La Province du Supérieur, ou craton du Supérieur, est un craton couvrant le Québec, l'Ontario, le sud-est du Manitoba au Canada, et le nord du Minnesota aux États-Unis. C'est le plus grand craton formé au cours de l'Archéen. Il a subi une série d'événements de  qui comprenaient la croissance, la dérive et la déformation des croûtes océaniques et continentales.

Les chercheurs ont divisé le craton en de nombreux domaines différents en fonction des types de roches et des styles de déformation. Ces domaines (regroupés en provinces supérieures de l'Ouest et de l'Est), comprennent le Superterrane Nord Supérieur et le Terrane de Wawa, entre autres .

Les résultats des études sur la formation de la Province du Supérieur varient entre la partie ouest et la partie est. Pour la partie occidentale, cinq grandes orogenèses ont été impliquées. Ils comprennent l'orogenèse du nord supérieur (), l'orogenèse uchienne (), l'orogenèse centrale supérieure (), l'orogenèse Shebandowanienne () et l'orogenèse du Minnesota (). Pour la partie est, deux modèles sont proposés. Le premier modèle de Percival et Skulski (2000) se focalise sur la collision entre les terranes. Le second modèle de Bédard (2003) et Bédard  (2003) s'intéresse à l'effet d'une activité magmatique anorogénique active.

Géographie

La province du Supérieur se situe dans le centre du Canada et couvre les parties nord et centrale du Québec, le centre et le sud de l'Ontario, et ainsi que le sud-est du Manitoba. Sa pointe atteint la frontière entre les états américains du Dakota du Sud et du Minnesota.

Cadre tectonique
La Province du supérieur s'étend sur  du continent nord-américain. Formant le noyau du Bouclier canadien, elle est englobée par des orogènes du Protérozoïque précoce. La partie ouest à nord-est du craton est délimitée par les orogènes trans-hudsoniens. À l'est et au sud-est se trouvent les orogènes de Grenville. Le côté sud rencontre le rift de Keweenawan (rift médio-continental), tandis que la pointe la plus au sud du craton du Minnesota atteint l'orogène de la plaine centrale.

Quant aux failles, on en distingue trois grandes tendances de type subparallèles découpant le craton en sous-provinces linéaires. Dans la partie nord-ouest, la faille se produit dans l'axe ouest-nord-ouest. La partie nord-est présente des failles orientées nord-ouest. Les failles dans la partie sud vont vers d'est en ouest.

Historique de croissance des terranes
Les terranes formant le craton proviennent d'environnements très divers, tels que l'arc océanique, l'ancien avant-arc, le mélange tectonique océanique, le soulèvement dans le craton, la ceinture de poussée et plus encore. Ces environnements ont été principalement formés par la compression tectonique.

Réglage de l'arc océanique
Certains terranes, comme le Wabigoon occidental, sont formés à partir de la formation d'un arc océanique. Un arc océanique est formé d'une chaîne de volcans émergeant au-dessus et parallèlement aux zones de subduction. En raison de la tectonique de la planète, les croûtes continentales et océaniques concernées sont entrées en collision avant . La croûte océanique, en raison de sa plus grande densité, a subducté sous la croûte continentale et a fondu dans le manteau, ce qui a généré plus de magma, dont une énorme quantité s'est alors élevée, a percé à travers la croûte au-dessus et a créé du volcanisme. Les matériaux solides de l'éruption continue se sont refroidis et se sont accumulés autour, formant une chaîne de volcans en forme d'arc.

Bassin d'ancien avant-arc
Certains terranes, comme le terrane Quetico, étaient d'abord des avant-arcs, c'est-à-dire des régions situées entre l'arc volcanique et la zone de subduction, qui comprennent la fosse océanique de subduction, l'arc extérieur haut de la croûte océanique, les prismes d'accrétion, et le bassin sédimentaire. L'arc externe élevé est formé par le mouvement ascendant de flexion du bord de la croûte océanique avant qu'il n'entre dans la zone de subduction. Les coins d'accrétion sont formés à partir de l'accumulation de sédiments marins détachés par friction à la croûte océanique avant sa subduction. Le bassin sédimentaire est constitué de l'accumulation de matériaux érosifs provenant des volcans, qui se déposent entre les volcans et le sommet topographique du coin d'accrétion.

Réglage de l'élévation
Certains terranes, comme le soulèvement de Kapuskasing, résultent du soulèvement du bloc crustal. Pendant ce soulèvement qui a duré , le centre du continent américain et le craton supérieur sont entrés en collision et ont suscité une faille inverse archéenne, la faille d'Ivanhoe Lake. Le mouvement ascendant de l'éponte supérieure provoque le soulèvement d'un bloc crustal, connu sous le nom de soulèvement de Kapuskasing.

Réglage de la courroie de poussée
Certains terranes, comme le Pontiac Terrane, étaient auparavant une ceinture de plissement-chevauchement, c'est-à-dire, une zone constituée d'une série de chevauchements (failles inverses) et de plis de faille séparés par des failles principales. La ceinture de poussée pliée se forme avec de la compression comme celle de la collision avec la croûte. Lorsque celle-ci est comprimée, les poussées prennent pour origine, la provenance de la compression. Les murs suspendus des poussées glissent le long du plan de faille et s'empilent au-dessus du mur, formant une rampe anticlinale ou un pli de faille.

Composition générale

La Province du Supérieur peut être divisée en trois parties. La première est la région du nord-ouest caractérisée par des gneiss à haute teneur, telles celles de Minto et de Pikwitonei. La deuxième partie est la région du nord-est, caractérisée par des roches métamorphiques envahissantes à faciès de granulites. La dernière partie est la région sud comme la vallée de la rivière Minnesota, qui comprend les sous-provinces métavolcaniques ou métasédimentaires avec une orientation est-ouest.

Les caractéristiques géologiques générales des terranes sont énumérées ci-dessous.

Liste des sous-provinces et de leurs roches dominantes

Développement
Les recherches sur la province du Supérieur se sont concentrées dans le passé sur l'histoire géologique de la partie ouest. Le lien entre l'ouest et l'est n'est donc pas bien connu.

Province du Supérieur occidentale
La province du Supérieur occidentale est formée de différents terranes qui s'entremêlent de manière continue au cours de la période néoarchéenne. Un tel assemblage successif peut s'expliquer par cinq orogenèses discrètes. De l'événement le plus ancien au plus récent, ce sont, l'orogenèse supérieure nord, l'orogenèse uchienne, l'orogenèse centrale supérieure, l'orogenèse shebandowanienne et l'orogenèse du Minnesotan. Ces événements montrent que la chronologie des accrétions commence par le nord avec une direction d'assemblage vers le sud.

Pour ces accrétions, le terrane du North Caribou a agi comme noyau d'accrétion sur lesquels d'autres terranes s'agglutinent sur ses côtés nord et sud.

Orogenèse supérieure nord ()

Avant , il y avait de nombreux fragments de microcontinents que des croûtes océaniques en forme de conduits à tendance E-O (avec une étendue inconnue) séparent.  Au cours de , une subduction active le long du Superterrane Nord Supérieur et du Terrane Nord Caribou a provoqué la dérive vers le sud du premier. Au fil du temps, il a uni le Superterrane de Nord Caribou et confiné le domaine d'Oxford-Stull, qui contient des assemblages de roches liés à la marge continentale et à la croûte océanique. La combinaison du Superterrane du Nord Supérieur et du Superterrane du Nord Caribou par subduction a marqué le début de la formation du Craton du Supérieur. Le mouvement vers le sud du Superterrane du Nord Supérieur vers le Superterrane du Nord Caribou entraîné par l'activité de subduction est mis en lumière par le magmatisme lié à l'arc dans le domaine d'Oxford-Stull de  et la zone de cisaillement sud-nord au contact entre les deux terranes. La zone de suture de la subduction est supposée être la marge de la faille North Kenyon. L'amarrage du Superterrane supérieur nord est rendu évident par la présence des zircons détritiques âgés de plus , trouvés dans des roches sédimentaires synorogéniques (formées lors d'un événement orogénique) âgés de moins de .  L'ancrage a également initié un volcanisme dont on retrouve les roches shoshonitiques à , et le rétrécissement régional, dû à un plissement et une foliation pour former des zones de cisaillement latérales droites orientées N-O.

Orogenèse uchienne ()

Au cours de l'orogenèse uchienne, le Terrane de Winnipeg River au sud s'est amarré vers le nord au Terrane Caribou nord. Ils se sont ensuite suturés pour former la ceinture de la rivière English, qui n'était pas antérieure à .

Au cours de cette orogenèse, au centre-sud du Superterrane Caribou nord, les roches ont été complètement déformées (de ). Après la déformation, des plutons sont apparus dans la zone à la suite des mouvements tectoniques et se sont refroidis vers . Après le refroidissement du pluton, un enfouissement et une fonte rapides des roches dans la ceinture de la rivière English sont intervenus et le terrane de la rivière Winnipeg, ainsi que le chevauchement du superterrane du Caribou nord sur le bassin de la rivière English en direction sud.  Les activités magmatiques liées à l'arc ont perduré dans d'autres zones de la marge sud du Superterrane Caribou nord vers . Ce qui a conduit à la déformation pénétrante dans les marges est (survenue pendant la période de ) et ouest (survenue à ), suivie de failles ductiles-fragiles.

Orogenèse supérieure centrale ()
L'orogenèse supérieure centrale est importante parce qu'elle implique l'accrétion du plus jeune terrane, l'occidental de Wabigoon à la marge sud-ouest du terrane de la rivière Winnipeg.

Deux modèles ont été proposés pour expliquer le processus d'accrétion avec une polarité de subduction distincte : Sanborn-Barrie et Skulski (2006) ont suggéré que l'accrétion s'est produite en raison de la subduction vers le nord-est du Terrane Wabigoon de l'ouest sous le Terrane de la rivière Winnipeg River. Ce modèle est étayé par des observations telles que la formation des roches tonalitiques et pyroclastiques entre  et le style de déformation de l'assemblage des turbidites de Warclub qui procèderait du chevauchement du terrane de la rivière Winnipeg sur le terrane occidental de Wabigoon.

L'autre modèle avec ses variantes, proposé par Davis et Smith (1991),  Percival  (2004a)  et Melnyk  (2006),  suggère une direction opposée de subduction (vers le sud-ouest). La thèse est étayée par les textures de roche ductile dans la plaque inférieure du terrane de la rivière Winnipeg et les plis ouverts dans le terrane occidental de Wabigoon, ce qui implique le rôle primordial du terrane occidental de Wabigoon au lieu du terrane de la rivière Winnipeg montré dans le modèle précédent.

Orogenèse shebandowanienne ()

L'orogenèse shebandowanienne voit apparaitre l'accrétion du terrane de Wawa-Abitibi au superterrane supérieur composite à la limite sud des terranes de Wabigoon.

La direction nord de la subduction est révélée par l'arrêt du magmatisme d'arc dans le superterrane de la rivière Winnipeg vers . Outre cet arrêt, les plutons sanukitoïdes formés dans la région dans la période de  (période déduite par la rupture d'une dalle de subduction) attestent également d'une subduction vers le nord. Après celle-ci, les deux terranes ont été soudés sous la ceinture de Quetico. Cela a également piégé les sédiments clastiques dans la ceinture, marquant sa transformation de pli d'accrétion à bassin d'avant-pays.  Dans le terrane nord de Wawa-Abitibi, les chercheurs ont identifié deux événements de déformation survenus au cours de l'orogenèse. Le premier (D) est la déformation intra-arc accompagnée de magmatisme calco-alcalin à . Le second (D) est la déformation transpressive à la marge entre les terranes de Wawa-Abitibi et les terranes de Wabigoon entre .

Orogenèse du Minnesota ()

Le dernier événement significatif d'accrétion, l'orogenèse du Minnesota, a vu naitre l'accrétion du terrane océanique de la vallée de la rivière Minnesota et du craton supérieur composite. La subduction entre les deux terranes a poussé le terrane de la vallée de la rivière Minnesota vers le nord jusqu'à rencontrer le gigantesque craton, que les deux terranes ont soudé le long de la zone tectonique des Grands Lacs.

La direction nord de la subduction a été déduite par le magmatisme granitoïde peralumineux du bord sud du terrane de l'Abitibi, ainsi que par la signature isotopique de la croûte ancienne sous-jacente.

L'orogenèse du Minnesota explique la plupart des événements de déformation dans les terranes de Wawa-Abitibi et de la vallée de la rivière Minnesota. Auparavant, la science considérait le terrane de la vallée de la rivière Minnesota comme une croûte rigide avec une résistance plus élevée par rapport aux zones plus faibles entre le terrane de la vallée de la rivière Minnesota et le terrane de Wawa-Abitibi, qui se comporte comme une « mâchoire » rigide enserrant une zone faible (moins dense) dans les modèles proposés par Ellis  (1998). L'étude des images de réflexion sismique de Percival , révèle désormais que le terrane de la Vallée de la rivière Minnesota est situé au début d'une séquence de chevauchement, ce qui démontre qu'il s'agit en fait d'une dalle océanique.

Résumé de la formation de la province du Supérieur occidentale

Orogenèse dans le nord-est de la province du Supérieur
Les corrélations des différents processus de construction du Craton Nord-Est Supérieur restent sophistiquées. Pourtant, il existe deux façons principales d'appréhender les relations entre les événements magmatiques et métamorphiques qui se chevauchent.

La première est établie par Percival et Skulski (2000). Dans leur modèle, le terrane de la Rivière à l'est est entré en collision avec celui de la Baie d'Hudson situé du côté ouest, à . Cette collision conduisit au métamorphisme de haute intensité suivi d'un événement de plissement régional. En dehors de cela, le modèle relate la collision avec l'orogenèse uchienne se produisant simultanément au sud et à l'ouest.

La seconde est étayée par Bédard (2003) et Bédard  (2003). Ce modèle se concentre sur le rôle du diapirisme magmatique dans la structure linéaire et le métamorphisme du craton supérieur NE, menant à un magmatisme anorogénique actif lors de l'accrétion du craton supérieur sud.

