Lakotalar ya da Lakota Siyuları veya Tetonlar, Titanlar, Batı Dakotaları (Lakotaca Lakȟóta ya da Thítȟuŋwaŋ ; İngilizce Lakota, Lakhota, Lakota Sioux), ABD'de daha çok Kuzey ve Güney Dakota eyaletlerinde yaşayan ve dilleri Batı Siyu dillerinin Dakota dilleri bölümüne giren Siyu Kızılderili halkı. Ova Kızılderilileri kültür grubuna dahildirler.

Lakotaların sayısı 1990 rakamlarına göre 55.000 kişidir. Anadilleri Lakotacayı konuşabilen Lakota Siyularının sayısı 1997 yılındaki rakamlara göre 6.200  kişidir.

Kabileler
Lakotalar 3 ana kolda toplanan 7 alt kabileye (thiyóšpaye ya da band) ayrılırlar:
 Kuzey Lakotaları (Northern Lakota)
Húŋkpapȟa ("End Village," Camps at the End of the Camp Circle) = Hunkpapalar
Sihásapa ("Black Feet") = Sihasapalar (Karaayaklar)
 Merkezi Lakotalar (Central Lakota)
Mnikȟówožu (Miniconjou) = Minıkancular
Itázipčho (Sans Arc) = Yaysızlar
Oóhenuŋpa (Two Kettles) = İki-Tencereliler (Oohenonpalar)
 Güney Lakotaları (Southern Lakota)
Oglála (They Scatter their Own) = Oglalalar
Sičháŋǧu (Brulé, Burned Thighs) = Bruleyler

Günümüzdeki rezervasyonları

Kaynakça

Dış bağlantılar

Saskatchewan Indian Cultural Centre

Siu
Kızılderili kabileleri
Temsil Edilmeyen Milletler ve Halklar Organizasyonu üyeleri
Ova Kızılderilileri
Siyu halkları
Güney Dakota'daki Kızılderili kabileleri
Montana'daki Kızılderili kabileleri
Kuzey Dakota'daki Kızılderili kabileleri

Lakotalar


මරියානා අගාධය හෝ මරියානාස් අගාධය යනු ලෝකයේ  සාගරයන්හී ගැඹුරුතම කොටසයි. බටහිර ශාන්තිකර සාගරයෙහි එය පිහිටා ඇත්තේ, මරියානා දූපත් වලට නැගෙනහිර දෙසට වන්නටය. අගාධය  පමණ දිගු වන අතර දළ වශයෙන් එහි පළල වන්නේ  ක් පමණි.  ගැඹුරුතම කොටස   යැයි එක් වරක් පමණත් සිදු කල සමහරක් මිනුම් ඇසුරෙන් ප්‍රකාශ කෙරුනත්  එහි දකුණු දිශා කෙලවරෙහි, පතුලෙහි පිහිටි ඇලි-හැඩැති කුඩා නිම්නයක් වන  චැලෙන්ජර් ඩීප් හිදී, එහි උපරිම-ගැඹුර වන  (35,800 අඩි) පමණ ප්‍රමාණය වාර්තා වී ඇත.

සටහන්

ශාන්තිකර සාගරය

මරියානා අගාධය


තැලික් අම්ලය (IUPAC systematic name: benzene-1,2-dicarboxylic acid) C6H4(CO2H)2සුත්‍රය සහිත ඇරෝමැටික ඩයිකාබෝක්සිලික් අම්ලයකි.එය අයිසෝතැලික් අම්ලයේත් ටෙරීතැලික් අම්ලයේත් සමාවයවිකයකි.තැලික් අම්ලය වාණිජමය වටිනාකමින් අඩු වුවත් එහි ව්‍යුත්පන්නයක් වන තැලික් ඇන්හයිඩ්රයිඩ් (Phthalic anhydride) වාණිජමය රසායන ද්‍රව්‍යයක් ලෙස විශාල පරිමාණයෙන් නිපදවයි.

නිෂ්පාදනය
1836 දී ප්‍රංශ ජාතික රසායනාඥයෙක් වන ඔගස්ටස් ලුරන්ට් විසින් නැප්තලීන් ටෙට්‍රාක්ලෝරයිඩ් ඔක්සිකරණයෙන් තැලික් අම්ලය ලබාගන්නා ලදී.ලැබූ ඵලය නැප්තලීන් වල ව්‍යුත්පන්නයක් යන විශ්වාසය මත ඔහු විසින් නැප්තලෙනික් අම්ලය ලෙස නම් කරන ලදී. ස්විට්සර්ලන්ත ජාතික රසායනාඥයෙක් වූ ජාන් චාර්ල්ස් ගලිසාර්ඩ් ඩි මරිනැක් විසින් නිවැරදි සුත්‍රය නිශ්චය කර ඊට අදාලව වර්තමානයෙහි පවතින නාමය ලබා දෙන ලදී. නැප්තලීන් උත්ප්‍රේරක ඔක්සිකරණයෙන් කෙලින්ම තැලික් ඇන්හයිඩ්‍රයිඩ් බවට හරවා ඇන්හයිඩ්‍රයිඩය  ජලවිච්චේදනයෙන් තැලික් අම්ලය නිෂ්පාදනය කෙරේ.

ප්‍රතික්‍රියා හා භාවිතයන්

රෝධනය කල නලයකදී (ජලය පිටවීම වලක්වන ලද)  ද්‍රවාංකය 190 °C ක් වූ සුදු පැහැති ස්ඵටිකයකි. භාහිරට විවෘත අවස්ථාවේදී අම්ලය 210 °C දී විලයනය වෙයි.වැඩිපුර හුණු (කැල්සියම් කාබනේට්) සමඟ රත්කළ විට කාබොක්සිල්හරණය හරහා බෙන්සීන් ලබාදෙයි.තැලික් අම්ලයට එස්ටරීකරණය විය හැකි වුවත් එස්ටරීකරණ ප්‍රතික්‍රියාව සඳහා භාවිතා වනුයේ වඩා බහුලව පවතින, වඩා ප්‍රතික්‍රියාශීලී වූ තැලික් ඇන්හයිඩ්‍රයිඩයයි.

එය pKa (ආම්ලික විඝටන නියතය) අගයන් 2.89 හා 5.51 වූ ද්වී භාෂ්මික අම්ලයකි.තැලික් අම්ලයේ මොනො පොටෑසියම් ලවනය වන පොටෑසියම් හයිඩ්‍රජන් තැලේට් විශ්ලේෂනාත්මක රසායන විද්‍යාවේදී  ප්‍රාමාණික අම්ලයක් ලෙස භාවිතා වෙයි.

තැලික් අම්ලය සෝඩියම් සංරසය සමග ඔක්සිහරණයට ලක් කල විට සයික්ලෝහෙක්සාඩයිඊන් ව්‍යුත්පන්නයක් ලබා දෙයි.

සමාවයවික
තැලික් අම්ලය, බෙන්සීන්ඩයිකාබොක්සිලික් අම්ලයේ සංයුතිය සහිත සමාවයවික තුනෙන් එකකි. අනෙක් සමාවයවික දෙක අයිසෝතැලික් අම්ලය හා ටෙරිතැලික් අම්ලය වෙයි. ඇතැම් විට " තැලික් අම්ල " යන යෙදුම මගින් මෙම සමාවයවික කුලය හඳුන්වන මුත් "තැලික් අම්ලය" යන්නෙන් විශේෂයෙන්ම හඳුන්වන්නේ ඔතෝ- සමාවයවිකයයි.

ආරක්ෂාව
The toxicity of phthalic acid is low with LD50 (mouse) of 550 mg/kg.  However, many phthalate esters have been implicated as endocrine disruptors.

මේවාත් බලන්න
 අයිසොතැලික් අම්ලය
 ටෙරීතැලික් අම්ලය
 තැලේට්
 ටෙරීතැලේට්
 පොටෑසියම් හයිඩ්‍රජන් තැලේට්, අම්ල-භෂ්ම අනුමාපනයන්හිදී ප්‍රාථමික ප්‍රාමාණිකයක්
 තැලික් ඇන්හයිඩ්රයිඩ්

ආශ්‍රිත

 Merck Index, 9th ed, #7178

භාහිර යොමු
International Chemical Safety Card 0768

Dicarboxylic acids
Benzoic acids
Phthalates

තැලික් අම්ලය


Gerhard Egon Sausmark (født 31. januar 1919 i København, død 30. november 1995 i København) Hans fødenavn var Gerhard Egon Jensen, men den 10. september 1949 ændrede han sit navn til kunstnernavnet Gerhard Egon Sausmark. Han var en dansk maler, keramiker, silketryksdesigner, plattedesigner og var indehaver af galleri og malerskole. Han blev uddannet ved Det Kongelige Danske Kunstakademi fra 1937 til 1940 og var elev af Aksel Jørgensen og blev blandt andet uddannet af Jørgen Aabye i klassisk portrætmaleri på Kunsternes Croquis Skole.

Gerhard Sausmark vidste allerede i en ung alder, at han ville være kunstner. Han blev meget tidligt anset som et naturtalent, da han i en alder af 11 år skabte sit første oliemaleri, og som 12-13-årig kunne man finde ham med sin pensel rundt omkring i København, hvor han malede landskaber og portrætter ved kanalerne, som blev solgt før de var tørre. Gerhard Sausmark var en multikunstner i flere forskellige retninger fra platte- og porcelænsdesign til keramikdesign og havde mange udstillinger med sine oliemalerier rundt omkring i Danmark og i Sverige. Men det var hans kærlighed til musikken, der gjorde ham til pioner indenfor begrebet malerikoncerter, som også bragte ham tilbage til sit barndomsmiljø på Christianshavn i 1979. Her etablerede han privat malerskole og galleri indtil sin død den 30. november 1995. Gerhard Sausmark skænkede ofte sine musikmalerier til velgørenhed for at hjælpe med det humanitære arbejde i  bl.a. Lions Club, Børnenes Ferie Fond, Kofoeds Skole, UNICEF og Amnesty International.

Biografi
 1951-1958   Designer, Porcelæn, Stentøj, Søholm Keramiske Fabrik, Bornholm
 1959-1962   Designer, Porcelæn, Uppsala-Ekeby Porselin Fabrik, Karlskrona, Sverige
 1962-1965   Designer, Porcelæn, DANMARK Porcelæn Fabrik, København
 1965-1972   Indehaver, KERA Porcelæns Fabrik, Bagsværd, Sjælland og Rønne, Bornholm
 1965-1982   Designer, Porcelæn, Lennard Steinbech, Ängelholm, Sverige
 1970-1979   Designer for Desiree Platter (Old Copenhagen Blue), Hans Christian Andersen Series
 1975-1992   Indehaver, Galleri Rottehullet og Malerskole, Amagergade 4, Christianshavn
 1992-1995   Indehaver, Galleri De Fire Årstider og Malerskole, dronningensgade 49, Christianshavn

Udstillinger
Denne liste er ufuldstændig; hjælp gerne med at udfylde den.
 1938      Charlottenborg, København
 1939      Den Fri, København
 1949      Falkenberg Kunstner Forening, Sverige
 1949      Kunstmuseet, Gothenburg, Sverige
 1956      DAMS Hotel, (Keramik, Malerier) Bornholm, Danmark
 1967      FORUM Copenhagen, (Porcelæn, Keramik), København, Danmark
 1967      Københavns Rådhuset, (Porcelæn, Keramik), København , Danmark
 1967      Københavns Lufthavn, (Porcelæn, Keramik), København, Danmark
 1967      Bella Centeret "Danish Design Exhibition" (Porcelæn, Keramik), København, Danmark
 1967      MAGASIN (Porcelæn, Keramik), København Danmark
 1967      ILLUM (Porcelæn, Keramik), København, Danmark
 1967      ANVA (Porcelæn, Keramik), København, Danmark
 1968      DIFA (Porcelæn, Keramik), København, Danmark
 1969      TIVOLI (Porcelæn, Keramik), København, Danmark
 1975-1992 GALLERI ROTTEHULLET, Indehaver, Christianshavn, Danmark
 1992-1995 Galleri DE FIRE ÅRSTIDER, Indehaver, Christianshavn, Danmark

Vigtige værker, kommissioner og udsmykninger
 1948      Religiøst vægmaleri (1.25x30m)  Synagoge på Sjælland
 1957      Keramisk vægmaleri, Danish Agricultural Society, London
 1967      Keramisk Springvand, Dansk Metal-Amateur Industry, Odense, Danmark
 1979      Vivaldi - De Fire Årstider Maleri (2x5m), Musik Koncert, Christianshavns Kultur Center, Danmark
 1981      Hans Christian Andersen Maleri (1.5x3m), Amagerhallen, København, Danmark
 1982      Vivaldi - De Fire Årstider Maleri (2x5m), Musik Koncert, Henriksholm Skolen, Rødovre, Danmark
 1983      Tschaikowsky 1812 (2x10m), Musik Koncert, Skottegaards Skolen, København, Danmark
 1983      Vivaldi - De Fire Årstider Maleri (2x5m), Musik Koncert, Malernes Plads, Christiashavn, Danmark
 1985      Keramisk Stentøjs Relief (4x7m), Sino-Danish Postgraduate Training Centre, Peking, China

Litteratur
 "Et blik i en keramiksamlers verden – Søholm keramik" af Ninna og Dennis Riber, Forlaget Historia, 2. udgave, 2014, isbn. 978-87-92892-28-7.
 FLYV Årgang Februar 1989, Vol. 62. nr. 2, Artiklen "Den flyvende kunstmaler"

Hæder
 1967 DANSK ARBEJDS DIPLOM for "god Dansk turistsouvenier"- Københavner platten

Ekstern henvisning
 gerhardsausmark.dk

Malere fra Danmark
Keramikere fra Danmark

Gerhard Sausmark


Fall Station (Fall stasjon) var en jernbanestation på Valdresbanen, der lå i Søndre Land kommune i Norge.

Stationen åbnede 28. november 1902, da den første del af banen mellem Eina og Dokka blev taget i brug. Oprindeligt hed den Fald, men den skiftede navn til Fall 9. marts 1925. Den blev nedgraderet til holdeplads 7. januar 1968 og til trinbræt 10. juni 1968. Persontrafikken på banen blev indstillet 1. januar 1989.

