Hasanağa Barajı Bursa'da, Hasanağa Deresi üzerinde, sulama amacıyla 1978-1985 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.

Toprak ve kaya gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 873.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 37,00 m, normal su kotunda göl hacmi 3,71 hm³, normal su kotunda göl alanı 0,31 km²'dir. Baraj 715 hektarlık bir alana sulama hizmeti vermektedir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi

Kaynakça

Bursa ilindeki barajlar
Simav Çayı Havzası

Hasanağa Barajı


Lohmann Brown er en æglægnings-hybridhønserace. Den er baseret på udvalgt avl med individer fra racen New Hampshire og andre brune æglægningshøns. De begynder at lægge æg efter ca. 18 uger og lægger omkring et æg om dagen eller omkring 300 på et år.
De fleste Lohmann Brown har en karamel/brun fjerfarve, med hvide fjer i mønster omkring halsen og er hvide på halefjererne.

Racen har sit navn efter sin ejer det tyske selskab Lohmann Tierzucht, som er en del af EW Group. Dermed er Lohmann Brown-hønen en konkurrerende race til den fransk udviklede ISA Brown-høne.

Referencer

Hybrid og krydsningshøns

Lohmann Brown


An Stipagrostis prodigiosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Welwitsch, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni De Winter. An Stipagrostis prodigiosa in nahilalakip ha genus nga Stipagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipagrostis

Stipagrostis prodigiosa


Robert Byrne - Bobby Fischer, New York, 1963 est une célèbre partie d'échecs disputée entre Robert Byrne avec les pièces blanches et Bobby Fischer (noirs) lors du Championnat des États-Unis 1963. Cette partie a gagné le Premier prix de beauté du Championnat. Elle est classée 23ème dans le livre d'Andrew Soltis The 100 Best Chess Games, of the 20th Century (ranked). Le Maître international Robert E Burger juge que cette partie est une des .

Historique
Bobby Fischer avait déjà remporté les cinq championnats précédents auxquels il avait participé et il a répondu cette fois aussi à toutes les attentes concernant sa performance en réalisant un score parfait de onze victoires sur onze parties disputées. Robert Byrne termina 6 avec 5 points et demi. Il prit son unique revanche contre Fischer 2 ans plus tard, toujours au Championnat U.S.. Son score contre Fischer s'établit à +1 -2 =6.

La partie
Robert Byrne - Bobby Fischer, New York, Championnat des États-Unis 1963
ouverture : défense néo-Grünfeld (les Blancs ne jouent pas 3. Cc3 mais 3. g3)
1. d4 Cf6 2. c4 g6 3. g3 c6 4. Fg2 d5 5. cxd5 cxd5 6. Cc3 Fg7 7. e3?  (f3 et d3) 7...0-0 8. Cge2 Cc6 9. 0-0 Byrne dans le numéro de juin 1964 de Chess Life :  9...b6 10. b3 Fa6 11. Fa3 {K.F. Kirby, éditeur du South African Chess Quarterly : } ; {Face à un adversaire qu'il redoute, Robert Byrne a choisi une ouverture symétrique ultra-annulante, mais Fischer va rompre fermement la symétrie avec son 12 coup.} 11...Te8 12. Dd2  12...  ; {12...e6 aurait probablement conduit à une partie nulle, mais la partie présente illustre la volonté implacable de Fischer de gagner} 13. dxe5  13...Cxe5 14.   ; John Nunn :  (par 14...Dc8!) 14...  15. Dc2? {Ce coup permet le coup ultérieur 17...Cxe3} ;  ; cependant, Fischer analyse : {15. f3 Fh6 16. f4 Fg7!. La variante la meilleure qu'il semble donner porte sur 10 coups (!) : 15. Cf4 Ce4 16. Cxe4 dxe4 17. Tab1 Tc8 18. Cxd3 Fc3! 19. De2 Fxd3 20. Dg4 f5 21. Dh3 Fxb1! 22. Txd8 Texd8 23. Ff1 Td1 24. Rg2 Fd3! 25. Fxd3 exd3 et gagne} ; {dans cette dernière variante, Robert Hübner suggère comme amélioration pour les Blancs 18. Fb4! au lieu de 18. Cxd3} 15...Cxf2 Fischer :  ; {La suite de coups est quasiment forcée, mais les failles dans le jeu de Byrne restent loin d'être évidentes, comme le démontre le commentaire du 18 coup des Noirs} 16. Rxf2 Cg4+ 17. Rg1 Cxe3 18. Dd2 Byrne:  18...Cxg2 Fischer :  Byrne :  ; Robert Byrne dans Chess Life and Review Annual 1964 :  ; Fischer :  19. Rxg2  {Les Noirs préparent le retour du fou vers la diagonale b7-h1 qui est à présent vulnérable} 20. Cxd4 Fb7+ 21. Rf1  0-1 Les Blancs abandonnent car ils ne sont pas en mesure de parer la menace 22...Dh3+ (22...Dh3+ 23. Rg1 Te1+!! 24. Txe1 Fxd4! et le Mat suit).

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Liste de parties d'échecs remarquables

Partie d'échecs remarquable 1950-2000


බ්‍රහ්මණී (Sanskrit: ब्रह्माणी, IAST: Brahmâṇī) හෙවත් බ්‍රාහ්මී (Sanskrit: ब्राह्मि, IAST: Brāhmī) ලෙස හැඳින්වෙන්නේ මාත්‍රිකා ලෙස හැඳින්වෙන සප්ත මාතෘ දේවතාවියන්ගෙන් අයෙකි. ඇය හින්දු ආගමේ මැවුම්කාර දෙවියන් වන බ්‍රහ්මගේ ශක්තිය ලෙස සැලකේ.

මේවාත් බලන්න
 මහාසරස්වතී
 ත්‍රිදේවී

ආශ්‍රේයයන්

හින්දු දෙවඟනෝ

බ්‍රහ්මණී


San Ceteo (también conocido como Peregrino o Pelegrino) (13 de junio de 597) es un santo católico, patrón de Pescara. Fue obispo en el , elegido para la sede de Amiternum en la región de Sabina (hoy la ciudad de San Vittorino) en 590, durante el pontificada de Gregorio Magno.

Según la leyenda del santo llamada  Passio, durante el episcopado de Ceteo, Amiternum fue ocupado por dos capitanes lombardos, Alai y Umbolus. Ceteo rechazó apoyar la ocupación y marchó a Roma. El papa Gregorio le convenció para volver, después de recibir la promesa de los lombardos de tratar a los habitantes de la ciudad con humanidad. De todas maneras, una disputa rompió la alianza entre Alai y Umbolus, y el primero consiguió el apoyo del conde Veriliano de Orte para ocupar Amiternum de noche. Cuando los habitantes de la ciudad se rebelaron ante esta ocupación, quisieron matar a Alai, pero la intervención de Ceteo lo evitó y el militar tan solo fue apresado. Umbolus, mientras tanto, creyó que Ceteo era un aliado de Alai y ordenó la ejecución del obispo.

Fue ejecutado atándolo una piedra alrededor del cuello, y arrojado desde el puente en Aterno-Pescara.  Su cuerpo flotó hasta Pescara, donde fue descubierto por los pesacadores. Su cuerpo fue incinerado de forma solemne ya que reconocieron sus atuendos de obispo. A pesar de eso, nadie conocía su nombre por lo que fue llamado simplemente Peregrino. El nombre del santo fue conocido accidentalmente y su cuerpo fue enterrado en la catedral de Pescara que posteriormente sería dedicada a su nombre, San Cetteo.

A pesar de su escrito legendario, Passio es en parte correcto ya que sus hechos coinciden con la invasión lombarda.

Referencias

Enlaces externos
 San Ceteo (Peregrinus) di Amiterno

Ejecutados de Italia
Santos católicos de Italia del siglo VI
Obispos de Italia del siglo VI
Obispos santos de Italia

Ceteo de Amiterno


Der Bavški Grintavec (deutsch auch Flitscher Grintavec oder Flitscher Grintoutz) ist ein Berg in den Julischen Alpen im Nordwesten Sloweniens ().

Lage und Geographie

Der Berg liegt im Zentrum des Nationalparks Triglav. Seine drei Felsgrate erheben sich über dem Tal von Bavšica (zu Bovec gehörende Streusiedlung) an der Nordwestseite, dem hinteren Trenta-Tal mit der Isonzo-Quelle an der Nordseite sowie über Trenta an der Südost-Seite. Er ist der höchste Gipfel einer von Nordost nach Südwest verlaufenden Bergkette über dem Tal des jungen Isonzo (slow. Soča).

Geologisch dominieren wie auf den benachbarten Gipfeln sowie auf der nördlich verlaufenden Bergkette mit dem Jalovec als höchstem Gipfel Schichten des Obertrias (Rhaetium und Norium), die vor rd. 220-200 Millionen Jahren entstanden (Dachsteinkalk).

Unterhalb des felsigen Gipfels erstrecken sich Almen, Latschenkiefern und Nadelwälder.

Aufstiegsrouten

Alle Zustiege erstrecken sich über mindestens rund 1350 Meter Höhendifferenz 5–6 Stunden lang ohne Verpflegungsstationen und teilweise ohne Wasser; sie erfordern entsprechende Ausdauer. Die Gipfelbesteigung erfolgt auf ca. 300 Höhenmetern über mit Drahtseilen und Eisenstiften versehene Klettersteige. Bis in den Frühsommer liegt hier in der Regel noch Schnee. Bei Gewitter gilt der Berg als besonders gefährlich. Die folgenden Routen sind erschlossen:

 5–6 Stunden Zustieg von Norden (Trenta-Talschluss oberhalb der Hütte in der Nähe der Isonzo-Quelle, 960 m), durch Almen, Latschenkiefern und Geröll, bei einer Wegteilung entweder über den Kanja-Sattel (, Einstieg in den Klettersteig via Nordgrat), oder auf einer südlicheren Route (gestufte Rinne) zum Gipfel.
 6 Stunden Zustieg von Süden (Streusiedlung Soča, 491 m) am südöstlichen Hang; der Weg läuft auf den südlicheren der beiden Klettersteige aus.
 5–6 Stunden Zustieg von Westen aus dem Tal von Bavšica; am Ende ist hier eine Verbindung mit beiden Klettersteigen möglich.

Weblinks

 summitpost – Bavški Grintavec

Berg in den Alpen
Berg in Europa
Berg in Slowenien
Julische Alpen
Bovec

Bavški Grintavec


Ybbs an der Donau, o simplemente Ybbs, es una ciudad del distrito de Melk, en el estado de Baja Austria (Austria).

Historia
Curante la Edad Media, al encontrarse en la intersección de importantes vías comerciales a lo largo del Danubio y gracias al desarrollo del comercio de la sal, la ciudad de Ybbs an der Donau adquirió un importante papel económico. Por este motivo, adquirió el estatus de ciudad en el 1317.

Economía
Al noroeste de Ybbs se encuentra la central hidroeléctrica de Ybbs-Persenbeug, que fue la primera central de este tipo construida en la parte austriaca del río Danubio. También puede encontrarse todavía en Ybbs, el Centro Terapéutico Ybbs, que es un hospital psiquiátrico gestionado por la ciudad de Viena a través de la Asociación de Hospitales de Viena . Por último, también se encuentra la empresa metalúrgica Schaufler GmbH.

Relaciones internacionales

Ciudades hermanadas
Ybbs an der Donau está hermanada con:
Bobbio, Italia

Galería de imágenes

Enlaces externos

(en alemán) Parroquia de Ybbs an der Donau

Localidades de Baja Austria
Localidades a orillas del río Danubio de Austria

Ybbs an der Donau


Le séisme de 790 à Constantinople est un tremblement de terre qui aurait affecté Constantinople et la Thrace, alors dans l'Empire byzantin et actuellement en Turquie, le .

L'évènement est rapporté par Théophane le Confesseur qui le qualifie de , et mentionne que la population de la ville se réfugie dans les jardins et que l'impératrice Irène et , alors enfant, prennent leurs quartiers dans une résidence d'été. Cependant, ce témoignage serait à nuancer car il pourrait être très exagéré, à moins que le séisme, qualifié de , n'ait été entièrement inventé par l'auteur, mécontent de la politique impériale.

Références

Constantinople 790
Constantinople 790
Histoire de l'Empire byzantin
Environnement au haut Moyen Âge
790

Séisme de 790 à Constantinople


Yavu, Kale - Antalya ili Demre ilçesine bağlı mahalle
 Yavu, İskilip - Çorum ili İskilip ilçesine bağlı köy
 Yavu, Simav - Kütahya ili Simav ilçesine bağlı köy
 Yavu, Sivas - Sivas ili merkez ilçesine bağlı köy
 Yavu, Yıldızeli - Sivas ili Yıldızeli ilçesine bağlı belde

Yavu


is a district located in Saga Prefecture, Japan. At the present it has only one town.

As of April 1, 2021, the district has an estimated population of 5,211 and a density of 145 persons per square kilometre. The total area is .

Municipalities
Genkai, whose borders are effectively the same as Higashimatsuura District's.

