Katoličanstvo ili katolicizam (latinski catholicismus, od grčkog καθολικός, sveopći, univerzalni), kršćanski ogranak čiji je nauk definiran na dvadeset i jednom ekumenskom koncilu; vjeroispovijedni sustav Katoličke Crkve. Uz pravoslavlje, protestantizam, miafizitizam i nestorijanizam glavna kršćanska konfesija ili vjeroispovijest. U nazivu je naznačena univerzalnost kršćanske evanđeoske poruke, namijenjene svakom čovjeku, narodu, jeziku, kulturi, civilizaciji i društvu, što je jedno od četiriju obilježja svake kršćanske Crkve (katolicitet).

Katoličanstvo se može opisati kao:
kršćanska vjeroispovijed
Katolička Crkva

Hijerarhija

 Hijerarhija Katoličke Crkve - Katolička Crkva sastoji se od biskupija, svaku nadzire biskup. Biskupije su podijeljene u pojedinačne zajednice zvane župe, u svakoj od kojih radi jedan ili više svećenika. Svećenicima mogu pomagati đakoni.

Papa - poglavar Katoličke Crkve.
Kardinal - nakon pape najviša crkvena služba Katoličke Crkve.
Patrijarh (kršćanstvo) - visoka crkvena titula koju nose biskupi nekih kršćanskih Crkava koje prihvaćaju apostolsko naslijeđe.
Primas - počasni naslov pojedinih visokih crkvenih dostojanstvenika u Katoličkoj Crkvi.
Metropolit - visoki crkveni dostojanstvenik u Katoličkoj Crkvi. Izvorno se taj naslov davao biskupu glavnog grada pokrajine.
Nadbiskup - naslov što ga u Katoličkoj Crkvi redovito ima biskup, koji se nalazi na čelu nadbiskupije i koji je, obično, prvi među biskupima jedne crkvene pokrajine ili metropolije.
Biskup - poglavar biskupije
Generalni vikar - prvi suradnik dijecezanskoga biskupa u pastoralnom upravljanju biskupijom.
Dekan - svećenik kojemu je povjereno upravljanje dekanatom
Prodekan - pomoćnik i zamjenik dekana
Svećenik -  posebno pripremljena osoba koja prinosi misne žrtve i obavlja druge vjerske obrede.
Redovnik - svećenik, koji je član neke redovničke zajednice (npr. franjevci, dominikanci, benediktinci, karmelićani itd.)
Župnik - svećenik kojemu je povjerena pastoralna skrb nad župnom zajednicom.
Kapelan - mladi svećenik (obično odmah nakon posvećenja), koji pomaže župniku u skrbi za župu. Pripravnik, koji se priprema za samostalno vođenje župe.
Đakon - osoba je prvog od tri stupnja svećeničkoga reda.
Laik - član kršćanske Crkve, koji živi u tzv. svjetovnim zvanjima, to jest nije svećenik ili redovnik.

Doktrina

Teologija

Katekizam - zbirka izjava katoličkoga nauka objavljena u obliku knjige ili na nekom drugom mediju. Posljednji je Katekizam Katoličke Crkve iz 1994. godine.

 Nicejsko vjerovanje - ispovijest vjere
 Nicejsko-carigradsko vjerovanje - duža inačica ispovijesti vjere
 Teologija tijela - katoličko učenje o spolnosti
 Božja milost - vrhovna naklonost Boga čovječanstvu, posebno u pogledu spasenja
 Božje milosrđe - pobožnost Isusu Kristu povezana s Isusovim ukazanjima svetoj Faustini Kowalski. Dvije glavne teme pobožnosti su: povjerenje u Kristovu beskrajnu dobrotu i pokazivanje milosrđa drugima poput slapova Božje ljubavi prema bližnjemu.
 Dogma - temeljni princip vjere
 Pneumatologija - znanost o Duhu Svetome. Obrađuje otajstvo treće božanske osobe s biblijskog, teološkog, povijesno-koncilsko-dogmatskog i eklezijalnoga stajališta u sustavnom promišljanju njegove naravi i djelovanja u otajstvu spasenja.
 Kristologija - nauk o božanskoj i ljudskoj naravi Isusa Krista.
 Mariologija - grana bogoslovlja, koja proučava život Blažene Djevice Marije i djela o njoj.
 Četiri obilježja Crkve - jedinstvena, sveta, opća i apostolska.
 Istočni grijeh - iskonski grijeh u kojem se, po tradicionalnoj katoličkoj teologiji, rađaju svi ljudi jer potječući od Adama, participiraju u njegovu grijehu neposluha prema Bogu.
 Grijeh - svjesno i namjerno kršenje Božjih zapovijedi.
 Spasenje - pojam, kojim se označava oslobođenje čovjeka i cijelog čovječanstva od različitih oblika zla, grijeha i smrti.
 Otkupljenje - pojam se odnosi na Isusa Krista, odnosno na vrijednost njegovog života koji je, budući da je savršen, položen kao žrtva za otkup čovječanstva iz stanja nesavršenosti, tj. grijeha.
 Govor na gori - najvažniji Isusov govor u kojem je proglasio temelje kršćanskog života, dao pravila za život, upute apostolima i prikazao odnos Staroga zavjeta prema Novome.
 Deset Božjih zapovijedi s katoličkog gledišta - niz vjerskih i moralnih načela, koja su prepoznata kao moralni temelj
 Presveto Trojstvo - naziv za Boga kada se želi naglasiti nauk da je jedan, a istovremeno se sastoji od tri osobe: Oca, Sina i Duha Svetog. To je jedna od temeljnih istina kršćanstva.
 Papina nezabludivost - dogma u katoličkoj teologiji prema kojoj papa ne može zabluditi u pitanjima vjere i moralnog nauka kad naučava ex cathedra. To ne znači da on kao osoba ne bi mogao pogriješiti ili biti grešan, već se ta odluka odnosi isključivo na svečano izjavljivanje određenog nauka. Dosad su se pape samo jedanput poslužili tom odlukom, kad je proglašena dogma o uznesenju Blažene Djevice Marije na nebo.
 Bezgrješno začeće Blažene Djevice Marije - katolička dogma, koja tumači da je jedinstvenom Božjom povlasticom Blažena Djevica Marija očuvana od svake mrlje istočnoga grijeha od trenutka svoga začeća. Također, Marija nije bila lišena milosti posvetne, već je bila puna milosti dobivenih od Boga i živjela je život posve bez grijeha.
 Općinstvo svetih - duhovno je jedinstvo kršćana, kojeg čine kršćani na zemlji, kršćani na nebu i oni u čistilištu. Oni svi dio su jednog "mističnog tijela", s Kristom kao glavom, u kojem svaki član pridonosi za svoju dobrobit i dobrobit svih.
 Socijalni nauk Katoličke Crkve - stav Katoličke Crkve o gospodarskim, političkim i kulturnim pitanjima.
 Kultura života - teološko-filozofski pojam, koji označava zauzimanje za poštovanje i zaštitu života.
 Ekumenizam - nastojanje oko pomirenja, suradnje, zbližavanja i jedinstva kršćanskih Crkava.
 Sudnji dan - posljednji i konačni sud koji će biti na kraju povijesti, nakon Isusovoga drugoga dolaska, tako da razdvoji pravedne od zlih, nakon čega će pravedni zadobiti vječni život kao nagradu, a zli konačnu propast kao kaznu
 Život poslije smrti - uvjerenje je, da se bitan dio identiteta pojedinca nastavlja i nakon smrti njegovog fizičkog tijela.
 Raj - stanje blaženstva u vječnom životu, u kojemu je čovjekova duša združena s Bogom.
 Čistilište - naziv za čišćenje duše nakon smrti, s ciljem postizanja svetosti potrebne za ulazak u raj.
 Pakao - mjesto gdje duše ljudi koji umru u smrtnom grijehu trpe vječnu patnju i kaznu.

Sakramenti

Sedam svetih sakramenata:

 Krštenje
 Pomirenje (sakrament ispovijedi, pokora)
 Euharistija (sveta Pričest)
 Potvrda (krizma)
 Ženidba
 Sveti red
 Bolesničko pomazanje

Mariologija

 Mariologija - grana bogoslovlja, koja proučava život Blažene Djevice Marije i djela o njoj.
 Blažena Djevica Marija - Marija je prema nauku Katoličke Crkve: Majka Crkve (Mater Ecclesiae), Kraljica neba i zemlje te Suotkupiteljica čovječanstva.
 Bezgrješno začeće Blažene Djevice Marije - katolička dogma, koja tumači da je jedinstvenom Božjom povlasticom Blažena Djevica Marija očuvana od svake mrlje istočnoga grijeha od trenutka svoga začeća. Također, Marija nije bila lišena milosti posvetne, već je bila puna milosti dobivenih od Boga i živjela je život posve bez grijeha.
 Mala Gospa - spomendan rođenja Blažene Djevice Marije.
 Blagovijest - svetkovina u spomen na događaj kad je arkanđeo Gabrijel navijestio Blaženoj Djevici Mariji, da će začeti Isusa po Duhu Svetom.
 Marijino trajno djevičanstvo - nauk da je Blažena Djevica Marija bila djevica, prije Isusova začeća, za vrijeme trudnoće s Isusom i nakon Isusova rođenja
 Bezgrješno Srce Marijino - pobožno ime, kojim rimokatolici nazivaju tjelesno Marijino srce kao simbol Marijinih kreposti, ljubavi prema Bogu i majčinske ljubavi prema čovjeku.
 Velika Gospa - svetkovina Uznesenja Blažene Djevice Marije na nebo.
 Marijina ukazanja
 Majka svih Naroda - naziv za Blaženu Djevicu Mariju u nizu Marijinih ukazanja, poznatih kao amsterdamska ukazanja.
 Dodatak:Popis marijanskih svetišta u svijetu
 Dodatak:Popis marijanskih svetišta u Hrvatskoj
 Rasprava o pravoj pobožnosti prema Presvetoj Djevici Mariji - knjiga svetog Ljudevita Montfortskoga o pobožnosti prema Blaženoj Djevici Mariji.

Suvremene teme
Katolički pogled na pobačaj
Katolički pogled na umjetnu oplodnju
Katolički pogled na kontracepciju
Katolički pogled na kloniranje ljudi
Spolnost i kršćanstvo
Rad trgovina nedjeljom
Pravo na život

Zemljopis katoličanstva
Katolička Crkva po državama

Vatikan

Vatikan je izborna monarhija kojoj je na čelu biskup Rima – papa. Vatikan je središte Katoličke Crkve i njenog poglavara pape.
Sveta Stolica ili Apostolska Stolica označava vrhovnu vlast Katoličke Crkve, odnosno papu i Rimsku kuriju.
Popis papa
Pontifikat je služba ili vrijeme provedeno u službi pape Rimokatoličke Crkve.
Bazilika sv. Petra je vatikanska crkva izgrađena u stilu klasične renesanse, na mjestu prethodne ranokršćanske bazilike. Najvažnija od svih katoličkih crkvi.
Rimska kurija skup je središnjih ureda i ustanova koje pomažu papi u vršenju njegove pastirske službe.
Državno tajništvo Svete Stolice je dikasterij Rimske kurije koje pruža potporu papi u obavljanju njegove univerzalne misije.
Kardinalski zbor predstavljaju kardinali koji biraju novog papu kao članovi rimskog klera.
Eksteritorijalna područja Svete Stolice u Italiji
Konkordat je međunarodni ugovor između Svete Stolice i neke države, kojim se uređuju pravni odnosi između Katoličke Crkve i dotične države.
Apostolska nuncijatura ime je za diplomatsko predstavništvo odnosno veleposlanstvo Svete Stolice u nekoj državi.
Urbi et Orbi je papino obraćenje i apostolski blagoslov namijenjen gradu Rimu i cijelom svijetu.

Katolička Crkva u Hrvatskoj

Katolička Crkva u Hrvatskoj - najveća je kršćanska zajednica u Republici Hrvatskoj.
Katoličanstvo u Hrvata
Hrvatska biskupska konferencija - trajna ustanova osnovana u Republici Hrvatskoj od Apostolske Stolice.
Katolička upravna podjela Republike Hrvatske - teritorijalno podijeljena u 5 nadbiskupija i 14 biskupija koje tvore četiri metropolije: Zagrebačku, Splitsko-makarsku, Đakovačko-osječku i Riječku, te samostalnu Zadarsku nadbiskupiju i Vojni ordinarijat koji su izravno podvrgnuti Svetoj Stolici.
Grkokatolička Crkva u Hrvatskoj - koristi bizantski istočni obred. Pokriva je Križevačka biskupija.
Glas Koncila - katolički tjednik iz Zagreba.
Hrvatski katolički radio - hrvatska radijska postaja s državnom koncesijom, dio Hrvatske katoličke mreže.
Laudato TV - obiteljska televizija s kršćanskim vrijednostima
Popis hrvatskih svetaca i blaženika
Pro-life pokret u Hrvatskoj

Povijest katoličanstva
 Povijest Katoličke Crkve - Katolički biskupi nasljednici su Isusovih apostola, a rimski biskup, poznat i kao Papa, jedini je nasljednik svetog Petra, koji je imenovan poglavarom Crkve u Novom zavjetu i služio u Rimu.

