى عن طريق نظام تفادي الاصطدام الجوي .

مراجع

إلكترونيات الطيران
ترميز
تقنيات طيران
رادارات طائرات
مراقبة جوية
مصطلحات الطيران

مستجيب


Drevni i primitivni obred (engl. Ancient and Primitive Rite), također poznat kao Red drevnog i primitivnog obreda Memphis-Mizraima (engl. Order of the Ancient and Primitive Rite of Memphis-Mizraim) je masonski obred. Prvi ga je popularizirao John Yarker (1833. – 1913.), engleski mason, autor i okultist. Ovaj obred masonske organizacije uglavnom smatraju tajnim jer ga ne priznaje ustroj predvođen Ujedinjenom velikom ložom Engleske (UGLE).

Povijest
Drevni i primitivni obred Johna Yarkera izrastao je iz Obreda Memphis-Misraim, koji je sam po sebi bio kombinacija (formirana 1881. godine) Obreda Memphis i Obreda Misraim koji su se pojavili u Francuskoj početkom 19. stoljeća.

Yarker se upoznao s Obredom Memphisa 1871. godine tijekom posjeta New Yorku, dok je povelju za Obred dobio 1872. godine od svog velikog majstora u Americi. Uz uspostavljanje Drevnog i primitivnog obreda, Yarker će kasnije postati zamjenik međunarodnog velikog hierofanta (1900.) te međunarodni veliki hierofant (1902.) Obreda Memphis-Misraim. On je Drevni i primitivni obred formirao s 33 stupnja eliminirajući dvostruke stupnjeve iz Obreda Memphis-Misraim.

Yarkerov obred se poziva na povijest koja datira od odlaska vojske Napoleona Bonapartea u Egipat te prati razvoj Obreda sve do današnjih dana. Između ostalog, Yarker je tvrdio da njegovi rituali obuhvaćaju cjelokupnu masoneriju i temelje se na zanatskom univerzalu – objašnjavaju njegove simbole, razvijaju njegovu mističnu filozofiju, predstavljaju moral, istražuju legende vodeći ih do njihovog primitivnog izvora i baveći se pošteno i istinito povijesnim obilježjima simboličkog slobodnog zidarstva. Također je tvrdio da Red u svom učenju ne sadrži ništa osim onoga što mogu podjednako priznati Musliman, Kršćanin, Židov, Budist, Brahman ili Parsej. Sve do Yarkerove smrti 1913. godine u Redu nikada nije bilo više od 300 članova.

Stupnjevi
Obred Memphisa dodjeljuje niz stupnjeva, numeriranih od 4. do 32. stupnja:

Prva serija: Kapitel
I. klasa: Uvod
1° – učenik (Entered Apprentice)
2° – pomoćnik (Fellow Craftsman)
3° – majstor zidar (Master Mason)

II. klasa: Koledž
4° – diskretni majstor (Discreet Master)
5° – uzvišeni majstor (Sublime Master)
6° – vitez svetog luka (Knight of the Sacred Arch)
7° – vitez tajnog svoda (Knight of the Secret Vault)

III. klasa: Kapitel
8° – vitez mača (Knight of the Sword)
9° – vitez Jeruzalema (Knight of Jerusalem)
10° – vitez orijenta (Knight of the Orient)
11° – vitez Ružinog križa (Knight of the Rose Croix)

Druga serija: Senat
IV. klasa: Senat
12° – vitez crvenog orla  (Knight of the Red Eagle)
13° – vitez Hrama (Knight of the Temple)
14° – vitez Šatora sastanka (Knight of the Tabernacle)
15° – vitez zmije (Knight of the Serpent)
16° – vitez (Knight Sage of Truth)
17° – viteški hermetički filozof  (Knight Hermetic Philosopher)

V. klasa: Areopag
18° – vitez Kadoš (Knight Kadosh)
19° – vitez kraljevske misterije (Knight of the Royal Mystery)
20° – viteški veliki inspektor (Knight Grand Inspector)

Treća serija: Uzvišeno vijeće
VI. klasa: Konzistorij
21° – veliki instalater (Grand Installator)
22° – veliki posvetitelj (Grand Consecrator)
23° – veliki hvalilac (Grand Eulogist)
24° – patrijarh istine (Patriarch of Truth)
25° – patrijarh planisfere (Patriarch of the Planispheres)
26° – patrijarh znanja (Patriarch of the Vedas)

VII. klasa: Koncil
27° – patrijarh Izide (Patriarch of Isis)
28° – patrijarh Memfisa (Patriarch of Memphis)
29° – pontifex mističnog grada (Pontiff of the Mystic City)
30° – savršeni pontifex i uzvišeni majstor velikog djela (Perfect Pontiff, Sublime Master of the Great Work)

Službeno

Veliki sud
31° – veliki branitelj (Grand Defender)
32° – princ od Memphisa (Prince of Memphis)
33° – veliki suveren (Grand Sovereign)

Vidi još
 Popis masonskih obreda
 Obred Memphis-Misraim

Izvori

Masonski obredi

Drevni i primitivni obred


Les nœuds lymphatiques prétrachéaux (ou ganglions lymphatiques prétrachéaux) sont des ganglions lymphatiques situés dans le cou.

Structure
Les nœuds lymphatiques prétrachéaux se trouvent en avant de la trachée. Ils se trouvent le long du trajet des veines jugulaires antérieures de part et d'autre de la ligne médiane.

Ils se drainent dans les nœuds lymphatiques cervicaux latéraux profonds supérieurs à droite et dans le conduit thoracique à gauche.

Ils relient les nœuds lymphatiques trachéo-bronchiques et les nœuds lymphatiques paratrachéaux.

Notes et références

Anatomie du système lymphatique

Nœud lymphatique prétrachéal


A dança tradicional japonesa descreve uma série de estilos de dança japoneses com uma história antiga e um determinado método de desempenho. Algumas das formas mais antigas de dança tradicional japonesa estão entre as passadas através da tradição , ou danças folclóricas relacionadas a produção de alimentos, como o plantio de arroz () e pesca, incluindo danças da chuva. Existem vários tipos dessas danças tradicionais, que muitas vezes são sufixadas , , e , podendo ser específico para uma região ou vila.  e  são os dois principais grupos de danças japonesas, e o termo foi cunhado na modernidade como um termo geral para dança, combinando (que também pode ser pronunciado ) e (que também pode ser pronunciado ).