Stationsbygningen blev opført til åbningen i 1902. Den blev revet ned i 1982. Der står imidlertid stadig et venteskur ved perronen. Fall har desuden haft et vandtårn,, hvortil kom et sidespor til en lagerbygning for en lokal cellulosefabrik og træsliberi.

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Jernbane.net om Fall stasjon
 Arkivnett Oppland om Fall stasjon

Noter

Stationer på Valdresbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1902
Ophørt i 1989

Fall Station


Um referendo sobre a prorrogação do mandato presidencial de Nursultan Nazarbayev foi realizado no Cazaquistão em 29 de abril de 1995. Os eleitores foram questionados:"Você concorda em prolongar o mandato do Presidente da República do Cazaquistão Nursultan Nazarbayev, eleito publicamente em 1 de dezembro de 1991, até 1 de dezembro de 2000?"A questão foi aprovada por 95,5% dos eleitores, com participação relatada em 91,2%.

Resultados

1995
Cazaquistao
1995 no Cazaquistão
Nursultan Nazarbaev

Referendo no Cazaquistão em abril de 1995


Malanphutang er et bjerg i Khumbu-regionen af Himalaya i Nepal. Toppen ligger på 6 573 meter over havet og indgår i den del af Himalaya som kaldes Mahalangur Himal.

Beskrivelse
Malangphutang ligger i Solukhumbu-distriktet. De nærmeste bjerge er Kangtega, Peak 41, Ama Dablam, Kyashar, Thamserku og Mera Peak, med stigende afstande.

Malangphutang er forbundet med Kangtega vest. En bjergås fører øst fra Malangphutang og deler sig længere mod nord, øst og syd. Mod nord fører åsen videre til Mingbo La (5817 m.o.h.) og videre til Ama Dablam (6856 m.o.h.), med Mingbo-dalen og Khumbu-dalen. I syd går åsen mod Peak 41 (6623 m.o.h.). På sydøst siden af Malangphutang ligger Hinku-Shar-gletsjeren og på vestsiden Hinku-Nup-gletsjeren.

Sammen med med bjergtoppen Hinku Ri Central (6464 m) kaldes de to toppe ofte Malanphulanerna eller Malanphulan-gruppen.

Bjerget er afvandingsområde til Ganges og dermed til Den Bengalske Bugt.

Klatrehistorie
Bjerget har på et flertal kort savnet et navn derfor er det usikkert hvornår bjerget blev besteget første gang. Det manglede for eksempel på Schneiders Khumbu Himal kort (1988) Det er sikkert dokumenteret er den topbestigning som udførtes af den amerikanske bjergbestiger og bjergguiden Peter Carse og Everest-bjergbestiger Amy Supy Bullard den 28. april 2000. Klatringen gik via vestvæggen på det bjerg som på bjergbestigeres kort hed "Melanphulan", men som nu om dage har det det officielle navn Malangphutang.

Carse og Bullard klatrede vestsiden fra en lejr ved Hinku Nap-gletsjeren på 5640 meters højde den 27. april 2000. De nåede toppen den følgende dag og måtte tilbringe den anden nat i en bivuak deroppe i toppen, før de kunne komme ned igen.

Bjergets mange navne
Malanphutang eller Malanphulan får også ofte hedde Melanphulan, især i de anglo-amerikanske kilder, efter den første dokumenterede bestigningen i år 2000. Mellem formen Malangphulang forekommer også, ligesom Hinku Ri Main,som adskiller den fra Hinku Ri Central. Et engelsk navn som beskriver udseendet og derfor forekommer på mange bjerge rundt om i verden, er "Fluted Peak".

Bjerget har også kaldets Ombigaichen, men det skyldes forvirring med en anden bjergtop i området.

Referencer

Noter

Bjerge i Nepal
Bjerge i Himalaya

Malangphutang


Pro Wrestling Illustrated (PWI) este o importantă revista lunară de wrestling profesionist, înființată în 1972. PWI are sediul central în Blue Bell, Pennsylvania și publicata de Kappa Publishing Group. Revista este cea mai lungă revistă publicată în prezent în limba engleză. PWI publică probleme lunare și probleme anuale speciale, cum ar fi "Almanahul și Cartea Faptelor".

Istorie
Prima ediție a Pro Wrestling Illustrated a fost lansată în 1979. În curând, revista a devenit cunoscută pentru că nu a încălcat kayfabe în articolele sale, deoarece în mod tradițional a tratat toate "unghiurile" sau poveștile, ca fiind reale. Cu toate acestea, în ultimii ani revista a adoptat o abordare editorială între kayfabe și scrierea "trage", făcând diferența între feudele de pe ecran și controversele din spatele scenei. PWI nu se limitează la acoperirea doar a promoțiilor proeminente de lupte profesionale, deoarece acoperă, de asemenea, multiple promoții independente în Statele Unite. PWI publică, de asemenea, alte probleme speciale, printre care: Pro Wrestling Illustrated Wrestling Almanac & Carte de Fapte din 1996, Femeile de lupte și un buletin săptămânal cu titlul PWI Weekly din 1989 până în 2000. A fost în cele din urmă achiziționat de Golden Boy Enterprises.

PWI a acordat premii și recunoștințe anuale de la înființarea sa. Aceste premii au fost acordate anterior de către o altă proprietate a revistei Victory Sports Magazine, Wrestling Review Sports. PWI a oferit, de asemenea, clasamente lunare pentru promoțiile mari, unele selectate independente și o clasare generală în echipele single și tag. În plus, cititorilor li se dă posibilitatea de a vota câștigătorii premiilor de la sfârșitul anului, care au fost incluse în buletinele speciale de la sfârșitul anului. O revistă specială PWI Awards este emisă anual, care dezvăluie câștigătorii și numărul de voturi numărate. Următoarea este o listă a categoriilor în care PWI a acordat premii.

 Wrestler of the Year (din 1972)
 Tag Team of the Year (din 1972)
 Match of the Year (din 1972)
 Feud of the Year (din 1986)
 Most Popular Wrestler of the Year (din 1972)
 Most Hated Wrestler of the Year (din 1972)
 Most Improved Wrestler of the Year (din 1978)
 Most Inspirational Wrestler of the Year (din 1972)
 Rookie of the Year (din 1972)
 Stanley Weston Award (din 1981)
 Comeback of the Year (din 1992)
 Woman of the Year (1972 - 1976, restabilită din 2000)
 Manager of the Year (1972 - 1999)
 Midget Wrestler of the Year (1972 - 1976)
 Announcer of the Year (1977)

PWI 500
PWI și-a publicat lista celor mai buni 500 de luptători profesioniști în fiecare an din 1991 într-o revistă anuală specială numită PWI 500. Scriitorii PWI aleg poziția luptătorului după o perioadă de evaluare desemnată începând cu mijlocul lunii iunie. Orice lucru pe care un luptător a reușit înainte sau după această perioadă - fie că câștigă un titlu mondial, fie că face un meci de deschidere - nu este luat în considerare. De asemenea, ele urmează un criteriu care include înregistrarea câștigurilor, câștigarea campionatului, calitatea competiției, feudele majore, proeminența în cadrul unei promovări individuale a luptătorului și capacitatea generală de lupte. Din 2017, doar Jushin Thunder Liger a apărut în fiecare ediție a PWI 500. În 1993, Miss Texas (Jacqueline Moore) a fost prima femeie care a fost clasată pe lista nr. 249.

Iată primii zece clasați luptători pentru fiecare an:

Referințe

Reviste din Statele Unite ale Americii

Pro Wrestling Illustrated


A vacinação na Índia abrange a utilização de vacinas na saúde pública indiana e o papel delas na sociedade, política e pesquisas.

Política de vacinação
O Programa Universal de Imunização (abreviação UIP em inglês) da Índia começou em 1985. O UIP cobre:

 Vacina "BCG" para tuberculose
Vacina "DPT" para difteria, coqueluche e tétano
 Vacina "OPV" para poliomielite
 Vacina contra o sarampo e rubéola
 Vacina contra a hepatite B
 Vacina contra o tétano
 Vacina pentavalente (difteria, tétano, coqueluche, hepatite B e Haemophilus influenzae)
 Vacina "JE" (encefalite japonesa localizada)
 Vacina contra o rotavírus
 Vacina pneumocócica conjugada

Vacinas disponíveis

Coronavírus
A Índia vem vacinando contra o coronavírus desde 16 de janeiro de 2021.

Rotavírus
Quase todas as crianças (globalmente) tiveram pelo menos uma infecção por rotavírus. No entanto, na Índia, as crianças são mais propensas a terem essa infecção diversas vezes, ou seja, elas têm maiores chances de morrerem por causa disso.

Contudo, a Índia implementou a vacina contra o rotavírus em seu Programa Universal de Imunização, o que salvou a vida de muitas delas. Esta vacina é altamente eficaz e vem prevenindo metade dos casos graves de diarreia que ocorreriam no país.

HPV
O governo indiano está intensificando os esforços para promover a vacina contra o HPV para meninas, na prevenção do câncer do colo do útero. O esforço começou em 2008 com a introdução de uma vacina promissora, já em 2018 o governo começou a fornecer uma versão mais recente e melhorada da mesma vacina.

Vírus sincicial respiratório
Casos do vírus sincicial respiratório (RSV) na Índia ocorrem principalmente no norte e durante o inverno. Este vírus causa infecção no trato respiratório inferior.

Segurança
A Índia, como muitos outros países, usa o sistema da Organização Mundial da Saúde para relatar e classificar "Eventos Adversos após a Imunização". A agência governamental que gerencia este programa é responsável tanto por aumentar a segurança quanto dar uma explicação se algum problema ocorrer. Entre 2012 e 2016, o sistema identificou cerca de 1000 casos. Os pesquisadores indianos agiram examinando esses eventos adversos, com o objetivo de melhorar a segurança das vacinas.

Histórico
Em 1802, uma menina de 3 anos em Bombaim recebeu uma vacina contra a varíola e foi a primeira pessoa a se imunizar na Índia. O governo britânico alegou sucesso e começou a bloquear o uso da inoculação para recomendar a vacinação. Em retrospectiva, a situação era complicada porque as vacinas eram a solução de longo prazo, mas a forma como o governo as introduziu foi prejudicial, afetando o sistema de saúde tradicional e as religiões conservadoras do país.

Sociedade e cultura
A indústria farmacêutica na Índia é forte e tem uma reputação de produzir boas vacinas para venda e exportação. Normalmente, quando um país produz vacinas, isso significa que a população local tem um bom acesso a elas. Por várias razões, a Índia tem um forte setor de fabricação de vacinas e de acesso a estas (especialmente imunizantes para o público jovem). No entanto, o governo admitiu que a nação tem taxas muito altas de vacinas perdidas/vencidas do que em países comparáveis.

Vários estudiosos deram razões diferentes para o motivo dessa estatística. Uma razão histórica é que a Índia contribuiu intensamente para encorajar o desenvolvimento de vacinas contra a varíola e poliomielite, mas, ao mesmo tempo, deixava de lado a imunização contra outras doenças. Outra explicação poderia ser que o governo indiano subestima os gastos com vacinas em geral. De alguma forma, a população da Índia não se preocupa com vacinas, o que pode ser resultado da falta de educação em saúde pública.

A Índia também tem ativistas da pseudociência que promovem a hesitação à vacina. Entretanto, algumas pesquisas sugeriram que o envolvimento dessa comunidade pode ser considerado um apoio à vacinação na Índia. Por fim, parece haver um apoio à vacinação entre governantes da Índia, mas esse fator (ainda) não se mostrou suficiente para superar as barreiras estruturais e sociais vigentes.

Vacinas em pesquisa

Dengue
Há uma vacina contra a dengue disponível desde 2015. No entanto, essa vacina não é eficaz em muitos casos. O governo indiano participa da pesquisa global para desenvolver uma vacina melhorada contra a dengue.

Leishmaniose
Há pesquisas para fornecer uma vacina contra a Leishmaniose na Índia, mas até o momento não há nenhuma disponível.

Grupos especiais
Turistas estrangeiros que visitam a Índia contribuem significativamente para a economia. Contudo, pessoas que visitam a Índia de países com diferentes doenças podem não ter vacinas para proteger contra doenças existentes na Índia.

A Organização Mundial da Saúde recomenda diferentes vacinas para turistas em diferentes circunstâncias. A lista inclui a vacina contra difteria, a vacina contra tétano, a vacina contra hepatite A, a vacina contra hepatite B, a vacina contra poliomielite oral, a vacina contra a febre tifoide, a vacina contra varicela, a vacina meningocócica, a vacina antirrábica, a vacina contra febre amarela e a vacina contra encefalite japonesa.

De acordo com autoridades locais, quando os turistas pegam uma infecção na Índia, na maioria dos casos ela poderia ter sido prevenida com uma dessas vacina.

Saúde na Índia
Vacinação

Vacinação na Índia


M12 155mm Kundağı Motorlu Obüs Amerikan Ordusu tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan kendinden hareketli bir top türüydü. 1942 yılından 60 ve 1943 yılında  40 olmak üzere, toplamda 100 adet üretildi. Şase olarak M3 Lee (bazılarında ise M4 Sherman ) tankı kullanıldı. Bu şase üzerine  155 mm M1917, M1917A1 ya da M1918 M1 topu yerleştirildi. Sürücü kısmı kapalı olmasına karşın diğer mürettebatın durduğu üst yapının arka kısmı ve üzeri açıktı. Aracın arkasında (aynı buldozer bıçağına benzeyen) bir  mahmuz vardı. Bu mahmuz topun geri tepmesini emmek amacıyla konulmuştu. Bu model ileride birçok kundağı motorlu obüse örnek olacaktı.

1943 yılında üretilen araçlar ya eğitim için kullanıldı ya da depolarda bekledi. Fransa'nın işgalinden sonra 74 adet M12 cepheye hazır hale getirildi. Avrupa'nın kurtarılması sırasında çok başarılı görevlerde bulundular. Yapılış amaçları her ne kadar destek ateşi ile piyade birliklerine yardım etmek olsa da bazı cephelerde doğrudan çatışmalara da katıldılar.

