Liga de la Schmalkalden a fost o alianță militară de apărare a prinților luterani din Sfântul Imperiu Roman de națiune germană de la mijlocul secolului al 16-lea. Deși inițial alianța a fost pe motive religioase, curând după începerea Reformei, membrii săi voiau ca, în decursul timpului, Liga să înlocuiască Sfântului Imperiu Roman ca sursă de credință. Chiar dacă aceasta nu a fost prima alianță de acest fel, spre deosebire de celelalte, cum ar fi Liga ode la Torgau, Liga Schmalkaldică a avut un scop eminamente militar, pentru apărarea intereselor politice și religioase. Ea a primit numele de la orașul Schmalkalden, care este situat în actuala Turingia.

Origini și membri

Liga s-a stabilit oficial la 27 februarie 1531, de către Philip I, Landgraf de Hessa, and Johann Friedrich I, Elector de Saxonia, cei doi cei mai puternici protestanți ai vremii. La început, ea era o alianță religioasă defensivă, membrii ei angajându-se să se apere reciproc în caz de atac din partea lui Carol al V-lea (Carol Quintul), împăratul Sfântului Imperiu Roman. La insistența electorului de Saxonia, calitatea de membru a fost condiționată de acordul asupra orașului lutheran Augsburg sau a Confesiunilor Tetrapolitane. Aceasta a consolidat dominația luteranismului în Germania și a exclus zwinglianismul elvețian, care a avut și el adepți printre germani.

Ruperea de Biserica Catolică
Liga a devenit rapid mai mult o mișcare politică teritorială, ruperea de Biserica Catolică oferind importante avantaje economice. În decembrie, 1535, liga admitea pe oricine adera la  Confesiunile Tetrapolitane de la Augsburg, astfel că Anhalt, Württemberg, Pomerania, precum și orașele imperiale libere Augsburg, Frankfurt am Main și Kempten s-au alăturat și ele alianței.

Începând cu anul 1535, Francisc I al Franței, în timp ce îi persecuta pe protestanți la el acasă, îi susținea cu toate acestea pe prinții protestanți în lupta lor împotriva lor dușmanului comun, Carol al V-lea. Acest sprijin tactic s-a încheiat în 1544 cu semnarea Acordului de Pace de la Crépy, prin care regele francez, care se lupta cu împăratul în Italia, s-a angajat să nu mai sprijine prinții protestanți și Liga în Germania. După pacea cu Franța, împăratul a semnat un armistițiu cu Imperiul Otoman, aliat cu Francisc I, pentrua a elibera mai multe  resurse habsburgice, pentru o confruntare finală cu Liga.

În 1538, Liga Schmalkaldică s-a aliat cu proaspăt reformata Danemarcă. În 1539 la Ligă a venit și Brandenburgul, care era sub conducerea lui Joachim al II-lea Hector, Elector de Brandenburg. În 1545, Liga a câștigat loialitatea Palatinatului, sub controlul lui Friedrich al III-lea, elector palatin. În 1544, Danemarca și Sfântul Imperiu Roman au semnat Tratatul de la Speyer, prin care s-a declarat că în timpul domniei lui Christian al III-lea, Danemarca va menține o politică externă pașnică față de Sfântul Imperiu Roman.

Activități
Membrii Ligii fost de acord să ofere 10.000 de infanteriști și 2.000 de cavaleriști pentru a se proteja reciproc. Rareori l-au provocat direct pe Carol al V-lea, dar au confiscat pământurile Bisericii Catolice, i-au expulzat pe episcopii și prinții catolici și au ajutat la răspândirea luteranismlui în tot nordul Germaniei. Martin Luther a planificat să prezinte Ligii Articolele Schmalkaldice, o mai strictă confesiune protestantă, în timpul unei întâlniri în 1537. Luther a participat la întâlnirea din 1537, dar și-a petrecut majoritatea timpului suferind din cauza pietrelor la rinichi. Conducătorii și prinții se întâlneau chiar în casa în care era cazat Luther. Articolele Schmalkaldice au fost incluse în Confesiunile Luterane, în Cartea Concordiei, din 1580, în germană, și în traducere latină, în ediția oficială latină a Cărții Concordiei, Leipzig, 1584.

Timp de cincisprezece ani Liga a fost capabilă de a exista fără opoziție, întrucât Carol al V-lea era ocupat cu războaiele cu Franța și cu Imperiul Otoman. Războaiele otomano-habsburgice au durat din 1526 până în 1571. În 1535, Carol al V-lea a condus armata la Cucerirea Tunisului (1535). Francisc I al Franței, într-un efort de a limita puterea Habsburgilor, s-a aliat cu Soliman Magnificul al Imperiului Otoman, formând o alianță franco-otomană. Războiul Italian între 1536-38 dintre Franța și Sfântul Imperiu Roman s-a încheiat în 1538 cu Armistițiul de la Nisa. Al doilea Război Italian, între 1542-46, s-a încheiat cu rezultate neconcludente și cu Tratatul de la Crépy.

Războiul Schmalkaldic

După ce Carol al V-lea a făcut pace cu Francisc I al Franței, el s-a concentrat pe suprimarea rezistenței protestante în cadrul imperiului său. Între 1546 și 1547, în ceea ce este cunoscut ca Războiul Schmalkaldic, Carol al V-lea și aliații săi au luptat împotriva Ligii asupra teritoriilor Saxoniei Ernestine și Saxoniei Albertine. Deși forțele militare ale Ligii ar fi fost superioare, liderii săi au fost incompetenți și în imposibilitatea de a conveni definitiv cu privire la indiferent ce  plan de luptă. În ciuda faptului că Papa Paul al III-lea și-a retras trupele dintre forțele imperiale și i-a înjumătățit împăratului subvențiile, pe 24 aprilie 1547, forțele imperiale strânse de Carol al V-lea au înfrânt Liga în Bătălia de la Mühlberg, capturând mulți lideri, inclusiv, mai ales, pe Johann Friedrich cel Mărinimos. Filip de Hessa a încercat să negocieze, dar împăratul a refuzat și el s-a predat în mai. În teorie, acest lucru însemna că locuitorii a treizeci de orașe reveneau la catolicism, dar, în fapt, nu a fost cazul.. Mulți dintre prinții și reformatorii cheie, precum Martin Bucer, au fugit în Anglia, unde au influențat în mod direct răpândirea Reformei.

Urmări
Deși victorios în 1548, în 1552 , Carol al V-lea, obosit de trei decenii de război, a fost forțat să semneze Pacea de la Passau, care a acordat unele libertăți protestanților și a acceptat sfârșitul unității religioase a imperiulu său. Trei ani mai târziu, Pacea de la Augsburg a acordat luteranismului statut oficial în cadrul Sfântului Imperiu Roman și a dat prinților libertatea de a alege religia oficială pe domeniile lor, conform principiului Cuius regio, eius religio.

Note

Bibliografie

Legături externe

 Liga Schmalkaldică (1530/1 – 1547)  la about.com
 Războiul Schmalkaldic – Istoria Lumii de la KMLA

 de  Schmalkaldischer Bund

1531
Alianțe militare din secolul al XVI-lea
Luteranism

Liga de la Schmalkalden


බිහිවීම
අතීත මහා සම්මත මනු රජ දවස ඔහුගේ බිසවට නැටුම් දැකීමෙ දොලදුකක් හට ගත්තාය. කෙසේ වූවත් කොතරම් මණරම් නැටුමක් දුටුවද ඈව සිනාගැන්වීමට නොහැකි විය. රජු ඇමතියන් සමග එක්ව රටේ ප්‍රකට නැටුම්කරුවන්, ඉන්ද්‍රජාලිකයින්, කරණම්කරුවන් වැනි නොයෙක් අය ගෙන්වා ඈ ඉදිරියේ දස්කම් දැක්වූවද ඒ කිසිවකටවත් ඈ සිනා නොවූවාය. මේ හේතුවෙන් රජු ඉතා කණස්සල්ලට පත් විය. රජුගේ කණස්සල්ල දුටු සක්දෙවි ඔහුට උපකාර කරනු වස් රජුගේ මගුල් උයනේ කෝළම් මුහුණු රාශියක් තැබ්බවීය. පසුදින උදෑසන එම මුහුණු දුටු රජතුමා, ඒවා මිනිසුන්ගේ මුහුණුවල බන්දවා බිසව ඉදිරියේ විවිධ විකාර පාන්නට සැලැස්විය. මේ විකාර දුටු බිසව මහත් ප්‍රීතියට පත්ව සිනාසූයෙන්, දොලදුක සංසිදුණු අතර මෙම සිදුවීම කෝළම් හී උපත ලෙස විශ්වාස කෙරේ.

ලංකාව අධිරාජ්‍යවාදීන්ට නතු වූ පසු ලාංකේය සමාජය නොයෙකුත් විපර්යාසයන්ට ලක්‌විය. අලුත් සමාජ ක්‍රමයක් හැඩගැසෙන්නට වූයෙන් පැවතුණ සංස්‌කෘතිය, සිරිත් විරිත්, සිතුම් පැතුම් වෙනස් වීමක් සිදු විය. ඉංග්‍රීසීන්ගෙන් අලුත් තනතුරු ලැබීමත් සමඟ ඔවුන්ගෙන් පොදු ජනයාට නොයෙකුත් තාඩන පීඩන සිදුවිය. මේවාට එරෙහි වීමට නොහැකිවූ පොදු ජනයා ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකලාප විවේචනයට ලක් කරමින් නොයෙකුත් රංගනයන් සිදුකළහ.එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස කෝළම් විවිද චරිත ඇතුලත් කර තිබේ බිහිවීම සිදුවූයේ යැයි සිතිය හැකිය.

කෝලම් නැටුම් වල ඇති විශේෂම දේ තමයි වෙස් මුහුණු පැළඳ කෝලම් නාට්‍ය රඟ දැක්‌වීම. මෙම වෙස් මුහුණු යොදාගත්තෙ කෝලම් නැටුම් සඳහාම පමණයි. එම කෝලම් වලට එන චරිත අනුව වෙස්‌මුහුණු නිර්මාණය කරනවා. මුල් කාලයේදී කෝලම් මුහුණු නිර්මාණය කරලා තියෙන්නේ අද වගේ කදුරු ලීයෙන් නෙවෙයි.  ගඟේ අයිනේ තිබිලා තියෙනවා ජලාශ්‍රිත ශාකයක් වන ගිම්පොල් එම ශාකයෙන් තමයි කෝලම් මුහුණු කපලා තියෙන්නේ. පසුව පැරණි කෝලම්කරුවන්ට තේරුම් ගිහින් තියෙනවා. ගිමිපොල් වෙනුවට වෙස් මුහුණු කැපීම සඳහා වෙල් කඳුරු ලීය සුදුසු බව ලීයේ ඇති සැහැල්ලු බව කල්තබා ගැනීමට හැකිවීම හා කැටයම් කිරීමේ පහසුව මෙම තත්ත්වයට හේතු වී තිබෙනවා.

සිංහල වෙස්මුහුණු කලාව හෙවත් කෝලම් නැටුම් කලාව ගැන කියවෙන විට දකුණු ලක ස්ථාන කිහිපයක් ඇති නමුත් ජාතික සහ අන්තර් ජාතික  වශයෙන් එ සම්බන්ධයෙන් ප්‍රසිද්ධියක් ලබා ඇත්තේ අම්බලන්ගොඩ  ප්‍රදේශය බව පෙනීයයි. අම්බලන්ගොඩ කෝලම් නැටුම් සම්භවය කවද සිදු වි දැයි නිශ්චිත වශයෙන් කිව නොහැකි වුවද කෝලම්  වෙස් මුහුණු වසර  250කට වඩා පැරණි  බව මහාචාර්ය එම.එච්. ගුණතිලක මහතාගේ මතයයි . මුල් අවදියේදී මහ අම්බලන්ගොඩ  ටුක්කාවඩු පරම්පරාව මූලික කර ගත් කෝළම් ගුරුකුලය Professor M.H . Goonathilaka  has proved that in his  book ' Mask and Mask System '  and also  proved by the explorer  Mr.Jinendra Wansa De Silva  in his books ' කලාගුරු ටුක්කා වඩු ගුණදාස' and 'Amdalangoda Puranaya '.  (http://www.tukkawadumask.com/ ) පසුව දෙකොටසකට කැඩී මහ අම්බලන්ගොඩ ගුරු කුලය ටුක්කාවඩු පරම්පරාවේ නායකත්වයෙන් පවත්වාගෙන එන අතර, හිරේවත්තේ ගුරුකුලය ජුවන්වඩු පරම්පරාවේ නායකත්වයෙන් පැවත එයි.

කෝලම් නැටුම් වල ඇති පිටපත්වල නොයෙකුත් චරිත දක්‌නට ඇත්තේය. මෙහිදී අම්බලන්ගොඩ ටුක්‌කාවඩු පරපුරට අයත් පිටපතේහි එන චරිතාංග අනුපිළිවෙළ මෙසේය. මුලින්ම සබයට එන්නේ සභාපති කවි චරිතයයි. සබේ විදාන හා සභාපති පමණක් වෙස් මුහුණු පළදින්නේ නැත. සභාපති නික්‌ම ගිය පසු පිළිවෙළින් ලියනආරච්චි, අණබෙර, නොංචි, පොලිස්, හේවා ජසයා, ලෙංචිනා, මුදලි සමග හොංචා, කාපිරි , රජ කට්‌ටුව පැමිණේ. ඉක්‌බිත රජ හා බිසව පැමිණේ අනතුරුව නාග, මරුකව, ගුරුළු යන රාක්‍ෂ නැටුම් රඟ දැක්‌වේ. ඉන් අනතුරුව රඟ දක්‌වන්නේ තෝරාගත් කථා පුවතකි.ජාතක කතාවක් හෝ අපේ වීර කතා  පුවතක් ඒ  සදහා තෝරා  ගැනේ .  සද කිදුරු . මනමේ  ගෝටයිම්බර ජයසේන සටන ජාතක කතාවක් හෝ අපේ වීර කතා  පුවතක් ඒ  සදහා තෝරා ගැනේ .

කෝළමක දැකිය හැකි ප්‍රධාන අංග

චරිතයට සුදුසු වෙස් මුහුණක් හා නියමිත වස්ත්‍රයක් තිබීම.
වේදිකාවට පිවිසීමට පෙර චරිතය කවියෙන් හඳුන්වා දීම.
බෙර පදය සමගින් කෝළම රඟමඩලට පිවිසීම.
දෙබස් වලින් චරිතය විදහා පෑම.
සාමාජයීය දුර්වලතා උපහාසයට ලක් කිරීම.
චරිත එකට ගලපමින් කථාවක් ඉදිරිපත් කිරීම.
නිශ්චිත චරිත නොමැත.
අත්වැල් ගායනයෙන් සමන්විතය.
උස් හඬින් ගායනය කරයි.
පටු ස්වර පරාසයක් ඇත.
ස්ත්‍රී චරිත පුරුෂයන් විසින් රඟ දැක්වේ.

