Præstegade 23 (også omtalt som Præstegadehuset, Stenhuset og Det gamle Hospital) er et gotisk stenhus fra middelalderen som står i Præstegade i Kalundborgs gamle bydel; Højbyen.

Bygningen er opført omkring år 1500 og den er fuldt bevaret i sin oprindelige højde. Huset blev fredet i 1918.

Historie
Præstegadehuset er bygget i slutningen af 1400-tallet, nogle steder angives 1496 som opførselsåret. Det var oprindeligt bolig for Vor Frue Kirkes præster. Det var sandsynligvis Sct. Gertruds Alter, der opførte huset. I et brev fra 1499 står der at Sct. Gertruds Alter har fået en grund "vesten op til skibslågen", som var blevet overdraget fra præsten i Rørby.

Ved reformationen blev huset overtaget af Kronen, og det blev herefter givet til sognepræsten som bolig. Det kom til at fungere som tjenestebolig for præsterne i Kalundborg indtil Lindegården i Adelgade blev den officielle præstegård i starten af 1600-tallet.

Fra slutningen af 1500-tallet og de første ti års tid af 1600-tallet stod bygningen tom. I 1616-17 blev der foretaget en større ombygning, hvor man rev de to bindingsværkshuse ned, som hørte til Præstegadehuest. Der blev opført nye bindingsværkshuse og selve huset blev også ændret. Tilmurede døråbninger i husets østgavl viser, at der har direkte adgang fra stenhuset til bindingsværkhuset ved siden af.

Kirken solgte bygningen fra i 1753, men det forblev fortsat i præstens eje i de følgende hundrede år. Under koleraepedien i 1853 blev huset indrettet som byens første sygehus med i alt ni sengepladser. Fra 1859 og frem til 1872 blev det lejet af amtsrådet i Holbæk og blev anvendt som sygehus. Denne funktion blev dog overtaget af en nyopført bygning dette år.

Det blev herefter udlejet til beboelse. Den aarhusianske grosserer Chr. W. F. Bestle, der ejede bygningen omkring 1900, overdrog den til Nationalmuseet i 1905. Præstegadehuset blev fredet i 1918.

C.M. Smidt forsøgte i 1935 at genetablere vinduernes oprindelige udseende i forbindelse med en istandsættelse af bygningen. I 1938 købte Kalundborg Kommune grunden med både stenhuset og bindingsværkshusene fra 1616. Man valgte at rive bindingsværksbygningerne ned, og opførte i stedet ældreboliger.

I 1967-69 genopførte man det trappehus mod syd, som med tiden var forsvundet. Kun den nederste del er bevaret, og denne del har den oprindelige nedgang til kælderen.

I perioden 1986-1990 blev der udført omfattende restaurerings- og vedligeholdselsesarbejde på fortidsminder i Kalundborg, og i den forbindelse blev Præstegade 23 renoveret udvendigt. Her blev der udskiftet en række meget medtagede sten, mens man forsøgte at bibeholde så meget som muligt, af de oprindelige byggematerialer.

I 2012 indrettede man huset til formidling så bl.a. lokale skoleklasser kan bruge det i undervisningsøjemed. Der blev bl.a. fremstillet en vandkande i bronze på baggrund af fund fra Næstved. Huset bliver også anvendt til børneaktiviteter med middelaldertema i skolernes sommerferie.

Beskrivelse

Præstegade 23 er en grundmuret teglstensbygning i to stokværk (etager). Der er en kælder, to etager og et loft direkte under taget. Mod øst er et trappetårn, der giver adgang til de øvre etager. Trappetårne i verdslige bygninger fra middelalderen er usædvanlige, idet man normalt havde en trappe på ydersiden af bygningerne. Det er bygget i romansk og gotisk stil.

Fundamentet er mark- og munkesten. Kælderen er hvælvet, og inddelt i tre rum. Der er adgang til kælderen fra trappetårnet mod syd.

Stueetagen er ligesom kælderen inddelt i tre rum. Det største måler omtrent 6,5 x 3 m. I østvæggen er en kamin. En dør fører til et mindre rum på ca- 4 x 2,2 m, og herfra er der adgang til yderligere et lille rum på 2 x 2,x m. Første salen er derimod udlagt som ét stort rum, og har ligeledes en kamin i østgavlen. Loftsetagen har også altid været ét stort rum. Selvom man sjældent har benyttet den slags til beboelse har man alligevel fundet en ikke færdiggjort kamin i vestgavlen.

Overordnet er ruminddelingen i præstegadehuset atypisk, og selvom det er blandt de bedst bevarede middelalderlige byhuse i Europa, kan det således ikke opfattes som almindelig opdeling.

Der findes flere forskellige typer vinduer i bygningen. Ud mod gaden i stueetagen er en smal lyssprække og et cirkulært vindue. I første sal findes to spidsbuevinduer. Alle vinduerne i bygningen stammer fra 1930'erne. På facaden ud mod gaden findes rester efter en kvist, der har siddet på taget, og som vidner om, at loftet har været anvendt til opbevaring. Kvisten har sandsynligvis haft et hejseværk, så man kunne løfte ting fra gadeniveau direkte op på loftet.

Gulvene består af pigsten, teglsten og ler, og alle oprindelige. Taget er af i røde teglsten, og er af nyere dato. Begge gavle har kamtakker.

Der er ingen tegn på, at der har været et køkken i huset, så det antages, at det har ligget i den bindingsværksbygning som blev revet ned i 1600-tallet. I murene er der rester af et kanalsystem, der går fra kælderen og op til stueetagen, som muligvis har været til at lede varm luft rundt i bygningen.

Ved hjælp af dendrokronologi har man dateret det til slutningen af 1400-tallet. Den yngste af to bjælker, som man har udført prøver på, stammer fra 1485-1490.

Se også
 Fredede bygninger i Kalundborg Kommune
 Den gamle Latinskole - middelalderlig kirkelade overfor

Referencer

Litteratur
 Kristensen, Hans Krongaard "Præstegadehuset i Kalundborg" s. 88-92 i Årets Gang På Kalundborg Og Omegns Museum (2007)
 Kalundborgs Historie, Bind 3, "Byens Huse". Kalundborg Kommune

Eksterne henvisninger

Fredede bygninger, konstruktioner og anlæg i Kalundborg Kommune
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Kalundborg
Gotisk arkitektur i Danmark

Præstegade 23


ذراع السمار هي إحدى بلديات دائرة المدية ولاية المدية الجزائرية.

كانت تعرف في الفترة الاستعمارية باسم لودي. تم إعطاء هذا الاسم للقرية الجديدة في ذكرى معركة لودي ، مدينة لومباردي ، التي فاز بها بونابرت في 10 مايو 1796 على النمساويين.

تقع بلدية «ذراع اسمار» عند سفح قمة الدخلة (1062 متر)

تقع القرية ، وهي بلدية كاملة ، على بعد أربعة كيلومترات غرب المدية وأربعة وتسعين جنوب غرب الجزائر العاصمة، و هي اليوم تسمى ببلدية ذراع اسمار وهي بالمعنى الأمازيغ أسمار وهي تعني المرتفع الصغير أو الربوة كما أنها تقع في الشمال الغربي للولاية يحدها من جهة الشرق مع بلدية المدية، و من الشمال بلدية تمزقيدة ومن الغرب بلدية حربيل ومن الجنوب كل من تيزي المهدي وسي المحجوب، كما تحتوي البلدية على قاعدة صناعية هامة وذلك لاحتوائها على منطقة صناعية هامة بها مصانع وورشات بالإضافة انها منطقة فلاحية زراعية وغابية وكذا رعوية. كما انها تنقسم إلى مناطق عدة عبارة عن قرى ومداشر نذكر منها على سبيل المثال لا الحصر منطقة عين العرايس وسيدي مسلم وتيبحرين حيث يقع دير الرهبان شمالا وكذا منطقة الجوابر واولاد سنان وعين الجردة جنوبا.

أبو دارين جوري.

معالم

 كنيسة ذراع السمار

المراجع

ذراع السمار

ذراع السمار


An Uncinia tenuis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Friedrich Poeppig ngan Carl Sigismund Kunth. An Uncinia tenuis in nahilalakip ha genus nga Uncinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Uncinia

Uncinia tenuis


Outi Päivikki Borgenström (verheiratete Borgenström-Anjala; * 24. Januar 1956 in Tampere) ist eine ehemalige finnische Orientierungsläuferin. 1978 gewann sie den WM-Titel mit der finnischen Staffel, 1979 war sie Einzelweltmeisterin.

Ihre erste Weltmeisterschafts-Medaille gewann Borgenström 1974 im dänischen Viborg. Im Einzelrennen wurde sie hinter der Dänin Mona Nørgaard und der Schwedin Kristin Cullman Dritte. 1976 in Schottland gewann sie die Silbermedaille mit der Staffel. Bei den Nordischen Meisterschaften 1977 in Joensuu gewann Borgenström den Einzeltitel. 1978 wurden Outi Borgenström, Marita Ruoho und Liisa Veijalainen Staffelweltmeisterinnen. Bei der Heim-Weltmeisterschaft in ihrer Geburtsstadt Tampere 1979 gewann sie den Langdistanzwettbewerb. Nach diesem Erfolg wurde sie zur Sportlerin des Jahres in Finnland ausgezeichnet. 1981 in Ungarn gewann sie nochmal Staffel-Silber. Auch bei den Nordischen Meisterschaften 1980 (hinter Liisa Veijalainen) und 1982 (hinter Eva Charlotte Tønnesen) gewann sie im Einzel Silber.

Im Sommer 1984 kam Outi Borgenströms und Ari Anjalas erstes Kind zur Welt. Ari Anjala war mehrfacher WM-Medaillengewinner mit der finnischen Orientierungslaufstaffel. Borgenström setzte ihre Orientierungslauf-Karriere danach zwar fort, konnte aber nicht mehr den Anschluss an die Weltspitze herstellen. 1990 gewann sie aber noch mit der Mannschaft von Tampereen Pyrintö die Tiomila. Ihr Sohn Topi Anjala ist ebenfalls Mitglied der Orientierungslauf-Nationalmannschaft.

Die finnische Normaldistanz-Meisterschaft gewann sie 1976, 1978, 1981 und 1983, die Langdistanz-Meisterschaft 1981 und 1983. 1983 war sie auch finnische Meisterin im Nacht-OL. Während ihrer Karriere lief sie für die Vereine Hyvinkään Rasti, Kangasalan Kisa, Tampereen Pyrintö und Ikaalisten Nouseva Voima.

Platzierungen

Weblinks
 World Orienteering Championships International Orienteering Federation

Orientierungsläufer (Finnland)
Weltmeister (Orientierungslauf)
Finnischer Meister (Orientierungslauf)
Finne
Geboren 1956
Frau
Sportler des Jahres (Finnland)

Outi Borgenström


حدائق أكدال أو بساتين أكدال هي منتزه طبيعي على مشارف مراكش بالمغرب.أسسها الخليفة الموحدي عبد المومن بن علي. يمكن للزائر أن يجد فيها مئات من أشجار الزيتون والبرتقال والمشمش وغيرها من الأشجار المثمرة. هذه الحدائق تعتبر مكانا مميزا للاستمتاع بالهدوء والاسترخاء، فهي بعيدة عن الضجيج وملاذ حقيقي للفارين من ضوضاء المدينة الحمراء.

وصفها
تتوفر حدائق أكدال على عشرات الأنواع من الأشجار المثمرة، وهي متاحة للزوار على مساحة تتجاوز 500 هكتار، ما يضفي على الحديقة رونقا خاصا هو استقطابها لمجموعة من الطيور النادرة، فزوارها يستمتعون كثيرا بمراقبة الطيور والإنصات إلى زقزقتها وشدوها الذين يشنفان الآذان. يحار الزائر إذن في التمييز بين حدائق وجنان مدينة البهجة أو التفضيل بينها، فهي أجزاء متناغمة تتجمع لتشكل صورة مدينة لم يثنها التحضر والتعمير عن الحفاظ على ثروتها الخضراء التي لا تقدر بثمن.

انظر أيضا
عرصة مولاي عبد السلام

المراجع

حدائق في المغرب
عمارة العلويين
عمارة الموحدين
عمارة سعدية
عمارة مغاربية
مبان ومنشآت في مراكش

حدائق أكدال


«Cómo te extraño corazón» es el quinto y último sencillo del álbum Sueños líquidos de la banda de rock mexicana Maná. En la semana del 28 de noviembre de 1998 debutó en el número 31 de los U.S. Billboard Hot Latin Tracks. Se mantuvo un total de 2 semanas.

Posiciones en la lista

Enlaces externos
 http://www.musica.com/letras.asp?letra=801434

Sencillos de 1998
Canciones de 1998
Canciones de Maná
Canciones en español

Cómo te extraño corazón


Drengen der ikke kunne svømme er en dansk kortfilm fra 2011 med instruktion og manuskript af Anders Helde.

Handling

Medvirkende
 Jonas Wandschneider - Nicklas
 Sebastian Elkrog Sørensen - Rasmus
 Christian Damsgaard - Carsten
 Danny Thykær - Pusher
 Michael Liltorp - Henchman
 Frank Mothe - Mand på togstation
 Kim Sørensen - Mand på tog

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Kortfilm fra Danmark

Drengen der ikke kunne svømme


Alicia Christian "Jodie" Foster (d. 19 Kasım 1962), Amerikalı sinema oyuncusu, yönetmen ve yapımcı. 3 yaşındayken oyunculukla tanıştı. Robert De Niro ile oynadığı Taksi Şoförü ve Anthony Hopkins ile başrolünü paylaştığı Kuzuların Sessizliği filmleriyle tanınır.

