Luka Žorić (nacido el  en Zadar) es un jugador de baloncesto croata que pertenece a la plantilla del KK Zadar. Con 2,10 metros de estatura, juega en la posición de pívot.

Trayectoria deportiva

Profesional
Comienza su andadura en las categorías inferiores del Pudmika Zadar, jugando sus primeros minutos como profesional en 2001, disputando partidos de la Liga del Adriático con la Cibona Zagreb. Tras pasar por varios equipos croatas, ficha por el Phantoms Braunschweig de la liga alemana, pero solo llega a disputar un partido, regresando a su país.

En 2005 ficha por el Union Olimpija de la liga eslovena, donde es alineado en dos partidos de la liga adriática, sin sumar ni un solo punto. Sin embargo, en la competición doméstica acaba logrando la Supercopa.

Regresa a su país en 2006, jugando en el KK Šibenik , de nuevo en la Cibona Zagreb, para fichar en 2008 por el KK Zagreb, donde despunta como jugador, llegando a lo más alto en 2011, cuando acaba en segunda posición de los anotadores de la Liga del Adriático, con 19,4 puntos por partido y el primero en rebotes, con 8,2, siendo elegido MVP del campeonato.

En junio de 2011 firma por tres temporadas con el Unicaja Málaga.

En junio de 2013 es traspasado al Fenerbahçe Ülkerspor por 900.000 euros.

Internacional
Es internacional con la selección de Croacia desde 2009, cuando participó con el equipo "B" en los Juegos del Mediterráneo logrando la medalla de oro. Posteriormente ha disputado con la selección absoluta el Campeonato Mundial de Baloncesto de 2010 y el Eurobasket 2011.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de eurobasket.com
 Ficha en ACB.com

Baloncestistas de Croacia
Baloncestistas de la selección de Croacia
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas del Cibona Zagreb
Baloncestistas del Phantoms Braunschweig
Baloncestistas del KK Dubrovnik
Baloncestistas del KK Union Olimpija
Baloncestistas del KK Zagreb
Baloncestistas del Club Baloncesto Málaga
Baloncestistas del Sibenka Sibenik
Baloncestistas del KK Cedevita
Baloncestistas del Club Baloncesto Sevilla
Baloncestistas del Fenerbahçe Ülkerspor
Nacidos en Zadar

Luka Žorić


Eleonora Brown (n. 22 august 1948, Napoli, Italia) este o actriță italiană de film. Printre cele mai cunoscute filme în care a jucat, se numără Ciociara,  Inimă nebună... nebună de legat, Tigrul.

Biografie
Fiica unui tată american și a unei mame italiene, a fost descoperită pe când avea unsprezece ani de regizorul Vittorio de Sica, care a distribuit-o în filmul Ciociara în rolul fiicei protagonistei Cesira interpretată de Sophia Loren, film premiat cu Oscar. De Sica a distribuit-o de asemenea și în filmul Judecata de apoi (1961). După câțiva ani, a mai interpretat rolul unei adolescente în melodrama Amore mio. Între anii 1966 și 1968 talentata actriță a primit roluri în filme de duzină nepretențioase. Nemulțumită de astfel de roluri, a părăsit domeniul cinematografiei, dedicându-se studiului. În anul 1982 a absolvit studiile la Università John Cabot din Roma. Eleonora Brown a rămas în contact cu cinematografia doar prin sincronizările de voce facute pentru filme.

Filmografie selectivă

Note

Legături externe

Actrițe italiene

Eleonora Brown


Jim Crace (n. 1 martie 1946, Hertfordshire, Anglia) este un scriitor britanic. Trăiește aproape de Birmingham.

Crace, unul dintre cei mai importanți scriitori britanici contemporani, a scris până acum șapte romane și a primit aproape toate premii literare anglo-saxone cunoscute.

Înainte de a începe să lucreze ca autor independent, a petrecut mai mulți ani în Sudan și Botswana.

În perioada 4-8 octombrie 2017, Jim Crace va veni în premieră în România pentru a participa la Festivalul Internațional de Literatură și Traducere (FILIT).

Premii și nominalizări
 1986 David Higham Prize for Fiction pentru Continent
 1986 Guardian First Book Award pentru Continent
 1986 Whitbread Award (First novel) pentru Continent
 1988 Premio Antico Fattore
 1989 GAP International Prize for Literature pentru The Gift of Stones
 1992 American Academy of Arts and Letters E. M. Forster Award
 1995 Premiul Winifred Holtby Memorial pentru Signals of Distress
 1997 Booker Prize for Fiction nominalizare pentru Quarantine
 1997 Whitbread Award pentru Quarantine
 1999 National Book Critics Circle Award pentru Being Dead
 1999 Whitbread Award nominalizare pentru Being Dead
 1999 International Dublin Literary Award nominalizare pentru Being Dead
 2013 Booker Prize for Fiction nominalizare pentru Harvest
 2013 Goldsmiths Prize nominalizare pentru Harvest
 2014 Windham-Campbell Literature
 2014 Walter Scott Prize nominalizare pentru Harvest
 2014 James Tait Black Memorial Prize pentru Harvest
 2015 International Dublin Literary Award pentru Harvest

Opere
 Continent(1986)
 The Gift of Stones (1988)
 Arcadia (1992)
 Signals of Distress (1994)
 The Slow Digestions of the Night(1995)
 Quarantine (1997)
 Being Dead (1999)
 The Devil's Larder (2001)
 Six (2003)
 The Pesthouse (2007)
 On Heat (2008)
 All That Follows (2010)
 Harvest (2013)

Opere traduse în limba română
 În clipa morții. Traducere din limba engleză de Radu Paraschivescu. București: Humanitas, 2006, ISBN 973-50-1482-3
 Casa Molimei. Traducere din limba engleză de Radu Paraschivescu. București: Allfa, 2012, ISBN 978-973-724-345-4
 Recolta. Traducere din limba engleză de Radu Paraschivescu. București: Allfa, 2015, ISBN 978-973-724-724-7

Note

Legături externe

Nașteri în 1946
Scriitori britanici

Jim Crace


Paullinia costata, es una especie de planta trepadora perteneciente a la familia de las sapindáceas, nativa de América.

Descripción
Son bejucos; con tallos cilíndricos, glabros, café-rojizos con numerosas lenticelas; madera simple. Las hojas pinnadamente 5-folioladas, pecíolo no alado y canaliculado adaxialmente, raquis no alado o angostamente marginado; folíolos ovalados, elípticos, oblongo-lanceolados, de 4.5–12 cm de largo y 2–4.5 cm de ancho, acuminados en el ápice, margen entero o remotamente crenado en la mitad superior, coriáceos y lustrosos, glabros excepto ocasionalmente barbados en las axilas de los nervios en el envés, estípulas inconspicuas. Inflorescencias solitarias, en racimos axilares o terminales, completamente canescente-tomentosos, las flores de 4 mm de largo; con sépalos exteriores densamente tomentosos. El fruto no alado, 3-acostillado cuando joven, 6-acostillado con la edad, subgloboso o elipsoide, 2.5–4 cm de largo y 2–2.5 cm de ancho, glabro a puberulento, frecuentemente rostrado en el ápice, valvas densamente lanosas por dentro, rojo, estípite 6–10 mm de largo; semillas generalmente 2, 8–20 mm de largo, arilo blanco.

Distribución y hábitat
No ha sido aún colectada en Nicaragua, pero se espera encontrar en Zelaya. En otros sitios se encuentra en los bosques húmedos y muy húmedos; conocida desde México a Panamá y también en las Guayanas. Está estrechamente relacionada con Paullinia rugosa y Paullinia costaricensis.

Taxonomía
Paullinia costata fue descrita por Schltdl. & Cham. y publicado en Linnaea 5(2): 216–217, en el año 1830.
Etimología
Paullinia: nombre genérico que fue nombrado por Carlos Linneo en honor de Simon Pauli der Jüngere (1603-1680), un médico y botánico alemán quien descubrió la planta.

costata: epíteto latíno que significa "acanalada"
Sinonimia
Paullinia scarlatina Radlk.

Referencias

costata
Flora de América Central
Plantas descritas en 1830
Plantas descritas por Schlechtendal
Plantas descritas por Chamisso

Paullinia costata


«In The Mourning» —en español: «En el duelo»— es una canción de la banda estadounidense Paramore. Fue lanzada el 5 de diciembre de 2011 como tercer sencillo de su caja recopilatoria Singles, también será la tercera canción lanzada como parte de la aplicación Singles Club, disponible en descarga digital en la página web oficial de Paramore.

Antecedentes

La canción se dio a conocer en un vídeo publicado el 13 de enero de 2011 en la página web oficial de Paramore. En el vídeo, se veía a Hayley Williams y Taylor York interpretar la canción de manera acústica. «In The Mourning» fue la primera canción de Paramore que se dio a conocer después de la salida de Josh y Zac Farro de la banda. Williams comentó: «No quería publicar la canción completa todavía, porque no quiero que crean que es una canción del "nuevo Paramore". Es algo que escribí sólo por diversión. ¡Espero que les guste!».

La canción fue grabada junto a los anteriores sencillos «Monster», «Renegade» y «Hello Cold World» en una sesión con el productor Rob Cavallo, quién anteriormente había trabajado con Paramore en su álbum Brand New Eyes.

El 10 de octubre de 2011 se confirmó a través del sitio web oficial de Paramore que lanzarían nuevas canciones en el año, entre ellas, «In The Mourning». Las canciones serían lanzadas a través de la aplicación Singles Club, disponible en descarga digital en la página web oficial de la banda. «In The Mourning» fue la tercera y última canción de la serie Singles Club, lanzada el 5 de diciembre de 2011.

Referencias

Canciones de 2011
Sencillos de Paramore
Sencillos en inglés

In The Mourning


Carina Ljungdahl, née le  à Filipstad, est une nageuse suédoise.

Carrière
Elle participe aux Jeux olympiques d'été de 1980 à Moscou et remporte une médaille d'argent au relais 4x100 mètres nage libre.

Notes et références

Liens externes

Nageuse suédoise
Nageuse de nage libre
Nageuse aux Jeux olympiques d'été de 1980
Médaillée d'argent olympique suédoise
Naissance en février 1960

Carina Ljungdahl


Heinrich Julius [Friedrich?] von Lindau (* 20. Juli 1754 in Celle; † vermutlich kurz nach dem 16. November 1776 auf Manhattan) war ein seelisch kranker hessischer Adeliger und Leutnant, der sich seine Todessehnsucht als "Werther im Waffenrock" in einer Art selbstgewählten "Himmelfahrtskommandos" während des Amerikanischen Unabhängigkeitskriegs geradezu als "Kanonenfutter" erfüllte.

Familie
Heinrich Julius [Friedrich?] von Lindau wurde 1754 in der zu dieser Zeit dem Kurfürstentum Braunschweig-Lüneburg (umgangssprachlich "Kurfürstentum Hannover") zugehörigen Stadt Celle geboren. Er gehörte als nichttitulierter, landsässiger Adeliger der mittelbaren Ritterschaft innerhalb der 1532 gegründeten Althessischen Ritterschaft an, besaß aber nicht die Ritterwürde. Väterlicherseits entstammte er einem in Hessen-Kassel mit Gütern belehnten Zweig des uradeligen rheinischen Geschlechts von Lindau aus nassauischem Gebiet. Stammgut war im 13./14. Jahrhundert der Lindauer Hof (heute "Lindenthaler Hof" in Wiesbaden-Bierstadt). Der Vater, Philipp Heinrich Julius von Lindau (1725–1762), war ein hessen-kasselscher Kammerherr und Kriegsrat. Die Mutter, Henriette Marie, geborene Henry de Cheusses (1731–1763), war die Tochter eines Gouverneurs in der niederländischen Kolonie Suriname, Carel/Charles Aemilius Henry de Cheusses (1702–1734), und dessen Ehefrau, Charlotte Elisabeth Henry de Cheusses, geb. van der Lith (1700–1753), die insgesamt mit drei Gouverneuren von Suriname und zwei Pastoren der Französisch-Reformierten Gemeinde in Paramaribo verheiratet war. Als seine Mutter am 17. März 1763 im "Lindauschen Hof" in Spangenberg starb, war Heinrich Julius bereits im Alter von acht Jahren Vollwaise. Er hatte fünf Geschwister, von denen drei Schwestern das Erwachsenenalter erreichten und in Celle heirateten.

Jugend und Studium; unglückliche Liebe zu Magdalena Poel
Nach dem Tod der Eltern wurde Heinrich Julius von Lindau von seinem Großonkel Frédéric Henry de Cheusses (1701–1773) nach Hamburg geholt. Der in Kopenhagen geborene Großonkel hatte seinen Dienst als dänischer Diplomat quittiert und sich in Altona niedergelassen. Heinrich Julius kam in das Haus des in der Schweiz geborenen Pastors der Französisch-Reformierten Gemeinde in Hamburg Jean Conrad Landolt (1731–1776). Der Großonkel lebte zurückgezogen und hielt den jungen Lindau vom gesellschaftlichen Leben fern. Erlaubt waren ihm lediglich der Schul- und Kirchenbesuch. Mit siebzehn Jahren verliebte er sich unglücklich in Magdalena Poel, nachmals verehelichte Pauli (und dann von Caspar Voght auch "Manon" genannt), die dreizehnjährige Tochter eines wohlhabenden Hamburger Großkaufmanns niederländischer Herkunft. Ein offenbar im Mai 1774 gestellter Heiratsantrag des nicht sonderlich vermögenden jungen Mannes wurde von Manons Vater, Jacobus Poel (1712 bis September 1775), abgelehnt. Am 14. April 1776 wurde Manon die Ehefrau des Lübecker Kaufmanns Adrian Wilhelm Pauli (1749–1815); die Ehe wurde 1801 wegen Manons Zuneigung zu dem Kaufmann und Sozialreformer Caspar Voght geschieden. In Hamburg hatte sich Lindau mit dem Schweizer Kaufmannssohn Peter Ochs angefreundet, mit dem er von 1771 bis 1775 in engem Briefkontakt stand.

Ein Studium der Rechtswissenschaften, für das er sich am 23. April 1773 an der Universität Göttingen immatrikulierte, brach Lindau 1774 ab. Der Immatrikulationseintrag (Matrikel Nr. 9392) nennt Friedrich als dritten Vornamen. Es ist allerdings möglich, dass dem eine in der Literatur zu Lindau gelegentlich begegnende irrtümliche Zuschreibung des Adelsprädikats "Freiherr" an Lindau zugrunde liegt. Die Abkürzung "Fr." für dieses Prädikat könnte nachmals irrtümlich als Abkürzung für "Friedrich" verstanden worden sein. Zu Lindaus Kommilitonen gehörte der Staatsmann und Reformer Heinrich Friedrich Karl Reichsfreiherr vom und zum Stein.

Die Reise in die Schweiz; in Zürich Freundschaft mit Lavater und Goethe
Heinrich von Lindau suchte Trost in der Literatur. Angeregt durch den XXIII. Brief im ersten Band von Rousseaus Julie ou la Nouvelle Héloïse entschloss er sich 1775, in der Einsamkeit des Schweizer Gotthardmassivs Heilung für seinen Liebeskummer zu suchen. Anfang Mai traf er bei Goethes Schwager Johann Georg Schlosser in Emmendingen ein. Der Aufenthalt in der Schweiz dauerte von der Zeit kurz vor Mitte Mai bis Ende Oktober 1775. Lindau reiste spontan und unstet. Jeweils etwa sechs Wochen seines Aufenthaltes verbrachte er auf dem Gotthard und dem Albis. Danach reiste er durch die Kantone Bern, Graubünden, St. Gallen und Appenzell mit den Élogen des Antoine Léonard Thomas als Lektüre. In Zürich wurde Lindau vom Philologen Bodmer empfangen, der ihn bei Lavater einführte. Bei dem begeisterungsfähigen "Diaconus" Pfarrhelfer des Zürcher Waisenhauses und dessen zahlreichen Freunden und Bekannten fand Lindau Verständnis und Zuspruch. Doch auch in dieser exaltierten Gesellschaft blieb Lindau ein Außenseiter. Bei Lavater begegnete er der vierköpfigen Reisegruppe der "Haimonskinder", Goethe und drei seiner eigenen früheren Göttinger Kommilitonen, dem Freiherrn Christian von Haugwitz, der sich am 18. Oktober 1772, und den Grafen Christian und Friedrich Leopold zu Stolberg-Stolberg, die sich am 20. Oktober 1772 in Göttingen immatrikuliert hatten. Lindaus Bitte, Goethe begleiten zu dürfen, wurde von diesem abgeschlagen. Goethe suchte jedoch Lindau danach im Sihltal auf, um sich für die Absage persönlich zu entschuldigen.

