George Lawrence Senesky (nacido el  en Mahanoy City, Pennsylvania y fallecido el  en Cape May Court House, Nueva Jersey) fue un jugador y entrenador de baloncesto estadounidense que disputó ocho temporadas entre la BAA y la NBA, todas ellas en los Philadelphia Warriors, de los cuales fue entrenador durante otras tres temporadas, y una más en la ABL. Con 1,88 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante su etapa universitaria con los Hawks de la Universidad de San José, siendo designado jugador del año y elegido en el primer equipo consensuado All-America en 1943. Ese año lideró a todo el país en anotación, promediando 23,4 puntos por partido. Batió el récord de anotación en un partido ante Rutgers-Newark, con 44 puntos, y el de tiros de campo anotados en el mismo partido, 19, este último todavía vigente hoy en día.

Profesional
Tras un breve paso por la ABL, en  ficha por los Philadelphia Warriors, donde permanecería a lo largo del resto de su carrera, ocho temporadas. Nada más llegar al equipo, en su primera temporada se proclamaría campeón de la BAA, tras derrotar a los Chicago Stags en las Finales por 4–1. Senesky promedió 6,3 puntos por partido.

La mejor temporada de toda su carrera a nivel estadístico sería la 1950-51, en la que promedió 10,4 puntos, 5,3 asistencias y 5,0 rebotes por partido. Se retiró al término de la temporada 1953-54, con 32 años de edad.

Estadísticas en la BAA y la NBA

Temporada regular

Playoffs

Entrenador
Un año después de retirarse, fue contratado como entrenador de los Warriors, sustituyendo precisamente a quien había sido su entrenador durante ocho temporadas, Edward Gottlieb, y tal y como ocurriera en su etapa de jugador, en su primera temporada al frente del equipo se proclamó campeón de la NBA, derrotando en las Finales a los Fort Wayne Pistons por 4–1. Esa misma temporada también se hizo cargo del equipo de la Conferencia Este en el All-Star Game disputado en Rochester (Nueva York), en el que cayeron ante la Conferencia Oeste por 108–94.

Dirigió dos temporadas más a los Warriors en los cuales no consiguió clasificar al equipo para los play-offs, tras las cuales fue sustituido por Al Cervi.

Referencias

Véase también
 Anexo:Líderes de anotación de la División I de baloncesto de la NCAA
 Anexo:Entrenadores campeones de la NBA

Enlaces externos

 Ficha de Senesky en NBA.com
 Ficha de George Senesky en ultimatenba.com

Baloncestistas de Pensilvania
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Philadelphia Sphas
Baloncestistas de los Philadelphia Warriors
Baloncestistas de los Saint Joseph's Hawks
Entrenadores de baloncesto de Estados Unidos
Entrenadores de la NBA
Entrenadores de los Philadelphia Warriors

George Senesky


Der Arroyo San Pedro ist ein im Westen Uruguays gelegener Fluss.

Der zum Einzugsgebiet des Río Uruguay zählende Fluss befindet sich im Nordwesten des Departamentos Río Negro. Er entspringt in der Cuchilla de Haedo westlich von Bellaco bei der Kreuzung der Ruta 24 mit der Ruta 25. Von dort fließt er in nordwestliche Richtung, unterführt zunächst die Ruta 24 und passiert dann in rund zweieinhalb Kilometern östlicher Entfernung den Ort Tres Quintas. Er mündet schließlich knapp fünf Kilometer nördlich dieses Ortes in den Arroyo Bellaco. Das westlich der Mündung gelegene Gebiet trägt die Bezeichnung Cuchilla Bella Vista.

Einzelnachweise

Arroyo San Pedro (Arroyo Bellaco)


The year 1875 in architecture involved some significant events.

Buildings and structures

Buildings

 January 5 – Palais Garnier, home of the Paris Opera in France, designed by Charles Garnier, opens.
 June 13 – Sage Chapel at Cornell University, designed by Charles Babcock, holds opening services.
 Sydney Town Hall in Sydney, Australia is completed.
 William Watts Sherman House, Newport, Rhode Island, designed by Henry Hobson Richardson, is built.
 The Hermannsdenkmal monument in Berlin, Germany, designed by sculptor Ernst von Bandel, is completed.
 Cize–Bolozon viaduct opens to rail traffic across the Ain in France.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Edmund Sharpe.
 Grand Prix de Rome, architecture: Edmond Paulin.

Organisations
 German firm Wayss & Freitag formed, who pioneered reinforced concrete.

Births
 May 12 – Charles Holden, English architect noted for London Underground stations (died 1960)
 July – W. Curtis Green, English commercial architect (died 1960)
 August 11 – Percy Erskine Nobbs, Scottish-born Canadian Arts and Crafts architect (died 1964)

Deaths
 February 28 – Robert Willis, English mechanical engineer, phonetician and architectural historian (born 1800)
 June 5 – E. W. Pugin, English ecclesiastical architect (born 1834)
 June 24 – Henri Labrouste, French architect (born 1801)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1875 in architecture


Komandit şirket, iki veya daha çok kimse tarafından, bir ticari işletmeyi müşterek ticaret unvanı altında işletmek amacıyla, bir sözleşmeyle kurulan ve şirket alacaklılarına karşı ortaklardan bir kısmının sorumluluğu sınırlanmamış ve diğer bir kısım ortaklarının sorumluluğu belirli bir miktar ile sınırlanmış olan, hak ehliyeti işletme konusu ile sınırlı, tüzel kişiliğe sahip bir şirket tipidir.

Komandit şirketlerin en belirgin özelliği, ortakların bir kısmının sorumluluğunun sınırlı, bir kısmının sorumluluğunun da sınırsız olmasıdır. Bu şekilde doğrudan ticaretle uğraşmadan kazanç elde etmek imkânı sağlandığı gibi, ticari yeteneği ve bilgisi olup, yeterli sermayesi olmayan kimseler için de ticaretle uğraşma olanağı elde edilmiş olur.

Ortaklar
Komandit Şirketlerde iki tür ortak vardır
 Komandite Ortak: Sınırsız sorumludur. Şahsi malvarlığı haczedilebilir.
 Komanditer Ortak: Sınırlı sorumludur. Şahsi malvarlığı haczedilemez.

Kaynakça
 Ticari İşletme Hukuku, Sabih ARKAN, Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü, 2021, ISBN: 9789755372815
 Ticari İşletme ve Şirketler Hukuku; Öğr. Üyesi Selma Çetiner, Doç. Dr. Armağan Ebru Bozkurt Yüksel, Eylül 2021, 5. Baskı

Türlerine göre şirketler

Komandit şirket


صلح لودي وقع بالمدينة اللومباردية لودي في التاسع من أبريل سنة 1454، ووضع حداً للصراع المستعر بين جمهورية البندقية ودوقية ميلانو منذ بداية القرن الخامس عشر.

بعدما بات توسع الدولة العثمانية يهدد ممتلكات البندقية ونشاطاتها التجارية في الشرق (فتح القسطنطينية سنة 1453) نقلت هذه الأخيرة تدريجياً تركيزها السياسي نحو البر الإيطالي الرئيسي ساعيةً لفرض نفوذٍ في بلادها. في مواجهة نيات البندقية التوسعية وقفت ميلانو التي بعد فترة من الارتباك السياسي إثر وفاة جان غالياتسو فيسكونتي وجدت في فيليبو ماريا فيسكونتي الوحدة والانتعاش.

كانت معركة ماكلوديو سنة 1427 حاسمةً بين البلدين؛ فقد انتصرت البندقية المدعومة من قبل فلورنسا -التي أخذت في حسابها محدودية قوة فيسكونتي-، ويرجع الفضل في ذلك أساساً إلى الكوندوتييرو المرتزق فرانشيسكو بوسوني الـمـُلقب كارمانولا.

فتح هذا النصر للبندقية الأراضي حتى نهر أدا، لكنه لم يضع حداً للنزاعات بين الدوقيتين التي استمرت حتى عام 1454. تلك السنة في مدينة لودي خلصت البندقية وميلانو إلى صلحٍ نهائيٍّ صادق عليه بعد ذلك حلفاءهما (في مقدمتهم فلورنسا التي كانت قد تخلت عن ميلانو منذ مدة)، فصار شمال إيطاليا مقسّماً عملياً بين الدولتين العدوتين مع بعض القوى الثانوية التي لاتزال قائمةً (آل سفويا وجمهورية جنوا وآل غونزاغا وآل إستي). في التفاصيل من بين أمورٍ أخرى أُقرت خلافة فرانشيسكو سفورزا على دوقية ميلانو، وتغيرُ الحدود بين هذه الدول إلى نهر أدا، ووضعُ علاماتٍ على امتداد الحدود، وترسيمُ الحدود (بعض الصلبان المنحوتة على الصخر لاتزال قائمة)، وبداية تحالف بلغ ذروته بالانضمام في أوقات مختلفة إلى الرابطة الإيطاليقية.

تكمن أهمية صلح لودي في منحه إيطاليا وضعاً سياسياً جديداً على مستوى المؤسسات ضمن توازناً كبيراً في الإقليم حادّاً من الطموحات الخاصة.

سيبرز بعد ذلك لورينزو دي ميديشي كضامنٍ لهذا التوازن السياسي الإيطالي في النصف الثاني من القرن الخامس عشر بوضعه سياسته الشهيرة سياسة توازن القوى قيد التنفيذ.

مراجع

أوروبا في 1454
جمهورية فلورنسا في القرن 15
مملكة نابولي في القرن 15
النهضة الإيطالية
جمهورية البندقية في القرن 15
معاهدات جمهورية البندقية
معاهدات جمهورية فلورنسا
معاهدات دوقية ميلانو
معاهدات عقد 1450
معاهدات مملكة نابولي

صلح لودي


Samoyed dilleri, Ural Dağları'nın her iki yanında, ama daha çok kuzey kesiminde, yaklaşık 30.000 kişinin konuştuğu dil ailesidir.

Samoyed dilleri, Proto-Samoyed dilleri olarak adlandırılan eski bir dilden türemiştir. Samoyed dilleri ve Fin-Ugor dilleri, Ural dilleri ailesini oluşturur.

Bu dilleri konuşan halklar Samoyed Halkları adı altında toplanır.

Sınıflandırma

Başlıca diller ve etnik gruplar şunlardır:

Kuzey Samoyed dilleri
 Enetsçe (Yenets, Yenisey-Samoyed), Yenisey Nehri boyunda yaşayan Enetsler tarafından konuşulur.
 Nenetsçe (Yurek), Nenetsler tarafından konuşulur.
 Nganasan dili (Tavgi, Tavgi, Tavgi-Samoyed dili), Nganasanlar tarafından konuşulur.
 Yurats dili, Yenisey Nehri bölgesinde konuşuluyordu, bugün ölü bir dildir.

Güney Samoyed dilleri
 Kamasince (Kamas), konuşulan bir dildir.
 Matorca (Motor), konuşulan bir dildir.
 Selkupça (Ostyak-Samoyed dili), Selkuplar tarafından konuşulur.

Coğrafi dağılım

Samoyed dillerinin konuşulduğu topraklar Beyazdeniz'den Laptev Denizi'ne değin uzanır. Bu bölge, Novaya Zemlya'nın güneyini, Yamal Yarımadası'nı, Ob ve Yenisey ırmaklarının aşağı çığırını ve Kuzey Sibirya'daki Taymir yarımadasını kapsar.

Samoyed dilleri


Orta Avrupa, Doğu ile Batı Avrupa arasındaki bir bölgedir.

