Renn Dickson Hampden ( - ) est un pasteur anglican anglais. Ses tendances libérales conduisent à des conflits avec le clergé traditionaliste en général et les partisans du Mouvement d'Oxford pendant les années où il enseigne à Oxford (1829–1846) qui coïncide avec une période de changements sociaux rapides et de tensions politiques accrues. Son soutien à la campagne pour l'admission des non-anglicans aux universités d'Oxford et de Cambridge est impopulaire à l'époque (1834) et conduit à de sérieuses protestations lorsqu'il est nommé professeur regius de Théologie deux ans plus tard. Son élection comme évêque de Hereford est une cause célèbre dans les controverses religieuses victoriennes car elle soulève des questions sur la prérogative royale dans la nomination des évêques et le rôle du premier ministre. Il administre le diocèse avec tolérance et charité sans être impliqué dans aucune autre polémique pendant près de vingt ans.

Jeunesse, éducation et ministères paroissiaux
Il est né à La Barbade, où son père est colonel de milice, le Vendredi saint en 1793  et fait ses études à Oriel College, Oxford .

Il obtient son baccalauréat en 1813 avec les honneurs de première classe en lettres classiques et en mathématiques et l'année suivante, il obtient le prix du chancelier pour un essai en latin. Peu de temps après, il est élu fellow de l'Oriel College. L'élection à ces postes se fait par un examen spécial destiné à sélectionner les meilleures intelligences possibles et Hampden devient membre du groupe connu sous le nom de " Noetics " qui sont des whigs en politique et critiquent librement l'orthodoxie religieuse traditionnelle . Il est réputé l'un des plus doux mais des plus savants d'entre eux . John Keble et Thomas Arnold sont également fellow pendant cette période. Il quitte l'université en 1816 et occupe successivement plusieurs cures. En 1827, il publie des Essais sur les preuves philosophiques du christianisme, suivis d'un volume de sermons paroissiaux illustrant l'importance de la révélation de Dieu en Jésus-Christ (1828) .

Enseignement et conflit à Oxford (1829-1846)
En 1829, Hampden retourne à Oxford et en mai 1830 devient l'un des tuteurs d'Oriel où un désaccord sur les devoirs des tuteurs conduit John Henry Newman, Hurrell Froude et Robert Wilberforce à être relevés de leurs fonctions. Hampden est choisi pour donner les prestigieuses Conférences de Bampton pour 1832 dans lesquelles il tente de démêler la vérité originale du christianisme des ajouts et superstitions ultérieures, en particulier la philosophie scolastique . Sa pensée est obscure et ambiguë. Les conférences sont ennuyeuses  et alors que, à l'époque, certaines personnes pensent qu'il s'est engagé dans une vision hérétique de la Trinité apparentée au socinianisme et au sabellianisme  un questionnement sérieux ne commence qu'après la publication de ses Observations sur la dissidence religieuse en 1834, avec une indignation de grande envergure en 1836 après sa nomination à la chaire Regius de théologie . En 1833 il quitte Oriel pour devenir le Principal de St Mary Hall et en 1834 il est nommé Professeur de Philosophie Morale  de préférence à Newman. Il est également reconnu par tous que Hampden est un homme vertueux qui a beaucoup fait pour les membres de premier cycle de St Mary Hall .

Contexte plus large des conflits
Les années 1815-1914 sont une période de changements sociaux et politiques radicaux dans lesquels la religion joue un rôle important. Politiquement, l'Église d'Angleterre est majoritairement conservatrice et opposée à la réforme politique. Au début de cette période, de nombreux anglicans assimilent le bien-être religieux du pays à celui de leur propre église tandis que les dissidents protestants et catholiques souffrent d'une législation religieuse discriminatoire. Le parti Whig et son programme réformateur s'appuient fortement sur le soutien des dissidents protestants qui considèrent le curé comme "le sergent recruteur noir contre nous" . Les tensions sont très élevées, en particulier entre 1825 et 1850 . Malgré le récent soulagement partiel accordé par l'abrogation des Test et Corporation Acts et de la Roman Catholic Relief Act 1829, les non-anglicans souffrent toujours de graves discriminations . Les tensions ont été bien aggravées par l'action de 21 des évêques en votant contre la réforme du Parlement en 1831 alors que seulement 3 ont voté en sa faveur. S'ils avaient tous voté pour, le projet de loi aurait été adopté .

Les universités d'Oxford et de Cambridge jouent un rôle central dans l'Église d'Angleterre. Ce sont des institutions entièrement anglicanes. À Oxford, les étudiants devaient souscrire aux trente-neuf articles de l'Église d'Angleterre dans le cadre du processus d'admission; tandis qu'à Cambridge, personne ne pouvait obtenir son diplôme sans le faire. Ils sont les principales pépinières du clergé anglican et extrêmement influents dans le pays en général .

De nombreux dissidents font campagne pour la dissolution de l'Église d'Angleterre et la décision du gouvernement de fusionner dix diocèses de l'Église d'Irlande avec leurs voisins est considérée comme une menace sérieuse pour l'Église d'Angleterre lorsqu'elle est mise en œuvre par la loi sur les Temporalités de l'Église d'Irlande de 1833 . C'est la cause directe du célèbre sermon d'assises de John Keble sur "l'apostasie nationale" à Oxford l'année suivante et cela à son tour conduit au mouvement tractarien . D'ici à 1834 les tensions entre les dissidents et les hommes d'église ont atteint des niveaux sans précédent, probablement parce que les dissidents sentent que l'Église d'Angleterre s'accrocherait à ses privilèges restants .

Observations sur la dissidence religieuse
À l'été 1834, un projet de loi visant à abolir la souscription aux 39 articles de l'Église d'Angleterre lors de l'admission dans une université ou de l'obtention d'un diplôme est rejeté par la Chambre des lords. Hampden entre dans l'arène publique en août en publiant Observations on Religious Dissent en faveur de l'admission de non-anglicans à l'Université d'Oxford sur la base d'une simple déclaration de foi . Malgré cela, pressés par le duc de Wellington (récemment élu chancelier), les chefs des collèges d'Oxford reconnaissent le 10 novembre que le sentiment public est opposé à l'adhésion des écoliers aux articles à l'inscription et, par un seul vote, conviennent d'abolir la pratique. Hampden produit alors une seconde édition du pamphlet et en envoie une copie à John Henry Newman qui, tout en reconnaissant son « ton de piété », regrette que les arguments de l'ouvrage tendent « dans l'ensemble à faire naufrage de la foi chrétienne ». Le débat via les travaux publiés et l'acrimonie personnelle entre les deux universitaires se poursuit pendant deux ans .

La décision des chefs de collèges est annulée mais relancée en mars de l'année suivante lorsqu'une motion à cet effet est catégoriquement rejetée par 459 voix contre 57 où tous les maîtres ès arts, qu'ils soient résidents ou non, ont le droit de vote et tous les types des MA traditionalistes se sont combinées pour obtenir ce résultat. Quelques mois plus tard, Lord Radnor présente un projet de loi parlementaire dans le même but et Hampden est le seul résident à s'exprimer ouvertement en sa faveur. Il devient la cible principale d'un livre sur la question des abonnements édité par Newman qui accuse Hampden d'en être un socinien.

Professeur Regius
En 1836, le professeur Regius de théologie meurt subitement et le premier ministre whig, Lord Melbourne, offre le poste à Hampden. (Le seul autre membre du clergé d'Oxford qui, aux yeux des whigs, méritait d'être promu est Thomas Arnold de Rugby, mais il est déjà considéré comme un hérétique dans les cercles conservateurs de l'église). La nouvelle filtre avant que la nomination ne soit confirmée et une opposition s'organise rapidement dans l'espoir de l'empêcher, venant de trois groupes différents. Quelques hauts ecclésiastiques et évangéliques croient sincèrement qu'il a des opinions hérétiques et qu'il est donc inapte à former de futurs ecclésiastiques; un grand nombre de diplômés d'Oxford n'apprécient pas la faveur accordée à l'auteur d'Observations on Religious Dissent ; et un grand nombre de partisans conservateurs dans tout le pays saisissent l'occasion de harceler un gouvernement whig . En dépit de toutes les objections, Melbourne force la nomination et Hampden devient le Professeur Regius de Théologie. Melbourne déclare à la Chambre des lords, lorsque la nomination est débattue, avec une franchise brutale, que peu d'entre eux, voire aucun, n'ont les connaissances d'expert pour avoir une opinion éclairée sur la question.

Après l'apaisement de la controverse, il publie un livre sur cet épisode, et un volume sur The Thirty-nine Articles of the Church of England.

Évêque de Hereford
La nomination de Hampden par Lord John Russell au siège vacant de Hereford en décembre 1847 est à nouveau le signal d'une opposition organisée; et sa consécration en mars 1848 a lieu malgré les remontrances de nombreux évêques et la résistance de John Merewether, doyen de Hereford, qui vote contre l'élection.

En tant qu'évêque de Hereford, Hampden ne fait aucun changement dans ses habitudes de longue date d'isolement studieux, et bien qu'il n'ait montré aucune activité ou zèle ecclésiastique particulier, le diocèse a certainement prospéré sous sa charge. Parmi les plus importants de ses écrits ultérieurs figurent les articles sur Aristote, Platon et Socrate, publiés à la huitième édition de l'Encyclopædia Britannica, puis réimprimés avec des ajouts sous le titre des Pères de la philosophie grecque (Édimbourg, 1862). En 1866, il a une crise paralytique et meurt à Londres le 23 avril 1868.

Sa fille, Henrietta Hampden, publie Some Memorials of RD Hampden en 1871.

Références

Liens externes

Personnalité inhumée au cimetière de Kensal Green
Évêque de Hereford
Étudiant de Oriel College
Décès en avril 1868
Naissance en mars 1793
Théologien britannique
Décès à 75 ans

Renn Hampden


Frédéric Mistral eða Josèp Estève Frederic Mistral (8. september 1830 – 25. mars 1914) var ljóðskáld og orðabókahöfundur. Hann var franskur að þjóðerni en orti á oksítönsku, sem töluð er í Provence-héraðinu. Hann hlaut Nóbelsverðlaunin í bókmenntum árið 1904.

Ævi og störf
Mistral fæddist í smábænum Maillane í Suður-Frakklandi og voru foreldrar hans velstæðir landeigendur. Hann stundaði nám í lögfræði og hóf snemma að berjast fyrir sjáfstæði Provence-héraðs og vildi efla menningu og söguvitund héraðsbúa og ekki hvað síst standa vörð um oksítönsku, sem hann áleit eitt merkasta bókmenntamál álfunnar. Það var einkum fyrir þátt sinn í vernd tungumálsins að honum voru veitt Nóbelsverðlaunin árið 1904 ásamt spænska leikskáldinu José Echegaray. Sínum hluta verðlaunafjárins varði Mistral til stofnunar safns í Arles um menningu og sögu héraðsins, sem enn er talið það merkasta á sínu sviði.

Á árunum 1878-1886 tók Mistral saman verkið Lou Tresor dóu Félibrige, sem hefur að geyma ítarlegustu oksítönsku orðabókina sem til er. Ljóð Mistral eru flest tengd sögu og þjóðmenningu Provence-héraðs. Þau voru þýdd á fjölda tungumála, þar á meðal á frönsku af skáldinu sjálfu.

Mistral, Frédéric
Handhafar bókmenntaverðlauna Nóbels

Frédéric Mistral


Phlegmariurus flexibilis é uma espécie de planta do gênero Phlegmariurus e da família Lycopodiaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2012 por Benjamin Øllgaard.

Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Lycopodium flexibile  Fée
 Lycopodium linifolium  Spring
 Lycopodium linifolium sanguineum  Spring
 Lycopodium linifolium subaristatum  Christ
 Huperzia flexibilis  (Fée) B.Øllg.
 Urostachys flexibilis  (Fée) Herter

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Ceará, Espírito Santo, Minas Gerais, Pará, Pernambuco, Paraná, Rio de Janeiro, Santa Catarina e São Paulo.  A espécie é encontrada nos  domínios fitogeográficos de Floresta Amazônica e Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas
 Phlegmariurus flexibilis no projeto Flora e Funga do Brasil

Phlegmariurus
Plantas descritas em 2012
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Phlegmariurus flexibilis


Josip Vallinger (Gödre, 20. siječnja 1846. – Vrpolje, 24. kolovoza 1911.), hrvatski katolički svećenik i crkveni glazbenik, autor poznatog adventskog napjeva »Padaj s neba roso sveta«.

U Đakovu pohađa licej, a bogosloviju završava u Centralnom sjemeništu u Pešti. Za svećenika je zaređen 9. rujna 1869. godine. Po povratku sa studija postaje kapelanom u Đakovu, potom prebendarom stolne crkve, ceremonijarom, dvorskim kapelanom, te konačno 1877. tajnikom biskupa Strossmayera. Godine 1882. odlazi za župnika u Vrpolje i tu ostaje sve do smrti.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski glazbenici

Josip Vallinger


Isabella a Franței (2 martie 1241 – 17 aprilie 1271) a fost fiica regelui Ludovic al IX-lea al Franței și a reginei Margareta de Provence. S-a căsătorit la 6 aprilie 1255 cu Theobald al II-lea de Navara, fiul cel mare al regelui Theobald I de Navara și al reginei Margareta de Navara. Isabella a devenit regină consort de Navara.

