Bijeli pokrivni pigment ili bijeli pigment je pigment s povoljnim optičkim svojstvima i s velikom pokrivnom moći i koji se stoga u prvom redu upotrebljava za postizanje optičkih učinaka i zaštitnog djelovanja u lakovima i bojama (nalič) namijenjenim ličenju površine materijala, za razliku od pigmenata koji se upotrebljavaju kao punila i koji su također najčešće bijele boje. Među bijelima pokrivnim pigmentima ističe se titanijev dioksid (titan(IV) oksid), a sami ili s njim u smjesi upotrebljavaju se i cinkov oksid, cinkov sulfid, litopon te bazični olovo(II) karbonat.

Titanijevo bjelilo

Titanijev dioksid ili titanijev(IV) oksid (TiO2) je najvažniji bijeli pigment. Taj se titanijev spoj pojavljuje u tri kristalne modifikacije, rutil, anatas i brukit. U svim je modifikacijama atom titanija oktaedarski okružen sa 6 kisikovih atoma, dok je svaki kisikov atom okružen s 3 titanijeva atoma. Različiti međusobni položaji oktaedara i povezivanje vrhovima ili bridovima rezultira trima navedenim kristalnim modifikacijama. Rutil i anatas kristaliziraju tetragonski, a brukit rompski. Od tehničke su važnosti samo rutil i anatas. Rutil je termodinamički stabilniji od anatasa i veće je pokrivne moći, ali je sklon požućivanju, tako da se anatasom postiže čistija bijela boja. Tvrdoća titanijeva dioksida nije velika. Zbog veće gustoće i kompaktnijeg rasporeda atoma rutil je tvrđi od anatasa. Tako tvrdoća rutila prema Mohsu iznosi od 6,5 do 7, a tvrdoća anatasa je 5,5.

Titanijev dioksid tali se na temperaturi višoj od 1 800 °C. Na običnim je temperaturama kemijski inertan, dakle otporan prema djelovanju vode, otapala i kemikalija, te potpuno neotrovan. Titanijev dioksid posjeduje izvanredna optička svojstva. Njegov je indeks loma svjetlosti najveći među bijelim pigmentima (2,7 za rutil i 2,55 za anatas), koji zadržava i nakon miješanja s vezivom u proizvodnji boja i lakova. Zbog toga se titanijev dioksid odlikuje velikim raspršivanjem svjetlosti, velikom pokrivnom moći i neprozirnošću. U kristalnom obliku može služiti i kao umjetni dragulj, ali nema veće vrijednosti jer se zbog male tvrdoće lako izgrebe. Svjetloća i ton boje titanijevog dioksida ovise o kristalnoj modifikaciji, njegovoj čistoći i veličini čestica, na što se može donekle utjecati izborom proizvodnog postupka. Za postizanje visokog sjaja važno je da su čestice titanijevog dioksida fino i ravnomjerno raspoređene u mediju u kojem se primjenjuju i koji treba obojiti. To se može postići snažnim mljevenjem i miješanjem, te modifikacijom površine pigmenta, to jest obradom pomoću nekih organskih reagensa.

Dva su postupka proizvodnje titanijev dioksid, sulfatni i kloridni. Kao sirovina za sulfatni postupak služi ruda ilmenit ili titanijeva troska dobivena uklanjanjem željeza iz ilmenita. Ilmenit je složeni oksid, FeTiO3, koji osim osnovnih sastojaka, titanijeva dioksida (od 35 do 60 %) i željeznog oksida, sadrži i mnoge primjese. Velika nalazišta ilmenita široko su rasprostranjena po svijetu (Kanada, SAD, Indija, Mozambik, Južnoafrička Republika, Norveška, Rusija). Prema sulfatnom postupku sirovina se obrađuje koncentriranom sulfatnom kiselinom, nastali se sulfati otope u vodi i odijele od netopivog ostatka. U otopini zaostaje i trovalentno željezo, pa se reducira u dvovalentno i uklanja kristalizacijom. Hidrolizom se iz otopine taloži titanijev oksihidrat, filtracijom se odvoji, pere i zatim se prevodi u titanijev dioksid kalciranjem na temperaturi od 800 do 1 100 °C. Nastali anglomerat usitnjuje se konačno u mlinovima do optimalne veličine čestica. Za poboljšanje nekih svojstava pigmenta, u prvom redu otpornosti prema vodi i postojanosti na svjetlu, titanijev dioksid obrađuje se naknadno različitim solima, koje s površine njegovih čestica uklanjaju primjese teško topljivih, neobojenih anorganskih spojeva.

U kloridnom postupku proizvodnje titanijevog dioksida kao sirovina služi uglavnom rutil TiO2. Velika ležišta rutila nalaze se u Egiptu, Kamerunu, Rusiji, Kanadi i Šri Lanki. Kloriranjem rutila na temperaturi od 800 do 1 200 °C u prisutnosti koksa nastaje titanijev tetraklorid TiCl4, iz kojeg se zatim različitim postupcima uklanjaju mnoge primjese. Pročišćeni titanijev tetraklorid oksidira se u smjesi s kisikom u titanijev dioksid, koji se izdvaja iz reakcijske smjese kao čisti pigment. U oba proizvodna postupka nastaju sporedni produkti, koji se mogu izolirati i korisno upotrijebiti.

Stabilizacijom i površinskom obradom titanijevog dioksida proizvodi se danas oko 400 vrsta pigmenata, koji služe kao bijeli pokrivni pigmenti ili kao dodatak obojenim pigmentima za postizanje svjetlijih nijansi. Najveće količine titanijevog dioksida kao bijelog pigmenta troše se u proizvodnji boja i lakova za ličenje drva, metala i drugog. Upotrebljavaju se i u industriji plastičnih masa, posebno u proizvodnji ambalažnih neprozirnih folija. Titanijev dioksid apsorbira elektromagnetsko zračenje u ultraljubičastom području, pa štiti veziva i plastične mase od njegova razarajućeg djelovanja. Primjenjuje se i u proizvodnji tiskarskih boja za svjetlije nijanse obojenih pigmenata, u industriji papira za posebno bijele tanke papire, u tekstilnoj industriji za smanjenje sjaja umjetnih vlakana, u kozmetičkoj industriji u pripravi pudera, pasti, sapuna i slično, u keramičkoj industriji, za koju se upotrebljava titanijev dioksid većih čestica koji poprima svojstva pigmenta tek rekristalizacijom u pečenju, zatim za bojenje gume, za pripremu bijelog cementa i tako dalje.

Cinkovo bjelilo

Cinkov oksid ZnO je najvažniji tehnički spoj cinka, u prvom redu stoga što služi kao izvanredan bijeli pigment. U prirodi se pojavljuje kao mineral cinkit. Tehnički cinkov oksid je bijeli amorfni prah gustoće 5 600 kg/m3. Ponekad je onečišćen malim udjelom olova, željeza, kadmija ili sumpora, što može utjecati na njegova optička i druga svojstva. Cinkov oksid sublimira na oko 1 800 °C, a počinje isparavati već na 1 000 °C. Zagrijavanjem na temperaturu oko 500 °C oboji se svijetložuto, ali ta boja hlađenjem opet nestane. Ističe se izrazitom apsorpcijom ultraljubičastog zračenja. Netopiv je u vodi i organskim otapalima, ali je amfoternog karaktera, to jest otapa se u kiselinama i lužinama.

U proizvodnji cinkovog oksida danas se primjenjuju tri postupka. Prema takozvanom francuskom ili indirektnom postupku, koji polazi od metalnog cinka, prevodi se u pare i oksidira, dobiva se vrlo čisti, bijeli cinkov oksid. Taj proizvod, cijenjen kao vrlo kvalitetan bijeli pigment, naziva se cinkovim bjelilom. U takozvanom američkom ili direktnom postupku kao sirovine služe cinkove rude ili njihov prženac, koji se prvo reducira, a zatim se izravno, bez izolacije metalnog cinka, oksidacijom dobiva cinkov oksid. Zbog toga taj proizvod sadrži male količine primjesa i malo je žućkast, pa se ocjenjuje kao pigment nešto slabije kvalitete.

Neka svojstva proizvedenog cinkovog oksida, na primjer veličina čestica, neka optička ili kristalna svojstva, mogu se mijenjati i poboljšati naknadnom toplinskom obradom. Od cinkova bjelila se zahtijeva da sadrži najmanje 99% ZnO, dok udjel olovnih spojeva (preračunato na PbO) ne smije preći 0,4%. Na tržištu se kvaliteta cinkova bjelila razlikuje po takozvanim pečatnim oznakama, koje pokazuju na različit stupanj čistoće, veličine čestica, na kristalno stanje i tako dalje. Najkvalitetnije je cinkovo bjelilo s bijelim pečatom, zatim sa zlatnim, pa zelenim, dok je proizvod s crvenim pečatom najslabije kvalitete. Cinkov oksid dobiven američkim postupkom svrstava se u proizvod siromašan olovom (do 5,5% PbO) ili u proizvod bogat olovom (više od 5,5% PbO).

Područje primjene cinkovog oksida vrlo je veliko. U industriji lakova i boja dugo je slovio kao najvažniji bijeli pigment, no u posljednje je vrijeme u tome nadmašen titanijevim dioksidom. Još i danas se mnogo upotrebljava kao pigment za uljene i disperzijske boje zbog sposobnosti stvaranja cinkovih sapuna i neutralizacije kiselih razgradnih produkata iz veziva, zbog apsorpcije štetnog ultraljubičastog zračenja, te zbog svojih fungicidnih svojstava. Najveći je potrošač cinkovog oksida industrija gume (pneumatici), u kojoj se taj spoj upotrebljava za pospješenje vulkanizacije, poboljšanje mehaničkih svojstava, povećanje toplinske vodljivosti gume i za zaštitu od djelovanja ultraljubičastog zračenja. Tako se na primjer cinkov oksid dodaje automobilskim gumama u količini od 3 do 5 %. Valja napomenuti i upotrebu cinkovog oksida u industriji stakla, keramike i emajla, u proizvodnji ljepila (kao punilo), u farmaceutskoj industriji i kozmetici, u tekstilnoj industriji (za smanjenje sjaja tkanina), te u reprodukcijskoj tehnici, u kojoj se primjenjuju njegova poluvodička i fotosenzitivna svojstva.

Cinkov sulfid

Cinkov sulfid ZnS pojavljuje se u prirodi kao mineral sfalerit, rjeđe kao vurcit. Proizvodi se reakcijom otopine natrijevog sulfida s otopinom neke cinkove soli, obično cinkovog sulfata:

Kako se takve otopine cinkovih soli dobivaju iz ruda, sadrže i primjese soli različitih metala. Te se primjese moraju iz otopine prije reakcije praktički kvantitativno ukloniti jer su sulfidi ostalih metala obojeni, pa bi inače bijeli cinkov sulfid, onečišćen tim primjesama, bio kao pigment potpuno neupotrebljiv. Stoga se otopina cinkove soli prvo obrađuje plinovitim klorom, pri čemu se uklanjaju željezo i mangan, a zatim se redukcijom pomoću cinkova praha odstranjuju svi još prisutni teški metali plemenitiji od cinka (kadmij, olovo, nikal, kobalt, bakar, srebro i tako dalje). Nakon reakcije s natrijevim sulfidom iz otopine se istaloži cinkov sulfid s prosječnim promjerom čestica oko 0,015 μm. Talog se filtrira, suši i peče na temperaturi 650 °C pri čemu se prosječna veličina čestica poveća na 0,35 μm, što je prijeko potrebno da bi cinkov sulfid poprimio svojstva pigmenata. Kalcirani proizvod se pere razrijeđenom kiselinom da se uklone zaostale soli i ako je slučajno nastao cinkov oksid. Pigment se filtrira, suši, melje i pakuje u vreće.

Cinkov sulfid ima niži indeks loma svjetlosti od titanijevog dioksida i manje je otporan prema djelovanju kiselina i atmosferilija. Međutim, cijenjen je zbog svojih vrlo dobrih optičkih svojstava, čistoće bijelog tona, postojanosti na svjetlu i zbog povoljnih reoloških svojstava. Zbog toga se cinkov sulfid upotrebljava kao bijeli pigment u proizvodnji plastičnih masa (posebno poliolefina), papira, emajla, tiskarskih boja te boja i lakova za unutarnju upotrebu. U pečenim lakovima pokriva žućkasti ton veziva koji nastaje na visokim temperaturama pečenja, osobito u akrilnim i silikonskim naličima.

Litopon

Pod litoponom se razumije bijeli pigment nastao istodobnim taloženjem (koprecipitacijom) cinkovog sulfida i barijevog sulfata. Njihova ekvimolarna smjesa s jednadžbom ZnS∙BaSO4 sadrži, s obizrom na ukupnu masu, 29,4% ZnS i 70,6% BaSO4. Kako optička svojstva te smjese ovise u prvom redu o cinkovom sulfidu, proizvode se i vrste litopona u kojima je njegov maseni udjel mnogo veći (i do 60%). Dakle litopon se proizvodi taložnom reakcijom iz otopine cinkovih soli (cinkov sulfat) i barijevog sulfida:

Otopina cinkovog sulfata pripravlja se i pročišćuje jednako kao i za proizvodnju pigmenta cinkovog sulfida, dok se barijev sulfid dobiva redukcijom minerala barita koksom. Da bi se proizveo litopon s više cinkovog sulfida (više od 30%), u otopinu se prilikom taloženja dodaje višak cinkovih iona u obliku cinkovog klorida. Istaloženi sirovi litopon kalcinira se na temperaturi oko 700 °C da se postigne potrebna veličina čestica i da proizvod poprimi svojstva pigmenta. U smjesu se prije kalciniranja dodaju i male količine kobaltnih soli koje stabiliziraju cinkov sulfid na visokoj temperaturi tako da on ne posivi.

Litopon je u upotrebi kao bijeli pigment već više od 170 godina i tek je u zadnje vrijeme potisnut titanijevim dioksidom. Pokrivna mu je moć oko 20% slabija od pokrivne moći titanijevog dioksida, ali naličima daje veću otpornost prema abraziji. Slično kao i za cinkov oksid, kvaliteta litopona označuje se takozvanim pečatima. Maseni udjel cinkovog sulfida u crvenom pečatu iznosi 30%, u zelenom 40%, a u srebrnom 60%, pa se u tom smislu povećava i kvaliteta litopona. Proizvodi se i smjesa litopona i titanijevog dioksida u omjeru ZnS : BaSO4 : TiO2 = 60 : 25 : 15.