Devletler

Genel olarak Orta Avrupa ülkesi sayılan ülkeler:

Orta Avrupa'ya  komşu ülkelerin bölgeleri:
  Hırvatistan (Istria ve Dalmaçya hariç) (zaman zaman tam ülke)
  Romanya'nın Erdel ve Bukovina (zaman zaman tam ülke)
  Sırbistan'nın Voyvodina Bölgesi (zaman zaman Belgrad bölgesi de)
  Ukrayna'nın Zakarpattia Oblast ve Galiçya bölgeleri
  Rusya'nın Kaliningrad Oblastı
  Fransa'nın Alsace ve Lorraine bölgeleri
  İtalya'nın Güney Tirol ili

Orta Avrupa hakkındaki günümüzdeki görüşler

Kavramın tarihi

Ortaçağ

I. Dünya Savaşı öncesi

I. ile II. Dünya Savaşı arasında dönemi

Doğu Bloku'nun Orta Avrupa'sı

Mitteleuropa (Almanca: Orta Avrupa)

Fiziki coğrafya

Alpler ile Baltik bölgesi arasında

Pannonia Ovası ve Karpatlar

Dinar Alpleri

Flora

Ayrıca bakınız
 Orta Avrupa Üniversitesi
 OAS

Kaynakça

Kaynakça

Avrupa'daki bölgeler

Orta Avrupa


An Aloe tenuior in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrian Hardy Haworth. An Aloe tenuior in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. t. tenuior
 A. t. viridifolia

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Aloe

Aloe tenuior


Codex Cumanicus (Kodeks Kumanikus), Karadeniz'in kuzeyindeki Kıpçak Türklerinden (Kumanlar) İtalyanlar ve Almanlar tarafından 14. yüzyılda derlenmiş iki bölümlük bir eserdir. Kumanlar arasında Hristiyanlığı yaymaya yönelik Katolik misyonerler tarafından "Codex Cumanicus" isminde Türk dilinde bir rehber ve ilmihal olarak geliştirilmiştir.

Sözlük-metinler derlemesi olarak sayılabilecek eserin adı Latincedir ve Kuman Kitabı olarak Kirima çevrilebilir.
Kod Kırım'da oluşturuldu ve Kıpçak ve Oğuz lehçelerinin tarihi için büyük önem taşıyan Kırım Tatar dilinin en eski anıtı olarak kabul ediliyor - doğrudan Karadeniz bozkırlarının Kıpçakları (Polovtsy, Kumanlar) ve özellikle Kırım yarımadası ile ilgilidir.

El yazması
El yazması özgün örnek İtalya-Venedik Marciana Millî Kütüphanesi, Biblioteca Divi Marci – Biblioteca Nazionale di S. Marco – Biblioteca ad templum Divi Marci Venetiarum, Venezia, Mss. latini, Fondo antico, Collocazione 1597, Codex DXLIX / № 549 sayı ile saklanmaktadır.

Kuman (Kıpçak) Kitabı, birçok kişi tarafından yazılmış parçaların bir araya getirilmesi sureti ile oluşmuş bir çalışmadır. Günümüzdeki hâlini alması 14. yüzyıl başlarından 14. yüzyıl ortalarına kadar yaklaşık 60 yıl kadar zaman almıştır.

Bölümler

İtalyan bölümü
İtalyan bölümü 55 yapraktır (110 sayfa) ve iki sözlük listesinden oluşur. Sözlükler Latince-Farsça-Kıpçakçadır. İlk liste alfabetik, ikinci liste tematiktir. İlk sayfasında 11 Temmuz 1303 tarihi yer alır.

Eserin İtalyanca Kodeks (İtalyan Kitabı) denen ilk 110 sayfalık bölümü Latin alfabesine göre dizilmiş 1560 sözcük içeren, Latince-Farsça-Kıpçakça sözlükle başlar. Ardından sözcüklerin anlamlarına göre öbeklere ayrıldığı 1220 sözcük içeren ikinci bir sözlük yer alır. Buradaki 2680 sözcükten 200'ünün Farsça ve Kıpçakça karşılıkları verilmemiştir.

Alman Bölümü
Alman bölümü 27 yapraktır (54 sayfa). İki karışık sözlük listesi ve bazı metinlerden oluşur. Birinci liste Kıpçakça-Almanca, ikinci liste Kıpçakça-Latince sözlüktür.

Bu dizinlerde bazı sözcüklere örnek cümleler de mevcuttur. Ardından Kıpçakçaya çevrilmiş dualar, ilahiler, 47 Kıpçak bilmecesi ve Kıpçakça eklere ilişkin bazı dil bilgisi kuralları yer alır.

Örnek

Kodeks'te yer alan Gerçek Dua:

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Mustafa Argunşah, Galip Güner (2015), Codex Cumanicus, Kesit Yayınları, İstanbul.
 Galip Güner (2016), Kuman Bilmeceleri Üzerine Notlar, Kesit Yayınları, İstanbul.

Türkçe sözlükler
Kıpçak grubu
Dilbilim
Latince kitaplar
13. yüzyıl el yazmaları
14. yüzyıl el yazmaları
Derleme kitaplar
Türkler hakkındaki kültürel tasvirler

Codex Cumanicus


Edward James Delahanty (October 30, 1867 – July 2, 1903), nicknamed "Big Ed", was an American professional baseball player, who spent his Major League Baseball (MLB) playing career with the Philadelphia Quakers, Cleveland Infants, Philadelphia Phillies, and Washington Senators. He was renowned as one of the game's early power hitters, and while primarily a left fielder, also spent time as an infielder. Delahanty won a batting title, batted over .400 three times, and has the fifth-highest career batting average in MLB history. He was elected to the Baseball Hall of Fame in 1945. Delahanty died as a result of falling into the Niagara River or being swept over Niagara Falls (undetermined), after being removed from a train while intoxicated.

Delahanty's biographer argues that:
Baseball for Irish kids was a shortcut to the American dream and to self-indulgent glory and fortune. By the mid-1880s these young Irish men dominated the sport and popularized a style of play that was termed heady, daring, and spontaneous.... [Delahanty] personified the flamboyant, exciting spectator-favorite, the Casey-at-the-bat, Irish slugger. The handsome masculine athlete who is expected to live as large as he played.

Delahanty's younger brothers, Frank, Jim, Joe, and Tom, also played in the big leagues.

Early life
A Cleveland, Ohio native, Delahanty was an outfielder and powerful right-handed batter in the 1890s. Crazy Schmit, who pitched for the Giants and Orioles, said of him, "When you pitch to [Ed] Delahanty, you just want to shut your eyes, say a prayer and chuck the ball. The Lord only knows what'll happen after that." (quoted in Autumn Glory by Louis P. Masur)

Delahanty attended Cleveland's Central High School and went on to college at St. Joseph's. His baseball career started with the semipro Cleveland Shamrocks. He then signed on to play professional baseball with Mansfield of the Ohio State League in 1887. Later in the 1887 season, Delahanty played minor league ball in Wheeling, West Virginia. Before the 1888 season, the Wheeling team sold Delahanty to the Philadelphia Phillies for $1,900. He became the most prominent member of the largest group of siblings ever to play in the major leagues: brothers Frank, Jim, Joe and Tom also spent time in the majors.

Major league career

Early career
The Phillies obtained Delahanty as a replacement for Charlie Ferguson. Ferguson was a pitcher who had converted to second base for his final season, but he died early in 1888 from typhoid fever. Delahanty was brought in to fill in for him at second base. He began his career on May 22, 1888, with the Philadelphia Phillies in the National League (NL), playing 74 games that season with a .228 average, 1 HR, and 31 RBI. The next year, in 56 games, he raised his average to .293.

In 1890, he jumped to the Players' League (PL), but returned to the Phillies the next year when that league folded. Upon rejoining the Phillies, he became the team's starting left fielder. However, his off-the-field activities and excess consumption of alcohol limited his performance. He hit .306 and tallied 6 HR and 91 RBI in 1892. During one game that season, St. Louis infielder George Pinkney charged toward home plate, expecting Delahanty to bunt; Delahanty swung and hit a ball that "appeared to have been shot from a cannon", breaking Pinkney's ankle.

That same year, Delahanty was the victim behind one of "The Most Shameful Home Runs of All Time", according to authors Bruce Nash and Allan Zullo. When Delahanty's Phillies hosted the Chicago White Stockings at Philadelphia's Huntingdon Street Grounds in July, Cap Anson hit a fly ball to center field. The ball hit a pole and landed right in the "doghouse", a little-known feature of the park that was used to store numbers for the manually run scoreboard. Delahanty tried reaching over the "doghouse" and then tried crawling down into it. He got stuck, and by the time teammate Sam Thompson had freed Delahanty from the area, Anson had crossed home plate.

Middle career
Delahanty blossomed in 1893 with a .368 average, 19 home runs, and 146 RBI. He narrowly missed the Triple Crown, as teammates Billy Hamilton and Sam Thompson led the league in batting with .380 and .370 averages respectively. While with the Phillies, Delahanty played under manager Harry Wright, the man who assembled, managed, and played center field for baseball's first fully professional team, the 1869 Cincinnati Red Stockings. Wright managed the Phillies with Delahanty for four seasons, from 1890 to 1893, with the two and their fine supporting cast leading the Phils to "first division" finishes during those years, though the team never won a pennant. Between 1894 and 1896 Delahanty compiled astonishing batting marks: .407, 4 HR, 131 RBI; .404, 11 HR, 106 RBI; .397, 13 HR, 126 RBI.

In 1894, despite his high average of .407, the batting title went to Hugh Duffy with a major league record-setting .440. The 1894 Phillies outfield had a big season, with four players averaging over .400: Delahanty (.407), Sam Thompson (.407), Billy Hamilton (.404), and spare outfielder Tuck Turner (.416). Delahanty won his first batting title in 1899 with a .410 batting average, with nine homers and 137 RBI, thus becoming the first player in major league history to hit .400 three times. Delahanty was surrounded by talent in the Philadelphia outfield. Author Bill James wrote, "Any way you cut it, the Phillies had the greatest outfield of the 19th century."

On July 13, 1896, Delahanty became the second player to hit four home runs in a game. He was the first player to do so in a losing effort. (The Phillies lost the game, 9–8.) Two of them were hit into the bleachers while the other two were inside-the-park. In 1899, Delahanty hit four doubles in the same game. He remains the only man with a four-homer game and a four-double game. The same year Delahanty collected hits in 10 consecutive at bats. He tallied six-hit games in 1890 and 1894.

Later career
After switching to the new American League (AL) in 1902, Delahanty played for the Washington Senators, hitting at a .376 mark. After the 1902 season, Delahanty commented to a reporter, "I know I am getting along in years and won't be able to last much longer in first-class baseball, therefore I am going to get all the money there is in sight... Last year I was playing with the Phillies for $3,000, this season the Washington Club gives me $4,000, and if I can get $5,000 no one can blame me for taking it."

Delahanty returned to the Senators for the 1903 season. He was hitting .333 with one home run and 21 RBI in 42 games that year until the incident at Niagara Falls.

Death
Delahanty died when he was swept over Niagara Falls in early July 1903. He was apparently kicked off a train by the train's conductor for being drunk and disorderly. The conductor said Delahanty was brandishing a straight razor and threatening passengers after he consumed five whiskies. After being kicked off the train, Delahanty started his way across the International Railway Bridge connecting Buffalo, New York with Fort Erie (near Niagara Falls) and fell or jumped off the bridge (some accounts say Delahanty was yelling about death that night).<ref>[http://www.niagarablog.com/on-this-day-in-niagara-falls-history-july-2-1903/ Niagara Blog, On this day in Niagara Falls History – July 2, 1903"]</ref> Whether Delahanty died from his plunge over the Falls or drowned on the way to the Falls is uncertain. His body was found at the bottom of Niagara Falls two weeks after his death.

A study of the incident appeared with the publication of July 2, 1903: The Mysterious Death of Big Ed Delahanty, by Mike Sowell (New York, Toronto, MacMillan Publishing Co., 1992). Sowell presents the evidence of a drunken accident, suicide, and even possibly a robbery-murder (there were reports of a mysterious man following Delahanty).

Legacy

In his 16 seasons with Philadelphia, Cleveland and Washington, Delahanty batted .346, with 101 HR and 1,464 RBIs, 522 doubles, 185 triples and 455 stolen bases. He also led the league in slugging percentage and runs batted in three times each, and batted over .400 three times (1894-1895, 1899). Rogers Hornsby is the only other three-time .400-hitter in National League history (1922, 1924–25). Delahanty's lifetime batting average of .346 ranks fifth all-time behind Ty Cobb (.366), Rogers Hornsby (.358), Joe Jackson (.356), and Lefty O'Doul (.349).

Towards the end of his life, John McGraw was asked how the players of the 1920s and 1930s compared to the players of his era. "Ed Delahanty was as great a hitter as I have ever seen," was his reply.

In 2008, he was memorialized by the band The Baseball Project on their album, Volume 1: Frozen Ropes and Dying Quails''. The song, "The Death of Big Ed Delahanty", is a driving, punk-influenced ballad.