Kariyeri
Jodie Foster, 19 Kasım 1962'de Los Angeles, Kaliforniya'da doğdu. 3 yaşından 8 yaşına kadar yaklaşık 40 kadar reklam filminde rol alarak önemli tecrübeler kazandı. Ardından TV dizilerinde rol alan Foster, ilk sinema filmi Napoleon ve Samantha'yı 1972 yılında çekti. Sonraki 5 yıl aralarında Tom Sawyer ve Çılgın Cuma'nın da yer aldığı 10'dan fazla film çekti. Daha ilk yıllarda oyunculuğuyla eleştirmenlerin dikkatini çekmeyi başardı.

Henüz 14 yaşındayken, bir Martin Scorsese filmi Taksi Şoförü filminde Robert De Niro ile birlikte oynadığı çocuk fahişe rolü, ona En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Akademi Ödülü adaylığı getirdi. Bu film, onun geniş kitlelerce tanınmasına sebep oldu. Önceki çocuk
yıldızlar Shirley Temple ve Tatum O'Neal'ın aksine, Foster'ın yetişkin rollerine
geçişi oldukça başarılı oldu. İlk En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'nı tecavüz mağduru bir
kadını canlandırdığı 1988 yapımı The Accused filmiyle aldı. İkincisini ise Anthony Hopkins ile başrolünü paylaştığı, 1991 yapımı Kuzuların Sessizliği filmi ile aldı.

Kuzuların Sessizliği, Foster'ın kariyerinde bir dönüm noktası olmuştur. Yazar Thomas Harris'in romanından uyarlanan ve Foster'ın başrollerini Hannibal Lecter karakterini canlandıran Anthony Hopkins ile paylaştığı bu film, ona sadece En İyi Kadın Oyuncu ve filmin yapımcılarına da En İyi Film Oscarı kazandırmakla kalmamış, Foster'a Hollywood'un kapılarını sonuna kadar açmakla bir mihenk taşı görevi üstlenmiştir.

Foster, ilk sinema filmi yönetmenliği 1991 yapımı Little Man Tate filmi ile yaptı. Dahi bir çocuk ve annesi etrafında gelişen hikâyesinin aktarıldığı filmi Foster hem yönetti, hem de oynadı. 1992 yılında kendi prodüksiyon firması Egg Pictures'ı kurdu. 1994 yılında yapımcılığını ve oyunculuğunu aynı anda üstlendiği Nell adlı filmde, Kuzey Kaliforniya ormanlarında insanlardan yalıtılmış bir şekilde yaşayan ve sonunda uygarlığa dönmek zorunda kalan Nell'i canlandırdı.1997 yılında Matthew Mcconaughey ile başrollerini paylaştığı, Carl Sagan'ın  romanından uyarlanan Mesaj filminde dünya dışı varlıkların araştırıldığı bir projede çalışan bir bilim kadınını canlandırdı.

Bu filmleri 2002 yapımı bir David Fincher filmi Panik Odası ve 2005 yapımı Uçuş Planı takip etti. Bu filmlerin ardından olumlu eleştiriler, Foster'ın adının birçok dergi ve eleştirmen tarafından gelmiş geçmiş en iyi oyuncuları listesine eklenmesine sebep oldu. Foster'ın sonraki filmi olan İçerideki Adam isimli filmde Foster, başrolü Denzel Washington ve Clive Owen ile paylaştı.

70.Altın Küre ödül töreninde eşcinsel olduğunu açıklayan Foster, ailesinin ve yakın çevresinin bu durumu daha önceden bildiğini de dile getirdi.

Jodie Foster'ın Charles ve Christopher adında iki çocuğu vardır. Eşcinsel olan Jodie Foster 2014'te Alexandra Hedison'la evlenmiştir.

Filmografi

Ödülleri ve adaylıkları

Dış bağlantılar

1962 doğumlular
Los Angeles doğumlu kadın oyuncular
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı çocuk oyuncular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı film yapımcıları
Amerikalı film yönetmenleri
Amerikalı ateistler
Yale Üniversitesinde öğrenim görenler
En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
En İyi Kadın Oyuncu Bağımsız Ruh Ödülü sahipleri
Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Lezbiyen oyuncular
Altın Küre Ödülü sahipleri
En İyi Kadın Drama Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
Cecil B. DeMille Onur Ödülü sahipleri
Fransa'daki Amerikalı gurbetçiler
İngiliz asıllı Amerikalılar
Alman asıllı Amerikalılar
İrlanda asıllı Amerikalılar
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı televizyon yönetmenleri
Amerikalı televizyon yapımcıları
Amerikalı kadın seslendirme sanatçıları
BAFTA En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahipleri
Avrupa Film Ödülü sahipleri
LGBT yönetmenler
Silahlanma kontrolü aktivistleri
Amerikalı LGBT oyuncular
En İyi Kadın Oyuncu SAG Ödülü sahipleri
Los Angeles doğumlu film yönetmenleri
En İyi Yardımcı Kadın Film Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
Ateist oyuncular
En İyi Kadın Oyuncu National Board of Review Ödülü sahipleri
National Board of Review Ödülü sahipleri
Bağımsız Ruh Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
En iyi Kadın Oyuncu Saturn Ödülü sahipleri
Başrolde Kadın Oyuncu Üstün Performansı Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Ateist yönetmenler
BAFTA Los Angeles Britanya Ödülleri sahipleri
20. yüzyılda kadın oyuncular
21. yüzyılda kadın oyuncular
20. yüzyıl LGBT kişileri
21. yüzyıl LGBT kişileri
Lezbiyenler
Kadın sinema oyuncuları
Kadın dizi oyuncuları
David di Donatello En İyi Yabancı Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahibi oyuncular

Jodie Foster


فيركوزيم  هي مدينة في مقاطعة بانزا أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1791 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة بينزا

فيرخوزيم (بينزا)


Boa Vista da Aparecida es un municipio brasileño del estado de Paraná. Tiene una población estimada, en 2021, de 7.524 habitantes.

Está localizado a aproximadamente 70 km de la ciudad de Cascavel.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Boa Vista da Aparecida


NGC 7652 je spiralna galaktika u zviježđu Tukanu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7652
  Auke Slotegraaf: NGC 7652 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7652 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7650 - 7699

7652

NGC 7652


Marcus Vinícius da Cruz e Mello Moraes (19 October 1913 – 9 July 1980), better known as Vinícius de Moraes () and nicknamed O Poetinha ("The little poet"), was a Brazilian poet, diplomat, lyricist, essayist, musician, singer, and playwright. With his frequent and diverse musical partners, including Antônio Carlos Jobim, his lyrics and compositions were instrumental in the birth and introduction to the world of bossa nova music. He recorded numerous albums, many in collaboration with noted artists, and also served as a successful Brazilian career diplomat.

Early life

Moraes was born in Gávea, a neighbourhood of Rio de Janeiro, to Clodoaldo da Silva Pereira Moraes, a public servant, and Lidia Cruz, a housewife and amateur pianist. In 1916, his family moved to Botafogo, where he attended Afrânio Peixoto Primary School. Fleeing the 18 of the Copacabana Fort revolt, his parents moved to Governador Island while Moraes remained at his grandfather's home in Botafogo to finish school. During visits with his parents on weekends and holidays, he became acquainted with the accomplished composer Ary Bororo.

Beginning in 1924, Moraes attended St. Ignatius, a Jesuit high school, where he sang in the choir and wrote theatrical sketches. Three years later, he became friends with the brothers Paulo and Haroldo Tapajós, with whom he wrote his first musical compositions, which were performed at friends' parties. In 1929, he completed high school and his family moved back to Gávea. That same year, he was admitted to the Faculty of Law at the Federal University of Rio de Janeiro (UFRJ). At the "School of Catete", he became friends with essayist and future novelist Otávio de Faria, an activist integrist Catholic and leader of a group of right-wing Catholics organized around Centro Dom Vital, a think-tank created by Jackson de Figueiredo shortly before his death.

Faria encouraged Moraes' literary vocation, and tried to recruit him to the conservative cause. Moraes received his college degree in Legal and Social Sciences in 1933. Soon after, he published his first two collections of poetry: Caminho para a distancia ("Path into the Distance") (1933) and Forma e exegese ("Form and Exegesis"). Both collections were composed and published under Octavio de Faria's informal editorship. The collections were symbolist poetry concerned with Catholic mysticism and the search for redemption of sexual seduction.

In his essay "Two Poets" (1935), Faria compared Moraes' poetry to that of Augusto Frederico Schmidt. The tension between Faria's and Moraes' shared Catholic activism and Faria's unrequited attraction to Moraes strained their friendship. Faria attempted suicide because of this unrequited love. Despite their estrangement, Moraes wrote two sonnets, the first in 1939 ("Sonnet to Octavio de Faria"), the second during the 1960s ("Octavio") in carefully couched praise of his friend.

In 1936, Moraes became a film censor for the Ministry of Education and Health. Two years later, he won a British Council fellowship to study English language and literature at Magdalen College, Oxford University. He abandoned his use of blank verse and free verse in favor of the sonnet, both the Italian form used in Portuguese poetry (two quatrains, two tercets) and the English form (three quatrains and a couplet). He was considered one of the most prominent of the "Generation of '45", a group of Brazilian writers in the 1930s and 1940s who rejected early modernism in favor of traditional forms and vocabulary. If João Cabral de Melo Neto's works and technique served the depiction of objective reality, those of Moraes served the depiction of the subjective mood of sexual love. The basic meter in Moraes' love poetry is the decasyllable, taken mostly from Camões's lyric poetry.

During his stay in England, Moraes wrote the verse collection Novos poemas ("New Poems"). While there, he married (by proxy) Beatriz Azevedo de Mello, with whom he subsequently had two children: filmmaker Suzana de Moraes and Pedro. In 1941, he returned to Brazil and worked as a film critic for the newspaper A Manhã ("The Morning"), as a contributor to the literary journal Clima ("Climate"), and at the Banking Employees' Institute of Social Security, the public pension fund for workers in banking institutions.

During the following year, he failed the admission test for a diplomatic career at the Ministry of Foreign Affairs (MRE). Shortly after, he was hired to accompany American writer Waldo Frank, a literary acquaintance, on tour across northern Brazil. In Moraes' words, it was contact with both Frank and "appalling poverty" that turned him into "a man of the Left".

In 1943, Moraes passed the MRE admission test on his second attempt and as his first posting was assigned as vice-consul at the Brazilian Consulate in Los Angeles, California. There, he published a book of poems, Cinco elegias ("Five Elegies"), followed by Poemas, sonetos e baladas ("Poems, Sonnets, and Ballads"). After his father died in 1950, he went to Brazil, then returned to Los Angeles and published two more books: Livro de sonetos ("Book of Sonnets") and Novos poemas II ("New Poems II"). Continuing his diplomatic career, during the 1950s, Moraes worked for the Brazilian consular service in Paris and Rome. In Rome, he often visited historian Sergio Buarque de Holanda (father of the musician Chico Buarque de Holanda), who was teaching in Italy as a visiting scholar.

In 1951, Moraes married his second wife, Lila Maria Esquerdo e Boscoli. He wrote film reviews for Samuel Wainer's Vargoist paper Última Hora. He was named a delegate to the Punta del Este film festival and was given a commission to study the management of film festivals at Cannes, Berlin, Locarno, and Venice, in view of the forthcoming São Paulo Cinema Festival, which was to be a part of the commemoration of the city's 400th anniversary.

In 1953, his third child, Georgiana, was born, and his fourth child with Lila Maria was born in 1956. He went to Paris as the second secretary at the Brazilian embassy in France. He released his first samba, "Quando tu passas por mim" ("When You Pass By"), which was composed with Antônio Maria. During the next year, he wrote lyrics to chamber music pieces by Cláudio Santoro. He became a well-known playwright with the staging of his musical Orfeu da Conceição ("Orpheus of the Conception") in 1956 and for the film made of it called Black Orpheus. He met pianist Tom Jobim, who was commissioned to write music for the play. Jobim wrote "Se todos fossem iguais a você" ("If Others Were Like You"), "Um nome de mulher" ("A Woman's Name"), and other songs included in the production. The play was staged in 1956 in São Paulo and Rio de Janeiro, having its text published in a deluxe edition illustrated by Carlos Scliar. At the end of 1956, Moraes returned to France, having been transferred in 1957 from the Brazilian embassy to the Brazilian representation at UNESCO. In 1958, he was transferred to the Brazilian embassy in Montevideo, returning to Brazil in transit. While in Brazil, he married Maria Lucia Proença.

Bossa nova
Elizete Cardoso's Canção do Amor Demais -- a seminal album in the development of bossa nova -- consists of compositions by Jobim and Moraes, either working together or solo ("Canção do Amor Demais", "Luciana", "Estrada Branca", "Chega de Saudade", "Outra Vez"...). The recording also included a relatively unknown João Gilberto on two tracks. With the release of this record, Moraes's career in music had begun.

