The Atkinson-cycle engine is a type of internal combustion engine invented by James Atkinson in 1882. The Atkinson cycle is designed to provide efficiency at the expense of power density.

A variation of this approach is used in some modern automobile engines. While originally seen exclusively in hybrid electric applications such as the earlier-generation Toyota Prius, later hybrids and some non-hybrid vehicles now feature engines with variable valve timing, which can run in the Atkinson cycle as a part-time operating regimen, giving good economy while running in Atkinson cycle, and conventional power density when running as a conventional, Otto cycle engine.

Design
Atkinson produced three different designs that had a short compression stroke and a longer expansion stroke. The first Atkinson-cycle engine, the differential engine, used opposed pistons. The second and best-known design was the cycle engine, which used an over-center arm to create four piston strokes in one crankshaft revolution. The reciprocating engine had the intake, compression, power, and exhaust strokes of the four-stroke cycle in a single turn of the crankshaft, and was designed to avoid infringing certain patents covering Otto-cycle engines. Atkinson's third and final engine, the utilite engine, operated much like any two-stroke engine.

The common thread throughout Atkinson's designs is that the engines have an expansion stroke that is longer than the compression stroke, and by this method the engine achieves greater thermal efficiency than a traditional piston engine. Atkinson's engines were produced by the British Gas Engine Company and also licensed to other overseas manufacturers.

Many modern engines now use unconventional valve timing to produce the effect of a shorter compression stroke/longer power stroke. Miller applied this technique to the four-stroke engine, so it is sometimes referred as the Atkinson/Miller cycle, US patent 2817322 dated Dec 24, 1957. In 1888, Charon filed a French patent and displayed an engine at the Paris Exhibition in 1889. The Charon gas engine (four-stroke) used a similar cycle to Miller, but without a supercharger. It is referred to as the "Charon cycle".

Hugo Güldner argued in his 1914 book that Körting was the first firm to build a gas engine with a short compression stroke and a longer expansion phase in 1891, based on a design first proposed by Otto Köhler in 1887. This engine also had an engine-load dependent valve train which increased the intake and compression stroke with increasing engine load. On the other hand, the compression was decreasing at low and medium loads, which ultimately reduced the efficiency.

Roy Fedden at Bristol tested an arrangement in the Bristol Jupiter IV engine in 1928, with variable retard timing allowing part of the charge to be blown back into the intake manifold, in order to have sustainable reduced operation pressures during takeoff.

Modern engine designers are realizing the potential fuel-efficiency improvements the Atkinson-type cycle can provide.

Atkinson "Differential Engine"

The first implementation of the Atkinson cycle was in 1882; unlike later versions, it was arranged as an opposed piston engine, the Atkinson differential engine. In this, a single crankshaft was connected to two opposed pistons through a toggle-jointed linkage that had a nonlinearity; for half a revolution, one piston remained almost stationary while the other approached it and returned, and then for the next half revolution, the second-mentioned piston was almost stationary while the first approached and returned.

Thus, in each revolution, one piston provided a compression stroke and a power stroke, and then the other piston provided an exhaust stroke and a charging stroke. As the power piston remained withdrawn during exhaust and charging, it was practical to provide exhaust and charging using valves behind a port that was covered during the compression stroke and the power stroke, and so the valves did not need to resist high pressure and could be of the simpler sort used in many steam engines, or even reed valves.

Atkinson "Cycle Engine"
The next engine designed by Atkinson in 1887 was named the "Cycle Engine" This engine used poppet valves, a cam, and an over-center arm to produce four piston strokes for every revolution of the crankshaft. The intake and compression strokes were significantly shorter than the expansion and exhaust strokes.

The "Cycle" engines were produced and sold for several years by the British Engine Company. Atkinson also licensed production to other manufacturers. Sizes ranged from a few up to 100 horsepower.

Atkinson "Utilite Engine"

Atkinson's third design was named the "Utilite Engine". Atkinson's "Cycle" engine was efficient; however, its linkage was difficult to balance for high speed operation. Atkinson realized an improvement was needed to make his cycle more applicable as a higher-speed engine.

With this new design, Atkinson was able to eliminate the linkages and make a more conventional, well balanced engine capable of operating at speeds up to 600 rpm and capable of producing power every revolution, yet he preserved all of the efficiency of his "Cycle Engine" having a proportionally short compression stroke and a longer expansion stroke. The Utilite operates much like a standard two-stroke except that the exhaust port is located at about the middle of the stroke.

During the expansion/power stroke, a cam-operated valve (which remains closed until the piston nears the end of the stroke) prevents pressure from escaping as the piston moves past the exhaust port. The exhaust valve is opened near the bottom of the stroke; it remains open as the piston heads back toward compression, letting fresh air charge the cylinder and exhaust escape until the port is covered by the piston.

After the exhaust port is covered the piston begins to compress the remaining air in the cylinder. A small piston fuel pump injects liquid during compression. The ignition source was likely a hot tube as in Atkinson's other engines. This design resulted in a two-stroke engine with a short compression and longer expansion stroke.

The Utilite Engine tested as even more efficient than Atkinson's previous "differential" and "cycle" designs. Very few were produced, and none are known to survive. The British patent is from 1892, #2492. No US patent for the Utilite Engine is known.

Ideal thermodynamic cycle

The ideal Atkinson cycle consists of:
 1–2 Isentropic, or reversible, adiabatic compression
 2–3 Isochoric heating (Qp)
 3–4 Isobaric heating (Qp')
 4–5 Isentropic expansion
 5–6 Isochoric cooling (Qo)
 6–1 Isobaric cooling (Qo')

Modern Atkinson-cycle engines

In the late 20th century, the term "Atkinson cycle" began to be used to describe a modified Otto-cycle engine—in which the intake valve is held open longer than normal, allowing a reverse flow of intake air into the intake manifold. This "simulated" Atkinson cycle is most notably used in the Toyota 1NZ-FXE engine from the early Prius and the Toyota Dynamic Force engines.

The effective compression ratio is reduced—for the time the air is escaping the cylinder freely rather than being compressed—but the expansion ratio is unchanged (i.e., the compression ratio is smaller than the expansion ratio). The goal of the modern Atkinson cycle is to make the pressure in the combustion chamber at the end of the power stroke equal to atmospheric pressure. When this occurs, all available energy has been obtained from the combustion process. For any given portion of air, the greater expansion ratio converts more energy from heat to useful mechanical energy—meaning the engine is more efficient.

The disadvantage of the four-stroke Atkinson-cycle engine versus the more common Otto-cycle engine is reduced power density. Due to a smaller portion of the compression stroke being devoted to compressing the intake air, an Atkinson-cycle engine does not take in as much air as would a similarly designed and sized Otto-cycle engine. Four-stroke engines of this type that use the same type of intake valve motion but using forced induction to make up for the loss of power density are known as Miller-cycle engines.

Rotary Atkinson-cycle engine

The Atkinson cycle can be used in a rotary engine. In this configuration, an increase in both power and efficiency can be achieved when compared to the Otto cycle. This type of engine retains the one power phase per revolution, together with the different compression and expansion volumes of the original Atkinson cycle.

Exhaust gases are expelled from the engine by compressed-air scavenging. This modification of the Atkinson cycle allows the use of alternative fuels such as diesel and hydrogen.

Disadvantages of this design include the requirement that rotor tips seal very tightly on the outer housing wall and the mechanical losses suffered through friction between rapidly oscillating parts of irregular shape. See external links below for more information.

The Sachs KC-27 Wankel engine in the Hercules W-2000 motorcycle used the Atkinson cycle. A depression capsule opens a secondary path for the incoming charge.

Vehicles using Atkinson-cycle engines

While a modified Otto-cycle piston engine using the Atkinson cycle provides good fuel efficiency, it is at the expense of a lower power-per-displacement as compared to a traditional four-stroke engine. If demand for more power is intermittent, the power of the engine can be supplemented by an electric motor during times when more power is needed. This forms the basis of an Atkinson cycle-based hybrid electric drivetrain. These electric motors can be used independently of, or in combination with, the Atkinson-cycle engine, to provide the most efficient means of producing the desired power. This drive-train first entered production in late 1997 in the first-generation Toyota Prius.

, many production hybrid vehicle drivetrains use Atkinson-cycle concepts—for example, in:

Chevrolet Volt
Chrysler Pacifica (front-wheel drive) plug-in hybrid model minivan
Ford C-Max (front-wheel drive / US market) hybrid and plug-in hybrid models
Ford Escape/Mercury Mariner/Mazda Tribute electric (front- and four-wheel drive) with a compression ratio of 12.4:1
Ford Fusion Hybrid/Mercury Milan Hybrid/Lincoln MKZ Hybrid electric (front-wheel drive) with a compression ratio of 12.3:1
Ford Maverick
Honda Accord Plug-in Hybrid
Honda Accord Hybrid (front-wheel drive)
Honda Clarity Plug-In Hybrid
Honda Insight (front-wheel drive)
Honda Fit (front-wheel drive) some of the 3rd generation engines switch between Atkinson and Otto cycles.
Hyundai Sonata Hybrid (front-wheel drive)
Hyundai Elantra Atkinson-cycle models
Hyundai Grandeur hybrid (front-wheel drive)
Hyundai Ioniq hybrid, plug-in hybrid (front-wheel drive)
Hyundai Palisade 3.8 L Lambda II V6 GDi
Infiniti M35h hybrid (rear-wheel drive)
 Kia Forte 147 hp 2.0 petrol only (front-wheel drive)
Kia Niro hybrid, plug-in hybrid (front-wheel drive)
Kia Optima Hybrid Kia K5 hybrid 500h (front-wheel drive) with a compression ratio of 13:1
Kia Cadenza Hybrid Kia K7 hybrid 700h (front-wheel drive)
Kia Telluride 3.8 L Lambda II V6 GDi
Kia Seltos 2.0L (front-wheel drive)
Lexus CT 200h (front-wheel drive)
Lexus ES 300h (front-wheel drive)
Lexus GS 450h hybrid electric (rear-wheel drive) with a compression ratio of 13:1
Lexus RC F (rear-wheel drive)
Lexus GS F (rear-wheel drive)
Lexus HS 250h (front-wheel drive)
Lexus IS 200t (2016)
Lexus NX hybrid electric (four-wheel drive)
Lexus RX 450h hybrid electric (four-wheel drive)
Lexus UX hybrid electric (four-wheel drive)
Lexus LC (rear-wheel drive)
Mazda Mazda6  (2013 for the 2014 model year)
Mercedes ML450 Hybrid (four-wheel drive) electric
Mercedes S400 Blue Hybrid (rear-wheel drive) electric
Mitsubishi Outlander PHEV (2018 for the 2019 model year, plug-in hybrid four-wheel drive)
Subaru Crosstrek Hybrid (2018 for the 2019 model year, all-wheel drive)
Toyota Camry Hybrid electric (front-wheel drive) with a compression ratio of 12.5:1
Toyota Avalon Hybrid (front wheel drive)
Toyota Highlander Hybrid (2011 and newer)
Toyota Prius hybrid electric (front-wheel drive) with a (purely geometric) compression ratio of 13.0:1
Toyota Yaris Hybrid (front-wheel drive) with a compression ratio of 13.4:1
Toyota Auris Hybrid (front-wheel drive)
Toyota Tacoma V6 (beginning in 2015 for the 2016 model year)
Toyota RAV4 Hybrid (beginning in 2015 for the 2016 model year)
Toyota Sienna (2016 for the 2017 model year, hybrid beginning for 2021 model year)
Toyota Venza (hybrid beginning for 2021 model year)
Toyota C-HR Hybrid (2016 - present)
Toyota Yaris Cross Hybrid (2021 - present)

Patents
The 1887 patent (US 367496) describes the mechanical linkages necessary to obtain all four strokes of the four-stroke cycle for a gas engine within one revolution of the crankshaft. There is also a reference to an 1886 Atkinson patent (US 336505), which describes an opposed-piston gas engine. The British patent for the "Utilite'" is from 1892 (#2492).