Note

Nașteri în 1241
Decese în 1271
Regine ale Navarei
Prințese franceze
Casa Capet
Femei din Evul Mediu

Isabelle a Franței, regină de Navara


The name USS Whipple has been borne by three ships in the United States Navy.  All were named for Commodore Abraham Whipple, a naval commander in the American Revolutionary War.

 , a torpedo boat destroyer commissioned 1903, decommissioned 1919.
 , a destroyer commissioned in 1920 and decommissioned in 1945.
 , a destroyer escort commissioned in 1970, redesignated a frigate in 1975 and decommissioned in 1992.

United States Navy ship names

USS Whipple


A temporada de ciclones no Índico Sudoeste de 2015-16 foi um evento ligeiramente abaixo da média na formação de ciclones tropicais. A temporada anual de ciclones começou em 15 de novembro, 2015, com a primeira tempestade, Annabelle, formando quatro dias depois. A tempestade final e mais forte, Fantala, se dissipou em abril 23, 2016, uma semana antes da temporada terminar em abril 30 para a maior parte da região. Nas Maurícias e nas Seychelles, a temporada de ciclones terminou meio mês depois, em 15 de maio. A atividade da temporada foi influenciada por um El Niño contínuo e um Dipolo do Oceano Índico positivo.

A bacia do Sudoeste do Oceano Índico consiste na porção do Oceano Índico a oeste de 90°E e ao sul do Equador. A atividade dos ciclones tropicais foi monitorada pelo escritório Météo-France em Reunião, o Centro Meteorológico Regional Especializado da bacia. A bacia também é monitorada não oficialmente pelo Joint Typhoon Warning Center, que usa ventos sustentados de um minuto para estimar a velocidade do vento dentro dos sistemas, enquanto a Météo-France usa ventos sustentados de dez minutos e sua própria escala de intensidade.

Oito tempestades tropicais moderadas no total se desenvolveram ou existiram dentro dos limites da bacia, ligeiramente abaixo da média de dez. A maioria dos sistemas durante a temporada permaneceu fraca, com apenas três tempestades (Uriah, Emeraude e Fantala) atingindo pelo menos a força do ciclone tropical com ventos de , em comparação com a média de cinco. No entanto, a temporada contou com o ciclone Fantala, que se tornou o ciclone tropical mais forte já registrado na bacia em termos de ventos sustentados de 10 minutos a  e em termos de ventos sustentados de 1 minuto a .

Previsões sazonais
Em 19 de outubro, os Serviços Meteorológicos das Maurícias (MMS) divulgaram suas perspectivas de verão 2015-16. Uma temporada média, com cerca de sete a nove ciclones se formando, era esperada. O MMS também indicou que a região equatorial ao norte de Maurício, leste de Agaléga e oeste de Diego Garcia, pode ser significativamente propícia para a formação de ciclones.

A Météo-France divulgou sua previsão sazonal de atividade ciclônica para a bacia em 12 de novembro. A MFR previu uma temporada ligeiramente abaixo da média, citando os efeitos de um evento El Niño muito forte. Em comparação com uma média de dez tempestades tropicais moderadas que geralmente se formam no sudoeste do Oceano Índico, uma chance de 70% foi dada à probabilidade de formação de seis a dez tempestades nomeadas. Uma chance de 20% foi dada à formação de apenas cinco ciclones ou menos, e 10% foi dado a um nível de atividade acima da média. A MRF esperava que um número acima da média de tempestades nomeadas se desenvolvesse na região central da bacia (de 60°E a 77°E), e que haveria atividade abaixo da média a leste de 77°E. Atividade próxima do normal era esperada a oeste de 60°E. O MFR também previu que o movimento dos ciclones durante a temporada teria um componente meridional mais forte do que o normal, com tendência a seguir o sul rapidamente.

Resumo sazonal

A temporada começou em 19 de novembro, com a formação de Annabelle. Após um mês de inatividade, Bohale se formou, mas foi bastante fraco e atingiu apenas uma força moderada de ciclone tropical. Outro mês se passou antes de Corentin se formar em 20 de janeiro. Em fevereiro, a bacia tornou-se um pouco ativa com a formação de Daya, e Urias entrando na bacia dias depois. O Emeraude se formou em março, atingindo rapidamente um pico de intensa força de ciclone tropical, antes de enfraquecer rapidamente. A tempestade tropical moderada 07 formou-se no final de março. Em abril, a temporada começou a diminuir. Ciclone Tropical Muito Intenso Fantala formou-se perto do final do mês e atingiu o pico de intensidade como o ciclone tropical mais forte registado na bacia em termos de ventos sustentados. Fantala se dissipou em 24 de abril, encerrando a temporada.

Sistemas

Tempestade Tropical Severa Annabelle

Météo-France notou pela primeira vez uma zona de clima perturbado cerca de  leste-nordeste de Diego Garcia em 18 de novembro. Foi designado como uma perturbação tropical no dia seguinte e atualizado para uma depressão tropical logo depois. Em 20 de novembro, a organização do sistema continuou a melhorar com bandas convectivas apertadas e foi atualizado para o status de tempestade tropical moderada cerca de  ao sul de Diego Garcia. O sistema não foi nomeado Annabelle operacionalmente até o início do dia seguinte. Annabelle intensificou-se lentamente por vários dias, à medida que se deslocava para o sul-sudeste. O sistema acelerou para o sudeste e desenvolveu um recurso de olho. Annabelle tornou-se uma tempestade tropical severa no início de 23 de novembro, beneficiando-se de uma forte divergência no nível superior. Seis horas depois, Annabelle atingiu seu pico de intensidade de . Em 24 de novembro, a convecção de Annabelle tornou-se desorganizada como resultado do aumento do cisalhamento do vento induzido por uma calha de nível superior e temperaturas oceânicas mais frias e foi declarada pós-tropical. Os remanescentes de Annabelle enfraqueceram nos dias seguintes até se dissiparem em 27 de novembro.

Tempestade Tropical Moderada Bohale

Em 3 de dezembro, uma área desorganizada de convecção se desenvolveu sobre as regiões equatoriais do Oceano Índico central. O sistema seguiu geralmente para sudoeste até se intensificar na Depressão Tropical 02 em 10 de dezembro. A depressão tropical virou gradualmente para o sul-sudoeste e exibiu convecção fraca, deixando o sistema exposto enquanto lutava para se intensificar dentro de uma massa de ar seco. Recebeu o nome Bohale dos Serviços Meteorológicos das Maurícias no início de 11 de dezembro, quando foi operacionalmente determinado que se tornou uma tempestade tropical moderada. Na reanálise pós-temporada, Météo-France determinou que Bohale se tornou uma tempestade tropical um dia depois, em 12 de dezembro Bohale manteve seu pico de intensidade de  como uma tempestade tropical moderada por 18 horas, antes de fazer a transição para uma depressão pós-tropical às 18 UTC, mantendo seus ventos fortes. Os remanescentes pós-tropicais de Bohale seguiram para o sul lentamente até se dissiparem em 16 de dezembro.

Tempestade Tropical Severa Corentin

Météo-France identificou um distúrbio tropical movendo-se geralmente para o oeste sobre o leste do Oceano Índico em 20 de janeiro. Ao meio-dia do dia seguinte, a perturbação se intensificou em uma tempestade tropical moderada que recebeu o nome de Corentin. Corentin continuou a se intensificar constantemente sob um cume de nível superior quando seu movimento começou a se voltar para o sul. O sistema foi atualizado para o status de tempestade tropical severa em 22 de janeiro, enquanto rastreava quase o sul. Corentin atingiu o pico mais tarde naquele dia com velocidades de vento sustentadas máximas de 10 minutos de  e um grande,  olho rasgado. O sistema começou a enfraquecer em 23 de janeiro, quando sua representação por satélite se deteriorou e seus olhos começaram a se alargar. A tempestade continuou a enfraquecer à medida que o padrão de vento de nível superior se tornou desfavorável. Com seu centro exposto e movendo-se sobre águas mais frias, Corentin passou para uma depressão pós-tropical em 25 de janeiro. Os remanescentes pós-tropicais de Corentin serpentearam no sul do Oceano Índico até que sua baixa remanescente se dissipou em 31 de janeiro.

Tempestade Tropical Moderada Daya

Uma área de baixa pressão desenvolveu-se dentro de uma calha de monção sobre o Canal de Moçambique em 1 de fevereiro. Seguiu para sudeste, cruzando Madagascar e se tornando um distúrbio tropical  ao norte de Saint-Denis, Reunião em 8 de fevereiro. A perturbação começou a viajar geralmente para sudoeste, intensificando-se lentamente. No dia seguinte, o sistema virou para sudeste sob a influência de uma cordilheira a leste e uma baixa de corte a sudoeste. Em 10 de fevereiro, o sistema foi classificado como Tempestade Tropical Moderada Daya, enquanto localizado a cerca de  sudoeste de Saint-Denis. Daya acelerou para sudeste sob a influência da cordilheira e a divergência favorável em direção aos polos permitiu que o sistema atingisse o pico com ventos máximos sustentados de  cedo no dia seguinte. Daya rapidamente encontrou forte cisalhamento do vento, o que levou à sua transição para uma depressão pós-tropical em 12 de fevereiro Météo-France cessou o monitoramento de Daya pós-tropical no dia seguinte.

Entre fevereiro 9 e 10, fortes chuvas de Daya afetaram partes de Madagascar, Reunião e Maurício. Durante um período de 24 horas,  de chuva caiu em Vacoas-Phoenix, Maurício, e  caiu em Saint-Denis, Reunião. Inundações repentinas danificaram casas e desalojaram centenas de pessoas nas Maurícias.

Ciclone Tropical Intenso Uriah

Uriah entrou na bacia do Sudoeste do Oceano Índico como uma tempestade tropical moderada da região australiana em 14 de fevereiro, onde foi previamente monitorada pelo escritório do Bureau of Meteorology em Perth. A tempestade seguiu geralmente para sudoeste, mantendo a intensidade. No início de 16 de fevereiro, Uriah começou a se intensificar de forma constante, virando para o oeste como uma cordilheira subtropical construída ao sul do sistema. Urias também começou a desenvolver um olho, o que se tornou evidente mais tarde naquele dia. Em 17 de fevereiro, Urias atingiu a força de furacão (74 km/h ou 118 km/h) ventos, tornando-se o primeiro ciclone tropical da temporada. Continuando a se intensificar rapidamente, Uriah se tornou um intenso ciclone tropical doze horas depois. À medida que a cordilheira anteriormente localizada ao sul de Urias foi reconstruída a leste, o intenso ciclone tropical começou a se voltar para o sul. À medida que o cisalhamento do vento noroeste começou a afetar o sistema, sua aparência começou a se deteriorar e sua convecção diminuiu. Uriah rapidamente enfraqueceu para uma tempestade tropical severa em 19 de fevereiro e fez a transição para uma depressão pós-tropical logo depois. Os remanescentes de Urias serpentearam, quase estacionários no sul do Oceano Índico, até se tornarem uma depressão extratropical e correrem para o sudeste.

Ciclone Tropical Intenso Emeraude

A tempestade tropical moderada Emeraude desenvolveu-se perto da periferia leste da bacia em 15 de março Com condições ambientais favoráveis e um bom canal de escoamento em direção aos pólos, a tempestade se intensificou rapidamente em um ciclone tropical no dia seguinte. O pequeno ciclone seguiu lentamente em direção oeste-noroeste, continuando a se fortalecer rapidamente. Tornou-se um ciclone tropical intenso no início de 17 de março, atingindo velocidades de vento máximas sustentadas de . Sob a influência de um fortalecimento próximo à cordilheira equatorial localizada a nordeste, o movimento de Emeraude começou a desacelerar e a girar para leste. O ciclone foi rapidamente afetado pelo aumento do cisalhamento do vento e diminuição do conteúdo de calor oceânico induzido por seu movimento lento, resultando em um enfraquecimento significativo. Incapaz de alcançar condições favoráveis, Emeraude enfraqueceu abaixo da intensidade do ciclone tropical às 06:00 UTC de 18 de março, 24 horas após atingir o pico de intensidade. O sistema enfraqueceu brevemente em uma tempestade tropical moderada antes de se fortalecer novamente no dia seguinte, quando atingiu águas mais quentes. Emeraude virou para o sul e se aproximou da força do ciclone tropical em 19 de março, mas permaneceu uma tempestade tropical severa. As condições tornaram-se novamente desfavoráveis e o cisalhamento do vento aumentou, afastando a convecção do centro do sistema, permitindo que o enfraquecimento ocorresse novamente. Emeraude deixou de produzir ventos fortes e tornou-se uma depressão tropical em 21 de março. Sua baixa remanescente se dissipou em 23 de março ao sul das águas, onde atingiu o pico de intensidade cinco dias antes.