Naknadnom površinskom obradom litopon poprima posebna svojstva o kojima ovisi njegova tehnička primjena. Odlikuje se dobrom pokrivnom moći, svjetloćom i čistoćom tona, dobrim reološkim svojstvima, dobro se podnosi sa svim obojenim pigmentima i ne zahtijeva mnogo veziva. To ga čini vrlo cijenjenim bijelim pigmentom u industriji boja i lakova, posebno za temeljne boje, kitove i mase za unutarnju primjenu. Osim togam litopon se mnogo upotrebljava i kao pigment za vanjske i unutarnje disperzijske boje, a manje se primjenjuje u proizvodnji zidarskih boja koje se nanose na žbuku i beton, za pigmentiranje plastičnih masa, u proizvodnji tiskarskih boja, slikarskih boja, kozmetičkih proizvoda i tako dalje.

Olovno bjelilo

Olovno bjelilo, Pb(OH)2∙2 PbCO3, bazični olovo(II) karbonat (olovo hidroksid karbonat), jedan je od najstarijih pigmenata, koji je još od grčkog i rimskog klasičnog doba pa sve do 19. stoljeća bio jedini kvalitetan bijeli pigment. Međutim, zbog svoje otrovnosti postao je mnogo manje važan i danas se proizvodi u sve manjim količinama i sve se rjeđe upotrebljava. Tehničko olovno bjelilo kristalni je prah gustoće oko 6 500 kg/m3. Maseni udio olovnog karbonata odstupa ponešto od iznosa što odgovara teorijskoj kemijskoj jednadžbi i iznosi od 62 do 75%. Spoj je netopiv u vodi i alkoholu, ali se otapa u kiselinama i lužinama. Djelovanjem sumporovodika njegova bijela boja tamni zbog stvaranja olovnog sulfida.

Olovno bjelilo može se proizvesti na više načina. Prema starom, takozvanom holandskom postupku, koji je stoljećima bio u upotrebi, metalno olovo stavljalo se u zemljane posude s razrijeđenom octenom kiselinom. Posude su se zatim zatrpale gnojivom i drugim otpadnim tvarima koje trunu, pa se vrenjem (fermentacijom) razvijala toplina i ugljikov dioksid. Octena se kiselina isparavala i s olovom tvorila olovni acetat, koji je reagirao s ugljikovim dioksidom i stvarao fini bijeli olovni karbonat. Izolirani proizvod bio je vrlo kvalitetan, ali je postupak trajao više tjedana i zahtijevao mnogo ručnog rada.

Danas se tehničko olovno bjelilo industrijski proizvodi mnogo brže (za nekoliko sati), iako se u načelu radi prema istoj reakcijskoj shemi. Obično se kao sirovina uzima olovni monoksid (olovna gleđa), koji mora biti vrlo čist. Oksid se razmulji vodom, dodaje octena kiselina i uz jako miješanje uvodi ugljikov monoksid, a istaloženi bazični olovo(II)-karbonat odvoji se od vode, suši i melje.

Olovno bjelilo ističe se čistim tonom i sjajem, velikom moći pokrivanja i prianjanja, te fleksibilnošću. Naliči s olovnim bjelilom vrlo su postojani prema atmosferskim utjecajima i dobra su zaštita od korozije. Zbog toga se olovno bjelilo primjenjuje, iako sve manje, kao pigment u sredstvima za ličenje vanjskih površina, ali se zbog svoje izrazite otrovnosti više ne upotrebljava u lakovima i bojama za ličenje predmeta i ploha u zatvorenim prostorijama. Osim toga, olovno bjelilo služi i kao stabilizator koji povećava toplinsku postojanost vinilnih smola u PVC-u.

Antimonovo bjelilo

Antimon(III) oksid Sb4O6 može se dobiti prženjem rude antimona uz ograničen pristup zraka ili djelovanjem pregrijane pare na rudu. Međutim, antimon(III) oksid u obliku finog praha, koji može služiti kao pigment (antimonovo bjelilo), proizvodi se oksidacijom rastaljenog metalnog antimona na zraku ili kisiku. Tako dobiveni tehnički proizvod sadrži obično oko 99% antimon(III) oksida uz primjese drugih antimonovih oksida, te oksida željeza, olova, arsena i tako dalje. To je bijeli kristalni prah gustoće od 5 200 do 5 800 kg/m3, koji grijanjem požuti, a hlađenjem opet poprima bijelu boju. Kiseline i alkalije otapaju ga uz stvaranje soli.

Antimon(III) oksid upotrebljava se u manjem obujmu kao bijeli pigment, većinom u smjesi s titanijevim dioksidom kojemu poboljšava svojstva. Služi i u industriji stakla, keramike i emajla. Međutim, najvažnije je svojstvo antimon(III) oksida da u prisutnosti klora guši plamen i sprječava gorenje. To se svojstvo ispoljuje prilikom izgaranja materijala koji sadrže klorne spojeve i kojima je antimon(III) oksid primiješan ili je na njih nanesen. Zbog toga se on primjenjuje u pripravi sredstava otpornih prema vatri koja služe za ličenje drva i metala. Kao veziva u tim sredstvima služe sintetske smole koje sadrže klor (klorkaučuk, klorirani alkidi, PVC). Osim toga, antimon(III) oksid dodaje se i drugim materijalima (gumi, plastičnim masama, tekstilu) pri izradi proizvoda otpornih prema vatri, što je posebno izraženo u vojnoj industriji (na primjer za negorive cerade i slično).

Izvori

 Materijali

Bijeli pokrivni pigment


Boş Ev (Hangul: 빈집; RR: Bin-jip; İngilizce: 3-Iron), 2004 yapımı bir Kim Ki-duk filmidir.

Konusu
Filmde genç bir delikanlının tatildeki insanların evine girip onların yokluğunda evlerinde yaşaması anlatılmaktadır. Girdiği evlerde yaşamını sürdürürken de onların evlerinde ufak tamiratlar yapar. Bir gün boş ev sanıp girdiği evde güzel bir kadınla karşılaşır ve ona âşık olur. Kadın mutsuz ve kocasından şiddet gördüğü için ona karşılıksız kalamaz. Aralarında hiç konuşma geçmese de ilişkileri tutkulu bir aşka dönüşür.

Kaynakça

Dış bağlantılar

2004 çıkışlı filmler
Güney Kore romantik dram filmleri
Korece filmler
2000'lerde romantik dram filmleri
Sony Pictures Classics filmleri
2004 çıkışlı dramatik filmler

Boş Ev (film)


Earl of Cranbrook is a title in the Peerage of the United Kingdom, created in 1892 for Gathorne Gathorne-Hardy, Viscount Cranbrook. The title is named after Cranbrook in the county of Kent. The family seat is Great Glemham House, near Saxmundham, Suffolk.

History
It was created in 1892 for the prominent Conservative politician Gathorne Gathorne-Hardy, 1st Viscount Cranbrook, son of John Hardy. He notably held office as Home Secretary, Lord President of the Council, Secretary of State for War and Secretary of State for India. Gathorne-Hardy gained the warm-personal regard of Queen Victoria, and had already been created Viscount Cranbrook, of Hemsted in the County of Kent, in 1878, and was made Baron Medway, of Hemsted in the County of Kent, at the same time he was given the earldom. The latter title is used as a courtesy title for the Earl's eldest son and heir apparent.

Lord Cranbrook's eldest son, the second Earl, represented Rye, Mid Kent and Medway in the House of Commons as a Conservative. His son, the third Earl, was gazetted as an officer and private secretary New Zealand.

John David Gathorne-Hardy, 4th Earl of Cranbrook (who was previously married to his cousin Bridget D'Oyly Carte) married Fidelity Seebohm (born 1912), on 26 July 1932 and had five children, including Gathorne Gathorne-Hardy, 5th Earl of Cranbrook, the current earl.

 the titles are held by Gathorne, the fifth Earl, who succeeded his father in 1978. He is a zoologist and environmental biologist formerly active in Malaya, who was awarded the Royal Geographical Society's Founder's Medal in 1995. He was Chairman of the International Trust for Zoological Nomenclature.

Notable family members

Hon. Alfred Gathorne-Hardy, third son of the first Earl, sat as a Member of Parliament for Canterbury and East Grinstead. Lady Margaret Evelyn Gathorne-Hardy, daughter of the first Earl, was the wife of the 2nd Viscount Goschen, Viceroy of India.

Hon. Edward Gathorne-Hardy, second son of the third Earl, was a traveller, botanist and socialite who lived in Athens. He was famously eccentric and rumoured to have been in a relationship with Anthony Eden. Dorothy Milner Gathorne-Hardy, daughter of the third Earl, was the wife of Rupert D'Oyly Carte. Another member of the family was the writer Jonathan Gathorne-Hardy, a son of Hon. Anthony Gathorne-Hardy, youngest son of the third Earl.

Earls of Cranbrook (1892)

 Gathorne Gathorne-Hardy, 1st Earl of Cranbrook (1814–1906)
 John Stewart Gathorne-Hardy, 2nd Earl of Cranbrook (1839–1911)
 Gathorne Gathorne-Hardy, 3rd Earl of Cranbrook (1870–1915)
 John David Gathorne-Hardy, 4th Earl of Cranbrook (1900–1978)
 Gathorne Gathorne-Hardy, 5th Earl of Cranbrook (b. 1933).

The heir apparent is the present holder's son (John) Jason Gathorne-Hardy, Lord Medway (b. 1968).

Line of succession

 Gathorne Gathorne-Hardy, 3rd Earl of Cranbrook (1870–1915)
 John David Gathorne-Hardy, 4th Earl of Cranbrook (1900–1978) Dr. Gathorne Gathorne-Hardy, 5th Earl of Cranbrook (b. 1933)
(1). John Jason Gathorne-Hardy, Lord Medway (b. 1968)
(2). Hon. Argus Edward Gathorne-Hardy (b. 1973)
(3). Jack Hector Jarvis Gathorne-Hardy (b. 2006)
(4). Fergus Hawthorne Gathorne-Hardy (b. 2008)
(5). Xan Ralph Gathorne-Hardy (b. 2011)
(6). Hector Max Gathorne-Hardy (b. 2013)
(7). Hon. Hugh Gathorne-Hardy (b. 1941)
(8). Frederick Jasper Gathorne-Hardy (b. 1972)
(9). Alfred Gathorne-Hardy (b. 1978)Hon. Antony Gathorne Gathorne-Hardy (1907–1976)Jonathan Gathorne Gathorne-Hardy (1933–2019)''
(10). Benjamin Gathorne-Hardy (b. 1967)
(11). Samuel Gathorne Gathorne-Hardy (b. 1936)
(12). Robert Dee Gathorne-Hardy (b. 1973)

Notes

References

External links

Earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Earl
Earl
Noble titles created in 1892
Noble titles created for UK MPs
Gathorne-Hardy family

Earl of Cranbrook


Dennis King (născut Dennis Pratt; ) a fost un actor și cântăreț englez.

Născut în Coventry, Warwickshire, King a avut o carieră de actor de teatru atât în drame (inclusiv Shakespeare), cât și musicaluri. A emigrat în SUA în anul 1921 și a urmat o cariera de succes pe Broadway. Printre rolurile sale cele mai notabile a fost rolul său din producția originală Rose-Marie de Rudolf Friml, în care a cântat cântecele "Rose-Marie" și "Indian Love Call".

El a apărut în două filme muzicale și a jucat roluri nemuzicale în alte două filme. A mai jucat câteva roluri în filmele și spectacolele de televiziune. Dennis King a murit la New York, în 21 mai 1971, la vârsta de 73 de ani.

Familie
El a fost tatăl actorului de teatru liric John Michael King, care este cunoscut pentru rolul Freddy Eynsford Hill din My Fair Lady. Dennis King a avut pictura ca hobby, cu care s-a ocupat mai târziu.

Teatru liric
 1919 Monsieur Beaucaire (producție la Londra)
 1925 Rose-Marie - Jim Kenyon (producție pe Broadway)
 1925 The Vagabond King - François Villon (producție pe Broadway)
 1928 The Three Musketeers - d'Artagnan (producție pe Broadway)
 1930 The Three Musketeers - d'Artagnan (producție la Londra)
 1932 Show Boat - Gaylord Ravenal (reluare a spectacolului pe Broadway)
 1933 Command Performance (musical) - Peter Mali (producție la Londra)
 1937 Frederika - Goethe (producție pe Broadway)
 1938 I Married an Angel - contele Willi Palaffi (producție pe Broadway)
 1951 Music in the Air - Bruno Mahler (reluare a spectacolului pe Broadway)
 1956 Shangri-La - Hugh Conway (producție pe Broadway)

Filme muzicale
 1930 The Vagabond King
 1930 Paramount on Parade
 1933 Fra Diavolo (cunoscut, de asemenea, sub numele de The Devil's Brother), o versiune a filmului Fra Diavolo al lui Daniel Auber – deși Laurel și Hardy au fost vedetele filmului, King a jucat rolul principal

Alte filme
 1944 Between Two Worlds (un remake al filmului Outward Bound din 1930) - pastor
 1959 The Miracle - un nobil care este unul dintre admiratorii lui Carroll Baker

Spectacole de televiziune
 1957 Twelfth Night (ca Sir Toby Belch, prezentat în cadrul Hallmark Hall of Fame)
 1958 Aladdin, producție color de televiziune CBS cu cântece compuse de Cole Porter (prezentat în cadrul DuPont Show of the Month)
 1960 The Mikado, producție color de televiziune NBC cu Groucho Marx, Stanley Holloway și Helen Traubel (prezentat în cadrul Bell Telephone Hour)
 1961 Give Us Barabbas! (ca Pilat din Pont) (prezentat în cadrul Hallmark Hall of Fame)

Note

Legături externe

Nașteri în 1897
Decese în 1971
Emigrați englezi în Statele Unite ale Americii
Actori de film englezi
Actori de televiziune englezi
Actori de teatru englezi

Dennis King


An Hohenbergia negrilensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nathaniel Lord Britton ngan Lyman Bradford Smith. An Hohenbergia negrilensis in nahilalakip ha genus nga Hohenbergia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Jamaica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hohenbergia

Hohenbergia negrilensis


Opsada Zadra, oružani sukob između postrojbi grada Zadra i vojske pod zapovjedništvom cara Samuila, koji se zbio godine 998. Samuilo je krajem 10. stoljeća zavladao prostranim područjem, koje je uključivalo teritorij današnje Sjeverne Makedonije i današnje Bugarske stvorivši državu koja se prostiralo od Jadranskog do Crnog mora, tj. na području nekadašnjeg Bugarskog Carstva, ali ju je proširio i na teritorij Makedonije, Albanije, Raške, Travunije, Zahumlja, Duklje i Srijema. Pozivao se na tradiciju Simeonova Bugarskog Carstva, ali je glavni grad premjestio zapadno u Ohridom, daleko od nekadašnjeg bugarskog središta. Zbog specifičnosti njegove države te činjenice da i Makedonci i Bugari smatraju Samuila svojim carem, povjesničari njegovu državu nazivaju s više naziva, Bugarsko (Zapadnobugarsko) Carstvo, Makedonsko Carstvo ili jednostavno Samuilovo Carstvo. Opsadu Zadra Samuilo je poduzeo u sklopu svojih vojnih pohoda, poglavito protiv Bizantskog Carstva (ali i Ugarske /u Srijemu/ i Kijevske Rusije /u istočnom Podunavlju/), čiji je saveznik u ono doba bilo i Hrvatsko Kraljevstvo. Stoga se Samuilov pohod do Zadra smatra dijelom Trećeg hrvatsko-bugarskog rata. Zadrani su na kraju odoljeli napadima opsjedatelja i primorali Samuilove trupe na odustajanje od opsade i povlačenje natrag na istok, otkuda su i došli.