In August 1962, Moraes performed for the first time as a singer with Jobim and Gilberto at the Au Bon Gourmet in Rio. This was the first of his  "pocket-shows", performances made to small audiences where he presented new compositions, some of which became international hits, such as the "Garota de Ipanema" ("The Girl from Ipanema"), as well as "Samba da Benção". Moraes introduced promising singers of the time, such as Nara Leão. Moraes wasn't a natural singer. He had a flat, nasal baritone voice, but he used background vocalists to sweeten the sound. His first undertaking as entertainer ended in 1963, when he returned to his post in the Brazilian representation at UNESCO, after his marriage to Nelita Abreu Rocha, his fourth wife.

Cinema recognition and collaborations
His play Orfeu da conceição (Orpheus of the Conception), a reworking of the story of Orpheus and Eurydice set in the carnival of Rio, was adapted into the film Black Orpheus, which won an Academy Award in 1959 as Best Foreign Language Film. It was awarded the Palme d'Or at the Cannes International Film Festival and the 1960 British Academy Award. The film was a co-production among France, Italy, and Brazil and included "A felicidade" ("Happiness"), a song by Jobim and Moraes, which became an international hit. His song "Samba da bênção" ("The Blessing Samba") was included on the soundtrack of A Man and a Woman (Un homme et une femme, 1966), another Cannes film festival winner.

Later life
During the 1960s and 1970s, Moraes collaborated with Baden Powell on a series of songs known as the Afro sambas. He collaborated with Edu Lobo on the Elis Regina hit song "Arrastão".

During a purge at the Ministry of Foreign Relations, he was forcibly retired in 1969 at the age of 55. Although taken aback by his forced retirement, he laughed at the case against him. When it was made known that the ministry purge was directed against "homosexuals and drunks", he jokingly retorted that his alcoholism was public knowledge.

In the 1970s, Moraes collaborated with Antônio Pecci Filho, a guitarist and vocalist nicknamed Toquinho on musical and literary works. He married three women in succession: Cristina Gurjão, with whom he had a daughter, Maria; the actress Gesse Gessy; and the Argentinian Marta Rodrigues Santamaria. He toured Europe with Chico Buarque and Nara Leão, and Argentina with Dorival Caymmi and Oscar Castro-Neves. His most stable musical partnership, however, remained with Toquinho, with whom he released popular albums. Their live performances in Brazil and Europe were often conducted as intimate meetings with the public. Moraes sat onstage at a table with a checked tablecloth and a bottle of whiskey, chatting and telling amusing stories to the audience in French, English, Spanish, Italian, and Portuguese.

Death and legacy

Moraes was a chain smoker and alcoholic who said, O uísque é o melhor amigo do homem—é o cão engarrafado ("Whiskey is man's best friend, it's dog in a bottle"), After a long period of poor health, which included several visits to rehabilitation clinics, he died at his home in Rio de Janeiro on 9 July 1980, at the age of 66, in the company of his ninth wife, Gilda de Queirós Mattoso, and the faithful Toquinho. He is buried in Rio de Janeiro's Cemitério São João Batista.

In 2006, Moraes was posthumously reinstated to the Brazilian diplomatic corps. In February 2010, Brazil's lower house, the Camara dos Deputados, approved his posthumous promotion to Ambassador.

In December 2014, following a three-week public vote, the mascot of the 2016 Summer Olympics was named after him.

Discography

References

External links

 International Jose Guillermo Carrillo Foundation

  Official site
Vinícius de Moraes recorded for the literary archive in the Hispanic Division at the Library of Congress on August 22, 1974 at the Library of Congress Field Office in Rio de Janeiro.

Brazilian male poets
1913 births
1980 deaths
Bossa nova singers
Brazilian diplomats
Brazilian male songwriters
Latin jazz singers
Música Popular Brasileira singers
Musicians from Rio de Janeiro (city)
Rio de Janeiro State University alumni
20th-century Brazilian poets
20th-century Brazilian male singers
20th-century Brazilian singers
20th-century Brazilian male writers
Alumni of the University of Oxford
Male jazz musicians
Burials at Cemitério de São João Batista

Vinicius de Moraes


Alexandre Kum'a Ndumbe III. (* 1. November 1946 in Douala) ist ein kamerunischer Historiker, Germanist, Hochschullehrer und Schriftsteller. Er war Professor an der Freien Universität Berlin und der Universität Yaoundé I.

Leben
Alexandre Kum'a Ndumbe III. stammt aus der Königsfamilie der Bele Bele/Bell in der kamerunischen Hafenstadt Duala und trägt den Titel Prinz. Einen Teil seiner Schulzeit verbrachte er am Maria-Theresia-Gymnasium München, wo er 1967 das Abitur ablegte. Anschließend ging er zum Studium an die Universität Lyon. Dort wurde er 1975 mit einer Arbeit über die Afrikapolitik Hitler-Deutschlands sowohl in Geschichte als auch in Germanistik promoviert (Doctorat de 3e cycle). Von 1975 bis 1979 lehrte er Geschichte und Politikwissenschaften an der Katholischen Universität Lyon. Danach wurde er als Professor an die Universität Yaoundé berufen, wo er von 1980 bis 1987 das Institut für Deutschsprachige Studien leitete. In der Zeit von 1981 bis 1986 hat er mehr als 170 afrikanische Zeitzeugen des deutschen Kolonialismus interviewt. 1985 gründete er die Stiftung Africavenir – Foundation for Development, International Cooperation and Peace, für politische Bildung in Afrika und Europa, eine politisch unabhängige und gemeinnützige Nichtregierungsorganisation.

1989 habilitierte er sich an der Freien Universität Berlin mit einer Schrift über die Afrikapolitik der Bundesrepublik Deutschland nach dem Zweiten Weltkrieg (Was will Bonn in Afrika?). Nach seiner Habilitation lehrte er von 1990 bis 2001 am Otto-Suhr-Institut für Politikwissenschaften der FU Berlin, dann wurde die Professur für Politik Afrikas trotz Protesten gestrichen. Danach lehrte er noch bis 2011 Germanistik, Geschichte, Theater und Politikwissenschaften an der Universität Yaoundé I.

Kum'a Ndumbe fordert vom Museum Fünf Kontinente in München die Rückgabe eines im Dezember 1884 von Max Buchner in Douala gestohlenen Tangués. Dabei handelt es sich um einen kunstvoll verzierten Schiffsschnabel, der als Insignum des Königs Kum'a Mbape (auch Lock Priso genannt), Ndumbes Großvater, diente. Dieser hatte von 1846 bis 1916 im damaligen Hickory Town, heute Bonabéri, geherrscht. König Kum'a Mbape leistete Widerstand gegen die Unterschrift des Schutzvertrages mit der deutschen Kolonialmacht, der zur Annektierung durch das Deutsche Reich führte. Die "Brandschatzung" der kolonialen Strafexpedition fand im Dezember 1884 statt.

2000 gründeten Ndumbes Studenten eine Berliner Niederlassung von Africavenir in Berlin. Sie hatten für sein Bleiben an der FU Berlin gekämpft.

2002 kehrte er nach Douala zurück. Ndumbe gab im Rahmen der Debatten um den Wiederaufbau des Berliner Schlosses der Hohenzollern und der Errichtung des Humboldt Forums ein Interview über die Geschichte seines Großvaters Lock Priso, dessen Widerstand gegen die deutschen Kolonialisten, den Raub des Tangué und den beschwerlichen Weg zu Aus- und Versöhnung.

Veröffentlichungen
2012 lagen mehr als 30 gedruckte Werke von Alexandre Kum'a Ndumbe III. vor, die zum Teil in Deutschland publiziert wurden. Er schreibt vorwiegend in Deutsch und Französisch, aber auch in Englisch und Duala.

 Les plans secrètes pour une Afrique fasciste 1933–1945. In: Hitler voulait l'Afrique. Éditions L'Harmattan, Paris 1981, ISBN 2-85802-140-6 (Dissertation bei der Philosophischen Fakultät der Universität Lyon).
 Was wollte Hitler in Afrika? NS-Planungen für eine faschistische Neugestaltung Afrikas. Aus dem Französischen von Sven Dörper und Petra Liesenborgs. IKO-Verlag für Interkulturelle Kommunikation, Frankfurt am Main 1993, ISBN 3-88939-104-4.
 Le soleil de l'aurore. P. J. Oswald, Paris 1976.
 Ach, Kamerun! Unsere alte deutsche Kolonie. Ein Dokumentarstück. Selbstverlag, Lyon 1970.
 Neuauflage: Exchange & Dialogue, Berlin 2005, ISBN 3-939313-01-7.
 Kafra-Biatanga – Tragödie Afrikas. Ein Stück in elf Szenen. Exchange & Dialogue, Berlin 2006, ISBN 978-3-939313-02-1.
 Nationalsozialismus und Apartheid. Rassenideologie und Geldgeschäfte in den Nord-Süd-Beziehungen 1933–1973. AfriqueAvenir, Douala/Exchange & Dialogue, Berlin 2006, ISBN 3-939313-10-6.
 Das Deutsche Kaiserreich in Kamerun: Wie Deutschland in Kamerun seine Kolonialmacht aufbauen konnte. AfriqueAvenir, Douala/Exchange & Dialogue, Berlin 2007, ISBN 978-3-939313-09-0.
 Stratégies de survie des populations africaines dans une économie mondialisée: L'expérience Camerounaise. AfriqueAvenir, Douala/Exchange & Dialogue, Berlin 2007, ISBN 978-3-939313-11-3.
 L'Afrique s'annonce au rendez-vous, la tête haute! Discours sur la transmision du savoir, la libération totale et le développement durable des Africains, de la diaspora noire et de leur continent. AfricAvenir, Douala/Exchange & Dialogue, Berlin 2007, Dritte, verbesserte und erweiterte Auflage 2012: ISBN 978-3-939313-16-8.
 Ich klopfte an deiner Tür… Zeitzeugnisse in Briefen, Gedichten und Erzählungen. AfricAvenir, Douala/Exchange & Dialogue, Berlin 2009, ISBN 978-3-939313-04-5.
 50 ans déjà! Quand cessera enfin votre indépendance-là??? Exchange & Dialogue, Berlin 2011, ISBN 978-3-939313-96-0.
 als Hrsg.: Vous avez dit démocratie? Le processus de démocratisation en Cameroun. Défis et perspectives. AfricAvenir, Douala 2011, ISBN 978-3-939313-16-8.
 Jetzt berichten afrikanische Zeitzeugen. Buchreihe. AfricaAvenir, ab 2018
 Jetzt berichten afrikanische Zeitzeugen … Neun wurden erhängt, gleichzeitig … So ist das hier! Gesagt, getan!
 Jetzt berichten afrikanische Zeitzeugen … "So war das bei der Zwangsarbeit…"

 Theaterstück
 Lumumba II. UA, London 1968; DEA, München 1971.

Weblinks
 Biografie des Historikers
 Andrea Dernbach: Schwarz und Gelehrter, geht denn das?. Tagesspiegel, 1. Dezember 2013
 Annette von Wangenheim: The unsung hero, Kum'a N'Dumbe III – prince, professor, pioneer – leaves Berlin. The African Courier, April/May 2014
 Hinrichtung kamerunischer Widerstandskämpfer, NZZ vom 4. August 2014

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Katholische Universität Lyon)
Hochschullehrer (Freie Universität Berlin)
Hochschullehrer (Universität Lyon)
Hochschullehrer (Kamerun)
Historiker
Germanist
Kameruner
Geboren 1946
Mann

Alexandre Kum'a Ndumbe III.


Paulina Agata Brzeźna, verh. Brzeźna-Bentkowska, (* 10. September 1981 in Środa Śląska) ist eine polnische Radrennfahrerin.

2005 sowie 2008 wurde Paulina Brzeźna polnische Meisterin im Straßenrennen, viele Male stand sie bei nationalen Meisterschaften auf dem Podium oder erreichte Plätze unter den ersten Zehn. 2008 belegte sie beim Straßenrennen der Olympischen Spiele in Peking Platz acht. Bei den UCI-Straßen-Weltmeisterschaften 2012 in Valkenburg aan de Geul wurde sie Zehnte im Straßenrennen.

Seit 2009 ist Brzeźna mit dem ehemaligen Radrennfahrer Pawel Bentkowski verheiratet. Ihr Onkel ist der ehemalige Radsportler Jan Brzeźny, der 1976 bei den Olympischen Spielen in Montreal im Straßenrennen an den Start ging.

Palmarès
2005
  Polnische Meisterin – Straßenrennen
2008
  Polnische Meisterin – Straßenrennen
 eine Etappe Circuit de la Haute-Vienne – Mannschaftszeitfahren
2013
 eine Etappe Gracia Orlová
 eine Etappe Tour de Feminin – O cenu Českého Švýcarska
2014
 Gesamtwertung und zwei Etappen Gracia Orlová
2015
 eine Etappe Tour de Feminin – O cenu Českého Švýcarska

Teams
 2007–2008 AA Drink-leontien.nl

Weblinks

Radsportler (Polen)
Polnischer Meister (Radsport)
Olympiateilnehmer (Polen)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Pole
Geboren 1981
Frau

Paulina Brzeźna


La diócesis de Rockville Centre ( y ) es una circunscripción eclesiástica latina de la Iglesia católica en Estados Unidos, sufragánea de la arquidiócesis de Nueva York. La diócesis tiene al obispo John Oliver Barres como su ordinario desde el 9 de diciembre de 2016.

Territorio y organización

La diócesis tiene 3103 km² y extiende su jurisdicción sobre los fieles católicos de rito latino residentes en el estado de Nueva York en los condados de Nassau y Suffolk en la isla de Long Island.