 Povijest papinstva

Počeci i rano kršćanstvo

 Isus - utemeljitelj kršćanstva i važna ličnost u nekoliko drugih religija. Prema kršćanskom vjerovanju utjelovljeni Sin Božji, utjelovljena Božja Riječ (utjelovljenje), Mesija, Spasitelj i Otkupitelj svijeta.
 Apostol - dvanaestorica Kristovih učenika, koje je izabrao i poslao da nastave njegovu misiju propovijedajući Evanđelje i čineći »znakove« u njegovo ime.
 Rano kršćanstvo - kršćanstvo u razdoblju od Isusove smrti i uskrsnuća do prvoga ekumenskog crkvenog sabora, u Niceji, 325. godine.
 Pavlova misijska putovanja - opsežna putovanja sv. Pavla, opisana u Bibliji u Djelima apostolskim. Ta su se putovanja odvijala u godinama 47. do 56. godine nakon Krista.
Ranokršćanska umjetnost
 Katakombe - podzemno groblje u kojima su sahranjivani stari kršćani, često velikih dimenzija, naročito u ranokršćansko doba (najpoznatije su katakombe u Rimu Sebastijanove, Domiciline, Prisciline i dr.)
 Milanski edikt - uredba koju su 313. u Milanu zajednički proglasili Konstantin I. Veliki, tada tetrarh Zapada i Licinije, tetrarh istoka, a njome je i službeno označen kraj vjerskih progona u Rimskom Carstvu.

Srednji vijek
 Pravilo sv. Benedikta
 Katedralna škola
 Kršćanska misija
 Klinijevci
 Crkveni raskol - 1054. podijelio je Crkvu na katoličku i pravoslavnu, a dogodio se za vrijeme vladavine carigradskoga patrijarha Mihajla I. Celularija i pape Lava IX.
 Križarski ratovi
 Romanička arhitektura
 Gotička arhitektura
 Benediktinci, Dominikanci, Franjevci
 Inkvizicija
 Avignonsko papinstvo
 Zapadni raskol - podjela nastala u Katoličkoj Crkvi 1378. Pritom nije bilo nikakvog dokrinalnog razloga raskola, nego su povod predstavljali različiti politički interesi. Podjela je razriješena koncilom u Konstanzi 1417.

Renesansa

 Sabor u Konstanzu
 Sabor u Baselu-Ferrari-Firenci
 Reformacija - vjerski i društveni pokret nastao raskolom s Rimokatoličkom Crkvom u Europi u 16. stoljeću, kojeg je započeo Martin Luther a nastavili ga Jean Calvin, Huldrych Zwingli i drugi rani protestantski reformatori.
 Hugenotski ratovi - francuski religiozni ratovi
 Protureformacija

Barok
 Osmanski ratovi u Europi
 Prosvjetiteljstvo - zagovornici prosvjetiteljstva dovodili su u pitanje i izazivali autoritet institucija koje su bile duboko ukorijenjene u društvu poput, Katoličke Crkve
 Jansenizam
 Galikanizam

Industrijsko doba
 Prvi vatikanski sabor
 Rerum Novarum - enciklika pape Lav XIII. 1891. upućena svim katoličkim biskupima, s podnaslovom - Prava i obaveze rada i kapitala.
 Quadragesimo anno
 Socijalni nauk Katoličke Crkve
 Katolička mariologija
 Mit brennender Sorge - enciklika Pija X. o položaju Katoličke Crkve u Njemačkom Reichu 1937. godine.

Moderno doba

 Drugi vatikanski sabor - najvažniji crkveni događaj 20. stoljeća. Sabor je bio okrenut prema aggiornamentu, tj. otvaranju prema modernom društvu.
 Sacrosanctum Concilium - jedan je od najvažnijih tekstova Drugoga vatikanskoga sabora
 Lumen gentium - jedan od najvažnijih tekstova Drugoga vatikanskoga sabora.
 Dei verbum
 Gaudium et spes
 Humanae Vitae
 Evangelium Vitae
 Slika Božjeg milosrđa
 Marijanska svetišta
 Neokatekumenski put
 Teologija oslobođenja
 Kultura života
 Karizmatski pokret

Liturgijska godina

Liturgijska godina ili crkvena godina godišnji je ciklus razdoblja i blagdana u Crkvi, kojim se određuje u koje doba treba održavati koji liturgijski obred i na koji način.

Značajnija liturgijska slavlja (po vremenu pojavljivanja u liturgijskoj godini):
Došašće - vrijeme pripreme za blagdan Božića. Ujedno je početak liturgijske godine.
Bezgrješno začeće Blažene Djevice Marije - blagdan kojim se slavi, da je jedinstvenom Božjom povlasticom Blažena Djevica Marija očuvana od svake mrlje istočnoga grijeha od trenutka svoga začeća.
Božić - blagdan kojim se slavi rođenje Isusa Krista.
Sveta obitelj - slavlje u čast Isusa iz Nazareta, njegove majke, Blažene Djevice Marije i skrbnika sv. Josipa.
Marija Bogorodica - jedan od naslova koji se pridaje Mariji, Isusovoj majci.
Bogojavljenje - blagdan kojim se slavi objava Boga čovječanstvu u ljudskom liku, u osobi Isusovoj.
Krštenje Gospodinovo - proslava događaja kada je sv. Ivan Krstitelj krstio Isusa na rijeci Jordan.
Svijećnica - blagdanom se slavi događaj iz Isusova djetinjstva, kada su, prema Mojsijevu Zakonu, Josip i Marija donijeli Isusa u Hram u Jeruzalemu, da ga, kao prvorođenca, obredno prikažu Bogu.
Korizma - dio liturgijske godine u kojem se pokornički priprema za blagdan Uskrsa.
Pepelnica ili Čista srijeda - kršćanski spomendan kojim započinje korizma.
Blagovijest - svetkovina u spomen na događaj kada je arkanđeo Gabrijel navijestio Blaženoj Djevici Mariji, da će začeti Isusa po Duhu Svetom.
Cvjetnica - Crkva se spominje Isusovog svečanog ulaska u Jeruzalem u dane prije Pashe.
Veliki četvrtak - spomendan Isusove posljednje večere.
Veliki petak - spomendan Isusove muke i smrti.
Uskrs - najveća kršćanska svetkovina. To je dan Uskrsnuća Isusa Krista.
Uzašašće ili Spasovo - blagdan Isusova uzašašća na nebo, 40 dana nakon Uskrsa.
Duhovi - blagdan silaska Duha Svetoga na apostole u Jeruzalemu, 50 dana nakon Kristova uskrsnuća.
Presveto Trojstvo - svetkovina je u čast Presvetog Trojstva, nauka da je Bog jedan, a istovremeno se sastoji od tri osobe: Oca, Sina i Duha Svetog.
Tijelovo - svetkovina je u spomen na ustanovljenje Euharistije.
Srce Isusovo - naziv kršćanske pobožnosti prema Isusu.
Bezgrješno Srce Marijino - naziv kršćanske pobožnosti prema Djevici Mariji.
Isusovo preobraženje - blagdan u čast Isusova preobraženja na gori Tabor.
Velika Gospa - svetkovina Uznesenja Blažene Djevice Marije na nebo.
Svi sveti - svetkovina kojom se slave svi sveci, kako oni koji su već kanonizirani, tako i oni koji to još nisu.
Dušni dan - spomendan vjernih mrtvih.
Svetkovina Krista Kralja - posljednja je nedjelja liturgijske godine. Slavi se Krist Kralj svega stvorenja.

Od svetaca, posebno se slave svetkovine: sv. Josipa (zaručnika Blažene Djevice Marije); sv. Petra i Pavla i rođenje sv. Ivana Krstitelja,

Svete knjige

Biblija

Biblija je zbirka knjiga, koje Židovi (samo SZ) i kršćani drže svetima, od Boga nadahnutima i glavnim izvorom svoje vjere.

 Zagrebačka Biblija

Stari zavjet

 Petoknjižje: Postanak, Izlazak, Levitski zakonik, Brojevi, Ponovljeni zakon
 Povijesne knjige: Jošua, Suci, Knjiga o Ruti, Prva knjiga o Samuelu, Druga knjiga o Samuelu, Prva knjiga o Kraljevima, Druga knjiga o Kraljevima, Prva knjiga ljetopisa, Druga knjiga ljetopisa, Knjiga Ezrina, Knjiga Nehemijina, Tobija, Judita, Estera, Prva knjiga o Makabejcima, Druga knjiga o Makabejcima
 Psalmi
 Mudrosne knjige: Job, Mudre izreke, Propovjednik, Pjesma nad pjesmama, Knjiga Mudrosti, Knjiga Sirahova
 Proročke knjige: Izaija, Jeremija, Tužaljke, Baruh, Ezekiel, Daniel, Hošea, Joel, Amos, Obadija, Jona, Mihej, Nahum, Habakuk, Sefanija, Hagaj, Zaharija, Malahija

Novi zavjet

 Evanđelja: po Mateju, po Marku, po Luki, po Ivanu
 Djela apostolska
 Poslanice apostola Pavla: Poslanica Rimljanima, Dvije poslanice Korinćanima, Poslanica Galaćanima, Poslanica Efežanima, Poslanica Filipljanima, Poslanica Kološanima, Dvije poslanice Solunjanima, Dvije poslanice Timoteju, Poslanica Titu, Poslanica Filemonu, Poslanica Hebrejima
 Katoličke poslanice: Jakovljeva poslanica, dvije Petrove poslanice, tri Ivanove poslanice, Judina poslanica
 Otkrivenje

Katoličke knjige

 Nasljeduj Krista - klasično djelo katoličke duhovnosti i nakon Biblije najprevođenije i najčitanije katoličko djelo u povijesti.
 Teološka suma (lat. izvornik Summa theologica) - veliko sustavno bogoslovno djelo sv. Tome Akvinskoga, jedinstvena položaja u teološkoj književnosti.
 Knjige sv. Augustina: O državi Božjoj, Ispovijesti i dr.
 Povijest jedne duše - knjiga autobiografskih rukopisa sv. Terezije od Djeteta Isusa. Ova je knjiga do sada prevedena na više od 50 jezika, a ukupna naklada procjenjuje se na preko 500 milijuna primjeraka. Jedna je od najpoznatijih i najvrijednih knjiga, koju je napisao neki svetac.
 Dnevnik svete Faustine Kowalske - Dnevnik je svjedočanstvo, koje katolici prepoznaju kao remek-djelo mistične književnosti te ishodište pobožnosti Božanskome milosrđu.
 Rasprava o pravoj pobožnosti prema Presvetoj Djevici Mariji - knjiga svetog Ljudevita Montfortskoga o pobožnosti prema Blaženoj Djevici Mariji.
 Knjige blažene Ane Katarine Emerih: Siromašni život Gospodina našega Isusa Krista, Gorka muka Gospodina našega Isusa Krista i Život Blažene Djevice Marije.
 Knjige sv. Franje Saleškog: Filotea (Uvod u pobožni život), Teotim (Rasprava o Božjoj ljubavi) i dr.
 Knjige sv. Terezije Avilske: Put savršenosti, Zamak duše i dr.
 Knjige sv. Ivana od Križa - Uspon na goru Karmel, Tamna noć i dr.
 Mistični grad Božji - knjiga, koju je 1660. godine napisala službenica Božja Marija od Isusa Agredska.
 Duhovne vježbe - Sveti Ignacije Lojolski
 Knjige sv. Josemaría Escrive: Put, Brazda, Kovačnica

Molitva
Molitva je vjerski čin izgovaranja određenog teksta, u kojem se vjernici obraćaju Bogu.

Oče naš • Jaganjče Božji • Slava Bogu na visini • Zdravo Marijo • Slava Ocu • Križni put • Krunica (popis) • Krunica Božjeg milosrđa • Križanje • Vjerovanje • Anđeo Gospodnji • Litanije • Zdravo Kraljice • Dušo Kristova

Osobe

Crkveni oci

Crkveni oci su ugledni kršćanski pisci i teolozi iz prvih stoljeća kršćanstva.

Apostolski oci: Klement I. • Ignacije Antiohijski • Sveti Polikarp

Grčki crkveni oci: Bazilije Veliki • Grgur Nazijanski • Ivan Zlatousti • Aleksandar Aleksandrijski • Atanazije Aleksandrijski • Irenej Lionski • Klement Aleksandrijski • Ćiril Aleksandrijski • Petar iz Sebaste • Grgur iz Nise • Ivan Damaščanski • Maksim Ispovjednik

Latinski crkveni oci: Ambrozije • Augustin • Jeronim • Grgur Veliki • Tertulijan • Ciprijan Kartaški

Apologetski oci: Justin Mučenik • Atenagora • Tacijan Sirski

Pustinjski crkveni oci: Antun Pustinjak • Pahomije • Efrem

Crkveni naučitelji
Crkveni naučitelj (lat. "Doctor Ecclesiae"; eng. "Doctor of the Church") naslov je, koji su dobili sveci, koji su u velikoj mjeri pridonijeli teologiji i učenju. Dodjeljuje se jako rijetko, samo nakon smrti i nakon proglašenja svetim. Taj naslov imaju samo 31 svetac i 4 svetice.

