100050 Carloshernandez este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
100050 Carloshernandez este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Andrew Lowe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 1,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 100001-101000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

100050 Carloshernandez


{| class="wikitable sortable collapsible collapsed"
|-
! Kápa!! Nafn á íslensku !! (útgáfunúmer) Nafn á frummáli !! Útgáfuár og útgefandi (ísl)!! Annað
|-
||
||Tinni í Sovétríkjunum
||1 Tintin au pays des Soviets (1929–1930)
|| 2007 Froskur útgáfa
||
|-
||
||Tinni í Kongó
||2 Tintin au Congo (1930–1931)
|| 1976 Fjölvaútgáfan
||Birtist einnig sem framhaldssaga í Morgunblaðinu 1979–1980
|-
||
||Tinni í Ameríku
||3 Tintin en Amérique (1931–1932)
|| 1976 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Vindlar Faraós
||4 Les Cigares du Pharaon (1932–1934)
|| 1972 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Blái Lótusinn
||5 Le Lotus bleu (1934–1935)
|| 1977 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Skurðgoðið með skarð í eyra
||6 L'Oreille cassée (1935–1937)
|| 1975 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Svaðilför í Surtsey
||7 L'Ile noire (1937–1938)
|| 1971 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Veldissproti Ottókars konungs
||8 Le Sceptre d'Ottokar (1938–1939)
|| 1974 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Krabbinn með gylltu klærnar
||9 Le Crabe aux pinces d'or (1940–1941)
|| 1973 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Dularfulla stjarnan
||10 L'Étoile mystérieuse (1941–1942)
|| 1971 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Leyndardómur Einhyrningsins
||11 Le Secret de la Licorne (1942–1943)
|| 1976 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Fjársjóður Rögnvaldar rauða
||12 Le Trésor de Rackam le Rouge (1943–1944)
|| 1977 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Sjö kraftmiklar kristallskúlur
||13 Les Sept boules de cristal (1943–1948)
|| 1974 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Fangarnir í sólhofinu
||14 Le Temple du soleil (1946–1949)
|| 1974 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Svarta gullið
||15 Tintin au pays de l'or noir (1948–1950)
|| 1975 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Eldflaugastöðin
||16 Objectif Lune) (1950–1953)
|| 1972 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Í myrkum mánafjöllum
||17 On a marché sur la Lune (1950–1954)
|| 1973 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Leynivopnið
||18 L'Affaire Tournesol (1954–1956)
|| 1975 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Kolafarmurinn
||19 Coke en stock (1958)
|| 1975 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Tinni í Tíbet
||20 Tintin au Tibet (1960)
|| 1974 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Vandræði Vaílu Veinólínó
||21 Les Bijoux de la Castafiore (1963)
|| 1977 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Flugrás 714 til Sydney
||22 Vol 714 pour Sydney (1968)
|| 1976 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Tinni og Pikkarónarnir
||23 Tintin et les Picaros (1976)
|| 1977 Fjölvaútgáfan
||
|-
||
||Tintin et l'Alph-Art
||24 Tintin et l'Alph-Art (1986)
|| Hefur ekki verið þýdd á íslensku.
||Gefin út að Hérgé látnum, ókláruð.
|-
Ævintýri Tinna

Listi yfir Tinna bækur


Donsol ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Sorsogon im südöstlichen Teil der Insel Luzon. Sie hat  Einwohner (Zensus ), die in 51 Barangays lebten. Donsol gehört zur dritten Einkommensklasse der Gemeinden auf den Philippinen. Die Gemeinde liegt ca. 45 km südwestlich der Provinzhauptstadt Sorsogon City am Eingang des Burias-Kanals. Ihre Nachbargemeinden sind Pilar im Osten und die Gemeinden in der Provinz Albay im Norden und Nordwesten.

Baranggays

Weblinks
Donsol auf Philippine-Islands.Ph
Donsol auf der Webseite der Hafenbehörde der Bicol-Region

Ort auf den Philippinen

Donsol


Vahabizam je konzervativni pokret u islamu koji se utemeljio krajem 17. i početkom 18. stoljeća. Njegov duhovni izvornik je Muhammad ibn Abd al-Wahhab, reformator islama, porijeklom iz Saudijske Arabije. Vahabizam se u suštini zasniva na redukcionističkim i izvornim idejama o islamu te kroz iste ima vrstu interpretacije islama koja se razlikuje od drugih islamskih smjerova kao što su sunizam, sufizam i šijitizam. Vahabizam nastoji zadržati muslimane na izvornoj interpretaciji islama bez daljnjih znanstvenih, teorijskih i sl. posredovanja u interpretaciji.

Vahabizam je nastao kroz političku podjelu u Saudijskoj Arabiji krajem 17. stoljeća u kojem je dioba napravljena između političkog života muslimana i religijskog pri kojem je religijski život kontroliran od strane vahabijskih izvornika.

U modernom vremenu vahabizam je najprošireniji u nemoderniziranim dijelovima Azije i u manjoj mjeri u Europi, te ga mnogi okrivljuju za podsticanje i kao ideološku osnovu današnjim terorističkim skupinama u Afganistanu, Siriji i Iraku. Također se smatra da su pojedini poklonici vahabizma sa svojim vahabijskim ideološkim uvjerenjima poduprijeli terorističke napade u SAD-u i Europi.

Islam

Vahabizam


Catuji es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Su población estimada en 2004 era de 8.734 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Catuji


Nicholas Roerich (; ) – cunoscut, de asemenea, ca Nikolai Konstantinovici Rerih (în ) – a fost un pictor, scriitor, arheolog, teozof și filozof rus, o personalitate publică de origine germano-baltică, care a fost influențat în tinerețe de mișcarea intelectuală și artistică rusă de la sfârșitul secolului al XIX-lea și începutul secolului al XX-lea. El a fost interesat de hipnoză și de alte practici spirituale, iar criticii de artă consideră că picturile sale au o expresie hipnotică.

Născut la Sankt Petersburg (Rusia), ca fiu al unui notar public înstărit de origine germano-baltică și al unei rusoaice, el a trăit în diverse locuri din întreaga lume până la moartea sa care a avut loc în orașul Naggar, Himachal Pradesh, India. Instruit ca artist și ca avocat, a fost preocupat de literatură, filozofie, arheologie și în special artă. Roerich a fost un activist dedicat conservării artei și arhitecturii în perioadele de război. El a fost nominalizat de mai multe ori la Premiul Nobel pentru Pace. Așa-numitul Pact Roerich pentru protejarea monumentelor istorice și a patrimoniului cultural a fost semnat și legiferat de Statele Unite ale Americii și de majoritatea națiunilor membre ale Uniunii Panamericane în aprilie 1935.

Biografie

Tinerețea

Roerich a fost educat în Sankt-Petersburg-ul de la sfârșitul secolului al XIX-lea și s-a înscris simultan în 1893 la Universitatea din Sankt Petersburg și la Academia Imperială de Arte. A obținut calificarea de "artist" în 1897 și o diplomă în drept în anul următor. S-a implicat încă din tinerețe în activitățile Societății Imperiale pentru Încurajarea Artelor și a fost director al școlii acestei societăți din 1906 până în 1917. În ciuda tensiunilor timpurii care au avut loc în cadrul grupului, el a devenit membru al societății "Mir iskusstva" ("Lumea artei") a lui Serghei Diaghilev; el a fost președinte al societății din 1910 până în 1916.

În plan artistic, el a devenit cunoscut în cadrul generației sale drept cel mai talentat pictor al trecutului îndepărtat al Rusiei, un subiect care a fost compatibil cu interesul său pentru arheologie. S-a remarcat, de asemenea, ca scenograf, obținând cea mai mare faimă în proiectarea decorurilor pentru spectacolele companiei Ballets russes a lui Diaghilev. A creat decorurile spectacolului Prințul Igor de Borodin (1909 și producțiile ulterioare) și costumele și decorurile spectacolului Ritualul primăverii (1913), de Igor Stravinski.

Împreună cu Mihail Vrubel și Mihail Nesterov el este considerat un reprezentant major al simbolismului rus în artă. Încă dintr-o perioadă timpurie a vieții sale Roerich a fost influențat de scrierile sectare medievale și apocrife, cum ar fi misterioasa baladă religioasă rusă <i>Golubinaia Kniga</i>. Proiectele sale iconografice pentru Biserica "Pogorârea Sfântului Duh" din Talașkino au fost atât de radicale, încât Biserica Ortodoxă Rusă a refuzat să sfințească clădirea.

O altă pasiune a lui Roerich a fost arhitectura. Aclamata sa publicație "Studii arhitecturale" (1904-1905) – care conținea zeci de picturi pe care le-a realizat în cetăți, mănăstiri, biserici și alte monumente în cele două lungi călătorii prin Rusia – l-a transformat într-un activist pentru conservarea patrimoniului artistic și arhitectonic. El a proiectat, de asemenea, arta religioasă a mai multor locașuri de cult din Rusia și Ucraina: mai ales fresca Regina Cerului din Biserica "Pogorârea Sfântului Duh", pe care prințesa Maria Tenișeva a construit-o în apropierea moșiei ei din Talașkino, și vitraliile templului budist Datsan Gunzechoinei din Sankt Petersburg, create în perioada 1913-1915.

În primul deceniu al anilor 1900 și la începutul anilor 1910 Roerich a dezvoltat, în mare măsură datorită influenței soției sale, Elena, un interes față de religiile orientale, precum și față de sistemele de credință alternative la creștinism precum teozofia. Soții Roerich au devenit cititori avizi ai eseurilor vedantiste ale lui Ramakrishna și Vivekananda, ai poeziei lui Rabindranath Tagore și a textului sanscrit Bhagavad Gita. Atracția soților Roerich față de misticismul ocult a crescut în mod constant. Ea a fost deosebit de intensă în timpul Primului Război Mondial și al Revoluțiile ruse din 1917, cărora cuplul Roerich, la fel ca mulți intelectuali ruși, le-au acordat o semnificație apocaliptică. Influența teosofiei, a școlii Vedanta, a budismului și al altor subiecte mistice poate fi constatată nu numai în multe dintre picturile sale, ci și în multe povestiri și poezii pe care Roerich le-a scris înainte și după revoluțiile din 1917, inclusiv ciclul Florile lui Morya, început în 1907 și a fost finalizat în 1921.

Revoluția, emigrarea și Statele Unite ale Americii

După Revoluția din Februarie 1917 și sfârșitul regimului țarist, Roerich, un politician moderat, care aprecia moștenirea culturală a Rusiei mai mult decât ideologia și politica de partid, a avut un rol activ în politica artistică a noului regim. Împreună cu Maxim Gorki și Alexandre Benois, a făcut parte din așa-numita "Comisie Gorki" și din organizația succesoare, Uniunea Artelor (SDI). Ambele organizații au încercat să atragă atenția Guvernului Provizoriu și a Sovietului de la Petrograd cu privire la necesitatea adoptării unui sistem coerent de politici culturale și, cel mai urgent, a protejării artei și arhitecturii împotriva actelor de vandalism. În același timp, însă, boala l-a obligat pe Roerich să părăsească capitala Rusiei și să locuiască în Karelia, regiune de la granița cu Finlanda. El demisionase deja de la președinția societății "Mir iskusstva" ("Lumea artei") și a renunțat acum la conducerea școlii Societății Imperiale pentru Încurajarea Artelor. După Revoluția din Octombrie și dobândirea puterii de către Partidul Bolșevic al lui Lenin, Roerich a devenit tot mai descurajat de viitorul politic al Rusiei. La începutul anului 1918 el, soția sa, Elena, și cei doi fii ai lor, Iuri și Svetoslav, au emigrat în Finlanda.

Două dezbateri istorice sunt asociate cu plecarea lui Roerich din Rusia. În primul rând, s-a susținut adesea că Roerich era un candidat important pentru conducerea comisariatului poporului pentru cultură (echivalentul sovietic al ministerului culturii), pe care bolșevicii s-au gândit să-l înființeze în anii 1917-1918, dar că el a refuzat să accepte postul de comisar. De fapt, Benois era alegerea cea mai probabilă pentru conducerea unui astfel de comisariat, iar Roerich ar fi fost, se pare, o alegere preferată pentru conducerea departamentul de educație artistică. Subiectul rămâne discutabil din moment ce sovieticii au decis să nu înființeze un astfel de comisariat. În al doilea rând, atunci când a căutat reconcilierea cu URSS, Roerich a susținut mai târziu că nu a părăsit Rusia Sovietică în mod deliberat, dar că el și ceilalți membri ai familiei sale, care trăiau în Karelia (acolo a pictat o serie de tablouri denumite "Seria din Karelia"), au fost izolați din patria lor, atunci când în Finlanda a izbucnit Războiul Civil. Cu toate acestea, ostilitatea extremă a lui Roerich față de regimul bolșevic – determinată nu atât de antipatia lui față de comunism, cât de repulsia lui față de cruzimea lui Lenin și de teama că bolșevismul ar duce la distrugerea patrimoniului artistic și arhitectonic al Rusiei – a fost amplu documentată. El a ilustrat polemica anticomunistă "S.O.S." a lui Leonid Andreev și a scris un pamflet foarte răspândit intitulat "Violatorii artei" (1918-1919). Roerich credea că "triumful culturii ruse va avea loc în urma unei revalorizări a mitului și legendei antice".