කෝළම් මුහුණු
කෝළම් මුහුණු චරිත, රාජ සභා, රාක්ෂ මුහුණු ලෙස කොටස් තුනකට බෙදිය හැකි වේ.

තත්කාලීන චරිත - නොංචි, ජසයා, ලෙන්චිනා, ආරච්චි, හේවා, පොලිස් වැනි.
රාජ සභා - නළු කීර්ති, මනමේ බිසව වැනි.
රාක්ෂ මුහුණු - නාග රාක්ෂ, ගුරුළු රාක්ෂ, කව  රාක්ෂ , මරු රාක්ෂ  වැනි.

==තානායම්පල යනු කුමක්ද

කෝළම් චරිත

සභාපති
සභාපති  නැටුම  කෝලම්  වලට අලුතින් එකතු වූ අංගයකි එනම් මෙයට අවුරුදු 150කට පමණ පෙර. මෙම අංගය  ටුක්කා වඩු පරපුරට  ආවේනික වුවකි.

අණබෙර/පනික්කිල කෝළම
රාජ නියෝග මහ ජනයා හමුවට ගෙනගිය අණබෙරකරු අලලා නිර්මාණය වූවකි. මහළු වෙස් ගත් අණබෙරකරුවෙකු වටා කෝළම සිදුවේ. සමහර පළාත් හී චුක්කිනියා හා ඩුංගුරුවා යන දරු චරිත ද්විත්වයක් සහිතව අණබෙර කෝළම රඟ දැක්වේ.

පොලිස් කෝළම

පහත රට කෝලම් සම්ප්‍රදයෙන්  හමුවන පොලිස්  කෝලම ඉතාමත්  හාස්‍ය රසය උපදවන කෝලම් අංගයකි . පොලිස්  කෝලම  මිට අවුරදු 150කට පමණ පෙර එනම් ඉංග්‍රීසි  ජාතිකයන්   විසින්  අප රට පාලනය කල  යුගයේදී එකතු  වූ  කෝලම් නැටුම්  අංගයකි . යටත් විජිතවාදී යුගයේ අප පාලනය කළ ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුවේ  උසස් සහ පහත් පොලිස් නිලධාරීන් නිර්දය ලෙස  විවේචනයට ලක් කිරිමක් පොලිස්  කෝලමෙන්  සිදුවේ.

හේවා කෝළම
යුද්ධයට ගොස් කැපුම් කෙටුම් වලට ලක්වූ බැව් තුවාල සහිත වෙස් මුහුණු වලින් කියාපායි. සිව් දෙනෙකු මේ කණ්ඩායමට ඇතුලත් වේ.

ජසයා කෝලම
රෙදි පිරිසිදු කරන කුලයක උපන් ජසයා හා ලෙන්චිනා පුරංසිනා නම් චරිත තුනක් වටා කෝළම රඟ දැක්වේ.

මහා සම්මත රජ හා බිසව
සිව්හෙළේ පළමු රජු ලෙස හැඳින්වෙන මහාසම්මත මනු රජු ඔහුගේ යටතේ රට ආරක්ෂා කිරීමට සුදුසු ශක්තිමත් හමුදාවක් තැනීය එය රක්ෂස හමුදාව නමින් හදුන්වයි. එය ක්‍රමයෙන් දියුණු වී රක්ෂ ගෝත්‍රය බිහිවිය. මේ අනුව යක්ෂ, අසුර, රක්ෂස, නාග යන සිව්හෙළයේ පළමු රජ මනුවේ.

ගුරුළු රාක්‌ෂ
ගුරුලා යනු මිථ්‍යා සත්ත්වයෙක් වන අතර ගුරුලා විෂ්ණු දෙවියන්ගේ වාහනය ලෙස ද සලකයි. නාගයින්ගේ දෂ්ඨ කිරීම්වලින් ආරක්ෂා වීමට ගුරුළු රාක්ෂ නර්තනය සිදුකරනු ලබයි.

මයුර රාක්ෂ
මොනරෙකුගේ හැඩතල ඇති මෙම වෙස්මුහුණ නිවෙසට සාමය හා සෞභාග්‍ය උදාකර දෙන බව ශ්‍රී ලාංකික මතයයි.

නාග රාක්ෂ
ගුරුලු රාක්ෂ හා ප්‍රතිවාදී කෝලම් නැටුමට මෙම වෙස් මුහුණ යොදා ගනියි. නයි පෙන හතකින් මෙම වෙස් මුහුණ සමන්විතය. මෙම වෙස්මුහුණ ලාංකික නිවෙස් වල ඔබ දැකඇතුවාට සැකයක් නැහැ. මෙම වෙස් මුහුණ නිවසේ තබා ගැනීමෙන් සියළු අනතුරු වලින් වැලකී සිටිය හැකි බව විශ්වාසයයි.

කව  රාක්ෂ

ආඬි කෝළම
ඉන්දියානු ආඬි ගුරෙක් ලංකාවට ආ පුවතක් ගැන කියවේ. සොකරි නැටීමේදීත් මෙය දැකිය හැකිය.

ආරච්චි කෝළම
ජසයා ලෙන්චිනා කෝළමට සම්බන්ධ කොට රඟ දක්වයි.

ගරා
ගරා කෝළම, පහතරට නැටුමක් වූ ගරා නැටුමින් ආ එකක් ලෙස සැළකේ. රට යකුම තුල, බාලගිරි දෝෂය සඳහා ගරා නැටුම රඟ දැක්වේ.

මේවාද බලන්න
වන්නම්
සොකරි

කෝළම්


O Acervo Municipal de Artes Plásticas de Caxias do Sul (AMARP) é uma coleção pública de arte, funcionando como um departamento da Prefeitura de Caxias do Sul, no Brasil, e tendo sua sede no Centro Municipal de Cultura Dr. Henrique Ordovás Filho.

O AMARP foi criado através do decreto nº 11.774 de 7 de maio de 2004, nascendo como o sucessor da antiga Pinacoteca Aldo Locatelli mantida pelo Museu Municipal desde 1975, cuja coleção a esta altura estava dispersa em vários locais. Contudo, o Centro Municipal de Cultura não tinha um espaço adequado para essas obras, sendo depositadas em locais improvisados e ficando sujeitas à umidade e infestações de pragas.

Para remediar essa situação, em 2005, contando com a assessoria do Museu de Arte do Rio Grande do Sul, foram definidos parâmetros técnicos e escolheu-se um novo local para uma reserva técnica com climatização, espaço administrativo e equipamentos de conservação, inaugurada em 2010. As obras incluíram a reforma e climatização da galeria de arte do Centro Municipal de Cultura, a fim de possibilitar a exposição segura do acervo.

Desde sua origem os artistas que expõem nos espaços municipais de arte são obrigados a doar uma obra para o AMARP. Tem uma coleção de mais de mil obras em gravura, pintura, escultura, fotografia, vídeo, objeto, livros de artista e desenho, principalmente de artistas locais. Não mantém uma exposição permanente mas desenvolve um calendário regular de exposições temporárias e projetos educativos, é filiado ao Sistema Estadual de Museus e está integrado à programação do Instituto Brasileiro de Museus, sendo importante instrumento para a educação da população e para a preservação da história das artes caxienses. Segundo matéria de Laudir Dutra, "conservando a produção artística da cidade ao longo da história, o AMARP é composto por obras de artes em variados gêneros e linguagens de artistas que integraram o contexto cultural de Caxias do Sul e de outras cidades, possibilitando que a comunidade e as gerações futuras, tenham acesso a esse patrimônio para a compreensão do processo artístico local".

Museus de Caxias do Sul
Museus de arte do Brasil


Events from the year 1734 in Canada.

Incumbents
French Monarch: Louis XV
British and Irish Monarch: George II

Governors
Governor General of New France: Charles de la Boische, Marquis de Beauharnois
Colonial Governor of Louisiana: Jean-Baptiste le Moyne de Bienville
Governor of Nova Scotia: Lawrence Armstrong
Commodore-Governor of Newfoundland: Edward Falkingham

Events
 Jean Baptiste de La Vérendrye establishes the first Fort Maurepas on the Red River about five leagues south of Lake Winnipeg, third of the main La Vérendrye posts. (Fort Saint Pierre on Rainy River; reactivated; Fort St. Charles on Lake of the Woods.)
 A Montreal slave named Marie-Joseph Angelique learns that she is to be sold to someone else. Possibly, to obscure her attempt to escape, she may have set fire to the house of her mistress, Thérèse de Couagne. The fire could not be contained, causing damage to half of Old Montreal. She was charged, tried and hanged, bringing attention to the conditions of the slaves.

Births

Deaths
June 21: Marie-Josèphe-Angélique, accused of setting a fire in April that burned part of Montréal.

Historical documents
Report of governor and intendant of Canada on Montreal fire for which enslaved Black woman "Angélique" was convicted and hanged

Jesuit priest describes fellow passengers on 80-day voyage to Canada, including louse-covered soldiers and transported criminals

Photo: Mauvide-Genest Manor on St. Lawrence River, built ca. 1734

Nova Scotia governor pronounces Acadians "proud, lazy, obstinate and untractable people, unskillful in the methods of Agriculture," etc.

Possible war with France leaves N.S. exposed to Île-Royale, Canada, Indigenous people and even oath-taking Acadians (Note: "savages" used)

Reacting to Indigenous people's complaints about lack of gifts, Gov. Philipps argues at length that they are not deserved

Nova Scotia Council decides it's good policy to accept oath of allegiance from "an half Indian" who is "an Active man amongst the Indians"

Nova Scotia lieutenant governor says Annapolis River highlands are "of a thin sandy soil" and not worth "inclosing"

Previously resisted by landowners in its path, order reissued for construction of road from Annapolis Royal to Minas

French deputies are to watch for "frauds" that are of "great prejudice of His Majesty's customs" at Saint John River and elsewhere

Council sentences man to fifty lashes with cat o' nine tails for stealing £3 note, and orders him to return money

Woman sentenced to ducking after she falsely charges murder against another woman, who gets sentence reduced to apology at church door

Bowling green opposite Fort Anne to be reserved for garrison officers and "all Other Gentlemen who may please to Contribute"

Regarding suspension of Council member, Lt. Gov. Armstrong is advised "not to be too nice or extreme in the infancy of a Colony"

Newfoundland defences are so weak that "a sloop of ten gunns and fifty men may take any harbour in the land," and 20 soldiers take St. John's

Newfoundland survey answers are much like last year's (when stated at all), except facts about Port aux Basques and its dangerous coast

William Taverner points out illegal fish, game and fur activity in Port aux Basques area by Île-Royale debtors, thieves and Indigenous people

Capt. Taverner warns that Innu (Montagnais) cross in boats to northwestern Newfoundland from New France every winter to take furs

"Alarmed with the Movements of the French and Indians on the Frontiers," New York Assembly appropriates money for fortifications

Kanien'kéhà:ka sachems remind New York governor that Albany tried to steal their land, and want him to accept that land in trust

Governor Cosby reports trusteeship of Kanien'kéhà:ka land, asserting deal's importance to Covenant Chain alliance with Six Nations

Petitioners want to settle Mohawk River tract that is "uninhabited, except by natives who are inconsiderable in number" and "friendly"

Gov. Cosby recommends sending smiths to maintain Six Nations' arms, as French do that and also provide lead, gunpowder and brandy

Virginia lieutenant governor wants settlement beyond mountains to thwart French incursions and, with control of Great Lakes, to split New France

New Hampshire seeks relief from debt of "long and destructive Indian warr" and its "expeditions against the French at Nova Scotia and Canada"

Legal advice: reject petition similar to those of Cabot and Raleigh "for propagating the Christian religion by very unchristian methods"

Linkage: ship arrives in Boston from Annapolis Royal where sloop from Louisbourg had news via ship from France of great battle on Rhine River

References

1730s in Canada
1734 in New France
Canada
34

1734 in Canada


Flying officer (Fg Off in the RAF and IAF;  in the RAAF;  in the RNZAF; formerly F/O in all services and still frequently in the RAF) is a junior commissioned rank in the Royal Air Force (RAF) and the air forces of many countries which have historical British influence. It is also sometimes used as the English translation of an equivalent rank in countries which have a non-English air force-specific rank structure. In these cases a flying officer usually ranks above pilot officer and immediately below flight lieutenant.

It has a NATO ranking code of OF-1 and is equivalent to a lieutenant in the British Army or the Royal Marines. However, it is superior to the nearest equivalent rank of sub-lieutenant in the Royal Navy.

The equivalent rank in the Women's Auxiliary Air Force was "section officer".

Origins
The term "flying officer" was originally used in the Royal Flying Corps as a flying appointment for junior officers, not a rank.

On 1 April 1918, the newly created RAF adopted its officer rank titles from the British Army, with Royal Naval Air Service sub-lieutenants (entitled flight sub-lieutenants) and Royal Flying Corps lieutenants becoming lieutenants in the RAF. However, with the creation of the RAF's own rank structure in August 1919, RAF lieutenants were re-titled flying officers, a rank which has been in continuous use ever since.

Usage
The rank title does not imply that an officer in the rank of flying officer flies. Some flying officers are aircrew, but many are ground branch officers.  Amongst the ground branches some flying officers have command of flights.

In the RAF, aircrew and engineer officers are commissioned directly into the rank of flying officer, while ground branches are commissioned as pilot officers for an initial period of six months. Time served in the rank of flying officer varies depending on branch before automatic promotion to flight lieutenant; aircrew and BEng qualified officers will serve for a period of 2½ years, MEng qualified engineers for 1½ years, and all other ground branches for 3½ years. A graduate entrant who has an MEng but is joining a ground branch other than engineer will serve 3½ years as a flying officer – the early promotion for MEng engineers is designed as a recruitment incentive. The starting salary for a flying officer is £30,616.80 per year.

In many cases the rank of flying officer is the first rank an air force officer holds after successful completion of his professional training. A flying officer might serve as a pilot in training, an adjutant, a security officer or an administrative officer and is typically given charge of personnel and/or resources. By the time aviators have completed their training, they will have served their 2½ years and typically join their frontline squadrons as flight lieutenants.

Insignia
The rank insignia consists of one narrow blue band on slightly wider black band. This is worn on both the lower sleeves of the tunic or on the shoulders of the flying suit or the casual uniform.  The rank insignia on the mess uniform is similar to the naval pattern, being one band of gold running around each cuff but without the Royal Navy's loop.

Other air forces
The rank of flying officer is also used in a number of the air forces in the Commonwealth, including the Bangladesh Air Force, Indian Air Force (IAF), Namibian Air Force, Pakistan Air Force (PAF), Royal Australian Air Force (RAAF),  Nigeria Air Force (NAF) and Royal New Zealand Air Force (RNZAF).

The Royal Canadian Air Force (RCAF) used the rank until unification of the three armed services into the Canadian Forces in 1968 and army-type ranks were adopted. RCAF personnel holding this rank then switched to the rank of lieutenant. In official French Canadian usage, a flying officer's rank title was lieutenant d'aviation.  Although the RCAF again became a named organization in the Canadian Forces in 2011, the RCAF retained army-type ranks.