During Delahanty's career, reporters referred to him as "Big Ed". Friends and teammates usually called him "Del". The Hamburg Marines, a German Baseball Club, named their ballpark in the Hamburg quarter Billwerder after Ed Delahanty.

See also

 List of baseball players who died during their careers
 List of Major League Baseball doubles records
 List of Major League Baseball career hits leaders
 List of Major League Baseball career doubles leaders
 List of Major League Baseball career triples leaders
 List of Major League Baseball career runs scored leaders
 List of Major League Baseball career runs batted in leaders
 List of Major League Baseball career stolen bases leaders
 List of Major League Baseball batting champions
 List of Major League Baseball annual doubles leaders
 List of Major League Baseball annual triples leaders
 List of Major League Baseball annual home run leaders
 List of Major League Baseball annual runs batted in leaders
 List of Major League Baseball annual stolen base leaders
 List of Major League Baseball single-game home run leaders
 List of Major League Baseball single-game hits leaders

References

Further reading

External links

Ed Delahanty at The Deadball Era

1867 births
1903 deaths
19th-century baseball players
Major League Baseball left fielders
National Baseball Hall of Fame inductees
American League batting champions
National League batting champions
National League home run champions
National League RBI champions
National League stolen base champions
Cleveland Infants players
Philadelphia Phillies players
Philadelphia Quakers players
Washington Senators (1901–1960) players
Ohio State League players
Mansfield (minor league baseball) players
Wheeling National Citys players
Wheeling Nailers (baseball) players
Baseball players from Cleveland
Burials in Calvary Cemetery (Cleveland)
Alcohol-related deaths in Canada
Accidental deaths in Ontario
People who went over Niagara Falls
Accidental deaths from falls

Ed Delahanty


L'ambassade du Liberia en Guinée est la principale représentation diplomatique du république du Liberia en Guinée.

Histoire

Références

Guinée
Liberia

Ambassade du Liberia en Guinée


Nicolae Șoltuz (n. 21 decembrie 1864, în orașul Soroca, ținutul Soroca – d. 25 iunie 1940) a fost un deputat din Sfatul Țării, organismul care a exercitat puterea legislativă în Republica Democratică Moldovenească, în perioada 1917-1918.

Biografie
A absolvit Școala județeană din Soroca în anul 1884. Astfel, tot în acest an, începând cu data de 12 iulie a fost numit portărel șef pe lângă Tribunalul din Soroca, conform deciziei președintelui Congresului judecătorilor de pace din judetul Soroca. A fost numit "mai întâi în sectorul II al județului, apoi în sectorul I, funcție în care activează până la 1 septembrie 1892. Următorii șapte ani este în serviciul departamentului de poliție din județul Soroca, în funcția de inspector".

De asemenea, a ocupat următoarele funcții: a fost comisar șef de circumscripție, membru în comitetul de conducere al primăriei orașului și a zemstvei Soroca, primar al orașului Soroca și deputat în Duma rusească și în Sfatul Țării. Cetățean de onoare al orașului Soroca: p. 122

Căsătorit cu nobila Ecaterina Vasilevna (n. Tinica), a avut patru copii. Doi băieți Constantin, (născut la 16 decembrie 1901), și Serghei, (n. la 28 iunie 1905, și două fiice: prima, Claudia, ( n. la 3 martie 1906, decedată prematur), și Maria, (n. la 17 iulie 1913).

A decedat la 25 iunie 1940. Nu se cunoaște cu exactitate locul unde a fost înmormântat.

Activitatea politică
În data de 16 decembrie 1899 a fost ales ca membru al primăriei Soroca, cu unanimitate de voturi, iar în 29 ianuarie 1900 a fost desemnat ca primar interimar al localității Soroca, urmând ca în anii următori să fie ales tot cu unanimitate de voturi.

În anul 1912, mai exact în 21 iunie la ședința ordinară a Consiliului orășenesc Soroca, s-a pus în discuție pe ordinea de zi de către consilierul Nicolae Homitchi propunerea privind acordarea titlului de cetățean de onoare lui Nicolae Soltuz, în semn de recunoștință pentru activitatea prestigioasă pe care o depune timp îndelungat în funcția de primar al urbei Soroca. Nicolae Homitchi și-a motivat propunerea prin următorul argument conform căruia Nicolae Soltuz merita de mult această apreciere, deoarece a fost și membru al Dumei de Stat (ales, în cea de-a treia Dumă de Stat a Rusiei, la 9 ianuarie 1908), iar toate meritele sale sunt cunoscute de întreaga populație a urbei.

Așadar, se fac demersurile necesare pentru punerea în aplicare a deciziei de acordare a titlului de cetățean de onoare lui Nicolae Soltuz, de către Consiliul orășenesc Soroca. Astfel, prin Decretul din 19 noiembrie 1912 emis de către împăratul Rusiei, Nicolai al II-lea a fost aprobată hotărârea Consiliului orășenesc Soroca, acesta din urmă conferindu-i lui Nicolae Soltuz titlul de cetățean de onoare al urbei Soroca.

În anul 1917, Nicolae Soltuz aflat în funcția de primar al orașului Soroca, a fost ales la 10 decembrie 1917, în parlamentul Basarabiei din partea zemstvei Soroca, activând până în 27 noiembrie 1918 în Sfatul Țării. Menționăm că nu a fost membru în niciun partid, pentru Sfatul Țării fiind delegat de către primăriile orășenești. :p. 96

Nicolae Soltuz a prezidat ședința din 13 martie 1918, ce a avut loc la Soroca, convingându-i pe cei prezenți să urmeze exemplul celor din localitatea Bălți (3 martie) și să voteze Unirea cu România. Astfel, județul Soroca votează, în acea zi, Unirea cu România. Prezent la 27 martie a votat PENTRU unirea Basarabiei cu țara. :p. 96

După unire a fost primar de Soroca, apoi cetățean de onoare al acestui oraș.:p. 97

Distincții
 Ordinul "Sf. Ana", (clasa a III -a);
 Ordinul "Sf. Stanislav", (clasa a II-a);
 Medalia de bronz cu tresa de Ordinul "Vulturul Alb";
 Medalia de bronz deschis în memoria războiului din 1812;
 Medalia comemorativă "300 de ani de domnie a Romanovilor" (toate rusești);
 Ordinul "Steaua României" în grad de ofițer;
 Ordinul "Coroana României" în grad de ofițer.

Vezi și
 Sfatul Țării

Note

Bibliografie
 Chiriac, Alexandru, Mic dicționar al membrilor Sfatului Țării din Chișinău, (21 noiembrie 1917 — 27 noiembrie 1918), în "Patrimoniu. Revistă de cultură istorică", Chișinău, nr.4/1991
 Figuri contemporane din Basarabia, vol. I-III, Editura ARPID, Chișinău, 1939

Lectură suplimentară
 Chiriac, Alexandru, Membrii Sfatului Țării (1917-1918) - dicționar, Editura Fundației Culturale Române, București, 2001
 Cojocaru, Gheorghe E., Sfatul Țării - itinerar, Editura Civitas, Chișinău, 1998
 Colesnic, Iurie, Sfatul Țării - enciclopedie, Editura Museum, Chișinău, 1998

Nașteri în 1864
Decese în 1940
Oameni din Soroca
Membri ai Sfatului Țării
Decorați cu Ordinul Steaua României
Decorați cu Ordinul Coroana României
Decorați cu Ordinul "Sfânta Ana"
Membri ai Dumei de Stat a Imperiului Rus din gubernia Basarabia

Nicolae Șoltuz


Johann Nepomuk Huber ist der Name folgender Personen:
 Johann Nepomuk Huber (1830–1879), deutscher Publizist und Philosoph
 Johann Samuel Huber, geboren als Johann Nepomuk Huber (1778–1858), deutscher evangelischer Theologe
 Johann Nepomuk Hubert von Schwerz (1759–1844), deutscher Agrarwissenschaftler

Johann Nepomuk Huber


Vilasouto (llamada oficialmente San Mamede de Vilasouto) es una parroquia y una aldea española del municipio de Incio, en la provincia de Lugo, Galicia. Es conocida por dar nombre al embalse de Vilasouto.

Historia

La localidad aparece primero mencionada documentalmente en el 982, en el "Corpus medieval" de Samos. Durante la Edad Media, perteneció parcialmente al Monasterio de Samos.

Organización territorial

La parroquia está formada por cinco entidades de población, constando dos de ellas en el nomenclátor del Instituto Nacional de Estadística español:
 Barreal (O Barreal)
 Belesar
 Calvos
 Illeira (A Illeira)
 Outeiro
 Vilasouto*

Demografía

Parroquia

Aldea

Patrimonio

Como patrimonio de la localidad, destaca la iglesia de San Mamés de Vilasouto del , que todavía conserva su portada románica, aunque su espadaña y nave lateral son de estilo barroco.

La iglesia ha tenido una existencia azarosa pues fue pasto de las llamas en 1936, donde perdió su cubierta y sufrió daños en su retablo. Después de su rehabilitación, se cerró al culto en 1970 al construirse el embalse de Vilasouto y ser sustituida su función parroquial por otro templo, más moderno. En el año 2008 sufrió el expolio de su pila bautismal, de granito, del -. Actualmente se encuentra muy deteriorada.

Como edificaciones civiles, el Palacio de los Campomanes y la Casa-Palacio de Calvos.

En sus inmediaciones, el Petroglifo del Agro do Pepe y la Necrópolis megalítica de Santa Mariña (declarada BIC).

La parroquia da nombre al embalse de Vilasouto, construido en la zona.

Festividades

Las fiestas patronales en honor a Santa Cruz se celebran los días 2, 3 y 4 de agosto.

Notas

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Vilasouto en Descubre Lugo. Consultado el 28 de diciembre de 2011.
 Vilasouto. Consultado el 28 de diciembre de 2011.

Parroquias de Incio
Localidades de Incio
Localidades de la provincia de Lugo

Vilasouto


Fernando Maura Barandiarán (Bilbao, 30 de abril de 1955) es un abogado, político y escritor español.

Biografía
Nacido en Bilbao en abril de 1955, es abogado y economista por la Universidad de Deusto, además de articulista y escritor de novela y ensayo.
Es bisnieto de Antonio Maura, presidente del Consejo de Ministros durante el reinado de Alfonso XIII.

En 1980, mientras preparaba los estudios de acceso para la Escuela Diplomática, la banda terrorista ETA asesinó al empresario Enrique Aresti Uríen, socio de su padre en la aseguradora La Unión y el Fénix, por lo que Fernando regresó a Bilbao para ayudar en el negocio familiar. Posteriormente, fue elegido miembro de la ejecutiva del Bureau International des Producteurs d'Assurances et des Reassurances, con sede en París, y director regional de La Unión y el Fénix en el País Vasco.

Militó en el PSOE durante la Transición, siendo miembro de la Comisión Ejecutiva Federal de las Juventudes Socialistas de España desde septiembre de 1977 hasta diciembre de 1979. Fue elegido en el XIII Congreso de las JSE, de septiembre de 1977, para ejercer el cargo de Secretario Estudiantil. Posteriormente, tras la remodelación de la Comisión Ejecutiva de 2 de junio de 1979, pasó a desempeñar el cargo de Secretario Municipal de las JSE hasta la celebración del XIV Congreso el 21 de diciembre de 1979. Cuando ocurrió el 23-F, ya estaba empezando a nacer en él «un escepticismo respecto del PSOE y la preferencia por un liberalismo no muy distante de la socialdemocracia». Fue expulsado del PSOE a través de una carta firmada por Ricardo García Damborenea. Fernando Maura cree que el motivo por el que Ricardo García Damborenea lo expulsó del PSOE fue que «votaba sistemáticamente en contra de todas sus purgas» y, según él, fue expulsado de forma irregular porque «estatutariamente esa decisión sólo podía ser adoptada por la comisión ejecutiva de Euskadi, no por un único miembro de la misma».

Fue candidato del Partido Demócrata Liberal (PDL) al Senado por Guipúzcoa en las elecciones generales de España de 1982. Más tarde, fue concejal del PDL en el Ayuntamiento de Bilbao (1983-1987) tras las elecciones municipales de 1983.

Años más tarde, en 1989 participó junto a Jaime Mayor Oreja en la fundación del Partido Popular, siendo secretario general del Partido Popular del País Vasco entre 1989 y 1992, Presidente del Partido Popular, de Guecho (Vizcaya) y parlamentario vasco desde 1990 hasta 2007. En el Parlamento fue portavoz suplente de las áreas de Hacienda, Industria, Empleo, Asuntos Sociales y Cultura y presentó la moción de censura contra el Lehendakari Ibarretxe.