După câteva luni în Finlanda și Scandinavia, Roerichs s-a mutat la Londra, unde a ajuns la mijlocul anului 1919. Preocupați de misticismul teozofic, soții Roerichs credeau acum că o nouă eră era pe cale să înceapă și doreau să călătorească în India cât mai curând posibil. Ei s-au alăturat filialei englezo-galeză a Societății Teozofice și au înființat la Londra, în martie 1920, propria lor școală de misticism, Agni Yoga, pe care au considerat-o ca fiind "sistemul eticii vii". Pentru a putea călători în India, Roerich a lucrat ca scenograf pentru Teatrul Covent Garden (condus de Thomas Beecham), dar colaborarea s-a încheiat fără succes în 1920 și artistul nu și-a primit plata integrală pentru activitatea desășurată. Printre personalitățile cu care Roerich s-a împrietenit în timpul șederii sale în Anglia a fost faimosul budist britanic Christmas Humphreys, scriitorul filozof H. G. Wells și poetul și laureatul premiului Nobel Rabindranath Tagore (a cărui nepoată, Devika Rani, s-a căsătorit mai târziu cu fiul lui Roerich, Svetoslav).

Mai târziu, în urma unei expoziții de succes, directorul Institutului de Artă din Chicago i-a oferit o invitație lui Roerich, oferindu-se să-i organizeze un turneu artistic în Statele Unite ale Americii. În toamna anului 1920 familia Roerich a călătorit pe mare către America.

Familia Roerich a rămas în Statele Unite ale Americii din octombrie 1920 până în mai 1923. O mare expoziție a lucrărilor artistice ale lui Roerich, organizată parțial de impresarul american Christian Brinton și parțial de Institutul de Artă din Chicago, a debutat la New York în decembrie 1920 și s-a aflat în turneu prin întreaga țară până la San Francisco și înapoi în cursul anului 1921 și la începutul anului 1922. Roerich s-a împrietenit cu renumita soprană Mary Garden de la Opera din Chicago și i s-a oferit ocazia să proiecteze în 1922 decorurile spectacolului de operă Fata de zăpadă a lui Rimski-Korsakov. În cursul expoziției membrii familiei Roerich au petrecut mult timp în Chicago, New Mexico și California.

Familia Roerich s-a stabilit la New York, care a devenit baza numeroaselor activități americane. Membrii familiei au înființat câteva instituții pe parcursul acestor ani: Cor Ardens și Corona Mundi, care aveau ambele ca scop să-i unească pe artiștii de pe glob în cauza activismului civic; Master Institute of United Arts, o școală de artă cu un program extrem de versatil și ulterior sediu al primului Muzeu Nicholas Roerich; și American Agni Yoga Society. De asemenea, ei s-au alăturat diverselor societăți teozofice, iar activitățile lor în cadrul acestor grupuri le-au ocupat timpul.

Expediția asiatică (1925-1929)

După ce au părăsit New York-ul, soții Roerich – împreună cu fiul lor, Iuri, și cu șase prieteni – au început o expediție asiatică întinsă pe durata a cinci ani. Această expediție, după propriile cuvinte ale lui Roerich, "a început din Sikkim prin Punjab, Kashmir, Ladakh, Munții Karakorum, Khotan, Kashgar, Qara Shar, Urumchi, Irtîș, Munții Altai, regiunea Oyrot a Mongoliei, zona centrală a deșertului Gobi, Kansu, Tsaidam și Tibet", cu un ocol prin Siberia până la Moscova, unde au ajuns în 1926. Expediția asiatică a soților Roerich a atras atenția serviciilor externe și de informații ale URSS-ului, Statelor Unite ale Americii, Marii Britanii și Japoniei. În fapt, înaintea începerii acestei expediții, Roerich a solicitat ajutorul guvernului sovietic și al poliției sercrete bolșevice pentru a-l asista în expediția sa, promițând în schimb să monitorizeze activitățile desfășurate de britanici în regiune, dar a primit doar un răspuns lipsit de entuziasm de la Mihail Abramovici Trilisser, șeful de la acel moment al serviciului sovietic de informații externe. Pe de o parte bolșevicii l-a ajutat cu logistica atunci când Roerich a călătorit prin Siberia și Mongolia, dar pe de altă parte au refuzat să se angajeze în proiectul său utopic al Uniunii Sacre a Orientului – o utopie spirituală care se baza pe încercările ambițioase ale lui Roerich de a agita populațiile budiste din Asia interioară pentru a crea o uniune spirituală sub patronajul Rusiei Bolșevice. Misiunea oficială a expediției, potrivit lui Roerich, era stabilirea unui contact între budismul occidental și budismul tibetan. Cu toate acestea, expediția sa a fost prezentată în mass-media occidentală ca o acțiune științifică și artistică.

În perioada cuprinsă vara anului 1927 și iunie 1928 s-a crezut că expediția a fost pierdută, deoarece comunicarea cu membrii ei a încetat pentru un an. Ei fuseseră atacați în Tibet și doar "superioritatea armelor noastre de foc a împiedicat vărsarea de sânge... În ciuda pașapoartelor tibetane pe care le aveam, expediția a fost oprită cu forța de autoritățile tibetane." Membrii expediției au fost reținuți de guvernul tibetan timp de cinci luni și nevoiți să trăiască în corturi la temperaturi negative și să mănânce rații mici de alimente. În acest timp au murit cinci bărbați care erau membri ai expediției. În martie 1928 li s-a permis să părăsească Tibetul și ei s-au îndreptat spre sud, stabilindu-se în India, unde au fondat un centru de cercetare numit Institutul de Cercetare Himalayană.

În 1929 Nicholas Roerich a fost nominalizat la Premiul Nobel pentru Pace de Universitatea din Paris. El a obținut alte două nominalizări în 1932 și 1935. Preocuparea sa pentru pace a dus la crearea mișcării Pax Cultura pentru protejarea artei și culturii, similară "Crucii Roșii". Activitatea lui Roerich în susținerea acestei cauze a dus la semnarea Pactului Roerich de către Statele Unite ale Americii și alte douăzeci de națiuni ale Uniunii Panamericane pe 15 aprilie 1935, la Casa Albă. Pactul Roerich este un tratat internațional timpuriu pentru protejarea patrimoniului cultural.

Expediția în Manciuria
În perioada 1934-1935 Departamentul American de Stat al Agriculturii (condus atunci de Henry A. Wallace, care era un admirator al lui Roerich) a sponsorizat o expediție formată din Roerich și oamenii de știință ai USDA H. G. MacMillan și James F. Stephens în Mongolia Interioară, Manciuria și China. Scopul expediției era colectarea semințelor unor plante care împiedicau distrugerea straturilor utile ale solului.

Expediția a constat din două părți. În 1934 au fost explorați lanțul muntos Marele Khingan și platoul Bargan din vestul Manciuriei. În 1935 au fost efectuate cercetări în unele porțiuni ale Mongoliei Interioare: Deșertul Gobi, Deșertul Ordos și Munții Helan. Expediția a găsit aproape 300 de specii de ierburi xerofite, a realizat studii arheologice și a găsit manuscrise antice de mare importanță științifică.

Activitatea din timpul celui de-al Doilea Război Mondial și ultimii ani de viață

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial Roerich s-a aflat în India, unde a pictat teme istorice rusești și teme religioase, inclusiv: Alexander Nevski, Lupta dintre Mstislav și Rededia și Boris și Gleb.

În 1942 Roerich i-a primit în casa sa din Kullu pe Jawaharlal Nehru și pe fiica lui Nehru, Indira Gandhi. Ei au discutat împreună despre soarta lumii noi: "Am vorbit despre asociația culturală indiano-rusă [...] este timpul să ne gândim la o cooperare utilă și creativă".

Indira Gandhi și-a amintit mai târziu despre zilele pe care le-a petrecut împreună cu familia lui Roerich: "Asta a fost o vizită de neuitat făcută unei familii uimitoare și talentate, al cărei fiecare membru era el însuși o figură remarcabilă, cu o gamă bine-definite de interese. ... Roerich rămâne în memoria mea. Era un om cu cunoștințe vaste și cu o experiență enormă, un om cu o inimă mare, influențat profund de tot ce a observat".

În timpul vizitei, "au fost exprimate idei și gânduri despre o cooperare mai strânsă între India și URSS. Acum, după ce India își câștigă independența, ele au fost puse în aplicare în mod real. Și, după cum știți, astăzi există relații de prietenie și de înțelegere reciprocă între țările noastre".

În 1942 a fost înființată la New York Asociația Culturală Americano-Rusă (ARCA). Membrii ei activi au fost Ernest Hemingway, Rockwell Kent, Charlie Chaplin, Emil Cooper, Serge Koussevitzky și Valeri Ivanovici Tereshchenko. Activitatea Asociației a fost salutată de cercetători precum Robert Millikan și Arthur Compton.

Roerich a murit în 13 decembrie 1947.

Moștenire culturală

Vicepreședintele Statelor Unite ale Americii Henry A. Wallace a fost un corespondent frecvent și uneori avocat al învățăturilor lui Nicholas Roerich. Wallace a devenit atras de ideea unei Uniuni Sacre a Orientului, o utopie geopolitică și spirituală pe care Nicholas și Elena Roerich s-au gândit să o înființeze în inima Asiei. Bazată pe ideile spirituale pe care soții Roerich au susținut că le-au primit de la stăpânii unei alte lumi, această utopie avea să arate omenirii un model al societății ideale. În calitate de secretar de stat pentru agricultură al SUA, Wallace s-a arătat interesat atât de mult de întregul proiect, încât a decis să sponsorizeze a doua expediție a lui Roerich în Asia în perioada 1933-1934. În acest timp, Elena Roerich purta corespondență cu președintele SUA, Franklin D. Roosevelt, care a fost intrigat de "scrisorile ei înflăcărate". Întregul proiect s-a încheiat dezastruos și i-a determinat pe Wallace și pe Roosevelt să rupă legăturile cu soții Roerich. Întregul incident a ieșit parțial la suprafață ulterior și a devenit jenant pentru Wallace, atunci când a dorit să candideze la postul de președinte în 1948 și porțiuni ale corespondenței au fost tipărite de jurnalistul Westbrook Pegler, devenit cunoscut ca Guru Letters.

În prezent, Muzeul Nicholas Roerich din New York City expune numeroase creații artistice ale lui Nicholas Roerich. Numeroase societăți continuă să-și promoveze învățăturile teozofice ale soților Roerich în întreaga lume. Picturile sale pot fi văzute în mai multe muzee, printre care Muzeul de Stat "Roerich" al Artelor Orientale din Moscova; Muzeul Roerich de la Centrul Internațional al familiei Roerich din Moscova; Muzeul de Stat Rus din Sankt Petersburg; Galeria Tretiakov din Moscova; Muzeul de Artă din Novosibirsk, Rusia; Galeria Națională de Artă Străină din Sofia, Bulgaria; Muzeul de Artă din Nijni Novgorod Rusia; Muzeul Național al Serbiei; Roerich Hall Estate din Naggar, India; Galeria de Artă Sree Chitra din Thiruvananthapuram, India; în diferite muzee de artă din India; și Muzeul Național de Artă al Letoniei.

Biografia lui Roerich și controversatele lui expediții în Tibet și Manciuria au fost examinate recent de către o serie de autori, printre care doi ruși, Vladimir Rosov și Aleksandr Andreev, americanul Andrei Znamenski și germanul Ernst von Waldenfels.

H. P. Lovecraft se referă de mai multe ori la "picturile stranii și tulburătoare ale lui Nicholas Roerich" în nuvela sa de groază At the Mountains of Madness, a cărei acțiune se petrece în Antarctica.

A fost decorat cu Ordinul Sf. Sava. Planeta minoră 4426 Roerich din Sistemul solar a fost numită în onoarea lui Roerich.

În iunie 2013 în timpul Săptămânii Artei Ruse din Londra, pictura Madonna Laboris a fost vândută la licitație de casa Bonhams la prețul de 7.881.250 £, devenind cel mai valoros tablou vândut vreodată la o licitație de artă rusă.

Galerie

Lucrări majore
 Art and archaeology // Art and art industry, St. Petersburg, 1898. Nr. 3; 1899. Nr. 4-5.
 Some ancient Shelonsky fifths and Bezhetsky end, St. Petersburg, 31 p., desene ale autorului, 1899.
 Excursion of the Archaeological Institute in 1899 in connection with the question of the Finnish burials of St. Petersburg province, St. Petersburg, 14 p., 1900.
 Some ancient stains Derevsky and Bezhetsk, St. Petersburg, 30 p., 1903.
 In the old days, St. Petersburg, 1904, 18 p., desene ale autorului.
 Stone age on lake piros., St. Petersburg, ed. "Russian archaeological society", 1905.
 Collected works. kN. 1. M.: publishing house of I. D. Sytin, p. 335, 1914.
 Tales and parables, Pg.: Free art, 1916.
 Violators of Art. Londra, 1919.
 The Flowers Of Moria, Berlin: Word, 128 p., Colecție de poezii, 1921.
 Adamant, New York: Corona Mundi, 1922
 Ways Of Blessing, New York, Paris, Riga, Harbin: Alatas, 1924
 Altai - Himalayas. (Thoughts on a horse and in a tent) 1923-1926, Ulan Bator Khoto, 1927.
 Heart of Asia, Southbury (St. Connecticut): Alatas, 1929.
 Flame in Chalice, Series X, Book 1. Songs and Sagas Series, New York: Roerich Museum Press, 1930.
 Shambhala, New York: F. A. Stokes Co., 1930
 Realm of Light, Series IX, Book II. Sayings of Eternity Series, New York: Roerich Museum Press, 1931.
 The Power Of Light, Southbury: Alatas, New York, 1931.
 Women. Address on the occasion of the opening of the Association of women, Riga, ed. About Roerich, 1931, 15 p., 1 reproducere.
 The Fiery Stronghold, Paris: World League Of Culture, 1932.
 banner of peace, Harbin, Alatyr, 1934.
 Holy Watch, Harbin, Alatyr, 1934.
 A gateway to the Future, Riga: Uguns, 1936.
 Indestructible, Riga: Uguns, 1936.
 Roerich Essays: One hundered essays, 2 vol., India, 1937.
 Beautiful Unity, Bombay, 1946.
 Himavat: Diary Leaveves, Allahabad: Kitabistan, 1946.
 Himalayas — Adobe of Light, Bombay: Nalanda Publ, 1947.
 Diary sheets, vol. 1 (1934-1935), Moscova: ICR, 1995.
 Diary sheets, vol. 2 (1936-1941), Moscova: ICR, 1995.
 Diary sheets, vol. 3 (1942-1947), Moscova: ICR, 1996.