Povijesna pozadina

Konac 10. stoljeća na području jugoistočne Europe obilježen je burnim događajima, koji su znatno utjecali na političke prilike i imali dugoročne posljedice. Godine 997. (po nekim povjesničarima godinu dana ranije) umro je hrvatski kralj Stjepan Držislav iz dinastije Trpimirovića, koji je bio u savezničkim odnosima s Bizantskim Carstvom i upravljao bizantskom Temom Dalmacijom, te je nosio naslov kralja Hrvatske i Dalmacije. Na prijestolju ga je naslijedio najstariji sin Svetoslav Suronja, koji nije, prema uvriježenom starom običaju, podijelio vlast sa svojom braćom, nego je preuzeo svu vlast za sebe.

Protiv kralja Svetoslava su se pobunila njegova mlađa braća, Krešimir i Gojslav, tražeći svoje pravo na sudjelovanje u vlasti, uobičajeno za kraljevske sinove u ono vrijeme. Došlo je do dinastičke krize, u kojoj je svoju priliku vidjela i namjeravala iskoristiti jaka pomorska sila Mletačka Republika. Dužd Petar II. Orseolo prestao je plaćati danak za prolaz mletačkih brodova hrvatskim dijelom Jadrana te, uz suglasnost Bizanta, formirao ratnu flotu i krenuo s njom u preuzimanje priobalnih i otočnih gradova, koji su bili dijelovi bizantske Teme Dalmacije i u kojima je živjelo mješovito žiteljstvo, među kojima je najznačajniji bio Zadar. Neki su gradovi, nezadovoljni odnosom hrvatske vlasti prema njima i plaćanjem poreza, mirno prihvatili mletačku upravu, dok su se drugi oduprijeli, izazvavši time Mlečane da upotrijebe vojnu silu. Zbog dinastičke krize u Hrvatskoj, dalmatinskim gradovima koji su pružali otpor Mlečanima nije mogla stići pomoć kralja Svetoslava, tako da je godine 1000. najveći dio gradova potpao pod vlast Venecije.

Pobunjena braća Krešimir i Gojslav obratili su se za pomoć Samuilu, vladaru Makedonskog, odnosno Zapadnobugarskog Carstva, koji se netom prije (997. godine) proglasio carem, nakon što je u bizantskom zatočeništvu umro njegov prethodnik, bugarski car Roman. Samuilo se odazvao pozivu hrvatskih kraljevića i sa svojom vojskom krenuo na sjeverozapad prema Hrvatskoj, pustošeći pritom područja priobalnih bizantskih dalmatinskih gradova (od Ulcinja, preko Kotora do Splita i Trogira), te, nakon ulaska u Hrvatsku, potiskujući Svetoslavove snage.

Opsada

Godine 998. Samuilova vojska dospjela je do zidina utvrđenog grada Zadra i započela opsadu. Točan datum, odnosno vrijeme opsade, nisu poznati. Nema podataka ni o tome da li se u to doba u Zadru nalazio i kralj Svetoslav, kao ni o detaljima opsade. Tijek opsade, odnosno njezin ishod, pokazao je da su čvrste zidine Zadra i njegovi branitelji odoljeli napadima opsjedatelja, prisilivši ih da odustanu od daljnih napada na opkoljeni grad. Samuilo je zatim poveo svoju vojsku u smjeru zadarskog zaleđa i dalje preko bosanskih planina natrag u domovinu. Time je završio oružani sukob koji se smatra Trećim hrvatsko-bugarskim ratom, a Samuilu su predstojale brojne bitke protiv Bizantinaca.

Događaji u razdoblju nakon opsade

Teritorij Hrvatskog Kraljevstva kojeg su osvojile Samuilove snage preuzeli su kraljevići Krešimir i Gojslav, koji su ubrzo, najvjerojatnije 1000. godine (možda i ranije), na kraju dinastičkog rata porazili kralja Svetoslava i preuzeli vlast. Oni su postali makedonski, odnosno bugarski saveznici, a Svetoslav, kao bizantski i mletački saveznik, napustio je Hrvatsku i našao utočište u Veneciji. Postoje izvori da je prije toga Svetoslav dočekao mletačku flotu na čelu s duždem Orseolom, koja je uplovila u Trogir, i sklopio s njim savez.

Nakon što se obranio od Samuilovog napada, Zadar je 1000. godine izgubio autonomiju i potpao pod vlast Mlečana. Nje se oslobodio nešto kasnije, ali su ga potonji opet zauzeli 1050. godine. Samuilo carstvo je, s druge strane, poslije niza bitaka, poraženo od Bizantskog Carstva, a najteži poraz je doživjelo u bitki na Belasici 1014. godine. Konačan pad dogodio se 1018. godine, kad je, nakon više od 40 godina ratovanja, kada su konačno uništeni i posljednji ostaci Samuilova Carstva. U to su vrijeme i hrvatski kraljevi Krešimir i Gojslav uspostavili dobre odnose s vladarem u Konstantinopolu.

Vidi još

 Dodatak:Popis bitaka 601. – 1400.
 Samuilovo Carstvo
 Hrvatsko-bugarski ratovi
 Hrvatska povijest

Izvori

Vanjske poveznice

 Samuilova provala u Hrvatsku sve do Zadra
 Makedonski car Samuilo napao Hrvatsku da bi pomogao svojim saveznicima
 Samuilova država, osim s Hrvatima i Bizantincima, ratovala i s Kijevskim Rusima u Podunavlju i s Ugrima u Srijemu
 Kritički osvrt na Samuilov napad na Zadar
 Tijekom dinastičke krize kralj Svetoslav sklonio se u Trogir i s duždem Orseolom sklopio savez
 Zadar je izgubio autonomiju 1000. godine, kada su ga zauzeli Mlečani

Zadar
Zadar
Makedonska opsada
Srednjovjekovna Makedonija
Bugarske bitke
Ratovi
Hrvatski srednjovjekovni ratovi
Zadar
Zadar
Zadar

Opsada Zadra (998.)


An Deschampsia airiformis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham, Joseph Dalton Hooker och Benjamin Daydon Jackson. An Deschampsia airiformis in nahilalakip ha genus nga Deschampsia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Deschampsia

Deschampsia airiformis


Ivan ist ein sehr kleiner Einschlagkrater auf der nordwestlichen Mondvorderseite. Er liegt nordwestlich von dem Krater Prinz und trug ursprünglich die Bezeichnung Prinz B.

Die namentliche Bezeichnung des Kraters war ursprünglich nicht als offiziell gedacht. Sie wurde zusammen mit anderen inoffiziellen Bezeichnungen kleiner Oberflächenstrukturen aus der Topophotomap-Kartenserie der NASA von der IAU 1976 übernommen. Der Krater erscheint mit dieser Bezeichnung auf Topophotomap 39A/S1.

Der Name selbst erscheint in einer Liste als Kraternamen vorgesehener männlicher und weiblicher Vornamen in den Proceedings der 16. Generalversammlung der IAU (Grenoble 1976).

Weblinks

 Ivan auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Ivan (Mondkrater)


The International Day of Solidarity with the Palestinian People is a UN-organized observance. Events are held at the United Nations headquarters in New York, as well as at the United Nations offices at Geneva, Vienna and Nairobi. It is generally held on November 29 each year to mark the anniversary of resolution 181 which advocated for the partition of Palestine into two States: one Arab and one Jewish. In 2003, it was observed on December 1.

On this day every year, the United Nations urges immediate action in an effort to grant Palestinians sovereignty and independence from the Israeli Occupation. As the international community commemorates this day, it continues to call on Israel to provide Palestinians with their human rights according to the UN General Assembly. The General Assembly emphasizes its support of the Palestinians' right to return to their homes, which they have been displaced from in 1948 following the creation of the State of Israel, where more than 760,000 Palestinians became refugees.

The annual observance was established in UN General Assembly Resolution 32/40 B of 2 December 1977, to start in 1978. The same resolution proposed the creation of the study The Origins and Evolution of the Palestine Problem.

In Resolution 34/65 D of 12 December 1979, the issue of commemorative postage stamps was requested.

Special commemorative activities are organized by the Division for Palestinian Rights of the United Nations Secretariat, in consultation with the Committee on the Exercise of the Inalienable Rights of the Palestinian People.

In 2001, several members and speakers at the United Nations event for the International Day of Solidarity with the Palestinians urged the creation of an "International Force in the Occupied Territories to protect the Palestinian people." Several countries including Malta, Turkey, and Bangladesh showed their solidarity with Palestinians to gain sovereignty.

In 2005,  the UN event included a map that showed all of Israel replaced by Palestine and was attended by Secretary-General Kofi Annan and other senior UN officials.

In 2018, professor and activist Marc Lamont Hill spoke at the United Nations, expressing his full support for the Palestinian cause. His speech received backlash as many saw his sentiments as anti-Semitic and he was later fired from CNN.

Marking the day in 2021, Secretary-General of the United Nations António Guterres tweeted, "The situation in the Occupied Palestinian Territory remains a challenge to int'l peace & security."

See also
 International Day of Quds
 Land Day
 Palestine and the United Nations
 Palestine
 Palestinian people
 Israeli–Palestinian conflict
 Arab–Israeli conflict
 Right to return
 United Nations Partition Plan for Palestine

References

United Nations operations in the Middle East
Israeli–Palestinian conflict and the United Nations
November observances
Solidarity with the Palestinian People, International Day of
December observances
Palestinian solidarity movement


تعرف بوابات المؤسسات بـ بوابات مؤسسات المعلومات أو بوابات الشركات. وهي أحد أنواع البوابات الإلكترونية والتي تمثل إطار موحد لدمج المعلومات والأفراد والعمليات على المؤسسات عبر حدود تنظيمية توفر نقطة وصول موحدة آمنة ، وهي واحدة من أكثر الوسائل شيوعا في المؤسسات التي يمكن أن تسمح لمستخدميها من موظفين وعملاء وشركاء الشركة في البحث والوصول إلى المعلومات عن طريق تسجيل الدخول إلى الشركات واسترجاع معلوماتها وتاريخها وغيرها من الخدمات أو الموارد البشرية.

السمات المميزة لبوابات المؤسسات
 المركزية : بوابات المؤسسات توفر نظام مركزي في إدارة المحتوى، فهو يحتوي على نطاق واسع من المعلومات المتعلقة بالشركات وإمكانية الوصول إلى تطبيقات الإنترنت. نظام المعلومات المركزي هذا يتيح للعملاء والموظفين سهولة الوصول إلى المعلومات كالتقارير، استمارات الطلب ووثائق السياسة. وعلاوة على ذلك فإنه من السهل على الأفراد داخل الشركة تحديث أو تعديل المحتوى بشكل مستمر.
  زيادة الإنتاجية والربحية : كما هو معروف في نطاق الأعمال فالوقت والمعلومات بمثابة المال. لذا فإن ماتوفره البوابات من مركزية وتنظيم جيد لنظم المعلومات يساعد الموظفين في الحصول على الاستجابة السريعة والمعلومات ،والتي بدورها تزيد من إنتاجية الموظفين. إضافة إلى ذلك، تمكن للعملاء سهولة الوصول إلى المصادر والتي قد تزيد من مصادر العملاء للشركة.
 توفير منطقة آمنة: بوابات المؤسسات تمتلك سمة مميزة وهي توفير منطقة آمنة للمستخدمين المصرح لهم (إما فريق كامل أو شريك محدد) فقط هم من تسمح لهم بالوصول إلى المعلومات المقيدة.

نجاحها

يعتمد نجاح البوابات على التكامل والاندماج بين الأنظمة الأمامية والخلفية للمؤسسة، أيضاً يعتمد على مدى اندماج البوابات مع معلومات المؤسسة وعمارتها.

أشكالها

بوابات المؤسسات (أو الشركات) لها أن تظهر في أشكال مختلفة عديدة، ويعتمد هذا على مسؤوليات العمل لكل شخص يصل إلى البوابة، على سبيل المثال بوابة الموظف تسمح للموظفين الوصول عبر الإنترنت إلى جميع العمليات والأنظمة وقواعد البيانات
التي يحتاجها الموظف لإتمام المسؤوليات الوظيفية المناطه عليه، وذلك مع توفير أمن كامل وجدار حماية يؤمن الحماية الكاملة للمعلومات.

مميزاتها الأساسية

1- إدارة المحتويات والمستندات : وهي الخدمات التي تدعم مايسمى بـ دورة الحياة الكاملة لإنشاء المحتويات والمستندات، وتوفير آليات عديدة للتأليف والموافقة عليها والتحكم في الإصدار وقرارات النشر.