Während seiner unsteten Reise hatte Lindau im Oberen Haslital bei Meiringen im Berner Oberland des Kantons Bern den Hirtenjungen Peter im Baumgarten, getauft Meiringen 30. Aug. 1761, gest. Hamburg 1799 (?), entdeckt. In den Jungen, den er als Pflegesohn "Peter Lindau genannt im Baumgarten" annahm (von dritter Seite her begegnet auch der Name "Peter im Baumgarten genannt Lindau"), projizierte Lindau seine unerfüllten gesellschaftlichen Wünsche und Perspektiven. Der unverbrauchte Junge sollte gemäß Lindaus am 17. Mai 1776, wenige Stunden vor seinem Aufbruch nach Amerika, eigenhändig auf Französisch geschriebenem geistigen Auferstehungsplan nach seinem Tod die geistigen, militärischen und liebhaberischen Fähigkeiten entwickeln und ausleben, die ihm versagt blieben. Lindau erlangte in Zürich von Goethe die Zusage, sich um Peter zu kümmern, falls er zu Tode käme. Einstweilen brachte er seinen Schützling im Philanthropinum Schloss Marschlins unter. Von den 20 Dukaten Kostgeld konnte er jedoch nur sieben selbst aufbringen.

Unglückliche Liebe zu Charlotte von Barckhaus-Wiesenhütten; Tod in Amerika als Werther im Waffenrock
Zurückgekehrt aus der Schweiz, nahm Lindau im Herbst 1775 eine Stelle als Hofjunker bei dem in Hanau als Graf von Hanau-Münzenberg residierenden hessen-kasselschen Thronfolger, dem nachmaligen Kurfürsten Wilhelm I. von Hessen-Kassel, an, die ihn wenig und nur kurz befriedigte. Offenbar im Dezember 1775 und Januar 1776 warb er in Frankfurt am Main erfolglos um Goethes Verwandte (Kusine dritten Grades) und Freundin der Wertherzeit (dazu auch Freundin von Goethes einstiger Verlobter Anna Elisabeth <Lili> Schönemann, nachmals verehelichter Freifrau von Türckheim) Charlotte Louise Ernestine von Barckhaus genannt von Wiesenhütten, nachmals verehelichte Edle von Oetinger (1756–1823), eine Schwester des späteren Staatsministers Carl Ludwig Reichsfreiherrn von Barckhaus genannt von Wiesenhütten und der Kunstmalerin Louise von Panhuys. Der Widerstand vor allem ihres überaus wohlhabenden Vaters, des Juristen, Großkaufmanns und Bankiers Heinrich Carl von Barckhaus genannt von Wiesenhütten (1725–1793), gegen den nicht sonderlich vermögenden nominellen hessen-hanauischen Kammerjunker dürfte zu stark gewesen sein. Vielleicht war Lindau auch der Tochter gleichgültig. Diese heiratete nachmals, am 9. September 1784, den gutsituierten Wetzlarer Reichskammergerichts-Assessor (urteilenden Richter) Eberhard Christoph Ritter und Edlen von Oetinger (1743–1805), einen Neffen des württembergischen Prälaten Friedrich Christoph Oetinger (1702–1782). Die anscheinend im Januar 1776 erfolgte zweite Absage aus einem reichen Kaufmannshause an Lindau, die von der Lindau-Forschung bisher nicht recht erfasst worden ist, versetzte Lindau in tiefste Verzweiflung, die seine Suizidgedanken erklärt.

Eine planlose Reise führte ihn nach diesen erneuten Suizidgedanken im Januar und Februar 1776 zu Goethe nach Weimar. Wegen der zunehmenden Zerrüttung der Nerven suchte er den in Hannover praktizierenden Schweizer Arzt und Vertrauten Lavaters Johann Georg Zimmermann auf, um sich hinsichtlich seiner Suizidgedanken beraten zu lassen. Zimmermann erkannte die seelische Krankheit Lindaus, die er als Fantasterei bis an die Grenze des Wahnsinns beschrieb und auf häufige Masturbation zwischen dem siebten und siebzehnten Lebensjahr zurückführte. Er konnte seinem Patienten aber nur zureden.

In dieser Situation entschloss sich Lindau, der bislang ohne jede militärische Ausbildung und Erfahrung geblieben war, passiven Suizid im Amerikanischen Unabhängigkeitskrieg zu begehen. Er hatte bereits Anfang des Jahres 1776, zum Entsetzen seiner Freunde, freiwillig eine Stellung als Secondleutnant des aus zwangsrekrutierten ("gepressten") Bauern bestehenden hessen-kasselschen Infanterieregiments Nr. 5 (1688/5) Heinrich Wilhelm von Wutginau angestrebt; das Patent erhielt er am 3. März 1776. Er bat Lavater, George Washington ein wirres Gedicht zukommen zu lassen, in dem er die Unabhängigkeitskämpfer auf ritterliche Art herausforderte. Der Freundeskreis war überfordert. Man hoffte, dass Lindau im Krieg sein seelisches Gleichgewicht finden würde, nahm aber eindeutig für die Kolonisten Partei: "[…] als hessischer Leutnant nach Amerika. Sonderbar und unbegreiflich!"; "Für Lindau will ich auch beten, aber nicht für die Briten […]".

Gerade in den noch britischen Kolonien angekommen, streifte ihn beim ersten Versuch, eine Schanze des Fort Washington auf Manhattan Island zu stürmen, am 16. November 1776 eine Kanonenkugel am Kopf. Lindau überlebte diese Verletzung vermutlich nur wenige Tage, während die Erstürmung für die britisch-hessischen Truppen an sich erfolgreich verlaufen war. Johann Georg Zimmermann erfuhr aus "unterrichteter Quelle" bereits am 30. Januar 1777 vom Tod Lindaus. Da die Nachricht auf dem Schiffsweg nach Hannover mindestens sechs Wochen unterwegs war, dürfte Heinrich Julius von Lindau noch vor der Dezembermitte 1776 verstorben sein. Auf der Verlusteliste des Regimentes Wutginau erschien er im März 1777. Zu seinen Testamentsvollstreckern hatte Lindau Johann Kaspar Lavater und den Offizier und Landammann Ulysses von Salis bestimmt. Seinem Schützling Peter im Baumgarten vermachte er aus seinem bescheidenen Vermögen 2000 Reichstaler in Louis d'or (das entsprach etwa 400 Louis d'or), die von Goethe verwaltet und ausgegeben wurden.

Nachgelassene Papiere
Lindau stand im Briefwechsel mit bedeutenden Autoren seiner Generation, darunter seinem besten Freund Peter Ochs, Johann Wolfgang Goethe, den Grafen Christian und Friedrich Leopold zu Stolberg-Stolberg und dem Schriftsteller Jakob Michael Reinhold Lenz. Lindaus Gedichte sind heute zumeist verschollen, da sie in ihrer Zeit zumeist unveröffentlicht blieben. Das berüchtigte Pamphlet an George Washington vor der Abreise nach Amerika zirkulierte anscheinend im Druck. Es ist unwahrscheinlich, dass es nach einer brieflichen Bitte von Lenz durch Zimmermann an Benjamin Franklin oder Washington weitergeleitet wurde. Im Nachlass von Peter Ochs blieben der wirre Auferstehungsplan und der Subskriptionsplan für Peter im Baumgarten als Manuskripte nebst einigen Briefen erhalten.

Heinrich Julius von Lindau in der Literatur
Nach Johann Georg Zimmermanns Brief vom 10. Februar 1777 an Lavater berichtete ihm ein Herr von Canitz, dass Goethe über Lindaus Leben schreibe. Ein derartiger Text hat sich nicht erhalten. Goethe erwähnt kurz im letzten Band von Dichtung und Wahrheit den Besuch bei Lindau im Sihltal. Ansonsten machte er lediglich in der Erzählung Briefe aus der Schweiz, 1779 als Nachtrag zum Briefroman Die Leiden des jungen Werthers erschienen, eine kurze Anspielung auf Lindau. Eine Woche vor Lindaus Verwundung widmete ihm Johann Kaspar Lavater das Gedicht An einen Schwerleidenden. Lavater veröffentlichte in der Erstausgabe seiner Physiognomischen Fragmente gleich vier ausführlich besprochene Porträts Lindaus. Eine kurze verschlüsselte Charakterisierung Lindaus enthält der 1777 erschienene satirische Briefroman Briefe von Selkof an Welmar des Philologen und Schriftstellers Johann Jakob Hottinger:

Seine Schwester Marie Ulrike von Düring, geborene von Lindau (1761–1832), schrieb 1826 in ihren Memoiren Lebensbilder und Lebenserinnerungen über ihren Bruder:

Literatur

Quellen
 Marie von Düring: Lebensbilder und Lebenserinnerungen von Marie [Friederike] Ulrike von Düring, geb. von Lindau geb. Spangenberg 26. August 1761 gest. Rotenburg [an der Wümme] 15. Juni 1832. ([Übersetzer aus dem Französischen und] Hrsg.: Kurt von Düring.) (Druck: Bielefeld 1916) (Beilage zu Nr. 40 des von Düring'schen Familienblattes). - 86, [II] S.; hier besonders S. 51–55 zu ihrem Bruder Heinrich Julius von Lindau.
Zum Buchtitel vgl. https://books.google.de/books/about/Lebensbilder_und_Lebenserinnerungen_von.html?id=1ELkHAAACAAJ&redir_esc=y&hl=de

 Johann Wolfgang Goethe: Briefe. Historisch-kritische Ausgabe. Im Auftrag der Klassik Stiftung Weimar Goethe- und Schiller-Archiv hrsg. von Georg Kurscheidt, Norbert Oellers und Elke Richter. Band 3, I. II A. II B. De Gruyter, Berlin/Boston (2014).
 Band 3 I. 8. November 1775 – Ende 1779. Text. Hrsg. von Georg Kurscheidt und Elke Richter. (Redaktion: Eva Beck unter Mitarbeit von Bettina Zschiedrich. Zitiertitel: GB 3 I.)
 Band 3 II, A. B. Kommentar. Hrsg. von Georg Kurscheidt und Elke Richter unter Mitarbeit von Gerhard Müller und Bettina Zschiedrich. (Redaktion: Wolfgang Ritschel.)
 Band 3 II A. 8. November 1775 – Ende 1777. Kommentar. (Zitiertitel: GB 3 II A.)
 Band 3 II B. 1. Januar 1778 – Ende 1779. Kommentar. (Zitiertitel: GB 3 II B.)

Zu Heinrich Julius von Lindau vgl. die Stellenangaben in: GB 3 II B, S. 1185 f., und dort besonders die Verweise auf GB 3 I, S. 19 f., und auf GB II A, S. 86–92. Vgl. die weiteren Verweise auf GB I, S. 25. 41?. 130. 159. 271. 272-274. 295. 371 – 374. 414. 421, und auf GB II A, S. 115. 168 f. 392. 469. 477 – 480. 549 – 553. 556 f.; sowie auf GB 3 II B, S. 798. 890 – 903. 906 f. 929. 964.

Forschungsliteratur
 Fritz Ernst: Aus Goethes Freundeskreis. Studien um Peter im Baumgarten. Mit fünfundzwanzig Abbildungen. Eugen Rentsch, Erlenbach- [am Zürichsee, Kanton] Zürich, 1941, 119 S. - S. 11–31: "Heinrich Julius von Lindau"; S. 76–119: "Dokumente und Anmerkungen".
 Fritz Ernst: Aus Goethes Freundeskreis und andere Essays. Suhrkamp, Berlin und Frankfurt am Main 1955 (Bibliothek Suhrkamp, Bd. 30), S. 7–70: "Aus Goethes Freundeskreis. Studien um Peter im Baumgarten", hier S. 7–29: "Heinrich Julius von Lindau".
 Ernst Beutler: Essays um Goethe. Hrsg. von Christian Beutler. Insel-Verlag, Frankfurt am Main/Leipzig 1995 (Insel-Taschenbuch, 1575), S. 448–458: "Peter im Baumgarten".
 Reinhard Breymayer: Goethe, [Friedrich Christoph] Oetinger und kein Ende. Charlotte Edle von Oetinger, geborene von Barckhaus-Wiesenhütten, als Wertherische "Fräulein von B..". Noûs-Verlag Thomas Leon Heck, Dußlingen 2012. - ISBN 978-3-924249-54-0. - S. 13–26.53 – 82.93 f.107 – 121. 143 zu Heinrich Julius von Lindau als unglücklichem Verehrer der Frankfurter Millionärstochter Charlotte von Barckhaus-Wiesenhütten. Sie war geb. in Frankfurt am Main 9. Okt. 1756, gest. auf dem Gut Schönhof bei Bockenheim 1. Sept. 1823; Freundin von Lili Schönemann; nach dem Zeugnis Johann Jakob von Willemers ein Vorbild für die literarische Figur der "Fräulein von B.." in Goethes Briefroman Die Leiden des jungen Werthers.

Einzelnachweise

Person um Johann Wolfgang von Goethe
Militärperson (deutsche Geschichte)
Deutscher
Geboren 1754
Gestorben 1776
Mann

Heinrich Julius von Lindau


Gladsaxe Rådhus Station er en kommende letbanestation på Hovedstadens Letbane (Ring 3-letbanen) i Gladsaxe Kommune. Stationen kommer til at ligge på Buddingevej umiddelbart nord for Buddinge Torv. Den hidtidige rundkørsel på torvet bliver erstattet med et lyskryds, der samtidig bliver rykket en smule mod vest. Selve stationen kommer til at ligge midt på Buddingevej og kommer til at bestå af to spor med hver sin perron med adgang via fodgængerfeltet i det kommende lyskryds. Stationen forventes at åbne sammen med letbanen i 2025.

Stationsforplads
På stationsforpladsen vil Gladsaxe Kommune efter planen etablere cykelstativer, skraldespand, siddemulighed og belysning. Derudover påtænkes etableret overdækning, en servicestation, bycykler, rejseinformation, toiletter, et kiss-and-ride-anlæg, "coffee-to-go", samt en parkeringsplads til elcykler.

Referencer

Stationer på Ring 3 Letbane
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Gladsaxe Kommune
Buddinge

Gladsaxe Rådhus Station


Evan McPherson (né le  à Fort Payne) est un joueur américain de football américain.

Depuis 2021, il évolue au poste de kicker dans la franchise des Bengals de Cincinnati, en National Football League (NFL).

Biographie

Carrière universitaire
Étudiant à l'université de Floride, il joue avec les Gators de 2018 à 2020.

Carrière professionnelle
Sélectionné lors du cinquième tour, au  rang au total par les Bengals de Cincinnati lors du draft 2021, McPherson est le seul kicker choisit cette année là. Il signe un contrat de 4 ans avec les Bengals le 17 mai 2021.

Au cours des playoffs de la saison 2021, lors de son année de rookie, McPherson inscrit 14 field goals, égalant de ce fait le record d'Adam Vinatieri. Par son attitude décontractée et sa capacité à répondre présent lors des moments cruciaux de cette campagne, il se voit même affublé du surnom de "Money Mac".

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 1999
Naissance à Fort Payne
Joueur américain de football américain
Kicker
Joueur de football américain des Gators de la Floride
Choix de draft des Bengals de Cincinnati
Joueur des Bengals de Cincinnati

Evan McPherson


El pinchaflor índigo (en Ecuador) o picaflor del Chocó (en Colombia) (Diglossa indigotica), también denominado diglosa añil o diglosa chocoana, es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae, perteneciente al numeroso género Diglossa. Es nativo de regiones andinas del noroeste de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye por la parte inferior de las laderas del oeste de la cordillera de los Andes, desde el noroeste de Colombia (Antioquia y Chocó), hacia el sur hasta el noroeste de Ecuador (hasta Pichincha).

Esta especie es considerada rara a localmente poco común en sus hábitats naturales: el dosel y los bordes de bosques nubosos con abundancia de musgos, principalmente en altitudes entre 1000 y 1600 m.

Sistemática

Descripción original
La especie D. indigotica fue descrita por primera vez por el zoólogo británico Philip Lutley Sclater en 1856 bajo el mismo nombre científico; su localidad tipo es: «Ecuador».

Etimología
El nombre genérico femenino Diglossa proviene del griego «diglōssos» que significa de lengua doble, que habla dos idiomas; y el nombre de la especie «indigotica» proviene del latín moderno  «indigoticus»: de color azul índigo.

Taxonomía
La especie Diglossa caerulescens era incluida en un género monotípico Diglossopis, al cual posteriormente se incorporaron otras tres especies, D. cyanea, D. glauca y la presente; sin embargo, los datos genético-moleculares de ADNmt indican que dicho grupo no es monofilético, a pesar del color azul predominante en todas.

Es monotípica. Los amplios estudios filogenéticos recientes demuestran que la presente especie es próxima a un clado integrado por  Diglossa sittoides y D. baritula + D. plumbea.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Diglossa indigotica en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Diglossa indigotica en xeno-canto.

Aves de América del Sur
indigotica
Animales descritos en 1856
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater

Diglossa indigotica


Agrilus limoniastri é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Bedel, 1886.