The rank of "warrant flying officer" was also used by the air service of the Imperial Japanese military.

This rank is the equivalent of a lieutenant in the Royal Malaysian Air Force.

See also

 Air force officer rank insignia
 British and U.S. military ranks compared
 Comparative military ranks
 RAF officer ranks
 Ranks of the RAAF
 Flight officer

References

Military ranks of the Commonwealth
Military ranks of Australia
Former military ranks of Canada
Military ranks of the Royal Air Force
Air force ranks
Pakistan Air Force ranks
Military ranks of Bangladesh
Military ranks of Sri Lanka
Military ranks of the Indian Air Force

Flying officer


Laugavegur er en vandringsrute på det sydvestlige Island fra varmkildeområdet Landmannalaugar (63° 59'28 "N 19° 03'37" W) til gletsjerdalen Þórsmörk (Thórs mål) (63° 42'10 "N 19° 25'38 "W). Den er kendt for den brede vifte af landskaber på sin 55 km lange rute. Ruten er typisk afsluttet i løbet af 2-4 dage med mulige stop ved bjerghytterne på Hrafntinnusker, Álftavatn, Hvanngil og Emstrur. En ultramarathon holdes på ruten hver juli. Det er muligt at kombinere turen med femvörðuhálsruten, der går over passet fra Þórsmörk til Skógar i yderligere en eller to dage eller yderligere 25 km. Landmannalaugar, Þórsmörk og Skógar kan alle nås med bus om sommeren. En bus fra Hella forbinder med Álftavatn en gang om dagen om sommeren.

Eksterne henvisninger

 General trail information, accommodation, itinerary, and photos by Volcano Huts Þórsmörk
 Itinerary and preparation list by Útivist
 Hiking trail descriptions by Ferðafélag Íslands
 Travel guide by Nordic Adventure Travel
 Visual day-by-day narrative of the trail
 Description, map view, and track download of the Laugavegur and Fimmvörðuháls trails (south to north)
 Torfi hut at Álftavatn
 Laugavegur Ultra Marathon

Islands geografi

Laugavegur


Xirinacs o Xirinachs puede referirse a:

 Lluís Maria Xirinacs (1932-2007), político, escritor, filósofo y religioso español; o
 Olga Xirinacs (n. 1936), escritora española.

Xirinacs


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Sođucu槍術

Samuraj sa yarijem
|-
!
Država podrijetla Japan
Olimpijski šport-
|}

Sođucu, (jap.: 槍術; u engleskoj i prijašnjoj hrvatskoj literaturi Sōjutsu), japanska borilačka vještina, u kojoj se koristi japansko koplje (yari).

Yari

Yari je japansko koplje s tri oštrice. Dužina jarija varira od jednog pa do čak šest metara. Duže yarije je nosila pješadija, dok su kraće uglavnom nosili samuraji. Yari se odlikovao po pravoj oštrici koja je mogla biti dugačka od svega nekoliko centimetara pa sve do jednog metra. Oštrica je pravljena od visokokvalitetnog čelika, od istog onog od koga su se pravili nadaleko čuveni japanski mačevi, što je yarijeve oštrice činilo jako izdržljivim.

Kroz povijest proizvedeno je dosta vrsta ovog oružja, obično je središnja oštrica bila dosta duža u odnosu na bočne. Jari je proistekao od kineskog koplja i u Japanu je ušao u upotrebu u 13. stoljeću. Invazija Mongola na Japan 1274. i 1281. promijenila je japanski način ratovanja kao i japansko naoružanje, Mongoli su koristili Kineze i Korejce naoružane dugim kopljima u velikim i ravnim formacijama oni su bili smrt za tadašnju japansku konjicu.

Izvori

Vanjske poveznice
 Sođucu

Japanske borilačke vještine

Sođucu


Francisco Javier Pistilli Scorzara ISch (Assunção, Paraguai, 26 de maio de 1965) é bispo de Encarnación.

Francisco Javier Pistilli Scorzara ingressou no Instituto Secular dos Padres de Schoenstatt e recebeu o Sacramento da Ordem em 10 de maio de 1997.

Em 15 de novembro de 2014, o Papa Francisco o nomeou Bispo de Encarnación. O bispo de Caacupé, Catalino Claudio Giménez Medina, concedeu-lhe a consagração episcopal em 20 de dezembro do mesmo ano. Co-consagradores foram seu antecessor Ignacio Gogorza Izaguirre SCI di Béth e o Bispo de Amos, Gilles Lemay.

Ver também

Bispos católicos do Paraguai

Francisco Javier Pistilli Scorzara


De Stijl (Felemenkçe okunuşu: IPA /də stɛil/), 1917'de Hollanda'da ortaya çıkan sanat akımı. Aslında De Stijl terimi 1917 ve 1931 arası etkisini göstermiş bir grup Hollandalı sanatçının çalışmalarını belirtmek için kullanılır. De Stijl aynı zamanda ressam ve eleştirmen Theo van Doesburg'un yayımladığı grubun teorilerini destekleyen bir derginin de adıdır. Van Doesburg ile birlikte grubun önemli üyeleri arasında ressam Piet Mondrian ve Bart van der Leck, mimar Gerrit Rietveld ve Jacobus Oud sayılır. Grubun çalışmalarının temelini oluşturan sanatsal felsefe neoplastisizme dayanır.

De Stijl taraftarları tinsel harmoninin ve düzenin yeni bir ütopik idealinin uğraşındadırlar. Saf bir çalışma ve evrenselliğin savunucuları olarak şekil ve renkleri basite indirgemişlerdir, eserleri sadece yatay ve dikey çizgiler, siyah ve beyazla birlikte ana renklerden oluşmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Neoplastisizm

Dış bağlantılar

 De Stijl dergisinin sayıları
 Mondrian ve mysticism hakkında makale

De Stijl


Kosningar í Bandaríkjunum fóru fram þann 6. nóvember árið 2012.
 Forsetakosningar í Bandaríkjunum 2012
 Öldungadeildarkosningar í Bandaríkjunum 2012
 Fulltrúadeildarkosningar í Bandaríkjunum 2012
 Fylkisstjórakosningar í Bandaríkjunum 2012

2012
2012

Kosningar í Bandaríkjunum 2012


Javier Billalba nació el 18 de marzo de 1989 en Ecuador es un futbolista
ecuatoriano su equipo actual en la Club Atlético Tulcán de la Segunda Categoría de Ecuador ecuatoriana.
Su carrera futbolística empezó en el club ecuatoriano Imbabura Sporting Club

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Ibarreños
Futbolistas del Imbabura Sporting Club
Futbolistas del Mushuc Runa Sporting Club

Javier Billalba


අගතා ක්‍රිස්ටි එංගලන්ත ජාතික ගත් කතුවරියකි. ඇය වඩාත් ප්‍රකට වූයේ අපරාධ පරීක්‍ෂණ නවකතා රචිකාවියක වශයෙනි. නවකතා සැට හයකට අධික සංඛ්‍යාවක් ඇය විසින් රචනා කරන ලදි. ඇය මේරි වෙස්ට්මාකොට් යන ආරූඪ නාමය භාවිතා කරමින් ආදර කතා මාලාවක් ද රචනා කළා ය. ඇගේ ඇතැම් නිර්මාණ සිනමාවට ද නැඟුණි. ද ඔරියෙන්ට් එක්ස්ප්‍රෙස් ඒ අතරින් වඩාත් කැපී පෙනෙන සිනමා කෘතියෙකි. ඇයගේ නිර්මාණ භාෂා හාරසියයකට අධික සංඛ්‍යාවකට පරිවර්තනය වී ඇත. ඉංගිරිසි අපරාධ කතා කලාවේ රැජිණ යන විරුදයෙන් ඇයව හඳුන්වනු ලැබේ.

ඇගේ මව ක්ලැරිස්සා මාග්‍රට් වූවා ය. ඇයට වයස අවුරුදු දහයේ දී, ඇගේ පියා ෆ්‍රෙඩෙරික් අල්වා මිලර් අභාවප්‍රාප්ත විය. ඇයට මාග්‍රට් මැඩ්ජ් නම් සහෝදරයෙක් ද, ලුවී මොන්ටි මොන්ටැට් නම් සහෝදරියක් ද වූහ.  අගතා කුඩා අවධියේ දී තම හැඟීම් ප්‍රමාණවත්ලෙස ප්‍රකාශ කර ගැනීමට අපොහොසත් වූ ලජ්ජාශීලී දැරියක වූ අතර ඇය මවට දැඩි සේ සමීප වූවා ය. ඇය පාසල් නොගිය අතර ඇයට පෞද්ගලික ගුරුවරියන් මාර්ගයෙන් අධ්‍යාපනය දෙනු ලැබී ය.

1914 දී ඇය රාජකීය ගුවන් හමුදාවේ, ප්‍රහාරක යානා ගුවන් නියමුවෙකු වූ ආර්චි ක්‍රිස්ටි හා විවා පත් වූවා ය. එම විවාහයෙන් ඇය රොසාලින්ඩ් හික්ස් (1919 - 2004) නම් දුවක ලැබුවා ය.

ඇගේ සැමියා පළමු ලෝක යුද්ධයට සහභාගී වන අතර ඇය හෙදියක් වශයෙන් කටයුතු කළා ය. එහි දී ලද විවේක කාලය තුළ දී ඇය රහස් පරීක්‍ෂක නවකතාවක් රචනා කළා ය.(එය ඇගේ ප්‍රථම නවකතාව වූ අතර එය "ද මිස්ටීරුයස් ඇෆ්ෆෙයාර් ඇට් ස්ටයිල්ස්" නම් විය.) නමුත් එම කෘතිය ප්‍රකාශයට පත් වූයේ, එය රචනා කොට වසර පහක් ඇවෑමෙන්, එනම් 1920 දී ය.

පළමු ලෝක යුද්ධයෙන් පීඩාවට පත් වූවන්ගේ දුක්ඛ දෝමනස්සයන් ඇය කෙරෙහි ප්‍රබල බලපෑමක් ඇති කිරීමට සමත් විය. හෙදියක වශයෙන් කටයුතු කළ මේ අවධියේ දී ඇය විෂ වර්ග ගැන ද හොඳ අවබෝධයක් ලැබුවා ය. මෙම දැනුම අපරාධ පරීක්‍ෂණ නවකතා රචනා කිරීමේ දී ඇයට ඉවහලක් විය.

1926 දී ඇගේ සැමියා අන් ස්ත්‍රියක හා ඇති කරගත්  ප්‍රේම සම්බන්ධයක් හේතුවෙන් ඇගෙන් දික්කසාද වීම ඉල්ලා සිටියේ ය. මේ වන විට මවගේ අභාවය නිසා දැඩි වේදනාවකට පත්ව සිටි ඇය මේ සිදු වීමෙන් පසු සති තුනකට අතුරුදන්ව සිටියා ය. පසුව ඇය කුඩා හෝටලයක නැවතී සිටිය දී පොලිසීය විසින් සොයා ගන්නා ලදි. ඇය පවසා සිටියේ තමා මතකය අහිමි වී යාමකට ගොදුරු වූ බවයි. මෙසපොටේමියාවට ගිය සංචාරයක් අතරදී මුණගැසුණු තරුණ පුරා විද්‍යාඥයෙකු වූ සර් මැක්ස් එඩ්ගාර් ලුසියෙන් මැලොවන් සමඟින් 1930 දී ඇය නැවතත් විවාහ දිවියට පත් වූවා ය.

නවකතාකරුවෝ

අගතා ක්‍රිස්ටි


Der Cemitério dos Olivais ist ein städtischer Friedhof in der portugiesischen Hauptstadt Lissabon. Er befindet sich am östlichen Rand der Siedlung Olivais Sul in der Stadtgemeinde Olivais.

Geschichte
Der Friedhof erstreckt sich vom Kreuzungsbereich der beiden Hauptverkehrsstraßen Avenida de Pádua und Avenida Cidade de Luanda in nordöstlicher Richtung. An dieser Stelle wurde Ende des 17. Jahrhunderts von den Franziskanern der Convento de São Cornélio gegründet. 1906 erwarb die Câmara Municipal von Lissabon das Terrain. Im Zuge der Bebauung der Neubausiedlung Olivais Sul erstellte 1959 der Landschaftsarchitekt Gonçalo Ribeiro Telles die Rahmenplanung für den Friedhof. Im Dezember 2002 wurde dort das zweite Krematorium Lissabons in Betrieb genommen.

Gräber bekannter Persönlichkeiten (Auswahl)
 Lauro António (1942–2022), Filmregisseur
 Paulo Gaio Lima (1961–2021), Musiker und Musikpädagoge
 Jorge Sousa Costa (1928–2021), Schauspieler
 Dina (1956–2019), Sängerin
 Zé Pedro (1956–2017), Musiker, Gitarrist der Rockband Xutos & Pontapés
 João Lobo Antunes (1944–2016), Hirnchirurg und Hochschullehrer, älterer Bruder von António Lobo Antunes
 Maria Isabel Barreno (1939–2016), Schriftstellerin und Frauenrechtlerin
 João Ribas (1965–2014), Musiker, Sänger der Punkbands Censurados und Tara Perdida
 Bruno Simões (1971–2012), Schauspieler
 Vítor Alves (1935–2011), Hauptmann der Nelkenrevolution vom 25. April 1974
 José Mensurado (1931–2011), Journalist
 António Feio (1954–2010), Schauspieler, Komiker und Regisseur
 Rosa Lobato Faria (1932–2010), Schriftstellerin und Schauspielerin
 Francisco Ribeiro (1965–2010), Musiker
 João Bénard da Costa (1935–2009), Filmkritiker, Hochschullehrer und Autor
 Raul Solnado (1929–2009), Schauspieler, Theaterintendant und Komiker
 Henrique Viana (1936–2007), Schauspieler

Weblinks

 Der Cemitério dos Olivais bei der Câmara Municipal de Lisboa (portugiesisch)

Olivais
Bauwerk in Olivais (Lissabon)
Friedhof in Europa

Cemitério dos Olivais


Constantin Miclea (n. 12 aprilie 1959, Bâsca Chiojdului, județul Buzău) este un fost arbitru și observator de fotbal român.

A fost viceprimar în orașul Bușteni în perioada 1992-1996.
In 2002-2004 a fost Consilier local al orașului Bușteni.

Din 1999 este directorul general al Complexului Sportiv Național Piatra Arsă de pe platoul Bucegi (orașul Bușteni). A mai ocupat aceiași funcție, de director general, la Complexul Sportiv Național Poiana Brașov și la Complexul Sportiv Național "Lia Manoliu" (București).

În 1980 a devenit arbitru de fotbal, în 1993 promovând în Liga 1.
În 2012 a fost introdus în corpul observatorilor din Liga 1.

Referințe

Arbitri români de fotbal
Nașteri în 1959
Nașteri pe 12 aprilie

Constantin Miclea


Sindromul anticolinergic (SAC) — stare critică relativ rară, dar potențial periculoasă pentru viața, la baza căruia este scăderea absolută sau relativă a activității colinergice. Este cauzată de ingestia de substanțe care posedă proprietăți anticolinergice (colinolitice).