Araçların sadece 10 adet mermiyi taşıma kabiliyetleri yüzünden başka bir araçla mühimmatta taşınması gerekiyordu. Bu yüzden bu araca benzer ancak üzerinde topu bulunmayan "M30 Kargo Taşıyıcı" üretildi. Bu araç hem mürettebatı hem de yedek mühimmatı taşımak için üretildi. Görev bölgelerine M12 ve M30 beraber gidiyordu. M30 arka kısmında ayrıca bir adet .50cal Browning M2 makineli tüfek bulunuyordu.

Ayrıca bakınız
 II. Dünya Savaşı Zırhlı Araç Listesi

Kaynakça
 Leland Ness(2002)Janes World War II Tanks and Fighting Vehicles, Harper Collins, ISBN 0-00-711228-9

Dış bağlantılar
 WWII vehicles
 AFV database

II. Dünya Savaşı'nda Amerika Birleşik Devletleri'nin zırhlı savaş araçları
II. Dünya Savaşı kundağı motorlu obüsleri

M12 (kundağı motorlu obüs)


John Butler,  Dunboyne (1731 - ) est un ecclésiastique et aristocrate irlandais, évêque catholique romain de Cork et Ross. Afin d'obtenir son titre temporel et de se marier il devient (jusqu'à 2004) le seul apostat authentifié dans la hiérarchie catholique en Irlande.

Jeunesse
Butler est le troisième fils d'Edmond Butler,  Dunboyne (mort en 1732) et d'Anne Nagle, née Grace. La famille fait partie d'un riche réseau familial à travers le Leinster et le Munster. Cependant, la famille est soumise à la politique du gouvernement britannique de restriction des droits civils des catholiques irlandais.

Élevé dans l'Église catholique romaine, il a très tôt une vocation pour l'Église. Ses frères Pierce et Edmond choisissent l'armée et quittent la maison familiale pour combattre dans la guerre de Succession d'Autriche. Butler commence ses études au Collège irlandais de Rome, réussissant à perdre son œil gauche dans un duel, et est ordonné prêtre en 1755 dans la basilique Saint-Jean de Latran. Il retourne en Irlande en 1758, après avoir terminé son doctorat, bien que ses références catholiques impliquent une entrevue devant un juge de paix à Whitehaven. Butler entre à l'archidiocèse catholique romain de Cashel et Emly, étant nommé curé de la paroisse d'Ardmayle en 1759. Alors qu'il monte dans la hiérarchie de l'Église, devenant archidiacre et secrétaire de l'évêque, il renforce également son rôle séculier dans le réseau de la famille Butler.

Évêque de Cork
Le poste d'évêque de Cork est vacant en 1763 et Butler obtient un soutien immédiat en tant que candidat principal, étant nommé par le pape  en 1763. Les années qui suivent sa nomination marquent une réduction des incapacités civiles des catholiques en Irlande et l'assouplissement offre à l'Église l'opportunité de mettre enfin en œuvre les décrets du Concile de Trente dans le respect de la hiérarchie irlandaise. Butler dirige les changements, mais prend soin d'utiliser son réseau et son statut laïcs pour maintenir des relations avec l'establishment protestant. Par crainte du sentiment protestant, Butler bloque l'établissement des Ursulines de Nano Nagle à Cork jusqu'en 1771 et publie une condamnation des émeutes des tonneliers de Cork de 1766.

Les frais volés et autres cotisations sont mal ressentis et fournissent parfois un prétexte à la violence des Whiteboys envers le clergé. Butler publie une déclaration, Statuta synodalia pro dioecesi Corcagiesi (1768), que l'implication dans les Whiteboys est un péché réservé. Il soutient le Test Act 1774 et apporte un soutien financier substantiel au Comité catholique.

Baron Dunboyne
Butler hérite du titre de baron Dunboyne en  à la mort de son neveu Pierce Edmond Creagh Butler,  Dunboyne. Butler est sans enfant et la baronnie est menacée d'extinction s'il n'a pas d'héritier, mais en tant que prêtre, il n'est pas autorisé à se marier.

En , il démissionne de son poste d'évêque et demande au pape une dérogation à l'interdiction du mariage clérical. La pétition est refusée. Malgré le refus, il épouse en 1787 une cousine, Maria (1764/5-1860), fille de Theobald Butler. Il prête serment d'allégeance, d'abjuration et de suprématie.

Il déménage dans sa maison ancestrale à Dunboyne, dans le comté de Meath, où le couple a une fille qui est décédée assez jeune, puis à Dublin. Dunboyne et la chapelle catholique sont incendiés lors du soulèvement de 1798. Dunboyne offre de le faire reconstruire à ses frais et fait don de son calice au curé de Fethard.

En 1800, âgé et infirme, il écrit une lettre de repentance au pape, rédige un testament et fait sa confession au prêtre catholique Guillaume Gahan. Il meurt à Dublin et est enterré au couvent des Augustins de Fethard, dans le comté de Tipperary.

Contentieux testamentaire
Butler laisse sa propriété au St Patrick's College de Maynooth et les litiges avec sa famille, notamment par sa sœur, Catherine O'Brien-Butler du château de Bansha, dans le comté de Tipperary, sont rapide. La légalité du testament est contestée car les lois pénales privent les catholiques du droit de faire un testament et une séquence d'actions en justice, comme Butler c. Moore (1802), s'ensuit avant un compromis entre le collège et la famille en 1808. Le compromis conduit l'établissement Dunboyne au collège pour fournit des bourses.

Références

Bibliographie

 Nolan, RS (1913) " La loi du sceau de la confession ", Encyclopédie catholique
 O'Connor, T. (2004) " Butler, John, styled twelfth Baron Dunboyne (1731–1800) ", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press.

Liens externes

Baron de la pairie d'Irlande au XVIIIe siècle
Famille Butler
Décès en mai 1800
Naissance en 1731
Personnalité irlandaise du XVIIIe siècle

John Butler (12e baron Dunboyne)


Ovsik (stoklasa, lat. Bromus), rod trava smješten u vlastiti tribus Bromeae, dio je potporodice Pooideae. pripada mu preko 150 vrsta raširenih po svim kontinentima.

Na području Hrvatske postoji dvadesetak vrsta i podvrsta poljski ovsik (B. arvensis), krovni ovsik (B. tectorum) i drugi.

Vrste

 Bromus aegyptiacus Tausch
 Bromus alopecuros Poir.
 Bromus andringitrensis A.Camus
 Bromus anomalus Rupr. ex E.Fourn.
 Bromus araucanus Phil.
 Bromus arenarius Labill.
 Bromus aristatus (K.Koch) Steud.
 Bromus arizonicus (Shear) Stebbins
 Bromus armenus Boiss.
 Bromus arrhenatheroides Baker
 Bromus arvensis L., poljski ovsik
 Bromus attenuatus Swallen
 Bromus auleticus Trin. ex Nees
 Bromus ayacuchensis Saarela & P.M.Peterson
 Bromus benekenii (Lange) Trimen, Benekenov ovsik
 Bromus berteroanus Colla
 Bromus biebersteinii Roem. & Schult.
 Bromus bikfayensis A.Camus & Gomb.
 Bromus bonariensis Parodi & J.H.Camara
 Bromus borianus H.Scholz
 Bromus brachyantherus Döll
 Bromus brachystachys Hornung
 Bromus brevis Steud.
 Bromus briziformis Fisch. & C.A.Mey.
 Bromus bromoideus (Lej.) Crép.
 Bromus cabrerensis C.Acedo & Llamas
 Bromus carinatus Hook. & Arn.
 Bromus catharticus Vahl, čisteći ovsik
 Bromus cebadilla Steud.
 Bromus ceramicus Ohwi
 Bromus chrysopogon Viv.
 Bromus ciliatus L.
 Bromus coloratus Steud.
 Bromus commutatus Schrad., zamijenjeni ovsik
 Bromus confinis Nees ex Steud.
 Bromus danthoniae Trin.
 Bromus densus Swallen
 Bromus diandrus Roth, dvoprašnički ovsik
 Bromus dolichocarpus Wagnon
 Bromus elidis H.Scholz
 Bromus epilis Keng f.
 Bromus erectus Huds., stoklasa uspravna, uspravni ovsik
 Bromus exaltatus Bernh.
 Bromus fasciculatus C.Presl
 Bromus firmior (Nees) Stapf
 Bromus flexuosus Planchuelo
 Bromus formosanus Honda
 Bromus frigidus Boiss. & Hausskn.
 Bromus frondosus (Shear) Wooton & Standl.
 Bromus gedrosianus Pénzes
 Bromus gracillimus Bunge
 Bromus grandis (Shear) Hitchc.
 Bromus grossus Desf. ex DC.
 Bromus gunckelii Matthei
 Bromus haussknechtii Boiss.
 Bromus himalaicus Stapf
 Bromus hordeaceus L., stoklasa meka, trava klasača, mekani ovsik
 Bromus induratus Hausskn. & Bornm.
 Bromus inermis Leyss.,  tupi ovsik
 Bromus insignis Buse
 Bromus intermedius Guss.,  srednji ovsik
 Bromus interruptus (Hack.) Druce
 Bromus japonicus Houtt., japanski ovsik
 Bromus kalmii A.Gray
 Bromus koeieanus Melderis
 Bromus kopetdagensis Drobow
 Bromus laevipes Shear
 Bromus lanatipes (Shear) Rydb.
 Bromus lanatus Kunth
 Bromus lanceolatus Roth, uskolisni ovsik
 Bromus latiglumis (Shear) Hitchc.
 Bromus lepidus Holmb.
 Bromus leptoclados Nees
 Bromus lithobius Trin.
 Bromus macrocladus Boiss.
 Bromus madritensis L., sredozemni ovsik, madridski ovsik
 Bromus magnus Keng
 Bromus mairei Hack. ex Hand.-Mazz.
 Bromus mango É.Desv.
 Bromus marginatus Nees ex Steud.
 Bromus maritimus (Piper) Hitchc.
 Bromus maroccanus Pau & Font Quer
 Bromus modestus Renvoize
 Bromus moellendorffianus (Asch. & Graebn.) Hayek
 Bromus moesiacus Velen.
 Bromus moeszii Pénzes
 Bromus morrisonensis Honda
 Bromus musadoghanii Yild.
 Bromus natalensis Stapf
 Bromus nepalensis Melderis
 Bromus nervosus C.Acedo & Llamas
 Bromus nottowayanus Fernald
 Bromus orcuttianus Vasey
 Bromus oxyodon Schrenk
 Bromus pacificus Shear
 Bromus pannonicus Kumm. & Sendtn., panonski ovsik
 Bromus parodii Covas & Itria
 Bromus paulsenii Hack.
 Bromus pectinatus Thunb.
 Bromus pellitus Hack.
 Bromus pinetorum Swallen
 Bromus pitensis Kunth
 Bromus plurinodis Keng
 Bromus polyanthus Scribn. ex Shear
 Bromus porphyranthos Cope
 Bromus porteri (Coult.) Nash
 Bromus psammophilus P.M.Sm.
 Bromus pseudobrachystachys H.Scholz
 Bromus pseudolaevipes Wagnon
 Bromus pseudoramosus Keng f. ex L.Liu
 Bromus pseudosecalinus P.M.Sm.
 Bromus pubescens Muhl. ex Willd.
 Bromus pulchellus Fig. & De Not.
 Bromus pumilio (Trin.) P.M.Sm.
 Bromus pumpellianus Scribn.
 Bromus racemosus L., grozdasti ovsik
 Bromus ramosus Huds., razgranjeni ovsik
 Bromus remotiflorus (Steud.) Ohwi
 Bromus richardsonii Link
 Bromus rigidus Roth, vlasnati ovsik
 Bromus riparius Rehmann
 Bromus rubens L.
 Bromus salangensis Naderi
 Bromus sclerophyllus Boiss.
 Bromus scoparius L., zbijeni ovsik
 Bromus scopulorum Chase
 Bromus secalinus L., ražasti ovsik
 Bromus segetum Kunth
 Bromus setifolius J.Presl
 Bromus sewerzowii Regel
 Bromus sinensis Keng f.
 Bromus sipyleus Boiss.
 Bromus sitchensis Trin.
 Bromus speciosus Nees
 Bromus squarrosus L., stršeći ovsik
 Bromus staintonii Melderis
 Bromus stenostachyus Boiss.
 Bromus sterilis L., neplodni ovsik
 Bromus striatus Hitchc.
 Bromus suksdorfii Vasey
 Bromus sundaicus Ohwi
 Bromus syriacus Boiss. & Blanche
 Bromus tectorum L., krovni ovsik
 Bromus texensis (Shear) Hitchc.
 Bromus timorensis Veldkamp
 Bromus tomentellus Boiss.
 Bromus tomentosus Trin.
 Bromus tunicatus Phil.
 Bromus tyttholepis (Nevski) Nevski
 Bromus variegatus M.Bieb.
 Bromus villosissimus Hitchc.
 Bromus vulgaris (Hook.) Shear
 Bromus ×bolzeanus H.Scholz
 Bromus ×brevieri Chass.
 Bromus ×commutatojaponicus Nyár.
 Bromus ×eburonensis (Nyman) K.Richt.
 Bromus ×ferronii Mabille
 Bromus ×fischeri Cugnac & A.Camus
 Bromus ×granatensis A.Camus
 Bromus ×guetrotii A.Camus
 Bromus ×hannoverianus K.Richt.
 Bromus ×husnotii A.Camus
 Bromus ×laagei Cugnac & A.Camus
 Bromus ×litvinovii Roshev. ex Nevski
 Bromus ×robustus H.Scholz
 Bromus ×rosettiae A.Camus
 Bromus ×segoviensis A.Camus

Sinonimi
 Anisantha  K.Koch
 Avenaria  Heist. ex Fabr.
 Boissiera  Hochst. & Steud.
 Bromopsis  (Dumort.) Fourr.
 Calliagrostis  Ehrh.
 Ceratochloa  P.Beauv.
 Euraphis  (Trin.) Kuntze
 Forasaccus  Bubani
 Genea  (Dumort.) Dumort.
 Libertia  Lej.
 Michelaria  Dumort.
 Nevskiella  V.I.Krecz. & Vved.
 Serrafalcus  Parl.
 Stenofestuca  (Honda) Nakai
 Triniusa  Steud.
 Trisetobromus  Nevski

Vanjske poveznice

Izvori

Triticodae

Ovsik


El Campeonato Intercontinental de Peso Ligero de IWRG (IWRG Intercontinental Lightweight Championship en inglés) es un campeonato de lucha libre profesional dentro del Grupo Internacional Revolución (IWRG). Este título sólo pueden ostentar los luchadores con un peso de entre  y .