 é um gênero mais reservado de dança, geralmente com movimentos circulares. As danças do teatro Noh são dessa tradição. Uma variação do estilo  é o estilo  ou Kyoto. O  foi desenvolvido no século XVII, no período Tokugawa. É fortemente influenciado pela elegância e sofisticação associada com a Corte Imperial de Quioto.  é mais energético e possui movimentos mais vigorosos, as danças do teatro kabuki fazem parte dessa categoria.

Gêneros de dança

Existem vários tipos de dança tradicional japonesa. A classificação mais básica é nas formas  e , que podem ser classificas em gêneros como Noh  ou , o último tendo origens nos distritos de Quioto e Osaka.

O estilo  é reservado e reconhecido por movimentos circulares, com o corpo baixo e perto do chão. O estilo  inclui danças folclóricas realizadas no festival anual  e danças que fazem parte da tradição kabuki. O estilo  tem movimentos maiores e mais energéticos.

Atualmente, danças tradicionais também possuem influência de danças ocidentais como o ballet, que foi reintroduzido ao Japão durante a Restauração Meiji. Em , os dançarinos assumem o papel do espírito da garça. Em versões clássicas, o espírito assume uma pose forte e bonita ao fim da dança. Entretanto, esse fim foi alterado em outras versões (com grandes influencias da performance de Anna Pavlova em The Dying Swan) e o espírito morre gradualmente, e finalmente vai ao chão.

Teatro Kabuki

 é uma dança interpretativa clássica japonesa. O teatro Kabuki é conhecido pelo estilo dramático e pela maquiagem elaborada usada pelos atores.

Os ideogramas individuais, da esquerda para a direita, significam , , e . Isso é traduzido como "a arte de cantar e dançar". Porém, esse são ideogramas , não refletindo a etimologia real. O kanji para "habilidade" geralmente se refere a um ator do teatro kabuki. Acredita-se que a palavra "kabuki" é derivada do verbo "kabuku", que significa "se inclinar" ou "ser fora do comum", fazendo com que "kabuki" seja interpretado como teatro "avant-garde" ou "bizarro". A expressão  se refere originalmente aqueles que se vestiam de forma estranha e permaneciam confiantes nas ruas.

A história do kabuki começa em 1603, quando Izumo no Okuni, possivelmente uma miko do templo Izumo Taisha, passou a performar um novo estilo de dança interpretativa no leito seco dos rios de Quioto, sendo elas chamadas de "estranha" e "atípico" ("kabuki"). Acredita-se que essa nova forma de dança interpretativa seja derivada de danças folclóricas feitas apenas por mulheres,  e . Kabuli virou uma forma de entretenimento em Yoshiwara, em Edo. A estrutura de uma peça kabuki foi formalizada durante a era Genroku, assim como vários elementos desse estilo. Personagens foram estabelecidos, assim como a maioria das peças performadas até hoje.

Noh
As origens de Noh  podem ser traçadas desde o século XIII. Noh  é dançada ao som de flautas e tambores de mão chamados . Em vários momentos os artistas dançam para músicas vocais e instrumentais, sendo chamados de  ou . Danças noh  são feitas por vários padrões de movimento corporal, realizados de forma elegante e bela.

Existem vários tipos de danças Noh .  não é rápido nem muito lento, e costuma ser performado por mulheres. Um tipo mais lento de dança é o , também feito por mulheres, algumas vezes vestidas como o fantasma de uma mulher nobre, um espírito ou uma divindade. Uma dança masculina é chamada . Nela os dançarinos não usam máscaras e representam personagens heroicos. Outra dança masculina é a , na qual o dançarino age como se fosse uma divindade. Essa é uma dança muito rápida. A versão feminina é chamada  e pode ser performada de várias formas.  é uma dança que imita a música tocada na corte imperial e costuma ser realizada pelo personagem principal do drama Noh. Existem seis tipos de dança Noh .

Fantasias são muito importantes para o teatro Noh, incluindo o Noh . As danças e peças podem começar devagar, permitindo que os atores criem exuberância, com roupas coloridas para manter a audiência engajada. Eles também se vestem para incorporar os aspectos do personagem representado, como uma chapéu de bambu para representar a vida no campo. A parte mais importante das fantasias são as máscaras. As marcas Noh  são consideradas as mais artísticas do Japão. Elas são usadas apenas pelos personagens principais, e tem expressões neutras para que seja trabalho do ator dar vida ao personagem.

é diferente da maioria das danças tradicionais. Sua intenção é entretenimento no palco.  é uma dança refinada que foi aperfeiçoada durante quatro séculos.

Existem quatro partes no , sendo kabuki  a mais significativa. A maior parte do repertório foi assimilada do teatro kabuki dos séculos XVIII e XIX, e de  do Período Edo.

 foi criado diretamente de kabuki  antes de ele virar um teatro. A segunda parte do  é Noh.  pegou elementos do Noh como os movimentos circulares e ferramentas usadas nas danças. A terceira parte dessas danças vem de danças folclóricas, como os giros e saltos; A última parte vem de uma mistura das culturas europeia e americana, encontradas no Japão atualmente.

 não alcançou a forma atual até a Restauração Meiji de 1868, quando a dança ocidental estava sendo introduzida no país. Por isso, existem influências do ballet na forma atual do .

Danças folclóricas

Existe uma grande variedade de danças folclóricas no Japão. Elas normalmente são a base de outras danças. Um exemplo de danças folclóricas japonesas é a , uma dança baseada nos movimentos do pardal-montês. Ela foi performada e improvisada pela primeira fez por pedreiros que estavam construindo o Castelo Sendai para o  Date Masamune. O emblema do Clã Date incorpora dois pardais. A dança do pardal atual é realizada anualmente na Prefeitura de , no festival Aoba no meio de maio. As crianças aprendem e performam a dança nas escolas, especialmente durante o Festival Obon.