History
 In 1878, Higashimatsuura District split with Matsuura District in Nagasaki Prefecture, along with Nishimatsuura District, Kitamatsuura District, and Minamimatsuura District.
 In 1883 Higashimatsuura District (along with Nishimatsuura District) became a part of Saga Prefecture.

Districts in Saga Prefecture

Higashimatsuura District, Saga


Kailash er 6.638 metra hátt fjall í Tíbet, Kína. Fjallið er heilagt í fjórum trúarbrögðum: Búddisma, hindúisma, jaínisma og bon. Það hefur ekki verið klifið en yfirleitt hefur það verið bannað vegna heilagleika þess. Svo er það afar bratt.

Fjöll í Kína

Kailash


Three ships of the United States Navy have been named Birmingham, after the city of Birmingham, Alabama.

 , was a light cruiser in service from 1908 to 1923.
 , was a light cruiser commissioned in 1943, involved in heavy fighting in the Pacific War, and decommissioned in 1946.
 , was a Los Angeles-class nuclear attack submarine in service from 1978 to 1997.

See also

References

United States Navy ship names

USS Birmingham


Jon Pacheco, né le  à Elizondo en Espagne, est un footballeur espagnol qui évolue au poste de défenseur central à la Real Sociedad.

Biographie

En club
Né à Elizondo en Espagne, Jon Pacheco est formé par la Real Sociedad, qu'il rejoint à l'âge de 12 ans en provenance du CD Baztán KE.

Il joue son premier match en équipe première le , lors d'une rencontre de championnat face au Getafe CF. Il est titularisé lors de cette rencontre perdue par son équipe (2-1 score final).

Sous la direction de Xabi Alonso, Pacheco participe à la montée de l'équipe B en deuxième division espagnole à l'issue de la saison 2020-2021.

Le , Pacheco joue son premier match de coupe d'Europe à l'occasion d'une rencontre de Ligue Europa face au PSV Eindhoven. Il entre en jeu à la place de Aihen Muñoz et les deux équipes se neutralisent (2-2).

En sélection
Avec l'équipe d'Espagne des moins de 17 ans, Jon Pacheco participe au championnat d'Europe des moins de 17 ans en 2018. Il ne joue toutefois qu'un seul match, entrant en jeu contre la Serbie (victoire 0-1 de l'Espagne). Son équipe est éliminée en quarts de finale face à la Belgique (2-1).

De 2018 à 2019, Pacheco représente les moins de 18 ans, pour un total de dix matchs.

En , Jon Pacheco est appelé pour la première fois avec l'équipe d'Espagne espoirs. Il joue son premier match le  contre la Lituanie. Il est titularisé avant d'être remplacé par Raúl Torrente, et son équipe s'impose largement ce jour-là par huit buts à zéro.

Statistiques
Le tableau ci-dessous retrace la carrière de Jon Pacheco depuis ses débuts :

Statistiques détaillées

Notes et références

Liens externes

Footballeur espagnol
Joueur de la Real Sociedad
Naissance en janvier 2001
Naissance en Navarre

Jon Pacheco


Trolska Polska er en dansk/svensk musikgruppe, der spiller nyskrevet skandinavisk folkemusik inspireret af trolde og nordisk overtro. Gruppen er samlet omkring multiinstrumentalisten Martin Seeberg, som er kendt fra flere andre folkemusikgrupper som Sorten Muld, Instinkt, Virelai og Valravn. Flere andre af gruppens medlemmer har spillet i forskellige middelaldergrupper.

Historie
Gruppen blev dannet af Martin Seeberg sammen med Lasse Væver Jacobsen, Mads Kjøller-Henningsen og Anja Lillemæhlum i 2011.

I 2013 udgav gruppen en EP, der senere samme år resulterede i at Trolska Polska blev nomineret til "Årets talent" på Danish Music Awards Folk.

Gruppens debutalbum, Moss, udkom i 2014 og blev godt modtaget. Rootzones anmelder skrev, at det var "en aldeles glimrende, stemningsmættet og særdeles velspillet plade, og anmelderen kan næsten se troldene dukke frem fra hjørner og kroge. De skal være så velkomne, de kære væsner." Den svenske musikside Lira skrev, at "De utmärkta kompositionerna och det mycket dynamiska spelet gör Moss till en fantastiskt bra skiva som har gått varm hos mig sedan den landade i brevlådan, ofta med minst en daglig lyssning."  Albummet blev nomineret til "Årets udgivelse" ved DMA Folk, og Martin Seeberg vandt prisen som "Årets komponist / sangskriver". Samme år optrådte de også på den hollandske musikfestival Castlefest.

I 2016 modtog Seeberg DJBFAs hæderspris.
I slutningen af året udkom gruppens andet studiealbum Untold Tails. Rootzones anmelder skrev at der kraftig "opfordres til en eventyrlig rejse ind i troldenes stemningsdampende verden...". Untold Tails blev nomineret til prisen Årets Udgivelse ved DMA Folk i 2017, men tabte til Bascos album Interesting Times, og Seeberg blev nomineret til prisen Årets Komponist for albummet, men tabte til Jonas Kongsted.

I 2020 udkom gruppens tredje album, Eufori, som blev kaldt Seebergs "måske mest gennemarbejdede og sammenhængende musikalske epos til dato". Albummet modtog prisen Årets Danske Rootskomponist ved DMA Roots i 2021.

Medlemmer
 Martin Seeberg - violin, bratsch
 Malte Zeberg - kontrabas, mandolin
 Alexandra Nilsson - cello
 Lasse Væver Jacobsen - nøgleharpe, violin, viola d'Amore
 Magnus Heebøll Jacobsen - percussion
 Søren Vinther Røgen - 12-strenget guitar
 Mads Kjøller-Henningsen - fløjte, drejelire, sækkepibe

Diskografi
 2014 Moss
 2016 Untold Tails
 2020 Eufori

Referencer

Eksterne henvisninger
 Trolska Polska.dk - officiel hjemmeside

Folkemusikgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 2005

Trolska Polska


Sideshow Symphonies četvrti je studijski album Arcturusa, norveškog sastava avangardnog metala. Diskografska kuća Season of Mist objavila ga je 19. rujna 2005.

O albumu
Sideshow Symphonies prvi je album skupine s gitaristom Toreom Morenom i prvi na kojem se pjevač Simen Hestnæs pojavljuje kao član skupine. Također je prvi album sastava koji objavila diskografska kuća Season of Mist. Na tom uratku skupina se posvetila novom stilu koji karakterizira hladna, "maglovita" estetika, tihe gitare, istaknutiji vokali i manjak sintisajzera. Na omotu albuma prikazana je izmijenjena inačica ilustracije na Pioneeru 10, što je vjerojatno aluzija na pjesmu "Shipwrecked Frontier Pioneer".

Popis pjesama

Osoblje

Arcturus
 Simen Hestnæs – vokal
 Knut Valle – gitara, inženjer zvuka
 Tore Moren – gitara, inženjer zvuka, mastering
 Steinar Sverd – klavijature
 Hugh Mingay – bas-gitara
 Von Blomberg – bubnjevi

Dodatni glazbenici
 Silje Wergeland – vokal (na pjesmama "Shipwrecked Frontier Pioneer" i "Evacuation Code Deciphered")
Ostalo osoblje
 Morten Lund – mastering
 Trine Paulsen – dizajn, fotografije
 Kim Sølve – dizajn, fotografije
 Børge Finstad – miks

Izvori

Albumi sastava Arcturus
Albumi iz 2005.

Sideshow Symphonies


Laura Phillips "Laurie" Anderson (født 5 juni, 1947) er en amerikansk eksperimenterende performance kunstner, komponist, musiker og skuespiller, der spiller violin og keyboard og synger i en række eksperimenterende musik og kunst rock stilarter. Hun var oprindeligt uddannet som billedhugger. Anderson opførte sit første stykke performance-kunst i slutningen af 1960'erne. Op gennem 1970'erne optrådte hun med en lang række forskellige performances. Hun blev kendt uden for kunstens verden i 1981, da hendes single "O Superman" blev nummer to på den britiske hitliste. Hun har også medvirket i og instrueret 1986-koncert film Home of the Brave.

Anderson er en pioner inden for elektronisk musik og har opfundet flere instrumenter, som hun har brugt i sine indspilninger og performancekunst. I 1977 skabte hun en bånd-bue violin, der bruger indspillede magnetiske bånd på buen i stedet for hestehår og et magnetisk tonehoved i stolen. I slutningen af 1990'erne, udviklede hun en talende stang, en 1.8 meter lang MIDI controller, der kan få adgang til og kopiere lyde.

I 2015 lavede Laurie Anderson film-essayet Heart of a Dog, som bl.a. blev nomineret til en Guldløve ved Venedig Filmfestivalen.

I 1992 blev Anderson kæreste med Lou Reed. De blev gift i 2008 og levede sammen til hans død i 2013.

Diskografi

Studie albums

Spoken word-album
 The Ugly One with the Jewels (1995)
 Heart of a Dog (Soundtrack) (2015)

Live albums
 United States Live (box set) (1984)
 Live in New York (2002)

Opsamlingsalbum
 Talk Normal: Laurie Anderson Anthology (2000)

Singler
 "O Superman" (1981) No. 2, UK; (Vl) Nej 19; IRL No. 11; NL Nej 10; NZ No. 21
 "Big Science" (1981)
 "Sharkey' s Day" (1984)
 "Language is a Virus" (1986)
 "Strange Angels" (1989)
 "Babydoll" (1989) No. 7 OS Moderne Rock
 "Beautiful Red Dress" (1990)
 "In Our Sleep" (1994)
 "Big Science 2" (2007)
 "Mambo and Bling" (2008)
 "Only en Ekspert" (2010)

Film
 "Home of the Brave" koncertfilm, 1986
 "Heart of a Dog" 2015

Bibliografi
 United States (HarperCollins, 1984)
 Empty Places (A Performance) (Harper Perennial, 1991)
 Stories from the Nerve Bible: A Twenty-Year Retrospective (HarperCollins, 1994)
 Dal vivo (Fondazione Prada, 1999)
 Night Life (Edition 7L, 2007)

References

Eksterne henvisninger

 Some Notes on Seeing: The Waters Reglitterized  Af Laurie Anderson til en udstilling 2005

 Heart of a Dog, filmens hjemmeside.

Komponister fra USA

Laurie Anderson


Kajsa Gordan (født 3. juli 1958) er en svensk børnebogsforfatter. Hun debuterede i 2008 med bogen Kärlek & Dynamit og har siden skrevet en række bøger, såvel billedbøger som krimier for børn. Fra 2011 til 2014 var hun medlem af det svenske forfatterforbunds sektionsstyrelse for børne- og ungdomsforfattere, de to sidste år som formand.

Kilder
 Information om Kajsa Gordan hos Berghs förlag
 Kajsa Gordans website

Børnebogsforfattere fra Sverige

Kajsa Gordan


James Harrison Oliver (1857 - 6 de abril de 1928) foi um contra-almirante e membro do Conselho de Estratégia Naval durante a Primeira Guerra Mundial. Ele também foi o primeiro governador militar das Ilhas Virgens dos Estados Unidos de 1917 a 1919. Ele foi muitas vezes referido como J. H. Oliver.

Nascidos em 1857
Mortos em 1928
Governadores das Ilhas Virgens Americanas
Almirantes da Marinha dos Estados Unidos

James Harrison Oliver


Juan-José Aguirre Muñoz MCCJ (* 5. Juni 1954 in Córdoba) ist ein spanischer Geistlicher der römisch-katholischen Kirche. Seit Ende 2000 amtiert er als Bischof von Bangassou in der Zentralafrikanischen Republik.

Leben
Juan-José Aguirre Muñoz trat der Ordensgemeinschaft der Comboni-Missionare bei und empfing am 13. September 1980 die Priesterweihe. Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 13. Dezember 1997 zum Koadjutorbischof von Bangassou. Die Bischofsweihe spendete ihm der Bischof von Bangassou, Antoine Marie Maanicus CSSp, am 10. Mai des nächsten Jahres; Mitkonsekratoren waren Joachim N'Dayen, Erzbischof von Bangui, und Guerrino Perin MCCI, Bischof von Mbaïki.

Nach dem Tod von Maanicus folgte Muñoz diesem am 21. Dezember 2000 im Amt des Bischofs von Bangassou nach.

Weblinks

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Comboni-Missionar
Spanier
Geboren 1954
Mann
Person des Christentums (Zentralafrikanische Republik)
Römisch-katholische Kirche in der Zentralafrikanischen Republik
Bangassou

Juan-José Aguirre Muñoz


Das Sultanat von Ägypten (, , ) war ein kurzzeitiges Protektorat des Vereinigten Königreichs über Ägypten, das von 1914 bis 1922 bestand.