Sindromul anticolinergic a fost descris pentru prima oară de V. G. Longo în 1966. În surse științifice românești aproape că nu există informații pe această temă; în sursele din străinătate, cel mai des sunt rapoarte de cazuri sau serii mici, iar descrierile de loturi mari sunt rare..

Note

Anticolinergic
Toxicologie

Sindromul anticolinergic


Dansk Staal er en dansk virksomhedsfilm fra 1945 instrueret af Theodor Christensen og efter manuskript af Ingolf Boisen.

Handling
Skrot er et vigtigt råmateriale i stålfabrikation, og i danske industrikredse har man længe overvejet at anlægge et stål- og valseværk. Ved industrimanden H.P. Christensen bliver planen til virkelighed - de 15 mio. kr. skaffes til veje. Kampsax leder opførelsen af værket i Frederiksværk. Arbejdet påbegyndes i efteråret 1940. Byens befolkning bliver forøget med et par hundrede mand, hvoraf mange har familier med. Der bygges tofamilie- og rækkehuse til byens nye borgere. 24. september 1942 står grovvalseværket færdigt, og det store maskineri sættes i gang. Det danske Stålvalseværk er i drift.

Noter

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Virksomhedsfilm fra Danmark
Danske film fra 1945

Dansk Staal (film fra 1945)


Guido Jung (Palerme,  - Palerme, ) est un homme d'affaires et homme politique italien.

Ministre des finances dans les gouvernements Mussolini et Badoglio I, il est fondateur de l'Institut de reconstruction industrielle (IRI) à ce premier poste.

Biographie
D'origine juive, il est né dans une famille aisée : son père était propriétaire d'une entreprise spécialisée dans la production et l'exportation de fruits secs et d'agrumes ; son oncle Giuseppe Jung était professeur de mathématiques à l'école polytechnique de Milan. Jeune homme, il commence à gérer l'entreprise et en 1906, après avoir été censeur de la Cassa Centrale di Risparmio di Palermo, il est nommé "Cavaliere della Corona Italiana" par le roi Vittorio Emanuele III : en 1913, il devient nominalement président de la société Fratelli Jung.

Volontaire de guerre
En 1914, il entre en politique avec les nationalistes. Après le début de la Première Guerre mondiale, Jung, qui avait des idées nationalistes, est parti au front comme officier volontaire. Il a gagné trois médailles d'argent pour bravoure et a été promu capitaine (capitano). En septembre 1918, il est envoyé au comité interallié à Paris. Après la guerre, il participe à de nombreuses manifestations.

À la fin de la guerre, il participe à plusieurs conférences de paix, dont la Commission financière auprès de la délégation italienne à la conférence de paix de Versailles, qui ne le satisfait pas car, selon lui, l'Italie a reçu moins que ce qu'elle méritait (Vittoria mutilata, en français : victoire mutilée) : cette pensée est soutenue par le fascisme, dont Jung est un partisan de la première heure.

Rejoindre le fascisme
En fait, dès 1922, il adhère au parti national fasciste (PNF) et devient un collaborateur du ministre des Finances de Benito Mussolini, Alberto De Stefani. En février 1924, il est nommé commissaire du gouvernement pour la liquidation des biens réquisitionnés.

En avril 1924, il est élu député du Listone Mussolini en Sicile et, au cours de ces années, il soutient les activités du préfet Cesare Mori. Il a occupé de nombreux postes économiques, dont celui de président de l'INE (Istituto Nazionale per l'Esportazione - Institut national des exportations), qu'il a dirigé de 1927 à 1932. En cette qualité, il fait l'objet d'accusations de conflit d'intérêts par des commerçants de Palerme qui écrivent à Galeazzo Ciano qu'il profite de sa position pour aider ses entreprises. En 1928, il présente sa démission au Duce, qui la rejette.

Il est reconduit à la Chambre avec le PNF en 1929. En décembre 1931, il est nommé par Mussolini président de la Società Finanziaria Industriale Italiana S.p.A. (abrégé Sofindit).

Ministre des finances et de l'IRI
En juillet 1932, il entre dans le gouvernement Mussolini en tant que ministre des Finances. À ce titre, il réduit les dépenses militaires de 32 % à 25 % et augmente les fonds alloués à la construction de grands travaux publics. En janvier 1933, il est, avec Alberto Beneduce, l'un des promoteurs de la création de l'Institut de reconstruction industrielle (en italien: Istituto per la Ricostruzione Industriale ou IRI), dont il est un partisan convaincu. En mai 1933, il se rend aux États-Unis pour rencontrer le président Franklin Roosevelt afin de discuter du Securities Act (qui donnera plus tard naissance au registre de la Securities and Exchange Commission (SEC)).

En 1934, il est encore confirmé comme membre de la Chambre des représentants.

À la fin de 1934, Jung se heurte à Beneduce et à la politique de l'État entrepreneur de Mussolini, estimant que l'État ne peut pas remplacer complètement le marché ; en janvier 1935, Jung est démis de son poste de ministre par le Duce, qui lui préfère Paolo Thaon di Revel.

En octobre de la même année, malgré son âge, il se porte volontaire pour la guerre d'Éthiopie en tant que lieutenant-colonel (tenente colonnello) dans le  régiment d'artillerie mobile, où il reçoit à nouveau une médaille d'argent de la valeur militaire.

Les lois raciales
À partir de 1938, avec l'approbation des lois raciales, bien qu'il se soit désolidarisé de la communauté israélite depuis des années, il est démis de ses fonctions.

Il reste député jusqu'en mars 1939. En juin, sa société à Palerme fait faillite et, cette année-là, il est mis en congé de l'armée.

Ministre du gouvernement Badoglio
Après le 8 septembre 1943, il abandonne définitivement le fascisme et se met à la disposition du gouvernement allié en Sicile (AMGOT), qui le transfère à Brindisi, où le général Badoglio s'est installé avec son gouvernement. Il collabore ainsi avec le gouvernement Badoglio I, dont il est sous-secrétaire aux finances à partir de novembre et ministre des finances et ministre intérimaire du commerce et de la monnaie du 11 février 1944 au 22 avril 1944.

Non confirmé dans le second gouvernement Badoglio en avril 1944, Jung est autorisé à retourner au front et est attaché au groupe de combat "Folgore". À la fin de la guerre, il se retire à Palerme et accepte en 1947 d'être nommé au conseil général de l'Institut national du commerce extérieur nouvellement créé.

Il meurt d'une crise cardiaque en tapant à la machine le 27 décembre 1949.

Décorations
 - Médaille d'argent de la valeur militaire - Casarsa, 31 août 1917

 - Médaille d'argent de la valeur militaire - Dansà-Adi, 12-15 février 1936

Bibliographie
  Nicola De Ianni, Il ministro soldato. Vita di Guido Jung, Rubbettino, 2009
  Roberta Raspagliesi, Guido Jung. Imprenditore ebreo e ministro fascista, Franco Angeli, 2012
  Angelo Battilocchi, Quaderni dell'Archivio storico. Inventario delle Carte Jung, Rome, Banca d'Italia, 2010

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Gouvernement Badoglio I
 Gouvernement Mussolini

Liens externes

  Enzo Piscitelli, JUNG, Guido, dans l'Enciclopedia Italiana, Appendice II, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1949.
  JUNG, Guido, dans l'Enciclopedia Italiana, Appendice III, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1961.
  GUIDO JUNG, IMPRENDITORE: MINISTRO, EBREO FASCISTA sur le site ISPEE URL visité lé 27/11/2016

Personnalité politique italienne du XXe siècle
Naissance à Palerme
Naissance en février 1876
Décès à Palerme
Décès en décembre 1949
Décès à 73 ans
Ministre des Finances du royaume d'Italie (1861-1946)
Ministre du Trésor du royaume d'Italie (1861-1946)
Député de la XXVIIe législature du royaume d'Italie
Député de la XXVIIIe législature du royaume d'Italie
Député de la XXIXe législature du royaume d'Italie
Médaille d'argent de la valeur militaire
Militaire italien de la Première Guerre mondiale
Personnalité du Parti national fasciste

Guido Jung


134402 Ieshimatoshiaki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
134402 Ieshimatoshiaki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Yatsuka de Hiroshi Abe (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,65 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 134001-135000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

134402 Ieshimatoshiaki


El  es un distrito localizado en la prefectura de Shiga, Japón. En junio de 2019 tenía una población de 33.162 habitantes y una densidad de población de 205 personas por km². Su área total es de 162,15 km².

Localidades
 Hino
 Ryūō

Fusiones
 1 de enero de 2006 - el pueblo de Gamō se unió a la ciudad de Higashiōmi.
 21 de marzo de 2010 - el pueblo de Azuchi se unió a la ciudad de Ōmihachiman.

Transición
Las autonomías en azul claro son pueblos, las autonomías en azul más oscuro son villas y las autonomías en gris no pertenecen al distrito.

Véase también
 Gamō Ujisato

Distritos de Shiga

Distrito de Gamō (Shiga)


Artsana es una empresa multinacional italiana creada en 1946 por iniciativa de Pietro Catelli como una pequeña empresa familiar especializada en venta de productos médicos y de higiene para las farmacias. Actualmente fabrica y vende ropa de bebé, juguetes, enfermería, sanitarios y productos cosméticos.

Su sede y centros de producción están ubicados en los municipios de Grandate y Casnate Con Bernate, cerca de Como, Italia.

El Grupo Artsana está hoy presente en todo el mundo, con 19 sucursales, de las cuales 13 están en Europa.

El grupo posee las marcas Chicco, Artsana y Prenatal. Además, fabrica y distribuye las agujas hipodérmicas Pic indolor y los preservativos Control.

Enlaces externos
 Sitio oficial

Empresas de Italia
Empresas fundadas en 1946

Artsana


Ryota Kajikawa (født 17. april 1989) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tokyo Verdy.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryota Kajikawa


مطار جوستوميل أو مطار أنتونوف ، هو مطار شحن دولي يقع بقرب بلدة هوستوميل - شمال غرب كييف، أوكرانيا. هو أيضاً منشأة اختبار طائرات رئيسية.

مطار جوستوميل يدار بواسطة شركة أنتونوف و يستخدم من قبل خطوط طيران أنتونوف و بعض الشركات الأخرى. يعرف مطار جوستوميل بأن فيه تقام الاختيارات علي طائرات أنتونوف الجديدة، مستلزماتها ومعدادتها الجديدة. القوات الجوية الأوكرانية إما تستخدم أو كانت تستخدم المطار حاليا في عمليات نقل قواتها.

خدمات المطار
المطار يقدم الخدمات التالية:
 مراقبة الحدود والجمارك.
 إصلاح الطائرات.
 التخزين.
 تحويل حمولة الطائرات من الطائرات إلي خطوط أرضية ( نقل بري، أو بواسطة السكة الحديد).

مراجع

وصلات خارجية
 مطار أنتونوف علي موقع الشركة.
 تاريخ الحوادث في مطار أنتونوف.

قواعد القوات الجوية السوفيتية
أنتونوف
تأسيسات سنة 1959 في أوكرانيا
جوستوميل
مطارات أسست في سنة 1959
مطارات في كييف

مطار جوستوميل


Para el artículo sobre la canción de Kylie Minogue, véase 2 Hearts.

«Two Hearts» es una canción escrita, compuesta e interpretada por el cantante británico Phil Collins. Comenzó a liderar las listas de Estados Unidos y Canadá en febrero de 1989.

Lamont Dozier (de la Motown Holland-Dozier-Holland) también escribió y produjo este tema para la comedia criminal de 1988 Buster. Ganó el Premio Globo de Oro por la mejor canción original junto con la de Carly Simon "Let the River Run" de Working Girl. Se hicieron dos videos musicales: el primero, Phil actuando como un miembro de la banda que consistía en 4 integrantes, y en el otro apareció como protagonista de una lucha contra Ultimate Warrior que apareció en el 1990 Seriously.. Phil Collins US TV Special.

Músicos
Phil Collins - voces, sintetizadores y batería
Michael Landau - guitarra eléctrica
Freddie Washington - bajo
Paulinho da Costa - pandereta

Posicionamiento

Referencias

Canciones ganadoras del premio Grammy a la mejor canción escrita para medios visuales
Sencillos de 1988
Canciones de Phil Collins
Canciones compuestas por Phil Collins
Sencillos número uno en Billboard Hot 100
Sencillos número uno en Billboard Adult Contemporary
Canciones producidas por Hugh Padgham
Canciones de 1988
Canciones ganadoras del premio Globo de Oro a la mejor canción original
Canciones en inglés

Two Hearts


Faleze de nisip este un film românesc din 1983 regizat de Dan Pița. În rolurile principale joacă actorii Victor Rebengiuc, Carmen Galin, Marin Moraru și Gheorghe Visu. Filmul este o adaptare după romanul "Zile de nisip" de Bujor Nedelcovici. A avut premiera la 31 ianuarie 1983, dar filmul este imediat retras în urma criticilor lui Ceaușescu.

Rezumat

În timp ce se plimba pe plajă, tânărul Vasile (Gheorghe Visu) este acuzat de mai mulți turiști că ar fi furat de pe faleză obiectele doctorului Hristea (Victor Rebengiuc). Tânărul este recunoscut de către soția lui Șelaru (Ovidiu Schumacher), fiind imobilizat de către celălalte persoane și dus la miliție.

În momentul în care este adus la secția de miliție, Vasile este interogat de locotenentul Popa (Valentin Uritescu), însă tânărul nu recunoaște nimic. El a susținut că după ce a ieșit de la muncă, a mers pe plajă, i-a dus de mâncare unui câine și s-a întâlnit cu Amira (Oana Pellea). Tânărul este supus presiunii psihologice de către doctorul Hristea pentru a-și recunoaște vina.

Distribuție

 Victor Rebengiuc — dr. Theodor Hristea, medic chirurg
 Carmen Galin — Cristina, amanta dr. Hristea
 Marin Moraru — fotoreporterul Ștefan Albini, prietenul dr. Hristea
 Gheorghe Visu — tâmplarul Vasile Mihăilescu, tânărul acuzat de furt
 Vasile Cosma — maiorul Raicu, șeful postului de miliție
 Valentin Uritescu — lt. Popa, ofițerul anchetator
 Ion Vîlcu — profesorul Candiano, vecin de pensiune al dr. Hristea
 Ovidiu Schumacher — Ovidiu Șelaru, bucureștean aflat în concediu
 Florin Anton — milițianul Mărgărit
 Patricia Grigoriu — coafeza Maria, verișoara lui Vasile
 Vasile Nițulescu — tatăl lui Vasile, pensionat pe caz de boală
 Ileana Ploscaru — mătușa lui Vasile
 Magda Popovici — dna Șelaru
 Dorel Vișan — milițianul de la proces
 Irina Mazanitis
 Mircea Anghelescu
 Ion Cocieru
 Oana Pellea — turcoaica Amira, fiica mamei Anica
 Mariana Ceconi
 Răzvan Vasilescu — tâmplarul Alboiu, coleg de serviciu al lui Vasile
 Mihai Alexandru
 Emil Sassu — meșterul tâmplar
 Liliana Ticău
 Petre Tanasievici — pescarul Boris, unchiul lui Vasile
 Cătălina Murgea — mama Anica, vânzătoarea de scovergi
 Dumitru Palade
 Mihai Boruzescu
 Mihai Maltopol
 Maria Rot
 Dan Borcia
 Alexandru Mereuță
 Alexandru Lungu
 Marius Vulpe
 Victor Iagamoși
 Mirela Comnoiu
 Claudiu Băican — copilul accidentat

Producție
Este produs de Casa de filme Unu.

