César Loyola Campos (Lima, 13 de mayo de 1965) es un exfutbolista peruano; fue un habilidoso delantero que jugaba por las bandas con gran rapidez. Fue habitual integrante de la selección de fútbol de Perú de finales de los 80s, destacó desde menores en el Sporting Cristal y jugó también en los Pumas de la U.N.A.M., Comunicaciones, Deportivo Municipal, Deportivo Pesquero entre otros.

Es sobrino del lateral derecho mundialista Eloy Campos y padre del canterano rimense y lateral izquierdo Nilson Loyola.

Trayectoria

Llegó al Sporting Cristal a mediados de los 70s y debutó en el cuadro rimense como delantero derecho el año 1981 a los 16 años ante el Juan Aurich en el estadio Nacional bajo la DT. de Alberto Gallardo.

En 1983 alternaría en la línea de ataque junto a Jorge Hirano, Juan Caballero, «Cucaracha» Luis Mora entre otros, logrando el título de la Primera División del Perú, ese año Cesar anotó sus 4 primeros goles.

A inicios de 1986 fue invitado por el club chileno Deportes Arica del DT. Hernán Godoy a ser parte del equipo en cara a la próxima temporada pudiendo ser su primera experiencia en el extranjero, sin embargo tras un breve período probandose en el club  decidió regresar a Sporting Cristal.

Loyola consiguió su segundo campeonato en 1988 donde fue el goleador del cuadro rimense con 12 goles y en 1989 obtiene el subcampeonato con el cuadro cervecero del Rimac.

Luego de jugar la Copa Libertadores 1990 debido a problemas con el CT. emigra a fútbol mexicano, enrolándose al Pumas de la U.N.A.M. pero una lesión le impidió continuar y pasó a
NY Los Inkas FC., luego tuvo un periodo corto en Deportes Iquique y a los meses llegó al Comunicaciones en 1992.

En 1993 regresó a su país para jugar por Deportivo Municipal, obtuvo el Torneo Intermedio 1993, sus últimos años jugó en el Carlos Mannucci, en el Club Deportivo Marsa que disputó la fase final de la Copa Perú, finalmente jugó en el Deportivo Pesquero en 1996 y en la  Guardia Republicana en 1997.

Selección Peruana

En 1982 fue parte de la Selección juvenil que participó en los II Juegos Cruz del Sur en Rosario, Argentina. En 1983 fue convocado a la Selección juvenil que participó en el torneo Sub 20 en Cochabamba, Bolivia.

En la selección mayor su primer partido fue el 26 de febrero de 1984, en un partido amistoso ante la selección de fútbol de Honduras. En 1987 participó en el Preolímpico en Bolivia (meses después en la Copa América jugada en Argentina); en 1989 participó en las eliminatorias para el Mundial de Italia 1990.

Vistió la camiseta de la Selección de fútbol del Perú en 11 ocasiones, sin marcar goles.

Su último encuentro fue el 25 de junio de 1989, en una derrota 3:1 ante la Selección de fútbol de Venezuela.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Futbolistas de Perú en la Copa América 1987
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 1980
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 1990
Futbolistas del Club Universidad Nacional en los años 1990
Futbolistas del Club Centro Deportivo Municipal
Futbolistas del Club Deportivo Pesquero
Futbolistas del Comunicaciones Fútbol Club en los años 1990

César Loyola


Marcelino Menéndez Pelayo (født 3. november 1856 i Santander, død 19. maj 1912 sammesteds) var en spansk litteraturhistoriker og kritiker.

Denne videnskabsmand, der af sine landsmænd stadig anses for et vidunder af begavelse og lærdom, og som også i udlandet kom til at nyde fortjent anseelse, begyndte særdeles tidlig at udmærke sig. Han studerede i Barcelona og i Madrid, var ikke mere end en snes år gammel, da han fik doktorgraden, og 22 år, da han ansattes som litteraturhistorisk og filosofisk professor ved Madrids Universitet. I en alder af 25 år kom han ind i det Spanske Akademi, og han blev desuden medlem af flere inden- og udenlandske akademier. På rejser til adskillige af Europas lande erhvervede han sig mangfoldige kundskaber, og navnlig studerede han i biblioteker, og efter Manuel Tamayo y Baus' død (1898) blev han da også overbibliotekar ved Nationalbiblioteket i Madrid. Menéndez Pelayo regnedes sædvanligvis, med hensyn til politiske og religiøse anskuelser, til det såkaldte nykatolske parti og var da også ivrig deltager og foredragsholder i den katoske ungdomsklub; men efterhånden blev han mere liberal og tolerant. Et vidnesbyrd om hans betydelige ry er den hædersgave, ham modtog, da hans professorat havde varet i 20 år, i form af 2 store kvartbind afhandliger af talrige spanske og fremmede lærde, med titlen Homenaje á Menéndez Pelayo (Madrid 1899). Menéndez Pelayo udfoldede som forfatter en fænomenal frugtbarhed. Naturligvis kan ikke alt være lige godt i en så omfattende produktion, og han har vistnok i tillid til sin viden og arbejdskraft været noget tilbøjelig til at påtage sig alt for meget; men der bliver dog nok tilbage af virkelig solidt og værdifuldt, vidnende om betydelig og mangesidig kundskabsmængde, og han er tillige en dygtig stilist. Han blev da også næsten misbrugt til at skrive fortaler og indledninger til andres arbejder.

Af hans værker skal her nævnes: Horacio en España (Madrid 1877; 2. udgave, 2 bind, sammesteds 1885), La ciencia española (3 bind, 3. udgave, Madrid 1887—88; 1. udgave er fra 1876), Historia de las ideas estéticas en España (9 bind, Madrid 1883 ff. samt 4 supplementsbind), Calderon y su teatro (Madrid 1881), Historia de los heterodoxos españoles (3 bind, Madrid 1880—82), Estudios de critica literaria (5 bind, Madrid 1884—1908), tillægget til Miguel de Unamunos oversættelse af Ferdinand Wolfs Studien zur Geschiche der spanischen und portugisischen Nationalliteratur (Madrid 1895—96), Antologia de poetas hispano-americanos (4 bind, Madrid 1893—95), det Spanske Akademis store udgave af Lope de Vegas værker, hvilken det ikke lykkedes Menéndez Pelayo at fuldende; der udkom kun 15 bind (Madrid 1890—1913), en udgave af Francisco de Quevedos værker, Antologia de poetas liricos castellanos (13 bind, Madrid 1890—1908; blev heller ikke fuldendt); af dette værk er især at fremhæve 8.—12. bind fra 1899—1906), der indeholder et optryk af Wolfs og Hofmanns Primavera y flor de romances med talrige og vigtige supplementer og desuden en udførlig litteraturhistorisk fremstilling med titlen Tratado de los romances viejos. I 1905 begyndte under hans ledelse at udkomme i Madrid Nueva Biblioteca de autores españoles, en fortsættelse af Rivadeneyras kendte samling; heri besørgede han selv 1., 7. og 14. bind (1905—10), indeholdende et udvalg af prosafortællinger fra 15. og 16. århundrede, under titlen Origenes de la Novela, med en særdeles omfangsrig indledning. Dette værks 4. bind udgavs af Adolfo Bonilla y San Martín 1915. Nueva Biblioteca de autores españoles bind 21 er indledet med en ret udførlig levnedsskildring af Menéndez Pelayo og udsigt over hans forfattervirksomhed. I 1911 begyndte udgivelsen af hans Obras completas.

Kilder

Litteraturhistorikere
Historikere fra Spanien
Litteraturkritikere
Faglitterære forfattere fra Spanien
Spansksprogede forfattere
Spaniere i 1800-tallet
Spaniere i 1900-tallet

Marcelino Menéndez Pelayo


Hüseyin bin Ali el-Haşimi, bilinen adıyla Şerif Hüseyin (Arapça: الحسين بن علي الهاشمي; d. 1852, İstanbul - ö. 4 Haziran 1931, Amman), 1908-1916 yılları arasında Mekke Şerifi, 1916-1924 arası Hicaz Kralı olan Arap lideri.

1852 yılında İstanbul'da doğdu. 1893 yılında yine İstanbul'a çağrıldı. 1908'de II. Abdülhamid tarafından Mekke Şerifi olarak atandı. I. Dünya Savaşı sırasında Arapların bağımsızlığı için ayaklanma başlattı ve Birleşik Krallık'tan destek gördü. 1916 yılında bağımsızlığını ilan ederek kendini Hicaz Kralı ilan etti. Arabistanlı Lawrence ile birlikte isyana önderlik etti.

Savaştan sonra kurulan İngiliz ve Fransız Manda yönetimlerini kabul etmeyerek, kendisini tüm Arap ulusunun kralı ilan etti. Versailles Antlaşması'nı kabul etmemesi nedeniyle, İngilizlerle arası açıldı. Bu sıralarda İngilizlerin desteklediği Suudi ve Vahhabi saldırılarıyla karşı karşıya kaldı. Mart 1924'te halifeliğin TBMM tarafından kaldırılmasından sonra, Mekke ve Medine'nin elinde olmasına dayanarak kendisini yeni halife ilan etti.

Bir süre sonra, Suudilerin desteklediği İhvan tarafından Taif'te yakalandı ve İngilizler tarafından Kıbrıs adasına sürgün edildi. Daha sonra oradan ayrılarak, Ürdün Kralı olan oğlu I. Abdullah'ın yanına yerleşti ve 1931'de orada öldü.

Çalışmaları
Muzekkarat Şerif Huseyin (Arapça)

Kaynakça

Bibliyografya
Teitelbaum, Joshua (2001). The Rise and Fall of the Hashemite Kingdom of the Hijaz. C. Hurst & Co. Publishers.

1852 doğumlular
İstanbul doğumlu devlet görevlileri
1931 yılında ölenler
19. yüzyıl halifeleri
20. yüzyıl halifeleri
Hicaz kralları
Osmanlı Arapları
İsyancılar
Osmanlı Arap milliyetçileri
Ermeni Soykırımı iddialarını kabul edenler

Hüseyin bin Ali (Mekke emiri)


القاسم بن هارون الرشيد (173-208هـ/790-823م) أحد أبناء هارون الرشيد. توفى في خلافة المأمون عن خمس وثلاثين سنة. كان الرشيد قد أخذ له البيعة بعد ولديه الأمين والمأمون وولاه الجزيرة والثغور والعواصم سنة 187 هـ، ولقبه المؤتمن، وكان يومئذ فتى في حجر عبد الملك بن صالح، وجعل خلعه أو إثباته إلى المأمون. ولما شب القاسم أغزاه الرشيد أرض الروم سنة 187 هـ، ولما توفي والده وولي الأمين عزله عن الجزيرة وأقره على قنسرين والعواصم سنة 193 هـ، ولما اشتدت الفتنة بين الأمين والمأمون سار القاسم إلى المأمون بخراسان، فوجهه إلى جرجان وأعلن خلعه من ولاية العهد بعد قتل الأمين، وتوفي ببغداد سنة 208 هـ/823 م.

مراجع

مصادر
 الكامل في التاريخ لابن الأثير
 الأعلام للزركلي
 هارون الرشيد ولعبة الأمم

عباسيون
عباسيون في الحروب الإسلامية البيزنطية
عرب في القرن 8
عرب في القرن 9
قادة عسكريون عباسيون
مواليد 173 هـ
مواليد القرن 8
هارون الرشيد
وفيات 208 هـ
وفيات القرن 9
ولاة قنسرين العباسيون

القاسم بن الرشيد


Celsius ölçeği, 1742'de İsveçli astronom Anders Celsius'un ismiyle adlandırılmış bir sıcaklık ölçme birimidir.

Celsius, sıcaklık birimidir ve 0 °C, suyun donma noktasına, 100 °C ise kaynama noktasına denk gelir. Bu özellikleri nedeniyle Celsius, özellikle günlük kullanımda sıcaklığı ölçmek için yaygın bir birimdir.

Celsius, İsveçli astronom Anders Celsius tarafından geliştirilmiştir ve öncelikle Santigrad olarak adlandırılmıştır. Uluslararası birim sistemi (SI) tarafından tanımlanmıştır ve birim sembolü "°C" ile gösterilir.

Celsius sıcaklık birimi, Fahrenheit ve Kelvin gibi diğer sıcaklık birimleriyle karşılaştırılabilir. Fahrenheit, Amerikalı fizikçi Daniel Gabriel Fahrenheit tarafından geliştirilmiştir ve sıcaklık ölçeği, suyun donma noktası için 32 °F ve kaynama noktası için 212 °F olarak tanımlanmıştır. Kelvin ise, termodinamik sıcaklık birimi olarak tanımlanmıştır ve mutlak sıfırın sıfır olduğu bir ölçek kullanır. Kelvin ölçeği, 0 K'dan başlar ve sıcaklık birimleri kelvin (K) ile gösterilir.

Celsius ölçeğine göre, suyun üçlü noktası (aynı anda katı, sıvı ve gaz halinde bulunabildiği sıcaklık: triple point) 0,01 °C (veya 273,16 °K) olarak tanımlanır. (Bu tanımla, daha önce referans alınan suyun donma noktası 273,15 °K'dir, ancak üçlü noktanın ölçümü çok daha kesin bir şekilde yapılabilmektedir). Bir derece Celsius (1 °C) ise, mutlak sıfır ile suyun üçlü noktasının farkının 1/273,16'sı olarak tanımlanmıştır. İlk olarak Anders Celsius tarafından önerilen buzun erime noktası ile suyun kaynama noktası arasında 100 derecelik bir sıcaklık ölçeği düşüncesi, 1954 yılında daha kesin sonuç vermesi amacıyla bu şekle getirilmiştir. Bu değişiklik ve Uluslararası Ağırlıklar ve Ölçüler konferansının son kararları doğrultusunda (°C) birimindeki C sembolü santigrat olarak değil Celsius (selsiyus) şeklinde okunacak. Yani (°C) nin doğru okunuşu "derece Celsius (selsiyus)" şeklindedir.

