The ruddy-breasted crake (Zapornia fusca), or ruddy crake, is a waterbird in the rail and crake family Rallidae.

Its breeding habitat is swamps and similar wet areas across South Asia from the Indian subcontinent east to south China, Japan and Indonesia. It has been recorded as a vagrant from the Australian territory of Christmas Island. It is mainly a permanent resident throughout its range, but some northern populations migrate further south in winter.

This crake nests in a dry location on the ground in marsh vegetation, laying 6-9 eggs.

The ruddy-breasted crake is about 22–23 cm long. The body is flattened laterally to allow easier passage through the reeds or undergrowth. It has long toes and a short tail. Coloring includes a pale brown back and chestnut head and underparts, with white barring on the flanks and undertail. The bill is yellowish, and the eyes, legs, and feet are red.

The sexes are similar, but juveniles are dark brown with some white spotting.

These birds probe in mud or shallow water and also pick up food by sight. They forage for shoots, berries and insects, as well as large snails, which they eat by using their bills to peck through the hard shell.

Ruddy-breasted crakes are territorial, but are quite secretive, hiding amongst grassy shrubs and bushes when disturbed.

References
Notes

Sources
 Birds of India by Grimmett, Inskipp and Inskipp,

ruddy-breasted crake
Birds of East Asia
Birds of South Asia
Birds of Southeast Asia
ruddy-breasted crake
ruddy-breasted crake

Ruddy-breasted crake


O Decreto-Lei Nº 1.077/1970, também conhecido como Decreto Leila Diniz, foi um decreto assinado pelo presidente Emílio Médici e pelo Ministro da Justiça Alfredo Buzaid, que censurava material subersivo à moral e bons costumes nos meios de mídia.

Ele foi assinado dois meses após a atriz Leila Diniz dar uma entrevista escandalosa para o jornal alternativo O Pasquim onde defendeu o amor livre, a psicanálise, o uso de maconha e criticou o AI-5, o Instituto Nacional do Cinema e a Globo, além de ter falado o total de 72 palavrões.

Antecedentes

A censura governamental existe no Brasil em maior ou menor grau em todos os seus períodos históricos, até mesmo antes da Independência. Normalmente, ela se dava para calar desafetos políticos ou atentados contra a moral e bons costumes. Entre os governantes que exerceram a censura estão Dom Pedro I durante o Império, Deodoro da Fonseca durante a República da Espada, Prudente de Morais e Artur Bernardes durante a Primeira República, Getúlio Vargas durante o Estado Novo e Getúlio Vargas novamente, Jânio Quadros e João Goulart na Nova República.

Em 1964, se instaurou uma Ditadura Militar no Brasil, que tinha um forte cunho moral. A censura estava presente desde o começo do regime, que já contava com órgãos governamentais criados antes da Ditadura, como o Serviço de Censura de Diversões Públicas, criado em 1945. A repressão foi crescendo aos poucos e em 1967 foi promulgada nova constituição, que previa censura em caso de propaganda de guerra, subversão ou preconceito. No mesmo ano, Castelo Branco publicou, pouco após o fechamento do Congresso Nacional, a Lei de Imprensa, que consolidou o controle do Regime Militar sobre a mídia. Em 13 de dezembro de 1968, Costa e Silva publicou o ato de censura mais famoso da Ditadura, o AI-5. Este foi o ápice da censura no Brasil. Em 1969, Costa e Silva publicou o Decreto-Lei Nº 510, que permitia a censura sem o processo judicial em casos "urgentes".

Leila Diniz era filha de comunistas e foi uma estrela do cinema que estreou sua carreira nos filmes em 1966, quando fez uma pequena participação no filme O Mundo Alegre de Helô. O filme mais importante de sua carreira, a comédia romântica Todas as Mulheres do Mundo, foi gravado no mesmo ano. Ela foi uma precurssora do movimento feminista no Brasil dos anos 70 e uma figura central na chegada da revolução sexual no  país, escandalizando a sociedade em diversas ocasiões, como em 1971, quando foi à praia de biquini enquanto grávida sem proteger sua barriga com uma bata. Ela foi uma pessoa importante para o cinema brasileiro, chegando a ganhar um prêmio de melhor atriz no Festival de Brasília. Leila morreu em um acidente aéreo quando voltava de um festival na Austrália em 1972, onde recebeu um prêmio pela atuação no filme Mãos Vazias. Ela recebeu reconhecimento de personalidades como Carlos Drummond de Andrade, Rita lee e Milton Nascimento e o Festival de Brasília passou a entregar o Prêmio Leila Diniz, que homenageia mulheres importantes para a história do cinema nacional.

Promulgação

Entrevista no Pasquim

Em 20 de novembro de 1969, Leila Diniz deu uma polêmica entrevista de roupão e toalha na cabeça para a edição Nº 22 do Pasquim, um dos jornais alternativos de maior circulação da época. Nela, Leila confessou  ter perdido a virgindade com 15 anos, criticou o casamento, defendeu o amor livre, a psicanálise e o uso de maconha e criticou o AI-5, o Instituto Nacional do Cinema e a Globo, além de ter falado o total de 72 palavrões, que fez com que a revista optasse por censurá-los com asteriscos. A edição se tornou a terceira mais vendida da história do jornal, com 117 mil exemplares. Porém, o real alcance da entrevista foi maior, já que foram vendidas fitas piratas com o conteúdo.

Leila, então, se tornou o símbolo nacional da imoralidade pela direita e da alienação pela esquerda. A TV Globo encerrou seu contrato com a atriz e ela foi acusada de ameaçar a moral e os bons costumes. De acordo com Ricky Goodwin, a demissão da Globo foi dura, com a emissora dizendo que "Puta não trabalha aqui". Em janeiro de 1971, dois policiais foram enviados à sede da TV Tupi com um mandato de prisão. Flávio Cavalcanti aconselhou que Leila fugisse durante o intervalo comercial para seu sítio em Petrópolis, e a atriz trocou de roupas com Laudelina Maria Alves e fugiu de carro. Laudelina foi abordada pelos policiais em frente ao número 204 da avenida Epitácio Pessoa, onde Leila morava. Seu advogado, Marcelo Cerqueira, conseguiu convencer o Ministro da Justiça, Alfredo Buzaid, em suspender o mandato de prisão, desde que Leila assinasse um termo se comprometendo a não dizer mais nenhum palavrão em público. A atriz assinou a contragosto.

Promulgação do decreto
Em 26 de janeiro de 1970, o presidente Emílio Médici e Alfredo Buzaid assinaram o Decreto-Lei Nº 1.077, apelidado de Decreto Leila Diniz, com o objetivo de combater o amor livre e quaisquer outras ações que fossem consideradas subversivas a moral e aos bons costumes. Ele permitia que a Polícia Federal investigasse casos de subversão em material impresso ou gravado e exibições ao vivo. "(...) [O] emprêgo dêsses meios de comunicação obedece a um plano subversivo, que põe em risco a segurança nacional". Em caso positivo, a Polícia Federal, o Conselho Superior de Censura e os juizados Menores, baseados nos artigos 61 e 62 da Lei Nº 5.250/1967, deveriam impor as devidas punições, que incluiam a proibição da exibição do material, queima de material impresso e multa de no mínimo NCr$ 10,00 em caso de publicação ou venda.

Impacto
O decreto estrangulou os jornais nanicos e alternativos, os obrigando a enviar todas as matérias para Brasília. Já os jornais de grande circulação tiveram censores inseridos nos editoriais para suavizar ou mudar completamente algumas matérias, em um ato de censura prévia. A Indústria Pornográfica foi fortemente afetada, o que levou ao desenvolvimento de cinemas pornográficos clandestinos, como a Boca de Lixo.

Ligações externas

 O Pasquim Nº 22, de 20 a 26 de novembro de 1969
 Decreto-Lei Nº 1.077, de 26 de janeiro de 1970

Governo Costa e Silva
1970 na política do Brasil
Extrema-direita no Brasil
Censura na ditadura militar no Brasil (1964–1985)
Decretos-lei do Brasil

Decreto Leila Diniz


Compresia imaginilor este un tip de compresie a datelor aplicată imaginilor digitale, pentru a reduce costurile de stocare sau transmisie. Algoritmii pot profita de percepția vizuală și de proprietățile statistice ale datelor din imagini pentru a oferi rezultate superioare comparativ cu metodele generice de compresie a datelor care sunt utilizate pentru alte date digitale.

Compresia imaginilor cu și fără pierderi
Compresia imaginilor poate fi  sau . Compresia fără pierderi este preferată în scopul arhivării și adesea pentru imagistica medicală, desenele tehnice,  sau benzi desenate. Metodele de compresie cu pierderi, mai ales la volume de date reduse, introduc . Metodele cu pierderi sunt potrivite în special pentru imagini naturale, cum ar fi fotografiile, în aplicații în care este acceptabilă o pierdere minoră (uneori imperceptibilă) de fidelitate pentru a obține o reducere substanțială a volumului de date. Pierderea de compresie care produce diferențe neglijabile poate fi numită "fără pierderi vizuale".

Metodele pentru comprimarea imaginilor fără pierderi sunt:

  utilizată în metoda implicită din  și ca una dintre cele posibile în BMP, , TIFF
 Area image compression
  și codificarea predictivă

 Algoritmi adaptivi cu dicționar, cum ar fi  utilizat în GIF și TIFF
  utilizat în PNG,  și TIFF

Metode de comprimare cu pierderi:

 Reducerea  la  cele mai comune din imagine. Culorile selectate sunt specificate în  din antetul imaginii comprimate. Fiecare pixel se referă doar la indexul unei culori din paleta de culori, această metodă poate fi combinată cu  pentru a evita .
 .  Aceasta profită de faptul că ochiul uman percepe schimbările spațiale ale luminozității mai accentuat decât cele de culoare, prin medierea sau scăderea unor informații de crominanță din imagine.
 .  Aceasta este metoda cea mai frecvent utilizată. În special, se folosește pe scară largă o  cum ar fi transformata cosinus discretă (DCT): DCT este uneori denumit ă"DCT-II" în contextul unei familii de transformări cosinus discrete; de exemplu, vezi transformata cosinus discretă.  mai recent dezvoltată este de asemenea utilizată extensiv, urmată de  și .
 .