Articles connexes

 Bouclier canadien
 Ceinture Circum-Supérieur
 Craton
 Géologie de l'Ontario
 Ceinture de roches vertes
 Liste des boucliers et cratons
 Terrane

Références

Ancien continent
Lac Supérieur
Craton
Archéen
Géologie du Canada
Géologie des États-Unis

Province du Supérieur


Morus boninensis, vrsta murve s japanskog otočja Bonin (Ogasawara-shoto). Kritično ugrožena vrsta drveta

Izvori

Vanjske poveznice
 BGCI Botanic Gardens Conservation International
Murva
Flora Bonina

Morus boninensis


Niccolò di Bernardo dei Machiavelli (3 Mayıs 1469 – 21 Haziran 1527),  devlet adamı, askerî stratejist, şair ve oyun yazarı Floransalı düşünür, İtalyan Rönesans hareketinin en önemli figürlerindendir.

En ünlü eseri Prens'te, politik yazın tarihinde ilk kez iktidarın alınışı ve korunması gibi bir sorunu dinsel ya da ahlaki kaygıları dikkate almaksızın kendinde bir amaç olarak inceledi. Tüm yaşamı boyunca İtalya'nın birliği ideali için mücadele verdi.

Fikirleri politik yazında olduğu gibi yaygın düşünüşte de giderek büsbütün olumsuz ve ilkesiz bir politik hırsın anlatımı olarak görüldü, "Makyavelizm" terimi bir düşünce sisteminden çok "amaç için her yolu mübah gören" politikacının tutumunu anlatan suçlayıcı bir sıfat haline geldi. Yine de Diderot, Rousseau, Fichte ve Hegel gibi büyük düşünürler Machiavelli düşüncesinin olumlu yönünü açığa çıkarmaya çalıştılar. Hegel'e göre "Machiavelli'nin gayesi, yani İtalya'nın bir devlet mertebesine çıkarılması, bu yazarın eserinde tiranlığın haklı gösterilmesinden ve muhteris bir despot için imal edilmiş altın yıldızlı bir aynadan başka bir şey görmeyen bütün görme özürlülerce anlaşılamadan kalmıştır." Hegel O'nun yöntemini şöyle özetler: "Kangren olmuş uzuvlar lavanta suyuyla iyileştirilemez." İtalyan komünist filozof Antonio Gramsci ise O'nu "erken gelmiş Jakoben" olarak tanımlar.

Hayatı
Floransa Cumhuriyeti'nin Floransa kentinde, ailesinin üçüncü çocuğu olarak dünyaya geldi. Ailesi zaman içinde soyluluktan burjuvalığa düşmüştü. Babası Bernardo orta hâlli bir avukattı. Öğrenim hayatı hakkında pek bilgi bulunmayan Machiavelli'nin Latinceyi, ayrıca klasik Latin ve Yunan edebiyatını öğrendiği bilinmektedir.

Floransa toprakları 1494'te Fransa Kralı VIII. Charles tarafından işgal edildiğinde, şehri yöneten Medici ailesi de kentten sürüldü. Bunun ardından Savonarola adlı bir rahip yönetimi ele aldı ve 4 yıl boyunca teokrasi temelli bir yönetim tesis etti. Fakat 4 yıl sonra burjuvalar, Savonarola'yı devirerek yeniden demokratik bir rejim kurdu. Bu yeni yönetime "Onlar Kurulu" adı verilen bir kurul liderlik etmeye başladı. Machiavelli, işte bu kurulun sekreterliğine atandı.

Sekreterliğe atandığında 29 yaşında olan Machiavelli, hem iç hem dış siyaseti tanıma fırsatı bulduğu bu görevini 14 yıl boyunca sürdürdü. 1512'de yapılan Ravenna Savaşı'nda İspanyollar, Floransa'yı işgal ederek Medici hanedanını yeniden yönetime getirdi. Dolayısıyla Machiavelli'nin sekreterliği de sona erdi. Machiavelli, görevine son verilmesinin üstüne ağır bir para cezasına çarptırıldı ve 1 yıl boyunca Floransa'yı terk etmesi yasaklandı.

1513'te, Medici ailesine düzenlenen bir komploya adı karışan Machiavelli, 3 ay hapis cezası aldı ve işkence gördü. Ardından serbest bırakıldı ancak işsiz kaldı. Bunun üzerine Floransa'ya birkaç kilometre uzaklıkta bulunan Santa Andrea kasabasında bir çiftliğe yerleşti.

Çiftlik hayatı
Machiavelli, çiftlik hayatında tanışıp dost olduğu Francesco Vettori'ye 10 Aralık 1513'te yazdığı bir mektupta De Principatus (Türkçe: Prenslikler Üzerine) adlı bir eser yazdığından söz eder. 6 yılda tamamladığı bu eseri sonradan Prens adıyla yayımlayacaktır. 1518'de farklı bir alana el atarak La Mandragola adlı bir satirik komediyi kaleme alır. Bu oyunlar 2 yıl içinde sahnelenir.

Bu yıllarda Floransa'nın yönetimine Kardinal Giulio de Medici geçer. Machiavelli, kardinalle ve Medici ailesiyle ilişkilerini güçlendirir ve onların himayesine girer. Bu sayede 1521'de Savaş Sanatı adlı kitabını yayımlama imkânı bulur. Giulio de Medici, Machiavelli'yi sadece himayesine almakla kalmaz, ona anayasa taslağı hazırlama ve Floransa tarihini yazma görevi verir.

Kardinal Giulio de Medici, 1524'te Papa seçilir ve VII. Clemens ismini alır. Yeni Papa'nın tutarsız dış politikası sebebiyle Kutsal-Roma İmparatoru Şarlken, 1527 Mayıs'ında Floransa'ya savaş açar ve şehri işgal eder. Böylelikle Floransa'daki Medici iktidarı bir kez daha sona erer.

Medicilerin yıkılmasının ardından burjuvalar yeni bir demokratik rejim kurar. Yeni yöneticiler, Medicilere yakın olan kimseye güvenmez ve hepsini devlet kurumlarından uzaklaştırır. Böylece diğer insanlarla beraber Machiavelli de işsiz kalır. Kendisine güvenilmediği için hayalkırıklığına uğrayan Machiavelli, hızla hastalanır ve 22 Haziran 1527'de hayata gözlerini yumar. Ertesi gün, Santa Croce Bazilikası'na defnedilmiştir.

Görüşleri

Machiavelli, siyasal düşünüşün laikleştirilmesi ve bilimselleştirilmesi gerektiğini savunurdu. Ancak, her ne kadar kiliseye karşı olan Machiavelli, laikliği savunmuş biri olsa da hükümdarın gerektiği zaman dini de alet olarak kullanması gerektiğini belirtmiştir. Machiavelli, İtalyan birliğini kurmaya aday yöneticinin (dindar olsun ya da olmasın) son derece dindar görünmesini isterdi.

Kendini dünya olaylarını kader ile açıklayan dini görüşten tümüyle soyutlamıştır. Machiavelli, insan doğasını kötü ve bencil olarak tanımlardı. Ayrıca, başarıya ulaşmak için her yola, her araca başvurulması gerektiğini savunurdu.

Bir devlet adamının, siyasi tutumlarında bu gerçeği kabul ederek davranması gerektiğini ve hatta devlet adamı bu realiteyle birlikte, kendi de pragmatist davranmalı ve bencil olmak zorunda olduğuna inanırdı. Machiavelli'ye göre bencillerden oluşan bir toplumda bencil olmayan bir lider davasını başarıyla yürütemez. Siyasetin de kendine özgün özerk kuralları olduğunu belirten Machiavelli; siyasetin geleneksel ahlak kuralları çerçevesinde işleyen bir alan olmadığını belirtmektedir. Hatta siyasi liderlerin (hükümdarların) bir ülkeyi yönetirken ahlaki kurallar içerisinde hareket etmesinin zamanla ülkeyi bir yıkıma götüreceği fikrini savunmakta; yıkımlardan kaçınmanın yolunun ise gerektiğinde ahlak dışı yöntemlere başvurmak olduğunu ifade etmektedir.

Yazmış olduğu Prens kitabının 18. bölümünde hükümdarlara (o zamanın siyasi liderlerine) nasihat verirken, başarılı bir siyasetçi ve lider olmak için erdemli olmanın değil, sadece erdemli olarak görünmemin yeterli ve ideal olduğunu vurgulamaktadır. Aynı kitapta; siyasetin ahlaktan bağımsız, kendi kuralları ile işleyen bir alan olduğunu irdelemektedir.

Bununla beraber Machiavelli'ye göre, insanlar en çok mala mülke yani maddi şeylere önem verir. Machiavelli, İtalyan birliğinin kurulmasında önemli derecede çaba göstermiştir. Ona göre; İtalyan birliğinin sağlanmasının önündeki en büyük engellerden biri Papalık Devleti idi.

Cicero ve Seneca'nın çizdiği adil, cömert ve yüce gönüllü hükümdar idealini eleştirdi. Machiavelli, bu niteliklerin devlet işlerini yürütmede uygun olmayacağına inanıyordu.

İnsan Doğası
Machiavelli, insanın özünde kötülük bulunduğunu düşünür. Bu kötülük yine bizzat insanın kendinden kaynaklanır. Özellikle insanlarda görülen 'elde etme' arzusu, bu kötülüğün en çok yansıdığı davranıştır.

Machiavelli'ye göre ahlakın kökenini toplum oluşturmaktadır. İnsanı evrensel bencil olarak tanımlamaktadır. Prensi ahlak dışı tutar ve toplumda düzeni sağlayacağına inanır. Ahlakın temel ilkesinin sevgi olduğu görüşündedir. Din, birleştirici olmalıdır. Bunun için de din, devlete bağlı durumda olmalıdır. Machiavelli, bu şekilde laikliği gerçekleştirmiş olur.

Ona göre insan, her şeye sahip olmak ister ve bu arzusunun sınırı yoktur. Ancak insanın hem ömrü, hem de maddî imkânları sınırlıdır. Dolayısıyla bir insanın her şeyi elde etmesi asla mümkün değildir. O hâlde bireyin, elde edemeyeceği şeylerin peşinden koşması da yanlış bir eylemdir.

Monarşi
En ünlü eseri Prens'''te; bir kişinin hiçbir etik, ahlak veya hukuk kuralı olmadan tek başına nasıl iktidar haline gelebileceğinden bahseder. Kuvvetli bir iktidarın nasıl kurulabileceğini ele alır. Machivaelli, bunu yaparken felsefeden uzaklaşıp siyasete yaklaşmaktadır. Orta Çağ ile bağlantıyı kesmiş ve yepyeni bir sistem getirmiştir. Onun yaşamış olduğu devirde İtalya beş devlet arasında bölüşülmüş halde idi. Machiavelli'nin odak noktası İtalya'nın siyasal birliğinin sağlanmasıydı. Siyasal düşüncelerini bu amaca yönelik olarak oluşturmuştur. Bu önerileri ve geliştirdiği yöntemler de "Makyavelizm"in doğmasına neden olmuştur. Makyavelizm; her şeyi hiçbir sınır yokmuş gibi yapma düşüncesidir. Makyavelizm'in temeli "amaç, aracı haklı kılar" fikri etrafında şekillenir. Machiavelli, başarıya ulaşmada hiçbir koşul tanımaz.

Machiavelli'nin görüşüne göre İtalyan birliğinin sağlanabilmesi hem Papalık, feodal prensler gibi siyasal kalıntılar, hem de kent devletleri ile uğraşılmasına bağlıydı. İtalya'yı birliğe ulaştıracak tek yol mutlak monarşiydi. Yetkisiz ve sınırsız bir prensti. Prensin yetkileri sınırsız olmalıydı ve prensi bağlayan hiçbir kurum, sınıf veya yasa olmamalıydı. Hükümdar, kendini erdemli bir kimse olarak tanıtmalıydı fakat gerektiğinde hiç de öyle davranmamalıydı. Hükümdar, dindar biri gibi gözükebilirdi ama dini buyruklarını belirli şartlar altında çiğneyebilecek bir kimse olmalıydı.

 Sıfır toplamlı iktidar teorisi

Machiavelli, iktidar gücünü miktarı asla değişmeyen bir pastaya benzetir. Buna göre herhangi bir kişi, sahip olduğu iktidar gücünü ne kadar arttırırsa, muhaliflerin ve diğer kişilerin gücü de aynı ölçüde azalacaktır. Yani iktidar miktarı asla değişmeyecek; ancak bu miktarın payı her zaman değişecektir. Machiavelli, bu düşüncesini virtù'' kavramını kullanarak Discorsi adlı eserinde şöyle açıklar:

İktidar mücadelesi veren tüm siyasal aktörler, Machiavelli'ye göre kuşku içinde hareket eder. Her insanın özünde kötülük bulunduğu için, siyasetçiler hiç kimseye güvenmemelidir. Böylece tüm siyasetçiler hem etraflarına güvenmezler, hem de etraflarındaki kişiler için güvenilmez bireylere dönüşürler. Ancak yetenekli siyasetçiler, bu kuşku ve güvenilmezlik hâlini saklamaya çalışır. Ancak eninde sonunda güvenilmezliğini ortaya çıkartır.

Dış bağlantılar

Yapıtları

Politika ve tarih
 Prens
 Floransa'da Komplolar ve Karşı-komplolar Tarihi
 Askerlik Sanatı
 Titus Livius'un İlk On Yılı Üzerine Söylev
 Luccalı Castruccio Castracani'nin Yaşamı (1520) (Daha çok roman özellikleri taşımaktadır)
 Floransa Tarihi (1525)

Edebi eserleri
 La Mandragola (Adamotu)
 Altın Eşek
 Başdiyakoz Belfagor

Popüler kültür
 Niccoló Machiavelli, Rönesans İtalya'sında geçen Assassin's Creed II ve Assassin's Creed: Brotherhood video oyunlarında önemli bir figür olmuştur.
 Da Vinci's Demons dizisinde Eros Vlahos tarafından canlandırılmış, Leonardo Da Vinci'nin öğrencisi olarak gösterilmekte ve Floransa veliahtının haklarını korumaya çalışmaktadır.
 The Borgias dizi filminde Niccolò Machiavelli'yi Julian Bleach canlandırmıştır.
Şarkıcı Taylor Swift Mastermind isimli şarkısında kendisinden "I'm only cryptic and Machiavellian 'cause I care" sözleriyle bahsetmiştir.