Geschichte

Zu Beginn des Ersten Weltkriegs plante das Vereinigte Königreich, das bereits seit dem siegreichen Anglo-Ägyptischen Krieg 1882 die britische Herrschaft im formal unter osmanischer Oberherrschaft stehenden Ägypten eingeleitet hatte, ein eigenes Protektorat über das bisherige Khedivat Ägypten zu errichten, um dieses so komplett aus dem osmanischen Einflussbereich herauslösen zu können. Am 19. Dezember 1914 setzten sie daher den Khediven Abbas Hilmi II. ab und ermutigten dessen Onkel, Hussein Kamil, ein Sultanat auszurufen und sich selbst zum Sultan zu erklären.

Gleichzeitig richtete das Vereinigte Königreich ein Kommissariat im Land ein, das Protektorat über Ägypten. Erster Hochkommissar war geschäftsführend bis 9. Januar 1915 Milne Cheetham, der von Henry McMahon abgelöst wurde.

Die osmanische Armee setzte ab Januar 1915 bis zu 80.000 Soldaten in Marsch, um das Land zu erobern und die Briten zu vertreiben. Diese Armee wurde jedoch am 3. Februar 1915 in der Nähe des Sueskanals geschlagen und zurückgedrängt. Die Sinai-Halbinsel blieb zwar bis in das Jahr 1917 hinein ein Kriegsschauplatz, das Sultanat selbst war jedoch in dieser Zeit nicht mehr ernsthaft gefährdet.

Als die Briten 1919 der nationalistischen Wafd-Partei nach Ende des Ersten Weltkrieges die Teilnahme an der Pariser Friedenskonferenz verweigerten, kam es landesweit zu Streiks, Protesten und Unruhen. Daher setzte der britische Hochkommissar Edmund Allenby sich dafür ein, Ägypten die Unabhängigkeit zu gewähren, da es andernfalls nur schwer zu halten sei.

Am 28. Februar 1922 erlangte das Land schließlich mit der Declaration of Egypt seine formelle Unabhängigkeit von Großbritannien, das sich jedoch einige Rechte im Land vorbehielt und weiterhin starken Einfluss ausübte. Zwei Wochen später, am 15. März 1922 rief der bisherige Sultan Fu'ād I. schließlich das unabhängige Königreich Ägypten aus. Die Erklärung wurde von Lord Curzon vom britischen Außenministerium bereits am 21. Februar 1922 an den amtierenden Hochkommissar, dem Marschall Allenby, Nachfolger des Hochkommissars für Ägypten Reginald Wingate, übersandt, jedoch erst am 28. Februar 1922 genehmigt und als Zirkulardepesche vom 15. März 1922 inhaltlich den britischen Auslandsvertretungen mitgeteilt, woraus sich unterschiedliche Zitierweisen des Datums ergeben. Der spätere "Britisch-ägyptische Vertrag über die Unabhängigkeit" vom 26. August 1936 zur Zeit des Nachfolgestaates Königreich Ägypten wurde durch Ägypten am 15. Oktober 1951 gekündigt, womit der britische Herrschaftseinfluss endete.

Siehe auch
 Geschichte Ägyptens
 Liste der britischen Generalkonsule und Hochkommissare für Ägypten

Einzelnachweise

Literatur
 Rainer Büren: Die Arabische Sozialistische Union. Einheitspartei und Verfassungssystem der Vereinigten Arabischen Republik unter Berücksichtigung der Verfassungsgeschichte von 1840–1968. Leske, Opladen 1970.
 Dietrich Rauschning: Der Streit um den Suezkanal. Analyse, Materialien, Bibliographie. Forschungsstelle für Völkerrecht und ausländisches öffentliches Recht der Universität Hamburg, Hamburg 1956.

Weblinks

Ägyptische Monarchie
Ägyptische Geschichte (20. Jahrhundert)
Agypten, Sultanat
Gegründet 1914
Aufgelöst 1922
Agypten
Agypten

Sultanat Ägypten


Walter Schatzki, eigentlich Walther Schatzki (* 26. August 1899 in Klafeld bei Siegen; † 27. Januar 1983 in New York City) war ein deutsch-amerikanischer Buchhändler und Antiquar.

Leben
Schatzki stammte aus einer jüdischen Familie. Er war einer von fünf Söhnen des Diplom-Ingenieurs Ferdinand Schatzki (1857–1910), der als Oberingenieur bei der Siegener Verzinkerei AG in Klafeld-Geisweid tätig war, und seiner Frau Beate geb. Stern aus Schmallenberg. Seine Brüder waren der Textilfabrikant Herbert Schatzki, der Flugzeugkonstrukteur Erich Schatzki, der Röntgenologe Richard Schatzki (1901–1992) und der Arzt Paul Schatzki. Alle Brüder überlebten durch Emigration den Holocaust.

Frankfurt
Nach einer kaufmännischen Lehre und Kriegsdienst im Ersten Weltkrieg begann Schatzki als reisender Verkäufer Kinder- und Jugendliteratur zu verkaufen. Mit Hilfe der Erbschaft einer Tante eröffnete er 1920 in Frankfurt am Main eine eigene Buchhandlung, die Jugendbücherstube am Theaterplatz 12. Zugleich begann er mit dem Aufbau einer umfassenden Sammlung alter Kinderbücher, aus der er 692 Titel 1931 an die New York Public Library verkaufte. Er war einer der ersten, die den antiquarischen Wert von Kinderbüchern erkannten und damit handelten. So beruhte auf seinem Sammlerexemplar die Ausgabe von Heinrich Hoffmanns Struwwelpeter (IB 66/2) 1933 in der Insel-Bücherei.

Zunehmend der nationalsozialistischen Judenverfolgung ausgesetzt, emigrierte er nach dem frühen Tod seiner ersten Frau Hilde 1936 im Jahr 1937 über London in die USA.

Sein Schwager Richard Schumann und Heinrich Cobet führten das Geschäft unter dem Namen Frankfurter Bücherstube Schumann & Cobet fort. Von 1988 bis zur Schließung 1995 gehörte es dem Suhrkamp Verlag.

New York
Im Dezember eröffnete Schatzki ein neues Geschäft in New York, zunächst in gemeinsamen Räumen mit Hellmuth Wallach. 1941 veröffentlichte er seinen ersten Katalog Old and rare children's books, den viele als bibliographisches Nachschlagewerk nutzten und der 1974 nachgedruckt wurde.

Kinder- und Jugendbücher blieben seine Spezialität; daneben handelte Schatzki auch mit Zeichnungen und Musikalien, insbesondere Autographen. Walter Hinrichsen verkaufte über ihn Autographen der Musikbibliothek Peters, die er 1945 aus Leipzig mitgenommen hatte, an die amerikanische Sammlerin Mary Flagler Cary; mit ihrer Sammlung kamen sie 1968 in die Morgan Library. Dazu gehörten Franz Schuberts Schwanengesang; Chopins Mazurka op. 59, no. 3 und Polonaises op. 26; sowie Teile von Glucks Iphigenie auf Tauris und Georg Friedrich Händels Kantate Qual ti riveggio, oh Dio (HWV 150). Das Cary ebenfalls angebotene Oktett von Felix Mendelssohn Bartholdy kaufte hingegen die Library of Congress.

Schatzki war 1949 einer der Gründer und von 1962 bis 1964 Präsident der American Antiquarian Booksellers Association (AABA).

Werke
 Children's Books Old and Rare. Catalogue Number One. New York 1941
 Neuauflage: Children's Books old and rare. Catalogue number one (1941). Foreword by Leslie Shepard. Detroit: Gale Research Company 1974.

Literatur
 Theodor Brüggemann: Walter Benjamin und andere Kinderbuchsammler. Karl Hobrecker, Arthur Rümann und Walter Schatzki. In: Klaus Doderer (Hrsg.): Walter Benjamin und die Kinderliteratur. Weinheim/München: Juventa 1988 ISBN 3-7799-0443-8, S. 68–92; auch in: Theodor Brüggemann: Keinen Groschen für einen Orbis pictus: ausgewählte Studien zur Kinder- und Jugendliteratur vom 16. bis 20. Jahrhundert. Hrsg. und eingel. von Reinhard Stach, Osnabrück : Wenner 2001 ISBN 3-87898-373-5, S. 18–38
 Schatzki, Walter, in: , S. 263
 Bernard M. Rosenthal: The gentle invasion. Continental emigré booksellers of the thirties and forties and their impact on the antiquarian booktrade in the United States. Volltext
 Schatzki, Walter, in: Werner Röder, Herbert A. Strauss (Hrsg.): Biographisches Handbuch der deutschsprachigen Emigration nach 1933. Band 1: Politik, Wirtschaft, Öffentliches Leben. München : Saur, 1980, S. 641
 Schatzki, Walter. In: Ernst Fischer: Verleger, Buchhändler & Antiquare aus Deutschland und Österreich in der Emigration nach 1933: Ein biographisches Handbuch. 2. Auflage. Berlin : De Gruyter, 2020, S. 454–456

Weblinks

Belege

Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Deutscher
Buchhändler
Buchantiquar
US-Amerikaner
Person (Frankfurt am Main)
Person (New York City)
Geboren 1899
Gestorben 1983
Mann

Walter Schatzki


Cinnamon Bay Plantation er en omtrent 1,2 km2 stort landområde på den norlige kyst af Sankt Jan blandt de Amerikanske Jomfruøer, der ligger ud til Cinnamon Bay. Området er en del af Virgin Islands National Park og blev tilføjet den amerikanske liste kaldet National Register of Historic Places den 11. juli 1978. Arkæologiske udgravninger på området har vist, at det har været et ceremonielt sted for Taínos-kulturen, og der findes også historiske rester fra plantagens ruiner.

Referencer

De amerikanske jomfruøer

Cinnamon Bay Plantation


Đelac je dokumentarni film portala eVaraždin iz 2020. godine o Anđelku Herjavcu, hrvatskom gospodarstveniku i nogometnom menadžeru.

Film je režirao Alen Matušin, glavni urednik portala, koji ujedno potpisuje scenarij i produkciju. Direktor fotografije filma je grafički urednik portala Luka Šalamun, a izvršni producent filma je jedan od direktora i članova uprave nogometnog kluba Varteks 1990-ih Vladimir Knok.

Pandemija korona virusa odgodila je kino-premijeru filma najavljenu za 22. travnja 2020. godine, no u ljeto iste godine prava na prikazivanje filma otkupila je Hrvatska radiotelevizija.

Sinopsis

Film započinje na vrhuncu karijere Anđelka Herjavca krajem 1990-ih, kada je Đelac već uspješan nogometni menadžer i generalni direktor najveće hrvatske tvornice tekstila, varaždinskog Varteksa. Više od desetljeća ranije Anđelko Herjavec bio je tek zaposleni pripravnik u tekstilnom gigantu koji se usudio reći svojoj direktorici: "Danas sam vam vozač, sutra vam bum generalni direktor". Tako započinje priča o njemu.

Davor Štern otkriva kako se na sličan način Herjavec postavio i prema predsjedniku Vlade ("Ne trebam ja vas, nego vi mene"), kako bi tvornica dobila kreditna jamstva koja su tada značila spas proizvodnje. Pokretač Levis'a Vladimir Marić, trener Branko Ivanković i predsjednik NK Varaždin Stjepan Cvek u filmu otkrivaju kako se Herjavec nogometom zapravo "zarazio" sasvim slučajno.

Herjavčevi zamjenici po prvi put otkrivaju kako je spašena licencija za proizvodnju jeansa, a supruga i majka kako su se nosile s Đelcovom karijerom i prepoznatljivošću. Nogometni sudac Stanko Stolnik, u svojoj prvoj javnoj ispovijesti, za film je otkrio što se događalo u automobilu neposredno prije nesreće u kojoj je Herjavec izgubio život.

Povijesni kontekst
Anđelko Herjavec (1958. – 2001.), poznat i pod nadimkom 'Đelac', 1990-ih bio je direktor hrvatske podružnice Levi'sa u Novom Marofu, generalni direktor Varteksa u Varaždinu, predsjednik varaždinskog Nogometnog kluba Varteks, član Izvršnog odbora Hrvatskog nogometnog saveza, predsjednik Nadzornog odbora Varaždinske banke i član predsjedništva Hrvatske demokratske zajednice. 2001. godine poginuo je u prometnoj nesreći kod Posedarja.

Razvoj projekta

"Herjavčev život imao sve elemente dobrog, za čitanje pitkog romana. Siromaštvo, uspjeh, romantičnu priču. Druženje s nogometašima i estradnim zvijezdama. Novac. Zašto i knjiga i film? Knjiga može ući u srž, dubinu, a film treba razgolititi, pokazati emociju", izjavio je redatelj filma Alen Matušin za Jutarnji list 8. ožujka 2020.

Razvoj projekta započeo je početkom 2018. godine prikupljanjem ostavštine Anđelka Herjavca i pred-intervjuima sa svjedocima događaja i vremena. Unatoč tome što je od Herjavčeve smrti prošlo 17 godina, o njegovom životu i djelu do tada su postojali tek prigodni medijski članci objavljivani povodom obljetnica smrti.
U svrhu proizvodnje filma, filmska ekipa koristila se arhivskom građom Varaždinske televizije i Hrvatske radiotelevizije, a obitelj Herjavec omogućila je korištenje opsežne privatne arhive fotografija, videozapisa i osobnih stvari Anđelka Herjavca. Snimanje filma (intervjua, igranih scena) počelo je u svibnju 2019. na stvarnim lokacijama i u televizijskom studiju Sveučilišta Sjever.
Studijski dio snimanja završio je u lipnju snimanjem Branka Ivankovića, jer se čekao njegov povratak iz Irana gdje je tada bio trener. Budući da je za određene scene ekipa trebala čekati hladnije vrijeme, preostali dio snimanja završio je u jesen 2019. Montaža filma završila je početkom 2020. godine, dok je trailer filma objavljen 8. ožujka 2020. godine.