See also

History of the internal combustion engine
Variable valve timing
Variable valve lift

References

External links
 Comparison of Prime Movers Suitable for USMC Expeditionary Power Sources, Oak Ridge National Laboratory
 Libralato Engines - developing a rotary Atkinson cycle engine
 Rotary Atkinson cycle engine  - gives details of this engine as well as comparisons with conventional and Wankel engines
The Prius's Not So Secret Gas-Mileage Secrets - how the Prius uses the Atkinson cycle to get better results than an Otto cycle engine
 James Atkinson at Find A Grave - personal details

Thermodynamic cycles
Hybrid vehicles

Atkinson cycle


Ivan Conev Lukov (Gabrovo, 22. kolovoza 1871. – Sofija, 17. travnja 1926.) je bio bugarski general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata obnašao je dužnost načelnika Glavnog stožera, te zapovijedao 2. armijom na Solunskom bojištu.

Vojna karijera
Ivan Lukov je rođen 22. kolovoza 1871. u Gabrovu. Sin je Cona Lukova i Denke Lukov rođ. Bojadžijev. Srednju školu pohađa u rodnom Gabrovu, Varni i Sofiji. Po završetku srednjoškolskog obrazovanja, u svibnju 1889. ulazi u vojnu službu, te 1891. diplomira na Vojnom učilištu u Sofiji. Te iste godine raspoređen je na službu u 20. pješačku dobrudžansku pukovniju, ali je već u prosincu dodijeljen floti. U kolovozu 1894. promaknut je u čin poručnika, te je premješten u 8. primorsku pješačku pukovniju gdje je zadužen za naoružanje. Godine 1895. počinje pohađati Viši časnički tečaj u Sofiji koji završava 1897. Te iste godine imenovan je pomoćnikom zapovjednika u 15. pješačkoj pukovniji, nakon čega je 1898. upućen na školovanje u Nikolajsku akademiju za stožerne časnike u Sankt Peterburg. Tijekom školovanja i boravka u Rusiji, u rujnu 1900., unaprijeđen je u čin satnika.

Po povratku u Bugarsku, u siječnju 1902., dodijeljen je kao mlađi pobočnik stožeru 6. pješačke divizije. Navedenu dužnost obnaša do ožujka 1903. kada je imenovan časnikom u mobilizacijskom odjelu Glavnog stožera. U kolovozu 1903. imenovan je načelnikom stožera 2. brigade 4. pješačke divizije. Godine 1904. postaje zapovjednikom satnije u 8. pješačkoj pukovniji, da bi iduće, 1905. godine, bio članom bugarske delegacije koja je promatrala manevre u Francuskoj. Krajem te godine, u prosincu, imenovan je vojnim atašeom u Francuskoj, da bi istu dužnost obnašao od prosinca 1907. u Sankt Peterburgu. U međuvremenu je, u rujnu 1906., promaknut u čin bojnika.

Nakon povratka iz Rusije imenovan je starijim pobočnikom pri stožeru 8. tundžanske divizije. Istodobno zapovijeda i 2. bojnom 5. pješačke pukovnije. U lipnju 1910. postaje načelnik stožera 1. sofijske pješačke divizije kojom je zapovijedao Stefan Tošev. Tri mjeseca nakon tog imenovanja, u rujnu, unaprijeđen je u čin potpukovnika. Tijekom Prvog balkanskog rata ističe se u borbama kod Lozengrada i Luleburgaza i Bitki kod Čataldže. Član je bugarske delegacije u pregovorima o primirju s Osmanskim Carstvom, a nakon završetka rata predsjednik je komisije za razgraničenje između Srbije i Bugarske. U rujnu 1913. promaknut je u čin pukovnika, te imenovan ravnateljem Vojnog učilišta. Potom je u ožujku 1913., zbog sumnji da je sudjelovao u antivladinoj uroti, smijenjen s mjesta ravnatelja Vojnog učilišta, te je imenovan zapovjednikom 38. pješačke pukovnije smještene u Krdžali. Od svibnja 1915. zapovijeda 2. brigadom 3. pješačke divizije koju dužnost obnaša svega mjesec dana jer je u lipnju imenovan načelnikom stožera III. vojnoinspekcijske oblasti.

Prvi svjetski rat
Po objavi mobilizacije Lukov je imenovan načelnikom operativnog odjela Glavnog stožera. Nakon iznenadne smrti načelnika Glavnog stožera Konstantina Žostova u kolovozu 1916., 1. rujna 1916. imenovan je njegovim nasljednikom. Na navedenom mjestu rukovodi operacijama protiv Rumunjske koja je ušla u rat na strani Antante, kao i operacijama na Solunskom bojištu. U svibnju 1917. promaknut je u čin general bojnika. Dužnost načelnika Glavnog stožera obnaša do prosinca 1917. kada je smijenjen jer je došao u sukob s njemačkim saveznicima oko vođenja operacija. Imenovan je zapovjednikom 2. armije koju dužnost obnaša do kraja rata. U rujnu 1918. zajedno s Andrejom Ljapčevim i Simeonom Radevim čini bugarsku delegacija koja je potpisala Solunsko primirje kojim je Bugarska izišla iz rata.

Poslije rata
Nakon završetka rata Lukin je u listopadu 1918. ponovno imenovan načelnikom Glavnog stožera. Navedenu dužnost obnaša do listopada 1919. kada je premješten u pričuvu. U siječnju 1920. unaprijeđen je u čin general poručnika. Od 1921., pa do 1923., predsjednik je Saveza pričuvnih časnika. Član je i političke organizacije Narodni sporazum, kao i Lige za zaštitu prava čovjeka.

Ivan Lukov preminuo je 17. travnja 1926. godine u 55. godini života u Sofiji. Bio je oženjen s Nevenom Grigorovom s kojom je imao jednog sina i dvije kćeri.

Vanjske poveznice
     Ivan Lukov na stranici Boinaslava.net

  Ivan Lukov na stranici Valka.cz
     Ivan Lukov na stranici Hrono.ru

Bugarski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Ivan Lukov


Trg tri bunara je trg u Zadru. Nastao je u srednjem vijeku kad su Mlečani na sjevernom vrhu zadarskog poluotoka sagradili kaštel s obrambenim jarkom. Tada je porušen veći broj kuća kako bi se stvorio brisani prostor ispred kaštela. Na mjestu obrambenog kanala oko 1570. godine izgrađena je cisterna s tri bunarske krune po čemu je cijeli prostor dobio ime. Nedugo zatim sagrađena je i manja okrugla crkva Gospe od kaštela (zdravlja) koja je kasnije i produžena.

Same bunarske krune su dosta mlađe, potječu iz 1751. godine i imaju barokni oblik. Prostor je nekada služio i kao obrambeni jarak oko Kaštela.

Trg se brižljivo uređuje tek od 1865. godine kada je sagrađeno "Novo kazalište" na jugoistočnom dijelu trga kada ovaj dio grada dobiva na važnosti, pa je to bila prilika da se prostor trga ozeleni.

Bunarske glave su zadnjih nekoliko desetljeća bile slabo vidljive na povijesnom trgu koji je korišten kao parkiralište.

U neposrednoj blizini trga su:
 Palača Narodnog lista, također zvana palačom Bianchini. Prvi je objekt moderne arhitekture u Zadru.
 Crkva Gospe od Zdravlja (od Kaštela)
 Perivoj Gospe od zdravlja

Obnova trga 2019./2020.
Tijekom 2019. se krenulo s obnovom trga, u sklopu plana da se na cijelom tom prostoru, u skladu s konzervatorskim smjernicama, uvede novi prometni i komunalni red.

Krajem 2019. završeni su istražni arheološki radovi na trgu. Konzervatori su otkrili razinu oštećenja trga i bunarskih glava.

Nakon što su se uklonili desetljećima nasipani slojevi zemlje, konzervatori su utvrdili da je stanje bunara loše. Prvi bunarski zdenac, najbliže Lančanihm vratima, ostao je djelomično sačuvan u svom izvornom obliku, zajedno s djelomočno oštečenim dvjema stepenicama koje je izvorno imao. Druga i treća bunarska kruna, one prema Malom arsenalu, su tijekom godina, a najviše tijekom nasipavanja za vrijeme talijanske uprave, izgubile po jednu stepenicu.

U svrhi vraćanja trga u izvorno stanje, kako bi ga se moglo funkcionalno rekonstruirati, bit će potrebno provesti dodatne intervencije u tom prostoru. Da bi cijeli Trg vratili u prvobitno stanje dvotračna cesta između Trga i perivoja će se pretvoriti u jednotračnu cestu, zbog čega će se morati minimalno prodrijeti u prostor perivoja. Cijeli prostor Trga tri bunara će se morati spustiti oko pola metra. Parkiralište na trgu se također planira ukinuti.

Izvori

Vanjske poveznice

Tri bunara

Trg tri bunara


Sigismund von Österreich ist der Name folgender Personen:

 Sigismund von Österreich-Tirol (1427–1496), Titularerzherzog von Österreich und Regent von Oberösterreich, siehe Siegmund (Österreich-Tirol)
 Sigismund von Österreich (1826–1891), Erzherzog von Österreich und Feldmarschalleutnant

Sigismund von Österreich


A Igreja Matriz de Santa Terezinha é o principal templo católico do município de Janduís/RN. Faz parte da Diocese de Mossoró, estando situada no Zonal do Vale . O nascimento do município está diretamente ligado a criação da igreja, constituindo-se ao seu redor. A Igreja de Santa Terezinha é datada de 1912 . Inicialmente, Janduís teve como padroeiro São Bento. O crescente aumento de devotos de santa Terezinha no município a proclamou padroeira da cidade. Atualmente, São Bento é padroeiro de bairro homônimo localizado no município .

Santa Teresinha de Lisieux, padroeira do município, foi beatificada em 1923 e canonizada em 1925. O impacto de sua "A História de uma Alma", uma coleção de seus manuscritos autobiográficos publicados e distribuídos um ano depois de sua morte foi tremendo e ela rapidamente tornou-se um dos santos mais populares do século XX. Pio XI fez dela a "estrela de seu pontificado" , beatificando-a em 1923 e canonizando-a dois anos depois.

A igreja localiza-se em frente à histórica Praça de Santa Terezinha, no centro comercial do município. A Festa de Santa Terezinha, que ocorre todo mês de outubro, traz milhares de pessoas de outras cidades e estados, com atrações de renome nacional, com artistas da terra e espaços temáticos, como a barraca delícias da terra .
A Procissão de encerramento dos festejos da Padroeira Santa Terezinha, mais conhecida como Procissão das Rosas, é uma tradição católica que acontece em Janduís/RN no último dia da Festa de Santa Terezinha. Com décadas sendo realizada ininterruptamente, é a mais antiga celebração religiosa do município e é considerada uma das mais tradicionais procissões do estado .

Semana Santa
Tradicionalmente, a encenação da "Paixão de Cristo" é realizada no adro da Igreja de Santa Terezinha na Sexta-Feira da Paixão. A apresentação atrai centenas de pessoas do município e cidades circunvizinhas para conferir uma das mais tradicionais encenações da 'Paixão de Cristo' do Rio Grande do Norte . A encenação abrange principalmente as horas finais da vida de Jesus, começando com a agonia no jardim de Getsêmani, a insônia e agravo da Virgem Maria, terminando com uma breve descrição de sua ressurreição. Além disso, também é comum entre os católicos janduienses durante o período da Semana Santa a distribuição de peixes para a comunidade no adro da Igreja de Santa Terezinha.

Janduís (Rio Grande do Norte)
Igrejas do Rio Grande do Norte

Igreja Matriz de Santa Terezinha


Jules-Émile Roberty, né le  à Mantes-la-Jolie et mort le  à Paris, est un pasteur protestant français.

Biographie
Emile Jules Victor Louis Roberty naît à Mantes, dans les Yvelines, le , dans une famille suisse. Son père, Pierre Émile Roberty est pasteur, et officie au temple protestant de Mantes-la-Jolie. Il officie ensuite au temple protestant Saint-Éloi de Rouen.

En 1875, Jules-Émile Roberty entre à la faculté de théologie de l'université de Genève. Il y rencontre Jean Réville, dont il devient un proche. Comme son père trente ans auparavant, il est ministre auprès de l'Église de Mantes-la-Jolie, de 1881 à 1882. De 1882 à 1891, il est pasteur de l'Église réformée de Lyon. Il assiste à la construction du Grand Temple de Lyon, inauguré le . Il est aumônier militaire, auprès du 14e corps d'armée.