é um tipo de dança folclórica performada durante o Festival Obon. Ela era, originalmente, uma dança de boas vindas aos espíritos dos mortos. Essa dança e a música que acompanha são de diferentes regiões do Japão. Normalmente, a dança  envolve pessoas dançando ao redor de uma , um andaime alto feito de madeira. As pessoas se movem em sentido horário ou anti-horário, para longe e para perto da . Algumas vezes eles intercalam as direções.

Os movimentos e gestos da dança  costumam mostrar a história, trabalho e geografia da região. Por exemplo,  é uma mina de carvão com origem em Miike Mine, em Kyushu, e os movimentos na dança imitam a escavação, empurro de carrinhos e lanternas.  é uma celeuma, e os movimentos de sua dança mostram o arrasto de redes e içamento de bagagens. Danças  podem fazer uso de utensílios, como leques, toalhas e badalos de mão feitos de madeira. Para , os dançarinos usam chapéus de palha decorados com flores.

(ou ) é uma dança refinada que vem de Osaka e Quioto. Esses estilo de dança é representado por elementos clássicos do estilo , como o movimento dos leques, pantomimes e movimentos circulares. Essa forma de dança é performada apenas por mulheres.

Ligações externas
 Japanese Music and Dance
 Video: Example of Traditional Japanese Dance, Nihonbuyo

Dança do Japão
!Artigos com texto em japonês

Dança tradicional japonesa


بطولة الليغا 2008–09 هي النسخة الـ78 من الدوري الإسباني. حقق اللقب نادي برشلونة. وبدأ الموسم في 31 أغسطس، 2008، وإنتهي في 31 مايو 2009.

ترتيب الدوري

||rowspan=6 style="background-color:white;"|

|

||rowspan=4 style="background-color:white;"|

|

نتائج الدوري

الترتيب حسب الجولة

مصادر

إسبانيا في 2008
إسبانيا في 2009
دوريات كرة قدم إسبانية في 2008-09
دوريات كرة قدم محلية في 2008–09
مواسم الدوري الإسباني

الدوري الإسباني 2008–09


Tenpura ili tempura (japanski, kanji: 天ぷら or 天麩羅, hiragana: てんぷら, [tẽ̞mpɯᵝɾa]), japansko jelo koje se obično priprema od morskih plodova ili povrća koji su napravljeni u tekućem tijestu i duboko sprženi. Jelo je nasalo pod utjecajem tehnika kuhanja prženjem koje su donijeli Portugalci koji su boravili u Nagasakiju u 16. stoljeću. Ime "tenpura" dolazi od toga. Razni rječnici navode dva moguća korijena. Mogući korijeni su portugalska riječ tempero, što znači temperirati, vrelinom tretirati kovinu. Drugi mogući korijen je portugalska riječ têmpora (kvatre). Kad su portugalski istraživači, većinom isusovački misionari došli u Japan, u vrijeme Kvatri nisu jeli goveđe ni svinjsko meso niti perad. Umjesto toga jeli su prženo povrće i ribu. To je bio prvi dodir japanske kulture s prženom hranom. Od tih vremena povezuju portugalski riječ têmpora (koju su japanci izgovarali tenpura) s takvom hranom.

Izvori

Hrana i piće u Japanu
Hrana

Tenpura


Shinichi Terada (født 10. juni 1985) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tochigi SC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shinichi Terada


Songs from the Sun er det andet studiealbum fra den danske folkpoptrio The White Album, der blev udgivet i 2017.

Albummet modtog tre ud af seks stjerner i musikmagasinet GAFFA.

Spor
 "Your Leaves Are Brown" - 2:43
 "Radio" - 2:47
 "The Rocks" - 3:15
 "Running" - 3:39
 "Staring At The Sun" - 3:28
 "One By One" - 5:30
 "Shout It Out" - 3:08
 "For Us To Break Free" - 3:08
 "Play Dead" - 3:55
 "Marathon" - 3:43
 "As She Drinks" - 2:36
 "Walking On A Fine Line" - 4:07
 "The Puzzle" - 3:32

Referencer

Eksterne henvisninger

Popalbum fra Danmark
Album fra 2017

Songs from the Sun


Die Lutherkirche ist ein Kirchengebäude in Loitz im Landkreis Vorpommern-Greifswald. Sie gehört zur Kirchengemeinde St. Marien Loitz des Pommerschen Evangelischen Kirchenkreises.

Das Gebäude geht auf die Hospitalkapelle des im Mittelalter nordöstlich der Stadt gelegenen St.-Jürgen- bzw. Georgenhospitals zurück. Die Kapelle ist auf der Vedute von Loitz am Rand der Lubinschen Karte mit einem spitzen Turm dargestellt. Die Herzoginwitwe Sophie Hedwig ließ das Gebäude 1619 als Friedhofskapelle neu errichten. Der bisherige Friedhof des Hospitals wurde inzwischen als städtischer Friedhof genutzt. Aus dieser Zeit stammt das rundbogige Renaissanceportal.

Während der Besetzung Schwedisch-Pommerns durch Napoleonische Truppen 1807 diente die Kapelle als Pulvermagazin. Danach wurde sie als Lager und Leichenhalle genutzt, bis sie 1857 als Kirche instand gesetzt wurde. Anlässlich einer 1953 erforderlichen Sanierung erhielt sie den Namen Lutherkirche. Sie wird von der Kirchengemeinde als Winterkirche genutzt.

An der Südwand der Kirche sind die Grabplatten des königlich schwedischen Amtshauptmanns zu Loitz, Michael Christian Schulemann (1668–1724), und des Regimentspastors und Assessors des Kriegskonsistoriums, Christian Friderici († 1709), befestigt.

Weblinks

Kirchengebäude im Landkreis Vorpommern-Greifswald
Kirchengebäude der Propstei Demmin
Lutherkirche
Lutherkirche
Martin-Luther-Kirche
Loitz
Loitz
Loitz
Kirchengebäude der Kirchenprovinz Pommern
Loitz

Lutherkirche (Loitz)


Çamalanı, Balıkesir ilinin Sındırgı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köyün eski adı "Sakarı"dır.
Çamlı bir alanda olduğu için yeni adı Çamalanı olarak değiştirilmiştir.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 109 km, Sındırgı ilçesine 50 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Sındırgı'nın mahalleleri

Çamalanı, Sındırgı


Beaupre (originally Beaupré) ( ) is a surname found mostly in Canada, the United States and parts of England.