Sudionici projekta

U filmu se pojavljuju: Stjepan Cvek, Zlatko Dalić, Bojana Herjavec, Dragica Herjavec, Branko Ivanković, Ilija Ivezić, Goran Kaniški, Stanko Kežman, Vladimir Knok, Vladimir Marić, Miljenko Mumlek, Stanko Stolnik, Davor Štern, Milan Štimac, Ivan Topolnjak, Miljenko Vidaček, Hrvoje Vojvoda.

Zanimljivosti

Početak snimanja filma ubrzala je glasina kako će, nakon 35 godina, s krova bivše Levisove hale skinuti oznaku "Levis". Godinu dana nakon završetka snimanja oznaka još uvijek stoji na krovu

Neposredno nakon dovršetka snimanja natpis "NK Varteks" na istočnoj tribini zamijenjen je natpisom "NK Varaždin". Natpis sačinjen od bijelih i plavih stolica na istočnoj tribini do tada je stajao 22 godine

Ručni sat "Rolex" koji se na nekoliko mjesta pojavljuje u filmu jest stvarni sat koji je pripadao Anđelku Herjavcu, uz kojega se vežu brojne anegdote

Nekoliko mjeseci nakon što je započela pred-produkcija filma, Zlatko Dalić, koji je trenersku karijeru započeo u NK Varteks, proslavio se sa srebrnom medaljom na svjetskom prvenstvu u Rusiji

Doček Zlatka Dalića u Varaždinu gotovo se poklopio sa 17. godišnjicom smrti Anđelka Herjavca, koji je poginuo gotovo na 17. obljetnicu svojeg zaposlenja u Varteksu

U godini kada je započela pred-produkcija filma većinski vlasnik Varteksa postao je Nenad Bakić

U ožujku 2020., paralelno uz najavu premijere filma, izdana je i biografska knjiga o Anđelku Herjavcu pod naslovom "Đelac – hazarder u smokingu"

Recepcija
Film će biti prikazan na HRT-u, a o projektu je pisao Jutarnji list i Sportske novosti.

Izvori

Dokumentarni filmovi
Hrvatski dokumentarni filmovi

Đelac (dokumentarni film)


Det kan hænde enhver er en dansk dokumentarfilm fra 1948, der er instrueret af Jens Henriksen efter manuskript af Mogens Ellermann.

Handling
En saglig redegørelse for behandlingen af syge på Sct. Hans Hospital, givet i form af en historie, hvor en mor må revidere sit syn på 'sindssygehospitaler', da datteren, indlagt på grund af en depression, bliver glad.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1948

Det kan hænde enhver


Pragtfregatfugl (Fregata magnificens) er en af de fem arter af fregatfugle og nationalfugl for Antigua og Barbuda.

Noter

Eksterne henvisninger

Atlanterhavets fugle
Fregatfugle
Stillehavets fugle

Pragtfregatfugl


Aderus subcurvipes é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1901.

Distribuição geográfica
Habita no Brasil.

Referências

subcurvipes
Coleópteros do Brasil
Insetos descritos em 1901
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus subcurvipes


Novo Triunfo es un municipio brasilero del estado de Bahía. Fue fundado en 1989. Su población en 2007 era de 14.814 habitantes. Se localiza a 360 km de la capital, Salvador.

Novo Triunfo está situado en la región Nordeste de la Bahía, a una distancia de 360 km de la capital Salvador. Hace límite con los municipios de Antas, Euclides de la Cunha, Canudos, Sitio del Quinto, Jeremoabo y Cícero Dantas. El acceso al municipio se da a través de la BR 110 y de la BA 396.

El Municipio tiene una población de 14.814 habitantes por el censo de 2007 (aproximadamente 6.100 en el área urbana y 8.714 en el área rural), distribuidos en 218 km² generando una densidad de casi 70 hab/km². De entre los 417 municipios bahianos, ocupa la posición 403º en el Índice de Desarrollo Económico, 314º en el Índice de Desarrollo Social, 301º en el PIB, producto interno bruto y tiene un índice de Desarrollo Humano de 0,582.

Historia
Novo Triunfo fue fundado por Antônio Guerra en el siglo pasado. Al pasar a la categoría de poblado recibió el nombre de Triunfo de Antas, ciudad a la cual pertenecía. Su emancipación política se dio el 24 de febrero de 1989, recibiendo finalmente el nombre de Novo Triunfo.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Novo Triunfo


Engelleme terapisi ya da aversiyon terapisi; bir davranış terapisi türüdür ve istenmediği halde tekrarlı olarak yapılan bir davranış biçimini engellemeyi kapsar.

En basit şekliyle, yaramazlık eden bir çocuğu cezalandırmak bir engelleme terapisi sayılabilir. Fakat psikolojik öğrenme ve Pavlov şartlama deneylerinin sonucunda bu teknikler son derece ayrıntılı bir hale getirilmiştir; en önemlisi hastanın engellenmesi istenen davranışlarda bulunduğu zaman rahatsız edici durumlara maruz bırakılması tekniğidir. Tırnak yiyen insanların ellerine sürülen acı tatlı cila bu tekniğin örneklerindendir. Engelleme terapisi çoğu zaman alkolizmde ve cinsel davranış bozukluklarında uygulanır. Ayrıca uyuşturucu madde bağımlılıkları, pedofili ve egzibisyonizm (teşhircilik)de denenmiştir. Eskiden başvurulan ve alkoliklerin içki içmeleri üzerine bulantı ve/veya kusma yaratan apomorfin enjeksiyonları tekniğinin yerini, kesin zaman ayarlaması yapılabilen elektrik şoku teknikleri almıştır.

Aversion terapiler toplumun dışladığı, kabul etmek istemediği kişileri kendi bakış açısına göre, "topluma uydurmaya" çalıştığı, psikolojik işkence sistemleridir. "Toplum kurallarına uymayan" insanları, ki bu kurallar da insanlar tarafından belirlenir, suçlu, ayıplı olarak gören anlayışın ürünüdür. Ellilerden beri uygulanan bu terapinin insanlarda değişim yaratmaktan çok, psikolojik olarak yıpratan bir uygulama olduğu görülmüştür.

Engelleme terapisi 1932'de başlamıştır. Bu terapi, American Society of Addiction Medicine tarafından 2003'te yazılan Principles of Addiction Medicine, makalesinde tartışılmıştır.

Engelleme terapisi öncelikli olarak uyuşturucu ve alkolün görüntüsünün, tadının, kokusunun uyandırdığı pozitif duyguları değiştirmek amacıyla yapılmıştır. İnsanlar üzerinde yapılan 6 ila 12 aylık deneyler sonucunda engelleme terapisi olumlu sonuç vermiştir fakat buna rağmen ilaç tedavisi popülerliğini yitirmemiştir.

Ayrıca bu terapi, daha az zararlı davranış bozukluklarının bireysel tedavilerinde de kullanılmıştır. Tedavi için bileğe lastik bir bant bağlanması yeterlidir. Zararlı düşünce veya davranışın kontrol edilemez hale gelmesi durumunda birey bu bandı ısırarak kendini bu düşünce veya davranıştan arındırır.

1967'de kimyasal veya şok etkisiyle yapılan tiksindirme yöntemleri yerini, covert sensitization adı verilen soyut tiksindirme yöntemlerine bırakmıştır.

Homoseksüellik Konusundaki Çalışmaları
Engelleme terapisi homoseksüelliğin ''tedavisi''nde kullanılmış ancak 1994'te American Psychological Association (APA) bunun tehlikeli ve işe yaramayan bir uygulama olduğunu açıklamıştır. 2006 yılında, engelleme terapisinin homoseksüelliğin ''tedavi''sinde kullanılmasının, APA ve American Psychiatric Association'ın yürütme yasa ve yönergesinin ihlali olduğu belirtilmiştir. Bazı ülkeler bu uygulamayı tamamen yasaklamıştır. Avrupa ve Amerika'daki psikolojik terapiler cinsel yönelimini kabullenme(gay affirmative psychotherapy). yönündedir. Bu terapinin yönergesi APA'da bulunmaktadır.

Psikolog Martin E.P. Seligman, bu konudaki çalışmaların tartışmalı olduğunu söylemiştir. Özellikle 1966'da yapılan deneylerin %50'si homoseksüel dürtülerin kaybolmasıyla sonuçlanmasından sonra Seligman homoseksüelliğin değişmesi için gösterilen yeterli gayret ve şevk terapi sınırlarını yıkabileceğini iddia etmiştir. Fakat daha sonra bu sonuçların hatalı olduğu, homoseksüellik duygusunun kaybolduğu zannedilen insanların aslında biseksüel oldukları ortaya çıkmıştır. Yani Seligman'ın deneyleri de başarısızlıkla sonuçlanmıştır.

Dr. Robert Card, elektro şok tedavisini yürürlüğe sokmuş ve hastanın kişiliğinden homoseksüelliğin ayrılabileceğini savunan yazılar yayımlamıştır. Bu yöntemlerin birinde gönüllü homoseksüel deneklerin cinsel bölgelerine elektrodlar yerleştirilmiş ve homoseksüel porno filmi izletilmiştir. Film devam ederken vücutlarına emetic ilaçlar verilmştir. Daha sonra ilaçlar ve elektro şok kesilmiş ve heteroseksüel porno filmi gösterilmiştir. Süreç boyunca denek suistimal edilmemşitir.

1970'lerde birçok üniversitede engelleme terapisine dair araştırmalar yapılmıştır. Elektro şokla yapılan engelleme terapileri deneklerin akıl sağlıklarını kaybetmeleri veya intihar etmeleriyle sonuçlanmıştır .

Engelleme terapisiyle ilgili
 Otomatik Portakal, ana karakter Alex'e şiddete yönelik davranışlarını düzeltmek için bu yöntem kullanılmıştır.
 American Horror Story: Asylum, Sarah Paulson homoseksüel dürtülerini yok etmek için bu yöntem kullanılmıştır.

Psikiyatrik tedaviler
Davranışçılık
Psikoloji

Engelleme terapisi


Ketozis kanda keton cisimciklerinin bolca bulunması durumudur ve açlık, perhiz ve yoğun kas kullanımı gibi sebeplerden vücudun enerji ihtiyacını karşılamak için karbonhidrat ve ihtiyaç fazlası proteinli gıdaların sindirimiyle oluşan kanda glukoz yerine, yağ içeren gıdaların sindirilmesi veya vücudun yağ stoklarının birazının keton cisimciklerine dönüştürülmesi sonucu oluşan normal fizyolojik durumdur.

Ketoasidozis, hiperketonemi veya asetonemi lipid metabolizmasına ilişkin kanda keton cisimciklerinin (aseton, aseto-asetik asit, beta hidroksi bütirik asit) birikmesi sonucu gelişen bir metabolik hastalıktır. Yüksek süt verimli ineklerde doğumdan sonraki ilk iki ay içerisinde karbonhidrat ve lipid metabolizmasının bozulması sonucu şekillenir. Hastalık doğumdan sonraki ilk üç ayda ve özellikle 2-4. haftalar arasında da görülebilir.

Primer ketozis genellikle bu dönemlerde görülmesine rağmen, sekonder ketozis laktasyonun hemen her döneminde gelişebilir. Bazen doğum öncesi de görülebilir.

Hastalığın ortaya çıkışında diğer bir neden de çeşitli akut ve kronik seyirli hastalıklardır. Bu beslenme ve hastalıkların etkisi sonrasında oluşan ketozis olguları, dört formda incelenebilir:

Etiyoloji
 Hayvanın yüksek verimli ve süt ineği olması.
 Karbonhidrattan fakir rasyonlarla besleme.
 Uzun süreli açlık.
 Bazın infeksiyöz hastalıkların seyri.
 Kobalt ve fosfor eksikliği.

Laktasyonun erken dönemi (ilk 4 hafta) inekler için ketozis riskini oluşturur. Buzağılamadan sonraki üç haftalık periyot ketozis için en önemli kritik dönemdir.

Patofizyoloji
Yüksek verimli süt ineklerinde laktasyonun 2-6. haftaları arasında dokulardaki fonksiyonların fizyolojik düzeyde devam ettirilmesi ve süt üretimi için gerekli olan enerji miktarı; rasyondan alınan enerji miktarından fazla olduğunda enerji açığı şekillenmektedir. Yani negatif enerji dengesi.