Tempestade Tropical Moderada 07

Uma perturbação tropical formada no centro do Oceano Índico,  sul-sudeste de Diego Garcia em 28 de março. A perturbação se intensificou em uma depressão tropical e foi empurrada rapidamente para o sudeste à frente de uma calha, longe do Território Britânico do Oceano Índico. Tendo sido previamente analisado como uma depressão tropical ao longo de sua vida, Météo-France observou que 07 se intensificou em uma tempestade tropical moderada no mesmo dia. A tempestade tropical moderada 07 atingiu brevemente ventos máximos máximos sustentados de  no dia seguinte antes do forte cisalhamento do vento atingir o sistema, resultando em um rápido enfraquecimento e uma rápida transição para uma depressão pós-tropical em 30 de março.

Ciclone Tropical Muito Intenso Fantala

Fantala formou-se em abril 11 ao sul de Diego Garcia. Com uma crista ao sul, a tempestade se moveu para o oeste por vários dias enquanto ganhava força, auxiliada por águas mornas e cisalhamento de vento decrescente. No final de abril 17, o MFR estimou o pico de 10 minutos de ventos sustentados de , o mais alto já registrado na bacia. Enquanto isso, o JTWC estimou ventos sustentados de 1 minuto de , superando o ciclone Agnielle de novembro de 1995 como o ciclone mais forte já registrado no sudoeste do Oceano Índico em termos de velocidade do vento. O sistema enfraqueceu devido a um ciclo de substituição da parede do olho, e uma mudança nas correntes de direção fez com que Fantala invertesse a direção e acelerasse para sudeste. Isso trouxe o ciclone sobre águas mais frias anteriormente ressurgidas por si só, causando ainda mais enfraquecimento. Entre 19 e 23 de abril, Fantala flutuou em intensidade. No início, o olho tornou-se mais pronunciado, mas o cisalhamento do vento logo fez com que o enfraquecimento fosse retomado. Em 22 de abril, Fantala parou novamente devido a um cume de construção ao sul. Fantala acelerou de volta ao noroeste como um ciclone tropical moderado, com o JTWC e o MFR emitindo seus avisos finais em 24 de abril. Os remanescentes de Fantala continuaram a noroeste em direção à costa leste africana.

As evacuações foram iniciadas na Agaléga antes do ciclone Fantala. Embora perto do pico de intensidade, o ciclone também passou perto do Grupo Farquhar das Seychelles, danificando a maioria dos edifícios do pequeno arquipélago. As ilhas foram declaradas uma área de desastre pelas autoridades de Seychelles. Após a dissipação, a umidade remanescente de Fantala afetou a Tanzânia e o Quênia, onde fortes chuvas e inundações mataram 13 pessoas e deixaram 13.933 desabrigados. Oito pessoas morreram na região do Kilimanjaro, onde as inundações atingiram edifícios e prenderam centenas de moradores. Na região de Morogoro, cinco pessoas morreram afogadas em rios inundados.

Nomes de tempestades
No Sudoeste do Oceano Índico, depressões tropicais e subtropicais que se julga terem vento sustentado por 10 minutos de pelo menos  pelo Centro Meteorológico Regional Especializado da Ilha de La Réunion, França (RSMC La Réunion) geralmente recebem um nome. No entanto, são os Centros Sub-regionais de Aconselhamento de Ciclones Tropicais nas Maurícias e Madagáscar que dão nome aos sistemas. O Centro Consultivo Sub-Regional de Ciclones Tropicais nas Maurícias nomeia uma tempestade caso se intensifique em uma tempestade tropical moderada entre 55°E e 90°E. Se uma tempestade se intensificar em uma tempestade tropical moderada entre 30°E e 55°E, então o Centro Consultivo Sub-Regional de Ciclones Tropicais em Madagascar atribui o nome apropriado à tempestade. Novas listas de nomes são usadas todos os anos, e um nome normalmente é usado apenas uma vez, portanto, atualmente não há nomes retirados, no entanto, se um nome não for usado durante uma temporada, o nome poderá ser reutilizado em temporadas futuras.

Efeito sazonais
Esta tabela lista todos os ciclones tropicais e ciclones subtropicais que foram monitorados durante a temporada de ciclones do Sudoeste do Oceano Índico de 2015–2016. Informações sobre sua intensidade, duração, nome, áreas afetadas vêm principalmente do RSMC La Réunion. Os relatórios de mortes e danos vêm de relatórios da imprensa ou da agência nacional de gerenciamento de desastres relevante, enquanto os totais de danos são fornecidos em 2015 ou 2016 USD.

|-
| ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum || Nenhum || Nenhum ||
|-
|Bohale ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  ||  ||
|-
| ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum || Nenhum || Nenhum ||
|-
|Daya ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Madagascar, Réunion, Mauritius ||  ||  ||
|-
| ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum || Nenhum || Nenhum ||
|-
| ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum || Nenhum || Nenhum ||
|-
|Seven ||   || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  ||  ||
|-
| ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Agaléga, Seychelles, Madagascar, Tanzania || $4.5 million || 13 ||
|-

Ver também

 Ciclones tropicais em 2015 e 2016
 Lista de temporadas de ciclones tropicais do Hemisfério Sul
 Temporadas de furacões no Atlântico: 2015, 2016
 Temporadas de furacões no Pacífico: 2015, 2016
 Temporadas de tufões no Pacífico: 2015, 2016
 Temporadas de ciclones no Oceano Índico Norte: 2015, 2016
 Temporada de ciclones na região australiana de 2015-2016
 Temporada de ciclones do Pacífico Sul de 2015-2016
 Ciclone tropical do Atlântico Sul

Referências

 Météo-France La Réunion (in French)
 Centro Conjunto de Alerta de Tufões (JTWC)

Ciclones tropicais em 2015
Ciclones tropicais em 2016
2015

Temporada de ciclones no Índico Sudoeste de 2015-2016


Somalisk shilling er den officielle valuta i Somalia. Den har valutakode SOS. 1 shilling inddeles i 100 senti.

Som følge af borgerkrigen i Somalia og landets sammenbrud ophørte den somaliske centralbank med at fungere i 1991. Siden da har lokale ledere i flere områder udstedt egne penge, men somaliske shilling fra før 1991 blev også fortsat brugt. Penge trykt af krigsherrer og klanledere medførte en meget stor inflation. Det har betydet at det er blevet upraktisk at bruge somalisk shilling, og amerikanske dollar bruges nu udbredt som valuta i store dele af Somalia.

Somaliland som erklærede sig uafhængig af Somalia i 1991, indførte i 1994 somalilandsk shilling til afløsning af somalisk shilling.

I 2011 genetablerede Somalias overgangsregering en centralbank, som forsøger at stabilisere landets valuta.

Historie
Somalisk shilling blev indført i 1962 efter Somalias selvstændighed i 1960. Den afløste østafrikansk shilling i Britisk Somaliland og Somalo i Italiensk Somaliland.

Referencer

Møntenheder fra Afrika

Somalisk shilling


Ludwig Braun (Đurđevac?, 1879. - koncentracijski logor Auschwitz, 1943.), hrvatski industrijalac i dobrotvor židovskog podrijetla iz Đurđevca.

Životopis
Rodio se je 1879. godine od oca Emanuela i matere Julije rođ. Deutsch. Imao je brata Šandora i sestru Ernestinu. Otac mu je bio poznati industrijalac. Poznati su bili obiteljski paromlinovi. Okrupnjivanje u paromlinarstvu sproveo je kad je koprivnički paromlin zapao u dugove, s partnerima je obitelj uložila u dioničku glavnicu tog poduzeća i ušli su u ravnateljstvo. S bratom i ocem pokrenuo je paromlin u Novigradu. Zatim je s bratom ušao u upravu Novigradske štedionice koja je pratila novčarsku konstrukciju. U Koprivnici su 1917. osnovali Industriju ulja. U Kloštru su pokrenuli Pučki paromlin, gdje je bio upravitelj. Sve je to Ludwig s obitelji ostvario do Prvoga svjetskog rata.

Tvornica ulja prolazila je poteškoće, ali to ju nije omelo proizvesti nadaleko poznato bučino ulje zvano Crnac. Bilo je toliko dobro da je na međunarodnim izložbama u Londonu 1930-ih dobio tri zlatna odličja i srebrni pokal. Tvornica je postala kraljevski dobavljač ulja zbog čega je odlikovana zlatnom medaljom Oblasne samouprave beogradske oblasti i diplomom ministarstva poljodjelstva Kraljevine Jugoslavije za 1929. i 1938. godinu.

Velika gospodarska kriza 1930-ih nagnala je obitelj prodati udjele u Koprivnici i Novigradu i ostali su samo u matičnom gradu. Novac od prodaje iskoristili su za podignuti novu tvorničku zgradu svoje koprivničke Industrije ulja. Mučili su se, ali su poslovali. Porezni razlozi razlog su da mu je paromlin dan u zakup, a na skupštinama prikazivan je fiktivni gubitak da bi se ostalo u poslu. Obitelj je bila vrlo poznata i na njihovo imanje dolazili su brojni uglednici i političari u lov: Ivan Šubašić, Ivica Frković, Ivica Kovačević, Mate Starčević, Stjepan Jakšeković, Vjenceslav Dubravčić i ini. Čini se da su poznavali i Slavka Kvaternika, a čini se da je brat Šandor možda pomagao Antu Pavelića i prije 1941. godine. Otac Emanuel umro je 1937. nakon čega brat Šandor vodi mlin i bio je najbogatiji Židov u Podravini. Brauni su bili obzirni i zahvalni prema svojim radnicima.

Antižidovski zakoni u Kraljevini Jugoslaviji pa zatim uspostava NDH koja je u zakonima imala zakone koje je prepisala od svojih osovinskih zaštitnika, značilo je teška vremena za obitelj Braun. 3. svibnja 1941. ustaški režim postavio je povjerenika u njegov mlin. Prativši odvijanje stvari i videći kamo idu, Braun je iskoristio poznanstva i uporabio novac da bi osigurao sigurnost obitelji. Doglavnik Slavko Kvaternik potpisao je dokument jamstva Ministarstva domobranstva 27. prosinca 1941., a brat Šandor se domogao i počasnog arijevskog prava. Kvaternikova zaštita ali i još nekih moćnih dala mu je sigurnost pred ustašama, no padom moći koje je imao Kvaternik značilo je teško razdoblje za Braune. Šandora, suprugu Elizabetu i sina Borisa u noći 21. listopada 1942. su uhitili i zatočili u zatvoru na Savskoj cesti u Zagrebu. Odluka Državnog ravnateljstva za ponovu NDH o podržavljenju židovske imovine od 30. listopada 1942. značila je oduzimanje imovine u korist države NDH, koje je uslijedilo 18. ožujka 1943. godine. Došla je pod ured za podržavljeni imetak Ministarstva državne riznice. Na popisu oduzete imovine bilo je pored ostalog obiteljska kuća s mlinom i gospodarskim dvorištem u Đurđevcu, pa pilana, ledana, električna centrala, stambena zgrada za radnike i namještenike, radionica, u Zagrebu trećina kuće, gospodarski posjed Braunova pustara na Đurđevačkim peskima u kojem su bili gospodarska zgrada, svinjac, skladište, silos, borik, vinograd, uzgajalište fazana (prvo u državi), a od pokretnina elektromaterijal, zlatnina i srebrnina, fijakeri, automobil, kamion, stočni fond od krava, konja i ine stvari. Dio imovine je oduzet, dio rasprodan, dio pokraden. 7. svibnja 1943. obitelj Braun je iz zatvora na Savskoj cesti vlakom deportirana u koncentracijski logor Auschwitz. Brat Šandor je sa starijima skončao u plinskoj komori, jetrva je vjerojatno završila u logoru. Sinovac Boris je preživio jer je mogao poslužiti za rad kao električar.
Komunistička vlast nije ispravila nepravde, nego im je nacionalizirala nekretnine.

Šandor i cijela obitelj bila je na glasu kao dobrotvorska. Redovno su pomagali kulturna društva, školarce, svoje zaposlenike i posebice đurđevačku sirotinju. Pomoć su davali u novcu, obući, odjeći i brašnu. Grad Đurđevac nije ih zaboravio. Ulica u Đurđevcu danas nosi ime Šandora Brauna.

Odlikovanja
Pored nagrada koja je dobila tvornica kojom je upravljao, Ludwig je i osobno odlikovan. Kraljevska vlast u Beogradu odlikovala ga je ordenom sv. Save IV. stupnja.

Izabrana literatura
 Mira Kolar-Dimitrijević: Tvornica ulja u Koprivnici i njeno radništvo, Podravski zbornik 84, Koprivnica, 1984.

Izvori

Vanjske poveznice
Vladimir Miholek: Đurđevečki industrijalac Emanuel Braun (1845. – 1937.), Podravske širine, 4. kolovoza 2016.