Le , il est confirmé comme pasteur auxiliaire au temple protestant de l'Oratoire du Louvre, en ramplacement du professeur de théologie Ariste Viguié, mort subitement l'année précédente. En 1925, Jules-Émile Roberty est élu président du Consistoire réformé de Paris. Il est vice-président de la Fédération protestante de France. Il est correspondant pour le Journal de Genève. Il échange avec le théologien Auguste Sabatier, le sculpteur Auguste Bartholdi, le pasteur Charles Wagner - il préside à leurs obsèques. Il meurt au 4 rue de l'Oratoire, dans la maison presbytérale de l'Oratoire le .

Décoration
  en 1920

Publications

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Protestantisme en France
 Protestantisme à Paris

Liens externes

 Base Léonore

Pasteur français
Chevalier de la Légion d'honneur
Naissance en octobre 1856
Naissance à Mantes-la-Jolie
Décès en novembre 1925
Décès dans le 1er arrondissement de Paris
Décès à 69 ans

Jules-Émile Roberty


Gerhard Emmanuel " Gerry " Lenski, Jr. (13 de agosto de 1924 - 7 de dezembro de 2015) foi um sociólogo americano conhecido por suas contribuições à sociologia da religião, desigualdade social e pela introdução da teoria ecológico-evolutiva . Ele passou grande parte de sua carreira como professor na Universidade da Carolina do Norte em Chapel Hill, onde atuou como presidente do Departamento de Sociologia, 1969-72, e como presidente da Divisão de Ciências Sociais, 1976-78.

Vida e carreira
Lenski nasceu e foi criado em Washington, DC, filho de um pastor luterano,  neto do teólogo nascido na Alemanha Richard Charles Henry Lenski  e sobrinho da autora infantil Lois Lenski. Ele freqüentou a Universidade de Yale, onde recebeu um diploma de bacharel em 1947, depois de servir como criptógrafo na 8ª Força Aérea na Inglaterra na Segunda Guerra Mundial, e depois obteve seu doutorado em Yale em 1950.

Lenski foi premiado com uma bolsa de pré-doutorado pelo Conselho de Pesquisa Científico-Social, 1949–50, e mais tarde uma bolsa sênior do corpo docente, 1961–62; uma bolsa Guggenheim, 1972–73; e IREX Senior Faculty Exchange Fellowships, para a Polônia, 1978, e Hungria, 1988. Ele atuou como vice-presidente da Associação Sociológica Americana, de 1969 a 1970, e foi nomeado presidente em 1972. Ele também foi presidente da Sociedade Sociológica Austral, 1977-1978 e eleito Fellow da Academia Americana de Artes e Ciências, 1976. Em 2002, ele foi premiado com o prêmio de Carreira de Distinção Acadêmica da Associação Americana de Sociológos.

Seus escritos foram traduzidos para alemão, sueco, espanhol, polonês e chinês (tanto traduções do continente quanto de Taiwan). Lenski casou-se com o poeta Jean Cappelmann em 1948. Ele e Jean Lenski eram ativos no Movimento dos Direitos Civis e oponentes da Guerra do Vietnã. Eles tiveram quatro filhos, incluindo o biólogo evolutivo Richard Lenski. Após a morte de Jean em 1994, ele se casou com Ann Bonar, viúva do sociólogo Hubert "Tad" Blalock . Lenski morreu em Edmonds, Washington, aos 91 anos.

Trabalho acadêmico

Sociologia da religião
Grande parte dos primeiros trabalhos de Lenski tratou da sociologia da religião e culminou na publicação de The Religious Factor (O fator religioso).  Ele define religião como "um sistema de crenças sobre a natureza da(s) força(s) moldando o destino do homem e as práticas associadas a ela, compartilhadas pelos membros de um grupo".  Um revisor em Commentary descreveu o livro como um "grande conquista" em um subcampo muitas vezes negligenciado,  e Robert Wuthnow se referiu a este volume como "indiscutivelmente um de um punhado de 'clássicos' entre as contribuições de sociólogos americanos para o estudo científico social da religião."  Em 1958, a investigação empírica de Lenski sobre "o impacto da religião na política, economia e vida familiar" na área de Detroit revelou, entre outras percepções, que havia diferenças significativas entre os católicos de um lado e os protestantes e judeus (brancos) do outro,  em relação à economia e às ciências. As descobertas de Lenski apoiaram hipóteses básicas da obra de Max Weber, A Ética Protestante e o Espírito do Capitalismo.

De acordo com Lenski, "as contribuições do protestantismo para o progresso material foram em grande parte subprodutos não intencionais de certos traços protestantes distintivos. Esse foi um ponto central na teoria de Weber". Lenski observou que mais de cem anos antes de Weber, John Wesley, um dos fundadores da Igreja Metodista, havia observado que "diligência e frugalidade" tornavam os metodistas ricos. "Em uma era inicial, o ascetismo protestante e a dedicação ao trabalho, conforme observado por Wesley e Weber, parecem ter sido importantes padrões de ação que contribuíram para o progresso econômico. Ambos facilitaram a acumulação de capital, tão importante para o crescimento econômico e desenvolvimento das nações."

Disse Lenski, o ascetismo era raro entre os protestantes modernos, e a distinta doutrina protestante do "chamado" foi amplamente esquecida. Em vez disso, o moderno ( branco) Protestantes e judeus tinham um alto grau de "autonomia intelectual" que facilitava o avanço científico e técnico.  Em contraste, Lenski apontou, os católicos desenvolveram uma orientação intelectual que valorizava a "obediência" aos ensinamentos de sua igreja acima da autonomia intelectual, o que os tornou menos inclinados a ingressar em carreiras científicas.

Lenski rastreou essas diferenças até a Reforma e a reação da Igreja Católica a ela. Na opinião de Lenski, a Reforma incentivou a autonomia intelectual entre os protestantes, em particular anabatistas, puritanos, pietistas, metodistas e presbiterianos. Na Idade Média, havia tendências para a autonomia intelectual, como exemplificado em homens como Erasmo de Roterdão. Mas depois da Reforma, os líderes da igreja católica identificaram cada vez mais essas tendências com o protestantismo e a heresia .Isso exigia que os católicos fossem obedientes e fiéis à disciplina eclesiástica. Na opinião de Lenski, seu estudo mostrou que essas diferenças entre protestantes e católicos sobrevivem até os dias atuais. Como consequência, "nenhuma das nações predominantemente e devotamente católicas no mundo moderno pode ser classificada como uma nação industrial líder . Algumas nações católicas - como França, Itália, Argentina , Brasil e Chile - são altamente industrializadas, mas nenhuma deles são líderes nos campos tecnológico e científico, nem parece provável que se tornem. Recentemente [1963] alguns cientistas sociais católicos brasileiros compararam o progresso de seu país com o do Estados Unidos e concluiu que o principal fator responsável pelas taxas diferenciais de desenvolvimento é a herança religiosa das duas nações."

Teoria ecológico-evolutiva
Em publicações subsequentes (Poder e Privilégio, 1966;  Sociedades Humanas, 1970;  e Teoria Ecológica-Evolucionária, 2006), Lenski construiu os fundamentos da teoria evolutiva lançada no século XVIII por A.R.J. Turgot, Adam Ferguson, John Millar e Thomas Malthus , e nos séculos 19 e 20 por Charles Darwin , Lewis Henry Morgan e Leslie White e muitos evolucionistas biológicos que o seguiram, para propor uma teoria ecológica e evolutiva mais contemporânea do desenvolvimento social a partir da Idade da Pedra até o presente. Ele viu a acumulação de informações, especialmente informações tecnológicas, como o fator mais básico e poderoso na evolução das sociedades humanas (embora não seja o único, como alguns de seus críticos afirmam). Lenski argumentou que a evolução da informação cultural é uma extensão da evolução da informação genética com as características das sociedades humanas sendo o produto da interação de influências genéticas e culturais.

Os membros de qualquer sociedade estão unidos por uma cultura compartilhada e parcialmente distinta e por redes de relações sociais entre si. Esses laços variam em intensidade e distinção, dependendo da magnitude do estoque de informações da sociedade e da extensão dos contatos com outras sociedades. Com a aquisição de sinais e, posteriormente, de símbolos, os ancestrais dos humanos modernos adquiriram a capacidade extremamente importante de compartilhar informações adquiridas por meio da experiência individual. Esses e outros avanços posteriores nas tecnologias de comunicação e transporte lançaram as bases para grandes desenvolvimentos em sistemas políticos e econômicos, desigualdade social, ciência, ideologia e outras esferas da vida.

A teoria de Lenski foi bem recebida. Um ex-presidente da Associação de Ciência Política dos Estados Unidos, Heinz Eulau, descreveu a obra "Power and Privilege" como uma "obra-prima da análise social comparativa" e Ralf Dahrendorf referiu-se a ele como "uma obra imaginativa e substancial [e] um guia indispensável".  A  Revista Sociological Theory dedicou uma edição da revista a comentários e apreciações de seu trabalho (vol. 22, no. 2, junho de 2004).

Uma característica do trabalho de Lenski que ganhou aceitação bastante ampla entre os sociólogos, conforme refletido em sua incorporação nos principais livros introdutórios da disciplina, é sua tipologia ecológica e evolutiva das sociedades humanas proposta pela primeira vez em Power and Privilege e aprimorada posteriormente em Human Societies and other. publicações  Esta tipologia é baseada na combinação de dois elementos: (1) o tipo de ambiente ao qual a sociedade deve se adaptar, e (2) seu nível de desenvolvimento tecnológico. Em sua forma mais básica, Lenski identifica sete tipos de sociedades :

 Sociedades de caçadores e coletores;
 sociedades hortícolas;
 Sociedades agrícolas ou agrárias;
 sociedades industriais;
 sociedades de pesca;
 sociedades de pastoreio;
 Sociedades marítimas.

Esses tipos são frequentemente combinados de várias maneiras (por exemplo, sociedades hortícolas e agrárias em industrialização, como Gana e Brasil no final do século 20) e podem ser utilmente subdivididos em mais ou menos avançados (por exemplo, sociedades hortícolas simples e avançadas).  Uma característica importante da teoria de Lenski tem sido sua ênfase na necessidade de uma abordagem amplamente inclusiva na construção da teoria. Em um artigo de 1988, ele argumentou que a teoria macrossociológica deveria se basear em nosso conhecimento de todo o universo das sociedades humanas, tanto do passado quanto do presente, e deveria procurar explicar as principais características desse universo, tanto suas uniformidades quanto suas variações.  Esta é, sem dúvida, uma característica da teoria que muitos sociólogos acham preocupante e pouco atraente por causa da tradição desenvolvida na sociologia americana no século XX de focar a teoria e a pesquisa em sua própria sociedade durante um período de tempo limitado (isto é, a sociedade americana em século 20) ou um punhado de sociedades (por exemplo, sociedades industriais modernas) durante um período de tempo igualmente limitado.

Crítica do marxismo
Outra característica notável do trabalho de Lenski foi seu interesse pelas sociedades marxistas. Isso surgiu de sua preocupação com as forças que moldam o desenvolvimento social. Karl Marx , que teve grande influência no pensamento sociológico em meados do século XX, tinha uma visão muito otimista da natureza humana que se reflete em sua crença na inevitabilidade do comunismo no futuro, quando o princípio governante nas sociedades humanas seria " de cada um segundo a sua capacidade, a cada um segundo a sua necessidade". Lenski via as sociedades marxistas do século 20 como experimentos sociais importantes, mas muitas vezes negligenciados, que colocavam à prova a visão de Marx sobre a natureza humana e a consideravam deficiente.  Seu trabalho anterior na década de 1950 em sua obra "A inconsistência de status (quo)" (isto é , divisões de classe social e tensão e discriminação étnica) recebeu uma recepção positiva entre vários sociólogos influentes do Leste Europeu, que o consideraram uma ferramenta muito mais eficaz do que o modelo oficial do partido comunista para analisar e compreender as realidades da vida social. desigualdade em suas sociedades, ao mesmo tempo em que fornecem uma ferramenta útil para desafiar uma ordem social comunista cada vez mais inaceitável.