Referências

limoniastri

Agrilus limoniastri


El Código Lieber del 24 de abril de 1863, También conocido como Instrucciones del Gobierno para los Ejércitos de los Estados Unidos en el campo de batalla, Orden General n.º100, o Instrucciones Lieber, fueron unas instrucción firmadas por el presidente Abraham Lincoln a las fuerzas de la  Unión durante la Guerra civil estadounidense que dictaban la forma en que los soldados debían de comportarse en  tiempos de guerra. Adquiriría después el nombre del jurista, filósofo y político alemán-estadounidense Francis Lieber. Las secciones principales se refieren a la ley marcial, jurisdicción militar, el tratamiento de los  espías y desertores, y de cómo los prisioneros de guerra deben ser tratados.

Tratamiento ético
El documento insiste en el trato humano y ético de las poblaciones en las zonas ocupadas. Fue la primera ley expresamente codificada que prohibió expresamente la guerra "sin cuartel" al enemigo (por ejemplo, la muerte de los prisioneros de guerra), salvo en los casos en que la supervivencia de la unidad que custodiase a estos presos fuese amenazada. Prohíbe el uso de venenos, indicando que el uso de esto pone a cualquier fuerza que los utiliza fuera por completo de los límites de las naciones y pueblos civilizados; Prohíbe el uso de la tortura para extraer confesiones; Describe los derechos y deberes de los prisioneros de guerra y de la captura de fuerzas. Describe el estado de guerra, el estado de los territorios ocupados, los extremos de la guerra, y analiza los medios permisibles y no permisibles para alcanzar esos fines; Examina la naturaleza de los Estados y de las soberanías, de las insurrecciones, rebeliones y de la guerra. Como tal, está ampliamente considerado como el primer considerando por escrito de la  costumbre del  derecho de la guerra, en vigor entre las naciones civilizadas y los pueblos desde tiempo inmemorial, y el precursor del  Reglamento de La Haya del año 1907, reformulación basada en los tratados de la  costumbre de las  leyes de guerra.

Medidas severas
Tanto el Código Lieber como el Reglamento de La Haya de 1907, que contenía gran parte de los escritos del Código Lieber en el Tratado de Derecho Internacional, hizo comprender las prácticas que se considerarían ilegales o extremadamente cuestionables en ese día y época. En el caso de la violación de las leyes de guerra por un enemigo, el Código permitía represalias (mediante mosquetes) contra los prisioneros de guerra del enemigo recién capturados; Permitía la ejecución sumaria (por descargas de mosquetes) de espías, saboteadores, francotiradores y fuerzas de la  guerrilla, si fueran sorprendidas en el acto de llevar a cabo sus misiones. (Estas prácticas permitidas se suprimieron más tarde por el  Tercer y Cuarto Convenio de Ginebra del año 1949, a raíz de la Segunda Guerra Mundial, que vio como estas prácticas, en las manos de los estados totalitarios, eran utilizadas como una regla más que como una excepción de las mismas.)

Sin embargo, el código prevé una relación recíproca entre la población y el Ejército. Mientras la población no resistiese a la autoridad militar, debían ser bien tratados. Si los habitantes violaban este acuerdo mediante la adopción de las armas y el apoyo a los movimientos guerrilleros, estarían abiertos a medidas más severas. Entre ellas, la imposición de multas, la confiscación y / o destrucción de sus bienes, el encarcelamiento y / o expulsión de los civiles que ayudaron a la guerrilla, la reubicación de las poblaciones, la toma de rehenes y la posible ejecución de los guerrilleros que no habían cumplido con las leyes de guerra. Autorizaba disparar a la vista de todas las personas sin uniforme que actuasen como soldados y de los que cometían o buscabann cometer sabotajes.

Guerra filipino-estadounidense
El Código Lieber fue utilizado ampliamente durante la Guerra filipino-estadounidense como justificación, y más tarde como defensa, de las acciones llevadas contra la población nativa (ver J. Franklin Bell y Littleton Waller).

Numerosos académicos han cuestionado si los actos de las fuerzas estadounidenses, en particular la práctica de represalias por disparos sumarios contra los prisioneros de guerra filipinos recién capturados, durante la Guerra filipino-americana, fueron, por los estándares de la época, crímenes de guerra. En su lugar, estos investigadores sugieren que muchos de los actos fueron en el ejercicio legal de la Ley  consuetudinaria del  derecho de represalia por crímenes de guerra y las atrocidades cometidas por las fuerzas insurrectas filipinas contra prisioneros de guerra estadounidenses, y que se llevó a cabo para demostrar a las fuerzas insurrectas que el incumplimiento de los derechos de los prisioneros de guerra estadounidenses se traduciría en represalias contra los prisioneros de guerra filipinos. Las acusaciones creíbles, incitando represalias estadounidenses contra las fuerzas filipinas, incluyeron el asado en vida sobre el fuego de prisioneros de guerra estadounidenses, así como el entierro de los prisioneros de guerra estadounidenses vivos hasta su cuello en la tierra, seguido por el uso de insectos (especialmente hormigas de fuego) como medio de ejecución.

Los excesos cometidos por las fuerzas estadounidenses en la realización de las represalias, como la ampliación a los no combatientes, fueron castigados por una corte marcial. Además, un conjunto indiscutible de crímenes de guerra (bajo el Código Lieber y los posteriores Reglamentos de La Haya del año 1907) tuvieron lugar durante la Guerra filipino-americana: la tortura de ciertos insurrectos filipinos, descubiertos por el Comité Comité del Senado de los Estados Unidos en las Filipinas. Un medio particularmente común de tortura por las fuerzas estadounidenses fue la práctica de lo que entonces se conocía como cura de agua, en un caso, "... con el fin de asegurar la información del asesinato del soldado O'Herne de la Primera Compañía, que no sólo había sido asesinado, sino también asado y objeto de otras torturas antes de producirse su muerte."

Véase también
Derecho penal internacional
Leyes de guerra
Crimen de guerra

Referencias

Enlaces externos
 Instrucciones para la conducción de los Ejércitos de los Estados Unidos en Campaña, EE.UU. , 1863 (en Castellano)
 Instrucciones para el Ejército Mexicano en Campaña, Mexico, 1873, tomadas del Lieber Code del Ejército de los EE.UU.
 The full text of the Lieber Code
 The full text of the Lieber Code at the Yale Avalon Project

Derecho internacional humanitario

Código Lieber


Kim Rockhill (født 2. juni 1953) er regionsrådsmedlem i Region Hovedstaden for Socialdemokratiet. Han er medlem af forretningsudvalget samt miljø- og klimaudvalget. Han har været byrådsmedlem fra 1985 i Skibby Kommune, borgmester i kommunen fra 1989 til 2001, og fortsat byrådsmedlem i Frederikssund Kommune frem til januar 2019.

Kim Rockhill har været forstander for AKU-center Slangerup, men stoppede i 2017.

Privat er Kim Rockhill bosat i Skibby, han er gift og har to børn.

Referencer

Tidligere borgmestre fra Danmark
Kommunalbestyrelsesmedlemmer fra Socialdemokraterne
Personer fra København
Regionsrådsmedlemmer fra Socialdemokratiet

Kim Rockhill


Jean Owen (* 17. November 1943 in Liverpool, England), bekannt unter dem Künstlernamen Samantha Jones, ist eine englische Sängerin. Sie hatte ihre größten Soloerfolge Anfang der 1970er in Belgien und den Niederlanden, wo sie einige Preise gewann. Bruce Eder vergleicht sie auf Allmusic mit Dusty Springfield und Darlene Love.

Leben und Werk
Jean Owen begann ihre musikalische Karriere 1961 in der  Gesangsgruppe "The Vernons Girls", die Anfang der 1960er einige Hits hatten. Ab 1964 trat sie als Samatha Jones solo in Erscheinung. Ihre Single "Don't Come Any Closer" von 1965 wurde im gleichen Jahr von Françoise Hardy unter dem französischen Titel "Ce n'est pas un rêve" gecovert. 1967 war Samantha Jones mit "The Real Me" und "Where Are the Men" am Soundtrack des Films Die Rache des Dr. Fu Man Chu beteiligt. Der Titel "Surrounded By a Ray Of Sunshine" (1967) erlebte später eine Renaissance in der Northern-Soul-Clubszene. Ihr erstes Album Call It Samantha wurde 1968 nur in den Vereinigten Staaten veröffentlicht.

Das zweite Album A Girl Named Sam (1969) wurde von Mark Wirtz produziert. Mit dem Titel "Today (Without You)" gewann Samantha Jones im Oktober 1969 den Grand Prix von RTL und stieg in die belgischen und niederländischen Charts ein. Im folgenden Jahr gewann sie mit ihrer Version von "My Way" das Musikfestival im belgischen Knokke-Heist. "My Way" wurde ein Hit in Holland und erschien fast zwei Jahrzehnte später (1988) auf dem Album World Stars - 28 Greatest Artists Of The World.

In Deutschland trat Samantha Jones in der Disco-Sendung vom 5. Juni 1971 mit dem Titel "Sweet Inspiration" auf.  Mit der Zeit erwarb sie sich einen guten Ruf als Revue-Sängerin und trat vor allem auf Kreuzfahrtschiffen auf. Mitte der 1980er begann sie, als Produzentin von Musikshows zu arbeiten.

Diskografie

Alben
 1968 Call It Samantha US only
 1970 A Girl Named Sam
 1970 The Other Jones
 1972 My Way (compilation LP)
 1974 Sing It Again Sam
 1976 The Lady Likes It Latin
 1982 Goin' Places

Singles
 1964  "It's All Because of You"
 1965  "Don't Come Any Closer"
 1965  "Chained to a Memory"
 1966  "I Deserve It"
 1966  "Shoes"
 1966  "That Special Way"
 1967  "Why Can't I Remember (To Forget You)"
 1967  "Surrounded By a Ray of Sunshine"
 1968  "Lovely Lonely Man"
 1968  "And Suddenly"
 1968  "Ford leads the way" b/w "Go ahead"
 1969  "Today Without You"
 1969  "Do I Still Figure In Your Life"
 1970  "My Way"
 1970  "Best of Both Worlds"
 1971  "No Regrets"
 1971  "One More Mountain"
 1972  "Don't Hang No Haloes On Me"
 1974  "I Believed It All"
 1982  "Living for You"

Einzelnachweise

Weblinks

Sänger
Pseudonym
Engländer
Geboren 1943
Frau

Samantha Jones (Sängerin)


Supersport 300 svjetsko prvenstvo (eng. Supersport 300 World Championship) je natjecanje u cestovnom motociklizmu osnovano 2017. godine, te se vozi u okviru utrka svjetskog Superbike prvenstva.

O natjecanju
Supersport 300 je FIM (Svjetska motociklistička organizacija) najavila u jesen 2016. godine, kao novu klasu i natjecanje u okviru Superbike svjetskog prvenstva, te kao zamjenu za dotadašnje Eurosposko Superstock 600 prvenstvo i Europski juniorski kup (eng. European Junior Cup).
Vozači u natjecanju moraju imati najmanje 15 godina starosti.
Cilj natjecanja je da to bude ulazno natjecanje u kojem bi mladi vozači stjecali iskustvo za ulazak u svjetska prvenstva u Supersport i Superbike klasama ili u druga natjecanja, te je također cilj da klasa Supersport 300 s vremenm ima ovoja natjecanja u nacionalnim i drugim međunarodnim natjecanjima.
Do 2019. godine u Supersport 300 svjetskom prvenstvu je vožena jedna utrka po trkačem vikendu, a od 2020. godine se voze dvije utrke po vikendu.
2018. godine prvakinja je postala španjolska vozačica Ana Carrasco, te je to prva žena koja je osvojila neko od svjetskih prvenstva u cestovnom motociklizmu.

Motocikli
U natjecanju se koriste motocikli temeljeni na sportskim verzijama produkcijskih motocikala (u serijskoj proizvodnji), te homologizirani za natjecanje. Iako klasa ima naziv Supersport 300, homologizirani motocikli mogu imati motor veće zapremine od 300 cm3, ali su ograničeni svojom masom i brojem okretaja.

U Svjetskom prvenstvu Supersport 300 se koriste (ili se koristili) motocikli sljedećih proizvođača:
  KTM: RC 390 R
  Honda: CBR500R
  Kawasaki: Ninja 300, Ninja 400
  Yamaha: YZF-R3

Staze
Utrke Supersport 300 svjetskog prvenstva se uglavnom održavaju na europskim rundama svjetskog Superbike prvenstva.

 Staze za sezonu 2022.
  Most
  Magny-Cours
  Misano (Marco Simoncelli)
  TT Circuit Assen
  Algarve (Portimão)
  Estoril
  Barcelona-Catalunya
  MotorLand Aragón

 Bivše staze u prvenstvu (2017.-2021.)
  Brno
  Imola (Enzo e Dino Ferrari)
  Losail
  Lausitzring
  Jerez
  Donington Park

Sustav bodovanja
Vozači po ostvarenoj poziciji dobivaju sljedeće bodove:

U prvenstvu za proizvođače, bodove dobiva samo najbolje plasirani motocikl proizvođača, i to za poziciju koju je ostvario

Svjetski prvaci

Prvenstvo za vozače
Poredak prva tri vozača u prvenstvu

Prvenstvo za konstruktore
Poredak prva tri proizvođača (konstruktora) u prvenstvu.

Povezani članci
 Superbike svjetsko prvenstvo
 Supersport svjetsko prvenstvo
 FIM Superstock 1000 Cup
 Svjetsko prvenstvo u motociklizmu
 Fédération Internationale de Motocyclisme

Vanjske poveznice
  worldsbk.com
  worldsbk.com, News - SSP300

Izvori

  worldsbk.com, New FIM Supersport 300 World Championship Set to Begin in 2017,  objavljeno 27. rujna 2016., pristupljeno 30. listopada 2022.
  yamaha-racing.com, What is WorldSSP300?, pristupljeno 30. listopada 2022.
 motopuls.hr, SBK: Uvodi se nova klasa Supersport 300, objavljeno 1. listopada 2016., pristupljeno 30. listopada 2022.
 autostart.24sata.hr, Supersport 300: Nova klasa u svjetskom motociklizmu, objavljeno 24. studenog 2016., pristupljeno 30. listopada 2022.
  motorpasionmoto.com, El Campeonato del Mundo de Supersport 300 ya es una realidad, y dará comienzo el próximo 2017, objavljeno 27. rujna 2016., pristupljeno 30. listopada 2022.

Međunarodna motociklistička natjecanja
motociklizam-Supersport

Supersport 300 svjetsko prvenstvo


Tire köftesi (Tire Şiş Köfte), İzmir'in Tire ilçesinde yapılan, yöreye özgü bir köfte türüdür. Geçmişi 1900'lü yıllara kadar uzanan Tire Şiş Köfte, yağ oranı en fazla %20, toplam et protein oranı kütlede en fazla %16 civarında olan dana veya sığır etinden üretilen ince uzun köftelerdir. Etler eskiden sadece zırhlama yöntemiyle kıyma haline getirilirken günümüzde, kıyma makinası kullanılmaktadır.

Tire ile ün bağı bulunan Tire Şiş Köfte piyasaya; odun ateşinde ön pişirme işlemi yapıldıktan sonra dondurulmuş halde veya tereyağında tam olarak pişirildikten sonra sade, domatesli veya domatesli yoğurtlu olarak sıcak halde sunulur.
Tire Şiş KöfteTürk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Kaynakça

Köfte
İzmir mutfağı
Mangal
Türk mutfağındaki köfteler

Tire köftesi


Protokol şu anlamlara gelebilir:

 İletişim protokolü
 Protokol (diplomasi), devletler arasındaki ilişkilerde geçen yazışmalarda, resmî törenlerde, devlet başkanları ile onların temsilcileri arasındaki görüşmelerde uygulanan kurallar
 Protokol (siyaset)
 Görgü (veya diğer adıyla protokol)

Protokol


Carla Colsmann Mohr (født 17. april 1887 på Frederiksberg, død 17. juli 1974 i Birkerød) var en dansk maler. Hendes forældre var grosserer Poul Jacob Johannes Colsmann og Nathalie Elisabeth Mathilde Lobedanz. Hun giftede sig 11. juni 1928 med handelsgartner Sofus Mohr (1864-1943).

Uddannelse
Carla Colsmann Mohr indledte sin uddannelse som forberedelse til Kunstakademiet hos Charlotte Sode og Julie Meldahl, på deres tegneskole. I 1904 blev hun optaget på Kunstskolen for Kvinder, i øvrigt samme dag som malerne Astrid Holm og Bizzie Høyer. De tre elever rykkede sammen med maleren Sophie Pedersen op i Modelskolen i 1906 og fik her selskab af malerne Magdalene Hammerich, Bodil Strubberg og Elisabeth Vest. På Kunstakademiet fortsatte hun til 1912. Her havde hun lærerne Viggo Johansen. Valdemar Irminger og Sigurd Wandel.