2- نقطة دخول واحدة : بوابات المؤسسات توفر خاصية الدخول الموحد للمستخدمين إلى كافة الأنظمة المختلفة، بحيث يتطلب من المستخدم التعريف بنفسه مرة واحدة فقط، ومن ثم ياتي دور قوائم التحكم بالوصول في إدارة العمليات بين محتويات البوابات والخدمات عبر بوابات قواعد المستخدمين.

3- المشاركة: بإمكان أعضاء البوابة الاتصال بشكل متزامن (عن طريق الدردشة أو المراسلة)، أو غير متزامن من خلال مواضيع النقاش، المنتديات والمدونات المتاحة.

4- التكامل : وهو اتصال العمليات والبيانات من أنظمة مختلقة ومن ثم إخراجها في مكونات جديدة.

5-الاتحاد : هذا يعني التكامل والاندماج للمحتويات التي توفرها البوابات الأخرى، والتي غالباً ماتنتج من خلال استخدام الشبكة العالمية لخدمات البوابات البعيدة أو التقنيات المشابهة الأخرى.

6- التخصيص : تمكن البوابات مستخدميها من تخصيص الشكل والمظهر لبيئتهم. وذلك عن طريق تحرير وتصميم مواقعهم الخاصة على الإنترنت والتي تعكس شخصياتهم وأسلوبهم الخاص، كما يمكنهم اختيار المحتوى والخدمات المحددة التي يفضلونها.

7- الاستحقاق : يستطيع إداريو البوابات الحد من الوصول لبعض المحتويات والخدمات الخاصة التي يستطيع المستخدمون الوصول إليها عادةً. على سبيل المثال ،المعلومات السرية للشركة يمكن أن يخصص الدخول إليها لموظفي الشركة فقط.

8- البحث : بإمكان المستخدمين إجراء عمليات بحث لمحتويات البوابات باستخدام محركات البحث الخاصة بها.
 &

التحديات التي تواجه بوابات المؤسسات
* التكلفة العالية : إن عملية توفير مواقع انترنت عديدة وبوابات مختلفة للمستخدمين والموظفين والشركاء مكلفة للغاية، مما يجبر الشركات على إنفاق مبالغ ضخمة عليها، في سبيل تحقيق بوابة واحده مستقرة لهم.

* التعارض : رغم أن العديد من الأعمال تتطلب بيئة ويب واحدة ومتكاملة لتغطي جميع المعلومات والتطبيقات التي تسهل على الموظفين والشركاء والعملاء إيجاد المعلومات منها وعرضها، إلا أن الشركات عادة لاترغب في إنفاق تكلفة ضخمة في سبيل تغيير البنية التحتيه الحالية الخاصة بهم وإدخال أنظمة أكثر تقدماً.

* منصات قديمة : العديد من الشركات تستخدم منصات تطويرية قديمة، كما أنها تولي اهتماماً غير متكافيء حول أنظمة المعلومات الخاصة بهم -الخارجية تحديداً -، مما يجعل العملاء والموظفين غير قادرين على إيجاد المعلومات الكافية أو التطبيقات التي يريدونها وهذا قد يخسر الشركات فرصاً عديدة لجذب العملاء.

المصادر

أمن البيانات
إدارة إستراتيجية
إدارة تكنولوجيا المعلومات
بوابات الويب
تصميم الويب

بوابات المؤسسات


Una sentada es una forma de protesta no violenta que implica ocupar asientos o sentarse en el suelo de un lugar, en general público.

Proceso
En una sentada los manifestantes se sientan en un lugar estratégico como puede ser la calle o en el interior de un comercio o de una oficina. Permanecen sentados hasta que son desalojados (normalmente por uso de la fuerza) o detenidos o hasta que sus demandas han sido satisfechas.

Las sentadas son una forma eficaz de protesta ya que:
 Causan disrupción que llama la atención de las personas que se encuentran cerca del lugar de los hechos.
 La retirada forzosa de los manifestantes, y a veces el uso de violencia contra ellos en contraste con la naturaleza no violenta de la propia sentada, suele despertar simpatía en el público y aumenta las posibilidades de los manifestantes de conseguir sus objetivos.

La sentada puede emplearse en el contexto de una huelga laboral. En este caso, los trabajadores se sientan en el área en la que normalmente estarían trabajando y se niegan a abandonar el sitio. De esta manera impiden que la empresa los reemplace con esquiroles para desbaratar la huelga.

Véase también
 Acción directa
 Desobediencia civil
 Huelga laboral
 Resistencia no violenta

Referencias

Enlaces externos

 Award Winning Documentary: "February One" tells the inspiring story surrounding the 1960 Greensboro lunch counter sit-ins that helped revitalize the Civil Rights Movement
 Sit-In: A Tactical Analysis, By Aaron Kreider – Essay based on research on student sit-ins.
 Almost-Forgotten History – Story of the Wichita Dockum sit-ins
 Civil Rights Movement Veterans Multiple articles and personal stories regarding the civil rights sit-ins of the 1960s.

Desobediencia civil
No violencia
Técnicas de manifestación

Sentada


Selište  je naseljeno mjesto u općini Jajce, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se jugoistočno od Vinca.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 144

 Muslimani - 144

2013.

Na popisu stanovništva 2013. godine bilo je bez stanovnika.

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Jajce

Selište (Jajce, BiH)


Actaea može označavati:
 Actaea (Plantae),  biljni rod iz porodice Ranunculaceae.
 Actaea (Animalia), rod rakova iz porodice Xanthidae

Actaea


Neve Șa'anan sau Navé Șa'anan (în ; trad.lit. "Locuință liniștită") este un cartier din estul orașului Haifa din Israel care se întinde de la poalele Muntelui Carmel până la jumătatea înălțimii versanților.

Istoric
Neve Șa'anan a fost fondat în 1922. Numele este inspirat de un psalm din Biblie (Isaia 33:20). Campusul principal al Technion este situat în Neve Șa'anan.

În 2004, Neve Șa'anan avea o populație de 38.100 de locuitori, reprezentând 14% din populația totală a orașului. Neve Șa'anan este alcătuit din cartiere mai mici precum Yad Labanim, Hanita, HaTikhon și Asher. Există o mare cerere de locuințe în Neve Șa'anan din partea studenților și personalului facultății Technion.

Centrul comercial Grand Canyon este situat în Neve Șa'anan, iar numele său este un joc de cuvinte, deoarece "Kanyon" înseamnă mall în ebraică, iar centrul comercial este poziționat într-un canion.

Referințe

Legături externe
Pagina oficială a municipalității Haifa

Cartiere din Haifa
Fondări în 1922

Neve Șa'anan


Iksan (en coreano:익산시, Romanización revisada:Igsansi, léase:Íksan, literalmente: ácido) es una ciudad en la provincia de Jeolla del Norte, al sureste de la república de Corea del Sur. Está ubicada a unos 180 km al sur de Seúl y a 21 km al noreste de Jeonju. Su área es de 507.31 km² y su población total es de 308.000 (2011).

Iksan es conocida como "La ciudad de la joyería" y tiene un museo de joyería que se inauguró en mayo de 2002.

Administración
La ciudad de Iksan se divide en 12 distritos (dong), 14 municipios (myeon) y 1 villa (eup).

Transporte
Por la ciudad pasa la línea Janghang, que conecta el sureste del país con Seúl, y la línea Gunsan Hwamul que la conecta con otras ciudades importantes.

Historia
Alguna vez Iksan fue capital del reino Baekje y algunos templos construidos de ese periodo continúan hoy en pie. La ciudad ha sido un importante eje de transporte y en tiempos modernos es una ciudad tecnológica.

Ciudades hermanas
  Culver City, Estados Unidos.
  Odense, Dinamarca.
  Zhenjiang, República Popular China.

Personajes ilustres
 Paik Gahuim, escritor
 Sunmi, cantante y artista
 Dino, cantante y bailarín

Referencias

 http://english.yonhapnews.co.kr/Engnews/20061126/620000000020061126120016E6.html
 https://web.archive.org/web/20080501151105/http://www.iksan.go.kr/english/default.htm Web oficial de Iksan

Enlaces externos
 Iksan.com Disponible en Coreano, Inglés y Mandarín.

Localidades de Jeolla del Norte

Iksan


Germaine-Yvonne Franck (Paris ,  - Paris , ) est une danseuse rythmicienne, première danseuse de l'Opéra de Paris, puis maitresse de ballet et chorégraphe française.

Biographie
Yvonne Franck est engagée par Jacques Rouché pour la nouvelle classe d'eurythmique du corps de ballet de l'Opéra de Paris en 1917. Yvonne Franck est une danseuse formée à la fois à la tradition du ballet classique et aux eurythmies. Elle reste à l'Opéra après la fermeture de la section d'eurythmique en 1925.

En 1927, Yvonne Franck et Alice Bourgat font équipe pour un projet qui incluent les étudiantes de l'école de l'Opéra : L'Éventail de Jeanne.

Infirmière de la Croix-Rouge au camp de Drancy, elle est le témoin de la mort de Max Jacob en mars 1944.

Répertoire
1917 : La Légende de l'or.
1919 : Samson et Dalila.
1921 : Pallas dans Ascanio, reprise à l'Opéra de Paris, chorégraphie de Léo Staats, 9 novembre.
1922 : Sylvia
1923 : La gouvernante des nymphes dans Cydalise et le Chèvre-pied, création le 15 janvier à l'opéra de Paris.
La danseuse Mariandyne dans Salamine de Maurice Emmanuel, chorégraphié par Nicolas Guerra.
1925 : Danses polovtsiennes du Prince Igor, chorégraphie de Bronislava Nijinska
1925 : Danses de la Renaissance italienne, chorégraphie de Bronislava Nijinska
1925 : Samson et Dalila.
1926 : Alceste de Gluck, mise en scène de Pierre Chéreau, chorégraphie de Bronislava Nijinska
1927 : Naïla de Philippe Gaubert.
1927 : Padmâvatî, mise en scène de Pierre Chéreau.
1929 : Les Troyens.
1929 : La Tentation de Saint Antoine de Raoul Brunel, chorégraphié par Léo Staats
1930 : Castor et Pollux.
1935 : La Reine des Tziganes dans Les Deux Pigeons, à l'opéra de Paris, 20 mars.

Iconographie
Tableau de Jean-Gabriel Domergue.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 :
 .
.

Articles connexes
 Yvonne Daunt
 Camille Bos

Liens externes

 Yvonne Franck et Yvonne Daunt, dans Ascanio à l'Opéra de Paris, novembre 1921.

Naissance dans le 8e arrondissement de Paris
Danseuse française du XXe siècle
Danseuse de danse classique
Ballet de l'Opéra national de Paris
Maîtresse de ballet
Chorégraphe française
Naissance en décembre 1892
Décès en avril 1989
Décès dans le 18e arrondissement de Paris
Décès à 96 ans

Yvonne Franck


Jomard est un village de la région de Kelbajar en Azerbaïdjan.

Histoire
En 1993-2020, Jomard était sous le contrôle des forces armées arméniennes. Le 25 novembre 2020, sur la base d'un accord trilatéral entre l'Azerbaïdjan, l'Arménie et la Russie en date du 10 novembre 2020, la région de Kelbajar, y compris le village de Jomard, a été restituée sous le contrôle de l'Azerbaïdjan.

Sources
Yarpizli boulag, Dach boulag, Sari boulag, Akbar boulaghi, Chirran boulaghi, Chor boulag, Chor boulag, Novlu boulag, Nazli boulag, Damji boulag, Garamalikh boulaghi, etc.

Voir aussi

 Narinjlar
 Saridach (Kelbajar)
Tcherakdar (Kelbajar)

Notes et références

Ville en Azerbaïdjan

Jomard (Kelbajar)


Antonio López García, "Noni",  (Loja, Granada, 9 de agosto de 1981) es un músico, compositor y productor español. En 1998 cofundó junto a Julián Méndez, Alfredo Núñez y Luis Liceras el grupo de pop Lori Meyers. En dicho grupo  canta, toca la guitarra y teclados y compone. En la actualidad Lori Meyers está formado por "Noni", Alejandro Méndez, Alfredo Núñez, Miguel de Lucas, JJ Machuca y Tony Jiménez.

Discografía
 Viaje de estudios (2004)
 Hostal Pimodán (2005)
 Hostal Pimodán (reedición) (2CD) (2006)
 Cronolánea (2008)
 Cuando el destino nos alcance (2010)
 Impronta (2013)
 En la espiral (2017)
Lori Meyers 2000-2017 (2017) Caja de vinilos incluyendo la maqueta "Las cinco ventanas"
 20 Años, 21 Canciones (2018) Recopilatorio doble con algunas de sus canciones emblemáticas escogidas por personajes de la vida cultural española. El segundo volumen incluye maquetas, rarezas y versiones
 Directo En Madrid Wizink Center (2020) Contiene algunas de sus canciones mejores valoradas con las versiones del concierto que hicieron en el Wizink Center
 Espacios Infinitos (2021)

EP y sencillos
 Ya lo sabes (EP) (2004)
 La caza (EP) (2005)
 Dilema/Televisión (Single) (2006)
 Luces de neón (Single) (2008)
 Mi realidad (Single Vinilo)

Videoclips
 Tokio ya no nos quiere
 Dilema
 Luces de neón
 Alta fidelidad
 Alta fidelidad Ganador Notodofilmfest
 Luciérnagas y mariposas
 Mi realidad
 ¿Aha han vuelto?
 Religión
 Rumba en atmósfera cero
 Planilandia
 Siempre brilla el sol
 Evolución
 70
 El tiempo pasará
 Hacerte Volar
 Zona de Confort
 Punk
 No Hay Excusa
 Házmelo Saber

Trabajos como productor

• Bisagra "La travesía" (2014)

• Anni B. Sweet "Chasing Illusions" (2015)

Discos tributo
 Homenaje a Los Ángeles - Intervenciones estelares (2005)

Referencias

Enlaces externos
 Twiter de Noni
 Facebook oficial de Noni

Nacidos en Loja (Granada)
Músicos de España
Músicos de la provincia de Granada
Cantantes de la provincia de Granada

Antonio López (Noni)


ජාත්‍යන්තර ලක්‍රොස් සම්මේලනය යනු ලෝකයේ විවිධ රටවල්වල ඇති ලක්‍රෝස් සංගම්වල ප්‍රධාන ආයතනයයි. මෙය FIL ලෙසින්ද හැඳින්වේ.
2008 දී ආරම්භ වූ මෙම ආයතනයේ දැනට සාමාජීකයන් 58 දෙනෙක් සාමාජිකත්වය ලබා ඇත. මීට අමතරව තවත් රටවල් 38ක් ද ලක්‍රොස් ක්‍රීඩා කරයි. මෙම ආයතනයේ මුලස්ථානය කැනඩාවේ ටොරොන්ටෝ නගරයේ පිහිටුවා ඇත. මෙම ආයතනය විසින් FIL ලෝක ශූරතාවය සහ FIL 19න් පහළ ලෝක ශූරතාවය ආදී තරගාවලි සංවිධානය කරයි. මීට අමතරව ආදිවාසී කණ්ඩායම් දෙකක්ද මෙහි සාමාජිකත්වය ලබා ඇත.