Negatif enerji açığı geliştiğinde, serum glikoz düzeyi düşer ve gerekli olan enerjiyi sağlamak amacıyla vücut yağ dokularındaki trigliseridler mobilize olur.
Trigliseridler, yağ asitlerine ve gliserine parçalanırken; gliserin ise direkt glikoz sentezinde görev alır. Yağ asitleri ise albumin ile birleşerek serbest yağ asitlerini oluşturur. Şekillenen serbest yağ asitleri mitokondrilere taşınarak Beta oksidasyon şeklinde parçalanır ve sonuçta Asetil koenzim A'lar (Asetil CoA) oluşur. Enerji yetersizliğinde ortamda yeterli okzalasetat bulunmadığından (hastalığın anahtar mekanizması budur) asetil koenzim A'lar trikarboksilik asit (TCA) siklusuna giremezler ve fazla miktarda keton cisimcikleri oluşur.

İnsülin ve tiroid hormonları, süt veriminin düzenlenmesinde rol oynarlar ve enerji açığı gibi durumlar şekillendiğinde bu hormonların düzeyleri değişim gösterir.

Klinik ve laboratuvar bulguları
Hastalık başlıca 2 form gösterir. Bunlar; sindirim formu ve sinir formudur.
Sindirim formunda iştah ve süt veriminde belirgin bir azalma, belirgin derecede zayıflama, rumen hareketlerinde ve dışkı miktarında azalma görülürken; Sinirsel formda hipereksitasyon, diş gıcırdatma, boş çigneme hareketleri ve yemliğe saldırma gibi anormal davranışlara ilişkin bulgular tespit edilir.

Negatif enerji dengesi ve rasyondaki yetersiz karbonhidrat oranına bağlı olarak serum glikoz düzeyi düşüktür.

Laboratuvar bulguları bağlamında ise, kanda keton cisimcikleri artar (ketonemi).İdrarda ise  30–40 mg'dan 200–250 mg/l'ye kadar (ketonüri), ayrıca sütte (ketolakti) ve solunum havasında da keton cisimciklerine rastlanır. Kan pH'si, glikoz ve glikojen düzeylerinde azalma gözlenir. Serbest yağ asitleri miktarı yaklaşık 3 ile 5 kat arasında artar.Serum AST, GLDH ve SDH düzeyleri artar.
İdrar ve sütte keton cisimciklerinin tespiti ticari  testlerle belirlenir. Serumda beta hidroksi bütirik asit (BHBA) düzeyinde artış; Subklinik olgularda BHBA >1.0 mmol/lt, Klinik olgularda ise 1.5-2.0 mmol/lt'den büyüktür.

Karaciğerde yağlanma hastalığın önemli komplikasyonlarından biridir.

Tedavi
Tedavide üç seçenek esastır. Bunlar:
 Glikoz tedavisi.
 Hormon uygulama.
 Karışık ilaçla uygulanan miks sağaltım.

Kan glikoz düzeyini yükseltmek için damar içi yolla  %30'luk glikoz (500–1000 cc) solüsyonu, ağız yoluyla yolla gliserin (500 gr günde iki kez, 5 gün süreyle) veya propilen glikol 225 gr civarında, Günde 2 kez, 2 gün; 3 veya 4. günler 100 gram verilebilir.

Glikoneogenezis'i desteklemek amacı ile tedavide ACTH veya Glukokortikoidler kullanılır.  Kullanılabilecek glukokortikoidler; Dexamethasone (0,1-0,3 mg/kg) Prednisolon (125–200 mg dozda ve günde, 3 gün süreyle), Depo ACTH (Cortrophine-Z; Cortrosyn depot:50–100 IU, insülin (0,5 ünite/kg'a deri altı ya da kas içi enjeksiyonla), methionine verilebilir.

Kloralhidrat (ilk gün 30 gr Sonraki günlerde 7'şer gr birkaç gün ağız yoluyla)  B vitaminleri ve sodyumfosfat gibi maddeler kullanılır.

Ayrıca hayvanlara vitamin B12, kobalt ve nikotinik asit gibi ilaçlarda verilebilir.
Ketozise bağlı asidoz şekillenmişse 240 gr Sodyum bikarbonat (NaHCO3) 1 lt distile suda çözülerek damar içi uygulanabilir. Ancak kloralhidratla birlikte kullanımı kontrendikedir.
Tüm tedavilerde sonuç 3-4 gün sonra alınır.

Korunma
 Uygun bakım ve beslenme uygulanmalıdır.
 Doğumdan önce hayvanlar aşırı derecede yağlandırılmamalı.
 Doğumdan önce ve sonra besin alınımı normal sınırlar içinde olmalıdır. Hayvanlar bu süreç içinde aşırı derecede beslenmemelidir.
 Laktasyonun ilk döneminde hayvanların verilecek rasyona yavaş yavaş alıştırılması gerekir.
 Sürü probleminde rasyonda kuru ot oranını arttırılması, silajın ise sınırlandırılması yoluna gidilir.
 İyi kalitede  kuru yonca ve kuru çayır otu yeterli miktarda verilmelidir.

Dipnotlar

Kaynakça
 Geviş Getiren Hayvanların İç Hastalıkları. Editör: Y. GÜL
 Sığırların İç Hastalıkları Semptomdan Tanıya Tanıdan Tedaviye (2. basım). Prof. Dr. H. BATMAZ
 Biyokimya, Prof. Dr. N. BAYŞU, Prof. Dr. N. Bayşu SÖZBİLİR.

Metabolik bozukluklar
Zootekni
Hayvan hastalıkları

Ketozis


Sacro ritam, glazbena emisija na Hrvatskome katoličkom radiju. Urednik i voditelj je Slavko Nedić. Emisija ide četvrtkom od 20 sati.

Povijest
Emitira se od 26. lipnja 1998. godine u programu Hrvatskoga katoličkog radija. Pokrenuta je radi praćenja, predstavljanja, najavljivanja i promicanja hrvatske popularne duhovne glazbe, raznih događanja s Cro sacro scene poput festivala duhovne glazbe, najave koncerata, promocije albuma, izvođača i zajednica mladih. Uz to je sudionica stvaranja inicijativa i akcija koje su ostavile traga na hrvatskoj glazbeno duhovnoj sceni, poput:
 "Naša misa" – projekt oko pomoći u organizaciji pjevanja na Misama mladih
 "Popularni Porin" – iniciranje ponovnog pokretanja kategorije za najbolji album popularne duhovne glazbe unutar glazbene nagrade Porin te nastojanje oko njezina oblikovanja i sudjelovanje u radu ekspertne komisije
 pokretanje "Cro sacro" etikete kao diskografske suradnju Hrvatskoga katoličkog radija i Croatia Recordsa s ciljem objavljivanja i predstavljanja albuma popularne duhovne glazbe.

Priznanja
Emisija i njezin autor i urednik nagrađeni su priznanjima:
 priznanje Fender-Mega muzika za ukupni doprinos hrvatskoj glazbi
 priznanje Hrvatskog društva katoličkih novinara za 20 godina postojanja
 brončani mikrofon -  nagrada Hrvatske udruge radijskih nakladnika (HURIN)

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatski katolički radio Arhiv emisija: Sacro ritam

Hrvatske radijske emisije
Crkvena glazba u Hrvatskoj

Sacro ritam


Aspartate carbamoyltransferase (also known as aspartate transcarbamoylase or ATCase) catalyzes the first step in the pyrimidine biosynthetic pathway ().

In E. coli, the enzyme is a multi-subunit protein complex composed of 12 subunits (300 kDa in total). The composition of the subunits is C6R6, forming 2 trimers of catalytic subunits (34 kDa) and 3 dimers of regulatory subunits (17 kDa). The particular arrangement of catalytic and regulatory subunits in this enzyme affords the complex with strongly allosteric behaviour with respect to its substrates. The enzyme is an archetypal example of allosteric modulation of fine control of metabolic enzyme reactions.

ATCase does not follow Michaelis–Menten kinetics. Instead, it lies between its low-activity, low-affinity "tense" and its high-activity, high-affinity "relaxed" states. The binding of substrate to the catalytic subunits results in an equilibrium shift towards the R state, whereas binding of CTP to the regulatory subunits results in an equilibrium shift towards the T state. Binding of ATP to the regulatory subunits results in an equilibrium shift towards the R state.

Reaction

ATCase is a highly regulated enzyme that catalyses the first committed step in pyrimidine biosynthesis, the condensation of L-aspartate and carbamoyl phosphate to form N-carbamoyl-L-aspartate and inorganic phosphate. The catalysis by ATCase serves as the rate limiting step in pyrimidine biosynthesis because it alters its catalytic velocity in response to cellular levels of both pyrimidines and purines.  The end-product of the pyrimidine pathway, CTP, decreases catalytic velocity, whereas ATP, the end-product of the parallel purine pathway, increases catalytic velocity.

Structure

The discussion of structure, catalytic center, and allosteric site that follows is based on the prokaryotic version of ATCase, specifically E. coli's.

Early studies demonstrated that ATCase consists of two different kinds of polypeptide chains, which have different roles. The catalytic subunits catalyze the carbamylation of the amino group of aspartate but do not have regulatory properties, while the regulatory subunits do not have any catalytic activity but contain the regulatory sites for effector binding.  The ATCase holoenzyme is made of two catalytic trimers that are in contact and held together by three regulatory dimers, so the native form of the enzyme contains six chains of each type, with a total molecular weight of 310 kDa.

Each of the catalytic domains is composed of two structural domains, the aspartate domain, which contains most of the residues responsible for binding aspartate, and the carbamoyl phosphate domain, which contains most of the residues that bind to carbamoyl phosphate.  Each regulatory domain is also composed of two domains, the allosteric domain, which has the binding site for the nucleotide effectors, and the zinc domain, consisting of four cysteine residues clustered in its C-terminal region.  These residues coordinate a zinc atom that is not involved in any catalytic property, but has been shown to be essential for the association of regulatory and catalytic subunits.

The three-dimensional arrangement of the catalytic and regulatory subunits involves several ionic and hydrophobic stabilizing contacts between amino acid residues. Each catalytic chain is in contact with three other catalytic chains and two regulatory chains.  Each regulatory monomer is in contact with one other regulatory chain and two catalytic chains. In the unliganded enzyme, the two catalytic trimers are also in contact.

Catalytic center
The catalytic site of ATCase is located at the interface between two neighboring catalytic chains in the same trimer and incorporates amino acid side-chains from both of these subunits.  Insight into the mode of binding of substrates to the catalytic center of ATCase was first made possible by the binding of a bisubstrate analogue, N-(phosphonoacetyl)-L-aspartate (PALA). This compound is a strong inhibitor of ATCase and has a structure that is thought to be very close to that of the transition state of the substrates.  Additionally, crystal structures of ATCase bound to carbamoylphosphate and succinate have been obtained. These studies, in addition to investigations using site-directed mutagenesis of specific amino acids, have identified several residues that are crucial for catalysis, such as Ser52, Thr53, Arg54, Thr55, Arg105, His134, Gln137, Arg167, Arg229, Glu231, and Ser80 and Lys84 from an adjacent catalytic chain. The active site is a highly positively charged pocket.  One of the most critical side-chains is from Arg54, which interacts with a terminal oxygen and the anhydride oxygen of carbamoyl phosphate, stabilizing the negative charge of the leaving phosphate group.  Arg105, His134, and Thr55 help to increase the electrophilicity of the carbonyl carbon by interacting with the carbonyl oxygen.  In general, the rate enhancement of ATCase is achieved by orientation and stabilization of substrates, intermediates, and products rather than by direct involvement of amino acid residues in the catalytic mechanism.

Allosteric site
The allosteric site in the allosteric domain of the R chains of the ATCase complex binds to the nucleotides ATP, CTP and/or UTP.  There is one site with high affinity for ATP and CTP and one with 10- to 20-fold lower affinity for these nucleotides in each regulatory dimer.  ATP binds predominantly to the high-affinity sites and subsequently activates the enzyme, while UTP and CTP binding leads to inhibition of activity.  UTP can bind to the allosteric site, but inhibition of ATCase by UTP is possible only in combination with CTP.  With CTP present, UTP binding is enhanced and preferentially directed to the low-affinity sites.  On the converse, UTP binding leads to enhanced affinity for CTP at the high-affinity sites and together they inhibit enzyme activity by up to 95%, while CTP binding alone inhibits activity to 50% to 70%.
Comparison of the crystal structures of the T and R forms of ATCase show that it swells in size during the allosteric transition, and that the catalytic subunits condense during this process.  The two catalytic trimers move apart along the threefold axis by 12 Å, and they rotate about this axis by 5° each, ultimately leading to a reorientation of the regulatory subunits around their twofold axis by 15°. This quaternary structure change is associated with alterations in inter-subunit and inter-domain interactions.  The interaction between subunits C1-C4 and R1 is extensively modified during this conversion.  In particular, there is large movement of amino acid residues 230-254, known collectively as the 240s loop. These residues are located at the cleft between the carbamoyl phosphate and aspartate domains at the C1-C4 interface.  The overall outcome of these structural changes is that the two domains of each catalytic chain come closer together, ensuring a better contact with the substrates or their analogues.