Et af hovedværkerne i Carla Colsmann Mohrs produktion er oliemaleriet Interiør fra Akademiets kvindelige Malerskole fra 1912. Man har i mange år antaget, at billedet forestillede Viggo Johansen med sine elever, herunder Colsmann Mohr selv. Da billedet er dateret 1912, må det forestille en situation fra i stedet Irmingers og Wandels klasse. Bedømt ud fra udseende og alder, må det være Sigurd Wandel, som var Irmingers assistent. De indentificerede elever på maleriet menes at være malerne Olivia Holm-Møller, Julie Madsen og Harriet Fischer-Jørgensen

Kunstnerisk virke
I Carla Colsmann Mohrs tidlige værker ses en påvirkning af læreren Viggo Johansen; men hun udviklede sin egen forenklede stil særlig under sine udlandsrejser. Fra 1922 og fremover arbejdede hun med landskabsmaleri i Odsherred. Herudover skabte hun flere portrætter, der viser hende som en stor menneskeskildrer, herunder et hovedværk: portrættet af maleren Niels Larsen Stevns ved sit arbejdsbord, fra 1939.

Organisatorisk virke og lærergerning
Blandt de 25 kvindelige kunstnere, der i 1916 havde underskrevet en landsdækkende indkaldelse til stiftende møde af en faglig forening for kvindelige kunstnere og derved var medstiftere, var Carla Colsmann Mohr. Foreningen blev stiftet den 7. februar 1916 og blev navngivet Kvindelige Kunstneres Samfund. Fra 1914-1928 drev Carla Colsmann Mohr sin egen malerskole, og blandt eleverne var maleren Eva Andersen, den dansk-italienske maler Elisa Maria Boglino og maleren Leo Estvad.

Carla Colsmann Mohr indstiftede et legat i sit navn, som gennem årene 1977 til 1995 blev uddelt til kvindelige kunstnere.

Rejser og udlandsophold

 1908, 1909 Holland
 1911 Frankrig
 1921, 1923 Italien
 1926 Frankrig (Cagnes)
 1962 Færøerne

Hverv

 1914-1915 Censor ved Kunstnernes Efterårsudstilling
 1926-1927 Censor ved Charlottenborgs Forårsudstilling
 1914-1928 Egen malerskole

Stipendier og udmærkelser

 1908, 1909 J.J. Levis
 1909 Raben-Levetzau
 1910, 1911, 1915 Akademiets stipendier
 1912, 1913 De Bielkeske Legater
 1917 Neuhausens Præmie
 1927 Emma Bærentzens Legat

Udstillinger

 1907, 1908, 1910, 1913,1916, 1917 Kunstnernes Efterårsudstilling
 1908-1923 Charlottenborg Forårsudstilling
 1922. 1928, 1938, 1942, 1946, 1960 Charlottenborgs Efterårsudstilling
 1913 Göteborg Konstforening
 1913 Den Internationale Kunstudstilling, München
 1914 Den baltiske udstilling, Malmö
 1920 Kvindelige Kunstneres retrospektive Udstilling, Den Frie Udstillingsbygning
 1930 Kvindelige Kunstneres Samfund
 1973 2 x 140 billedkunstnere, Nikolaj, København
 2009-2010 KØN Gender Museum, Aarhus (Udstillingen En Plads i solen)
 2022 Arken, Ishøj (Udstillingen Kvinder i opbrud)
 2022-2023 Holstebro Kunstmuseum (Udstillingen Olivia Holm-Møller - en kunstnerkreds)

Separatudstillinger

 1911 Kunstforeningen (sammen med Marie Graae, Olivia Holm-Møller, Bizzie Høyer og Sophie Pedersen)
 1916, 1924 Den Frie Udstillingsbygning (sammen med Olivia Holm-Møller og Sophie Pedersen)
 1954 Jugelsalen, Aarhus
 1964 Kantinen, Berlingske Tidende, København
 1964, 1972 Bachs Kunsthandel, København
 1968 Kælderen, København

Værker i offentlig eje

 1902-1974 Et antal tegninger, tusch og blyant (Museum Vestsjælland - Odsherreds Kunstmuseum)
 1912 Kunstakademiets Modelklasse for Kvinder, oliemaleri ( KØN - Gender Museum, Aarhus)
 1917 Portræt af professor Christian Christiansen, oliemaleri (Niels Bohr Arkivet)
 1919-1920 Flagene til Sønderjylland syes på Kristiansborg Slot, oliemaleri (Museum Sønderjylland)
 1922-1924 Landskab fra Bjergene, oliemaleri (Museum Vestsjælland - Odsherreds Kunstmuseum)
 1924 Motiv fra Christianshavn, oliemaleri (Københavns Museum)
 1937 Landskab med Mølle, oliemaleri (Museum Vestsjælland - Odsherreds Kunstmuseum)
 1939 Portræt af maleren Niels Larsen Stevns, tegning (Vendsyssel Kunstmuseum)

Billede
 Link Syning af Dannebrogsflag. Maleri af Carla Colsmannpå Grænseforeningens hjemmeside
 Omtale af maleriet Carla Colsmann: "Flagene sys". | Den Store Krig 1914-1918
 billede på arkiv.dk

Referencer

Eksterne henvisninger

Malere fra Danmark

Carla Colsmann Mohr


Tina Stege est haute représentante pour le climat de la République des Îles Marshall, l'un des pays au monde les plus vulnérables au réchauffement climatique principalement en raison de l'élévation du niveau de la mer.  Elle est également porte-parole en ce qui concerne les impacts des essais nucléaires américains effectués aux Îles Marshall.

Biographie
Kristina Eonemto Stege est née à Saipan dans les îles Mariannes du Nord et a grandi sur l'atoll de Kwajalein et à Majuro dans les îles Marshall.

Elle est allée à l'école à Honolulu puis elle obtient en 1997 un diplôme de premier cycle en sociologie de l'Université de Princeton dans le New Jersey, aux États-Unis et en 2006 une maîtrise en anthropologie de l'Université d'Aix-Marseille en France .

Carrière
Tina Stege commence sa carrière en 1998 au ministère des Affaires étrangères des îles Marshall. Elle travaille ensuite à l'ambassade des Îles Marshall à Washington DC où elle est responsable de la liaison avec le Congrès des États-Unis pendant près de sept ans.

En 2007, elle devient chercheuse sur un projet Terre et femmes du Forum des îles du Pacifique. En 2010, elle travaille pour le gouvernement des États-Unis sur des questions relatives à l'émigration vers les États-Unis. Elle effectue également diverses missions de conseil, notamment pour la Banque asiatique de développement.

Pour Greenpeace Aotearoa Nouvelle-Zélande, elle étudie les conséquences des essais nucléaires américains dans les îles Marshall.

Elle travaille également en étroite collaboration avec la , une organisation basée dans le nord ouest de l'Arkansas, aux États-Unis, où vivent plus de  Marshallais.

En septembre 2015, Tina Stege s'adresse aux Nations unies lors de la Journée internationale pour l'élimination totale des armes nucléaires pour souligner que le peuple des Îles Marshall sait ce que c'est que de vivre dans un monde nucléarisé, après les essais nucléaires américains et leurs impacts durables.

En 2018, elle est nommée haute représentante pour le climat des Îles Marshall. Tina Stege représente son pays à la conférence de Madrid de 2019 sur les changements climatiques (COP25), en Espagne, et à la conférence de Glasgow de 2021 sur les changements climatiques (COP26) en Écosse.

Son pays est menacé par l'élévation du niveau de la mer et l'existence même de la nation des Îles Marshall est menacée. Les deux cinquièmes des bâtiments de la capitale seront inondés et plusieurs des îles Marshall disparaîtront selon un rapport de la Banque mondiale. L'impact du changement climatique se fait déjà sentir dans son pays. Une piste d'aéroport a été inondée par la mer et il y a eu une épidémie de dengue, attribuée à des températures en hausse .

Tina Stege est présidente de la Coalition pour une haute ambition, un bloc d'états riches et d'états en développement. Ce groupe a été formé pour relever le défi lancé par Tony deBrum, ancien ministre des Affaires étrangères des Îles Marshall, lors des négociations de l'Accord de Paris qui visait à limiter le réchauffement climatique à  degré. Lors des discussions préalables à la COP26 à Milan, Tina Stege insiste sur l'importance de la fourniture des 100 milliards de dollars par an par les pays riches pour l'adaptation.

Pendant la COP26, elle est interviewée dans  sur les dangers auxquels les îles Marshall sont confrontées. Elle explique en particulier les sécheresses dues aux pluies plus rares, aux puits qui deviennent saumâtres avec la montée des eaux et les plans visant à surélever les îles grâce aux fonds internationaux d'adaptation. Ces fonds sont difficiles d'accès pour un petit pays peu peuplé (environ  habitants) dont les équipes réduites doivent constituer les dossiers de requête et de suivi. Dans son archipel, les plans d'adaptation sont appelés « plans de survie ». La ligne rouge est pour elle les  degré qui promettent déjà une montée des eaux de 50 centimètres et des inondations tous les ans.

Notes et références

Notes

Références

Étudiant de l'université d'Aix-Marseille
Étudiant de l'université de Princeton

Tina Stege


Nerekhta () is a town in Kostroma Oblast, Russia. Population:

History
The first historical record of the town is in the records of Pereslavl-Suzdal Monastery in 1214. The town does not retain many marks of antiquity, apart from several 17th-century churches. It has been known for its textiles since the 19th century.

Etymology
The town is named after a river on which it's located. There are several other rivers named Nerekhta in central Russia, and this hydronym is believed to come from a substrate Finno-Ugric language (cf.  'cape, foreland'). The reconstruction *(i)ne-(j)еr-еxta ('river of a big lake') is viewed by Aleksandr Matveyev as unconvincing, since there are no big lakes within the basins of any rivers named Nerekhta.

Administrative and municipal status
Within the framework of administrative divisions, Nerekhta serves as the administrative center of Nerekhtsky District, even though it is not a part of it. As an administrative division, it is incorporated separately as the town of oblast significance of Nerekhta—an administrative unit with a status equal to that of the districts. As a municipal division, the town of oblast significance of Nerekhta is incorporated within Nerekhtsky Municipal District as Nerekhta Urban Settlement.

Transportation
Railway lines connect the town to Yaroslavl, Kostroma, and Ivanovo.

Sports
The bandy club Start plays in a recreational league. It will participate in the Russian Rink Bandy Cup 2017.

See also
Kryakutnoy

References

Notes

Sources

External links
Official website of Nerekhta
Nerekhta directory of organizations

Cities and towns in Kostroma Oblast
Nerekhtsky Uyezd

Nerekhta, Kostroma Oblast


يرجى عدم الخلط بين هذا الحلف، وبين الاتفاق الثلاثي.كان الحِلْف الثلاثي اتفاقًا بين ألمانيا، والإمبراطورية النمساوية المجرية، وإيطاليا. شُكل الحلف في 20 مايو 1882 وجُدد بشكل دوري حتى انتهت صلاحيته في عام 1915 أثناء الحرب العالمية الأولى. كانت ألمانيا والإمبراطورية النمساوية المجرية حليفتين بشكل وثيق منذ عام 1879. وكانت إيطاليا تبحث عن دعم ضد فرنسا بعد وقت قصير من خسارتها لتطلعاتها في شمال إفريقيا أمام الفرنسيين. ووعد كل عضو بالدعم المتبادل في حال وقوع هجوم من قبل أي قوة عظمى أخرى. نصت المعاهدة على أن تقدم ألمانيا والإمبراطورية النمساوية المجرية المساعدة لإيطاليا في حال تعرضت لهجوم من فرنسا دون تحريض. في المقابل، ستساعد إيطاليا ألمانيا إذا هاجمتها فرنسا. في حالة نشوب حرب بين الإمبراطورية النمساوية المجرية وروسيا، وعدت إيطاليا بالبقاء محايدة. كان وجود وعضوية المعاهدة معروفين جيدًا، لكن أحكامها الدقيقة ظلت سرية حتى عام 1919.

عندما جُددت المعاهدة في فبراير 1887، حصلت إيطاليا على وعد فارغ بالدعم الألماني للطموحات الاستعمارية الإيطالية في شمال إفريقيا مقابل استمرار صداقة إيطاليا. ضُغط على الإمبراطورية النمساوية المجرية من قبل المستشار الألماني أوتو فون بسمارك لقبول مبادئ التشاور والاتفاق المتبادل مع إيطاليا بشأن أي تغييرات إقليمية بدأت في البلقان أو على سواحل وجزر البحر الأدرياتيكي وبحر إيجه. لم تتجاوز إيطاليا والإمبراطورية النمساوية المجرية تعارض المصالح الأساسي بينهما في تلك المنطقة على الرغم من المعاهدة. جرت محاولات في عام 1891 للانضمام بريطانيا إلى الحلف الثلاثي، والتي، على الرغم من عدم نجاحها، يُعتقد على نطاق واسع أنها نجحت في الدوائر الدبلوماسية الروسية.

بعد فترة وجيزة من تجديد التحالف في يونيو 1902، قدمت إيطاليا سرًا ضمانة مماثلة لفرنسا. بموجب اتفاقية معينة، لن تغير الإمبراطورية النمساوية المجرية ولا إيطاليا الوضع الراهن في البلقان دون مشاورات مسبقة.

في 18 أكتوبر 1883، تعهد كارول الأول ملك رومانيا، من خلال رئيس وزرائه أيون سي بريتيانو، سرًا بدعم الحلف الثلاثي، لكنه ظل لاحقًا على الحياد في الحرب العالمية الأولى بسبب اعتبار الإمبراطورية النمساوية المجرية من الأطراف المعتدية. في 1 نوفمبر 1902، بعد خمسة أشهر من تجديد الحلف الثلاثي، توصلت إيطاليا إلى تفاهم مع فرنسا يقضي بالبقاء على الحياد في حالة التعرض للهجوم.

عندما وجدت الإمبراطورية النمساوية المجرية نفسها في حالة حرب في أغسطس 1914 مع غريم الوفاق الثلاثي، أعلنت إيطاليا حيادها، معتبرة الإمبراطورية النمساوية المجرية الطرف المعتدي. كما تخلفت إيطاليا عن الالتزام بالتشاور والموافقة على التعويضات قبل تغيير الوضع الراهن في البلقان، كما كان الاتفاق في عام 1912 على تجديد التحالف الثلاثي. بعد مفاوضات موازية مع كل من التحالف الثلاثي (الذي كان يهدف إلى إبقاء إيطاليا محايدة)والوفاق الثلاثي (الذي كان يهدف إلى دخول إيطاليا في الصراع)، وقفت إيطاليا مع الوفاق الثلاثي وأعلنت الحرب على الإمبراطورية النمساوية المجرية.

ألمانيا
كان المسؤول الرئيسي عن التحالف الثلاثي هو المستشار الألمانيّ أوتو فون بسمارك. كان هدفه الأساسي هو الحفاظ على الوضع الراهن في أوروبا بعد أن وحد ألمانيا في عام 1871. وقد كان مهتمًا بشكل خاص بإيجاد حلفاء لفرنسا لمساعدتها على استعادة الألزاس واللورين. من خلال الوعد بمساعدة الإمبراطورية النمساوية المجرية وإيطاليا في حالة الهجوم، سعى بسمارك إلى جعلهم يعتمدون إلى حد ما على ألمانيا وبالتالي غير متعاطفين مع المغامرات الفرنسية.

مراجع

ألمانيا في 1882
المجر في 1882
النمسا-المجر في 1882
إيطاليا في 1882
الحرب العالمية الأولى حسب البلد
العلاقات الألمانية الإيطالية
العلاقات الألمانية النمساوية المجرية
العلاقات الإيطالية النمساوية المجرية
حلف ثلاثي
حلف ثلاثي
حلف ثلاثي
حلف ثلاثي
تحالفات عسكرية تشمل الإمبراطورية الألمانية
تحالفات عسكرية تشمل الإمبراطورية النمساوية المجرية
تحالفات عسكرية تشمل إيطاليا
تحالفات عسكرية تشمل رومانيا
تحالفات عسكرية في القرن 19
تحالفات عسكرية في القرن 20
دول سابقة في أوروبا
دول وأقاليم انحلت في 1914
دول وأقاليم أسست في 1881
سياسة الدولة العثمانية
علاقات دولية في 1882
معاهدات في 1882
حلف ثلاثي
معاهدات سرية
معاهدات في الحرب العالمية الأولى

الحلف الثلاثي


Yo le disparé a Andy Warhol (1996) es una película dirigida por Mary Harron y protagonizada por Lily Taylor y Jared Harris. Se estrenó en el Festival de cine de Cannes de 1996.

Sinopsis

Valerie Solanas (Lily Taylor) escribe el guion de una película y quiere que Andy Warhol (Jared Harris) la produzca, pero éste se niega. Entonces ella toma una drástica decisión: dispararle.