Alte proprietăți
Cea mai bună calitate a imaginii la o anumită rată de compresie este obiectivul principal al comprimării imaginii, dar există și alte proprietăți importante ale schemelor de compresie a imaginilor:

Scalabilitatea se referă în general la o reducere a calității obținută prin manipularea datelor sursă (fără decompresie și recompresoe). Alte nume pentru scalabilitate sunt codare progresivă sau embedded bitstreams. În ciuda naturii sale contradictorii, scalabilitatea poate fi găsită și la codecurile fără pierderi, de obicei sub formă de scanări de pixeli grosiere-fine. Scalabilitatea este utilă în special pentru previzualizarea imaginilor în timpul descărcării lor (de exemplu, într-un browser web) sau pentru furnizarea de acces la calitate variabilă ca în bazele de date. Există mai multe tipuri de scalabilitate:

 Progresivă calitativ: fluxul de biți îmbunătățește succesiv imaginea reconstruită.
 Progresivă în rezoluție: Se codifică întâi o rezoluție mai mică a imaginii; apoi se codifică diferența față de rezoluțiile mai mari.
 Progresivă în componente: se codifică mai întâi versiunea în tente de gri; apoi se adăugă culorile.

Codificarea pe regiuni de interes.  Anumite părți ale imaginii sunt codificate cu o calitate mai bună decât altele. Aceasta poate fi combinată cu scalabilitatea (se codifică mai întâi aceste părți, altele mai târziu).

Metainformații.  Datele comprimate pot conține informații despre imaginea care poate fi utilizată, pentru clasificare, căutare sau răsfoirea imaginilor. Aceste informații pot include statistici de culoare și textură, imagini de  mici și informații despre autor sau despre drepturile de autor.

Puterea de procesare. Algoritmii de compresie necesită cantități diferite de  pentru a codifica și decodifica. Unii algoritmi de compresie puternică necesită o putere de procesare mare.

Calitatea unei metode de comprimare este adesea măsurată prin . El măsoară cantitatea de zgomot introdusă printr-o comprimare cu pierderi a imaginii, totuși, judecata subiectivă a privitorului este considerată și ea o măsură importantă, probabil cea mai importantă măsură.

Note

Legături externe

 Compresia imaginilor prelegere de la MIT OpenCourseWare
 Fundamentele codificării imaginilor
 Un studiu despre compresia imaginilor  cu elementele de bază, comparând diferite metode de comprimare, cum ar fi JPEG2000, JPEG și JPEG XR / HD Photo
 Bazele compresiei datelor, include compararea formatelor PNG, JPEG și JPEG-2000
 Întrebări frecvente: Care este stadiul tehnicii în comprimarea imaginilor fără pierderi?  de la comp.compression
 IPRG  un grup deschis legat de resurse de cercetare a procesării imaginilor

Procesarea imaginilor

Compresia imaginilor


Hugo López Martínez (Gijón, Asturias, España, 15 de mayo de 1988) es un futbolista español que juega de centrocampista en el Dhofar Club de la Liga Profesional de Omán.

Trayectoria
Se formó en los equipos de fútbol base del Colegio de la Inmaculada de Gijón, donde pronto destacó y llamó la atención de los ojeadores de equipos profesionales como el Real Sporting de Gijón y el F. C. Barcelona. Finalmente, fue el club catalán quien se hizo con su ficha federativa al comienzo de su primer año en categoría infantil (sub-13) con el Inmaculada. Se incorporó a La Masía en 2000 y permaneció en la cantera del Barcelona hasta la temporada 2007-08, cuando fichó por el U. D. Almería "B".

En la campaña 2008-09 el Sporting volvió a interesarse por el jugador y consiguió su cesión para el Real Sporting de Gijón "B", con una opción de compra. Al término de la temporada, y al no ejercer el conjunto rojiblanco la opción de compra, el jugador se reincorporó al Almería "B" para disputar la campaña 2009-10. Tras finalizar en cuarta posición la liga regular, el equipo se clasificó para la promoción de ascenso a Segunda División B, donde quedó eliminado por el C. E. L'Hospitalet en el último cruce. Después de concluir su contrato firmó con la S. D. Noja, con quien logró el primer puesto en el grupo 3 de la Tercera División en la temporada 2010-11 y repitió participación en una fase de ascenso a la categoría de bronce. En esta ocasión, fue la Gimnástica Segoviana C. F. quien dejó al club cántabro sin opciones de ascenso.

Posteriormente, fichó por el Atlético Clube de Portugal de la Segunda División del país luso. Su debut se produjo el 7 de agosto de 2011 en un partido de la Copa de la Liga contra el Portimonense S. C. El 8 de agosto de 2012 fichó por el PFC Slavia Sofia de la Liga A de Bulgaria y en enero de 2013 fue traspasado al Ironi Nir Ramat HaSharon F. C. de la Liga Premier de Israel. En julio de 2013 fue traspasado al E. N. Paralimni de la Primera División de Chipre, y en enero de 2014 rescindió su contrato para incorporarse al Apollon Limassol. El 28 de agosto del mismo año debutó en la Liga Europa durante el partido de vuelta de la ronda de play-off disputado frente al FC Lokomotiv Moscú, en el que anotó el último de los goles de su equipo en una victoria por 1-4. Al término de la temporada 2014-15 se desvinculó del Apollon y fichó por el Hapoel Kfar Saba israelí. En la campaña 2015-16 se incorporó al Celaya F. C. de la Liga de Ascenso de México. En agosto de 2017 se incorporó al Dhofar Club de la Liga Profesional de Omán y un año después al Al Hamriyah Club de la División 1 de EAU. En enero de 2019 pasó al Al Jabalain, de la Primera División Saudí, y en julio regresó al Dhofar Club.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en Cero a cero
 Ficha en Fora de Jogo

Futbolistas de Gijón
Futbolistas de la Unión Deportiva Almería "B"
Futbolistas del Real Sporting de Gijón "B"
Futbolistas de la Sociedad Deportiva Noja
Futbolistas del Atlético Clube de Portugal
Futbolistas del Slavia Sofia
Futbolistas del Enosis Neon Paralimni
Futbolistas del Apollon Limassol
Futbolistas del Hapoel Kfar Saba
Futbolistas del Celaya Fútbol Club en los años 2010
Antiguos alumnos del Colegio de la Inmaculada (Gijón)
Futbolistas del Colegio de la Inmaculada de Gijón
Nacidos en Gijón
Futbolistas del Al Hamriyah Club

Hugo López


Aglauco Casadio, né le  à Faenza, est un réalisateur et scénariste italien.

Filmographie partielle

En tant que réalisateur
 1952 : Piccolo cabotaggio pittorico (documentaire)
 1958 : Un morceau de ciel (Un ettaro di cielo) (+ scénariste)
 1961 : Clerici (documentaire)
 1961 : Cinque leoni un soldo (court-métrage)
 1963 : La ferriera abbandonata (court-métrage)

Notes et références

Liens externes

Naissance à Faenza
Réalisateur italien
Scénariste italien
Naissance en novembre 1917

Aglauco Casadio


Fauna veya direy, belli bir bölgede yaşayan hayvanların tümüne verilen addır. Yeryüzünde ekolojik olarak sınırlanabilir bir yaşam alanında bulunan hayvan türlerinin tamamıdır. Bakteriler gibi tek hücreli canlılar genellikle Flora (botanik) içinde değerlendirilir.

Ayrıca bakınız

 Nesli tehlikedeki türler
 Nesli Tehlike Altında Olan Yabani Hayvan ve Bitki Türlerinin Uluslararası Ticaretine İlişkin Sözleşme
 IUCN Kırmızı Listesi

Latinceden Türkçeye geçen sözcükler

Fauna


The word incubation may refer to:

Science and technology
 Egg incubation, sitting on or brooding the eggs of birds and other egg-laying animals to hatch them
 Incubation (psychology), the process of thinking about a problem subconsciously while being involved in other activities
 Incubation period, medical term for the time between being exposed to infection and showing first symptoms
 Incubator (culture), a device used to grow and maintain course of cell cultures

Arts and entertainment
 Incubate (festival), an annual independent culture festival in Tilburg, The Netherlands
 Incubation: Time Is Running Out, 1997 turn-based tactics computer game from Blue Byte
 "Incubation", song released on the B-side of the Komakino flexi-single in 1980, and on the Substance (Joy Division album) in 1988
 Biohazard 4 Incubate, a 97-minute DVD detailing the story of Resident Evil 4

Religion and spirituality
 Dream incubation, practiced technique of learning to "plant a seed" in one's mind for a specific dream topic to occur
 Incubation (ritual), a religious practice of sleeping in a sacred area with the intention of experiencing a divinely inspired dream or cure
 Salaat-ul-Istikhaarah, an Islamic prayer with the intention of searching for guidance for a decision or issue

Other uses
Business incubator, a company that helps new and startup companies to develop by providing services such as management training or office space

See also
Incubator (disambiguation)
Early feeding

Incubation


Wolfsbühl ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Wilburgstetten im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Nördlich des Dorfes verläuft der Limes. Im Osten befindet sich der Weiltinger Forst. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Greiselbach zur B 25 (1,3 km südlich) bzw. zur Staatsstraße 2385 bei Wilburgstetten (0,7 km nördlich).

Geschichte
Die Fraisch über Veitsweiler war umstritten. Sie wurde sowohl vom ansbachischen Oberamt Wassertrüdingen als auch vom oettingen-spielbergischen Oberamt Aufkirchen beansprucht. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft sowie die Grundherrschaft hatte das württembergische Oberamt Weiltingen. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts bestand der Ort aus 11 Söldengüter mit 7 Untertansfamilien.

Mit dem Gemeindeedikt wurde der Ort dem 1811 gebildeten Steuerdistrikt und Ruralgemeinde Veitsweiler zugewiesen. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) kam Wolfsbühl an die Gemeinde Wilburgstetten.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Margareta (Wilburgstetten) gepfarrt. Die Protestanten sind nach St. Stephan (Greiselbach) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Wilburgstetten
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Wolfsbühl (Wilburgstetten)


Arahnofobija (grč. aráchnē = pauk i phóbos = strah) je abnormalan strah od paukâ i bilo čega što podsjeća na njih, na primjer paukove mreže ili paukolikih stvari. Ovo je jedna od najčešćih fobija; istraživanja pokazuju da 50 % žena i 10 % muškaraca pokazuje simptome. Arahnofobija pogađa 3,5 do 6,1 % svjetske populacije.

Studija iz 2001. godine utvrdila je da bi ljudi mogli brže otkriti slike pauka među slikama cvijeća i gljiva nego što su mogli prepoznati slike cvijeća ili gljiva među slikama pauka. Istraživači pretpostavljaju da je to stoga što je brza reakcija na opasnost od pauka bila relevantna za evoluciju čovjeka.

Vidi još
 Popis fobija

Izvori

Pauci
Fobije

Arahnofobija


Meezen er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Mittelholstein i den sydlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Meezen ligger omkring 29 km vest for Neumünster og 26 km syd for Rendsborg i Naturpark Aukrug. Nordvest for Meezen krydser Bundesstraße 77 fra Rendsborg mod Itzehoe, Bundesstraße 430 fra Neumünster mod Meldorf.