Ayrıca bakınız
 Kelvin
 Santigrat
 Fahrenheit
 Reomür

Kaynakça
 Centigrade and Celsius Temperature Scales

Dış bağlantılar
 Sıcaklık Birim Çevirme Aracı
 Sıcaklık değerlerini birbirine çevirmek için

Sıcaklık birimleri
SI'dan türetilen birimler
İsveçli icatları
18. yüzyıl tanıtımları

Celsius


Sir Alexander Bannerman (7 October 1788 – 30 December 1864) was a Scottish merchant, vintner, politician and British colonial governor.

Early life
Known as "Sandy", he was born on 7 October 1788 in Scotland. He was the eldest son of merchant Thomas Bannerman (1743–1820) and his wife, Jean (née Simson) Bannerman (1745–1817), who married in 1779. His younger brother, Thomas, was the father of Sir George Bannerman, 10th Baronet and grandfather of Sir Alexander Bannerman, 11th Baronet.

His maternal grandfather was George Simson of Hazlehead. His paternal grandparents were Aberdeen merchant Alexander Bannerman and Margaret (née Burnett) Bannerman. His uncle was Sir Alexander Bannerman, 6th Baronet.

Bannerman was a prominent businessman in his hometown of Aberdeen managing the family wine business as well as having a hand in trading and whaling. Bannerman served as the city's provost and in 1837, was elected dean of Marischal College, Aberdeen.

Career
Alexander Bannerman joined the town council of Aberdeen in 1811.  He was a reformer, challenging the long-standing oligarchy led by James and Gavin Hadden, and was instrumental in establishing an elected trust to manage the new Aberdeen Harbour.

In 1832 he became Member of Parliament (MP) for Aberdeen in the British House of Commons, sitting as a Radical, and remained an MP until his retirement in 1847. Together with his wife, Margaret Gordon the granddaughter of former Governor Walter Patterson, Bannerman returned to the colony of her birth, when he took up the appointment in 1851 as governor of Prince Edward Island. On this occasion he was made a Knight Bachelor. Bannerman instituted responsible government on the island but was removed in 1854 due to political unrest in which he favoured the Reformers. Subsequently, he was governor of the Bahamas until 1857, when he returned north to become governor of Newfoundland, the second governor since responsible government had been granted.

He clashed with John Kent, the premier of Newfoundland, who he felt was corrupt. Bannerman accused Kent's government, as did Bishop Mullock, of using relief aid as patronage and also accused Kent of being unreasonable in negotiations with France over the French Shore. In 1861, after Kent had accused Bannerman of conspiring with the courts and opposition Conservative Party of Newfoundland against a proposal to reduce the salaries of judges, Bannerman dismissed the Kent government and appointed the leader of the opposition, Hugh Hoyles as the new Premier.

Kent's Liberal Party of Newfoundland defeated the Conservative government in a Motion of No Confidence resulting in an election campaign that was fought along sectarian lines with Catholics largely voting Liberal and Protestants largely voting Conservative. The Protestant Conservative Party of Newfoundland narrowly defeated Kent's Liberals. Extensive rioting led to disputed results, with the Conservatives having a majority of only two until in a peaceful by-election Harbour Grace returned two Conservatives.

Bannerman' initial action in dismissing Kent had been rash and the Colonial Office told him so, but Hoyles, the new Premier, moved towards non-sectarian government, both bishops called for order, and the politics of class replaced the politics of religion. Bannerman resigned as governor in 1864 and returned to England.

Personal life

In 1825, Bannerman married Margaret Gordon, a daughter of Guthrie Gordon, Esq. Lady Bannerman, as she was known, was born in Charlottetown on Prince Edward Island, and was a granddaughter of Walter Patterson who had been the Island's first governor. She was later identified as "Carlyle's first love" by her biographer, who tells of the young schoolmaster Thomas Carlyle, in Kirkcaldy, Scotland, "who was attracted by her intelligence and wit." Her family considered Carlyle as an unsuitable marriage prospect, and she eventually married Bannerman, a distant cousin.

While in England, he caught a cold and, in his enfeebled state, fell down a flight of stairs causing his death on 30 December 1864 in Mayfair, London aged 76.

He is buried in Kensal Green Cemetery.

Legacy
Bannerman Park in St. John's commemorates his name in Newfoundland.

References

External links

Biography at Government House The Governorship of Newfoundland and Labrador
Biography at the Dictionary of Canadian Biography Online

1788 births
1864 deaths
British governors of the Bahamas
Knights Bachelor
Members of the Parliament of the United Kingdom for Aberdeen constituencies
Members of the Parliament of the United Kingdom for Scottish constituencies
Governors of Newfoundland Colony
Politicians from Aberdeen
19th-century Scottish businesspeople
UK MPs 1832–1835
UK MPs 1835–1837
UK MPs 1837–1841
UK MPs 1841–1847
Wine merchants
Lieutenant Governors of the Colony of Prince Edward Island
Rectors of the University of Aberdeen

Alexander Bannerman


La Autopista Guacara-Bárbula o Variante Yagua-San Diego) es una Autopista Variante de Venezuela construida por el Presidente de Venezuela Doctor Jaime Lusinchi y el Gobernador de Carabobo Profesor Oscar Celli.

Esta arteria vial que circunvala a la Autopista Regional del Centro en su tramo de Guacara, para poder descongestionar la Regional del Centro en su paso por la Zona Industrial y la Autopista Circunvalación del Este, que antiguamente era la única manera de llegar al principal puerto del país, Puerto Cabello.
La Variante fue diseñada como una vía expresa y de alta velocidad, al tener pocos distribuidores y accesos. Conecta a los municipios Guacara (de norte a sur, pasando por el oeste), San Diego (de este a oeste pasando por el norte) y Naguanagua (dirección este-oeste). Por tanto, es una excelente opción para ingresar al Norte de Valencia e ir al Puerto sin pasar por las congestionadas vías de Valencia.

La Variante tiene interés tanto económico como turístico, ya que es el desvío que toman los vehículos de carga provenientes de la Autopista Regional del Centro que se dirigen a Puerto Cabello u otras poblaciones de la Región Centro Occidental o los temporadistas que bajan al Litoral carabobeño o a las playas del estado Falcón

Cerca de esta autopista se encuentra una planta de distribución de combustible propiedad de PDVSA, específicamente en la población de Yagua.

Autopistas de Carabobo
Autopistas de Venezuela

Autopista Variante Guacara - Bárbula


Saadia ben Yossef Al Fayumi Gaon, cunoscut ca Rav Saadia Gaon, sau ca Saadia din Fayum (în , Said bin Yossef al Fayumi) sau RASAG (acronim) (în ; ) a fost un rabin evreu egiptean și irakian, cărturar erudit, filozof , poet liturgic, filolog și traducător, conducător al academiei talmudice (ieșiva) din Sura, reprezentant al "geonimilor" evreilor babilonieni. A scris mai ales în limba arabă-evreiască, graiul arab al evreilor din Egiptul și Irakul medieval.

Saadia Gaon s-a remarcat prin cunoașterea adâncă a textelor sacre ale iudaismului și a gândirii filozofice și a științelor din vremea sa,
El este autorul unor cărți în probleme de filologie și gramatică ebraică, al unor poezii liturgice - piyutim, lucrări filozofice.
Saadia Gaon a fost cel dintâi cărturar care s-a ocupat în mod sistematic de gramatica limbii ebraice, fiind influențat de cercetătorii gramaticii arabe care au activat în vremea sa. De aceea este considerat primul dintre gramaticienii evrei din evul mediu. Între elevii sau în acest domeniu se pot menționa gramaticienii Dunash Ben Lavrat și Menahem Ben Saruk.

Biografie

Copilăria și tinerețea
Porecla Al Fayumi demostrează că Saadia Gaon a sosit în Irak din Egipt, dar locul nașterii sale nu este clar. Unii consideră că s-a născut în satul Dilas din provincia Fayum din Egiptul de Sus în luna ebraică Tamuz 4742 (anul 852 d.Hr.), în timp ce alții (Itzhak Julius Gutmann, Avraham Wertheimer, Simha Bunem Orbach) cred că s-ar fi născut de fapt în Yemen.Tatăl său, rabbi Yossef Al Fayumi, era unul din urmașii învățatului tanait Rabbi Hanina Ben Dosa, și se spune ca era cohen, adică din neam de preoți israeliți din vechime. El lucra ca simplu meșteșugar și se pare ca nu avea posibilități să dea fiului o educație aleasă. Cu toate acestea, fiul Saadia a ajuns un mare învățat.

După mărturia scribului Al Masudi, Saadia s-a aflat printre elevii lui Abu Katir Yehiya ben Zaharia Hasofer din Tverya (Tiberias) pe care Masudi îi credea Ashmaatim, adică karaiți.Alții presupun că a învățat Tora cu un rabin karait pe nume Yehuda Ben A'lan (sau Eli Ben Yehuda Hanazir, după Abraham Geiger și Yehuda Leib Dukes)
De mic a prins multă învățătură în domeniul limbii ebraice, inclusiv a gramaticii, de asemenea în domeniul Bibliei ebraice Tanah, al Legii divine orale - Mișna și Ghemara, și al jurisprudenței iudaice - Halaha. A aprofundat și "științele și înțelepciunea neamurilor" (madaim vehohmot hagoyim), cu alte cuvinte științe și filozofie generale. În vremea să ajunsese cultura lumii arabo-islamice la înflorire în Egipt și alte regiuni, pe fundamentele științei și filozofiei grecești.

Scrierile și polemicele sale religioase
Saadia Gaon a lăsat scrieri în multe domenii și a avut un rol de deschizător de drumuri în toate genurile literaturii teologice evreiești.
A fost primul comentator al Bibliei ebraice de după Talmud, a tradus Pentateuhul în limba arabă, a fost primul comentator al Mișnei și al Talmudului, și al doilea autor al unei Cărți de rugăciuni iudaice (Sidur Tefila), fiind precedat în aceasta doar de Amram Gaon. El a fost și primul autor de gramatici ale limbii ebraice, a scris cărți juridice și culegeri de poezii liturgice.
I se datorează și un comentariu la cartea "Sefer Yetzira" (una din cărțile fundamentale ale Cabalei și una din primele cărți care aparțin domeniului filozofiei iudaice - "Minyan Hamitzvot" și "Sefer Haemunot vehadeot" și este considerată o carte de căpătâi. În această lucrare Saadia Gaon tratează toate metodele filozofice și teologice cunoscute până în vremea lui
El a adăugat capitolului X al acestei cărți un articol "Maamar Haprishut hashlemá", care este considerat primul text de teorie etică iudaică (musar).
Saadia a scris și lucrări polemice - ca Disputa cu Aharon Ben Meir, response lui Hiwi Habalhi, o carte de response împotriva lui Anan Ben David, fondatorul karaismului, etc

Filologi evrei
Rabini
Teologi evrei
Poeți evrei
Filozofi evrei
Traducători evrei
Traducători ai Bibliei

Saadia Gaon


Donald Bolen (Gravelbour, 7 de fevereiro de 1961) - padre católico canadense, arcebispo metropolitano de Regina desde 2016.

Foi ordenado sacerdote em 12 de outubro de 1991 e incardinado na Arquidiocese de Regina. Durante vários anos trabalhou como pároco. Nos anos 2000-2007 foi funcionário do Pontifício Conselho para a Promoção da Unidade dos Cristãos. Em 2007 voltou ao Canadá e foi nomeado vigário geral da arquidiocese.

Em 21 de dezembro de 2009, o Papa Bento XVI o nomeou Ordinário da diocese de Saskatoon. Foi ordenado bispo em 25 de março de 2010 pelo Arcebispo de Regina - Daniel Bohan.

Em 11 de julho de 2016, o Papa Francisco o nomeou Arcebispo Metropolitano de Regina.

Ver também

Arcebispos católicos do Canadá

Donald Joseph Bolen


Algonkinsprog er en nordamerikansk sprogfamilie, der indeholder sprog såsom cree, ojibwe, wampanoag, blackfoot, cheyenne, kickapoo, menominee, miami-illinois, mohegan og mikmaq.

Referencer

Sprogfamilier

Algonkinsprog


Amorphophallus titanum, vrsta neobične biljke iz porodice kozlačevki čiji cvijet naraste do šest metara u vis. Ima miris sličan trulom mesu, a period cvjetanja je samo dva dana.

Raste na otoku Sumatra.

Izvori

Aroideae

Amorphophallus titanum


An Agrostis nervosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Carl Bernhard von Trinius. An Agrostis nervosa in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis nervosa


Danevirke (njem. Danewerk od staronordijskog Danavirki, što znači "danski nasipi") je vikinški fortifikacijski sustav smješten na krajnjem sjeveru njemačke pokrajine Schleswig-Holstein, nešto južnije od granice s Danskom. Ova važna obrambena linija, duga oko 30 kilometara, izgrađena tijekom vladavine danskih Vikinga, dijeli poluotok Jutland pri njegovoj bazi. Posljednji put je vojno rabljen za vrijeme Njemačko-danskog rata 1864. godine.

Danevirke se sastoji od nekoliko zemljanih zidina, rovova i utvrda od močvara na zapadu poluotoka do trgovačkog središta Hedebyja na zaljevu Schlei blizu obale Baltika. Zbog izvrsno sačuvanog arheološkog materijala, Danevirke je, zajedno s naseljem Hedeby, 2018. god. UNESCO upisano na popis mjesta svjetske baštine u Europi.