In England, Wales and France
Beaupré was a prominent family in Norfolk, who built Beaupré Hall, Outwell. Christian, daughter and coheir of Thomas de St Omer, married John, the great-great-grandson of one Synulph, who lived during the reign of King Henry II, and had issue: John dicte quoque Beaupré, who lived during the reign of King Edward II, and married Katherine, daughter of Osbert Mountfort. Their son Thomas Beaupré would be raised by his grandmother Christian (last St Omer in this line) after the death of both of his parents. Thomas was knighted by King Edward III, and married Joan Holbeache, and died during the reign of King Richard II.

Nicholas Beaupré married Margaret Fotheringhay, one of the three daughters and heiresses of Thomas Fotheringhay (son of Gerrard Fotheringhay) by his wife Elizabeth Doreward, sister and heiress of John Doreward and daughter of William Doreward of Bocking, Essex. One of Margaret's sisters was Christiana Fotheringhay, wife of John de Vere, 15th Earl of Oxford (1482–1540), KG, Lord Great Chamberlain. The other was Helen or Ellen Fotheringhay, who married Henry Thursby of Ashwicken and Burg's Hall in Hillington (1476–1506), the nephew of Thomas Thursby (d.1510), merchant, thrice Mayor of King's Lynn and the founder and benefactor of Thoresby College.

The son of Nicholas Beaupré and Margaret Fotheringhay, Edmund Beaupré, married Margaret, the daughter of Sir John Wiseman, servant to the 15th Earl of Oxford. His second wife, Katherine Wynter (widow of John Wynter of Great Yarmouth) was the daughter of Phillip Bedingfeld of Ditchingham Hall. After Edmund Beaupré's death in 1567 leaving no male heirs, the hall succeeded to Sir Robert Bell, by virtue of marriage to Edmund's daughter Dorothy in 1559; whereby his Beaupré line became extinct. In 1529, together with his cousin Thomas Thursby of Hillington, Norfolk, as heirs of John Doreward, of Great Yeldham, Essex, Edmund Beaupré released the manor of Coggeshall to Richard Sowthwell, esquire. This was the same manor that the same Richard Southwell would later give King Henry VIII as part of his fine for the murder of Sir William Pennington . In 1541 Edmund Beaupré got the wardship and marriage of his relative Edward Thursby of Doreward's Hall in Bocking, Essex. He married him to the sister of his second wife, Mary Bedingfeild.

Notable people
Arthur M. Beaupre (1853–1919), American diplomat
Benjamin Beaupré (1780–1842), Canadian businessman and politician
Don Beaupre (born 1961), Canadian ice hockey player
Édouard Beaupré (1881–1904), Canadian circus and freak show giant, wrestler and strongman
Gabriel Beaupré (born 1992), Canadian ice hockey player
Pascal Beaupré (born 1983), Canadian politician

References

Sources
The Visitations of Norfolk, 1563, 1589, and 1613, Harl. 1552.

Beaupre (surname)


කාබනික රසායන විද්‍යාවෙහි, සිස්/ට්‍රාන්ස් සමාවයවිකතාව (ජ්‍යාමිතික සමාවයවිකතාව, වින්‍යාස සමාවයවිකතාව, හෝ  ඊ / ඉසෙඩ් සමාවයවිකතාව ලෙසින්ද හැඳින්වේ) යනු  අණුවක් තුල ක්‍රියාකාරී කාණ්ඩයන්හී  දිශානතිය විස්තර කෙරෙන ත්‍රිමාණ සමාවයවිකතා ස්වරූපයකි. සාමාන්‍ය වශයෙන්, එවැනි සමාවයවිකයන් වෙත, භ්‍රමණය විය නොහැකි, ද්විත්ව බන්ධන අඩංගු වන මුත්, බන්ධනයන්හි භ්‍රමණය අතිශයින් සීමා කෙරුණු,  වලය ව්‍යුහයන් වෙතින්ද ඒවා පැන නැගිය හැක. කාබනික අණු සහ අකාබනික සමායෝජන සංකීර්ණයන් තුල සිස් සහ  ට්‍රාන්ස් සමාවයවිකයන් ඇති විය හැක.

සිස් සහ  ට්‍රාන්ස් යන පද බිඳී විත් ඇත්තේ ලතින් භාෂාවෙන් වන අතර, එහිදී  සිස් යන්නෙහි අර්ථය  "එකම පැත්තේ" යන්න සහ ට්‍රාන්ස් යන්නේ අර්ථය  "අනෙක් පැත්තේ" හෝ  "හරහා" යන්නයි. අයියූපීඒසී විසින් "ජ්‍යාමිතික සමාවයවිකතාව" යන පදය සැලකෙන්නේ "සිස් / ට්‍රාන්ස් සමාවයවිකතාව"  සඳහා අභාවිත පර්යාය පදයක් ලෙසිනි.  සාමාන්‍ය ත්‍රිමාණ සමාවයවිකයතාව සඳහාද පර්යාය පදයක් ලෙස මෙය සමහර විට භාවිතා වෙයි (නිද. ප්‍රකාශ සමාවයවිකයතාව ජ්‍යාමිතික  සමාවයවිකයතාව ලෙසින් හැඳින්වෙයි); ප්‍රකාශ-නොවන  ත්‍රිමාණ  සමාවයවිකයතාව  සඳහා නිවැරැදි පදය වන්නේ  පාරත්‍රිමාන සමාවයවිකතාව යන්නයි.

කාබනික රසායන විද්‍යාවෙහි

ආදේශක කාණ්ඩ එකම පැත්තට දිශානති වී ඇතනම්, පාරත්‍රිමාන සමාවයවිකය හැඳින්වෙන්නේ සිස් ලෙසින් වන අතර,  අනෙක් අතට, ආදේශකයන් ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවන්ට දිශානතව ඇත්නම්, පාරත්‍රිමාන සමාවයවිකය හැඳින්වෙන්නේ ට්‍රාන්ස් ලෙසිනි.  සිස්/ට්‍රාන්ස් සමාවයවිකතාව පෙන්නුම් කරන කුඩා හයිඩ්‍රොකාබනයකට නිදසුනක් වන්නේ  2-බියුටීන් වෙයි.