La sede de la diócesis se encuentra en la ciudad de Rockville Centre, en donde se halla la Catedral de Santa Inés. En Southampton se encuentra la basílica de los Sagrados Corazones de Jesús y María.

En 2020 en la diócesis existían 133 parroquias.

Se trata de la sexta diócesis católica con más católicos de los Estados Unidos.

Historia
La diócesis fue erigida el 6 de abril de 1957 con la bula Dum hodierni del papa Pío XII, obteniendo el territorio de la diócesis de Brooklyn.

El 2 de abril de 1962, con la carta apostólica Fortis puellae, el papa Juan XXIII proclamó a santa Inés, virgen y mártir, como patrona principal de la diócesis.

En octubre de 2020 la diócesis se declaró en bancarrota al no poder hacer frente a las decenas de demandas por abusos sexuales a menores y después de haber compensado a más de 300 víctimas desde 2017. La caída de las colectas, a causa del cierre de las iglesias y los servicios religiosos debido a la COVID-19, aceleró la quiebra por lo que Rockville Centre se convertía en la mayor diócesis de la Iglesia católica en Estados Unidos en tomar esta acción por los referidos escándalos.

Estadísticas
De acuerdo al Anuario Pontificio 2021 la diócesis tenía a fines de 2020 un total de 1 487 052 fieles bautizados.

|- align="right"
| 1966 || 837 113 || 2 308 530 || 36.3 || 481 || 450 || 31 || 1740 ||  || 118 || 2420 || 123
|- align="right"
| 1970 || 926 397 || 2 504 941 || 37.0 || 582 || 544 || 38 || 1591 ||  || 172 || 2578 || 125
|- align="right"
| 1976 || 1 017 837 || 2 739 298 || 37.2 || 617 || 455 || 162 || 1649 ||  || 283 || 2213 || 130
|- align="right"
| 1980 || 1 040 571 || 2 787 258 || 37.3 || 627 || 505 || 122 || 1659 || 50 || 255 || 2119 || 129
|- align="right"
| 1990 || 1 346 075 || 2 721 274 || 49.5 || 573 || 480 || 93 || 2349 || 165 || 199 || 1768 || 133
|- align="right"
| 1999 || 1 359 432 || 2 907 955 || 46.7 || 517 || 441 || 76 || 2629 || 194 || 99 || 1488 || 134
|- align="right"
| 2000 || 1 404 361 || 3 008 203 || 46.7 || 525 || 451 || 74 || 2674 || 219 || 171 || 1433 || 134
|- align="right"
| 2001 || 1 548 623 || 2 978 121 || 52.0 || 505 || 440 || 65 || 3066 || 231 || 165 || 1336 || 134
|- align="right"
| 2002 || 1 560 456 || 2 829 635 || 55.1 || 532 || 458 || 74 || 2933 || 233 || 168 || 1359 || 134
|- align="right"
| 2003 || 1 488 159 || 2 781 159 || 53.5 || 515 || 446 || 69 || 2889 || 240 || 163 || 1333 || 134
|- align="right"
| 2004 || 1 428 563 || 2 753 913 || 51.9 || 541 || 477 || 64 || 2640 || 249 || 160 || 1327 || 134
|- align="right"
| 2010 || 1 518 789 || 3 526 874 || 43.1 || 446 || 408 || 38 || 3405 || 262 || 122 || 1136 || 133
|- align="right"
| 2014 || 1 764 000 || 3 581 000 || 49.3 || 386 || 329 || 57 || 4569 || 298 || 125 || 1026 || 133
|- align="right"
| 2017 || 1 796 000 || 3 659 000 || 49.1 || 478 || 433 || 45 || 3757 || 288 || 109 || 908 || 133
|- align="right"
| 2020 || 1 487 052 || 2 898 000 || 51.3 || 439 || 388 || 51 || 3387 || 266 || 110 || 736 || 133
|- align="right"
|colspan=12 |<small>Fuente: Catholic-Hierarchy, que a su vez toma los datos del Anuario Pontificio.
|}

Escuelas elementales
 Holy Trinity Diocesan High School, Hicksville
 Bishop McGann-Mercy Diocesan High School, Riverhead
 St. John the Baptist Diocesan High School, West Islip

Episcopologio
 Walter Philip Kellenberg † (16 de abril de 1957-3 de mayo de 1976 retirado)
 John Raymond McGann † (3 de mayo de 1976-4 de enero de 2000 retirado)
 James Thomas McHugh † (4 de enero de 2000 por sucesión-10 diciembre de 2000 falleció)
 William Francis Murphy (26 de junio de 2001-9 diciembre de 2016 retirado)
 John Oliver Barres, desde el 9 diciembre de 2016

Referencias

Enlaces externos
 (en inglés) Ficha de la diócesis en www.gcatholic.org

Rockville Centre
Organizaciones fundadas en 1957
Rockville Centre
Rockville Centre

Diócesis de Rockville Centre


Amsterdam, Hollanda'nın başkenti ve ülkenin en yüksek nüfuslu şehridir. Ancak Hollanda, hükûmetin ve meclisin bulunduğu Lahey'den yönetilir. Şehir, ülkenin batısında, Kuzey Hollanda eyaletinde yer almaktadır. 12. yüzyılda Amstel ırmağının kıyısında bir balıkçı köyü olarak kurulan Amsterdam, Hollanda'nın kişi sayısı bakımından en büyük, kültürel ve parasal yönden de en önemli kentidir. Şehir merkezinde 2018 sayımına göre 872.680 kişi yaşasa da, şehir sınırları içinde bu sayı 1.558.755 ve metropoliten bölgede 2.480.394'tür.

Adı, ilk kurulduğu zamanlarda Amstel ırmağının üzerine kurulan su bendi ("dam") olan Amstelredamme'ın zamanla Amsterdam olmasından gelir.

Amsterdam, çoğunlukla 17. yüzyıldan kalma yapılarıyla, Avrupa'daki en köklü kent dokularından birini barındırır. Kentin eski bölümü iç içe geçmiş ay biçimindeki kanallardan oluşur. Bu kanalların iki yakasındaki tarihî evlerin bir bölümü bugün ev, geri kalanı ise, kamu ya da özel işyeri olarak kullanılır. Özellikle, Amsterdam'da bulunan Dam Meydanı çok ünlüdür ve dünyanın birçok yerinden ziyaretçi akınına uğramaktadır.

Hollanda'nın birçok yerinde olduğu gibi, Amsterdam'da da kanallar bataklık olan bölgede öncelikle suları denetim altına almak için kazılmıştır. Bunun yanı sıra savunma ile ulaşım için de kullanılmıştır. Bazı kanalların üzerinde tekne evler bulunur. Bunlar genellikle eski tekneler ya da baştan ev olarak tasarlanmış teknelerdir. İlk olarak 60'lı 70'li yıllardaki konut sıkıntısının sonucu olarak ortaya çıkan tekne evler, bugünlerde yalnızca zorunluluktan değil, daha çok bir yaşam tarzı yeğlemesi olarak öne çıkmaktadır.

Ünlü Amsterdam sakinleri arasında Anne Frank, ressam Rembrandt van Rijn ve Vincent van Gogh adlı sanatçılar ve filozof Baruch Spinoza yer almaktadır. Kraliyet Concertgebouw Orkestrası da Amsterdam'da bulunur.

Şehir manzarası ve mimari

Amsterdam, istasyonun ana caddesi olan Amsterdam Centraal istasyonu ve Damrak'tan güneye doğru açılır. Kasabanın en eski bölgesi De Wallen (İngilizce:"The Quays") "Rıhtımlar" olarak bilinir. Damrak'ın doğusunda yer alır ve şehrin ünlü kırmızı fener mahallesini içerir. De Wallen'in güneyinde, Waterlooplein'in eski Yahudi mahallesi bulunur.

"Grachten" olarak bilinen Orta Çağ ve sömürge dönemi Amsterdam kanalları, evlerin ilginç duvarlara sahip olduğu şehrin kalbini kucaklar. Grachtengordel'in ötesinde, Jordaan ve de Pijp'nin eski işçi sınıfı bölgeleri vardır. Şehrin başlıca müzelerinin bulunduğu Museumplein, adını Hollandalı yazar Joost van den Vondel'den alan 19. yüzyıldan kalma bir park olan Vondelpark ve Plantage hayvanat bahçesi ile mahalle de Grachtengordel'in dışındadır.
Şehrin çeşitli bölümleri ve çevresindeki kentsel alan polder'lerdir. Bu, Aalsmeer, Bijlmermeer, Haarlemmermeer ve Watergraafsmeer'de olduğu gibi, göl anlamına gelen -meer son ekiyle tanınabilir.

Kanallar

Amsterdam kanal sistemi bilinçli şehir planlaması sonucudur. 17. yüzyılın başlarında, göçün zirvede olduğu zamanlarda, uçları IJ körfezinde ortaya çıkan eşmerkezli dört yarım kanal kanalına dayanan kapsamlı bir plan geliştirildi. Grachtengordel olarak bilinen, kanalların üçü çoğunlukla konut inşaatı içindi: Herengracht ("Heren", Amsterdam'ın yönetici lordları olan "Heren Regeerders van de stad Amsterdam" anlamına gelirken, "gracht" kanal anlamına gelir, bu nedenle isim kabaca "Lordların Kanalı" olarak çevrilebilir), Keizersgracht (İmparatorun Kanalı) ve Prinsengracht (Prens Kanalı). Dördüncü ve en dıştaki kanal, dış halkadaki tüm kanalların ortak adı olduğu için haritalarda genellikle bahsedilmeyen Singelgracht'dır. Singelgracht, en eski ve en içteki kanal olan Singel ile karıştırılmamalıdır.

Kanallar savunma, su yönetimi ve ulaşım için hizmet etti. Savunmalar, geçiş noktalarında kapıları olan bir hendek ve toprak setleri şeklini aldı, ancak bunun dışında duvarcılık üstyapı'sı yoktu. Orijinal planlar kayboldu, bu nedenle Ed Taverne gibi tarihçilerin orijinal niyetler hakkında spekülasyon yapması gerekir: Düzenin değerlendirmelerinin dekoratif olmaktan ziyade tamamen pratik ve savunma amaçlı olduğu düşünülür.

İnşaat 1613'te başladı ve yerleşimin genişliği boyunca batıdan doğuya, tarihçi Geert Mak dediği gibi- popüler bir efsanede olduğu gibi merkezden dışarıya doğru değil- devasa bir ön cam sileceği gibi ilerledi. Güney kesiminde kanal inşaatı 1656'da tamamlandı. Daha sonra konut binalarının inşaatı yavaş ilerledi. Amstel nehri ile IJ körfezi arasındaki alanı kapsayan eşmerkezli kanal planının doğu kısmı hiçbir zaman uygulanmadı. Sonraki yüzyıllarda arazi, fazla planlama yapılmadan parklar, yaşlıların evleri, tiyatrolar, diğer kamu tesisleri ve su yolları için kullanıldı. Yıllar geçtikçe, Nieuwezijds Voorburgwal ve Spui gibi birçok kanal doldurularak caddeler veya meydanlar haline geldi.

Genişleme

17. yüzyılda Amsterdam kanallarının geliştirilmesinden sonra, şehir iki yüzyıl boyunca sınırlarının ötesine geçmedi. 19. yüzyıl boyunca Samuel Sarphati o zamanki Paris ve Londra'nın ihtişamına dayanan bir plan tasarladı. Plan, Grachtengordel'in hemen dışında yeni evlerin, kamu binalarının ve sokakların inşasını öngörüyordu. Ancak planın temel amacı halk sağlığını iyileştirmekti. Plan şehri genişletmese de, "Paleis voor Volksvlijt" gibi bugüne kadarki en büyük kamu binalarından bazılarını üretti.
Sarphati'nin ardından, inşaat mühendisleri Jacobus van Niftrik ve Jan Kalff, şehrin merkezini çevreleyen 19. yüzyıldan kalma mahallelerden oluşan bir halka tasarladılar ve şehir, 17. yüzyıl sınırının dışındaki tüm arazilerin mülkiyetini koruyor ve böylece gelişmeyi sıkı bir şekilde kontrol ediyordu. Bu mahallelerin çoğu işçi sınıfına ev sahipliği yaptı.

Aşırı kalabalığa yanıt olarak, 20. yüzyılın başında Amsterdam'ın daha önce gördüğü her şeyden çok farklı olan iki plan tasarlandı: "Plan Zuid" (mimar Berlage tarafından tasarlandı) ve Batı. Bu planlar, tüm sosyal sınıflar için konut bloklarından oluşan yeni mahallelerin geliştirilmesini içeriyordu.

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra şehrin batı, güneydoğu ve kuzey kesimlerinde büyük yeni mahalleler inşa edildi. Bu yeni mahalleler, şehrin yaşam alanı eksikliğini gidermek ve insanlara modern olanaklara sahip uygun fiyatlı evler sunmak için inşa edildi. Mahalleler esas olarak yeşil alanlar arasında yer alan, geniş yollara bağlanan ve mahalleleri motorlu araba ile kolayca erişilebilir kılan büyük konut bloklarından oluşuyordu. O dönemde inşa edilen batı banliyölerine topluca Westelijke Tuinsteden denir. Aynı dönemde inşa edilen kentin güneydoğusundaki bölge Bijlmer olarak biliniyor.