Povijest

Prvi pisani izvori spominju ga za vrijeme vladavine Gudfreda Danskog, oko 810. – 813., potom u ratu protiv Karolinškog carstva. No, prva faza gradnje datira već iz 737. godine po dendrokronološkom i radiokarbonskom datiranju. Zatim se sastoji od zemljanih nasipa raznih visina (šest do sedam metara na najosjetljivijim mjestima), ojačanima drvenim pragovima i okrunjeni palisadama i jarcima. Obnavlja se 968. tijekom sukoba Haralda Modrozubog s njemačkim Sasima. Harald Modrozubi je poveo vojne ekspedicije u Holstein 973. i izazvao osvetničke napade Otona II. koji je napao Danevirke 974. Zid je opekama ojačao Valdemar I. Veliki 1160-ih taj dio zida je u Danskoj poznat kao Valdemarsmuren ("Valdemarove zidine").

Godine 1864. tijekom rata za Schleswig okupilo se 44.000 danskih vojnika koji su izgradili 27 reduta sa 175 topova. No, kako su se i kanal Schlei istočnpo od Danevirke, i močvare zapadno od zidina potpuno smrzle tijekom jake zime, austrijske snaga sa zapada, a potom i Prusi prelaze Schlei 6. veljače 1864. godine. Danski zapovjednik, general De Meza, je odlučio evakuirati Danevirke kako bi se izbjeglo stvaranje obruča oko danske vojske. Ovo povlačenje podržavalo topništvo iz Flensburga. Napuštanje ove simboličke obrambene linije je izazvalo šok javnog mnijenja u Danskoj i De Meza je smijenjen. Od tada je Danevierke na njemačkom teritoriju i napušten je.

Poveznice
 Jelling, Danska
 Birka i Hovgården, Švedska

Bilješke i izvori

Svjetska baština u Njemačkoj
Arheološki lokaliteti u Njemačkoj
Obrambene crte
Arheološki lokaliteti u Danskoj
Vikinzi

Danevirke


Cascadas de la Lobé (en francés: Chutes de la Lobé) están ubicadas en el sur del país africano de Camerún. Específicamente a siete kilómetros de Kribi, y son únicas en el mundo por el hecho de que el río Lobe desemboca directamente en el mar, lo que las convierte en la principal atracción de Kribi.

Esta región tiene grandes playas de arena donde llegan a poner sus crias dos especies de tortugas marinas: la tortuga laúd (Dermochelys coriacea) y la tortuga golfina (Lepidochelys olivacea)

Véase también
Geografía de Camerún
Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
Video sobre las cascadas

Cascadas de Camerún

Cascadas de la Lobé


Reichskomisariatul Ostland (în germană: Reichskomissariat Ostland) a fost un regim instaurat de autoritățile germane pe teritoriul Uniunii Sovietice în 1941. Comisariatul era administrat de la Riga.

Alfred Rosenberg a sugerat ca tot Belarusul să devină un mare parc natural. Ministerul de Reich al Teritoriilor Ocupate a declarat că bielorușii ar fi "țărani slabi"  și "cei mai puțin primejdioși dintre toate popoarele din spațiul estic".

Reichskomisari
 Hinrich Lohse (1941 - 1944)
 Erich Koch (1944 - 1945)

Note

Legături externe
Decretul Führerul din 17 iulie 1941 de stabilire a Reichskommissariatelor în Uniunea Sovietică

Germania nazistă
Foste state din Europa
Fondări în 1941
Desființări în 1945

Reichskomisariatul Ostland


Aynı işlevi yürüten hücrelerin ortak hareket etmelerini ve birbirlerine yapışmalarını sağlayan, hücre zarının yan yüzeyinde meydana gelen sitoplazmik uzantılardandır. Desmosomlar hücre organeli değildir. Sadece hücre yüzeyinde plazma zarı farklılaşmalarıdır. Desmosom terimi önceleri dar anlamda bazı özel şekil ve yapısı olan bağlantı yerlerini anlatmak için kullanılmıştır. Daha sonra bu tanım, hücre zarındaki tüm farlıklaşma tiplerini kapsayacak şekilde genişletilmiştir.

Desmosomlar geometrik şekilleri, simetrik durumları, hücre yüzeyine dağılışları, benzer ve farklı hücreler arasında oluşları ve ayrıca hücre zarı ve bazı sitoplazmik elemanların yapılarına katılma durumlarına göre sınıflandırılırlar ve isimlendirilirler. Buna göre;
1- Aralarında farklılaştıkları hücrelerin benzer ve farklı oluşuna göre;
 Otodesmosomlar (Autodesmosomes): Aynı hücrenin iki farklı bölgesi arasında bulunurlar.
 Homodesmosomlar (Homodesmosomes) : İki ayrı hücre yüzeyi arasında bulunurlar. Hücreler aynı tipte ise, bu farklılaşmaya izodesmosom, farklı tipte ise, allodesmosom denir.
 Heterodesmosomlar (Heterodesmosomes) : hücre yüzeyinin bir bölgesini, hücresel olmayan bir yapıya (örn : glikokalikse) bağlarlar. Hemidesmosom olarak da adlandırılırlar.
2- Hücre yüzeyindeki dağılışlarına göre;
 Makular desmosomlar (Macula adherens) : Hücre zarında bulunan düğme şeklindeki bağlantılardır. Hücre yüzeyinde gelişigüzel noktalar şeklinde bulunabilirler.
 Zonular desmosomlar (Zonula adherens) : İki hücre arasındaki zarın kemer şeklinde hücrelerin etrafını sarmasıyla oluşurlar.
3- Simetri durumlarına göre;
 Simetrik desmosomlar : otodesmosomlar, homodesmosomlar
 Asimetrik desmosomlar : heterodesmosomlar
4- İki hücre yüzeyinin zar, sitoplazmik ve hücreler arası elemanlarının desmosom yapısına katılmalarına göre:
 Sinsisyal desmosomlar : hücreler arası köprüler (intercellular bridges), hücrelerarasıtüneller (plasmodesmata, plasmodesma).
 Basit desmosomlar : bölmeli desmosomlar (septate desmosomes), yanaşık desmosomlar (zonula Occludentes, tight junctions), yakın desmosomlar (gap junctions).
 Gelişmiş desmosomlar : simetrik gelişmiş desmosomlar (adherent desmosomes, dismembranal homodesmosomes ya da dismembranal autodesmosomes), asimetrik gelişmiş desmosomlar (heterodesmosomes, hemidesmosomes).

Ayrıca bakınız

 Siller (Cilia cellularia)
 Kamçılar
 Fagositoz (Phagocytosis)
 Pinositoz (Pinocytosis)
 Eksositoz (Exocytosis)
 Geçit Bölgeleri
 Mikrotubuluslar
 Mikrofilamentler
 Organeller

Hücre biyolojisi

Hücre zarı farklılaşmaları


ගල්හේනගේ රත්නපාල පෙරේරා (උපත 1939 නොවැම්බර් 13), හෙවත් ජී. ආර්. පෙරේරා යනු ශ්‍රී ලංකා සිංහල සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙකි. ඔහු දශක පහකට අධික කාලයක් වෘත්තීය ජීවිතයක් ගත කරමින් රූපවාහිනී කතාමාලා 600 කට අධික සංඛ්‍යාවක රඟපා ඇත.

පෞද්ගලික ජීවිතය
රත්නපාල පෙරේරා 1939 නොවැම්බර් 13 වැනිදා කිරුළපනේදී පවුලේ වැඩිමලා ලෙස උපත ලැබීය. පවුල ඉක්මනින්ම බොරලැස්ගමුව එගොඩවත්තට පදිංචියට ගියා. ඔහුට බාල සහෝදරයන් දෙදෙනෙක් සහ එක් බාල සහෝදරියක් සිටී. ඔහුගේ පියා ව්‍යාපාරිකයෙක් සහ සූදුවට ඇබ්බැහි වූවෙකි. ඔහුගේ මව ගුරුවරියක් විය. ඔහු අධ්‍යාපනය ලැබුවේ රත්තනපිටිය ආනන්ද විද්‍යාලයෙන් සහ කොළඹ 13, කොටහේන කුමර විද්‍යාලයෙනි.

ඔහුගේ බිරිඳ ටෙලිනාට්‍ය නිෂ්පාදකවරියකි. මෙම යුවළට දියණියන් දෙදෙනෙකු සහ එක් පුතෙකු සිටී. ඔහුගේ බාල දියණිය වන යමුනා එරන්දතී ටෙලිනාට්‍ය නිළියක් වන අතර තොරතුරු තාක්ෂණය පිළිබඳ ගෞරව උපාධිධාරිනියකි.

වෘත්තීය ජීවිතය
ඔහුව රංගනයට හඳුන්වා දුන්නේ ඔහුගේ සමීප මිතුරෙකු මෙන්ම කීර්තිමත් නාට්‍යකරුවෙකු වූ තිස්ස අබේසේකර විසිනි. අබේසේකර පෙරේරා සහ ප්‍රේම රංජිත් තිලකරත්න, ධර්මසිරි වික්‍රමරත්න, වික්‍රම බෝගොඩ සමඟ එක්ව නාට්‍යවේදී සුගතපාල ද සිල්වා ප්‍රමුඛ "අපේ කට්ටිය" නමින් නාට්‍ය කණ්ඩායමක් පිහිටුවන ලදී. ඔවුන් එකතු වී ''බෝඩිං කරයෝ'' වේදිකා නාට්‍යයේ රඟපෑවේය. එම නාට්‍යය 1961 රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙලේ හොඳම නාට්‍යය ලෙස සම්මානයට පාත්‍ර විය. 1962 දී ධර්මසිරි වික්‍රමරත්න අධ්‍යක්ෂණය කළ ''රන්තෝඩු'' වේදිකා නාට්‍යයේ සුළු චරිතයක් රඟපෑවේය. 1963 දී ඔහු ප්‍රේමරංජිත් තිලකරත්නගේ කුළුඳුල් නාට්‍ය වන ''වගුරු බිම'' හි රඟපෑවේය. ඔහු වේදිකා නාට්‍ය හතක රඟපා ඇත.

ඔහු සිනමා ජීවිතය ආරම්භ කළේ 1971 දී ඩී.බී. නිහාල්සිංහ අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද වැලිකතර චිත්‍රපටයෙන් සුළු භූමිකාවක් සමඟය. ඔහුගේ පළමු ප්‍රධාන චරිතය පැමිණියේ ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතයේ දෙවන චිත්‍රපටය වන මැණික් සඳරසාගර විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද කළු දිය දහර චිත්‍රපටියෙනි. ඔහුගේ මංගල රූපවාහිනී රංගනය පැමිණියේ තිස්ස අබේසේකර අධ්‍යක්ෂණය කළ ''තුන්කල් සිහිනය'' කතාමාලාවෙන්. "දූ දරුවෝ" කතා මාලාවේ "මලකඩ බාස්" චරිතය ඔහුගේ ටෙලිනාට්‍ය ජීවිතයේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යය විය. ඔහු ඉන්දියානු, ඇමරිකානු සහ ජර්මානු චිත්‍රපට තුනක් ඇතුළත් විදේශීය චිත්‍රපට හයකට රංගනයෙන් දායක වී ඇත.

සම්මාන
1980 දී ඔහු "කරුමක්කාරයෝ" චිත්‍රපටයේ චරිතය වෙනුවෙන් විචාරක සම්මානයක් දිනා ගත්තේය. 2007 දී ඔහු "චක්‍රායුදය" ටෙලි නාට්‍යයේ චරිතය වෙනුවෙන් හොඳම සහය නළුවාට හිමි සම්මානය දිනා ගත්තේය. රයිගම් ටෙලීස් හි වැඩිම ටෙලිනාට්‍ය සංඛ්‍යාවක රඟපෑම සඳහා ඔහු සම්මානයට පාත්‍ර විය.

References

External links
 කෝ මගේ මිතුරා
 ඇඳුම් බෑගය අමතක වී ජී. ආර්. ට අකරතැබ්බයක්
 ජී. ආර්. ආයෙත්

ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
සිංහල ජනයා

ජී. ආර්. පෙරේරා


Gavyn Davies,  (born 27 November 1950) is a former Goldman Sachs partner who was the chairman of the BBC from 2001 until 2004. On 28 January 2004 he announced that he was resigning his BBC post following the publication of the Hutton Inquiry report which heavily criticised the organisation.

Early life and business career

Davies was born in Southern Rhodesia, now Zimbabwe, where his father was head teacher at what was then its only black high school. The family moved to the UK in 1961 where he was educated at Taunton's School, Southampton, St John's College, Cambridge and Balliol College, Oxford, where he conducted research. He worked in Harold Wilson's Policy Unit from 1974 to 1976 and then as an economic advisor to James Callaghan from 1976 to 1979. Afterwards he had stints as Chief Economist at Simon & Coates and Goldman Sachs. He was later promoted to international managing director of the bank. During this time he also served as one of the Chancellor of the Exchequer's "wise men" during the 1992–1997 Parliament.

BBC inquiry and board membership
In 1999 he chaired an inquiry into the future funding of the BBC. His suggestions – to sell off a portion of BBC Worldwide (the corporation's commercial wing) and to raise the television licence fee by around 20% in order to fund new digital channels – were swiftly rejected by the Culture, Media and Sport Select Committee.

In January 2001, he was appointed vice-chairman of the BBC Board of Governors. He was promoted to chairman just 10 months later for a five-year term after being recommended by Tessa Jowell. Upon becoming chairman, Davies resigned his membership of the Labour Party. In January 2004, he resigned from the board after the publication of the Hutton Inquiry which heavily criticised the BBC's news reporting, for which Davies had pledged support. In his resignation statement he said he was "happy to accept ... ultimate responsibility" for everything the BBC does. However, he raised questions about the conclusions of Lord Hutton, including the question of the use of unverifiable sources and possible threats to the freedom of the press.

Davies has in the past donated part of his wealth to the Labour Party, of which he had been a long-term supporter. His appointment as BBC chairman sparked allegations of cronyism from Opposition political parties – Davies' wife Sue Nye was a private secretary of Prime Minister Gordon Brown and the pair are known to be good friends. Defenders of the appointment pointed out that Davies had been selected by a panel independent of Government. It has been suggested that the behaviour of Davies and Greg Dyke during the David Kelly affair was in part due to a wish to demonstrate their independence of government. After his resignation, he became somewhat of a critic of the then Labour government.