Životopisi, Đurđevac
Židovi u Hrvatskoj
Hrvatski poduzetnici

Ludwig Braun


The City of Latrobe is a local government area in the Gippsland region in eastern Victoria, Australia, located in the eastern part of the state. It covers an area of  and in June 2018 had a population of 75,211. It is primarily urban with the vast majority of its population living within the four major urban areas of Moe, Morwell, Traralgon, and Churchill, and other significant settlements in the LGA include Boolarra, Callignee, Glengarry, Jeeralang, Newborough, Toongabbie, Tyers, Yallourn North and Yinnar. It was formed in 1994 from the amalgamation of the City of Moe, City of Morwell, City of Traralgon, Shire of Traralgon, and parts of the Shire of Narracan and Shire of Rosedale. The Yallourn Works Area was added in 1996. When formed, the municipality was called the Shire of La Trobe, but on 6 April 2000, it adopted its current name.

The city is governed by the Latrobe City Council, with its seat of local government and administrative centre located at the council headquarters, 141 Commercial Road, Morwell. It also has service centres located in Moe, Churchill and Traralgon. The city is named after the Latrobe River and Latrobe Valley, major geographical features that meander through the north of the LGA.

Industry and economy

The City has traditionally been recognised as the centre of Victoria's electricity industry, which is derived from one of the largest brown coal reserves in the world. It also the centre of a large forestry industry which services Australian Paper's pulp and paper mill (the largest in Australia) and other sawmills. Other industries in the area include food processing (Lion Foods – Morwell), engineering, post secondary education (Federation University Australia), and the service sector. Being the largest population centre in the Gippsland region, Latrobe acts as the regional headquarters for Government agencies and private operators including banks and insurance companies.

Latrobe is also close to popular tourist attractions including the Baw Baw and Tarra-Bulga National Parks and is the natural service centre to the historic gold mining town of Walhalla.

The power generators include:
 Loy Yang A & B Power Stations, Loy Yang
 Yallourn Power Station, Yallourn
 Jeeralang Power Station, Hazelwood North

Two power stations have closed in recent years, including International Power Hazelwood (2017), and EnergyBrix (Morwell) power station and briquette manufacturing facility (2014).

Townships and localities
The 2021 census, the city had a population of 77,318 up from 73,257 in the 2016 census

^ - Territory divided with another LGA

Council

Current composition
The council is composed of four wards and nine councillors, with four councillors elected to represent the East Ward, two councillors per ward elected to represent each of the Central and West wards, and one councillor elected to represent the South Ward.

Administration and governance
The council meets in the council chambers at the council headquarters in the Morwell Municipal Offices, which is also the location of the council's administrative activities. It also provides customer services at both its administrative centre in Morwell, and its service centres in Moe and Traralgon.

See also
 List of places on the Victorian Heritage Register in the City of Latrobe

References

External links

Metlink local public transport map
Link to Land Victoria interactive maps
2005 Latrobe City Council elections results, Victorian Electoral Commission
2007 Latrobe City Council by-election results, Victorian Electoral Commission

Local government areas of Victoria (state)
Gippsland (region)

City of Latrobe


Georg Otto Carl Alwin Schenck (* 25. März 1868 in Darmstadt; † 16. Mai 1955 in Lindenfels, Odenwald) war ein deutscher Forstwissenschaftler.

Werdegang
Schenck wurde als Sohn des Justizrates Carl Jacob Schenck (1831–1902) und der Olga Alewyn (1840–1912) geboren. Er legte 1886 am Polytechnikum in Darmstadt die Reifeprüfung ab und studierte ab 1889 Cameralia und Forstwissenschaften in Tübingen und Gießen. 1895 promovierte er "summa cum laude" über Die Rentabilität des deutschen Eichenschälwalds.

Im Jahr 1895 reiste er in die Vereinigten Staaten, um die Leitung der Besitzungen des Unternehmers George W. Vanderbilt in Biltmore zu übernehmen. 1898 gründete er als erste Forstschule des Landes die Biltmore Forest School, die er zu einem angesehenen forstwissenschaftlichen Institut entwickelte. Nach Meinungsverschiedenheiten mit Vanderbilt gab er 1909 sein Amt als Forstverwalter auf. 1913 wurde auch seine Schule aufgelöst und er kehrte nach Deutschland zurück.
Er erbaute zusammen mit seinem Freund Ferdinand Luthmer ein Sommerhaus in Lindenfels, das z. T. aus amerikanischen Hölzern errichtet wurde.

Von 1916 bis 1918 war er Gastdozent für Waldbau in Gießen. Von 1923 bis 1937 war er Gastprofessor an der Forstwissenschaftlichen Fakultät der Universität Montana in Missoula.

Während des Zweiten Weltkriegs lebte er zurückgezogen in Lindenfels im Odenwald. Nach dem Krieg wurde er zum Oberlandforstmeister von Hessen ernannt.

Carl Alwin Schenck starb im Alter von 87 Jahren in Lindenfels. Er war in erster Ehe seit 1896 mit Adele Bopp (1874–1929), in zweiter Ehe seit 1932 mit Marie Louise Faber (1869–1950) verheiratet.

Ehrungen
 1933: Ehrenbürger der Königlich Preußische Forstakademie Hannoversch Münden.
 1952: Verdienstkreuz (Steckkreuz) der Bundesrepublik Deutschland
 1954: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland
 Carl Alwin Schenck wurde durch eine im Darmstädter Forst nach ihm benannte Eiche (in der Nähe der Hirschköpfe) geehrt.

Literatur
 Biographien bedeutender hessischer Forstleute. Sauerländer, Frankfurt am Main 1990, ISBN 3-7939-0780-5.

Forstwissenschaftler
Hochschullehrer (Justus-Liebig-Universität Gießen)
Hochschullehrer (Missoula)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Deutscher
Geboren 1868
Gestorben 1955
Mann

Carl Alwin Schenck


Kingston SE ist eine Stadt im Südosten des australischen Bundesstaates South Australia, 297 km südöstlich von Adelaide. Sie liegt am Südostende der Encounter Bay und den Coorong. Bei der Volkszählung 2021 wurde eine Einwohnerzahl von 1.637 festgestellt.

Geschichte
Die Stadt wurde nach George Strickland Kingston, einem australischen Politiker und Architekten, benannt. Das Postamt der Stadt eröffnete am 9. Februar 1860. Der Zusatz SE (für South East) wurde hinzugefügt, um die Stadt von der Siedlung Kingston on Murray im selben Staat zu unterscheiden.

1876 wurde die Stadt mit einer Schmalspurbahn (Spurweite 1.067 mm) an das Eisenbahnnetz angeschlossen. 1959 wurde die Strecke auf Breitspur (Spurweite: 1.600 mm) umgebaut und schließlich in den 1970er-Jahren aufgelassen.

Wirtschaft
Die wichtigsten Wirtschaftszweige sind heute die Fischerei, die Weinkelterei, die Kälberzucht und der Tourismus. Die Gegend ist als Urlaubs- und Ausflugsziel das ganze Jahr über beliebt.

In Kingston finden sich eine Reihe von Pubs, Hotels und Ladengeschäften. Auch Australiens ausgewiesen bestes Fish 'n' Chips – Geschäft, Macs Takeaway, das bereits zweimal ausgezeichnet wurde, liegt in Kingston. Der Takeaway heißt inzwischen Janes Takeaway.

Sport
Die Stadt hat ein Football-Team, das in der Kowree-Naracoorte-Tatiara Football League spielt.

Sehenswürdigkeiten
Die nördliche Stadteinfahrt dominiert der Big Lobster (dt.: Großer Hummer), von den Einwohnern liebevoll "Larry" genannt.

Einzelnachweise

Ort in South Australia

Kingston SE


Budala (Rusça: Идиот, The Idiot), 19. yüzyıl Rus yazarlarından Dostoyevski'nin 1868 yılında yazdığı bir romandır. İlk olarak 1868-1869 yıllarında Russki Vestnik dergisinde tefrika edilmiştir.

Romanın başlığı, romanın ana karakteri olan Prens Lev Nikolayeviç Mışkin'e ironik bir göndermedir; bu genç adamın iyiliği, açık yürekli sadeliği ve kurnazlığı, karşılaştığı daha dünyevi karakterlerin çoğunun yanlışlıkla onun zekâ ve içgörüden yoksun olduğunu varsaymasına neden olur. Dostoyevski, Prens Mışkin karakterinde kendisine "olumlu anlamda iyi ve güzel insanı" tasvir etme görevini vermiştir. Roman, böylesine tekil bir bireyi dünya toplumunun çatışmalarının, arzularının, tutkularının ve egoizminin merkezine yerleştirmenin, hem Mışkin'in kendisi hem de onunla ilişki halindeki diğer kişiler için sonuçlarını incelemektedir.

Joseph Frank ise Budala'yı "Dostoyevski'nin tüm büyük eserleri arasında en kişisel, en samimi, en aziz ve en kutsal inançlarını somutlaştırdığı kitabı"olarak tanımlar. Epilepsi ve idam mahkumiyeti gibi en yoğun kişisel çilelerinden bazılarının tasvirlerini içerir ve bunların sonucunda ortaya çıkan ahlaki, manevi ve felsefi temaları araştırır.

Kitabın ana fikrini bilinçli bir şekilde test etmeye ve zorlamaya yönelik sanatsal yöntem, yazarken olay örgüsünün nereye gideceğini her zaman tahmin edilememesi sonucunu doğurdu. Bu nedenle pek çok eleştirmen romanın garip bir yapısı olması ile kaotik bir düzende ilerlemesi hakkında çeşitli yorumlar yapmıştır. Gary Saul Morson'a göre, "Budala her eleştirel normu ihlal eder ve yine de bir şekilde gerçek büyüklüğe ulaşmayı başarır."

Dostoyevski'nin kendisi de bu denemenin tamamen başarılı olmadığı görüşündeydi. Nikolay Strakhov'a yazdığı bir mektupta şöyle diyordu: "Romanın çoğu aceleyle yazıldı, çoğu çok dağınık ve iyi sonuçlanmadı, ama yine de çoğunluğu iyi sonuçlandı. Romanın arkasında durmasam bile fikrimin arkasında duruyorum."

Arkaplanı
Budala üzerinde çalışmaya başladığı Eylül 1867'de Dostoyevski alacaklılarından kaçmak için Rusya'yı terk etmiş ve yeni eşi Anna Grigoryevna ile İsviçre'de yaşıyordu. Aşırı yoksulluk içinde, sürekli borç alarak ya da eşyalarını rehin vermek zorunda kalarak yaşıyorlardı. Bu dönemde kiralarını ödeyemedikleri için beş kez kaldıkları evden çıkarıldılar.  Romanın Ocak 1869'da yazımı bitinceye kadar İsviçre ve İtalya'da dört farklı şehir değiştirmişlerdi. Bu süre zarfında Dostoyevski sıklıkla kumar bağımlılığının pençesine düşerek rulet masalarında sahip oldukları az miktardaki parayı da kaybetti. Düzenli ve şiddetli epilepsi nöbetleri geçiriyordu, ki bunlardan birini eşinin doğum sancılarının tuttuğu sırada yaşaması Anna ile doğum için ebeye gitmelerini geciktirdi. Kızı Sofia sadece üç aylıkken öldü ve Dostoyevski bu kayıp için kendini suçladı.

Dostoyevski'nin 1867 tarihli not defterleri, romanın hangi yönde ilerleyeceği konusunda derin bir belirsizlik olduğunu ortaya koymaktadır. Ayrıntılı olay örgüsü taslakları ve karakter eskizleri yapılmış, ancak bunların çabucak terk edilerek yenileriyle değiştirildiği görülmüştür. İlk taslaklardan birinde, Prens Mışkin'e dönüşecek olan karakter, evlatlık kız kardeşine (Nastasya Filippovna) tecavüz de dahil olmak üzere bir dizi korkunç suç işleyen ve ancak İsa aracılığıyla din değiştirerek iyiliğe ulaşan kötü bir adamdır. Ancak daha sonrasında, yeni karakter mevcutta bilinen haliyle kesin olarak benimsenmişti.

Dostoyevski, Apollon Maykov'a yazdığı bir mektupta, içinde bulunduğu çaresiz koşulların onu bir süredir düşündüğü ama sanatsal açıdan hazır olmadığını hissederek korktuğu bir fikri benimsemeye "zorladığını" ifade etmektedir. Bu fikir "tamamen güzel bir insanı tasvir etme" fikriydi. Dostoyevski bir insanı iyiliğe götürmek yerine, zaten gerçek bir Hıristiyan ruhu olan, özünde masum ve derin şefkatli bir adamla başlamak ve onu modern Rus dünyasının psikolojik, sosyal ve politik karmaşıklıklarıyla test etmek istedi. Mesele sadece iyi adamın bu dünyaya nasıl tepki vereceği değil, aynı zamanda dünyanın da ona nasıl tepki vereceğiydi. Bir dizi skandal sahnesi tasarlayarak, "her karakterin duygularını inceleyecek ve her birinin Mışkin'e ve diğer karakterlere tepki olarak ne yapacağını kaydedecekti." Bu yaklaşımın zorluğu, karakterlerin nasıl tepki vereceğini önceden bilmemesi ve dolayısıyla romanın konusunu veya yapısını önceden planlayamamasıydı. Yine de Ocak 1868'de Budala'nın ilk bölümleri yayımlanmak üzere Rusky Vestnik dergisine gönderildi.