Albert Veliki • Alfons Liguori • Ambrozije • Anselmo Canterburyjski • Antun Padovanski • Atanazije Aleksandrijski • Augustin • Bazilije Veliki • Beda Časni • Bernard iz Clairvauxa • Bonaventura • Ćiril Aleksandrijski • Ćiril Jeruzalemski • Efrem • Franjo Saleški • Grgur Nazijanski • Grgur I. • Grgur iz Nareka • Jeronim • Hilarije iz Poitiersa • Hildegarda iz Bingena • Ivan Avilski • Izidor Seviljski • Ivan Damaščanski • Ivan Zlatousti • Ivan od Križa • Katarina Sijenska • Leon Veliki • Lovro Brindisijski • Petar Damjan • Petar Kanizije • Petar Krizolog • Robert Bellarmino • Terezija Avilska • Mala Terezija • Toma Akvinski

Redovnici

Crkveni redovi (redovništvo) crkvene su ustanove utemeljene na pravilima (regulama) zajedničkoga života, radi svjedočenja vjere, međusobnog pomaganja i pomaganja bližnjima.

Popis crkvenih redova
Vremenski slijed osnivanja crkvenih redova
Redovnički zavjet
Samostan
Prosjački redovi
Zatvoreni crkveni redovi
Rimokatoličke redovničke provincije u Hrvatskoj
Hrvatska konferencija viših redovničkih poglavara i poglavarica

Ančele • Augustinski heremiti • Barnabiti •  Bazilijanke • Benediktinci • Bijeli Oci • Bosonoge karmelićanke • Bratstvo Jeruzalema • Cisterciti • Dehonijanci • Dominikanci • Dominikanke • Družba Misionara Krvi Kristove • Franjevci • Franjevci trećoredci glagoljaši • Ivanovci • Isusova mala braća • Isusovci • Kamaldolijanci • Kapucini • Karmelićani • Kartuzijanci • Kćeri Božje ljubavi • Kćeri Srca Isusova • Klanjateljice Krvi Kristove • Klarise • Konventualci • Lazaristi • Marijine sestre • Milosrdne sestre Svetoga Križa • Misionari Presvetoga Srca Isusova •  Misionarke ljubavi • Montfortanci • Oblati Bezgrješne • Oratorijanci • Palotinci • Pavlini • Pasionisti • Redemptoristi • Salezijanci • Sestre Kraljice svijeta • Sestre milosrdnice • Sestre Milosrdnog Isusa • Sestre Naše Gospe • Sestre Pohoda Marijina • Sestre Presvetog Srca Isusova • Sestre Služavke Maloga Isusa •  Školske sestre franjevke Krista Kralja • Spiritanci • Templari • Teutonski viteški red • Trapisti • Uršulinke • Usmiljenke • Vasilijanke • Verbiti • Viteški Red Svetoga Groba u Jeruzalemu • Zajednica svetog Ivana

Sveci

Svetac je osoba koju je radi načina života sasvim posvećenoga Kristu, Crkva proglasila ili od davnine štuje kao svetu.

U početku su kao sveci štovani apostoli, Djevica Marija i prvi mučenici, a kasnije su im pridruživane i ostale osobe koje su mogle kršćanima poslužiti kao uzor kršćanskoga života.

Popis katoličkih svetaca
Rimski martirologij
Svetac zaštitnik
Beatifikacija, Kanonizacija
Sluga Božji, Blaženik
Četrnaest svetih pomoćnika

Anđeli
Anđeo je naziv za vječna bića, čija je dužnost da služe Bogu.
Hijerarhija anđela
Serafini, Kerubini, Prijestolja, Gospodstva, Vrline, Vlasti, Vrhovništva
Arkanđeo: Mihovil, Gabriel i Rafael
Anđeo čuvar
Pali anđeo, Sotona
Anđeo Gospodnji

Vjerski objekti

Crkva je građevina namijenjena za religijske službe, najčešće u kršćanskom bogoslužju.
Katedrala je crkva u kojoj biskup, odnosno nadbiskup ima svoju biskupsku stolicu i stoluje te obavlja sveto bogoslužje.
Kapela je termin koji se koristi za manju crkvenu građevinu, obično ovisnu o nekoj većoj župnoj crkvi
Bazilika je naziv za rani oblik kršćanske bogomolje te naziv za posebno privilegiranu crkvu. Postoje velike (basilicae maiores) i manje bazilike (basilicae minores).
Popis bazilika
Župna kuća, župni stan ili župni dvo naziv je za mjesto u kojem obitavaju župnik, kapelan i ostali svećenici iz pojedine župe.
Svećenički dom je kršćanska rezidencijalna građevina i ustanova. Prvenstvena namjena mu je smještaj umirovljenih svećenika ili svećenika koji zbog bolesti moraju prekinuti službu, život dostojan čovjeka.

 crkvena umjetnost
 crkvena arhitektura
 Crkvena arhitektura u Hrvatskoj
 crkveni namještaj

 ranokršćanska Crkva
 predromanička crkva
 romanička crkva
 gotička crkva
 renesansna crkva
 barokna crkva
 klasicistička crkva
 moderna crkva

Izvori

Popis osnovnih tema

Popis osnovnih tema u katoličanstvu


Tinglev Mose  var oprindeligt en  lavvandet  sø, Tinglev Sø, der ligger sydøst for Tinglev i Aabenraa Kommune.  Mosen  der er  ca. 180  hektar stor  og  kan  naturligt  opdeles  i  tre  områder:  Nørresø, og   Søndersø , der er adskilt af den østgående jernbane og ligger øst for Almstrup Kanal og  omliggende højmoser. Vandstanden i mosen er sænket ved en række afvandinger, fra første verdenskrig  og frem til den seneste  og største  afvanding    i  1966-67,  hvor  der  blev  gravet  store  afvandingskanaler i og omkring mosen. Afvandingerne skete for, at der kunne graves tørv og søkalk i mosen, hvilket er sket indtil 1950'erne.  Mosen afvandes  mod syd via Almstrup Kanal til Sønderå, der er  en del af Vidå-systemet.

Ved  undersøgelsen i 2009 blev  der  registreret  i  alt  64 arter  af  ynglefugle, bl.a. de rødlistede atlingand, krikand og turteldue.

Naturgenopretning
Fra  1999  til  2004  blev  der  gennemført  et  naturgenopretningsprojekt,  hvor  vandstanden  i  Tinglev  Mose  blev hævet omkring ½ meter, for at skabe  grundlag for udvikling af  levesteder for mange sjældne arter af planter og dyr i mosen.
Samtidig blev der etableret en en 5,0 km lang vandresti  rundt i mosen og opstillet et udsigtstårn.

Natura 2000 og naturfredning
Mosen er en del af Natura 2000-område nr. 98 Tinglev Sø og Mose, Ulvemose og Terkelsbøl Mose og fuglebeskyttelsesområde nr. 62. Hele Tinglev Mose er  omfattet  af  naturbeskyttelseslovens §3,  og  indeholder beskyttede naturtyper som eng, mose, hede, søer og vandløb.

Tinglev Mose blev fredet i 1966,  i et forsøg på at råde bod på den uheldige vandstandssænkning der var foregået ved afvandingen der blev gennemført samme år.  I   sidste halvdel af 1990'erne var der et  naturgenopretningsprojekt, hvor man bl.a. anlagde en sti hele mosen rundt.

Eksterne kilder og henvisninger

  Natura 2000-planen
 Tinglev Sø blev til en afvandet mose med landbrug      dettabteland.dk hentet 6. oktober 2017
 Folder om mosen udgivet af Aarberaa Kommune
 Plante- og dyrelivet i Tinglev Mose 2009  udgivet af Aarberaa Kommune
Moser i Danmark
Fredede arealer i Danmark
Lokaliteter i Aabenraa Kommune
Naturgenopretning i Danmark

Tinglev Mose


North Karelia (or Northern Karelia, ; ) is a region in eastern Finland. It borders the regions of Kainuu, North Savo, South Savo and South Karelia, as well as Russia's Republic of Karelia. It is the easternmost region of Finland and shares a  border with Russia. The city of Joensuu is the capital and the largest settlement of the region.

North Karelia has successfully reduced chronic diseases through public health measures. In the 1960s Finland led industrialized nations in heart disease mortality rates; North Karelia had Finland's highest incidence. In 1972 a long-term project was undertaken which targeted this risk in North Karelia. The resulting improvement in public health is still considered remarkable, a model for the rest of the nation. North Karelia is also known as the most sociable region in Finland.

Historical province

Municipalities

The region of North Karelia is made up of 13 municipalities, of which five have city status (marked in bold).

Joensuu sub-region:
 Heinävesi
Population:
 Ilomantsi (Ilomants)
Population:
 Joensuu
Population:
 Juuka (Juga)
Population:
 Kontiolahti (Kontiolax)
Population:
 Liperi (Libelits)
Population:
 Outokumpu
Population:
 Polvijärvi
Population:

Central Karelia sub-region:
 Kitee (Kides)
Population:
 Rääkkylä
Population:
 Tohmajärvi
Population:
Pielinen Karelia sub-region:
 Lieksa
Population:
 Nurmes
Population:

Heraldry

The coat of arms of North Karelia is composed of the arms of Karelia.

Education
Institutions of higher education in North Karelia include:
University of Eastern Finland
North Karelia University of Applied Sciences
Riveria Vocational Education and Training

Politics
Results of the 2019 Finnish parliamentary election in North Karelia:

Centre Party  24.46%
Social Democratic Party  21.41%
Finns Party  18.83%
Green League  9.93%
National Coalition Party  9.01%
Christian Democrats  6.68%
Left Alliance  5.26%
Blue Reform   2.24%
Movement Now   0.96%
Seven Star Movement   0.21%
Other parties   1.01%

In popular culture
The song "Pohjois-Karjala" ("North Karelia") by the Finnish pop rock band Leevi and the Leavings tells the story of an urban man who dreams of returning to his native region of North Karelia. It has become such a big hit in North Karelia that it is almost perceived as a regional song.

References

External links

North Karelia
 Visitkarelia.fi - Information about travel, tourism and other fields in North Karelia
 Video about travelling in North Karelia
 Pielis.ru – travel information about North Karelia region and City of Joensuu

Eastern Finland Province
Karelia North

North Karelia


Kenneth James "Ken" Yackel (* 5. März 1930 in Saint Paul, Minnesota; † 12. Juli 1991 in South St. Paul, Minnesota) war ein US-amerikanischer Eishockeyspieler und -trainer, der unter anderem für die Boston Bruins in der National Hockey League gespielt hat.

Karriere
Ken Yackel besuchte von 1952 bis 1956 die University of Minnesota, für deren Eishockeymannschaft er parallel in der Western Collegiate Hockey Association spielte. Gegen Ende der Saison 1955/56 gab der Flügelspieler sein Debüt im professionellen Eishockey für die Cleveland Barons aus der American Hockey League, für die er in drei Spielen auf dem Eis stand. Die Saison 1956/57 verbrachte er im Amateurbereich. Die Saison 1957/58 verbrachte er bei den Saskatoon Regals/St. Paul Saints in der Western Hockey League.

Zur Saison 1958/59 wurde Yackel von den Boston Bruins verpflichtet, für die er in der National Hockey League jedoch nur insgesamt acht Spiele bestritt. Stattdessen spielte er von 1958 bis 1960 überwiegend für deren Farmteam Providence Reds aus der American Hockey League. Von 1960 bis 1963 trat er für die Minneapolis Millers in der International Hockey League an. In der Saison 1960/61 erhielt er die Leo P. Lamoureux Memorial Trophy als Topscorer der regulären Saison. Zuletzt stand er in der Saison 1963/64 für die Muskegon Zephyrs aus der IHL auf dem Eis. Im Jahr 1971 war er Interimstrainer der Eishockeymannschaft der University of Minnesota.

Im Jahr 1986 wurde Yackel mit der Aufnahme in die United States Hockey Hall of Fame geehrt. Nach ihm wurde 1993 zudem die Ken Yackel Westside Arena in seiner Heimatstadt St. Paul benannt.

International
Für die USA nahm Yackel an den Olympischen Winterspielen 1952 in Oslo teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann. Bei der Weltmeisterschaft 1965 betreute er die US-Nationalmannschaft als Cheftrainer.