Veja também

 Astroengenharia
 Leis de Clarke  – Três axiomas propostos pelo escritor de ficção científica britânico Arthur C. Clarke
 Equação de Drake  – Argumento probabilístico para estimar o número de civilizações alienígenas na galáxia
 Escala de Kardashev
 KIC 8462852
 Unidades de potência  - Unidades de medida para Watts (W) com exemplos
 Unidades de Energia
 Sinal de rádio de HD 164595
 Terraformação  - Processo de engenharia planetária hipotética
 Lei de White
 Recursos e consumo mundial de energia

Referências

Sociologia
Ecologia

Gerhard Lenski


"These Are the Ways" é uma canção da banda norte-americana de rock Red Hot Chili Peppers. Foi lançada em 31 de março de 2022 como o segundo single de seu décimo segundo álbum de estúdio, Unlimited Love (2022).

Videoclipe
Um videoclipe foi lançado simultaneamente com o single, dirigido por Malia James e com a participação de Dina Shihabi. O vídeo mostra Anthony Kiedis sendo perseguido por policiais depois de roubar itens de uma loja de conveniência, adentrando em quintais, casas em festa, entrando e saindo de apartamentos, e passando por paparazzi. A esposa de Flea, Melody Ehsani, também aparece no clipe.

Apresentações ao vivo
A estreia ao vivo da canção aconteceu em 1.º de abril de 2022 no programa Jimmy Kimmel Live.

Pessoal
Red Hot Chili Peppers
Anthony Kiedis – vocais principais
Flea – baixo
Chad Smith – bateria
John Frusciante – guitarra, vocais de apoio

Desempenho nas tabelas musicais

Histórico de lançamento

Canções gravadas por Red Hot Chili Peppers
Singles de Red Hot Chili Peppers
Singles de 2022
Canções de 2022

These Are the Ways


Pjevajte s nama 2 (eng. Sing 2) je američki računalno-animirani film iz 2021. godine studija Illumination Entertainment i nastavak animiranoga hita, Pjevajte s nama, iz 2016. godine. Redatelji filma su Garth Jennings, distributerska kuća je Universal Pictures. Premijera filma bila je 22. prosinca 2021. godine u SAD-u.

Film je zaradio 335 milijuna dolara diljem svijeta. Recenzije i kritike su bile izuzetno pozitivne pohvaljujući osobito inovativnu animaciju i duhovitost scenarija.

Radnja
Ove blagdanske sezone novo poglavlje u sjajnoj animiranoj franšizi Illumination-a stiže s velikim snovima i spektakularnim hitovima dok se uvijek optimistična koala, Buster Moon i njegova zvjezdana ekipa izvođača pripremaju za lansiranje svoje najljepše scenske ekstravagancije do sada... sve u blistavoj svjetskoj prijestolnici zabave. Postoji samo jedna poteškoća: prvo moraju uvjeriti najzapušteniju rock zvijezdu na svijetu - koju glumi globalna glazbena ikona Bono, u svom debiju u animiranom filmu - da im se pridruži.

Glavne uloge
 Matthew McConaughey - Buster Moon
 Reese Witherspoon - Rosita
 Scarlett Johansson - Ash
 Taron Egerton - Johnny
 Bobby Cannavale - Jimmy Crystal
 Tori Kelly - Meena
 Nick Kroll - Gunter
 Pharrell Williams - Alfonso
 Halsey - Porsha Crystal
 Chelsea Peretti - Suki Lane
 Letitia Wright - Nooshy
 Eric André - Darius
 Adam Buxton - Klaus Kickenklober
 Garth Jennings - Miss Crawly
 Peter Serafinowicz - Big Daddy
 Jennifer Saunders - Nana Noodleman
 Nick Offerman - Norman
 Bono - Clay Calloway
 Julia Davis - Linda Le Bon
 Spike Jonze - Jerry

Hrvatska sinkronizacija

Ostali glasovi
 Lovro Ivanković
 Daniel Dizdar

Sinkronizacija
 Sinkronizacija: Rubikon Sound Factory
 Prijevod i redateljica dijaloga: Lea Anastazija Fleger

Unutarnje poveznice
 Illumination Entertainment
 Universal Pictures

Vanjske poveznice

Američki animirani filmovi 2020-ih

Pjevajte s nama 2


Agrilus albosericellus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1924.

Referências

albosericellus

Agrilus albosericellus


Tampon je higijenski proizvod dizajniran za upijanje krvi i vaginalnih sekreta umetanjem u rodnicu tijekom menstruacije. Za razliku od menstrualnih uložaka, on se postavlja unutar vaginalnog kanala. Nakon što je pravilno umetnut, tampon ostaje u rodnici i širi se usisavajući menstrualnu krv. No, osim menstrualne krvi, tampon apsorbira i prirodni sekret rodnice i bakterije koje mogu promijeniti prirodni pH, povećavajući rizik od infekcija bakterijom Staphylococcus aureus što može dovesti do sindroma toksičnog šoka (STS). STS je rijetka, ali po život opasna infekcija koja zahtijeva hitnu medicinsku pomoć.

Većina tampona koji se prodaju izrađeni su od umjetne kože ili mješavine umjetne kože i pamuka, miješanog sa sintetičkim vlaknima. Neki tamponi izrađeni su od organskog pamuka.

Nekoliko zemalja zakonski regulira tampone kao medicinska sredstva. U Sjedinjenim Američkim Državama Uprava za hranu i lijekove (FDA) smatra ih medicinskim proizvodom klase II. Ponekad se koriste za hemostazu u kirurgiji.

Dizajn i pakiranje

Dizajn tampona razlikuje se ovisno o proizvođaču, a među različitim proizvodnim linijama u ponudi su razni aplikatori, materijali i upijajuće tvari. Ovisno o načinu umetanja postoje dvije glavne kategorije tampona - tamponi koji se umeću prstom i tamponi s aplikatorom. Aplikatori za tampone mogu biti izrađeni od plastike ili kartona, a dizajnom su slični štrcaljki. Aplikator se sastoji od dvije cijevi, "vanjske" i "unutarnje" cijevi ili klipa. Vanjska cijev ima glatku površinu za lakše umetanje, a ponekad dolazi sa zaobljenim krajem.

Postoje razlike u načinu na koji se tamponi šire tijekom upotrebe: tamponi s aplikatorom općenito se šire aksijalno (povećanje duljine) dok će se tamponi koji se umeću rukom širiti radijalno (povećanje promjera). Većina tampona ima vezicu za uklanjanje. Tamponi u prodaji izrađeni su od umjetne kože ili mješavine umjetne kože i pamuka, oni od organskog pamuka sadrže samo 100%-tni pamuk. Mogu biti također mirisni ili bez mirisa.

Ocjene upijanja izvan SAD -a mogu biti različite. Većina proizvođača koji nisu iz SAD-a koriste ocjenu upijanja i Kodeks prakse koji preporučuje EDANA (Europska udruga za jednokratnu upotrebu i netkane materijale).

Testiranje
Komad ispitne opreme koji se naziva Syngyna (kratica za sintetička rodnica) obično se koristi za ispitivanje upijanja. Stroj koristi prezervativ u koji je umetnut tampon, a sintetička menstrualna tekućina se dovodi u ispitnu komoru.

Feministički medicinski stručnjaci razvili su novi način testiranja nakon krize sa sindromom toksičnog šoka (TSS) i koristili su krv - umjesto industrijske standardne fiziološke otopine - kao testni materijal.

Označavanje
FDA zahtijeva od proizvođača da izvrši ispitivanje upijanja kako bi se utvrdila ljestvica upijanja putem Syngyna metode ili drugih metoda koje je odobrila FDA. Proizvođač je također dužan na naljepnicu pakiranja unijeti razinu upijanja i referencu u skali upijanja kao pomoć potrošačima i potrošačicama u odabiru pravog proizvoda i izbjegavanju komplikacija STS-a. FDA također nalaže da na naljepnici pakiranja stoji sljedeća izjava o povezanosti tampona i TSS-a: "Pažnja: tamponi su povezani sa sindromom toksičnog šoka (STS). STS je rijetka, ali ozbiljna bolest koja može uzrokovati smrt. Pročitajte i spremite priložene informacije."

Takve smjernice za označavanje pakiranja blaže su kada su u pitanju tamponi kupljeni na automatima. primjerice, tamponi koji se prodaju u automatima za prodaju ne zahtijevaju da FDA sadrži oznake kao što su ocjene upijanja ili podaci o STS -u.

Troškovi
Prosječna žena može tijekom života iskoristiti približno 11 400 tampona (ako koristi samo tampone). Općenito, troškovi kutije tampona kreću se od 6 do 10 USD (38,4 do 64 HRK) i imaju 12 do 40 tampona po kutiji. Tako bi osobe mogle koristiti oko 9 kutija godišnje, što bi dovelo do ukupnih troškova između 54 i 90 USD godišnje (oko 375 do 576 HRK).

"Menstrualnim siromaštvom" aktivistkinje nazivaju problem kojega imaju djevojke i žene kada si ne mogu priuštiti menstrualne proizvode.

Zdravstveni aspekti

Sindrom toksičnog šoka
Sindrom toksičnog menstrualnog šoka (mTSS) životno je opasna bolest koja je najčešće uzrokovana infekcijom stafilokokom aureusom koji proizvodi superantigen. Superantigen toksin koji se izlučuje kod infekcija S. aureus je TSS Toksin -1 ili TSST -1. Incidencija se kreće od 0,03 do 0,50 slučajeva na 100.000 ljudi, s ukupnom smrtnošću oko 8%. Znakovi i simptomi mTSS-a uključuju groznicu (veću ili jednaku 38,9° C), osip, ljuštenje kože, hipotenziju (sistolički krvni tlak manji od 90 mmHg) i zahvaćenost više sustava organa (najmanje tri sustava), poput probavnih komplikacija (povraćanje), učinaka na središnji živčani sustav (CNS) (dezorijentacija) i mijalgiju.

Sindrom toksičnog šoka nazvao je dr. James K. Todd 1978. Dr. Philip M. Tierno Jr., direktor kliničke mikrobiologije i imunologije u Medicinskom centru NYU Langone, pomogao je u utvrđivanju da tamponi stoje iza slučajeva sindroma toksičnog šoka (TSS) početkom 1980 -ih. Tierno okrivljuje uvođenje tampona veće apsorpcije napravljenih od rajona 1978. godine, kao i relativno nedavnu odluku proizvođača da preporučuju nošenje tampona tijekom noći, zbog porasta slučajeva TSS-a. Međutim, kasnija meta-analiza otkrila je da sastav materijala tampona nije izravno povezan s učestalošću sindroma toksičnog šoka, dok je sadržaj kisika i ugljičnog dioksida pri uzimanju menstrualne tekućine snažnije povezan.

Godine 1982. pokrenut je slučaj Kehm v. Proctor & Gamble, gdje je obitelj Patricije Kehm tužila Procter & Gamble za njenu smrt 6. rujna 1982. zbog smrti od TSS -a, a korstila je tampone marke Rely. Slučaj je bio prvi uspješan slučaj protiv tvrtke. Procter & Gamble platio je 300.000 dolara kompenzacijske štete obitelji Kehm. Ovaj se slučaj može pripisati povećanju broja propisa i ispitivanja sigurnosnih protokola za trenutne zahtjeve FDA -e.

Neki identificirani čimbenici rizika za razvoj TSS-a uključuju nedavni porod i porođaj, upotrebu tampona, nedavnu infekciju stafilokokom, nedavnu operaciju i strana tijela u tijelu.

FDA predlaže sljedeće smjernice za smanjenje rizika od dobivanja TSS-a pri upotrebi tampona:

 Odaberite najmanju upijajuću razinu potrebnu za protok (test upijanja odobrila je FDA)
 Slijedite upute i smjernice za umetanje i upotrebu tampona (nalaze se na naljepnici kutije)
 Mijenjajte tampon barem svakih 6 do 8 sati ili češće ako je potrebno
 Naizmjenična upotreba tampona i uložaka
 Izbjegavajte korištenje tampona preko noći ili dok spavate
 Povećati svijest o znakovima upozorenja o sindromu toksičnog šoka i drugim zdravstvenim rizicima povezanim s tamponom (i ukloniti tampon čim se primijeti faktor rizika)

FDA također savjetuje onima s poviješću TSS-a da ne koriste tampone i da se umjesto toga okrenu drugim proizvodima intimne higijene za upijanje i prikupljanje menstrualne krvi. Ostali dostupni proizvodi za menstrualnu higijenu uključuju uloške, menstrualne čašice, menstrualne diskove i menstrualne gaćice.