Kaynakça

1469 doğumlular
Floransa doğumlular
1527 yılında ölenler
15. yüzyıl filozofları
16. yüzyıl filozofları
16. yüzyıl oyun yazarları
İtalyan filozoflar
15. yüzyıl siyasetçileri
16. yüzyıl siyasetçileri
Rönesans yazarları
15. yüzyıl İtalyan yazarları
16. yüzyıl İtalyan yazarları
İtalyan oyun yazarları
Askerî teorisyenler
Sonuççular
Çokkültürlülük eleştirmenleri
İtalyan hümanistler
İtalyan askerî yazarlar
İtalyan siyaset teorisyenleri
İtalyan siyasi yazarlar
Politik realistler
Basilica di Santa Croce'de defnedilenler

Niccolò Machiavelli


Earl of Lauderdale is a title in the Peerage of Scotland.  The current holder of the title is Ian Maitland, 18th Earl of Lauderdale.

History
The title was created in 1624 for John Maitland, 2nd Lord Maitland of Thirlestane, Berwickshire.
The second Earl was created Duke of Lauderdale and by popular naming represented the "L" in the Cabal ministry, an acronym which amounted to the first major, perennial delegation of power from the monarch to a cabinet. When he died without male issue, the dukedom became extinct. The earldom passed to his brother Charles, 3rd Earl. Charles married, in 1652, Elizabeth, daughter of Richard Lauder of Haltoun and by this marriage came into that family's great estates.

Other titles associated with the earldom are: Viscount of Lauderdale (created 1616), Viscount of Maitland (1624), Lord Maitland of Thirlestane (1590) and Lord Thirlestane and Boulton (1624). All of these titles are in the Peerage of Scotland. The Earl of Lauderdale is the hereditary chief of Clan Maitland. The eldest son is the Master of Lauderdale. The title Viscount Maitland is sometimes used as a courtesy title for the Earl's eldest son and heir.

The Earl of Lauderdale, as Bearer for the Sovereign of the Sovereign's National Flag for Scotland, one of the Officers of the Royal Household in Scotland, has the right to bear the saltire for the Sovereign.

The historical family seat is Thirlestane Castle, near Lauder in Scotland, home of Captain  Gerald Maitland-Carew and his family. He is the eldest son of Lady Sylvia Maitland – who became wife to the 6th Baron Carew – she was the eldest of two children of the 15th Earl of Lauderdale; her brother was killed in action in North Africa, aged 27 and left three daughters. Therefore the earldom passed to a cadet branch and the castle passed down the more direct female line.

Notable wives and Maitland descendants
Elizabeth Tollemache, Countess of Dysart in her own right was (the second wife of the Duke) saw her titles and her estate of Ham House, Petersham, London (then in Surrey) pass to her son from her own previous marriage. The house is claimed by the National Trust to be "unique in Europe as the most complete survival of 17th century fashion and power."
Lieutenant-Colonel John Maitland (1732-1779) was the tenth son (eighth-surviving childhood) of the sixth Earl, active in the Battle of Stono Ferry and Siege of Savannah.
Lady Olga Maitland (1944-) is the first daughter of the seventeenth Earl and was the MP for Sutton and Cheam for one term of five years from 1992 and is a journalist.

Lords Maitland of Thirlestane (1590)
 John Maitland, 1st Lord Maitland of Thirlestane (1537–1595)
 John Maitland, 2nd Lord Maitland of Thirlestane (died 1645), created Earl of Lauderdale in 1624

Earls of Lauderdale (1624)
 John Maitland, 1st Earl of Lauderdale (same person as above)
 John Maitland, 2nd Earl of Lauderdale (1616–1682), created Duke of Lauderdale in 1672

Duke of Lauderdale  (1672)
also created Earl of Guilford and Baron Petersham in the Peerage of England in 1674
 John Maitland, 1st Duke of Lauderdale (same person as above)
All three titles created for him became extinct upon his death.

Earls of Lauderdale (1624; reverted)
 Charles Maitland, 3rd Earl of Lauderdale (died 1691); 2nd son of the 1st Earl; brother of the 2nd Earl (1st Duke of Lauderdale)
 Richard Maitland, 4th Earl of Lauderdale (died 1695); eldest surviving son of the 3rd Earl
 John Lauder or Maitland, 5th Earl of Lauderdale (died 1710); 2nd surviving son  of the 3rd Earl
 Hon. James Maitland, Viscount Maitland (c. 1680 – 1709); eldest son of the 5th Earl, died without male issue
 Charles Maitland, 6th Earl of Lauderdale (c. 1688 – 1744); 2nd son of the 5th Earl
 James Maitland, 7th Earl of Lauderdale (1718–1789); eldest son of the 6th Earl
 Hon. Valdave Charles Lauder Maitland, Viscount Maitland (1752–1754); eldest son of the 7th Earl
 James Maitland, 8th Earl of Lauderdale (1759–1839); eldest surviving son of the 7th Earl
 James Maitland, 9th Earl of Lauderdale (1784–1860); eldest son of the 8th Earl
 Anthony Maitland, 10th Earl of Lauderdale (1785–1863); 2nd son of the 8th Earl
 Col. Hon. John Maitland (1789–1839); 3rd son of the 8th Earl, died without issue
 Hon. Charles James Fox Maitland (1793–1817); 4th and youngest son of the 8th Earl
 Lt. Gen. Rt Hon Sir Thomas Maitland (died 1824); 3rd son of the 7th Earl
 Gen. Hon William Mordaunt Maitland (1841); 4th and youngest son of the 7th Earl
 Thomas Maitland, 11th Earl of Lauderdale (1803–1878); only son of Gen. Hon. William Mordaunt Maitland, grandson of the 7th Earl; cousin of the 10th Earl
 Hon. Charles Maitland later Barclay-Maitland (died 1795); 2nd son of the 6th Earl
 Charles Barclay-Maitland of Tillcoutry (died 1818); son of Hon. Charles Barclay-Maitland
 Rev. Charles Barclay-Maitland (1789–1844); son of Charles Barclay-Maitland
 Charles Barclay-Maitland, 12th Earl of Lauderdale (1822–1884); son of Rev. Charles Barclay-Maitland, great-great-grandson of the 6th Earl; second cousin once removed of the 11th Earl
 Alexander Barclay-Maitland (died 1794); youngest brother of Charles Barclay-Maitland of Tillcoutry
 Col. Hon. Richard Maitland (1724–1772); 3rd son of the 6th Earl
 Capt. Richard Maitland (1768–1802); eldest son of Col. Hon. Richard Maitland; died without issue
 Patrick Maitland of Kilmaron Castle (1770–1821); 2nd son of Col. Hon. Richard Maitland
 Maj. Gen. Frederick Colthurst Maitland (1808–1876); son of Patrick Maitland
 Frederick Henry Maitland, 13th Earl of Lauderdale (1840–1924); son of Maj. Gen. Frederick Colthurst Maitland, great-great grandson of the 6th Earl; 3rd cousin of the 12th Earl
 Frederick Colin Maitland, 14th Earl of Lauderdale (1868–1931); eldest son of the 13th Earl
 Ian Colin Maitland, 15th Earl of Lauderdale (1891–1953); eldest son of the 14th Earl
 Hon. Ivor Colin James Maitland, Viscount Maitland (1915–1943), only son of the 15th Earl, killed in action in World War II at Africa, died without male issue
 Rev. Hon. Sydney George William Maitland (1869–1946); 2nd son of the 13th Earl
 Alfred Sydney Frederick Maitland, 16th Earl of Lauderdale (1904–1968); eldest son of Rev. Hon. Sydney George William Maitland; grandson of the 13th Earl. Maitland died under mysterious circumstances; three days after he disappeared on 24 November 1968 his body washed up on a beach at Angmering in Sussex, England. "Scotland's Flag Bearer Found Dead", Pittsburgh Post-Gazette, 29 November 1968, p2
 Patrick Francis Maitland, 17th Earl of Lauderdale (1911–2008); 2nd son of Rev. Hon. Sydney George William Maitland; grandson of the 13th Earl; brother of the 16th Earl
 Ian Maitland, 18th Earl of Lauderdale (b. 1937); eldest son of the 17th Earl

The heir apparent is the present holder's son, John Douglas Maitland, Viscount Maitland (b. 1965). His uncle, the next in line, is the Rev. Hon. Sydney Milivoje Maitland (b. 1951). Both are childless.
Next in succession to the peerages is the line of the Maitland baronets, descended from the 5th son of the 6th earl. The presumed current baronet is Charles Alexander Maitland (born 1986), the present earl's sixth cousin twice removed (see descent below).

 Charles Maitland, 6th Earl of Lauderdale (c. 1688–1744)
Hon. Richard Maitland (1724–1772)
Patrick Maitland (1770–1821)
Frederick Colthurst Maitland (1808–1876)
 Frederick Maitland, 13th Earl of Lauderdale (1840–1924)
Sydney George William Maitland (1869–1946)
 Patrick Maitland, 17th Earl of Lauderdale (1911–2008)
 Ian Maitland, 18th Earl of Lauderdale (born 1937)(1). John Douglas Maitland, Viscount Maitland (born 1965)
(2). Hon. Sydney Milivoje Maitland (born 1951)
 Sir Alexander Maitland, 1st Baronet (1728–1820) Sir Alexander Charles Gibson-Maitland, 2nd Baronet (1755–1848)Alexander Maitland (1787–1828)George Ramsay Maitland (1821–1866) Sir John Nisbet Maitland, 5th Baronet (1850–1936) Sir George Ramsay Maitland, 7th Baronet (1882–1960) Sir Alexander Keith Maitland, 8th Baronet (1920–1963) Sir Richard John Maitland, 9th Baronet (1952–1994)(1,3). Charles Alexander Maitland, presumed 10th Baronet (born 1986)
(2,4). Robert Ramsay Maitland (born 1956)
(3,5). Harry Robert Maitland (born 1986)
(4,6). John Richard Maitland (born 1992)John Ramsay Maitland (1924–2012)(5,7). David Ramsay Maitland (born 1954)James Maitland (1957–2014)(6,8). Alexander Findlay Maitland (born 1989)
(7,9). Charles Percy Maitland (born 1991)
(8,10). Keith John Maitland (born 1969)James Maitland (1927–2016)''
(9,11). Alexander Henry Maitland (born 1964)

The simplified chart above lists those individuals in the line of succession who are nearest in consanguinity to the present earl; there are further heirs in descent from the 2nd Baronet, the 1st Baronet and from other younger sons of the 6th earl.

Arms

Notes

References

Sources

Earldoms in the Peerage of Scotland
Noble titles created in 1624

Earl of Lauderdale


Meixedo Portekiz'de Viana do Castelo belediyesine bağlı olan, 6,03 km² yüzölçümüne sahip, 490 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Viana do Castelo

Meixedo (Viana do Castelo)


Charles Batteux (6 May 171314 July 1780) was a French philosopher and writer on aesthetics.

Biography
Batteux was born in Alland'Huy-et-Sausseuil, Ardennes, and studied theology at Reims. In 1739 he came to Paris, and after teaching in the colleges of Lisieux and Navarre, was appointed to the chair of Greek and Roman philosophy in the Collège de France.
His 1746 treatise Les beaux arts réduits à un même principe (translated into English as The Fine Arts Reduced to a Single Principle, trans. James O. Young, Oxford: Oxford University Press, 2015) was an attempt to find a unity among existing theories of beauty and taste on "a single principle", and its views were widely accepted, not only in France but throughout Europe.

According to P. O. Kristeller,

The reputation thus gained, confirmed by his translation of Horace (1750), led to Batteux's becoming a member of the Académie des Inscriptions (1754) and of the Académie française (1761). His Cours de belles lettres (1765) was afterwards included with some minor writings in the large treatise, Principes de la littérature (1774). His philosophical writings were La morale d'Épicure tirée de ses propres écrits (1758), and the Histoire des causes premières (1769). In consequence of the freedom with which in this work he attacked the abuse of authority in philosophy, he lost his professorial chair.
His last and most extensive work was a Cours d'études à l'usage des élèves de l'école militaire in forty-five volumes.

In Les Beaux Arts, Batteux developed a theory influenced by John Locke through Voltaire's sceptical sensualism. He held that the fine arts are arts ("assemblages of rules for doing well"), for producing fine or beautiful things ("which please" of themselves), always "in imitation of la belle nature" and requiring genius.
Applying this principle to the art of poetry, and analysing, line by line and even word by word, the works of great poets, he deduced the law that the beauty of poetry consists in the accuracy, beauty and harmony of individual expression.
His Histoire des causes premières was among the first attempts at a history of philosophy, and in his work on Epicurus, following on Gassendi, he defended Epicureanism against the general attacks made against it.

For his work "La Morale d'Épicure" 1758
see A. Toscano,"La Morale d'Épicure" di Charles Batteux ed il principio del "secondo natura", in "Scienze e Ricerche" n. 42, 1 dicembre 2016, ISSN: 2283-5873, pp. 20–29.

Strictly in Aesthetics terms Batteux sets the single principle for fine arts in imitation of nature, and this in terms of ideal of perfection to make a harmonious whole: "let's choose the most beautiful parts of nature, to make an exquisite whole, more perfect then nature, but never ending to be natural". In this concept, clearly, Batteux follows a long tradition, present at least in Leon Battista Alberti; as well as for the expression of fine arts, present in Giovanni Battista Armenini and more back in Sebastiano Serlio.