Note

Legături externe
 International Centre of the Roerichs
 International Roerich Memorial Trust (India)
 Nicholas Roerich Museum (New York)
 Estonian Roerich Society
 Roerich-movement on the Internet (in Russian)
 Paintings Gallery
 Nicholas Roerich Estate Museum in Izvara
 Roerich Family
 Find A Grave
 Catalogue of Nicholas Roerich`s works from the collection of Gorlovka Art Museum
 Nicholas Roerich Papers, J Murrey Atkins Library, UNC Charlotte
 Nicholas Roerich Lexicon

Nașteri în 1874
Decese în 1947
Pictori peisagiști ruși
Filozofi ruși
Ruși din secolul al XIX-lea
Ruși din secolul al XX-lea
Oameni din Sankt Petersburg

Nicholas Roerich


Allotoca  es un género de peces de la familia Goodeidae, es endémico de México central.

Especies
Incluye las siguientes especies:

 Allotoca catarinae (de Buen, 1942)
 Allotoca diazi (Meek, 1902)
 Allotoca dugesii (Bean, 1887)
 Allotoca goslinei Smith y Miller, 1987
 Allotoca maculata Smith y Miller, 1980
 Allotoca meeki (Álvarez, 1959)
 Allotoca regalis (Álvarez, 1959)
 Allotoca zacapuensis (Meyer, Radda y Domínguez, 2001)

Referencias

Allotoca


Simfonija br. 1 u D-duru op. 25 "Klasična" skladba je Sergeja Prokofjeva iz 1917. godine. Smatra se jednim od prvih djela neoklasicizma. Najkraća je i najpoznatija Prokofjevljeva simfonija.

Povijest
Sergej Sergejevič Prokofjev, ruski pijanist, dirigent i skladatelj, pionir je neoklasicizma i jedan od značajnijih skladatelja 20. stoljeća. Na Konzervatoriju u Sankt Peterburgu, gdje je s 13 godina primljen kao najmlađi student do tada, diplomirao je kompoziciju 1909. te naknadno do 1914. godine klavir i dirigiranje. Nakon izbijanja Oktobarske revolucije emigrira u SAD, a 1922. seli u Pariz gdje je ostao do 1936. godine, odakle prelazi u Moskvu. Koncertirao je po SAD-u i Evropi, a boravak u Parizu je njegovo najplodnije stvaralačko razdoblje. Njegov opus (opp. 1-138) obuhvaća 15-ak žanrova: 14 opera, 9 baleta, scensku i filmsku glazbu, 7 simfonija (i još dvije iz dječačkih dana), 11 koncerata, kao i mnogobrojna instrumentalna i vokalna djela.

Prokofjev je simfoniju skladao 1917. godine na ljetovanju u blizini Sankt Peterburga. Prokofjev je bio dirigent na premijeri 21. travnja 1918. godine u Sankt Peterburgu, koja je prošla nezapaženo.

Ovo je najkraća i najpoznatija Prokofjevljeva simfonija. Smatra se jednim od prvih djela neoklasicizma, jer sadrži moderne elemente uz klasičan stil. Sâm Prokofjev nazvao je simfoniju "klasična" (Symphonie Classique) jer, po njegovim riječima, takav stil koristio bi Haydn da je još živ. Usto je u svom dnevniku zapisao i da je njegova simfonija točno Mozartov klasicizam i da će publika biti zadovoljna dok sluša sretnu i nekompliciranu glazbu.

O glazbi
Orkestracija: 2 flaute, 2 oboe, 2 klarineta, 2 fagota, 2 horne, 2 trube, timpani, gudači

Tonalitet: D-dur

Iako simfonija sadrži uobičajena četiri stavka, svaki od njih je kratak i sažet.
 Allegro
 Intermezzo. Larghetto
 Gavotte. Non troppo allegro
 Finale. Molto vivace

1. Allegro
Prvi stavak napisan je u sonatnoj formi, s dvjema temama, razradom i reprizom, po svim pravilima klasične simfonije.

2. Larghetto
U uobičajenom sporom stavku violine uvode melodiju koja se izmjenjuje s kontrastnim epizodama. Melodija se dvaput ponavlja, s izmijenjenim harmonijama i pratnjom. Stavak završava kao što je i počeo.

3. Non troppo allegro
U trećem stavku, uobičajeni menuet Prokofjev zamjenjuje gavotom, živahnim francuskim južnjačkim plesom.

4. Molto vivace
Briljantan četvrti stavak predstavlja veliki izazov za izvođače. Virtuozni pasaži flaute i oboe vode simfoniju u veličanstveno finale.

Uobičajeno trajanje simfonije je do 15 minuta.

Izvori
 Simfonija br. 1 u D-duru u neslužbenom vodiču koncerta Niškog simfonijskog orkestra 26. rujna 2019. godine, dirigentica Milena Injac, sa stranice "Rat protiv slova A"  (objavljeno: 18. rujna 2019., pristupljeno: 5. srpnja 2020.)
 Prokofjev, Sergej Sergejevič. Hrvatska enciklopedija, mrežno izdanje. Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 2020. (Pristupljeno: 5. srpnja 2020.)
 Opis simfonije, Marianne Williams Tobias: Symphony No 1, na stranici Indianapolis Symphony Orchestra, www.indianapolissymphony.org  (objavljeno: 2016., pristupljeno: 5. srpnja 2020.)
 Programski vodič koncerata 3., 4. i 5. prosinca 2015. godine, Chicago Symphony Orchestra, dirigent Riccardo Muti, cso.org   (objavljeno: 2015., pristupljeno: 5. srpnja 2020.)

Klasične skladbe 20. stoljeća
Sergej Prokofjev

Simfonija br. 1 u D-duru (Prokofjev)


ينتج مصطلح أنثروبولوجيا ظاهريًا عن جمع الكلمة اليونانية أنثروبوس والتي تعني الإنسان (تُفهم بمعنى «الجنس البشري» أو «البشرية»)، ولوجيا المفترضة التي تعني «دراسة». على الرغم من ذلك، يعد هذا المركب غير معروف في اليونانية القديمة أو اللاتينية، سواء الكلاسيكية أو لاتينية العصور الوسطى. تظهر بدايةً ظهورًا متقطعًا في كلمة أنثروبولوجي اللاتينية العلمية في عصر النهضة في فرنسا، حيث ولدت الكلمة الفرنسية أنثروبولوجي، والتي نُقلِت إلى الإنجليزية لتصبح أنثروبولوجيا. وتنتمي لصف من المفردات الناتجة عن إضافة اللاحقة لوجيا، مثل أركيولوجي (علم الآثار) وبيولوجيا (علم الأحياء) وغيرها، أي «دراسة (أو علم) الـ...».

هذا الشكل المختلط من كلمة أنثروبوس اليونانية ولوجيا اللاتينية يضعه ضمن اللاتينية الحديثة. على الرغم من عدم وجود كلمة مستقلة تحمل معنى كلمة لوجيا في اليونانية الكلاسيكية. قد تملك كلمة لوغوس هذا المعنى. حاول جيمس هانت إنقاذ أصل الكلمة في أول خطاب له أمام جمعية علماء الأنثروبولوجيا في لندن بصفته رئيسًا ومؤسسًا لها، عام 1863. وجد كلمة أنثروبولوغوس في قاموس اليونانية القديمة القياسي الخاص بأرسطو، والذي يعرّف الكلمة حسب قوله بأنها «الحديث عن الإنسان أو التعامل مع الإنسان». هذا الرأي ضرب من التمني تمامًا، إذ يواصل ليدل وسكوت شرح المعنى: «يعني حب الأحاديث الشخصية». إذا تمكن أرسطو، وهو كبير فلاسفة اللوغوس، من صياغة هكذا كلمة دون أي نية جدية، فعلى الأرجح لم يكن هناك أي أنثروبولوجيا قابلة للتعريف بهذا الاسم آنذاك.

على الرغم من ذلك، لا يعتبر عدم وجود دلالة قديمة للأنثروبولوجيا مشكلةً اشتقاقية. وضع ليدل وسكوت قائمة تحوي 170 مركب يوناني ينتهي بكلمة لوجيا، ما يكفي لتفسير استخداماتها التالية كلاحقة إنتاجية. استخدم اليونانيون القدماء اللاحقات أغلب الأحيان في صياغة مركبات ليس لها بدائل مستقلة. تتحد قواميس أصول الكلمات في نسب كلمة لوجيا إلى لوغوس من ليغين أي «جمع». ويكون المجموع في المقام الأول أفكارًا، وخاصة في الحديث. يقول قاموس التراث الأمريكي: «إنها واحدة من المشتقات المبنية على لوغوس». يعد تصنيفه النمطي تصنيف اسم معنى: لوغ-وس← لو-جيا («معنى نوعي»).

لا تستبعد أصول اسم الأنثروبولوجيا العائدة لعصر النهضة احتمالية تقديم المؤلفين القدماء مواد أنثروبولوجية تحت اسم آخر. يُعتبر تعريف كهذا تخمينيًا، بناءً على رؤية العالم النظري للأنثروبولوجيا، ومع ذلك، وُضعت تخمينات من قبل علماء الأنثروبولوجيا الموثوقين، خاصة أولئك الذين يعتبرون أنفسهم منسقين اجتماعيين وغيرهم من المصنفين في التاريخ الآن.

علم التاريخ

بدأ مارفن هاريس، وهو مؤرخ أنثروبولوجيا، كتابه ظهور نظرية الأنثروبولوجيا بعبارة: الأنثروبولوجيا هي «علم التاريخ». لا يقترح هاريس إعادة تسمية التاريخ باسم الأنثروبولوجيا، ولا يشير لعدم وجود اختلاف بين التاريخ وما قبل التاريخ، أو يزعم أن الأنثروبولوجيا تستبعد الممارسات الاجتماعية الحالية، كما قد يبدو المعنى العام للتاريخ ضمنًا في عبارة «تاريخ الأنثروبولوجيا». فهو يستخدم «التاريخ» بمعنىً مميز، كما استخدمها مؤسسو علم الإنسان الثقافي: «التاريخ الطبيعي للمجتمع»، على حد تعبير هيربرت سبينسر، أو «التاريخ العالمي للمجتمع» وهو غاية عصر التنوير في القرن الثامن عشر. وكما يشمل التاريخ الطبيعي سمات العضويات/الكائنات الحية في الماضي والحاضر، كذلك يشمل التاريخ الثقافي أو الاجتماعي سمات المجتمع في الماضي والحاضر. ويتضمن كلًا من التاريخ الموثق وما قبل التاريخ، لكنه يميل باتجاه التطور المؤسسي بدلًا من الأحداث التاريخية المحددة غير المتكررة.

وفقًا لهاريس، كان علماء الأنثروبولوجيا في القرن التاسع عشر يضعون النظريات على افتراض أن تطور المجتمع يتبع نمطًا من القوانين. ويشجب فقدان هذه الرؤية في القرن العشرين عبر إنكار وجود أي قوانين ملحوظة أو أن المؤسسات الحالية لها أي أثر على الماضي. وصاغ مصطلح التصويرية لهم. تعد وجهات النظر في القرن التاسع عشر في المقابل قانونية، أي أنها توفر القوانين. ينوي هاريس «إعادة تأكيد الأولوية المنهجية للبحث عن قوانين التاريخ في علم الإنسان». فهو يبحث عن «نظرية عامة للتاريخ». ويطلق على تصوره للقوانين: «أعتقد أن نظير الاستراتيجية الداروينية في عالم الظواهر الثقافية الاجتماعية هو مبدأ الحتمية التقنية البيئية والتقنية الاقتصادية»، اسم المادية الثقافية، التي يتوسع فيها في كتابه المادية الثقافية: الكفاح من أحل علم الثقافة.

يشير في مكان آخر إلى «نظرياتي حول الحتمية التاريخية»، معرفًا الأخيرة: «عبر العلاقة الحتمية بين الظواهر الثقافية، أعني ببساطة أن المتغيرات المتماثلة تحت ظروف متماثلة تميل لأن تعطي نتائج متماثلة». يدل استخدام «تميل إلى» على درجة من حرية الحدوث أو عدم الحدوث، ولكن في الحتمية الصارمة، في ظل أسباب معينة، يجب أن تحدث النتيجة ولا شيء غير تلك النتيجة. ولكن، يستخدم الفلاسفة المختلفون الحتمية بمعانٍ مختلفة، إذ إن العامل الحتمي الذي يراه هاريس هو الافتقار للهندسة الإنسانية الاجتماعية: «ليس للإرادة الحرة والاختيار الأخلاقي عمليًا أي تأثير هام على الاتجاه الذي اتخذته أنظمة الحياة الاجتماعية حتى الآن».

يؤيد هاريس رؤية القرن التاسع عشر التي تقترح أن القوانين هي تجريدات من الأدلة التجريبية: «...تُبنى الكيانات الاجتماعية الثقافية من الملاحظة المباشرة وغير المباشرة لسلوك أفراد معينين وفكرهم...». إذ لا تعد المؤسسات واقعًا ماديًا بل الأشخاص فقط. حين يتصرفون في المجتمع، فهم يفعلون ذلك وفقًا لقوانين التاريخ التي ليسوا مدركين لها، بالتالي، لا يوجد أي عنصر تاريخي للإرادة الحرة. وكحال علماء الأنثروبولوجيا عمومًا في القرن العشرين، يمنح هاريس قيمة عالية للتجريبية، أو جمع البيانات. يجب أن يُنفد هذا العمل من قبل مراقبين مدرَّبين.