Campeón actual
El actual campeón es Imposible, quien se encuentra en su primer reinado como campeón. Imposible derrotó a Astro Rey, Jr. y Dragón Celestial el 7 de julio de 2013 en Naucalpan, Estado de México.
 El imposible renunció al campeonato por pasar a la otra división que es de peso medio en el cual se realizó una eliminatoria y quedó como campeón el imposible en esa división.

Lista de campeones
{| class="wikitable" width=68%
! Luchador:
! Reinado N°:
! Derrotó a:
! Fecha:
! Show o evento:
!
|-----
| Freelance
| 1
| Aeroman
| 29 de mayo de 2008
| Caravana de Campeones
|
|-bgcolor="#EFEFEF"
| Tetsuya Bushi
| 1
| Freelance
| 8 de febrero de 2009
| Revolucionarios de IWRG
|
|-----
| Zatura
| 1
| Tetsuya Bushi
| 15 de marzo de 2009
| Caravana de Campeones
|
|-bgcolor="#EFEFEF"
| Trauma II
| 1
| Zatura
| 18 de junio de 2009
| Revolucionarios de IWRG
|
|-----
| Avisman
| 1
| Trauma II
| 16 de agosto de 2009
| Guerra Revolucionaria
|
|-bgcolor="#EFEFEF"
| Tetsuya Bushi
| 2
| Avisman
| 26 de noviembre de 2009
| Homenaje a El Pantera
|
|-----
| Dr. Cerebro
| 1
| Tetsuya Bushi
| 10 de enero de 2010
| Revolucionarios de IWRG
|
|-bgcolor="#EFEFEF"
| Comando Negro
| 1
| Dr. Cerebro
| 30 de enero de 2011
| Caravana de Campeones
|
|-----
| Dinamic Black
| 1
| Comando Negro
| 3 de noviembre de 2011
| El Castillo del Terror
|
|-bgcolor="#EFEFEF"
| Carta Brava, Jr.
| 1
| Dinamic Black
| 22 de diciembre de 2011
| Aniversario de la Arena Naucalpan
|
|-----
| Chicano
| 1
| Carta Brava, Jr.
| 1 de julio de 2012
| Revolucionarios de IWRG
|
|-bgcolor="#EFEFEF"
| Vacante
| N/A
| Debido a que Chicano abandonó la empresa.
| 21 de junio de 2013
| Sitio Oficial de IWRG
|
|-----
| Imposible
| 1
| Astro Rey, Jr. & Dragón Celestial
| 7 de julio de 2013
| Zona XXI Nueva Generación
|
|-----
| Pantera I
| 1
| Por eliminatoria"Vacante"
| 13 de noviembre de 2016
| "Revancha por el Campeonato IWRG"
|-bgcolor="#EFEFEF"
|-----

Reinados más largos

Mayor cantidad de reinados
 2 veces: Tetsuya Bushi.

Véase también

Referencias

Enlaces externos
 Historia del título

Campeonatos de la IWRG
Campeonatos Peso Crucero de lucha libre


Zühtü Paşa Camii Sultan II. Abdülhamit'in Maarif Nazırı olan Ahmed Zühdü Paşa tarafından 1883'te yaptırılmıştır. Kızıltoprak'ta bulunan caminin duvarları kâgir, kubbesi ahşaptır.

Kadıköy'deki camiler

Zühtüpaşa Camii


Skógarklukka (fræðiheiti: Campanula trachelium) er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Evrasíu, suður í Afríku.

Tilvísanir

Bláklukkur

Skógarklukka


Erkan Taşkıran (* 22. April 1985 in Izmir) ist ein türkischer Fußballspieler.

Karriere
Erkan Taşkıran begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Çamdibi Altınok SK, hier wurde er 2001 von den Scouts Gençlerbirliği Ankaras gesichtet und anschließend in die Jugend der Hauptstädter geholt. Zur Saison 2003/04 erhielt er einen Profivertrag, wurde aber nach dem Vorbereitungscamp für die anstehende Saison in die Reservemannschaft abgegeben.

In der Winterpause gab man ihn an den Viertligisten Gençlerbirliği OFTAŞ ab. Hier wurde er sporadisch eingesetzt. Zum Saisonende stieg er mit seinem Klub in die TFF 2. Lig auf. In der Spielzeit 2004/05 kam er lediglich in zwei Ligaspielen zum Einsatz.

Zur Winterpause wurde er Leihgabe für eineinhalb Spielzeiten an den Ligakonkurrenten Marmaris Belediyespor abgegeben.

Zur Saison 2007/08 wechselte er zum Drittligisten Bucaspor. Hier gelang in der Saison 2008/09 die Meisterschaft der TFF 2. Lig und damit der Aufstieg in die TFF 1. Lig. Diesen Erfolg konnte man in der neuen Saison wiederholen, so stieg man als Zweiter der TFF 1. Lig in die Süper Lig auf. Nachdem sein Verein zum Ende der neuen Saison den Klassenerhalt in der Süper Lig nicht schaffte, verließ Taşkıran den Klub.

Zur anstehenden Saison 2011/12 löste er seinen Vertrag mit Karabükspor auf und wechselte zum Erstligisten Karabükspor. Obwohl er seither kein Stammspieler ist, wird er regelmäßig eingesetzt.

Anfang 2012 kehrte er zu seinem ehemaligen Verein Bucaspor zurück und unterschrieb hier einen Dreijahresvertrag.

Bucaspor verließ Taşkıran bereits nach einer Saison und wechselte in die Süper Lig zu Akhisar Belediyespor.

Bereits nach einer Saison kehrte er zur Saison 2014/15 wieder zu Bucaspor zurück.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Gençlerbirliği Ankara)
Fußballspieler (Hacettepe SK)
Fußballspieler (Bucaspor)
Fußballspieler (Kardemir Karabükspor)
Sportler (Izmir)
Geboren 1985
Türke
Mann
Fußballspieler (Akhisarspor)

Erkan Taşkıran


Ritmuri potrivite este un film românesc din 1964 regizat de Mirel Ilieșiu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1964 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1964

Ritmuri potrivite


Svijet

Događaji

 24. srpnja – Nesreća hrvatskih alpinista na Kavkazu 1974.

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Planinarstvo u 1974.


Paul Delos Boyer (July 31, 1918 – June 2, 2018) was an American biochemist, analytical chemist, and a professor of chemistry at University of California Los Angeles (UCLA). He shared the 1997 Nobel Prize in Chemistry for research on the "enzymatic mechanism underlying the biosynthesis of adenosine triphosphate (ATP)" (ATP synthase) with John E. Walker, making Boyer the first Utah-born Nobel laureate; the remainder of the Prize in that year was awarded to Danish chemist Jens Christian Skou for his discovery of the Na+/K+-ATPase.

Birth and education
Boyer was born in Provo, Utah. He grew up in a nonpracticing Mormon family. He attended Provo High School, where he was active in student government and the debating team. He was also his high schools valedictorian and played intramural basketball in high school and college. He received a B.S. in chemistry from Brigham Young University in 1939 and obtained a Wisconsin Alumni Research Foundation Scholarship for graduate studies. Five days before leaving for Wisconsin, Paul married Lyda Whicker in 1939, and they remained married for nearly eighty years until his death in 2018, making him the longest-married Nobel laureate. The Boyers had three children.

Though the Boyers connected with the Mormon community in Wisconsin, they considered themselves "on the wayward fringe" and doubted the doctrinal claims of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (LDS Church).  After experimenting with Unitarianism, Boyer eventually became an atheist. In 2003 he was one of 22 Nobel laureates who signed the Humanist Manifesto.

Academic career
After Boyer received his Ph.D. degree in biochemistry from the University of Wisconsin–Madison in 1943, he spent years at Stanford University on a war-related research project dedicated to stabilization of serum albumin for transfusions. He began his independent research career at the University of Minnesota and introduced kinetic, isotopic, and chemical methods for investigating enzyme mechanisms. In 1955, he received a Guggenheim Fellowship and worked with Professor Hugo Theorell on the mechanism of alcohol dehydrogenase. In 1956, he accepted a Hill Foundation Professorship and moved to the medical campus of the University of Minnesota. In 1959–1960, he served as Chairman of the Biochemistry Section of the American Chemical Society (ACS) and in 1969–1970 as President of the American Society of Biological Chemists.

Since 1963, he had been a professor in the department of chemistry and biochemistry at University of California, Los Angeles. In 1965, he became the founding director of the Molecular Biology Institute and spearheaded the construction of the building and the organization of an interdepartmental Ph.D. program. This institutional service did not diminish the creativity and originality of his research program, which led to three postulates for the binding mechanism for ATP synthesis—that energy input was not used primarily to form ATP but to promote the binding of phosphate and mostly the release of tightly bound ATP; that three identical catalytic sites went through compulsory, sequential binding changes; and that the binding changes of the catalytic subunits, circularly arranged on the periphery of the enzyme, were driven by the rotation of a smaller internal subunit.

Paul Boyer was editor or associate editor of the Annual Review of Biochemistry from 1963 to 1989. He was editor of the classic series, "The Enzymes". When he worked on the series "The Enzymes", he was helped by his wife Lyda as she was a professional editor at UCLA. In 1981, he was faculty research lecturer at UCLA. In that same year, he was awarded the prestigious Tolman Medal by the Southern California Section of the American Chemical Society.

Death
Boyer died of respiratory failure on June 2, 2018, at the age of 99, less than two months shy of his 100th birthday at his Los Angeles home.

Publications
Dahms, A. S. & P. D. Boyer. "Occurrence and Characteristics of 18O-exchange Reactions Catalyzed By Sodium- and Potassium-dependent Adenosine Triphosphatases", University of California Los Angeles (UCLA), United States Department of Energy (through predecessor agency the Atomic Energy Commission), (1972).
Kanazawa, T. & P. D. Boyer. "Occurrence and Characteristics of a Rapid Exchange of Phosphate Oxygens Catalyzed by Sarcoplasmic Reticulum Vesicles", University of California Los Angeles (UCLA), United States Department of Energy (through predecessor agency the Atomic Energy Commission), (1972).
Boyer, P. D. "Isotopic Studies on Structure-function Relationships of Nucleic Acids and Enzymes. Three Year Progress Report, May 1972 — October 1975", University of California Los Angeles (UCLA), United States Department of Energy (through predecessor agency the Energy Research and Development Administration), (1975).
Boyer, P. D. "Energy Capture and Use in Plants and Bacteria. Final Technical Report", University of California Los Angeles (UCLA), United States Department of Energy, (December 31, 1993).

Awards and honors

References

The nobel prize in chemistry 1997. NobelPrize.org. (n.d.). Retrieved April 11, 2023, from https://www.nobelprize.org/prizes/chemistry/1997/boyer/biographical/.

Notes

External links
  including the Nobel Lecture, December 8, 1997 Energy, Life, and ATP
 Nobel Prize press release — The 1997 Nobel Prize in Chemistry
 UCLA webpage — Paul D. Boyer

1918 births
2018 deaths
American atheists
American biochemists
American Nobel laureates
Brigham Young University alumni
Chemists from Utah
Former Latter Day Saints
Members of the United States National Academy of Sciences
Nobel laureates in Chemistry
People from Provo, Utah
Provo High School alumni
University of Minnesota faculty
University of California, Los Angeles faculty
University of Wisconsin–Madison alumni
Annual Reviews (publisher) editors
Members of the American Philosophical Society

Paul D. Boyer


Robert Fletcher Nixon  (born July 17, 1928) is a Canadian retired politician in the province of Ontario, Canada. The son of former Premier of Ontario Harry Nixon, he was first elected to the Legislative Assembly of Ontario in a 1962 by-election following his father's death. The younger Nixon was elected leader of the Ontario Liberal Party in 1967 and led them through three provincial elections, the first two where the Liberals retained their standing as the second-largest party and official opposition in the legislature.  Nixon resigned as party leader in 1976, and was succeeded by Stuart Smith after a leadership convention. Nixon remained a prominent member of the Liberal caucus after standing down from the party leadership, including two stints as interim opposition leader, and served as Provincial Treasurer and Deputy Premier in the government of David Peterson from 1985 to 1990.

Background

Nixon is the son of former Premier Harry Nixon and father of former federal MP Jane Stewart. When his father, who had been a member of the legislature since the 1919 provincial election, died on October 22, 1961, Nixon was chosen to run under the Liberal banner as his replacement. On January 18, 1962, he was elected as the member for the rural, southwestern Ontario riding of Brant. At this time, Ontario was dominated by the Progressive Conservative Party, then led by John Robarts. The PC party had won 71 of 98 seats in the previous general election, and had governed the province since 1943. Nixon was re-elected in the 1963 provincial election.

Leadership
The Liberal Party had previously chosen Andy Thompson as its leader in September 1964, with the expectation that he would lead the party in the next provincial election. However, Thompson suffered a physical breakdown in late 1966 as a result of his involvement in an automobile accident in which two elderly women were seriously injured, and withdrew from the position on the advice of his doctors. Nixon was chosen as the party's interim leader on November 16, 1966, and soon declared his candidacy to become the party's full-time leader. When no other candidates came forward, Nixon was acclaimed as party leader and Leader of the Opposition on January 7, 1967.