Primire
Filmul a fost vizionat de 337.230 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Premii
 1990 - ACIN - Marele Premiu. Premiile pentru muzică și montaj

Note

Legături externe

Filme din 1983
Filme regizate de Dan Pița
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești
Filme Româniafilm
Filme Casa de Filme 1

Faleze de nisip


عيد ميلاد بوذا هو عيد ميلاد الأمير غاوتاما بوذا، وهو تقليد غالباً ما يحتفل به في شرق آسيا في الثامن من الشهر الرابع من ، وهو عيد رسمي في هونغ كونغ، ماكاو، وكوريا الجنوبية. يختلف هذا اليوم عند تحويله إلى التقويم الغريغوري والقائمة التالية توضح موعد العيد في سنوات العصر الحالي:
 2003: 8 مايو
 2004: 26 مايو
 2005: 15 مايو
 2007: 24 مايو
 2008: 12 مايو
 2009: 2 مايو
 2010: 21 مايو
 2011: 10 مايو
 2012: 28 مايو
 2013: 17 مايو
 2014: 6 مايو
 2015: 25 مايو

اليابان

يحتفل بعيد ميلاد بوذا في اليابان في 8 أبريل ولكنه ليس عيداً رسمياً. في هذا اليوم تحتفل المعابد البوذية بأعياد يختلف اسمها من معبد لآخر 灌仏会 (كانبوتسو-أي)، 降誕会 (غوتان-أي)، 仏生会 (بوشو-أي)، 浴仏会 (يوكوبوتسو-أي)، 龍華会 (ريوغه-أي)، 花会式 (هاناإيشكي). عقد أول عيد لميلاد بوذا في اليابان عام 606 في معبد أسوكا في نارا. تتمثل طقوس الاحتفال بعيد ميلاد بوذا بصب ماء معطر بنوع خاص من الزهور على تمثال صغير لبوذا مزين بالزهور، وهذا يمثل غسل الطفل المولود حديثاً.

كوريا

يحتفل في كوريا بعيد ميلاد بوذا على التقويم القمري وهو يعتبر من الأعياد الرسمية في كوريا.

تايلاند
يطلق على عيد ميلاد بوذا في تايلاند اسم فيساك، ويعتبر من أهم مهرجانات السنة ويوافق عيد الشجرة في تايلاند.

انظر أيضاً

 أجانتا

مصادر

أعياد بوذية
أيام الميلاد
البوذية في الصين
بوذية كورية
عطلات رسمية في كوريا الجنوبية
عطلات رسمية في نيبال
عطلات رسمية في هونغ كونغ
غوتاما بودا
مناسبات أبريل
مناسبات مايو
مهرجانات دينية في آسيا
مهرجانات دينية في كوريا الجنوبية
مهرجانات دينية في نيبال
مهرجانات في كوريا
مهرجانات بوذية

عيد ميلاد بوذا


Baskınlık, psikolojide, başkalarıyla yüz yüze ilişkilerde baskın olma veya liderlik rolünü alma eğilimidir.

Kavramların baskınlık sırası, tecrübi psikolojide kullanılan bazı kavramların, diğer bazı kavramlara oranla, deneklerin ortalaması tarafından daha çabuk tanınabilmesi.

Genel psikolojide baskınlık kişinin teslim olması veya başkalarının hakimiyetine boyun eğmesi şeklinde tanımlanan altkınlık (submission) ile birlikte, toplum hayatına uymanın iki esas tarzı olarak kabul edilir. Diğer kişilik nitelikleri gibi baskınlık ve altkınlık da her fert için her durumda her zaman sabit ve yerleşik değildir. Fakat baskın ve altkın davranış keyfi olarak değişmez veya kesin bir uyarım ortamına bağlı kalmaz. Bu niteliklerin ölçümlerine tam güvenilebilir ve genel davranışın önceden tahmini başarılıdır. Kurala aykırı durumlar bulunsa da her ferdin kendine baskın-altkın yönde bir rahatlama düzeyi bulması ve bu düzeyi değişik ortamlarda devam ettirmesi bir kuraldır. Amerikalı psikolog G. Allport, baskınlık ve altkınlık tek bir bölünmezlik içinde sınıflandırılmaya müsait ise de aynı nitelik olduğunu ve baskınlığın sadece altkınlığın yokluğu olmayıp, kendi başına bir yaşama tarzı olduğunu söyler. Mc. Dougall da altkınlığının pozitif karakteri üzerinde durarak bunu asli bir içgüdü olarak tanımlanır.

Kavramların baskınlık sırası, psikolog E. Heidbreder tarafından 1946 ve 1947'de ortaya kondu. Heidbreder bu gerçeği "kavram oluşması" denen deneylere ve çok yönlü sınıflama denemelerine dayanarak göz önüne serdi. Bu deneylerde kavram, bir şekiller grubunun ortak unsurudur. Denek, bu unsuru başka unsurlarla karışmış olduğu vakit bulup çıkarmakla görevlidir. Bu sınıflama deneylerinde, deneğin ilk önce aklına gelen konu sınıflama ilkesidir; şekli, rengi ve sayıyı daha sonra düşünür. İster yazı ile ilgili tasarımlar, isterse bunlara tekabül eden kelimeler kullanılsın, baskınlık sırası değişmez. Bu durum şunu gösterir: Kelimeler algı ile ilgili değerleriyle değil de, ancak anlamları yoluyla etkili olurlar. Oysa anlamlar, en eski oldukları ve en kullanışlı olan düzenlere yöneldikleri için nesnelerle ilgilidirler (nesne, insanın ilkin, dokunduğu, ele alıp kullandığı şeydir). İşte, nesne kavramının baskınlığını açıklanması bu gerçeğe dayanmaktadır.

Antropoloji
Etoloji
Otorite
Hiyerarşi

Baskınlık (etoloji)


Palmarola es isla escarpada y en su mayoría deshabitada en el mar Tirreno frente a la costa oeste de Italia. Es la segunda más grande de las Islas Pontinas y está situada a unos 10 kilómetros al oeste de Ponza.

Palmarola tiene una costa muy rocosa salpicada de grutas naturales, bahías, acantilados y riscos. La isla es principalmente una reserva natural, pero hay un puñado de puertos donde los barcos pueden acceder y varios restaurantes que atienden a los turistas durante la temporada de verano. Existen unas pocas playas pequeñas.

Véase también
 Geografía de Italia
 Geografía de Europa

Referencias

Islas del archipiélago de las islas Pontinas

Palmarola


Abohar (en punyabí: ਅਬੋਹਰ ) es una ciudad de la India en el distrito de Firozpur, estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 188  a 301 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación de 2011, Abohar cuenta con una población de 145302 habitantes.

Referencias

Localidades de Punyab (India)

Abohar


Metamfetamin, merkezî sinir sistemi (MSS) uyarıcısı olan sentetik bir maddedir. Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu ve obezite gibi hastalıkların tedavisinde reçete edilir. Desoxyn ismiyle ilaç piyasasında ABD'de bulunur. Bunun haricinde uyarıcı etkileri sebebiyle yasadışı olarak kullanımı mevcuttur. Kristal ve hap formunda olabilen çeşitleri dünyada birçok ülkede yasadışı olarak satılmaktadır. Birçok uyarıcı gibi, 6-24 saat süren güçlü bir öfori, dolayısıyla güçlü bir psikolojik bağımlılık yapabilme etkisine sahiptir. Yapısal olarak amfetamine yakın psikoaktif bir maddedir.

Saf metamfetamin renksiz bir sıvıdır. IUPAC ismi (S)-N-metil-1-fenilpropan-2-amin olan methamfetamin suistimal edilmek üzere kaçak üretimi ile de tanınmıştır. Efedrin ya da psödoefedrin molekülü indirgenerek yani hidrojenize edilerek kolayca elde edilebildiğinden hemen her yerde üretilebilmektedir. "Methlab" de denilen bu yerler, üretimi sırasında çıkan fosfattan ötürü kırmızı bir renge boyanır ve kedi idrarı gibi kokar.

Tarihçe

Bulunuşu
1887 yılında  metamfetamin sentezlenmesinden kısa bir süre sonra, 1893'te kimyager Nagai Nagayoshi tarafından efedrin maddesinden de sentezlendi. "Metamfetamin" terimi bu yeni karışımın kimyasal yapısından türedi: metil alfa-metilfenetilamin. 1919 yılında, kristalize metamfetamin farmakolog Akira Ogata tarafından efedrinin redoks yöntemiyle kırmızı fosfor ve iyot kullanılarak sentezlendi.

Etkileri
Uyanıklık, motivasyon ve kısa dönem beyin aktivitesini artıran madde aşırı öforiye neden olmaktadır. Madde alındığında tansiyon ve vücut sıcaklığı yükselir, göz bebekleri büyür ve ishal, bulantı, kusma görülebilir.

Kötüye kullanımlarda beyin kimyasını bozup depresyona yol açtığı bilinmektedir. Bağımlılarında kalıcı anhedoni oluşmaktadır. Psikoz etkileri ortaya çıkartıp, görsel ve işitsel halüsinasyonlara neden olabilir. Kullanıcılarında güçlü bir psikolojik bağımlılık yan etkisi görülür.

Devamlı kullanıcılarında meth ağzı denen diş çürükleri oluşur. Bağışıklık sistemi baskılanan bu kişilerde stafilokok enfeksiyonlarına sıkça rastlanır. Kilo kaybı ve kısa dönem libido artışını takiben erektil disfonksiyon da bilinen kötü etkilerindendir.

Kuvvetli sistemik reaksiyon ile ölüme yol açabilir.

Kaynakça

Alkaloidler
Amfetaminler
Monoamin oksidaz inhibitörleri
Agonistler
Japon icatları
Bağımlılık

Metamfetamin


Izbor prvih Isusovih učenika je ključna epizoda u životu Isusa u Novom zavjetu.

Evanđelje po Ivanu

U Evanđelju po Ivanu prvi učenici su također učenici Ivana Krstitelja, a jedan od njih je identificiran kao Andrija, brat apostola Petra:

 Sutradan opet stajaše Ivan s dvojicom svojih učenika. Ugleda Isusa koji je onuda prolazio i reče: "Evo Jaganjca Božjega!" Te njegove riječi čula ona dva njegova u?enika pa pođoše za Isusom. Isus se obazre i vidjevši da idu za njim, upita ih: "Što tražite?" Oni mu rekoše: "Rabbi" - što znači: "Učitelju - gdje stanuješ?" Reče im: "Dođite i vidjet ćete." Pođoše dakle i vidješe gdje stanuje i ostadoše kod njega onaj dan. Bila je otprilike deseta ura. Jedan od one dvojice, koji su čuvši Ivana pošli za Isusom, bijaše Andrija, brat Šimuna Petra. On najprije nađe svoga brata Šimuna te će mu: "Našli smo Mesiju!" (Iv 1,35-41)

Andrija se često naziva Protokletos ili "prvi put zvan".

Evanđelje po Mateju

Evanđelje po Mateju i Evanđelje po Marku govore o pozivu prvih učenika na Galilejskom jezeru:

 Prolazeći uz Galilejsko more, ugleda dva brata, Šimuna zvanog Petar i brata mu Andriju, gdje bacaju mrežu u more; bijahu ribari. I kaže im: "Hajdete za mnom, učinit ću vas ribarima ljudi!" Oni brzo ostave mreže i pođu za njim. (Mt 4,18-20)

Luka u Evanđelju izvještava o pozivu na Galilejskom jezeru, ali zajedno s prvim čudesnim ulovom riba. U svim izvješćima Evanđelja, ova se epizoda odvija nakon Krštenja Isusova.

Izvori

Isus
Novi zavjet
Dvanaest apostola

Izbor prvih Isusovih učenika


Huehuecanauhtlus tiquichensis es la única especie conocida del género extinto Huehuecanauhtlus de dinosaurio ornitópodo iguanodóntido basal que vivió a finales del período Cretácico, en el Santoniense, hace entre 86,8 y 84 millones de años, en lo que es hoy Norteamérica.

Descripción
Se ha estimado para Huehuecanauhtlus un largo de 6 metros, un alto de 2,3 y un peso de 1,5 toneladas. Ramírez-Velasco y colaboradores en 2012 diagnosticaron a Huehuecanauhtlus por una combinación única de características. Por ejemplo, dos dientes expuestos en el plano oclusal del tercio rostral y el tercio posterior del dentario y el maxilar, respectivamente. Tenía siete vértebras sacrales y altas espinas neurales en las vértebras posteriores, siendo entre 3.5 a 4 veces más altas que sus correspondientes centros vertebrales. Como en Claosaurus, su procesos supracetabular es tan largo como el 75% de la longitud de la lámina del iliaco, con un ápice localizado sobre la esquina posteroventral de la tuberosidad del isquion. Difiere de otros hadrosauroides por poseer un proceso preacetabular del ilion extremadamente desviado, tanto que el largo eje bisector del proceso forma un ángulo de menos de 130° con el plano horizontal definido por los pedúnculos isquiales y púbicos. Puede ser diferenciado de otros hadrosauroides basales por tener un perfil cóncavo muy profundo del margen dorsoventral de la lámina del iliaco, adyacente al proceso supracetabular.

Descubrimiento e investigación
Huehuecanauhtlus fue descrito y nombrado por primera vez por Ángel Alejandro Ramírez-Velasco, Mouloud Benammi, Albert Prieto-Márquez, Jesús Alvarado Ortega y René Hernández-Rivera en 2012 y la especie tipo es Huehuecanauhtlus tiquichensis.
El nombre genérico proviene del náhuatl huehuetl por "antiguo" y canauhtli por "pato" en referencia a sus afinidades hadrosauroides. La pronunciación correcta del nombre genérico es "UEUE-CANA-UHh-TLUS". . El nombre específico honra al pueblo de Tiquicheo.
Sus restos fósiles se han encontrado en el estado de Michoacán, México. Huehuecanauhtlus es conocido solo por dos individuos. El holotipo IGM  6253 representado por cráneo fragmentario, maxilar parcial izquierdo y fragmento dentario y esqueleto postcraneal que incluye cuatro vértebras cervicales, nueve vértebras dorsales , cuatro espinas neurales dorsales , una diáfisis dorsal, cinco costillas dorsales derechas , siete costillas dorsales izquierdas, siete costales dorsales izquierdas espinas, siete diapófisis sacras, una diapófisis caudal, tres vértebras caudales, dos espinas neurales caudales, ocho tendones osificados fragmentarios, ilio parcial izquierdo y derecho, y pubis parcial izquierdo y derecho . El paratipo más pequeño , IGM 6254, está representado por un fragmento de dentario izquierdo, dos dientes y un prezigapófisis cervical.