Later career
In 2005, he set up a $1.35 Billion hedge fund to invest in macroeconomic situations. He also wrote a weekly column on mathematics and statistics, Gavyn Davies does the maths, for The Guardian. Since August 2010 he has written a blog on macroeconomics for Financial Times.

He is a founding partner of Active Private Equity, Anthos Capital, and Prisma Capital Partners, as well as Chairman of Fulcrum Asset Management.

Personal life
Davies and his wife live in Wandsworth, having moved there to give their daughter the opportunity to attend a better school. They also have two sons and a further home in Croyde, Devon.

References

External links
Profile on the BBC website
 Resignation statement as chairman of the BBC
 Profile on the Active website

1950 births
Alumni of St John's College, Cambridge
Living people
The Guardian journalists
BBC Governors
Chairmen of the BBC
British businesspeople
Officers of the Order of the British Empire
Labour Party (UK) people
Spouses of life peers

Gavyn Davies


Hundrede Aarsdagen for Chr. 9. Fødsel er en dansk dokumentarisk optagelse fra 1918 med ukendt instruktør.

Handling
Roskilde 8. april 1918. Honoratiores, inklusiv regeringsmedlemmer, ankommer til Roskilde Station for at deltage i en mindehøjtidelighed for kong Christian 9.. Den Kongelige Livgarde marcherer i parade ved Roskilde Domkirke. Gæsterne ankommer til domkirken. Politikerne Klaus Berntsen og I.C. Christensen ses. Hundredvis af mennesker er mødt frem udenfor kirken og ved Stændertorvet. Kong Christian 10. kommer ud af domkirken og inspicerer livgarden og hilser på gæster, inden en bilkortege tager dem igennem Roskilde. Den Kongelige Livgarde marcherer gennem byen. Optagelserne er ikke i kronologisk rækkefølge.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1918
Dokumentariske optagelser
Danmark i 1910'erne
Det danske kongehus
Begivenheder i 1918

Hundrede Aarsdagen for Chr. 9. Fødsel


Den 5. udgave af Himmerland Rundt blev holdt den 2. maj 2015. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2015-kalenderen og var i kategori 1.2. Hollenderen Wim Stroetinga vandt løbet, den danske cykelrytter Asbjørn Kragh Andersen blev nummer to og Johim Ariesen blev nummer tre.

Referencer

2015
UCI Europe Tour 2015

Himmerland Rundt 2015


Strazburg (, , , ), Fransa'nın bir kuzeydoğu kentidir. Alsas bölgesi ve Bas-Rhin departmanının başkentliğini yapar.

Strazburg Fransa'nın nüfus bakımından yedinci en kalabalık kentidir. Kuzey-doğu bölgesinin ekonomik merkezlerinden biri olan şehir aynı zamanda Avrupa Konseyi  ve Avrupa Parlamentosu'nu barındırır. Cenevre ve New York'la birlikte ülke başkentliği yapmadan uluslararası bir organizasyon merkezi barındıran az sayıda kentten biridir.

Şehir, 1988'de UNESCO tarafından Dünya Mirasları listesine dahil edilmiştir.

Strazburg aynı zamanda büyük bir öğrenci kentidir. Üniversiteleri uluslararası platformda tanınmış olup öğrencilerinin %20'si yabancıdır.

Şehir "Avrupa'nın Başkenti" unvanını taşır.

Kent 1949 yılından bu yana AB görüşmelerine ev sahipliği yapmaktadır ve Avrupa Konseyi, Avrupa Parlamentosu ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi burada bulunmaktadır. Bu sebeple Avrupa Birliği'nin Brüksel'den sonraki 2. önemli kentidir. Dünyada Cenevre ve New York'un yanı sıra, başkent olmadan uluslararası kurumlara ev sahipliği yapan üç kentten biridir.

Bir sınır kenti olduğundan dolayı, diğer tipik Fransız kentlerine benzememektedir. Özellikle Alman ve Fransız kültürünün yoğun özelliklerini taşımaktadır. Şehrin şaraplık bağları çok  ünlüdür.

Coğrafya

Konum

Strazburg, Fransa'nın Almanya ile doğu sınırındadır. Bu sınır, modern şehrin doğu sınırı da olan Ren nehrince oluşturulmuştur ve nehrin karşı tarafında Alman kasabası Kehl'e bakar. Ancak Strazburg'un tarihi merkezi, burada Strazburg'a paralel ve kabaca Ren'den  uzakta akan Ill nehrindeki Grande Île üzerindedir. İki nehrin doğal yolları, sonunda Strazburg'un aşağısında bir yerde birleşir ancak birkaç yapay su yolu onları şehrin içinde birbirine bağlar.

Tarihçe

Strazburg, Roma imparatoru Augustus tarafından kurulmuştur. 1681 yılında Almanlardan Fransızlara geçmiştir. 1789 Fransız Devrimi ile de kent iyice Fransız kültürünün etkisi altına girmiştir. 19. yüzyılın ikinci yarısında Otto von Bismarck tarafından yeniden ele geçirilerek Alman İmparatorluğu'na dahil edilmiş ve Alsas-Loren eyaletinin başkenti yapılmıştır. Kent  I. Dünya Savaşı'nın ardından 1919'da yeniden Fransa'ya katılmıştır.

Tarihte birçok önemli olaya tanıklık etmiştir. Fransa millî marşı La Marseillaise 1792'de Rouget de Lisle tarafından burada bestelenmiştir. Gutenberg matbaayı burada icat etmiştir. Ünlü Alman yazar Goethe de hayatının bir kısmını burada geçirmiş ve burada öğrencilik yapmıştır.

Eğitim
Fransa'nın en önemli üniversitesinden biri olan Strasbourg Üniversitesi burada yer almaktadır. Şehir aynı zamanda EM Strasbourg Business School karargahına da ev sahipliği yapmaktadır.

Kültür ve turizm
Kent 1988 yılından bu yana UNESCO'nun Dünya Mirasları listesinde yer almaktadır. Strazburg hem kent merkezi, hem de çevresindeki Orta Çağ ve Rönesans mimarisinin etkisiyle bir açık hava müzesini andırmaktadır. Şehrin çevreleri üzüm bağları ile çevrilidir. Şehirde çok sayıda park ve bahçe bulunmaktadır. Görülmesi gereken yerler ve müzelerin bazıları şunlardır:
 Notre Dame Katedrali
 La Petite France ve Ponts Couverts
 Kleber Meydanı (Place Kleber)
 Cumhuriyet Meydanı (Place de la République)
 Kammerzell Evi, şehrin en eski evi
 Botanik Bahçesi (Jardin Botanique)
 Gutenberg Meydanı (La Place Gutenberg)
 Rohan Sarayı (Le Palais Rohan)
 Alsas Müzesi (Le Musée Alsacien)
 Ill Nehri üzerinde kanal turu
 Orangerie Parkı
 Citadelle Parkı
 Avrupa Parlamentosu
 Avrupa Konseyi
 Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi

Spor
Şehrin takımı Fransa 1. Ligi'nde oynayan Strazburg'dur.

Kardeş şehirler
Strazburg'un kardeş şehirleri:
  Boston, ABD, (1960)
  Leicester, Birleşik Krallık, (1960)
  Stuttgart, Almanya, (1962)
  Dresden, Almanya, (1990)
  Ramat Gan, İsrail, (1991)
   Kayseri, Türkiye

Strazburg ile işbirliği anlaşması yapan şehirler:
  Jacmel, Haiti, (1991)
  Fes, Fas (1999)
  Douala, Kamerun, (2005)
  Vologda, Rusya, (2009)
  Vahran, Cezayir, (2015)
  Kayrevan, Tunus, (2015)
  Moskova, Rusya, (2016)
  Kampala, Uganda, (2018)
 , Japonya, (2019)

Resimler

Ayrıca bakınız
 Fransa'daki şehirler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Strasbourg Belediyesi
 Strasbourg müzeleri
 Strasbourg fotoğrafları - Terra Galleria

Özgür imparatorluk şehirleri
Fransa'nın prefektörlükleri

Strazburg


Anglo-osmanska konvencija iz 1913. (29. srpnja 1913.), poznata i kao "Plava linija", bila je sporazum između Visoke Porte Osmanskog Carstva i Vlade Ujedinjenog Kraljevstva koji je definirao granice osmanske jurisdikcije na tom području Perzijskog zaljeva s obzirom na Kuvajt, Katar, Bahrein i Shatt al-Arab. Potpisan, ali nikada ratificiran,   sporazum je imao dugotrajan utjecaj na status Kuvajta; i neovisnosti i granice suvremenog Kuvajta temeljeni su na ovom sporazumu.

Pozadina
Neformalni pregovori započeli su 29. srpnja 1911. s britanskoIm memorandumom poslanom osmanskoj vladi. U to se vrijeme činilo vjerojatnim da će zadnja postaja Bagdadske željeznice, koju je projektirala i financirala Njemačka, biti smještena u Kuvajtu. Kuvajt je bio pod osmanskom upravom od 1871. godine, a 1875. godine je uključen je u vilajet Basra, no osmanska je vladavina uglavnom bila nominalna. Iako je šeik sada spadao pod jurisdikciju Carstva, u Kuvajtu nije bio stacioniran nijedan osmanski dužnosnik. Utjecaj na Kuvajt bio je ključan za britansku vanjsku politiku u Perzijskom zaljevu s obzirom na trgovinu i strateške interese koji se tiču Indije.

Za Britance je daljnje proširenje željezničke pruge značilo daljnje širenje osmanskog utjecaja, a sadašnja je uprava - koju je već ohrabrio režim "mladoturaka " - željela ponovno uspostaviti učinkovitu kontrolu nad svojim carstvom južno od Kuvajta. Još je gore bilo moguće zadiranje u druge europske sile. U predloženom memorandumu Britanci su stoga nastojali regulirati sporazum o statusu Quo iz 1901., uz dodatno podešavanje granica Kuvajta u korist Britanije.

Iako su ponekad bili u zastoju, pregovori komunicirani putem memoranduma nastavljeni su na osnovi quid pro quo u kojoj su Britanci imali prednost; ako bi Osmanlije prihvatile autonomni status Kuvajta i predložene granice, Britanci bi morali prihvatiti osmanski suverenitet, a zauzvrat se sjeverni otoci Warbah i Bubiyan moraju dodijeliti Kuvajtu itd. Sve manji utjecaj Istanbula u Perzijskom zaljevu natjerao je Osmanlije na ustupke bez mnogo dobivanja zauzvrat. Osmansko carstvo suočilo se s brojnim zastojima u posljednjih nekoliko desetljeća - nekoliko njegovih provincija ostvarilo je neovisnost, neke su pripojile druge zemlje, ili su mnoge izgubile u sukobu - i iz unutarpolitičkih razloga moglo se činiti važnim zadržati Kuvajt kao dio carstva, makar i samo simbolično. Osmanlije su također smatrale da bi sklapanje ovog sporazuma osiguralo britansku potporu u drugim gorućim pitanjima, poput rješavanja invazije drugih europskih sila i sukoba u drugim dijelovima Osmanskog Carstva. Nadalje, britanski pritisci naveli su Osmanlije da odustanu od predloženog proširenja željezničke pruge do Kuvajta i umjesto toga se odluče za završetak u Basri. Planovi za završetak pruge u Basri stvorili su novi niz zahtjeva u ime Britanaca, uključujući osmansko odricanje od Katara i ocrtavajući njegovu ulogu u širim vodama Perzijskog zaljeva. Britanija je htjela zaključiti sporazume s katarskim šeikom Jasimom al-Thanijem o nezakonitom prometu oružja i pomorskom miru, a također je htjela i formalno uspostaviti svoju dominaciju u Zaljevu. Do 6. svibnja 1913. Britanija i Osmansko carstvo parafirali su kompromis, a Anglo-osmanska konvencija potpisana je 29. srpnja 1913., točno dvije godine nakon prvog memoranduma.

Odgađanje ratifikacije
Anglo-osmanska konvencija bila je samo dio šireg procesa pregovaranja, a složenost konkurentskih europskih trgovačkih interesa u regiji spriječila je njezinu ratifikaciju. Rusija, Francuska i Njemačka (a kasnije i Italija) također su vršile pritisak na osmansku vladu radi dobivanja koncesija za željeznicu. Ratifikaciju je dodatno zakomplicirala činjenica da je većina europskih sila, baš kao i Britanci, bila u bilateralnim pregovorima s Osmanskim Carstvom. Pokušaji dobivanja naftnih koncesija od osmanske vlade dodatno su povećali složenost trgovačkih aranžmana. Konačno, izbijanje Prvog svjetskog rata, samo nekoliko mjeseci od Anglo-osmanske konvencije 1913., učinilo je Osmanlije i Britance neprijateljima na bojnom polju, što je poništilo svaku nadu za ratifikaciju.

Prije izbijanja neprijateljstava zaključen je i prateći sporazum koji pokriva ostatak Arapskog poluotoka, nazvan Ljubičasta linija.

Odredbe ugovora

I. Kuvajt
Odjeljak I konvencije sadržavao je deset članaka koji se tiču statusa Kuvajta i njegovih granica. Uključivao je kontradiktorne odredbe jer su Britanci priznali Kuvajt kao autonomni pokrajinski kadiluk Osmanskog Carstva unutar zelene zone i obavezali se da neće uspostaviti protektorat, dok je Osmansko carstvo priznalo valjanost sporazuma kojim je Kuvajt de facto, iako ne de jure, te priznalo Kuvajt kao neovisnu cjelinu unutar iscrtane crvene zone.