References

1713 births
1780 deaths
People from Ardennes (department)
Members of the Académie des Inscriptions et Belles-Lettres
Members of the Académie Française
18th-century French philosophers
Academic staff of the Collège de France
French male non-fiction writers

Charles Batteux


Die Fürst-Erich-Kapelle ist eine Kapelle bei Marstetten in der Gemeinde Aitrach im Landkreis Ravensburg in Oberschwaben. Sie soll an den sich am 24. Mai 1953 an der Stelle ereigneten Unfalltod des damaligen Chefs des Hauses Waldburg-Zeil Erich von Waldburg-Zeil erinnern und ist im Besitz des Fürstenhauses.

Beschreibung
Der schlichte und einfache Kapellenbau befindet sich im Ortsteil Marstetten, westlich der Bahnstrecke Leutkirch–Memmingen und der L 260 nach Mooshausen, ca. 300 m nördlich der Burgruine Marstetten, am Ende der Holzstöcke in einem Mischwaldgebiet.

Der Bauplan für das Bauwerk wurde kurz nach dem tödlichen Unfall von Fürst Erich von Waldburg-Zeil im Jahre 1953 von Karl Gero Herzog von Urach erstellt. Im selben Jahr war die Kapelle fertiggestellt und wurde am 30. Oktober 1953 von dem Ottobeurer Abt Vitalis Maier eingeweiht. Sie ist geostet mit rundem nicht eingezogenem Chor.  Das vorkragende Satteldach der Kapelle ist mit Holzschindeln gedeckt und hat einen Dachreiter mit Zwiebelhaube, worin sich eine Glocke befindet. Sie steht auf einem Fundament mit umlaufender Drainage. Man betritt die Kapelle durch ein offenes schmiedeeisernes Gitter, in dem sich eine Tür befindet. In der Kapelle sind vier Kniebänke und an der westlichen Wand eine Mensa, darüber das Fresko eines unbekannten Freskanten. An der Mensa sind die Initialen  "IHS" angebracht, die Abkürzung des Namens Jesu in griechischen Buchstaben.

Fresko
Das Fresko über der Mensa stellt eine Ölberggruppe dar. Jesus betet in der Nacht vor seiner Kreuzigung zusammen mit seinen Jüngern Simon Petrus, Johannes und Jakobus im Garten Gethsemane. Im Hintergrund des Freskos erkennt man eine große Stadt mit teilweise zerstörten Gebäuden. Die drei Jünger sind schlafend dargestellt. Am unteren Ende des Freskos steht: "Einer wacht" und darunter "Vater nicht mein, sondern dein Wille geschehe" (Lk 22,42). Jesus kniet in der Mitte seiner schlafenden Jünger. Seine Hände sind erhoben. Über der Stadt erhebt sich eine Person  in einem blauen Gewand mit deutenden Gesten, vor deren Brust ein goldener Kelch schwebt. Rechts von Jesus erscheint zwischen einer Moschee und einem Tempel auf der einen Seite und einer Kirche auf der anderen ein Kopf mit zwei Hörnern, zwischen denen sich ein Pentagramm befindet. Vor den Toren zur Stadt liegen mit Szepter und Krone, Schlüssel und Tiara die Insignien von Kaiser und Papst.

Die Kapelle gehört zu dem Ensemble von vier auf dem Gemeindegebiet von Aitrach sich befindenden Kapellen.

Gedenktafel

An der östlichen äußeren Stirnseite ist eine Gedenktafel angebracht auf der steht:

                             S.I.R.D.H.
             ILLUSTRISSIMUS PRINCEPS
  ERICUS DE WALDBURG AD ZEIL ET TRAUCHBURG
          natus die XXI Augusti a.D. MDCCCIC
            obiit die XXIV Maii a.D. MCMLIII
HOC LOCO MORTIFERO ADFECTUS VULNERE.IN
CUIUS MEMORIAM UTQUE DEUS GLORIFICETUR
        IN OMNIBUS AEDIFICATUM a.D. MCMLIII

Die Kapelle ist Station der jährlichen Gemeindewallfahrt der Seelsorgeeinheit Rot-Iller nach Maria Steinbach.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Bauwerk in Aitrach
Marstetten
Marstetten
Privatkapelle
!
Erbaut in den 1950er Jahren
Kirchengebäude in Europa
Marstetten

Fürst-Erich-Kapelle


Amphilóquio "Filo" Guarisi Marques (født 6. december 1905, død 8. juni 1974) var en brasiliansk/italiensk fodboldspiller (angriber).

Guarisi spillede fodbold i både Brasilien og Italien, og nåede at repræsentere både det brasilianske og det italienske landshold. Han vandt guld med Italien ved VM 1934 på hjemmebane. Han var på banen i én af italienernes kampe i turneringen, 1/8-finalen mod USA. Han nåede i alt at spille seks kampe og score ét mål for det italienske landshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldspillere fra Italien
Verdensmestre i fodbold
Personer fra São Paulo

Anfilogino Guarisi


La Glas 1004 est une voiture produite par le constructeur allemand Glas à Dingolfing.

Notes et références

1004
Automobile des années 1960

Glas 1004


Jang Jun (Hongseong, ) é um taekwondista sul-coreano, medalhista olímpico.

Carreira

Jun conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após confronto contra o húngaro Omar Salim na categoria até 58 kg. Ele ganhou a medalha de ouro no Campeonato Asiático de Taekwondo 2018 na categoria até 54 kg e dois títulos do Grande Prêmio Mundial de Taekwondo em 2018.

Taekwondistas olímpicos da Coreia do Sul
Taekwondistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Jang Jun


Komnen Andrić (Baljevac na Ibru, 1. srpnja 1995.) je srbijanski nogometaš koji igra na poziciji napadača. Trenutačno igra za francuski klub Clermont Foot.

Klupska karijera
Dana 27. veljače 2013. godine, debitirao je za seniorski sastav Radničkog protiv Rada. Svoj prvi pogodak postigao je 17. kolovoza 2013. u pobjedi (2:1) protiv Napretka iz Kruševca.

U srpnju 2016. godine, Andrić je potpisao za portugalski Belenenses. Tamo se nije uspio izboriti za prvi sastav, pa ga je klub odlučio poslati na posudbu u litvanski Žalgiris s opcijom kupnje pri isteku posudbe. U Žalgirisu nije zadovoljio jer je u devet nastupa uspio samo jednom postići pogodak.

Dana 31. kolovoza 2017. godine, Andrić je potpisao za hrvatski klub Inter iz Zaprešića. U dvije sezone s Interom dogurao je do statusa kapetana pod vodstvom trenera Samira Toplaka. Tako je postao prvi srpski nogometaš koji je bio kapetan u jednom hrvatskom klubu. U sezoni 2018./19. bio je najbolji strijelac hrvatske lige na polusezoni. To nije prošlo nezapaženo pa ga je u kolovozu 2018. doveo višestruki prvak Hrvatske, Dinamo Zagreb.

Dana 19. siječnja 2019. godine, potpisao je petogodišnji ugovor s Dinamom. Postao je prvi srpski nogometaš koji je igrao u Dinamu. Dana 24. veljače 2019. godine, Andrić je postigao svoj prvi pogodak u pobjedi (3:0) protiv Osijeka.

Dana 16. listopada 2020. godine, poslan je na jednogodišnju posudbu u ruskog prvoligaša FK Ufa. Dana 25. listopada 2020. godine, debitirao je za ruski klub u porazu (3:1) protiv Ahmat Grozni. Svoj prvi ligaški pogodak postigao je 1. studenoga 2020. godine, u porazu (1:2) od Urala iz Ekaterinburga. Dana 20. svibnja 2021. Ufa je objavila da neće kupiti Andrića od Dinama.

Reprezentativna karijera
Andrić je za U-20 reprezentaciju Srbije skupio dva nastupa i pritom postigao jedan pogodak. Za seniorsku momčad još nije skupio službeni nastup.

Priznanja

Klupska
Žalgiris
 Litavski nogometni kup (1): 2017.

Dinamo Zagreb
 1. HNL (2): 2018./19., 2021./22.
 Hrvatski nogometni superkup (1): 2022.

Izvori

Vanjske poveznice
Komnen Andrić na transfermarkt.com
Komnen Andrić na soccerway.com

Srbijanski nogometaši
Nogometaši Dinama
Nogometaši NK Inter Zaprešić
Aktivni nogometaši

Komnen Andrić


මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේ හෝ මහින්දානන්ද අළුත්ගමගේ යනු ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලනඥයෙක් සහ හිටපු ක්‍රීඩා අමාත්‍යවරයෙකි. ඔහු දැනට විදුලිබල හා බලශක්ති රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයා ලෙස කටයුතු කරයි.

ඔහු මහනුවර මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්කය නියෝජනය කරන වත්මන් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකි . ගම්පොළ ගංගාසිරිපුර විද්‍යාලයෙන්   සහ කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලබා ඇත. 2015 වසරේ හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා මැතිවරණයෙන් පරාජය වීමත් සමඟ ඔහුට අමාත්‍ය ධුරය අහිමි විය. ඔහු සිංහල, දෙමළ සහ ඉංග්‍රීසි චතුර ලෙස කථා කිරීමේ හැකියාව සම්බන්ධයෙන් ප්‍රසිද්ධියක් උසුලන අතර උතුරු පළාතේ ඔහුගේ දේශපාලන රැස්වීම් සඳහා දෙමළ ප්‍රජාව අතර ජනප්‍රියත්වය ලබා ගත්තේය.

ඉතිහාසය

ඔහු 2000, 2001, 2004, 2010 සහ 2020 යන වසර වලදී ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තුවේ මහජන නියෝජිතයෙකු ලෙස කටයුතු කර ඇත. ඔහු 2010 සිට 2015 දක්වා ක්‍රීඩා අමාත්‍යවරයා ලෙස කටයුතු කළේය

ප්‍රකාශ

අන්වර්ථ නම්
ඔහුගේ චතුර කථිකත්වය හේතුවෙන් ශ්‍රී ලංකිකයන් විසින් "ගංකබර තක්කඩි සිංඤ්ඤො", "කට කබරයා" වැනි අන්වර්ථ නම් වලින් ඔහුව හඳුන්වන අවස්ථා ඇත.තවද "කුනු කබර කටා" ලෙසද හදුන්වයි.

අපරාධ හා චෝදනා
ඔහු 2019 නොවැම්බර් 27 දින විදුලිබල හා බලශක්ති රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයා ලෙස දිවුරුම් දුන්නේය  2020 පෙබරවාරියේදී, ඔහුගේ තනතුර පසුව වෙනස් කර පුනර්ජනනීය බලශක්ති සහ බලශක්ති රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයා ලෙස වෙනස් කරන ලදී.  2020 ජුනි මාසයේදී ඔහු ශ්‍රී ලංකා රජයේ ප්‍රකාශකයා ලෙස පත් කරන ලදී

1. අයථා මුදල් පරිහරණය (2010~2015)
2010 වසරේ සිට 2015 දක්වා ක්‍රීඩා අමාත්‍යවරයා ලෙස කටයුතු කළ කාලය තුළ මුදල් අයථා ලෙස පරිහරණය කළ බවට 2018 වසරේදී ඔහුට චෝදනා එල්ල වූ අතර, ආනයනික ක්‍රිකට් සහ අනෙකුත් ක්‍රීඩා උපකරණ සඳහා වියදම් කළ මුදල් සම්බන්ධයෙන්අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත.

2020 ජූනි 18 වන දින, News First සමඟ සම්මුඛ සාකච්ඡාවකට එක්වෙමින් චෝදන කළේ ඔහු ක්‍රීඩා අමාත්‍යවරයා ලෙස සිටියදී ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව සහභාගී වන 2011 ලෝක කුසලාන අවසන් මහා තරඟය සකස්කර ඇති අතර, තවදුරටත් 2011 ලෝක කුසලාන කුසලානය කිසිදු සාක්ෂියකින් තොරව ඉන්දියාවට විකුණා ඇති බවටද ප්‍රකාශ කළේය.   ඔහු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන්ගේ තොරතුරු හෙළි කිරීමට මැලි විය.  ඔහුගේ ප්‍රකාශය ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා සමාජය අතර පුලුල් විවේචනයට සහ ගෝලීය මාධ්‍ය අවධානයට ලක් විය.   ලෝක කුසලාන අවසන් මහා තරගයට සහභාගි වූ හිටපු ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයින් වන මහේල ජයවර්ධන සහ කුමාර් සංගක්කාර එම චෝදනා ප්‍රතික්ෂේප කරමින් කියා සිටියේ ඉදිරි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට පෙර අමාත්‍යවරයා ප්‍රචාරණ සහ දේශපාලන වාසි අපේක්ෂා කරන බවයි.  මහින්දානන්දගේ චෝදනා සම්බන්ධයෙන් සොයා බැලීමට ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය ද පරීක්ෂණයක් ආරම්භ කළා.

2011 ලෝක කුසලාන ක්‍රිකට් තරගාවලියේ ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර පැවති අවසන් මහා තරගය නියමිත පරිදි සකස් කර ඇති බවට ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ හිටපු නායක අර්ජුන රණතුංග ද බරපතල චෝදනාවක් එල්ල කළා. අලුත්ගමගේ සහ රණතුංග යන දෙදෙනාම අවසන් තරගයේ සිදුවීම් ගැන පරීක්ෂණයක් ඉල්ලා සිටියහ.  ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය ප්‍රකාශ කළේ ඔහුට එල්ල වී ඇති තරග පාවාදීමේ චෝදනා මත ICC දූෂණ මර්දන ඒකකය යටතේ විමර්ශනයක් සිදුකරන බවයි.   කෙසේ වෙතත්, 2020 ජුනි 25 වන දින, ඔහු තම චෝදනා සැකයක් පමණක් බව කියා සිටි අතර, නිවැරදි කිරීම් හිමිකම් සම්බන්ධයෙන් ස්වාධීන පරීක්ෂණයක් ඉල්ලා සිටියේය.  ශ්‍රී ලංකා පොලිසිය පරීක්ෂණයක් පැවැත්වුවද පසුව ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැති බව පවසමින් ඔවුන් එය අතහැර දමා ඇත.  පසුව ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය විසින් රණතුංග සහ අලුත්ගමගේ කළ තරග පාවාදීමේ ප්‍රකාශ ප්‍රතික්ෂේප කළේය.