Nixon led the Liberal Party into the 1967 provincial election, held in October of that year. His campaign attempted to draw attention to water pollution and the high cost of housing in the province, though his efforts on the latter front were undercut by the federal Liberal government's decision to increase interest payments on the National Housing Act in mid-campaign. Nixon increased the party's caucus in the Legislative Assembly from 23 to 28 seats (the total number of MPPs was increased from 108 to 117 in this election, and that the third-place New Democratic Party increased its representation from seven MPPs to twenty).

1970s
John Robarts stepped down as Tory leader and Premier in 1971, and was replaced by William Davis. Davis led the Tories to an increased majority in the 1971 provincial election. Nixon's Liberals were reduced to 20 seats, only one more than the NDP, and the party's share of the popular vote sank to its lowest level in nearly fifty years. Nixon had previously predicted 40 seats for his party, and decided to step down as leader after the election'.  He formally resigned in 1972, remaining as interim leader until a permanent successor could be chosen. The convention was scheduled for October 1973. The Davis government was weakened by a series of corruption scandals. Nixon changed his mind about retirement and entered the leadership contest to succeed himself. He defeated Norman Cafik on the third ballot, and resumed his official duties as party leader and leader of the opposition.

1975 election
By the 1975 election, the Tories had been in power for thirty-two years. Nixon and the Liberals, along with Stephen Lewis and the Ontario New Democratic Party, led aggressive campaigns against Davis, with Nixon and Davis personally trading barbs.  Polls taken shortly before the election showed the Liberals with a provincial lead. The Tories were reduced to a minority government for the first time since 1945. While the Liberals increased their caucus from 20 to 35 seats, however, the NDP caucus increased from 19 to 38 seats, and became the Official Opposition for the first time since 1951. Due to the almost even split between opposition parties and the fact that both the Liberals and the NDP hoped to win the next election, the two opposition parties were unable and unwilling to form a coalition to replace the Conservatives, and the Davis government was able to survive. For the next two years, the NDP offered unofficial support to the Davis government on several issues. Nixon resigned as leader for a second time and was replaced by Stuart Smith in 1976.

Remaining in politics
Nixon remained in the legislature, however, although he did not have any official parliamentary duties from 1976 to 1982. When Smith resigned as leader following a poor performance in the 1981 provincial election, Nixon briefly returned as interim leader of the opposition from January 25 to February 21, 1982, when David Peterson was chosen as Smith's replacement.

There are reports that Nixon wanted to resign from provincial politics in 1984, and that he was actively seeking an appointment to the Canadian Senate. He was eventually talked out of this by Liberal organizer Keith Davey, who emphasized that Peterson needed his experience and argued that the Liberals could win the next provincial election. Nixon remained, and surprised some reporters prior to the 1985 provincial election by openly speculating about a future Liberal-NDP coalition.

Provincial Treasurer
The election itself produced no clear winner. The Progressive Conservatives, now under Frank Miller, were again reduced to a minority government, winning 52 seats out of 125. Unlike the situation in 1975, however, the Liberals clearly emerged as the dominant opposition party with 48 seats and a narrow victory over the Tories in the popular vote.  Nixon took part in post-election negotiations with the third-place NDP, and helped bring about a two-year accord between the two parties, in which the NDP gave support to the Liberals in return for progressive legislation in certain fields.

The Progressive Conservative government was defeated in the house on June 26, 1985, and Nixon was sworn in as Peterson's Treasurer, Minister of Economics, Minister of Revenue and Government House Leader in the first Ontario Liberal administration in forty-two years. From June 17, 1986, until the 1987 provincial election, he also served as interim Chair of the Management Board of Cabinet.

The Liberals won a majority in the 1987 election, and Nixon was appointed as Deputy Premier on September 29 of that year, also retaining the positions of Treasurer, Minister of Economics and Minister of Financial Institutions. He remained in these positions for the remainder of Peterson's time in government. His government produced balanced budgets in 1989 and 1990, although some opposition members later criticized the methodology used to calculate revenues and expenditures in this period. In 1989, Nixon eliminated individual Ontario Health Insurance Plan premium charges.

Back to Opposition
Nixon's tenure as Treasurer ended with the provincial election of 1990, as Peterson's Liberals were upset by the NDP under Bob Rae. Peterson lost his seat, and Nixon fell below 50% support in his own riding for the only time in his career as he defeated an NDP challenger by about 1,500 votes. Peterson resigned as Liberal leader immediately after the election, and Nixon once again became his party's interim leader on September 13, 1990, as well as leader of the opposition when the legislature returned to sit in November 1990.

Retirement
Nixon resigned from the legislature on July 31, 1991, accepting a federal appointment from the Mulroney government to conduct a review of Atomic Energy of Canada Limited (Nixon later served as chair of this crown corporation from 1994 to 2001).  He and his father had represented the riding of Brant continuously from 1919 until 1991. In the 1993 federal election, the riding elected Nixon's daughter, Jane Stewart to the House of Commons of Canada, where she served in the Cabinet of Jean Chrétien.

In 1992 Nixon was appointed Agent-General of Ontario to the United Kingdom. He held this position until the London office, and 18 other offices throughout the world, was closed by Bob Rae's NDP government as an economy measure in the mid-90s. Nixon supported Gerard Kennedy for the leadership of the provincial Liberal Party in 1996 and former Ontario New Democratic Party leader and Premier Bob Rae for the federal Liberal leadership in the 2006 leadership race.

In the 2013 Ontario Liberal Party leadership election Nixon endorsed Sandra Pupatello. In 2015, he was made a member of the Order of Ontario.

Electoral record (partial)

References

External links
Robert Nixon fonds at Queen's University Archives

1928 births
Living people
Canadian Protestants
Deputy premiers of Ontario
Leaders of the Ontario Liberal Party
Finance ministers of Ontario
McMaster University alumni
Members of the Order of Ontario
University of Toronto alumni
People from the County of Brant

Robert Nixon (politician)


Kroatien Rundt 2018 var den 13. udgave af det kroatiske landevejscykelløb. Løbet foregik i perioden 17. til 22. april 2018. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2018 og var i kategorien 2.HC. Den samlede vinder af løbet blev hviderussiske Kanstantsin Siutsou fra .

Ryttere og hold

Danske ryttere
 Niklas Eg kørte for
 Nicolai Brøchner kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Kroatien Rundt 2018


Lasioptera carophila est une espèce européenne de diptères de la famille des Cecidomyiidae.

Description
La larve est orange, solitaire ; il y a deux générations par an.

Parasitologie
La larve hiberne et se nymphose dans la galle. Elle parasite les plantes Aethusa cynapium, Ammi majus, , Anethum graveolens, Angelica archangelica, Angelica sylvestris, Anthriscus cerefolium, Anthriscus sylvestris, Berula erecta, Bifora radians, Bupleurum falcatum, , Bupleurum rigidum, Bupleurum rotundifolium, Carum carvi, Carum verticillatum, Chaerophyllum aromaticum, Chaerophyllum bulbosum, Chaerophyllum temulum, Conium maculatum, Conopodium majus, Daucus carota, , , , , Eryngium campestre, Falcaria vulgaris, Ferula communis, , Foeniculum vulgare, Heracleum sphondylium, Laser trilobum, Laserpitium latifolium, , Laserpitium siler, , Oenanthe aquatica, , Pastinaca sativa, Petroselinum crispum, , , , Peucedanum cervaria, Peucedanum officinale, Peucedanum oreoselinum, Peucedanum ostruthium, Physospermum cornubiense, Pimpinella anisum, Pimpinella major, Pimpinella peregrina, Pimpinella saxifraga, , Selinum carvifolia, Seseli annuum, Silaum silaus, ,  subsp. rotundifolium, Thapsia garganica, , Tordylium apulum, Torilis japonica et Trinia glauca.

Notes et références

Liens externes

Espèce de Diptères (nom scientifique)
Cecidomyiidae
Insecte décrit en 1874

Lasioptera carophila


L'adhésion interthalamique, appelée également la commissure grise ou encore la masse intermédiaire (en latin: adhaesio interthalamica), est une bande de tissu aplati qui connecte les deux parties du thalamus dans leurs faces médiales. Ce sont les faces médiales qui forment la partie supérieure de la paroi latérale du troisième ventricule.

Structure et variations

Chez l'être humain, elle mesure seulement environ un centimètre de longueur, même si chez les femmes elle est environ 50 % plus large en moyenne. Parfois, elles est constituée de deux parties et dans 20 % des cas elle est absente. Cette adhésion interthalamique est généralement plus large chez les autres mammifères.

En 1889, un anatomiste portugais nommé Macedo a examiné 215 cerveaux, montrant que chez l'être humain, les mâles sont environ deux fois plus susceptibles de manquer d'adhérence interthalamique que les femelles. Il a également signalé son absence, encore signalée aujourd'hui chez environ 20% des personnes. Son absence est considérée comme sans conséquence.

L'adhésion interthalamique contient des cellules nerveuses (neurones) et des fibres nerveux (axones), seulement quelques-uns de ces derniers peuvent traverser la ligne médiane, mais la plupart d'eux passe vers la ligne médiane et puis ils courbent latéralement du même côté. On ne sait toujours pas si l'adhérence interthalamique contient des fibres qui traversent la ligne médiane, et c'est pour cette raison qu'il est inapproprié de l'appeler une commissure.

L'adhérence interthalamique est notamment élargie chez les patients présentant la malformation d'Arnold-Chiari type II.

Galerie

Notes et références

Liens externes
 Image at Harvard University
 Diagram at csuchico.edu (labeled as Massa intermedia)

Anatomie du cerveau
Système nerveux central

Adhésion interthalamique


عبد العزيز بن عبد الله بن حمد الزامل (24 يوليو 1941 - 6 أكتوبر 2019) هو مهندس صناعي، وزير الصناعة والكهرباء السعودي السابق، شقيق عضو مجلس الشورى ورجل الأعمال السعودي عبد الرحمن الزامل، ووالد نائب وزير الصناعة والثروة المعدنية أسامة الزامل. شغل مناصب اقتصادية عديدة، وكان عمله في الصناعة والحكومة مهمًا للتنمية الصناعية في المملكة العربية السعودية.

مؤهلاته العلمية
 بكالوريس : هندسة صناعية من جامعة جنوب كاليفورنيا بالولايات المتحدة الأمريكية
 ماجستير : هندسة صناعية من جامعة جنوب كاليفورنيا بالولايات المتحدة الأمريكية

مناصبه
 نائب المدير العام لبيت الاستشارات السعودية
 رئيس مجلس إدارة سابك
 رئيس مجلس إدارة الشركة السعودية للكهرباء
 وزير الصناعة والكهرباء (1983 - 1995م)
 رئيس مجلس إدارة مجموعة الزامل القابضة
 رئيس مجلس إدارة سبكيم
 رئيس مجلس إدارة صحراء للبتروكيماويات
 رئيس مجلس إدارة مصرف الانماء

مراجع

أصحاب أعمال بحرينيون
خريجو كلية مدرسة فيتربي للهندسة
مهندسون صناعيون
مواليد 1360 هـ
مواليد 1942
وزراء سعوديون
وفيات 1441 هـ
وفيات 2019
مهندسون سعوديون

عبد العزيز بن عبد الله الزامل


13554 Decleir este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13554 Decleir este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Henri Debehogne. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,76 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 2,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

13554 Decleir


Waldorf Astor, 2nd Viscount Astor, DL (19 May 1879 – 30 September 1952) was an American-born English politician and newspaper proprietor. He was a member of the Astor family. He was active in minor political roles. He was devoted to charitable projects, and with his more famous wife Nancy became a prominent fixture in upper class English society.

Early life
Astor was born in New York City. He was the eldest son of William Waldorf Astor, 1st Viscount Astor, and Mary Dahlgren Paul. His younger brothers were John Rudolph Astor (who died young) and John Jacob Astor V, Baron Astor of Hever. He spent much of his life traveling and living in Europe before his family settled in England in 1889. There Waldorf attended Eton College and New College, Oxford, where he excelled as a sportsman, earning accolades for both fencing and polo. For the Oxford University Polo Club he played side on side with Devereux Milburn in successive Varsity Matches, winning by a margin of 14 goals on both occasions.

Marriage and children
In 1905, while a passenger on an Atlantic voyage returning to Britain, Astor met Nancy Langhorne Shaw, a divorced woman with a young son (Robert Gould Shaw III). Coincidentally, both he and Mrs Shaw shared the same birthdate, May 19, 1879, and both were American.  After a rapid courtship, the two married in May 1906. As a wedding gift, Waldorf's father gave him and his bride the Sancy diamond and the family estate at Cliveden, which Nancy redecorated and modernised with the installation of electricity. Theirs proved a close marriage, and they had five children:

 William Waldorf Astor II, 3rd Viscount Astor (13 August 1907 — 7 March 1966)
 Nancy Phyllis Louise Astor (22 March 1909 — 2 March 1975)
 Francis David Langhorne Astor (5 March 1912 — 6 December 2001)
 Michael Langhorne Astor (10 April 1916 — 26 February 1980)
 Major Sir John Jacob "Jakie" Astor VII (29 August 1918 — 10 September 2000)

Through his wife Astor developed an interest in social reform.

Public career
Nancy also encouraged her husband to launch a career in politics. Though defeated in an initial attempt to win election to the House of Commons in the January 1910 general election, Astor won election as a Unionist for the borough of Plymouth in the December 1910 general election. He held the seat until the constituency was abolished in 1918, after which he moved to the borough of Plymouth Sutton. Despite his political affiliation, Astor quickly demonstrated his independence by his support for the so-called "People's Budget" and the National Insurance Act of 1911.

In 1911, Astor was approached by James Louis Garvin, the editor of The Observer, about purchasing the newspaper from its owner, the press baron Lord Northcliffe. Northcliffe and Garvin had a disagreement over the issue of Imperial Preference, and Northcliffe had given Garvin the option of finding a buyer for the paper. Astor convinced his father to purchase the paper, which William did on the condition that Garvin also agree to edit the Pall Mall Gazette, which was also a property of the Astor family. Though his father provided the funds, it was Waldorf who was in charge of the paper, and he developed a harmonious working relationship with Garvin. William formally turned over ownership of both papers to his son in 1915, who promptly sold the Pall Mall Gazette but retained ownership of The Observer.