Erfolge und Auszeichnungen

International
 1952 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigte Staaten)
Eishockeyspieler (Minnesota Golden Gophers)
Eishockeyspieler (Saskatoon Regals)
Eishockeyspieler (St. Paul Saints, WHL)
Eishockeyspieler (Cleveland Barons, 1937–1973)
Eishockeyspieler (Boston Bruins)
Eishockeyspieler (Providence Reds)
Eishockeyspieler (Muskegon Zephyrs)
Eishockeyspieler (Minneapolis Millers, IHL)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1952
Eishockeytrainer (Vereinigte Staaten)
Mitglied der United States Hockey Hall of Fame
US-Amerikaner
Geboren 1930
Gestorben 1991
Mann

Ken Yackel


Belgijski Kongo (fra. Congo belge; niz. Belgisch-Congo) bila je belgijska kolonija u Središnjoj Africi, koja je postojala od 1908. do svoje neovisnosti 1960. godine. Nakon neovisnosti bivša je kolonija 1964. godine usvojila današnje ime Demokratska Republika Kongo (DRK).

Vidi još
 Belgijsko kolonijalno carstvo
 Demokratska Republika Kongo
 Zair

Literatura

 Stanard, Matthew G. "Belgium, the Congo, and Imperial Immobility: A Singular Empire and the Historiography of the Single Analytic Field,"French Colonial History (2014) str. 15-109.

Izvori

Vanjske poveznice

Belgijsko kolonijalno carstvo
Povijest Demokratske Republike Kongo

Belgijski Kongo


Suludere, Aydıntepe - Bayburt ili Aydıntepe ilçesine bağlı köy
 Suludere, Burdur - Burdur ili merkez ilçesine bağlı köy
 Suludere, Alaca - Çorum ili Alaca ilçesine bağlı köy
 Suludere, Kiraz - İzmir ili Kiraz ilçesine bağlı mahalle
 Suludere, Karamürsel - Kocaeli ili Karamürsel ilçesine bağlı mahalle
 Suludere, Hüyük - Konya ili Hüyük ilçesine bağlı mahalle

Suludere


Metalloporfirin', Metal + porfirin yapısındaki proteinlerdir. Bu proteinlerin biyolojik olaylarda önemli görevleri vardır. Bunlar

 Hemoglobin
 Miyoglobin
 Sitokromlar
 Katalaz
 Triptofan pirrolaz gibi proteinlerdir.

Porfirinler

Metalloporfirin


Alcest je francuski shoegaze sastav. Grupu je 1999. godine osnovao Stéphane "Neige" Paut kao samostalni black metal projekt, no godinu dana nakon osnutka sastava grupi su se pridružili basist Argoth i gitarist Aegnor. Međutim, već nakon objave prvog demouratka sastava 2001. godine Aegnor i Argoth napustili su sastav te je Neige tako opet postao jedini član.

Ovaj je čin označio promjenu u glazbenome stilu, pošto su Alcestova naknadna glazbena izdanja češće bila opisivana kao shoegaze koji se miješa s raznim rock i metal utjecajima, uključujući black metal i post-metal. Godine 2009. bubnjar Winterhalter iz sastava Les Discrets (te bivši član grupe Peste Noire) priključio se Alcestu, nakon gotovo osam godina koje je Neige proveo kao jedini stalni član. Od svojeg je osnutka Alcest objavio ukupno šest studijskih albuma.

Povijest

Tristesse hivernale, Le Secret i prvi studijski album (1999. – 2007.)
Neige je 1999. godine osnovao Alcest kao vlastiti samostalni projekt. Ubrzo nakon svog osnutka sastav je postao tročlana black metal grupa koju su činili pjevač, gitarist i bubnjar Neige, basist Argoth i gitarist Aegnor (danas znan kao La sale Famine de Valfunde). Niege se 2001. godine pridružio Famineovoj grupi Peste Noire u kojoj je služio kao basist, bubnjar i gitarist te je za sastav čak i skladao pjesmu "La Césarienne".

Godine 2001. sastav je snimio demouradak od četiri pjesme pod imenom Tristesse hivernale te ga je objavila diskografska kuća Drakkar Productions. Na demouratku nalazi se pjesma "La Forêt de Cristal" čiji je glavni rif napisao Famine. Nedugo nakon objave dema sastav je ponovno postao jednočlan, što je Neige iskoristio kako bi poveo Alcest u intimnijem smjeru. Neige, koji je izvorno formirao Alcest kako bi mogao skladati hladni i grubi black metal, odmaknuo se od minimalističkog pristupa prisutnog na demouratku te objavio EP Le Secret. Ovaj je EP, objavljen u svibnju 2005. godine, poslužio kao svojevrsni uvod u novi koncept reformiranog Alcesta. Nakon što je u ožujku 2007. potpisao ugovor s diskografskom kućom Prophecy Productions, Alcest je objavio svoj debitantski album Souvenirs d'un autre monde u kolovozu iste godine te je stilski bio sličan radovima sastava kao što su My Bloody Valentine i Jesu. U kolovozu 2007. godine Tristesse hivernale ponovno je objavila diskografska kuća Northern Silence Productions u obliku split albuma s francuskom black metal grupom Angmar.

Les Discrets / Alcest, Écailles de lune i Les voyages de l'âme (2008. – 2012.)
Godine 2009. Alcest zajedno s grupom Les Discrets objavljuje split album Les Discrets / Alcest.

Écailles de Lune, drugi studijski album sastava, objavljen je 29. ožujka 2010.

Treći studijski album skupine, Les voyages de l'âme, objavljen je 6. siječnja 2012.

BBC Live Session, Shelter i Kodama (2013. – danas)
Godine 2012. Alcest je objavio svoj prvi koncertni album BBC Live Session.

Alcestov je četvrti studijski album Shelter 17. siječnja 2014. objavila diskografska kuća Prophecy Productions. Na albumu se pojavljuje mnoštvo gostujućih glazbenika te su neki od njih Neil Halstead, Birgir Jón Birgisson i Billie Lindahl.

Neige je 15. siječnja 2016. godine na službenoj Facebook stranici sastava objavio status "Novi album. Snimanje je započelo.". Također je komentirao da će album biti "definitivno mračniji." Dana 16. svibnja izjavio je kako je album trenutno u procesu masteriranja. Dana 26. srpnja službeno je potvrđeno kako će naziv novog albuma biti Kodama te da će datum objave biti 30. rujna 2016. godine.

Koncept

Kao dijete, Neige je imao doživljaje u kojima je bio u kontaktu s "dalekom zemljom", koju on općenito naziva  "Zemljom Vila". Alcest služi kao glazbena adaptacija sjećanja iz tog "drugoga svijeta". Neige je izjavio kako je Alcestova svrha ta da povede slušatelja u taj svijet kroz njegova sjećanja. Ova je promjena u konceptu prvi put prikazana u Le Secretu. Neige je komentirao kako album Souvenirs d'un autre monde služi kao doslovna sumacija koncepta sastava.

Pogrešne interpretacije
Neke su ranije recenzije EP-a Le Secret opisivale album kao hladni i melankolični black metal glazbeni uradak, što je Neigea iznenadilo i razočaralo. U intervjuu koje je sproveo webzin Aeternitas Tenebrarum Music Foundation odgovorio je na te interpretacije, kao i na spomen njegovih vokala koji su stvarali "zlokobno raspoloženje":

Zlokobno raspoloženje???.... Uistinu me brine što ste to rekli jer to onda dokazuje da nisam uspio komunicirati s onim što sam nosio u sebi... Samo sam želio stvoriti majčinsku mantru, hipnotičku i nestvarnu, sličnu onome što sam čuo u Zemlji Vila; sigurno ne "mračnu" mantru. Moje su melodije čudne, ali ne i stresne, barem se nadam da nisu! Loša produkcija i prigušena mantra možda bi mogle objasniti stvari. Da ste uspjeli razumjeti moje tekstove, sumnjam da bi ste takvo što rekli jer to nisu tekstovi o tuzi ili tjeskobi, to čuvam za Mortiferu. Planiram uskoro ponovno snimiti "Le secret" i uključiti dvije pjesme na jedan album; nadam se da ovoga puta neće biti kompromisa jer niste prva osoba koja smatra da je moja glazba mračna. – Neige

Još jedna pogrešna interpretacija govori kako je na Le Secretu bila prisutna pjevačica; sve je vokale na EP-u izveo Neige. Souvenirs d'un Autre Monde je, međutim, uključivao gostujući ženski glas pjevačice Audrey Sylvain iz grupe Amesoeurs; pjevala je na pjesmi Sur l'autre rive je t'attendrai.

Članovi sastava

Trenutna postava
 Neige – vokali, gitara, bas-gitara, klavijature (1999. – danas), bubnjevi (1999. – 2009.)
 Winterhalter – bubnjevi, perkusija (2009. – danas)
Koncertni članovi
 Zero – gitara, prateći vokali (2010. – danas)
 Indria – bas-gitara (2010. – danas)

Bivši članovi
 Aegnor – gitara (2000. – 2001.)
 Argoth – bas-gitara (2000. – 2001.)
Bivši koncertni članovi
 Fursy Teyssier – bas-gitara (2010.)
 Zoé – gitara (2013.)

Diskografija

Studijski albumi
Souvenirs d'un autre monde (2007.)
Écailles de lune (2010.)
Les voyages de l'âme (2012.)
Shelter (2014.)
Kodama (2016.)
Spiritual Instinct (2019.)
EP-ovi
Le Secret (2005.)
Le Secret (2011.)
Koncertni albumi
BBC Live Session (2012.)
Demo uradci
Tristesse hivernale (2001.)

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
Službene stranice sastava
Alcest na Facebooku

Sastavi black metala
Francuski sastavi heavy metala
Sastavi alternativnog metala
Sastavi post-metala

Alcest


The fiddler crab or calling crab may be any of more than one hundred species of semiterrestrial marine crabs in the family Ocypodidae, well known for their sexually dimorphic claws; the males' major claw is much larger than the minor claw, while the females' claws are both the same size. A smaller number of ghost crab and mangrove crab species are also found in the family Ocypodidae. This entire group is composed of small crabs, the largest being slightly over two inches (5 cm) across. Fiddler crabs are found along sea beaches and brackish intertidal mud flats, lagoons, swamps, and various other types of brackish or salt-water wetlands.

Like all crabs, fiddler crabs shed their shells as they grow. If they have lost legs or claws during their present growth cycle, a new one will be present when they molt. If the large fiddle claw is lost, males will develop one on the same side after their next molt. Newly molted crabs are very vulnerable because of their soft shells. They are reclusive and hide until the new shell hardens.

In a controlled laboratory setting, fiddler crabs exhibit a constant circadian rhythm that mimics the ebb and flow of the tides: they turn dark during the day and light at night.

Ecology
Found in mangroves, in salt marshes, and on sandy or muddy beaches of West Africa, the Western Atlantic, the Eastern Pacific, Indo-Pacific and Algarve region of Portugal, fiddler crabs are easily recognized by their distinctively asymmetric claws.

Fiddler crabs communicate by a sequence of waves and gestures; males have an oversized claw or chela; used in clashes of ritualised combat of courtship over a female and signal their intentions between conspecifics. The movement of the smaller claw from ground to mouth during feeding explains the crabs' common name; it looks as if the animal were playing the larger claw like a fiddle.

The crab's smaller claw picks up a chunk of sediment from the ground and brings it to the mouth, where its contents are sifted through (making the crab a detritivore). After anything edible is salvaged, be it algae, microbes, fungus, or other decaying detritus, the sediment is replaced in the form of a little ball. The presence of these sediment balls near the entrance to a burrow is a good indication of its occupation. Some experts believe that the feeding habits of fiddler crabs play a vital role in the preservation of wetland environments; by sifting through the sands, they aerate the substrate and prevent anaerobic conditions.

Life cycle

Fiddler crabs live rather brief lives of no more than two years (up to three years in captivity). Male fiddler crabs use the major claw to perform a waving display as a form of female courtship. Females choose their mate based on claw size and also quality of the waving display. In many fiddler crab species, the female occupies the burrow of their mate while she lays her clutch of eggs. Research shows that the male major claw size is also correlated with burrow width; the width of the burrow influences incubation temperature. Therefore, the female will choose a male mate whose claw size indicates the best burrow environment for her clutch of eggs. The waving display is also thought to indicate to females the overall healthiness of the male; a more vigorous display is more difficult to do and thus requires the male to be in prime health condition, which suggests that the male will help produce viable offspring.

Male versus male competition also occurs as fighting with the major claws. The female fiddler carries her eggs in a mass on the underside of her body. She remains in her burrow during a two-week gestation period, after which she ventures out to release her eggs into the receding tide. The larvae remain planktonic for a further two weeks.

Fiddler crabs such as Austruca mjoebergi have been shown to bluff about their fighting ability. Upon regrowing a lost claw, a crab will occasionally regrow a weaker claw that nevertheless intimidates crabs with smaller but stronger claws. This is an example of dishonest signalling.

The dual functionality of the major claw of fiddler crabs has presented an evolutionary conundrum in that the claw mechanics best suited for fighting do not match up with the mechanics best suited for a waving display.

Genera and species
More than 100 species of fiddler crabs make up 11 of the 13 genera in the crab family Ocypodidae. These were formerly members of the genus Uca. In 2016, most of the subgenera of Uca were elevated to genus rank, and the fiddler crabs now occupy 11 genera making up the subfamilies Gelasiminae and Ucinae.