Konusu
Prens Lev Nikolayevich Mışkin, yirmili yaşlarının sonlarında sarı saçlı genç bir adamdır. Rusya'nın en eski soylu ailelerinden birinin soyundan gelmektedir. Bir Kasım sabahı St. Son dört yılını "budalalık" ve epilepsi tedavisi için İsviçre'deki bir klinikte geçirmiştir. Mışkin'in Petersburg'daki tek akrabası çok uzaktaki Lizaveta Prokofyevna Yepançin'dir. Madam Yepanchin, ellili yaşlarının sonlarında varlıklı ve saygın bir adam olan General Yepanchin'in karısıdır. Prens, Aleksandra, Adelaida ve Aglaya adında üç kızı olan Yepanchin'lerle tanışır; bu kızların en küçüğü ve en güzelidir. General Yepanchin'in Gavril Ardalyonovich Ivolgin (lakabı Ganya) adında hırslı ve oldukça kibirli bir yardımcısı vardır. Mışkin de ev ziyareti sırasında onunla tanışır. Ganya, aslında Aglaya'ya aşık olmasına rağmen, bir zamanlar aristokrat Totsky'nin metresi olan olağanüstü güzel "ölümcül kadın" Nastassya Filippovna Barashkov ile evlenmeye çalışmaktadır. Totsky, "düşkün" Nastassya Filippovna ile evlenmesi halinde Ganya'ya 75.000 ruble vaat etmiştir. Mışkin çok masum ve naif olduğu için Ganya, prensin önünde önerilen evlilik konusunu açıkça tartışır.

Prens, Ganya, kız kardeşi Varvara Ardalyonovna (Varya), annesi Nina Aleksandrovna, genç erkek kardeşi Nikolay (Kolya), babası General Ivolgin ve Ferdyshchenko adında başka bir kiracının da yaşadığı Ivolgin apartmanında bir oda kiralar. Apartmana Nastassya Filippovna gelir ve kendisini Ganya için olası bir eş olarak kabul etmeyi reddeden Ganya'nın ailesini aşağılamaya çalışır. Ancak Mışkin onu durdurur ve davranışını utanç verici bulur. Birdenbire, eve Nastassya Filippovna'ya tutkuyla aşık olan yirmi yedi yaşındaki siyah saçlı Parfyon Semyonovich Rogozhin'in başını çektiği sarhoş ve serserilerden oluşan gürültülü bir kalabalık gelir. Rogozhin, Nastassya Filippovna'nın o akşam Ganya'yla evlenip evlenmeyeceğini açıklayacağı doğum günü partisine 100.000 ruble getireceğine söz verir.

Partinin konukları arasında Totsky, General Yepanchin, Ganya, Ferdyshchenko, Varya Ivolgin'e talip olan Ganya'nın tefeci arkadaşı Ptitsyn ve birkaç kişi daha vardır. Kolya'nın yardımıyla Prens Mışkin de davetsiz de olsa gelir. Prensin tavsiyesine uyan Nastassya Filippovna, Ganya'nın teklifini reddeder. Rogojin vaat edilen 100.000 ruble ile gelir, ancak aniden Mışkin'in kendisi Nastasya Filippovna'ya evlenme teklif eder ve yakın zamanda büyük bir mirasa konduğunu öğrendiğini açıklar. Dürüst ve cömert bir kalbin böylesine cömert bir teklifi karşısında şok olan Nastassya Filippovna, sadece Rogozhin'le birlikte olmayı kendine layık görerek Rogozhin ve çetesiyle birlikte partiyi terk eder.

Prens Mışkin sonraki altı ayını Rogojin'den kaçan Nastasya Filippovna'yı takip ederek geçirir. Mışkin'in mirası beklediğinden daha küçük çıkar ve alacaklıların ve sözde akrabalarının çoğu sahte olan taleplerini karşıladıkça miras daha da küçülür. Sonunda Prens Petersburg'a döner ve Rogozhin'in karanlık ve kasvetli bir yer olan evini ziyaret eder. Yaşanan dini bir tartışmanın ardından birbirlerinin boyunlarında bulunan haçlarını değişirler. Ancak o günün ilerleyen saatlerinde Rogozhin, prensin kaldığı otelin salonunda Mışkin'i bıçaklamaya kalkışır, ancak prens ani bir sara krizi geçirince bu saldırıdan kurtulur.

Mışkin, bu saldırıdan birkaç gün sonra Petersburg soyluları arasında yazlık ikamet için popüler olan Pavlovsk kasabasına gider. Prens, sorunlu bir memur olan Lebedev'den birkaç oda kiralar. Romanın karakterlerinin çoğu -Yepanchinler, Ivolginler, Varya ve kocası Ptitsyn ve Nastassya Filippovna- da yazı Pavlovsk'ta geçirmektedir. Mışkin'in merhum hayırseveri Pavliçev'in oğlu olduğunu iddia eden genç bir adam olan Burdovski, prense gelerek Pavliçev'in Prens'e verdiği desteğin "adil" bir karşılığı olarak para talep eder. Burdovsky, aralarında Kolya Ivolgin'in arkadaşı olan on yedi yaşındaki verem hastası Hippolite Terentyev'in de bulunduğu bir grup küstah genç tarafından desteklenmektedir. Burdovsky'nin iddiası açıkça sahte olsa da Mışkin, Burdovsky'ye maddi olarak yardım etmeye hazır ve isteklidir.

Prens zamanının çoğunu Yepanchin'lerde geçirir. Çok geçmeden etrafındakiler onun Aglaya'ya aşık olduğunu ve Aglaya'nın da büyük olasılıkla onun duygularına karşılık verdiğini fark ederler. Ancak kibirli, inatçı ve kaprisli bir kız olan Aglaya, Prens Mışkin'e olan aşkını kabul etmeyi reddeder ve hatta sık sık onunla açıkça alay eder. Aglaya'nın ailesi Prense nişanlısı gibi davranmaya başlar ve hatta Rus yüksek sosyetesine mensup birçok ünlü davetlinin katıldığı bir akşam yemeği partisi düzenlerler. Mışkin, partide din ve aristokrasinin geleceği üzerine heyecanlı ve ateşli bir konuşma yaparken yanlışlıkla güzel bir Çin vazosunu kırar. Gecenin ilerleyen saatlerinde hafif bir sara nöbeti geçirir. Konuklar ve aile, görünüşte hasta olan prensin Aglaya için iyi bir eş olmadığına böylece ikna olur.

Ancak Aglaya Mışkin'den vazgeçmez, hatta Mışkin'i evlenmeye ikna etmek için kendisine mektuplar yazan Nastasya Filippovna ile bir buluşma ayarlar. Bu buluşma sırasında iki kadın Prens'i Aglaya'ya duyduğu romantik aşk ile Nastassya Filippovna'ya duyduğu merhametli aşk arasında bir seçim yapmaya zorlar. Mışkin kısa bir süre tereddüt eder, bu da Aglaya'nın kaçmasına neden olarak aralarındaki tüm birleşme umutlarını kırar. Nastassya Filippovna Prens'le tekrar evlenmek ister, ama sonunda bunu yapmaya cesaret edemez ve planlanan nikahın son dakikasında Rogozhin'le birlikte kaçar.

Prens ikiliyi Petersburg'a kadar takip eder ve Rogozhin'in gece Nastassya Filippovna'yı bıçaklayarak öldürlüğünü görür. İki adam, Rogozhin'in çalışma odasında yere serdiği cesedin başında nöbet tutar. Sonsözde Rogojin'in Sibirya'da on beş yıl ağır çalışma cezasına çarptırıldığı, Prens Mışkin'in aklını yitirip İsviçre sanatoryumuna döndüğü ve Aglaya'nın kendisine yalan söyleyen ve kısa süre sonra onu terk eden Polonyalı bir kontla Rusya'yı terk ettiği anlatılır.

Karakterler

 Prens Mışkin; Romanın ana karakteri, epilepsi tedavisi gördüğü uzun bir yurtdışı döneminden sonra Rusya'ya dönen genç bir adamdır. Hastalığın kalıcı etkileri, masumiyeti ve sosyal deneyim eksikliği ile birleşince, bazen yüzeysel ve tamamen yanlış bir zihinsel veya psikolojik yetersizlik izlenimi yaratır. Diğer karakterlerin çoğu zaman zaman ondan aşağılayıcı bir şekilde 'budala' diye bahsederler, ancak neredeyse hepsi ondan derinden etkilenir. Gerçekte son derece zeki, kendinin farkında, sezgisel ve empatiktir. İnsan doğası, ahlak ve maneviyat hakkında derin düşüncelere sahip ve bu düşüncelerini büyük bir açıklıkla ifade edebilen biridir. Prens Myshkin, belki de alçakgönüllü özveri ve vermenin nihai Hristiyan idealidir. Tanıştığı herkese yardım etmeye çalışır ve başkalarının ihtiyaçlarını her zaman kendi ihtiyaçlarının üzerinde tutar. Sonunda Nastassya Filippovna ile evlenmeye hazırdır çünkü onun yerine Aglaya'ya aşık olmasına rağmen onu kurtarmanın gerekli olduğunu düşünür. Myshkin'in başkalarına karşı şefkati sınır tanımaz. Para, şehvet ve kişisel kibirle yozlaşmış bir dünya için fazla iyidir. Sonuç olarak, farkında olmadan bu yıkıma katkıda bulunur ve kendisi de bir nevi yok olur.
 Nastasya Filippovna; Ana kadın kahraman, karanlık bir güzelliğe sahip, zeki, sert ve alaycı, diğer karakterlerin çoğu için korkutucu bir figürdür. Soylu bir aileden gelen ancak yedi yaşında yetim kalan Filippovna, vasisi şehvet düşkünü Totsky tarafından cinsel kölelik pozisyonuna sokulmuştur. Kırılmış masumiyeti ve utancın toplumsal algısı, onda yoğun duygusal ve yıkıcı bir kişilik yaratır. Prens onun güzelliğinden ve çektiği acılardan derinden etkilenir ve deli olduğunu düşünmesine rağmen ona bağlılığını sürdürür. Nastasya Flippovna ise Mışkin'in şefkati ile Rogojin'in ona olan saplantısı arasında kalır. Kısacası Nastassya Filippovna, dünyanın yozlaşmasıyla mahvolmuş güzelliği ve yeteneği temsil etmektedir.
 Rogojin (Parfyón Semyónovich); Tüccar babasından büyük bir servet miras kalan, Nastasya Filippovna'ya delicesine aşık ve pervasızca kendini onun peşinde bulan bir adamdır. İlk karşılaştıklarında Prens'ten içgüdüsel olarak hoşlanır ve ona güvenir, ancak daha sonra kıskançlık nedeniyle ona karşı bir nefret geliştirir. Karakter, Mışkin'in şefkate dayalı Hristiyan aşkının aksine tutkulu, içgüdüsel aşkı temsil eder. Prens Myshkin bir Rus Mesih ise, Rogozhin de Rus şeytanının bir versiyonudur. Gerçekten de soyadı, Rusça'da "boynuz" anlamına gelen "rog" kelimesini içermektedir. Dostoyevski, Rogozhin'in onu yiyip bitiren tutkusunu Myshkin'in şefkatiyle karşılaştırır. Prens'in acıması, Rogozhin'in her şeyi tüketen sevgisinden daha güçlü olsa da, nihayetinde Nastasya Filippovna'yı ölümden kurtaramaz.
 Agláya Ivánovna Yepançin; Mışkin'in uzaktan akrabası Lizaveta Prokofyevna ile kocası zengin ve saygın General Epançin'in ışıltılı güzellikteki en küçük kızıdır. Aglaya gururlu, buyurgan ve sabırsızdır ama aynı zamanda mizah, kahkaha ve masumiyetle doludur ve Prens, Nastasya Filippovna ve Rogozhin'le geçirdiği karanlık zamanlardan sonra özellikle ona çekilir.
 Ippolít Teréntyev; tüberkülozun son evrelerinde ve ölümün kıyısında olan genç bir nihilist entelektüeldir. Hâlâ gençlik idealizmiyle doludur, başkalarının sevgisini ve takdirini arzulamaktadır, ancak onların kayıtsızlığı ve kendi hastalıklı bencilliği onu giderek artan bir kinizm ve meydan okumanın sınırlarına götürür. Bu karakter Mışkin'ın yarım versiyonu gibidir: içinde bulundukları koşullar onları aynı metafizik soruları ele almaya zorlar, ancak yanıtları taban tabana zıttır.
 Gánya (Gavríl Ardaliónovich); yetenekli ama son derece kibirli ve açgözlü bir genç adamdır. Totsky'den zenginlik vaadiyle kendisini gizlice nefret ettiği Nastasya Filippovna'ya evlenme teklif eder, ancak kadın onu reddeder ve aşağılar. Ayrıca Aglaya'nın sevgisi için Mışkin ile rekabet etmeye çalışır. Kendi özgünlük eksikliğine içerleyen vasat bir adam olan Ganya, kibirden kaynaklanan aşkı temsil eder ve Mışkin ve Rogojin ile tezat oluşturur.