During this structural transition, some interactions between side-chains are lost and some others are established. Studies have confirmed that the position of the 240s loop directly affects substrate binding in the corresponding active site.  Earlier studies using site-directed mutagenesis of the 240s loop showed that interactions between Asp271 and Tyr240, and between Glu239 of C1 and Tyr165 of C4 would stabilize the T-state, while interactions between Glu239 of C1 and both Lys164 and Tyr165 of C4 would stabilize the R-state.

Located close to the 240s loop and the active site, the loop region encompassing residues 160–166 plays a role in both the internal architecture of the enzyme and its regulatory properties.  In particular, the residue Asp162 interacts with Gln231 (known to be involved in aspartate binding), and binds the same residues in both the T and R states.  A mutant that had this residue mutated to alanine showed a huge reduction in specific activity, a two-fold decrease in the affinity for aspartate, a loss of homotropic cooperativity, and decreased activation by ATP.  It was suggested that the change in the overall structure caused by the introduction of this residue affects other residues in the R1-C1, R1-C4 and C1-C4 interfaces, which are involved in the quaternary structure transition.

Assembly of the complex
The regulatory and catalytic subunits exist as fused protein homologs, providing strong evidence that they would interact together. Two catalytic trimers and two regulatory dimers assemble to form an intermediate of aspartate carbamoyltransferase consisting of 6 catalytic subunits and 4 regulatory subunits.

References

External links

EC 2.1.3

Aspartate carbamoyltransferase


Cassie L. Chadwick (10 de octubre de 1857 – 10 de octubre de 1907) es el nombre infame usado por una mujer canadiense que defraudó a varios bancos de Estados Unidos por millones de dólares al reclamar ser una hija ilegítima y heredera de Andrew Carnegie.

Primeros años de vida

Ella nació como Elizabeth Bigley el 10 de octubre de 1857 en Eastwood (oeste de Canadá), Provincia Unida de Canadá. Sus padres, Dan y Annie trabajaron en una pequeña granja de Eastwood. Tuvo tres hermanas: Alice, Mary, y Emily, y un hermano llamado Bill. Su padre trabajaba para el Grand Trunk Railway como jefe de la sección y estaba a menudo fuera de la granja.

"Betsy" era como la conocía su familia y se sabe que soñaba despierta y decía mentiras cuando era niña.

A la edad de 14 años, Chadwick fue a Woodstock, Ontario, Canadá. Allí se abrió una cuenta bancaria con una carta de dudosa herencia de un "desconocido" tío en Inglaterra con una pequeña cantidad de dinero en efectivo. Una vez allí, Chadwick pasó varios cheques sin valor a diversos comerciantes. En 1870, fue arrestada en Woodstock por falsificación de documentos. Fue puesta en libertad debido a su edad y su insensatez.

Después de una ausencia de tres años de Eastwood, volvió y se enteró de que su hermana Alice se casó. Alice se había casado con el Sr. Bill York, un carpintero de Cleveland, en 1875. Alice se había trasladado a Cleveland, Ohio, a vivir con su nuevo marido. Chadwick rápidamente subió a un tren y se dirigió al sur de los Estados Unidos.

Inicios en los Estados Unidos

Después de una breve estancia con su hermana y su nuevo cuñado, ella alquiló la planta baja de una casa en la avenida 149 de la calle Garden, en Cleveland, Ohio a una señora llamada Brown. Chadwick, quien dijo ser viuda, asumió el nombre místico de Madame Lydia DeVere. Ella se instaló como una clarividente con fondos de un préstamo bancario en el mobiliario York.

En 1882, como Lydia DeVere, se casó con el Dr. Wallace S. Springsteen en Cleveland, Ohio. La pareja intercambió votos ante un Juez de Paz el 21 de noviembre de 1882. Tomó el nombre de la Sra. Lydia Springsteen y se mudó a la casa del médico, en la avenida 3 de la calle Garden. Una fotografía con su historia apareció en el diario The Plain Dealer de Cleveland.

El artículo del periódico llevó a su hermana, la señora Alice York, y a personas de diversos oficios a la casa del Dr. Springsteen, exigiendo el pago de las deudas de su esposa que había acumulado. Cuando el Dr. Springsteen confirma las historias sobre el pasado de su esposa (unos once días más tarde), la echó de la casa. El Dr. Springsteen pidió el divorcio (el cual fue concedido a principios de 1883) y se establecieron las deudas bajo el nombre de Lydia DeVere.

Chadwick de nuevo se estableció como una vidente de Cleveland. Conoció a su siguiente marido bajo el nombre de Madame Marie LaRose. En 1883, se casó con el Sr. John R. Scott, un agricultor del Condado de Trumbull, Ohio. Ella convenció a Scott que firmara un prenupcial, citando abuso de parte de su primer marido. Tras cuatro años de vida en la granja, ella fue (con acuerdo prenupcial en mano) a un abogado en Youngstown, Ohio. Dejó una declaración jurada con confesión de adulterio y dirigida a su abogado para solicitar el divorcio.

Primer juicio por fraude

En 1886 se convirtió en una adivina bajo el nombre de Lydia Scott. Un año más tarde, en 1887, asumió el nombre de Madame LaRose.

En 1889 volvió a recurrir a la falsificación. Chadwick fue declarada culpable y condenada a 9 años y medio en una prisión de Toledo, Ohio. Ella salió en libertad condicional cuatro años más tarde, en 1891 y volvió a Cleveland, Ohio.

Tercer marido de Chadwick

Con su regreso a Cleveland en 1891, asumió el nombre de la Sra. Cassie Hoover. Ella abrió un burdel cercano al oeste de la ciudad. En el burdel, conoció a su siguiente marido, un viudo rico llamado Dr. Leroy Chadwick. Al saber de la pérdida reciente del médico, Chadwick hizo el papel de una viuda gentil, "la Sra. Hoover," que tenía una casa respetable de embarque para las mujeres. Cuando el Dr. Chadwick respondió que el establecimiento era un burdel muy conocido, "la Sra. Hoover" se desmayó. Una vez restablecida, ella dijo que ella nunca tendría ese tipo de establecimiento. Ella le rogó al doctor inmediatamente que la llevara fuera del edificio, para que nadie piense que ella es cómplice de su funcionamiento.

Como Cassie Chadwick

En 1897 se casó con el Dr. Chadwick. Durante el tiempo que estuvo como la esposa del respetado Dr. Chadwick, no está claro si él sabía que ella había dado a luz un hijo de nombre Emil Hoover. Además, no está claro si el Dr. Chadwick sabía que Emil fue dejado al cuidado de una de las mujeres del burdel.

Ella era muy buena en enmascarar su identidad y la de su hijo. En documentos de la corte, se identificó como soltera y sin hijos cuando fue acusada de falsificación. Sin embargo, en el censo de los Estados Unidos de 1900 (Distrito 97, Cleveland, Ohio del Condado de Cuyahoga), se identificó como Cassie Chadwick, nacida el 3 de febrero de 1862 en Pennsylvania. Su hijo Emil fue enumerado como Emil Chadwick, nacido en septiembre de 1886 en Canadá. Después de la estafa Carnegie, Emil Hoover fue identificado en los periódicos como su hijo.

Los hábitos de consumo de Chadwick eran superiores a las de sus adinerados vecinos a lo largo de la avenida Euclid Cleveland, entonces conocida en todo el mundo como "Fila de Millonarios". En lugar de ser recibida en el exclusivo enclave de los Rockefeller, Hanna, los Hays y los Mathers, Chadwick fue pensada más como una mujer curiosa que trató en vano de comprar los favores de algunas de las familias más ricas de la nación. Cuando fue invitada a eventos sociales, era solo por compromiso con el Dr. Chadwick (a quien los residentes del área eran muy allegados).

Muerte

Chadwick murió en su cumpleaños en la penitenciaría de Columbus el 10 de octubre de 1907 a los 50 años de edad. El funeral fue oficiado por el reverendo F. W. Thompson de la Iglesia Metodista de College Avenue. Su entierro fue el 16 de octubre de 1907 en el Cementerio Episcopal (actual cementerio Anglicano de Woodstock en la sección "A" Vansittart Avenue) en Woodstock, Ontario, Canadá, su lugar de nacimiento. En la lápida de Chadwick se lee "Elizabeth Bigley esposa de L. S. Chadwick, M. D. 1859 - 1907".

Referencias

Enlaces externos
 Women in History
 Picture of Chadwick's tombstone Woodstock Anglican Cemetery "A" section VanSittart Avenue.

Criminales de Canadá
Impostores
Mujeres de Canadá
Nacidos en Ontario

Cassie Chadwick


"Angst" é um single da banda alemã de Neue Deutsche Härte, Rammstein que foi lançado no dia 26 de agosto de 2022, sendo o quarto single do oitavo álbum "Zeit".

Antecedentes e videoclipe
Em 27 de abril de 2022, foi anunciado o teaser com a data de lançamento do vídeo, que foi lançado no mesmo dia do álbum Zeit, em 29 de abril. Após isso o single passou a ser contado como o terceiro do álbum Zeit, mesmo que ainda não houvesse um lançamento físico. Em 29 de julho, saiu a informação de que o single seria lançado em agosto.

O vídeo foi filmado entre os dias 2 e 4 de março na Black Box Music em Berlim, e foi dirigido por Robert Gwisdek. Foi lançado exclusivamente nos cinemas um dia antes do lançamento, sendo exibido em alguns cinemas ao redor do mundo.

Lista de faixas

Histórico de lançamento

Desempenho nas paradas

Canções em alemão
Canções gravadas por Rammstein
Singles de 2022

Angst (single)


Alfred Charles de Rothschild (London, 20. srpnja 1842. – London (?), 31. siječnja 1918.), britanski bankar iz engleskog ogranka bogate bankarske obitelji Rothschild.

Rodio se kao četvrto od petero djece i drugorođeni sin u obitelji Lionela de Rothschilda (1808. – 1879.) i Charlotte von Rothschild (1819. – 1884.). Školovao se u školi King's College te na koledžu Trinity u Cambridgeu, gdje je upoznao i doživotno sprijateljio se s Princom od Walesa, kasnijim britanskim kraljem Eduardom VII. Nije završio više obrazovanje, već je prekinuo studij te je s dvadeset i jednom godinom postao partner u obiteljskoj banci N M Rothschild & Sons, gdje je od oca Lionela naučio bankarski posao i stvorio vrijedne veze u europskim bankarskim krugovima.

Godine 1868., u dobi od svega dvadeset i šest godina postao je direktorom Engleske banke i prvim Židovom na toj poziciji, na kojoj je ostao do 1889. godine. Prije izbijanja Prvog svjetskog rata služio je kao generalni konzul za Austro-Ugarsku u Londonu. Održao je veliki broj sastanaka kako bi doprinio anglo-njemačkim odnosima.

U obiteljskoj banci je bio aktivni partner, kao i njegov mlađi brat Leopold de Rothschild (1845. – 1917.), ali glavni partner je bio njihov stariji brat Nathan Mayer (1840. – 1915.). Poslije smrti starijeg brata 1915. godine, Alfred je preuzeo vodstvo u upravljanju obiteljskom bankom, premda je bio narušenog zdravlja i nije bio više odviše zainteresiran za poslove banke. Međutim, u tim poslovima pomagali su ga nećaci Lionel Nathan (1882. – 1942.) i Charles (1877. – 1923.) pa je uspio nekako prebroditi razdoblje Prvog svjetskog rata, kojeg je neuspješno pokušao spriječiti svojim diplomatskim naporima. Kraljevska kovnica koju su Rothschildi posjedovali od 1852. godine, bila je tijekom rata pretvorena u tvornicu municije.

Imao je garažu s najnovijim skupim automobilima. Nakon očeve smrti 1879. naslijedio je imanje Halton u Buckinghamshireu, gdje je do 1883. godine izgradio ljetnikovac Halton House u stilu francuskih dvoraca. Tamo je držaoi privatni zoološki vrt i cirkus.

Nije se nikada ženio i nije imao potomaka, iako se nagađalo da je možda ima nezakonitu kćer. Poslije smrti, njegove posjede naslijedio je nećak Lionel Nathan.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Alfred Charles de Rothschild (1842-1918) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Ujedinjeno Kraljevstvo)

Alfred Charles de Rothschild


The Duskeys est un groupe irlandais de pop. Il est le représentant de l'Irlande au Concours Eurovision de la chanson 1982 avec Here Today Gone Tomorrow.

Biographie
Formé après la rupture du groupe de tournée The Fairways de Sandy Kelly (nom de scène de Philomena Ellis), elle recrute sa sœur Barbara Ellis et sa cousine galloise Nina Duskey. En 1980, ils sortent leur premier single, Don't Feel Like Dancing. En 1981, ils participent à la finale nationale irlandaise du concours Eurovision de la chanson 1981 avec la chanson Where Does That Love Come From sous le nom de The Duskey Sisters. Le groupe termine à la troisième place.

Un an plus tard, ils se présentent de nouveau et recrutent un membre masculin, le frère de Nina, Dan Duskey. Ils interprètent la chanson Here Today Gone Tomorrow, cette fois le groupe remporte le concours. La chanson obtient 49 points et finit onzième. La chanson est fortement retravaillée pour sa sortie et devient un succès en Irlande, atteignant la douzième place des ventes.