 Afruca
 Afruca tangeri (Eydoux, 1835)
 Austruca
 Austruca albimana (Kossmann, 1877) (white-handed fiddler crab)
 Austruca annulipes (H.Milne Edwards, 1837) (ring-legged fiddler crab)
 Austruca bengali (bengal fiddler crab)
 Austruca citrus (citrus fiddler crab)
 Austruca cryptica (Naderloo, Türkay & Chen, 2010) (cryptic fiddler crab)
 Austruca iranica (Pretzmann, 1971) (iranian fiddler crab)
 Austruca lactea (De Haan, 1835) (milky fiddler crab)
 Austruca mjoebergi (Rathbun, 1924) (banana fiddler crab)
 Austruca occidentalis (Naderloo, Schubart & Shih, 2016) (East African fiddler crab)
 Austruca perplexa (H.Milne Edwards, 1852) (perplexing fiddler crab)
 Austruca sindensis (Alcock, 1900) (indus fiddler crab)
 Austruca triangularis (A.Milne-Edwards, 1873) (triangular fiddler crab)
 Austruca variegata (Heller, 1862) (motley fiddler crab)
 Cranuca
 Cranuca inversa  (Hoffmann, 1874)
 Gelasimus
 Gelasimus borealis (Crane, 1975) (northern calling fiddler crab)
 Gelasimus dampieri (Crane, 1975) (dampier's fiddler crab)
 Gelasimus excisa (eastern calling fiddler crab)
 Gelasimus hesperiae (Crane, 1975) (western calling fiddler crab)
 Gelasimus jocelynae (Shih, Naruse & Ng, 2010) (jocelyn's fiddler crab)
 Gelasimus neocultrimanus (Bott, 1973)
 Gelasimus palustris Stimpson, 1862
 Gelasimus pugilator Stimpson, 1862
 Gelasimus rubripes Hombron & Jacquinot, 1846
 Gelasimus subeylindricus Stimpson, 1862
 Gelasimus tetragonon (Herbst, 1790) (tetragonal fiddler crab)
 Gelasimus vocans (Linnaeus, 1758) (calling fiddler crab)
 Gelasimus vomeris (McNeill, 1920) (orange-clawed fiddler crab)
 Leptuca
 Leptuca batuenta (Crane, 1941) (beating fiddler crab)
 Leptuca beebei (Crane, 1941) (Beebe's fiddler crab)
 Leptuca coloradensis (Rathbun, 1893) (painted fiddler crab)
 Leptuca crenulata (Lockington, 1877) (Mexican fiddler crab)
 Leptuca cumulanta (Crane, 1943) (heaping fiddler crab)
 Leptuca deichmanni (Rathbun, 1935) (Deichmann's fiddler crab)
 Leptuca dorotheae (von Hagen, 1968) (Dorothy's fiddler crab)
 Leptuca festae (Nobili, 1902) (Festa's fiddler crab)
 Leptuca helleri (Rathbun, 1902) (Heller's fiddler crab)
 Leptuca inaequalis (Rathbun, 1935) (uneven fiddler crab)
 Leptuca latimanus (Rathbun, 1893) (lateral-handed fiddler crab)
 Leptuca leptodactyla (Rathbun, 1898) (thin-fingered fiddler crab)
 Leptuca limicola (Crane, 1941) (Pacific mud fiddler crab)
 Leptuca musica (Rathbun, 1914) (musical fiddler crab)
 Leptuca oerstedi (Rathbun, 1904) (aqua fiddler crab)
 Leptuca panacea (Novak & Salmon, 1974) (gulf sand fiddler crab)
 Leptuca pugilator (Bosc, 1802) (Atlantic sand fiddler crab)
 Leptuca pygmaea (Crane, 1941) (pygmy fiddler crab)
 Leptuca saltitanta (Crane, 1941) (energetic fiddler crab)
 Leptuca speciosa (Ives, 1891) (brilliant fiddler crab)
 Leptuca spinicarpa (Rathbun, 1900) (spiny-wristed fiddler crab)
 Leptuca stenodactylus (Milne-Edwards & Lucas, 1843) (narrow-fingered fiddler crab)
 Leptuca subcylindrica (Stimpson, 1859) (Laguna Madre fiddler crab)
 Leptuca tallanica (von Hagen, 1968) (Peruvian fiddler crab)
 Leptuca tenuipedis (Crane, 1941) (slender-legged fiddler crab)
 Leptuca terpsichores (Crane, 1941) (dancing fiddler crab)
 Leptuca thayeri M. J. Rathbun, 1900 (Atlantic mangrove fiddler crab)
 Leptuca tomentosa (Crane, 1941) (matted fiddler crab)
 Leptuca umbratila (Crane, 1941) (Pacific mangrove fiddler crab)
 Leptuca uruguayensis (Nobili, 1901) (Uruguayan fiddler crab)
 Minuca
 Minuca argillicola (Crane, 1941) (clay fiddler crab)
 Minuca brevifrons (Stimpson, 1860) (narrow-fronted fiddler crab)
 Minuca burgersi (Holthuis, 1967) (burger's fiddler crab)
 Minuca ecuadoriensis (Maccagno, 1928) (Pacific hairback fiddler crab)
 Minuca galapagensis (galápagos fiddler crab)
 Minuca herradurensis (Bott, 1954) (la herradura fiddler crab)
 Minuca longisignalis (Salmon & Atsaides, 1968) (longwave gulf fiddler)
 Minuca marguerita (Thurman, 1981) (olmec fiddler crab)
 Minuca minax (Le Conte, 1855) (red-jointed fiddler crab)
 Minuca mordax (Smith, 1870) (biting fiddler crab)
 Minuca osa (Landstorfer & Schubart, 2010) (osa fiddler crab)
 Minuca pugnax (S. I. Smith, 1870) (Atlantic marsh fiddler crab)
 Minuca rapax (Smith, 1870) (mudflat fiddler crab)
 Minuca umbratila Crane, 1941 (Pacific mangrove fiddler crab)
 Minuca victoriana (von Hagen, 1987) (victorian fiddler crab)
 Minuca virens (Salmon & Atsaides, 1968) (green-banded fiddler crab)
 Minuca vocator (Herbst, 1804) (Atlantic hairback fiddler crab)
 Minuca zacae (Crane, 1941) (lesser Mexican fiddler crab)
 Paraleptuca
 Paraleptuca boninensis (Shih, Komai & Liu, 2013) (bonin islands fiddler crab)
 Paraleptuca chlorophthalmus (H.Milne Edwards, 1837) (green-eyed fiddler crab)
 Paraleptuca crassipes (White, 1847) (thick-legged fiddler crab)
 Paraleptuca splendida (Stimpson, 1858) (splendid fiddler crab)
 Petruca
 Petruca panamensis Ng, Shih & Christy, 2015
 Tubuca
 Tubuca acuta (Stimpson, 1858) (acute fiddler crab)
 Tubuca alcocki Shih, Chan & Ng, 2018 (alcock's fiddler crab)
 Tubuca arcuata (De Haan, 1835) (bowed fiddler crab)
 Tubuca australiae (Crane, 1975)
 Tubuca bellator (White, 1847) (belligerent fiddler crab)
 Tubuca capricornis (Crane, 1975) (capricorn fiddler crab)
 Tubuca coarctata (H.Milne Edwards, 1852) (compressed fiddler crab)
 Tubuca demani (Ortmann, 1897) (demanding fiddler crab)
 Tubuca dussumieri (H.Milne Edwards, 1852) (dussumier's fiddler crab)
 Tubuca elegans (George & Jones, 1982) (elegant fiddler crab)
 Tubuca flammula (Crane, 1975) (flame-backed fiddler crab)
 Tubuca forcipata (Adams & White, 1849) (forceps fiddler crab)
 Tubuca hirsutimanus (George & Jones, 1982) (hairy-handed fiddler crab)
 Tubuca longidigitum (Kingsley, 1880) (long-fingered fiddler crab)
 Tubuca paradussumieri (Bott, 1973) (spined fiddler crab)
 Tubuca polita (Crane, 1975) (polished fiddler crab)
 Tubuca rhizophorae (Tweedie, 1950) (Asian mangrove fiddler crab)
 Tubuca rosea (Tweedie, 1937) (rose fiddler crab)
 Tubuca seismella (Crane, 1975) (shaking fiddler crab)
 Tubuca signata (Hess, 1865) (signaling fiddler crab)
 Tubuca typhoni (Crane, 1975) (typhoon fiddler crab)
 Tubuca urvillei (H.Milne Edwards, 1852) (d'urville's fiddler crab)
 Uca
 †Uca antiqua Brito, 1972
 Uca heteropleura (Smith, 1870) (American Red fiddler crab)
 †Uca inaciobritoi Martins-Neto, 2001
 Uca insignis (H.Milne Edwards, 1852) (distinguished fiddler crab)
 Uca intermedia von Prahl & Toro, 1985 (intermediate fiddler crab)
 Uca major Herbst, 1782 (greater fiddler crab)
 †Uca marinae Dominguez-Alonso, 2008
 Uca maracoani Latreille 1803 (Brazilian fiddler crab)
 Uca monilifera Rathbun, 1914 (necklaced fiddler crab)
 †Uca nitida Desmarest, 1822
 †Uca oldroydi Rathbun, 1926
 Uca ornata (Smith, 1870) (ornate fiddler crab)
 Uca princeps (Smith, 1870) (large Mexican fiddler crab)
 Uca stylifera (H.Milne Edwards, 1852) (styled fiddler crab)
 Uca subcylindrica Stimpson, 1862 (Laguna Madre fiddler)
 Xeruca
 Xeruca formosensis (Rathbun, 1921)

Gallery

Captivity
Fiddler crabs are occasionally kept as pets. The fiddler crabs sold in pet stores generally come from brackish water lagoons. Because they live in lower salinity water, pet stores may call them fresh-water crabs, but they cannot survive indefinitely in fresh water. Fiddler crabs have been known to attack small fish in captivity, as opposed to their natural feeding habits.

See also
Declawing of crabs

References

External links

 Movie of two fiddler crabs (Uca lactea lactea) waving the enlarged claw  - University of Kyoto
 Info on systematics, phylogeny and morphology of fiddlers - Fiddlercrab.info
 The colorful fiddler crabs in the mangrove forest of Borneo - mysabah.com

Ocypodoidea
Asymmetry
Arthropod common names

Fiddler crab


Fyrst Ernst Gottlieb af Anhalt-Plötzkau (; født , død 7. marts 1654) var fyrste af det tyske fyrstendømme Anhalt-Plötzkau fra 1653 til sin død i 1654.

Biografi
Ernst Gottlieb blev født den  i Plötzkau i Anhalt som den ældste søn af Fyrst August 1. af Anhalt-Plötzkau i hans ægteskab med Grevinde Sibylle af Solms-Laubach.

Ved faderens død i 1653 arvede Ernst Gottlieb fyrstendømmet Anhalt-Plötzkau i fællesskab med sine to yngre brødre Lebrecht og Emanuel. Ernst Gottlieb døde imidlertid allerede 7 måneder senere, den 7. marts 1654 i Plötzkau. Da han var ugift og ikke havde arvinger blev han efterfulgt af sine to brødre og med-regenter.

Ved Fyrst Vilhelm Ludvig af Anhalt-Köthens død i 1665, overtog Lebrecht og Emanuel dennes fyrstendømme og blev fyrster af Anhalt-Köthen, mens Anhalt-Plötzkau blev en del af Anhalt-Bernburg.

Se også
 Anhalt
 Anhalts regenter
 Huset Askanien

Eksterne links
 Slægten Askaniens officielle hjemmeside
 Schloss Plötzkaus officielle hjemmeside

Huset Askanien
Fyrster af Anhalt-Plötzkau
Personer fra Plötzkau
Tyskere i 1600-tallet

Ernst Gottlieb af Anhalt-Plötzkau


Katie Vincent (Mississauga, 12 de março de 1996) é uma canoísta canadense, medalhista olímpica.

Carreira

Vincent conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de C-2 500 m feminino, ao lado de Laurence Vincent Lapointe, com o tempo de 1:59.041 minuto.

Canoístas olímpicos do Canadá
Canoístas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Katie Vincent


A KS-23 é uma escopeta soviética desenvolvida para uso policial.

KS significa "Karabin Spetsialniy" ("carabina especial" em russo), e 23 se refere ao diâmetro do cano de 23mm, o que a torna uma das escopetas mais poderosas. Devido ao fato de possuir cano de alma raiada, é designada oficialmente como uma carabina.

História
A escopeta foi projetada para suprimir rebeliões prisionais. Foi desenvolvida em 1981 pela TsNIITochMash para o Ministério do Interior (MVD), e passou a ser utilizada por várias forças da MVD a partir de meados da década de 1980.