En noviembre de 2007, anuncia su abandono del Partido Popular y su renuncia al acta de parlamentario vasco para incorporarse a Unión Progreso y Democracia (UPyD), siendo el cabeza de lista por Vizcaya por UPyD en las elecciones generales de 2008 y el número 2 en la lista en las elecciones al Parlamento Europeo de 2009. En las elecciones de 2011 fue el número 6 de la lista por Madrid. Asimismo, también fue portavoz del Consejo Territorial de UPyD en el País Vasco; dentro del partido se encargaba de coordinar el grupo de internacional y ha sido miembro del Consejo de Dirección y del Consejo Político hasta agosto de 2014.

A raíz del 2.º Congreso de Unión Progreso y Democracia, celebrado los días 1, 2 y 3 de noviembre de 2013, Maura renueva su pertenencia al Consejo de Dirección y Consejo Político de la formación magenta, siendo elegido en el seno de la candidatura de Rosa Díez. Estuvo al frente del área internacional del partido.

En las elecciones al Parlamento Europeo de junio de 2014, se presenta con puesto número tres en la candidatura de Unión Progreso y Democracia y resulta elegido diputado del Parlamento Europeo por esta formación. Poco después del inicio de la legislatura, Maura es nombrado vicepresidente del Grupo de la Alianza de Liberales y Demócatras por Europa (ALDE), tras la adscripción de UPyD a esta agrupación parlamentaria.

Fernando Maura afirmó que «UPyD estaba acabado como proyecto político» y que «Albert Rivera era el futuro», declaraciones que propiciaron su suspensión cautelar de militancia en UPyD y un procedimiento disciplinario, cuya resolución definitiva fue su expulsión de UPyD por «desprestigiar al partido» y por participar en «reiterados actos de propaganda a favor de Ciudadanos».

También es patrono de la Fundación para la Libertad, directivo de la Sociedad liberal El Sitio, miembro de la Real Sociedad Bascongada de Amigos del País y de la Real Hermandad de Caballeros de San Fernando; ha participado con la iniciativa ciudadana ¡Basta Ya! y ha sido colaborador de los diarios El Correo, El Mundo y ABC, entre otros. Igualmente, ha publicado varias novelas, un libro-testimonio, un ensayo en colaboración, así como artículos en diversos periódicos y revistas.

Bibliografía
 Conflicto en Chemical, Burguete, 1993.
 Últimos días de Agosto, Burguete, 1995.
 El doble viaje de Agustín Ceballos, Burguete, 1999.
 Sin perder la dignidad: diario de un parlamentario vasco del PP, Temas de Hoy, 2001.
 Bilbao en gris, Hiria, 2003.
 Lakua: kosas ke okurrieron, Sepha, 2012.

Referencias

Enlaces externos
 Blog político de Fernando Maura
 Blog personal de Fernando Maura
 Ficha de Fernando Maura en el Parlamento Vasco
 Ficha de Fernando Maura en el Parlamento Europeo

Diputados de la IV Legislatura del Parlamento Vasco
Diputados de la V Legislatura del Parlamento Vasco
Diputados de la VI Legislatura del Parlamento Vasco
Diputados de la VII Legislatura del Parlamento Vasco
Diputados de la VIII Legislatura del Parlamento Vasco
Escritores de Vizcaya
Eurodiputados de España de la Legislatura 2014-2019
Eurodiputados de Unión Progreso y Democracia
Miembros de Juventudes Socialistas de España
Políticos de Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía
Políticos de España de ámbito estatal
Políticos de España del siglo XX
Políticos de España del siglo XXI
Políticos del Partido Socialista Obrero Español
Políticos de Vizcaya
Políticos del Partido Popular
Diputados de la XI Legislatura de España
Nacidos en Bilbao

Fernando Maura


An Dactylorhiza sudetica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Josef Poech ngan Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leonid Vladimirovich Averyanov. An Dactylorhiza sudetica in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylorhiza

Dactylorhiza sudetica


Tore er et drengenavn, der er afledt af navnet Thor. Navnet forekommer også i varianten Thore. Der er ca. 570 personer, der hedder Tore/Thore i Danmark.

Navnet er forholdsvist udbredt i Norge.

Tore er også den korte form for det italienske navn Salvatore.

Kendte personer med navnet
Tore André Flo, norsk fodboldspiller.
Tore Hund, norsk vikingehøvding.

Noter

Drengenavne

Tore


Jajolika merala  (lat. Amelanchier ovalis), listopadni grm iz porodice ružoivki raširen u Europi od atlantske obale do Kavkaza, uz europsko te uz afričko Sredozemlje u Maroku i Alžiru, a raste i u Hrvatskoj.

Naraste do 2 metra visine. Cvjetovi su bijeli, dvospolni i jednodomni. Plodovi su jestive sočne plavocrne okrugle bobe.

Po pitanju tla je nezahtjevna i dobro podnosi i sušu i mraz; medonosna biljka.

Podvrste
 Amelanchier ovalis subsp. integrifolia (Boiss. & Hohen.) Bornm.
 Amelanchier ovalis subsp. ovalis

Izvori

Galerija

Divlje voće
Samoniklo jestivo bilje
Maleae

Jajolika merala


إيغود  جماعة قروية مغربية تقع في إقليم اليوسفية التابع لجهة مراكش آسفي، وقد بلغ عدد سكان منطقة إيغود 21.715 نسمة سنة 2014.

توجد قرية إيغود على بعد حوالي 60 كلم من الجهة الشرقية لمدينة أسفي بمنطقة يغلب الطابع الجبلي على تضاريسها، مما جعلها منطقة غنية بالمعادن خصوصا معدن البارتين والذي شكلت عملية استخراجه ومعالجته من طرف شركة كومابار COMABAR مصدرا مهما لتشغيل الساكنة المحلية مما خلق رواجا مهما بالمنطقة إلى حدود بداية تسعينيات القرن الماضي، حيت توقفت الشركة عن العمل. وعرفت المنطقة إشعاعا عالميا سنة 1961، حينما تم اكتشاف جمجة بشرية للإنسان الأول تم تقدير عمرها بحوالي 130.000 سنة سميت إيغود 1 (IGHOUD 1) حيت ستتوالى الاكتشافات من طرف الباحث إينوشي وINSAP ومعهد Max Planck، ليتم اكتشاف جماجم أخرى إيغود 2، إيغود 3 وإيغود 4.

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم اليوسفية
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم اليوسفية

إيغود


Acrochaetium, veliki rod crvenih algi iz porodice Acrochaetiaceae. Postoje 164 priznate vrste

Vrste

 Acrochaetium actinocladum I.A.Abbott
 Acrochaetium affine M.Howe & Hoyt
 Acrochaetium agardhiellae A.B.Joly & Cordeiro
 Acrochaetium alariae (Jónsson) Bornet
 Acrochaetium amahatanum S.Kumano
 Acrochaetium angustum (K.M.Drew) Papenfuss
 Acrochaetium antillarum W.R.Taylor
 Acrochaetium arcuatum (K.M.Drew) C.K.Tseng
 Acrochaetium armoricanum Feldmann
 Acrochaetium arnoldii Weber-van Bosse
 Acrochaetium attenuatum (Rosenvinge) Hamel
 Acrochaetium avrainvilleae Børgesen
 Acrochaetium bahreinii Børgesen
 Acrochaetium balliae (Stegenga) Stegenga, Bolton & R.J.Anderson
 Acrochaetium balticum (Rosenvinge) Aleem & Schulz
 Acrochaetium barbadense (Vickers) Børgesen
 Acrochaetium battersianum Hamel
 Acrochaetium bengalicum A.K.Islam & A.Aziz
 Acrochaetium blomquistii Aziz
 Acrochaetium boergesenii Schiffne
 Acrochaetium brebneri (Batters) Hamel
 Acrochaetium bulbosa Hamel
 Acrochaetium byssaceum (Kützing) Nägeli
 Acrochaetium caesareae Feldmann
 Acrochaetium caespitiforme Børgesen
 Acrochaetium canariense Børgesen
 Acrochaetium candelabrum Børgesen
 Acrochaetium catenulatum M.Howe
 Acrochaetium chaetomorphae (Tanaka & Pham-Hoàng Hô) Heerebout
 Acrochaetium champiae P.Anand
 Acrochaetium chondriae Aziz
 Acrochaetium clandestinum (Montagne) M.Howe
 Acrochaetium colaconemoides Pham-Hoàng Hô
 Acrochaetium collopodum (Rosenvinge) Hamel
 Acrochaetium concavum (F.Schmitz & Heydrich) Setchell & Gardner
 Acrochaetium crassipes (Børgesen) Børgesen
 Acrochaetium curtum Baardseth
 Acrochaetium cymopoliae Børgesen
 Acrochaetium cytophagum (Rosenvinge) Hamel
 Acrochaetium delisea Aziz
 Acrochaetium discoideum Børgesen
 Acrochaetium distichosporum E.Y.Dawson, Acleto & Foldvik
 Acrochaetium dotyi I.A.Abbott
 Acrochaetium doumerquei Hamel & Hamel-Joukov
 Acrochaetium drewiae Baardseth
 Acrochaetium duboscqii Feldmann
 Acrochaetium dumontiae (Rosenvinge) Hamel
 Acrochaetium dwarkense Børgesen
 Acrochaetium eastwoodiae (Setchell & N.L.Gardner) Papenfuss
 Acrochaetium effusum Levring
 Acrochaetium endozoicum (Darbishire) Batters
 Acrochaetium entophyticum Batters
 Acrochaetium epispiculum A.B.Joly & Cordeiro
 Acrochaetium epizooicum A.A.Aleem
 Acrochaetium erectum Børgesen
 Acrochaetium ernothrix Børgesen
 Acrochaetium extensum Ercegovic
 Acrochaetium fernandezianum (Levring) Papenfuss
 Acrochaetium flexuosum Vickers
 Acrochaetium fuegiense Kylin
 Acrochaetium galaxaurae Aziz
 Acrochaetium globosum Børgesen
 Acrochaetium grande (Levring) Papenfuss
 Acrochaetium grateloupiae E.Y.Dawson
 Acrochaetium hamelii Feldmann
 Acrochaetium hancockii (E.Y.Dawson) Papenfuss
 Acrochaetium hlulekaense Stegenga
 Acrochaetium homorhizum Børgesen
 Acrochaetium hormorhizum Børgesen
 Acrochaetium howei (Yamada) Papenfuss
 Acrochaetium hoytii Collins
 Acrochaetium humile (Rosenvinge) Børgesen
 Acrochaetium hummii Aziz
 Acrochaetium imitator I.A.Abbott
 Acrochaetium immersum (Rosenvinge) Hamel
 Acrochaetium inclusum (Levring) Papenfuss
 Acrochaetium incrassatum Ercegovic
 Acrochaetium inkyui Y.-P.Lee
 Acrochaetium interpositum (Heydrich) Børgesen
 Acrochaetium irregulare (Reinsch) comb. ined.
 Acrochaetium islamii Aziz
 Acrochaetium iyengarii Børgesen
 Acrochaetium jamaicense V.J.Chapman
 Acrochaetium japonicum Papenfuss
 Acrochaetium krusadii Børgesen
 Acrochaetium kuckuckianum Hamel
 Acrochaetium kurilense (Nagai) Papenfuss
 Acrochaetium kurogii (Y.P.Lee & Lindstrom) Y.P.Lee & I.K.Lee
 Acrochaetium kylinii Hamel
 Acrochaetium kylinioides Feldmann
 Acrochaetium lauterbachii (F.Schmitz & Heydrich) Hamel
 Acrochaetium laxum I.A.Abbott
 Acrochaetium leptonemoides Levring
 Acrochaetium levringii Papenfuss
 Acrochaetium liagorae Børgesen
 Acrochaetium liagoraefilum Børgesen
 Acrochaetium liagoroides Børgesen
 Acrochaetium lorrain-smithiae (Lyle) L.Newton
 Acrochaetium luxurians (J.Agardh ex Kützing) Nägeli
 Acrochaetium macropoda P.J.L.Dangeard
 Acrochaetium macropus Kylin
 Acrochaetium macula (Rosenvinge) Hamel
 Acrochaetium madinae Hamel & Hamel-Joukov
 Acrochaetium mahumetanum Hamel
 Acrochaetium manorense P.Anand
 Acrochaetium mauritianum Børgesen
 Acrochaetium mediterraneum (Levring) Athanasiadis
 Acrochaetium microfilum C.-C.Jao
 Acrochaetium microscopicum (Nägeli ex Kützing) Nägeli
 Acrochaetium minutum (Suhr) Hamel
 Acrochaetium molinieri Coppejans & Boudouresque
 Acrochaetium molle (Pilger) Hamel
 Acrochaetium moniliforme (Rosenvinge) Børgesen
 Acrochaetium multisporum Børgesen
 Acrochaetium netrocarpum Børgesen
 Acrochaetium nitidulum I.A.Abbott
 Acrochaetium nitophyllii (Levring) Papenfuss
 Acrochaetium nurulislamii A.Aziz & S.Islam
 Acrochaetium opetigenum Børgesen
 Acrochaetium pacificum Kylin
 Acrochaetium pallens (Zanardini) Nägeli
 Acrochaetium papenfussii I.A.Abbott
 Acrochaetium parvulum (Kylin) Hoyt
 Acrochaetium phacelorhizum Børgesen
 Acrochaetium phuquocensis Pham-Hoàng Hô
 Acrochaetium plumosum (K.M.Drew) G.M.Smith
 Acrochaetium polysporum M.Howe
 Acrochaetium pseudoerectum Pham-Hoàng Hô
 Acrochaetium pulchellum Børgesen
 Acrochaetium pulvinatum Levring
 Acrochaetium radians Hamel
 Acrochaetium ralfsiae Børgesen
 Acrochaetium reductum (Rosenvinge) Hamel
 Acrochaetium reniforme Aziz
 Acrochaetium repens Børgesen
 Acrochaetium rongelapense I.A.Abbott
 Acrochaetium roseolum (Crouan) Nägeli
 Acrochaetium ryukyuense (Nakamura) Papenfuss
 Acrochaetium sagraeanum (Montagne) Bornet
 Acrochaetium sanctae-mariae (Darbishire) Hamel
 Acrochaetium sancti-thomae Børgesen
 Acrochaetium sargassicaulinum Noda
 Acrochaetium secundatum (Lyngbye) Nägeli - tipična
 Acrochaetium seiriolanum (Harvey-Gibson) Hamel
 Acrochaetium seriasporum (E.Y.Dawson) J.N.Norris
 Acrochaetium sertulariae Jaasund
 Acrochaetium sessile (Nakamura) Y.-P.Lee
 Acrochaetium sparsum (Harvey) Nägeli
 Acrochaetium spathoglossi Børgesen
 Acrochaetium spermatochni J.Feldmann
 Acrochaetium spongicola Weber-van Bosse
 Acrochaetium stilophorae (Levring) Kylin
 Acrochaetium stypopodiae Aziz
 Acrochaetium subpinnatum Bornet ex Hamel
 Acrochaetium subseriatum Børgesen
 Acrochaetium subsimplex Levring
 Acrochaetium tenuissimum (Collins) Papenfuss
 Acrochaetium terminale (Nakamura) Y.-P.Lee
 Acrochaetium trichogloeae Børgesen
 Acrochaetium trifilum (Buffham) Batters
 Acrochaetium tuticorinense Børgesen
 Acrochaetium unifilum C.-C.Jao
 Acrochaetium unipes Børgesen
 Acrochaetium vinculoides (Heydrich) Okamura