Slučajevi TSS-a povezanih s tamponima vrlo su rijetki u Velikoj Britaniji i Sjedinjenim Državama. Kontroverzna studija koju je proveo Tierno otkrila je da tamponi od pamuka će manje vjerojatno dovesti do TSS-a od tampona proizvedenih u uvjetima u kojima TSS može rasti. To je učinjeno izravnom usporedbom 20 marki tampona, uključujući konvencionalne tampone od pamuka/rajona i tampone od 100% organskog pamuka. U nizu studija provedenih nakon ove početne tvrdnje pokazalo se da su svi tamponi (bez obzira na sastav) slični po svom učinku na TSS i da tamponi napravljeni od rajona nemaju povećanu incidenciju TSS -a. Umjesto toga, tampone je potrebno odabrati na temelju minimalne ocjene upijanja potrebne za apsorpciju protoka koji odgovara pojedincu.

Morske spužve se prodaju i kao proizvodi za menstrualnu higijenu. Studija Sveučilišta u Iowi iz 1980. otkrila je da komercijalno prodane morske spužve sadrže pijesak, šljunak i bakterije. Stoga bi morske spužve također mogle uzrokovati sindrom toksičnog šoka.

Studije su pokazale neznatno veće srednje razine žive kod korisnika tampona u usporedbi s korisnicima koji nemaju tampone. Nema dokaza koji pokazuju vezu između uporabe tampona i biomarkera upale.

Druga razmatranja

Izbijeljeni proizvodi
Prema istraživanju Ženske mreže za zaštitu okoliša o menstrualnim proizvodima izrađenim od drvene celuloze:Osnovni sastojak menstrualnih uložaka je drvena pulpa, koja počinje život kao proizvod smeđe boje. Za izbjeljivanje bijele boje mogu se koristiti različiti postupci 'pročišćavanja'. Mjerljive razine dioksina pronađene su u blizini tvornica za proizvodnju celuloze za papir, gdje se klor koristio za izbjeljivanje drvne celuloze. Dioksin je jedna od najotpornijih i otrovnih kemikalija, a može uzrokovati reproduktivne poremećaje, oštećenje imunološkog sustava i rak (26). Nema sigurnih razina i taloži se u našem masnom tkivu i u našem okolišu.

Zagađenje mora
U Velikoj Britaniji, Društvo za očuvanje mora istraživalo je rasprostranjenost i problem plastičnih aplikatora za tampone koji se nalaze na plažama.

Odlaganje i ispiranje
Odlaganje tampona, posebno ispuštanjem u WC-u (na što proizvođači upozoravaju) može dovesti do začepljenja odvoda i problema s gospodarenjem otpadom.

Povezanost tampona i lijekova
Postoji više slučajeva u kojima je za uporabu tampona možda potreban savjet liječnika. Na primjer, kao dio Nacionalnog instituta za zdravlje, američka Nacionalna medicinska knjižnica i njezina podružnica MedlinePlus savjetuju da se ne upotrebljavaju tamponi dok se liječe bilo kojim od nekoliko lijekova koji se uzimaju vaginalnim putem, poput vaginalnih tableta i krema, jer se tamponi mogu smanjiti apsorpciju ovih lijekova u tijelu. Primjeri ovih lijekova uključuju klindamicin, terkonazol, mikonazol, klotrimazol, kada se koriste kao krema za rodnicu ili vaginalne supozitorije, kao i butokonazol krema za rodnicu.

Povećan rizik od infekcija
Prema Američkom društvu za transplantaciju krvi i srži (ASBMT), tamponi mogu biti odgovorni za povećan rizik od infekcije zbog erozija koje izazivaju u tkivu vrata maternice i rodnice, ostavljajući kožu sklonom infekcijama. Stoga ASBMT savjetuje primateljima hematopoetskih transplantacija matičnih stanica da ne koriste tampone tijekom terapije.

Druge upotrebe

Klinička upotreba
Trenutno se koriste i testiraju tamponi za obnavljanje i/ili održavanje normalne mikrobiote rodnice za liječenje bakterijske vaginoze. Neki od njih dostupni su javnosti, ali dolaze s odricanjem od odgovornosti. Učinkovitost uporabe ovih probiotičkih tampona nije utvrđena.

Tamponi su također korišteni u slučajevima vađenja zuba za smanjenje krvarenja nakon vađenja.

Trenutno se istražuju tamponi kao moguća upotreba za otkrivanje raka endometrija. Rak endometrija trenutno nema učinkovite metode pregleda raka ako pojedinac ne pokazuje simptome. Tamponi ne upijaju samo menstrualnu krv, već i vaginalne tekućine. Vaginalne tekućine apsorbirane u tamponima također bi sadržavale kancerogenu DNK, a možda bi sadržavale i prekancerozni materijal, što bi omogućilo ranije otkrivanje raka endometrija. Trenutno se provode klinička ispitivanja kako bi se procijenila uporaba tampona kao metode probira za rano otkrivanje raka endometrija.

Okoliš i otpad

U mnogim zemljama još uvijek nedostaje odgovarajuće odlaganje iskorištenih tampona. Zbog nedostatka prakse upravljanja menstruacijom u nekim zemljama, mnogi higijenski ulošci ili drugi menstrualni proizvodi bit će odloženi u kruti kućni otpad ili kante za smeće koji na kraju postaju dio čvrstog otpada.

Pitanje koje je u osnovi upravljanja ili provedbe zbrinjavanja menstrualnog otpada je kako država kategorizira menstrualni otpad. Taj se otpad može smatrati uobičajenim otpadom iz kućanstva, opasnim otpadom iz kućanstva (koji će se morati odvojiti od rutinskog otpada u kućanstvu), biomedicinskim otpadom s obzirom na količinu krvi koju sadrži ili plastičnim otpadom s obzirom na sadržaj plastike u mnogim komercijalnim ulošcima (neki samo vanjsko kućište tampona ili uložaka).

Ekološki utjecaj varira ovisno o metodi odlaganja (bilo da se tampon ispušta u WC školjku ili stavlja u kantu za smeće - potonji je preporučena opcija). Čimbenici poput sastava tampona također će utjecati na postrojenja za pročišćavanje otpadnih voda ili preradu otpada. Prosječna upotreba tampona u menstruaciji može dodati do približno 11.400 tampona u nečijem životu (ako koriste samo tampone, a ne druge proizvode). Tamponi su izrađeni od pamuka, umjetne kože, poliestera, polietilena, polipropilena i vlakana. Osim završne obrade pamuka, umjetne kože i vlakana, ti materijali nisu biorazgradivi. Tamponi od organskog pamuka biološki su razgradivi, ali se moraju kompostirati kako bi se osiguralo da se raspadaju u razumnom vremenu. Utvrđeno je da je rajon biorazgradiviji od pamuka.

Ekološki prihvatljive alternative korištenju tampona su menstrualna čašica, higijenski ulošci za višekratnu upotrebu, menstrualne spužve, tamponi za višekratnu upotrebu i menstrualne gaćice.

Kraljevski tehnološki institut u Stockholmu proveo je usporedbu procjene životnog ciklusa (LCA) utjecaja tampona i higijenskih uložaka na okoliš. Otkrili su da je glavni utjecaj proizvoda na okoliš zapravo uzrokovan preradom sirovina, osobito LDPE -a (polietilena niske gustoće) - ili plastike koja se koristi za podlogu uložaka i aplikatora za tampone te proizvodnjom celuloze. Budući da proizvodnja ove plastike zahtijeva puno energije i stvara dugotrajni otpad, glavni utjecaj životnog ciklusa ovih proizvoda je upotreba fosilnih goriva, iako je proizvedeni otpad sam po sebi značajan.

Menstrualni materijal odložen je prema vrsti proizvoda, pa čak i na temelju kulturnih uvjerenja. To je učinjeno bez obzira na pridavanje važnosti mjestu i pravilnim tehnikama odlaganja. U nekim se područjima svijeta menstrualni otpad odlaže u zahodske jame, jer su spaljivanje i ukop bili teški zbog ograničenog privatnog prostora.

Društvo i kultura

Porez na tampon
"Porez na tampon" odnosi se na nedostatak statusa oslobođenog poreza koji je često prisutan za druge proizvode s osnovnom potrebom. Dano je nekoliko političkih izjava u vezi s upotrebom tampona. Godine 2000. u Australiji je uveden porez na dobra i usluge (GST) od 10%. Mazivo, kondomi, ulošci za inkontinenciju i brojni medicinski predmeti smatrani su bitnim i oslobođeni plaćanja poreza, tamponi se i dalje naplaćuju GST. Prije uvođenja GST-a, nekoliko država je također primjenjivalo porez na luksuz za tampone, po većoj stopi od GST-a. Za suprotstavljanje ovom porezu stvorene su posebne peticije, poput "Porez na tampon", no nije dovelo do promjene.

U Velikoj Britaniji tamponi podliježu nultoj stopi poreza na dodanu vrijednost (PDV), za razliku od standardne stope od 20% koja se primjenjuje na veliku većinu proizvoda koji se prodaju u zemlji. Veliku Britaniju prethodno je obvezivala EU direktiva o PDV-u, koja je zahtijevala minimalno 5% PDV-a na sanitarne proizvode. Od 1. siječnja 2021. PDV na menstrualne sanitarne proizvode iznosio je 0%.

U Kanadi je savezna vlada od 1. srpnja 2015. ukinula porez na robe i usluge (GST) i uskladila porez na promet (HST) za tampone i druge proizvode za menstrualnu higijenu.

U SAD-u, pristup proizvodima za menstruaciju, kao što su ulošci i tamponi te porezi koji se dodaju na te proizvode, također su kontroverzne teme, posebno kada su u pitanju osobe s niskim primanjima. Zakoni za oslobađanje od takvih poreza uvelike se razlikuju od države do države. Američka unija za građanske slobode (ACLU) objavila je izvješće u kojem se raspravlja o tim zakonima i navode različite smjernice kojih se institucije, poput škola, skloništa i zatvora, trebaju pridržavati pri isporuci menstrualnih proizvoda.

Izvješće ACLU-a također raspravlja o slučaju Kimberly Haven koja je bila bivša zatvorenica koja je imala histerektomiju nakon što je doživjela sindrom toksičnog šoka (TSS) zbog korištenja ručno izrađenih tampona od toaletnog papira u zatvoru. Njezino svjedočenje podržalo je zakon iz Marylanda koji ima za cilj povećati pristup menstrualnim proizvodima zatvorenicama.

Etimologija
Povijesno gledano, riječ "tampon" potječe od srednjovjekovne francuske riječi " tampion ", što znači komad tkanine koji zaustavlja rupu.

U popularnoj kulturi
U romanu Carrie Stephena Kinga naslovni lik je maltretirana zbog menstruacije, a vršnjaci ju bombardiraju tamponima i ulošcima.

Godine 1985. osnovan je Tampon Applicator Creative Klubs International (TACKI) za razvoj kreativne uporabe odbačenih, nerazgradivih, plastičnih ženskih higijenskih proizvoda, koje se obično nazivaju "zviždaljke na plažu". Predsjednik TACKI-a Jay Critchley pokrenuo je svoju korporaciju kako bi razvio globalni pokret narodne umjetnosti i kućne industrije, promicao svijest o tim odbačenim predmetima izbačenim na plažama iz neispravnih kanalizacijskih sustava diljem svijeta, stvorio najveću svjetsku zbirku odbačenih plastičnih aplikatora tampona i zabranio njihovu proizvodnju i prodaju putem zakonodavnih radnji. Projekt i umjetničko djelo izvedeni su tijekom brojnih performansa i instalacija specifičnih za web lokaciju.