يستعير مصطلحات من اللسانيات (علم اللغات): كما أن نظام الصوتيات هو وصف الأصوات التي تطورت بغض النظر عن المعنى وبنية اللغة، في حين يصف نظام الصوت اللغوي الأصوات ذات المعنى التي استُخدمت فعليًا في اللغة، كذلك يمكن أن تكون البيانات الأنثروبولوجية مقاربةً داخلية وخارجية. المراقبون المدرَّبون هم فقط من يستطيعون تجنب المراقبة الخارجية، أو الوصف دون النظر إلى المعنى في الثقافة: «...تُطبق المراقبة الخارجية في المراقبة الداخلية للمراقبين جزئيًا تطبيقًا غير صحيح على نظام أجنبي...». ويفرّق أكثر بين القياس الحالي والتاريخي. يعد القياس الحالي («التزامني») فيما يتعلق بالبيانات الأنثروبولوجية معاصرًا وثقافيًا مشتركًا. في حين تظهِر البيانات التاريخية («اللاتزامنية») تطور الخطوط عبر الزمن. يجب أن تعتمد المادية الثقافية، باعتبارها «إستراتيجية بحث علمي مقارِنة عالميًا وكلية عمليًا»، على الدقة في الأنواع الأربعة من البيانات. تختلف المادية الثقافية عن غيرها بإدخال الثقافة بصفتها تأثيرًا. تنتج العوامل المادية المختلفة ثقافات مختلفة.

واجه هاريس، كغيره من علماء الأنثروبولوجيا، أثناء البحث عن منهج وبيانات أنثروبولوجية قبل استخدام مصطلح الأنثروبولوجيا، صعوبات في إيجادها لدى المؤلفين القدماء. إذ مال القدماء لرؤية اللاعبين على مسرح التاريخ كمجموعات عرقية تتسم بلغة وخصائص متشابهة أو متماثلة: الفرس، والألمان، والسكوثيون، وما إلى ذلك. وبالتالي، عنى مصطلح التاريخ لدرجة كبيرة «قصة» ثروات هؤلاء اللاعبين عبر الزمن. لم يصغ المؤلفون القدامى القوانين قط. بصرف النظر عن نظام العصور الثلاث البدائي، لم تُشكلْ مراحل التاريخ، كتلك الموجودة لدى لوبوك وتايلور ومورغان وماركس وغيرهم بعد.

انظر أيضًا
 تاريخ علم النفس.
 تاريخ علم الاجتماع.

مراجع

تاريخ العلوم الاجتماعية
علم الإنسان

تاريخ علم الإنسان


Willi Baumeister (født 22. januar 1889 i Stuttgart, død 31. august 1955 s.st.) var en tysk maler, professor, scenograf og typograf/layoutdesigner.

Baggrund
Willi Baumeister blev uddannet til dekorationsmaler mellem 1905 og 1907. Under læretiden studerede han kunst ved byens kunstakademi (Königlich Württembergische Akademie) (1905–1906) under lærere som Robert Poetzelberger og Josef Kerschensteiner. Han aftjente militærtjeneste i 1907-08 og genoptog kunststudierne efter afslutningen heraf. Poetzelberger havde opgivet Baumeister på grund af "mangel på talent", hvorfor Baumeister fortsatte studierne hos Adolf Hölzel indtil 1912

Virke
I 1914 havde Baumeister sin første soloudstilling på Der Neue Kunstsalon i Stuttgart. Han nåede rejser til Amsterdam, Paris og London inden han blev indkaldt til militærtjeneste under 1. verdenskrig. Han udstillede fortsat under krigen. Efter 1. verdenskrig blev Baumeister medlem af kunstnersammenslutningen Novembergruppe, der var grundlagt at Max Pechstein i 1918 umiddelbart efter Tysklands kapitulation. Gruppen forblev en af de væsentligste tyske kunstsammenslutninger indtil nedlæggelsen i 1933.

I mellemkrigstiden udstillede Baumeister flere steder i Tyskland og i udlandet. Han havde professionelle relationer til kunstnere som Paul Klee, Fernand Léger, Le Corbusier, Amédée Ozenfant og Michel Seuphor. I 1924 udstillede han på udstillingen Erste Allgemeine Deutsche Kunstausstellung i Moskva og i 1926 i Paris på L'Art d'aujourd'hui.

I 1926 giftede han sig med malerinden Margarete Oehm (1898-1978) og udstillede samme år i New York, Paris og Berlin. Året efter fik han en stilling som lærer ved Städelsches Kunstinstitut Frankfurt am Main.

Efter nazisternes magtovertagelse
Baumeister blev den 31. marts 1933 afskediget efter nazistenes magtovertagelse. Han blev erklæret "degenereret" som kunstner, hvilket gav sig udslag i, at Baumeister i 1937 blev optaget på nazisternes liste over "Entartete Kunst" (degenereret kunst").

Listen over beslaglæggelser på Freie Universität Berlin omfatter 54 numre, heraf flere grafiske blade fra kunstmapper indhentet fra flere offentlige samlinger.

Han genoptog virket som kunstner umiddelbart efter 2. Verdenskrig, og flyttede tilbage til  Stuttgart i 1945, hvor han virkede som lærer ved akademiet til sin død.

Som maler regnes han som betydningsfuld. Han tog udgangspunkt i konstruktivismen og indlagde sand og gips for at bygge billedfladen op. Senere blev formene mere løse. De sidste malerier er præget af klare sorte figurer i midten, med farverige figurer i maleriernes periferi.

Baumeister udgav bogen Über das Unbekannte in der Kunst i 1947.

Han døde i Stuttgart i 1955.

Noter

Eksterne henvisninger

 Official web page /
 Stuttgart Art museum
 LEMO Biography
 Baumeister and Stuttgart
 Works at the Fine Arts Museums of San Francisco

Malere fra Tyskland
Scenografer
Personer fra Stuttgart
Professorer fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Tyskere i 1900-tallet

Willi Baumeister


නිශ්චල දේපල යන පදයට නෛතිකව එහි ඇති වස්තුන් සියල්ල ඇතුලත් වේ. විශේෂයෙන් ලිඛිතව සාක්ෂි ඇති හෝ එම භුමියට ස්ථිරවම සම්බන්ධ ගොඩනැගිලි වැනි දෑ නිශ්චල දේපල හි ඉංග්‍රිණි නාමයන් Real estate හා Real property යන සමනා අර්ථයක් ඇති වචන ලෙස සලකයි. නමුත්  Real estate පදයේ භුමිය හා එහි පවතින වස්තුන් අර්ථ දැක්වෙන අතර  Real Property පදයෙන් ඉඩමේ අයිතිය අර්ථ දැක්වේ.

Recl estate හා Recl property පද සාමාන්‍ය පොදු නීතියේ භාවිතා වන අතර මහජන නිතියේදි (Civil Law) එය නිශ්චල දේපලයන් හැදින්විමට යොදා ගනි.

නිරුක්තිය (Etymology)

නිති‍යේදි  Recl පදයේ තේරුම පුද්ලයෙකුට වෙසෙසන (distinguish) වස්තුවකටයි. නීතියේදි නිශ්චල දේපල හ පුද්ගලික දේපල (ඇඳුම්, මුදල්) අතර වෙනස පැහැදිලිව අර්ථ දක්වා ඇත. මෙම දේපල දෙක අතකර සංකල්පයට වෙනස න් නිශ්චල දේපල චල හ ලිඛිතව අයිතිය පවරා දිමත්, අනෙකුත් දේපල චංචල විමත්ය  Recl estate පදය 1666 තරම් ඇත. අතිතයේ යොදාගත් බවට සක්ෂි හමුව ඇත.

මෙම Real පදයේ භාවිතයේ පුර්ණ කාලයේ, ඉඩමේ අයිතිය හ ඉන්පසු අයිතිය පැවරෙන අයුරැ ගැන ජනයා තුල වු අභිරැචිය පෙනෙයි. මෙහිදි මධ්‍යකාලින යුගේය රදල ක්‍රමය මෙහෙි වෙයි. එම රාජකාරි ක්‍රමය, වර්ථමානයේ ඇති මහජන නීතියේ මුල්‍යයයි.

Real පදය Royal (රජකීය) යනු පදයෙන් සැකසුනු බවට ත් (ස්පාඤ්ඤ භාෂවෙන්  Real යනු රාජකිය යන අර්ථයයි. අතිතයේදි වර්ථමානයේදි මෙන්ම ඉඩම් බදු රජුට ගෙවි යුතු විය)

කෙසේ වෙතත් Real Property පදයේ ඇත.  Real කොටස් ලතින් භාෂාවේදි දෙයක් (Thing)වේ.

පදිංචියට යෝග්‍ය නිශ්චල දේපල

නෛතිකව නිවාසයක පදිංචිව සිටිම නිවාස භුක්තිය නම් වේ. මෙම භුක්තිය යන පදයට අයිතිකරු පදිංචිව සිටිම කුලී නිවැසියෝ, එක් නිවාසයකට සහ අයතින් (Condominium) අති අයිතිකරුවන් නිවාස සැලසුම් පොදු ජන නිවාස (Public house) රජයට අයිති දේපල වල ජනතාව පදිංචිය හා අනවසර පදිංචිකරුවන් අයත් වේ. මෙම දේපල ප්‍රභේදයටTim shore   (දේපල අයිතිය නියමිත කාලයට එක් කොටස්කරුවෙකුට පැවරෙන ගිවිසුම ) එක් කණ්ඩායමකට එක් ඉඩමක නිවස සාදා බෙදාගැනිමත් අයත් වේ.
මෙම නිවාස අසල්වැසියන් නිවාස හා භුමිය ඇති සම්බන්ධතාවය අනුව වෙන් කළ හැකිය. නිවාසයන් කිහිපයක් එකම පද්ධතියක් ලෙස භාවිතාකල හැක. උදා - එකම අයිතිකරු නිවාස සියල්ල කුලියට/ බද්දට දීම, වෙනස් අයිතිකරුවන් ගිවිසුම් මගින් පද්ධතිය පිළිබද එකඟතාවයටක පැමිණිම.භෞතික ස්වභාවය මත නිවාස වෙන්කළ හැකි ප්‍රධාන කාණ්ඩ (උතුරු ඇමෙරිකාවේ,යුරෝපයේ)

එකට සම්බන්ධ නිවාස

නිවාස සංකිරණයක හෝ ගෙදරක ප්‍රමාණය වර්ග අඩි හෝ මීටර්වලින් මැනිය හැකිය. ඇමරිකාවේ මෙලෙස ගනන් ගැනෙන්නේ "නිවැසියන් වසන ස්ථාන" එනම් ගබඩරථගාල මෙමෙ නිවාසවලට අයත් නොවේ. යුරෝපයේ බිත්ති වලින් වටවු සියලු ඉඩ නිවාසයේ ප්‍රමාණයට අයත් වේ.

එමෙන්ම කවර ප්‍රමාණයෙන් නිවාස වර්ග කළ හැක " studio apartment " නිවසක නිදා ගැනීමට එක්කාමරයක් ඇති අතර සාලයක් නැත. (කුස්සිය සමහරක් විට වෙන්ව පවති) තනි නිදන කාමර නිවාස වල (One bedroom apartment) සාලයක් හා කැම කාමරයක් තිබේ. (ඉන්සු නිදන කාමර 2 ) නිදන කාමර 3 ක්, වශයෙන් විශාල නිවාස වෙන් කළ හැකිය. නිදන කාමරයකට ඇදුම් අඩංගු කුටියක් (Closet) තිබිය යුතුයි.

list of hose type (නිවාස වර්ග ලැයිස්තුව) පරික්ෂා කර සම්පුර්ණ නිවාස වර්ග පිළිබඳ  දැන ගන්න. Real Estate trend (නිශ්චල දේපලවල නව නැඹුරැව) බලා වෙළෙඳපොළේ නිවාස පිළිබදව දැනගන්න.

සටහන්

|estate terminology and practice outside the Uni Real estate terminology and practice outside the Uni
|-

නිශ්චල දේපල


An Axonopus monticola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Alexander Black. An Axonopus monticola in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus monticola


රියර් අද්මිරාල් ප්‍රසන්න හේවගේ (ඉංග්‍රීසි: Prasanna Hewage) USP යනු  ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදා දකුණු නාවික විධානයේ ආඥාපති.

රියර් ඇඩ්මිරල් ප්‍රසන්න හේවගේ  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු හමුදා නිලධරයන්

 දකුණු නාවික විධානයේ ආඥාපති ලෙස රියර් අද්මිරාල් ප්‍රසන්න හේවගේ වැඩ භාර ගනී

 නාලන්දා රණවිරු උපහාර 2020

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදා නිලධාරීන්
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

ප්‍රසන්න හේවගේ


Nasdaq (National Association of Securities Dealers Automated Quotations), resmi bir düzenleyicisi olmayan tezgâh üstü piyasalarda (OTC) işlem gören menkul kıymetler için alım-satım fiyatlarının gösterildiği otomatik bilgi ağı olarak New York'ta kurulmuş olan özel borsadır. Dünyanın teknoloji borsası olarak kabul edilir.