Izvori

Acrochaetiales

Acrochaetium


An Aloe gneissicola in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni J.-b.Castillon och J.-p.Castillon. An Aloe gneissicola in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

de:Aloe capitata#var. gneissicola

Aloe gneissicola


İzmir Müdâfaa-i Hukuk-ı Osmâniye Cemiyeti, Moralızade Halit ve Nail Beyler ile arkadaşlarınca kuruldu. Ama İttihat ve Terakki'nin güçlü olduğu merkezlerden biri olan İzmir'de Mondros Mütarekesi'nin hemen ardından örgütlenmeye gidilmesi sakıncalı bulunabileceği için, kuruluş bildirgesi ancak 1 Aralık'ta vilayete verilebildi. Örgütün etkin bir yapıya kavuşması, Nurettin Paşa'nın İzmir'e vali olarak atanmasından sonra gerçekleşti. Ocak 1919'da bu dönemde kurulmuş bir başka örgüt olan Heyet-i İlmiye ile birleşti.

İzmir Müdâfaa-i Hukuk Cemiyeti, daha çok diplomatik etkinliklere ağırlık verdi. İlk iş olarak İstanbul'a bir kurul gönderildi ve Sadrazam Tevfik Paşa ve İtilaf Devletleri yüksek komiserleri ile ilişki kurulmaya çalışıldı. Amaç, Paris Barış Konferansı'na (1919) katılma olanağını elde ederek büyük devletleri ikna etmek ve İzmir'in Yunanlarca işgalini önlemeye çalışmaktı. İzmir'den İstanbul'a gönderilen kurula yalnızca öteki devletlerin saf dışı bırakmaya çalıştıkları İtalya'nın yüksek komiseri Kont Sforza yakınlık gösterdi; kurul, İzmir'in yakında Yunanlarca işgal edileceğini de ondan öğrendi. Bu arada sağlanan bir İtalyan gemisiyle Avrupa'ya bir yolculuk hazırlıklarına girişildiyse de, örgüt içinde patlak veren bir anlaşmazlık nedeniyle bu yolculuktan vazgeçildi.

Yunan işgalinin yaklaşması ve bu konudaki söylentilerin artık gizlenemez duruma gelmesi üzerine, İzmir Müdâfaa-i Hukuk-ı Osmaniye Cemiyeti Mart 1919'da bir kongre düzenledi. Çevre kent ve kasabalardan delegelerin de katıldığı bu kongrede İzmir'in nüfusunun çoğunluğunu Türklerin oluşturduğunu hatırlatan ve işgal söylentilerini kınayan bir uyarı bildirisi hazırlandı ve bu bildiri Barış Konferansı'nın toplandığı Paris'e iletildi. Örgüt çalışmalarını Haziran 1919'a değin İzmir'de sürdürdü.

Müdâfaa-i hukuk cemiyetleri
1918'de kurulan dernekler ve vakıflar
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki kuruluşlar


Es una pequeña serie de conciertos de Cyndi Lauper en Estados Unidos. Aunque no contó con algún álbum de apoyo, se pueden observar muchas canciones del álbum Memphis Blues (álbum).

Listado de canciones

Como toda gira de Lauper cada concierto contiene su propio Listado de canciones

Estreno

 Just Your Fool
 Shattered Dreams
 She Bop
 Crossroads
 All Through The Night
 Lead Me On
 Down Don't Bother Me
 Don't Cry No More
 The Goonies 'R' Good Enough
 Change Of Heart

encore

 What's Going On
 Lyfe
 Girls Just Want To Have Fun
 Time After Time
 'Happy Birthday' (a una chica del público que cumplía años)
 True Colors

Referencias

Giras musicales de Cyndi Lauper
Giras musicales de 2011

Fall Tour 2011


Føringafelag var en færøsk kulturel og national forening, der blev stiftet januar 1889 ved et folkemøde i Thorshavn med det formål at arbejde for det færøske sprogs status, sikre færøsk sammenhold og udvikle det færøske samfund hen imod større selvbårenhed.

Baggrund

Efter inspiration fra den islandske selvstyrebevægelse var der opstået en stigende national bevidsthed blandt den færøske elite og et ønske om at udbrede den til folket.
Derfor havde præsten Rasmus Christoffer Effersøe og storbondesønnen Jóannes Patursson indkaldt til Julemødet anden juledag i Thorshavn, der regnes for den færøske nationalbevægelses fødsel.

Ved Julemødet blev en resolution med følgende indhold vedtaget:

 Ved Religionsundervisningen bør afskaffes al dansk Udenadslæsning og indføres Gjengivelse af det læste på Færøsk.
 Så snart som de nødvendige Hjælpemidler haves, bør Undervisningen i det færøske Sprog optages som særligt Fag.
 Ved den historiske Undervisning bør der lægges Vægt paa Undervisningen i Færøernes Historie.
 Der bør tilvejebringes Frihed for Præsterne til at benytte det færøske Sprog i og udenfor Kirken.
 Der bør arbejdes hen til at skaffe det færøske Sprog fuld Anerkendelse som mundtligt Meddelelsesmiddel mellem Befolkningen og Avtoriteterne.
 Der bør arbejdes hen til oprettelsen af en færøsk Højskole.

Det andet folkemøde - stiftelsen af foreningen
Dårligt vejr forhindrede imidlertid mange fra de fjerneste  bygder i at rejse til Thorshavn i julen. Derfor indkaldte Effersøe og Patursson  til et nyt møde 27. januar 1889. Ved mødet blev det besluttet at oprette en forening kaldet Føringafelag med en todelt målsætning:

 At det færøske sprog skal genvidne sin ære og værdighed.

 At færinger skal holde sammen og udvikle sig på alle områder, så de kan klare sig selv..

Foreningen oprettede i 1890 sit eget tidsskrift, Føringatíðindi. med det formål at beskytte og fremme færøsk sprog og skik, styrke sammenholdet mellem færingerne indbyrdes, og få dem til at sætte pris på eget værd. Avisen bestod
indtil 1901 og genopstod kortvarigt i 1906.

Opløsning
Den nationale bevægelse, der til at begynde med havde været fokuseret på kulturen og sproget, blev efterhånden politiseret. Dem blev delt i to lejre, der var uenige om forholdet til Danmark. Der kom til udtryk i lukning af Føringatíðindi i 1901, og i 1901 opstod avisen Tingakrossur. Den kom til at varetage den mere radikale bevægelses synspunkter.
som blev talerør for partiet Sjálvstýrisflokkurin, mens avisen "Dimmalætting" blev talerør for Sambandsflokkurin.
I 1906 stiftede den unionsvenlige del af den nationale bevægelse Sambandsflokkurin (Sambandspartiet), mens tilhængerne af færøsk løsrivelse i 1909 stiftede Sjálvstýrisflokkurin (Selvstyrepartiet). Denne splittelse medførte at Føringafelag gik i opløsning.

Kilder

Færøernes politik
Etableret i 1889
Færøernes historie

Føringafelag


Wanda la pécheresse () est un mélodrame franco-italien réalisé par Duilio Coletti et sorti en 1952.

Synopsis
Stefano, un officier de marine qui n'a pas travaillé sur des navires depuis un certain temps à la suite d'un détachement dans un ministère, apprend que sa femme Elena transmet secrètement à des puissances étrangères des dessins et des plans militaires qu'il a gardés. Sa femme est prévenue par un complice et se prépare à partir : elle dit un adieu en larmes à son fils et commence à faire ses valises.

Mais Stefano arrive en courant : Elena s'enferme dans sa chambre et se suicide en se tirant deux fois dessus. Alors que son fils n'a pas été témoin de toute la scène, Stefano décide de ne pas lui révéler la cause du suicide de sa mère. Stefano est accusé de crime passionnel mais il est acquitté lors de son procès grâce à l'absence de preuves et l'habileté oratoire de son avocat. Mais cet acquittement, au lieu de l'aider, le désavantage : ses proches se retournent contre lui, l'empêchant de voir son fils, et le ministère de la Marine le contraint à démissionner. N'ayant aucune chance de trouver du travail en Italie, il se rend en Afrique du Sud, mais la guerre y éclate et il est enfermé dans un camp de concentration. Fatigué, émacié et vêtu de vêtements minables, il retourne en Italie sans un sou et avec une maladie qui progresse. Son fils, devenu adulte, a été entre-temps informé par sa grand-mère et il considère Stefano comme l'unique responsable de la mort de sa mère.

Un soir, Stefano rencontre Wanda, une prostituée qui lui prête de l'argent. Désormais au bord du désespoir, il utilise cette somme d'argent des les jeux de hasard et la chance lui sourit : il gagne une grosse somme d'argent. Il fait son entrée dans le monde des affaires, multiplie les bons investissements et devient très riche, à tel point qu'il convainc Wanda de vivre avec lui. Le déménagement de Wanda bouleverse toutefois Marco, son ancien amant, qui tente à plusieurs reprises de la convaincre que sa relation avec Stefano n'a aucun avenir.