Munição

A KS-23 foi criada com a capacidade de disparar vários tipos diferentes de munição:

 "Shrapnel-10" («Шрапнель-10»)
 "Shrapnel-25" («Шрапнель-25»)
 "Barrikada" («Баррикада», "Barricada")
 "Volna" («Волна», "Onda")
 "Volna-R" («Волна-Р», "Onda")
 "Strela-3" («Стрела-3», "Flecha")
 "Cheremukha-7" («Черёмуха-7», "Azereiro-dos-danados"-7)
 "Siren'-7" («Сирень-7», "Lilás")
 "Zvezda" («Звезда», "Estrela")
 PV-23 (ПВ-23)

Variantes

KS-23
A KS-23 original foi desenvolvida em conjunto pela NIISpetstekhniki da MVD e TsNIITochmash em 1981, e foi adotada pela polícia soviética em 1985.

KS-23M
A KS-23M foi desenvolvida com base na KS-23 e seu desenvolvimento começou em outubro de 1990. Vinte e cinco carabinas foram submetidas a testes em 10 de dezembro de 1991. Após isso, a vencedora, então designada S-3, tornou-se a KS-23M e foi aceita para uso pela polícia e pelas Tropas Internas Russas.

Esta variante possui uma coronha destacável e um cano mais curto, diferente da coronha fixa de madeira da KS-23 padrão.

KS-23K
A KS-23K é uma KS-23 redesenhada de configuração bullpup. Em 1998, foi adotada pelo Ministério do Interior (MVD).

O desenvolvimento e a adoção desta carabina foram motivados pelo fato de que nas configurações do KS-23 e KS-23M uma grande desvantagem observada era que o carregador tubular não permitia recarregar rapidamente ou alterar o tipo de munição sendo usado, devido a isso, uma grande mudança de design para o KS-23K é que ele possui um carregador de caixa estendido destacável que contém sete cartuchos em vez dos três cartuchos vistos nos outros modelos.

TOZ-123
É a versão da KS-23 para o mercado civil. É fabricada pela Tulsky Oruzheiny Zavod, apresenta um cano de alma lisa e utiliza calibre 4 padrão. A primeira foi produzida em 1995. É legal como escopeta de caça civil na Rússia desde agosto de 1996.

Usuários
:
: guardas prisionais
:
: Serviço de Guarda de Fronteiras da Rússia

:
:

Carabinas
Espingardas da União Soviética
Espingardas da Rússia
Armas de fogo da União Soviética na Guerra Fria

KS-23


14815 Rutberg este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14815 Rutberg este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Tamara Smirnova. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,20 ua, o excentricitate de 0,24 și o înclinație de 4,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1981
Centura de asteroizi

14815 Rutberg


إنسان بحيرة رودولف (هومو رودولفينسيس)، ينتمي إلى تصنيف الإنسان (كجنس)، عاش في مناطق شرق القارة الإفريقية قبل 1.9 مليون سنة مضت وانقرض فيها. اكتشفت أول أحافيره في كينيا عام 1972م قرب بحيرة رودولف (اسمها الآن بحيرة توركان).

هناك خلاف حول انتمائه إلى تصنيف الإنسان (كجنس)، وخلاف حول الحجم المقدر لدماغه الذي يتراوح تقديره إلى ما بين 525 سم3 و 700 سم3. في 8/أغسطس/2012 تم اكتشاف وجه وعظمتي فك تعودان لهذا النوع.

يعود تاريخ أقدم حفرية إلى 2.4 مليون سنة مضت في بداية العصر الحديث الأقرب، مع استثناء محتمل لأحفورة (LD 350-1) التي تمثل أقدم دليل أحفوري على ظهور الإنسان البدائي (جنس البشر) من أسلافهم أسترالوبيثسين.

لا يُعرف انسان بحيرة رودولف إلا من خلال بعض الحفريات التمثيلية، اكتشف أولها الباحث برنارد نجينو أحد أعضاء فريق بقيادة عالم علم الإنسان ريتشارد ليكي وعالم الحيوان ميف ليكي في عام 1972 في منطقة كوبي فورا على الجانب الشرقي من بحيرة رودولف (تدعى الآن بحيرة توركانا) في كينيا.

يبقى سؤال ما إذا كانت الأدلة الأحفورية كافية لافتراض وجود نوع منفصل موضع نقاش، وإذا كان كذلك أين ينبغي تصنيف هذا النوع؟ ضمن جنس البشر أو جنس أسترالوبيثكس، وإذا كان جنسًا بشريًا هل ينبغي إدراجه تحت تصنيف الإنسان الماهر أو كنوع متحول من الناحية الشكلية عن الإنسان المنتصب.

البقايا الاحفورية

كي إن ام - أي ار 1470

كانت الحفرية (KNM-ER 1470) مركزًا للكثير من النقاشات حول الأنواع. كانت الجمجمة في البداية مؤرخة بشكل خاطئ إلى ما يقرب من ثلاثة ملايين سنة بحيث تسبق أنواع الإنسان الماهر. وتم تصحيح التأريخ إلى نحو 1.9 مليون عام، لكن الاختلافات في هذه الجمجمة واضحة جدًا بالمقارنة مع الأنواع الأخرى من فصيلة الإنسان الماهر. مما يؤدي إلى افتراض نوع جديد هو انسان بحيرة رودولف المعاصر للإنسان الماهر. ليس من المؤكد ما إذا كان انسان بحيرة رودولف أو الإنسان الماهر أو الأنواع الأخرى غير المكتشفة من أجداد البشر اللاحقين.

قام فريق بقيادة عالم علم الإنسان بجامعة نيويورك تيموثي بروماج في آذار / مارس من عام 2007، بإعادة بناء جمجمة بقايا (KNM-ER 1470). بدا التركيب الجديد شبيهًا بالقرد (ربما بسبب الدوران الكبير في الجمجمة) وتم الإعلان عن انخفاض حجم الجمجمة بناءً على التركيب الجديد من 752 سم مكعب إلى حوالي 526 سم مكعب، وعلى الرغم من أنّ هذا الأمر بدا وكأنه أمر مثير للجدل. قال بروماج أنّ عملية إعادة التركيب التي قام بها فريقه كانت بناءً على علوم الأحياء غير المعروفة في وقت اكتشاف الجمجمة، والعلاقات الدقيقة بين أحجام العينين والأذنين والفم في الثدييات. نشر بوماج منشور جديد ينص على زيادة تقدير حجم الجمجمة من 526 سم مكعب إلى 700 سم مكعب.

يو إر 501

تم اكتشاف أحفورة UR 501 (عظم الفك) في عام 1991 بالقرب من منطقة أوراها في ملاوي. وهي عظام محفوظة جيدًا تعود للإنسان العاقل عمرها نحو 2.4 مليون عام.

اكتشافات كوبي فورا في عام 2012

نشر فريق بقيادة ميف ليكي في آب / أغسطس 2012 بحثًا في مجلة (الطبيعة) معلنًا العثور على ثلاثة حفريات لإنسان بحيرة رودولف في شمال كينيا: عظمتان من الفكين مع أسنان بالإضافة إلى وجه. كان الوجه (بقايا تحمل اسم KNM-ER 62000) لفرد صغير السن ولكنه امتلك سمات مشتركة مع حفرية (KNM-ER 1470) مما يشير إلى أنَّ مواصفات الجمجمة المتميزة تعود إلى سبب أنه نوع منفصل، وليس فردًا ذكرًا كبيرًا. وصف فريد سبور أحد أعضاء الفريق الوجه بأنه «مسطح بشكل كبير» مع وجود خط مستقيم من حجرة العين إلى الاسنان القاطعة. كانت عظام الفك التي يبدو أنها تتطابق مع (KNM-ER 1470) و (KNM-ER 62000) أقصر وتميل للشكل المستطيل أكثر من عينات الإنسان الماهر المعروفة.

تم تأريخ الحفريات لنحو مليوني عام حيث كانت تعاصر الإنسان الماهر. ووفقًا لـ ليكي وبعض العلماء «تؤكد الحفريات الجديدة وجود نوعين متعاصرين من البشر الاوائل (الإنسان الماهر وانسان بحيرة رودولف)، بالإضافة إلى الإنسان المنتصب في العصر الحديث الاقرب في شرق إفريقيا». وصف لي روجرز بيرجر الفكرة بأنها «ضعيفة»، واقترح مقارنة الاكتشافات مع الاحتمالات الأخرى مثل أوسترالوبيثيكوس الأفريقي وأوسترالوبيثيكوس سيديبا. رفض تيم وايت من جامعة كاليفورنيا النتائج متسائلاً «كيف يمكن للعلماء في هذا المجال أن يثقوا بقدرتهم على تحديد الأنواع الأحفورية بدقة استنادًا إلى عدد قليل من الأسنان وعظام الفكين وعظام الوجه السفلية في ضوء ما نعرفه حول الاختلاف الكبير الموجود بين الأفراد المنتمين إلى فصيلة حية واحدة؟» أجاب ليكي قائلاً: «أود تحدي تيم للعثور على أي قرود يجد فيهم نفس درجات التباين التي نراها بين حفرياتنا الجديدة وحفرية KNM-ER 1802». إنّ KNM-ER 1802 عبارة عن حفرية للفك السفلي والتي يعتقد أنها تعود لنوع انسان بحيرة رودولف. اقترح ليكي بالنظر إلى الفرق بين هذه الحفرية وتلك الموجودة في عام 2012 أنّ الحفرية لا تعود لإنسان بحيرة رودولف إنما للبشر. يعتبر برنارد وود أنه من الممكن وجود تفاعلات وتواصل بين هذه الأنواع المختلفة.

التصنيف
اقتُرح الاسم العلمي لإنسان بحيرة رودولف في عام 1986 من قبل فاليري اليكسيف، ثم نقل تصنيفه إلى الجنس البشري بواسطة العالم كولين غروفز في عام 1989 بسبب اكتشاف بقايا الجمجمة (KNM-ER 1470) التي تم اقتراحها كنموذج من قبل بيرنارد وود في عام 1999.

أثارت المقارنات بين الحفرية OH 24 المعروفة باسم جمجمة الإنسان الماهر التي اكتشفها بيتر نزوب إلى جانب بقايا أنثى الإنسان الماهر KNM ER 1813 و KNM-ER 1470 (ذكر) الكثير من الجدل حول ما إذا كان يجب تصنيف الإنسان الماهر وانسان بحيرة رودولف كنوعين منفصلين أو تجميعهما معًا ضمن نوع الإنسان الماهر.

عند مقارنتها بالحفريات الأقدم للإنسان الماهر مثل OH 24 فإن الفك السفلي وفك بقايا ER 1470 لا يتناسب مع مقاييس الإنسان الماهر. تظهر بقايا KNM-ER 1470 بروز أقل للفك وشكل دماغي مستدير. تم العثور بعد الكثير من النقاش ودون التوصل إلى نتيجة واضحة على بقايا KNM ER 1813 الأحفورية في عام 1973 بواسطة كامويا كيمو مما ساعد في حل بعض الخلافات المتعلقة بأنواع الإنسان الماهر وانسان بحيرة رودولف. يظهر ER 1470 عند مقارنته ببقايا ER 1813 حجم دماغ أكبر يتراوح بين 750 و 800 مل.

حتى لو اخذنا في الاعتبار ازدواج الشكل الجنسي فإن الفرق في الحجم بين الفك السفلي والأسنان سيكون كبيرًا جدًا مقارنةً ببقايا KNM-ER 1813. تملك بقايا انسان بحيرة رودولف KNM-ER 1470 أسنان ضخمة بالمقارنة مع حفرية الإنسان الماهر الأنثوية KNM-ER 1813 وتظهر حالة دماغ أكبر بكثير من KNM-ER 1813. عندما تتم مقارنة KNM-ER 1813 و KNM-ER 1470 بالنسبة لـ OH 24 فإن أوجه التشابه بين OH 24 و KNM-ER 1813 تكون أكثر وضوحًا من تلك الموجودة مع KNM- ER 1470. وتشمل هذه التشابهات حجرات أصغر وتعامد منتصف الوجه مع أسفل الأنف وحجم جمجمة أصغر للجميع. تدفع الأعمار المفترضة لهذه الأحافير الثلاثة والأماكن التي عثر عليها ضمنها وبعض التشابهات التشريحية بينها العديد من العلماء إلى افتراض أنّ كل من الإنسان الماهر وانسان بحيرة رودولف يتواجدان في مكان ما في منطقة شرق إفريقيا في وقت يعود لما بين 2.0 و 1.5 مليون سنة مضت جنبًا إلى جنب مع الإنسان المنتصب وبارانثروبوس بويزي.

تشير الاكتشافات في منطقة دمانيسي في جورجيا التي امتلكت سمات بدنية متنوعة وفروق في الأسنان إلى أنّ جميع المجموعات المعاصرة من البشر الاوائل في إفريقيا بما في ذلك الإنسان العامل والانسان الماهر وانسان بحيرة رودولف هم من نفس النوع ويجب تصنيفهم كانسان منتصب.

مصادر

أشباه البشر
أصنوفات أحفورية وصفت في 1978
أنواع مبكرة من الهومو
اكتشافات أثرية في 1972
العصر الحجري القديم السفلي
رئيسيات البليستوسين
عصور ما قبل التاريخ في كينيا

إنسان بحيرة رودولف


Broager (en alemán, Broacker) es un pueblo en el municipio de Sønderborg, en la Región de Dinamarca Meridional, Dinamarca. Se sitúa en la península de Broagerland, y por ello está rodeada de agua por tres lados, las aguas del Flensburg Fjord llegando al Mar Báltico. Tiene una población 3376 habitantes (1 de enero de 2011). El elemento más importante del pueblo es su iglesia.