Elenco
 Lili Taylor - Valerie Solanas
 Jared Harris - Andy Warhol
 Stephen Dorff - Candy Darling
 Martha Plimpton - Stevie
 Lothaire Bluteau - Maurice Girodias
 Anna Levine - Iris
 Peter Friedman - Alan Burke
 Tahnee Welch - Viva
 Jamie Harrold - Jackie Curtis
 Donovan Leitch - Gerard Malanga
 Michael Imperioli - Ondine
 Reg Rogers - Paul Morrissey
 Bill Sage - Tom Baker
 Jill Hennessy - Laura
 Coco McPherson - Brigid Berlin
 Lorraine Farris - Susan
 Craig Chester - Fred Hughes
 Victor Browne - Danny
 Billy Erb - Rotten Rita
 Anh Duong - Comtesse de Courcy

Recepción
Rotten Tomatoes informó que el 77% de las críticas le dieron críticas positivas.
En Metacritic tiene un 75/100.

Referencias

Enlaces externos

Películas dramáticas de Reino Unido
Películas dramáticas de los años 1990
Películas biográficas
Películas independientes
Películas feministas
Películas sobre drogas
Películas con temática lésbica
Películas de temática transgénero
Películas ambientadas en los años 1960
Películas con temática LGBT de Reino Unido
Películas con temática LGBT de 1996
Representaciones culturales de Andy Warhol

I Shot Andy Warhol


Asimptotska sloboda je svojstvo kvarkova da se gibaju kao slobodne elementarne čestice na maloj međusobnoj udaljenosti (manjoj od 10–15 metara), a da djeluju iznimno velikim privlačnim silama na većim udaljenostima te da se zbog toga ne mogu izdvojiti iz hadrona kao zasebne čestice. Danas je ona jedna od temeljnih pretpostavki kvantne kromodinamike, a otkrili su je 1973. F. A. Wilczek, D. J. Gross i neovisno H. D. Politzer te za njezino otkriće dobili Nobelovu nagradu za fiziku 2004.

Kvark

Kvark (eng. quark, naziv što ga je uveo američki fizičar Murray Gell-Mann po riječi iz Joyceova romana Bdjenje nad Finneganom) je elementarna čestica, sastavnica hadrona, električnoga naboja ±e/3 ili ±2e/3, podložna jakom međudjelovanju. Sve do otkrića Ω– čestice kvarkovima se pridjeljivalo čisto matematičko značenje. Prve naznake njihove fizikalne stvarnosti (realnosti) pojavile su se u pokusima duboko neelastičnoga raspršenja elektrona na protonima, na Stanfordskome linearnom ubrzivaču čestica 1962. Opažanje raspršenja pod velikim kutovima (kakva su prije opažena u Rutherfordovim pokusima raspršenja alfa-čestica na listićima zlata) upućivalo je na postojanje tvrdih točkastih "jezgri" unutar protona. Slični pokusi provedeni potom neutrinskim snopovima na CERN-u nedvojbeno su potvrdili da je riječ o česticama trećinskog električnog naboja i polucijeloga spina. Za istraživanja putem duboko neelastičnih raspršenja kojima su ustanovljeni kvarkovi dodijeljena je Nobelova nagrada za fiziku 1990. J. I. Friedmanu, H. W. Kendallu i R. E. Tayloru.

Godine 1974. otkriven je c-kvark (Nobelova nagrada 1976. B. Richteru i S. C. C. Tingu za otkriće J/ψ mezona). Slijedilo je i otkriće b-kvarka (1977.) i t-kvarka (1994.). Time je bio zaokružen skup kvarkova koji s leptonima čine temeljne građevne blokove opažene tvari (fizika elementarnih čestica). Riječ je o česticama spina 1/2, koje se pojavljuju u različitim vrstama, okusima, svrstanima u obitelji ili naraštaje. Tvari koje nas okružuju građene su od gornjega i donjega kvarka (u i d, od engl. up i down) prvog naraštaja. Takav uzorak s donjim kvarkom električnoga naboja (–1/3)e i gornjim kvarkom naboja (+2/3)e ponavlja se u drugome naraštaju s kvarkovima stranog i čarobnog okusa (s i c, od engl. strange i charm) te kvarkom ljepote i istine (b i t, od engl. beauty i truth) trećega naraštaja. Svaki se od navedenih kvarkova pojavljuje u tri boje. Te se boje shvaćaju kao naboji na koje se vežu gluoni, prijenosnici jakoga međudjelovanja opisanoga kvantnom kromodinamikom.

Na maloj međusobnoj udaljenosti (manjoj od 10–15 metara) kvarkovi se gibaju kao slobodne čestice, a na većim udaljenostima djeluju iznimno velikim privlačnim silama te se zbog toga ne mogu izdvojiti iz hadrona kao zasebne čestice (asimptotska sloboda).

Izvori

Kvantna mehanika
Fizika elementarnih čestica
Nuklearna fizika

Asimptotska sloboda


Eftirfarandi er listi yfir íslenska fjölmiðla og netmiðla.

Fyrrum fjölmiðlar

Íslenskir fjölmiðlar
Íslenskir netmiðlar
Listar tengdir Íslandi
Íslenskir vefmiðlar

Listi yfir íslenska fjölmiðla


Salix sitchensis es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas.  Es nativo del noroeste de América del Norte desde Alaska hasta el norte de California a Montana. Es una común y abundante vegetación en muchos tipos de costas y del interior en hábitat de humedales, tales como pantanos, ríos, en las costas en dunas de arena y en los manantiales de montaña.

Descripción
Es variable en apariencia, tomando la forma de un espeso arbusto erecto o un árbol de hasta 8 metros de altura. Las hojas son de hasta 12 centímetros de largo, en forma de lanza o con puntas ovaladas, de bordes lisos o dentados, a menudo con los bordes enrollados. Las partes inferiores son peludas con textura lanuda, y las superficies superiores son de color verde en su mayoría sin pelo y más oscuras. La inflorescencia  es un amento delgado o corto y robusto. Los amentos masculinos son de hasta 5 o 6 centímetros de largo y los amentos femeninos más largos, a veces de más de 10 centímetros, cuando los frutos se desarrollan.

Taxonomía
Salix sitchensis fue descrita por Sanson ex Bong. y publicado en Mémoires de l'Académie Imperiale des Sciences de St.-Pétersbourg. Sixième Série. Sciences Mathématiques, Physiques et Naturelles 2(2): 162–163. 1832.
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

sitchensis: epíteto
Sinonimia
Salix coulteriSalix cuneata

Referencias

Enlaces externos

 Jepson Manual Treatment
 USDA Plants Profile
 Flora of North America
 Washington Burke Museum
 Photo gallery

sitchensis
Flora de América del Norte
Plantas descritas en 1832
Plantas descritas por Sanson
Plantas descritas por Bongard

Salix sitchensis


Zeami (Japonca: 世阿弥 ya da Kanze Motokiyo 観世元清, 1363 –  1443), Japon aktör ve oyun yazarıdır.

Başyapıtı olan Fūshi kaden dışında, aktörler için pratik ders kitapları yazmış ve Noh tiyatrosunu ciddi bir sanat dalı olarak kabul ettirmiştir. Kitaplarında, mistik Japon felsefesi yer bulmuştur.

14. yüzyıl Japon yazarları
15. yüzyıl Japon yazarları
Japon tiyatro oyuncuları
1363 doğumlular
1443 yılında ölenler

Zeami


زافيالوفو  هي مدينة في جمهورية أودمورتيا في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 7284 نسمة.

مراجع

مدن أودمورتيا

زافيالوفو (أودمورتيا)


Hubert (Bub) Hammers (* 19. Februar 1925 in Herzogenrath-Kohlscheid; † 19. März 2012 ebenda)  war  ein deutscher Politiker (SPD).

Hubert Hammers war Elektromeister und leitete einen eigenen Betrieb.

Hubert Hammers war von 1979 bis 2007 Mitglied im Rat der Stadt Herzogenrath. Hier war er u. a. Vorsitzender des Bau- und Verkehrsausschusses.

Neben seinem politischen Engagement war er bis zu seinem Tode eng mit dem Fußballverein Kohlscheider BC verbunden. Hier war er von 1969 bis 1993 erster Vorsitzender. Nach seinem Rückzug wurde er zum Ehrenvorsitzenden ernannt.

Von 1981 bis 1988 war er ebenfalls im Aufsichtsrat der ehemaligen Volksbank Kohlscheid e.V. tätig.

Hubert Hammers wurde für seine Verdienste 1986 mit der Verdienstmedaille der Bundesrepublik Deutschland und 1992 mit dem Bundesverdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland geehrt. 1993 erhielt er die DFB-Verdienstnadel. Weiter würdigte ihn die Stadt Herzogenrath im Jahre 2000 mit dem Ehrenring der Stadt.

Weblinks
 Todesanzeige und Nachruf Hubert Hammers

Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Träger der DFB-Verdienstnadel
SPD-Mitglied
Politiker (Herzogenrath)
Ehrenringträger der Stadt Herzogenrath
Deutscher
Geboren 1925
Gestorben 2012
Mann

Hubert Hammers


Mai multe persoane se numesc Mihai Lazăr:
Mihai Lazăr, rugbist român
Mihai Lazăr, deputat din Republica Moldova

Mihai Lazăr (dezambiguizare)


لويس سيبولفيدا  كاتب وصحفي وناشط بيئي وسياسي وسينمائي تشيلي مولود في 4 أكتوبر 1949 في أبايي. وتناوب بين الكتابة القصصية والروائية وحقق شهرة عالمية من خلال روايته العجوز الذي كان يقرأ الروايات الغرامية، التي ترجمت إلى 35 لغة. وهو أحد كتاب مايعرف بتيار القطيعة مع الواقعية السحرية.

حياته
ولد لويس لأم ممرضة وأب عضو في الحزب الشيوعي التشيلي، نشط سياسيا منذ دراسته في الجامعة، تعرض للسجن خلال عام 1973، وفرضت عليه الإقامة الجبرية حتى هرب وعاش متخفٍ، ثم تعرض للقبض وحكم عليه بالسجن 28 عام. أفرج عنه جراء الضغط من منظمة العفو الدولية ثم نفي خارج تشيلي، وعاش في ألمانيا حيث نشط هناك في حركة (غرين بيس) البيئية، ثم استقر في أسبانيا.

وفاته
في 1 مارس 2020، بعد عودته من مؤتمر في البرتغال, تم تأكيده كأول رجل في أشتورية منطقة إسبانيا لتكون الإصابة من خلال مرض فيروس كورونا 2019. بحلول 11 مارس، أفيد أن سيبولفيدا كان في حالة حرجة، وأنه كان في حالة مستحثة غيبوبة بمساعدة التنفس بسبب فشل العديد من الأعضاء في مستشفى أوفييدو توفي في 16 أبريل بسبب الفيروس.

أهم أعماله
 العجوز الذي كان يقرأ الروايات الغرامية
 العالم في نهاية العالم
 اسم مصارع ثيران
 باتاغونيا إكسبريس
 ياكاري
 الخط الساخن

روابط خارجية

مصادر

أشخاص من اوفايي
خريجو جامعة تشيلي
صحفيون تشيليون
كتاب تشيليون
مخرجو أفلام تشيليون
مواليد 1949
وفيات 2020
وفيات بسبب جائحة فيروس كورونا في إسبانيا

لويس سيبولفيدا


An Zeugites pittieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Zeugites pittieri in nahilalakip ha genus nga Zeugites, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeugites

Zeugites pittieri


Troy Damian Fitrell est un diplomate américain.

Il est l'ambassadeur des États-Unis en Guinée depuis le 18 décembre 2021.

Biographie et étude
Fitrell a obtenu un Bachelor en Arts à l'Université du Maryland et une maîtrise en science au National War College.

Carrière
Fitrell est membre de carrière du Senior Foreign Service, classe de conseiller. Il a été chef de mission adjoint aux ambassades des États-Unis en Éthiopie et à Maurice, directeur adjoint du Bureau des affaires de l'Afrique australe du département et directeur adjoint du Bureau de la coopération internationale en matière de sécurité au Bureau des affaires politico-militaires.

Il a été conseiller principal de l'envoyé spécial des États-Unis pour les Grands Lacs africains, coordonnant la politique américaine sur la sécurité transfrontalière, les questions politiques et économiques dans la région des Grands Lacs.

Fitrell a été membre Pearson du personnel de la commission des affaires étrangères de la Chambre et officier de surveillance au centre de réduction des risques nucléaires du département.

Ambassadeur des Etats-Unis en Guinée

Le 15 juin 2021, le président Joe Biden a annoncé son intention de nommer Fitrell pour être le prochain ambassadeur des États-Unis en Guinée. Le 23 juin 2021, sa nomination a été envoyée au Sénat. Le 5 août 2021, une audition sur sa nomination a eu lieu devant la commission sénatoriale des relations extérieures. Le 19 octobre 2021, sa nomination a été signalée favorablement hors commission. Le 18 décembre 2021, le Sénat des États-Unis a confirmé sa nomination par .

Articles connexes
 Liste des ambassadeurs des États-Unis en Guinée
 Ambassade des États-Unis en Guinée
 Ambassadeurs des États-Unis

Références

Personnalité liée à l'État de Washington
Élève du National War College

Troy Fitrell


Salyan  - (Azerice: Salyan rayonu), Azerbaycan'da rayon. Merkezi Salyan şehridir.

Ekonomi
Rayonda halkın çoğunluğu balıkçılık ve tarımla uğraşır. Halk içinde gelirleri yüksek olan kesim hayvancılıkla uğraşır.

Pamuk tarlalarında çalışmak ve sebze-yeşillik ekmek tarım alanında yaygındır.

İklim
Hava sıcaklıkları kışın çok düşük yazın da çok yüksektir. Bölgede tipik karasal iklim hakimdir.

Kültür
Azerî geleneklerine çok bağlı olan halk içinde her şey geleneklere bağlı olarak yapılır.

Düğünler de bütün Türk adet ve gelenekleri uygulanır.

Rayonun en meşhur yemeği balık dolmasıdır Azerbaycan'da sadece bu rayona ait bir yemektir. Balık dolması balığın yaklaşık 2-3 ay tuzlu su da veya su da bekletildikten sonra içine domates, nane ve çeşitli baharatları doldurulmasıyla yapılır.

Not

Azerbaycan'ın rayonları
Salyan Rayonu

Salyan (rayon)


Tagajõe ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Alutaguse (bis 2017 Tudulinna). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Beschreibung
Das Dorf hat 11 Einwohner (Stand 1. Januar 2011).

Es liegt am Fluss Tagajõgi, der im Tudu-See nördlich von Tagajõe entspringt. Der Tagajõgi ist der größte Nebenfluss des Rannapungerja (Rannapungerja jõgi).

Einzelnachweise

Ort in Estland
Alutaguse

Tagajõe


Estadio Manuel Martínez Valero İspanya'nın Elche şehrinde 1976 tarihinde çok amaçlı olarak inşa edilen stadyumdur.

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. İspanya'nın Elche CF takımının maçlarını yaptığı stadyum, 38.740 seyirci kapasitelidir.

İspanya'daki stadyumlar
1982 FIFA Dünya Kupası stadyumları

Manuel Martínez Valero Stadyumu


Kuglački klub Međugorje-Brotnjo Čitluk, kuglački klub iz Čitluka, Bosna i Hercegovina. Redovni premijerligaš, državni prvak BiH i sudionik europskih kupova.

Povijest
Kuglanje u Čitluku ima dugu tradiciju. Nakon što je u hotelu Brotnjo izgrađena kuglana, 1975. je godine osnovan Kuglački klub Brotnjo, ujedno drugi klub osnovan na području općine Čitluka.
Sjedište je u Krstinama bb, Međugorje.
Osnovani su 2001. godine na poticaj nekoliko entuzijasta iz Čitluka i Ljubuškog. Osnovan je pri Športskom savezu Brotnjo. Od 2007. šest godina uspješno su se natjecali u Premijer ligi Bosne i Hercegovine. Do 2013. dva puta su bili pobjednici Kupa FBiH (2013. i 2014. u Visokom) te jednom igrali u finalu Kupa BiH. 2013. su u natjecanju Premijer lige BiH bili četvrti među 11 klubova te tako izborili pravo nastupa na Europskom kupu.
Zadnjeg desetljeća neprekidno se natječu u ligi najboljih bh. klubova. Čitlučani su ranijih godina u ligi imali jako dobre rezultate. Nekoliko su puta osvojili Kup Federacije. Prije nekoliko godina bli su treći u prvenstvu, čime je Međugorje izborilo sudjelovanje na 12. NBC cupu u njemačkom Augsburgu na kojem su sudjelovali. I poslije su izborili sudjelovanje u europskim natjecanjima, no zbog financijskih poteškoća nijeo nastupao u europskim natjecanjima, jer financijski su zahtjevna.
Bili su momčadski prvaci BiH 2017. godine. Naslov su osvojili u tijesnoj utrci. Prije zadnjeg kola imali su isti broj bodova kao i Revita koja je imala bolji međusobni omjer. U zadnjem kolu Međugorje je svladalo Zrinski iz Ljubača u svojoj kuglani 7:1, a Bosna iz Visokog pobijedila je Revitu 5:3. Okosnicu momčadi prvaka činili su igrači iz Posušja – Ivan Petric, Pere Petric i Bernard Malenica i od ostalih igrača Dragan Mišetić, Ante Mišetić, Bono Šarac, Ivan Volarić i Žarko Bevanda. Od te sezone Međugorje-Brotnjo Čitluk trenira i igra domaće utakmice u kuglani u Posušju.