Kommunen ligger i et skovrigt område med mange småsøer.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Meezen


Tradicijska okućnica u mjestu i općini Dubravica locirana je na izduženoj parceli uz glavnu prometnicu u središtu naselja. Na njoj se nalaze kuća, štala i bunar. Kuća prizemnica od širokih planjki djelomično podrumljena građena je 1908. g. Spada u red vrijednih kuća u sjeverozapadnoj Hrvatskoj zbog oblikovanja, materijala, dekoracije, unutrašnjeg prostora koji tipološki pripada razvijenijoj trodijelnoj kući, a prava rijetkost su očuvane 4 zidane peći te nekoliko predmeta pokućstva i onih vezanih za poljodjelstvo. Značajna je i za povijest lokalne uprave stoga što je u kući u razdoblju od 1926. – 1935. g.bila općinska uprava.

Zaštita
Pod oznakom Z-5221 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Zaštićene stambeno-gospodarske građevine u Zagrebačkoj županiji

Tradicijska okućnica u Dubravici


Alfred Wallis (18 August 1855 – 29 August 1942) was a British fisherman and artist known for his port landscapes and shipping scenes painted in a naïve style. Having no artistic training, he began painting at the age of 70, using household paint on scraps of cardboard. He achieved little commercial success, although his work was championed by progressive artists such as Ben Nicholson and Christopher Wood.

Life and work

Alfred's parents, Charles and Jane Wallis, were from Penzance in Cornwall, and moved to Devonport, Devon, in 1850, to find work. Alfred and his brother Charles were born in Devonport. Later, when Jane Wallis died, the family returned to Penzance. Upon leaving school, Alfred was apprenticed to a basketmaker before becoming a mariner in the merchant service by the early 1870s. He sailed on schooners across the North Atlantic between Penzance and Newfoundland.

Wallis married Susan Ward in St Mary's Church, Penzance, in 1876, when he was 20 and his wife was 41. He became stepfather to her five children. He continued as a deep-sea fisherman on the Newfoundland run in the early days of his marriage, which allowed him to earn a good wage. After the death of his two infant children Alfred switched to local fishing and labouring in Penzance.

The family moved to St Ives, Cornwall, in 1890 where he established himself as a marine stores dealer, buying scrap iron, sails, rope and other items. In 1912, his business, "Wallis, Alfred, Marine Stores Dealer" closed and Alfred kept busy with odd jobs and worked for a local antiques dealer, Mr Armour, which provided some insight into the world of objets d'art.

Following his wife's death in 1922, Wallis took up painting, as he later told Jim Ede, "for company". He was self-taught, and never had an art lesson.

His paintings are an excellent example of naïve art; perspective is ignored and an object's scale is often based on its relative importance in the scene, giving many of his paintings a resemblance to early maps. Wallis painted seascapes from memory, in large part because the world of sail he knew was being replaced by steamships. As he put it, his subjects were "what use To Bee out of my memory what we may never see again ..." Having little money, Wallis used what materials were immediately available, mostly painting on cardboard torn from packing boxes and using a limited palette of paint bought from ship chandlers.

By fortunate coincidence, in 1928, a few years after he had started painting, Ben Nicholson and Christopher Wood came to St Ives and established an artist colony. They were delighted to find Wallis and celebrated his direct approach to image-making. Nicholson commented later that "to Wallis, his paintings were never 'paintings' but actual events". Wallis was propelled into a circle of some of the most progressive artists working in Britain in the 1930s.

The influence, however, was all one way; Wallis continued to paint as he always had. Nicholson later termed Wallis's art "something that has grown out of the Cornish seas and earth and which will endure".

Through Nicholson and Wood, Wallis was introduced to Jim Ede who promoted his work in London. Despite this attention, Wallis sold few paintings and continued to live in poverty until he died in the Madron workhouse near Penzance. He is buried in Barnoon cemetery, overlooking St Ives Porthmeor beach and the Tate St Ives gallery. An elaborate gravestone, made from tiles by the potter Bernard Leach and depicting a tiny mariner at the foot of a huge lighthouse – a popular motif in Wallis's paintings – covers the tomb.

Wallis thought his neighbours resented his fame, and that they believed him to be secretly rich. In one of his last letters, to Ede, he wrote:

Examples of Wallis's paintings can be seen at the Tate St Ives and at Kettle's Yard in Cambridge (Jim Ede's home). In October 2020, an exhibition titled "Alfred Wallis Rediscovered" opened at Kettle's Yard.

See also
 List of St Ives artists

References

External links

  Alfred Wallis Paintings by Max Wildman
 Images from the Tate gallery collection.

1855 births
1942 deaths
19th-century English painters
20th-century English painters
British marine artists
Burials in Cornwall
English male painters
Landscape artists
Naïve painters
Artists from Devonport, Plymouth
St Ives artists
19th-century English male artists
20th-century English male artists

Alfred Wallis


أليسيو تشاربي (مواليد 19 أبريل 1973 في ليدو دي ييسولو - إيطاليا)  لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى جنوى الإيطالي منذ 2004 في مركز حارس مرمى .

روابط خارجية

مراجع

حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو جنوى
لاعبو ريجينا
لاعبو كالياري
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من فينيتو
لاعبو نادي أنكونا لكرة القدم
مواليد 1973

أليسيو تشاربي


අසම්භා්‍ය මැතිවරණ ක්‍රමය

අසම්භා්‍ය මැතිවරණ ක්‍රමය යනු ඡන්ද දායකයන් අපේක්ෂකයන් සිය කැමැත්තේ අනුපිළිවලට ලකුණු කල පසු ඉන් එක් ජයග්‍රහකයෙකු තෝරාගන්නා මැතිවරණ ක්‍රමයකි. ප්‍රතම මනාප ගණනයෙන් පසුව එක් අපේක්ෂකයේකුටවත් බහුතර මනාප ලබාගත නොහැක ( 50% ) වී නම් ඉහල මනාප ලබාගත් දෙදෙනා හැර ඉතිරි අපේක්ෂයන් තරගයෙන් ඉවත් කරනු ලැබේ. පසුව එසේ ඉවත් කෙරුන අපේක්ෂකයන්ට ලැබී තිබුණු ඡන්ද වල දෙවන මනාප ගණන් කර තරගයේ රැදී සටින අපේක්ෂකයන් දෙදෙනා අතර බෙදා හැරේ. මෙමගින් අවසානනයේ එක් අපේක්ෂකයෙකු බහුතරයක් ලබා ජයග්‍රහනය කරයි.මෙය විකල්ප මැතිවරණ ක්‍රමයකට සමාන නමුත් එක් වෙනසක් ඇත. එනම් විකල්ප මැතිවරණ ක්‍රමයකදී ඡන්ද ගණන්කිරීම වට කිහපයකදී සිදුවිය හැකි නමුත් මෙහි දී පැවතිය හැක්කේ වට දෙකක් පමණි. එක්සත් ජන පදයේ  මෙම මැතිවරණ ක්‍රම දෙකම  instant run off sysstem ප්‍රභේදන ලෙස සලකනු ලැබේ. අසම්භා්‍යය මැතිවරණ ක්‍රමය Two Round system හි  සංයුත්ත අවස්ථාවක් ලෙසද සැලකිය හැකිය. ඡන්දදායකයින් දෙවරක් ඡන්ද පොළ වෙත යෑමකන් තොරව ඡන්දවට දෙකම සිදුවේ.

අසම්භා්‍යය මැතිවරණ ක්‍රමයේ විශේෂ ප්‍රභේදනයක් ශ්‍රී ලංකා ජනාදිපතිවරණයේ දී යොදාගැනේ. තවත් ප්‍රබභ්දනයක් වන Supemetary vote එන්ගලංතයේ නගරාදිපතිවරුන් පත් කිරීම සදහා යොදාගැනේ. අතිතයේදී  1892 - 1942 දක්වා ක්වීන්ස්ලන්ඩ් ව්‍්‍යවස්ථාදායක සභාව පත් කර ගැනිම සදහාද යොදාගැනුනි. අද දක්වා අඛණ්ඩව දීර්ඝතම කාලයක් ලොව භාවිතා කෙරුණු මැතිවරණ ක්‍රමය මෙය වේ. අැමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ඇලබාමා ප්‍රන්තයේද 1920 දශකයේදී මෙම ක්‍රමය භාවිතාවිය.

අසම්භා්‍ය මැතිවරණ ක්‍රමය


Orgware je mrežna sastavnica informacijskih sustava. Organizacijska je sastavnica. Obuhvaća sve metode, mjere, propise i specifikacije kojima se vremenski i funkcijski usklađuje djelovanje ostalih sastavnica u sustavu: sklopovlja, programske podrške, ljudi i mrežne sastavnice.

Usporedi
NetWare
alfa-inačica
beta-inačica
plati koliko želiš
darovna ekonomija
freemium
freeware
shareware
demo
abandonware
vaporware
shovelware (crapware, garbageware)
adware
donationware
otvoreni kod
nagware
glossyware
beerware

Izvori

Vrste programske podrške

Orgware


A Igreja Cristo Obrero e Nossa Senhora de Lourdes (), conhecida também como a Iglesia de Estación Atlántida, é um templo católico e Património Mundial em Estación Atlántida (perto de Atlántida), Uruguai; foi disenhada pelo arquiteto Eladio Dieste em 1958.

Ligações externas

 Fotográfias

Templos católicos do Uruguai
Patrimônio Mundial da UNESCO no Uruguai
Arquitetura modernista no Uruguai

Iglesia de Cristo Obrero y Nuestra Señora de Lourdes


Monteux steht für

 Monteux, eine französische Gemeinde im Département Vaucluse

Monteux ist der Familienname folgender Personen:

 Claude Monteux (1920–2013), französischer Flötist und Dirigent
 Kirk Monteux (* 1965), deutscher Musikproduzent und Gitarrist
 Pierre Monteux (1875–1964), französisch-US-amerikanischer Dirigent

Monteux (Begriffsklärung)


إرنست ناخب ساكسونيا  (مايسن، 24 مارس 1441 - كولديتس ، 26 أغسطس 1486) الأمير الناخب لساكسونيا من 1464 حتى 1486.
إرنست هو مؤسس وسلف خط إرنستيني من حكام ساكسونيا، وأيضا هو الجد الأكبر  لألبرت دي ساكس-كوبرغ وغوتا.

حياته
هو الابن الثاني (ولكن الرابع في الترتيب) من ثمانية أبناء لـ فريدرخ الثاني ناخب ساكسونيا ومارغريت من النمسا شقيقة الإمبراطور فريدرخ الثالث.