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial del municipio de Sønderborg  (en danés)

Localidades de la región de Dinamarca Meridional
Municipio de Sønderborg

Broager


Die katholische Pfarrkirche St. Cornelius und Cyprian ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Metelen, einer Gemeinde im Kreis Steinfurt (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die ehemalige Stiftskirche des Stiftes Metelen steht auf einem baumumstandenen Kirchplatz. Die zweijochige, spätromanische Stufenhalle mit gerade geschlossenem Chor ist mit einem durchgehenden Satteldach gedeckt. Der breite Westbau war ursprünglich als Doppelturmanlage geplant, allerdings wurde nur der Südturm ausgeführt. Über den Gründungsbau liegen bisher keine Erkenntnisse vor. Der bestehende Bau wurde zum Ende des 12. Jahrhunderts im Westen begonnen. Das Langhaus mit nördlichem Seitenschiff und dem Chor wurde bis zur zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts fertiggestellt. Die Anlage wurde von 1856 bis 1858 von Emil von Manger grundlegend umgebaut. Ein südliches Seitenschiff wurde angebaut, das Portal restauriert und wieder eingebaut. Das Nordseitenschiff wurde an das südliche angeglichen. Eine Sakristei wurde als östliche Verlängerung des Seitenschiffes angefügt. Anstelle von zwei Rundbogenfenstern wurde in die Chorostwand eine romanische Fensterrose eingefügt. Der Fußboden wurde 1934 erheblich abgesenkt, dabei wurde die ursprüngliche Ausdehnung der Nonnenempore ergraben. Eine umfassende Renovierung wurde von 1957 bis 1961 durchgeführt. Eine Stiftkammer wurde 1989 angebaut.

Die massige Westfassade des Bruchsteingebäudes ist mit einem Treppengiebel geschmückt. Die Turmuntergeschosse sind flächig in die Fassade eingebunden. Die Wände sind durch Rundbogenfenster und Blendfelder mit drei- oder fünfteiligen Rundbogenfriesen auf kleinen Konsolen gegliedert. Bemerkenswert ist die zentrale Dreifenstergruppe mit dem erhöhten Mittelfenster, sie ist mit eingestellten Säulchen und Rundwülsten verziert. Seitlich am quadratischen Turm mit Treppengiebel, ist ein kleiner Treppenturm mit einem aufgestockten Backsteinobergeschoss angefügt. Das Äußere des Langhauses wird im Wesentlichen durch die zweibahnigen Spitzbogenfenster des 19. Jahrhunderts bestimmt. Über den Pultdächern der Seitenschiffe sind an den wohl romanischen Außenwänden Rundbogenfriese sichtbar. Das rundbogige Südportal ist von einem Kastenrahmen aus Sandsteinquadern umgeben. Über dem Blattkapitellfries sind die Bogenläufe mit Rundwülsten belegt. Das West- und Nordportal sind rundbogig. Das Nordportal ist mit eingestellten Säulen und einem Wulst in der Archivolte verziert. Die Portale wurden von 1856 bis 1858 teilweise erneuert. Die Chorostwand tritt um eine Mauerstärke vor, der Giebel wurde in Backstein erneuert. Die Rundbogenfenster der Chorsüdwand wurden von 1956 bis 1961 rekonstruiert. Die Fenster beider Seitenschiffe, des alten wie des neuen, haben hingegen gotische Spitzbögen.

Typisch für die Spätromanik in Westfalen, gehören die Gewölbe des Hauptschiffs schon der angevinischen Gotik an. Mit in Längsrichtung zwei Seitenschiffsjochen pro Mittelschiffsjoch weist diese Hallenkirche ein gebundenes System auf, wie übrigens schon seit hundert Jahren früher die Basilica Minor Sant'Ambrogio in Mailand. Die Hauptstützen sind zum Mittelschiff hin mehrfach gestuft. Die halbrunden Vorlagen und übereck gestellten Dienste mit Blattkapitellen nehmen die Wulstunterzüge von Gurten und Schildbögen, mit sockelartigen Ansätzen, auf. Die Rundstabrippen der Domikalgewölbe sind eckig unterlegt. Die Seitenschiffe sind kreuzgratgewölbt. Bei der Renovierung von 1957 bis 1961 wurden in der südlichen Hochschiffwand des östlichen Mittelschiffjochs Gewändeteile zweier Rundbogenfenster der ursprünglichen Außenwände freigelegt. Zwischen den flankierenden Turmuntergeschossen steht die Stiftsfrauenempore. Sie reichte ursprünglich bis zum westlichen Zwischenpfeiler des Langhauses und bezog wohl auch das nördliche Seitenschiff mit ein. Im dreischiffigen, zweijochigen Unterbau ruhen Kreuzgratgewölbe über stämmigen Pfeilern. Die Turmräume im Erdgeschoss sind ebenfalls kreuzgratgewölbt. Der abschließend gebaute Chor zeichnet sich durch seine reiche Bauzier aus. Die Chorostwand ist vertieft ausgebildet und wird durch mehrfach gestufte Pfeiler betont. An den Wänden des Chors gibt es eine umlaufende Blendarkade aus Spitzbogennischen mit Wandbänken, sogenannte Sedilia. Die gotischen Spitzbögen der Blendarkade drücken einen Stilfortschritt gegenüber der Westfassade aus. Oberhalb befindet sich an den Längswänden ein Gesims mit Kopfmasken. Auf der Südseite sind zwischen krausem Blattwerk nimbierte Halbfiguren, Fabelwesen, Engel, Märtyrer und Ritter zu sehen. Es wurde ein achtteiliges Domikalgewölbe mit einem Christuskopf als Schlussstein eingezogen. Die Gewölbemalereien wurden 1961 ergänzt, gleichzeitig wurde die bauzeitliche Farbfassung der Kapitelle sämtlicher Stützen restauriert.

Ausstattung

 Der Taufstein des jüngeren Bentheimer Typs ist vom zweiten Viertel des 13. Jahrhunderts. Das zylindrische Becken ist mit Palmetten-Ranken und Taustabfries versehen.
 Der feingliedrige, fast lebensgroße Kruzifixus aus Holz wurde Anfang des 12. Jahrhunderts angefertigt. Die Arme wurden um 1950 ergänzt.
 Die überlebensgroße Sandsteinfigur des Evangelisten Johannes stammt aus dem Werkstattkreis des Südportals am Dom zu Münster um die Mitte des 13. Jahrhunderts, eine zweite größere Figur steht seit 1934 im Paradies des Domes.
 Der Hl. Johannes der Täufer aus Sandstein aus der Zeit um 1440/50 ist eine ausgezeichnete Arbeit unter dem Einfluss burgundischer Bildhauer. Die Figur ist links abgearbeitet, die rechte Hand wurde ergänzt. Von 1967 bis 1969 wurde die mittelalterliche Zweitfassung freigelegt und ergänzt.
 Die Pietà mit schönlinigem Faltenwurf, aus Baumberger Sandstein, entstand in der Zeit um 1440/50
 Die Kreuzigungsgruppe ist eine Arbeit aus der Zeit um 1500, es werden u. a. der Engel und der Teufel als Seelenträger der Schächer gezeigt. Die Gruppe wurde überarbeitet und die Kreuze wurden erneuert. Die Gruppe war ursprünglich auf dem Kirchplatz aufgestellt. (siehe Foto)
 Die hl. Anna selbdritt wurde um 1500 geschnitzt und später mit einer entstellenden Farbfassung versehen.
 Einige lebensgroße Figuren, darunter auch die Kirchenpatrone Cornelius und Cyprianus stammen aus der Barockzeit.
 Einige repräsentative Sandsteinepitaphe mit Stifterwappen von ehemaligen Äbtissinnen werden ausgestellt. Das der Cornelia Droste zu Vischering † 1732, zeigt ein Kreuztragungsrelief. Das Epitaph der Anna von Ketteler zu Sythen aus der Zeit um 1730 zeigt die büßende Magdalena.
 Mehrere Äbtissinnenkreuze aus Sandstein sind vom 17. Jahrhundert.

Heiliges Grab
Die Stiftskirche besitzt Reste eines Heiligen Grabes aus der Barockzeit. Der jetzige Bestand umfasst einen ganzen aus zwei zueinander gehörenden Hälften bestehenden und einen halben Bogen ohne das entsprechende Gegenstück sowie einen auferstandenen Christus. Die Bögen wurden mit ihrer Verzapfung in ein senkrecht weiterführendes (nicht mehr vorhandenes) Teilstück der Grabkulissen gesteckt. Die Kulissen sind mit Putti bemalt, welche je zwei Leidenswerkzeuge tragen. Diese sind Lanze und Kelch, Hammer und Zange sowie Rute und Geißel. Des Weiteren existiert noch in Teilen der Aussetzungsthron für das Allerheiligste, der aus brokatstoffbespannten Brettern besteht und auf Grund seiner Machart dem Heiligen Grab zugeordnet wurde. Die Tradition der Aufstellung eines Heiligen Grabes endete nicht mit der Aufhebung des Stiftes Metelen, sondern wurde, wie Zeitzeugen belegen, bis in das 20. Jahrhundert fortgesetzt. Jedoch endete der Brauch, dass Stiftsarme das Heilige Grab bewachten. Die Kulissenbögen mit den Putten wurden im Lauf der Zeit durch welche, die moosbewachsene Felsen und gemalte Grabwächter zeigten, ersetzt. Das Aussehen dieses Heiligen Grabes im 20. Jahrhundert ist durch eine farbige Zeichnung im Archiv der politischen Gemeinde Metelen überliefert. Vom Verbleib der Heilig-Grab-Aufbauten mit den gemalten Wächtern fehlen jegliche Hinweise, sie lagerten noch eine Zeit nach der Liturgiereform auf dem Dachboden der Kirche und wurden dann wohl entsorgt.

Das Heilige Grab wurde 2016 anlässlich des Denkmaltages ausgestellt. Dazu gab die politische Gemeinde Metelen ein farbig bebildertes Informationsfaltblatt heraus. Im Jahr 2018 wurden die Kulissen vom Museum Religio in Telgte übernommen und eingelagert.

Stiftskammer
In der sogenannten Stiftskammer werden folgende Ausstattungsstücke aufbewahrt
 Eine Pietà aus Sandstein ist eine Arbeit aus der Zeit um 1480.
 Der hl. Sebastian aus Eiche wurde um 1500 geschnitzt. Die Originalfassung wurde 1982 freigelegt, gleichzeitig wurde die linke Hand ergänzt.
 Bei der Anna selbdritt aus Eiche aus der Zeit um 1520 fehlen das Jesuskind und die linke Hand von Anna.
 Bei dem hl. Cornelius aus Eiche aus dem 16. Jahrhundert wurde 1982 die Originalfassung freigelegt und die Ferula und die linke Hand ergänzt.
 Die Passionssäule vom Anfang des 16. Jahrhunderts ist stark verwittert, sie wurde 1960 restauriert. Der Hahn wurde 1973 ergänzt.
 Die Heiligen Joseph aus Eiche und Dorothea und Agatha aus Sandstein wurden im 18. Jahrhundert geschaffen.
 Der Holzkern eines Reliquiars in Bursenform vom 10. Jahrhundert ist mit vergoldetem Kupferblech überzogen und in Kreuzform mit Edelsteinen und Bergkristallen besetzt. Die Steine sind zum Teil verloren. Der Mittelstein wurde durch einen barocken Kupferstich unter Glas, mit der Darstellung der Madonna, ersetzt.

Orgel
Die Orgel, ein Schleifladen Instrument mit 36 Registern und drei Manualen und Pedal wurde 1992 von dem Orgelbauer Siegfried Sauer (Höxter-Ottbergen) gebaut. Sie ist mit zwei Effektregistern, Zimbelstern und Glockenspiel, ausgestattet. Mit Ausnahme des Solowerkes arbeiten die Trakturen und Koppeln mechanisch.

 Koppeln: II/I, III/I, III/II, I/P, II/P, III/P

Glocken
Ein vollständiges Stifts- und Pfarrgeläut ist erhalten.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2.