ඇලිචක්‍රීය සංයෝගයන් මගින්ද සිස්/ට්‍රාන්ස් සමාවයවිකතාව පෙන්නුම් කිරීමට හැකියාවක් ඇත. වලය ව්‍යුහයක් නිසා ඇතිවන ජ්‍යාමිතික සමාවයවිකයකට නිදසුනක් වශයෙන්,  1,2-ඩයික්ලෝරොසයික්ලොහෙක්සේන්  සලකන්න:

භෞතික ගුණාංග සංසන්දනය
සිස් සහ  ට්‍රාන්ස් සමාවයවික බොහෝ විට වෙනස් භෞතික ගුණාංග සහිත වෙති. සමාවයවික අතර වෙනස්කම්, සාමාන්‍ය වශයෙන්, පැන නගින්නේ අණුවෙහි හැඩයෙහි වෙනස්කම් නිසා හෝ සමස්ත   ද්විධ්‍රැව ඝූර්ණය නිසාවෙනි.

2-පෙන්ටීන් වැනි සෘජු-දාම ඇල්කීන වල තාපාංකය, සිස් සමාවයවිකය සඳහා 37°C  හා ට්‍රාන්ස් සමාවයවිකය සඳහා 36°C ක් වන බව  සැලකූ කල, මෙම වෙනස් කම් ඉතා කුඩා විය හැකි බවක් පෙනේ.  ධ්‍රැවීය බන්ධන පවතියි නම් සිස් සහ  ට්‍රාන්ස් සමාවයවික අතර වෙනස්කම් විශාල විය හැකි වන්නේ, 1,2-ඩයික්ලෝරොඑතීන් වල මෙනි. මෙම අවස්ථාවෙහිදී  සිස් සමාවයවිකය සඳහා තාපාංකය 60.3°C වන අතර, ට්‍රාන්ස් සමවයවිකය සඳහා තාපාංකය 47.5°C වෙයි.  සිස් සමාවයවිකයේ ධ්‍රැවීය C-Cl  බන්ධන ද්විධ්‍රැව ඝූර්ණ දෙක එක්ව අණුක ද්වීධ්‍රැව ඝූර්ණයක් ලබාදෙමින් ඇතිකරලන, අන්තර්-අණුක ද්විධ්‍රැව–ද්විධ්‍රැව බල (හෝ කේසොම් බල) ලන්ඩොන් අපකිරණ බල වලට එක් වෙමින් තාපාංකය ඉහළ නංවයි. අනෙක් අතට,  ට්‍රාන්ස් සමාවයවිකයෙහි මෙය සිදු නොවන්නේ, C-Cl බන්ධන ඝූර්ණ දෙක එකිනෙකට අවලංගු වන අතර අණුව සතුව ශුද්ධ ශුන්‍ය ද්විධ්‍රැවයක් (කෙසේවෙතත් එය සතුව ශුන්‍ය නොවන චතුර්ධ්‍රැවයක් පවතියි) ඇති වන බැවිනි.

බියුටීන්ඩයොයික් අම්ලයේ සමාවයවික දෙකෙහි ගුණාංග සහ ප්‍රතික්‍රියකතාවන් අතර මහත්වූ වෙනස් කම් ඇති අතර ඒවා සඳහා මුළුමණින් වෙනස්වූ නම් පවා යොදා ඇත. සිස් සමාවයවිකය හැඳින්වෙන්නේ මැලෙයික් අම්ලය ලෙසින් වන අතර  ට්‍රාන්ස් සමාවයවිකය හැඳින්වෙන්නේ  ෆියුමරික් අම්ලය ලෙසිනි. සාපේක්ෂ තාපාංකය නිර්ණය කිරීමේදී තීරකය වන්නේ ධ්‍රැවීයතාව වන අතර, එසේ වන්නේ එය විසින් අන්තර්-අණුක බල ඉහළ නංවා තාපාංකයද ඉහළ නංවන නිසාය. එම ආකාරයෙන්ම, සාපේක්ෂ ද්‍රවාංකය සඳහා තීරකය වන්නේ සමමිතිය වන්නේ, එය විසින් අණුවෙහි ධ්‍රැවීයතාව වෙනස් නොකලද, ඝන අවස්ථාවෙහි වඩාත් හොඳ ඇසුරුමක් සහා ඉඩ සලසන බැවිණි.

ආශ්‍රිත

කාබනික රසායනය

සිස්-ට්‍රාන්ස් සමාවයවිකතාව


An Palmorchis sobralioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni João Barbosa Rodrigues. An Palmorchis sobralioides in nahilalakip ha genus nga Palmorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Palmorchis

Palmorchis sobralioides


කිරුම් තරාදියක්  යනු වස්තුවක බර හෝ  ස්කන්ධය හෝ නිර්ණය කිරීම සඳහා වන මිනුම් උපකරණයකි. බොහෝ කර්මාන්ත හා වාණිජ යෙදවුම් වල කිරුම් තරාදි භාවිතා වෙන අතර, පුළුන් සිට බර පැටවූ ට්‍රැක්ටර-ට්‍රේලර දක්වා වන නිෂ්පාදිත වැලක් විකුණනු ලබන්නේ බර අනුවය. මනුෂ්‍යයන්ගේ කයෙහි බර කිරීමට සඳහා විශේෂිත වෛද්‍ය තරාදි සහ නානකාමර තරාදි භාවිතා වෙයි.

කිරුම් තරාදිය


Die Sumène ist ein Fluss in Frankreich, der im Département Cantal in der Region Auvergne-Rhône-Alpes verläuft. Sie entspringt am Plateau de Trizac, im Regionalen Naturpark Volcans d'Auvergne, an der Gemeindegrenze von Collandres und Trizac. Die Sumène entwässert zunächst in nördlicher Richtung, nordwestlich von Riom-ès-Montagnes schwenkt sie aber plötzlich in westliche Richtung und mündet nach insgesamt rund 47 Kilometern an der Gemeindegrenze von Arches und Veyrières, im Rückstau der Barrage de l'Aigle, als linker Nebenfluss in die Dordogne. Bei ihrer Mündung stößt die Sumène an das benachbarte Département Corrèze in der Region Nouvelle-Aquitaine.