مع وفاة شقيقه الأكبر فريدرخ في 1451، أصبح الوريث الواضح لـ ناخب ساكسونيا، وفي 1455 اختطف مع شقيقه الأصغر ألبرخت من قبل الفارس كونتس فون كوفونجين في حادثة شهيرة عُرفت في التاريخ الألماني بـ سرقة الأمراء (Prinzenraub)؛ عُثر على شقيقه ألبرخت في نفس الليلة التي تم فيها الاختطاف، في حين فُرج عنه بعد أربعة أيام، وإما مصير كونتس كان هو الإعدام في سوق فرايبرغ في 14 يوليو 1455.

خلف والده بعد وفاته في 1464، واستطاع ضم تورينغيا في 1482 بعد وفاة عمه فيلهلم، وبعد ثلاث سنوات في 1485 من خلال معاهدة لايبزيغ تم تقسيم ممتلكات العائلة بينه وبين شقيقه ألبرخت.

وفقاً لمعاهدة حصل على أراضي حول فيتنبرغ، والجزء الجنوبي من تورينغيا، فوغتلاند، وأجزاء من بليسنرلاند، واختر فيتنبرغ كـ مكان إقامته.

الذرية
في لايبزيغ في 19 نوفمبر 1460 تزوج من إليزابيث ابنة ألبرخت الثالث دوق بافاريا-ميونخ؛ وكان لديهم سبعة أبناء:-
 كريستينا (25 ديسمبر 1461 - 8 ديسمبر 1521)؛ تزوجت من هانز ملك الدنمارك والسويد.
 فريدرخ الثالث، ناخب ساكسونيا (17 يناير 1463 - 5 مايو 1525).
 إرنست (26 يونيو 1463 - 3 أغسطس 1512)؛ رئيس أساقفة ماغدبورغ (1476-1480)، ثم أسقف هالبرشتات.
 أدالبرت (8 مايو 1468 - 16 أغسطس 1484).
 يوهان، ناخب ساكسونيا (30 يونيو 1468 - 16 أغسطس 1532).
 مارغريت (4 أغسطس 1469 - 7 ديسمبر 1528)؛ تزوجت من هاينريش الأوسط، دوق براونشفايغ-لونيبورغ.
 فولفغانغ (ح.1473 - ح.1478).

المراجع

أشخاص من مايسن
بيت فتين
مواليد 1441
مواليد في مايسن
ناخبو ساكسونيا
وفيات 1486
وفيات في كولديتس

إرنست ناخب ساكسونيا


Iana Chan é uma empreendedora brasileira, fundadora do PrograMaria, uma organização que busca diversidade de gênero para a área da tecnologia no Brasil e que foi eleita a melhor startup de Impacto Social no Startup Awards do ano de 2019. Iana individualmente foi considerada pela revista estadunidense Wired como uma das 50 pessoas que expandiram a criatividade no país em 2020 e foi eleita Profissional Tech do Ano pelo prêmio "Mulheres que Transformam", também no ano de 2020.

Carreira
Filha de imigrantes chineses, Iana Chan é formada em jornalismo pela Escola de Comunicações e Artes da Universidade de São Paulo e trabalhou em grandes empresas como Editora Abril e na Fundação Victor Civita.

Programaria
Em 2015, Iana Chan já havia conquistado um de seus primeiros prêmios, o "Mulheres Tech", graças a um projeto que oferecia aulas de introdução à lógica de programação e o desenvolvimento web voltado para o ensino de programação para mulheres. Desde 2018, ano em que Iana começou a se dedicar integralmente à organização, mais de 6 mil mulheres já participaram dos cursos oferecidos pelo projeto, além de conectar mais de 25 mil pessoas em eventos e projetos próprios com grandes empresas como a Intel, Rede Globo, Grupo Boticário, Olist, Nubank e C6 Bank.

Ligações externas
 Site oficial do PrograMaria
 Fundadora da PrograMaria, Iana Chan quer empoderar meninas e mulheres através da tecnologia e programação

Empreendedores do Brasil
Brasileiros de ascendência chinesa
Alunos da Escola de Comunicações e Artes da Universidade de São Paulo
Programadores do Brasil

Iana Chan


La saison 1896-1897 est la cinquième saison du championnat d'Angleterre de football de deuxième division. Les deux premiers du championnat se retrouvent avec les deux derniers de First Division dans un mini championnat dans lequel les deux premiers obtiennent une place en première division.

Le Notts County remporte la compétition, le club termine également les test matches à la première place et est promu en première division. Le vice-champion, Newton Heath termine à la dernière place des test-matches et reste en deuxième division.

Compétition
La victoire est à deux points, un match nul vaut un point.

Classement

|}

 Parmi les trois derniers, seul Burton Wanderers n'obtient pas assez de voix pour rester en deuxième division.

Test matches
Les deux derniers de la première division affrontent les deux premiers de la deuxième division. Les équipes d'une même division ne se rencontrent pas, les deux premiers du classement obtiennent une place en première division.

|}

 Notts County - Sunderland 1-0
 Burnley - Newton Heath 2-0
 Sunderland - Notts County 0-0
 Newton Heath - Burnley 2-0
 Newton Heath - Sunderland 1-1
 Burnley - Notts County 0-1
 Sunderland - Newton Heath 2-0
 Notts County - Burnley 1-1

Notes et références

Lien externe
 classement saison 1896-97 sur rsssf.com

1896-1897
Sport en Angleterre en 1896
Sport en Angleterre en 1897
Angleterre 2
Angleterre 2

Championnat d'Angleterre de football de deuxième division 1896-1897


Efes Pilsen Kupası, 2002-2007 yılları arasında Efes Pilsen'in sponsorluğunda Antalya'da düzenlenen futbol turnuvasıdır.

Turnuva, altı yıl boyunca turnuva liglerin devre arasına girdiği Ocak ayında düzenlendi. Organizasyonun ilk 5 yılına Antalya Atatürk Stadı ev sahipliği yaptı. Son sezon maçları ise WOW Topkapı Center futbol sahasında oynandı.

Toplamda 6 sezon yapılan turnuvaya en fazla katılan ekip 5 defa ile Werder Bremen'dir. Turnuva son olarak 2007 yılında düzenlenmiştir.

Türkiye'deki futbol hazırlık turnuvaları

Efes Pilsen Kupası


Olaylar
 Macar Kralı I. László, Hırvatistan Krallığı'nı topraklarına kattı.
 Bosna-Hersek, Macaristan Krallığı'nın hakimiyetine geçti.
 Oğuz Türkmenleri Diyarbakır, Mardin, Hasankeyf ve Harput bölgelerinde Artuklu Beyliği'ni kurdu.
 Endülüs Emevîleri, Valensiya'yı ele geçirdi.
 Haçlı kumandanı Raymond'la yaptığı Trablus önündeki savaşta Tutuş'un oğlu Şam emiri Melik Dukak'ı yendi.
 Hırvatistan Krallığı'nın egemenliği altında kalmış Hersek'te Hum Prensliği adında bir Sırp devleti kuruldu.

 Artuklu Beyliği kuruldu (dağılışı 1409).

Doğumlar
 7 Şubat - İmparatoriçe Matilda, Kutsal Roma İmparatoru eşi İmparatoriçe (ö. 1167)

Ölümler
 1 Kasım - Anna Dalassini, Bizans İmparatoru I. Aleksios'un annesi, etkin Ana İmparatoriçe (d. 1025 / 1030)

1102


Genádio (; , fl. 578–600) foi um general romano do Império Bizantino e o primeiro exarca da África.

Vida

As origens de Genádio são desconhecidas. Foi nomeado mestre dos soldados da África em cerca de 578, e rapidamente derrotou o Reino Mauro-Romano de Garmul na Mauritânia. Ocupou este cargo até ser nomeado exarca pelo imperador Maurício  em algum momento entre 585 e 592. Já patrício em 582, foi agraciado com o título de cônsul honorário em algum momento antes de 585. Como exarca, manteve extensa correspondência com o papa Gregório Magno sobre questões da Igreja africana e especialmente a supressão dos donatistas. Genádio (Dabia) suprimiu uma série de revoltas mouras em cerca de 585 e cerca de 596, e se aposentou de seu posto em algum momento entre setembro / outubro de 598 e julho de 600. foi sucedido por Inocêncio como o o civil prefeito pretoriano da África.

Bibliografia

Exarcas de Cartago
Mestres dos soldados da África do século VI
Generais de Maurício (imperador)
Patrícios do Império Bizantino do século VI
Cônsules honorários do Império Bizantino do século VI
Patrícios do Império Bizantino do século VII
Cônsules honorários do Império Bizantino do século VII

Genádio (mestre dos soldados da África)


معالج IBM PowerPC 970MP هو أحد معالجات الحاسوب من إنتاج شركة أي بي إم. وهو سلسلة من المعالجات ثنائية النوى الأسرع فيها له تردد ساعة مقداره 2.2 GHz يستخدم في حواسيب Power Mac G5 Quad machines المصنعة من قبل شركة Apple (حيث تحوي هذه الحواسيب على معالجين آي بي إم باور بي سي 970MP).

يبين الشكل التالي البنية الصندوقية لنواة هذا المعالج:

نظرة تاريخية
بدأ العمل بمعالجات IBM POWER بتاريخ 1990 وPOWER ليست بمعنى طاقة وإنما اختصار لـ:(Performance Optimization With Enhanced RISC) إذا فهذه المعالجات تعتمد مبدأ الـ RISC...ظهر G1 في عام 1993 وآنذاك دعي بالـ (MPC 601 50-120 MHz) ثم ظهر ال G2 في عام الـ 1995 على مرحلتين (MPC 604/604e>> 100-120/66-350 MHz) و (MPC 603/603e >>66-80/100-300 MHz) ومن ثم ظهر G3 على مدار 6 أعوام 1997-2003 وخلال هذه الفترة ظهرت عدة معالجات منها (MPC/IBM 740/750) و (IBM 750 CXCCXe) وIBM 750 FX هذا الأخير وصل تردده إلى (600-1000 MHz) وبالتوازي بعد عام 1999 بدأ ظهور الـ G4 والذي تضمن ال MPC 7400 وMPC 7450 هذا الأخير كان تردده (800-1425 MHz)واستمر العمل به أيضاً حتى 2003....
و أخيرا في ال 2003 كان ظهور الـ IBM 970 (1.6–2 GHz) أو G5 والذي امتاز بالمواصفات التالية:
	معطيات 64 بت وعناوين 32 بت.
	2LSU, 2ALU, 2FBU,2VBU
	ممر DDR 64 بت بسعة 8GB/sec
	جلب 8 تعليمات خلال دورة الساعة الواحدة.