Prema sporazumu, Kuvajt je činio "autonomnu kazu Osmanskog carstva", čime je priznat šeik Mubaraka al-Sabaha za vladara Kuvajta, kao i kaymakama (osmanski guverner okruga) (članak 1). Kuvajt je naveden kao takav jer su se Osmansko i britansko tumačenje "suvereniteta" i "suzereniteta" razlikovali u njihovim nacrtima sporazuma pa su oba pojma izostavljena u konačnom nacrtu.

Budući da je to bila "autonomna" kaza, osmanska vlada pristala je suzdržati se od miješanja u poslove Kuvajta, "uključujući pitanje nasljedstva, te od bilo kakvog administrativnog, kao i bilo kojeg okupacijskog ili vojnog čina". Također je dopuštala upotrebu osmanske zastave s mogućnošću ispisivanja riječi "Kuvajt" (članak 2).

Sporazum je također identificirao teritorije Kuvajta kao dvije različite regije, označene crvenom i zelenom bojom na karti priloženoj konvenciji. Crvena linija, kako se obično naziva, razgraničila je regiju u kojoj je šeik trebao imati "potpunu administrativnu autonomiju". Ova regija nastala je "polukrugom s gradom Kuwaytom u središtu, Khawr al-Zubayrom na sjevernom kraju i al-Qurrayinom na južnom kraju" (članak 5.). To je uključivalo i susjedne otoke Warbah i Bubiyan, koji su bili glavna točka pregovaranja za Britance koji su osmanske vojne položaje na otocima smatrali prijetnjom.

Zelenom linijom definirana je regija u kojoj će kuvajtski šejh ostvarivati administrativna prava osmanskog kajmakama. Plemena smještena na tom području bila su "priznata u ovisnosti kuvajtskog šeika", a kao kajmakam je morao naplaćivati danak (članak 6). Važnost zelene crte je u tome što je po prvi put postavila temelj za uspostavljene granice suvremenog Kuvajta: Linija razgraničenja počinje na obali na ušću Khor al-Zubaira na sjeverozapadu i prelazi neposredno južno od Umm-Qasr, Safwana i Jabla Sanama, na takav način da ostavlja vilajetu Basre ove lokacije i njihove bunare; stigavši u al-Batin, slijedi ga prema jugozapadu sve do Hafr-al-Batina koji napušta s iste strane kao Kuwayt; od te točke dotična linija ide prema jugoistoku odlazeći do izvora al-Safah, al-Garaa, al-Haba, al-Warbah i Antaa, dopirući do mora u blizini Jabal Munife (članak 7.)Druga važna odredba, a koju su Osmanlije zahtijevale, bila je britanska deklaracija da se nad Kuvajtom neće uspostaviti protektorat (članak 4.). Ipak, osmanska vlada priznala je valjanost Anglo-kuvajtskog sporazuma iz 1899. godine, te sporazuma iz 1900. i 1904. godine u kojima se Kuvajt obvezao da se neće baviti trgovinom oružjem ili dopustiti drugoj vlasti da osnuje poštu, kao i ustupke zemljišta od strane šeika britanskoj vladi (članak 3.).

Na konvenciji su također dodane manje odredbe koje su uključivale šeikovo pravo na njegovu privatnu imovinu u vilajetu Basre (članak 9.) i izručenje (članak 10.).

II. Katar & III. Bahrein
Odjeljci II i III odnose se na Katar, odnosno Bahrein. U središtu pregovora bio je status Katara i Bahreina, a Britanci su izvršili pritisak na osmansku vladu da se odrekne svojih zahtjeva prema oba entiteta. Ako bi osmanska vlada zadržala suverenitet nad Katarom i Bahreinom, to bi joj omogućilo pravo da i dalje intervenira u pitanjima Perzijskog zaljeva, a tu su Britanci željeli zadržati monopol.

Osmanlije su bile spremne odustati od Bahreina, u kojem nikada nisu uspjele zadržati ništa osim simbolične uloge, ali ne i Katara. Kao temelj za pitanje Katara, Osmanlije su tvrdili da je carstvo oduvijek ostvarivalo učinkovit suverenitet nad poluotokom i da ne može opravdati napuštanje teritorija kojega se nikada formalno nije odreklo. Ipak, pod znatnim pritiskom, odrekli su se zahtjeva prema obje zemlje (članci 11. i 13.) i uspostavljena je plava linija koja je definirala granica osmanske jurisdikcije. Ova linija je odvajala osmanski sandžak Nedžd od Katara. Plava linija započimala je nekoliko kilometara južno od Zaknuniye (koja je bila uključena u sandžak), i išla je ravno južno do Rub' al Khali (članak 11.). U sporazumu se ne spominje da će Zaknuniya biti dio sandžaka Najdž u zamjenu za osmansku nadoknadu od 1000 funti koja je plaćena šeiku Bahreina putem britanske vlade.

U pogledu Bahreina, Osmanlije su se odrekle svih zahtjeva prema njemu dok god Britanci ne pokušavaju pripojiti ga (članak 13.), te nisu zahtijevali kapitulacijska prava za podanike Bahreinskog šeika (pod zaštitom britanskih konzula) koji žive u Osmanskog Carstva (članak 15.).

IV. Perzijski zaljev
Posljednji korak u osiguranju britanske dominacije nad Perzijskim zaljevom bila je formalizacija britanske uloge u osiguravaju sigurnosti Perzijskog zaljeva. Stoga su "radi zaštite njegovih posebnih interesa ... u slobodnim vodama Perzijskog zaljeva i na granicama nezavisnih šeikata južno od Katara sve do Indijskog oceana" Britanci nastavili poduzimati sljedeće mjere (članak 16.):
 (a) Sondiranje, osvjetljavanje svjetionika, postavljanje plutača, pilotiranje
 (b) Pomorska policija
 (c) Mjere karantene

Izvori

Literatura

Anscombe, Frederick F. The Ottoman Gulf: the creation of Kuwait, Saudi Arabia, and Qatar New York: Columbia University Press, 1997.
Kelly, J.B. Eastern Arabian Frontiers New York: Frederick A Praeger, 1964.
Kelly, J.B. Sovereignty and Jurisdiction in Eastern Arabia International Affairs (Royal Institute of International Affairs) 34.4 (1958): 16–24.
Hurewitz, J.C., ed. The Middle East and North Africa in World Politics: A Documentary Record, 2nd edn. Vol. 1: European Expansion, 1535–1914. New Haven: Yale University Press, 1975, pp. 567–570.
Schofield, Richard. Kuwait and Iraq: Historical and Territorial Disputes. London: Chatham House, 1991.
Slot, B.J. Mubarak al-Sabah: Founder of Modern Kuwait 1896-1915. Arabian Publishing Ltd, 2005.

Daljnje čitanje

Tallon, James N. "Allies and Adversaries: Anglo-Ottoman Boundary Negotiation in the Middle East, 1906–1914" in Justin Q. Olmsted Britain in the Islamic World Imperial and Post-Imperial Connections London: Palgrave, 2019, p.89-105.

Povijest Kuvajta
Britanski kolonijalizam u Aziji
Povijest Bahreina
Perzijski zaljev
Osmansko Carstvo

Anglo-osmanska konvencija iz 1913.


Andrographis, biljni rod iz porodice primogovki smješten u tribus Andrographideae, dio potporodice Acanthoideae. Postoji 27 priznatih vrsta na jugu Azije (Indija, Šri Lanka, Bangladeš, Mjanmar).

Poznatija vrsta je jednogodišnja biljka A. paniculata koja se od davnina koristi u tradicionalnoj medicini.

Vrste

 Andrographis affinis Nees
 Andrographis alata (Vahl) Nees
 Andrographis atropurpurea (Dennst.) Alston
 Andrographis beddomei C.B.Clarke
 Andrographis chendurunii E.S.S.Kumar, A.E.S.Khan & S.G.Gopal
 Andrographis echioides (L.) Nees
 Andrographis elongata (Vahl) T.Anderson
 Andrographis explicata (C.B.Clarke) Gamble
 Andrographis glandulosa (B.Heyne ex Roth) Nees
 Andrographis gracilis Nees
 Andrographis lawsonii Gamble
 Andrographis lineata Nees
 Andrographis lobelioides Wight
 Andrographis longipedunculata (Sreem.) L.H.Cramer
 Andrographis macrobotrys Nees
 Andrographis megamalayana Gnanasek., Karupp. & G.V.S.Murthy
 Andrographis monglunensis H.T.Chang & H.Chu
 Andrographis neesiana Wight
 Andrographis paniculata (Burm.f.) Nees
 Andrographis producta (C.B.Clarke) Gamble
 Andrographis rothii C.B.Clarke
 Andrographis rotundifolia (Sreem.) Sreem.
 Andrographis serpyllifolia (Rottler ex Vahl) Wight
 Andrographis stellulata C.B.Clarke
 Andrographis stenophylla C.B.Clarke
 Andrographis subspathulata C.B.Clarke
 Andrographis viscosula Nees

Izvori

Acanthoideae

Andrographis


Lista dos campeões internacionais de dança latino e americana participantes dos International Latin American Dance Championships (formalmente chamados Elsa Wells International Dance Championships, ou somente International Championships) criados na década de 1950 (após a Segunda Guerra Mundial) na Inglaterra pela inglesa Elsa Wells, quando os padrões de coreografia, ensino e, julgamento para essas danças foram estabilizados. Atualmente são organizados pela Dance News special events e, inclui todas as categorias de dança de salão do International Style Standard e International Style Latin.

Ocorreu, após um período de debate e discussão iniciado por Monsieur Pierre e seus associados. Embora de origem e organização inglesas, os campeonatos eram abertos ao mundo, como é o caso hoje de todos os principais campeonatos de salão realizados na Inglaterra. Existem duas séries principais, uma para profissionais e outra para amadores, além de várias categorias limitadas por idade. A divisão entre amador e profissional persistiu na dança de salão muito depois de ter desaparecido na maioria dos outros esportes e passatempos.

As etapas finais dos títulos Amateur e Professional Standard e da América Latina são sempre realizadas no Royal Albert Hall, em Londres. A qualificação para essas fases finais e os campeonatos para outras categorias (Juvenil, Sub 14, Júnior, Sub 21, Sênior, Pro Rising Stars) são realizados em um evento preliminar de dois dias antes das finais principais em Brentwood (Essex). Os juízes não ingleses são sempre incluídos nos painéis de julgamento. É um dos maiores eventos regulares e internacionais da dança de salão.

Esta lista de competição não é a mesma dos Campeonatos Mundiais WDC posteriores. O International Professional Latin e Standard Championships agora fazem parte da World Super Series do Conselho Mundial de Dança.

As danças
De acordo com os regulamentos do British Dance Council (BDC, Conselho Britânico de Dança), a competição latino-americana compreende cinco ritmos de danças: cha-cha-cha, samba, rumba, pasodoble e, jive; a base das danças é descrita em textos padrão. Ja a coreografia avançada, no entanto, rompeu as limitações tradicionais da dança social, e mais obviamente nas danças latinas e americanas do que nas danças de salão (Modern ou Standard).

Adjudicação
Os dias de qualificação e eventos menores em Brentwood tiveram, em 2009, três painéis de julgamento de oito ex-campeões e outros profissionais importantes. As primeiras rodadas tinham um painel de oito, alternando. As semifinais e finais de eventos menores tiveram os dois painéis. No Royal Albert Hall, havia quatro painéis, cada um com 19 juízes. As semifinais e finais dos títulos amador e profissional foram julgadas por um painel separado.  Isso pode ser contrastado favoravelmente com o número de juízes usados para os eventos dos Jogos Olímpicos que dependem de julgamento, como dança no gelo e mergulho . Os resultados e os detalhes do julgamento (marcas para cada finalista por cada adjudicador) são publicados após o evento.

Campeões Internacionais Profissionais

Campeões Internacionais Amadores

Referências

Listas de pessoas premiadas
Danças de salão

Campeões internacionais de dança latino-americano


Lorenzo Colombo, né le  à Legnano en Italie, est un pilote automobile italien.

Biographie
Après avoir disputée des courses automobiles aux mains Karting de 2009 à 2015, il est passé aux courses automobiles aux mains de monoplaces dans des championnats tels que le Championnat d'Italie de Formule 4, le Championnat d'Allemagne de Formule 4, l'Euroformula Open, la Formula Renault 2.0 Northern European Cup, la Formula Renault Eurocup et le Championnat de Formule 3 FIA.

Depuis 2022, il participe également a des épreuves d'endurance aux mains de Sport-prototypes dans le championnat du monde d'endurance. Du fait de la blessure au pied du pilote équatorio-américain Juan Manuel Correa, l'équipe italienne Prema Racing avait fait appel à Lorenzo Colombo afin de le remplacer et de participer aux 4 Heures du Castellet, course du championnat européen European Le Mans Series. C'est lors de cette course que Lorenzo Colombo remporta sa première course d'endurance avec comme coéquipiers le pilote suisse Louis Delétraz et le pilote autrichien Ferdinand Habsburg. Juan Manuel Correa étant toujours forfait pour la seconde manche du championnat, les 4 Heures d'Imola, il participa également a cette épreuve qu'il remporta.

Carrière

†Colombo était un pilote invité, il était inéligible aux points.

Palmarès

Résultats aux 24 Heures du Mans

Résultats en Championnat du monde d'endurance

Résultats en European Le Mans Series

Notes et références

Liens externes

  Lorenzo Colombo sur driverdb.com
  Lorenzo Colombo sur motorsportmagazine.com

Naissance en avril 2001
Pilote automobile italien
Pilote des 24 Heures du Mans
Pilote du Championnat du monde d'endurance

Lorenzo Colombo (pilote automobile)


O Estádio de Porto Saíde () foi um estádio multiuso localizado na cidade de Porto Saíde, no Egito, inaugurado em . De propriedade do Al-Masry Sporting Club, que mandou ali seus jogos oficiais por competições nacionais e continentais entre 1958 e 2012, o estádio também foi uma das sedes oficiais do Campeonato Africano das Nações de 2006, realizado no país. Possuía capacidade máxima para  espectadores.