Ambos especímenes fueron recolectados en la localidad de Barranca Los Bonetes en Tuzantla, Michoacán. El holotipo vino del sexto puesto fosilífero, mientras que el paratipo vino del tercer puesto, de una formación sin nombre, que data de la etapa Santoniense del periodo cretáceo, aproximadamente hace 85,8 a 83,5  millones de años atrás.

Clasificación
Un análisis filogenético llevado a cabo por Ramírez-Velasco et al. en 2012 encontró una gran politomía de todos los hadrosauroides que son más derivados que Probactrosaurus pero menos avanzados que Hadrosauridae. La exclusión de Claosaurus, Jeyawati, Levnesovia, Nanyangosaurus, Shuangmiaosaurus y Telmatosaurus de la politomía resulta en una topología mejor resuelta. El siguiente cladograma muestra la posición filogenética de Huehuecanauhtlus entre los demás hadrosauroides siguiendo esta topología (no se muestran las relaciones dentro de la familia Hadrosauridae.

Filogenia

Referencias

Enlaces externos

Hadrosauroidea
Dinosaurios del Cretácico
Dinosaurios de América del Norte

Huehuecanauhtlus tiquichensis


Onthophagus militaris é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Boucomont em 1914.

Referências

Ligações externas

militaris
Coleópteros descritos em 1877

Onthophagus militaris


Oktjabrski () ist eine Siedlung in der Region Kamtschatka (Russland) mit  Einwohnern (Stand ).

Geographie
Die Siedlung liegt etwa 170 km Luftlinie westsüdwestlich des Regionsverwaltungszentrums Petropawlowsk-Kamtschatski an der Südwestküste der Halbinsel Kamtschatka, am Ochotskischen Meer. Sie befindet sich auf einer zumeist weniger als 1 km breiten, etwa 35 km langen Nehrung, die eine hauptsächlich vom Fluss Bolschaja gebildete Lagune vom offenen Meer trennt. Etwa 5 km südlich des Ortszentrum liegt auf der Nehrung ein weiterer Ortsteil, die Siedlung beim früheren Kolchos Bolscherezki. Bis zur Spitze der Nehrung, bei der sich die Lagune zum Meer öffnet, sind es gut 20 km.

Oktjabrski gehört zum Rajon Ust-Bolscherezk und ist von dessen Verwaltungszentrum Ust-Bolscherezk etwa 150 km in südlicher Richtung entfernt.

Geschichte
Der Ort entstand 1933 im Zusammenhang mit der Errichtung eines Fischverarbeitungsbetriebes. Fabrik und Siedlung (Mikojanowski) wurden später nach dem Politiker Anastas Mikojan benannt. 1940 erhielt der Ort Status einer Siedlung städtischen Typs. In der zweiten Hälfte der 1950er-Jahre wurde der Siedlung ihr heutiger Namen nach der Oktoberrevolution gegeben (russisch oktjabr für 'Oktober'). Seit dem Jahr 2010 hat Oktjabrski den Status einer Siedlung.

Bevölkerungsentwicklung

Anmerkung: Volkszählungsdaten

Wirtschaft und Infrastruktur
Hauptwirtschaftszweig sind Fischfang und -verarbeitung. Über die Nehrung führt eine Straße in das Rajonzentrum Ust-Bolscherezk und weiter quer durch die Halbinsel zur Regionalstraße R454, die von Petropawlowsk-Kamtschatski kommt.

Einzelnachweise

Weblinks
 Oktjabrski auf der Website der Regionsverwaltung (russisch)

Oktjabrski

Oktjabrski (Kamtschatka)


Carl Zeiss ili Zeiss njemački je proizvođač optičkih sustava, industrijskih mjernih uređaja i medicinskih uređaja, osnovan u Jeni u Njemačkoj 1846. godine od strane optičara Carla Zeissa.

Carl Zeiss zajedno s Ernstom Abbeom (pridružio se 1866.) i Ottoom Schottom (pridružio se 1884.) izgradio je bazu za suvremenu optiku i proizvodnju. Trenutačno postoje dva dijela tvrtke, Carl Zeiss AG, smještena u Oberkochenu s važnim podružnicama u Aalenu, Göttingenu i Münchenu, a Carl Zeiss GmbH smješten u Jeni.

Carl Zeiss AG je glavna tvrtka grupacije Zeiss Gruppe, jedna od dvije velike divizije tvrtke Carl-Zeiss-Stiftung. Zeiss Gruppe nalazi se u Heidenheimu i Jeni. Pod nadzorom Carl-Zeiss-Stiftung su proizvođači stakla Schott AG i Jenaer Glas, koji se nalaze u Mainzu i Jeni. Carl Zeiss je jedan od najstarijih postojećih proizvođača optike na svijetu.

Njemačke tvrtke
Optika
Njemačka industrija

Carl Zeiss (tvrtka)


විමර්ශනයක් යනු යම්කිසි අපරාධයක් සම්බන්ධයෙන් තොරතුරු ගවේශනය කිරිමයි.

විමර්ශනයක පරමාර්ථ

වරදක් සිදුවි තිබේදැයි සොයා බැලීම.

වරද සිදුකළ පුද්ගලයන්ගේ අනන්‍යතාවය සොයා ගැනිම.

වරදකරුට එරෙහිව අධිකරණය ඉදිරියේ චෝදනාව සනාථ කිරිමට අවශ්‍ය සාක්ෂි රැස් කිරිම.

විමර්ශන පිළිබද නීති ප්‍රතිපාදන

1979 අංක 15 දරන අපරාධ නඩු විධාන සංග්‍රහය තුළ දක්වයි.

21 වගන්තිය - ඇතැම් වැරදි පිළිබදව මහජනයා විසින් තොරතුරු සැපයීම සිදු කල යුතු බව

සාර්ථක විමර්ශනයකට අවශ්‍ය තොරතුරු සැපයිමේ නෛතික යුතුකමක් සාමාන්‍ය  ජනතාවට පවරයි.මෙවන් තොරතුරක් දැනගත් වහාම පහත අයට දැන්විය යුතුයි.

ලගම ඇති පොලිස් ස්ථානයට

මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයට

ග්‍රාම නිළධාරින්ට හෝ සාම නිළධාරින්ට

අස්වාභාවික මරණයක් පිළිබද තොරතුරක් ලැබුන විට කළ යුතු දේ

අපරාධ නඩුවිධාන සංග්‍රහය- 30 පරිච්ඡේදය

1) මරණ පරික්ෂක හෝ මහේස්ත්‍රාත් විසින් මරණ පරික්ෂණයක් පැවැත්විම.

2) මෘත ශරීරය කපා පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයක් රජයේ නිළධාරියකු විසින් පැවැත්වීම.(PostMortem)
මෙම පරීක්ෂණයෙන් පසු පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණ වාර්තාව PMR ( Post Mortem Report )ඉදිරිපත් කරයි.

PMR හි අන්තර්ගත දේවල්
මෘත ශරීරයේ බාහිර තුවාල ( External Injuries )

අභ්‍යන්තර තුවාල ( Internal Injuries )

ආමාශයේ අන්තර්ගත දේවල්

මරණයට හේතුව ( Course of death )

මුල් තොරතුර First Information regarding an Offence

109 වගන්තිය

වරදක් සම්බන්ධයෙන් විමර්ශන ආරම්භ කිරිමට මුල් තොරතුරක් අවශ්‍ය වේ.

මුල් තොරතුරක් ලැබිය හැකි ක්‍රම.

වරදකට භාඡනය වූ අයෙක්ගෙන්

වරදක් සිදුකරනු දුටු අයෙන්ගෙන්

විත්තිකරුම පොලිසියට විත් පාපොච්චාරණය කිරීම

රෝහල් පොලිසිය මගින්

පණ්ඩිතරත්න එ කෑගල්ල පොලිස් අධිකාරි 1972 NLR 273

විමර්ශනයක් ආරම්භ කිරිමට මුල් තොරතුරක් අත්‍යවශ්‍ය බව අධිකරණය තීරණය කරන ලදි.

ආරුමුගම් එ මිරිහාන පොලිස් ස්ථානාධිපති 1972 NLR 301

මුල් තොරතුරනක් නොමැතිව වුවද විමර්ශන ආරම්භ කළ හැකි බව තීරණය විය.

විමර්ශන ක්‍රියාවලියේදි පොලිස්  නිළධාරියාගේ බලතල හා යුතුකම්

1)සාක්ෂිකරුවන්ගේ සාක්ෂි සටහන් කර ගැනීම.

2)සිද්ධිය ගැන කරුණු දන්නා අය‍ගෙන් ප්‍රශ්න කිරිම.

3)පුද්ගලයන් වෛද්‍ය පරීක්ෂණ වෙත යොමු කිරීම.

4)විශේෂඥ වාර්තා සඳහා පුද්ගලයන්ගේ හිසකෙස්,නිය‍පොතු,අත් අනකුරු,කෙළ,මුත්‍රා වැනි ආදර්ශකයන් ලබාගැනීම.

අදාළ තැනැත්තා මේවා ලබා දීම ප්‍රතික්ෂේප කරයි නම් 123 වගන්තිය යටතේ අධිකරණ නියෝගයක් මත එය සිදුකළ හැකිය.

5)අනවශ්‍ය ප්‍රමාදයකින් තොරව විමර්ශන අවසන් කිරීම.

සැකකරුව පොලිස් අත්අඩංගුවේ තබා ගැනීම

37 වගන්තිය අනුව අත්අඩංගුවට ගත් අයෙක් පැය 24 ක කාලයක් ඇතුලත ප්‍රදේශයේ මහේස්ත්‍රාත් වෙත ඉදිරිපත් කළ යුතුය.

2005 අපරාධ නඩු විධාන සංග්‍රහ සංශෝධන පනත අනුව මහේස්ත්‍රාත් නියෝගයක් මත වැඩිදුර විමර්ශන සඳහා ඵම කාලය පැය 48 ක් දක්වා දීර්ඝ කළ හැකිය.

115 වගන්තිය

පැය 24 ක් තුළ විමර්ශනය අවසන් වී නැත්නම් සැකකරුව රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කරන ලෙස පොලිස් ස්ථානාධිපතිට මහේස්ත්‍රාත්ගෙන් ඉල්ලීමනක් කළ හැකියි.මේ සමඟ එතෙක් වාර්තා කළ ඇති සාක්ෂිවල සාරංශය ඇතුලත් B වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කළ යුතුය.මෙසේ සැකකරුවකු රිමාන්ඩ් භාරයේ තැබීමට නියෝග කළ හැක්කේ දින 15 ක කාලයකට පමණි.

මහානාම තිලකරත්න එ බන්දුල වික්‍රමගේ 1999 1 SLR 372
ඩැනී එ සිරිනිමල් ද සිල්වා 2001 1SLR 39

මෙම නඩු වලදි ශ්‍රී ලංකා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කලේ පොලිසිය ඉල්ලීමක් කළ පමණින් රිමාන්ඩ් කීරීම සඳහා  නියෝ නොකල යුතු බවයි.

ම‍හේස්ත්‍රාත්වරයා විමර්ශන කාර්යට සහාය වීම

124 වගන්තිය

මහේස්ත්‍රාත්වරයෙක් සුදුසු නියෝග කරමින් විමර්ශන කාර්යට සහභාගී විය යුතුය.

මේ සඳහා පහත නියෝග කළ හැකිය.

1)අත්අඩංගුවට ගැනීමේ නියෝග නිකුත් කිරිම.

2)සැකකරුවන් රක්ෂිත බන්ධනාගාරයේ තැබීම.

3)සෝදිසි වරෙන්තු නිකුත් නිරීම.

4)හදුනාගැනීමේ පෙරෙට්ටු සඳහා නියෝග කිරිම.

5)විමර්ශනයේදි සොයාගත් භාණ්ඩ විශේෂඥ සාක්ෂිකරුවන් වෙත යොමු කිරිම සහ ඊට අදාළ වාර්තා කැඳවීම.

6)විමර්ශන සඳහා අත් අකුරු,ඇගිලි සටහන් වැනි ආදර්ශක ලබාගැනිමට නියෝග නිකුත් කිරිම.

7)අවශ්‍ය වූ විට සාක්ෂිකරුවන්ගෙන් හා සැකකරුවන්ගෙන් ප්‍රකාශ සටහන් කර ගැනීම.127 වගන්තිය

නමුත් මෙම පාපොච්චාරණය(confission) අදාළ සැකකරු විසින් ස්වේච්ඡාවෙන්ම කරන ලද බවට මහේස්ත්‍රාත් සැහීමකට පත්විය යුතුය.

ඒ බව පිළිගත් නඩු තීරණ

මාර්ටින් සිල්වා එ රැජිණ

ඤාණසිංහ තෙර එ රජිණ

සැකකරුවෙක් මහේස්ත්‍රාත් ඉදිරියේ ස්වේච්ඡාවෙන් කළ පාපොච්චාරනයක් ඔහුට එරෙහිව නඩු විභාගයේදි සාක්ෂියක් ලෙස භාවිතා කළ හැකිය.

මේ අඩවිත් බලන්න

නීතිය
අත්අඩංගුවට ගැනීම
සාක්‍ෂි

අඩවියෙන් බැහැර පිටු

Lawnet

පොලිස් විමර්ශන


New wave (Türkçe: Yeni Akım), müzik alanında pek çok gelişmeyi tanımlamakta kullanılsa da, en yaygın olarak 1970'lerin sonlarında ve 1980'lerin başlarında Batı popüler müziğinde punk rock hareketinden esinlenerek ortaya çıkan müzik akımının adıdır. Bu müzik türü, 1980'ler boyunca popülerliğini sürdürmüş ve 2000'lerde tekrar bunu elde etmiştir. Başlangıçta punk rock'tan esinlenen New Wave; Funk, Disco, Reggae ve Ska türlerinin de bir karışımıdır.

Akım hakkında
New wave, bir terim olarak pek çok karışıklığa neden olmuştur. Aslında, Sire Records'un başkanı Seymour Stein o zamanlar yeni kontrat imzaladığı bir müzik grubunu pazarlamak için bir isim arıyordu. Çünkü radyolar dinleyicilerine o dönemde punk rock'ın geçici bir heves olduğunu ısrarla söylüyorlardı ve Stein, New Wave teriminde karar kıldı. Stein, bu müzik akımının 1960'larda Fransız film sektöründeki New Wave akımıyla denk tutuyordu. Çünkü, tıpkı Fransız film yapımcıları gibi, onun yeni sanatçıları (özellikle de Talking Heads), "anlaşmaya yanaşmayan, deneyimci ve kendi icra ettikleri müziğin eleştirel tüketicileri olan" bir nesildi. Bu yüzden de New Wave ilk başta punk rock ile aynı görülüyordu. Bu dönemde, akım rock müzikte üçüncü değişim akımı gibi görüldü; birinci akım 1950'lerdeki Rock and Roll akımı, ikinci akım 1960'lardaki British Invasion'dı. Ve 1970'lerde ortaya çıkan bu "New Wave", yani "yeni akım" da üçüncü akım olarak görüldü.