عائلة الـIBM 970
ظهرت هذه العائلة نتيجة تعاون بين الـ IBM وApple كان هذا التعاون تحت اسم GL_UL أي Giga Processor Ultra Light... وتضمنت عدة أجيال كان أهمها IBM FX وIBM MP وIBM GX...
في 6 شباط 2006 في سان فرانسيسكو أفصحت الـ IBM عن التفاصيل التقنية لمعالجها الجديد ال MP IBM 970 والذي تميز بأنه ثنائي النواة.

تدعيم النظام والتصميم في PowerPc 970 MP
كان هناك عدة أمور يجب إضافتها لهذا المعالج من أجل خلق معالج مزدوج النواة مترافقة مع ميزات حفظ الطاقة.

-أولاً – تصميم ثنائي النواة
رقاقة الـ 970 MP تتضمن وحدتي معالجة Pus، كل واحدة منها تتضمن نواة تنفيذ مع خابية L1 وL2... وكلا الوحدتين تملك خطوط طاقة منفصلة.
 تعتمد هذه المعالجات تقنية SIMD التي توظف لتحقيق التوازي على مستوى المعطيات.
 من مميزات هذا المعالج أن خابية(cache) التعليمات هي أكبر بمرتين من خابية البيانات (64 مقابل 32 كيلوبايت).يعود ذلك إلى أنه يمكن إصدار حتى 10 تعليمات إلى وحدات التنفيذ كل دور ساعة.
 بالإضافة إلى وجود وحدتي تنفيذ لعمليات الفاصلة العائمة يوجد وحدة تنفيذ للقيام بعمليات ضرب وجمع الأشعة حيث يوجد ملف سجلات للأشعة مؤلف من 80 مدخل. تم تصميم هذه الوحدة للقيام بالعمليات الخاصة بالرسوم البيانية وغيرها من العمليات التي تعتمد على الأشعة، تقوم وحدات الفاصلة العائمة بعمليتي الجذر والقسمة.كما يوجد أيضاً وحدتين للأعداد الصحيحة ووحدتين لعمليات القراءة والكتابة ووحدة لعمليات التفريع. إن معدل الإصابة في توقع التفرع مهم جداً لهذا المعالج كون طول قناة التوارد يتراوح بين 16 من أجل عمليات الأعداد الصحيحة إلى 25 مرحلة من أجل عمليات الأشعة.لذا فإن خطأ التفريع يكون مكلفاً جداً.
 يوجد لكل نواة خابية مستوى ثاني متكاملة وهي بحجم 1 ميغابايت. ولتخفيض الزمن المصاحب لعمليات القراءة والكتابة من الممكن القيام بعمليات جلب مسبقة عتادياً من خابية المستوى الثاني بحيث تصبح 8 عمليات إخفاق في المستوى الأول مقبولة.
 يتم تنظيم التعليمات بشكل ديناميكي ويمكن أن يكون التنفيذ بدون ترتيب. بالمجمل يمكن أن يكون هناك 215 عملية يتم تنفيذها في وحدات التنفيذ المختلفة في قناة التوارد، ويعود ذلك أيضاً إلى عمق قناة التوارد.
 يوجد للنواتين وحدة تحكم منطقية مشتركة لتنظيم تدفق المعطيات من وإلى رقاقة المعالج.
 لا يوجد مستوى ثالث للخابية بين الذاكرة والمعالج، ويعود ذلك لمحدودية دور الساعة والحجم الكبير نسبياً لذاكرة المستوى الثاني.
 إن معالج IBM PowerPC 970MP هو معالج 64بت يمكنه معالجة تعليمات 32بت من أسرة الـ PowerPC.

-ثانياً - خط الربط في المعالج
تصميم الـ 970 MP قام بدمج واجهة زادت من جماليته وأدت إلى سرعة عالية في خطوط النقل الخاصة به...
كان هناك عدة نغييرات على الواجهة الفيزيائية ودعم عتادي مع استخدام لبعض الميزات الموجودة في 970 FX..
ü	معالج 970 MP استبدل سجلات ال SCOM الخمسة بمجموعة مكونة من 16 سجل SCOM :
	8 سجلات (16 بت) مخصصة للأخطاء
	سجل واحد ساعة التأخير.
	سجلان IAP كل منهما 64 بت تسمح ببرمجة من طراز IAP.
	أربع سجلات نموذجية (16 بت).
	سجل حالة (16 بت).
ü	وجود نموذجي فحص مدعمان بواجهة PI (Processor Interconnect):
وهما EST (Electrical Short Test) وRDT (pesudo-Random Data Test).

-ثالثا: ضبط الطاقة
أصبح هناك اثني عشرة حالة للطاقة مترافقة مع محرك ضبط الطاقة في ال 970 MP كل حالة تبدي أمر معين.كما في الجدول التالي:

استهلاك الطاقة في معالجات IBM PowerPC 970MP

يقلل هذا المعالج من استهلاك الطاقة بعدة طرق:
 أحد هذه الطرق هو أنه يمكن لإحدى النواتين أن تتوقف عن العمل عندما لا يكون هناك حاجة لها.
 يمكن لرقاقة المعالج أن تخفض التردد بمقدار 50% أو 25%.
يمكن من خلال الخطوتين السابقتين أن ينخفض استهلاك 100واط في الحالة العادية إلى 60 أو 40 واط.
 بالإضافة إلى ذلك يمكن لرقاقة المعالج أن تعمل بوضع الفولطية المنخفضة مما يقلل استهلاك الطاقة بمقدار أكبر، في حالة «السبات العميق» يمكن أن ينخفض التردد إلى 1/64 من التردد الطبيعي.
 إن وجود ذاكرة خابية لكل نواة يمكّن الحاسب من أن يوقف عمل إحدى النواتين عندما لا يكون هناك حاجة لها.

نظرة مختصرة عن مواصفات هذا المعالج

المراجع
 ملخص عن أحدث الحواسيب الفائقة
 Cnet - Bussiness Tech
 AllExperts
 IBM PowerPC® 970MP RISC Microprocessor Application Note
November 15, 2006
 www.bsc.es (Barcelona Supercomputing Center)
 ISSCC 2006

حواسيب

معالج IBM PowerPC 970MP


Njemački savezni izbori održani su 24. rujna 2017. te su se na njima birali zastupnici XIX. saziva Bundestaga. Uz američke i francuske parlamentarne izbore smatrani su najvažnijim političkim događajem u 2017. godini i svojevrsnim ispitom kancelarke Angele Merkel i njezine politike otvorenih vrata. Dio javnosti smatrao je i kako su izbori presudni za budućnost Europske unije nakon Brexita i porasta euroskepticizma u Europi.

Strančki savez Kršćansko-demokratske unije i Kršćansko-demokratske unije Bavarske premoćno je odnio pobjedu, peti put zaredom, s 13% osvojenih glasova više od suparničke Socijaldemokratske stranke, čiji je čelnik Martin Schulz odmah nakon potvrde rezultata priznao poraz i objavio izlazak iz velike koalicije i odlazak u oporbu. Najveće iznenađenje na izborima ostvarila je Alternativa za Njemačku, konzervativna i euroskeptična stranka, osvajanjem 94 mjesta u Bundestagu, čime je postala treća politička snaga u Njemačkoj.

Prethodni izbori

Na izborima za XVIII. saziv Bundestaga održanima 22. rujna 2013., stranački savez CDU-a Angele Merkel i "sestrinskog" CSU-a pobijedio je sa 16% glasova razlike i najvećim ukupnim postotkom (41,5% osvojenih glasova) te najboljim ostvarenim rezultatom od njemačkog ujedinjenja 1990. Savez CDU/CSU osvojio je 311 mjesta od 316 potrebnih za većinu u Bundestagu, 72 mjesta više nego na saveznim izborima 2009. godine.

Slobodna demokratska stranka Njemačke, članica tzv. jamajčanske koalicije (CDU-CSU-FDP) nije uspjela prijeći izborni prag od 5% i ući u Bundestag, kao niti Alternativa za Njemačku, koja je na prvim izborima osvojila 2 milijuna glasova birača (4,8%), najviše u saveznim državama s područja bivše Istočne Njemačke. Četvrti poraz zaredom na njemačkim saveznim izborima ostvario je SPD, koji je potvrdio status glavne oporbene stranke. Izborni prag prešle su još dvije stranke: Ljevica, krajnje ljevčarska stranka i Savez 90.'/Zeleni.

Na izborima je biran 631 zastupnik, 78 manje nego na ovim saveznim izborima. Treći put u njemačkoj povijesti nakon Drugog svjetskog rata dogovorena je velika koalicija između pobjedničkog saveza CDU/CSU i Socijaldemokrata, a za kancelarku je treći put zaredom izabrana Angela Merkel.

Pozadina

Brexit i izbjeglička kriza

Nakon dva uspješna kancelarska mandata, u svom se trećem mandtu Angela Merkel suočila s dva velika europska problema: Europskom izbjegličkom krizom i Brexitom.

Europska izbjeglička kriza postala je najveći izazov s kojim se Europa suočila u 2010-ima i prijelomna točka u povijesti Europske unije. Njemačka se, kao vodeća država EU-a uz Francusku, predstavila "politikom otvorenih granica" Angele Merkel, koju je pokušavala nametnuti i ostalim članicama Europske unije. Za vrijeme druge polovine Merkelina mandata, Njemačka je prihvatila između 800 tisuća i milijun doseljenika, većinom iz arapskih zemalja. Takva politika naišla je na velike kritike u Njemačkoj, ali i Europi (države Višegradske skupine, Austrija) i dovela do porasta euroskepicizma. U Njemačkoj je izravno utjecala na osnivanje Alternative za Njemačku, a u Europi na ponovni izbor eurskeptičnog Viktora Orbana u Madžarskoj i uspjeh Marine Le Pen u Francuskoj, koja je postala svojevrsni predmet ucjene francuskog predsjednika Emmanuela Macrona za suradnju s njemačkom kancelarkom.

Osim što je dovela do rasta euroskepticizma i svojevrsnog preporoda konzervatizma u Europi, Izbjeglička kriza dovela je i do niza terorističkih napada ne samo na tlu Njemačke, već i zemalja Beneluksa, Francuske, Španjolske, Švedske i Ujedinjenog Kraljevstva. Većinu napada izveli su borci Islamske Države koji su na prostor Schengenskog sporazuma ušli kao izbjeglice, dok su nasilni neredi izbjeglica zabilježeni u Švedskoj, gdje je došlo i uspostavljanja tzv. no-go područja i policijskog sata, kao i uvođenja izvanrednog stanja u Francuskoj i Kataloniji. Zbog narodnih netrepeljivosti između Turaka, Arapa i Kurda dolazilo je do brojnih sukoba izbjeglica, u kojima su nerijetko stradavali i Europljani.