Pour permettre à son fils d'entrer à l'Académie navale, Stefano décide de révéler la vérité et il finit par être réhabilité. Il peut maintenant se réconcilier avec son fils. Secouée par la mort d'une de ses amies et décidée à ne pas se mettre en travers de la carrière de Stefano, Wanda décide de le quitter.

Fiche technique
 Titre français : Wanda la pécheresse ou Le Prix du péché
 Titre original italien :
 Réalisation : Duilio Coletti
 Scénario : Oreste Biancoli, Solange Térac
 Photographie : Carlo Montuori
 Montage :
 Musique : Alessandro Cicognini
 Décors :
 Production : Alberto Giacalone, Tito Pirri, Raffaello Matarazzo, Jacques-Pierre Frogerais
 Sociétés de production : Itala Film, Labor Film, Productions Sigma-Vog
 Pays de production :  •
 Langue originale : italien
 Format : Noir et blanc - 1,37:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 91 minutes ()
 Genre : melodramma strappalacrime
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :

Distribution
Yvonne Sanson : Wanda
Frank Villard : Stefano Lari, l'officier de marine
Françoise Rosay : Anna Steiner, mère d'Elena
Gino Leurini : Enrico Lari
Camillo Pilotto : l'avocat Morelli
Giulietta Masina : Nadina
Paolo Stoppa : Marco, l'ancien amant de Wanda
Enrica Dyrell : la sœur d'Elena.
Zora Piazza : Elena Meiner
Malù Della Noce : Maria Luisa
Michele Malaspina : le commissaire de police
Enzo Fiermonte : Le conseiller d'Elena.
Ada Colangeli : la concierge
Vittorio Cramer : le procureur de la République
Vittorina Benvenuti : la gouvernante de la maison Lari.
Aldo Bettoni : Notaire Corsini
Annette Ciarli : Donna Lari, la mère de Stefano.
Edmea Lisi : Maria

Production et exploitation
Le film, qui peut être attribué au genre du melodramma strappalacrime (désigné plus tard par les critiques comme un sous-genre du néoréalisme), très populaire à l'époque auprès du public italien, a été réalisé dans les studios du Centro sperimentale di cinematografia de Rome.

Inscrit au registre des films de la SIAE (Société italienne des auteurs et éditeurs) sous le numéro , il subit quelques vicissitudes de la censure ; présenté à la Commissione di Revisione Cinematografica, présidée par Giulio Andreotti, le , il obtient le visa de censure  du , avec une longueur déclarée de  et une longueur constatée de  ; même raccourci d'environ 200 mètres, le film est interdit aux mineurs de moins de 16 ans.

Ce n'est qu'en 2003 que l'interdiction, entre-temps passée aux mineurs de moins de 14 ans, a été levée et qu'avec le visa  du , délivré pour les passages à la télévision, le film a été déclaré regardable par tous. Depuis lors, il a été diffusé à la télévision italienne à plusieurs reprises.

En Italie, le film fait  de recettes.

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1952
Film français sorti en 1952
Film réalisé par Duilio Coletti
Film scénarisé par Solange Térac
Film scénarisé par Oreste Biancoli
Film dramatique italien
Film dramatique français
Mélodrame (cinéma)
Cinéma maritime
Film en italien
Film français tourné en italien
Film avec une musique composée par Alessandro Cicognini
Film italien en noir et blanc
Film français en noir et blanc
Film tourné à Rome
Film se déroulant à Rome
Film se déroulant en Afrique du Sud

Wanda la pécheresse


Akçaçam, Sinop ilinin Erfelek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 34 km, Erfelek ilçe merkezine 6 km uzaklıktadır. Köy yakınlarındaki Karadiken mevkiinde Osmanlı Dönemi'ne ait mezar taşları bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Erfelek belde ve köyleri

Akçaçam, Erfelek


Palinurus es un género de crustáceos decápodos de la familia Palinuridae.

Especies
Se reconocen las siguientes especies:
 Palinurus barbarae
 Palinurus charlestoni
 Palinurus delagoae
 Palinurus elephas
 Palinurus gilchristi
 Palinurus homarus
 Palinurus mauritanicus
 Palinurus vulgaris
 Palinurus argus

Taxonomía
Palinurus: Proviene del Griego antiguo παλίν "atrás, hacia atrás" + οὐρά "cola".

Referencias

Enlaces externos

Palinuridae
Géneros de crustáceos
Taxones con nombres de la mitología clásica

Palinurus


Étoile de Bessèges 2017 var den 47. udgave af det franske landevejscykelløb. Løbet foregik i perioden 1. til 5. februar 2017. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2017 og var i kategorien 2.1. Den samlede vinder af løbet blev Lilian Calmejane fra , mens danske Mads Würtz Schmidt fra  kom på tredjepladsen og vandt den hvide ungdomstrøje.

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Mads Würtz Schmidt kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

Trøjernes fordeling gennem løbet

Samlede resultat

Referencer

Eksterne henvisninger

2017
UCI Europe Tour 2017

Étoile de Bessèges 2017


Onthophagus oklahomensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Brown em 1927.

Referências

Ligações externas

oklahomensis
Coleópteros descritos em 1927

Onthophagus oklahomensis


Park Jin (* 25. August 1560; † März 1597) war ein koreanischer Politiker und Militär.

Leben

Er war Admiral und neokonfuzianischer Philosoph der Joseon-Dynastie. Zudem war er einer der koreanischen Generäle im Imjin-Krieg.

Literatur
 Jung-Ja und Diamant Sutra Rezitationsgruppe Holm (Hrsg.): Admiral Yi Soon-Shin. Ein kurzer Überblick über sein Leben und Wirken, S. 63–64. Pohang, Yonghwa Publishing 2007. ISBN 978-0-97796-130-6

Weblinks
 Kato Kiyomasa's campaign in North-Eastern Korea (englisch)
 Park Jin in der Doosan-Enzyklopädie (koreanisch)
 Park Jin (koreanisch)

Einzelnachweise

Koreanische Militärperson
Konfuzianischer Philosoph
Philosoph der Frühen Neuzeit
Politiker (Korea)
Person (Seoul)
Geboren 1560
Gestorben 1597
Mann
Koreaner

Park Jin (Joseon)


Reichskomisariatul Ucraina a fost regimul de ocupație al Germaniei Naziste pe teritoriul Ucrainei ocupate între 1941 și 1944. Acesta a fost creat în urma Operațiunii Barbarossa.

Între septembrie 1941 și martie 1944, Comisariatul Ucraina a fost condus de Reichskommissarul Erich Koch. Printre obiectivele noii administrații se numărau pacificarea regiunii și exploatarea, în beneficiul Germaniei, a resurselor și a populației. Adolf Hitler a emis un decret pe 17 iulie 1941 prin care hotăra administrația noilor teritorii ocupate.

Capitala comisariatului se afla la Rivne (în ).

Planurile nemților

Regimul plănuia încurajarea colonizării teritoriului cu fermieri germani și din alte popoare germanice. Trimiterea coloniștilor olandezi a fost întrebuințată "Nederlandsche Oost-Compagnie", o companie olando-germană care avea scopul de a încuraja colonizarea estului cu cetățeni olandezi.

Pe 12 august 1941, Adolf Hitler a ordonat nimicirea orașului Kiev folosindu-se bombe incendiare și împușcături. Din pricina faptului că armatei germane îi lipsea materialul suficient, Kievul a dăinuit. Apoi naziștii au hotărât să înfometeze locuitorii orașului. Pe de altă parte, Heinrich Himmler a considerat Kievul ca fiind "un oraș antic german" datorită Drepturilor de la Magdeburg, pe care le-a câștigat cu secole în urmă, și adesea numea orașul Kiroffo.

Hartă administrativă

Referințe

Foste state din Europa
Istoria Ucrainei
Germania nazistă
Secolul al XX-lea în Polonia
Istoria Poloniei
Istoria Belarusului

Reichskomisariatul Ucraina


الأس جي 550  هو بندقية اقتحام تصنع من قبل شركة سويس أرمز أي جي السويسرية (أس جي هو اختصار لستورمجيوهر، أي بندقية اقتحام). البندقية مبنية على الأس جي 540 ذات عيار 5.56 مم.

يوجد هناك عدة متغيرات للسلاح. الأس جي 551 مماثل للأس جي 550 و لكن بسبطانة أقصر طوله 363 مم وبوزن 3.6 كج. الاس جي 552 كوماندو أيضا يستخدم سبطانة أقصر طوله 226 مم ووزن السلاح 3.2 كج.

مصادر

وصلات خارجية
 الأس جي 550 على موقع المصنع
 كتيب الأس جي 550

أسلحة نارية 5.56 مم
بنادق اقتحام

سيج أس جي 550


Bojko Metodiev Borisov (búlgarska: Бойко Методиев Борисов; f. 13. júní 1959) er búlgarskur stjórnmálamaður sem var forsætisráðherra Búlgaríu frá 2009 til 2013, 2014 til 2017, og 2017 til 2021. Borisov er formaður hægrisinnaða GERB-flokksins og var áður borgarstjóri Sófíu frá 2005 til 2009.

Borisov er einnig fyrrum atvinnumaður í knattspyrnu og hefur spilað með knattspyrnuliðinu FC Vitosha Bistritsa. Árið 2013 varð hann elsti leikmaður sögunnar í atvinnumannadeild í Búlgaríu þegar hann lék í 54 mínútur með annarrar deildar liði Vitosha Bistritsa, þá 54 ára gamall.

Æviágrip
Bojko Borisov hefur starfað sem slökkviliðsmaður og á yngri árum vann hann jafnframt sem lífvörður Todors Zhívkov, síðasta kommúnistaleiðtoga Búlgaríu. Hann starfaði hjá búlgarska innanríkisráðuneytinu frá 2001 til 2005.

Árið 2005 var Borisov þingframbjóðandi fyrir Þjóðarhreyfingu fyrrverandi búlgarska keisarans Símons 2.. Hann náði kjöri en ákvað að halda áfram störfum í innanríkisráðuneytinu frekar en að taka sæti á þingi. Borisov var kjörinn borgarstjóri  Sófíu síðar sama ár. Árið 2009 leiddi Borisov nýja hægriflokkinn GERB (nafnið er búlgörsk skammstöfun fyrir nafnið "Borgarar í þágu evrópskrar þróunar Búlgaríu") til sigurs í þingkosningum og varð forsætisráðherra Búlgaríu. Hann sagði af sér í mars 2013 vegna fjöldamótmæla gegn bágu efnahagsástandi og spillingu í landinu. Þegar kosningar voru haldnar á ný í maí sama ár hlaut GERB um þriðjung atkvæða.

Borisov sagði aftur af sér og kallaði til snemmbúinna þingkosninga í janúar árið 2017 eftir að frambjóðandi GERB-flokksins bað ósigur í forsetakosningum Búlgaríu í nóvember árið áður á móti Rumen Radev, frambjóðanda Sósíalistaflokksins. GERB fékk flest atkvæði í kosningunum sem haldnar voru í mars 2017 og Borisov sneri því aftur á forsætisráðherrastól að þeim loknum.

Á þriðja kjörtímabili sínu frá árinu 2017 átti Borisov í harðsvírugum deilum við Radev forseta, sem sakaði Borisov um að leyfa spillingu að blómstra í Búlgaríu og um að reyna að vængstífa stjórnarandstöðuna. Borisov sakaði Radev á móti um að reyna að grafa undan ríkisstjórninni með því að beita neitunarvaldi sínu ítrekað gegn lagafrumvörpum GERB-flokksins.

Í júní 2020 brutust út fjöldamótmæli gegn stjórn Borisovs sem vörðuðu ýmis spillingarmál. Kveikjan að mótmælunum varð þegar öryggislögreglan NSO stöðvaði búlgarskan þingmann á leið á baðströnd við Svartahaf nærri heimili Ahmeds Dogans, fyrrverandi leiðtoga Réttinda- og frelsishreyfingarinnar. Dogan var sakaður um að sölsa undir sig land í eigu hins opinbera og þiggja vernd á kostnað búlgarskra skattgreiðenda. Eftir að Rumen Radev lét þau orð falla að Dogan ætti ekki að njóta friðhelgi frá ákæru gerðu saksóknarar rassíu á skrifstofur forseta og handtóku tvo starfsmenn hans. Mótmælendurnir kröfðust afsagnar Borisovs og sökuðu hann um valdníðslu og spillingu, auk þess sem hann og ríkissaksóknarinn Ívan Gesjev voru sakaðir um að ganga mála olígarka sem réðu landinu á bak við tjöldin. Auk þess var óánægja víðtæk vegna viðbragða stjórnarinnar við alþjóðlega kórónaveirufaraldrinum, en smittíðni í landinu hafði hækkað verulega eftir að stjórnin lét aflétta samkomutakmörkunum.