Vidi također

 Menstruacija
 Menstrualna čašica
 Sindrom toksičnog šoka

Izvori

Menstrualni ciklus
Higijena
Mentheae
Reproduktivna medicina
Stranice s nepregledanim prijevodima

Tampon


Lammelbach ist ein Gemeindeteil der Stadt Herrieden im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Das Dorf liegt am Erlbach (im Unterlauf Hechelschutzbach genannt), einem rechten Zufluss der Altmühl. Der Ort liegt inmitten einer flachhügeligen Ebene bestehend aus Grünland mit einzelnem Baumbestand und Ackerland. Im Westen wird die Flur Hartfeld genannt, im Südosten Langfeld. 1,5 km südlich erhebt sich der Lammelberg ().

Die Kreisstraßen AN 54 führt nach Lettenmühle (1,2 km südlich) bzw. nach Leibelbach zur Staatsstraße 2248 (1,3 km nördlich). Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Manndorf (0,4 km nördlich).

Geschichte
Der Ort wurde wahrscheinlich im 11. Jahrhundert gegründet.

1801 gab es in dem Ort neun Haushalte, die alle dem eichstättischen Oberamt Wahrberg untertan waren.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Lammelbach dem Steuerdistrikt Heuberg zugewiesen. Wenig später entstand die Ruralgemeinde Lammelbach, zu der Leibelbach, Manndorf, Sauerbach und Winn gehörten. Sie war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Herrieden zugeordnet. Die Gemeinde hatte eine Gebietsfläche von 4,622 km². Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde diese am 1. Juli 1971 nach Herrieden eingemeindet.

Baudenkmäler
 Haus Nr. 5: Bauernhaus, zweigeschossiger Satteldachbau, mit Putzgliederung, Ortgangziegel mit ornamentalem Dekor und Maske, um 1912.
 In Lammelbach: ehemaliges Flachsbrechhaus, eingeschossiger Satteldachbau, im frühen 20. Jahrhundert zu Feuerwehrhaus umgestaltet; am Ortsausgang nach Leibelbach.
 Gründlesfeld: Kriegerdenkmal, Wegkreuz, Gusseisen auf Sandsteinsockel, wohl zweites Viertel 20. Jahrhundert; am Ortsausgang nach Leibelbach.
 Hartfeld; Von der AN 54 (Lammelbach) zur St 2248: Wegkreuz, gusseisernes Kruzifix auf Sandsteinsockel, zweite Hälfte 19. Jahrhundert, mit Inschrift; 200 Meter außerhalb des Ortes an der Straße nach Leibelbach.

Einwohnerentwicklung
Gemeinde Lammelbach

Ort Lammelbach

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Vitus und Deocar (Herrieden) gepfarrt. Die Einwohner evangelisch-lutherischer Konfession sind nach Christuskirche (Herrieden) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Herrieden
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Gemeindeauflösung 1971
Dorf

Lammelbach


Manavgat, Antalya iline bağlı ilçe
 Manavgat Nehri, Türkiye'nin rejimi (akış hızı) en düzenli akarsuyu
 Manavgat Şelalesi
 Manavgat Barajı, Antalya ili Manavgat ilçesinde, Manavgat Çayı üzerinde, elektrik enerjisi üretimi amacıyla 1986-1987 yılları arasında inşa edilmiş bir baraj

Manavgat (anlam ayrımı)


An Epidendrum longicaule in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Louis Otho Otto Williams, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Louis Otho Otto Williams. An Epidendrum longicaule in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum longicaule


Die Austrian International 2003 fanden vom 24. bis zum 27. April 2003 in Pressbaum statt. Es war die 33. Austragung dieser offenen internationalen Meisterschaften von Österreich im Badminton.

Finalergebnisse

Weblinks
Homepage
tournamentsoftware.com

2003
Badminton 2003
EBU Circuit 2002/03
Badmintonwettbewerb in Pressbaum

Austrian International 2003


بئر زلوش قرية تقع بمعتمدية الشراردة بولاية القيروان من الوسط التونسي.

المراجع

قرى ولاية القيروان

بئر زلوش


Den lille gris flyver er en dansk tegnefilm med instruktion og manuskript af Alicia Jaworski.

Handling
En lille finurlig tegnefilm for de helt små børn om en gris, der flyver.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Animationsfilm fra Danmark

Den lille gris flyver


An Kabuyea hostifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adolf Engler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Richard Kenneth Brummitt. An Kabuyea hostifolia in nahilalakip ha genus nga Kabuyea, ngan familia nga Tecophilaeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kabuyea

Kabuyea hostifolia


عقد 630 هو عقد امتد بين 1 يناير 630 و31 ديسمبر 639 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 620 ولحقه عقد 640.

أحداث

 معركة ذات السلاسل (633)
 معركة الجسر الحديدي (637)
 معركة ثنية العقاب (634)
 فتح مرعش (638)
 معركة النهر (633)
 معركة النمارق (634)
 معركة أليس (633)
 معركة الزميل (633)
 معركة اليمامة (632)
 معركة داثن (634)
 معركة دومة الجندل (633)
 قيام دولة الخلفاء الراشدين (632)

مواليد

 محمد بن أبي بكر (631)
 كميل بن زياد (633)
 يعقوب الرهاوي (633)
 محمد بن الحنفية (637)
 طاووس بن كيسان (634)
 الإمبراطور تيمو (631)
 بيروز الثالث (636)
 كلوفيس الثاني (635)
 محمد الأوسط بن علي (635)
 عيسى بن عبد الله أبو عبد المنعم المدني (632)
 قسطنطين الثاني (630)

وفيات

 جابان (636)
 أبو عبيدة بن الجراح (639)
 الأسود العنسي (632)
 عياش بن أبي ربيعة (636)
 يزيد بن أبي سفيان (639)
 أبو حذيفة بن عتبة (633)
 عباد بن بشر (632)
 الحارث بن كلدة (635)
 الطفيل بن عمرو الدوسي (633)
 كسرى الرابع (631)
 إدوين ملك نورثمبريا (633)
 النبي محمد صلى الله عليه وسلم (632)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 630 ابتداءً من

عقد 630


المربية  مسلسل تلفزيوني أمريكي يعتمد على كوميديا الموقف عرض على هيئة الإذاعة الكولومبية من 3 نوفمبر 1993 إلى 23 يونيو 1999 حيث تم تصوير 6 أجزاء بواقع 145 حلقات .

القصة
تدور أحداث المسلسل حول فران فاين التي تعمل مربية في منزل رجل الأعمال ماكسويل شيفيلد من أجل رعاية أولاده الثلاثة مارغريت، برايتون، وغريس بسبب وفاة والدتهم . وتحاول سكرتيرة ماكسويل سي سي الزواج منه ولكن بسبب سوء علاقتها بأولاده فإنه يماطل في القيام بهذا الأمر . تستطيع فران كسب ثقة الأولاد الثلاثة وكبير القدم نايلز مما يجعل ماكسويل يقرر الزواج منها من أجل أولاده وبالتالي فإن سي سي تستسلم وتقرر الزواج في الحلقة الأخيرة من نايلز حيث تقام مراسم الزواج في غرفة الولادة حيث فران تضع طفلها .

الشخصيات

جوائز المسلسل

روابط خارجية

مراجع

برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج سي بي إس
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في مانهاتن
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في مدينة نيويورك
كوميديا ودعابة يهودية
مسلسلات أمريكية انتهت في 1999
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 1993
مسلسلات تلفزيونية رومانسية كوميدية أمريكية في عقد 1990
مسلسلات تلفزيونية عن الترمل
مسلسلات تلفزيونية عن عمل استعراضي
مسلسلات تلفزيونية ما وراء القص
مسلسلات تلفزيونية يهودية
مسلسلات عن عائلات
مسلسلات من إنتاج إستوديوهات سوني بكتشرز

المربية (مسلسل)


Nevena Damnjanović (; født 12. april 1993) er en serbisk fodboldspiller, der spiller for Fortuna Hjørring i Elitedivisionen. Hun flyttede Danmark i 2015, efter fem sæsoner i den serbiske liga for sin daværende klub ŽFK Spartak Subotica.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Serbien

Nevena Damjanović


Sociologia urbană este studiul vieții și a interacțiunii umane în zonele urbane și metropolitane. Fundația acestei științe sociologice a fost așezată de sociologi precum Karl Marx, Ferdinand Tönnies, Max Weber și Georg Simmel.

Exemplificări ale sociologiei urbane
Studiul sociologiei urbane este exemplificat și în alte domenii, precum artele. Pictorul american Edward Hopper este cunoscut datorită unor tablouri ca  și Păsări de Noapte, care portretizează zone metropolitane ale New York-ului și alienarea oamenilor ce trăiesc în oraș.

Note

Ramuri ale sociologiei
Urbanism

Sociologie urbană


Mihrali Bey (1844-1905),  hayat öyküsü Borçalı darvaz köyünfen olan Mehrali bey vefat eden babasının ruslar tarafından hristyan mezarligina gömülmesine çok üzülür babası rüyasına girerek ay ogul meni gavur elinde koyma gel meni burdan al der uyanan 17 yaşındaki Mehrali bey gider atasının mezarı kazar atasını getirir koylerindeki musluman mezarligina basırar,ruslar pesine düşer kendisine suvari birligi kurarak ruslar ve ermenilerle savaşır,osmanli kahramanliklarini gorerek kendisine miralay rutbesi verir artik Mehrali bey Hamideye alaylarının Karapapakların başbuğu olmuştur,sultan Abdulhamid kendisine yularsız aslanım o benim demiştir

Türkiye'de ve Azerbaycan'da kahraman olarak kabul gören Mihrali Bey, 1877 Osmanlı Rus savaşı'nda Osmanlı Devleti için Çarlık Rusyası'na karşı  savaşmıştır.  Binbaşılığa yükselip Ahmet Muhtar Paşa'nın sağ kolu oldu. Gösterdiği kahramanlıklar nedeniyle Osmanlı Devleti tarafından maiyetiyle Sivas'a gönderilerek Ulaş'a yerleştirilmiştir. Bir süre Ulaş'ta yaşadıktan sonra Hamidiye Alayları içinde yer alan birliğiyle isyanları bastırmak üzere Yemen'de görevlendirildi ve orada öldü.

Yaşamı
Karapapak–Terekeme Türklerinden olan Mihrali Bey 1844 yılında Tiflis vilayetinin Borçalı sancağına bağlı Darvaz köyünde doğup büyüdü.

On yedi yaşında iken kaybettiği babasının Müslüman mezarlığına gömülmesine izin vermeyen Rus yönetimine direnince Rus güçleri ile karşı karşıya geldi. Osmanlı ve Rus toprakları arasında gidip gelerek her iki devlette de aranan bir kanun kaçağı olarak yaşadı. 93 Harbi başladığında her iki devlet de suçlarını bağışlayıp, çetesiyle kendisi için savaşmasını teklif etti. Mihali bey, suçlarının bağışlanması karşılığında çetesiyle Osmanlı hizmetine girdi. Ahmet Muhtar Paşa'nın  onun kahramanlıklarını padişaha bildirmesi sonucu II. Abdülhamid tarafından Mecidiye Nişanı ile ödüllendirildi. Ailesini de Osmanlı Devleti topraklarına getirdikten sonra Aziziye müdafaasında yer aldı.

93 Harbi sonunda Ahmet Muhtar Paşa'nın İstanbul'a çağrılmasından sonra Mihali Bey de beraberindekilerle Sivas'a gitti. Ulaş bucağına bağlı Acıyurt köyüne yerleştiler. Köy, halk ağzında Büyük  Köy,  Papaklı  Köyü,  Mihrali  Bey'in  Köyü olarak anılmaktadır.

Mihrali,  Sivas'ta  40. Hamidiye Süvari Alayı'nı kurdu. Yemen'de isyan baş gösterdiğinde kardeşi ile birlikte Yemen'de görevlendirildi. 1905 yılında Yemen'de hastalanarak öldü. Bir  söylentiye göre Karapapakların  liderliği için yaşanan rekabet sonucu öldürüldü.  Halk arasında "Yularsız Aslan", "İkinci Battal Gâzî", "İkinci Köroğlu" olarak adlandırılan Mihrali Bey, adına türküler, ağıtlar, destanlar yakılmıştır.