Zamanla, dinleyiciler de bu müzisyenlerin kendi zamanlarının müzisyenlerinden farklı olduğunu fark ettiler. The Ramones ve Sex Pistols'u takip eden anarşik garaj gruplarının yapıları "punk" olarak tanımlanırken; deneyselliğe, sözsel derinliğe ve daha ince yapımlara yönelen Missing Persons, Talking Heads, The Nerves, Blondie, Paul Collins' Beat, Television, Patti Smith, The Jam, The B-52's, Devo, Elvis Costello, Tubeway Army ve bunlar gibileri "New Wave" yani "Yeni Akım" olarak adlandırıldılar. Yine de bu sanatçılar, "temelde punk olarak" sınıflandırıldılar.

Tom Petty (belki bir şaka sırasında) "New Wave"'i bulan kişi olarak belirtilir. Paul Zollo'nun "Conversations with Tom Petty" (Tom Petty İle Konuşmalar) adlı kitabında, gazetecilerin Petty'nin grubu The Heartbreakers'ı tanımakta zorlandıklarını, grubun punk olmadığı fark ettiklerini ama yine de onları Elvis Costello ve Sex Pistols'la tanımlamaya çalıştıklarını söylüyor. Petty, -belki biraz da şakayla- You're Gonna Get It! (1978) albümündeki "When the Time Comes" şarkısının "New Wave'i başlatmış olabileceğini" söyledi.

Sonunda terim, ska, reggae ya da deneysel olup olmadığına bakılmaksızın basit, gürültülü ve hızlı müziği benimsemeyen bütün müzik gruplarını tanımlamakta kullanıldı. Bu yüzden The Police, The Records, R.E.M. ve The (English) Beat, birbirleriyle olduğu kadar The Clash ya da The Stranglers gibi punk gruplarıyla da çok az ortak noktası olduğu için New Wave olarak kabul edildiler.

Yine de daha sonra, "post-punk" daha karanlık ve daha az pop etkisi altındaki grupları tanımlamakta kullanılırken New Wave daha az gürültülü, daha çok pop sesleri içeren müzikler için kullanıldı. Yine de punk, New Wave ve post-punk 1970'lerin abartılı pop müziğine bir tepki olma özelliklerini korudu. Pek çok müzik grubu, yaşamları boyunca kolayca ikisine hatta her üç kategoriye de girdiler.

MTV 1981'de yayına başladığında, pek çok müzik türü gibi New Wave müzik videoları da artış gösterdi. New Wave sanatçıları MTV'nin kuruluşundan önce de videoları kendi tanıtımlarında kullanarak, müzik videolarının grup tanıtımlarında kullanımında öncülük ettiler. Sonuçta New Wave, 1980'lerin müziğiyle bağdaştırılıp o dönemin olmazsa olmazları arasında girdiler.

Yaklaşık olarak 1992'lere kadar pop müzik üstünde hala etkilerini sürdürse de, akımın 1986'larda öldüğü söylenir. 1990 yılının sonlarında Nebraska temelli müzik grubu Saddle Creek Record tarafından 1998'de yayınlanan The Faint, debut albümü Media'yı çıkarırken New Wave'e yöneldi. 1990'larda, popüler grup No Doubt da New Wave üzerinde etkili oldu. 21. yüzyılın başlarında da Brooklyn ve Londra'daki sahnelerde 1980'lerde doğan çocuklar için New Wave tekrar canlandı. Pek çok indie rock grubu da post-punk hareketini tekrar yaşatmaya çalışırken farklı başarılar göstererek New Wave müziğini tekrar canlandırdı. Bunun en popüler örneği The Killers ve The Bravery'dir.

Ayrıca bakınız

 New wave toplulukları ve sanatçıları listesi

Kaynakça

New wave


Jonathan Roy est né en  à Bathurst et demeure à Caraquet, au Nouveau-Brunswick. Il est artiste et poète. Il est impliqué dans la culture artistique et littéraire acadienne.

Biographie
Ayant commencé des études en éducation, il obtient un baccalauréat ès arts avec une spécialisation en études littéraires en 2008 et complète une maîtrise ès art en études littéraires en 2016 à l'Université de Moncton. Jonathan Roy écrit de la poésie depuis 2007. Il a fait paraître deux recueils de poésie aux Éditions Perce-Neige. Le premier, sorti en 2012, s'intitule Apprendre à tomber. Le deuxième, Savèches à fragmentation, est sorti en 2019. En plus de ces recueils, il a écrit plusieurs articles dans la revue Ancrages. Au fil du temps, il a contribué à des revues, des ouvrages collectifs, ainsi qu'à des livres d'artiste comme Alpha/Coda - Portrait du monde au gun à plombs en collaboration avec le graveur Jacques E. Lanteigne. Il s'intéresse aussi à la peinture et à la photographie.

Il a contribué à l'écriture de chansons pour Cédric Vieno et pour Les Hôtesses d'Hilaire, en plus d'avoir scénarisé le court-métrage Bill Bowl avec le réalisateur Julien Cadieux.

Il a pris part à plusieurs soirées de poésie et à des spectacles littéraires, dont Manifeste scalène avec Sébastien Bérubé et Gabriel Robichaud. « C'est à la Maison de la littérature de Québec, rue Saint-Stanislas, que les trois jeunes poètes ont donné rendez-vous aux amateurs de mots afin de tracer les contours d'un territoire sans frontières par leur poésie, tel que joliment introduit par la présentatrice de la soirée. Débutant de façon dynamique en récitant tour à tour quelques phrases toutes extraites de leurs poèmes respectifs, ils n'ont pas mis de temps à créer un véritable dialogue entre leurs œuvres. » Il a aussi pris part au spectacle Fuites - Les pipelines se couchent à l'Est en collaboration avec Louis-Karl Picard-Sioui, Hélène Matte et Dominic Langlois, en collaboration avec la Maison de la littérature de Québec et le Festival acadien de poésie de Caraquet. Jonathan Roy a aussi participé au Festival littéraire Frye, notamment par un vidéopoème en 2020 en raison de la pandémie de COVID-19. En novembre et décembre 2021, il présentait à Caraquet, Moncton et Ottawa Savèches - Une fragmentation contemporaine en trois mouvements, une adaptation de son livre mis en scène par le Théâtre populaire d'Acadie. Jonathan Roy est l'auteur de la pièce, mais il y est aussi interprète. « Savèche » est un mot acadien qui désigne un papillon de nuit, attiré irrémédiablement par la lumière, comme l'homme moderne par l'agitation perpétuelle du monde virtuel. Jonathan Roy en a fait la métaphore centrale de son deuxième recueil de poésie, qui puise au vocabulaire informatique, aux réalités de la génération Y, aux classiques de la littérature et à la culture populaire. »

Son poème l'amour au temps des modems a été choisi en 2019 par la poète officielle du Parlement de la Chambre des communes à Ottawa, Georgette Leblanc.

Libraire et conseiller artistique pour le Salon du livre de la péninsule acadienne, il est directeur artistique du Festival acadien de poésie de Caraquet depuis 2017 et directeur de la collection « Poésie/Rafale » aux Éditions Perce-Neige.

En 2021, il est nommé poète officiel de la ville de Caraquet. Cette même année, il est aussi choisi comme personnalité culturelle de l'année par l'Acadie Nouvelle.

En 2023, Jonathan Roy publie son 3e recueil de poésie mélamine méduse. Il est aussi membre du jury du Prix de poésie Radio-Canada 2023.

Œuvre

Poésie
 Apprendre à tomber, Moncton, Éditions Perce-Neige, 2012, 84 p.
 Savèches à fragmentation, Moncton, Éditions Perce-Neige, 2019, 130 p.
 mélamine méduse, Moncton, Éditions Perce-Neige, 2023, 160 p.

Participation à des ouvrages collectifs de poésie
 Texte dans l'ouvrage collectif Projet Terre, Éditions David, 2021.
 Texte dans l'ouvrage collectif En cas d'incendie, prière de ne pas sauver ce livre, Éditions Prise de parole, 2021, 98 p.

Théâtre

 Savèches, une fragmentation contemporaine en trois mouvements, 2021, mise en scène d'Allain Roy, Théâtre populaire d'Acadie

Collaboration

 Alpha / Coda- Portrait du monde au gun à plombs,

Prix et honneurs

 2012 : Prix littéraire Antonine-Maillet (pour Apprendre à tomber)
 2021 : Prix littéraire Antonine-Maillet (pour Savèches à fragmentation)
 2021 : Premier poète officiel de la Ville de Caraquet
 2021 : Personnalité culturelle de l'année du journal Acadie nouvelle

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Éditions Perce-Neige
 Ancrages, revue acadienne de création littéraire
 Les Hôtesses d'Hilaire
 Sébastien Bérubé
 Gabriel Robichaud
 Université de Moncton

Liens externes

Naissance en 1986
Naissance à Bathurst (Nouveau-Brunswick)
Poète acadien
Écrivain acadien
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Jonathan Roy (poète)


En jernbrinte modstand eller jernbrinte resistor består af en hydrogenfyldt glasrør (ligner en klar glødepære), i hvilken jerntråden er placeret.  Denne resistors resistans har en positiv temperaturkoefficient og er derfor en PTC-termistor.  Denne resistansopførsel gør den anvendelig til at stabilisere strømmen gennem et kredsløb overfor varierende spændingsændringer. Denne komponent kaldes ofte en "barretter", fordi den ligner en  barretter anvendt til at detektere radiosignaler. Den moderne efterfølger til jernbrinte modstanden er en strømkilde.

Virkemåde
Når strømmen stiger, stiger trådtemperaturen også. Jo højere temperatur jo højere elektrisk modstand, hvilket modvirker strømstigning. Hydrogengassen beskytter jernet mod oxidation og øger PTC-virkningen, da hydrogenets opløselighed i jern stiger med stigende temperatur, hvilket også øger resistansen.

Anvendelser
Jernbrinte modstande blev anvendt i de tidlige elektronrørssystemer i serie med elektronrørets varmetråd, til at stabilisere varmetråden mod flukterende spænding.

Se også
 Hot-wire barretter
 Konstantstrømsdiode

Kilder/referencer

Eksterne henvisninger
Praktikum der Physik von Wilhelm Walcher Page 241
Regulator, Type 4A1, Museum of Victoria exhibit No: ST 029230
Paleoelectronics RDH4 Ch 33, Ch 35

Passive elektronikkomponenter

Jernbrinte modstand


Comitetului Olimpic din Serbia (OCS) ( / Olimpijski komitet Srbije) este Comitetul Național Olimpic ce reprezintă Serbia.
Reprezintă țara la Comitetul Internațional Olimpic (IOC).

Istorie

Clubul Olimpic Sârb ( / Srpski olimpijski klub) a fost înființat la 23 februarie 1910. Maiorul Svetomir Đukić este considerat fondatorul mișcării Olimpice în Serbia. În 1912 Clubul Olimpic Sârb și-a schimbat numele în Comitetul Olimpic din Serbia și tot în acest an a fost recunoscut de către IOC. După apariția Iugoslaviei, Comitetul Olimpic Iugoslav (Југословенски олимпијски комитет / Jugoslovenski olimpijski komitet) a fost creat în Zagreb, Croația , în 1919, înainte de a trece la Belgrad în anul 1927. Acesta a fost recunoscut de IOC în 1920. După redenumirea țării FR Iugoslavia în Serbia și Muntenegru, și-a schimbat numele în Comitetul Olimpic din Serbia și Muntenegru (Олимпијски комитет Србије и Црне Горе). În 2006, Serbia a devenit o țară independentă, după referendumul de independență din Muntenegru, și Comitetului Olimpic din Serbia, revine la numele său original. Belgrad, capitala Serbiei și Iugoslaviei a depus de două ori candidatura pentru a găzdui Jocurile Olimpice de Vară. Au vrut să organizeze Olimpice de Vară 1992 și 1996 jocurile Olimpice de Vară.

Lista președinților

Membrii IOC

Comitetul executiv
La 2017-2020 comitetului de OCS este reprezentat de:
 Președinte: Božidar Maljković
 Membru IOC: Nenad Lalović
 Membru de onoare IOC: Borislav Stanković
 Președintele de Sport Comisia de OCS: Ivan Miljković
 Membrii:
 10 membri ai Federațiilor Olimpice Sportive: Mirko Nišović (președintele Federației de Canoe), Željko Trajković (președintele Federației de Lupte), Veselin Jevrosimović (președintele Federației de Atletism), Zoran Gajić (președintele Federației de Volei), Predrag Danilović (președintele Federației de Baschet), Snežana Žugić (președintele Asociației de Scufundări), Nenad Petković (președintele Federației de Tir Sportiv), Iva Popović (președintele Federației de Înot Sincron), Milorad Krivokapić (președintele Federația de Polo pe Apă), Vladeta Radivojević (președinte de Asociație de Schi)
 3 membri aleși de OCS: Zarko Zečević, Bogdan Obradović, Milica Mandič
 Membru al Federației Sportive din Serbia: Aleksandar Šoštar

Federații membre
Federațiile Naționale Sârbe sunt organizațiile care coordonează toate aspectele lor pentru fiecare sport. Ei sunt responsabili pentru antrenament, competiție și dezvoltarea sportivă. În prezent, există 35 de federații Olimpice de Vară și de 7 federații Olimpice de Iarnă din Serbia.

Referințe

Comitete naționale olimpice
Serbia la Jocurile Olimpice

Comitetul Olimpic din Serbia


Troells troldspejl er en portrætfilm fra 2008 instrueret af Thomas Danielsson efter eget manuskript.

Handling
Den svenske instruktør Jan Troell har for første gang sagt ja til en portrætfilm. Her fortæller han om sit arbejde med filmkunsten gennem et halvt århundrede. Om de Oscarnominerede Udvandrerne og Nybyggerne, sit konfliktfyldte møde med Hollywood og sin seneste film Maria Larssons evige øjeblik. Men også om betydningen af at filme sine film selv og om at se virkeligheden klarest gennem kameraets optik. Troell har generøst stillet sit omfattende private arkiv til rådighed, og hans åbenhjertige kommentarer til gensynet med disse optagelser bliver til et intimt indblik i hans liv. Markante oplevelser fra barndommen og instruktørens filmerfaringer samles i troldspejlet til en film om en af Skandinaviens største filmskabere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2008

Troells troldspejl


Belmont est une maison et jardins géorgienne à Throwley, près de Faversham dans l'est du Kent. Construite entre 1769 et 1793, elle est décrit comme "un merveilleux exemple d'architecture géorgienne qui est resté complètement préservé". La maison est célèbre pour la plus grande collection privée d'horloges d'Angleterre .