Najveći izazov na političko-pravnoj razini predstavio je Brexit koji je rasvijetlio brojne poteškoće s kojima se suočava Europska unija u svome radu, ali i na pad povjerenja u njezinu stabilnost i mogućnost rješavanja problema, zbog čega su joj neki politički analitičari namijenili sudbinu Lige Naroda. Izlazak Ujedinjenog Kraljevstva doveo je i do jačanja vodećih mjesta Francuske i Njemačke, zbog čega su se vodeće euroskeptične članice (Višegradska skupina i Austrija) prijetile svojim izlaskom kao odgovorom na jačanje centralizacije, koju je potaknula Macronova politika Europske unije "u više brzina".

Zbog svega toga, mnogi su 2017. godinu nazvali "izbornom supergodinom" u kojoj se poseban naglasak stavio na američke, francuske i njemačke izbore. Njihova zajednička značajka je uzlet konzervativnih snaga i propitivanje učinkovitosti međunarodnih organizacija s velikim administracijama i nedovoljno volje za rješavanjem svjetskih križnih žarista, Europske izbjegličke krize, Građanskog rat u Siriji, rastuće nuklerizacije Sjeverne Koreje i problema svjetskog terorizma u kojem je vodeću ulogu igrala Islamska Država.

Pokrajinski izbori
Sredinom rujna 2016. na pokrajinskim izborima za saveznu državu Berlin stranke Velike koalcije CDU/CSU i SPD doživjele su velike gubitke, osvojivši po 5% manje glasova birača, čime su izgubili većinu u berlinskom Senatu. Najveći uspjeh postigle su Alternativa za Njemačku koja je osvojila 14,2% glasova i 25 mjesta u Senatu te Slobodna demokratska stranka koja je uspjela prijeći izborni prag. Zanimljivo jest da su predizborne ankete AfD-u davale prosječno između 7-10 mjesta.

Neuspjeh CDU-a na izborima u glavnom gradu doveo je do pooštravanja odnosa između stranaka demokršćanske unije CDU/CSU, jer je CSU kao uvjet za daljnju suradnju Angeli Merkel postavio promjenu smjernica izbjegličke politike, ali i stabilnu većinu na mjesnoj razini. Na izborima za saveznu državu Mecklenburg-Zapadno Pomorje pobjedu je odnio SPD, a iznenaujuće drugo mjesto osvojio je AfD (20,8% glasova) tijesno pobijedivši CDU. Unatoč neuspjesima svoje stranke, kojoj se konzervativniji dio biračkog tijela priklonio AfD-u, Merkel je odbacila zahtjeve za promjenom izbjegličke politike.

Na izborima u Baden-Württembergu pobjedu su odnijeli Zeleni porazivši CDU, koji ih je četiri godine prije pobijedio s 15% razlike. Iznenađenje je ponovno napravio AfD s osvojenih 810 000 glasova (15,1%), dok je SPD u odnosu na prošle izbore izgubio 16 zastupničkih mjesta. Svoj uzlet AfD i FDP potvrdili su prelaženjem izbornog praga i na izborima u saveznim držama Saska-Anhalt i Rheinland-Pfalz.

Statistike

Za svoje zastupničko mjesto u Bundestagu borilo se 4828 kandidata iz 38 političkih stranaka i nekoliko neovisnih lista. Za ulazak političke stranke u Bundestag potrebno je prijeći izborni prag od 5%, što se ne odnosi na priznate nacionalna manjina koje su od toga izuzete. Od ukupnog broja stranaka, njih sedam uspjelo je zadovoljiti taj uvjet.

Na dan izbora pravo glasa imalo je 61,5 milijuna njemačkih graađana, od čega 31,7 milijuna žena i 29,8 milijuna muškaraca. Svoje glasačko pravo po prvi put na izborima je moglo iskoristiti 3 milijuna ljudi, koji su od prethodnih izbora ili na sam dan izbora stekli punoljetnost. Više od trećine glasača, njih 22 milijuna, činilo je stanovništvo starije dobi (iznad 65 godina), čiji su se glasovi smatrali presudnima na ishod izbora. Njemačke savezne države s najvećim brojem glasača bile su Sjeverna Rajna-Vestfalija (13,2 milijuna), Bavarska (9,5 milijuna) i Baden-Württemberg (7,5 milijuna glasača).

Izborni sustav
Njemačka koristi složeni mješoviti izborni sustav u kojem s jedne strane kombinira izrvan izbor bilo kojeg od kandidata s najvećim brojem osvojenih glasova u izbornim jedinicama iz kojih se izabire samo jedan kandidat te razmjeran (prorporcionalan) izbor prema kojem svaka politička stranka dobiva približno onoliko mandata u parlamentu koliko je osvojila glasova. Sukladno tome, svaki glasač na svome listiću ima dva izbora, tzv. prvi i drugi glas.

S prvim se glasom izabire prvih 299 zastupnika iz 299 izbornih jedinica u kojima pobjeđuje onaj kandidat koji je osvojio najviše glasova, bez obzira na ukupnu izlaznost birača. Kako prvi glas pogoduje uglavnom velikim strankama, u Njemačkoj se koristi i drugi glas, kako bi se izbjegao nesrazmjer u postotcima i mandatima nastao upotrebom iskljuivo prvog glasa, kao što je primjer u Ujedinjenom Kraljevstvu. Prema modelu isključivo prvog glasa, u kojem se stranke A i B natječu za 10 zastupničkih mandata, ako stranka osvojio 49%, a stranka B 51% glasova birača, stranka B osvaja svih 10 mandata.

Glasači drugim glasom glasaju za stranačku listu, koja za takav oblik natjecanja moraju skupiti dovoljan broj potpisa prije izbora. Kako bi neka stranka dobila glasove s druge liste, mora osvojiti barem tri mandata putem prvog glasa ili 5% glasova putem drugog glasa. Kako uz podzastupljene stranke postoje i one koje mandate mogu osvojiti i isključivo preko prvoga glasa, u njemački izborni sustav uvedeni su tzv. nadilazni mandati kojima se postiže ravnoteža dajući mandate i dovoljno zastupljenim manjim strankama.

Stranke
Sveukupno se 38 političkih stranaka natjecalo za mandate u Bundestagu. Prema predizbornim anketama i ishodima prijašnjih izbora, sedam stranaka (ili političkih saveza) imalo je stvarnu mogućnost prelaska izbornog praga od 5% i ulaska u parlament.

Tradicionalno su »sestrinske stranke« CDU i CSU izašle zajednički na izbore. Prema dogovoru, CSU je imao stranačku listu jedino u Bavarskoj te podržao Angelu Merkel za kancelarku. Nakon izbora zajedno su ušli u Bundestag kao politički savez CDU/CSU.

Javno mijenje
Rezutati istraživanja javnog mijenja provođenih od rujna 2013. do rujna 2017. Prikazane su stranke s podrškom iznad izbornog praga.

Rezultati

Politički savez CDU/CSU i SPD ostale su najveće političke snage u Bundestagu, ali su obje ostvarile puno lošije rezultate u odnosu na prethodne izbore. Tako je Angela Merkel osvojila 9% manje glasova.

Podbačaj stožernih stranaka doveo je do uspjeha manjih političkih stranaka. Tako je veliki dio glasača CDU iz prosvjeda prema izbjegličkoj politici "otvorenih granica" Angele Merkel dao glas AfD-u. Politički analitičari nadodali su kako je takva politika za posljedicu imala preopterećenje sustava društvene skrbi koje je dovelo do pritiska na srednju i nižu njemačku klasu. SPD-u su mnogi prigovarali zbog "nedorečene, nedovršene i usijene politike društvene pravde".

Reakcije
U svom prvom obraćanju nakon izbora, Angela Merkel proglasila je pobjedu CDU-a i naglasila kako »želi održati jaku Europsku uniju« te je obećala kako će »dobrom politkom« pokušati pridobiti glasače koji su svoj glas dali Alternativi za Njemačku. Kampanju je ocijenila teškom, ali i istaknula kako je »CDU ostvario strateški cilj« ponovno dobivši odgovornost za sastavljanje vlade.

Čelnik Socijaldemokrata Martin Schulz priznao je poraz objavivši kako je »ovo težak i gorak dan za njemačke socijaldemokrate«. U svom govoru dodao je kako će se stranka boriti za ostvarenje izbornih obećanja i vrijednosti. SPD je ostvario najlošiji rezultat od Drugog svjetskog rata. Schulz je nadodao i kako je ulazak AfD-a »povijesni rez preko kojeg nijedan demokrat ne može samo tako prijeći«.

Premijer Bavarske Horst Seehofer kao glavni razlog uspjeha Alternative za Njemačku naveo podcjenjivanje desnice.

Posljedice

Dan nakon izbora, AfD je potresao raskol nakon što je dopredsjednica Frauke Petry najavila da u novom sazivu Bundestaga neće ući u zastupnički klub AfD-a. Njezina izjava bila je posljedica sukoba između nje i desnije struje okupljene oko Gaulanda koji je potresao stranku mjesecima prije izbora.

Nakon njezine izjave, stranku je napustio i njezin suprug Marcus Pretzell koji je bio izabran u Sjevernoj Rajni-Vestfaliji. Uz njih su jednako postupili i njihovi najbliži suradnici i dotada visokonamještenici u stranci Uwe Wurlitzer i Kirsten Muster. Njemački mediji to su protumačili kao novi udarac »već ionako poljuljanom AfD-u«, iako je dio analitičara smatrao takav rasplet događaja izglednim zbog bliskosti Petry i Merkel u svjetonazoru i marginalizacije Petry unutar same stranke.

U noći s nedjelje na ponedjeljak nakon izbora, eurom se na Forex tržištu trgovalo po 0,5% nižoj cijeni u odnosu na američki dolar. Kao glavni razlog ekonomski i politički analitičari naveli su bojazan od političke nestabilnosti nakon što je CDU osvojio 63 mandata manje nego na prošlim izborima te nakon što je SPD odbio daljnju suradnju, čime se tzv. Velika koalcija raspala.

Izvori

Povijest Njemačke od 1989.
Parlamentarni izbori

Njemački savezni izbori 2017.


Vehicle to grid (V2G) opisuje sustav u kojem plug-in električni automobili kao što su električni automobili na baterije, plug-in hibridi ili električna vozila s vodikom kao pogonskim gorivom komuniciraju s električnom mrežom te ovisno o trenutnoj potražnji električne struje, ili se pune samo kad je vrhunac potrošnje energije nizak ili, ako je vozilo puno, vraća dio električne struje u mrežu te tako funkcionira kao ispomoć u mreži.