Borisov stakk upp á breytingum á stjórnarskrá Búlgaríu til að koma til móts við mótmælendurna en tillögur hans féllu í grýttan jarðveg. Borisov hafnaði kröfum um afsögn sína og sat til loka kjörtímabils síns árið 2021, en baðst lausnar eftir að GERB tapaði verulegu fylgi í kosningum í apríl. Vegna pattstöðu sem myndaðist á búlgarska þinginu eftir kosningarnar voru þær endurteknar tvisvar á árinu, fyrst í júlí og síðan í nóvember. Staða GERB-flokksins batnaði þó ekki þegar kosningarnar voru endurteknar.

Einkahagir
Borisov er fráskilinn og á eitt barn með fyrrverandi konu sinni.

Önnur sambýliskona Borisovs til langs tíma var Tsvetelina Borislavova, heiðursræðismaður Íslands í Búlgaríu og lengi viðskiptafélagi Björgólfs Thors Björgólfssonar, sem rak um skeið með henni fjárfestingabankann EIBank.

Tilvísanir

Búlgarskir knattspyrnumenn
Forsætisráðherrar Búlgaríu

Bojko Borisov


Dina har flere betydninger:

 Dina – et pigenavn
 Dina (Pakistan) – en by i Pakistan
 Dina (tehsil) – et administrativt område (tehsil) i Pakistan hvor Dina er hovedbyen
 Dina (norsk sanger) – norsk sanger (Caroline Dina Lillan Kongerud, født 1985)
 Dina (portugisisk sanger) – portugisisk sanger (Ondina Maria Farias Veloso, født 1956)
 DINA – Dirección de Inteligencia Nacional, hemmeligt politi i Chile (1973-1977)

Dina (flertydig)


Aleksandr Porfiryeviç Borodin (Rusça: Александр Порфирьевич Бородин), (12 Kasım 1833 - 27 Şubat 1887), Rus besteci ve kimyacı. Rus Beşleri olarak anılan besteci grubunun üyesidir.

Yaşamı
1833'de Sankt-Peterburg'da Luka Semyonovich Gedeanishvili adında bir Gürcü prensin gayrimeşru oğlu olarak doğdu. Babası onu kendi yerine, serflerinden Porfiry Borodin'in evladı olarak kaydettirdi. Piyano derslerini de kapsayan iyi bir eğitim aldı. Erken yaşta hem bilim hem de müzikte kabiliyet gösterdi. Daha sonraları her iki alanda yoğun bir yaşam sürdü ve 54 yaşında katılığı bir balo sırasında ani bir kalp krizi sonucu öldü.

Kimya çalışmaları
24 yaşında kimya doktorasını tamamladıktan sonra Almanya'da Heidelberg'de Emil Erlenmeyer'in Laboratuvarında üç sene benzen türevleri üzerine çalıştı. Bu dönemde bir süre de Pisa'da organik halojen bileşikleri üzerine çalışma yapan Borodin 1862'de yayınlanan bir deneyde Benzoil klorür'de, flor'un klor'la nükleofil yer değişmesini ilk ele alan kişiydi. 1939'da Hunsdiecker tarafından yayınlanan ve Batı ülkelerinde Hunsdiecker reaksiyonu olarak bilinen benzer bir reaksiyon Sovyetler Birliği tarafından "Borodin reaksiyonu" olarak adlandırıldı. Rusya'ya döndükten sonra küçük aldehidlerin self-kondansasyonu üzerine çalışmaları 1864 ve 1869'da yayınlandı ve bu alanda August Kekule rekabet etti. Aldol reaksiyonunun keşfi Charles-Adolf Wurtz ile birlikle Borodin'e atfedilir. 1872'de Rus Kimya Cemiyetine aldehid reaksiyonlarında alkole benzer özellikleri olan bir yan ürünün ortaya çıktığını bildirdi ve aynı yıl yayınlanan Wurtz'un makalesindeki bileşiklerle olan benzerliğine işaret etti. 1872'de yayınlalan son bilimsel makalesinde amid reaksiyonları ve hayvan idrarından üre elde edilmesi yöntemleri konu edildi.

İkili mesleki yaşam
Almanya'da bulunduğu sırada daha sonra eşi olacak Yekaterina Sergeyevna Protopopova ile tanıştı ve yetenekli bir piyanist olan eşi onun müzik beğenisinin Mendelsson'dan Schumann, Chopin ve Liszt'e yönelmesinde etkili oldu. 1862'de Sankt-Peterburg'a dönerek Tıp-Cerrahi Akademisinde hocalık yapmaya başladı. 1887'deki ölümüne kadar bestecilik ve kimyacı olarak yoğun vaktini alan uğraşıları - ki bunlar araştırma, hocalık, öğrencilerine tez danışmanlığı yapma, akademi dışında ders verme ve bilimsel yayınları tercüme etmeyi de kapsamaktaydı - arasında adeta cambazlık yaptı. Bir keresinde "kışın , sadece derslere gidemeyecek kadar bitkin olduğumda beste yapabiliyorum" diye yazmıştı. "Böylece dostlarım alışılmış şekilde sağlıklı olmamı değil hasta olmamı temenni ediyorlardı."

Özel yaşamındaki karmaşa
Bu ikili mesleki yaşamı Borodin'in evinde sevimli bir karmaşaya yol açıyordu. Besteci Rimsky-Korsakov hatıralarında bu durumu şöyle nakletti: "Onu ziyaret ettiğimde sıklıkla yan dairedeki laboratuvarında çalışmakta olur işini bitirip benimle birlikte evine geçip müzik işlerine, sohbetlerine dalardı. Aniden fırlar, bir şeylerin kaynayıp yanmadığını kontrol amacıyla, laboratuvara koşardı. Bu sırada koridorlar inanılmaz bir sesle söylediği yedili sekizli melodi sekanslarıyla dolardı."

Bunların yanı sıra, Arkadaşlarına, öğrencilerine ve özellikle akrabalarına karşı iyi huylu cömertliği evinin 1960'larda moda olan şekilde ücretsiz han gibi dolmasına yol açıyordu. Tarihçi Richard Anthony Leonard'a göre: "...İnsanlar günün veya gecenin her saatinde evin içinde oradan oraya oğul veren arılar gibi dolanıyordu. Tüm yataklar dolduğunda koltuklar, koridorlar veya sandalyelerde kestiriyorlardı ; pek seyrek olmayarak Borodin'in yatağında yatanlara da rastlanıyordu. Ev genellikle bir karışıklık ve düzensizlik yuvasıydı. Buraya taşındıktan beş yıl sonra bile karı koca Borodin'ler kitap ve müzik materyali kümeleri, tamamen yerleştirilmemiş eşya paketleri arasında yollarını arıyorlardı... Borodin, en son ne zaman yemek yediğini hiçbir zaman hatırlamış gibi görünmediği için öğünler -akşam saat 11'de başlayan öğle yemekleri- gibi, aklın almayacağı biçimde düzensizdi. Geçici misafirler, akrabalar ve kısmen yabancıların yanı sıra bir kedi kolonisi de -bir kedi özgürlüğü salonu olarak algıladıkları Borodin konağında- sofradaki yerini alırdı. Tüm bu nedenlerle Borodin müzikte çağdaşları kadar verimli olamadı.

Müzik çalışmaları

Opera ve orkestra eserleri

Borodin, Mily Balakirev ile 1862'de tanıştı. Beste konusunda Balakirev'in vesayeti altındayken, Mi bemol majörde 1. Senfonisine başladı; ilk olarak 1869'da Balakirev'in şefliğinde icra edildi. Aynı yıl Borodin, 1877'de Eduard Nápravník yönetimindeki prömiyerinde pek başarılı olamayan Si minör 2. Senfonisi'ne başladı ancak bazı küçük yeniden düzenlemeyle 1879'da Nikolay Rimski-Korsakov yönetimindeki Free Müzik Okulu tarafından başarılı bir performans aldı.

1880'de popüler senfonik şiir Orta Asya Bozkırlarında 'yı besteledi. İki yıl sonra üçüncü bir senfoni bestelemeye başladı ancak ölümünde onu yarım bıraktı; iki bölümü daha sonra Aleksandr Glazunov tarafından tamamlandı ve düzenlendi.

1868'de Borodin, bazıları tarafından en önemli eseri ve en önemli tarihi Rus opera eserlerinden biri olarak kabul edilen Prens İgor  opera'sı ile meşgul olarak ikinci senfoni üzerindeki ilk çalışmasından uzaklaştı. Muhtemelen Borodin'in en iyi bilinen bestesini oluşturan, genellikle bağımsız bir konser çalışması olarak icra edilen Polovtsya Dansları'''nı içerir. Borodin öldüğünde operayı (ve diğer birkaç eseri) eksik bıraktı.Prens İgor'', ölümünden sonra Rimsky-Korsakov ve Aleksandr Glazunov tarafından tamamlandı. Konusu, 12. yüzyılda, Seversk Prensi İgor tarafından komuta edilen Rusların Bozkır boyunca doğuya doğru ilerleyerek barbar Kumanlar'ı fethetmeye karar verdikleri zamanda geçer. Polovtsyalılar görünüşe göre, güney Rusya'ya alışkanlıkla saldıran, aslen Türk kökenli göçebe bir kabileydi. İlk perdenin başlarında tam güneş tutulması, istilanın uğursuz sonucunun habercisidir. Prens Igor'un birlikleri yenildi. Hikâye, Rusya Prensi İgor ve oğlu Vladimir'in mahkumlarını cömertçe eğlendiren Polovtsian şefi Han Konçak tarafından yakalanmasını ve kölelerine, ikinci perdeye heyecan verici bir doruk sağlayan ünlü 'Polovtsya Dansları'nı oynama emri verişini anlatır. Operanın ikinci yarısında Prens İgor memleketine dönerken görülür ancak kendisini utanç içinde bulmak yerine kasaba halkı ve eşi Yaroslavna tarafından evinde karşılanır.

Bir süre Rusya dışında nadiren tamamen icra edilse de, bu opera son zamanlarda birisi 2013'te Rusya'daki Bolşoy Devlet Opera ve Bale Şirketi'nde ve diğeri de  2014'te New York Şehri Metropolitan Opera Şirketi'nde olmak üzere iki önemli yeni prodüksiyon aldı.

Bugün konserlerde ayrı bir parça olarak da çalınan ve Borodin'in en tanınan eseri olan 'Polovets Dansları' bu opera içindedir.

Çok tanınan diğer eserlerleri arasında Orta Asya Bozkırlarında adlı senfonik şiiri ile iki tane yaylı çalgılar dörtlüsü de vardır. Bu dörtlülerin ikincisindeki "nocturne" adlı bölüm bestecinin güçlü lirisizmini gösterir.

Oda müziği
Balakirev çevresinin başka hiçbir üyesi, daha önceki birçok oda bestesine ek olarak, Borodin'in iki yaylı dörtlüsünde kendini mutlak müzik kadar özdeşleştirmedi. Bir çellist olarak, hevesli bir oda müziği sanatçısıydı ve bu ilgi, 1859 ile 1861 yılları arasında Heidelberg'deki kimya çalışmaları sırasında arttı. Bu erken dönem, diğer oda eserlerinin yanı sıra yaylı çalgılar altılısı ve piyano beşlisi verdi. Borodin, eserlerinin tematik yapısını ve enstrümantal dokusunu Felix Mendelssohn temel aldı.

1875'te Borodin, Musorgski ve Vladimir Stasov'un hoşnutsuzluğuna rağmen İlk Yaylı Dörtlüsü'nü kurdu; Beşli'nin diğer üyelerinin oda müziğine düşman oldukları biliniyordu. İlk Dörtlü, yaylı dörtlü formunun ustalığını gösterir. Borodin'in 1881'de yazdığı İkinci Dörtlü, üçüncü hareketin popüler "Noktürn"nünde olduğu gibi güçlü lirizm sergiler. Birinci Dörtlü ruh hali değişiklikleri açısından daha zenginken, İkinci Dörtlü daha tekdüze bir atmosfere ve ifadeye sahiptir.