Naslov prvaka BiH je drugi naslov prvaka BiH u Čitluku nakon što su nogometaši Brotnja bili prvaci BiH 2000. godine.

Osvajanjem naslova izborili su pravo sudjelovanja na svjetskom kupu u klasičnom kuglanju u češkom gradu Blanskom od 3. do 7. listopada 2017.

Izvori

Međugorje-Brotnjo
Hrvatski šport u Bosni i Hercegovini
Čitluk

Kuglački klub Međugorje-Brotnjo Čitluk


Reitstøa Station (Reitstøa stasjon) var en jernbanestation på Rørosbanen, der lå i Midtre Gauldal kommune i Norge.

Stationen åbnede 16. januar 1877, da banen mellem Singsås og Røros blev taget i brug. Oprindeligt hed den Reitstøen, men den skiftede navn til Reitstøa i april 1921. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. februar 1971. Betjeningen med persontog ophørte 14. december 2003. Stationen fremgår dog af Bane Nors Network Statement 2017 og er således ikke nedlagt formelt.

Stationsbygningen blev opført til åbningen i 1877 efter tegninger af Georg Andreas Bull. Den blev revet ned i 1980.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Rørosbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1877
Jernbanestationer i Trøndelag

Reitstøa Station


هذه قائمة فوربس للمليارديرات 2010 تنشرها مجلة فوربس الأمريكية لسنة 2010، وهذه المجلة تجمع مليارديرات الأرض، باستثناء أفراد العائلات المالكة (إلا إذا كانت مصادر أموالهم خاصة)، وتصنف أموالهم بالمليار دولار أمريكي.

أغنى أغنياء العالم
هذه قائمة أغنى أغنياء العالم (المليرديرات) كما هي في 12 فبراير 2010، وهي لا تشمل أي تعديل بعد هذا التاريخ. تحتوي قائمة هذه السنة على 1011 اسما.

انظر أيضًا
 قائمة رؤساء الدول والحكومات حسب الثروة الإجمالية
 رفاهية مظهرية
 ثقافة الرفاهية
 تكتل الأغنياء
 رتبة اجتماعية
 صراع الطبقات الاجتماعية

مراجع

الاقتصاد في 2010
قوائم أشخاص
قوائم مليارديرات

قائمة فوربس للمليارديرات في 2010


ආර්ථික විද්‍යාවේදී, අතිඋද්ධමනය යනු මුදල් වල වටිනාකම අඩු වනවිට මිල ශීඝ්‍රයෙන් ඉහළ යන "පාලනය කළ නොහැකි" තත්ත්වයකි. සමුච්චිත උද්ධමන අනුපාතිකය වර්ෂ තුනක කාලයකදී 100% දක්වා ළගාවීමේ සිට "උද්ධමනය මසකට 50% ඉක්මවීම" දක්වා වන පරාසය තුළ විවිධ අයුරින් මෙය නිර්වචනය කරනු ලබයි. අවිධිමත් භාවිතයේදී, මෙම පදය නිරතුරුව ඉතා ඉහළ අනුපාතිකවලට යොදාගනී. සාමාන්‍ය රීතියක් ලෙස උද්ධමනය වර්ෂයකට වරක් වාර්තා කරනු ලබන නමුත් අතිඋද්ධමනය ඉතා කෙටි කාල ප්‍රාන්තර සඳහා, බොහෝවිට මසකට වරක්, වාර්තා කරනු ලබයි.

බොහෝ ආර්ථික විද්‍යාඥයින් මෙයට භාවිතා කරන නිර්වචනය නම්, "සමතුලිතය දෙසට ගමන් කිරීමේ ප්‍රවණතාවයක් නැති උද්ධමන චක්‍රයක්" යන්නයි. චක්‍රයේ සෑම පුනරාවර්තයකම තව තව උද්ධමනය නිර්මාණය වීම තුළ මෙවැනි උද්ධමන ඇති වේ. අතිඋද්ධමනය තත්ත්වයක් ඇතිවීම කෙරෙහි බලපාන හේතු පිළිබඳව පුළුල් කතිකාවතක් පැවතියද මුදල් සැපයුමේ අපරීක්ෂාකාරී ඉහළ යාමක් ඇතිවිට හෝ අතිවිශාල ලෙස කාසි හා නෝට්ටු නිකුත් කරන විට හෝ බොහෝ විට යුද්ධ (හෝ පසුවිපාක), ආර්ථික පරිහානි හෝ දේශපාලන හෝ සමාජ කැළඹීම් සමඟ එය නිතරම දැකිය හැකිය.

1923 - 24 උද්ධමනය : ජර්මානු කාන්තාවක් මුදල්වලට දර මිලදී ගෙන දැවිය හැකි කාලයට වඩා වැඩි කාලයක් දැවිය හැකිවන මුදල් නෝට්ටු පෝරණුවක් තුළට දමද්දී.

අර්ථ දැක්වීම
1965 දී පිලිප්ස් කැගැන් ලියන ලද "අතිඋද්ධමනය මූල්‍ය ගතිකත්වය", අතිඋද්ධමනයේ පිළිබඳව හා එහි බලපෑම පිළිබඳව කරන ලද ප්‍රථම ගැඹුරු අධ්‍යයනය ලෙස පොදුවේ සලකනු ලබයි. එහිදී ඔහු මාසික උද්ධමන අනුපාතිකය අවම වශයෙන් 50% ක් වත් අතිඋද්ධමනය ලෙස නිර්වචනය කරන ලදී.

අතිඋද්ධමනයක් පවතින ආර්ථිකයක දක්නට ලැබෙන ලක්ෂණ 04 ක් අන්තර්ජාතික ගිණුම් ප්‍රමිති 29 මඟින් විස්තර කරයි.

 පොදු ජනතාව තම ධනය මූල්‍ය නොවන වත්කම් ලෙසින් හෝ සාපේක්ෂව ස්ථාවර විදේශ විනිමය ලෙසින් තබා ගැනීමට කැමතිය. පවත්නා දේශිය මුදල් ඉක්මනින්ම කාර්ය ශක්තිය පවත්වා ගැනීම සඳහා යොදාගනී.
 පොදු ජනතාව මූල්‍ය වටිනාකම් සලකනුයේ දේශීය විනිමයෙන් නොව සාපේක්ෂව ස්ථාවර විදේශ විනිමයෙනි. මිල ගණන් එම විදේශ මුදල් මඟින් ගෙනහැර දැක්විය හැකිය.
 කාලය ඉතා කෙටි වුවද ණය දීම හා ගැනීම ණය කාල සීමාව තුලදී වන අපේක්ෂිත ක්‍රියාශක්තියේ අලාභය හානිපූරණය කළ හැකි මිල යටතේ සිදුවේ.
 පොලී අනුපාතික, වැටුප් හා මිල ගණන්, මිල දර්ශකයට සම්බන්ධ වන අතර වර්ෂ තුනක් තුළ සමුච්චිත උද්ධමන අනුපාතිකය 100% කට ළඟාවීම හෝ එය ඉක්මවීම සිදුවේ.

මසක උද්ධමන අනුපාතිකය සිය ගණනක ප්‍රතිශතයකින් නිතර දැකිය හැකි එවැනි උදාහරණ කිහිපයක් පහත දැක්වේ:

 1923 ජර්මනියේ උද්ධමන අනුපාතිකය මසකට 3.25 X 106 ප්‍රතිශතයක් විය (සෑම දින 2 කට වරක් මිල දෙගුණ වෙයි)
1941 - 1944 කාලයේ ජර්මනියේ නාසි හමුදාව ග්‍රීසිය ආක්‍රමණය කළ දින සිට උද්ධමන අනුපාතිකය මසකට 8.55 X 109 ප්‍රතිශතය විය. (සෑම පැය 28 කටම වරක් මිල දෙගුණ වේ.)
 1993 ඔක්තෝම්බර් 1 සිට 1994 ජනවාරි 24 දක්වා යුගොස්ලෝවියාවේ උද්ධමන අනුපාතිකය 5 X 1015 ප්‍රතිශතයක් විය. (සෑම පැය 16 කටම වරක් මිල දෙගුණ වේ.) # ඉතාම දරුණු උද්ධමනය දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු හංගේරියාවේ ඇතිවිය. එය මසකට 419 X 1016 ප්‍රතිශතයක් දක්වා ඉහළ යන ලදී. (සෑම පැය 15 කට වරක්ම මිල දෙගුණ වේ)

වෙනත් සැලකිය යුතු මට්ටමේ උදාහරණ නම්,
 බෙලරුසීයාව හා යුක්රේන් වැනි නැගෙනහිර යුරෝපා රටවල 1990 දශකයේ මුල භාගයේ ආර්ථික සංක්‍රාන්ති සමයේදී.
 1972 සිට 1974 දක්වා චිලී.
 1982 සිට 1988 දක්වා මෙක්සිකෝ
 1985 දී බොලීවියා
 1989 ආජන්ටිනා හා වෙනිසියුලා
 1988 සිට 1990 දක්වා පීරූ
 1980 දශකයේ සිට 1990 දශකයේ ආරම්භය දක්වා බ්‍රසීලය
 2006 සිට සිම්බාබ්වේ

හේතු
අති උද්දමනයේ ප්‍රධානතම හේතුව වන්නේ භාණ්ඩ හා සේවා නිමැවුමේ වර්ධනයකින් තොරව මුදල් ප්‍රමාණයේ සිදුවන සීඝ්‍ර ඉහලයාමයි.  මෙය මුදලට ඇති ඉල්ලුම හා සැපයුම (අතැති මුදල් හා බැංකු තැන්පතු ඇතුලත්ව) අතර අසමතුලිත තාවයක් ඇති වීමට හේතුවන අතර ඒහා සමඟ මුදලට ඇති විශ්වාසය සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වී යයි.  රත්‍රන්,රිදී, දෘඩ මුදල් වලට සාපේක්ෂව නෝට්ටු මුදල් වල වටිනාව‍කම වට්ටම් කිරීම (අඩු වීම) වලක්වාලීමට නෛතික නීතීන් පැනවීම හා මිල පාලනයක් යොදා ගැනීම නෛසර්ගික අගය අඩු නෝට්ටු මුදල්වල පිළිගැනීම බලගැන්වීමට අසමත්ය.  මුදල් නෝට්ටු මුද්‍රණය කිරීමේ වගකීම ඇති ආයතනය අධිකව නෝට්ටු මුද්‍රණය කලහොත් අනෙකුත් සාධක වල දායකත්වයද සමඟ ඇති උද්දමනය අඛණ්ඩව ඉදිරියටම පවතිනු ඇත.  බොහෝවිට මුදල් මුද්‍රණය කිරීමේ වගකීම ඇති ආයතනයට නෝට්ටු මුදල් ඒවා අවතක්සේරු වන (අගය අඩු වන) අනුපාතිකයට වඩා වැඩි වේගයකින් නෝට්ටු මුදල් භෞතිකව මුද්‍රණය කල නොහැකි අතර එමඟින් ආර්ථිකය උත්තේජනය කිරීමේ ප්‍රයත්නයන් උදාසීන කරනු ලබයි.

අති උද්දමනය යන්න සාමාන්‍යයෙන් සම්බන්ධ වන්නේ නෝට්ටු මුදල් සමඟිනි.  එයට හේතුව වන්නේ මුදල් සැපයීම  ඉහල නැංවී‍මේ සරලම ආකාරය වන්නේ නෝට්ටු මුදල් වැඩිකර ලීමයි.  (අලුතින්ම මුද්‍රණය කිරීම හෝ පරණ නෝට්ටු වෙනුවට අලුත් නෝට්ටු මුද්‍රණය කිරීම) දෘඩ මුදල් වලට ආපසු හැරීමත් සමඟ අති උද්දමනයේ ආඛ්‍යානයන් විශාල සංඛ්‍යාවක් පවතී.  වටිනාකමේ සංනිධියක් ලෙස හුවමාරු මාධ්‍යයේ කාර්යය වැඩිවීම හා හුවමාරු මාධ්‍ය අධික ලෙස අවතක්සේරු වීම (අගය අඩු වීම) නිසා අතීත ආර්ථිකයන් දෘඩ මුදල් වලට හා භාණ්ඩ වලට භාණ්ඩ හුවමාරු කිරීමට එළඹෙන්නට ඇත.

අති උද්දමනයක් මඟින් පෞද්ගලික හා රාජ්‍ය ඉතුරුම්වල ක්‍රය ශක්තිය සඵලදායව අතුගා දමයි (ඉවත්කර දමයි)  අධි පරිභෝජනය හා මූර්ත වත්කම් රැස්කිරීම සම්බන්ධයෙන් ආර්ථිකය වඩා නරක අතට හරවනු ලබයි.  ලෝහ මුදල් හෝ දෘඩ මුදල් හෝ වුවද මුදල් පදනම රටින් ඉවත් කරන අතර එමගින් පීඩාවට පත්වූ ක්ෂේත්‍රය තුල නැවත ආයෝජනය අතිෂයින්ම අධෛර්යමත් භාවයට පත්කරයි.  රාජ්‍ය වියදම් සීඝ්‍රව කප්පාදු කිරීමේ ක්ෂනික ප්‍රතිකාර/පිළියම් පැනවීම හෝ මුදල් පදනම වෙනස් කිරීම මඟින් අති උද්දමනයට ප්‍රභල පිළියම් සපයනු ලබයි.  දෙවනුව සඳහන්කල කාරණාවට උදාහරණයක් ලෙස, 2005 බොස්නියාවේදී මහ බැංකුවට ඉඩදෙන ලද්දේ විදේශ සංචිත වල ඇති ප්‍රමාණයට පමණක් මුදල් මුද්‍රණය කිරීමටයි.  තවත් උදාහරණයක් ලෙස මුදල් වටිනාකම් අගය 2000හේ ජනවාරි මසදී 75% තරම් ප්‍රමාණයකින් අඩුවීම නිසා 2000 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ඉක්වදෝරය විසින් සිදුකල ඩොලර්කරණය (Dollarization) දැක්විය හැක.  ඩොලර්කරණය යනු ජාතික මුදල් ඒකකයක් ලෙස විදේශ මුදල් භාවිතා කිරීමයි.  (මෙය එක්සත් ජනපද ඩොලර් වීම අනිවාර්යය නොවේ)

අති උද්දමනයේ විපාකයද එතරම්ම සංකීර්ණ වේ.  අති උද්දමනය එය බලපාන ලද ක්ෂේත්‍රයට සෑම විටම ඉතා අප්‍රසන්න/දැඩි සෘණාත්මක අත්දැකීමක් වන නිසා ඊළඟ ප්‍රතිපත්ති තන්ත්‍රයන් බොහෝවිට එය නැවත ඇති වීම වැලැක්වීම පිණිස ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය කරනු ලබයි.  බොහෝවිට මෙමඟින් අදහස් වන්නේ මිල ස්ථායීතාවය පවත්වාගෙන යාම පිළිබඳව මහ බැංකුව වඩාත් ආක්‍රමණශිලී කිරීමයි.  මෙය ජර්මනියේ Blundes Bank හි සිද්ධිය මෙන් වන්නා සේම මුදල් මණ්ඩලයක් වැනි දෘඩ මුදල් පදනමකට මාරු කිරීමයි.  බොහෝ රජයන් අති උද්දමනයේ පිඹිදීම හමුවේ අතිශය දැඩි වැටුප් හා මිල පාලනයක් පනවා තිබේ.

ආකෘති

වර්ෂ 1996 දී එය සංසරණයෙන් ඉවත්කර, ඒ වෙනුවට කාබොවනෙට්ස් 100,000 = 1 හයිරිවන්‍යා (එකල ආසන්න වශයෙන් එක්සත් ජනපද ඩොලර් 0.5 ක්, 2007දී එක්සත් ජනපද ඩොලර් 0.20 පමණ) වන විනිමය අනුපාතයට හයිරිවන්‍යා ආදේශ කරන ලදී. මෙමගින්, 1992 හා 1996 අතර කාලයේදී මාසික සාමාන්‍ය උද්ධමන අනුපාතය, ආසන්න වශයෙන් 1400% දක්වා වෙනස් කරන ලදී.