2. අත්අඩංගුවට ගැනීම - කැරම් බෝඩ් දාම් බෝඩ් ගනුදෙනුව (2014)
ඔහු 2014 වසරේදී කැරම් බෝඩි සහ දාම් බෝඩ් තොගයක් මිළදී ගැනීමේ සිදුවීමට අදාළව ප්‍රකාශයක් ලබාදීම සඳහා පොලිස් මුල්‍ය අපරාධ කොට්ඨාශයට පැමිණි අවස්ථාවේදී අත්අඩංගුට ගැනුනි. අනතුරුව මන්තිරිවරයා කොළඹ කොටුව මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයට ඉදිරිපත් කෙරුණු අතර විත්තියේ නීතිඥයින් එහිදී කරුණු දක්වමින් කියා සිටියේ කැරම් හා දාම් බෝඩ් ගෙන්වන ලද සතොස ආයතනය සමාගම් පනත යටතේ ලියාපදිංචි කර ඇති ආයතනයක් බැවින් පොදු දේපළ පනතට නොගැණෙන බවයි
එම නීතිමය තර්ක පිළිගත් කොළඹ කොටුව මහේස්ත්‍රාත් ලංකා ජයරත්න රුපියල් 35,000 ක මුදල් ඇපයක් සහ රුපියල් ලක්ෂ 5 බැගින් වූ ශරිර ඇප දෙකක් මත සැකකරුව මුදාහරින ලෙස නියෝග කළා.

කෙසේ වෙතත්, කොළඹ මහා අධිකරණය මගින් විභාග වන වෙනත් නඩුවක් සඳහා මන්තිරිවරයාගේ විදෙස් ගමන් බලපත්‍රය එම අධිකරණය භාරයට පත් කර ඇති බවයි එහිදී ඔහුගේ නීතිඥයින් අධිකරණයට කරුණු දක්වා ඇත්තේ. ඒ අනුව ඇප කොන්දේසි ඉටු කිරීමට අපොහොසත් වීම නිසා සැකකරු රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කෙරුණා
පසුව 2018 අප්‍රේල් 17 දින පෙරවරුවේ ඊට අදාළ වාර්තා මහින්දානන්දගේගේ නීතිඥයින් විසින් කොළඹ කොටුව මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණය ඉදිරිපත් කිරිමෙන් අනතුරුව ඔහු මුදා හරිනු ලැබුවා.

පොද්ගලික ජීවිතය
හිටපු අග්‍රාමාත්‍ය දි.මු. ජයරත්න ගේ දෙවන දියණිය වූ සේනානි ජයරත්න සමගින් ඔහු දැනට විවාහ වී සිටි. එමෙන්ම මහින්දානන්ද මහතා සිය පළමු විවාහක බිරිදට වන්දි ලෙස රුපියල් කොටි 50ක මුදලක් ගෙවා ඇති බව සදහන් වේ.

අගමැති සිහිනය

දික්කසාද වූ බිරියවන ආශා අලුත්ගමගේ විසින්, රන්ජන් රාමනායක වෙත ලබාදුන් ප්‍රකාශයක මහින්දානන්ද ගේ අගමැති සිහිනය ගැන සඳහන් වේ.   මගේ මහත්තයාට අගමැති හීනය තියෙනවා. තව ඇමැතිවරයකුගේ නෝනාගේ හඳහනෙත් කියනවා එයා බැඳපු කෙනෙක් අගමැති වෙනවා කියලා. ඒ නිසා මගේ මහත්තයා මාව දික්කසාද කරලා එයාව බැන්දා

මුලාශ්‍ර

මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේ


ධම්නාර් ලෙන් පිහිටියේ ඉන්දියාවේ මධ්‍ය ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ මන්ද්සෞර් දිස්ත්‍රික්කයේ ධම්නාර් ගම්මානය තුළ ය. මෙහි ලෙන් 51ක් දක්නට ලැබෙන අතර, ක්‍රි.ව. 7වන සියවසට අයත් ස්තූප, චෛත්‍යශාලා, පැසේජ, සහ කුටි මෙහි දක්නට ලැබේ. මෙහි හිඳි සහ සැතපෙන බුද්ධ ප්‍රතිමා ද දක්නට ලැබේ.

උතුරු පෙදෙසෙහි ඇති ලෙන් දාහතර ඓතිහාසිකව වැදගත් වේ. ඉන් බාරි කචේරි (මහා අධිකරණ ශාලාව) සහ භීම බසාර් යන ලෙන් වැදගත් වේ. බාරි කචේරි ලෙන අඩි 20 සමචතුරස්‍රයක් වන අතර, එහි ස්තූප දක්නට ලැබේ. එහි ද්වාර මණ්ඩපය ශෛලමය ගරාදි වැටකින් සමන්විත අතර, එය දැව ගෘහනිර්මාණ අංග අනුකරණය කරමින් තනා ඇත. භීම බසාර් ලෙන මෙම සමූහයේ පිහිටි විශාලතම ලෙන වන අතර, එහි මිනුම්  අඩි 115 සහ 80 වේ. එහි විහාර ගෙයක් සහ චෛත්‍යගෘහයක් දක්නට ලැබේ.  එහි පියස්ස දුර්වල මට්ටමකින් පවතියි.

මේවාත් බලන්න
ධර්මරාජේශ්වර්

වැඩිදුර කියවීමට

උද්ධෘත

ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ආරාම
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
මධ්‍ය ප්‍රදේශ් හි ලෙන්
දැවැන්ත බුද්ධ ප්‍රතිමා
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාවාස පැවති ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන
ඉන්දියාවේ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

ධම්නාර් ලෙන්


(191341) Lánczos, denumire internațională (191341) Lanczos, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
191341 Lánczos este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky și Brigitta Sipőcz. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,92 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 2,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 191001-192000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

191341 Lánczos


Die Liste der deutschen Botschafter in Nicaragua enthält die jeweils ranghöchsten Vertreter des Deutschen Reichs und der Bundesrepublik Deutschland in Nicaragua. Sitz der Botschaft ist in Managua.

Deutsches Reich

Bundesrepublik Deutschland

Weblinks
 Website der Deutschen Botschaft Managua
 PDF des Auswärtigen Amts: Übersicht über die Aufnahme der diplomatischen Beziehungen, die Errichtung der Auslandsvertretungen und ihre Dienststellenleiter*innen (Stand: 2022). Seite 80 enthält Informationen zur Entsendung.

Siehe auch
 Botschafter der DDR in Nicaragua

!
Nicaragua
Deutschland


An Carex savaiiensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Carex savaiiensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Samoa. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex savaiiensis


La Unión de los Sindicatos de Mónaco (conocida por sus siglas en francés USM, que viene de "Union des syndicats de Monaco") es la organización sindical unitaria del principado de Mónaco fundada en el año 1944.  Está afiliada a la Confederación Europea de Sindicatos.

La USM reivindica el patrimonio histórico de la CGT francesa (Confédération générale du travail), mientras que mantiene un carácter unitario.  El derecho de asociación y el derecho a huelga fueron reconocidos como derecho y libertad fundamental en 1962 en el artículo 28 de la Constitución de Mónaco.  La legislación laboral de Mónaco es parecida a la ley francesa.  Los conflictos individuales y colectivos en el trabajo son manejados por el Tribunal de Trabajo (Tribunal du travail) cuya organización es similar a la de los tribunales del trabajo franceses (Conseils de prud'hommes).

Véase también
Política de Mónaco
Confederación Europea de Sindicatos

Referencias

Enlaces externos
Sitio oficial

Sindicatos de Mónaco

Unión de los Sindicatos de Mónaco


Propriá es un municipio brasileño del estado de Sergipe. Se localiza a una latitud 10º12'40" sur y a una longitud 36º50'25" oeste, estando a una altitud de 14 metros. Su población estimada en 2004 era de 28 562 habitantes.

Posee un área de 95,51 km².

Historia
El origen del municipio comienza a principios del siglo XVII, cuando fue instalada una misión jesuita para la catequesis de los indios.

El municipio, que comandaba administrativamente varias ciudades de la región del río São Francisco, era conocido en la época como "Urubu de Bajo" y pertenecía a Cristóvão de Barros, conquistador de Sergipe, que donó el 9 de abril de 1590 al hijo del Antônio Cardoso de Barros.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Sergipe

Propriá


Ben Attal, né le  à Paris, est un acteur français.

Biographie

Ben est le fils du réalisateur et acteur français Yvan Attal et de l'actrice et chanteuse franco-britannique Charlotte Gainsbourg. Il a une formation de chef cuisinier.

Le 1er juillet 2023, il épouse Jordane Crantelle (1984).

Carrière
Après plusieurs petites apparitions dans les films de son père Yvan Attal, son premier vrai rôle arrive en 2019 dans Mon chien Stupide, réalisé par ce dernier. En 2021, son nom commence à être médiatisé, grâce au film Les Choses humaines, toujours réalisé par son père, où il tient le premier rôle. Il est à l'affiche du premier film réalisé par Sandrine Kiberlain, Une jeune fille qui va bien, sorti en janvier 2022.

Filmographie

Cinéma
 2001 : Ma femme est une actrice d'Yvan Attal : le petit garçon
 2004 : Ils se marièrent et eurent beaucoup d'enfants d'Yvan Attal : Joseph
 2016 : Ils sont partout d'Yvan Attal : Jésus
 2017 : Le Brio d'Yvan Attal : un élève
 2019 : Mon chien Stupide d'Yvan Attal : Raphaël Mohen
 2021 : Les Choses humaines d'Yvan Attal : Alexandre
 2022 : Une jeune fille qui va bien de Sandrine Kiberlain : Jo

Clip
 2017 : Ring-A-Ring O'Roses de Charlotte Gainsbourg

Notes et références

Liens externes

Acteur français de cinéma
Naissance en juin 1997

Ben Attal


Hardy est une ville située dans l'État américain de l'Arkansas, dans le comté de Sharp et le comté de Fulton.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Ville en Arkansas
Comté de Fulton (Arkansas)
Comté de Sharp

Hardy (Arkansas)


"The Martians" () is a term used to refer to a group of prominent Hungarian scientists (mostly, but not exclusively, physicists and mathematicians) of Jewish descent who emigrated from Europe to the United States in the early half of the 20th century.

Leo Szilard, who jokingly suggested that Hungary was a front for aliens from Mars, used this term. In an answer to the question of why there is no evidence of intelligent life beyond Earth despite the high probability of it existing, Szilárd responded: "They are already here among us they just call themselves Hungarians." This account is featured in György Marx's book The Voice of the Martians.

Men included in the description
Individuals named as members of The Martians group include:

 Paul Erdős
 Paul Halmos
 Theodore von Kármán
 John G. Kemeny
 John von Neumann
 George Pólya
 Leó Szilárd
 Edward Teller
 Eugene Wigner
 Franz Alexander
 Peter Carl Goldmark
 John Harsanyi
 Peter Lax
 George Olah
 Egon Orowan
 John Polanyi
 Valentine Telegdi
 Cornelius Lanczos

Origin of the name

The original story from György Marx's book The Voice of the Martians:

When the question was put to Edward Teller who was particularly proud of his monogram, E.T. (abbreviation of extraterrestrial) he looked worried, and said: "Von Kármán must have been talking."

According to György Marx, the extraterrestrial origin of the Hungarian scientists is proved by the fact that the names of Leó Szilárd, John von Neumann, and Theodore von Kármán cannot be found on the map of Budapest, but craters can be found on the Moon bearing their names: Szilard, Von Neumann, Von Kármán, and a crater on Mars, Von Kármán.

References

Further reading

 The Martians
Hungarian emigrants to the United States
Jews who emigrated to escape Nazism
Cultural depictions of scientists
Science fiction people
Mars in culture

The Martians (scientists)


Lukić je hrvatsko, srpsko i crnogorsko prezime, koje se najčešće pojavljuje u Zagrebu, Rijeci, Osijeku, Slavonskom Brodu i Borovu.

Osobe s prezimenom Lukić
Andrej Lukić (rođ. 1994.), hrvatski nogometaš
Branislav Lukić (rođ. 1970.), multimedijski umjetnik iz BiH
Darko Lukić (pijanist) (1922. – 1974.), hrvatski pijanist, glazbeni pedagog i publicist
Darko Lukić (teatrolog) (rođ. 1962.), hrvatski teatrolog
Dragan Lukić Luky (rođ 1970.), hrvatski pjevač
Dragan Lukić (rođ. 1970.), srpski pjevač narodne glazbe
Lepa Lukić (rođ. 1940.), hrvatski pjesnik
Mihajlo Lukić (1886. – 1961.), general Domobranstva NDH
Ozren Lukić Luka (1965. – 1992.), hrvatski geolog, speleolog, časnik HV
Slavica Lukič (1963.), novinar
Vitomir Lukić (1929. – 1991.), hrvatski književnik iz BiH
Zorislav Lukić (rođ. 1960.), hrvatski povjesničar

Izvori

Prezimena

Lukić


Onkel Paul (Les belles histoires de l'oncle Paul) ist eine zwischen 1951 und 1982 erschienene frankobelgische Comicserie.

Handlung
Geschildert wurden meist historische Ereignisse. Diese waren eingebunden in eine kleine Rahmenhandlung, bei der der  pfeifenrauchende Onkel Paul seinen beiden Neffen die Geschehnisse kenntnisreich und anschaulich schilderte.

Hintergrund
Im Auftrag der World Press von Georges Troisfontaines begann Jean-Michel Charlier diese didaktische Serie 1951 in Spirou. Das Porträt von Onkel Paul und seinen beiden Neffen stammte von Victor Hubinon und wurde am Anfang und am Ende jeder Kurzgeschichte eingefügt. Das Aussehen wurde im Lauf der Zeit durch den jeweiligen Zeichner angepasst. Die Kurzgeschichten hatten gewöhnlich vier Seiten, konnte aber auch fünf oder sechs Seiten betragen. Eddy Paape, Dino Attanasio, René Follet, Jean Graton, MiTacq und Gérald Forton prägten die ersten Jahre. Viele junge Zeichner begannen hier ihre Karriere.