සාමාජිකත්වය

පුර්ණ සාමාජිකයින්

අනෙකුත් සමාජිකයින්

මුලාශ්‍ර

ජාත්‍යන්තර ලක්‍රොස් සම්මේලනය


Savaş sanatı, Sun Tzu tarafından yazılmış askerî  taktikler ve savaş üzerine bir çalışma.
 Savaş Sanatı, Niccolo Machiavelli tarafından yazılmış bir kitap.
 Savaş Sanatı, Wesley Snipes'ın başrolü oynadığı bir film.

Savaş sanatı (anlam ayrımı)


Põltsamaa steht für:

 eine Stadt in Estland, siehe Põltsamaa (Stadt) (Põltsamaa linn)
 eine Landgemeinde in Estland, siehe Põltsamaa (Landgemeinde) (Põltsamaa vald)
 einen Fluss in Estland, siehe Põltsamaa (Fluss)

Põltsamaa


Liane Cartman, South Park çizgi dizisinde Eric Cartman karakterinin annesidir. Kendi halinde bir ev hanımı gibi görünür, sakin bir ses tonu ile konuşur ve oğlunun bir dediğini iki etmez. Gerçekte ise  kasabanın tüm erkekleri (ve daha fazlası) ile farklı türlerde cinsel ilişkiye girmiştir. Biseksüeldir. İsa ile bile ilişkiye girmişliği vardır. Bu karakteri 1999 yılına kadar Mary Kay Bergman, 1999 yılından itibaren Jennifer Howell seslendirmiştir.

Karakterin ismi Trey Parker'ın kendisini aldatan eski nişanlısından gelmektedir.

South Park karakterleri

Liane Cartman


Red Bull Powertrains est une entreprise de fabrication de groupes motopropulseurs de Formule 1 appartenant à l'entreprise Red Bull. La division moteurs de Red Bull a été créée en février 2021 pour reprendre la propriété intellectuelle du motoriste japonais Honda à partir de la saison 2022, à la suite de son retrait à la fin de la saison 2021.

Mais Honda a choisi de continuer à assembler les groupes motopropulseurs et fournir un soutien aux opérations sur piste et en course, avant que Red Bull Powertrains n'assume la responsabilité de leur fonctionnement à partir de la saison 2026, et de la nouvelle réglementation moteur où il sera associé à Ford.

Historique
Le , Red Bull Advanced Technologies signe un accord pour l'utilisation des moteurs Honda dès la saison 2022, après que le motoriste japonais a quitté la Formule 1 à la fin de la saison 2021. Les moteurs, renommés Red Bull Powertrains, sont fournis à ses deux équipes en Formule 1, Red Bull Racing et la Scuderia AlphaTauri, dès 2022.

Le , Red Bull Racing annonce l'embauche de Ben Hodgkinson en tant que directeur technique de Red Bull Powertrains ; Hodgkinson était chef de l'ingénierie chez Mercedes AMG High Performance Powertrains depuis 2017, et a travaillé à l'usine de Brixworth pendant 20 ans. Le , Red Bull annonce l'embauche de cinq autres employés de la partie moteurs, issus de l'écurie allemande Mercedes, plus expérimentés : Steve Blewett (qui sera le directeur de production du groupe motopropulseur Red Bull Powertrains), Omid Mostaghimi (qui sera le directeur de l'électronique des groupes motopropulseurs et de l'ERS), Pip Clode (qui sera le responsable de la conception mécanique ERS), Anton Mayo (qui sera le responsable de la conception des groupes motopropulseurs) et Steve Brodie (qui sera le chef des opérations du moteur à combustion interne).

Le , Red Bull et Honda annoncent la prolongation jusqu'en 2025 de leur collaboration pour la fabrication et exploitation des unités moteurs. Alors que Red Bull avait prévu de prendre en charge l'entièreté de l'assemblage et la maintenance des moteurs à partir de 2023, il est finalement convenu que Honda poursuivra son support technique jusqu'à la fin de la saison 2025 en tant que fournisseur de moteurs pour Red Bull Racing et Scuderia AlphaTauri, les moteurs des deux équipes portant le nom de Honda RBPT.

À compter de 2026 et la mise en œuvre de la nouvelle réglementation moteur en Formule 1, Red Bull et Ford s'associent pour la conception des unités moteur qui équiperont les deux écuries Red Bull Racing et Scuderia AlphaTauri.

Résultats en championnat du monde de Formule 1

Notes et références

Red Bull Racing
Moteur de Formule 1

Red Bull Powertrains


Bolivar () is a station on 7bis of the Paris Métro in the 19th arrondissement. It is named after the nearby avenue Simon Bolivar, which in turn was named after Simón Bolívar (1783–1830), liberator of several South American countries.

History
The station opened on 18 July 1911, 6 months the opening of a branch of line 7 from Louis Blanc to Pré Saint-Gervais on 18 January 1911. On 3 December 1967 this branch was separated from line 7, becoming line 7bis.

During the World War I, the station, like other deep metro stations was converted into an air raid shelter. During a violent bomb attack on 11 March 1918, the local population rushed to the shelter in panic and tried to enter it down the stairs of an exit that led to gates that only opened to the outside. The first rows of the crowd were crushed or suffocated by those behind them, and were eventually trampled when the doors finally broke under pressure. 76 people died in this incident. As a result, all gates on the métro are now designed to open inwards as well as outwards.

As part of the "Un métro + beau" programme by the RATP, the station was renovated and modernised with the corridors being completed on 16 December 2008 and its platforms in 2009.

In 2019, the station was used by 546,780  passengers, making it the 298th busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 278,933 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 296th busiest of the Métro network out of 305 stations.

Passenger services

Access
The station has a single entrance at the corner of avenue Secrétan and avenue Simon-Bolivar. Since 1987, it was adorned with a Guimard entrance previously at Barbès–Rochechouart and was listed as a historical monument on 2 December 2016.

Station layout

Platforms
Bolivar has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms. The platform in the direction of Louis Blanc had a small exhibit that paid homage to the life of Simón Bolívar through an illustrated biography on the walls but was removed during the renovation of the station.

Other connections
The station is also served by line 26 of the RATP bus network.

Nearby

 Halle Secrétan

Gallery

References

Paris Métro line 7bis
Paris Métro stations in the 19th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1911

Bolivar station (Paris Métro)


An Masdevallia elephanticeps in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach ngan Josef Ritter von Rawicz Warszewicz. An Masdevallia elephanticeps in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Masdevallia

Masdevallia elephanticeps


Papadopoulou ist der Familienname der folgenden Personen:

 Antigoni Papadopoulou (* 1954), zyperngriechische Politikerin
 Maria Papadopoulou (* 1980), zyprische Schwimmerin
 Paschalina Papadopoulou (* 2000), griechische Leichtathletin
 Sofia Papadopoulou (* 1983), griechische Seglerin

Papadopoulou


Marija Juračić (1964., Osijek) je hrvatska književnica i urednica.

Životopis
Rođena je u Osijeku. U Zadru je završila gimnaziju i Filozofski fakultet, a zatim se preselila Rijeku gdje radi u jednoj srednjoj školi kao profesorica hrvatskog jezika i književnosti. Već petu godinu vodi Portal za objavu poezije "Očaravanje" koji je mnogim pjesnicima pomogao objaviti njihove prve zbirke. Portal nosi moto: "Poezija jest očaravanje, ona je čaroban svijet mašte i razmišljanja, otvaranje duše novim svjetovima." i 2012. je nominiran za izbor najboljih web-portala u oblasti "Znanost, obrazovanje, kultura".

Književni rad
Pjesme i kratke priče Marije Juračić objavljene su u mnogim zbornicima i časopisima. Urednica je dvadesetak poetskih zbirki i romana. Piše recenzije objavljene u raznim novinama, a posljednja je "Preskočeni pejzaž" za izložbu slikara Marina Bobana i pjesnikinje Nade Topić, u okviru Solinskog kulturnog ljeta.

Njen kritički osvrt "Sestrica s jezera" Gorana Tribusona ušao je u izbor za ZiN nagradu, a kratka priča "Plovidba" objavljena je u Večernjem listu, u okviru Večernjakovog natječaja za kratku priču "Ranko Marinković".

Juračić je objavila nekoliko zbirki pjesama i romana, od kojih su "Ljubav u Pompejima" i "Una" prevedeni na njemački jezik i objavljeni u ediciji Rediroma Verlag i na Amazonu. Posljednji roman "Dronovi, furešti, ubojstvo" u rujnu 2017. našao se na 26. od 50 mjesta na top listama hrvatskog romana.

Marija Juračić piše članke o jeziku, kritičke osvrte i eseje za nekoliko časopisa i književnih portala, a surađuje i s crnogorskim časopisom i portalom za kulturu, književnost i društvene teme "Avlija". U "Hrvatskom glasu Berlin" ima svoju stalnu rubriku za objavu humoreski "Iz druge perspektive". Eseje na temu japanske kulture i umjetnosti objavila je u srpskom časopisu Alia Mundi za kulturnu raznolikost. Sarađuje i sa srpskim elektronskim književnim časopisom Enheduana.
Godine 2019. je s profesorom Zoranom Hercigonjom pokrenula časopis za kulturu, umjetnost i društvene teme "Diskurs".

Vodi Portal za objavu poezije "Očaravanje" koji ima za cilj promoviranje književne riječi, pa je u tu svrhu uredništvo portala pro bono uredilo knjige dvadesetak autora i objavilo zajedničke, tiskane zbirke poezije:

* Pomaknuti haiku - 2012.

* Umreženi snovi -   2013.

* Čuvari riječi - 2015.

* U srcu gazele ( Prvi hrvatski zbornik gazela) - 2019.

* Zlatna kočija stihova na putu za Očaravanje  -  u suradnji s fb grupom pjesnika "Zlatna kočija stihova" - 2018.

Djela
Poezija

* Stope u pijesku - 2013.

* Pisci, ljubav i ostale trice - 2013.

* Vlad i bijela draga - 1917

Romani

* Tara -   2013.

* Toma – 2013.

* Ljubav u Pompejima 2014.  (Roman je preveden na njemački jezik 2015.)

* Buga – 2014.

* Una – 2014. (Roman je 2016. preveden na njemački jezik.)

* Jedne zime u Hrastovu – 2015.

* Zona - 2016.

* Dronovi, furešti, ubojstvo – 2017.

* Mutno more – 2018.

Nagrade i priznanja

* Humoreska "Nema zime" – na XVI. međunarodnom konkursu humora i satire Kluba umjetničkih duša 2018.  osvaja prvo mjesto.

* Humoreska "Daš im prst, a oni..."  na XVII. međunarodnom konkursu humora i satire Kluba umjetničkih duša 2019.  osvaja prvo mjesto.

* Priče "Plovidba" i "Ljepota grafita"  konkuriraju u Večernjem listu 2016. i  2017. godine za nagradu "Ranko Marinković".

* Priča "Krajem ljeta" 2017. nominirana je za nagradu "Zvona i nari".

*.Kritički osvrt "Sestrica s jezera" 2017. nominiran je za nagradu ZiN Daily.

* Sonet "Nepomično more" pohvaljen je 2017. na Petrarca Festu, festivalu poezije u čast oca soneta F. Petrarce.

* Haikui "Prašina druma" "U maloj lokvi" "Taj cvijet raste", na II. internacionalnom festivalu "Radmila Bogojević" dobili su 2018. Specijalnu nagradu žirija.

*."Mala svjetla u tmini" - priča na temu holokausta, na natječaju časopisa "Književne vertikale" 2019. s još dva autora ravnopravno dijeli drugo mjesto.

* Haiku agenda 2019. je  pobjednička fotografija odabrana za naslovnicu - Die Haiku-Agenda 2019. der Deutschen Haiku-Gesellschaft.

* Komedija "Patrioti"  na natječaj Hrvatskog sabora kulture 2019. osvaja prvo mjesto i plaketu "Kalman Mesarić".

Izvori

Vanjske povezice
Književnost.hr

Hrvatski glas Berlin

Portal Avlija

Radiodux.me

Alia Mundi magazin

Časopis Enheduana

Haiga zbornik:Istočni biser

Životopisi, Osijek
Hrvatski književnici
Hrvatski pjesnici
Hrvatski komediografi

Marija Juračić


كازامنس

إقليم يقع في السنغال، بمساحة 7339 كم2، يعتبر هذا الإقليم من أجمل المناطق في السنغال، لغاباته الوفيرة وشواطئه الخلابة كشواطئ مدينة كاب سكيرينغ، يضم نصف العرقيات الموجودة في السنغال.

العاصمة
مدينة زينغشور.

القرى والمدن السياحية
 كافونتين
 أبيني،
 تامباكوندا،
 بينورا،
 ديولولو،
 كاتبا،
 بايلا،
 أفينيام،
 سيليتي،
 أوسويي،
 ملومب،
 كابروس.

الجزر
جزيرة كارابان.

وصلات خارجية
 http://patclement.free.fr/site%20casamance/index.html

الانفصالية في السنغال
جغرافيا السنغال
كازامنس

كازامانس


Taveiro Portekiz'de Coimbra belediyesine bağlı olan, 10,23 km2 yüzölçümüne sahip, 2.064 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Coimbra'nın bucakları

Taveiro


Međunarodna zračna luka Fuzuli (azerski: Füzuli beynəlxalq hava limanı) je zračna luka u gradu Fuzuliju, u Azerbajdžanu, jedna od sedam međunarodnih zračnih luka u zemlji.