Tragédia de Porto Saíde

Em , após o fim da partida disputada entre Al-Masry contra o Al-Ahly, que terminou com a vitória do clube mandante por 3–1, torcedores do Al-Masry partiram para cima de jogadores e torcedores do Al-Ahly, atirando pedras, garrafas de vidro e ameaçando as vítimas com facões. Os violentos confrontos resultaram em 74 torcedores mortos e mais de  feridos.

A motivação que desencadeou tragédia apresentava uma forte conotação política. No âmbito institucional, enquanto o Al-Ahly posicionou-se favoravelmente aos protestos populares que desencadearam no movimento denominado Primavera Árabe, o Al-Masry, por sua vez, posicionou-se em defesa da continuidade do governo do presidente Hosni Mubarak, que acabou deposto em 2011 em decorrência da intensificação dos protestos contra seu governo ditatorial, no poder desde 1981.

Demolição e projeto de novo estádio
Em 2019, o estádio foi fechado e seu processo de demolição foi realizado por partes, encerrando-se definitivamente em . Em seu lugar, há planos em andamento para a construção de um novo estádio no local para o futuro por parte do Ministério da Juventude e dos Esportes do Egito.

Porto Saíde
Porto Saíde
Porto Saíde
Porto Saíde
Estádio

Estádio de Porto Saíde


Nivación es el término que hace mención a los procesos de meteorización y erosión asociados a neveros persistentes. El término nivación fue introducido y definido por F.E. Matthes en 1900. Existen discrepancias entre científicos sobre la definición exacta y utilidad del concepto de nivación.

Véase también
 Nevero
 Ventisquero
 Nevero artificial

Referencias

Nieve
Geomorfología

Nivación


Prodidomus saharanpurensis est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique d'Uttar Pradesh en Inde. Elle se rencontre vers Khara.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Micaria saharanpurensis par en Tikader, 1982. Elle est placée dans le genre Prodidomus par Platnick en 1989.

Étymologie
Son nom d'espèce, composé de saharanpur et du suffixe latin , « qui vit dans, qui habite », lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, le district de Saharanpur.

Publication originale
 Tikader, 1982 : « Spiders: Araneae. Vol. II. Part 2. Family Gnaphosidae. » The fauna of India, Zoological Survey of India, Calcutta, .

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique d'Uttar Pradesh

Prodidomus saharanpurensis


An Cyperus niigatensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jisaburo Ohwi. An Cyperus niigatensis in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus niigatensis


Endüljans (Fransızcaː indulgence, Latinceː indulgentia, kökeni indulgēre, 'göz yummak') teriminin güncel tanımı iuris canonici Kodeksinde (Kilise'nin Kanon Hukuku / Canon Law n. 992) bulunabilir ; "itiraf gizemi aracılığıyla affedilmiş olan günahların Tanrı ününde geçici bir ceza ile hafifletilmesi."

Katolik Kilisesi'nin Resmi Öğretisi
Endüljans sisteminin mantığı şu şekildedir; lütuf aracılığıyla günahkar günahlarını itiraf ettiğinde, pişmanlık gösterdiğinde ve telafi için eğer mümkünse bir kefaret ödemeyi kabul ettiyse, Kilise günahkarın Tanrı tarafından günahlarının affedildiğini eder. Endüljans sisteminin, itiraf gizemi/barışma sırrı ile güçlü bağlantı vardır. Geleneksel olarak Kilise'nin uygun gördüğü kefaretin ödenmesinin ardından günahkara Kilise tarafından bir endüljans bağışlanır.

Endüljans ve Kutsal Yazılar
Endüljans sistemini haklı göstermek için en sık kullanılan kaynak Matta İncili'ndeki 16:19 "Göklerin Egemenliğinin anahtarlarını sana vereceğim. Yeryüzünde bağlayacağın her şey göklerde de bağlanmış olacak; yeryüzünde çözeceğin her şey göklerde de çözülmüş olacak." ve 18:18 "Size doğrusunu söyleyeyim, yeryüzünde bağlayacağınız her şey gökte de bağlanmış olacak. Yeryüzünde çözeceğiniz her şey gökte de çözülmüş olacak." Bu 2 ayete dayanarak Kilise, kendisini Mesih adına affetme gücünün sahibi olarak kabul eder.

Endüljans Pratiğinin Yüzyıllar Boyunca Kullanımı

Antik döneminde endüljans
Hristiyanlık döneminin ilk yüzyıllarında yaşanan zulümlerden ötürü dinden dönenlerin sayıları çoktu. Bu mürtedlerden tekrar Kilise'ye dönmek isteyenlerinin yeniden Kilise'ye nasıl kabul edilecekleri sorunu doğmuştu. Bu özel durumun yarattığı sebepten ötürü endüljans sistemi uygulanmaya başlanmıştı. Kilise'nin duaları ve uzun süren bir kefaretten sonra Kilise (bir episkopos ya da rahip), mürtedlerin yeniden katılıp katılamayacağına karar veriyordu. Başka bir deyişle, gereklilikler sağlandıktan sonra, Kilise mürtedin yeniden bütünleşmesine müsamaha ediyordu.

Bir itirafın dinlenmesi, bir kefaretin verilmesi aracılığıyla endüljansın sağlanması, geleneksel olarak Havarilerden otoritesini alan ve onların meşru varisi olan, rahiplerin ve çoğunlukla episkoposun bir imtiyazıydı. Günahın vahametine göre kefaret oldukça ağır olabiliyor ve Efkarsitiya'dan men edilmeyle birlikte verilebiliyordu. Orta çağlarda kefaret ödemekte olan kişinin özel bir kıyafet de giymesi zorunluydu.

7. yy'dan itibaren endüljansların koşulları giderek daha yasal bir boyut kazandı, her farklı türden günah için standart bir kefaret öngörüldü. Standartlaştırılmış kefaret sistemi, rahiplerin manastır kurallarından sapmalarının her türüne dair özel kefaretlerinin uygulandığı sistemin bir kopyası olarak, her günahkar için uygulanmaya başladı.

Orta Çağ döneminde endüljans
11. yy'dan itibaren hacılık ve/veya Haçlı Seferlerine katılım, günahları büyük olan (öldürme, tecavüz, yağma…) günahkarlar için en kesin kefarete dönüştü, bu sayede yeniden Kilise ile bütünleşebileceklerdi. Her ne kadar 1215'teki IV. Latran Konsili'nde kınanmış olsa da, Kilise'ye ödeme yapmak yaygın bir feragat yolu olmuştur. Zamanla, kefaretin ticari mantığı ve endüljans sistemi bir esas halini aldı. Geç ortaçağda ve tüm Rönesans boyunca, Papalar para karşılığı yapılan endüljans sistemini para sağlamanın kolay bir yolu olarak kullandı. Bu sebepten ötürü endüljans 'Papa'nın sattığı af belgesi'ne dönüştü. Katolik Kilisesi Yeniçağ başlarında harcamalarının artması üzerine bir bildiri yayınladı. Bu bildiriye göre Hristiyanlar günahlarından arınabilmek için kiliselere bağışta bulunmalıydı. Aynı dönemde 'Kilise'nin halka para karşılığı cennetten arsa sattığı' inancı yayılmaya başlamıştır.

Rönesans Döneminde Endüljans
15. yy'dan itibaren, krallar, asiller ve zengin tüccarlar arasında günahları için kefaret ödeyerek endüljans elde etmek yerine Papa'ya para vererek bunu elde etmek yaygın bir hal aldı. Tüm bu sistem teologlar tarafından sorgulanmaya başladı, bu teologlar arasında Martin Luther'de vardı. Luther'in endüljanslara tepkisi öncelikle bir Kilise lideri olaraktı. Bir itirafları duyan olarak bazı günahları itiraf eden kişilerin endüljansı elde etmeyi, gerçek bir dönüşümden daha çok önemsediğini görmekteydi. Luther kurtuluşla ilgili endüljansın yarattığı güven illüzyonunu reddetti. Endüljans ve lütuf üzerine vaazında Luther, endüljansların manevi faydasını kabul etmiştir, Tanrı'nın kurtarış armağanını hatırlatarak, gerçek tövbenin böyle bir endüljansa sahip olmak için gerekliği olduğunu belirtmiştir.

Trento Konsili'inin tanımlamasına göre endüljans;
Konsil endüljans sorunu ile 15 Eylül 1563'te yaptığı son oturumda ilgilenmiştir. Kilise'nin bu uygulamayı yaymaya devam etmesine ve Hristiyanlar için faydasını yeniden onaylamıştır. Birçok kötüye kullanımının farkında olarak Konsil, endüljansın elde edinimi için her türlü para transferinin ortadan kaldırılmasına karar vermiştir.

Endüljansın elde edinimi için gerekli koşullar İkinci Vatikan Konsili'nde bir kez daha açıklığa kavuşturulmuştur. Papa VI. Pavlus, Havarisel Anayasa'da Indulgentiarum doctrina (1 Ocak 1967),"endüljans pratiği içine karışan kötüye kullanımları, gerek haddinden fazla gerekse yersiz endüljanslardan dolayı 'Kilise'nin anahtarları' küçük düşürülmüştür ve kefaretten gelen tatmin zayıflamıştır gerek endüljansların adı küfüre dönüştüğünden gerekse ayıplanabilir çıkarlardan ötürü" şeklinde durumu tanımıştır.

Günümüzde Endüljans Sistemi
Günümüzde Katolik Kilisesi halen daha endüljans vermeye devam etmektedir. Sistemin finansal yönü tamamen ortadan kaldırılmıştır, hatta ağır kefaretlerde kaldırılmıştır.

Kilise'nin Kanon Hukuku'na göre onaylanması için ;

 Tam ve tüm kalple bütün günahlardan kopmuş olmak, her türlü hatta mazur görülebilir günahlardan dahi,
 Geçerli bir itiraf yapılmış olmak,
 Efkaristiya'nın lütuf halinde iken alınmış olması
 Papa'nın dua niyetleri için dua etmek

Bir endüljans, ya da başka bir değişle bağışlanma Tanrı tarafından tüm günahkarlara sunulur.

Ayrıca

 Olgun, H. (2005). Katolik Kilisesi'nin Endüljans Uygulaması Ve Protestan Reformuna Etkisi . Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 18(18-19), 327-346.
Kilise Gelenekleri - Bölüm 9: Endüljans https://www.youtube.com/watch?v=d7zCG29KrCk&list=PL8V55MSl9wx5MzGf6luqokc4zpxptE7A5&index=10

Kaynakça

Hristiyanlık tarihi
Orta Çağ
Hristiyan terminolojisi
Katolik ilahiyatı ve doktrinleri

Endüljans


بول فوستر كيس  (3 أكتوبر 1884- 2 مارس 1954) منجم أمريكي إبان النصف الأول من القرن العشرين وصاحب مؤلفات كثيرة عن التارو وكابالا ويعتبر أحد أهم خبراءها المعاصرين. ربما كانت أهم إسهاماته في مجال التنجيم هي الدروس التي كتبها لفائدة المنتسبين لبناة الأديتوم. محاضراته للأعضاء المستبدئين بفروع B.O.T.A بدورها كانت عميقة، هذا بالرغم من أن محدودية توزيعها جعلها أقل شهرة.

حياته المبكرة
ولد بول فوستر كيس على الساعة 5:28 مساء من الثالث أكتوبر 1884 في فيربورت، نيويورك. والده كان أمين مكتبة المدينة والشماس المحلي للكنيسة البروتستانتية المستقلة. حينما بلغ الخامسة من العمر بدأت والدته في تعليمه عزف البيانو والأرغن، ولاحقا عزف كيس اليافع الأرغن في كنيسة أسرته. باشر كيس مساره المهني كموسيقي موهوب وعازف كمان وقائد أركسترا.

انجذب بول فوستر كيس مبكرا نحو التنجيم، فبينما كان لا زال صبيا خبر تجارب من قبيل ما يصطلح عليه اليوم بالحلم الصافي وقام بالتراسل بخصوص هذه التجارب مع روديارد كبلينغ هذا الذي شجعه بخصوص مصداقية مساعيه الخارقة.

سنة 1900  قابل كيس الخفائي كلود براكدون Claude Bragdon بينما كان كلاهما يؤدي عرضا خيريا، حينها سأل براكدون كيس عن أصل أوراق اللعب. بعد بحثه عن الجواب في مكتبة والده اكتشف كيس ارتباطا بالتارو أو ما سمي ' لعبة الإنسان '، ومنذئذ بدأ المشروع الذي خصص له كيس حياته بأسرها بدراسة التارو والمتوج بإبداع مجموعة أوراق تارو B.O.T.A، نسخة «مصححة» من أوراق Rider-Waite.

بين عامي 1905 و 1908 (20-24 من العمر) شرع كيس في ممارسة اليوجا، وبالأخص البراناياما pranayama اعتمادا على المتوفر من الكتب المنشورة، ويبدو أن تجاربه المبكرة تسببت له في توترات ذهنية ونفسية وخلفت عنده هما لم يبارحه حياته قط بوجوب أن تتم الممارسة الخفائية في ظل توجيه وتدريب مناسبين.

في صيف 1907 قرأ كيس كتاب سر السحر العقلي (The Secret of Mental Magic) للمؤلف ويليام ووكر أتكينسون (المعروف كذلك برماشاراكا Ramacharaka) ذلك دفعه للتراسل مع المؤلف، ساعتها أحد أشهر كتاب الفكر الجديد مما دفع الكثيرين للاعتقاد بأن كيس وأتكنسون كانا من بين المؤلفين الثلاثة المجهولين للنص الفلسفي الهام: كيباليون.