Orte am Fluss
 Valette
 Menet
 Antignac
 Vebret
 Saignes
 Ydes
 Bassignac

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Église Saint Georges aus dem 12. Jahrhundert, in Ydes-Bourg, Monument historique
 Kirche Église Sainte Croix de Saignes aus dem 12. Jahrhundert, in Saignes, Monument historique
 Kapelle Chapelle Notre Dame du Château de Saignes aus dem 12. Jahrhundert, in Saignes, Monument historique

Weblinks

Anmerkungen

Sumène (Dordogne)


فرساي (بالفرنسية:Versailles) هي مدينة تقع في شمال فرنسا، يبلغ عدد سكانها 85.726 نسمة. تبعد نحو 18 كلم جنوب غربي العاصمة باريس. اشتهرت فرساي بقصر فرساي الذي تمت فيه معاهدة فرساي. بناه لويس الرابع عشر في القرن السابع عشر الميلادي، وكان -المقر الرسمي- للأسرة المالكة لأكثر من مئة عام. وفي الوقت الحاضر تم تحويل القصر إلى متحف وطني.

توأمة
لفرساي اتفاقيات توأمة مع كل من:
 بوشكين
 تايبيه (1986 - )
 نارا
 غيسن
 غيونغجو (15 أبريل 1987 - )

أعلام

 ألكسندر ميلران
 لويس السابع عشر
 مدام دي بومبادور
 فيليب الخامس ملك إسبانيا
 فيليب الثاني دوق أورليان
 ماريا تيريزا من إسبانيا
 لويس الخامس عشر ملك فرنسا
 لويس الثامن عشر
 جان دي لا برويير
 شارل العاشر ملك فرنسا

مراجع

بلديات الإيفلين (إقليم فرنسي)
عمالات فرنسا
مدن إيل دو فرانس

فرساي


عقد 1080 هو عقد امتد بين 1 يناير 1080 و31 ديسمبر 1089 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1070 ولحقه عقد 1090.

أحداث

 معركة ديرهاخيوم (1081)
 معركة الزلاقة (1086)
 معركة قلعة المنار (1082)

مواليد

 إيرين المجرية (1088)
 راميرو الثاني ملك أراغون (1086)
 ابن عزرا (1089)
 فياتشيسلاف فلاديميروفيتش (1083)
 هنري الخامس (1086)
 بهرام شاه الغزنوي (1084)
 عرقلة الدمشقي (1087)
 هونجونغ ملك غوريو (1084)
 مهستي الكنجوية (1089)
 ابن العريف (1088)
 ابن القطان البغدادي (1086)

وفيات

 أبو الحسن اللخمي (1085)
 أبو عامر بن غرسية (1084)
 ناصر خسرو (1088)
 كونراد الأول، كونت لوكسمبورغ (1086)
 أسماء بنت شهاب (1087)
 أبو بكر بن عبد العزيز (1085)
 بيتر الثاني من تراني (1081)
 الناصر بن علناس بن حماد (1088)
 ويليام الأول كونت بورغندي (1087)
 المؤتمن بن هود (1084)
 ويليام الثامن، دوق آكيتاين (1086)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1080 ابتداءً من

عقد 1080


Abbot kan hanvise til flere artikler:
 Abbot Kinney (1850-1920) - amerikansk udvikler og konservator

Steder
 Abbot (Maine) - by i Maine
 Abbots Creek - biflod til Back Creek i New Jersey
 Abbot (krater) - månekrater opkaldt efter Charles Greeley Abbot

Abbot


Barit (BaSO4) baryum sülfattan oluşan bir mineraldir. Genellikle beyaz ya da renksizdir, bazen de sarı ve gri olabilir. Baryumun ana kaynağıdır. Işıma yapan şekline bazen Bologna Taşı da denir.

Barit genellikle kireçtaşlarındaki kurşun - çinko damarlarında, sıcak kaynak yataklarında ve hematit cevheriyle birlikte oluşur. Sıklıkla anglesit ve selestit mineralleriyle birlikte bulunur.

Barit ismi Yunanca βαρύς (ağır) sözcüğünden türetilmiştir.
Mohs sertliği 3. Kırılma indeksi 1,63. Özgül ağırlığı 4,3-5. Kristal yapısı ortorombiktir.

Tarihçe

Amerika Birleşik Devletleri'nde 19. yüzyılda çıkarılmaya başlanan barit ilk olarak 1845 yılında boya üretiminde kullanılmış ancak 1908 yılından sonra sondaj çamurlarında katkı maddesi olarak kullanılmaya başlanmasıyla hem üretimi hem de tüketimi artış göstermiştir. Türkiye'de ise 1964 yılından sonra barit üretimi gelişmiş ve yayılmıştır

Kullanım yerleri
Barit kullanımı genel olarak üçe ayrılarak incelenir: Sondajlık (%90), kimyasal (%7) ve dolgu malzemesi (%3).

Kaba haliyle ya da sadece yıkama, sudan geçirme, eleme, yüzdürme ve manyetik ayırma gibi basit işlemlerden geçirilen barit ilk ürün olarak alıcı bulur. Kaba hâldeki baritin çoğunluğu minimum bir saflığa ve yoğunluğa ulaşana kadar işlemden geçirilir. Ağır çimento olarak kullanılan barit ezildikten sonra elenerek aynı büyüklüğe getirilir. Baritin çoğu öğütülerek sanayi ürünlerinde katkı malzemesi olarak ya da petrol veya doğalgaz kuyularını açarken ağırlık yapan katkı malzemesi olarak kullanılır. Dünya üzerinde sondajda kullanılan barit, API 13A uluslararası standardına göre, Türkiye'de ise TS 919 standardına göre üretilmektedir.

Barit boya ve kâğıt yapımında da kullanılır. Her ne kadar baritin içinde ağır metal olan baryum bulunsa da, baryumun düşük çözünürlüğü nedeniyle birçok hükûmet tarafında toksik maddeler arasında sayılmaz.

Dünya barit rezervi

Dünya'da şu anda tanımlanmış ve bilinen barit rezerv miktarının 550 milyon ton olduğu, ancak tüm dünya rezervinin ise 2 milyar ton olduğu tahmin edilmektedir.