Povijest
Azerbajdžanska vojska je 17. listopada 2020. ponovno zauzela grad Fuzuli nakon 28 godina okupacije od strane armenskih snaga. Nakon toga, azerbajdžanska vlada pokrenula je proces razminiranja kako bi očistila grad i okolna područja od mina.

Dana 26. studenog 2020., azerbajdžansko Ministarstvo prometa, komunikacija i visokih tehnologija izvijestilo je da je Međunarodna organizacija civilnog zrakoplovstva (ICAO) prihvatila apel Državne uprave za civilno zrakoplovstvo da uključi šest zračnih luka, uključujući aerodrom u Füzuliju, u svoj katalog kodovi međunarodnih zračnih luka. U siječnju 2021. predsjednik Azerbajdžana Ilham Aliyev izdao je dekret o izgradnji međunarodne zračne luke u Fuzuliju. Dana 14. siječnja održana je svečanost polaganja temelja buduće zračne luke. Pista je završena i prvi put korištena 5. rujna 2021. Putnički zrakoplov Airbus A340-500 Azerbaijan Airlinesa i teretni zrakoplov Boeing 747-400 u vlasništvu Silk Way Airlinesa obavili su uspješne probne letove i sletjeli u zračnu luku.

Izvori

Zračne luke
Zrakoplovstvo u Azerbajdžanu
Prometna infrastruktura u Azerbajdžanu

Međunarodna zračna luka Fuzuli


Elizabeth Lee Swenson (* 28. Juli 1983 in Quincy, Kalifornien) ist eine US-amerikanische Schauspielerin, Filmproduzentin, Komponistin und unter dem Namen Victoria Mazze Sängerin der Band The Divine Madness.

Leben
Swenson ist schwedischer und dänischer Herkunft. Sie wurde als Tochter von Terry Swenson, einem Strafverfolgungsbeamten, und Penelope Swenson, einer Bildungsprofessorin und Administratorin, als sechstes von insgesamt sieben Kindern geboren. Sie erhielt einen Bachelor of Fine Arts in Music Media und Sound Engineering an der Brigham Young University im Jahr 2003. Als Schauspielerin wurde sie durch ihre Rollen in verschiedenen B-Movies von The Asylum bekannt.

Filmografie (Auswahl)

Kompositionen

Schauspiel

Filmschaffende
 2011: Die Hexen von Oz (The Witches of Oz; Produktion und Drehbuch)
 2011: Slash-in-the-Box (Kurzfilm; Produktion und Drehbuch)
 2013: The Penny Dreadful Picture Show (Regie, Produktion und Drehbuch)
 2014: The Lost Girls (Produktion und Drehbuch)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Filmproduzent
Komponist (Vereinigte Staaten)
Metal-Sänger
US-Amerikaner
Geboren 1983
Frau

Eliza Swenson


Brian Normann Kaus (født i København i 1967) er en tidligere dansk professionel fodboldspiller og A-landsholdsspiller.

Brian Kaus både startede og sluttede sin karriere i Brønshøj Boldklub og spillede desuden for klubberne B1903, FC København og Lyngby Boldklub.

For FC København var han med til at vinde Superligaen i sæsonen 1992/93, og for Brønshøj Boldklub indehaver han klubrekorden med 350 kampe (98 mål). Her var han også træner for divisionsholdet i 2004-2005 umiddelbart efter sit karrierestop.

Brian Kaus fik en A-landskamp, som FC København-spiller, mod USA i 1993.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Brønshøj Boldklub
Fodboldlandsholdsspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra FC København
Fodboldspillere fra B 1903

Brian Kaus


Helianthus petiolaris est une espèce végétale nord-américaine de la famille des Asteraceae, communément appelée tournesol des prairies  ou petit tournesol . Le naturaliste et botaniste Thomas Nuttall a été le premier à décrire le tournesol des prairies en 1821. Le mot petiolaris en latin signifie « avoir un pétiole ». L'espèce est originaire de l'ouest des États-Unis, mais s'est depuis étendue à l'est. Le tournesol des prairies est parfois considéré comme une mauvaise herbe.

Distribution
Helianthus petiolaris est originaire des prairies sèches du Minnesota, de l'Oregon, du Texas, des Dakota du Sud et du Nord, de la Californie et d'autres États de l'ouest et du centre des États-Unis. Il a depuis étendu sa distribution à tout l'est des États-Unis et dans le centre et l'ouest du Canada. C'est maintenant l'espèce de tournesol la plus répandue avec H. annuus.

Habitat et écologie
Les tournesols des prairies poussent couramment dans les zones sablonneuses. On les trouve aussi dans les sols argileux lourds et dans les prairies sèches. Ils sont incapables de pousser dans des zones ombragées, ils doivent être en plein soleil. Les tournesols des prairies ont besoin d'un sol sec à humide. Cette espèce de tournesol est annuelle, qui fleurit entre juin et septembre.

Morphologie
Le tournesol des prairies est une annuelle à racine pivotante. Il pousse jusqu'à  de hauteur. Les feuilles semblent alternes et les fleurs ressemblent beaucoup au tournesol traditionnel. Les fleurs sont hermaphrodites, ce qui signifie que les fleurs contiennent à la fois des parties mâles et femelles. La tige de la fleur est dressée et velue. Les feuilles sont alternes, lancéolées, sont de texture rugueuse, de couleur bleu-vert et ont une longueur comprise entre 5 et 15 cm

Fleurs

Helianthus petiolaris a des capitules semblables à ceux d'un tournesol commun, H. annuus. Les fruits sont des akènes. Le capitule  contient 10-30 fleurons ligulés, entourant 50-100 fleurons rouge foncé brun. L'arrière du capitule porte des bractées lancéolées, ou bractées involucrales, vertes. Le centre du capitule présente des reflets blancs dus à la présence de poils blancs sur les fleurons immatures. Les fleurs attirent les papillons et les abeilles pour la pollinisation.

Utilisations

Alimentaire
Les graines de la plante sont comestibles et peuvent être broyées en un tourteau huileux ou en un beurre.

Médicinal
Les feuilles en poudre peuvent être utilisées pour soigner des plaies et des œdèmes.

Sélection génétique
En 1969, Leclercq a découvert la stérilité mâle cytoplasmique (CMS) PET-1 dans une population de H. petiolaris, puis en 1984 les loci de restauration de fertilité Rf1 et Rf2 . Ce système PET-1/Rf1 est aujourd'hui très largement utilisé par les semenciers pour la production d'hybrides F1.

Sous-espèces

 Helianthus petiolaris var. canescens A.Gray - Arizona, Californie, Nevada, Nouveau-Mexique, Texas, Chihuahua
 Helianthus petiolaris var. var. fallax (Heiser) BLTurner - Arizona, Colorado, Nevada, Utah
 Helianthus petiolaris var. var. petiolaris - la plupart de l'aire de répartition des espèces

Listes des références

Flore en Amérique du Nord
Statut UICN Préoccupation mineure

Helianthus petiolaris


El colibrí pectoral (Heliangelus strophianus) es una especie de colibrí en la familia Trochilidae.

Distribución
Se encuentra en Colombia y Ecuador.

Referencias
  Database entry includes justification for why this species is of least concern.

Referencias

Aves de América del Sur
Animales descritos en 1846
strophianus

Heliangelus strophianus


Emma Lord é uma autora americana de romances no género de ficção para jovens adultos. Os seus romances são Tweet Cute, You Have a Match e When You Get the Chance. O seu romance de estreia, Tweet Cute, é uma releitura YA de You've Got Mail e foi listado na Cosmopolitan como um dos 100 melhores romances YA de todos os tempos. O seu segundo romance You Have a Match foi o Winter 2021 YA Pick for Reese 's Book Club. O seu romance mais recente, When You Get the Chance, foi inspirado em Mamma Mia! e conta a história de uma aspirante a actriz de teatro em busca da sua mãe depois de encontrar um registo no LiveJournal do seu pai.

Obras
 Tweet Cute (2020)
 You Have a Match (2021)
 When You Get the Chance (2022)

Pessoas vivas
Mulheres romancistas dos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Emma Lord


රක්ෂණ  කරුවාගේ  ව්‍ය‍ාපාරික  මොඩලය

රක්ෂණ  කරුවා  දෙවිදියකට  මුදල් උපයයි.  (1)  රක්ෂණය  කර  මුදල්  ඉපයීම - එනම්  රක්ෂණ  කරුවා  විසින්  දැරිය යුතු  අවදානම  හා  ඒ  සඳහා
තමන්  විසින්  අය  කළ යුතු  මුලික  අයකිරීම  සහ (2)  ඒ  මුදල  ආයෝජනය
කිරීම  යනුවෙනි.

රක්ෂණ  ව්‍යාපාරයේ  දුෂ්කරම  කාර්යය  රක්ෂණය  සඳහා  ප්‍රතිපත්ති  සකස් කිරීමයි.  දත්තයන්  රාශියක්  ගලපා  රක්ෂණකරු  විසින්  තීරණය  කළ  යුතු
වන්නේ  අනාගතයේ    සිය  වගකීම්  වලට  එරෙහිව  රක්ෂිතයා  විසින්  කරනු  ලැබිය  හැකි  ඉල්ලීම්  කව‍ෙර්ද  හා  ඒව‍ා  සඳහා  මිල  නියම  කිරීම යන  කරුණුය.

මේ  සඳහා  ඔව්හු  සම්භාවිතා  විද්‍ය‍ාව  යොදා  අනාගත  අවදානමට   සරිලන  ආකාරයේ  මූලික  අය  කිරීම  කළ යුතු  ප්‍රමාණය  ගණනය
කරති.මෙහිදී  ලබාදී  ඇති   අවදානම්  අතුරින්  අනාගත  ගෙවීම් සඳහා
ඉල්ලීම්   ඇති විය  හැකි  ප්‍රමාණය  ලබා  දී  ඇති  දත්ත  ඇසුරින්  නියත  ලෙස  ගණන්   බලනු  ඇත.සම්භාවිතා  විද්‍යාව  මගින්  සංඛ්‍යා  හා
අනාගත  විය  හැකි  ආවරණය  කර   ඇති  උපද්‍රව වල   වපසරිය  දැන
ගන්නා  අතරම  එයින්  රක්ෂණ  කරුගේ  සම්පුර්ණ  අනාවරණය   දත
හැකිය.  රක්ෂණ  ඔප්පුව  අවසාන  කිරීමේදී  එකතු  කර  ගන්නා  ලද
මූලික  ගෙවීම්  අඩු  කොට   උපද්‍රව  සඳහා  කරන  ලද  ගෙවීම්ද  අඩුකොට  අවසානයේදී  ලාභය  ගණන්  බලනු  ලැබේ.  ඇත්තවශයෙන්   රක්ෂණ
කරු‍ෙග්  පැත්තෙන්  සාපෙක්ෂකව  බලන  කල  සමහර   ඔප්පුහිමියන්  ජයග්‍රහනය  කර  ඇත.(  උදා-  රක්ෂණ  කරු  ඔප්පු  හිමියාගෙන් මුලික  ගෙවීම්  හා   අය  කර  ගන්නා  මුදලට  වඩා  වැඩිපුර   වියදම්  කර  ඇත.)

රක්ෂණ කරු රක්ෂණය  කිරීමේ ක්‍රියාකාරිත්වය  තක්සේරු  කරනුයේ ඔහු
ගේ  රක්ෂණ  ආදායම  හා  උපද්‍රව  වලට  ගෙවීම්  අතර  ඇති  අනුපාතය
මතය.  පාඩු  අනුපාතය ( ලැබු  ශුද්ධ  මූලික  ඉපයී‍ෙමන්  අලාභ ස‍ඳහා ගෙවීම් හා  අලාභ සඳහා  ගෙවීමට  සකස්  කර  ඇති  වියදම්  බෙදී‍ෙමන්  ගණනය කරනු  ලැබේ.)  වියදම්  අනුපාතයට ( රක්ෂණ  වියදම්  මුලික  මුදල්  ආදායමින් බෙදනු  ලැබේ.)   එකතු  කිරීමෙන්  සමාගමේ  අනුබද්ධිත  අනුපාතය  තීරණය  කරනු  ලැබේ.   මෙම   අනුබද්ධිත  අනුපාතය  වනාහි
ව්‍යාපාරයේ  සම්පුර්ණ  රක්ෂණ  ලාභය  පිළිබිඹු   කර  දක්වන්නකි.  100%  අඩු  අනුබද්ධිත  අනුපාතය  ව්‍යාපාරයේ  රක්ෂණ  ලාභය  දක්වන  අතර  100%  වැඩි  අනුප‍ාතය  රක්ෂණ  පාඩුවක්   පෙන්වයි.

රක්ෂණ  සමාගම්  ආරම්භක  මුලධනයෙන්ද ලාභයක්  උපයයි.  මේ  මුදල්
ලැබෙන්නේ  ආරම්භයේදී  මුලික  මුදලක් ලබා  ගන්නා  නමුත් අනතුරු සඳහා  මුදල්  ඉල්ලීම්  නොසිදුවන  වි‍ට   අත  ඉතිරි  වන  මුදල්  නිසාය.  මේ  නිසා  රක්ෂණ  සමාගම්  සිය  මුලික  අරමුදල  අනතුරු  ඉල්ලීම්  කරන්නට  පෙරම  ආයෝජනය  කිරී‍මට  පෙළඹෙත්.
2003  න්  අවසන්වූ   වර්ෂ  05  තුළ  පමණක්  එක්සත්  රාජධානියේ   දේපල  හා  අනතුරු  රක්ෂණ  සමාගම්  වල  පාඩුව  ඇමරිකානු  ඩොලර්  බිලියන 142.3  ක්  විය.  නමුත්  එම  කාලසීමාවේ දීම  අතැති  මුදල්  ආයෝජනයෙන්
එම  සමාගම්  ලැබූ  ලාභය  ඇමරිකානු  ඩොලර්  බිලියන  68.4  විය.  හැන්ක්
ග්‍රීන්බර්ග්  වැනි  රක්ෂණ  ව්‍යාපාරයේ  රැදීසිටින  සමහර  සමාගම්  අතැති  මුදලින්  ලාභ ඉපයීම  සැමදා  කළ  හැකි  කාර්යයක්  ලෙස  නොසලකති. කෙසේ   වෙතත්  මේ  අදහසට  පොදු  ව්‍යාපාරිකයෝ  එකඟ  නොවෙත්.
ස්වභා‍වයෙන්ම  ආර්ථික  වශයෙන්   පරිහානියක්  පවතින  අවස්ථාවක  මෙම
ක්‍රමවේදය  ක්‍රියාත්මක  කිරීම  උගහටය. කොටස්  වෙළඳ  පොල  වැටෙතැයි සැකසිතන  අවස්ථාවලදි  ව්‍යාපාරිකයෝ  මෙම  අයෝජනය  පසෙකලා  රක්ෂණ  කාර්යයෙන්  ලාභ  ඉපයීමට  පෙළෙඹෙත්.  රක්ෂණය  සඳහා  විශාල  මුලික  මුදල්  ලබාගැනීම   දිළිඳු  ආර්ථිකයක  ලක්ෂණයකි.  මෙසේ  ලාභ  ලැබෙන  හා  පාඩු  ලැබෙන  කාලසීමා  අතර  එහා  මෙහා  පැද්දීම  රක්ෂණ  චක්‍රයක් ලෙස  හඳුන්වනු  ලැබේ.