 Mimari

Amsterdam'ın zengin bir mimarlık tarihi vardır. Amsterdam'daki en eski bina, 1306'da kutsanan Wallen'in kalbindeki Eski Kilise Oude Kerk (İngilizce: Old Church)'dir. En eski ahşap bina Begijnhof adresindeki Het Houten Huys. 1425 civarında inşa edilmiştir ve mevcut iki ahşap binadan biridir. Aynı zamanda Amsterdam'daki Gotik mimari'nin birkaç örneğinden biridir. Hollanda'nın en eski taş binası olan Moriaan 's-Hertogenbosch'da inşa edilmiştir.

16. yüzyılda ahşap binalar yerle bir edildi ve yerine tuğla binalar yapıldı. Bu dönemde, Rönesans mimari stili'nde birçok bina inşa edildi. Bu dönemin binaları, yaygın Hollanda Rönesans tarzı olan basamaklı beşik cepheleriyle çok tanınır. Amsterdam hızla kendi Rönesans mimarisini geliştirdi. Bu binalar mimarın Hendrick de Keyser ilkelerine göre inşa edildi. Hendrick de Keyser tarafından tasarlanan en çarpıcı binalardan biri Westerkerk. 17. yüzyılda barok mimari Avrupa'nın başka yerlerinde olduğu gibi çok popüler oldu. Bu kabaca Amsterdam'ın Altın Age ile aynı zamana denk geldi. Amsterdam'da bu tarzın önde gelen mimarları Jacob van Campen, Philips Vingboons ve Daniel Stalpaert idi.

Philip Vingboons, şehrin her yerinde görkemli tüccar evleri tasarladı. Amsterdam'daki barok tarzı ünlü bir bina, Baraj Meydanı üzerindeki Kraliyet Sarayı'dır. 18. yüzyıl boyunca Amsterdam, Fransız kültürü tarafından büyük ölçüde etkilendi. Bu, o dönemin mimarisine de yansır. 1815 civarında, mimarlar barok stili kırdı ve farklı neo-tarzlarda inşaat yapmaya başladı. Gotik tarzdaki binaların çoğu o döneme aittir ve bu nedenle neo-gotik tarzda inşa edildiği söylenir. 19. yüzyılın sonunda, Jugendstil veya Art Nouveau stili popüler oldu ve bu mimari tarzda birçok yeni bina inşa edildi. Amsterdam bu dönemde hızla büyüdüğü için şehir merkezine bitişik yeni binalar da bu tarzda inşa edildi. Amsterdam Oud-Zuid'deki Museum Square civarındaki evler Jugendstil'in bir örneğidir. modern çağ öncesinde Amsterdam'da popüler olan son tarz Art Deco idi. Amsterdam, Amsterdamse Okulu olarak adlandırılan kendi tarzına sahipti. "Rivierenbuurt" gibi bütün semtler bu tarzda inşa edilmiştir. Amsterdamse School'da tasarlanan binaların cephelerinin dikkate değer bir özelliği, tuhaf biçimli pencere ve kapılarla oldukça süslü ve süslü olmalarıdır.

Eski şehir merkezi, 19. yüzyılın sonundan önceki tüm mimari üslupların odak noktasıdır.
Jugendstil ve Gürcüce daha çok şehir merkezinin dışında erken dönemde inşa edilen mahallelerde bulunur.
20. yüzyıla ait olmasına rağmen şehir merkezinde de bu tarzların çarpıcı örnekleri bulunmaktadır.
Şehir merkezindeki ve yakınlardaki tarihi yapıların çoğu, kanallar boyunca sıralanan ünlü tüccar evleri gibi evlerdir.

Su kanalları arasındaki sokaklarda kendine yer bulan geleneksel Hollanda mimarisine sahip, kırmızı tuğlalı apartmanlar aynı zamanda şehrin genel mimari görünümünü oluşturuyor. Geleneksel tarzda yapılmış apartman ve binaların ortak sorunu, gevşek olan toprak zeminine ahşap kütüklerden oluşan kazıkların çakılarak oluşturulduğu temel üzerinde inşa edilmiş olmalarıdır. Günümüz ileri inşaat teknolojisi ile inşa edilen modern yapılarda ise ahşap kazıkların yerini çelik kazıklar almıştır.

Kendine özgü birçok mimari özelliğe sahip olan Amsterdam evlerinin en baskın özelliği ise inşa edilen yapının fazla ağır olmaması için pencerelerinin büyük olarak tasarlanmış olmasıdır. Binanın ağır olması demek yumuşak olan zemine daha çok batması anlamına geldiğinden bu şekilde bir tasarım benimsenmiştir.

 Dans Eden Evler
Yakın zamana kadar Amsterdam'da yapılan binalar ahşap kazıklar üzerinde oluşturulan yapay temel üzerine inşa edilmekteydi. Su kanalları ve toprak zeminin gevşek olması nedeniyle temelde kaymaları tetikledi. Bu sebeple bu binalardan bazıları sağa-sola eğim kazanarak statiğini kaybetmeye başladı. Bu tip Amsterdam evleri gözle fark edilecek kadar eğim kazandığından ilginç bir görünüm oluşturmuş ve "'Dans eden evler'" olarak adlandırılmasına sebep olmuştur. Dans eden evlerden Dam Meydanı yakınlarında çok sayıda görebilirsiniz.

 Yüzen Evler

Amsterdam'ın bir diğer ilginç mimari özelliği de su kanalları üzerinde bulunan evleridir. Konut fiyatlarının 1960'lardan sonra kademeli olarak artışının bir sonucu olarak bazı insanlar, sahibi oldukları tekneleri yaşam alanı haline getirerek kullanmaya başlamışlardır. Daha da ileri giderek iki teknenin üzerine bir prefabrik ev veya konteyner koyanlara bile rastlanıyor. Su kanallarında yaşayan insanların tasarladığı bu evlere Amsterdam'ın Yüzen Evleri deniyor.

 Turizm
Amsterdam, dünyada en çok ziyaret edilen 5. merkezdir. 2014 yılı verilerine göre Amsterdam yıllık 4,2 milyon turist ziyareti almaktadır. 17'si 5 yıldızlı olmak üzere 350 otel ile toplamda 45 bin yatak kapasitesi bulunmaktadır.

Şehirde birçok müze bulunmaktadır. Bunların en önemlileri Rjiksmuseum ve Van Gogh Müzesi'dir. Bunların dışında, Amsterdams Historisch Museum, Rembrandthuis, Anne Frank Huis, Hermitage, Tropenmuseum, Verzetmuseum ve Stedelijk Museum'u sayılabilir.

Genelevlerin olduğu "Kırmızı Işıklar" bölgesi ("Red Light District") ile daha çok tütünle karıştırılarak ya da karıştırılmadan içilen esrarın, Space Cake (esrarlı kurabiye) ve mantarların(magic mushroom) satıldığı "kahvehane"ler ("Coffeeshop") kente gelenlerin ilgisini çeken yerler arasındadır.

 Müzik
 Bimhuis
 Concertgebouw
 Muziekgebouw aan 't IJ

 Ulaşım
Toplu taşıma otobüs ve tramvaylar ile sağlanır. Şehirde dört metro hattı bulunmaktadır, beşinci hat ise yapım halindedir (ancak kentin doğal dokusuna zarar vermemek için yapımı yavaş sürmektedir). Ayrıca birçok cadde ve sokak araç trafiğine kapatılmıştır.

Amsterdam bisiklet dostu bir şehirdir. Şehirde bisiklet yolları ve bisiklet park alanlarıyla "bisiklet kültürü"nün geliştiği bir merkezdir. Şehirde 1 milyonu aşkın bisiklet bulunduğu tahmin edilmektedir. Ancak bisiklet hırsızlığı oldukça yaygındır. Bu yüzden bisiklet sahiplerinin büyük kilitlerle bisikletlerini hırsızlara karşı koruma eğilimi vardır. Şehir içinde araç kullanmak tercih edilmez. Çünkü park ücretleri oldukça yüksektir.

Kent kanalları artık çoğunlukla yük ya da yolcu ulaşımı için değil, tekne gezintileri için kullanılmaktadır. Amsterdam Ana Tren İstasyonu'ndan ve kentin öteki bir iki yerinden kalkan 40-50 kişilik gezinti tekneleri ile kentin kanalları gezilir. Bunun dışında özel tekneler ve pedallı 4 kişilik tekneler ("su bisikletleri") de kanal gezileri için kullanılır.

Amsterdam yakınlarında bulunan Badhoevedorp Kavşağı, 1932'den bu yana Hollanda'da otoyolların ana merkezidir. Amsterdam Havalimanı (Amsterdam Airport Schiphol), Amsterdam Ana Tren İstasyonu'ndan (NS Amsterdam Centraal Station) trenle yaklaşık 15-20 dakika kadar uzaktadır. Hollanda'nın bu en büyük havalimanı, Avrupa'da dördüncü, dünyada onuncu sıradadır. Yılda 44 milyon kişiyle dünyanın en kalabalık üçüncü havalimanıdır. İsmi her ne kadar Amsterdam Havalimanı diye geçse de aslında Amsterdam sınırları içinde olmayıp Haarlemermeer Belediyesi sınırlarındadır.

 Üniversiteler
Amsterdam'da Amsterdam Üniversitesi (Universiteit van Amsterdam) ile Vrije Universiteit Amsterdam (Amsterdam Özgür Üniversitesi) adında iki üniversite vardır. Bunlar dışında üniversite olmayan, ancak bazıları lisans (B.Sc.) diploması veren birkaç yüksek okul da bulunur.

Kentin en büyük üniversitesi olan Amsterdam Üniversitesi 1632 yılında kurulmuş olup, Avrupa'nın değerli araştırma üniversitelerinden biridir. Amsterdam Özgür Üniversitesi ise 1880 yılında, sonradan başbakan olacak Abraham Kuyper'ce, tutucu-Protestan (Kalvinci) yapıda kurulmuş olup, adını devlet ile kilise kurumlarından bağımsız olmasından alır.

Amsterdam'da üçüncü bir üniversite kurma çalışmaları başlamıştır. Kent ekonomisine daha da canlılık getirmesi, kenti uygulamalı bilimler konusunda yabancı kuruluşların yatırımları için daha da çekici yapması beklenen bu üniversitenin teknik bir üniversite olması düşünülmektedir. Amerika Birleşik Devletleri'nin önemli üniversiteleri (MIT, Duke,Kolombiya ile Stanford) bu yeni üniversitenin kurulumunda yer almak istediklerini belirtmişlerdir.

 Görülmesi Gereken Yerler
 Van Gogh Müzesi: 200'den fazla resim, 500 çizim ve taslak, ayrıca Japon eseri yer almaktadır.
 Anne Frank Museum: Anne Frank'ın doğum evi her yıl yaklaşık 1 milyon kişi tarafından ziyaret edilmektedir.
 Rijksmuseum (Devlet Müzesi) Amsterdam'ın en çarpıcı, önemli müzesidir. Birçok Rembrandt tablosunu barındırır. 1400-1900'ler arası 5000 resim içermektedir.
 Rembrandthuis (Rembrandt Evi): Ressam Rembrandt 17. yüzyıl izleri taşıyan bu evde yaklaşık 20 yıl yaşamıştır.
 Jordaan: Amsterdam'ın bambaşka yüzüdür. Çiçekli balkonları ile kanal boyunca sıralanan binalar ve kanal kenarlarında keyifli kafelerde tüm gece boyunca oturulabilir. Bölge adeta kanal boyu evleri müzesi gibidir.
 De Wallen ya da Red Light District: Ünlü Kırmızı Işık Bölgesi şehrin tam merkezinde yer almaktadır.
 Stedelijk Museum CS: 1895'te açılmış müze modern sanat müzesidir.
 Madame Tussauds Müzesi
 Dam Meydanı
 Leidseplein
 Begijnhof

Özellikle Van Gogh ve Rijks müzeleri önünde oluşan uzun kuyruklardan dolayı biletlerin şehrin belirli bölgelerinde bulunan turist ofislerinden temin edilmesi zaman kaybının önüne geçmektedir.

 Demografik yapısı

1300 yılında Amsterdam nüfusu bin kişiydi. 1400 yılında 3 bindi. 1675'ten sonra nüfus hızla artarak 206 bine ulaştı. 1850'lere kadar nüfusta çok büyük bir artış yaşanmadı. Şehrin 1850'deki nüfusu 224 bindi. Şehrin günümüzdeki nüfusu 742 bindir.
Şehre 20. yüzyılda ilk toplu göç Endonezyadan geldi. Ardından Türkiye, Fas, İspanya, İtalya'dan işçiler 1960'larda göç etti. Surinam'ın 1975'te bağımsızlığını kazanmasıyla Surinam'dan bir göç dalgası yaşandı.

20. yüzyılın sonlarına doğru özellikle müslüman azınlıklara karşı değişen politikalar, okullarda azınlık dillerinde verilen derslerin kaldırılması gibi kültürel baskılar Amsterdam kentinde de kendisini gösterdi. En büyük azınlık dilleri olan Türkçe ile Arapça dillerindeki TV kanalları temel Kablo TV paketlerinden kaldırıldı . Seçimlerde adayların azınlık dillerinde kampanya yürütmeleri eleştirildi ve bazı durumlarda basılı yayınlar toplatıldı. Bu baskıları yapan ve sonradan Amsterdam belediye başkanı olan zamanın 'Uyum' Bakanı van der Laan kendi partisinin PvdA adayınca ikiyüzlülükle suçlandı .