1997' dünya barit üretimi 6,826 milyon ton, 1999'da ise 5,660 milyon ton olmuştur. Petrol üretimindeki azalmalar barit talebini doğrudan düşürmektedir.

Türkiye'deki barit yatakları
Türkiye'de [Adana] Feke ilçesi Belenköy Mahallesınde, Konya İlmen Mahallesinde,Antalya iline bağlı Alanya - Gazipaşa ilçeleri çevresinde, Giresun ilinde, Muş ilinde, Çanakkale ilinde, Kocaeli ilinde, Karaman ilinde, Gümüşhane ilinde, Bayburt ilinde, Isparta ilinde, Sivas ili Koyulhisar ilçesi Yenice Köyü'nde, Ereğli ilçesinde barit yatakları bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Mineraller listesi
Son Olarak da Batman'ın Sason ilçesin de 288.000 Ton Rezerv bulunmuştur.

Kaynakça
 Devlet Planlama Teşkilatı Madencilik Özel İhtisas Komisyonu Raporu, Ankara 2001
 U.S. Geological Survey Mineral raporu - Ocak 1996 (İngilizce)
 U.S. Geological Survey Mineral raporu - Ocak 2001 (İngilizce)

Dış bağlantılar
 Maden Tetkik Arama Genel Müdürlüğü sitesinde Barit ile ilgili bilgiler
 Barit Maden Türk AŞ'nin sitesi, Barit ile ilgili bilgiler
 Barit üretimi ve ihracatçı

Baryum mineralleri
Sülfat mineralleri

Barit


General anaesthesia for oral surgery er en dansk undervisningsfilm fra 1948 instrueret af Jens Henriksen og efter manuskript af Ernst Trier Mørch og Jørgen Rud.

Handling
Filmen, som er forsynet med engelske tekster, er beregnet til ledsagelse af foredrag ved undervisning af medicinske studerende. Den viser teknikken ved narkose til mundkirurgi.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Undervisningsfilm fra Danmark
Danske film fra 1948

General anaesthesia for oral surgery


L'édition féminine 2022 du tournoi de tennis de Lausanne plus communément appelé le Ladies Open Lausanne se déroule du 11 au  sur terre battue en extérieur. Il s'agit d'un tournoi de la catégorie WTA 250.

Faits marquants

Forfaits
  Alizé Cornet, remplacée par  Misaki Doi
  Camila Giorgi, remplacée par  Lauren Davis
  Daria Kasatkina, remplacée par  Tamara Korpatsch
  Dayana Yastremska, remplacée par  Jule Niemeier
  Maryna Zanevska, remplacée par  Zhu Lin

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueuses de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Lauréates
La Croate Petra Martić remporte son  WTA, le  depuis 2019, en dominant en finale la Serbe Olga Danilović.

La paire Kristina Mladenovic / Olga Danilović remporte le double.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Lausanne
 Saison 2022 de la WTA

Liens externes
  Site officiel du tournoi

Navigation

Tournoi de tennis de Lausanne
Lausanne
Tennis en juillet 2022
Sport en Suisse en 2022

Tournoi de tennis de Lausanne (WTA 2022)


Svjetionik Rt Lovišće je svjetionik na rtu Lovišće, na krajnjem zapadnom rtu poluotoka Pelješca, na mjestu gdje se spajaju Neretvanski, Korčulanski i Pelješki kanal, u blizini naselja Lovište.

Svjetionik, sagrađen krajem 19. stoljeća, jednostavna je oblika sa skošenim podnožjem, te je izdvojen od svjetioničarske zgrade i nalazi se na samoj morskoj obali. Svjetioničarska zgrada, izgrađena na osami, 200 je metara uvučena u unutrašnjost. Jednostavna kamena prizemnica, sa središnjim rizalitom na sjeverozapadnom pročelju, pokrivena je četveroslivnim krovom.

Zaštita
Pod oznakom RST-1424-1996 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Lovišće
Pelješac
Zaštićene javne građevine u Dubrovačko-neretvanskoj županiji

Svjetionik Rt Lovišće


Ajtyrski  es un asentamiento de tipo urbano del raión de Abinsk del krai de Krasnodar en el sur de Rusia. Está situado en la frontera entre las llanuras de Kubán-Priazov y las montañas del Cáucaso Occidental, a orillas del río Ajtyr, afluente del Abin, de la cuenca del río Kubán, 11 km al este de Abinsk y 61 km al suroeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 20 100 habitantes en 2010. De estos un 90.5 % eran de etnia rusa. Las principales minorías eran la etnia armenia y la ucraniana.

Es cabeza del municipio Ajtyrskoye.

Historia

La localidad fue fundada en 1863 como stanitsa Antyrskaya para reasentar a 1 234 colonos cosacos de las stanitsas de Poltávskaya, Novomyshastovskaya, Novotítarovskaya, Novovelichkovskaya y Márinskaya; y de las gubernias de Poltava y Járkov. Más adelante ese año llegaron cien familias de campesinos de las gubernias de Chernígov, Vorónezh, Járkov y Poltava del Imperio ruso. En 1867 recibió el nombre de Ajtyrskaya, para adaptarlo a los nombres rusos, por Ajtyrka en el actual óblast de Sumy, en Ucrania.

En 1938-1940 se hallaron yacimientos de petróleo y gas natural cerca de la stanitsa. Durante la Gran Guerra Patria fue ocupada por la Wehrmacht de la Alemania Nazi el 17 de agosto de 1942 y liberada por el Ejército Rojo de la Unión Soviética el 22 de febrero de 1943. En 1948 se iniciaron los trabajos para la construcción del asentamiento de trabajo petrolero Ajtyrski. En 1958 se decide unir a ambas localidades y al jútor Dubravinski en el asentamiento de tipo urbano actual.

Demografía

Clima

Las temperaturas en verano pueden llegar a los 40º. El nivel medio de precipitaciones es de 575 mm anuales.

Economía y transporte

Las reservas petrolíferas se agotaron en la década de 1980, por lo que la localidad ha vuelto a ser centro de una región dedicada principalmente a la agricultura.