معضلة: الموسيقى أو الألغاز
روى كيس عن لقاء في أحد شوارع شيكاغو، سنة 1009 أو 1910، غير مجرى حياته حينما اقترب منه الدكتور فلود Dr. Fludd أحد أبرز أطباء شيكاغو وحياه باسمه وأخبره بأنه يحمل له رسالة من أحد سادة الحكمة Masters of Wisdom الذي هو «أستاذي وأستاذك أنت أيضا» كما قال الطبيب. واصل الطبيب حديثه بأن أخبر كيس بأنه أمام خيارين: أن يستمر في مساره الموسيقي الناجح والعيش بهناء وراحة، أو أن يكرس نفسه «لخدمة الإنسانية» والمساهمة في إرساء العصر القادم. منذئذ بدأ كيس في الدراسة وصياغة الدروس التي شكلت جوهر منهاج بناة الأديتوم، مدرسة التارو والقبالة التي أسسها كيس والتي ما زالت مستمرة إلى اليوم.

سنة 1916 نشر كيس سلسلة من المقالات الطلائعية عن مفاتيح التارو تحت عنوان «العقيدة السرية للتارو» The Secret Doctrine of the Tarot في المجلة الخفائية الشهيرة The Word. قوبلت المقالات باهتمام كبير بين الأوساط الخفائية باعتبار أنها توضح وتنظم عبر مفاتيح التارو ما كان في السابق عناصر مبعثرة ومربكة من المعرفة الخفائية.

ويتي و«ألفا وأوميغا»
خلال 1918 قابل كيس مايكل جيمس ويتى رئيس تحرير مجلة Azoth والذي ستجمعه به صداقة حميمة. كان ويتي يضطلع بدور أمين الصندوق ومدير القداس بمحفل توت-هرمس التابع للألفا والأوميغا Alpha et Omega. كانت الألفا والأوميغا جماعة ماكجريجور ماترز S. L. MacGregor Mathers التي تشكلت سنة 1906 بعد زوال جماعة الفجر الذهبي الهرمسية الأصلية سنة 1903. شجع ويتي كيس على الانضمام لتوت-هرمس الذي كان المحفل الأمريكي التابع مباشرة للمحفل الأم في باريس. انضم كيس وترقي سريعا عبر استبداءات الدرجات الصليبالوردية Rosicrucian Grades. اسم الطموح الذي اتخذه كيس في الألفا والأوميغا كان Perserverantia (المثابرة أو أنا مثابر).
بين سنتي 1919 و1920 عمل كيس بمعية ويتي على وضع النص الذي سينشر لاحقا تحت عنوان«كتاب الأمارات» The Book of Tokens ، وهو الكتاب الذي خط كنص مستوحى سواء عبر التأمل أو الكتابة التلقائية أو عبر قنوات أخرى، ولقد تبين لاحقا بأن«سيد الحكمة ر» Master R كان المصدر.

في العشرين من شهر مايو 1920 أستبدئ كيس إلى الدرجة الثانية من الألفا والأوميغا، وبعد ثلاثة أسابيع من ذلك تمت تسمية كيس خبيرا من الدرجة الثالثة.

خلال سبتمبر 1920 توفي ميكائيل ويتي، ولقد أعزى كيس ذلك إلى متاعب صحية ناجمة عن ممارسة السحر الأخنوخي Enochian magic. لاحقا تراسل كيس مع إسرائيل ريكاردي بخصوص تخوفاته تلك.

بناة الأديتوم
استقال كيس من الألفا والأوميغا إثر خلافات مع موينا ماترز Moina Mathers وشرع بتفان في إرساء مدرسته الأسرارية الخاصة. صيف 1922 ركز مجهوداته نحو إعداد مقرر تعليمي بالمراسلة سماه «الحكمة الأزلية» واتسم بشموليته الكبيرة وبتغطيته لجميع الميادين الهرمسية. وبحلول سنة 1923 شكل كيس «مدرسة الحكمة الأزلية» The School of Ageless في بوسطن على الأرجح.

بعد سنوات قليلة انتقل إلى لوس أنجلس متخليا نهائيا عن مهنته كموسيقي، وهناك أسس «بناة الأديتوم» (Builders of the Adytum (B.O.T.A. المتواجدة حتى اليوم. هذه المدرسة تقدم نفسها كمدرسة أسرارية حقيقية. على امتداد العقود الثلاثة اللاحقة نظم كيس منهاجا دراسيا بالمراسلة يغطي عمليا كامل ما يصطلح على تسميته بالتعاليم الأسرارية الغربية Western Mystery Tradition : التارو الخفائي، القبالة والخيمياء.

سنة 1924 توفيت ليلي جيز (Lilli Geise) زوجة كيس الأولى، وفي 1943 تزوج هارييت (Harriet) وهي السنة ذاتها التي قابل فيها أن ديفييس التي ستخلفه لاحقا على رأس بناة الأديتوم.

الوفاة
توفي بول فوستر كيس بينما كان يمضي عطلة في المكسيك رفقة زوجته الثانية هارييت Harriet. رماده مدفون في المتنزه التذكاري Forest Lawn Memorial Park بغلينديل في كاليفورنيا.

الميراث
خلف كيس كما كبيرا من الكتابات المنشورة عن التارو والقبالة وكما أكبر غير منشور لا زال يتداول حتى اليوم عبر المدرسة الأسرارية التي أسسها.

قائمة المراجع

المقالات

 Article on Tarot in "The Word" -1916
 Article on Tarot (revised) in "Azoth Magazine" -1918

الكتب

 The Kybalion (1912) with William A. Atkinson
 An Introduction to the Study of the Tarot -1920
 A Brief Analysis of the Tarot -1927
 The True and Invisible Rosicrucian Order -1927
 Correlations of Sound & Color -1931
 The Highlights of Tarot -1931
 The Book of Tokens -1934
 The Great Seal of the United States -1935
 Progressive Rotascope -1936
 Tarot Fundamentals 4 volumes -1936
 Tarot Interpretations 4 volumes -1936
 The Open Door -1938
 The Tarot: A Key to the Wisdom of the Ages -1947

 Daniel, Master of Magicians
 The Masonic Letter G
 The Name of Names

الوصلات الخارجية

 [ http://www.bota.org ] الموقع الرسمي لمدرسة بناة الأديتوم
 [ http://www.golden-dawn.org/biocase.html ]

 [ http://www.lvx.org ]
 [ http://www.josephnolen.com ]
 [ http://www.2000biz.com/psf ] موارد ونصوص
 [ http://www.kybalion.org ] القبليون

مراجع

غموضيون أمريكيون
ماسونيون أمريكيون
منتسبو الصليب الوردي
مواليد 1884
مواليد في نيويورك (ولاية)
وفيات 1954
وفيات في المكسيك

بول فوستر كيس


Vinylalkohol (IUPAC-navn: ethenol) er en alkohol med den kemiske formel . Vinylalkohol er en isomer af acetaldehyd og ethylenoxid. Det kan dannes ved elimination af vand fra ethylenglykol ved en temperatur på 900 °C og lavt tryk. Vinylalkohol er dog en ustabil forbindelse og vil efterhånden tautomerisere til det mere stabile acetaldehyd.

Tautomerisering mellem vinylalkohol og acetaldehyd
Under normale betingelser undergår vinylalkohol tautomerisering til acetaldehyd:

Ved stuetemperatur er acetaldehyd (H3CC(O)H) mere stabil end vinylalkohol (H2C=CHOH) med en energiforskel på 42,7 kJ/mol:

H2C=CHOH → H3CC(O)H ΔH298,g = −42,7 kJ/mol

Denne keto-enol-tautomerisering har en høj aktiveringsenergi og sker derfor ikke ved temperaturer nær stuetemperatur. Tautomerisering kan dog fremmes via fotokemiske processer, og vinylalkohol spiller muligvis en rolle i dannelsen af organiske syrer i atmosfæren.

Polyvinylalkohol
På grund af vinylalkohols ustabilitet fremstilles termoplasttypen polyvinylalkohol (PVA eller PVOH) indirekte via polymerisering af vinylacetat efterfulgt af hydrolyse af esterbindingerne (Ac = acetyl, HOAc = eddikesyre):

n CH2=CHOAc → (CH2−CHOAc)n
 (CH2−CHOAc)n + n H2O → (CH2−CHOH)n + n HOAc

Som ligand
Der findes mange kendte metalkomplekser, i hvilke vinylalkohol indgår som ligand. Et eksempel er Pt(acac)(η2-C2H3OH)Cl.

Forekomst i det interstellare rum
Der er blevet fundet vinylalkohol i den molekylære tåge Sagittarius B ved hjælp af et 12-meters radioteleskop ved Kitt Peak National Observatory i Arizona, USA. At vinylalkohol kan være stabil i det (foryndede) interstellare medium viser, at forbindelsens tautomerisering til acetaldehyd ikke foregår unimolekylært.

Referencer

Se også

 Enol
 Ethanol
 Ethynol

Alkoholer
Monomerer

Vinylalkohol


L'Aiglon is a play in six acts by Edmond Rostand based on the life of Napoleon II, who was the son of Emperor Napoleon I and his second wife, Empress Marie Louise. The title of the play comes from a nickname for Napoleon II, the French word for "eaglet" (a young eagle).

The title role was created by Sarah Bernhardt in the play's premiere on 15 March 1900 at the Théàtre Sarah Bernhardt.
Fashion designer Jacques Doucet designed her famous white costume.

In October of the same year, the play (in an English translation by Louis N. Parker) premiered at New York's Knickerbocker Theatre, with Maude Adams in the title role.

Its first performance in London was at His Majesty's Theatre in 1901, with Bernhardt again playing the leading role. Rostand had written L'Aiglon specifically for Bernhardt, and it became one of her signature roles.

Clemence Dane made an English translation which was broadcast by the BBC on National Radio in 15 November 1936 and regionally the following day. Marius Goring performed the leading role in this production.

Arthur Honegger and Jacques Ibert composed an opera in five acts, also with the title L'Aiglon, to a libretto by Henri Cain, based on Rostand's play. It was first performed at the Opéra de Monte-Carlo in 1937.

Plot

References

New York Times, "Rostand's New Play a Success", 16 March 1900
New York Times, "Maude Adams as the Stricken Eaglet", 23 October 1900
Spratt, Geoffrey K., The music of Arthur Honegger, Cork University Press, 1987, p. 544.
V&A Archive L'Aiglon radio script

External links

L'Aiglon – complete text in the original French
L'Aiglon – complete text of the English translation by Louis N. Parker
Recording of Sarah Bernhardt in a 4 minute excerpt from L'Aiglon, Vincent Voice Library, Michigan State University

Aiglon
Aiglon
Cultural depictions of Napoleon II

L'Aiglon


أسست مؤسسة البصر الخيرية العالمية في عام 1990م بواسطة مجموعة من أطباء العيون، وهي مؤسسة خيرية تطوعية غير حكومية وغير ربحية مسجلة في العديد من الدول، تعمل في مجال مكافحة العمى في قارتي آسيا وإفريقيا وذلك عبر برنامج شامل ومتكامل يقوم على ثلاثة محاور:

- تيسير الحملات العلاجية المتنقلة: وذلك عبر إقامة حملات علاجية منتظمة سنوياً، ويتم اختيار الدول حسب الحاجة الماسة هناك ويتم في هذه الحملات العلاجية والتي لا يتجاوز مدتها الأسبوع عمل الفحوصات وإجراء العمليات وصرف الدواء والنظارات مجاناً وبلا مقابل.

- المستشفيات التخصصية الدائمة: بناء المستشفيات التخصصية المؤهلة والتي يتم تجهيزها بأحدث الأجهزة الطبية، فتكون منطلقاً للحملات العلاجية، وتعالج المرضى الذين يفدون إليها من أنحاء متفرقة بأسعار رمزية زهيدة، وتقدم الخدمات الطبية مصحوبة بتقديم الأدوية والنظارات والعدسات.

- إنشاء مراكز ومعاهد تدريب: من واقع الخبرة الواسعة في مجال طب العيون ارتأت مؤسسة البصر إقامة معاهد فنية تقنية لتدعم العمل وتزكي أدواره وتمدنا بما نحتاج من هذه الكوادر.
الجوائز والشهادات التقديرية المحلية والعالمية والتي منها:

- شهادة تقدير من منظمة الصحة العالمية لما تقوم به من عمل طبي إنساني.

- حصلت المؤسسة على نوط الواجب السوداني من الدرجة الأولى تقديراً لمجهودات المؤسسة في السودان.

- حازت المؤسسة على جائزة الأمير محمد بن فهد لأعمال البر. إحصائيات الحملات العلاجية إجمالية ( 1990 م حتى فبراير 2009م )

المستشفيات التخصصية الدائمة :

من خلال الخبرة الكبيرة التي حازت عليها المؤسسة عبر العمل لفترة طويلة في كل من قارتي آسيا وإفريقيا فقد اتضح جلياً الحاجة الماسة لإقامة مستشفيات ثابتة في مواطن الداء، هذه المستشفيات تكون كقاعدة أساسية لتنفيذ الحملات الطبية العلاجية المجانية لتحقيق هدف إيصال الخدمة الطبية للمحتاجين لها إلى مواقع تواجدهم، وتجهز هذه المستشفيات بأحدث ما توصل إليه العلم من الأجهزة في مجال طب العيون ومدها بكوادر طبية مؤهلة تأهيل عالي وذوي خبرة واسعة، وكادر إداري واسع الدراية بنظم العمل. وقد بلغ عدد المستشفيات 13 مستشفى تخصصي في طب العيون، تسير هذه المستشفيات بسعر التكلفة تخفيفاً عن فقراء المسلمين، وفيما يلي عرضاً تفصيلياً للمستشفيات التخصصية والمراكز الطبية التابعة للمؤسسة وإحصائياتها منذ تأسيسها والتي تشير بوضوح إلى الأعداد الكبيرة من المستفيدين من الخدمات الطبية التي تقدمها.