Nasdaq, menkul kıymetler borsasındaki ilk alım satım 1971 yılında başladı. NASDAQ-100 Endeksi, Nasdaq Menkul Kıymetler Borsası'nda işlem gören Amerikan merkezli en büyük 100 şirketi kapsamaktadır. Aralarında Apple, Google, IBM, Netflix, Amazon, Tesla, Microsoft, Facebook, Twitter gibi dünya devi şirketlerinin de bulunduğu günümüzde bilgi teknolojilerine yön veren hemen hemen bütün firmaların, hisse senetlerinin işlem gördüğü bir borsadır. MSCI Information Technologies Net Totar Return Index, MSCI World Telecommunications Services Net Totar Return Index, MSCI World Consumer Discretionary Net USD gibi indeksler bu şirketlerin günlük kar veya zarar hanelerine yazan fiyatları belli bir algoritmaya uyarak, yatırımcılara kârlılık hakkında fikir verir.

Tarihçe

1971–2000
"Nasdaq" önceleri "the National Association of Securities Dealers Automated Quotations" kısaltması (Türkçe: Ulusal Menkul Kıymet Satıcıları Birliği Otomatik Fiyat Teklifleri) olarak kısaca Nasdaq olarak ifade edilirdi. 1971 yılında, halen Finansal Endüstri Düzenleme Kurumu (FINRA) (İngilizce: Financial Industry Regulatory Authority) olarak bilinen Ulusal Menkul Kıymet Satıcıları Birliği (NASD) tarafından kuruldu. 8 Şubat 1971'de Nasdaq borsası dünyanın ilk elektronik borsası olarak faaliyete başladı. İlk başta, sadece "teklif sistemi" idi ve elektronik ticaret yapılamıyordu.

NASDAQ Menkul Kıymetler Borsası nihayetinde tezgah üstü (OTC) (ing: Over-the-counter) alım satım sistemi tarafından gerçekleştirilen büyük alım satımların çoğunluğunu üstlendi ama hala bu şekilde işlem gören birçok menkul kıymet vardır. 1987 gibi daha sonraları Nasdaq borsası medya raporlarında ve ayrıca Standard & Poor's Şirketi tarafından yayınlanan aylık Stok Kılavuzlarında (hisse senedi kılavuzları ve prosedürleri) hala yaygın olarak "OTC" olarak anılırdı. Yıllar sonra ticaret ve hacim raporlaması ve otomatik ticaret sistemleri eklenerek borsa haline geldi. 1981'de Nasdaq, ABD menkul kıymetler piyasalarının toplam 21 milyarlık hissesinin %37'sini sattı. 1991'de Nasdaq'ın payı %46'ya yükseldi. 1992'de Nasdaq Borsası, sermaye piyasalarının ilk kıtalararası bağlantısını oluşturmak için Londra Borsası ile birleşti. 1998'de, "Gelecek yüz yılın borsası" sloganını kullanarak Amerika Birleşik Devletleri'nde çevrimiçi ticaret yapan ilk borsa oldu. Nasdaq Borsası dot-com balonu sırasında birçok şirketin ilgisini çekti.

Ana indeksi, başlangıcından beri yayınlanan NASDAQ Composite'dir. QQQ Borsa yatırım fonu, 1985'te piyasaya sürülen büyük sermayeli NASDAQ-100 endeksini ve piyasa değeri açısından en büyük 100 şirketi izleyen NASDAQ Financial-100 Endeksini takip eder.

Kaynakça

Borsalar
New York merkezli şirketler
New York ekonomisi
Elektronik ticaret
1971'de kurulan şirketler
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

Nasdaq


Ricardo Miguel Martins Alves (), cunoscut ca Ricardo Alves,  un fotbalist portughez care evoluează pe postul de fundaș central la clubul din , .

Palmares
Astra Giurgiu
 Liga I (1): 2015-16

Legături externe

Profil pe LigaPortugal

Fotbaliști portughezi
Fotbaliști ai FC Astra Giurgiu
Fotbaliști ai CS Concordia Chiajna

Ricardo Alves


حالياً هو أحد لاعبي نادي النصر السعودي. لاعب يتمتع بمهارات كبيرة وسرعه فائقه وتسديد الكرات الثابتة الطول:1.81m

مراجع

وصلات خارجية

 معلومات عن اللاعب

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في أوكرانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في مولدافيا
لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون رومانيون مغتربون في السعودية
رياضيون رومانيون مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون رومانيون مغتربون في أوكرانيا
رياضيون رومانيون مغتربون في روسيا
رياضيون من كلوج نابوك
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم
لاعبو الدوري الأوكراني الممتاز
لاعبو الدوري الروسي الممتاز
لاعبو الدوري الوطني المولدوفي
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بولتيهنيكا تيميسوارا
لاعبو جامعة كلوج
لاعبو دوري الدرجة الأولى الروماني
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو شيكاغو فاير
لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم رومانيون
لاعبو كرة قدم رومانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في أوكرانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في مولدوفا
لاعبو كرة قدم من كلوج نابوك
لاعبو لوكوموتيف موسكو
لاعبو منتخب رومانيا لكرة القدم
لاعبو نادي النصر (السعودية)
لاعبو نادي روستوف
لاعبو نادي شريف تيراسبول
لاعبو نادي كارباتي لفيف
لاعبو هوفيرلا أزهورود
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1403 هـ
مواليد 1975
مواليد 1983
مواليد في كلوج نابوكا

رازوان كوتسيش


Vestfossen Station (Vestfossen stasjon) er en jernbanestation på Sørlandsbanen, der ligger i byområdet Vestfossen i Øvre Eiker kommune i Norge. Stationen består af to spor med hver sin sideliggende perron, stationsbygning med ventesal, en parkeringsplads og busstoppested.

Stationen åbnede 9. november 1871 som en del af banen mellem Hokksund og Kongsberg. Deb oprindelige stationsbygning blev opført efter tegninger af Georg Andreas Bull. Den nuværende stationsbygning blev opført i 1910 efter tegninger af Harald Kaas. I 2010 blev stationen moderniseret med nye perroner og læskure.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Sørlandsbanen
Etableret i 1871
Jernbanestationer i Viken

Vestfossen Station


Niels Henrik Abel ( , ; 5 Ağustos 1802 - 6 Nisan 1829), çeşitli alanlarda öncü katkılarda bulunan Norveçli bir matematikçiydi. En ünlü yegane sonucu, Genel beşinci dereceden denklemi radikallerde çözmenin imkansızlığını gösteren ilk tam kanıttır. Bu soru, zamanının öne çıkan açık kalmış sorunlarından biriydi ve 250 yılı aşkın bir süredir çözülemedi. Aynı zamanda eliptik fonksiyonlar alanında bir yenilikçi, Abelyen fonksiyonların kaşifiydi. Buluşlarını yoksulluk içinde yaşarken yaptı ve 26 yaşında tüberkülozdan öldü.

Çalışmalarının çoğu, çalışma hayatının altı veya yedi yılında yapıldı. Fransız matematikçi Charles Hermite, Abel hakkında şunları söyledi: "Abel, matematikçileri beş yüz yıl boyunca meşgul edecek kadar sonuç bıraktı."

Başka bir Fransız matematikçi olan Adrien-Marie Legendre şöyle dedi: "quelle tête celle du jeune Norvégien!" ("what a head the young Norwegian has!", "Genç Norveçlinin nasıl bir kafası var!").

Aslen 1899'da Nobel Ödüllerini tamamlamak için önerilen matematikteki Abel Ödülü, onun onuruna adlandırılmıştır.

Hayatı

Erken dönem

Niels Henrik Abel, papaz Søren Georg Abel ve Anne Marie Simonsen'in ikinci çocuğu olarak Nedstrand, Norveç'te doğdu. Niels Henrik Abel doğduğunda aile Finnøy'de bir papaz evinde yaşıyordu. Niels Henrik'in doğum yılının Temmuz / Ağustos aylarında Nedstrand'daki icra memurunun misafirleri olduğu için, Niels Henrik'in komşu cemaatte doğduğunu gösteriyor.{{NoteTag|Niels Henrik prematüre doğdu ve sözlü geleneğe göre, yeni doğan bir çocuğun hayatta kalabilmesi için kırmızı şarapta yıkanması ve pamuklu bir beze sarılması gerekiyordu. Niels Henrik'in babası onu vaftiz etti ve kilise siciline şunları yazdı: 6 Eylül 1802, Finnøy kilisesinde papaz Søren G. Abel ve Ane Marie Simonsen'in 5 Ağustos doğumlu çocuğu Niels Henrik'i vaftiz etti" – (Norveçce: September 6te 1802 døbt i Findøe Kirke Sognepræsten Søren G. Abel og Ane Marie Simonsens Barn Niels Henrik, fød den 5te August.")Morten Kiærulf was appointed pastor for Nedstrand in 1829. He wrote in a letter in 1880 to professor Bjerknes in Valle, that he was told by locals that one of Abel's sons was born at former bailiff Marstrand's house in Nedstrand.<ref>Myhre, Sigmar: Ætt og heim 2009, chapter 6, Niels Henrik Abel – fødestaden. .</ref>}}

Niels Henrik Abel'in babası Søren Georg Abel, teoloji ve felsefe diplomasına sahipti ve Finnøy'de papaz olarak görev yaptı. Søren'in babası, Niels'in büyükbabası Hans Mathias Abel de Risør kasabası yakınlarındaki Gjerstad Kilisesi'nde papazdı. Søren, çocukluğunu Gjerstad'da geçirmiş ve orada papaz olarak da hizmet etmişti; 1804'te babasının ölümünden sonra, Søren Gjerstad'a papaz olarak atandı ve aile oraya taşındı. Abel ailesinin kökleri Schleswig'de doğdu ve 17. yüzyılda Norveç'e geldi.

Anne Marie Simonsen, Risør'dandı; babası Niels Henrik Saxild Simonsen, bir tüccar ve ticaret gemisi sahibiydi ve Risør'daki en zengin kişi olduğu söyleniyordu. Anne Marie, görece lüks bir çevrede iki üvey anneyle büyümüştü. Gjerstad papaz evinde balolar düzenlemekten ve sosyal toplantılar yapmaktan hoşlanıyordu. Çoğu kişi, onun erken bir alkolik olduğunu ve çocukların yetiştirilmesiyle çok az ilgilendiğini söylüyor. Niels Henrik ve kardeşlerine okumaları için el yazısı kitaplarla babaları tarafından eğitim verildi. Bir matematik kitabındaki bir toplama tablosu şöyledir: 1+0=0.

 Katedral Okulu ve Kraliyet Frederick Üniversitesi
Norveç'in bağımsızlığı ve 1814'te Norveç'te yapılan ilk seçimle birlikte Søren Abel, Storting'e temsilci olarak seçildi. Storting'in toplantıları 1866'ya kadar Christiania'daki (şimdi Oslo olarak bilinen) Katedral Okulu'nun ana salonunda yapıldı. Neredeyse kesinlikle, okulla bu şekilde tanıştı ve en büyük oğlu Hans Mathias'ın ertesi yıl okula başlaması gerektiğine karar verdi. Ancak, ayrılma zamanı yaklaştığında, Hans evden ayrılmak zorunda kaldığı için o kadar üzüldü ve bunalıma girdi ki, babası onu göndermeye cesaret edemedi. Bunun yerine Niels'ı göndermeye karar verdi.

1815'te Niels Abel, 13 yaşında Katedral Okulu'na girdi. Bir yıl sonra ağabeyi Hans da ona katıldı. Odaları paylaştılar ve ortak sınıfları vardı. Hans, Niels'den daha iyi notlar aldı; ancak 1818'de yeni bir matematik öğretmeni olan Bernt Michael Holmboe atandı. Öğrencilere evde yapmaları için matematiksel görevler verdi. Niels Henrik'in matematikteki yeteneğini gördü ve konuyu ileri düzeyde incelemesi için onu teşvik etti. Okuldan sonra Niels'e özel ders bile verdi.

1818'de Søren Abel, ilahiyatçı Stener Johannes Stenersen ile 1806'daki ilmihaliyle ilgili olarak halka açık bir teolojik tartışma yaptı. Tartışma basında iyi bir şekilde yer aldı. Søren'e "Abel Treating" (Norveççe: "Abel Spandabel") takma adı verildi. Niels'in tartışmaya tepkisinin "aşırı neşe (excessive gaiety)" olduğu söylendi. Aynı zamanda Søren, Norveç Kurucu Meclisine ev sahipliği yapan Carsten Anker'e hakaret ettikten sonra neredeyse görevden almayla karşı karşıya kaldı ve Eylül 1818'de siyasi kariyeri harap halde Gjerstad'a döndü. Ağır şekilde içmeye başladı ve sadece iki yıl sonra, 1820'de 48 yaşında öldü.

Bernt Michael Holmboe, Niels Henrik Abel'ı okulda kalması için bursla destekledi ve Royal Frederick Üniversitesi'nde öğrenim görmesi için arkadaşlarından para topladı.

Abel 1821'de üniversiteye girdiğinde, zaten Norveç'teki en bilgili matematikçiydi. Holmboe'nun ona öğretebileceği başka bir şey yoktu ve Abel üniversite kütüphanesindeki en son matematik literatürünü incelemişti. Bu süre zarfında Abel, radikallerdeki beşinci dereceden denklem üzerinde çalışmaya başladı. Matematikçiler 250 yılı aşkın bir süredir bu probleme bir çözüm arıyorlardı. 1821'de Abel çözümü bulduğunu düşündü. Christiania'daki iki matematik profesörü, Søren Rasmussen ve Christopher Hansteen, Abel'ın formüllerinde hiçbir hata bulamadılar ve çalışmayı İskandinav ülkelerinin önde gelen matematikçisi Kopenhag'daki Carl Ferdinand Degen'e gönderdiler. O da hiçbir kusur bulamamıştı ama yine de birçok seçkin matematikçinin uzun süredir aradığı çözümün, gerçekten de uzaklardaki Christiania'da bilinmeyen bir öğrenci tarafından bulunabileceğinden şüpheliydi. Ancak Degen, Abel'ın alışılmadık derecede keskin zekasına dikkat çekti ve böyle yetenekli bir genç adamın yeteneklerini beşinci derece denklem gibi "steril bir nesne" üzerinde değil, daha çok eliptik fonksiyonlar ve aşkınlık üzerinde harcaması gerektiğine inanıyordu; çünkü o zaman, diye yazdı Degen, "geniş bir analitik okyanusun büyük bölümlerine giden Macellan ana yollarını keşfedecekti". Degen, Abel'den yönteminin sayısal bir örneğini vermesini istedi. Abel bir örnek vermeye çalışırken makalesinde bir hata buldu. Bu, 1823'te beşinci veya daha yüksek dereceden bir denklemin çözümünün imkansız olduğunun keşfine yol açtı.