Tema ve Semboller

Dostoyevski bu eserinde, sara hastası bir genç adamın merkezine yerleştirdiği bir dünyada dürüst ve açık bir insan olarak yaşamanın zorluklarına değinmekte ve toplumun ne kadar da iki yüzlü bir sistem üzerine dayanarak ayakta durduğunu gözler önüne sermektedir. Böyle bir dünyada dürüst olmak "budala" olmaktır.

Roman bir Dostoyevski klasiği olarak son derece akıcı ve derindir. Gerilmeler ve boşalmalarla yüklü psikolojik ögelerin ağırlıklı olduğu bir eserdir. Dostoyevski burada ideal insan tipini çizmek istemiştir.

19. yüzyıl ortalarında geçen romanın kahramanı Prens Lev Nikolayeviç Mişkin, saralıdır. Tedavi gördüğü İsviçre'den döndüğünde elindeki giysi çıkınından başka hiçbir şeyi yoktur. Petersburg'da kendisiyle uzaktan akraba olan Lizaveta  Prokovyevna'yı ve General olan eşini görmek üzere Yepançinlere gider. Burada generalin üç kızı, Aglaya, Adelaida ve Aleksandra ile de tanışır. Prens, ilginç kişiliği ile aileyi ve Petersburg'da tanıştığı diğer insanları etkiler.

Dostoyevski bu kitabında, özellikle üçüncü bölümden sonra hissedilmeye başlanan, toplum hakkındaki düşüncelerine ve eleştirilerine de yer verir. Rusların aslında bir vatan anlayışının bulunmadığını, bu yüzden her şeye sonuna kadar inanabildiğini ileri sürer. Kitap her ne kadar aşk romanı olarak anılsa da aynı zamanda Rus toplumu hakkında eleştirileri de içerir.

Budala'da aynı zamanda hemen hissedilir bir hiyerarşik düzen anlatılmıştır. Rusya'yı üç gruba ayıran yazar bunları kaymak tabakası, bu tabakaya yükselmeye çalışan ve kaymak tabakadan birçok tanıdığı olan orta tabaka ve bu iki tabakanın da hor görüp beğenmediği bir tabaka olan en alt tabaka olarak adlandırır. Romandan örnek vermek gerekirse, Yepançinler'in bir nevi bakıcılığını üstlenmiş olan Moskovalı Belonskayalar en üst tabakayı, Yepançinler orta tabakayı ve İppolit, Lebedev gibileri de en alt tabakayı oluşturur.

İsa ahlakının parodisi olarak da görülebilecek bir ahlak anlayışına sahip peygamberimsi bir kahraman olan Prens Mişkin'in yaşamı kendi iç dünyasını seyre dalmakla geçmektedir. İnsanlarla her türlü alışverişten arınmıştır. Budalalık derecesinde iyi olan Prens Mişkin, tam bir saflık ve masumiyet içerisinde olup aynı zamanda Dostoyevski'nin ifadesiyle hastalık derecesinde dünya nimetlerinden ve hırslarından kopmuş bir budalalık içerisinde yaşamaktadır. Sevmekten başka bir şey gelmez elinden. Müthiş bir zekâ sahibidir. Çevresindekiler, onu her zaman yadırgarlar, ama onsuz da edemezler. Kendisi de saralı olan Dostoyevski, romanının kahramanına kendi kişiliğinden pek çok şey koymuştur. Prens Mişkin'in anıları, aslında Dostoyevski'nin anılarıdır. Prens Mişkin'in romanının ilk bölümünde Yepançin'lerin evine tanışmaya gittiği kısımda anlattığı, siyasal görüşlerinden dolayı kurşuna dizilme cezası alan ve bundan son dakikada kurtulan bir adamın öyküsü, aslında Dostoyevski'nin başından geçmiş bir olaydır.

Budala, Dostoyevski'nin dört büyük romanından biridir. Dostoyevski'nin en unutulmaz kadın kahramanı olarak kabul edilen Nastasya Filopovna, ünlü Rus romancının, Prens Mişkin'in kişiliğinde vermek istediği güçlü aşkın yöneldiği kişilerden biridir. Nastasya Filippovna güzelliğin, baştan çıkarıcılığın, olgun kadınlığın, hafifmeşrepliğin simgesidir. Filippovna bütün bu yönlerinin bilincinde olan ve zaman zaman hırçınlıkla kendini dışa vuran gizli bir utancı taşıyan bir karakter olarak Dostoyevski'nin diğer kadın karakterlerinden ayrılır. Romanın bir diğer ilginç kadın kahramanı Aglaya İvanovna da gençliğin, duyarlılığın ve zekânın sembolüdür.

Kaynakça

1868 romanları
Dostoyevski romanları
Klasik romanlar
19. yüzyıl Rus romanları
Rusça romanlar
Rus felsefi romanları
Varoluşçu romanlar
Televizyona uyarlanmış romanlar
Tefrika romanlar
Sinemaya uyarlanmış Rus romanları
Tiyatroya uyarlanmış Rus romanları

Budala


The Uganda National Liberation Front (UNLF) was a political group formed by exiled Ugandans opposed to the rule of Idi Amin with an accompanying military wing, the Uganda National Liberation Army (UNLA). UNLA fought alongside Tanzanian forces in the Uganda–Tanzania War that led to the overthrow of Idi Amin's regime. The group ruled Uganda from the overthrow of Amin in April 1979 until the disputed national elections in December 1980.

Creation
The UNLF was formed as an outcome of a meeting of Ugandan exiles from 24 to 26 March 1979 in the northern Tanzanian town of Moshi. In the meeting, known as the Moshi Conference, 28 groups were represented. The most important groups that united to form UNLA included Kikosi Maalum led by Milton Obote (with Tito Okello and David Oyite Ojok as commanders); FRONASA led by Yoweri Museveni; and the Save Uganda Movement.

Governance
UNLF was governed by an 11-member Executive Council originally chaired by Yusuf Lule who also held the position of President of Uganda at that Time, with Vice Chairman being Akena P' Ojok, who also held the position of Vice President of Uganda at that time. The UNLF was accompanied by a National Consultative Council (NCC) with one member for each of the 28 groups represented at the meeting. Its military arm, UNLA, fought side by side with the Tanzania People's Defence Force (TPDF) in the Uganda-Tanzania War and invaded Uganda, taking Kampala in April 1979 and sending Amin to exile. There were other party members of UNLF across the country and in the regions formed to coordinate the activities of UNLF.

Overthrowing of Idi Amin
Following the overthrow of Amin on 11 April 1979, a new UNLF government was formed under Yusuf Lule with the UNLA becoming the new national army. The leadership of the UNLF was unstable, with infighting leading to the ousting of Lule in June 1979. His replacement, Godfrey Binaisa, ruled for less than twelve months before being placed under house arrest in May 1980 following an effective coup by Paulo Muwanga. A Presidential Commission was installed with elections planned for December 1980. The exiles who formed the UNLF needed to put aside their political differences to do so. They were only united by one thing: an opposition to Amin. For this reason, the UNLF did not contest the elections with its members supporting various parties.

Following a widely disputed victory for the Uganda People's Congress (UPC) led by former president Milton Obote, many of the UNLF founding members would go on to fight against the now UPC-controlled UNLA. The UNLA was defeated on January 25, 1986 by the guerrillas of the National Resistance Army (NRA) led by Yoweri Museveni, a former member of the UNLF executive council and a minister in the UNLF government. There was a tribal conflict between the Acholi and Langi, that led to the coup d'état making Tito Okello Lutwa president of the republic.

References

Works cited

Defunct political parties in Uganda
Military of Uganda
Political parties established in 1979
Rebel groups in Uganda
Resistance movements

Uganda National Liberation Front


Die katholische Pfarrkirche Mariä Himmelfahrt in Eriskirch ist zum einen die Pfarrkirche der Gemeinde und zum anderen eine der ältesten Marienwallfahrtskirchen der Gegend. Das besondere an dieser mittelalterlichen Wallfahrtskirche ist, dass sie nicht im Barock entscheidend erneuert wurde und so den spätgotischen Zustand zeigt.

Geschichte
Der Ort Eriskirch wird 1257 zum ersten Mal erwähnt, eine erste Marienkapelle ist für 1278 nachgewiesen. Im Kodex Maior Weingarten wird in der 2. Hälfte des dreizehnten Jahrhunderts die erste Kirche erwähnt, diese wird im Liber Taxationis 1353 erstmals als Pfarrkirche genannt. Die beiden Glocken "Vier Evangelisten" – sie stammt aus dem 13. Jahrhundert – und "Maria Hilf" aus dem 14. Jahrhundert existieren noch heute und läuten im ca. 60 m hohen Glockenturm aus dem 14. Jahrhundert, der von 1409 bis 1419 erbaut wurde. Den Spitzhelm der heute zu sehen ist, gibt es erst seit 1869, da der ursprüngliche steile Satteldachhelm 1834 durch einen Blitzschlag zerstört wurde.

Im Dreißigjährigen Krieg wurde 1634 die Pfarrkirche Eriskirch von den schwedischen Truppen gebrandschatzt und geplündert, 1666 wurde die ausgebrannte Kirche wieder errichtet, dabei wurden Teile im Barockstil erneuert, so stammen die beiden Flachdecken im Chor und Schiff aus dieser Zeit.

Die Kirche besteht aus einem Langschiff und dem Chor, die zu unterschiedlichen Zeiten erbaut wurden. Im Jahr 2010 wurde über dendrologische Untersuchungen nachgewiesen, dass zuerst das Kirchenschiff 1387 und dann der Chor 1409 erbaut wurde. Der Grund für diese zeitlich unübliche Bauweise dürfte die Anzahl der Pilger gewesen sein, für die man das Langschiff brauchte, die Gnadenmadonna – die heute auf dem linken Seitenaltar steht und aus dem Jahr 1350 stammt – konnte ja noch im alten Chor verehrt werden. Als der Chor gebaut wurde, wurde er zwei Meter höher angelegt als das Kirchenschiff. Die nachträgliche Erhöhung des Langschiffs fand dann erst während der Barockisierung statt und kann an den Bildstreifen der Empore nachgewiesen werden. Das Kirchenschiff hat eine Breite von 12 m und gehört zu den wenigen in Süddeutschland, welches von einem Dach von dieser Breite ohne zusätzliche Hänge- und Sprengwerke überspannt wird.

Wichtig sind auch die glatten Wände, die aufwändig und farbenprächtig mit zwei Bilderzyklen bemalt wurden, damit die des Lesens unkundigen Gläubigen anhand der Bilder gelehrt wurden, ein christliches Leben zu führen. Im Schiff ist dies ein Zyklus mit Szenen aus dem Neuen Testament, im Chor ist dies ein Zyklus aus dem  Alten Testament, diese Verteilung ist auffällig, in den meisten Kirchen ist es genau umgekehrt. Die Art der Kirchenausmalung war in der Gotik unüblich, es zeigen sich die ersten südlichen Einflüsse, die diese Art des Kirchenschmucks wieder über die Alpen brachten. Die Wandmalereien der Kirche sind in der deutschen Kunstgeschichte bedeutend, es ist eine der wenigen erhaltenen vollständigen Raumausmalungen der Gotik.

Es war die gesamte Kirche ausgemalt. In der Renovierung 1932/33 wurden nur der gesamte Chor (Bild 3 und 4 in der Galerie) und einzelne Bilder im Kirchenschiff freigelegt. Das Deckengemälde im Chor Maria Himmelfahrt ist von 1750 wahrscheinlich von Anton Maulbertsch. Im Kirchenschiff sind dies die Gefangennahme Christi (Bild 7), es ist das erste Bild des obersten von drei Bildstreifen auf der Nordseite. Auf der Südseite sind dies das jüngste Gericht (Bild 6) über zwei Bildfelder reichend und aus dem untersten Bildstreifen beim Chor der Feiertagschristus und Die drei Lebenden und die drei Toten (Bild 2). Auf den Bildern unter der Empore (Bild 8) sind Grablegung Christi, Auferstehung Christi, Martyrium der hl. Katarina und Martyrium der hl. Agatha von Catania zu sehen. Die zwei im Chor sichtbaren Farbfenster sind die von den Grafen von Montfort gestiftet worden.

Bei einer großen Restaurierung 1932/33 wurden großteils die historischen Werke freigelegt. An den Stellen, an denen man keine historischen Spuren mehr fand, wurden von Josef und August Braun neue Wandmalereien sowie das Deckengemälde, mit demselben Thema wie das Deckengemälde im Chor Maria Himmelfahrt, im Schiff angebracht. Die letzte Renovierung des Innen- und Außenbereich fand in den Jahren 1981 bis 1986 statt, abgeschlossen wurde sie mit der feierlichen Altarweihe durch Weihbischof Franz Kuhnle am 19. Oktober 1986.