Le groupe enchaîne avec les singles Our Love is Slippin 'Away et We Got Love et tourne en Irlande pendant les deux années suivantes. Fin 1983, le groupe est victime d'un accident de la route lors d'une tournée qui met fin au groupe.

L'année suivante, Sandy Kelly lance une carrière solo réussie, ayant un certain nombre de succès dans les charts irlandais, dont deux singles qu'elle enregistre avec Johnny Cash. Elle continue de tourner sous ce nom (Kelly est son nom d'épouse), se concentrant en grande partie sur la musique country.

Sous le nom de Michael Palace, Dan Duskey mène le groupe Palace qui, avec la chanson Dancing With You Again, termine cinquième de l'émission de pré-sélection du Royaume-Uni au Concours Eurovision de la chanson en 1986. Dan Duskey devient ensuite pasteur de l'église pentecôtiste Elim de Bristol, sous le nom de Simon Foster.

Barbara Ellis, atteinte de problèmes psychiques, se suicide en .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Groupe irlandais de pop
Groupe musical familial
Participant au Concours Eurovision de la chanson 1982
Participant au Concours Eurovision de la chanson pour l'Irlande
Groupe musical formé en 1980
Groupe musical séparé en 1983

The Duskeys


O Cerco de Damão de 1639, também chamado de Grande Cerco de Damão  foi um confronto militar entre as forças portuguesas e as do Império Mogor na cidade de Damão, na Índia. Um exército mogor comandado pelo príncipe-herdeiro mogor Aurangzeb tentou atacar Damão, mas viu-se obrigado a bater em retirada ante obstinada resistência portuguesa.

O Cerco
Depois de invadir o território de Damão, os mogores montaram o seu acampamento em Magravará, e a partir de lá cavaram trincheiras e trabalhos de cerco para se aproximarem das muralhas de Damão.  Todos os residentes portugueses capazes de pegar em armas foram convocados para o serviço militar, e envolveram-se em escaramuças com os mogores fora de muros na mira de impedi-los de se aproximarem da cidade.

Quando chegaram a Goa e às guarnições portuguesas vizinhas novas do cerco, reforços foram enviados para Damão. O vice-rei enviou um destacamento de tropas sob o comando do capitão-mor do norte D. Braz de Castro, que ao chegar a Damão realizou várias surtidas limitadas contra os mogores, embora tenha sido estritamente proibido de tal por ordens do vice-rei.

Aos defensores de Damão juntaram-se posteriormente reforços sob o comando do general Luiz de Mello e Sampayo, que ordenou uma investida geral com todas as suas tropas.  Os portugueses conseguiram surpreender os mogores e capturar as trincheiras mais próximas da cidade, mas viram-se depois forçados a recuar para dentro de portas da cidade pela superioridade numérica dos mogores.  O general Sampayo e o seu filho Diogo foram ambos feridos na acção enquanto cobriam a retirada de seus homens, morrendo o general Luiz de Mello Sampayo dois dias mais tarde em Damão.   Foi substituído no cargo pelo capitão-mor António Telles de Menezes.

Na noite de 5 de janeiro de 1639, um navio inglês transportando William Methwold, que havia recentemente renunciado ao cargo de presidente do comércio inglês na Índia, fez escala em Damão e, apesar do cerco, o capitão português da cidade ofereceu a Methwold um barril de vinho e outros refrescos.  Como os mogores não eram capazes de impedir o abastecimento naval para Damão, os portugueses conseguiram reforçar continuamente a cidade por mar.

Vendo-se incapazes de romper as defesas portuguesas, os mogores pediram a paz através do governador de Surrate Mir Musa, com a ajuda do presidente da feitoria inglesa da Companhia das Índias Orientais em Surrate, e mais tarde levantaram o cerco, tendo perdido 700 a 7000 homens. na acção.

Ver também

 índia portuguesa
 Cerco de Damão (1581)

Referências

Cercos envolvendo o Reino de Portugal

Cerco de Damão (1638-1639)


The Welsh hat () worn by women as part of Welsh national costume is a tall hat, similar to a top hat, or the capotain. It is still worn by Welsh folk-dance women, and schoolgirls, in Wales on St David's Day, but rarely on other occasions.

Two main shapes of Welsh hat were made during the 19th century: those with drum shaped (vertical sided) crowns were worn in north-west Wales, and those with slightly tapering crowns were found in the rest of Wales.

History

The Welsh hat first appeared during the late 1700s; it became widely popular in the 1830s and over 380 examples are known to have survived. The Welsh hat was part of a traditional Welsh costume propagated by Augusta Hall, Baroness Llanover (1802–1896) but it is unlikely that she had much influence on anyone other than her friends and servants.

The hat may have developed from a number of types of tall hat including the riding hat, which ladies wore during the early part of the 19th century, (as illustrated in the Llanover prints) but no evidence has been discovered which explains why, during the 1830s, the tall hat with the stiff, flat brim, which is unique to the Welsh hat, replaced the other types of men's hat worn by many rural women in Wales at the time.

By the late 1840s the Welsh hat had become an icon of Wales and was used in cartoons to represent Wales as a nation. It brought forward the image of a happy, hearty, healthy, hard-working Welsh woman. It became part of the national identity and was normally worn with the other elements of Welsh costume, especially the gown or bedgown (Welsh: gŵn or betgwn). It continues in use as an icon of Wales in tourist literature.

By the time Sydney Curnow Vosper painted the iconic Salem in 1908, the hat was no longer fashionable, but Vosper still felt the women he painted should wear the now iconic hats. The hat was so rare by the early twentieth century that it is thought Vosper could only find one in the local area, and had to share it amongst the models, painting the same hat into the composition four times.

Battle of Fishguard

During the War of the First Coalition, France attempted an invasion of Britain. During the February 1797 Battle of Fishguard, Colonel William Tate an Irish-American commanding French and Irish troops, landed near Fishguard in Wales. English and Welsh militia and civilians under the command of John Campbell, 1st Baron Cawdor hastily assembled to defend the town. When discipline began to break down among Tate's troops and their attempted invasion slowed down, Tate asked for surrender terms that would permit his command to leave. Instead of offering terms, Cawdor demanded unconditional surrender. As Tate and his subordinates considered Cawdor's demands overnight, Cawdor backed up his bluff with several deceptive measures. According to local lore, these included having women in Traditional Welsh costumes and Welsh hats line the cliffs near the French camp. from a distance, the women appeared to be British soldiers in red coats and Shakos. Convinced that he was outnumbered, Tate surrendered and his troops were taken prisoner.

Dating Welsh hats
It is difficult to date silk Welsh hats; they were being produced in significant numbers during the 1840s and it is possible that they went out of production only a decade or so later. Unlike other fashionable hats, the Welsh hat may have been worn by its owner for many years and then passed down to succeeding generations. The large numbers of surviving hats implies that they were invested with much more than being just an expensive fashion item.

Manufacture
19th century Welsh hats were made in the same way and with the same materials as top hats. Most surviving examples were made by Christys of Stockport and London, and Carver and Co of Bristol who also made top hats. Some were made by Welsh hat makers.
The shell was made of buckram (linen fabric), strengthened with shellac or resin and covered with black silk plush (sometimes confusingly known as beaver) but some were made of felt (originally beaver fur, but later fur from other animals). During the 20th century most Welsh hats for adults were made of card covered in black fabric but a few were made of felt especially for Welsh dance teams and women's choirs. Welsh hats for children are made of felt and are normally worn with a cotton or lace cap underneath or may have lace attached to the underside of the brim.

Cockle hat
There is an "alternative" women's hat for those who consider the traditional Welsh hat unflattering, in the form of a "cocklewoman's hat", a flat felt hat tied with ribbons on which women balanced the heavy baskets of cockles which they gathered from the coast around Carmarthen Bay when taking them home to cook, and thence to market.

Alternative usage
A derived meaning of Welsh hat is an ancillary stack, usually black in colour and slightly conical, attached to the funnel of a ship to ensure cleaner disposal of exhaust from the engines.  This arrangement was used in several passenger liners by the Orient Line in the 1950s.

References

1830s fashion
1840s fashion
Hats
Welsh clothing

Welsh hat


Nils Trædal (* 29. November 1879 in Sunndal, Møre og Romsdal; † 12. Oktober 1948 in Oslo) war ein norwegischer lutherischer Geistlicher und Politiker der Bauernpartei, der unter anderem mehrere Ministerämter bekleidete und im Frühjahr 1932 kurzzeitig kommissarischer Ministerpräsident sowie zwischen 1938 und 1948 Parteivorsitzender war.

Leben

Pfarrer und Kommunalpolitiker
Trædal, Sohn eines Landwirts, begann nach dem Besuch der Amtsschule in Nordmøre und der Mittelschule ein Studium der Theologie und schloss dieses 1910 ab. Anschließend war er zunächst Kaplan am Nidarosdom in Trondheim, und danach von 1912 bis 1923 Pfarrer in Kolvereid.

Während dieser Zeit begann er auch sein politisches Engagement in der Kommunalpolitik und war zwischen 1913 und 1919 Ortsvorsteher von Kolvereid. Zugleich war er zwischen 1918 und 1923 Propst im Äußeren Namdalen (Ytre Namdal) und danach von 1923 bis 1931 Pfarrer in Aukra sowie zugleich zwischen 1928 und 1936 Propst im Äußeren Romsdal (Ytre Romsdal). Darüber hinaus war er zwischen 1928 und 1934 außerdem erstmals stellvertretendes Mitglied des Storting.

Minister und kommissarischer Ministerpräsident
Am 12. Mai 1931 wurde er von Ministerpräsident Peder Kolstad zum Minister (Statsråd) für Kirchen und Unterricht in dessen Regierung berufen und bekleidete dieses Amt auch unter Kolstads Nachfolger Jens Hundseid bis zum 3. März 1933. Nachdem Ministerpräsident Kolstad schwer erkrankte und schließlich Anfang März 1932 verstarb, war Trædal vom 29. Februar bis zum 10. März 1932 kommissarischer Ministerpräsident (Fungerende Statsminister) sowie zugleich vom 1. März bis zum 10. März 1932 kommissarischer Außenminister.

Nach seinem Ausscheiden aus der Regierung 1933 nahm Trædal, der 1932 auch Mitglied des Vorstandes der Norwegischen Pfarrervereinigung (Den norske kirkes presteforeining) wurde, seine Tätigkeit als Pfarrer von Aukra wieder auf und wirkte dort bis 1936. 1934 wurde er als Kandidat der Bauernpartei erstmals zum Abgeordneten in das Storting gewählt und vertrat dort bis 1936 den Wahlkreis Møre. Zugleich wurde er 1934 Vizevorsitzender der Norwegischen Bauernunion und bekleidete diese Funktion bis 1940.

Parteivorsitzender und Vizepräsident des Storting
Nachdem Trædal zwischen 1935 und 1938 Vizevorsitzender der Bondepartiet war, wurde er 1938 Nachfolger von Jens Hundseid als Parteivorsitzender und behielt dieses Amt bis zu seinem Tod.

1936 übernahm er das Amt des Pfarrers von Støren und war dort bis 1948 tätig. Zwischen 1937 und 1945 war er dann wieder stellvertretendes Mitglied des Storting. Zugleich engagierte er sich wieder in der Kommunalpolitik und war sowohl von 1937 bis 1940 als auch von 1945 bis 1948 Mitglied des Gemeindevorstandes von Støren.

Nach der Besatzung durch die deutsche Wehrmacht und dem Ende des Zweiten Weltkrieges war er von 1945 bis zu seinem Tod erneut Abgeordneter des Storting für den Wahlkreis Sør-Trøndelag.

Während seiner Parlamentszugehörigkeit nach dem Zweiten Weltkrieg war er außerdem von Dezember 1945 bis Oktober 1948 sowohl Vizepräsident des Storting als auch Vorsitzender der Fraktion der Bondepartiet. Außerdem war er Mitglied der Storting-Ausschüsse für Auswärtige und Verfassungsangelegenheiten (Utenriks- og konstitusjonskomité), für Autorisierungen (Fullmaktskomité) und für Wahlen (Valgkomité) sowie Delegierter bei der Interparlamentarischen Union (IPU).

Hintergrundliteratur
 Johan J. Jakobsen: Makten og æren : en biografi om Nils Trædal, 2005, ISBN 82-05-30836-5

Weblinks
 Biografie in Store norske leksikon (Onlineversion)
 Eintrag auf der Homepage des Storting

Einzelnachweise

Bildungsminister (Norwegen)
Storting-Abgeordneter (Nordland)
Parteivorsitzender der Senterpartiet
Bürgermeister (Trøndelag)
Lutherischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Norweger
Geboren 1879
Gestorben 1948
Mann

Nils Trædal


Siringomiyeli, omuriliğin ortasında bulunan kanalın genişlemesi ve buna bağlı oluşan hastalık. Doğuştan ve edinsel formları bulunmaktadır. Bulguları hastanın yaşı ve tutulan omurilik seviyesine göre değişiklik göstermektedir. MR görüntüleme tanıda yardımcı olmaktadır.