Abel 1822'de mezun oldu. Performansı matematikte son derece yüksek ve diğer konularda ortalamaydı.

 Kariyeri

Mezun olduktan sonra, üniversiteden profesörler Abel'ı maddi olarak desteklediler ve Profesör Christopher Hansteen, evinin çatı katındaki bir odada yaşamasına izin verdi. Abel daha sonra Bayan Hansteen'i ikinci annesi olarak görecekti. Burada yaşarken, Abel küçük kardeşi Peder Abel'e examen artium yoluyla yardım etti. Ayrıca kız kardeşi Elisabeth'in kasabada iş bulmasına yardım etti.

1823'ün başlarında, Niels Abel, Profesör Hansteen tarafından ortaklaşa kurulan Norveç'in ilk bilimsel dergisi olan "Magazin for Naturvidenskaberne" de ilk makalesini yayınladı. Abel birkaç makale yayınladı, ancak dergi kısa sürede bunun sıradan okuyucu için önemli olmadığını anladı. 1823'te Abel ayrıca Fransızca bir makale yazdı. Bu, "tüm diferansiyel formülleri entegre etme olasılığının genel bir temsili" idi (İngilizce: a general representation of the possibility to integrate all differential formulas, Norveççe: en alminnelig Fremstilling af Muligheten at integrere alle mulige Differential-Formler). Yayınlamak için üniversitede fon başvurusunda bulundu. Ancak eser gözden geçirilirken kaybolmuş, daha sonra bir daha bulunamamıştı.

1823'ün ortalarında, Profesör Rasmussen, Kopenhag'a seyahat edebilmesi ve Ferdinand Degen'i ve oradaki diğer matematikçileri ziyaret edebilmesi için Abel'a 100 speciedaler hediye etti. Kopenhag'dayken Abel, Fermat'nın son teoremi üzerinde bazı çalışmalar yaptı. Abel'in amcası Peder Mandrup Tuxen, Christianshavn, Kopenhag'daki deniz üssünde yaşıyordu ve oradaki bir baloda Niels Abel, müstakbel nişanlısı Christine Kemp ile tanıştı. 1824'te Christine, mürebbiye olarak çalışmak için Son'a taşındı ve çift Noel'de nişanlandı.

Kopenhag'dan döndükten sonra, Abel Almanya ve Fransa'daki en iyi matematikçileri ziyaret etmek için bir devlet bursuna başvurdu, ancak bunun yerine iki yıl boyunca Christiania'da kalması ve Almanca ve Fransızca eğitimi alması için yılda 200 speciedaler verildi. Önümüzdeki iki yıl içinde, kendisine yıllık 600 speciedaler burs vadedildi ve daha sonra yurt dışına seyahat etmesine izin verilecekti. Abel, bu dilleri incelerken, 1824'te ilk dikkate değer eseri olan Mémoire sur les équations algébriques où on démontre l'impossibilité de la résolution de l'équation générale du cinquième degré'yi yayınladı ("Memoir on algebraic equations, in which the impossibility of solving the general equation of the fifth degree is proven", "Beşinci dereceden genel denklemi çözmenin imkansızlığının kanıtlandığı cebirsel denklemler üzerine hatıra"). Çünkü, 1823'te Abel, en sonunda, kuintik denklemi radikallerde (şimdi Abel-Ruffini teoremi olarak anılır) çözmenin imkansızlığını kanıtlamıştı. Bununla birlikte, bu makale, kısmen, baskıdan tasarruf etmek için kendisini yalnızca altı sayfayla sınırladığı için, karmaşık ve zor bir biçimdeydi. Daha ayrıntılı bir kanıt 1826'da Crelle's Journal'ın ilk cildinde yayınlandı.

1825'te Abel, Norveç/İsveç Kralı Carl Johan'a yurt dışına seyahat izni talep eden kişisel bir mektup yazdı. Kendisine bu izin verildi ve Eylül 1825'te üniversiteden dört arkadaşı (Christian P. B. Boeck, Balthazar M. Keilhau, Nicolay B. Møller ve Otto Tank) ile birlikte Christiania'dan ayrıldı. Abel'ın bu dört arkadaşı, jeoloji okumak için Berlin'e ve Alplere seyahat ediyorlardı. Abel onları Kopenhag'a kadar takip etmek ve oradan Göttingen'e gitmek istedi. Bursunun şartları, Göttingen'de Gauss'u ziyaret etmesini ve ardından Paris'e devam etmesini şart koşuyordu. Ancak Kopenhag'a vardığında planlarını değiştirdi. Arkadaşlarını takip ederek Berlin'e gitmek istedi, daha sonra Göttingen ve Paris'i ziyaret etmek niyetindeydi.

Yolda, şimdi Hamburg'un bir bölgesi olan Altona'da gök bilimci Heinrich Christian Schumacher'i ziyaret etti. Daha sonra Berlin'de dört ay geçirdi ve burada matematik dergisi Journal für die reine und angewandte Mathematik'i yayınlamak üzere olan August Leopold Crelle ile yakından tanıştı. Bu proje, girişimin başarısına büyük katkıda bulunan Abel tarafından sıcak bir şekilde teşvik edildi. Abel, ilk yılında ona yedi makaleyle katkıda bulundu.

Abel de arkadaşlarını Berlin'den Alpler'e kadar takip etti. Georg Amadeus Carl Friedrich Naumann'ı ve kardeşi matematikçi August Naumann'ı ziyaret etmek için Leipzig ve Freiberg'e gitti. Freiberg'de Abel fonksiyonlar teorisi, özellikle eliptik, hipereliptik ve şimdi abelyen fonksiyonlar olarak bilinen yeni bir sınıf üzerine araştırma yaptı.

Freiberg'den Dresden, Prag, Viyana, Trieste, Venedik, Verona, Bolzano, Innsbruck, Luzern ve Basel'e gittiler. Temmuz 1826'dan itibaren Abel, Basel'den Paris'e kendi başına seyahat etti. Abel, çalışmalarının çoğunu Crelle's Journal'da yayınlanmak üzere Berlin'e göndermişti, ancak en önemli çalışması olarak gördüğü şeyi, cebirsel diferansiyellerin eklenmesine ilişkin bir teoremi Fransız Bilimler Akademisi'ne saklamıştı. Bir ressam olan Johan Gørbitz'in yardımıyla Paris'te bir apartman dairesi buldu ve teorem üzerindeki çalışmalarına devam etti. Ekim 1826'da bitirdi ve akademiye sundu. Augustin Louis Cauchy tarafından gözden geçirilecekti. Abel'in çalışmaları Paris'te pek bilinmiyordu ve alçakgönüllülüğü araştırmasını ilan etmesini engelledi. Teorem bir kenara bırakıldı ve ölümüne kadar unutuldu.

Abel'in sınırlı mali durumu sonunda onu Ocak 1827'de turunu terk etmeye zorladı. Berlin'e döndü ve Crelle's Journal'ın editörü olarak bir pozisyon teklif edildi, ancak vazgeçti. Mayıs 1827'de Norveç'e geri döndü. Yurt dışı turu bir başarısızlık olarak görülüyordu. Gauss'u Göttingen'de ziyaret etmemişti ve Paris'te hiçbir şey yayınlamamıştı. Bu nedenle bursu yenilenmedi ve Norges Bank'tan 200 spesidaler'lik özel bir kredi almak zorunda kaldı. Bu krediyi asla geri ödemedi. O da ders vermeye başladı. Çalışmalarının çoğunu Crelle's Journal'a göndermeye devam etti. Ancak 1828'in ortalarında, Carl Jacobi ile rekabet halinde Altona'daki Astronomische Nachrichten'de eliptik fonksiyonlar üzerine önemli bir çalışma yayınladı.

 Ölümü
Abel Paris'teyken tüberküloza yakalandı. 1828 Noelinde nişanlısını ziyaret etmek için kızakla Norveç'in Froland kentine gitti. Yolculuk sırasında ciddi şekilde hastalandı. Geçici bir iyileşme, çiftin birlikte tatilin tadını çıkarmasına izin vermesine rağmen, 6 Nisan 1829'da, August Crelle'den bir mektup gelmeden sadece iki gün önce, nispeten kısa bir süre sonra öldü. Crelle, Berlin'de Abel için yeni bir iş arıyordu ve aslında onu Berlin Üniversitesi'ne Profesör olarak atamayı başarmıştı. Crelle, Abel'a söylemek için yazdı, ama iyi haber çok geç geldi.

 Matematiğe katkıları
Abel, açık cebirsel işlemler açısından, beşinci dereceden bir denklemin kökleri veya dörtten büyük dereceli herhangi bir genel polinom denklemi için genel bir cebirsel çözüm olmadığını gösterdi. Bunu yapmak için (Galois'ten bağımsız olarak), grup teorisi olarak bilinen ve yalnızca matematiğin birçok alanında değil, aynı zamanda fiziğin çoğu için de paha biçilmez olan bir matematik dalı icat etti. Abel, beşinci dereceden denklemin çözülemezliği üzerine bir makale gönderdi ve Carl Friedrich Gauss, bir delinin değersiz işi olduğuna inandığı şeyi bir göz atmadan görmezden geldi.

16 yaşındaki Abel, Euler'in sadece rasyoneller için geçerli olan sonucunu genişleterek, tüm sayılar için geçerli olan binom teoreminin kesin bir kanıtını verdi  Abel, eliptik fonksiyonlar teorisinin temellerini içeren, eliptik integraller teorisi üzerine temel bir çalışma yazdı. Paris'e seyahat ederken, Adrien-Marie Legendre'nin daha sonra Augustin-Louis Cauchy'ye "bronzdan daha uzun ömürlü bir anıt" olarak tanımladığı (Romalı şair Horatius'un ünlü bir cümlesini ödünç alarak) eliptik fonksiyonların çift periyodikliğini ortaya koyan bir makale yayınladı. Ancak makale Cauchy tarafından kaybedildi.
Yurt dışındayken Abel, çalışmalarının çoğunu Crelle's Journal'da yayınlanmak üzere Berlin'e göndermişti, ancak en önemli çalışması olarak gördüğü şeyi, cebirsel diferansiyellerin eklenmesine ilişkin bir teoremi Fransız Bilimler Akademisi'ne sunmuştu. Teorem bir kenara bırakıldı ve ölümüne kadar unutuldu. Abel, Freiberg'deyken fonksiyonlar teorisi, özellikle eliptik, hipereliptik ve şimdi abelyen fonksiyonlar olarak bilinen yeni bir sınıf üzerine araştırma yaptı.

1823'te Abel, "tüm diferansiyel formülleri entegre etme olasılığının genel bir temsili" başlıklı bir makale yazdı (İngilizce: a general representation of the possibility to integrate all differential formulas, Norveççe: en alminnelig Fremstilling af Muligheten at integrere alle mulige Differential-Formler). Yayınlamak için üniversitede fon başvurusunda bulundu. Ancak eser gözden geçirilirken kayboldu ve daha sonra bir daha bulunamadı.

Abel, Carl Friedrich Gauss'un üslubu hakkında ünlü olan şu sözleri söyledi:

Gauss ona,

diyerek cevap verdi.

 Mirası
Abel'ın rehberliğinde, analizde hakim olan belirsizlikler ortadan kaldırılmaya başlandı, yeni alanlara girildi ve fonksiyonların incelenmesi, matematikçilere ilerleme kaydedilebilecek sayısız dallanma sağlayacak kadar ilerledi. Büyük bir kısmı orijinal olarak Crelle's Journal'''da yer alan eserleri, Bernt Michael Holmboe tarafından düzenlendi ve 1839'da Norveç hükûmeti tarafından yayınlandı. Ludwig Sylow ve Sophus Lie tarafından daha eksiksiz bir baskı 1881'de yayınlandı. Adından türetilen "abelyen ()" sıfatı, matematiksel yazımda o kadar yaygın hale geldi ki, geleneksel olarak küçük harf "a" ile yazılıyor (örneğin, abelyen grup, abelyen kategori ve abelyen varyete).

6 Nisan 1929'da, Abel'in ölümünün yüzüncü yılı için dört Norveç pulu basıldı. Portresi, 1978-1985 yılları arasında basılan 500 kronluk banknotta (sürüm V) yer almaktadır. 5 Haziran 2002'de, doğumunun iki yüzüncü yıl dönümünden iki ay önce Abel'ın onuruna dört Norveç pulu basıldı. Norveç tarafından onun onuruna çıkarılan 20 kronluk bir madeni para da vardır. Abel'ın bir heykeli Oslo'da duruyor ve Ay'daki Abel krateri onun onuruna adlandırıldı. 2002 yılında anısına Abel Ödülü kuruldu.