La localidad cuenta con una estación (Ajtysrskaya) y una plataforma ferroviaria (Leshchenko) en la línea del ferrocarril del Cáucaso Norte, abierta en 1888. Al sur pasa la carretera A146 Novorosisk-Krasnodar.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Ахтырский.
 Sitio web del municipio .
  en la Gran Enciclopedia Soviética .
 Base de datos sobre Rusia .
 Calle Krásnaya en Panoramio.
 Calle Proletárskaya en Panoramio.
 Escuela nº42 en Panoramio.

Localidades del raión de Abinsk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1863

Ajtyrski


L'antibacchée ou palimbacchée (latin pes bacchius e contrario, reversus ; grec ancien ἀντιϐακχεῖος, παλιμϐάκχειος) est un pied de la versification grecque et latine, de rythme descendant, composé de deux syllabes longues suivies d'une syllabe brève, noté | — — ∪ |.

Ce pied s'oppose au bacchée, plus fréquent, de rythme ascendant et noté pour sa part | ∪ — — |.

Origine

L'étymologie du mot le rattache à Bacchus : ce rythme était lié au culte de Dionysos et utilisé dans les chants en son honneur.

Usage

L'antibacchée ne produit pas à lui seul de vers indépendant, mais il remplace par abrègement le mètre trochaïque | — ∪ — ∪ |.

Dans les vers syllabo-toniques, l'antibacchée fait se succéder deux syllabes accentuées et une syllabe inaccentuée. On trouve ainsi l'antibacchée en russe, par exemple dans «И скучно, и грустно» de Lermontov, où nous grasseyons les deux syllabes accentuées : «Что страсти? | ведь рано | иль поздно | их сладкий | недуг…» ou encore en anglais : «DUM DUM da : BLIND LUCK is | LOVED MORE than | HARD THINK.»

Notes et références

Bibliographie
 Martin Litchfield West, Greek Metre. Oxford: Clarendon Press, 1982.
 А. Н. Николюкина, Литературная энциклопедия терминов и понятий, Институт научной информации по общественным наукам РАН, Интелвак, 2001, article "Антибакхий". — 1596 pages. — .

Articles connexes
 Bacchée
 Métrique antique
 Pied (poésie)
 Scansion
 Vers

Pieds métriques

Antibacchée


Esperanza Catalina Pérez de Labrador (Camagüey, Cuba, 1922 - Madrid, España, 13 de noviembre de 2011) fue una militante argentina por los derechos humanos, integrante de la Asociación Madres de Plaza de Mayo  y Madres de la Plaza 25 de Mayo de Rosario con su familia diezmada por el terrorismo de Estado desatado en Argentina tras el golpe militar de 1976.  Falleció a los 89 años de edad la noche del 13 de noviembre de 2011 en el Hospital Puerta de Hierro de Madrid (España), ciudad donde residía.

Vida
A su primera madre, Esperanza, española, no llegó a conocerla, ya que murió por complicaciones en el parto tras una paliza de su marido, Manuel. La segunda, Catuca, era una cubana esposa de José Mestril, el hombre al que Manuel paró a la puerta del hospital de Camagüey para regalársela porque se volvía a España. A la tercera, María Antonia, la conoció siete años después, cuando Manuel, que jamás se había interesado por ella, regresó a Cuba para llevársela dejando desolados a los Mestril.

Se casó con Víctor Labrador, un español nacido en Béjar del que se enamoró por cartas que le escribía desde el frente de Madrid. Al terminar la Guerra Civil, decidieron emigrar y como estaba prohibido ir a Cuba, tuvieron que ir a Argentina, desplazándose desde San Esteban de la Sierra (Salamanca) a la ciudad de Rosario (Argentina), donde desarrollaron un negocio familiar de industria de calzado.

El ataque a su familia
El día 10 de octubre, y en cumplimiento de las órdenes del entonces Comandante en Jefe del Segundo Cuerpo del Ejército con sede en la ciudad de Rosario General Leopoldo Fortunato Galtieri, un grupo de tareas compuesto por 20 hombres armados y encapuchados militares y funcionarios de policía a cuyo frente estaba José Rubén Lofiego «El Ciego» irrumpen en el domicilio y tras informarles que han dado muerte a otro de su hijos Palmiro Labrador Pérez (Español de 28 años, n. como su madre en San Esteban de la Sierra) y a su esposa Edith Graciela Koatz (25 años) -ambos militantes de Montoneros-, los golpean y roban diferentes enseres de la vivienda y múltiples calzados y artículos de cuero de la fábrica. Luego de este allanamiento atacan la casa de la hija de Esperanza, María Manuela, donde torturan a Víctor Labrador, y, a su marido, Oscar Rubén Rivero, al que incluso atan a una silla, y tras torturarlo, consiguen que firme varios cheques con fechas de vencimiento postdatadas, la primera el 17 de noviembre de 1976 y por importe de sesenta millones de pesos que son cobrados. Asimismo les desvalijan toda la casa.

Días antes, su nieto Miguel Ángel Labrador Pérez (n. en Rosario, de 25 años) había sido secuestrado y continúa desde entonces desaparecido. A Palmiro y Edith los mataron poco después en una simulación de enfrentamiento en la que también asesinan a Víctor.

Cuando el general Galtieri, tras varias noches en vela ante el edificio del Ejército, le concedió audiencia a Esperanza, les dijo que la muerte de su marido había sido "un lamentable error" y que a su hijo y su nuera los mataron "por montoneros". Esperanza le contestó "Pues ¡vivan los montoneros si todos son como mis hijos!" y según su testimonio, agarró a Galtieri de la pechera, lo miró a los ojos y le chilló: "¡asesino!". Esas acciones de Labrador, lograron en 1996, le solicitare el juez español Baltasar Garzón para abrir una causa penal contra los perpetradores del Terrorismo de Estado de la dictadura argentina entre 1976 y 1983.

Libro
Jesús M. Santos llevó la vida de Esperanza a un libro titulado "Esperanza" (Editorial Roca, 2011).

Enlaces externos
 "Arderá la Memoria. La historia de las Madres de la Plaza 25 de mayo", un documental de 2010, ( Parte 1; 2 y 3)
 Tomás Labrador- HIJOS Rosario. 23/03/17. Conclusión TV

Referencias

Activistas de Cuba
Madres de la Plaza 25 de Mayo
Fallecidos en Madrid
Nacidos en Camagüey

Esperanza Pérez Labrador