Müzik mirası

Borodin'in Rus İmparatorluğu dışındaki ünü yaşamı boyunca, 1880'de Almanya'da 1. Senfoni'nin konserini düzenleyen Franz Liszt ve Belçika ve Fransa'da Comtesse de Mercy-Argenteau tarafından mümkün oldu. Müziği, güçlü lirizmi ve zengin armonileriyle dikkat çeker.

Rus Beşlisi'nin bir üyesi olarak, Batılı bestecilerin bazı etkilerinin yanı sıra müziğinde Rusya'ya has tadlar de inkar edilmeyecek biçimde hissedilir. Tutkulu müziği ve sıra dışı armonileri, genç Fransız besteciler Debussy ve Maurice Ravel üzerinde güçlü tesir bırakmıştır. Kendisine saygı olarak, Ravel 1913'te "À la manière de Borodine" adlı bir piyano parçası bestelemiştir.

Borodin'in müziğinin çağrıştırıcı özellikleri - özellikle Orta Asya Bozkırlarında, 2 no'lu Senfonisi, Prens İgor — Robert Wright ve George Forrest'in 1953 yapımı Kismet müzikalindeki bestelerinin, özellikle "Stranger in Paradise", "And This Is My Beloved" ve "Baubles, Bangles, & Beads" şarkılarındaki uyarlamasını mümkün kıldı. 1954'te Borodin, ölümünden sonra bu gösteri için Tony Ödülü'ne layık görüldü.

Eserleri
 Tüm eserlerinin listesi (Almanca)

Ayrıca bakınız
 Tihvin Mezarlığı (Borodin'in de gömülü olduğu Sankt-Peterburg 'taki mezarlık.

Kaynakça

1833 doğumlular
Sankt Peterburg doğumlular
1887 yılında ölenler
Rus klasik müzik bestecileri
Rus kimyagerler
Gürcü asıllı Ruslar
Rus Beşleri
Romantik dönem bestecileri

Aleksandr Borodin


Manuel Carlos Gallagher Canaval, (Lima, 3 de junio de 1885 - ibídem, 6 de mayo de 1953) fue un abogado y destacado político del Perú. Fue ministro de Justicia (1943-1944) y ministro de Relaciones Exteriores (1944-1945 y 1950-1952).

Biografía

Sus padres fueron Juan Patricio Gallagher Robertson, peruano de ascendencia irlandesa y Petronila Canaval y Munárris. Por su lado paterno, fue primo de la escritora Mercedes Gallagher. Cursó sus estudios escolares en el Colegio Sagrados Corazones Recoleta y luego pasó a la Universidad Nacional Mayor de San Marcos (1903). Se graduó de bachiller y de doctor en Jurisprudencia (1911) y se recibió de abogado, ejerciendo profesionalmente en el estudio de Luis Felipe Villarán y Manuel Vicente Villarán.

Redactó los proyectos de leyes que propiciaron la creación del Departamento de Recaudación de la Caja de Depósitos y Consignaciones, la Cámara Algodonera y el Banco Agrícola.

Fue decano del Colegio de Abogados de Lima (1940-1941) y director del Banco Central de Reserva, representando a los bancos nacionales.

El presidente Manuel Prado Ugarteche lo convocó para integrar su gabinete ministerial, siendo sucesivamente ministro de Justicia (1943-1944) y ministro de Relaciones Exteriores (1944-1945). Como canciller asistió a las conferencias internacionales de México y San Francisco, en las cuales se aprobó el Acta de Chapultepec (donde se reafirmó la solidaridad entre los estados americanos y el rechazo a la injerencia de países no americanos en el continente) y la creación de las Naciones Unidas. Durante sus frecuentes salidas del país fue reemplazado por Manuel Cisneros Sánchez. Fue el último canciller del primer gobierno de Manuel Prado.

Volvió a ser titular de la cancillería al inaugurarse el gobierno constitucional del general Manuel A. Odría, el 28 de julio de 1950, manteniéndose en dicho cargo hasta el 4 de agosto de 1952. Por ausencia fue reemplazado varias veces por Alberto Freundt Rosell.

Además, fue dos años consecutivos Presidente del Club Nacional, de 1942 a 1944.

Véase también
 Ministerio de Relaciones Exteriores del Perú

Bibliografía
 Tauro del Pino, Alberto: Enciclopedia Ilustrada del Perú. Tercera Edición. Tomo 7, FER/GUZ. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-156-1

Nacidos en Lima
Fallecidos en Lima
Abogados de Perú
Diplomáticos de Perú
Ministros de Relaciones Exteriores de Perú
Ministros de Justicia de Perú
Sanmarquinos (siglo XX)
Alumnado de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Caballeros grandes cruces de la Orden de Isabel la Católica

Manuel Gallagher Canaval


Cet article répertorie les partis politiques aux Seychelles. Les Seychelles ont un système bipartite, ce qui signifie qu'il y a deux partis politiques dominants (SPPF et SNP), avec une extrême difficulté pour quiconque d'obtenir un succès électoral sous la bannière d'un autre parti.

Les partis

Partis parlementaires

Autres parties

Anciens partis

 Seychelles United Party (SUP) (anciennement le Nouveau parti démocratique)
 Union conservatrice indépendante des Seychelles (ICUS)

Lors de l'élection de l'Assemblée nationale seychelloise qui a eu lieu du 22 au 24 octobre 2020. Le Parti national des Seychelles, le Parti des Seychelles pour la justice sociale et la démocratie et le Parti uni des Seychelles ont formé une coalition, Linyon Demokratik Seselwa (LDS). La coalition a remporté la majorité des sièges.

Articles connexes
 Politique aux Seychelles

Références

Seychelles

Liste des partis politiques des Seychelles


Neminem vestrum fue una encíclica del Papa Pío IX publicada el 2 de febrero de 1854 que estuvo dirigida al episcopado de Armenia, y más específicamente al clero y al pueblo católico de la provincia de Constantinopla.

El documento parte expresando su gran amor por la nación católica armenia, señalando que, a pesar de las medidas adoptadas por la Santa Sede, se encuentra preocupado por la discordia y el cisma de dicha iglesia.

Al respecto, Pío IX condena la difusión de escritos polémicos en lenguas vernáculas, invitándolos a superar las causas de la división, restableciendo condiciones de paz y entendimiento a largo plazo.

Referencias

Encíclicas de Pío IX
Iglesia católica en 1854

Neminem vestrum


Windows Vista, bilgisayar işletim sistemi
 Vista, J. R. R. Tolkien'in kurgusal Orta Dünya evreninde dünya atmosferinin solunum yapılabilen kısmı

Vista


August Heinrich Bender (født 2. marts 1909 i Kreuzau - død 29. december 2005 i Düren) var en tysk nazist og læge i SS-Sturmbannführer. Han var koncentrationslejrlæge i Buchenwald.

Bender studerede 1930-1935 til læge og arbejdede derefter i Bonn på hudklinikken ved Universitetshospitalet i Kiel og ved kommunehospitalet i Aachen.
1933 blev han medlem af NSDAP og SS. Han var 1938-1939 lejrlæge i koncentrationslejren Buchenwald. Fra 1939 militærlæge i SS Division Totenkopf i dets rekognosceringsbataljon og panserjægerdeling. Han blev 1943 udnævnt til Sturmbannführer og fra august 1944 till 11. april 1945, 2. lejrlæge i koncentrationslejren Buchenwald.

1945 blev Bender interneret i USAs krigsfangelejr i Bad Aibling. 1947 stod han anklaget i Buchenwald-retssagen, og blev 14. august 1947 idømt 10 års fængsel for sin medviken i forbrydelser i Buchenwald koncentrationslejr; straffen blev senere nedsat til 3 år men han blev frigivet fra Landsberg-fængslet allerede 1948.
Fra 1949 boede Bender i Kelz i Nordrhein-Westfalen, hvor han 1949-1988 arbejde som praktiserende læge.

Literatur
 Ernst Klee: Auschwitz, die NS-Medizin und ihre Opfer. 3. Auflage. S. Fischer Verlag, Frankfurt am Main, 1997, .
 Buchenwald-Hauptprozess: Deputy Judge Advocate's Office 7708 War Crimes Group European Command APO 407: (United States of America v. Josias Prince zu Waldeck et al. – Case 000-50-9), november 1947 http://dev.jewishvirtuallibrary.org/files/Items/PdfFile/6699.pdf

Kilder
 Arzt mit dunkler Vergangenheit - Kelz bei Vettweiß
 Die Aufzeichnungen des August Heinrich Bender - MDR
 Findbuch zum Nachlass August Benders im Bundesarchiv
  Kiel, Diss. med. 1936

Noter

Nazister fra Tyskland
Læger fra Tyskland
Personer fra Rheinland-Pfalz
Forbrydere i Holocaust
Nazi-læger
Ansatte i Buchenwald

August Bender


ريمي فيركوتر  (26 يونيو 1980 في غراند سينث) لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليا في نادي الدرجة الأولى ليون الفرنسي في مركز حراسة المرمى . يعتبر حارس المرمى الاحتياطي للأساسي هوغو لوريس ويحمل القميص رقم 30 .

المسيرة الرياضية مع الأندية
سبق لفيركوتر اللعب في نادي مونبلييه قبل أن يقرر الانتقال إلى نادي ليون في سنة 2002 . في سنة 2004 انضم إلى نادي ستراسبورغ بعقد إعارة لمدة موسم واحد ولكنه لم يشارك سوى في 8 مباريات وبعدها عاد إلى نادي ليون .

بسبب إصابة غريغوري كوبيه في بداية موسم 2007/2008 فقد استغل فيركوتر هذه الفرصة لكي يكون أساسيا ويثبت جدارته حيث شارك في جميع المباريات حتى عودة كوبيه معافى في النصف الثاني من الموسم . وعاد فيركوتر مجددا إلى الاحتياط.
و عاد فيركوتر إلى مركز الحارس الأساسي في 2012-2013 بسبب رحيل هوغو لوريس إلى نادي توتنهام الإنكليزي.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم من نور (إقليم فرنسي)
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من غراند سينث
رياضيون فرنسيون مغتربون في كندا
رياضيون من نور (إقليم فرنسي)
طاقم إمباكت مونتريال غير اللاعبين
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو ستراسبورغ
لاعبو كاين
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من أوت دو فرانس
لاعبو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو مونبلييه
مواليد 1980

ريمي فيركوتر


Papa John's Pizza er en amerikansk ejet kæde af restauranter, hvor der primært serveres pizza.

Papa John's franchise har over 4.700 restauranter, hvor de 3.500 er placeret i USA, samt 1.200 spredt ud på 37 andre lande.

Eksterne henvisninger

 Papa John's Pizzas websted

Etableret i 1984
Fastfoodrestaurantkæder fra USA
Pizzeriaer

Papa John's Pizza


Los Cleveland Allmen Transfers fueron un equipo de baloncesto que jugó dos temporadas en la National Basketball League (NBL), competición antecesora de la actual NBA, con sede en la ciudad de Cleveland (Ohio). Fue fundado en 1944.

NBL
Los Allmen Transfers entraron en la NBL en la temporada 1944-45, convirtiéndose así en el nuevo equipo de baloncesto de Cleveland, ya que en la anterior campaña participó Cleveland Chase Brassmen, pero desapareció al término de la misma. En su primera temporada, los Allmen Transfers finalizaron segundos en la División Este con un balance de 13 victorias y 17 derrotas, y fueron eliminados en playoffs por Fort Wayne Zollner Pistons en dos partidos.

En su segunda y última campaña, con la liga reorganizada en dos divisiones de cuatro equipos cada una, Cleveland ocupó la última plaza del Este con un paupérrimo registro de 4 victorias en 33 partidos. Los aficionados perdieron el interés en el equipo y la franquicia desapareció al final de la temporada.

Trayectoria
Nota: G: Partidos ganados P:Partidos perdidos

Referencias

Enlaces externos
Cleveland Allmen Transfers Franchise History
Todos los resultados de la NBL

Equipos de la NBL
Deporte en Cleveland (Ohio)
Clubes y equipos deportivos de Ohio

Cleveland Allmen Transfers