Matematikçi Felix Klein, Abel hakkında şunları yazdı:

Ayrıca bakınız
 Niels Henrik Abel'in adını taşıyan şeylerin listesi
 Évariste Galois

Notlar

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

1802 doğumlular
1829 yılında ölenler
19. yüzyıl matematikçileri
19. yüzyılda tüberkülozdan ölenler
Grup teorisyenleri

Norveçli matematikçiler
Oslo Üniversitesi öğretim üyeleri
Oslo Üniversitesinde öğrenim görenler
Veremden ölenler

Niels Henrik Abel


En temel anlamı ile bir simge yoluyla bir kavramın uzlaşımsal olarak betimlenmesidir; bir düşüncenin, nesnenin, niteliğin, niceliğin vb. ruhbilimsel ve düşünbilimsel açıdan betimlenmesi simgesel anlam taşıyan yapay bir belirtidir. Tüm simgeler doğaları itibarıyla kavramsal olup, sözel, görsel ya da sayısal olabilirler.

Dizgel (sistemik) görüngeden, örneğin haritalardaki kullanımları ile, simgeler ayrıca iletişim görevini de yerine getirmektedir: çizgisel, yazılı veya somut bir nesne olarak bir diğer, daha karmaşık, somut veya soyut nesneyi veya onun özelliğinin betimlemesi olabilirler. Bunun dışında, ayrıca mecazi ifadelerde de kullanılırlar.

Simgelerin başlıca uygulama alanları diller, matematik ve bilişsel bilimlerdir. Örneğin konuşulan dil, simgesel kavramları (sözcükleri) betimlemek için kullanılan işitsel belirtilerden oluşmaktadır.

Sözcük kökeni

Simgenin Latince karşılığı olan "symbolum" sözcüğünün Grekçe'deki kökeni, συν- (sin) yani "birlikte" ve βολή (voli) yani "atış" köklerinden türemiş olup, anlamı "birlikte atmak" anlamına gelen Yunanca σύμβολον (simvolon) sözcüğü ya da "bir araya getirmek, birleştirmek, birlikte tartışmak, birlikte birleştirmek, bütün haline getirmek, bir arada toparlayıp bağlamak, birbiriyle karşılaştırmak, açıklamak" anlamlarına gelen "syn" ve "ballein" sözcüklerinden oluşan sumbalein (symballein) fiilinden türetilmiş sumbolon sözcüğüdür. Sumbolon, bir nesnenin kırık iki parçası idi. Bu kırık parçaların mükemmelen bir araya getirilmesi kökenlerinin ortak olduğunun ispatlanmasını gösteriyordu ki, bu da "çok emin bir şekilde bilmenin işareti" demekti. Yazılı olarak ilk kullanımına Homeros'un Hermes adına yazdığı ilahide rastlanmaktadır. Tam olarak, Hermes'in kaplumbağaya rastladığında "συμβολον ηδη μοι" yani "bana bir sevinç simgesi" dediğinden söz eder.

Sembolün genel açıklanması

Sembol, antik Yunan kültüründe, asli ve özel anlamıyla, kilden yapılma olup, iki parça halinde kırılmış bir kabın anlaşmış iki kişi arasında pay edilen kırık parçalarını ifade etmekteydi. Anlaşmanın geçerli kılınması için, antlaşmış ya da hak sahibi iki kişiden her birinin iki kırık parçayı birbirine mükemmelen oturtması gerekiyordu. Mecazi anlamda sembole, aynı anlamın iki ayrı temsilini birbiriyle irtibatlandıran bütün de denebilir. Buradan yola çıkılarak, sembol kavramı, içerdiği gizli anlama bağlı olan işitsel ya da görsel öğeye indirgenmiş bulunmaktadır. Sembol, göstergebilimde (semiyoloji) anlam taşıyan bir temsildir, bir tasvirdir. Bu, yananlamın, benzerliğin ifade edilmesini gösteren bir sistemdir. Ayrım, ilişki veya birleştirme işlemleri birey ya da bir topluluk için bir anlam oluştururlar. Sembol, böylece, beş duyu ile algılanan görünür realiteden yola çıkılarak, görünmez realitelerin keşfini sağlar. Sembolün simgelediklerinin (anlamlarının) birliği birbiri içinde erime veya karışım tarzında değil, üst üste eklenme (sumbolh) tarzındadır. Görünür unsur ile görünmeyen unsur bir bütün oluştururlar ve biri olmadan diğeri anlaşılamaz. Georg Friedrich Creuzer sembolü "biçim ve varlık arasında ya da ifade ile fikir arasında" aracı olarak görür. (R. Alleau, De la nature des symboles, Paris, Pont-Royal, 1964, sayfa 20)

Giderek sembol, örtülü benzeşim yardımıyla, çağrıştırdığı mevcut bulunmayanlarla, daha doğrusu soyut olanlarla birlikte tüm realiteyi belirtir hale gelmiştir. Sembol böylece, mevcut bulunmayanın ve ne algılanabilir ne kavranabilir olanın bir temsili, bir tasviri durumuna gelmiştir. Böylelikle, tüm sembolik sistemler fikirleri, kavramları ifade etmeye çalışırlar.
Düzgünün (code) tekanlamlı olmasının aksine, bulunduğu temsiller sistemine göre anlaşılabilen sembol, çokanlamlıdır. Freud'çu psikanalizde bu sistem, özellikle oidipus kompleksiyle yapılanmış bireysel geçmişteki eğretileme kurallarının uygulanmasından ve bilinçdışının düzenlenmesinden hareketle işler. Carl Gustav Jung'un kolektif bilinçdışı denilen evrensel bilinç ya da ortak hafıza varsayımına göreyse, bireysel semboller kolektif bilinçdışının varlığını gösterirler, kolektif bilinçdışı yoluyla evrensel olur ve bu yolla arketipler haline gelebilirler.

Bir sembol iki öğe arasında bir bağ kurar. Sembol, sembolik sistemin ve simgelenenlerin benzeşim unsurlarına sahip olabildikleri zihinsel temsil yoluyla "işaret eden" rolünü oynar, Güneş-Ay ikilisinin erkek-kadın, ışık-karanlık, doğru-yalan, hakiki olan-sahte olan ikilisini temsil etmesi örneğinde olduğu gibi.

Sembol, günümüzde, iki öğenin arasındaki uygunluk bakımından, kimi zaman, alegori (istiare), mecazı mürsel, amblem, işaret, ikon ve fetiş ile hemen hemen eşanlamlı olarak da kullanılmaya başlanmıştır. Gözleri bir kumaş parçasıyla örtülmüş, terazi taşıyan kişinin "adalet" anlamına işaret etmesindeki istiare buna örnek olarak gösterilebilir.

Sembol terimi 1380'de ortaya çıkmıştır. Sonradan, giderek, lisan ve mimik dili gibi soyutlama biçimleri, taahhüt, mukavele, antlaşma, vaat, kontrat, barış gibi bazıları mühürle yapılan semboller temsil etme gibi işlevlerinde nesnelerin yerlerini aldılar (örneğin, el sıkışmanın anlaşma anlamına gelmesi).

Şu halde, bu anlamda bir sembol, soyut ya da doğaüstü bir realiteyi temsil etmeye yönelik olan algılanabilir bir nesnedir. Sembol görünür ve görünmez olan ifadelerin arasındaki kıyaslamada görünür olan ifadedir.

Geniş bir kullanım alanı olan semboller çeşitli şekillerde sınıflandırılırlar. Niteliklerine göre, biçimsel semboller, sayısal semboller, renklerle ilgili semboller, doğadaki canlı sembolleri, cansız nesnelerden oluşan semboller, kişi ve kişiliklerle ilgili semboller ve olaylarla ilgili semboller olarak sınıflandırılır. Alanlarına göre sınıflandırılmaları halinde çok geniş bir yelpaze oluştururlar (dinî semboller, sanatsal semboller, siyasi semboller, bilimsel semboller, ezoterik semboller, askerî semboller,trafik işaretleri vb.).

Bilimlerde kullanılan semboller genellikle ölçüyü ifade etmeye yararlar. Bir değeri, bir varlığı ifade etmeye çalışırlar. Dolayısıyla tekanlamlı olan bilimsel sembollerin alamet kavramıyla karıştırılmaması gerekir. Bilimsel semboller tür ve sayı olarak değişmezler ve asla kısaltılamazlar. Fizikteki semboller özel bir isimden türetilmedikleri takdirde küçük harfle yazılırlar.

Simgelerin doğası

Bir simgenin doğası ve onun simgeleşme süreci, sinir dizgemiz ile ileri derecede bağıntılıdır. Bu dizgenin bilinç, düşünce ve öznellik ile olan bağı henüz tam olarak anlaşılamamış olmakla birlikte, bölümsel açıklamalar sunan kuramlar geliştirilmiştir.

Örneğin bir hükümdar asası, krallık simgesidir. Elle tutulan somut bir nesnedir, ancak simgesel amacına ancak bir hükümdar tarafından kullanıldığında ulaşır.

Nesneler, doğabilimsel ve kimyasal özelliklere sahiptirler. Bu durumda, bir asanın özellikleri nedir? Uygulama açısından, süslemeli bir değnektir; fakat asa olarak kabul görmüş herhangi bir şey bu amaçla kullanılabilir.

Leslie White'a göre: ekinsel bir nesnenin özü, simgeleşme sürecinde olan bir belirti olmasıdır. Dolayısı ile, simgeleri, simgeleşme sürecinin ürünleri olarak tanımlamıştır. Bu durumda, asanın krallık simgesi olması, simgeleşme sürecinin sonucudur; halbuki bu süreç öncesinde bu anlamından yoksundu.

Simgeleşme, asayı bir nesne olarak, önceden sahip olmadığı bir "güç" ile donatmaktadır. Alışılmış bir değneğin olağan insanlara herhangi bir etkisi yokken, bir asa için aynı şey söylenemez. Ancak bu "güç" sadece asada değil, onun konumunda, söz konusu hükümdarda ve insanlarda olmak üzere bölünmüştür.

Özetle, insanoğlu simgeleri içerisinde yaşadığı dünyada yer alan güçleri tanımlamak ve kendi amacı doğrultusunda kullanmak için yaratmaktadır.

Dinsel sembollere örnekler

Çeşitli dinlerde çeşitli biçimler, resimler, sayılar ve objeler sembol olarak kullanılmıştır. Ayrıca bazı tarikatlarda ve ezoterik ekollerde sembollerle öğretimin yapıldığı bilinmektedir. Yanda çeşitli dinlere ait bazı biçimsel semboller görünmektedir.

Bilimsel sembollere örnekler
 α, β, γ… açı
 v…….... hacim, volt
 t………. zaman
 V …….....hız
 m ……...metre
 R........direnç,çap
 I.....akım şiddeti
 P -> güç
 r..... yarıçap
 d -> özkütle
 m -> kütle
 a -> ivme
 F -> kuvvet
 x -> konum
 h ->  zaman, yükseklik

Ezoterizm'de sembol

Ezoterizm, okültizm, mistisizm ve teozofideki sembol kavramı sembol sözcüğünün modern kullanımdaki anlamlarından yalnızca birini içerir: Bir şeklin göründüğünden daha farklı bir anlam taşıması, ezoterik bakımdan, bir sembol olarak nitelendirilmesi için yeterli değildir; ezoterik geleneğe göre, herhangi bir şeyi ifade etmek üzere kullanılan her simgeye, her temsile, her işarete, her tasvire sembol denilmez.

Örneğin bir bilgisayar şirketi, reklam için hazırladığı bir broşüre, bir kartvizite bir beyin ve bir klavye çizimini amblem olarak koyabilir; fakat bu bir amblemdir, sembol değildir, bir ilhama dayalı olarak oluşturulmamıştır ve içeriğinde hiçbir evrensel bilgiyi gizlememektedir. Evrensel hakikatlerin, evrendeki ilke ve yasaların keşfinde birer araç olan ve kişiye "doğaüstü" denilen âlemi anlama, kavrama olanağı sunan sembollerin hiçbiri keyfi olarak oluşturulmamış, keyfi olarak seçilmemiştir ve genellikle doğaya, doğal örneklere dayalıdırlar. Sembollere daha çok, eski uygarlıklara ait eserlerde çizimler, kabartmalar, freskler ve heykeller olarak,mitolojilerde, masallarda, inisiyatik ve kutsal metinlerde ise sözcük ve kavramlar olarak rastlanmaktadır. Sembol sözcüğünün kökeninin eski Mısır dilinden Grekçe'ye geçmiş symbolon sözcüğü olduğu ileri sürülür. Sözcük Latince'den Fransızca'ya ve oradan da Türkçeye geçmiştir.

Sembollerin çokanlamlılığı

Sözcükler bir sembolün anlamını ya da anlamlarını ifade etmek için gerekli olmakla birlikte, sembolün anlamını gerçek değeriyle ifade edemezler ve yapılan sözlü açıklamalar ve yorumlar sembolün tümüyle çözüldüğü anlamına gelmeyebilir. Zaten ezoterik ya da evrensel denilen "gerçek semboller" genellikle tek anlam içermezler. Bir sembolün çok anlamlılığı bir sözcüğün birbirine eş düzeydeki birçok anlama gelmesi gibi değildir; çok anlamlı bir sembolün içerdiği anlamlar aşağıdan yukarı doğru yükselen bir kademelenme, bir başka deyişle gitgide derinleşen bir derecelenme gösterirler. Semboller objektif olmakla birlikte, içerikleri bakımından büyük bir sübjektiviteye sahiptir. İnsanlar kavrayış, anlayış, zihinsel yapı, idrak, şuur ve seziş bakımından farklı farklı olduklarından bir sembolün anlamını idrak etme dereceleri de doğal olarak farklı farklıdır. Sembol ortadadır; fakat onu herkes o anki gelişim düzeyi oranında anlar. Kuşkusuz varlık geliştikçe o sembolün yüksek anlamlarının da farkına varacaktır. Başlangıçta ilk anlamıyla ya da en kaba anlamıyla tanıdığı sembol, kendisi geliştikçe, kendisine daha yüksek, daha derin sırlarını açıklayacak ve hakikate biraz daha yükselerek bakmasını sağlayacaktır. Zaten öğretilerdeki, kutsal denilen metinlerdeki sembolizmin nedenlerinden biri de budur; yani kişiyi fazla yük altında bırakmadan, onun kaldıramayacağı derecede yüksek, kavraması güç karmaşık bilgilerle ezilmesine, yıkılmasına yol açmadan, derece derece, yavaş yavaş, anladığı oranda yükselmesini sağlamaktır. Bu konudaki ünlü bir söz şudur: "Alışık olmayan göze ışık, alıştıra alıştıra verilir."