 Spor
Hollanda 1. Ligi Eredivisie'''de yer alan Ajax takımı Amsterdam kentinin en büyük futbol kulübüdür. Takımın stadyumu olan Johan Cruyff Arena şehrin güneydoğusu olan Bijlmer'da yer alır. Bunun yanında Amsterdam 1928 Yaz Olimpiyatları'na ev sahipliği yapmıştır. Olimpiyatlar için yapılmış olan Amsterdam Olimpiyat Stadyumu son yıllarda tamamen yenilenmiş olup spor müzesi olarak hizmet vermekte ve Amsterdam Maratonu gibi spor ve kültür etkinlikleri için kullanılmaktadır.

Kardeş şehirler

Amsterdam Şehri'nin şu yabancı şehirlerle resmi kardeş şehir bağlantıları vardır:

Resimler

Ayrıca bakınız
Amsterdam Onur Yürüyüşü
Amsterdam şehir bayrağı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Amsterdam Şehir Belediyesi (Felemenkçe & İngilizce)
 I amsterdam Ziyaretçi Portalı
Amsterdam Dünyanın En İyi Parti Şehri

Amsterdam


Brassicodae, nadtribus krstašica opisan u Biol. Zhurn. Armenii 43: 602. 1990.

Sastoji se od 15 tribusa.

Podjela

 Supertribus Brassicodae V.E. Avet.
 Tribus Aphragmeae German & Al-Shehbaz
 Aphragmus Andrz. ex DC. (11 spp.)
 Tribus Brassiceae DC.
 Subtribus Vellinae
 Rytidocarpus Coss. (1 sp.)
 Carrichtera DC. (1 sp.)
 Vella L. (8 spp.)
 Succowia Medik. (1 sp.)
 Quezeliantha H. Scholz (1 sp.)
 Psychine Desf. (1 sp.)
 Subtribus Zillinae
 Schouwia DC. (1 sp.)
 Foleyola Maire (1 sp.)
 Zilla Forssk. (1 sp.)
 Physorhynchus Hook. (2 spp.)
 Fortuynia Shuttlew. ex Boiss. (2 spp.)
 Subtribus Henophyton clade
 Pseuderucaria (Boiss.) O. E. Schulz (2 spp.)
 Henophyton Coss. & Durieu (2 spp.)
 Ammosperma Hook. fil. (2 spp.)
 Subtribus Crambe clade
 Crambe L. (35 spp.)
 Crambella Maire (1 sp.)
 Muricaria Desv. (1 sp.)
 Subtribus Cakilinae
 Didesmus Desv. (2 spp.)
 Cakile Mill. (8 spp.)
 Eremophyton Bég. (1 sp.)
 Erucaria Gaertn. (8 spp.)
 Subtribus Nigra clade
 Coincya Porta & Rigo ex Rouy (8 spp.)
 Guiraoa Coss. (1 sp.)
 Sinapis L. (2 spp.)
 Rhamphospermum Andrz. ex Besser (4 spp.)
 Kremeriella Maire (1 sp.)
 Otocarpus Durieu (1 sp.)
 Erucastrum (DC.) J. Presl (25 spp.)
 Hirschfeldia Moench (1 sp.)
 Cordylocarpus Desf. (1 sp.)
 Ceratocnemum Coss. & Balansa (3 spp.)
 Sinapidendron Lowe (5 spp.)
 Rapistrum Crantz (2 spp.)
 Raffenaldia Godr. (2 spp.)
 Hemicrambe Webb (3 spp.)
 Subtribus Savignyinae
 Savignya DC. (1 sp.)
 Fezia Pit. ex Batt. (1 sp.)
 Subtribus Brassicinae
 Guenthera Andrz. ex Besser (10 spp.)
 Moricandia DC. (8 spp.)
 Douepia Cambess. (2 spp.)
 Diplotaxis DC. (35 spp.)
 Eruca Hill (2 spp.)
 Brassica L. (31 spp.)
 Nasturtiopsis Boiss. (3 spp.)
 Enarthrocarpus Labill. (5 spp.)
 Morisia J. Gay (1 sp.)
 Zahora Lemmel & M. Koch (1 sp.)
 Raphanus L. (4 spp.)
 Quidproquo Greuter & Burdet (1 sp.)
 Tribus Bivonaeeae M. Koch & Warwick
 Bivonaea DC. (1 sp.)
 Tribus Calepineae Horan.
 Leiocarpaea (C. A. Mey.) D. A. German & Al-Shehbaz (1 sp.)
 Goldbachia DC. (5 spp.)
 Calepina Adans. (1 sp.)
 Tribus Coluteocarpeae V. I. Dorof.
 Neurotropis (DC.) F. K. Mey. (2 spp.)
 Microthlaspi F. K. Mey. (4 spp.)
 Ihshanalshebazia T. Ali & Thines (1 sp.)
 Noccaea Moench (125 spp.)
 Friedrichkarlmeyeria T. Ali & Thines (1 sp.)
 Tribus Conringieae German & Al-Shehbaz
 Conringia Heist. ex Fabr. (5 spp.)
 Iljinskaea Al-Shehbaz, Özüdogru & D. A. German (1 sp.)
 Zuvanda (F. Dvorák) Askerova (3 spp.)
 Tribus Eutremeae Al-Shehbaz
 Eutrema R. Br. (45 spp.)
 Tribus Fourraeeae Al-Shehbaz, M. Koch, R. Karl & D. A. German
 Fourraea Greuter & Burdet (1 sp.)
 Tribus Isatideae DC.
 Myagrum L. (1 sp.)
 Isatis L. (94 spp.)
 Horwoodia Turrill (1 sp.)
 Chartoloma Bunge (1 sp.)
 Glastaria Boiss. (1 sp.)
 Schimpera Hochst. & Steud. (1 sp.)
 Tribus Kernereae Warwick et al.
 Kernera Medik. (2 spp.)
 Rhizobotrya Tausch (1 sp.)
 Tribus Plagiolobeae Khosravi & Eslami-Farouji
 Plagioloba Rchb. (3 spp.)
 Tribus Schrenkielleae Al-Shehbaz et al., trib. nov.
 Schrenkiella D. A. German & Al-Shehbaz (1 sp.)
 Tribus Sisymbrieae DC.
 Sisymbrium L. (42 spp.)
 Tribus Thelypodieae Prantl
 Sarcodraba Gilg & Muschl. (4 spp.)
 Thelypodiopsis Rydb. (9 spp.)
 Stanleya Nutt. (7 spp.)
 Dictyophragmus O. E. Schulz (3 spp.)
 Pringlea T. Anderson ex Hook. fil. (1 sp.)
 Phlebolobium O. E. Schulz (1 sp.)
 Mostacillastrum O. E. Schulz (29 spp.)
 Chilocardamum O. E. Schulz (4 spp.)
 Sibara Greene (13 spp.)
 Neuontobotrys O. E. Schulz (16 spp.)
 Polypsecadium O. E. Schulz (15 spp.)
 Thelypodium Endl. (16 spp.)
 Dryopetalon A. Gray (10 spp.)
 Hesperidanthus (B. L. Rob.) Rydb. (5 spp.)
 Thysanocarpus Hook. (5 spp.)
 Chlorocrambe Rydb. (1 sp.)
 Streptanthus Nutt. (57 spp.)
 Warea Nutt. (4 spp.)
 Romanschulzia O. E. Schulz (14 spp.)
 Chaunanthus O. E. Schulz (5 spp.)
 Englerocharis Muschl. (6 spp.)
 Stenodraba O. E. Schulz (6 spp.)
 Weberbauera Gilg & Muschl. (19 spp.)
 Zuloagocardamum Salariato & Al-Shehbaz (1 sp.)
 Hollermayera O. E. Schulz (1 sp.)
 Raphanorhyncha Rollins (1 sp.)
 Lexarzanthe Diego & Calderón (1 sp.)
 Ivania O. E. Schulz (2 spp.)
 Phravenia Al-Shehbaz & Warwick (1 sp.)
 Streptanthella Rydb. (1 sp.)
 Terraria T. J. Hildebr. & Al-Shehbaz (1 sp.)
 Parodiodoxa O. E. Schulz (1 sp.)
 Tribus Thlaspideae DC.
 Peltaria Jacq. (3 spp.)
 Mummenhoffia Esmailbegi & Al-Shehbaz (2 spp.)
 Thlaspi L. (5 spp.)
 Graellsia Boiss. (10 spp.)
 Pachyphragma (DC.) Rchb. (1 sp.)
 Pseudovesicaria (Boiss.) Rupr. (1 sp.)
 Parlatoria Boiss. (2 spp.)
 Lysakia Esmailbegi & Al-Shehbaz (1 sp.)
 Sobolewskia M. Bieb. (4 spp.)
 Alliaria Heist. ex Fabr. (2 spp.)
 Pseudocamelina (Boiss.) N. Busch (8 spp.)
 Didymophysa Boiss. (3 spp.)
 Peltariopsis (Boiss.) N. Busch (2 spp.)

Izvori

Vanjske poveznice

Krstašice

Brassicodae


Ludwig Heinrich Edler von Mises (29 Eylül 1881 - 10 Ekim 1973) Avusturyalı-Amerikalı Avusturya Okulu ekonomisti, tarihçi, mantıkçı ve sosyolog. Mises, klasik liberalizmin toplumsal katkıları ve tüketicilerin gücü üzerine kapsamlı yazılar yazdı ve dersler verdi. En çok komünizm ve kapitalizmi karşılaştıran praksiyoloji çalışmalarıyla tanınır.

Mises 1940 yılında Avusturya'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. 20. yüzyılın ortalarından bu yana, liberteryen hareketler Mises'in yazılarından güçlü bir şekilde etkilenmiştir. Mises'in öğrencisi Friedrich Hayek, Mises'i savaş sonrası dönemde klasik liberalizmin yeniden canlanmasındaki en önemli figürlerden biri olarak görüyordu. Hayek'in "The Transmission of the Ideals of Freedom" (Özgürlük İdeallerinin Aktarımı) adlı çalışması, Mises'in 20. yüzyıl liberteryen hareketindeki etkisine büyük bir övgü niteliğindedir.

Mises'in Özel Semineri önde gelen bir iktisatçı grubuydu. Aralarında Friedrich Hayek ve Oskar Morgenstern'in bulunduğu birçok öğrencisi Avusturya'dan Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'ye göç etmiştir. Mises'in Avusturya'da yaklaşık yetmişe yakın öğrencisi olduğu belirtilmektedir.

Biyografi

İlk yılları

Ludwig von Mises, Avusturya-Macaristan'ın Galiçya bölgesindeki Lemberg şehrinde Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası Arthur Edler von Mises'in ailesi 19. yüzyılda Avusturya'da soylular sınıfına yükselmiş (Edler topraksız soylu bir aileye işaret eder) ve demiryollarının finansmanı ve inşasıyla uğraşmışlardı. Annesi Adele (kızlık soyadı Landau), Avusturya Parlamentosu'nda Liberal Parti milletvekili olan Joachim Landau'nun yeğeniydi. Arthur von Mises, Czernowitz demiryolu şirketinde inşaat mühendisi olarak Lemberg'de görev yapıyordu.

Mises 12 yaşına geldiğinde akıcı bir şekilde Almanca, Rusça, Lehçe ve Fransızca konuşuyor, Latince okuyor ve Ukraynaca anlayabiliyordu. Mises'in bir matematikçi, Viyana Çevresi üyesi ve olasılık teorisyeni olan Richard von Mises adında küçük bir erkek kardeşi vardı. Ludwig ve Richard henüz çocukken aileleri Viyana'ya geri taşındı.

Mises 1900 yılında Viyana Üniversitesi'ne devam etti ve Carl Menger'in çalışmalarından etkilendi. Mises'in babası 1903 yılında öldü. Üç yıl sonra, Mises 1906 yılında hukuk fakültesinden doktorasını aldı. Mises, 1913'ten 1938'e kadar üniversitede profesörlük yapmış ve bu süre zarfında Friedrich Hayek'e danışmanlık yapmıştır.

Avrupa'da Yaşam
Mises, 1904-1914 yılları arasında Avusturyalı iktisatçı Eugen von Boehm-Bawerk tarafından verilen derslere katıldı. Şubat 1906'da mezun oldu (Juris Doctor) ve Avusturya'nın mali idaresinde devlet memuru olarak kariyerine başladı.

Birkaç ay sonra Viyana'da bir hukuk bürosunda stajyerlik yapmak üzere ayrıldı. Bu süre zarfında Mises ekonomi dersleri vermeye başladı ve 1909 yılının başlarında Avusturya Ticaret ve Sanayi Odası'na katılarak 1934 yılında Avusturya'dan ayrılana kadar Avusturya hükümetine ekonomi danışmanı olarak hizmet verdi. I. Dünya Savaşı sırasında Mises, Avusturya-Macaristan topçu birliğinde cephe subayı ve Savaş Bakanlığı'nda ekonomi danışmanı olarak görev yaptı.

Mises, Avusturya Ticaret Odası'nın baş ekonomistiydi ve Avusturya şansölyesi Engelbert Dollfuß'un ekonomi danışmanıydı. Daha sonra Mises, Hıristiyan demokrat politikacı ve Avusturya tahtının (Büyük Savaş'ın ardından 1918'de yasal olarak lağvedilmişti) sahibi Otto von Habsburg'un ekonomi danışmanlığını yaptı. Mises, 1934 yılında Avusturya'dan ayrılarak İsviçre'nin Cenevre kentine gitti ve 1940 yılına kadar burada Uluslararası Çalışmalar Lisansüstü Enstitüsü'nde profesörlük yaptı. İsviçre'deyken Mises, eski bir aktris ve Ferdinand Serény'nin dul eşi olan Margit Herzfeld Serény ile evlendi.