مستشفيات السودان:

1. بمنطقة الخرطوم مجمع مكة التخصصي لطب العيون (يتضمن معهد تدريب وتأهيل الأطباء والفنيين).

2. بمنطقة أم درمان مركز مكة لطب العيون.

3. بمنطقة بورتسودان مستشفى مكة التخصصي لطب العيون.

4. بمنطقة نيالا (دارفور) مستشفى مكة التخصصي لطب العيون.

5. بمنطقة ود مدني مستشفى مكة التخصصي لطب العيون.

6. بمنطقة الكلاكلة مستشفى مكة التخصصي لطب العيون.

7. بمنطقة الدمازين مستشفى مكة التخصصي لطب العيون.

مستشفيات اليمن:

1. بمنطقة المكلا مستشفى هيا اليحيا التخصصي لطب العيون.

2. بمنطقة عدن مستشفى مكة التخصصي لطب العيون.
مستشفيات باكستان:

1. بمنطقة كراتشي مجمع البراهيم التخصصي لطب العيون.

2. بمنطقة حيدر آباد مستشفى إسرا الجامعي للعيون.

3. بمنطقة كونري (السند) مركز البراهيم لطب العيون.

4. بمنطقة خاران (بلوشستان) مركز البراهيم لطب العيون.

5. بمنطقة كانديارو مستشفى الإبراهيم لطب العيون.
 مستشفيات نيجيريا:

1. بمنطقة كانو مستشفى مكة التخصصي لطب العيون.

2. بمنطقة بوتشي مستشفى مكة التخصصي لطب العيون.
مستشفيات بنغلاديش:

1. بمنطقة دكا مستشفى النور التخصصي لطب العيون.

2. بمنطقة اترا بدكا مستشفى مكة التخصصي لطب العيون.
مستشفي في أفغانستان:

1. بمنطقة جلال أباد مستشفى الجفالي.
مستشفيات النيجر:

1. بالعاصمة نيامي مستشفى مكة التخصصي لطب العيون.

2. بمنطقة مرادي مستشفى مكة التخصصي لطب العيون. الكليات التعليمة: كلية مكة التقنية لطب العيون-الخرطوم.

وصلات خارجية
 موقع مؤسسة البصر الخيرية
موقع مؤسسة البصر الخيرية العالمية في السودان

تأسيسات سنة 1989 في السعودية
تأسيسات سنة 1990 في السعودية
منظمات أسست في 1989
منظمات أسست في 1990
منظمات خيرية
منظمات خيرية مقرها في السعودية
منظمات العمى في السعودية

مؤسسة البصر الخيرية العالمية


O Surto de H5N1 de 2020–2023, também conhecido como "gripe das aves", A (H5N1) ou simplesmente H5N1, desde 2020, os casos globais de influenza aviária subtipo H5N1 têm aumentado, com casos relatados em todos os continentes em fevereiro de 2023, exceto na Austrália e Antártica.

Linha do tempo

2020
Durante 2020, o rearranjo, a "troca" genética envolvendo a troca de DNA ou RNA, entre aves e aves, levou ao surgimento do H5N1. O vírus então se espalhou pela Europa, sendo detectado no outono, antes de se espalhar para a África e a Ásia.

2021
Em maio de 2021, o H5N1 foi detectado em raposas vermelhas selvagens na Holanda. Posteriormente, foi detectado em dezembro na Estônia em raposas selvagens.

2022
Em janeiro de 2022, foi relatada uma infecção em um homem de oitenta anos, que criava patos na Inglaterra. Também em janeiro, infecções foram relatadas nos Estados Unidos em aves selvagens. Em fevereiro, foram relatadas infecções em centros comerciais de criação de aves nos Estados Unidos, e o Peru relatou infecções em leões-marinhos. Um caso humano de H5N1 foi relatado nos EUA em abril. O vírus continuou a se espalhar ainda mais, infectando outras espécies de mamíferos. Em setembro, a Espanha relatou um caso humano; isso foi seguido por um segundo caso, em uma pessoa que trabalhava na mesma granja do primeiro. Em novembro, a China relatou um caso humano, infectado devido ao contato com aves domésticas. O indivíduo morreu de sua infecção.

2023

Camboja
Em fevereiro de 2023, o Camboja relatou a morte de uma menina devido à infecção pelo H5N1 após desenvolver sintomas em 16 de fevereiro. O pai da menina também testou positivo para o vírus. A Organização Mundial da Saúde (OMS) descreveu a situação como "preocupante" e pediu "maior vigilância". O sequenciamento posterior determinou que pelo menos um dos dois casos era de um clado H5N1 mais antigo, 188.8.131.52c, que circulou como uma cepa H5N1 comum no Camboja por muitos anos, em vez do clado 126.96.36.199b mais recente, que havia causou mortes em massa de aves desde 2020. Este clado mais antigo havia saltado para os humanos no passado, mas ainda não havia resultado em nenhuma transmissão conhecida de humano para humano.

Em 1º de março de 2023, quando Taiwan levantou seu alerta de viagem para o Camboja, a OMS e o CDC dos EUA, em conjunto com as autoridades cambojanas, determinaram que ambos os indivíduos haviam sido infectados por contato direto com aves domésticas.

Cone Sul
No final de fevereiro de 2023, a Argentina confirmou um caso de H5N1 em avicultura industrial, na província de Rio Negro. Como resultado, as exportações de produtos aviários foram suspensas.

Em março de 2023, o H5N1 foi detectado em populações de cisnes de pescoço preto no Santuário Natural Carlos Anwandter, Chile e Uruguai. No Uruguai, a morte de dez cisnes encontrados na localidade de Estación Tapia foi atribuída à gripe. Anteriormente, no Uruguai, dez galinhas haviam morrido por causa da gripe em El Monarca.

No final de março de 2023, o Chile detectou o H5N1 em um homem de 53 anos com sintomas graves.

Canadá
Em 1º de abril, um cão doméstico em Ottawa, no Canadá, testou positivo para H5N1.

Brasil
Em 22 de maio, o Brasil declarou uma "emergência de saúde animal" de 180 dias em resposta a oito casos de H5N1 encontrados em aves selvagens. Embora as principais regiões produtoras de aves do Brasil estejam no sul do país e as infecções tenham sido encontradas no estado do Espírito Santo, Rio de Janeiro, São Paulo, Rio Grande do Sul e Bahia, o Brasil, como o maior exportador mundial de carne de frango, criou um centro de operações de emergência para planejar e mitigar o potencial futuro disseminação do H5N1. O número de focos de gripe aviária do subtipo H5N1 no Brasil é de 30 aves, segundo a atualização no dia 08 de junho de 2023 do Ministério da Agricultura. Todos são em aves silvestres. No Brasil, não há focos de gripe aviária em aves de granja, ou seja, voltadas para a alimentação.

Também não há registros de contaminação da doença a partir do consumo de frango ou ovos devidamente preparados, afirma a OMS. As aves são: Trinta-réis-de-bando, Trinta-réis-real, Gaivota-de-cabeça-cinza, Corujinha-do-mato, Trinta-réis-boreal, Biguá, Atobá-pardo, Fragata, Cisne-de-pescoço-preto e Gavião preto. Nos estados do Espírito Santo; 20 focos, Rio de Janeiro; 7 focos, São Paulo; 1 foco, Rio Grande do Sul; 1 foco e Bahia; 1 foco.

Referências

Ligações externas

Gripe
Subtipos de Influenza A
Epidemias no Brasil

Surto de H5N1 de 2020–2023


Mulissumucanixate-Ninua (em acádio: Mullissu-mukannišat-Nīnua) foi uma rainha do Império Neoassírio como a principal consorte de Assurnasirpal II . Ela provavelmente também era a mãe de seu filho e sucessor Salmanaser III . Mulissumucanixate-Ninua só é conhecida por seu túmulo, descoberto em Ninrude em 1989. Ela era filha do "grande copeiro" Assurnircadaini e como tal provavelmente pertencia à aristocracia assíria antes de se tornar rainha.

Vida

Rainha de Assurnasirpal II
Mulissumucanixate-Ninua é conhecida apenas por seu túmulo e seu conteúdo, encontrado em 1989 entre os túmulos das rainhas em Ninrude nas ruínas do Palácio Noroeste da antiga capital assíria de Ninrude. Como resultado, pouco se sabe sobre ela além de seu nome. De acordo com a inscrição na tampa de seu sarcófago, ela era a rainha de Assurnasirpal II . Mulissumucanixate-Ninua foi provavelmente a primeira pessoa a ser enterrada nos túmulos do Palácio Noroeste, já que seu sarcófago é mais largo que a entrada da sala que o abriga e deve, como tal, ter sido construído antes da abóbada circundante.

Devido ao fato das rainhas dos dois reis neoassírios que precederam Assurnasirpal II (Adadenirari II, 911–, e Tuculti-Ninurta II, 891–) serem desconhecidas Mulissumucanixate-Ninua é a mais antiga rainha conhecida do Império Neoassírio. Ela é a única rainha neoassíria para a qual são conhecidas informações sobre sua origem e origem familiar; sua inscrição funerária a identifica como filha de Assurnircadaini, o "grande copeiro" (šāqiu rabiu) de Assurnasirpal. É possível que Assurnircadaini seja a mesma pessoa que um homem de mesmo nome que era o detentor do epônimo (a pessoa cujo nome foi usado como o nome do ano) em  Michael Roaf sugeriu em 1995 que a nomeação de Assurnircadaini como grande copeiro e detentor do epônimo coincidiu com o casamento de Mulissumucanixate-Ninua com Assurnasirpal e que ela era, portanto, a segunda esposa do rei (depois de uma rainha anterior desconhecida) e casada com ele apenas brevemente, mas isso é especulativo; é igualmente provável que Assurnircadaini tenha ocupado a posição de grande copeiro significativamente antes e que ele seja homenageado como detentor do epônimo foi um desenvolvimento tardio. Devido aos seus nomes assírios típicos e à alta posição de Assurnircadaini, é provável que tanto Mulissumucanixate-Ninua quanto seu pai pertencessem à aristocracia assíria.

Após o reinado de Assurnasirpal II
Albert Kirk Grayson sugeriu em 1993 que Mulissumucanixate-Ninua sobreviveu a Assurnasirpal por mais de meio século, desde o selo do influente turtanu (comandante em chefe) Samsilu, ativo no final do século IX e início do , foi encontrado em seu túmulo e deve ter sido colocado lá por volta de  Essa ideia foi descartada por estudiosos recentes, no entanto, dado que o selo estava localizado em um caixão de bronze na mesma sala, não dentro do sarcófago de Mulissumucanixate-Ninua.

Embora a ideia de Grayson não seja mais aceita, fica claro pela inscrição em seu sarcófago que Mulissumucanixate-Ninua sobreviveu a Assurnasirpal por algum tempo. A inscrição curiosamente parece identificá-la como a rainha de Assurnasirpal e de seu filho e sucessor Salmanaser III . O que isso significa não é claro e várias explicações foram propostas; se ela era jovem e só se casou com Assurnasirpal no final de seu reinado, ela poderia, em princípio, ter se casado com seu filho. Alternativamente, ela poderia ter sido autorizada a manter o título de rainha após a morte de seu marido (ou seja, como rainha viúva), embora haja pouca ou nenhuma evidência de que outras rainhas assírias o fizeram. Também é possível que a inscrição apenas a identifique por seu título formal e deva ser interpretada como sendo a rainha de Assurnasirpal, mas morrendo no reinado de Salmanaser. Se Mulissumucanixate-Ninua era a esposa ou mãe de Salmanaser continua a ser um tópico de debate entre os estudiosos modernos, embora seja considerado mais provável que ela fosse sua mãe.

A inscrição na tampa do sarcófago de Mulissumucanixate-Ninua é composta principalmente de uma maldição contra qualquer um que perturbasse seu túmulo:

Apesar da maldição, o sarcófago de Mulissumucanixate-Ninua foi saqueado em algum momento após seu enterro. Durante o saque, uma parte da grande tampa de pedra do sacrófago foi esmagada, o que ao longo dos séculos permitiu que a poeira caísse no túmulo. Quando a tumba foi encontrada em 1989, tudo o que foi encontrado dentro do sarcófago saqueado foi uma única conta de pedra e um único pedaço de osso.

Bibliografia

Rainhas assírias

Mulissumucanixate-Ninua


16407 Oiunskij este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16407 Oiunskij este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Nikolai Cernîh și Liudmila Cernîh. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 5,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1985
Centura de asteroizi

16407 Oiunskij


Hamhung este al doilea oraș ca mărime din Coreea de Nord. Este, de asemenea, reședința Provinciei Hamgyong de Sud.

Istorie
Hamhung a fost centrul comercial și administrativ local al Coreei de nord-vest pe vremea dinastiei Chosŏn (1392–1910).

Orașul a fost distrus în proporție de 80-90% pe vremea Războiului din Coreea. Între anii 1955-1962, acesta a cunoscut un mare proiect de reclădire și dezvoltare cu ajutorul Germaniei de Est, inclusiv ridicarea mai multor industrii de construcție și măsuri aprige de antrenare pentru constructorii, inginerii, planificatorii de oraș și arhitecții coreeni.

Personalități născute în Hamhung
 Taejo de Joseon
 Ahn Soo-kil
 Richard E. Kim
 Yoon Kwang-cho
 Yang Hyong-sop

Referințe

Orașe din Coreea de Nord

Hamhung


Ellerberg ist der Name folgender geographischer Objekte:

 Ellerberg (Gemeinde Bad Zell), Ort bei Bad Zell, Oberösterreich
 Ellerberg (Eschweiler), Erhebung in Eschweiler, Nordrhein-Westfalen
 Ellerberg (Tiefenellern), Erhebung bei Tiefenellern, Bayern
Weiteres:
 Funkturm Ellerberg
Siehe auch:
 Ellersberg

Ellerberg