Following the outbreak of the First World War, Astor joined the Army. Having been diagnosed with a bad heart, Astor was unable to serve in combat and instead fought waste and inefficiency in munitions production. He was appointed an Inspector of Administrative Services, with the temporary rank of major, on 20 October 1914, serving until January 1917, when he resigned his commission and was granted the honorary rank of major. When his friend David Lloyd George became prime minister and formed a new coalition government, Astor became his parliamentary private secretary. In 1918 he served as Parliamentary Secretary to the Ministry of Food and from 1919 until 1921 he served as Parliamentary Secretary to the Ministry of Health while also playing a prominent role as a member of Lloyd George's "garden suburb" of advisers.

In 1916, father William Waldorf Astor was elevated to the peerage as Viscount Astor. Upon the death of his father in October 1919, Waldorf Astor succeeded to the viscountcy and became the 2nd Viscount Astor despite Waldorf's attempts to disclaim the title. Now a member of the House of Lords, Astor was forced to forfeit his seat in the House of Commons, though he remained active in the government. The seat was won subsequently in a by-election by Astor's wife Nancy, who became the second woman elected to the House of Commons and the first woman to take her seat in the House, after the first woman elected, Constance Markievicz, had declined in accordance with her (Sinn Féin) party's policy. Nancy retained the seat until she stepped down in the 1945 general election.

Later years
With his political career eclipsed by that of his wife, Waldorf turned to greater involvement in charitable causes. He became governor of the Peabody Trust and Guy's Hospital, while his interest in international relations fuelled his involvement with the Royal Institute of International Affairs, and he served as its chairman from 1935 to 1949. He was also a considerable benefactor to the city of Plymouth, and served as its Lord Mayor from 1939 to 1944. He was appointed Honorary Colonel of the Devonport, Plymouth-based Devonshire Heavy Brigade, Royal Artillery of the Territorial Army on 5 April 1929.

Astor first got involved in horseracing, whilst an undergraduate, when he purchased a filly called Conjure for 100 guineas. He later bought two other fillies/mares called Maid of the Mist and Popinjay and these three became the foundation mares of Astor's Cliveden Stud that he established near to his home. He became a successful owner-breeder and in all won 11 Classic races. These were; Two Thousand Guineas Stakes:-  Craig an Eran (1921), Pay Up (1936) and Court Martial (1945); One Thousand Guineas Stakes:- Winkipop (1910) and Saucy Sue (1925); Oaks Stakes:- Sunny Jane (1917), Pogrom (1922), Saucy Sue (1925), Short Story (1926) and Pennycomequick (1929); and St Leger Stakes:- Book Law (1927). He famously never won the Derby but had the second placed horse 5 times. In addition to these successes he had 4 winners of the Eclipse Stakes, 3 winners of the St. James's Palace Stakes and 2 winners of the Champion Stakes. To this day he still holds the record for the number of winners (7) of Royal Ascot's important Coronation Stakes.  He bred all of these horses and they all emanated from his three foundation mares.

In 1950, in poor health, he decided to withdraw from racing. He handed over his stud to his eldest son William and divided his bloodstock between William and his youngest son Jakie (John Jacob).  The two brothers tossed a coin and then took alternate choices of the thoroughbred stock. The eldest son continued using his racing colours of pale blue and pink and Jakie's colours were a variation on this.

During the military buildup in Germany in the 1930s, the Astors promoted entente with Germany, seen by critics as appeasement of Hitler. Many of their associates felt sympathy for the state of Germany after World War I, feared Communism, and supported the position of the British government. Astor had antisemitic views and in the 1930s he told Thomas Jones that Germany was criticised because, "Newspapers are influenced by those firms which advertise so largely in the press and are frequently under Jewish control."

In 1940, they urged Neville Chamberlain to resign and supported Churchill as replacement. He also supported war against Germany when it came although both remained uncomfortable with Joseph Stalin as an ally (from 1941). His son David Astor, who became owner and editor of The Observer in 1948, never forgave Claud Cockburn and his newssheet The Week for attacks on the "Cliveden Set".

The Astor family donated Cliveden Estate in Buckinghamshire to the National Trust in 1942.

Viscount Astor died on 30 September 1952 at Cliveden near Taplow, England, and was buried in the Octagon Temple at Cliveden. His eldest son Bill succeeded him as Viscount.

Arms

References

External links

  This article is mostly about Waldorf Astor.

1879 births
1952 deaths
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
British racehorse owners and breeders
British Christian Scientists
British newspaper publishers (people)
Members of the Parliament of the United Kingdom for Plymouth
Politicians from New York City
People from Taplow
Waldorf
Deputy Lieutenants of Devon
UK MPs 1910–1918
UK MPs 1918–1922
UK MPs who inherited peerages
Parliamentary Private Secretaries to the Prime Minister
Viscounts Astor
American emigrants to England
American expatriates in England
Livingston family
People educated at Eton College
Mayors of Plymouth
British Army personnel of World War I
Naturalised citizens of the United Kingdom
Spouses of British politicians

Waldorf Astor, 2nd Viscount Astor


المعجم الكبير للغة العربية من إصدار مجمع اللغة العربية بالقاهرة.
 المعجم الكبير من كتب الحديث المسندة، من وضع الطبراني.

المعجم الكبير (توضيح)


Bosna Soykırımı ya da Boşnak Soykırımı, 1992-1995 yılları arasında Bosna Savaşı sırasında özellikle Sırplar tarafından Boşnaklara karşı Bosna-Hersek Cumhuriyeti (bugünkü Bosna ve Hersek) topraklarında yapılmış bir soykırımdır. Terim, hukuksal bir kavram olarak daha çok Srebrenitsa ve Jepa katliamları için kullanılmaktadır.

Soykırım öncesi
II. Dünya Savaşı'nın ardından Josip Tito'nun liderliğinde kurulan komünist Yugoslav Devleti 3 değişik din (Ortodoksluk, Katoliklik ve İslâm) ve çok sayıda etnik grubu (Sırp, Hırvat, Boşnak, Arnavut, Sloven, Makedon) bir araya getiren bir ülkeydi. Sovyet Blokunda yerini aldı ancak zamanla bağımsız bir hâle geldi. 1980 yılında Tito'nun ölümü ve 1990 yılında bu bloğun parçalanmaya başlamasıyla farklı etnik grupları Yugoslavya içinde bir arada tutmak imkânsız hâle geldi. 25 Haziran 1991'de Slovenya ve Hırvatistan, Almanya ve İtalya′nın desteklemesi ile bağımsızlıklarını ilan ettiler. Eylül 1991'de de Makedonya bağımsızlığını ilan etti. Şubat-Mart 1992'de Bosna-Hersek Devleti ülke çapında bağımsızlık ilan edilmesi konusunda bir referandum yaptı. Bosnalı Sırpların çoğunun boykot ettiği bu referandum bağımsızlığın kabul edilmesiyle sonuçlandı. 5 Nisan 1992'de Bosna-Hersek Cumhuriyeti hükûmeti bağımsızlığını ilan etti. 6 Nisan'da da ABD ve Avrupa ülkeleri Bosna-Hersek'in bağımsızlığını tanıdılar.

Bağımsızlığın anayurtları olan Sırbistan'dan kendilerini koparacağını düşünen ve "Büyük Sırbistan" hayalleri olan Bosnalı Sırplar, Sırbistan'dan aldıkları askerî yardımlarla Bosna'da bir Sırp Cumhuriyeti kurduklarını ilan ettiler. Kendi bölgelerinde bulunan Müslüman (Boşnaklar) ve Katoliklerden (Hırvatlar) bu bölgeyi terk etmelerini istediler.

Soykırımın başlangıcı
Nisan 1992'de Srebrenitsa'nın () hemen dışında bulunan Bratunac köyünde, 350 Bosnalı Müslüman, Sırp paramiliter ve özel polis güçleri tarafından işkence gördüler. Burada yaşananlar hakkındaki bilgiler, ancak aylar sonra katliam sırasında çekilen görüntülerin yayınlanması ile anlaşıldı.

Sırpların bu yaptığının dünyada duyulması, düşünülenin aksine Bosnalı Boşnakların kurtulma ümitlerini arttırmadı. Aksine, BM ve NATO desteğinde özellikle Sırplar hedef alınarak bir ambargo başlatıldı. Fakat hem Sırpların eski müttefikleri olan Rusların yardımı, hem de coğrafi olarak daha iç kesimlerde bulunan Bosnalı Müslümanlara göre daha avantajlı olmaları sebebiyle, bu ambargodan Bosnalı Sırplar neredeyse hiç etkilenmediler. Etkilenen daha çok Müslümanlar oldu.

Zamanla dünyada yükselen tepkiler ve özellikle bazı destekçilerinin durumun vahametini anlamaya başlamaları ile Müslümanlara yönelik bazı yardımlar ulaştırılmaya başlanmıştır. Birçok ülkede Bosna'ya yardım kampanyaları düzenlenmiştir. Bosnalıların şanssızlığı burada da devam etmiş, güvendikleri Müslüman ülkelerde kampanya paraları kendilerine ulaştırılmak şöyle dursun, başka politik amaçlar için kullanılmış ve büyük bölümü asla yerine ulaştırılmamıştır.

Srebrenitsa Katliamı

Zamanla gücünü toparlayan Nasır Oriç liderliğindeki Müslüman direniş örgütü Sırplara karşı koymaya ve bazı başarılar elde etmeye başladılar. Bu duruma artık bir son vermenin zamanının geldiğini düşünen BM, Dayton görüşmelerini başlattı. Sırplar, görüşmelerde avantaj elde etmek için iki stratejik kent olan Gorajde ve Srebrenitsa'yı ele geçirmek maksadıyla güçleriyle bu iki kente saldırdılar. Tarihin gördüğü katliamlardan birini Hollandalı Barış Gücü'ne rağmen yaptılar. BM tarafından güvenli bölge olarak ilan edildikten iki yıl sonra Srebrenitsa, 1995 yılının yaz ayında II. Dünya Savaşı'ndan sonra meydana gelen en büyük toplu soykırıma uğradılar. Sırplar işkence yaptıkları Bosnalı Müslümanları, öldürdüler. cesetlerini yine onlara gömdürdüler. Bosna Savaşı'nın bu en kanlı olayı Srebrenitsa Katliamı olarak adlandırılmıştır.

Srebrenitsa Katliamında öldürülenlenlerin kesin sayısı bilinmemekle birlikte BM'nin Eski Yugoslavya Savaş Suçları Mahkemesi savcısı, 7.000 ila 8.000 kişinin öldürüldüğünü belirtmiştir. Bosna Sırpları'nın hükûmetinin hazırladığı bir raporda ölü sayısı 7.779, Boşnak hükûmetinin raporunda ise 8.374'ten fazla olarak gösterilmektedir. Şimdiye kadar Srebrenitsa etrafında 42 toplu mezar bulunmuş ve uzmanlara göre 22 bölgede daha toplu mezar olduğunu tahmin edilmektedir. Şimdiye kadar 2.070 kişinin kesin kimlik tespiti yapılırken 7.000'den fazla kişinin ise cansız bedeni kesin kimlik tespiti için bekletilmektedir. Ayrıca Sırplar katliamı gizlemek için bâzı cesetleri ilk gömüldükleri toplu mezarlardan çıkarıp başka yerlere tekrar gömdüklerinden katliamla ilgili deliller bozulmuş ya da yok olmuştur.

1992-1995 arasında Uluslararası Kızılhaç Örgütü verilerine göre Bosna-Hersek'te 312.000 kişi hayatını kaybetmiştir. Bu kayıpların 200.000 kadarı Boşnak halkına ait olup Bosnalılar, dünyanın gözü önünde ve Avrupa'nın göbeğinde sistematik bir soykırıma tâbî tutulmuştur. Sadece Srebrenitsa'da olanlar hakkında elle tutulur delillerin varlığı söz konusu olsa da çok yakın tarihte gerçekleşen soykırımı aydınlatmaya yetmemektedir.

Soykırım sorumluları
Lahey'deki Savaş Suçları Mahkemesi'nde görülen davada Sırp Partisi lideri Radovan Karadžić, Sırp Ordusu komutanı Ratko Mladić, Vujadin Popoviç (Bosnalı Sırp komutan), Ljubisa Beara (Genelkurmay Başkanı), Drago Nikoliç (güvenlik şefi), Ljubomir Borovcanin (özel polis müdürü), Radivoje Miletiç (Genelkurmay Başkan Yardımcısı), Milan Gvero (komutan yardımcısı, Vinko Pandureviç (tugay komutanı) Bosna Savaşı sırasında Srebrenitsa'da 8.000'den fazla sivilin katledilmesinden sorumlu oldukları iddiasıyla gıyaplarında haklarında dava açılmıştır.

Bosna'da meydana gelen iç savaş sırasında Sırp ordusunun yapmış olduğu katliamın arkasındaki itici güç Sırbistan Demokrat Partisi ve lideri Radovan Karadžić'tir. Parti bağımsızlık ilanı ile birlikte hükûmetten de çekilerek yasadışı bir örgüt gibi çalışmalarını yürüterek Müslüman bölgelerinde katliamları yapmışlardır. Sırp denetimindeki Ilıca bölgesinde Bosna Oteli'nde faaliyet gösteren parti lideri Radovan Karadžić ve arkadaşlarını korumakla görevli Sırp militanların üniformalarında Sırbistan bayrağı ve Çetniklerin kullandığı madenî bir para büyüklüğündeki siyah renkli bir arma bulunmaktaydı. Bütün bu katliamları gerçekleştirmek için gereken ekonomik ve askerî güç, temelde Federal Yugoslavya Ordusu'nda bulunuyordu. Ancak bu gücü yönetebilecek yetki ise Sırbistan'daydı. Dolayısıyla katliamları gerçekleştiren Sırp milislerin Sırbistan ile bağlantılı olmamalarına imkân yoktu. Sırp militanları ve Sırbistan Federal Ordusu arasındaki bu işbirliği kanıtlanamamıştır. Unutulmaması gereken en önemli hususlardan birisi de SDS'nin bu faaliyetlerine birçok Sırp ordu ve hükûmet yetkilisi muhalefet etmiş, o zor koşullara rağmen görevlerini bırakmışlardır. O dönemde yapılan bâzı Türk gazetecilerinin bölgedekilerle yaptıkları röportajlarda Bosna'da yaşayan 1,3 milyon Sırp nüfusun sadece yüzde 10'u, yani 130.000 kişinin Sırbistan ile birleşmek istediklerini düşündükleri rapor edilmiştir.