දේපල  හා  අනතුරු  රක්ෂණ  කරුවෝ  සිය  වාහන  රක්ෂණ  කාර්යයෙන් ගෙන්  වාසි  ලබති. සමාන්‍යයෙන් මෙවැනි  ව්‍යා‍පාර  වලදී  වාහන  නැතිවීම් හා වෙනත් අනතුරු වලදී පරිගණක ආධාරයෙන්  ලැබෙන දත්ත ප්‍රයෝජනයට  ගත හැකිවේ.  එක්සත්  ජනපදයේ  ස්වභාවික  විපත් නිසා  සිදුවන  අලාභ ප්‍රමාණය සිත්  අවුස්සන සුළුය.

අවසාන වශයෙන්  අලාභ  සඳහා  වන්දි  ඉල්ලීම්  හා  අලාභ  සඳහා  ගෙවීම්
රක්ෂණයේ   ද්‍රව්‍යමය   වශයෙන්  ඇති  උපයෝගී භාවයයි.  අලාභ  ගෙවීම්  කාර්යයේදී  රක්ෂිතයාගේ  තෘප්තිමත් භාවය,  මේ කටයුතු  සඳහා  වැයවන  පරිපාලනමය  වියදම්  මෙන්ම  අලාභ  ගෙවීමේදී  විය  හැකි සුළු  පාඩු   ගැනද  රක්ෂණ   කලමනාකරණයේදී  සැළකිලිමත්  වනු  ලැ‍ෙබ්.
මෙම  තුලනය  කිරීමේ කාර්යයේ  කොටසක්  ලෙස   ව්‍යාජ  රක්ෂණ  කරුවන්  පහළ වීම  රක්ෂණ  ව්‍යාපාරයට  මහත්  අවදානමත්  වන  බැවින්
එම  තත්ත්වය  වළක්වා  ගැනීමට  කළමනාකරණය  කරගැනීම  අවශ්‍යයෙන් කළයුත්තකි.

රක්ෂණ කරුවාගේ ව්‍ය‍ාපාරික මොඩලය


Sings Salvadore Poe is an album by Swedish singer Lisa Ekdahl, released in 2001. The music on the album is a mixture of latin jazz, easy listening and bossa nova. Salvadore Poe was Ekdahl's husband at the time and is also known for writing film music and as guitarist in 1990s hard rock band Spread Eagle.

There are several releases of this album, all from BMG, some with bonus tracks.

Regular release track listing
All songs written by Salvadore Poe.

 "Daybreak"
 "Rivers of Love"
 "Sunny Weather"
 "Only You"
 "The Color of You"
 "How Many More Times"
 "I Will Be Blessed"
 "Since You've Been Gone"
 "I've Never Seen Anything Like You"
 "I Don't Miss You Anymore"
 "Nightingale"
 "The Rhythm of Our Hearts"
 "Sun Rose"
 "Of My Conceit"
 "Aurore" (bonus track)

Charts

References

2001 albums
Lisa Ekdahl albums

Sings Salvadore Poe


Kincheloe ist der Familienname folgender Personen:

David Hayes Kincheloe (1877–1950),  US-amerikanischer Politiker
Joe L. Kincheloe (1950–2008), US-amerikanischer Pädagoge und Hochschullehrer

Kincheloe


Ogygia (;  , or  Ōgygíā ) is an island mentioned in Homer's Odyssey, Book V, as the home of the nymph Calypso, the daughter of the Titan Atlas. In Homer's Odyssey, Calypso detained Odysseus on Ogygia for seven years and kept him from returning to his home of Ithaca, wanting to marry him.

Athena complained about Calypso's actions to Zeus, who sent the messenger Hermes to Ogygia to order Calypso to release Odysseus. Hermes is Odysseus's great grandfather on his mother's side, through Autolycos. Calypso finally, though reluctantly, instructed Odysseus to build a small raft, gave him food and wine, and let him depart the island.

The Odyssey describes Ogygia as follows:

Location

Ogygia or Phaeacia has been associated with the putative sunken Atlantis. A long-standing tradition begun by Euhemerus in the late 4th century BC and supported by Callimachus,<ref>Strabo 7.3.6, referencing Callimachus' account in relation to Euhemerus. Also, Ernle Bradford (1963), Ulysses Found'.'</ref> endorsed by modern Maltese tradition, identifies Ogygia with the island of Gozo, the second largest island in the Maltese archipelago.

Aeschylus calls the Nile Ogygian, and Eustathius the Byzantine grammarian said that Ogygia was the earliest name for Egypt, while other suggested locations for Ogygia include the Ionian Sea.

Maps of historians and geographers Philipp Clüver and Petrus Bertius refer to Ogygia as an island northwest of Corfu, Ionian Islands, Greece, which adds fuel to modern Greek tradition that Ogygia is, indeed, the same island as the island of Othonoi.

Geographical account by Strabo

Approximately seven centuries after Homer, the Alexandrian geographer Strabo criticized Polybius on the geography of the Odyssey. Strabo proposed that Scheria and Ogygia were located in the middle of the Atlantic Ocean.

Geographical account by Plutarch

Plutarch also gives an account of the location of Ogygia:

The passage of Plutarch has created some controversy. W. Hamilton indicated the similarities of Plutarch's account on "the great continent" and Plato's location of Atlantis in Timaeus 24E – 25A. Kepler in his Kepleri Astronomi Opera Omnia estimated that "the great continent" was America and attempted to locate Ogygia and the surrounding islands. Ruaidhrí Ó Flaithbheartaigh used Ogygia as a synonym for Ireland in the title of his Irish history, Ogygia: Seu Rerum Hibernicarum Chronologia ("Ogygia: Or a Chronological Account of Irish Events"), 1685. Wilhelm von Christ was convinced that the continent was America and states that in the 1st-century sailors traveling through Iceland, Greenland, and the Baffin Region (Qikiqtaaluk) reached the North American coast.

Primeval OgygiaOgygia is associated with the Ogygian deluge and with the mythological figure Ogyges, in the sense that the word Ogygian means "primeval", "primal", and "at earliest dawn", which would suggest that Homer's Ogygia was a primeval island. However, Ogyges as a primeval, aboriginal ruler was usually sited in Boeotia, where he founded Thebes there, naming it Ogygia at the time.
In another account of Ogyges, he brought his people to the area first known as Acte. That land was subsequently called Ogygia in his honor but ultimately known as Attica.

Ogygia is used by Roderick O'Flaherty  as an allegory for Ireland in his book  published in 1685 as Ogygia: seu Rerum Hibernicarum Chronologia & etc., in 1793 translated into English by Rev. James Hely, as "Ogygia, or a Chronological account of Irish Events (collected from Very Ancient Documents faithfully compared with each other & supported by the Genealogical & Chronological Aid of the Sacred and Profane Writings of the Globe".

Namesake
Ogygia Island in Antarctica is named after the mythical island.

In popular culture
Ogygia appears in the books The Battle of the Labyrinth, The House of Hades and The Blood of Olympus of Rick Riordan's Camp Half-Blood Chronicles. Main characters Percy Jackson and Leo Valdez land on the island in The Battle of the Labyrinth and The House of Hades, respectively, where they remain trapped for a while until Calypso falls in love with them, which summons a magical raft to take the heroes away. In The Blood of Olympus'', Leo returns to Ogygia to rescue Calypso using a magical astrolabe that had been created by Odysseus for just such a purpose, although Odysseus had never been able to complete it.

Notes

External links

Plutarch - Concerning the Face Which Appears in the Orb of the Moon

Mythological islands
Geography of the Odyssey
Locations in Greek mythology
Calypso (mythology)

Ogygia


Laurence Paul Cunningham (8 March 1956 – 15 July 1989) was an English professional footballer. A left winger, he notably played in England, France and Spain, where he became the first ever British player to sign for Real Madrid.

Cunningham had signed a schoolboy contract with Arsenal in 1970, but was released in 1972 as his style of play was deemed incompatible with the Gunners' "give and go" tactics.

In 1974 he was picked up by second tier side Leyton Orient where he remained for 3 years. But it was following his move to West Bromwich Albion in 1977 that his career really took off. There he played alongside Cyrille Regis and Brendon Batson under coach Ron Atkinson, becoming only the second trio of black players to be fielded in the top flight of English football. They became known as 'the Three Degrees' - a term coined by Atkinson in reference to the American soul group of the same name.

His form at the Hawthorns later earned a move to Real Madrid, where he remained for five years, winning La Liga once and the Copa del Rey twice. After a spell in France with Marseille, he returned to England with Leicester City in 1985, followed by another spell in Spain with Rayo Vallecano. Cunningham signed with Wimbledon in 1988, where, as a member of the "Crazy Gang", he won the FA Cup in 1988 for the final trophy of his career.

Cunningham received his first international call-up to the England U21 side in 1977 while playing for West Bromwich Albion, becoming the first black footballer to represent an England international team organised by the Football Association. He later earned 6 caps for the full national team between 1979 and 1980, becoming one of the first ever black England internationals.

While playing for Rayo Vallecano, Cunningham was killed in a car crash in Madrid on the morning of 15 July 1989, at the age of 33.

Life and career

Born in Archway, London, he was the son of a former Jamaican race-horse jockey. Cunningham started in schoolboy football and was turned down by Arsenal before joining Leyton Orient in 1974. He joined West Bromwich Albion in 1977, where, under manager Johnny Giles, he teamed up with another black player, Cyrille Regis, and the following year (under Ron Atkinson) with Brendon Batson. This was the second time an English top-flight team simultaneously fielded three black players (the first being Clyde Best, Clive Charles and Ade Coker for West Ham United against Tottenham Hotspur in April 1972) and Atkinson collectively referred to Cunningham, Batson and Regis as "The Three Degrees" after the U.S. soul singing trio.

West Bromwich Albion became one of the most attractive and exciting English sides in the late 1970s and Cunningham soon attracted attention. He became the first black player to wear an England shirt at any level<ref name="The FA">[https://archive.today/20080202124413/http://www.thefa.com/NR/exeres/02E29C89-E076-4290-876C-7D7FAC911081,frameless.htm?NRMODE=Published FA PR— Laurie Cunningham]</ref> in the England under-21s' friendly against Scotland at Bramall Lane on 27 April 1977, scoring on his debut.

Whilst a West Bromwich Albion player he played in a benefit match for Len Cantello, that saw a team of white players play against a team of black players.

He subsequently earned a full England cap, making his debut against Wales in a Home International in 1979. He was to win a total of six caps for England.

In the summer of 1979, he made a historic move as the first British player to transfer to Real Madrid, who paid West Bromwich Albion a fee of £950,000. He scored twice on his debut and helped Real win the league and cup double. Despite this club success, Cunningham was overlooked by England manager Ron Greenwood for a place in the England squad for Euro 1980.

Cunningham began the 1980–81 season with Real Madrid well, and was again called up for England for the 1982 World Cup Qualifier against Norway, only to be an unused sub as England won 4–0. In the next qualifier against Romania, he came off the bench but was unable to help England avoid a 2–1 defeat. This was to be his last England cap. Back with Real Madrid, he scored goals in the early rounds of the European Cup, but then succumbed to injury, and required an operation on a broken toe.

Cunningham recovered just in time for the 1981 European Cup Final against Liverpool in Paris, as Real Madrid lost 1–0. During pre season training for the 1981–82 season, a thigh injury kept Cunningham out of the majority of the season (only three goalless appearances in the league), his only real noteworthy contribution was in the UEFA Cup quarter final tie against 1. FC Kaiserslautern.

In the first leg, Cunningham scored a goal in Real Madrid's 3–1 win. In the second leg, however, he was sent off shortly before half time for retaliation, as Kaiserslautern won 5–0 to inflict Real Madrid's worst ever result in European competition. Prior to this tie, a finally fit Cunningham had been summoned up for England duty again, but this would be the last time he made an England squad. Cunningham won a second Spanish Cup medal as he played in the final when Real Madrid beat Gijón 2–1, but it was a depressing campaign for him. For the next season, with Real Madrid signing Johnny Metgod to join Uli Stielike as the two permitted foreigners, Cunningham spent most of the 1982–83 season on the sidelines, until he reunited with Ron Atkinson at Manchester United on loan in April 1983. He left Real after the 1982–83 season, joining Sporting Gijón and subsequently Marseille.

Cunningham only remained in France for one season in 1984–85, before heading back to England to join Leicester City, although he played only half a season due to further injury. At the end of the 1985–86 season, Cunningham went back to Spain to play for Rayo Vallecano in the second tier. He moved to Charleroi in Belgium for the 1987–88 campaign, but was yet again struck down by injury, and in the new year was back in England on a short-term deal with Wimbledon, where he managed to help the Dons beat Liverpool in the 1988 FA Cup Final.

Cunningham later moved back to Spain and Rayo Vallecano for the 1988–89 season. He scored the goal that secured their promotion to the Primera Division.

Cunningham was killed in a car crash in Madrid on the morning of 15 July 1989, at the age of 33. He was survived by his wife and their son.