Glocken
Im Turm sind sechs Glocken mit folgenden Daten
 "Ave Maria", 1595, Ton Des', Höhe 1,10 m, Gewicht 1,6 t, Leonhart Ernst Lindau
 "O Maria caelum assumpta ora pro nobis", 1950, Ton F', Höhe 0,9 m, Gewicht 0,85 t, Benjamin Grüninger, Villingen
 "Franziskus Glocke", 2007, Ton as', Höhe 1,03 m, Gewicht 0,67 t
 "Papst Benedikt XVI", 2007, Ton b', Höhe 0,95 m, Gewicht 0,465 t
 "Vier Evangelisten", 13. Jahrhundert, Ton c", Höhe 0,70 m, Gewicht 0,26 t
 "Maria Hilf", 14. Jahrhundert, Ton f", Höhe 0,52 m, Gewicht 0,175 t

Mehrere der Glocken wurden in den Kriegszeiten abgehängt und eingeschmolzen, so sollte es auch mit den beiden ältesten im Zweiten Weltkrieg passieren, sie wurden nach Lünen (Westfalen) verbracht, kamen aber 1948 unversehrt zurück.

Orgel
Die Orgel stammt von 1904 aus der Werkstatt der Gebrüder Späth in Mengen (Opus 113). Sie wurde in der Folge mehrfach geringfügig verändert und 1999 von der Orgelmanufaktur Jürgen Lutz aus Feuchtwangen restauriert. Dabei wurde die Disposition um drei Register auf einer Zusatzlade (Transmissionslade) auf nunmehr 15 Register erweitert und auf die ursprüngliche romantische Disposition zurückgeführt. Die Register der Zusatzlade lassen sich an das 1. und das 2. Manual ankoppeln.

 Koppeln: II/I, I/P, II/P.

Literatur
 Hermann Eggart: Die spätgotischen Wandmalereien in der Pfarrkirche zu Eriskirch. In: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung. 61. Jg., 1934, S. 66–79 (Digitalisat).
 Paul Keppler: Württemberg's kirchliche Kunstaltertümer. Rottenburg 1887.
 Elmar L. Kuhn (Hrsg.): Die Pfarrkirche Eriskirch. Spätgotik am Bodensee (= Kunst am See. Bd. 17). Gessler, Friedrichshafen 1986, ISBN 3-922137-37-7.
 Jürgen Michler, Bernhard Vesenmayer: Pfarrkirche Mariä Himmelfahrt. Verlag Schnell & Steiner, ISBN 978-3-7954-2556-2.
 Beschreibung des Oberamts Tettnang. Stuttgart 1915.

Weblinks

Einzelnachweise

Eriskirch
Eriskirch
Kirchengebäude im Bodenseekreis
Eriskirch
Eriskirch
Kirchengebäude in Europa
Kulturdenkmal in Eriskirch

Mariä Himmelfahrt (Eriskirch)


Carney Chukwuemeka, né le  à Eisenstadt en Autriche, est un footballeur anglais qui évolue au poste de milieu central au Chelsea FC.

Biographie

En club
Né en Autriche de parents originaires du Nigeria, Carney Chukwuemeka commence le football au Northampton Town, avant de rejoindre l'académie d'Aston Villa en . Grand talent du club, Chukwuemeka est présenté en  comme le meilleur joueur de 16 ans d'Angleterre par le directeur général des Villans . Il signe son premier contrat professionnel avec Aston Villa le lendemain de ses 17 ans, le . Avec les U18 du club, il remporte la FA Youth Cup en , face à leurs homologues du Liverpool FC (2-1 score final). Chukwuemeka termine par ailleurs meilleur buteur de cette compétition avec sept réalisations en six matchs.

Le , il joue son premier match en professionnel contre Tottenham Hotspur, en championnat. Il entre en jeu en cours de partie à la place de Marvelous Nakamba, et son équipe s'impose par deux buts à un.

Chukwuemeka se fait remarquer le , lors d'une rencontre de championnat face à Manchester United. Il entre en jeu en cours de partie ce jour-là, alors que son équipe est menée de deux buts, et il est à l'origine des deux buts de son équipe, signés Jacob Ramsey et Philippe Coutinho, permettant à son équipe d'obtenir le point du match nul (2-2 score final). Sa prestation est saluée par son entraîneur Steven Gerrard après la rencontre.

Le , Carney Chukwuemeka s'engage officiellement avec le Chelsea FC. Il signe un contrat de six saisons.

Le , Chukwuemeka inscrit son premier but pour Chelsea, lors d'une rencontre de Premier League face à West Ham United. Titularisé, il ne peut empêcher la défaite de son équipe (3-1 score final).

Carrière en équipe nationale
Carney Chukwuemeka joue un match avec l'équipe d'Angleterre des moins de 18 ans, le , face au Pays de Galles. Il entre en jeu en cours de partie et se fait remarquer en inscrivant un but, participant à la victoire de son équipe par deux buts à zéro.

Le , il réalise sa première apparition avec les moins de 19 ans, contre l'Italie. Il est titularisé et officie comme capitaine lors de cette rencontre remportée par son équipe sur le score de deux buts à zéro.

Le , il délivre sa première passe décisive avec les moins de 19 ans, lors d'une rencontre amicale face à l'Allemagne (score : 1-1). Par la suite, le , il marque son premier but dans cette catégorie, face à Andorre. Ce match gagné sur le large score de 4-0 rentre dans le cadre des éliminatoires du championnat d'Europe des moins de 19 ans 2022.

En , toujours avec les moins de 19 ans, Chukwuemeka est convoqué afin de participer au championnat d'Europe des moins de 19 ans en 2022. Titulaire lors de la compétition qui a lieu en Slovaquie, il atteint avec les anglais la finale, après avoir battu l'Italie en demi-finale.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur anglais
Joueur de l'Aston Villa FC
Joueur du Chelsea FC
Naissance en octobre 2003
Naissance à Eisenstadt

Carney Chukwuemeka


8266 Bertelli este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8266 Bertelli este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul San Vittore din Bologna. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,32 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1986
Centura de asteroizi

8266 Bertelli


Aceasta este lista rolurilor de film și televiziune, precum și de jocuri video în care apare cântăreața și actrița australiană Kylie Minogue.

Filme

Televiziune

Jocuri video

Premii și nominalizări

Referințe

Legături externe

Kylie Minogue
Minogue, Kylie

Filmografia lui Kylie Minogue


O USS Ohio foi um couraçado pré-dreadnought operado pela Marinha dos Estados Unidos e a terceira e última embarcação da Classe Maine, depois do  e . Sua construção começou em abril de 1899 nos estaleiros da Union Iron Works em São Francisco e foi lançado ao mar em maio de 1901, sendo comissionado na frota norte-americana em outubro de 1904. Era armado com uma bateria principal composta por quatro canhões de 305 milímetros montados em duas torres de artilharia duplas, tinha um deslocamento carregado de quase catorze mil toneladas e conseguia alcançar uma velocidade máxima de dezoito nós (33 quilômetros por hora).

O Ohio teve uma carreira relativamente tranquila, com suas principais atividades consistindo em exercícios e treinamentos de rotina. Um ano depois de entrar em serviço foi enviado para servir na Frota Asiática, permanecendo na região do Sudeste Asiático até 1907. No final do mesmo ano partiu com a Grande Frota Branca para realizar uma volta ao redor do mundo, retornando em 1909. Foi modernizado ao fim da viagem e colocado na reserva, sendo reativado de tempos em tempos pelos anos seguintes para ser usado como navio-escola em cruzeiros de treinamento. O navio foi descomissionado em julho de 1919 e desmontado em 1923 sob os termos do Tratado Naval de Washington.

Descrição
O Congresso dos Estados Unidos aprovou um importante programa de construção naval em resposta à eclosão da Guerra Hispano-Americana em 1898; o programa incluía três novos encouraçados, que se tornariam a classe Maine. A classe incorporou vários desenvolvimentos tecnológicos significativos, incluindo canhões principais de menor calibre que usavam pólvora sem fumaça para atingir maior velocidade de saída (e, portanto, poder de penetração), blindagem cimentada Krupp que era mais forte do que a blindagem Harvey usada em embarcações anteriores e caldeiras aquatubulares que forneciam mais potência para os motores.

O Ohio tinha 120 metros de comprimento total e tinha uma boca de 22 metros e um calado de sete metros. Ele deslocava 12 927 toneladas conforme projetado e até 13 900 em plena carga. O navio era movido por motores a vapor de expansão tripla de dois eixos avaliados em 16 mil cavalos de potência, acionando duas hélices helicoidais. O vapor era fornecido por doze caldeiras Thornycroft movidas a carvão, que eram ventiladas em três funis. O sistema de propulsão gerava uma velocidade máxima de dezoito (33 quilômetros por hora). Como construído, ele foi equipado com mastros militares pesados, mas estes foram rapidamente substituídos por equivalentes treliçados em 1909. Ele tinha uma tripulação de 561 oficiais e praças, que aumentaram para 779 – 813.

O navio estava armado com uma bateria principal de quatro canhões de 305 milímetros, com 40 calibres de comprimento, em duas torres de canhão gêmeas na linha central, uma para a frente e para trás. A bateria secundária consistia em dezesseis canhões de 152 milímetros Mark VI, com 50 calibres de comprimento, que foram colocados em casamatas no casco. Para defesa de curto alcance contra torpedeiros, ele carregava seis canhões de 76 milímetros, com 50 calibres de comprimento, montados em casamatas ao longo da lateral do casco, oito canhões de 3 libras e seis canhões de 1 libra. Como era padrão para os navios capitais da época, o Ohio carregava dois tubos de torpedos de 457 milímetros, submersos em seu casco na lateral.

O cinturão blindado do Ohio tinha 279 milímetros de espessura sobre os paióis e as casas das máquinas propulsoras e 203 milímetros em outro lugar. As torres de canhão da bateria principal tinham 305 milímetros em seus lados, e as barbetas de suporte tinham a mesma espessura de blindagem em seus lados expostos. A blindagem que protegia as casamatas da bateria secundária era de 152 milímetros de espessura. A torre de comando tinha 254 milímetros nas paredes.

Histórico de serviço
O Ohio, o último membro da classe Maine, foi o segundo navio dos três a ser batido. Ele foi construído na Union Iron Works em São Francisco, com sua quilha sendo batida em 22 de abril de 1899. Ele foi lançado em 18 de maio de 1901 e comissionado em 4 de outubro de 1904. Depois que ele entrou em serviço, o Ohio foi designado como a nau capitânia da Frota Asiática. Ele deixou São Francisco em 1 de abril com destino a Manila, nas Filipinas. Após a chegada do novo encouraçado, o grupo do então Secretário de Guerra William Howard Taft embarcou para uma viagem pelo Leste Asiático, incluindo paradas no Japão e na China. O Ohio voltou aos Estados Unidos em 1907 e foi transferido para a Frota do Atlântico. Ele e o resto dos encouraçados da Frota do Atlântico realizaram uma revista naval para o presidente Theodore Roosevelt em Hampton Roads, Virgínia, para marcar o início do cruzeiro da Grande Frota Branca em 16 de dezembro de 1907. O cruzeiro da Grande Frota Branca foi concebido como uma forma de demonstrar o poder militar americano, particularmente para o Japão. As tensões começaram a aumentar entre os Estados Unidos e o Japão após a vitória deste último na Guerra Russo-Japonesa em 1905, particularmente sobre a oposição racista à imigração japonesa para os Estados Unidos. A imprensa de ambos os países começou a clamar pela guerra, e Roosevelt esperava usar a demonstração de poderio naval para deter a agressão japonesa.

No dia seguinte, a frota partiu de Hampton Roads e navegou para o sul até o Caribe e depois para a América do Sul, fazendo paradas em Port of Spain, Rio de Janeiro, Punta Arenas e Valparaíso, entre outras cidades. Depois de chegar ao México em março de 1908, a frota passou três semanas praticando artilharia. A frota então retomou sua viagem pela costa do Pacífico das Américas, parando em São Francisco e Seattle antes de cruzar o Pacífico para a Austrália, parando no Havai no caminho. As paradas no Pacífico Sul incluíram Melbourne, Sydney e Auckland. Depois de deixar a Austrália, a frota virou para o norte para as Filipinas, parando em Manila, antes de seguir para o Japão, onde uma cerimônia de boas-vindas foi realizada em Yokohama. Seguiram-se três semanas de exercícios na Baía de Subic, nas Filipinas, em novembro. Os navios passaram por Cingapura em 6 de dezembro e entraram no Oceano Índico; eles carvoaram em Colombo antes de prosseguir para o Canal de Suez e carvoar novamente em Porto Saíde, Egito. A frota fez escala em vários portos do Mediterrâneo antes de parar em Gibraltar, onde uma frota internacional de navios de guerra britânicos, russos, franceses e holandeses saudou os americanos. Os navios então cruzaram o Atlântico para retornar a Hampton Roads em 22 de fevereiro de 1909, tendo percorrido 86 542 quilômetros. Lá, eles realizaram uma revista naval para Roosevelt.

Após a conclusão das cerimônias, o Ohio seguiu para Nova York, onde ficou baseado nos quatro anos seguintes. Este tempo foi gasto conduzindo o treinamento normal em tempos de paz com a frota e auxiliando no treinamento da Milícia Naval de Nova York. Em 1914, a piora das condições durante a Guerra Civil Mexicana levou os Estados Unidos a começar a intervir no conflito. O Ohio foi enviado para águas mexicanas no início daquele ano para proteger os interesses americanos no país. Em meados de 1914, ele retornou à costa leste dos Estados Unidos para realizar um cruzeiro de treinamento para aspirantes da Academia Naval dos Estados Unidos. Após completar o cruzeiro, o Ohio foi transferido para a Frota de Reserva com sede na Filadélfia. Ele voltou ao serviço apenas para conduzir cruzeiros adicionais de aspirantes nos verões de 1915 e 1916.