Weblinks

 Geschichte und Fotos (abgerufen am 20. Mai 2012)

Einzelnachweise

Metelen
Baudenkmal in Metelen
Kirchengebäude im Kreis Steinfurt
Erbaut im 13. Jahrhundert
Metelen, Cornelius
Bauwerk der Romanik in Nordrhein-Westfalen
Bauwerk von Emil von Manger
Metelen, Cornelius
Bauwerk in Metelen
Metelen

St. Cornelius und Cyprian (Metelen)


Türkiye'de çok sayıda Güneyköy isimli köy bulunmaktadır:

 Güneyköy, Emirdağ - Afyonkarahisar ili Emirdağ ilçesine bağlı köy
 Güneyköy, Alanya - Antalya ili Alanya ilçesine bağlı mahalle
 Güneyköy, Gazipaşa - Antalya ili Gazipaşa ilçesine bağlı mahalle
 Güneyköy, Bozdoğan - Aydın ili Bozdoğan ilçesine bağlı mahalle
 Güneyköy, Karpuzlu - Aydın ili Karpuzlu ilçesine bağlı mahalle
 Güneyköy, Ilgaz - Çankırı ili Ilgaz ilçesine bağlı köy
 Güneyköy, Kargı - Çorum ili Kargı ilçesine bağlı köy
 Güneyköy, Acıpayam - Denizli ili Acıpayam ilçesine bağlı mahalle
 Güneyköy, Sivrice - Elâzığ ili Sivrice ilçesine bağlı köy
 Güneyköy, Bulancak - Giresun ili Bulancak ilçesine bağlı köy
 Güneyköy, Espiye - Giresun ili Espiye ilçesine bağlı köy
 Güneyköy, Görele - Giresun ili Görele ilçesine bağlı köy
 Güneyköy, Keşap - Giresun ili Keşap ilçesine bağlı köy
 Güneyköy, Piraziz - Giresun ili Piraziz ilçesine bağlı köy
 Güneyköy, Küre - Kastamonu ili Küre ilçesine bağlı köy
 Güneyköy, Derbent - Konya ili Derbent ilçesine bağlı mahalle
 Güneyköy, Pazar - Rize ili Pazar ilçesine bağlı köy
 Güneyköy, Atakum - Samsun ili Atakum ilçesine bağlı mahalle
 Güneyköy, Sürmene - Trabzon ili Sürmene ilçesine bağlı mahalle
 Güneyköy, Vakfıkebir - Trabzon ili Vakfıkebir ilçesine bağlı mahalle
 Güneyköy, Eşme - Uşak ili Eşme ilçesine bağlı köy
 Güneyköy, Yalova - Yalova ili merkez ilçesine bağlı köy

Güneyköy


Maša Haľamová () a fost o scriitoare slovacă. Ea a fost o reprezentantă de seamă a poeziei interbelice slovace, ale cărei lucrări se caracterizează prin experiențe emoționale profunde.

Biografie
Maša Haľamová s-a născut la 28 august 1908  în Blatnica, Austro-Ungaria,  Regiunea Turiec din centrul Slovaciei, într-o familie de comercianți și a studiat în Martin, Regiunea Žilina. A urmat școli superioare în Martin și Bratislava, unde a absolvit în 1925. A fost crescută de scriitoarea Oľga Textorisová după moartea prematură a mamei sale. După absolvire a lucrat ca funcționar în Vysoké Tatry (Tatra mare), unde a trăit timp de 30 de ani. Ea a fost o schioare excelentă și a fost cel mai tânăr campion mondial la Štrbské Pleso în 1935. S-a căsătorit cu medicul Jan Pullman și a trăit în Vysoké Tatry până la moartea prematură a soțului său în 1956. În 1957- 58 a lucrat în Martin ca editor al publicației Osveta și de acolo a mers la Bratislava, unde a lucrat până în 1973, a ieșit la pensie ca redactor al editurii Mladé letá (Editura slovacă de cărți pentru copii). A murit la Bratislava, dar a fost îngropată în Cimitirul Național din Martin.

Premii
În 1968  a primit titlul de Artist Emerit, un titlu onorific care a fost stabilit prin Ordinul Guvernului nr. 55/1953 din 3 iunie 1953 pentru lucrătorii  deosebit de merituoși din domeniul artelor.
În 1983  a primit titlul de Artist Național,  un titlu onorific stabilit prin Actul Adunării Naționale a Republicii Cehoslovace din 20 aprilie 1948.

Lucrări scrise

Poezie
 1928 – Dar
 1932 – Červený mak
 1966 – Smrť tvoju žijem

Proză pentru copii și tineri
 1957 – Svrček a mravci
 1962 – Mechúrik Košťúrik s kamarátmi
 1965 – Petrišorka
 1966 – Hodinky, leporelo
 1976 – O sýkorke z kokosového domčeka

Eseuri
 1988 – Vyznania
 1988 – Vzácnejšia než zlato
 1993 – Čriepky (ilustrator Mikuláš Galanda)
 2001 – Tatranské listy

Traduceri de lucrări pentru copii și tineri
 1968 – Ivan Olbracht: Biblické príbehy
 1971 – Jan Drda: Zabudnutý čert

Referințe

Vezi și
Listă de scriitori slovaci
Oľga Textorisová

Nașteri în 1908
Decese în 1995
Scriitori slovaci
Scriitoare din secolul al XX-lea
Traducători slovaci
Schiori slovaci
Scriitori de literatură pentru copii

Maša Haľamová


لطيفة المجرن (13 أبريل 1956 -)، ممثلة بحرينية.

عن حياتها
في عام 1971 شاركت في أول عمل درامي وهو مسلسل «وجوه ولا الا» مع ممثلي المنطقة الشرقية بالأحساء منهم حسن العبدي وعمر العبيدي وعبد الرحمن الحمد وكانت هذه البداية الأولى لها، إلا أن بدايتها الفعلية كانت بعد المشاركات التي كونت لها تاريخًا فنيًا ضخمًا. واشتهرت بدور الأم الحنون إلا أنها لم تقتصر عليه فقد قدمت العديد من الأدوار المختلفة مثل الكوميدي والتراجيدي. وهي متزوجة من حمود محمد ولديهما خمسة أبناء هم وفاء ومها ومحمد وحمد وفواز.

أعمالها الفنية

التلفزيون

المسرح

السينما

البرامج
 برنامج سلامتك.

الجوائز
 الجائزة الذهبية عن دورها في مسلسل زارع الشر في عام 1995 من مهرجان القاهرة للإذاعة والتلفزيون

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
مذيعات بحرينيات
ممثلات أفلام بحرينيات
ممثلات تلفزيون بحرينيات
ممثلات مسرح بحرينيات
مواليد 1375 هـ
مواليد 1956
مواليد 1957

لطيفة المجرن


Polydor Ltd. este o casă de discuri britanică, care face parte din Universal Music Group. Are legătură cu Interscope Geffen A&M, care distribuie materialele lansate de Polydor în Statele Unite. În schimb, Polyor distribuie albumele lansate de Interscope în Regatul Unit. Polydor Records Ltd. a fost înființată în 1954 la Londra ca subsidiară a companiei germane Deutsche Grammophon GmbH. A fost redenumită în 1972 în Polydor Ltd.

Printre artiștii pe care îi are sau i-a avut sub contract se numără Siouxsie and the Banshees, Slade, Bee Gees, The Jam, Cheryl Cole și Girls Aloud, The Saturdays, Take That, James Brown, Fickle Friends, The Fauves, Ellie Goulding, Duffy, James Blake, Snow Patrol, Elbow, Status Quo, Elton John, the 1975, Marie Osmond, Years & Years și muzicienii americani Lana Del Rey, Soraya, Haim, Keith O'Conner Murphy și Azealia Banks.

Legături externe
 Polydor.co.uk Regatul Unit
 Polydor.de Germania
 Polydor la discogs.com

Fondări în 1913
Case de discuri germane

Polydor Records


SM U 28 war ein diesel-elektrisches U-Boot der deutschen Kaiserlichen Marine, das im Ersten Weltkrieg zum Einsatz kam.

Einsätze
U 28 lief am 30. August 1913 bei der Kaiserlichen Werft in Danzig vom Stapel und wurde am 26. Juni 1914 in Dienst gestellt. Der Indienststellungs-Kommandant des U-Bootes war Georg-Günther Freiherr von Forstner. Weitere Kommandanten waren der Reihenfolge nach Otto Rohrbeck, Degenhart Freiherr von Loë und Georg Schmidt.

Am 28. März 1915 versenkte U 28 im St.-Georgs-Kanal den britischen Passagierdampfer Falaba, wobei 104 Menschen ums Leben kamen. Unter den toten Passagieren befand sich das erste US-amerikanische Todesopfer im Ersten Weltkrieg, was für Spannungen zwischen den Vereinigten Staaten und dem Deutschen Reich führte.

U 28 führte in den Jahren 1915 bis 1917 fünf Kriegseinsätze durch. Dabei wurden insgesamt 39 Handelsschiffe der Entente und neutraler Staaten mit einer Gesamttonnage von 93.782 BRT versenkt.

Verbleib
Am 2. September 1917 torpedierte U 28 im getauchten Zustand das britische Frachtschiff Olive Branch, das vor dem Nordkap auf seiner Fahrt nach Archangelsk angegriffen wurde. Nachdem der Frachter durch einen Torpedo beschädigt und gestoppt worden war, ließ die Besatzung der Olive Branch die Beiboote zu Wasser und brachte sich in Sicherheit. Das U-Boot tauchte auf und Kapitänleutnant Schmidt befahl, die Versenkung per Deckgeschütz zu vollenden. Bereits der zweite Schuss brachte transportierte Munition im Frachtraum des Schiffes zur Explosion. Durch die Luft schnellende Trümmer der Olive Branch beschädigten das in der Nähe liegende U-Boot so schwer, dass es selbst zu sinken begann. Einigen U-Boot-Fahrern gelang noch rechtzeitig der Ausstieg. Da sie jedoch von den britischen Seeleuten in den Beibooten nicht gerettet wurden, kamen alle 39 U-Boot-Fahrer einschließlich des Kommandanten zu Tode. Als ungefähre Untergangsstelle gelten folgende Koordinaten: .

Fußnoten

Literatur
 Bodo Herzog: Deutsche U-Boote 1906–1966. Erlangen: Karl Müller Verlag, 1993, ISBN 3-86070-036-7.
 Paul Kemp: Die deutschen und österreichischen U-Boot-Verluste in beiden Weltkriegen. Gräfelfing vor München: Urbes, 1998, ISBN 3-924896-43-7.

Weblinks
 :Datei:German submarine SM U-28.jpg
 uboat.net WWI U-boats U 28 (engl.)

Militär-U-Boot (Kaiserliche Marine)
U-Boot im Ersten Weltkrieg
Schiffsverlust im Ersten Weltkrieg
Schiffsverlust 1917
Kaiserliche Werft Danzig

SM U 28


Dilson Domingos Funaro (São Paulo, 23 de octubre de 1933 — 12 de abril de 1989), fue empresario brasileño.

Era propietario de la fábrica de juguetes Trol. Durante el gobierno de José Sarney fue presidente del BNDES y después ministro de Hacienda entre el 26 de agosto de 1985 y 29 de abril de 1987. Durante su cargo como ministro fue responsable de la implementación del plan de estabilización conocido Plan Cruzado.

Referencias

Enlaces externos

 Revista Veja
 Frases de Dilson Funaro
 Roda Viva com Dilsn Funaro

Ministros de Hacienda de Brasil
Nacidos en São Paulo

Dilson Funaro


Teodor Herman (n. 31 decembrie 1855, Vălenii Lăpușului, Comitatul Maramureș, Imperiul Austriac – d. 3 septembrie 1935) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
Urmează Școala Primară din Vălenii Lăpușului, Școala Confesională Greco-Catolică din Târgu Lăpuș, Gimnaziul Romano-Catolic din Baia Mare, Facultatea de Drept și Științe Politice a Universității "Franz Joseph" din Cluj și Institutul Teologic-Pedagogic "Andreian" din Sibiu, fiind hirotonit de episcopul Miron Romanul în anul 1883.

Între 1883 și 1935 a fost preot-paroh în Dej, iar din 1886 protopop al Protopopiatului Dej, funcție din care se preocupă de construirea de numeroase școli și biserici. A ocupat funcții în cadrul Reuniunii Învățătorilor Ortodocși din Tractul Dej, al Congregației orășenești și județene, al Sinodului Arhidiecezan. Participă la înființarea Episcopiei Vadului, Feleacului și Clujului.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Protopopiatului Ortodox din Dej. A fost ales vicepreședinte al Consiliului Național al județului Someș și îndeplinește funcția de senator în primul Parlament al României Mari .

Recunoașteri
Pentru activitatea depusă în plan confesional, dar și în cel al luptei naționale a românilor ardeleni, Teodor Herman este distins cu "Medalia de aur", cl. I, "Răsplata muncii pentru biserică", Ordinul "Coroana României" în grad de comandor.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
https://protopopiatulortodox.ro/istoric/protopopi/, accesat la 18.05.2018.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1855
Decese în 1935
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Maramureșeni
Români din Imperiul Austriac
Protopopi români

Teodor Herman


An Aristida multiramea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Aristida multiramea in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida multiramea


Kalkan, Kaş - Antalya'da Kaş ilçesine bağlı mahalle
 Kalkan balığı - Bir balık türü
 Kalkan (silah) - Saldırılardan korunmak için kullanılan alet
 Kalkan (soyadı) - Türkçe bir soyadı
 Kalkan (jeoloji), kıtaların eski kısımlarını oluşturan, sert, kristal yapılı, yaşlı yerkabuğu parçası.

Kalkan (anlam ayrımı)