Soykırım'ın bitişi
Bosna Savaşı'nı sona erdiren Dayton Anlaşması, Paris'te 14 Aralık 1995'te imzalandı. 300.000 kişinin ölümüne ve yüz binlerce sivilin yurtlarından göçmesine neden olan dört yıllık savaşı durduran bu anlaşma, dönemin ABD Balkan Özel Temsilcisi Richard Holbrook'un başkanlığında ABD'nin Ohio eyaletine bağlı Dayton adlı kasabadaki bir hava üssünde haftalar süren müzakerelerden sonra karara bağlanmıştır. Bosna-Hersek Cumhuriyeti'nin ilk cumhurbaşkanı Aliya İzzetbegoviç'in ifadesiyle 'âdil olmasa da olabileceğin en iyisi' olan bu anlaşma, türünün tek örneğidir. Anlaşmanın bir bölümü, Bosna-Hersek Devleti'nin anayasal yapısını ortaya koyarken Bosna-Hersek adı verilen yeni bir devlet altında son derece karmaşık ve çok katmanlı bürokratik bir yapı öngörülmüştü. Anlaşma neticesinde Bosna-Hersek Federasyonu ve Sırp Cumhuriyeti adında iki entite kurulmuş, etnik temellere dayalı entiteler üzerinde ise zayıf otoriteye sahip merkezî bir hükûmet modeli ve etnisiteleri yansıtan ortak kurumlar oluşturulmuştur. Birbirleriyle savaşmış üç etnik toplumun yeniden bir arada yaşamasını ve Bosna-Hersek'in tüm kurumlarıyla işlemesini amaçlayan Dayton Barış Anlaşması'nın sivil yönlerinin uygulanmasına ilişkin sorumluluk ise Yüksek Temsilcilik'e verilmiştir.

Lahey Adalet Divanı kararı
Eski Yugoslavya'da işlenen savaş suçları için Boşnaklar, ilk kez BM'nin en üst mahkemesi sayılan Lahey Uluslararası Adalet Divanı'na Srebrenitsa Katliamı'ndan çok daha önce 1993 yılında müracaat ettiler. Mahkemenin başvuru karşısındaki tek tavrı, soykırımın önlenmesi için taraflara yapılan çağrıyı açıklamak olmuştur. Boşnakların ikinci başvurusu ise 2003 tarihinde yapıldı. Başvuruyu değerlendiren Lahey yargıçları bir senelik bir sürecin ardından 26 Şubat 2007'de beklenen kararı açıkladı. Mahkemenin aldığı kararlar özetle şu şekildedir:

 Mevcut uluslararası hukuka göre sorumluğu bulunan kişi ve kurumlarıyla Sırbistan soykırım yapmamıştır,
 Sırbistan, soykırım işlemek için plan yapmamış, soykırım eylemini kışkırtmamıştır,
 Sırbistan, BM Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırma Sözleşmesi'ne göre yükümlülüklerini ihlâl ederek soykırıma iştirak etmemiştir,
 1995 temmuzunda Srebrenitsa'da meydana gelen soykırım konusunda Sırbistan, BM Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırma Sözleşmesi'ne göre soykırımı önleme yükümlülüğünü ihlal etmiştir,
 Sırbistan, Ratko Mladić'in soykırım ve soykırıma iştirak suçlamaları nedeniyle yargılanacağı Eski Yugoslavya için kurulan Uluslararası Savaş Suçları Mahkemesi'ne teslim edilmemesi ve mahkemeyle tam bir işbirliği yapmaması nedeniyle BM Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırma Sözleşmesi'ne göre yükümlülüklerini ihlal etmiştir,
 Sırbistan, Eski Yugoslavya için kurulan uluslararası savaş suçları mahkemesine soykırım ve başka suçlarla itham edilen kişilerin teslimi ve mahkemeyle tam bir işbirliği konularında yükümlülüklerini yerine getirecek acil tedbirler almalıdır,
 Davada mâlî tazminat uygun bulunmamıştır.

Bu kararlarla Sırbistan'ın soykırım konusunda bir yükümlülüğü bulunmadığına karar verilmiş ve Bosnalıların bekledikleri tazminata açılan yol kapanmıştır.

Lahey Uluslararası Adalet Divanı'nın Sırbistan'ı suçlu bulmamış olmasına rağmen Eski Yugoslavya Savaş Suçları Mahkemesi Bosna'da işlenen suçların soykırım olduğunu kabul etmiştir. Bu mahkemede sorumlu olduğu düşünülen kişilerin yargılanmaları devam etmektedir. Lahey'deki bu mahkeme iki Bosnalı Sırp subayı soykırımdan suçlu bulmuş, General Radislav Krstiç ise 35 yıl hapis cezasına çarptırılmıştır. Albay Vidoje Blagojeviç, kendisi hakkında verilmiş olan 18 yıl hapis cezasını temyiz etmemiştir. Eski Sırp Lideri Miloseviç ise yargılanırken ölmüştür. Diğer iki Bosnalı Sırp yetkili, Radovan Karadžić ve General Ratko Mladiç ise Sırbistan'a yapılan tüm bu kişileri korumamaları yönündeki çağrılara rağmen yıllarca tutuklanamadılar. Fakat 21 Temmuz 2008 gecesi düzenlenen bir operasyonla Karadzic yakalanarak 30 Temmuz 2008'den beri Lahey'de tutuklu bulunmaktadır.. General Ratko Mladić ise 26 Mayıs 2011 günü Sırp istihbaratı tarafından Sırbistan'da yakalanıp 31 Mayıs 2011 tarihinde Lahey Savaş Suçları Mahkemesi'ne gönderildi.

Soykırım sonuçları
Bosna-Hersek Cumhuriyeti'nin bağımsızlığını ilan etmesi ve devlet içindeki Sırpların ayrılıkçı bir hareket başlatarak bu hareketi Sırbistan destekli bir iç savaşa döndürmesi ile katliamlar, siyasi amaçlı olarak yapılmıştır. Bu katliamlar sonucunda Bosna-Hersek Devleti Sırplar ve Bosnalı Müslümanlar arasında paylaştırılmıştır. Açılan mahkemelerde katliamcıların soykırım suçu işlediklerine karar verilmiş olmasına rağmen suçlar bireyselleştirilerek katliamın esas planlayıcısı olduğu iddia edilen Sırbistan Cumhuriyeti'nin sorumluluğunun olmadığına hükmedilmiş, böylece öldürülen binlerce Bosnalı Müslüman âilelerin tazminat almaları imkânsızlaşmıştır.

Avrupa güçleri, kendilerine çok yakın konumda bulunan çatışma bölgelerine müdahale edememiş, gerekli koordinasyon ve harekât planlaması hem NATO, hem Avrupa Birliği ülkelerince yapılamamıştır. Bu durum, özellikle Avrupa Birliği ülkelerinin askerî yönden hâlâ ABD'ye bağımlı olduğu yönündeki iddiaları güçlendirmiştir. Özellikle Fransa liderliğindeki bâzı ülkeler, Avrupa'nın kendi ordusunu kurmasının bu gibi sorunlara daha etkin ve gerçekçi müdahaleye imkân sağlayacağı yönünde görüşler üretmeye başlamışlardır.

Soykırımın Sırp olmayan destekçileri

Katliamları gerçekleştiren Sırp milislerin nereden yardım aldıkları konusunda çeşitli iddialar bulunmaktadır. Ancak Bosna Savaşı sırasında meydana gelen bâzı olaylar şüpheye yer bırakmaksızın Sırp katliamcıların işlerini kolaylaştırmıştır. Bunların bâzıları:

 BM'nin Srebrenitsa'yı korumakla görevlendirilen 700 Hollanda askeri, bölgeye "güvenli" olma güvencesi ile sığınmış 8.000 kadar Bosnalı Müslümanı katledilecekleri bilindiği halde Sırp milislere teslim etmiştir. Kendilerine göstermiş oldukları "üstün hizmet" sebebiyle daha sonra madalya töreni düzenlenmiş ve ödüllendirilmişlerdir.
 Fransız AFP ajansına göre bir grup Yunan sempatizan, Srebrenitsa Katliamı'nda Sırp milislerle beraber Bosnalı Müslümanları katletmiştir. Haberi bazı Yunan kaynaklı siteler de teyit etmektedir.
 NATO'nun BM gözetiminde yaptığı Sırplara yönelik hava harekât planlarını, Fransa'nın Sırplara sızdırdığı konusunda ciddi kuşkular bulunmaktadır.
 Bosna devletine yardım için bâzı ülkelerde düzenlenen yardım kampanyaları hakkında ciddi suçlar içeren haberler yayınlanmıştır. Türkiye'de toplanan paralar ile ilgili olarak dönemin başbakanı, koalisyon ortağı olduğu partiye paraların yerlerine ulaştırılmadığı yolunda suçlamalarda bulunmuştur.

Kaynakça

Sırp milliyetçiliği
Sırp savaş suçları
Avrupa'da İslam
Avrupa'da etnik temizlik
İslamofobi
Bosna-Hersek-Sırbistan ilişkileri
Müslümanlara yönelik şiddet

Bosna Soykırımı


Rita Contino (25 de julio de 1947, Montevideo) es una soprano uruguaya, la de más amplia trayectoria de los últimos 40 años en su país. Con una voz excepcional, interpretó los más diversos roles operísticos desde el Bel canto hasta los más dramáticos papeles de Verdi y el Verismo italiano. En la actualidad, está dedicada sobre todo a la docencia y a la puesta en escena.

Biografía

Sus estudios musicales comienzan tempranamente con su padre, el tenor Francisco Contino, completándolos luego en el Conservatorio Falleri-Balzo, el Instituto de Profesores Artigas (IPA) y en la Escuela de Ópera del Servicio Oficial de Difusión, Radiotelevisión y Espectáculos (SODRE).

En 1964 ingresa al Coro del SODRE.

Su debut profesional fue en 1970, en "La Viuda Alegre" de Franz Lehar.

En 1976 obtiene el Primer Premio en el Concurso Nacional de Canto "Delia Staricco" en Montevideo.

A comienzos de los años 80 triunfa en dos importantes Concursos que la colocan entre las más importantes cantantes de su país. En 1980 obtiene en Primer Premio y Medalla de Oro en el 1º Concurso Latinoamericano de Canto "Teresa Carreño" en Caracas (Venezuela) y en 1981 surge como Primera Finalista para Sudamérica del Concurso Internacional "Luciano Pavarotti".

Inmediatamente comienza su carrera internacional, cantando en los más prestigiosos teatros latinoamericanos: Teatro Municipal de San Pablo (Brasil), Teatro Municipal de Santiago (Chile), Porto Alegre (Brasil), Viña del Mar (Chile), Brasilia, Curitiba y Teatro Colón de Buenos Aires (Argentina).Interpretó las siguientes óperas en aquellos teatros: "La Bohème", "Tosca" y "Turandot" de Puccini; "Il Trovatore","Falstaff" y "La Traviata" de Verdi; "Guerra y Paz" de Prokofiev. También cantó las siguientes obras: "Stabat Mater" de Dvorak y "Requiem Alemán" de Brahms.

En 1987 hace su debut europeo en el Teatro Weilk de Varsovia (Polonia)con uno de los roles que le darían fama internacional, la "Tosca" pucciniana. Posteriormente realiza una serie de conciertos en Sofía (Bulgaria).

Algunos años después comienza una nueva etapa, cantando roles de mezzosoprano tales como la Princesa Éboli de "Don Carlo" (Verdi)y "Carmen" de Bizet.

En 1988 graba la ópera-tango "María de Buenos Aires" de Astor Piazzola, presentándose con amplio suceso con este título en el Teatro Morlacchi de Perugia (Italia).

También en 1988 graba célebres arias de ópera para la banda sonora de la película "Cuerpos perdidos", una coproducción franco-argentina.

Comienza a partir de 1990 una estrecha colaboración con el Teatro Municipal de Río de Janeiro (Brasil).

En 1998 es elegida para ejercer la Presidencia de la Sociedad Uruguaya Pro Opera.

En 1999 el Teatro Municipal de San Pablo la galardona como "La mejor Tosca" de los últimos 20 años en todo Brasil. Dicho galardón surgió a través de una encuesta que fue realizada entre el público y la crítica especializada.

En 2001, con motivo del centenario de la muerte de Verdi, encarnó a Aida en la ópera homónima, en el espectáculo denominado "Un piano para Aida".

Con motivo de la reapertura del Teatro Solís de Montevideo el 25 de agosto de 2004 es invitada junto a otros destacados cantantes líricos de su país para la Gala Lírica bajo la dirección del maestro García Vigil.

A partir de 2002 comienza su labor como directora de escena, realizando las puestas escénicas de las óperas "Carmen" de Bizet,"María de Buenos Aires" de Astor Piazzola, "Suor Angelica" de Puccini, "Don Pasquale" de Donizetti y de las zarzuelas "La del manojo de rosas" de Pablo Sorozábal y "Luisa Fernanda" de Federico Moreno Torroba.Debido al éxito obtenido con su versión montevideana, la Compañía de Ópera de San Pablo la invita a realizar la puesta de "Carmen" en su Temporada Lírica.

Su despedida la ópera la realizó en 2010 interpretando el rol de Santuzza de "Cavalleria rusticana".

Actualmente alterna su labor docente que desarrolla en la Escuela Nacional de Arte Lírico (SODRE)y en la Escuela Municipal de Música (Intendencia Municipal de Montevideo) con el dictado de ciclos de Master Class en el exterior.

Roles interpretados

Óperas
Marguerite de "Fausto" de Gounod.

Giovanna de "Giovanna d´Arco" de Verdi.