Vehicle to grid može se koristiti za električna vozila koja imaju mrežno napajanje. Budući da je u bilo kojem trenutku parkirano oko 95 posto automobila, baterije u električnim vozilima mogu se koristiti kako bi struja tekla iz automobila na električnu distribucijsku mrežu i natrag. To predstavlja procijenjenu vrijednost komunalnih usluga do 4.000 dolara godišnje po automobilu.

Baterije imaju konačan broj ciklusa punjenja, kao i rok trajanja, stoga korištenje vozila kao spremnikom električne struje u mreži može produljiti trajanje baterije. Ispitivanja na kojima su se baterije električnih automobila punile 2 puta dnevno, pokazala su da se baterijama jako smanjio kapacitet i skratio rok trajanja. Međutim, kapacitet baterije ovisi o kemijskim supstancama u bateriji, trajanju punjenja i pražnjenja, temperaturi, stanju napajanja i starosti.

Postoje dvije vrste mreža za punjenje električnog automobila. Prvo je jednosmjerni vehicle to grid koji ima mogućnost komunikacije s mrežom, ali ne vraća struju u mrežu pri njenom velikom opterećenju. Druga vrsta je dvosmjerni vehicle to grid koji ima mogućnost uzimanja struje od mreže, ali također i vraćanja. U ovom članku bavit ćemo se dvosmjernim vehicle to grid. Skraćenica za vehicle to grid je V2G.

Upotreba

Dosizanje vrhunca punjenja
Koncept vehicle to grid je da napravi ravnotežu u mreži tako da se automobili pune kada je zahtjev za strujom mali, što je uglavnom noću, a tijekom dana da struja odlazi iz automobila natrag u mrežu. Takav način punjenja omogućuje održavanje napona i frekvencije stabilnima te osigurava rezerve u slučaju velike potražnje za električnom energijom. Ovakav bi sustav omogućio da se energija proizvedena obnovljivim izvorima energije pohranjuje u električna vozila. Primjerice, proizvodnja struje u vjetroturbinama nije stalna jer ovisi o vremenskim prilikama. Tako bi se pri povećanoj proizvodnji električne energije u vjetrovitim danima energija pohranjivala u električna vozila, kako bi se u trenucima kada vjetra nema i kad su zahtjevi za potrošnjom električne energije veliki, energija mogla vraćati iz automobila natrag u mrežu. To bi također smanjilo potrebu za gradnjom elektrana na prirodni plin ili ugljen kojima se koristi u slučajevima najvećeg opterećenja mreže.

Spremnik za krizne situacije
Moderna električna vozila mogu pohraniti u svoje baterije više električne energije od dnevnih potreba jednog prosječnog kućanstva. U slučajevima nestašice električne energije, vozilo bi moglo služiti kao spremnik za krizne situacije te osiguravati osnovne potrebe za električnom energijom nekoliko dana u kućanstvu. Naziv za takvu vrstu punjenja je vehicle to home. Nestašica energije može se pojaviti na lokacijama koje koriste obnovljive izvore energije koji često nemaju konstantu punjenja nego variraju ovisno o vremenskim uvjetima (solarna enerija, energija vjetra…). Primjerice jedno vodikovo vozilo sa spremnikom od 5.6 kg vodika može dati 90 kWh električne energije.

Učinkovitost
Svaka pretvorba energije ima neke gubitke zbog termodinamičkih zakona. Manji gubici ujedno znače i veću učinkovitost pretvorbe energije. Većina današnjih baterija iz električnih vozila koristi litij-ionske baterije koje mogu doseći učinkovitost veću od 90%. Učinkovitost baterije ovisi o stupnju punjenja, napunjenosti baterije, ispravnosti baterije te temperaturi.

Većina gubitaka ipak ovisi o sustavu, a ne o samoj bateriji. Elektronički elementi kao što su pretvarači napona (inverteri), imaju najveće gubitke.

Neka ispitivanja smatraju da je učinkovitost ovakvog sustava vehicle to grid od 53 do 62%, druge pak spominju učinkovitost od 70%.  Ukupna učinkovitost ovisi o više faktora i može biti promjenjiva.

Primjena u različitim zemljama
Nacionalni laboratorij Idaho je 2012. objavio procjene i buduće planove za projekt vehicle to grid u nekim zemljama. Bitno je naglasiti da je vrlo teško dati točne podatke jer je ova tehnologija još u fazi razvoja i ova se studija temelji tek na predviđanjima.

Sjedinjene Američke Države
U SAD-u na mrežu vehicle to grid bili bi spojeni kamioni za pošiljke, školski busovi i kamioni za odvoz smeća koji se ne koriste tijekom noći. To bi moglo donijeti zaradu od nekoliko milijuna dolara za kompanije koje posjeduju takva vozila jer bi one pomagale pri skladištenju i stabiliziranju državne mrežne energije. SAD je prijavio oko milijun električnih vozila u upotrebi između 2015. i 2019. godine. To znači da bi do 2020. Trebalo izgraditi 160 energetskih postrojenja kako bi se pokrile potrebe za potražnjom električne energije.

Japan

Japan ima cilj do 2030. osigurati proizvodnju 10% ukupne potrošnje električne energije iz obnovljivih izvora. Da bi to uspio, procjenjuje se da će morati uložiti 7.1 milijardu dolara za obnovu već postojeće mrežne infrastrukture.

Od 2012. Nissan planira napraviti komplet za punjenje koji bi bio kompatibilan s modelom njihovog automobila LEAF EV koji bi omogućavao prenošenje električne energije iz automobila u kućanske električne instalacije. Trenutno postroji prototip koji se testira u Japanu. Prosječno japansko kućanstvo troši između 10 i 12 kWh energije dnevno. LEAF ima bateriju s kapacitetom od 24 kWh što bi značilo da može osigurati dovoljno električne energije za kućanstvo u vremenskom trajanju od 2 dana.

Danska
Danska je trenutno u vodstvu po proizvodnji električne energije iz energije vjetra. Ima cilj zamijeniti više od 10% svih automobila s automobilima na električni pogon. Cilj projekta Edison je osigurati dovoljno vjetroturbina koje bi mogle pohraniti 50% ukupne energije pri korištenju vehicle to grid tehnologije kako bi se smanjio negativan utjecaj tehnologije na mrežu. Projekt Edison ima u planu koristiti električna vozila kao spremnike energije dok su priključeni na mrežu kada je vjetar jak i vjetroturbine nemaju dovoljno kapaciteta da same pohrane svu proizvedenu električnu energiju. Tijekom niskih opterećenja mreže ili slabog vjetra (slabe proizvodnje električne energije) bi se energija pohranjena u električnim vozilima vraćala natrag u mrežu. Prodaja električnih automobila u Danskoj je u stalnom porastu.

Ujedinjeno Kraljevstvo
U siječnju 2011. godine, u Velikoj Britaniji su počeli programi i strategije za što veći broj plug-in električnih vozila te kako bi se ona što brže usvojila. Također, korisnicima se pruža i univerzalni brzi internet za korištenje s mjeračima pametnih mreža, jer se većina plug-in električnih vozila s V2G tehnologijom neće koordinirati s većom mrežom bez nje. Plan za isporuku električne energije za London navodi da je do 2015. izgrađeno 500 postaja za punjenje na cestama; 2.000 stanica na parkiralištima; instalirano je 22.000 privatnih postaja. Lokalne stanice na mreži moraju se nadograditi za vozače koji ne mogu parkirati na vlastitom posjedu. Do 2020. godine u Velikoj Britaniji svakom stambenom domu će biti pametno brojilo, a oko 1,7 milijuna plug-in električnih vozila bi trebalo biti na cestama. Tržišna vrijednost električnih vozila u Velikoj Britaniji će se od 2015. do 2020. godine povećati s 0,1 na 1,3 milijarde dolara.

Istraživanja

Edison

Danski projekt Edison, skraćenica od Električna vozila na distribuiranom i integriranom tržištu pomoću održive energije i otvorenih mreža (engl. Electric vehicles in a Distributed and Integrated market using Sustainable energy and Open Networks), bio je državni istraživački projekt na otoku Bornholm u istočnoj Danskoj. Konzorcij IBM-a, Siemensov razvojni odjel za hardver i softver EURISCO, najveća danska energetska tvrtka Ørsted A / S (bivši DONG Energy), regionalna energetska tvrtka Østkraft, Tehničko sveučilište u Danskoj i Danski energetski savez istražili su kako uravnotežiti nepredvidiva električna opterećenja koja stvaraju mnoge vjetroelektrane u Danskoj (koje trenutno proizvode oko 20 posto ukupne proizvodnje električne energije u zemlji) koristeći električna vozila (EV) i njihove akumulatore. Cilj projekta je razviti infrastrukturu koja će omogućiti električnim vozilima inteligentnu komunikaciju s mrežom kako bi se utvrdilo kada se može dogoditi punjenje i pražnjenje. U projektu se koristila Toyota Scion. Projekt je ključan u ambicijama Danske kako bi povećali proizvodnju energije vjetroelektranama na 50% do 2020. Projekt je završen 2013.

Southwest Research Institute
2014. godine, Southwest Research Institute (SwRI) razvio je prvi agregacijski sustav vozila prema mreži koji je kvalificirao Electric Reliability Council of Texas (ERCOT). Sustav omogućuje vlasnicima flota za isporuku električnih vozila da zarađuju novac pomažući u upravljanju frekvencijom mreže. Kada frekvencija električne mreže padne ispod 60 Hz, sustav zaustavlja punjenje vozila čime se smanjuje opterećenje na mreži, a time i omogućuje povećanje frekvencije na normalnu razinu. Sustav je prvi takve vrste jer djeluje samostalno.

Sustav je izvorno razvijen u sklopu programa Smart Power Infrastructure Demonstration for Energy Reliability and Security (SPIDERS) koju vode Burns i McDonnell Engineering Company. Ciljevi SPIDERS programa su povećanje energetske sigurnosti u slučaju gubitka snage zbog određenog poremećaja, pružanje struje za napajanje i učinkovitije upravljanje mrežom. U studenom 2012., SwRI je dobio ugovor vrijedan 7 milijuna dolara od inženjerijskog korpusa američke vojske kako bi pokazao integraciju tehnologija vehicle to grid  kao izvor za napajanje strujom u Fort Carsonu (Colorado). 2013. godine, istraživači SwRI-a testirali su pet postaja za brzo punjenje. Sustav je prošao test integracije i prihvaćen je u kolovozu 2013.