Histoire
Il n'y a ni maison ni domaine sur le site jusqu'à ce que le terrain soit acheté en 1769 par Edward Wilks, magasinier des Royal Powder Mills à Faversham. La maison est conçue par l'architecte Samuel Wyatt . La maison d'origine est devenue une aile du bâtiment actuel . La maison actuelle est en grande partie créée entre 1789 et 1793 par le colonel John Montresor des Royal Engineers. Sa carrière est interrompue lorsqu'il est accusé de détournement de fonds et que la maison est achetée aux enchères en 1801 par le général George Harris  pour  . Ses descendants continuent à vivre à Belmont, la collection d'horloges étant assemblée par le  Lord Harris, qui est le premier président de l' pour laquelle Jonathan Betts est conseiller conservateur . La maison est maintenant détenue par une fiducie établie par Lord Harris .

Jardins
Les jardins couvrent jusqu'à . Dans le parc se trouvent un jardin clos, une pinède, une grotte de coquillages victorienne et une orangerie plantée d'orangers, de palmiers et d'autres arbres tropicaux. En 2001, le potager est restauré selon un projet d'. Le Walnut Walk, passe devant une ligne de tombes d'animaux de compagnie et mène à la «Prospect Tower». Il est à l'origine utilisé comme pavillon d'été, puis utilisé plus tard comme pavillon par le quatrième baron, George Harris.

Références

Monument classé dans le Kent

Belmont House


A shruti box (sruti box or surpeti) is an instrument, originating from the Indian subcontinent, that traditionally works on a system of bellows. It is similar to a harmonium and is used to provide a drone in a practice session or concert of Indian classical music. It is used as an accompaniment to other instruments and notably the flute. The shruti box is also used in classical singing. In classical singing, the shruti box is used to help tune the voice. The use of the shruti box has widened with the cross-cultural influences of world music and new-age music to provide a drone for many other instruments as well as vocalists and mantra singing.

Adjustable buttons allow tuning. Nowadays, electronic shruti boxes are commonly used, which are called shruthi pettige in Kannada, shruti petti in Tamil and Telugu and sur peti in Hindi.
Recent versions also allow for changes to be made in the tempo, and the notes such as Madhyamam, Nishadam to be played in place of the usual three notes (i.e., Lower shadjam, panchamam, and the upper shadjam).

History
Before the arrival of the harmonium in the Indian subcontinent, musicians used either a tambura or a specific pitch reference instrument, such as the nadaswaram, to produce the drone. Some forms of music such as Yakshagana used the pungi reed pipe as drone. After the Western small pump harmonium became popular, musicians would modify the harmonium to automatically produce the reference pitch. Typically, one would open up the cover and adjust the stop of the harmonium to produce a drone.

Later, a keyless version of the harmonium was invented for the specific purpose of producing the drone sound. It was given the name shruti box or sruti box. These types of instruments had controls on the top or on the side of the box for controlling the pitch.

The shruti box is enjoying a renaissance in the West among traditional and contemporary musicians, who are using it for a range of different styles. In the early nineties, traditional Irish singer Nóirín Ní Riain brought the shruti box to Ireland, giving it a minor place in traditional Irish music. More recently Scottish folk artists Karine Polwart and Julie Fowlis used the instrument on some of their songs. Singers find it very useful as an accompaniment and instrumentalists enjoy the drone reference it gives to play along with.

See also

Electronic tanpura
Electronic musical instrument

References

External links

Pocket Shruti Box (Android app) produces Tambura drone based on a physical model developed by researchers at the Sonic Arts Research Center of Queen's University Belfast.
Shruti Box videos Videos of professional Shruti boxes in action.
Yashagana Shruti Box Free Software Online/WINDOWS/Linux/Mobile/iPhone/Android.
tanpura mp3 downloads free tanpura mp3 downloads from Matthew Rahaim (sa-pa and sa-ma)  A, B, C, C, D

Indian musical instruments
Carnatic music instruments
Hindustani musical instruments

Shruti box


Matthias Bieber (* 14. März 1986 in Zürich) ist ein Schweizer Eishockeyspieler, der zuletzt beim SC Bern in der National League unter Vertrag stand.

Karriere
Matthias Bieber begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der Nachwuchsabteilung der GCK Lions, für deren Profimannschaft er von 2002 bis 2007 in der Nationalliga B aktiv war. Ab der Saison 2004/05 spielte er parallel zudem für die ZSC Lions in der Nationalliga A. Von 2007 bis 2010 lief der Flügelspieler für den NLA-Teilnehmer SCL Tigers auf. Zur Saison 2010/11 wechselte er ein weiteres Mal innerhalb der NLA, diesmal zu den Kloten Flyers.

Im Dezember 2017 einigte er sich mit dem SC Bern auf einen Zweijahresvertrag, der ab der Saison 2018/19 galt.

International
Für die Schweiz nahm Bieber im Juniorenbereich an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I 2004 sowie den U20-Junioren-Weltmeisterschaften 2005 und 2006 teil. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften 2011 und 2012.

Bei der Weltmeisterschaft 2013 in Stockholm und Helsinki war er erneut Teil der Nationalmannschaft und errang mit dieser die Silbermedaille.

Erfolge und Auszeichnungen
 2019 Schweizer Meister mit dem SC Bern

International
 2004 Aufstieg in die Top-Division bei der U18-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I
 2013 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft

Karrierestatistik

1: Relegationsspiele

International
Vertrat die Schweiz bei:

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Schweiz)
Eishockeyspieler (ZSC Lions)
Eishockeyspieler (EHC Kloten)
Eishockeyspieler (SC Bern)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Schweizer Meister (Eishockey)
Schweizer
Geboren 1986
Mann

Matthias Bieber


فيليكيي بيريزنيي (Великий Березний) هي مدينة في مقاطعة زاكارباتسكا في أوكرانيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 6720 نسمة.

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة أسست في عقد 1400
مدن أوكرانيا

فيليكيي بيريزنيي (زاكارباتسكا)


Isla Wiese (), también llamada Tierra de Wiese () es una isla situada en el Océano Ártico en el extremo norte del Mar de Kara, a mitad de camino entre la Tierra de Francisco José y la Tierra del Norte, su latitud es 79 ° 18 'N y su longitud 76 ° 32' E. Pertenece al Krai de Krasnoyarsk una división administrativa de la Federación de Rusia.

Esta isla es desolada y está sujeta a las severas tormentas del Ártico, pero no posee glaciares. En el verano, grandes zonas de la isla están libres de hielo y nieve. Su superficie total es de 289 kilómetros cuadrados.

Clima

Referencias

 Summary of the Arctic archipelagos and islands. Scott Polar Research Institute, University of Cambridge.

Véase también
 Geografía de Rusia
 Anexo:Islas de Rusia

Archipiélagos e islas del mar de Kara

Isla Wiese


Karadağ, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Karadağ isim ve tarih olarak Rum kökene sahiptir.Yunanistan-Türkiye nüfus mübadelesi sonucu Selanik,Kavala,Drama,dan gelen müslümanlar mahallenin nüfusunu oluşturmuştur.Köy halkının hemen hemen çoğu birbiriyle akrabadır.Kökleri eski adı Sarışaban şimdiki adıyla Hrissopoli olan mahalleden gelmiştir.Oradan gelen halkın bir kolu Karadağ'da diğer kollar ise diğer ilçelerden Bafra,Tekkeköy,Vezirköprü ve Ondokuzmayıs' a yerleşmiştir.

Coğrafya
Samsun iline 62 km, Kavak ilçesine 12 km ve Trabzon iline 300 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Karadağ, Kavak


Stelian Cristian Ion ()  un avocat și politician român, ministru al Justiției în Guvernul Florin Cîțu și deputat al circumscripției Constanța.

Biografie
Stelian Ion s-a născut la data de 24 iunie 1977 în Constanța. A copilărit în cartierul constănțean Tomis Nord, lângă lacul Tăbăcăriei. Tatăl său a fost electrician, iar mama, referent în cadrul Întreprinderii de Construcții, Reparații și Administrare Locativă. Primul dintre prenume spune că l-a primit după cel al bunicii sale din partea tatălui, Steliana, aromâncă născută în Veria, în zona Macedoniei Centrale a Greciei.

Educație
Stelian Ion a urmat cursurile Școlii Generale nr. 29 din Constanța și ale Liceului Teoretic "Ovidius" Constanța, profilul matematică-fizică. După absolvirea liceului, a urmat cursurile Facultatății de Drept din cadrul Universității București, pe care le-a finalizat în anul 2001. În anul 2002, în urma examenului de admitere în profesia de avocat, a fost primit în Baroul Constanța.

Activitate profesională
Între anii 2002 și 2016, Stelian Ion a activat ca avocat în Constanța. Începând cu anul 2013, acesta a început să își folosească experiența profesională pentru a combate dezvoltările imobiliare abuzive din municipiu. În calitate de avocat, a câștigat câteva procese cu oarecare rezonanță locală în domeniul urbanismului, împiedicând astfel unele proiecte imobiliare ilegale.

În anul 2016, împreună cu un grup de avocați, economiști și ingineri din Constanța, a fondat Asociația Verde Urban, care, conform misiunii declarate, luptă pentru "respectarea și îmbunătățirea reglementărilor urbanistice, pentru protecția mediului, împotriva abuzurilor administrației publice și pentru creșterea gradului de implicare civică a cetățenilor". Asociația Verde Urban a pornit și a câștigat câteva procese care au împiedicat dezvoltări imobiliare în detrimentul spațiilor verzi din Constanța.

Activitate politică
Stelian Ion este membru cofondator al filialei Constanța a Uniunii Salvați România. A fost ales membru al Camerei Deputaților din circumscripția Constanța din partea acestui partid în urma alegerilor parlamentare din 2016 și din partea Alianței USR-PLUS la alegerile din 2020.

Activitate parlamentară
În sesiunea parlamentară 2016-2020, Stelian Ion a făcut parte din Comisia juridică, de disciplină și imunități și a fost inițiatorul a 115 acte legislative, majoritatea din sfera justiției sau a măsurilor de protecție a mediului. Printre acestea se numără proiecte de lege privind codurile penal, civil și fiscal, proiecte referitoare la votul electronic și la cel prin corespondență sau proiectul de desființare a Secției pentru Investigarea Infracțiunilor din Justiție. De asemenea, este unul dintre inițiatorii legii privind înființarea și organizarea unei noi unități de parchet specializată în infracțiuni de mediu.

Stelian Ion a fost unul dintre puținii membri ai USR care a susținut negocierea unei coaliții de guvernare împreună cu Partidul Național Liberal după votarea moțiunii de cenzură împotriva Guvernului Viorica Dăncilă. Conducerea USR a refuzat negocierea unei coaliții cu PNL, dar a acceptat investirea Guvernului Ludovic Orban de către grupul parlamentar USR.

Protestele anticorupție

În contextul slăbirii legilor justiției între anii 2017 și 2019 de către parlamentul controlat de coaliția formată din Partidul Social Democrat și ALDE, Stelian Ion a fost un oponent al acestor modificări atât în comisia juridică din parlament, cât și în spațiul public. A luat parte și a îndemnat în mod repetat oamenii să fie prezenți la manifestațiile antiguvernamentale și de susținere a justiției din anii 2017-2019, inclusiv la cel din 10 august 2018, pe care l-a numit "protest pașnic, înăbușit de forțele de ordine cu o brutalitate nemaivăzută".

Candidatura la Primăria Constanța
În cadrul alegerilor locale din 2020, Stelian Ion a candidat la funcția de primar al Constanței, din partea Alianței USR-PLUS. Inițial, Stelian Ion a căutat să fie susținut și de către Partidul Național Liberal în cursă, argumentând că astfel ar exista o șansă mai bună de a-l înlătura pe primarul în funcție, Decebal Făgădău. Conducerea PNL a refuzat propunerea, susținându-l pe Vergil Chițac, care a câștigat cursa la o diferență de aproximativ 4000 de voturi.

Ministru al Justiției

Din data de 23 decembrie 2020, Stelian Ion ocupă postul de ministru al Justiției în Guvernul Florin Cîțu. Acesta și-a asumat ca principal obiectiv corectarea legilor justiției modificate de coaliția PSD-ALDE în perioada 2017-2020. Printre măsurile propuse se numără: desființarea Secției pentru Investigarea Infracțiunilor din Justiție (SIIJ) din cadrul Parchetului General, repornirea anticorupției și antifraudei, încetarea pensionării anticipate a magistraților, punerea în acord a legislației justiției și codurilor penale cu deciziile Curții Constituționale, reluarea dosarelor istorice (Revoluției, Mineriadele, 10 August) și repatrierea condamnaților care au părăsit România.

Controverse

Radu Mazăre
Între anii 2005 și 2006, în perioada în care Stelian Ion lucra ca asociat al avocatei Ioana Focșa, aceasta l-a reprezentat în trei dosare pe fostul primar al Constanței, Radu Mazăre, ulterior condamnat pentru acte de corupție. Datorită imaginii de oponent al lui Mazăre, Stelian Ion a fost criticat în presă pentru această legătură cu fostul primar. Într-o scrisoare deschisă, Ion a atras atenția că nu el a fost reprezentantul principal al lui Radu Mazăre, ci Ioana Focșa a fost cea care l-a reprezintat. Acesta a mai argumentat că, fiind la început de carieră, nu putea fi selectiv cu clientela și că nu a primit niciun alt beneficiu din contractul respectiv în afară de suma de 1500 de lei, specifcată în contract. Pe deasupra, la momentul respectiv nu deveniseră publice acțiunile de corupție ale fostului primar, acesta fiind condamnat pentru corupție doar în anul 2015.

Garsoniera ANL
În timpul campaniei pentru candidatura lui Stelian Ion la primăria Constanța, în cadrul alegerilor locale din 2020, acesta a fost acuzat că ar fi falsificat un handicap fizic pentru a obține o garsonieră de la Agenția Națională pentru Locuințe în anul 2004. Stelian Ion a publicat ulterior dovezi pentru a susține că suferă de astm bronșic și fibroză pulmonară ca rezultat al tuberculozei contractate la vârsta de 4 ani. Stelian Ion a catalogat controversa drept atac de campanie susținut de contracanditatul său, Vergil Chițac, menit să distragă atenția de la apariția în presă a propriilor afaceri imobiliare.

Viață personală
În perioada gimnaziului, a practicat baschetul la CSS 1 Constanța, club cu care a obținut locul al II-lea la Campionatul Național de Minibaschet, Târgoviște, 1988. A participat la mai multe olimpiade de limba română. În perioada liceului, a făcut parte din corul Vox Maris, condus de Boris Cobasnian, participând la două concursuri internaționale în Italia și Turcia. Este căsătorit și are doi copii.

Referințe

Nașteri în 1977
Avocați români
Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Uniunii Salvați România
Constănțeni
Deputați români 2020-2024
Miniștri de justiție ai României
Absolvenți ai Facultății de Drept a Universității din București
Guvernul Cîțu

Stelian Ion