Nadir hastalıklar
Konjenital sinir sistemi hastalıkları
Dermatoloji hastalıkları
Omurilik hastalıkları

Siringomiyeli


Ak pelikan, beyaz pelikan ya da ak kutan (Pelecanus onocrotalus), pelikangiller (Pelecanidae) familyasından çok büyük bir su kuşu türüdür. Avrupa'nın güneydoğusundan Asya'ya yayılan bölgede ve Afrika'da bataklıklarda ve sığ göllerde yaşar.

Fiziksel özellikleri
Ak pelikan çok büyük bir kuştur ve pelikanlar arasında yalnızca tepeli pelikan ak pelikandan ortalama olarak daha büyüktür. Kanat genişliği 226 ila 360 cm. arasındadır ve maksimum kanat genişliği yaşayan uçan hayvanlar arasında büyük albatroslardan sonra ikinci en büyük kaydedilmiş kanat genişliğidir. Ak pelikanın toplam boyu 140 ile 180 cm. arasında değişir ve çok büyük gagasının uzunluğu 28,9 ila 47,1 cm. arasındadır. Erişkin erkek kuşlar 9 ila 15 kg. ağırlığındadır ancak Palearktikte bulunan büyük ırklar genellikle 11 kg. ağırlığındadır ve nadiren 13 kg.'ı geçerler. Erişkin dişi kuşlar 5,4 ila 9 kg. arasında daha az ağır ve büyüktürler. Standart ölçüler arasında kanat kiriş ölçüsü 60 ila 73 cm., kuyruk 16 ila 21 cm., tarsus ise 13 ila 14,9 cm. arasındadır. Farklı bölgelerdeki pelikanlar üzerinde yapılan ölçümler Batı Palearktik'te yaşayan pelikanların Asya ve Afrika'da yaşayanlardan daha büyük olduklarını göstermektedir.

Erişkin olmayan ak pelikanların tüyleri gri renklidir ve uçuş tüyleri de koyu renklidir. Havada süzülerek uçarken zarif bir görüntü sergileyen pelikanın boynu aşağı doğru bükülerek başı gövdesine yakın ve aynı hizada durur. Üreme mevsiminde erkeğin başındaki deri pembemsi tonda iken dişinin başındaki deri turuncumsu tonda olur. Tepeli pelikandan saf beyaz tüyleri, göz çevresindeki tüysüz pembe derisi ve pembemsi ayakları ile ayırt edilir. Erkekler dişilerden daha büyüktür ve uzun gagaları aşağıya doğru kavisli olarak büyür. Dişilerin gagaları ise daha kısa ve düzdür. Asya'da yaşayan Pelecanus philippensis ak pelikandan biraz daha küçüktür ve tüyleri kahverengimsi gri iken gagası daha soluk ve mat renklidir. Benzer şekilde küçük pelikan da daha küçük boyutludur, tüyleri kahverengimsi-gridir, gagası açık pembe ile gri renktedir ve sırtında soluk pembe renkli tüyler bulunur.

Ak pelikan su yaşamına çok iyi uyum sağlamıştır.Kısa ve kuvvetli bacakları ile tamamen perdeli ayakları su içinde kolay ilerlemesine ve su yüzünde havalanmasına yardımcı olur. Su yüzünden garip şekilde havalanmasına karşın bir kere uçmaya başladıktan sonra uzun kanatlı pelikanlar kuvvetli uçucudurlar ve genellikle V şeklinde gruplar hâlinde uçarlar.

Dağılımı ve yaşam alanı

Ak pelikanlar genellikle ılık tatlı su havzalarında bulunan kuşlardır. Akdeniz'in doğusundan Vietnam'a kadar Avrasya'ya dağılmış hâlde üreme kolonileri mevcuttur. Avrasya'da tatlı ya da acı su havzalarında, göl kıyıları ve akarsu deltalarında, lagünlerde, bataklıklarda genellikle yuva yapma amaçlı olarak yoğun sazlıkların yanında yaşarlar. Ayrıca Afrika'da Sahra Çölü'nün güneyinde yıl boyu göç etmeyen popülasyonları vardır. Afrika'da genellikle tatlı su gölleri ile sodalı göllerin kıyısında bulunduğu gibi deniz kıyısı ile haliçlerde de yaşarlar. Üreme dönemi sırasında göçmen popülasyonlar Doğu Avrupa'dan Kazakistan'a kadar olan bölgede bulunurlar. Avrasya ak pelikan popülasyonunun %50'sinden fazlası Romanya'da Tuna Deltası'nda ürerler. Ayrıca Bulgaristan'da Burgaz yakınıdaki göllerde ve Srebarna Gölü'nde de çok sayıda bulunurlar. Pelikanlar Tuna'ya mart sonu ve nisan başı gibi gelir üreme döneminden sonra da eylül ile kasım sonu arasında ayrılırlar. Avrupa pelikanlarının kışlakları tam olarak bilinemese de genellikle Afrika'nın kuzeydoğusundan Irak ile Hindistan'ın kuzeyine kadar olan kuşak içinde kışlarlar. Pakistan'da çok sayıda Asya popülasyonu kışlar. Genel olarak ovalarda bulunan bu kuşlara Doğu Afrika ve Nepal'da 1.372 m. rakıma kadar olan yerlerde de rastlanır.

Beslenme

Ak pelikanlar asıl olarak balık ile beslenir. Pelikanlar sabah erken tündeikleri yuvalarından beslenmek için ayrılırlar ve Çad ile Kamerun'da gözlemlendiği gibi 100 km.'ye kadar avlanmak için uçarlar. Günlük besin ihtiyaçları 0,9 ila 1,4 kg arasında balıktır. Buna göre yaklaşık 75.000 kuştan oluşan ve Tanzanya'da Rukwa Gölü'nde bulunan en büyük ak pelikan kolonisinin yıllık balık tüketimi 28.000 tona yaklaşır. Avlanan balıklar genellikle 500 ila 600 g. ağırlığında oldukça büyük balıklardır. Avrupa'da bayağı sazan, Çin'de kefal, Hindistan'da da Aphanius dispar türü sazan balığını tercih ederler. Afrika'da ise Haplochromis ve Tilapia cinsi yaygın bulunan çiklitleri tercih ettikleri görülür. Pelikanın büyük boğaz kesesi yalnızca kepçe görevi görür. Pelikan gagasını suyun altına soktuğunda boğaz kesesi açılarak büyük bir kepçe gibi su ve balığı içine alır. Kuş kafasını sudan çıkarınca küçülen kese suyu dışarı atarken balığı içeride hapseder. 6 ila 8 arası ak pelikan su üzerinde at nalı şeklinde bir düzen oluşturarak birlikte avlanırlar. Gagalarını aynı anda suya batırarak boğaz keseleri ile oluşturdukları çember içinde kalan tüm balıkları avlarlar. Özellikle sığ sularda çoğunlukla grup hâlinde avlanır ve beslenirler ancak yalnız başına avlanan pelikanlara da rastlanır.

Pelikanlar yalnızca balıklarla beslenmezler ve aslında fırsatçıdırlar. Bazı durumlarda, özellikle Güney Afrika kıyılarında gözlemlendiği gibi diğer kuşların yavrularını da yedikleri görülür. Güney Afrika'da üreme döneminde pelikanların Morus capensis türü sümsük kuşlarının yaklaşık 2 kg ağırlığındaki yavrularını yedikleri görülmüştür. Benzer şekilde Namibya'da karabatak yumurta ve yavrularını kendi yavrularına yedirdikleri gözlemlenmiştir. Yerel pelikan popülasyonu yerel karabatak popülasyonuna öyle bağlıdır ki bölgedeki karabatak popülasyonu azaldığında pelikan popülasyonunun da azaldığı görülmüştür. Ak pelikanlar ayrıca kabuklular, iribaşlar ve hatta kaplumbağalarla da beslenirler. İnsanların bıraktıklarını kolaylıkla kabul ederler ve besinlerinde sıra dışı kalemlere de rastlanmıştır. Kıtlık zamanlarında pelikanların martıları ve ördek yavrularını da yedikleri görülmüştür. Martıları yemeden önce suyun altında tutarak boğar ve öyle yerler. Pelikanlar ayrıca diğer kuşların avlarını da çalabilirler.

Üreme

Ilıman bölgelerde nisan ile mayıs ayında başlayan üreme mevsimi Afrika'da tüm yılı kapsar ve Hindistan'da ise şubat ile nisan arasında başlar. Çok sayıda pelikan koloniler hâlinde bir arada ürerler. Dişi kuş ortalama iki olmak üzere bir ila dört adet arasında yumurta yumurtlar. Yuva yerleri değişkenlik gösterir. Bazı popülasyonlar ağaçlarda çalı çırpıdan ibaret yuvalar yaparken, Afrika'da üreyenlerin tamamı dahil çoğunluğu yerde otlar, çlırpılar ve tüylerde oluşan yuvalarda ürerler. Yavruların bekımını erkek ve dişi birlikte yapar. Kuluçka süresi 29 ila 36 gün arasındadır. Yumurtadan tüysüz çıkan yavrular kısa sürede kara-kahverengi hav tüyler çıkarırlar. Koloni yumurtalar çatladıktan 20 ila 25 sonra gruplar hâlinde toplanır. Yavrular 65 ila 75 günlükken palazlanırlar. Yavruların yaklaşık 565'i erişkinliğe erişir ve cinsel olgunluğa erişme yaşı 3 ila 4 yıldır.

Tehditler
Pelikanlar özellikle büyük boyutları sayesinde yırtıcı kuşlardan korunurlar ancak simpatrik Haliaetus türü kartallar özellikle yumurtaları, yumurtadan yeni çıkmış ya da palazlanmış yavruları avlayabilir. Ara sıra çakallardan aslanlara etçil memeliler de pelikanlara ve yavrularına saldırabilir. Büyük bir memeli yırtıcının ya da insanların koloniye yaklaşması hâlinde pelikanlar kendilerini koruma amaçlı olarak yuvalarını terk ederler. Ayrıca timsahlar ve özellikle de Afrika'da Nil timsahı yüzen pelikanları öldürüp yemektedir.

Korunma durumu

Günümüzde bazı bölgelerde balıkların aşırı avlanması nedeniyle ak pelikanlar besin bulabilmek için uzun mesafeler katetmek zorunda kalmaktadır. Ak pelikanlar çeşitli şekillerde insanlar tarafından istismar edilmektedir. Boğaz keseleri tütün kesesi yapmak için kullanılır. Derileri yüzülerek tabaklanır. Guanosundan gübre olarak yararlanılır. Yavru pelikanların yağları Çin ve Hindistan'da geleneksel tıp uygulamalarında kullanılır. Etiyopya'da etleri için avlanırlar. İnsanlar tarafından verilen rahatsızlıklar, avlanma ve üreme alanlarının kaybı ak pelikanların popülasyonunun azalmasına neden olan faktörler arasındadır. Popülasyonşarın özellikle Palearktik'te azaldığı gözlemlenmiştir.

Afrika-Avrasya Göçmen Sukuşları Korunması Sözleşmesinde yer alan kuş türlerinden biri de ak pelikandır. Dünya Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği (IUCN) tarafından asgari endişe altındaki türler arasında listelenmiştir. Genel olarak bakıldığında ak pelikan, pelikanlar arasında en yaygın olarak dağılmış türdür. Bazı bölgelerde büyük koloniler bulunsa da popülasyon büyüklüğü açısında kahverengi pelikan ve muhtemelen Avustralya pelikanının ardından gelir. Avrupa'da 7.345 ile 10.000 üreyen çift olduğu tahmin edilmektedir ve bunların 4.000 çifti Rusya'da yuvalanmaktadır. Göç döneminde İsrail'de 75.000 den fazla ak pelikan gözlemlenmiştir ve Pakistan'da kışları 45.000 kadar kuşun kışladığı tahmin edilmektedir. Afrika kıtasındaki tüm kolonilerde 75.000 çift kuşun bulunduğu tahmin edilmektedir.

İnsanlarla ilişkileri

Ak pelikan Romanya'nın ulusal kuşudur. Sıklıkla hayvanat bahçelerinde ya da yarı açık kolonilerde esaret altında tutulurlar. Londra'da St.James Parkında bulunan koloni 1664 yılında Rusya elçisi tarafından II. Charles'a hediye edilmiş olan çiftten türemiştir. Bu hediye elçilerin kuş hediye etmesi geleneğini de başlatmıştır.

Notlar

Dış bağlantılar
 TRAKUS Türkiye'nin anonim kuşları - Ak pelikan fotoğrafları
 BirdLife Species Factsheet
 Great White Pelican videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection
 (Great) White Pelican – Species text in The Atlas of Southern African Birds.

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Pelikangiller
Afrika kuşları
Asya kuşları
Avrupa kuşları
Hindistan'daki kuşlar
Pakistan'daki kuşlar
Türkiye'deki kuşlar
Almanya'daki kuşlar
1758'de tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Ak pelikan