Neben Jean-Michel Charlier konnten auch andere Autoren wie René Goscinny oder Dino Attanasio einzelne Beiträge abliefern. Octave Joly, seit 1951 dabei, wurde 1954 alleiniger Autor und schrieb bis 1982 mehr als tausend Kurzgeschichten. Pierre Dupuis übernahm die Verantwortung der Serie 1968 von der World Press und führte sie mit Arthur Piroton, José Lopez Fernandez, Juan Manuel Cicuendez und Claude Pascal weiter. Wie bisher konnten junge Künstler ihr Können in dieser Serie unter Beweis stellen. In den Jahren 1980 und 1982 beschränkte sich die Länge der Geschichten auf eine Seite.

Veröffentlichungen
Die Kurzgeschichten wurden zwischen 1951 und 1960 als Les belles histoires de l'oncle Paul in Spirou veröffentlicht und erschienen in den Jahren 1960 bis 1980 als Les plus belles histoires de l'oncle Paul. Zwischen 1980 und 1982 trug die Serie den Titel Histoire en mille morceaux. Eine Auswahl an Kurzgeschichten wurden bei Dupuis zuerst in dreizehn und später in der Collection L'histoire en bandes dessinées in acht Alben veröffentlicht. Beim Verlag La vache qui médite erscheint seit 2009 eine Gesamtausgabe.

Erstmals auf deutsch wurde die Reihe in den Jahren 1971 und 1972 in verschiedenen Heftreihen von Bastei abgedruckt. Zwischen 1976 und 1978 erschien die Serie in mehreren Ausgaben von Fix und Foxi bei Kauka. In deutscher Sprache wurden keine eigenen Alben veröffentlicht.

Zeichner (Auswahl)
 1951–1966: Eddy Paape
 1951–1953: Dino Attanasio
 1951–1958: René Follet
 1951–1954: Jean Graton
 1951–1959: MiTacq
 1952–1965: Pierre Dupuis
 1952–1964: Gérald Forton
 1953–1954: Liliane und Fred Funcken
 1954: Albert Uderzo
 1955–1956: Edouard Aidans
 1957: Zara
 1957: Jijé
 1958: Jean Roba
 1958: André Franquin
 1958: Jean-Claude Mézières
 1959–1968: Herbert
 1959–1978: Arthur Piroton
 1959–1968: André H. Beckers
 1959–1960: Guy Mouminoux
 1961–1969: Sidney
 1962–1981: José Lopez Fernandez
 1962–1963: Willy Lambil
 1963–1970: Paul Deliège
 1963–1980: Juan Manuel Cicuendez
 1965: Hermann
 1965–1966: Derib
 1965–1979: Claude Pascal
 1969–1972: Franz
 1969–1970: Jean Pleyers
 1969: Daniel Chauvin
 1970–1972: Artur Aldoma Puig
 1971–1973: Marc Hardy
 1975: Michel Schetter
 1980–1982: Doughty

Weblinks
 Onkel Paul auf kaukapedia.com
 Les histoires vraies de l'oncle Paul bei Dupuis auf bedetheque.com (französisch)
 L'histoire en bandes dessinées bei Dupuis auf bedetheque.com (französisch)
 Les belles histoires de l'oncle Paul bei La vache qui médite auf bedetheque.com (französisch)
 Les belles histoires de l'oncle Paul auf bdoubliees.com (französisch)
 Les belles histoires de l'oncle Paul auf toutspirou.fr (französisch)
 Les pastiches de l'oncle Paul auf toutspirou.fr (französisch)
 Les belles histoires de l'oncle Paul auf jmcharlier.com (französisch)

Frankobelgischer Comic (Werk)
Frankobelgische Comicfigur

Onkel Paul


Formica di Burano es una roca saliente del Archipiélago Toscano se encuentra en el mar Tirreno, frente a la costa frente al lago de Burano, al sureste del promontorio de Ansedonia y al este de la localidad de Porto Ercole del Monte Argentario.

La isla es un lugar de inmersión para los amantes del buceo y actividades en el agua. Administrativamente hace parte de la región de Toscana, en Italia.

Véase también
 Geografía de Italia
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización

Formica

Formica di Burano


Pauli dışarlama ilkesi ya da Pauli dışlama ilkesi, iki ya da daha çok özdeş fermiyonun (yarım spine sahip parçacıklar) aynı kuantum durumda olamayacağını belirten bir kuantum mekaniği yasasıdır. Bu yasa, kuramsal fizikçi Wolfgang Pauli tarafından 1925 yılında bulunmuştur. İlk bulunuşunda yasa yalnızca elektronlar için geçerliyken, 1940 yılında Spin-istatistik teoreminin bulunmasıyla birlikte bütün fermiyonları kapsayacak biçimde genişletilmiştir.

Atomlardaki elektronlar için yasa kısaca, çok elektronlu bir atomun iki veya daha çok elektronunun dört kuantum değerinin dördünün de aynı olmasının imkansız olduğunu belirtir. Bu kuantum değerleri: n, baş kuantum sayısı, ℓ, açısal momentum kuantum sayısı,  mℓ., manyetik kuantum sayısı ve ms, spin kuantum sayısı. Örneğin eş orbitaldeki iki elektronun baş kauntum sayısı, açısal momemtum kuantum sayısı ve manyetik kuantum sayısı özdeştir, bu nedenle spin kuantum sayıları -1/2 ve +1/2 olacak biçimde ayrı olmak zorundadırlar.

Bozonlar gibi tek sayılı spinlere sahip parçacıklar için Pauli dışarlama ilkesi geçerli değildir, herhangi sayıda özdeş bozonlar özdeş kuantum durumuna sahip olabilirler.

Pauli dışarlama ilkesinin daha kapsamlı açıklaması, dalga fonksiyonundan türetilir. Parçacık değişimi yapıldığında dalga fonksiyonu bozonlar için simetrikken fermiyonlar için antisimetriktir. Bu iki parçacığın uzay ve spin koordinatlarının değiş tokuşu durumunda dalga fonksiyonunun işaretinin fermiyonlar için değişmesi gerektiği anlamına gelir. Eğer bu mümkün olsaydı tamamıyla özdeş kuantum durumunda sahip iki fermiyonun değiş tokuşunun dalga fonksiyonunda hiçbir değişim yapmaması anlamında gelirdi, ancak dalga fonksiyonunun işaretinin değişmeyeceği tek durum kuantum durumunun 0 olduğu durumdur; kısacası böyle bir şeyin olanaklı olabileceği tek durum, var olmayan bir durumdur.

Genel bakış
Pauli dışarlama ilkesi bütün fermiyonların davranışlarını açıklamak için kullanılan bir yasadır. Fakat bu yasa Bozonlar için geçerli değildir ve onların davranışları farklı yasalar tarafından belirlenir. Elektronlar, kuarklar ve nötrinolar gibi temel parçacıklar Fermiyon kategorisine girer ve yarım Spin'e sahiptirler. Bununla beraber proton ve nötron gibi baryonlar (üç kuarktan oluşan atom-altı parçacıklar) da fermiyon olarak kabul edilirler ve bu nedenle pauli dışarlama ilkesine uymak zorunadırlar. Ayrıca atomlar da genel bir spin sayısında sahip olabilirler ve bu fermiyon olup olmadıklarına karar verir. Örneğin Helyum-3 atomu 1/2 gibi bir spine sahiptir ve bu onu bir fermiyon yapar, fakat Helyum-4'ün spini 0 olmak zorundadır yani bir bozondur. Buradan anlaşılacağı üzere bazı atomlar fermiyon olabileceklerinden Pauli dışarlama ilkesi kimyasal reaksyonları bile etkileyebilen bir ilkedir.

Bir parçacığın yarım tam sayılı Spine sahip olması demek açısal momentumunun  (kısaltılmış Plank sabiti) çarpı bir yarım tam sayı (1/2, 3/2, 5/2) olması demektir. Kuantum mekaniği teorisinde fermiyonlar antisimetrik durumlar olarak belirtilirler. Bunun aksine tam sayılı spine sahip parçacıklar (Bozonlar) simetrik dalga fonksiyonlarına sahiptirler, yani fermiyonların aksine aynı kuantum durumuna sahip olabilirler. Fotonlar, Cooper Çiftleri ve W ile Z bozonları bozonlara örnek olarak gösterilebilirler. Bozonlar isimlerini Bose-Einstein dağılımdan alırken fermiyonlar isimlerini Fermi-Dirac dağılımından alır.

Tarihçe
20. yüzyılın başında çift sayıda elektrona sahip atomların ve moleküllerin tek sayılı elektronu olanlara kıyasla kimyasal açıdan daha kararlı olduğu ortaya çıktı. Örneğin, Gilbert N. Lewis'in 1916'da yayımlanan "The Atom and the Molecule" isimli makalesindeki kimyasal davranışlar hakkındaki altı postülattan üçüncüsü, atomların çift sayıda elektron bulundurma eğiliminden ve özellikle de normalde simetrik bir şekilde, bir kübün sekiz köşesine dizilmiş olan sekiz elektrondan bahseder. (bkz: Kübik atom) 1919 yılında kimyager Irving Langmuir, atomdaki elektronların bağlı veya kümelenmiş olmaları halinde periyodik tablonun açıklanabileceğini önerdi. Elektron gruplarının, çekirdeğin etrafında bir dizi elektron kabukluğunu kapladığı düşünülüyordu. 1922'de Niels Bohr, atom modelini bazı elektronların (örneğin 2, 8 ve 18) stabil "kapalı kabuk"lara karşılık geldiğini kabul ederek düzenledi.

Pauli, başta sadece empirik olan bu sayılar için bir açıklama aradı. Aynı zamanda Zeeman Etkisi'nin ferromanyetizma ve atomik spektroskopideki deneysel sonuçlarını açıklamaya çalışıyordu. 1924 yılında, Edmund C. Stoner'ın yazdığı bir makale sayesinde önemli bir ipucuna ulaştı. Makale, baş kuantum sayısına (n) bir değer verildiği ve tüm dejenere enerji seviyelerinin ayrıştırıldığı kabul edildiği zaman dış manyetik alanın içindeki alkali metal spektrumun içindeki tek bir elektronun enerji seviyelerinin sayısının aynı n değeri için bir soy gazın kapalı bir kabuğundaki elektron sayısına eşit olduğunu iddia ediyordu. Bu, Pauli'nin elektronların kapalı kabuklarındaki komplike değerlerin, elektron durumlarının dört kuantum sayıyla tanımlanması durumunda her duruma bir elektron gibi basit bir kuralla azaltılabileceğini fark etmesine yol açtı. Bunun için Samuel Goudsmit ve George Uhlenbeck tarafından elektronun manyetik momenti olarak tanımlanan yeni bir iki-değerli kuantum sayı oluşturdu.

Sonuçlar

Atomlar
Pauli dışarlama ilkesi, çok sayıda fiziksel fenomeni açıklamaya yardımcı olur. İlkenin özellikle önemli olan sonuçlarından bir tanesi, ayrıntılı elektron kabuğu yapısı ve atomların elektronlarını paylaşma biçimini anlaşılır kılmasıdır, böylelikle çeşitli elementlerin ve bu elementlerin oluşturduğu bileşikler açıklanılabilir. Elektriksel olarak nötr bir atom, çekirdekteki protonlara eşit sayıda bağlı elektron içerir. Fermiyon olan elektronlar, aynı anda, aynı kuantum halinde bulunamazlar, bu nedenle de atomun içinde "istiflenmelidirler", yani aşağıda açıklandığı gibi aynı elektron orbitalindeyken farklı Spin'lere sahip olmalıdırlar.

Buna bir örnek en düşük enerjiye sahip (1s) orbitalinde farklı Spin'lerle bulunabilen iki bağlı elektronu olan helyum atomudur. Spin, elektronun kuantum durumunun bir parçasıdır ve iki elektron farklı kuantum durumlarda oldukları için Pauli yasasını çiğnemezler. Fakat Spin, iki farklı değere (Özdeğer, özvektör, özuzay) sahip olabilir. Üç bağlı elektrona sahip lityum atomunda üçüncü elektron 1s orbitalinde bulunamaz ve daha yüksek enerjiye sahip olan 2s orbitallerinde bulunması gerekir. Benzer biçimde, atom yarıçapı daha büyük olan elementler daha yüksek enerjiedeki kabuklara sahip olmalıdırlar. Bir elementin kimyasal özellikleri en dıştaki kabuğundaki elektron sayısına bağlıdırlar. Farklı miktarda kabuğa sahip olan fakat en dıştaki kabuğundaki elektron sayısı aynı olan atomların kimyasal özellikleri benzerdir.

Katı Halin Özellikleri
İletken ve yarı-iletken maddelerde çok sayıda moleküler orbitalleri vardır ve bunlar enerji seviyelerinde sürekli olan bir bant yapısı oluşturur. Güçlü iletkenlerde (metaller) elektronların o kadar dejeneredir ki, bir metalin ısı sığası çok katkı sağlayamazlar. Katıların çoğu mekanik, elektriksel, manyetik, optik ve kimyasal özelliği Pauli dışlama ilkesinin doğrudan sonucudur.

Maddenin Kararlılığı
Atomdaki her bir elektron durumunun kararlılığı, atomun kuantum teorisi ile açıklanmıştır ve bu teori elektronun atomun çekirdeğine yakınlığı elektronun kinetik enerjisini arttırması gerektirdiğini gösterir ve bu Heisenberg'in belirsizlik ilkesinin bir uygulamasıdır. Ancak, birden fazla elektron ve nükleon içeren sistemlerin kararlılığı ayrı bir durumdur ve anlaşılması Pauli'nin dışarlama ilkesini gerektirir.