 Legacy
In November 2004, he was named as one of West Bromwich Albion's 16 greatest players, in a poll organised as part of the club's 125th anniversary celebrations. The club announced that Cunningham would feature in a mural of the former players to be displayed at The Hawthorns.

In October 2013, the Nubian Jak Community Trust unveiled a blue plaque outside Brisbane Road. In September 2015, English Heritage erected a blue plaque on Cunningham's childhood home at 73 Lancaster Road, Stroud Green, London.

In November 2017, a statue by Graham Ibbeson was unveiled in Coronation Gardens, Leyton, near Brisbane Road, paying tribute to Cunningham and his time at Leyton Orient. Another statue by Ibbeson was unveiled in West Bromwich town centre in May 2019. The work commemorates Cunningham's time at Albion alongside black teammates Brendon Batson and Cyrille Regis, with a spokesperson for the organisers commenting that "the three players opened the gates to allow black players into football at a time when they were locked out".

A play based on his life, Getting the Third Degree by Dougie Blaxland, was first performed in 2019.

Tributes

Career statistics

 Honours

Real Madrid
 La Liga: 1979–80
 Copa del Rey: 1979–80, 1981–82

Wimbledon
 FA Cup: 1987–88

Bibliography
Bowler, D., & J. Bains (2000), Samba in the Smethwick End: Regis, Cunningham, Batson and the Football Revolution.
Paul Rees (2014), The Three Degrees The Men Who Changed British Football Forever''.

References

External links
Englandstats.com profile
Profile on football-england.com
Laurie's Legacy, Waltham Forest Council – via YouTube

1956 births
1989 deaths
Footballers from Archway, London
English men's footballers
English expatriate men's footballers
England men's international footballers
England men's B international footballers
England men's under-21 international footballers
Men's association football wingers
Leyton Orient F.C. players
West Bromwich Albion F.C. players
Real Madrid CF players
Manchester United F.C. players
Sporting de Gijón players
Olympique de Marseille players
Leicester City F.C. players
Rayo Vallecano players
Road incident deaths in Spain
R. Charleroi S.C. players
Wimbledon F.C. players
Black British sportsmen
English people of Jamaican descent
Belgian Pro League players
Ligue 1 players
La Liga players
Segunda División players
Expatriate men's footballers in Belgium
Expatriate men's footballers in France
Expatriate men's footballers in Spain
English expatriate sportspeople in Spain
English expatriate sportspeople in France
English expatriate sportspeople in Belgium

Laurie Cunningham


Le crématorium de Lyon ou four crématoire du nouveau cimetière de la Guillotière, est un crématorium situé dans le cimetière nouveau de la Guillotière à Lyon en France.

Histoire
Le maire de Lyon, Édouard Herriot, sympathisant du mouvement crématoriste en France, demande une étude à Etienne Curny dès 1907. L'architecte conçoit alors le crématorium qui est construit puis utilisé à partir de 1911 dans le cimetière nouveau de la Guillotière.

Jean-Louis Chorel se charge de certains éléments de sculpture.

Références

Articles connexes
 Crématorium-columbarium du Père-Lachaise

Cimetières de la Guillotière
Monument à Lyon
Lyon

Crématorium de Lyon


Ein Down ist ein Spielabschnitt im American und Canadian Football, welcher sich über einen Spielzug erstreckt. Eine sinngetreue deutsche Übersetzung ist Versuch. Dies darf nicht mit dem Try (deutsch ebenfalls: Versuch) im Rugby verwechselt werden.

Herkunft des Begriffs
Am Ende des 19. Jahrhunderts war es im Rugby die Regel, dass ein ballführender Spieler, wenn er getackelt wurde und so den Ball nicht mehr vorwärts bewegen konnte, "Held!" (deutsch: Gehalten!) rief. Daraufhin antwortete der tackelnde Spieler "Have it Down!" (deutsch: Hab ihn unten!). Der getackelte Spieler war also down. Im Anschluss wurde an der Stelle, an der das Tackle stattfand, ein Gedränge begonnen.

Im American Football wurde das Konzept, dass ein Spielzug zu Ende ist, wenn der ballführende Spieler down ist, ebenfalls aufgenommen. Ein Spieler hatte die Möglichkeit freiwillig "Down!" zu rufen um den Spielzug zu beenden. Diese Praxis wurde im College Football (unter NCAA-Regeln) quasi abgeschafft, da dort ein Spielzug im Gegensatz zur NFL sofort beendet ist, wenn ein ballführender Spieler den Boden berührt, ausgenommen Hände und Füße. Jedoch ist es auch heute noch in der National Football League (NFL) möglich "Down!" zu rufen um einen Spielzug zu beenden. Diese Regel findet jedoch in der Praxis keine Anwendung. Stattdessen kann ein Spieler das Down beenden, indem er abkniet oder mit den Füßen voraus auf den Boden rutscht.

Wichtig zum genauen Verständnis ist zu sagen, dass ein Down, was wörtlich aus dem Englischen übersetzt unten heißt, in diesem Zusammenhang nicht bedeutet, dass ein Spieler am Boden liegen muss. Es genügt, dass der Spieler keinen Raumgewinn mehr erzielen kann. Beispiele hierfür wären, dass er von mehreren Spielern im Stehen festgehalten wird, er nicht auf dem Boden, sondern auf einem anderen Spieler liegt oder er sich in einem so engen Gedränge befindet, dass er nicht die Möglichkeit hat zu Boden zu gehen.

American Football

Allgemeines

Jede Angriffsserie einer Offense beginnt mit einem First Down (ersten Versuch). Mit vier Downs muss die Offense versuchen, zehn Yards Raumgewinn zu erzielen, um einen neuen First Down zu erhalten. Jedes Down beginnt mit einem Snap an der Line of Scrimmage und endet, wenn der ballführende Spieler zu Boden getackelt wird. Ein Down ist ebenfalls vorbei, wenn der Spieler oder der Ball nach einem Fumble das Spielfeld verlässt, ein Pass nicht gefangen wird (englisch: Incomplete Pass) oder gepunktet wird. Diese Möglichkeiten für das Ende eines Downs beziehen sich auch auf Spieler der Defense, die eventuell durch einen Turnover in Ballbesitz gekommen sind. An der Stelle, an der der Spielzug beendet ist, entsteht die neue Line of Scrimmage. Werden nach vier Versuchen keine zehn Yards Raumgewinn erzielt, wechselt der Ballbesitz zur verteidigenden Mannschaft.

Terminologie
Im Sprachgebrauch wird die Anzahl der Versuche normalerweise mit der Entfernung zum nächsten First Down kombiniert. Daraus ergeben sich einige Situationen im Spielgeschehen, die häufiger auftreten als andere. Beispiele für diese Situationen sind:

 1st & 10: Dies beschreibt die klassische Ausgangssituation für den Beginn einer Angriffsserie. Es ist der erste (englisch: first) Versuch und es sind zehn Yards zu überbrücken, um einen neuen ersten Versuch zu erhalten.

 2nd & 5: Dies beschreibt einen zweiten Versuch bei dem noch fünf Yards Raumgewinn erzielt werden müssen um einen neuen ersten Versuch zu erzielen.

 2nd & 17: Dies beschreibt einen zweiten Versuch bei dem noch 17 Yards Raumgewinn erzielt werden müssen. Dies kann durch Raumverlust beim First-Down-Spielzug geschehen, wie beispielsweise einen Sack, oder durch Strafen.

 1st & Goal: Hierbei wird eine Situation beschrieben, in welcher der erste Versuch näher an der gegnerischen Endzone liegt als 10 Yards. In dieser Situation ist es der Offense nicht möglich einen neuen ersten Versuch zu erzielen, sondern nur einen Touchdown. Wird mit dem ersten Versuch kein Touchdown erzielt folgt 2nd & Goal.

 3rd & Inches: Hierbei beträgt die Entfernung zum neuen ersten Versuch, bei einem dritten Versuch, weniger als ein Yard. Ist die Entfernung zu kurz um festzustellen, ob ein neuer erster Versuch schon erzielt wurde, wird die Chain Crew auf das Spielfeld gerufen, um mit einer Kette zu messen.

Von Journalisten und Fans werden allerdings nicht nur die genauen Abstände als Einteilung benutzt, sondern auch ungefähre Entfernungen.

 3rd & long: Dies beschreibt einen dritten Versuch und eine weite Entfernung zum First Down. Hierbei ist die Definition von "weit" relativ. Gewöhnlicherweise handelt es sich hierbei um mehr als sieben oder acht Yards zum neuen ersten Versuch.
Solch eine Einteilung wird vorgenommen, um ähnliche Spielsituationen zusammenzufassen. So ist "3rd & long" eine Situation, in der die Offense mit einer hohen Wahrscheinlichkeit einen Passspielzug versucht, da ein Raumgewinn durch Laufspielzüge von mehr als sieben Yards seltener ist als durch Pässe, welche zwar riskanter sind, aber im Erfolgsfall in der Regel einen höheren Raumgewinn erzielen. Eine weitere Zusammenfassung wäre beispielsweise "2nd & short", wobei  "short" (deutsch: kurz) hier für ungefähr ein bis drei Yards steht.

Weitere Begrifflichkeiten sind:
 Turnover on Downs: Dies beschreibt die Situation, in der eine Mannschaft es nicht schafft einen Raumgewinn von zehn Yards innerhalb von vier Versuchen zu erzielen. Der Ballbesitz wechselt dann an die gegnerische Mannschaft. Es findet also ein Turnover statt.

 Three-and-out: Dies beschreibt eine Situation, in der es eine Mannschaft nicht geschafft hat während einer Angriffsserie einen neuen ersten Versuch zu erzielen. Nach drei Spielzügen verlassen sie das Spielfeld wieder, da der vierte Versuch für gewöhnlich nicht von der Offense ausgespielt wird (siehe 4th Down).
 Money Down: Wie unter Three-and-out beschrieben ist, entscheidet der dritte Versuch darüber, ob die Offense auf dem Feld verbleibt oder nicht. Diese Wichtigkeit, sowohl für die Offense als auch für die Defense, spiegelt sich in dem Begriff Money Down wider.

Darüber hinaus gibt es noch andere umgangssprachliche Redewendungen, wie:
 4th & Game: Dies ist eine Situation, in der ein First Down oder Touchdown zwingend erforderlich ist, um das Spiel am Laufen zu halten. Dies ist meist der Fall in Situationen, in der die angreifende Mannschaft punkten muss, da die Zeit nicht mehr ausreicht, um den Ball zurückzubekommen, falls der Versuch scheitern und die gegnerische Mannschaft den Ball erhalten sollte.

4th Down

Im American Football unterscheidet sich der vierte Versuch deutlich von den drei vorangegangenen. Wird mit dem vierten Versuch kein neuer erster Versuch erzielt, wechselt der Ballbesitz. Aus diesem Grund wird in den meisten Fällen der Ball gepuntet oder, wenn man nah genug an der gegnerischen Endzone ist, ein Field Goal versucht. Gepuntet wird, um dem Gegner eine schlechtere Feldposition, also Ausgangslage, für dessen Offense zu verschaffen. Es gibt nur wenige Fälle, in denen eine Mannschaft versuchen wird den vierten Versuch auszuspielen (englisch: Fourth Down Conversion Attempt). Mögliche Gründe hierfür sind:
 Die angreifende Mannschaft liegt zurück und es gibt nicht mehr genügend Spielzeit, um wieder in Ballbesitz zu kommen, wenn man puntet.
 Die angreifende Mannschaft versucht die verteidigende Mannschaft zu überraschen, meist mit einem Fake Punt.
 Es sind nur noch Inches bis zum First Down und man verfügt über eine sehr starke Offensive Line. Dadurch hat ein  Quarterback Sneak gute Erfolgschancen.
 Es sind fünf oder weniger Yards und man möchte die Defense ins Abseits locken, um mit der Strafe ein First Down zu bekommen. Ein Snap erfolgt nicht.
Je näher man an der eigenen Endzone ist, desto größer wird der Raumverlust im Gegensatz zu einem guten Punt, wenn man das First Down nicht erreicht. Deshalb wird das vierte Down, wenn die Zeit nicht drängt, nur dann ausgespielt, wenn sich die Line of Scrimmage schon im Bereich der Mittellinie oder in der gegnerischen Hälfte befindet, die Distanz für ein Fieldgoal aber noch zu groß ist.

Canadian Football
Im Canadian Football gibt es nur drei Downs pro Angriffsserie.

Quellen
 http://www.dummies.com/how-to/content/understanding-footballs-downs-yardage-and-stuff.html (englisch)
 http://members.chello.at/hhofer/american-football-regeln.htm
 http://www.barrypopik.com/index.php/new_york_city/entry/money_down_third_down_in_football

Footballfachbegriff

Down (Sport)


ලක්සම්බර්ග්, නිල වශයෙන් ලක්සම්බර්ග් මහා ආදිපාද දනව්ව (, , ) යනු, බෙල්ජියමයෙන්, ප්‍රංශයෙන්, සහ ජර්මනියෙන් දේශසීමාවූ,  බටහිර යුරෝපයෙහි පිහිටි භූමියෙන් වටවූ රටකි.

ලක්සම්බර්ග්


The Pine Bluff Observatory (PBO) is an astronomical observatory located in the town of Cross Plains, Wisconsin (USA) about  west of Madison.  PBO is owned and operated by the University of Wisconsin–Madison (UW-Madison).  It opened in 1958, and is mainly used by students and faculty of UW-Madison for instruction and research.  PBO also provides a facility for testing new instruments.  Recent research conducted at PBO includes measuring the lunar sodium tail, monitoring circumstellar disks around Be stars, and studying the warm ionized medium.

See also
 Washburn Observatory
 List of astronomical observatories

References

External links
 Department of Astronomy at University of Wisconsin–Madison
 Pine Bluff Observatory Clear Sky Clock Forecasts of observing conditions.

Astronomical observatories in Wisconsin
University of Wisconsin–Madison
Buildings and structures in Dane County, Wisconsin

Pine Bluff Observatory


Numele József Szinnyei se poate referi la una din următoarele persoane:

 József Szinnyei (1830-1913) - bibliograf maghiar
 József Szinnyei (1857-1943) - lingvist maghiar, fiul bibliografului József Szinnyei
 József Szinnyei (1881-1943) - medic maghiar, fiul lingvistului József Szinnyei

Pagini de dezambiguizare referitoare la persoane

József Szinnyei