Mihrali Bey hikayeleri
Mihrali Bey, Karapapak-Terekemeler arasında, âşıklarca hakkında hikâye tasnif edilen, koçaklama söylenen ve çocuklara adı verilen bir kahramanlık timsali olarak görülür. Hakkında tasnif edilen hikâyelerden biri 2003 yılında Borçalı'da Mehemmed Sadaklı tarafından düzülüp koşulmuş; Bakü'de yayımlanan Azerbaycın Folkloru Antologiyası Borçalı-Karapapak Folkloru adlı eserde yayımlanmıştır. Bir diğeri  ise  Çıldırlı âşık Bayram Denizoğlu tarafından tasnif edilmiştir.

Gazi Ahmed Muhtar Paşa ve Gazi Ahmet Muhtar Paşa'nın Mühimme Başkâtibi olarak görev yapan Mehmed Arif Bey'in anılarında  Cengiz Çakaloğlu'nun "Yemen'den Dönemeyen Karapapak: 40. Hamidiye Süvari Alayı Komutanı Mihrali Bey" adlı kitabında Mihrali Bey'in hayatı ve kahramanlıkları anlatılmaktadır.

"Ben gidiyom Rüştü Bey'im ağlama" türküsü bazı yörelerde "Mihrali Bey Türküsü" olarak bilinir.  Türküde ismi geçen Rüştü Bey; Mihrali Bey'in oğludur.

Kaynakça

Halk kahramanları
Gürcistan Azerileri

Mihrali Bey


Der AutoGyro Cavalon ist ein Tragschrauber aus deutsch-britischer Koproduktion. Auf der AERO in Friedrichshafen am 12. April 2011 wurde er erstmals öffentlich vorgestellt.

Konstruktion
Das wichtigste Konstruktionsmerkmal des Cavalons ist die Auslegung als Side-by-Side-Tragschrauber, d. h., dass die Sitze des Piloten und des Passagiers sich nebeneinander befinden. Der Rumpf ist in geschlossener Monocoque-Bauweise gefertigt und besteht wie die Leitwerke aus kohlenstofffaser- und glasfaserverstärktem Kunststoff. Die Kabine ist doppelwandig, um das Motorgeräusch zu dämpfen.

Technische Daten

Siehe auch
 Liste der Tragschrauber

Weblinks

 Handbuch (PDF-Datei; 2,11 MB)

Einzelnachweise

Tragschrauber

AutoGyro Cavalon


Vasile Petru Tarlev (d. 6 Ekim 1963), Moldovalı siyasetçi.

Ekim 1963 yılında Moldova, Basarabyaska'da dünyaya geldi. Kişinev Devlet Politeknik Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği bölümünden mezun oldu. Ukrayna, Kiev'de teknik bilimler üzerine doktora yaptı. Bukuriya firmasında mühendis olarak çalışmaya başladı ve bir süre sonra bu kurumun başkanlığına yükseldi. Akabinde Moldova Anonim Ortaklıklı Şirketler Birliği Başkanlığı görevine seçildi. 1997-2000 yılları arasında Cumhurbaşkanlığı ve Başbakanlık nezdinde Ekonomik Konsey üyeliği yaptı.
2001-2005 ve 2005-2008 yılları arasında ardı ardına iki dönem Başbakanlık yaptı.

Eylül 2008'de üç partiyi bir araya getirerek Moldova Merkeziyetçiler Birliği'ni kurdu. Halen bu partinin başkanı olarak aktif siyasetle uğraşıyor.
Ülkesinin en saygın ödülü olan üstün hizmet madalyası da dahil olmak üzere, dünyanın çeşitli kurum ve kuruluşlarınca verilen ödülleri bulunan Tarlev, evli ve iki çocuk babasıdır.

Tarlev, Moldova'da herhangi bir baskı veya skandal olmadan kendi inisiyatifiyle istifa eden ilk siyasetçidir. Mart 2009'daki seçimlere girilirken 4 parti kendisini feshederek Tarlev'in partisine katılmıştır. Tarlev, AB'ye ve Rusya'ya eşit mesafeli tarafsız bir dış politika yanlısıdır. Bu tercihte ülkede bulunan etnik farklılıkların kötüye kullanılma ihtimali ve Rus askeri güçleri de etkili olmaktadır.

2008 Aralık ayında Arı Hareketi'nin konuğu olarak Türkiye'de bazı temaslarda bulunmuştur.

Kaynakça

1963 doğumlular
Yaşayan insanlar
Moldovalı siyasetçiler
Moldova başbakanları

Vasile Tarlev


Propakizafop je ariloksifenoksi-propionat čije djelatna tvar izaziva inhibiciju enzima ACCase odgovornog za sinteze lipida neophodnog u izgradnji staničnih membrana i to isključivo kod trava.

Biljka ga apsorbira putem lista. Brzo se translocira u sve dijelove biljke. Za manje od jednog sata u cijelosti je u biljci i nema mogućnosti ispiranja padalinama i smanjenja herbicidnog djelovanja.

Literatura
 Lučić, Katarina, Glasnik zaštite bilja, Zadružna štampa d.d., Zagreb, 2016. ISSN 0350-9664, UDK 632, str. 16.

Herbicidi
Poljoprivreda

Propakizafop


Die "Taishō-Demokratie" (jap. , Taishō demokurashī, von engl. democracy) war eine Phase der Geschichte Japans im Kaiserreich, in der liberale Ideen Staat und Gesellschaft veränderten, die vorher herrschende Meiji-Oligarchie ihre Vormachtstellung verlor und breitere Gesellschaftsschichten am politischen Prozess teilnahmen. Benannt ist sie nach der Taishō-Zeit (1912–1926), der Herrschaft des Taishō-Tennō, auch wenn sie zeitlich nicht ganz mit ihr zusammenfällt.

Beginn und vor allem Ende der Taishō-Demokratie werden unterschiedlich datiert. Nach einer verbreiteten, umfassenden Periodisierung beginnt sie mit dem Ende des Russisch-Japanischen Kriegs 1905 und endet mit dem Sturz des Kabinetts Inukai, des letzten Parteienkabinetts, im Jahr 1932. Manche sehen die Taishō-Demokratie mit dem Einmarsch in der Mandschurei 1931 oder schon im Jahr 1925 beendet, in dem sowohl das allgemeine Wahlrecht für Männer als auch das Gesetz zur Aufrechterhaltung der öffentlichen Sicherheit erlassen wurden. Als Beginn der Taishō-Demokratie wird manchmal auch der Erste Weltkrieg mit den Revolutionen in Deutschland und Russland oder der Taishō Seihen von 1913 gesehen.

Wichtige Entwicklungen waren die Popularisierung liberaler Ideen durch Autoren wie Yoshino Sakuzō und Minobe Tatsukichi, die daraus entstehende Bewegung für ein allgemeines Wahlrecht (Fusen Undō), später auch erfolglos für ein Frauenwahlrecht, öffentliche Diskussionen über Reformen der Verfassungsorgane wie des Kizokuin, der relative Machtverlust des Sūmitsu-in, der Genrō und des Militärs (Heer und Marine) zu Gunsten des Parlaments und der Parteien und die mit dem Kabinett Hara 1918 beginnende Phase von Parteienkabinetten.

Literatur
 Janet Hunter: Concise Dictionary of Modern Japanese History. University of California Press, 1984, S. 217: Taishō Democracy

 Harald Meyer: Die «Taishō-Demokratie». Begriffsgeschichtliche Studien zur Demokratierezeption in Japan von 1900 bis 1920. (= Welten Ostasiens/Worlds of East Asia/Mondes de l'Extrême-Orient. Vol. 4). Peter Lang, Bern/Berlin/Bruxelles/Frankfurt am Main/New York/Oxford/Wien 2005, ISBN 978-3-03910-642-4.

Politik (Japanisches Kaiserreich)
Taishō-Zeit

Taishō-Demokratie


Vícar, İspanya'nın on yedi otonom bölgesinden biri olan Endülüs'e bağlı Almería ilinde belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 22.853 kişidir. Belediye, 64,1 km2'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Vícar - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Vícar - Diputación Provincial de Almería

Vícar


Le Helicopter Sea Combat Squadron 2 ou (HELSEACOMBATRON 2 ou HSC-2), anciennement Helicopter Combat Support Squadron 2 (HC-2) et aussi connu sous le nom de "Fleet Angels" est un escadron d'hélicoptères de l'US Navy. Basé à la Naval Air Station Norfolk, en Virginie, exploitant le SH-6 Seahawk, c'est un Fleet Replacement Squadron (FRS) pour la côte américaine.

Historique

HC-2

Le HSC-2 a été créé en tant HC-2 le  d'éléments de plusieurs escadrons d'hélicoptères de la flotte de l'Atlantique aux commandes du VH-3A Sea King et du CH-53E Super Stallion. L'escadron s'appelait à l'origine Circuit Riders, mais en 1994, il adopta le nom de Fleet Angels du premier HC-2 qui avait été créé sous le nom de HU-2 le  et dissout le . Le HC-2 a fourni des détachements dans le golfe Persique, en 1990 et 1991, à l'appui des opérations Desert Shield et Desert Storm

Une assistance civile a été rendue à la suite de ouragan Dennis et ouragan Floyd au cours desquels deux membres de l'escadron se virent décerner la Navy and Marine Corps Medal pour leur héroïsme dans le sauvetage de personnes bloquées en Caroline du Nord. Les citations d'unité reçues au fil des ans ont inclus à la fois un  et une Meritorious Unit Commendation ainsi que le  en l'honneur de plus de 60.000 heures de vol sans accident.

En 1997, le HC-2 a assumé le rôle de FRS en plus de ses autres missions lorsque le HS-1 (Seahorses) a été supprimé en juin comme FRS.

HSC-2
Le vénérable H-3 a finalement été retiré du service et remplacé par le HC-2 le 1er janvier 2006 et renommé HSC-2 avec le nouvel hélicoptère de soutien au combat polyvalent de la Marine, le MH-60S Seahawket est devenu l'escadron de remplacement de la flotte de la côte est avec le MH-60S Knight Hawk.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Fleet Replacement Squadron
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 HSC-2 - Site GlobaleSecurity.org
  HM-12 - Site Seaforces.org
  FRS-(HSC-2) -  Site Wings-Aviation.ch

Helicopter sea combat squadron de l'United States Navy

HSC-2


is a town located in Kuma District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of April 2017, the town has an estimated population of 15,796. The total area is 159.49 km2.

Asagiri was created by the merger of 5 smaller towns and villages on April 1, 2003.  Those included the town of Menda, and the villages of Ōkaharu, Ue, Sue and Fukada, all from Kuma District.
Soybeans, strawberries, melons and tobacco are also produced here.

Asagiri is in the Kuma District region where shōchū, a popular rice alcohol is produced and consumed.

The village of Sue (now part of Asagiri) was the topic of a 1939 text, Suye Mura, a Japanese Village by John Embree.

The word "asagiri" translates as "morning mist".

Geography
Mt. Shiragatake is a designated nature reserve.
 Mountains: Shiragatake
 Rivers: Kuma river

Adjacent municipalities
 Kumamoto prefecture:
Nishiki town
Taragi town
Sagara village
Miyazaki prefecture
Ebino city

Area names
Names inside the parenthesis () are the old village names before the merger in 2003.

 East Ue – Uehigashi (Uemura, Ueko)
 North Ue – Uekita (Uemura, Ueotsu)
 South Ue – Ueminami (Uemura, Uehei)
 West Ue – Uenishi (Uemura, Uetei)
 Minagoe (Ue village, Minagoe)
 North Okaharu – Okaharukita (Okaharumura, Miyahara)
 South Okaharu – Okaharuminami (Okaharumura, Okamoto)
 Sue (Sue village)
 North Fukada – Fukadakita (Fukadamura)
 West Fukada (Fukadamura)
 East Fukada (Fukadamura)
 South Fukada (Fukadamura)
 East Menda (Mendamachi-ko)
 West Menda (Mendamachi-otsu)

Climate
Asagiri has a humid subtropical climate (Köppen climate classification Cfa) with hot, humid summers and cool winters. There is significant precipitation throughout the year, especially during June and July. The average annual temperature in Asagiri is . The average annual rainfall is  with June as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around , and lowest in January, at around . The highest temperature ever recorded in Asagiri was  on 17 August 2020; the coldest temperature ever recorded was  on 25 January 2016.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Asagiri in 2020 is 14,676 people. Asagiri has been conducting censuses since 1920.