Pauli dışlarama ilkesinin sıradan maddenin stabil olmasının ve hacim kaplamasının da sorumlusudur. Bu önerme ilk olarak 1931'de Paul Ehrenfest tarafından yapılmıştır. Ehrenfest, bir atomun elektronlarının tamamının en düşük enerji seviyesinde bulunamadığını, daha yüksek enerjiye sahip kabuklarda bulunmaları gerektiğini söyleyip, bunun atomların bir hacime sahip olduklarına ve sıkıştırılamadıklarına dair kanıt olarak göstermiştir.

Daha kesin bir kanıt 1967'de Freeman Dyson ve Andrew Lenard tarafından tedarik edilmiştir. Dyson ve Lenard, çekici (elektron-nükleer) ve itici (elektron-elektron ve nükleer-nükleer) güçlerin dengesini göz önünde bulundurarak sıradan maddenin Pauli ilkesi olmadan çökeceğini ve çok daha küçük bir hacim kaplayacağını iddia etmiştirler.

Bu alanda Pauli ilkesinin sonucu aynı Spin'e sahip elektronların kısa menzilli bir etkiye sahip itici değişim etkileşimler ve uzun menzilli Coulombic kuvveti tarafından ayrı tutulmalarıdır. Bu etki aynı zamanda makroskopik uzayda gözlemlenebilen, iki katı maddenin aynı zamanda aynı yerde olamayacağı gerçeğinden de kısmen sorumludur.

Astrofizik
Freeman Dyson ve Andrew Lenard, bazı astronomik cisimlerde oluşabilen aşırı magnetik veya kütleçekimsel kuvvetleri göz önünde bulundurmadılar. 1995'te Elliot Lieb ve iş arkadaşları Pauli ilkesinin nötron yıldızları gibi normal maddelerden çok daha yoğun, aşırı manyetik alanlarda bile stabilliğe ulaştığını kanıtladılar. Yeterli kütlesel çekim gücü olan alanlarda maddenin yıkılıp bir kara delik oluşturması genel göreliliğin bir sonucudur.

Astronomi alanında incelenen beyaz cüceler ve nötron yıldızları Pauli dışarlama ilkesinin en önemli kanıtlarından bazılarına sahiptir. Her iki nesne atomik düzeyde çok büyük basınç altında sıkıştırılmalarına rağmen dejenere basıncı (Fermi basıncı) sayesinde hidrostatik dengelerini koruyabilmektedirler. Bu durumdaki maddelere dejenere madde adı verilir. Yıldızlardaki dev kütleçekimsel basınç genelde çekirdeklerindeki termonükleer füzyon reaksyonlarından çıkan termal basınçla dengelenir. Fakat çekirdeklerinde artık termonükleer füzyon gerçekleşmeyen beyaz cüceler gibi astronomik objelerde kütleçekimsel basınca karşı koyan ve hidrostatik dengeyi koruyan basınç elektron dejenere basıncıdır.

Daha da kütleli olan ve bu nedenle kütleçekimsel basıncı daha da şiddetli olan nötron yıldızlarında ise çekirdeklerdeki elektronlar protonlarla birleşip nötronlara dönüşürler ve bu nötronların sebep olduğu nötron dejenere basıncı daha bile güçlüdür ve nötron yıldızlarının hidrostatik dengelerini korumalarını sağlar. Fakat nötron dejenere basıncı ne kada güçlü olursa olsun kütlesi Tolman–Oppenheimer–Volkoff limitini aşan bir nötron yıldızının kütleçekimi nötron dejenere basıncını aşacağı için bu yıldız bir kara deliğe dönüşmeye başlar.

Kaynakça

Fizik terimleri
Spintronik
Kimyasal bağlar

Pauli dışarlama ilkesi


An Maxillaria virguncula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Maxillaria virguncula in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Maxillaria

Maxillaria virguncula


O Congresso das Mulheres dos Aliados no Serviço de Guerra (do francês: "Congrès des Femmes alliées au service des œuvres de guerre") foi uma reunião de mulheres integradas no serviço de guerra, realizada no Théâtre des Champs-Élysées, em Paris (França), a 22 de agosto de 1918, tendo contado com a participação de duas mil mulheres. O Lyceum Club, na Rue de Penthièvre, filial do London Lyceum, tornou-se na sede do Congresso, e o ambiente sugeria que um "Inter-Allied Club" poderia surgir como resultado do evento.

De acordo com o seu programa, as mulheres aliadas (francesas, britânicas, americanas, italianas, belgas e sérvias), pretendiam olhar para o futuro, reunindo-se para "melhorar a oportunidade sem igual de interpretar umas às outras as mulheres das nações em cujas mãos repousarão em medida crescente as influências formativas na construção do novo mundo. Acredita-se que tais forças, devidamente estimuladas e dirigidas, encurtarão a guerra."

Participantes
O Congresso era presidido por Georges Clemenceau, então primeiro-ministro francês, e dirigido por David Lloyd George, então primeiro-ministro do Reino Unido; contudo, devido à interferência dos eventos da Primeira Grande Guerra, a cerimónia, prevista para ocorrer nos dias 11 e 12 de Agosto, foi adiada para 21 e 22 de Agosto, sendo presidida por Lord Derby, embaixador britânico na França, e dirigida por Stephen Pichon, ministro dos Negócios Estrangeiros francês.

O Comitê Executivo foi presidido por Virginia Vanderbilt e composto por 26 membros, todas mulheres provenientes dos três maiores países aliados, como Julie Siegfried, Avril de Sainte-Croix, Condessa Helene Goblet d'Alviella, Aline Poincaré Boutroux, Ethel Knight, Mildred Barnes Bliss, Edith Wharton, Isabel Stevens Lathrop e Edith Roosevelt. As ativistas pacifistas Irene Headley Armes, Mary Dingman e Mary George White também participaram no evento, representando a filial americana da YWCA.

A conferência incluiu 102 diferentes sociedades de mulheres em serviço de guerra, muitas em representação oficial de nações em guerra, como o Reino Unido, França, Estados Unidos, Bélgica, Itália, Roménia, Polónia, Sérvia e Montenegro. Apesar da Rússia ter abandonado o grupo dos Aliados em 1917, o país foi representado por um comité feminino. Outros membros incluíam mulheres das Repúblicas da América do Sul, Ásia e África. As mulheres da YWCA americana, Cruz Vermelha americana, YMCA e do Fundo Francês Americano para os Feridos, compunham cerca de três quartos da assembleia, de acordo com o jornal Paris Herald.

Edith Balfour Lyttelton, em representação do movimento britânico Women's Land Army (WLA), Dame Katherine Furze, do Women's Royal Naval Service (WREN), Katharine Stewart-Murray, Duquesa de Atholl, da Cruz Vermelha britânica, e Ray Strachey, em representação das mulheres do Partido Trabalhista, faziam parte da delegação britânica. O Triângulo Azul Britânico foi representado por Alexandrina McArthur "Rena" Carswell Datta, a Marquesa de Hartington e Ethel Knight.

As 75 secretárias americanas da YWCA, em seus uniformes cinza-azulados, estavam presentes para representar as mulheres dos Estados Unidos que as enviaram para a França. Delegados de cerca de cem outras organizações estiveram presentes. Janet Wallace Emrich, de Berkeley, Califórnia, falou do espírito de cooperação demonstrado por todas as mulheres no trabalho de guerra no Congresso e da gratidão que os franceses em particular sentiam pelas mulheres dos EUA

Atividades

A cerimônia inaugural ocorreu a 21 de agosto de 1918 no Théâtre des Champs-Élysées.

Um dia depois, a 22 de agosto, quando Lord Derby, embaixador britânico na França, leu a chamada das organizações, cada delegação se levantou em massa. As duas mil mulheres, lideradas pela banda, composta por um regimento afro-americano, levantaram-se e cantaram, em francês e inglês, "The Battle Hymn of the Republic".

O programa de guerra das mulheres francesas foi revisto na conferência. Uma mulher francesa disse ao Comitê Executivo: "Se conseguirem que o governo francês recupere este movimento, terão realizado a libertação das mulheres de França; uma nova era começará para elas." Émile Boutroux, uma das principais feministas da França, também falou sobre o alinhamento das mulheres francesas com as mulheres do resto do mundo. A escritora e ativista britânica Edith Balfour Lyttelton afirmou que até então as mulheres poderiam ter realizado grandes feitos, contudo ainda pretendiam fazer mais, tendo ainda lido uma mensagem do presidente americano Woodrow Wilson e, em seguida, delineado o grande propósito das mulheres trabalhadoras de guerra: o de estabelecer uma maior simpatia e uma união cada vez mais forte entre todas as mulheres das nações aliadas.

Outras atividades incluíram um jantar de gala no Hotel Quai d'Orsay, tendo contado com a participação de 500 mulheres.

Legado

Foi acordado pelo Comitê Executivo do congresso que fosse enviado às mulheres das nações aliadas a seguinte mensagem assinada por Alexandrina McArthur "Rena" Carswell Datta:

 "As mulheres em serviço de guerra na França cumprimentam as seus colegas de trabalho nos países aliados. O nosso maior propósito deve ser o de—
 Ficar unidas atrás dos exércitos.
 Prestar qualquer serviço que libere um homem de lutar contra o inimigo.
 Preencher qualquer lacuna.
 Formar um muro de esforço tão sólido quanto o dos nossos soldados.
 Fortalecê-los como eles nos protegem, e assim acelerar a vitória e uma paz duradoura.
 Às mulheres que esperam, enviamos uma saudação especial de respeito. A coragem com que carregam o pesado fardo de sua ansiedade e a monotonia da espera nos guia em nosso caminho. Continuem em casa e no exterior, mulheres em serviço de guerra, todas nós juntas."

Arquivos
As reuniões de planejamento ocorreram nos dias 3 e 7 de agosto de 1918. As atas das reuniões do Comitê Executivo são mantidas pelos Arquivos Bliss, nos Arquivos da Universidade de Harvard.

Referências

Atribuição

Bibliografia

Ligações externas

 Cartaz ("Para as mulheres aliadas da vitória no serviço de guerra - Conferência e reuniões de massa - Teatro Champs Elysées, avenue Montaigne")
 Le Congrès des Femmes alliées
Mulheres durante a Primeira Guerra Mundial
8.º arrondissement de Paris
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Congresso de Mulheres dos Aliados no Serviço de Guerra


Pansitopeni Eritrosit (alyuvar), lökosit (akyuvar) ve trombosit hücrelerinin sayısının azalması durumuna verilen isimdir.

Pansitopeni genel olarak kemik iliğini etkileyen hastalıklar sonucu oluşur. Bunun dışında hipersplenizm yüzünden de oluşabileceği bilinmektedir. Pansitopeniye neden olan kemik iliği bozukluklarından bazıları miyelofibroz, lösemi ve  aplastik anemidir.Bir parazit hastalığı olan visseral leshmaniasis de pansitopeniye neden olur.

Ayrıca bakınız
 Lökopeni
 Nötropeni

Kan hastalıkları

Pansitopeni


Carlos Domingos Bendinha de Almeida, (Luanda, Angola, 24 de septiembre de 1976), es un baloncestista angoleño  que mide 1,92 metros y cuya posición en la cancha es la de escolta. Juega en el Primeiro de Agosto de Angola.

Referencias

Baloncestistas de Angola
Baloncestistas de la selección de Angola
Nacidos en Luanda

Carlos Almeida


Globornica je hrvatska rijeka u Karlovačkoj županiji, desna pritoka Dobre. Izvire u blizini naselja Gerovo Tounjsko. Duga je 18,8 km.

Prolazi kroz sljedeća naselja: Gerovo Tounjsko, Gornje Dubrave, Donje Dubrave, Generalski Stol, Erdelj i Goričice Dobranske.

Rijeke u Hrvatskoj
Pritoke Dobre

Globornica


Minuto 90 fue una revista deportiva dedicada exclusivamente al fútbol, editada en Chile desde el 11 de agosto de 1987 hasta mediados de 1993 por la empresa Editora y Comercial Los Andes S.A. y más tarde por la empresa Candelaria Inversiones S.A. desde mediados de 1993 hasta el 2 de mayo de 1995. Su contenido era especializado en el fútbol nacional e internacional.

Historia
Esta revista deportiva chilena de circulación semanal que salía todos los martes, cuyo período de publicación se extendió por 7 años y 9 meses, entre el 11 de agosto de 1987 y el 2 de mayo de 1995, alcanzando 404 publicaciones numeradas. Además, Minuto 90 publicó ocho suplementos con reportajes de eventos o equipos destacados en la historia futbolística chilena.
El dato curioso es la edición de la primera revista como prueba bajo el N° 0 del 4 de agosto de 1987 que no salió a circulación para el público en general.

Su nacimiento tenía como objetivo cubrir la falta de informaciones detalladas, que abarcara en forma fidedigna y profesional, la actividad futbolística, su entorno y todos sus protagonistas.
Además del relato competitivo se incluyó el comentario analítico, técnico y táctico, las estadísticas generales, razonadas y comparativamente comentadas.

Circuló compitiendo con las revistas deportivas Deporte Total (hasta octubre de 1989) y Triunfo de La Nación (hasta mayo de 1995). También se puede decir que concordando con su eslogan La revista grande del fútbol, hasta la revista Nº 358 del 14 de junio de 1994, Minuto 90 se publicó en su formato original de 26 cm. por 37 cm., y desde el Nº 359 del 21 de junio de 1994, su formato fue rebajado a 21 cm. por 27 cm. y los ocho suplementos especiales se publicaron en formato de 18 cm. por 26 cm.

Ubicación de la redacción
La redacción de la revista estuvo ubicada primero en Amunátegui 86, oficina 306, en el Centro de Santiago (1987-1989), luego en Santa Beatriz 40 (1989-1991), Condell 495 (1991-1992), General Flores 183 (1992-1994), ambas en Providencia, en Fanor Velasco 41, Departamento D en el Centro de Santiago (1994) y nuevamente en Providencia en calle General Bari 115 (1994-1995).