Gulnara de "Il Corsaro" de Verdi.

Violetta de "La Traviata" de Verdi.

Gilda de "Rigoletto" de Verdi.

Leonora de "Il Trovatore" de Verdi.

Aida de "Aida" de Verdi.

Éboli de "Don Carlo" de Verdi.

Desdemona de "Otello" de Verdi.

Alice Ford de "Falstaff" de Verdi.

Mimi de "La Bohème" de Puccini.

Musetta de "La Bohème" de Puccini.

Floria Tosca de "Tosca" de Puccini.

Cio Cio San de "Madama Butterfly" de Puccini.

Lauretta de "Gianni Schicchi" de Puccini.

Liù de "Turandot" de Puccini.

Turandot de "Turandot" Puccini.

Santuzza de "Cavalleria rusticana" de Mascagni.

Carmen de "Carmen" de Bizet.

Donna Elvira de "Don Giovanni" de Mozart.

Natalia Rostova de "Guerra y paz" de Prokofiev.

Opereta y zarzuela
 Hanna Glawari en "La viuda alegre" de Lehár.
 Luisa Fernanda en "Luisa Fernanda" de Moreno Torroba.
 Ascensión en "La del manojo de rosas" Sorozábal.

Oratorio

 "Misa de Requiem" de Verdi.
 "Requiem alemán" de Brahms.
 "Stabat Mater" de Dvorak.

Discografía

 "La Bohéme" de Puccini - Ricordi - San Pablo 1981.
 "María de Buenos Aires" de Piazzola - 1988.
 "Patria vieja" de Fabini - SODRE.
 "Marta Gruni" de Lamarque Pons - SODRE.

Referencias

Sopranos de Uruguay
Nacidos en Montevideo

Rita Contino


تقع عربونة إلى الشمال الشرقي من مدينة جنين، وتبعد عنها 11 كم. ترتفع عن سطح البحر 240 متراً. عرفت في العهد الروماني باسم «عربة» . تبلغ مساحة أراضيها (6450) دونم، يحيط بها أراضي قرى المزار وفقوعة ودير غزالة وعرانة وجلمة، جنين وصندلة.

السكان

المصادر

.
.

.

بلديات فلسطين
قرى الضفة الغربية
قرى وبلدات محافظة جنين
محافظة جنين
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة
بلديات دولة فلسطين

عربونة (جنين)


La batalla de Yique (293 a. C.) fue un enfrentamiento decisivo durante la guerra del rey Qin Zhaoxiang contra la alianza entre Wei y Han sucedido en Yique (cerca del actual Luoyang, provincia de Henan) durante el período de los Reinos Combatientes. El comandante Qin era Bai Qi, quién tomo las fortalezas aliadas una por una, destruyendo la mitad de la fuerza enemiga. La batalla terminó con la captura del general aliado Gongsun Xi, la muerte de 240.000 tropas y la captura de cinco ciudades aliadas, incluida Yique. Tras la batalla Han y Wei se vieron forzadas a entregar algunos territorios para conseguir la paz.

Referencias

Yique
Yique
Historia de Henan
China en el siglo III a. C.
Yique

Batalla de Yique


كاتيوشا (بالروسية: Катюша) هي أغنية شعبية ذائعة الصيت في روسيا، كانت تغنى أيام الحرب العالمية الثانية وتحكي عن فتاة تنتظر حبيبها الذي يخدم بلاده في الجيش. لُحنت الأغنية عام 1938 بواسطة ماتفي بلانتر وكتبها ميخائيل إيزاكوفيكسي. وغنتها لأول مرة المغنية الشعبية الروسية ليديا روسلانوفا.

وكاتيوشا هو تصغير إكاترينا (كاترين) بينما كاتيا هو كنية اسم كاترينا. وقد سميت قاذفات صواريخ كاتيوشا التي استخدمت في الحرب العالمية الثانية على اسم الأغنية.

النسخة العربية
هي نسخة عزفت من قبل الحزب الشيوعي السوري باسم حماية الوطن من الأعداء:

كلمات الأغنية
تقول كلمات أغنية (كاتيوشا): (وفقاً لسياسات حقوق الطبع والنشر، لا يمكن نشر النص الروسي بالكامل)

كاتيوشا الإيطالية

كتب فيليس كاسكيون كلمات أغنية إيطالية على لحن الأغنية الروسية «كاتيوشا» أيام مقاومة الإيطاليين للفاشية (1943-1945). وأصبحت الأغنية التي كان اسمها فيسكيا إل فينتو  وتعني «هبت الرياح» واحدة من أشهر أغاني حركة المقاومة الإيطالية.

مراجع

وصلات خارجية

 نص أغنية كاتيوشا على culture.ru (بالروسية)
 كلمات أغنية كاتيوشا

 الاستماع للنسخة العربية على ساوند كلاود
 ا لاستماع للنسخة العربية على سبوتيفاي
 للاستماع للنسخة العربية على يوتيوب

أغان باللغة الروسية
أغان سوفيتية
أغان عن العسكرية
أغاني 1938
أغاني الحرب العالمية الثانية
أغان عن مجندون

كاتيوشا (أغنية)


Lovro Ivanković (Požega, 7. svibnja 1991.) hrvatski kazališni, filmski i televizijski glumac.

Životopis
Akademiju primijenjenih umjetnosti - smjer Gluma i mediji u Rijeci (Sveučilište u Rijeci)  završava 2016.

Filmografija

Filmske uloge:

 "Ibiza" kao muškarac (2018.) - Netflix
 "Kameleon" kao tv voditelj (2017.) - Aion
 "Noćno pecanje" kao Mirko (2016.) - Kino klub Zagreb
 "Mopus Deni" kao detektiv (2015.) - Aion

Kazališne uloge:

 "Eduard Drugi" kao Lanchaster (2021.). - Kazalište Hotel Bulić
"Pakao" kao Karon, Alessio (2021.) - Osječko ljeto kulture & HNK Osijek
"Instrukcija" kao profesor (2020.) - Drama Plus
"Biste li pristali na smrt"  (2020.) - Teatar &TD
"Anafilaksa" kao muškarac (2019.) - A Teatar
"Kabanica" kao Akakij Akakijevič (2019.) - HNK Zadar & Drama Plus
"Idi pa vidi, Didi (eko avantura)" kao načelnik Patrik (2019.) - Gradsko kazalište Požega
"Plavi zvuk" kao profesor i Prevrtalo (2018.) - Kazalište Mala scena

 "San Ivanjske noći" kao Oberon (2018.) - INK Pula
 "Igre glasom" kao Arap (2017.) - &TD (Perforacije)
 "Djevojka, šestar, nevidljiva i rodbina" (Klupa u parku) (2017.) - Gavella (Ogranak mladih HDDU)
 "Gospođica Neću" kao tata, baka, dječak Tin i slon (2017.) - Scena Gorica
 "Antigona" kao stražar, glasnik, član kora (2015.) - Teatar Ulysses
 "Kralj Lear" kao Oswald (2015.) - Teatar Ulysses
 "Tuna Bunjavilo" kao Šolda (2015.) - Gradsko kazalište Požega

Televizijske uloge:

"Dar mar" kao novinar Dubravko (2020.) - Nova Tv
"Drugo ime ljubavi" kao novinar (2019.) - Nova Tv
"Crno bijeli svijet" kao Milek kolega (2018.) - Interfilm

Glazbeni spotovi:

 "S.A.R.S." - Klovn (2017.)
 "S.A.R.S." - Ikone pop kulture (2014.)
 "Ti ritu piri pip" - Polako (2014.)

Sinkronizacija:

 "Cvrčak i Mravica" kao nekoliko sporednih likova (2023.) - Diedra
 "Mačak u čizmama: Posljednja želja" kao partijaner, stražar i član pekarske bande (2022.) - Rubikon
 "Sonic: Super jež 2" kao nekoliko sporednih likova (2022.) - Duplicato
 "Monstermania" kao direktor (2021.) - Duplicato
 "Psići u ophodnji: Film" kao čovjek na telefonu, putnik i Rocket (2021.) - Duplicato
 "Space Jam: Nova legenda" kao Klay Thompson (2021.) - Duplicato
 "Klaus" kao starac u ležaljki, Ellingboe vijećnik i Krum vijećnik (2020.) - VSI-NET
 "Spin fighters" kao Dorian (2020.) - DLR / AVID
 "Monchhichi" kao Sylvus (2019.) - NET
 "Fantasy Patrol" kao Tweedldum (2019.) - NET
 "Miraculous: Pustolovine Bubamare i Crnog Mačka" kao Djed Božićnjak (2019.) - NET
 "Transformers" kao Superstorm (2017.) - Livada
 "Violetta" kao Ezequiel (2017.) - Livada
 "Stanley Dynamic" kao nekoliko sporednih likova (2017.) - AVID
 "Zaposlene životinje" kao nekoliko sporednih likova (2017.) - AVID
 "Auti 3" kao Deni Servo i King (2017.) - Livada

Požega
Hrvatski kazališni glumci
Hrvatski televizijski glumci
Hrvatski filmski glumci

Lovro Ivanković


Georgi (Ivanov) Toutev (født 23. august 1924 i Sofia, Bulgarien - død 13. september 1994) var en bulgarsk komponist og dirigent af tysk afstamning.

Toutev studerede komposition på musikkonservatoriet i Moskva hos bl.a. Jurij Sjaporin. Han studerede senere komposition, klaver og direktion hos Lubomir Pipkov og Veselin Stojanov i Bulgarien.

Georgi Toutev har skrevet 2 symfonier, orkesterværker, kammermusik, instrumentalmusik for mange instrumenter etc. Toutev var også ansat på bulgarsk radio som dirigent og teknikker.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1959) - for orkester
 Symfoni nr. 2 "Variationer" (1969-1972) - for orkester
 Lopanskys skov legende" (1951) (symfonisk digtning) - for orkester
 "Længsel efter en tabt harmoni" (1979-1982) - for strygerorkester
 "Oprøret mod Avrora" (19?) - for orkester "JSB Mægling"'' (1992) - for kammerorkester

Eksterne henvisninger

 Om Georgi Toutev på www.ubc-bg.com
 Om Georgi Toutev på www.musicweb-international.com

Komponister fra Bulgarien
Dirigenter fra Bulgarien
Personer fra Sofia

Georgi Toutev


Les Championnats des États-Unis d'athlétisme 2022 se déroulent du 23 au  à l'Hayward Field de Eugene, en Oregon. La compétition détermine les champions d'athlétisme seniors et juniors des États-Unis, mais également les qualifiés pour les championnats du monde 2022 qui se déroulent du 15 au  au même endroit.

Déroulement
Les épreuves de sélection pour le marathon masculin et féminin ont lieu durant les marathons de Boston 2021, le marathon de Chicago 2021 et le marathon de New York 2021. Les épreuves du 35 km marche ont lieu le  à Santee, en Californie, alors que celles du 20 kilomètres marche se déroulent le  à Rancho San Diego. Les épreuves combinées (décathlon et heptathlon) ont lieu les 6 et  à Fayetteville. Les épreuves du 10 000 mètres se déroulent au stade Hayward Field le .

Résultats

Hommes

Femmes

Sélections pour les championnats du monde

Les athlètes suivants sont automatiquement qualifiés pour les championnats du monde 2022 en raison de leurs titres obtenus aux Championnats du monde d'athlétisme 2019, ou en raison de leurs victoires finales en Ligue de diamant 2021 et lors de la Coupe du monde des épreuves combinées 2021 :

 Champions du monde en titre : Christian Coleman (100 m), Noah Lyles (200 m), Donavan Brazier (800 m), Grant Holloway (110 m haies), Sam Kendricks (saut à la perche), Christian Taylor (triple saut), Joe Kovacs (lancer du poids), Nia Ali (100 m haies), Dalilah Muhammad (400 m haies) et DeAnna Price (lancer du marteau).
Vainqueurs de la Ligue de diamant 2021  : Fred Kerley (100 m), Kenneth Bednarek (200 m), Michael Cherry (400 m), Devon Allen (110 m haies), Ryan Crouser (lancer du poids), Quanera Hayes (400 m), Maggie Ewen (lancer du poids) et Valarie Allman (lancer du disque).
 Vainqueur de la Coupe du monde des épreuves combinées 2021 : Kendell Williams (heptathlon)

Légende

Liens externes
 Site de l'USATF

 Résultats sur usatf.org

Notes et références

2022
Compétition d'athlétisme à Eugene (Oregon)
Athlétisme en juin 2022
Sport aux États-Unis en juin 2022


SMIL Timesheets ist eine Stylesheetsprache, die dem Zweck dient, als externes Stylesheet die Zeiteinteilung der Synchronized Multimedia Integration Language zu steuern, und somit die Zeitgebung und Präsentationseinstellungen vom Inhalt der Präsentation, der in einer anderen Auszeichnungssprache geschrieben ist, abzugrenzen (ein SMIL-Timesheet kann zur Zeiteinteilung einer SMIL-fähigen Slideshow verwendet werden).

SMIL Timesheets 1.0 wurde vom W3C am 10. Januar 2008 als Arbeitsentwurf herausgegeben. Allerdings wurden aufgrund mangelnder Resonanz von SMIL andere Alternativen implementiert, darunter die Verwendung von CSS-Animationen, um HTML-Seiten zu interaktiven Slideshows zeitlich zu planen und zu animieren.

Weblinks
 https://www.w3.org/TR/2008/WD-timesheets-20080110/

Beschreibungssprache

SMIL Timesheets


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Vyšný Skálnik enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Vyšný Skálnik im Okres Rimavská Sobota.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Vysny Skalnik


A prova da marcha atlética 20 km masculina do Campeonato Africano de Atletismo de 2022 foi disputada no dia 12 de junho, com chegada no Complexo Esportivo Nacional Cote d'Or, em Saint Pierre, na Maurícia.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+4).

Resultado final
A final ocorreu dia 12 de junho às 07:30.

Ligações externas

 Site da Confederação Africana de Atletismo

Campeonato Africano de Atletismo de 2022

Campeonato Africano de Atletismo de 2022 - 20 km marcha atlética feminina