History

Development
 April 1, 1889: The towns and villages became designated areas.
 Within Kuma district: Ue village, Minagoe village, Menda village, Okaharu village, Sue village, and Fukada village
 December 7, 1895: Minagoe village was incorporated into Ue village
 April 1, 1937: Menda village became Menda town (Menda machi)
 April 1, 2003: The Kuma district villages of Ue, Okaharu, Sue, Fukada and town of Menda merged to create Asagiri-town. The name was chosen because for the fog that blankets the valley from fall through spring.(Asa – morning, kiri/giri – fog)

Government

Mayor
First mayor: Indou Takuichiro: April 27, 2003 – April 26, 2007
Second mayor: Aikou Kazunori: April 27, 2007 – incumbent, second term

Economy
As of 2004, the total town production was 430 billion yen.

References

External links

Official website  updated: February 2019

Towns in Kumamoto Prefecture

Asagiri, Kumamoto


7054 Brehm este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7054 Brehm este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,25 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 6,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

7054 Brehm


Das rheinisch-westfälische Urkataster wurde von 1819 bis 1834 als Grundsteuerkataster aufgestellt. Es war die erste flächendeckende Katasteraufnahme in der Rheinprovinz und der Provinz Westfalen, dem westlichen Teil des Landes Preußen. Nach der Aufstellung wurde das Kataster kontinuierlich fortgeschrieben oder bei Bedarf erneuert.

Es wurden verschiedene Unterlagen erstellt, darunter Übersichtskarten der Gemeinden, Flurkarten mit Darstellung der einzelnen Grundstücke sowie Bücher, in denen die Grundstücke mit ihrer Größe, der Kulturart und dem Reinertrag verzeichnet wurden. Auch die Messungszahlen der Aufmessung wurden in Handrissen dokumentiert.

Entstehung

Auf dem Wiener Kongress erhielt Preußen 1815 im Westen große Gebiete, die zunächst drei Provinzen, ab 1822 die Rheinprovinz und die Provinz Westfalen bildeten. In diesem Gebiet gab es mehrere Grundsteuersysteme, in einzelnen Teilen auch ältere Kataster, die jedoch oft ohne Vermessung und ohne Kartenwerk aufgestellt worden waren.

Zunächst änderte die preußische Regierung die Grundsteuer und deren Verteilung in den einzelnen Landesteilen nicht. Für die Erhebung der Steuer fehlte jedoch eine einheitliche und exakte Grundlage, nach der die Steuern gerecht verteilt werden konnten. Daher sollte nach dem Vorbild Frankreichs ein landesweit einheitliches Kataster mit Vermessung aller Grundstücke aufgestellt werden. In den linksrheinischen Gebieten, die unter Napoleon zu Frankreich gehört hatten, war 1808 mit einer Katasteraufnahme und Parzellarvermessung begonnen worden, die bis 1813 aber nicht abgeschlossen wurde. Im Herzogtum Westfalen waren von 1807 bis 1809 unter hessen-darmstädtischer Regierung provisorische Bücher der Grundstücke aufgestellt worden und es wurde mit einer Triangulation als Vorbereitung für die Vermessung der Grundstücke begonnen. Diese Triangulation wurde erst nach dem Regierungswechsel auf Anordnung des westfälischen Oberpräsidenten Ludwig von Vincke, später auch Generaldirektor des Katasters in beiden westlichen Provinzen, abgeschlossen.

Unter preußischer Regierung wurde das in einigen Landesteilen bestehende Kataster zunächst lediglich fortgesetzt. 1817 beschlossen die Oberpräsidenten mit anderen hohen Beamten und Wissenschaftlern die Errichtung eines rheinisch-westfälischen Katasters nach einheitlichem Plan und bemühten sich in Berlin um eine entsprechende Katasterinstruktion und ein Gesetz. Widerstand gab es vom Adel, der die Notwendigkeit einer Parzellarvermessung und damit der Vermessung seiner Güter bestritt. 1819 ordnete der Finanzminister die sofortige Wiederaufnahme der Katasteraufnahmen im linksrheinischen Gebiet und den Beginn der Aufnahmearbeiten im rechtsrheinischen Gebiet an. Das Gesetz über die Einrichtung des Abgabenwesens legte 1820 fest, dass die Flächenangaben für die Erhebung der Grundsteuer auf einer Parzellar- und Stückvermessung beruhen. Im selben Jahr folgte eine Kabinettsorder über die Fortsetzung und Vollendung des Katasters in den westlichen Provinzen.

Aufmessung und Bonitierung

Das Verfahren und die Details der Vermessungs- und Bonitierungsarbeiten regelten die Godesberger Instruktionen von 1819, die auf den französischen Vorschriften für Katastervermessungen (Recueil méthodique) beruhten und diese verbesserten. Die Vorschriften wurden später mehrfach ergänzt und überarbeitet. Grundlage für die Vermessung war eine Triangulation, mit der ein Festpunktnetz aufgebaut wurde. Das Netz wurde durch Polygonzüge verdichtet. Die weiteren Vermessungen konnten an dieses Netz angeschlossen werden.

Die Vermessung erfolgte gemeindeweise. Diese sogenannten Steuergemeinden, später Gemarkungen genannt, wurden in Fluren, auch als Sektionen bezeichnet, unterteilt, die jeweils in einem Kartenblatt, der Flurkarte, dargestellt wurden. Die einzelnen Parzellen wurden im Orthogonal- und Einbindeverfahren aufgemessen. Längenmaß war die preußische Ruthe zu 3,766 Meter. Die Messung war nicht kontrolliert, so dass mögliche Fehler in der Aufnahme nicht durch Widersprüche in den Messwerten erkannt werden können. Die Messungen sind in Handrissen dokumentiert, ein Fortschritt gegenüber dem französischen Verfahren, bei dem nur eine maßstäbliche Karte erstellt werden musste und das Messtischverfahren vorherrschte.

Für die Flächenberechnung der Grundstücke wurden Urzahlen verwendet, sie war damit genauer als eine graphische Ermittlung. Einheit war der preußische Morgen zu 2553 Quadratmeter, der sich aus 180 Quadratruthen zusammensetzte.

Nach der Vermessung folgte die Bonitierung, die Ermittlung des Reinertrags der Grundstücke. Hierfür gab es keinen landesweit einheitlichen Maßstab, sondern es wurden Einschätzungsbezirke, sogenannte Verbände, gebildet, die nach Lage und Wirtschaftsstruktur möglichst gleichartig waren. In diesen Verbänden wurde der Reinertrag je Morgen (d. h. der Rohertrag abzüglich Bewirtschaftungskosten) für die unterschiedlichen Kulturarten ermittelt und die Kulturarten in Klassen mit einheitlichem Reinertrag unterteilt. Nach dem Grundsteuergesetz von 1839 bildeten diese Erträge nur Verhältniszahlen, die nicht als tatsächlicher Reinertrag anzusehen waren. Schließlich schätzte eine Kommission den Ertrag der Grundstücke ab und teilte sie in die Ertragsklassen ein.

Nach Abschluss der Vermessung und Bonitierung wurden die Ergebnisse den Eigentümern bekanntgemacht. Bei Einwendungen erfolgte eine erneute Vermessung, deren Kosten der Eigentümer bei Richtigkeit des Katasters tragen musste, oder eine neue Einschätzung. Nach der Instruktion von 1830 sollte nach Abschluss der Katasteraufnahme immer der Antragsteller die Kosten der Berichtigung von Irrtümern tragen.

Die Aufstellung des Katasters war 1834 abgeschlossen, bis 1839 folgten noch Ergänzungen. Das Grundsteuergesetz von 1839 regelte die einheitliche Besteuerung aller Grundstücke. Steuerfrei waren beispielsweise noch die zum öffentlichen Gebrauch bestimmten Grundstücke, Staatsgrundstücke, Dienstwohnungen von Beamten, Soldaten, Lehrern und Geistlichen sowie dem Gottesdienst dienende Grundstücke.

Inhalt des Urkatasters

In den Katasterinstruktionen wurde festgelegt, welche Unterlagen zu erstellen waren. Die Originalkarten, -bücher und weitere Protokolle wurden bei den Regierungen aufbewahrt. Die Gemeinden erhielten Kopien von Karten und Büchern, die zum Gebrauch und zur Einsichtnahme bestimmt waren. Die erstellten Unterlagen sind:
 Übersichtskarte der Gemeinde: Sie stellte die gesamte Gemeinde, üblicherweise im Maßstab 1:10.000 oder 1:20.000 dar.
 Flurkarte: Die Flurkarten waren Inselkarten, in denen die Grundstücke einer Flur dargestellt wurden. Der Maßstab war abhängig von der Grundstücksgröße und betrug 1:5000, 1:2500 oder 1:1250, in Ausnahmefällen auch 1:625. Die Flurkarten enthalten nicht nur die Flurstücke mit deren Grenzen und Nummern, sondern auch die Gebäude, Flurnamen sowie die Wege und Bäche, für die noch keine eigenen Flurstücke gebildet wurden. Die Veränderungen an Flurstücken und Gebäuden wurden in den Karten nachgetragen, so dass sie nicht nur den ursprünglichen Zustand darstellen.
 Flurbuch: Die Flurbücher sind Verzeichnisse aller Flurstücke einer Flur, die je Flur fortlaufend nummeriert sind, mit deren Lagebezeichnung, Eigentümer, Flächengröße, Kulturart, Klasseneinteilung und Reinertrag.
 Mutterrolle: Die Mutterrolle diente der Erhebung der Grundsteuer und einhielt je Artikel die Grundstücke eines Eigentümers mit deren Lagebezeichnung, Flächengröße, Kulturart, Klasseneinteilung und Reinertrag.
 Gebäudesteuerrolle: Diese enthielt die besteuerten Wohngebäude und deren vom Mietwert abhängige Ertragsklassen.
 Handrisse: In den nicht maßstäblichen Handrissen sind die Messwerte und weitere Angaben wie Kulturart, Ertragsklasseneinteilung oder Lagebezeichnungen dokumentiert. Im Gegensatz zu anderen Karten und Büchern, die nach der Aufstellung bei Veränderungen fortgeschrieben wurden, enthalten sie nur die Angaben der ursprünglichen Aufnahme.
 Übersichtshandriss: Diese nicht maßstäbliche Übersicht der Gemeinde enthält auch des Triangulationsnetz und eine Übersicht über die Kulturarten mit den Ertragsklassen.
 Weitere Unterlagen wie das Register der Grundeigentümer, die nicht fortgeschriebenen Güterverzeichnisse der Eigentümer, die Grenzkarte der Gemeinde, Berechnungshefte und Protokolle.

Weitere Nutzung
Um das Kataster aktuell zu halten, musste es nach der Fertigstellung bei Veränderungen, beispielsweise durch Wechsel des Eigentümers oder durch Teilung eines Grundstücks, fortgeschrieben werden. Das Verfahren wurde in einer Instruktion von 1826 geregelt und später verbessert. Obwohl das Kataster zum Zweck der Besteuerung eingerichtet worden war, führte es auch zu einem deutlichen Rückgang von Grenz- und Eigentumsstreitigkeiten. In den östlichen Provinzen Preußens wurde ein Kataster erst in den 1860er Jahren aufgestellt.

Seit dem Urkataster gibt es einen kontinuierlichen Nachweis der Liegenschaften. Teilweise ist das Kataster durch Neuvermessungen erneuert worden. In großem Maßstab geschah dies bei Separationen oder später Flurbereinigungen.

Als erste genaue und umfassende Vermessung wurde das Urkataster beispielsweise zur Erstellung von Städteatlanten verwendet. Es zeigt die Städte vor den großen Veränderungen, die beispielsweise durch die Industrialisierung im 19. Jahrhundert entstanden sind. Außerdem ist es eine Quelle für die Heimatforschung.

Literatur

Geodäsie
Kataster- und Landesvermessung

Rheinisch-westfälisches Urkataster