අතිඋද්ධමනය මූල්‍ය ප්‍රතිවිපාකයක් ලෙස දිස්වන බැවින්, අතිඋද්ධමන ආකෘතීන් මුදල් ඉල්ලුම වටා කේන්ද්‍රගත වු ඒවා වේ. මුදල් සැපයුමේ ශීඝ්‍ර ඉහළයාමක් හා මුදල් සංසරණ ප්‍රවේගයේ ඉහළ යාමක්, උද්ධමනය හා අති උද්ධමනය වර්ධනය කරන සාධක ලෙස ආර්ථික විද්‍යාඥයෝ දකිති. අතිඋද්ධමනයට හේතුවක් ලෙස, මුදල් සංසරණ ප්‍රවේගයේ ශීඝ්‍ර ඉහළයාම කේන්ද්‍රකොටගෙන අති උද්ධමනය ඇතිවන ආකාරය පිළිබඳ "විශ්වාසයේ අර්බුදය" ආකෘතිය ගොඩනගා ඇත. මෙහි මුල් න්‍යායට විකුණුම්කරුවන්ගේ නාමික අගයට සාපේක්ෂව ව්‍යවහාර මුදල් නෝට්ටු සඳහා වන ඉල්ලුමේ අවධානම් වාරිකය ශීඝ්‍රයෙන් වර්ධනයවේ. දෙවන න්‍යායට අනුව සංසරණ මාධ්‍යයේ ප්‍රමාණයේ ශීඝ්‍ර වර්ධනයක් ඇතැයි දක්වන, අතිඋද්ධමනයේ "මූල්‍ය ආකෘතිය" ලෙස හැඳින්විය හැකිය. මේ ඕනෑම ආකෘතියක, දෙවැනි ප්‍රතිවිපාකය ඉන්පසු පළමුවැන්න මඟින් අනුගමනය කරයි. ඒවානම් මුදල් සැපයුම ඉහළ නැන්වීමට බලකරන ඌන විශ්වාසය, නැතිනම් විශ්වාසය විනාශ කරනු ලබන ඉතා ඉහළ මුදල් ප්‍රමාණයයි.

විශ්වාසය පිළිබඳ ආකෘතිය තුළ යුද්ධයේදී පරාද වීම වැනි ඇතැම් සිද්ධි හෝ සිද්ධි මාලාවන් මගින්, මුදල් නිකුත් කරන පාලනාධිකාරය (බැංකුවක් වුවද රජය වුවද) බලරහිතව සිටීය, යන විශ්වාසය නැති කරයි. මන්ද යත්, පුද්ගලයන්, නොවටිනා බවට පත්වන මුදල් නෝට්ටු තබා ගැනීමට වඩා ඒවා වැයකිරීමට කැමැත්තක් දක්වන හෙයිනි. මුදල් සඳහා ඉහළ අවධානමක් ඇතිය යන්න තේරුම් ගනිමින්, විකුණුම්කරුවන් මූලික වටිනාකම මත වඩා ඉහළ වාරිකයක් ඉල්ලුම් කරයි. මේ ආකෘතිය යටතේ, අතිඋද්ධමනය අවසන් කිරීමේ ක්‍රමය බොහෝවිට සර්ව සම්පූර්ණයෙන්ම නව මුදල් ඒකකයක් නිකුත් කිරීම මගින්, මුදලේ පිටුබලදීම වෙනස් කිරීමයි. යුද්ධය, විශ්වාසයේ අර්බුදයෙහි, පොදුවේ සඳහන් වන එක හේතුවකි. විශේෂයෙන්ම වියානාහි නැපොලියන්ගේ කාලය තුළ සිදුවූවා මෙන් යුද්ධයෙන් පරාද වනවිටද, ප්‍රාග්ධනයේ ඉහළයාමකදී ද, සමහර විට වසංගත නිසාද,මෙය සිදුවේ. මේ අදහස අනුව, විශ්වාසය නැතිවීමේ මූල සාධක නොසලකා රජය විසින් කාලය වැයකිරීමේ ප්‍රථිඵලයක් ලෙස සංසරණ මාධ්‍යයේ ඉහළයාම සිදුවේ.

මූල්‍ය ආකෘතිය තුළ, අතිඋද්ධමනය ශීඝ්‍ර මූල්‍ය ප්‍රසාරණයේ ධන ප්‍රතිපෝෂණ චක්‍රයකි. එයට අනෙකුත් උද්ධමනයන්ට හේතුවන සාධකවලට සමාන සාධක බලපායි. මුදල් නිකුත් කරන ආයතන මධ්‍යගතද නැතිද, ආවර්ථී පිරිවැය ගෙවීමට මුදල් නිකුත් කිරීම, නිරතුරුව ලිහිල් ෆිස්කල් ප්‍රතිපත්ති මගින් හෝ සුභසාධනයේ ඉහළ නගින පිරිවැය මගින් මුදල් නිකුත් කරන්නා ශීඝ්‍ර ලෙස මුදල් ප්‍රසාරණයකට කැපවීයයි ව්‍යාපාරිකයන් ප්‍රත්‍යක්ෂ කර දකිනවිට ඔවුන් මුදලේ වටිනාකම තුළ අපේක්ෂිත ක්ෂයවීම ආවරණය වන ලෙස මිල සළකුණු කරනු ලබයි. එවිට මුදල් නිකුත්කරන්නා මෙම මිල ගණන් ආවරණය කිරීමට එහි ප්‍රසාරණය වේගවත් කරණු ලබයි. එමගින්, පෙර පැවතියාටත් වඩා මුදලේ වටිනාකම පහළයාමට හේතුවේ. මේ ආකෘතිය අනුව නිකුත් කරන්නාට ජයග්‍රහනය කළ නොහැකි අතර එකම විසඳුම මුදල් ප්‍රසාරණය එකවරම නැවැත්වීමයි. අවාසනාවට ප්‍රසාරණය නැවැත්වීම මගින් මුදල්, අපේක්ෂාවන් ලෙස භාවිතා කරන්නන්ට බරපතල මූල්‍ය කම්පන ඇතිකරනු ලබයි.මෙම ප්‍රතිපත්තිය, විශ්‍රාම වැටුප්, වැටුප් හා රාජ්‍ය වියදම් කපාහැරීම සමග සම්බන්ධ වී, 1990 දශකයේදී වොෂින්ටන් සම්මුතිය ඇති කරන ලදී.

හේතුව කුමක් වූවත්, අතිඋද්ධමනය මුදල් සැපයුම හා සංසරණ ප්‍රවේගය සමග සම්බන්ධවේ. කුමක් පළමුව සිදුවේද යන්න විවාදාත්මක වන අතර සියලු සිද්ධීන්ට යොදාගතහැකි පොදු දෙයක් නොමැත. නමුත් වරක් අතිඋද්ධමනය ඇතිවීමත් සමග කුමන නියෝජිතයකු විසින් සිදුකිරිමට ඉඩහැරියත් මුදල් තොගයේ ඉහළයාමේ රටාව එක සමානවේ. මෙම භාවිතය මගින් ඉල්ලුමේ ඉහළ යාමකින් තොරව මුදල් සැපයුම ඉහළ නංවන හෙයින්, මුදලේ මිල, එනම් විනිමය අනුපාතය, ස්වාභාවිකවම වෙනත් මුදල් වලට සාපේක්ෂව පහළ වැටේ. මුදල් සැපයුමේ ඉහළයාම මගින් මිල බලයේ විශේෂ අංශ වියදම්වල පොදු වාරගණන බවට ඉක්මනින් හරවන විට උද්ධමනය අතිඋද්ධමනය බවට පත්වේ. මුදලේ ක්‍රය ශක්තිය ශීඝ්‍රයෙන් පහළ වැටෙන අතර මුදල් එක් දිනක්වත් ලඟ තබාගැනීම මගින් ක්‍රය ශක්තියේ අනපේක්ෂිත ලෙස පහළ යාමක් සිදුවේ. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, මුදලේ සංසරණය ඉහළ නංවන, අර්බුදය ඉතා නරක අතට පත් කරණු ලබන, මුදල් කිසිවකුත් ළඟතබා නොගනී.

ශීඝ්‍රයෙන් ඉහළ යන මිල මගින් වටිනාකමේ සන්නිධියක් ලෙස මුදලේ කාර්යභාරය අවතක්සේරු කරනු ලබන අතර මිනිසුන් හැකි ඉක්මනින් මූර්ථ භාණ්ඩ හෝ සේවා මිලදීගැනීමට මුදල් වියදම් කරනු ලබයි. මේනිසා මුදල් සැපයුම අධික ලෙස ඉහළ යාම මගින් මුදල් සංසරණ ප්‍රවේගය අන්තර්ජන්‍ය ලෙස ඉහළ යන බව මූල්‍ය ආකෘතිය මගින් පුරෝකථනය කරයි. සාමාන්‍ය ප්‍රතිපත්ති උපකරණ අර්ථයෙන් ගත්කල සාමාන්‍ය මිලදී ගැනීම්, උද්ධමන පීඩනයෙන් බලපෑමට ලක්වනවිට අතිඋද්ධමනය පාලනය කළනොහැකි තත්ත්වයට පත්වේ. සංචිත අවශ්‍යතා ඉහළ නැංවීම, පොළී අනුපාතය ඉහළ නැංවීම හෝ රාජ්‍ය වියදම් කපා හැරීම වැනි සාමාන්‍ය ප්‍රතිපත්ති යාන්ත්‍රණයන් සියල්ල ශීඝ්‍රයෙන් වටිනාකම අඩුවන මුදල් භාවිතයෙන් ඉවත්වීම හා වෙනත් හුවමාරු ක්‍රමයකට විතැන්වීම මගින් ප්‍රතිචාර දක්වා ඇත.

අතිඋද්ධමන කාලයකදී, බැංකු මගින් පැය 24 කාල සීමාවට ණය ලබාදීම, විකල්ප මුදල්වලට මාරුවීම, රන් හා රිදී භාවිතයට හෝ භාණ්ඩ හුවමාරුවට ආපසු පැමිණීම, සාමාන්‍ය දේවල් බවට පත්වේ. වර්තමානයේ රත්තරන් රැස්කර තබාගන්නා පුද්ගලයෝ බොහෝදෙනෙක් අති උද්ධමනයක් අපේක්ෂා කරති. ඉදිරියේදී ඊට මුහුණදීම සඳහා රන්කාසි ළඟ තබාගනී. එසේම, ප්‍රාග්ධනයේ ශීඝ්‍ර ඉහළයාමක් හෝ එක්සත් ජනපද ඩොලරය වැනි දැඩි මුදල් ඒකක ඉහළයාමක්ද පවතී. මේවා ඇතැම්විට ප්‍රාග්ධන පාලනයන් සමගද එක්වේ. අසාමාන්‍ය ලෙස ක්‍රියාත්මකවන හා සැබෑ නිෂ්පාදනය පහළ වැටීමක් සිදුවන තත්ත්වයක් මෙමගින් ඇතිවේ. මෙයද අතිඋද්ධමනය පිළිබඳ දෘශ්‍ය චක්‍රයෙහි කොටසකි.

අතිඋද්ධමනයේ දෘශ්‍ය චක්‍රය වරක් ඇතිවූ විට, සරලව පොළී අනුපාතය ඉහළ දැමීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවන අතර, සෑමවිටම පාහේ, ප්‍රතිපත්ති උපක්‍රම යෝදාගැනීම අවශවේ. උදාහරණයක් ලෙස; බොලිවියාව 1985 වර්ෂයේදී අතිඋද්ධමනයකින් පීඩාවිඳි රටකි. එහි, වර්ෂයකට අඩු කාලයක් තුළ 12000% කින් මිල වැඩිවිය. රජය විසින් ඒ වනවිට දැඩි පාඩු ලබමින් තිබූ ගැසොලින් මිල ඉහළ නංවන ලද අතර විදේශ රටවලට තෙල් විකිණීමෙන් විදේශ විනිමය ඉපයීම නිසා අතිඋද්ධමනය ඉතා ඉක්මනින්ම ඉහළයාම නැවතුණි. මෙමගින් විශ්වාසයේ අර්බුදය අවසන්වී මහජනයා නැවත බැංකු තැන්පතු ඇරඹීමට පටන්ගති. 1920 දශකයේ ජර්මනියේ පැවති අති උද්ධමනය, Rentenmark ලෙස හැඳින්වූ බැංකු මගින් ණය ලබාගත් වත්කම් මත ව්‍යවහාර මුදල් නිකුත් කිරීමෙන් අවසන්විය. අතිඋද්ධමනය බොහෝ විට අවසන් වන්නේ මහජන ගැටුමෙන් එක් පාර්ශවයක් ජයග්‍රහණය කිරීමෙනි. උද්ධමනය පාලනය කිරීම සඳහා වැටුප් හා මිල පාලන සමහර අවස්ථාවල භාවිතාකළද මෙම මිල පාලන මගින්ම පමණක් අතිඋද්ධමනය නැවැත්වූ අවස්ථා දැකිය නොහැකිය. අතිඋද්ධමනය නැවැත්වීමට ඇතැම් අවස්ථාවල මෙම ප්‍රතිපත්තිවල මිශ්‍රණයක් යොදාගනී.

බලපෑම්

පසුවිපාක

මුදල්

උද්දමනයක් පවතින කාල වලදී නෝට්ටු මුදල් අවමූලනය සහ රත්‍රං වල මිල ඉහල යයි.  ඉහත සඳහන් කල පරිදි අතිඋද්දමනයට මුහුණ දෙන රටවල් වල මහබැංකුව කුඩා නාමිකයන්ගෙනුත් නෝට්ටුවල වටිනාකමක් නොමැතිවීම හේතුවෙන් ඉතා විශාල නාමිකයන්ගෙන් යුක්ත මුදල් මුද්‍රණය කරයි.  මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1000,000,000 හෝ වැඩි නාමිකයන්ගෙන් යුත් බැංකු නෝට්ටු උත්පාදනයට හේතු වේ.
1923 අග භාගයේදී ජර්මනියේ වෙයිමර් (Weimar) සමූහාණ්ඩුව මිලියන 50ක ලකුණකින් යුත් බැංකු නෝට්ටු සහ මුහුණත අගය බිලියන 50ක ලකුණකින් යුත් තැපැල් මුද්දර නිකුත් කරන ලදී.  වෙයිමර් රජයේ රිච්ස් බැංකුව (Reichs bank) විසින් නිකුත් කරන ලද ඉහලම අ‍ගයෙන් යුත් බැංකු නෝට්ටුව වන්නේ මුහුණත අගය ට්‍රිලියන (100,000,000,000,000) බැංකු නෝට්ටුවයි.  රික්ස් බැංකුව සඳහා මෙම නෝට්ටු මුද්‍රණය කරනු ලබන සමාගම් වලින් එක් සමාගමක් සඳහා 32,776,899,763,734,490,417,05 (3.28 x 1019 or 33) ලකුණු අගයෙන් යුත් ඉන්වොයිසියක් යොමු කරන ලදී.
මේ දක්වා නිකුත්කරන ලද විශාලතම නාමික අගයෙන් යුත් රාජකාරීමය නාමිකයෙන් යුත් බැංකු නෝට්ටුව වන්නේ හන්ගේරියානු ජාතික බැංකුව විසින් නිකුත් කරන ලද ක්වින්ටිලියන් (quintillion) සියයක අගයෙන් යුත් පෙන්ගෝ (pengo) බැංකු නෝට්ටුවයි.  ඉමේජ් (පෙන්ගෝ බැංකු නෝට්ටු මෙන් දස ගුණයකින් යුත් වටිනාකමකින් බැංකු නෝට්ටුවක් පවා මුද්‍රණය කල නමුත් නිකුත් නොකර තිබේ.  එය ඉමේජ් [Image] වේ). කෙසේ වෙතත් බැංකු නෝට්ටු අංකය විස්තර කර නොදක්වන ලදී.  බැංකු නෝට්ටු මත බිංදු දැක්වීමේදී යුගෝස්ලාවේ ඩිනාරය ලෝකයේ ප්‍රභල ස්ථානයක් ගනී.  දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු මෙතෙක් තිබූ උපරිම උද්දමන ප්‍රතිශතය වන්නේ 1946 ජූලි මාසයේ හංගේරියාවේ 41, 900,000,000,000,000% (4.19 x 1016%) ප්‍රතිශතයයි.  මෙහිදී සෑම පැය 15කටම මිළ ගණන් දෙගුණවී යැයි ගණන් තබන ලදී.

විශාල අංක භාවිතා කිරීමෙන් වැලකිය හැකි එක් ක්‍රමයක් වනනේ අලුත් මුදල් ඒකක ප්‍රසිද්ධියට පත්වීමයි.  (ඩොලර් 10,000,000,000 වෙනුවට බැංකුවට පරණ ඩොලර් 1,000,000,000 සමාන වන එක් අලුත් ඩොලරයක් යොදාගත හැක.  එමඟින් අලුත් නෝට්ටුව "අලුත් ඩොලර් 10ක්" ලෙස දැක්විය හැක.)  මේ සඳහා උදාහරණයක් ලෙස 2005 ජනවාරි 01වෙනිදා ලීරා (Lira) සඳහා වූ තුර්කියේ විප්ලවය දැක්විය හැක.  මෙම විප්ලවය ඇති වූයේ තුර්කියේ පැරණි ලීරා එකක් නව ලීරා 1ක් සඳහා 1,000,000 ප්‍රතිශතයකින් පරිවර්තනය කිරීමෙනි.  මෙය මුදලේ සත්‍ය වටිනාකම අඩු නොකරන අතර එය ප්‍රතිප්‍රමාණය හෝ නැවත නාමිකය ලෙස හඳුන්වයි.  එමෙන්ම සම්මත උද්දමන මට්ටම් පවතින රටවල කාලයත් සමඟ මෙය සිදුවේ.  අත්‍යුද්ධමනය අතරතුරදී බිල්පත් වල අගය ප්‍රතිමානය කිරීමට පෙර ඉහල යන්නේ මුදල් උද්දමනය ඉතා ඉක්මනින් සිදුවන බැවිනි.