Sembolizmdeki benzeşim ilkesi

Sembolleri çözmede bilgi ve akıl, göz ardı edilemeyecek etkenlerse de, asıl etken "sezme"dir. "Sezme"de sezginin rolü varsa da "sezme" sezgi değildir. Her sembol bir bütünün, büyük bir işaretin bir parçasını içerir. Her ne kadar bir sembolde görünenden yola çıkılıyorsa da, her sembol, görüneni değil, görünmeyen bir hakikati içerir. Okültizmdeki terimlerle, "görünür âlem"in ilkelerinin keşfi "görünmez âlem"in ilkelerinin keşfine yardımcı olur. Evrensel denilen semboller büyük ölçüde görünür âlem ile görünmez âlem arasındaki benzerlik, paralellik, daha doğrusu uygunluk üzerine kurulmuştur. "Görünür-âlem"de "görünmez-âlem"i gösterebilmek için doğaüstü (görünmez-âlem), kaçınılmaz olarak doğanın (görünür-âlem'in) araçları ve olanaklarıyla sembolleştirilmiştir. Görünür âlem ile görünmez âlem arasındaki benzeşme okültizmdeki ünlü "Yukarısı aşağıya, aşağıdaki Yukarıdaki'ne benzer" sözüyle ifade edilmiştir. Görünür âlemi görünmez âlemin tezahürü olarak kabul eden ve görünmez âlem ile evrendeki birtakım ilke ve yasaları görünen âlemden yola çıkarak anlamaya çalışan okültizme göre, insanın çevresi ve doğa da sembollerle doludur. Görünür âlem görünmez âlemin bir tezahürü, bir yansıması olduğuna göre, insanın beş duyusu ile algıladıkları, görünmez âlemin sembolleri durumundadır. Ama bu benzeşme prensibinde bir realite, bir "plan", bir âlem kendisinden bir alt realite, "plan", âlem ile simgelenebilmekle birlikte, bunun tersi olamaz. "Alt", "üst"ü simgeler,"üst" "alt"ı simgelemez. Bir başka deyişle dış, içi simgeler; iç, dışı değil. Okültizme göre bir sembol daima, en azından bir "üst"ü ifade etmek için vardır ve varlık nedeni de budur.

Sembollerin masal ve mitolojilere geçiş nedeni

Bir sembol "açıklayıcı" niteliğinin yanı sıra "gizleyici" niteliğe de sahiptir. Eski çağlarda inisiyeler ezoterik bilgileri inisiyasyon topluluğu dışında kalanlardan tümüyle gizlemezlerdi. Ezoterik topluluklar, avam-ı beşer denilen dışarıdakilere hakikatleri sembolik kılıklara sokarak, birtakım benzetmelerle vermeye çalışırlardı. Örneğin eski Yunanistan'daki inisiyasyonlarda, zaman zaman halka açık olan inisiyatik törenler yapılır ve bu törenler sırasında ezoterik bilgiler, yer yer müzik eşliğinde, bir tiyatro eserini canlandırır tarzda sunulurdu. Başvurulan yöntemlerden biri de sembolik hikâyeler anlatmaktı. Avama hakikatlerin gereken kadarı, onların anlayabileceği düzeye indirgenerek hikâyelerle anlatılırdı. İnisiye bu anlatım sırasında, kullandığı sözcük ve işaretlerde, hitap ettiği zümrenin anlayış düzeyine göre değişiklikler yapardı. Bu hikâyeler, bu sözlü aktarımlar kısmen değişikliklere uğramışsa da günümüze kadar ulaşmıştır; halk masalları ve mitolojilerdeki efsanelerin hatırı sayılır bir kısmı, inisiyatik serüveni anlatır. Sembolizmin inisiyasyonlar, dinler ve rüya'lardaki nedenleri farklıdır.

Sembolizmin inisiyasyonlardaki nedenleri

Sembolizmin inisiyasyonlardaki temel nedenleri şöyle açıklanır:

 1- Kimi hakikatlerin o hakikatleri öğrenme liyakatine ulaşmamış kişilerden gizlenilmesi gereği. Bunun üç temel nedeni şunlardır:
 a- Gelişim düzeyi geri, dogmatik insanların hakikatlere ait bilgileri açıklayan hikmet sahiplerine karşı her devirde tehlikeli, tutucu tepkiler göstermiş olmaları.
 b- Hakikatlere ait bilgilerin o bilgilere gereksinimi olmayanlardan, yani gelişim düzeyleri gereği, gelişim gereksinimleri henüz bu yolda olmayanlardan ve o bilgilerin taşıdığı enerjiyi kaldıramayacak olanlardan saklı tutulması. Çünkü hakikatlere ait bilgiler bir tür enerji gibidir ki, kapasiteleri uygun olmayanlar bu enerji yükünü kaldıramazlar ve bu yük onlara yarar değil, zarar getirir. Dolayısıyla hakikatlere ait bilgiler bu enerji yüklerini henüz kaldırabilecek kapasitede olmayanlardan, sembollere büründürülerek gizlenir.
 c- Hakikatlere ait bilgilerin ehil olmayan ellere geçmesi tehlikesi: Hakikatlere ait kimi bilgiler bir tür silah gibidir, ehil ve iyi niyetli olmayanların ellerine geçmemesi gerekmektedir.
 2- Hakikatlere ait bilgilerin avam-ı beşer tarafından bilinmesi gereken kısmının, onların anlayabilmesi için, daha sade, daha basit kalıplara indirgenmesi.

Kaynakça
 Dictionnaire des Symboles, Jean Chevalier
 Semboller Ansiklopedisi, Ruh ve Madde Yayınları(Sembolizm maddesinden yararlanılmıştır,sayfa 288)

Ayrıca bakınız
 Sembolizm
 Ezoterizm
 Anarşist sembolizm
 Simgecilik
 Noktalama işaretleri
 Basım
 Unicode

Dış bağlantılar
 Symbols and Alphabets Esoteric and Occult Religion and Spirituality
 Simge arama motoru

Gösterge

Sembol


المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة  هي منظمة عالمية أهلية إنسانية_ غير حكومية _ عضو بالمجلس الاقتصادي والاجتماعي للمنظمات غير الحكومية التابعة للأمم المتحدة ويترئسها (خالد الخويلدي) نجل الخويلدي الحميدي عضو مجلس قيادة الثورة في ليبيا، تعمل بالشراكة مع المفوضية
السامية لشئون اللاجئين والعديد من المنظمات الإنسانية ولها اتفاقات تعاون مع منظمة أطباء بلا حدود ومع هيئة الإغاثة الإسلامية والمركز الإيطالي لإغاثة اللاجئين، قامت المنظمة منذ إنشائها بتقديم العديد من المساعدات الإنسانية على مختلف الساحات العالمية التي تعرضت إلى الكوارث الطبيعية أو نتيجة إلى الحروب والصراعات التي حدثت، شملت هذه المساعدات الأغذية والأغطية والخيام والأدوية والطواقم الطبية والمساعدات النقدية.

أهداف المنظمة
 الدعوة لإقامة سلام دولي عادل يقوم على احترام الشخصية الثقافية والاجتماعية لكل أمة أو شعب من الشعوب.
 مناهضة كل أنواع الحروب والصراعات وكافة أنواع القتال بين البشر وفضح وإدانة المتسببين فيها.
 مكافحة كل أنواع الطرد الجماعي والتهجير القسري والتأكيد على حق كل إنسان في الإقامة في وطنه في أمن وسلام.
 مكافحة إنتاج واستخدام كافة أنواع الأسلحة، وخاصة أسلحة الدمار الشامل ومطالبة كافة الدول المتحاربة بالكشف عن حقول الألغام التي زرعتها.
 رعاية الجماعات والأفراد الذين تضطرهم الظروف إلى مغادرة أوطانهم حتى يرجعوا إليها.
 تبصير الرأي العام العالمي بالأضرار التي تتعرض لها البيئة واثر ذلك على حياة الإنسان ومستقبلة.
 التعاون مع المنظمات والمؤسسات الدولية ذات العلاقة بما يحقق أهداف المنظمة.
 اختيار الشخصيات النشطة والفعالة من جميع أنحاء الوطن العربي وتنصيبهم سفراء نوايا حسنة في مجالات السلم والرعاية والإغاثة

اللغات الرسمية للمنظمة
 اللغة العربية.
 اللغة الإنجليزية.

عضوية المنظمة

عضوية المنظمة مفتوحة لكل من يؤمن بالمبادئ التالية:
 الإيمان بأهداف المنظمة والعمل على تحقيقها.
 أن يكون مناهضاً لكل أشكال العنصرية والتعصب ومؤمناً وملتزماً بحقوق الإنسان.
 أن يكون ممن يعملون من أجل تأكيد الديمقراطية وترسيخ أسس السلام العادل في العالم.

رسالة المنظمة

إن المنظمة العالمية وفقا لقانون إنشائها، تعمل على نشر ثقافة السلم، والحث على نبذ أسلوب حل النـزاعات من خلال المواجهة العسكرية، وشن الحروب، فهي تدعو إلى حل كل النـزاعات بالطرق السلمية، واعتماد الحوار، وأتباع آليات العمل الدبلوماسي لإنهاء كل توتر، وعدم تهمش المنظمات الدولية كهيئة الأمم المتحدة، ووكالاتها المتخصصة.
وانطلاقا من هذه الحقيقة، ومع ازدياد مخاطر تهديد السلم العالمي، واتساع مفهومه حتى وصل إلى تهديد البيئة، والغلاف الجوى، وأسلحة الدمار الشامل، ومع تزايد أعداد البشر النازحين، واللاجئين، والمحرومين، من نساء، وأطفال، وشيوخ، جاء ميلاد المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة التي أتشرف برئاستها، ويقوم بالعمل فيها أناس نذروا أنفسهم للتخفيف من ويلات النـزاعات المسلحة، والكوارث الطبيعية التي تلحق ببني البشر، ودون أن نميز بين من نقدم إليهم العون على أساس الجنس، أو الدين، أو العرق، أو اللغة، أو اللون، أو الانتماء الاجتماعي.. فمنظمتنا إنسانية الأغراض، عالمية الاهتمام، أخلاقية النـزعة.. نرمي إلى إعمال قواعد القانون الدولي الإنساني، وتعزيز مفهوم حقوق الإنسان. واختيار سفراء للنوايا الحسنة لتمثيل المنظمة

دعم المنظمة

المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة منظمة عالمية إنسانية أهلية (غير حكومية) تتمتع بالشخصية والذمة المالية المستقلتين.

وصلات خارجية
 موقع المنظمة

شركاء المنظمة
 الأمم المتحدة (UN)
 منظمة أطباء بلا حدود (MSF)
 مفوضية الأمم المتحدة لشئون اللاجئين (UNHCR)
 منظمة المؤتمر الإسلامي (OIC)
 المركز الدولي لتنمية سياسات الهجرة (ICMPD)
 المركز الإيطالي لإغاثة اللاجئين (CIR)

نشاطات المنظمة
 الحملة الإنسانية لنصرة الشعب الفلسطيني برعاية المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة
 المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة تساهم في علاج حالة مرضية
 توقيع مذكرة تفاهم بين المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة ومنظمة المؤتمر الإسلامي
 المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة تشرف على مهرجان خيري لصالح أطفال غزة
 الأونروا توقع مذكرة تفاهم مع المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة
 المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة من تحدي العدوان الي تحدي الحصار على قطاع غزة
 محافظ مطروح يستقبل رئيس المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة
 الأمم المتحدة ترحب بتعامل المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة مع الهجرة غير الشرعية
 هنية يزور خيمة ليبيا التي أقامتها المنظمة على أنقاض منزل الشهيد ريان شمال غزة
 رئيس المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة يجتمع بسفير دولة فلسطين لدى الجماهيرية العظمى
 تنظيم ورشة عمل حول الهجرة غير الشرعية بين المنظمة العالمية للسلم والمركز الدولي لتنمية سياسات الهجرة بالنمسا والمفوضية السامية لشئون اللاجئين والمجلس الإيطالي للاجئين
 رئيس المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة يصرح عن محور اهتمام المنظمة
 توقيع اتفاقية التوأمة بين رئيس المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة وبين رئيس الوزراء الفلسطيني

 رئيس المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة يطلق حملة عربية شعبية للتضامن مع الشعب الفلسطيني
 المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة تتبرع بسيارات اسعاف لجمعيات ومستشفيات في قطاع غزة
 وفد المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة يتبرع بالدم لأبناء غزة
 المنظمة العالمية للسلم والرعاية والإغاثة تقدم يد العون لأسرة عراقية

مراجع

تأسيسات سنة 1999 في ليبيا
جامعو تبرعات خيرية
منظمات المساعدات الإنسانية
منظمات أسست في 1999
منظمات دولية مقرها في ليبيا


Rudolf Kefer, hrvatski bosanskohercegovački bivši nogometaš. Igrao za Željezničar iz Sarajeva. Počevši od sezone 1921./22. igrao je za Željezničar koji je tad igrao u 2. razredu sarajevskog nogometnog podsaveza.

Izvori

Životopisi, Sarajevo
Hrvatski nogometaši iz Bosne i Hercegovine
Nogometaši FK Željezničara

Rudolf Kefer