Suplementos especiales
 Con la edición Nº 252 del 02-06-92, la revista: 30 Años: Mundial del '62.
 Con la edición Nº 261 del 04-08-92, la revista: La 'U': Ballet Azul.
 Con la edición Nº 278 del 01-12-92, la revista: UC '49.
 Con la edición Nº 284 del 12-01-93, la revista: Cobreloa Campeón '92.
 Con la edición Nº 294 del 23-03-93, la revista: Guía del Fútbol: Copa Chile '93.
 Con la edición Nº 300 del 04-05-93, la revista: Colo Colo '73.
 Con la edición Nº 344 del 08-03-94, la revista: Colo Colo y Unión Española: Copa Libertadores '94.
 Con la edición Nº 345 del 15-03-94, la revista: Guía del Fútbol: Copa Chile '94.
 Todas de 36 páginas.

Evolución cantidad de páginas
 Con 44 páginas desde el N° 1 (11-08-1987) al N° 360 (28-06-1994)
 Con 52 páginas desde el N° 361 (05-07-1994) al N° 396 (07-03-1995)
 Con 40 páginas desde el N° 397 (14-03-1995) al N° 404 (02-05-1995)

Redacción de la revista
Con el periodista Raúl Pizarro Rivera como director y Carlos Araya Cortés de subdirector; formaron el equipo inicial de Minuto 90: Redactores: Sergio Araya Cortés, Roberto Mario Gasc Cornejo, Harold Mayne-Nicholls, Sergio Ramírez Banda, Patricio Rojas C., Jorge Salas, Pedro Soto Vera, Marco Sotomayor, Roberto Vallejos Guzmán, Hernán Vergara M., Juan Carlos "Caco" Villalta; Colaboradores: Gustavo Aguirre, Patricio Caldichoury, Jorge Hevia, Juan Manuel Ramírez, Eduardo Tastets, Carlos Vidal Velásquez, Andrés Zarhi, entre otros.

Contó con corresponsales en Arica (Alberto Loy Corrales), Iquique (Félix Reales Vilca y Héctor Vivero Donoso), Calama (Arturo Larraín Ávalos), Antofagasta (Miguel Serrano Julio), El Salvador (Mario Galvani Aravena Sáez), Copiapó (Maguín Carvajal Cortés), La Serena/Coquimbo (Homero Miranda Rodríguez), Valparaíso/Viña del Mar (Claudio Irribarra Tobar y Carlos Gustavo Lillo Rodríguez), La Calera (Alejandro Carrillo Fritis), San Felipe/Los Andes (Luis Fara), Quillota (Raúl Gardella Figueroa), Rancagua (Patricio Iván Muñoz Morales), San Fernando (Rolando Villegas Bravo), Curicó (Carlos Pozo Carvacho), San Vicente de Tagua Tagua (Jorge Correa Pérez), Linares (Enrique Gutiérrez), Talca (Fernando Cordero), Chillán (Roberto Fuenzalida), Concepción (Mario Pantoja Gibbons y Carlos Alarcón), Talcahuano (Carlos Huerta), Los Ángeles (Ismael Rioseco Larenas), Angol (Juan Salgado), Temuco (Juan Villegas), Valdivia (Waldemar Ritter Arcos), Osorno (Luis Veloso Cárdenas) y Puerto Montt (Alejandro Soto) y en países como Brasil (Patricio de la Barra), Argentina (Juan Araya), México (Carlos Hurtado), España (José María Forte), Estados Unidos (Orlando Lizama, Washington; Eduardo Rojas, Los Ángeles, y Jorge Brignole, San Francisco), Italia (Jorge Piña), Inglaterra (Fernando Pizarro Bonder) y Francia (Willy Mimica).

También en esta publicación deportiva escribieron Alberto Gesswein, Matías del Río, Alberto Fouillioux Mosso (hijo de Alberto Fouillioux), Hernán Hernández, Richard Olate, Igor Ochoa, José Antonio "Toño" Prieto (hijo de Andrés Prieto), Ernesto Lagos, Camilo Rey, Aldo Schiappacasse, Gerardo Ayala Pizarro, Álvaro Sanhueza (también Secretario de Redacción de la revista en 1994 y 1995), Rodolfo Larraín, Christian Winklmeier, Patricio Muñoz Ortega, Patricio Morales, Cristián Fierro,  Raúl Neira, entre otros.

Directores/Editores
 Desde el N° 1 (11-08-1987) al N° 213 (03-09-1991): Raúl Pizarro Rivera como Director
 Desde el N° 214 (10-09-1991) al N° 363 (19-07-1994): Héctor Vega Onesime como Director
 Desde el N° 364 (26-07-1994) al N° 365 (02-08-1994): José Antonio Prieto Bunster como Editor Interino
 Desde el N° 366 (09-08-1994): al N° 404 (02-05-1995): Igor Ochoa Benítez como Editor

Secciones
 Actualidad: notas a los partidos de la fecha, entrevistas y temas de actualidad.
 Editorial: columna a cargo del director de la revista.
 Estadísticas: fichas de los partidos, recaudaciones, público, cifras, público por equipo y detalle del rendimiento de arqueros, árbitros y tarjetas.
 Muy privado: breves con distintos temas.
 Informe semanal: tema de actualidad en profundidad.
 Cartas: misivas de los lectores.
 Internacional: breves y nota en profundidad del fútbol sudamericano y europeo. Incluye breves con el título En Órbita.
 Cadetes: nota y estadísticas del fútbol juvenil e infantil.
 Entretiempo: datos históricos en Banco de Datos, frases destacadas de la semana en Para el bronce, viñeta humorística de Orlando Lagos en Humortivo y nota o entrevista breve en Cosas que pasan.

Cierre de Minuto 90
En junio de 1994, habiendo disminuido la demanda y en consecuencia las ventas, la propietaria de Minuto 90, Candelaria Inversiones S.A., decidió rebajar su precio de venta, mejorando la calidad de la publicación, reduciendo la cantidad de páginas y disminuyendo el formato, pero los cambios que mejoraron su imagen no fueron suficiente para mantener su circulación y el 2 de mayo de 1995 dejó de publicarse.

Referencias
 Colección Completa de la Revista Minuto 90 (1987-1995)
 Diccionario Ilustrado del Fútbol - Tomo 6, de Francisco Mouat y Patricio Hidalgo (abril 2010)

Enlaces externos
 Sitio de la Biblioteca Nacional
 Catálogo en línea de la Biblioteca Nacional
 Sitio de la Biblioteca del CEDEP

Revistas deportivas de Chile
Revistas de fútbol
Revistas desaparecidas de Chile
Publicaciones fundadas en 1987
Publicaciones desaparecidas en 1995

Minuto 90


Thésée et le Centaure, également connu sous le nom de Thésée combattant le Centaure  ou Thésée vainqueur du Centaure , est une sculpture en marbre créée par Antonio Canova en 1805 et exposée au Kunsthistorisches Museum de Vienne.

Histoire
L'œuvre fut commandée en 1804 par la République italienne napoléonienne, pour dix mille sequins d'or, pour la dédier à Napoléon Bonaparte. Le groupe sculptural a été exposé dans l'atelier de l'artiste à Rome en mars 1821 et a ensuite été acheté par l'empereur autrichien François Ier pour le temple de Thésée (Theseustempel) dans le Volksgarten à Vienne. La sculpture a ensuite été transférée au musée d'histoire de l'art de Vienne (Kunsthistorisches Museum) en 1891 . Quelques esquisses de l'œuvre se trouvent à la Gipsoteca Canoviana de Possagno .

Description

La sculpture représente le héros grec Thésée alors qu'il s'apprête à porter le coup de grâce à Eurytion, le roi des Centaures. Selon le mythe, les centaures avaient été invités au mariage de Pirithoos et d'Hippodamie, mais Eurythion s'était enivré et avait tenté de kidnapper Hippodamie. Par conséquent, Thésée, un ami des époux, a commencé un combat contre le centaure pour sauver Hippodamie . Thésée est représenté ici en train de dominer complètement la bête : il appuie sur la gorge du centaure de la main gauche, tandis que de la droite il tient une massue avec laquelle il s'apprête à le frapper, son genou appuyé sur la poitrine d'Eurytion. Eurytion est bloqué au sol et essaie de se relever avec ses pattes arrière, car les pattes avant ne le peuvent pas, tandis qu'avec sa main il essaie de bloquer le bras gauche de Thésée. Le regard de Thésée est immobile et ne révèle aucune pitié.

Pour exprimer de manière réaliste la contraction des muscles de la bête et leur effort, Antonio Canova a dû faire tuer un vrai cheval afin d'utiliser sa pose. En fait, le corps du cheval était recouvert de plâtre pour donner sa forme à la statue .

Dans la sculpture, on peut voir une forme triangulaire formée par le pied droit de Thésée, la main gauche du centaure et la pointe du casque du héros .

« De taille superbe, merveilleux à voir, le groupe colossal de Thésée, vainqueur du Centaure, arrête nos yeux, et suscite notre admiration » (Isabella Teotochi Albrizzi) .

Notes

Bibliographie

 Ottorino Stefani, Antonio Canova : la statuaire, Electa, 1999.

Autres projets

  Wikisource contient une oeuvre de Isabella Teotochi Albrizzi de 1809 sur Thésée et le Centaure
  Wikimedia Commons contient des images ou des liens sur Thésée et le Centaure

Liens externes

Sculpture du XIXe siècle
Sculpture en marbre
Sculpture néo-classique
Sculpture d'Antonio Canova
Œuvre conservée au musée d'Histoire de l'art de Vienne
Mythologie gréco-romaine dans la sculpture après l'Antiquité
Sculpture mythologique
Geste de Thésée

Thésée et le Centaure


Le château de Montfermeil est un château disparu, situé à Montfermeil dans le département de la Seine-Saint-Denis. Son importance a profondément marqué la ville.

Situation
Son emplacement se trouvait à l'extrémité est de l'avenue Jean-Jaurès qui était autrefois la voie principale du village.

Historique
Il a été construit vers 1678 pour Antoine Pélissier, secrétaire du Roi. En 1695, il est acheté par l'Intendant des finances Michel Chamillart, qui en fait achever la construction.

En 1701, Michel Chamillart revend la terre et seigneurie de Montfermeil aux frères François et Michel Bégon. En 1735, elle est achetée par Jean Hyacinthe Hocquart, fermier-général, qui meurt en 1764.

Son fils, Jean Hyacinthe Emmanuel Hocquart (1727-1778), conseiller, puis président de la seconde chambre des requêtes au Parlement de Paris, lui succède comme seigneur de Montfermeil, qu'il fait ériger en marquisat en 1777.

Dans la seconde moitié des années 1760, il fait remanier le château par l'architecte parisien Claude Nicolas Ledoux. Ce dernier fait ajouter, en particulier, les deux ailes qui prolongeaient la façade côté parc.

Il a pour successeur comme marquis de Montfermeil, son fils, Jean Louis Hyacinthe Hocquart (1752-1798), maréchal des camps et armées du Roi, qui émigre à la Révolution. Son domaine de Montfermeil est vendu comme bien national, mais sa famille parvient à en reprendre possession au début du XIXe.

Passé par alliance aux familles de Fougières, puis de Nicolaï, le château est dégradé pendant l'occupation prussienne et le siège de Paris, en 1870-1871, puis reste inhabité. À la mort d'Adélaïde Hyacinthe de Fougières, comtesse de Nicolaï, en 1891, le château et ses abords sont vendus à des spéculateurs. Les lotissements de Franceville et des Coudreaux sont alors aménagés sur le domaine.

Le château reste à peu près intact dans son gros œuvre jusqu'au début des années 1920. Son aspect à cette époque est connu par des cartes postales anciennes.

Construit tout en pierre, il se composait d'un corps de logis central élevé sur deux niveaux et sept travées, couvert d'un comble mansardé. Sur chaque façade, les trois travées centrales étaient marquées par quatre pilastres soutenant un fronton triangulaire au cartouche sculpté et armorié, formant un avant-corps légèrement saillant. Le traitement des ailes différait sur chaque façade : côté cour, elles consistaient en deux pavillons saillants, construits dans les mêmes proportions que la partie centrale. Côté parc, elles prolongeaient le corps de logis sur une longueur chacune de six travées, avec une moindre élévation, l'étage n'étant qu'un simple attique, couvert par une toiture plate cachée par des balustres en pierre.

La façade d'arrivée du château était précédée par une ample avenue rectiligne (actuelle "avenue Jean Jaurès") composant une majestueuse perspective. La façade opposée se trouvait sur un promontoire dominant un parc agrémenté d'une pièce d'eau.

Devenus une ruine faute d'entretien, les restes du château de Montfermeil sont achetés en 1928 par la commune, qui les fait ensuite démolir.

Leur emplacement est aujourd'hui occupé par le groupe scolaire Jean Jaurès .

Description

Le bâtiment principal comportait deux niveaux.

Parmi ses dépendances on peut citer cour, basse-cour, colombier à pied, écurie, grange, remises, parterres en terrasse, jardin potager et bassin.

L'ensemble du bâtiment était enclos de murs et d'une grille en fer.

La chapelle Saint-Antoine est attestée en 1678.

Filmographie
 Il est évoqué dans la série télévisée d'animation Les Misérables.

Voir aussi
 Petit Château, ancienne dépendance du château.
 Château des Cèdres.

Références

Château dans la Seine-Saint-Denis
Montfermeil
Monument historique dans la Seine-Saint-Denis

Château de Montfermeil


An Amorphophallus hirtus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Amorphophallus hirtus in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Amorphophallus

Amorphophallus hirtus


An Hechtia argentea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Hechtia argentea in nahilalakip ha genus nga Hechtia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hechtia

Hechtia argentea


Châlons-en-Champagne je grad u francuskoj regiji Grand Est. Sjedište je departmana Marne, iako je četiri puta manji od grada Reims. Grad se u prošlosti zvao Châlons-sur-Marne, a ime je promijenio 1998. godine. Na popisu stanovništva 2017. godine grad je imao 44.753 stanovnika.

Gradovi u Francuskoj

Châlons-en-Champagne