Amerika Birleşik Devletleri'nde çalışma

1940 yılında Mises ve eşi, Nazi Almanyası'nın Avrupa'daki ilerleyişinden kaçarak Avusturya'dan Amerika Birleşik Devletleri'nin New York şehrine göç etti. Rockefeller Vakfı'nın bursuyla Amerika Birleşik Devletleri'ne gelmişti. Amerika Birleşik Devletleri'ne kaçan diğer birçok klasik liberal akademisyen gibi, Amerikan üniversitelerinde bir pozisyon elde etmek için William Volker Fonu'ndan destek aldı. Mises, New York Üniversitesi'nde misafir profesör oldu ve 1945'ten 1969'da emekli olana kadar bu görevi sürdürdü, ancak üniversite tarafından maaşa bağlanmadı. New York Üniversitesi Mütevelli Heyeti üyesi olan işadamı ve liberteryen yorumcu Lawrence Fertig, Mises'i ve çalışmalarını finanse etmiştir.

Bu dönemin bir kısmında Mises, New York Üniversitesi öğretim üyesi ve Avusturya sürgünü Richard von Coudenhove-Kalergi tarafından yönetilen Pan-Europa hareketi için para birimi meselelerini inceledi. Mises, 1947 yılında Mont Pelerin Cemiyeti'nin kurucu üyelerinden biri oldu. Mises, 1962 yılında Washington'daki Avusturya Büyükelçiliği'nde politik ekonomi dalında Avusturya Bilim ve Sanat Nişanı'nı almıştır.

Mises 87 yaşında öğretmenlikten emekli oldu ve 92 yaşında New York'ta öldü. Hartsdale, New York'taki Ferncliff Mezarlığı'nda gömülüdür. Grove Şehir Koleji, 20.000 sayfalık Mises belgeleri ve yayınlanmamış eser arşivine ev sahipliği yapmaktadır.<ref name=GCC>Austrian Student Scholars Conference Announcement , Grove City College website, 2013, accessed June 8, 2013.</ref> Mises'in kişisel kütüphanesi, vasiyeti üzerine Hillsdale Kolejine verilmiştir.http://www.iea.org.uk/sites/default/files/publications/files/upldbook514pdf.pdf

Bir zamanlar Mises, yazar Ayn Rand'ın çalışmalarını övmüş ve Rand da genellikle Mises'in çalışmalarına olumlu bakmıştır, ancak ikilinin, örneğin kapitalizmin ahlaki temeli konusunda güçlü anlaşmazlıkları olan değişken bir ilişkisi olmuştur.

Ekonomi alanındaki katkıları ve etkisi
Mises, klasik liberalizm adına kapsamlı yazılar yazdı ve dersler verdi. Mises, büyük eseri İnsan Eylemi'nde praksiyolojiyi sosyal bilimlerin genel kavramsal temeli olarak benimsemiş ve iktisada metodolojik yaklaşımını ortaya koymuştur.

Mises ekonomik müdahalesizlikten yanaydı ve bir anti-emperyalistti. I. Dünya Savaşı'nı insanlık tarihinde bir dönüm noktası olarak nitelendirdi ve şöyle yazdı: "Savaş her zamankinden daha korkutucu ve yıkıcı hale geldi çünkü artık serbest ekonominin yarattığı son derece gelişmiş tekniğin tüm araçlarıyla yürütülüyor. Burjuva uygarlığı zenginlik yaratmak için demiryolları ve elektrik santralleri inşa etmiş, patlayıcılar ve uçaklar icat etmiştir. Emperyalizm, barış araçlarını yıkımın hizmetine sunmuştur. Modern araçlarla insanlığı tek bir darbede yok etmek çok kolay olurdu."

Mises 1920'de yazdığı bir makalede Ekonomik Hesaplama Problemi'ni planlı ekonomilere ve fiyat mekanizmasının reddine dayanan sosyalizmlerin bir eleştirisi olarak ortaya koymuştur. "Sosyalist Toplumda Ekonomik Hesaplama" başlıklı ilk makalesinde Mises, kapitalizmde fiyat sisteminin doğasını tanımlamakta ve bireysel öznel değerlerin toplumda kaynakların rasyonel tahsisi için gerekli nesnel bilgiye nasıl dönüştürüldüğünü anlatmaktadır. Mises, sosyalist ekonomilerdeki fiyatlandırma sistemlerinin zorunlu olarak eksik olduğunu, çünkü bir kamu kuruluşunun tüm üretim araçlarına sahip olması durumunda, sermaye malları için rasyonel fiyatlar elde edilemeyeceğini, çünkü bunların nihai malların aksine "değişim nesnesi" değil, yalnızca malların iç transferi olduğunu savunmuştur. Bu nedenle, fiyatlandırılmamışlardır ve dolayısıyla sistem zorunlu olarak irrasyonel olacaktır, çünkü merkezi planlamacılar mevcut kaynakları nasıl verimli bir şekilde tahsis edeceklerini bilemeyeceklerdir. "Sosyalist bir toplumda rasyonel ekonomik faaliyetin mümkün olmadığını" yazmıştır. Mises sosyalizm eleştirisini 1922 tarihli Socialism (Sosyalizm) adlı kitabında daha da geliştirmiştir: Ekonomik ve Sosyolojik Bir Analiz adlı kitabında, piyasa fiyat sisteminin praksiyolojinin bir ifadesi olduğunu ve herhangi bir bürokrasi biçimi tarafından taklit edilemeyeceğini savunmuştur.

Mises, 1956 tarihli Anti-Kapitalist Zihniyet adlı kitabında Amerikan sosyalizmini incelemiş ve serbest piyasaya yönelik entelektüel muhalefeti ele almıştır. Mises, bu entelektüellerin, büyük işletmelerin gelişmesi için gerekli olduğunu savunduğu kitlesel taleple başa çıkma gerekliliğine karşı çok küskün olduklarını ileri sürdü.

Mises'in Avrupa'daki dostları ve öğrencileri arasında Wilhelm Röpke ve Alfred Müller-Armack (Almanya Başbakanı Ludwig Erhard'ın danışmanları), Jacques Rueff (Charles de Gaulle'ün para danışmanı), Gottfried Haberler (daha sonra Harvard'da profesör), Lionel, Lord Robbins (Londra Ekonomi Okulundan), İtalya Cumhurbaşkanı Luigi Einaudi ve 2007 Nobel Ekonomi Bilimleri Anma Ödülü sahibi Leonid Hurwicz yer almaktadır. Ekonomist ve siyaset teorisyeni Friedrich Hayek, Mises'i ilk kez Avusturya'nın Birinci Dünya Savaşı sonrası borçlarıyla ilgilenen bir devlet dairesinde onun yardımcısı olarak çalışırken tanıdı. 1956'da bir partide Mises'e kadeh kaldırırken Hayek şöyle demişti: "Onu tanıdığım en iyi eğitimli ve bilgili adamlardan biri olarak tanıdım". Mises'in Viyana'daki seminerleri, oradaki yerleşik iktisatçılar arasında canlı tartışmaları teşvik etti. Toplantılar, Viyana'dan geçmekte olan diğer önemli ekonomistler tarafından da ziyaret edildi.

New York Üniversitesi'ndeki seminerinde ve evindeki gayri resmi toplantılarda Mises, Avrupa'daki ününü duymuş olan üniversite ve lise öğrencilerinin ilgisini çekti. Notlardan özenle hazırlanmış dersler verirken dinlediler.Reisman, George, Capitalism: a Treatise on Economics, "Introduction," Jameson Books, 1996; and Mises, Margit von, My Years with Ludwig von Mises, 2nd enlarged edit., Center for Future Education, 1984, pp. 136–137. New York'ta yirmi yıl boyunca verdiği gayri resmi seminere katılanlar arasında Israel Kirzner, Hans Sennholz, Ralph Raico, Leonard Liggio, George Reisman ve Murray Rothbard. Mises'in çalışmaları Benjamin Anderson, Leonard Read, Henry Hazlitt, Max Eastman, hukukçu Sylvester J. Petro ve romancı Ayn Rand gibi diğer Amerikalıları da etkilemiştir.

 Mises Enstitüsü'nün Kuruluşu

Ludwig Von Mises'in ekonomik çalışmalarının bir sonucu olarak Mises Enstitüsü, 1982 yılında Lew Rockwell, Burton Blumert ve Murray Rothbard tarafından Cato Enstitüsü ile Cato Enstitüsü'nün kurucularından biri olan Rothbard arasındaki ayrılığın ardından kurulmuştur. Kuruluşu Ron Paul tarafından finanse edildi.

Mises Enstitüsü, Ludwig Von Mises, Murray Rothbard, Hans-Hermann Hoppe ve diğer önde gelen ekonomistler tarafından yazılmış binlerce ücretsiz kitabı e-kitap ve sesli kitap formatında sunmaktadır. Mises Enstitüsü ayrıca bir yüksek lisans programı da sunmaktadır.

 Resepsiyon

 Mises'in argümanları hakkındaki tartışmalar
İktisat tarihçisi Bruce Caldwell, 20. yüzyılın ortalarında pozitivizm ve Keynesçiliğin yükselişiyle birlikte Mises'in birçok kişi tarafından "arketipik 'bilimsel olmayan' iktisatçı" olarak görülmeye başlandığını yazmıştır. The Economist dergisi, 1957 yılında The Anti-Capitalistic Mentality (Anti-Kapitalist Zihniyet) adlı kitabı hakkında yaptığı bir değerlendirmede Mises hakkında şunları söylemiştir "Profesör von Mises'in muhteşem bir analitik zekası ve özgürlük için takdire şayan bir tutkusu var; ancak insan doğası'nın bir öğrencisi olarak sıfırdan daha kötü ve bir tartışmacı olarak Hyde Park standardında". Muhafazakâr yorumcu Whittaker Chambers, National Review'da bu kitap hakkında benzer şekilde olumsuz bir eleştiri yayınladı ve Mises'in anti-kapitalist duyguların "kıskançlıktan" kaynaklandığı yönündeki tezinin "hiçbir şey bilmeyen muhafazakârlığın" en "hiçbir şey bilmeyen" örneğini oluşturduğunu belirtti.

Akademisyen Scott Scheall, iktisatçı Terence Hutchison'ı, Hutchison'ın 1938 tarihli The Significance and Basic Postulates of Economic Theory kitabından başlayarak ve 1981 tarihli The Politics and Philosophy of Economics kitabı gibi daha sonraki yayınlarında "Mises'in apriorizminin en ısrarlı eleştirmeni" olarak adlandırmıştır: Marksistler, Keynesyenler ve Avusturyalılar. Scheall, Friedrich Hayek'in de hayatının ilerleyen dönemlerinde (Mises öldükten sonra) Mises'in apriorizmine ilişkin çekincelerini dile getirdiğini belirtmiştir. 1978'de yapılan bir röportajda Hayek, "[Mises'in] argümanlarındaki ... neredeyse on sekizinci yüzyıl rasyonalizmini asla kabul edemeyeceğini" söylemiştir.

Hayek 1978 yılında verdiği bir röportajda Mises'in Sosyalizm kitabı hakkında şunları söylemiştir

Ekonomist Milton Friedman, Mises'in düşüncelerinde esnek olmadığını düşünmüş, ancak Mises'in zorlu yaşamının ve akademi tarafından kabul görmemesinin muhtemel suçlular olduğunu eklemiştir:

Mises'in öğrencisi olan iktisatçı Murray Rothbard, onun uzlaşmaz olduğunu kabul etmekle birlikte, yıpratıcı olduğu yönündeki haberlere karşı çıkmaktadır. Kendi ifadesiyle, Mises "inanılmaz derecede tatlı, sürekli olarak öğrencilere yapacakları araştırma projeleri bulan, hiç şaşmayan bir nezakete sahip ve zamanının ekonomi kurumunun ellerinde uğradığı ayrımcılık konusunda asla acı çekmeyen" biriydi.

Mises öldükten sonra dul eşi Margit, Benjamin Anderson hakkında yazdığı bir pasajdan alıntı yaptı. Bunun Mises'in kendi kişiliğini en iyi şekilde tanımladığını söyledi:

 Faşizm hakkında yorumlar
Marksistler Herbert Marcuse ve Perry Anderson ile Alman yazar Claus-Dieter Krohn, Mises'i 1927 tarihli Liberalizm adlı kitabında İtalyan faşizmini, özellikle de solcu unsurları bastırmasını onaylayarak yazmakla suçladılar. 2009 yılında ekonomist J. Bradford DeLong ve sosyolog Richard Seymour bu suçlamayı tekrarlamıştır.

Mises, 1927 tarihli Liberalizm kitabında şöyle yazmıştır:

Mises biyografi yazarı Jörg Guido Hülsmann, Mises'in faşizmi desteklediğini öne süren eleştirmenlerin "saçma" olduğunu söylüyor ve alıntının tamamının faşizmi tehlikeli olarak tanımladığını belirtiyor. Mises'in, Rusya'da Bolşeviklerin ve Almanya'da yükselen komünistlerin örneklediği gibi, yükselmekte olan komünizme ve sosyalizme karşı "acil bir geçici durumdan" daha fazlası olduğunu düşünmenin "ölümcül bir hata" olduğunu söylediğini belirtiyor. Hülsmann Mises'te yazıyor: Liberalizmin Son Şövalyesi'nde Mises'in Anavatan Cephesi partisinin kart sahibi bir üyesi olduğunu ve bunun "muhtemelen kamu ve yarı kamu kuruluşlarının tüm çalışanları için zorunlu" olduğunu yazmaktadır.