නාමිකයෙහි වෙනස්කම් දැක්වීම සඳහා ඇතැම් බැංකු නෝට්ටු මුද්‍රා තබන ලද‍ී.  මුද්‍රණය සඳහා විශාල කාලයක් ගතවන බැවින් මෙය සිදුකරන ලදී.  අලුත් නෝට්ටු මුද්‍රණය කර තිබෙන කාලයේදී ඒවා යල් පැනීමට ඉඩ තිබෙන ලදී.

අතිඋද්දමනයට සීග්‍ර හේතුවක් වනුයේ මුහුණත වටිනාකමට වඩා ඉතා වැඩි සුන්බුන් වටිනාකමකින් යුත් ලෝහ කාසිය නීති විරෝධී ලෙස මුද්‍රණය කරන ලද කාසි උණුකර දෘඩ මුදල් ලෙස මෙහිදී පදනම් ලෝහයේ වටිනාකම මුහුණත වටිනාකමට වඩා වැඩි බැවින් මෙම කාසි උණු කිරීම සිදුවන බවට වාර්තා ලැබී තිබේ.

ආශ්‍රිත
 උද්දමනය

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Wheelbarrows of Money: 5 Times Currencies Crashed, Commodity.com වෙතින්

ආර්ථික විද්‍යාව
අති උද්ධමනය
Economic collapses
Financial crises
Inflation

අතිඋද්ධමනය


1988 Yaz Olimpiyatları'nda halter müsabakaları, 18-29 Eylül 1988 tarihlerinde ev sahibi Güney Kore'nin Seul kentinde düzenlendi. Halter müsabakaları Olimpik Halter Spor Salonu'nda gerçekleştirildi.

Madalya tablosu

Madalya kazananlar

1 Bulgar Mitko Grablev altın madalya kazanmıştı ancak doping testinde furosemid bulunduğu için diskalifiye edildi.

2 Bulgar Angel Gençev altın madalya kazanmıştı ancak doping testinde furosemid bulunduğu için diskalifiye edildi.

3 Macar Andor Szanyi başlangıçta gümüş madalya kazanmıştı ancak doping testinde stanozolol bulunduğu için diskalifiye edildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Olimpiyatlarda halter
Yaz Olimpiyatları
Halter
Güney Kore'de halter

1988 Yaz Olimpiyatları'nda halter


(89973) Aranyjános, denumire internațională (89973) Aranyjanos, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
89973 Aranyjános este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,21 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 5,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 89001-90000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

89973 Aranyjános


La Pierre levée ou dolmen de la Haute-Barde est un  monument mégalithique situé sur la commune française de Beaumont-Louestault dans le département d'Indre-et-Loire.

Ce dolmen, composé de trois supports et d'un table, ainsi que d'un support isolé de l'ensemble, est classé au titre des monuments historiques par la liste de 1889.

Localisation
Le dolmen se trouve à l'ouest de la commune de Beaumont-Louestault, non loin de la limite communale avec Neuvy-le-Roi, dans le parc du château de la Haute-Barde.

Description
Le dolmen, rectangulaire, est composé de deux supports et d'un fond. Une table () est partiellement effondrée à l'intérieur du dolmen. Un autre support, indépendant, est situé en avant de l'entrée.

Le mégalithe est construit en calcaire lacustre. Il est classé au titre des monuments historiques par la liste de 1889.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .
 .

Articles connexes
 Sites mégalithiques d'Indre-et-Loire
 Liste des monuments historiques d'Indre-et-Loire (A-J)
 Liste des monuments historiques protégés en 1889

Liens externes

Monument historique en Indre-et-Loire
Monument historique classé en 1889
Pierre Levée (Beaumont-Louestault)

Pierre Levée (Beaumont-Louestault)


අම්රපාලි යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ රවි කෙම්මු විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද 2002දී විකාශය වූ ඉන්දියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී මාලා නාට්‍යයකි.  ක්‍රි.පූ. 600දී ඉන්දියාව නිරූපණය කෙරුණු මෙය විශාල අයවැයක් (රුපියල් මිලියන 100ක) සහිතව සැලසුම් කෙරුණු කථාවකි. 2002 ජූනි 30 සිට සෑම ඉරිදා දිනකම පෙ.ව. 11:00ට දූර්දර්ශන් ජාතික නාළිකාව ඔස්සේ මෙය විකාශය විය.

මෙම කථාවේ ප්‍රධාන චරිතය වන්නේ අම්රපාලි නැමැති යුවතියයි. රාජ්‍යයේ වස්තුවක් ලෙස නම් කරනු ලදුව ඇයට ඉහළ තත්ත්වයක් හිමිවන නමුත් ඇගේ කාර්යාභාරය වන්නේ පුරුෂයන් සතුටු කිරීමයි.  පුවත් සමුළුවක දී කෙම්මු පැවසූයේ අම්රපාලී පිළිබඳ හමුවන්නේ තොරතුරු ස්වල්පයක් බවත්, ඇගේ කථා පුවත මුළුමණින්ම හමුවන්නේ බෞද්ධ සාහිත්‍යයෙන් පමණක් බවයි.

අම්රපාලි කථාපුවත මුලින් කථාංග 104කින් යුතුව නිර්මාණය කිරීමට සැලසුම් කෙරිණි. මෙහි රංගන ශිල්පීන් 39 දෙනාගේ සහායට 500ක කණ්ඩායමක් දායක වූ අතර, අශ්වයින් 25ක්, හස්තීන් කිහිප දෙනකු සහ ආරක්ෂක නිලධාරීන් 25ක් ද විය.

දකුණු ඉන්දියාවේ සහ වෙනත් ප්‍රදේශවල ප්‍රදර්ශනය පිණිස මෙම කතාමාලාව භාෂා ගණනාවකින් හඬකවන ලදී. කෙසේනමුත්, 2002 වර්ෂයේ පසුකාලයේ දී, සැලසුම් කළ අවසන් වීමේ දිනයට බොහෝ පෙර කතාමාලාව අවසන් කෙරුණේ ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාර මඳ වීම හේතුවෙනි.

කථාපුවත
අම්රපාලී කථාවට පසුබිම් වන්නේ පුරාතන වෛශාලි නගරයයි. එමගින් දිගහැරෙන්නේ රූමත්, අහිංසක දැරියක වන අම්රපාලි වැඩුණු ස්ත්‍රියක බවට පත්වන ආකාරයයි. ඇගේ දෙමාපියන් විසින් අත්හැර දමනු ලදුව, අම්රපාලීව මහානාමන් විසින් සොයාගනු ලබන්නේ අඹ ගසක් මුල සිටියදී ය. ඔහු ඇයව වෛශාලිය අසල වූ සිය ගම්මානය වෙත රැගෙන යන අතර, එහි දී ඇය හැදී වැඩෙයි. ඇය හර්ෂ් නමැත්තකු සමග ප්‍රේමයෙන් බැ‍ඳෙයි.

කුතුහලයෙන් යුතුව ඇය වෛශාලිය වෙත ගමන් කරන්නේ සෑම වසර සතකටම වරක් වෛශාලියෙහි නව ජනපද කල්‍යාණිය අභිෂේක කරවන ෆැල්ගුනි උත්සවය නැරඹීමටයි. මෙම පදවිය පිරිනැමෙන්නේ රාජධානියේ වඩාත්ම රූමත් සහ දක්ෂ තරුණියටයි. අනුතරුව එම තැනැත්තියට පුරුෂයනට විනෝදය ගෙනදෙන්නියක ලෙස සේවය කිරීමට සිදුවේ.

උත්සවය වෙත යන ගමන අම්රපාලීගේ දිවිය වෙනස් කරයි. සිදුවීම් මාලාවකින් පසුව බීමත් වන ඇය ජනපද කල්‍යාණිය තේරීමේ තරගයට ඉදිරිපත් වන රූමතියන් කණ්ඩායම අතරට මැදි වෙයි. පසුව කාන්තා අභිවෘද්ධිය වෙනුවෙන් කටයුතු කරන ඇය, ජනපද කල්‍යාණිය තේරීමේ තරගය අවලංගු කිරීමට ප්‍රයත්න දරයි. කෙසේනමුත් එහි දී ඇයට ඇගේ ප්‍රියයන් මෙන්ම නිදහස ද අහිමි වේ. අවසානයේ ඇය බුදු දහම වැළඳගන්නී ය.

චරිත නිරූපණය
 ශිල්පා ෂින්දේ/ පූජා භාර්ති, අම්රපාලී ලෙස
 සීමා කාර්
 බෙන්ජමින් ගිලානි, මහානාමන් ලෙස; අම්රපාලීගේ හදාගත් පියායි.
 නරේන්ද්‍ර ජා, හර්ෂ් ලෙස; අම්රපාලීගේ ළමාවියේ සෙනෙහෙවන්තයායි.
 කණිකා ශිව්පූරි
 නීලිමා අසීම්
 අරුන් බාලි
 පංකජ් බෙරී, බිම්බිසාර රජු ලෙස
 රාජේශ් පූරි
 විෂ්ණු ෂර්මා
 ෂහීදා
 මනිෂ් වාධ්වා, අජාතශත්‍රැ ලෙස
 ෂාහ්බාස් ඛාන්

නිෂ්පාදනය
මෙහි ප්‍රධාන චරිතය වන අම්රපාලීගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලද්දේ ශිල්පා ෂින්දේ විසිනි. ඇගේ නම නිර්දේශ කරන ලද්දේ ශ්‍රී අෂ්ටවිනායක් සිනේ විෂන් ලිමිටඩ්හි සේවය කළ ඇගේ සොයුරා විසිනි. 2002 ඔක්තෝබරයේ දී ශිල්පා කතාමාලාව හැරගියේ නිෂ්පාදකයා සමග වේතනය සම්බන්ධයෙන් ඇතිවූ ගැටලුවක් නිසායි. මේ වනවිට කථාංග 22ක් රූගත කොට තිබිණි.  අනතුරු‍ව ඇගේ චරිතය නිරූපණය සඳහා පූජා භාර්ති යොදාගැනිණි.

මෙම කතාමාලව නිර්මාණය කරන ලද්දේ DVR ෆිල්ම්ස් ආයතනය විසින් වන අතර ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ එල්. ආර්. එන්ටර්ප්‍රයිසස් ආයතනය විසිනි. මෙය රචනා කරන ලද්දේ බී. එම්. ව්‍යාස් විසින් වන අතර නිෂ්පාදනය ධිලින් මෙහ්තා සහ ඩී. වෙන්කටේස්වරා රාඕ විසින් සිදුකරන ලදී. කතාමාලාව විකාශය වීමට පෙර මුලින් නිර්දේශ වූ අධ්‍යක්ෂ විජේ පාණ්ඩේ වෙනුවට රවී කෙම්මු යොදාගැනිණි.

සම්මාන
අම්රපාලි රූපවාහිනී කතාමාලාව 2002 ඉන්දියානු රූපවාහිනී ඇකඩමි සම්මාන උළෙලේ දී ප්‍රවර්ග කිහිපයක් ය‍ටතේ සම්මාන හිමි කරගත්තේ ය:
හොඳම මිත්‍යාමය/ඓතිහාසික කතාමාලාව - ඩී. වෙන්කටේශ්වර් රාඕ/ ධිලින් මෙහ්තා
හොඳම කලා අධ්‍යක්ෂණය - ජයන්ත් දේශ්මුඛ්
හොඳම වස්ත්‍ර - මාලා දේයි
හොඳම සිනෙමාරූපණය - මහේෂ් තල්කඩ්

මේවාත් බලන්න
 බුද්ධා (රූපවාහිනී කතාමාලාව)

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
2002 දෙවන ITA සම්මාන
රවී කෙම්මු නිල ෆේස්බුක් අඩවිය
රවී කෙම්මු සඳහා IMDBහි ඇති ගිණුම
අම්රපාලි කථාංගය 1

ඉන්දියානු මිත්‍යාමය රූපවාහිනී කතාමාලා
දූර්දර්ශන් රූපවාහිනී කතාමාලා

අම්රපාලි (රූපවාහිනී කතාමාලාව)


La saison 2022 de l'ATP Challenger Tour, circuit secondaire du tennis masculin professionnel organisé par l'ATP, comprend des tournois répartis en six catégories en fonction de leur dotation qui varie de  à  ou de  à .

Répartition des tournois

Par catégorie
Les tournois sont répartis en six catégories en fonction de leur dotation et des points ATP qu'ils distribuent.

Palmarès
Note : A partir du , l'ATP annonce que les joueurs Russes et Biélorusses ne peuvent plus représenter leurs pays respectifs mais sont autorisés à participer sous une bannière neutre en réponse à l'invasion de l'Ukraine par la Russie.

Janvier

Février

Mars

Avril

Mai

Juin

Juillet

Août

Septembre

Octobre

Novembre

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 ATP Challenger Tour
 Saison 2022 de l'ATP
 ITF Men's Circuit 2022
 ITF Women's Circuit 2022

Lien externe
  ATP Challenger Tour sur le site de l'ATP.

ATP Challenger Tour 2022


Copiii tunetului este un roman science fiction din 1988 scris de John Brunner. Cartea poate fi văzută ca un atac asupra libertății sexuale excesive a oamenilor, care a rezultat după așa-numita revoluție sexuală.

Referințe

Romane de John Brunner
Romane științifico-fantastice
Romane din 1988
Romane Del Rey
Pages with unreviewed translations
1988 în științifico-fantastic

Children of the Thunder


Ivana Baquero (n. 11 iunie 1994, Spania) este o actriță de film spaniolă.
La 11 ani, ea a fost aleasă de regizorul Guillermo del Toro pentru personajul principal - Ofelia în "Labirintul lui Pan", pentru care a câștigat recunoașterea critică și premiul Goya pentru cea mai bună actriță. În 2015, ea a fost distribuită ca Eretria în seria de televiziune The Shannara Chronicles.

Viața
Baquero s-a născut în Barcelona, fiica lui Ivan Baquero și Julia Macías.
A urmat școala americană din Barcelona, unde a învățat să vorbească fluent engleză, spaniolă și catalană.
A absolvit în anul 2012.

Cariera
Baquero a început să acționeze profesional la vârsta de opt ani, jucând câteva roluri mici în mai multe filme înainte de a fi distribuit în Labirintul lui Pan în 2006.
Cel mai notabil dintre aceste filme devine Fragile, în care a jucat un rol minor alături de Calista Flockhart și Richard Roxburgh. Ea a fost într-o serie de alte filme, inclusiv Romasanta și Rottweiler.

De la aproximativ 1000 de tineri actrițe, Baquero a fost ales pentru a juca rolul lui Ofelia în "Labirintul lui Pan". Rolul lui Ofelia a fost inițial destinat unei fete cu vârsta de 8 ani, dar scenariul a fost modificat pentru a găzdui pe Baquero, care la vârsta de 11 ani. După aceea, a lucrat în diferite proiecte în timp ce frecventă încă școala.

În 2009, ea a jucat rolul principal în filmul de groază al lui John Connolly, "The New Daughter", cu Kevin Costner, care a marcat primul ei rol american.

Filmografie

Legături externe
 Site web
 Ivana Baquero pe IMDb
 Ivana Baquero pe CineMagia
 Ivana Baquero pe Instagram
 Ivana Baquero pe Twitter
 Ivana Baquero pe Port.hu

Nașteri pe 11 iunie
Nașteri în 1994
Actrițe spaniole
Spanioli în viață
Actrițe din secolul al XXI-lea
Spanioli din secolul al XXI-lea

Ivana Baquero


متصفح المعرفة  هو مفهوم أخرجه جون ساكولي المدير التنفيذي السابق لشركة أبل كمبيوتر في كتابه الرحلة الطويلة:بيبسي إلى أبل. يصف المفهوم جهازا قادرا على الوصول إلى قاعدة بيانات ضخمة من المعلومات المترابطة تشعبيا، ويستخدم الجهاز عميل برمجي للمساعدة في البحث عن المعلومات.

اقرأ أيضا
 ذكاء اصطناعي

مراجع

تاريخ التفاعل بين الإنسان والحاسوب
حواسيب لوحية
نص تشعبي
واجهات مستخدم

ملاح المعرفة