Os Estados Unidos inicialmente permaneceram neutros durante a Primeira Guerra Mundial, mas no início de 1917, as tensões entre eles e a Alemanha aumentaram quando a campanha de guerra submarina irrestrita desta última começou a afundar navios mercantes americanos. Em 6 de abril de 1917, os Estados Unidos declararam guerra à Alemanha e, no dia 24, o Ohio foi recomissionado. Ele estava baseado em Norfolk e encarregado de treinar equipes para a frota de guerra em rápida expansão. Este serviço incluía treinamento de artilharia; em 1 de junho de 1918, ele se envolveu em um acidente significativo durante o treino de artilharia com dois outros navios de guerra,  e . Artilheiros a bordo do New Hampshire acidentalmente começaram a atirar em um par de caçadores de submarinos. O Ohio emitiu um aviso de "cessar-fogo", embora não tenha sido imediatamente recebido a bordo do New Hampshire antes que um projétil atingisse o Louisiana. Enquanto os navios paravam para avaliar os danos, vigias a bordo do Ohio relataram um submarino inimigo, provocando várias salvas das baterias secundárias de Ohio e New Hampshire, embora os caçadores de submarinos não tenham encontrado evidências de um submarino ao investigar a cena.

Após a rendição alemã em novembro de 1918, a maioria dos encouraçados da Frota do Atlântico foi usada como transporte para repatriar soldados americanos de volta da França. O Ohio e seus companheiros de classe não eram tão empregados, no entanto, devido ao seu curto alcance e tamanho pequeno, o que não permitia acomodações adicionais suficientes. Em vez disso, ele foi enviado para a Filadélfia em 28 de novembro e permaneceu inativo lá até 7 de janeiro de 1919, quando foi colocado de volta na reserva. Em 17 de julho, o navio foi reclassificado como BB-12. O encouraçado  (então renomeado como Coast Battleship No. 4) foi convertido em um navio-alvo controlado por rádio, e Ohio foi empregado como seu primeiro navio de controle. O Ohio controlou a embarcação remotamente em uma viagem da Filadélfia para Hampton Roads para testes iniciais em agosto de 1920. As duas embarcações realizaram experimentos lá até 10 de setembro.

Em junho de 1921, a Marinha e o Exército realizaram uma série de testes de bombardeio em Virginia Capes para avaliar a eficácia de aeronaves contra encouraçados. O Ohio foi novamente usado para controlar o Coast Battleship No. 4 durante os experimentos, navegando à popa do navio alvo junto com vários outros navios para simular uma frota em andamento. A capacidade de manobra do navio prejudicou significativamente a capacidade das tripulações de localizar e atacar o alvo. Após o Tratado Naval de Washington de 1922, que determinou reduções significativas nos armamentos navais, o Ohio foi retirado do registro naval em 31 de maio de 1922 e vendido como sucata em 24 de março de 1923.

Bibliografia

Ligações externas

Classe Maine
Navios de 1901
Navios construídos na Califórnia
Couraçados da Marinha dos Estados Unidos

USS Ohio (BB-12)


Bogel es una comuna de 798 habitantes de Renania-Palatinado en Alemania.

Pertenece al distrito rural de Alemania (Landkreis) de Rin-Lahn y forma parte de la Comunidad administrativa (Verbandsgemeinde) de Verbandsgemeinde Nastätten.

Enlaces externos

 www.Bogel.de

Localidades del distrito de Rin-Lahn

Bogel


USS Michigan was the United States Navy's first iron-hulled warship and served during the American Civil War. She was renamed USS Wolverine in 1905.

Construction and design
The side wheel steamer Michigan was built in response to the British Government arming two steamers in response to the Canadian rebellions in the late 1830s with Secretary of the Navy Abel P. Upshur selecting an iron hull partly as a test of practicability of using such a "cheap and indestructible a material" for ships. The ship was designed by Samuel Hartt, and fabricated in parts at Pittsburgh in the last half of 1842, transported overland and assembled at Erie. The launch on 5 December 1843 was unsuccessful with the ship sticking after moving some  down the ways and efforts to complete the launch ended by nightfall. On returning in the morning Hartt found Michigan had "launched herself in the night" and was floating offshore in Lake Erie.

By 1908 the ship was noted in the journal The American Marine Engineer as being the oldest metal-hulled vessel then existing and of interest to engineers because of the ship's age. The two engines were inclined simple steam engines of  with a  stroke that were original and running well in 1908. The first of three sets of boilers were return flue type that lasted fifty years before finally being replaced by bricked in return tube types. The operating pressure was low,  sufficient to drive the engines at 20 rpm, with engine room piping of  thick copper connecting with brass flange joints. When, about 1905, the ship finally changed from kerosene lights to electric, a special engine for the dynamo had to be constructed to operate on the low pressure steam. The steam was also used in a peculiar system for repelling boarders with hot water direct from the boiler. Coal consumption before the latest modifications was two tons per hour and after the modifications was as low as one half ton per hour. The ship carried two steam launches. The ship had never made even ten knots until dispatched from the harbor at Cleveland to Buffalo to prevent riots on the assassination of President William McKinley 6 September 1901 and, with the safeties weighted, she made almost fourteen knots at 30 rpm at one point.

Early career
Michigan commissioned 29 September 1844 under the command of Commander William Inman and operated on the Great Lakes out of Erie, Pennsylvania, throughout her career. In May 1851, she assisted in the arrest of Mr. James Jesse Strang, known as "King James I", who headed a dissident Mormon colony on Beaver Island at the head of Lake Michigan, some  from the Straits of Mackinac. Strang was soon freed, but was assassinated by two of his followers on 19 June 1856. The assassins fled to Michigan for sanctuary and were taken to Mackinac and released.

In an encounter with Great Lakes "timber pirates" in the 1850s, a steamer rammed Michigan.  The pirate vessel was badly damaged in the maneuver, and was captured.

Michigan was the first iron-hulled ship in the US Navy.

American Civil War

During the American Civil War, Michigan was armed with a 30-pounder Parrott rifle, five 20-pounder Parrott rifles, six 24-pounder smoothbores, and two 12-pounder boat howitzers. The Confederate States of America considered launching attacks against the North from Canada. Early in 1863, Lieutenant William Henry Murdaugh, CSN, planned to lead a group of Confederate naval officers to Canada where they would purchase a small steamer, man her with Canadians and steam to Erie to board Michigan and use her against locks and shipping on the Great Lakes. However, Confederate President Jefferson Davis didn't approve the plan.

Michigan cruised on the Great Lakes during most of the war providing an element of stability and security. On 28 July 1863, a short time after New York City had been seriously shaken by riots, its Virginia-born Commander John C. Carter reported from Detroit, "I found the people suffering under serious apprehensions of a riot....The presence of the ships perhaps did something toward overawing the refractory, and certainly did much to allay the apprehensions of the excited, doubting people." During August 1863, Michigan was called on for similar service in Buffalo, New York.

During 1864, rumors of Confederate conspiracies in Canada were heard again. In March, Secretary of the Navy Gideon Welles ordered Michigan to be "prepared for active service as soon as the ice will permit." In the autumn, the Confederates finally struck. Led by Acting Master John Yates Beall, 20 Confederates embarked on the steamer  as passengers and soon seized her. They next captured and burned the steamer . Meanwhile, Captain Charles H. Cole, CSA, a Confederate agent in the Lake Erie region, was attempting to gain the trust of Michigans officers as the Michigan lay off Johnson's Island helping to guard Confederate prisoners. However, Commander Carter discovered Coles duplicity and had him arrested before Beall reached Johnson's Island on Philo Parsons. When the prearranged signals from shore were not made, Beall reluctantly abandoned his plan and retired to Sandwich (now Windsor, Ontario) where he stripped and burned Philo Parsons.

Later U.S. Navy service
After the Civil War, Michigan remained in U.S. Navy service, and was the ship which intercepted and interned the army of the Fenian Brotherhood as it returned from its invasion of Canada near Buffalo in 1866. On 16 July 1902 she was rammed at dock in Erie, Pennsylvania by Ore Carrier  moving at full steam which struck Michigan's bow a glancing blow then drove between Michigan and the dock carrying away the hawsers. Michigan was then shoved  down the harbor. The Michigan had her bowsprit, forecastle and forward bulkhead wrecked and she was scraped along the entire port side. The six pound Driggs-Schroeder rifles of the rear port battery were bent out of true and a boat on the port davits was demolished. The damage was between $10,000 and $15,000. The Michigan was renamed USS Wolverine on 17 June 1905 to free up the name Michigan for use by the new battleship .

Wolverine was decommissioned on 6 May 1912.

Pennsylvania Naval Militia service
Wolverine was turned over to the Pennsylvania Naval Militia, which she served for 11 years, making training cruises in the summer for the United States Naval Reserve. For the 1913 centennial of the War of 1812 Battle of Lake Erie, Wolverine towed the brig  from port to port as part of the celebrations. In mid-1920, when the U.S. Navy adopted its modern alphanumeric hull number system, she was classified as a "miscellaneous auxiliary" and designated IX-31. On 12 August 1923, a connecting rod of Wolverines port cylinder broke, ending her active career.

Relic
In 1927, Wolverines hulk was pushed up onto a sandbank in Misery Bay on the Presque Isle State Park Peninsula and loaned to the city of Erie, Pennsylvania, as a relic. She was sold to the Foundation for the Preservation of the Original USS Michigan, Inc., on 19 July 1948. But when fund-raising efforts failed to acquire sufficient money for her restoration and preservation, she was cut up and sold for scrap in 1949 to the Ace Junk & Salvage Company. Sam Tanenbaum, proprietor, donated the prow back to the city of Erie.

In 1950, Wolverines prow was erected as a monument in Wolverine Park in Erie, near the shipyard where she had been built. On 22 February 1998, the prow was moved to the Erie Maritime Museum for restoration.  Today it can be viewed inside the museum.

References

Bibliography

External links
history.navy.mil: USS Michigan
navsource.org: USS Michigan

Steamships of the United States Navy
Ships of the Union Navy
Church of Jesus Christ of Latter Day Saints (Strangite)
Michigan in the American Civil War
Great Lakes ships
Ships built in Pittsburgh
Fenian Raids
1843 ships
Miscellaneous auxiliaries of the United States Navy
Maritime incidents in May 1853

USS Michigan (1843)


Monica Helms, née le  à Sumter en Caroline du Sud, est une militante transgenre et ancienne combattante américaine. Elle est la créatrice du drapeau de la fierté transgenre.

Biographie
Monica Helms nait le  dans la ville de Sumter, dans l'État de Caroline du Sud.

Carrière dans l'US Navy
En 1970, Monica Helms rejoint l'US Navy, comme son père avant elle. Elle sert sur deux sous-marins, jusqu'en 1978.

Dans les environs de 1980, elle devient membre de la . Après sa transition, en , elle essaye de se réinscrire à la section de Phoenix : elle est d'abord reconduite vers une association plus générale d'anciennes combattantes, puis parvient à rejoindre le groupe de sa ville, en étant la première femme à rejoindre l'association, qui devient mixte.

Militantisme

Monica Helms est la créatrice drapeau de la fierté transgenre, créé en 1999 et arboré pour la première fois lors de la marche des fiertés de Phoenix en 2000. Le drapeau original fait partie de la collection queer du musée national d'histoire américaine.

En 2003, Monica Helms fonde la , après sa transition, alors qu'elle habite à Atlanta. En 2004, l'association invite cinquante anciens combattants transgenres américains, de tous les conflits depuis la Seconde Guerre mondiale : il s'agit du premier groupe de soldats transgenres à déposer une couronne funéraire sur la tombe du Soldat inconnu aux États-Unis. Elle quitte l'association en 2013.

Notes et références

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Mouvement LGBT
 Transidentité
 Drapeaux transgenres

Personnalité liée aux thèmes LGBT
Militant pour les droits LGBT
Naissance en mars 1951
Naissance à Sumter (Caroline du Sud)

Monica Helms


لوري هولدين  ممثلة أمريكية من مواليد 17 ديسمبر 1969.

المهنة
ممثلة في المسلسل الأمريكي الأموات السائرون وقد مثلت دور أندريا في الجزء الأول والثاني والثالث

قائمة الأفلام

الأفلام

الأعمال التلفزيونية

ألعاب الفيديو

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون ناشطون بحقوق الإنسان
خريجو جامعة كولومبيا
خريجو جامعة مكغيل
خريجو مدرسة السينما بجامعة كاليفورنيا (لوس أنجلوس)
مدافعات عن حقوق الإنسان
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات مسرح أمريكيات
ممثلات من تورنتو
ممثلات من لوس أنجلوس
منتجات أفلام أمريكيات
منتجو أفلام أمريكيون
مواليد 1969
مواليد في لوس أنجلوس

لوري هولدين