Mises, 1927 tarihli Liberalizm kitabında faşizm hakkında da yazmıştır:

Nazizmle ilgili olarak Mises, 1944 tarihli Omnipotent Government (Her Şeye Gücü Yeten Hükümet) adlı kitabında Müttefiklere "Nazizmi ezmeleri" ve "Nazi iktidarı tamamen kırılana kadar umutsuzca mücadele etmeleri" çağrısında bulunmuştur.

 Eserleri
 The Theory of Money and Credit Para ve Kredi Teorisi (1912)Bu kitabında Mises, İngiliz klasik ekonomisinde David Ricardo ile başlamış olan mikro-makro çatallaşmasını kapatmış, ekonominin bireysel insan davranışıyla adım adım analizine dayanan bir bilim olduğunu vurgulamıştır. Para bireysel davranışın ve piyasa ekonomisinin analiziyle bütünleştirilmiştir. Ayrıca mevcut bankacılık uygulamaları analizini dönüştürmüş, Ricardocu Para Okulu geleneğine dönerek, enflasyonist kısmi rezerv kredi sisteminin ilga edilmesinin doğru olduğunu göstermiştir.

 Socialism: An Economic and Sociological Analysis Sosyalizm; Ekonomik ve Sosyolojik Bir Analiz (1922)Bu Kitap, Sosyalizm ve türevlerinin derinlemesine analizi ve oluşan manzaranın çarpıcı bir kritiğidir. Mises bu eseriyle neden tamamen sosyalist kontrolün olduğu bir toplumda ekonomik hesaplamanın mümkün olmayacağını ve bunun sosyalistler tarafından bile kabul görmüş bir problem olduğuna işaret etmektedir.* Bu kitap Liberte Yayınları tarafından Türkçeye çevrilmiştir. Liberalism or The Free and Prosperous Commonwealth Liberalizm veya Özgür ve Müreffeh Ulus (1927)Bu kitap, klasik liberalizmde devletin görevinin etkili bir şekilde yapılmış ifadesidir. Mises; bu kitapla devletin görevini tarif etmiş ve nelerin barışı, özgürlüğü ve refahı teşvik edip etmeyeceğini açıklamıştır.

 A Critique of Interventionism Müdahaleciliğin Eleştirisi (1929)Bu eser, 1920'ler Avrupa'sında yaşanmış olan ekonomik tartışmalar üzerine yazılmış olan makalelerin bir derlemesidir. Bu derlemede Mises; o günün Avrupa'sında fiyat kontrollerini ve bankaların kamulaştırılmasını içeren programları ve Marksizm'i ısrarla eleştirmiştir.

 Bureaucracy Bürokrasi (1944)Bu çalışma, bürokratik idare ile kar ve zarar üzerine kurulu yönetim arasındaki farkların yalın bir dille ifade edildiği tarafsız bir çalışmadır. Bürokrasi devlet yönetiminde makul seviyede etkin olabilir ancak kar-zarar üzerine kurulu idareyle önemli ayrımları bulunmaktadır. Bürokrasi devlet içindir, iş dünyasında ise kar-zarar üzerine kurulu yönetim geçerli olmak zorundadır. Birçok yazar büyük şirketleri devlet şeklinde bürokratik bir yapı olarak görmüştür ancak bu köklü bir yanılgıdır. İş dünyası büyüklük ile değil kar ve zarar ile ilgilenmektedir. Bir şirket her birinin kendi bilânçosunu tuttuğu çok sayıda kısımlara bölünebilir. Bazen bu bölünmüş kısımlarda kayıtların çift girişle tutulması zaruridir. Diğer yandan, devlet, iş dünyasındaki gibi müşterilerine karşı sorumlu değildir, ancak toplum baskısı vasıtasıyla yönlendirilebilir, demokrasi gibi. Demokrasi; çoğunluğun kontrolü olmasına rağmen yine de en cazip yönetim şeklidir. * Bu kitap Liberte Yayınları tarafından Türkçeye çevrilmiştir. Human Action: A Treatise on Economics İnsan Faaliyetleri: Ekonomi Üzerine Bir Bilimsel İnceleme (1949)Bu eser, ekonomi ve sosyal bilimler üzerine kapsamlı akademik bir çalışmadır. Mises'in; bireyin tercihlerinin neden-sonuç ilişkisi içerisinde amaçlı olduğunu ortaya koyduğu ve metodolojik çalışma esaslarını belirttiği temel kitabıdır.

 The Anti-Capitalistic Mentality Anti-Kapitalist Zihniyet (1956) Kitap, Mises'in kapitalizmin neden yanlış anlaşıldığını ve korkularak reddedildiğini ortaya koyduğu teorisini içerir. Amaçlarına ulaşamamış kıskanç girişimcilerin başarısızlıklarını kapitalizme yüklediklerini ileri sürdü. Ekonomik teori, Mises'in muhakeme ve değerler yargısı üzerine kurularak ifade edilmiştir. * Bu kitap Liberte Yayınları tarafından Türkçeye çevrilmiştir. The Historical Setting of the Austrian School of Economics Avusturya İktisat Okulunun Tarihsel Süreci (1962)''
Bu eser, Mises'in Avusturya ekonomi teorisinin gelişimini gözden geçirdiği eseridir. Kitap, Avusturya İktisat Okulunun öncülerinin özellikle Menger ve Böhm-Bawerk'in kısa biyografilerini içerir. Mises; sübjektif ekonominin tümdengelimcilikle nasıl yükselişe geçtiğini ve Avusturya İktisat Okulu'nun önemini anlatmıştır.

Dış bağlantılar

 Mises Enstitüsü
 Mises Enstitüsü Türkiye

1881 doğumlular
1973 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı ekonomistler
20. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
20. yüzyıl kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı yazarları
20. yüzyıl Amerikalı filozofları
20. yüzyıl Avusturyalı filozofları
Amerikalı ekonomi yazarları
Amerikalı liberteryenler
Kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı erkek yazarlar
Amerikalı siyaset felsefecileri
Amerikalı siyasi yazarlar
Avusturyalı antikomünistler
Avusturyalı liberteryenler
Kurgusal olmayan eserler veren Avusturyalı yazarlar
Avusturya Okulu ekonomistleri
Ferncliff Mezarlığı'na defnedilenler
Amerikalı Yahudi yazarlar
Yahudi filozoflar
Liberteryen teorisyenler
New York Üniversitesi öğretim üyeleri
Müdahele karşıtlığı (Dış siyaset)

Ludwig von Mises


Naumburg kan henvise til flere steder:

 Naumburg (Saale) – en by i Sachsen-Anhalt
 Naumburg (Hessen) – en lille by i Hessen
 Nowogrodziec – en by i Polen, der på tysk hedder Naumburg am Queis
 Nowogród Bobrzański – en by i Polen, der på tysk hedder Naumburg am Bober

Naumburg


Geliebte Gegner ist eine deutsch-österreichische Gaunerkomödie von Peter Weck aus dem Jahr 1999. Die Erstaufführung war am 8. Mai 1999 auf ORF 1. Der Fernsehfilm erlebte mit Die Ehre der Strizzis im folgenden Jahr eine Fortsetzung.

Handlung
Der kleine Taschendieb Max stiehlt am Flughafen einen silbernen Koffer aus einem Schließfach. Was er nicht weiß ist, dass er somit der Unterweltgröße Kutas Jakesch ein wichtiges Geschäft gefährdet. Im Koffer liegen 20 Millionen in kleinen Scheinen, die der russische Geschäftsmann Michail Krimow im Tausch gegen Konstruktionspläne für ein Dreiliterauto gezahlt hat. Die Pläne soll Jakesch liefern, wobei er sie von einem ominösen Geschäftsmann erhalten soll. Da mit Jakesch nicht zu spaßen ist, weiß Max, dass er sterben wird, egal ob er den Koffer an Jakesch zurückgibt oder nicht. Seine letzte Rettung ist die Hilfe des erfahrenen Trickbetrügers Paul – seines eigenen Vaters.

Paul ist wenig erfreut, plant er doch schon seit Langem, mit Jakesch abzurechnen, der einst seinen besten Freund Fritz erschossen hat. Es stellt sich heraus, dass Paul der ominöse Geschäftsmann ist, der Jakesch die Pläne angeboten hat. Paul hat keine Pläne, will Jakesch aber die 20 Millionen abnehmen, da Geld die einzige Schwachstelle Jakeschs ist. Mit seinem Sohn, dem Kleinkriminellen Oskar, Fahrer Erich und Barbesitzerin Nelly macht sich Paul daran, Jakesch das Handwerk zu legen. Max wird Jakesch als Überläufer präsentiert, der zwischen ihm und dem Geschäftsmann steht. Dieser Geschäftsmann wiederum steht mit einem Mitarbeiter der Österreichischen Motorenwerke in Verbindung, der als Werksspion dem Geschäftsmann die Pläne übergeben wird und zur Sicherheit bereits einen Teil der Schriftstücke überreicht hat. Bei einem fingierten Geldtransport nimmt Jakeschs Mann Heinz zunächst dem verkleideten Oskar die 20 Millionen ab, damit er in der Lage ist, die vermeintlichen Pläne von Paul zu kaufen. Die Zeit drängt, als Michail Krimow für sein geliefertes Geld endlich Ware sehen will. Innerhalb von drei Tagen basteln Oskar und Kurt falsche Konstruktionspläne für ein Dreiliterauto, da Jakesch die Pläne vor der Übergabe an Michail selbst in Augenschein nehmen will.

Jakeschs vermeintliche Geliebte Viola macht in Max' Gegenwart jedoch den Vorschlag, den ominösen Geschäftsmann um das Geld zu betrügen, indem eine falsche Geldübergabe stattfindet, während der eigentliche Deal bereits am Vortag abgeschlossen wurde. Die Gruppe stellt sich darauf ein. Während eines offiziellen Werksrundgangs in den Österreichischen Motorenwerken seilen sich Nelly und Erich von der Gruppe ab und richten in einem verlassenen Gebäudetrakt eilig ein Büro her. Hier erscheint schließlich der sich als Werksspion ausgebende Oskar, der dem mit Max erscheinenden Jakesch einen Teil der falschen Konstruktionspläne am PC zeigt. Jakesch bringt ihn dazu, ihm die CD sofort gegen die Hälfte der ausgemachten Gesamtsumme zu überlassen und Oskar willigt ein. Er nimmt das Geld an sich, das ihm jedoch kurze Zeit später von Heinz wieder abgenommen wird. Der eigentliche Trick jedoch ist für den nächsten Tag geplant. Jakesch hat die vermeintliche Falle gestellt. Max verkauft als angeblicher Handlanger des Werksspions dem ominösen Geschäftsmann Paul eine leere CD. Paul gibt ihm vermeintlich einen mit zehn Millionen gefüllten Koffer. Während Jakesch frohlockt, erscheint plötzlich die Polizei und nimmt Paul und Max fest. Jakesch und Heinz fliehen überstürzt, die Polizisten waren jedoch verkleidete Freunde von Paul und Max.

Jakesch glaubt, die Polizei werde ihn in Kürze finden und holt seine 20 Millionen aus dem heimatlichen Safe. Plötzlich steht seine vermeintliche Geliebte Viola vor ihm und bedroht ihn mit einer Waffe. Sie enthüllt ihm, dass sie in Wirklichkeit für Michail Krimow arbeitet. Jakesch lässt ihr das Geld, damit sie ihn nicht erschießt. Er flüchtet sich zum Flughafen und steigt in die nächste Maschine nach Mallorca. Paul hat sich unterdessen als Wiener Unterweltgröße verkleidet und sich mit Michail Krimow getroffen, dem gegenüber er sich als gleichwertige Unterweltgröße präsentiert. Er erklärt ihm, mit ihm keinen Ärger haben zu wollen und ihm daher seine 20 Millionen wiedergeben zu wollen, die ihm Jakesch gestohlen habe. Im Koffer befindet sich jedoch kein Geld, sondern Rauschgift – von Max präparierter Gips. Jakesch habe sämtliche Millionen in Drogen angelegt, erklärt Paul. Da jedoch gerade Drogenfahnder vor dem Lokal auftauchen, hat Michail kein Interesse am Koffer, sondern an der Flucht. Er eilt ebenfalls zum Flughafen und nimmt die nächstbeste Maschine – nach Mallorca und sein Sitz liegt genau hinter dem Jakeschs, der nun weiß, was ihn erwartet.

Paul und Max feiern mit Nelly, Kurt und Oskar ihren Sieg über Jakesch und damit ihre gelungene Rache für Fritz. Max will von Paul wissen, wo am Ende die 20 Millionen geblieben sind. Plötzlich steht Viola mit dem Geldkoffer neben ihnen. Sie ist in Wirklichkeit Amelie Griemann, die Tochter von Fritz, und war von Anfang an in Pauls Plan eingeweiht und einbezogen.

Kritik
Für den film-dienst war Geliebte Gegner eine "(Fernseh-)Gaunerkomödie mit einer gehörigen Portion Wiener Schmäh, deren klischeehafte Charaktere den beliebten Darstellern auf den Leib geschrieben wurden."

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1999
Deutscher Film
Österreichischer Film
Fernsehfilm (ORF)
Filmkomödie

Geliebte Gegner