Tehnološko sveučilište Delft

Prof. dr. Ad van Wijk, Vincent Oldenbroek i dr. Carla Robledo, istraživači s Tehnološkog sveučilišta Delft, 2016. godine proveli su istraživanje V2G tehnologije s vodikovim ćelijama. Oba istraživača rade istraživanja  s vehicle to grid vodikovim vozilima i tehnološki ekonomičnim  sustavom sa 100% obnovljivim izvorima energije. Promijenili su Hyundai ix35 FCEV (s vodikovim ćelijama) zajedno s Hyundai R&D tako da mogu dati do 10 kW istosmjerne struje, a da time ipak zadrže dozvolu za cestovni pristup. Razvili su se zajedno s tvrtkom Accenda b.v. V2G jedinica pretvara istosmjernu struju FCEV-a u trofaznu izmjeničnu struju i ubrizgava je u nizozemsku nacionalnu električnu mrežu. Na temelju pozitivnog ishoda testiranja objavljena je magistarska teza koja se bavi tehničkom i ekonomskom procjenom izvedivosti parkirališta na bazi vodika i FCEV vozilima kao elektrana koje nude rezerve struje.

Sveučilište Delaware
Dr. Willett Kempton, dr. Suresh Advani i dr. Ajay Prasad su istraživači na američkom sveučilištu Delaware koji trenutno provode istraživanja o V2G tehnologiji, dok je dr. Kempton voditelj projekta. Dr. Kempton je objavio niz članaka o tehnologiji i konceptu, od kojih se mnogi mogu naći na stranici projekta V2G. Ova grupa istraživača bavi se istraživanjem same tehnologije kao i njezine izvedbe kada se koristi na mreži. 2010. godine Willet Kempton i  Gregory Poilasne su zajedno osnovali tvrtku Nuvve koja je formirala brojna industrijska partnerstva i implementirala V2G pilot projekte na pet kontinenata širom svijeta. Osim tehničkih istraživanja, tim je radio s dr. Meryl Gardner, profesorom marketinga na Visokoj školi za poslovne i ekonomske poslove Alfreda Lernera na Sveučilištu Delaware, kako bi razvio marketinške strategije za usvajanje potrošačke i korporativne flote.

Državni laboratorij Lawrence Berkeley
U Državnom laboratoriju Lawrence Berkeley, dr. Samveg Saxena, voditelj projekta simulacije vehicle to grid-a (V2G-Sim). V2G-Sim je simulacijska platforma koja se koristi za modeliranje prostorne i vremenske vožnje i punjenja pojedinih električnih vozila na električnoj mreži. Njezini modeli koriste se za ispitivanje nedostataka i mogućnosti V2G-a, kao što su modulacija vremena punjenja i stope naplate za vršnu reakciju na potrošnju i regulaciju korisne frekvencije. V2G-Sim također je korišten za istraživanje potencijala plug-in vozila kao pomoć obnovljivim izvorima energije. V2G-Sim-om se pokazalo da se kontroliranjem punjenja vozila iz mreže može utjecati na vršna opterećenja i zadovoljiti potrebe za električnom energijom. Studija je također otkrila da čak i pri 20 posto manje snage, baterije električnih vozila još uvijek zadovoljavaju potrebe 85 posto vozača.

U drugom istraživačkom radu Laboratorija Lawrence Berkeley u kojem se koristio program V2G-Sim, V2G usluge su pokazale da imaju manji utjecaj na degradaciju baterija na električna vozila u pogledu broja punjenja i starenja baterija. U ovoj studiji, tri električna vozila s različitim prosječnim dnevnim kilometražama su modelirana tijekom 10 godina, s i bez V2G usluga. Pretpostavljajući svakodnevnu uslugu V2G od 7:00 do 21:00 sa snagom punjenja od 1.440 kW, gubici kapaciteta električnih vozila zbog V2G tijekom deset godina iznosili su 2,68%, 2,66% i 2,62%.

Nissan i Enel

U svibnju 2016. Nissan i tvrtka Enel najavili su zajednički V2G probni projekt u Velikoj Britaniji, prvi takve vrste u zemlji. Ispitivanje se sastoji od 100 punionica V2G koje će koristiti korisnici Nissan Leaf i e-NV200. Svrha projekta je da vlasnici električnih vozila mogu profitabilno prodati pohranjenu energiju u mrežu.

Sveučilište Warwick
U suradnji s WMG-om i tvrtkom Jaguar Land Rover, sveučilište u Warwicku provelo je istraživanje za vehicle to grid. Dr. Kotub Uddin analizirao je litij-ionske baterije iz komercijalno dostupnih električnih vozila u razdoblju od dvije godine. Stvorio je model degradacije baterija i otkrio da su neki obrasci skladištenja na sustavu vehicle to grid uspjeli značajno povećati dugovječnost baterije vozila u odnosu na konvencionalne strategije punjenja, dopuštajući im da se voze na uobičajen način.

Problemi i kritike
Među stručnjacima postoji određena sumnja u izvedivost V2G-a. Godine 2007. predstavnik obrane za zaštitu okoliša izjavio je: "Teško je ozbiljno shvatiti obećanja dana za plug-in hibride s dometom od 48 km na potpuno električni pogon ili bilo kakvom ozbiljnom V2G aplikacijom uskoro. To je još uvijek u fazi znanstvenog projekta."  Većina problema proizlazi iz troškova baterija i sumnjive ekonomičnosti V2G-a.

Što se više koristi baterija, prije ju je potrebno zamijeniti. Cijena zamjene je oko 1/3 cijene električnog automobila. Tijekom svog vijeka trajanja, baterije se progresivno smanjuju, smanjujući kapacitet, vijek trajanja i sigurnost zbog kemijskih promjena elektroda. Gubitak kapaciteta izražava se kao postotak početnog kapaciteta nakon određenog broja ciklusa (npr. gubitak od 30% nakon 1.000 ciklusa). Gubitak kapaciteta je posljedica uporabe i ovisi o maksimalnom stanju punjenja i dubini pražnjenja. JB Straubel, tehnički direktor tvrtke Tesla Inc., odbija V2G jer trošenje baterija nadmašuje ekonomsku korist. On također preferira recikliranje kada baterije dosegnu kraj svog korisnog vijeka trajanja. Istraživanje  iz 2017. godine utvrdilo je smanjenje kapaciteta baterije, a istraživanje o hibridnim električnim vozilima iz 2012. pronašlo je čak malu korist.

Još jedna uobičajena kritika odnosi se na ukupnu učinkovitost procesa. Punjenje sustava baterija i vraćanje energije iz baterije u mrežu, što uključuje "preokretanje" istosmjerne struje natrag u izmjeničnu struju neizbježno uzrokuje neke gubitke. Ako je izvor električne energije neobnovljivi izvor energije, odnosno fosilno gorivo, treba uzeti u obzir povećanje emisija CO2. Ovakav sustav može se usporediti s 70–80%-tnom učinkovitošću velikih pumpnih hidroelektrana, koja je međutim ograničena geografijom, dostupnosti vode te okolišem.

V2G vozila

Postoji nekoliko električnih vozila koja su modificirana ili dizajnirana kako bi bila kompatibilna s V2G tehnologijom. Hyundai ix35 FCEV s Tehnološkog sveučilišta Delft modificiran je s izlazom od 10kW istosmjerne struje u  V2G. Neka vozila koja imaju sposobnost V2G uključuju REV 300 ACX, Boulder Electric Vehicle, ACPropulsion T-Zero, E-box i MINI-E, Nissan Leaf i Nissan e-NV200. Mitsubishiev Outlander PHEV ima sustav koji bi se priključivao na kućnu mrežu. Za sada postoji samo u Japanu, ali planira ga se uvesti i u Europu.

Izvori

Elektroenergetika

Vehicle to grid


Henry Howard, 12th Earl of Suffolk, 5th Earl of Berkshire, KG, PC (16 May 1739 – 7 March 1779), was a British politician, styled Viscount Andover from 1756 to 1757.

Educated at Eton and Magdalen College, Oxford, he succeeded his grandfather as Earl of Suffolk in 1757. He was awarded a MA degree from Oxford in 1759 and a DCL degree in 1761. He was High Steward of Malmesbury from 1763 to 1767, and Deputy Earl Marshal from 1763 to 1765. On 25 May 1764, he married Hon. Maria Constantia Hampden-Trevor, daughter of Robert Hampden-Trevor, 1st Viscount Hampden, who died on 7 February 1767 giving birth to their only child:
Maria Constantia Howard (7 February 1767 – 21 July 1775)

In 1771, he was appointed a Privy Counsellor (PC) and briefly served as Lord Privy Seal before becoming Secretary of State for the Northern Department under Lord North from 1771 to 1779. In this capacity, he secured the use of Hessian and Hanoverian mercenaries to help suppress the American Revolution. In the same capacity he helped to secure the survival of Sweden as an independent nation by counteracting Russia's plan to undo the Revolution of Gustavus III in 1772. He was made a Knight of the Garter (KG) in 1778.

On 14 August 1777, Suffolk married Lady Charlotte Finch, daughter of Heneage Finch, 3rd Earl of Aylesford, by whom he had two children:
George Howard, Viscount Andover (September 1778 – 27 December 1778)
Henry Howard, 13th Earl of Suffolk (8 August 1779 – 10 August 1779)

He died on 7 March 1779; his posthumous son Henry succeeded him for two days in August.

He is buried in Charlton Church, Wiltshire, together with his first wife.

References
Oxford Dictionary of National Biography, Howard, Henry, twelfth earl of Suffolk and fifth earl of Berkshire (1739–1779), politician, by Peter D. G. Thomas

1739 births
1779 deaths
Alumni of Magdalen College, Oxford
British Secretaries of State
Lords Privy Seal
Henry
Henry
Henry Howard, 12th Earl of Suffolk
Knights of the Garter
People educated at Eton College
Leaders of the House of Lords

Henry Howard, 12th Earl of Suffolk


Yunuslu, Bulancak - Giresun ili Bulancak ilçesine bağlı köy
 Yunuslu, Ereğli - Zonguldak ili Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı köy

Yunuslu


Die Fisk University (Fisk-Universität) in Nashville ist eine private Hochschule für Afroamerikaner, die 1866 gegründet wurde. Ihr früherer Name war The Fisk Freed Colored School.

1930 war die Fisk-Universität die erste afroamerikanische Bildungseinrichtung, die von der Southern Association of Colleges anerkannt wurde. Namenspatron der Universität ist der General Clinton B. Fisk (1828–1890), der sich für die Aufhebung der Rassentrennung eingesetzt hatte. An der Fisk-Universität gibt es aktuell (Stand 2018) 805 Studienplätze. Die Hochschule ist unter anderem für die Förderung der afroamerikanischen Musiktradition bekannt.

Bekannte Absolventen
 Lil Hardin Armstrong, Jazz-Pianistin, -Sängerin und -Komponistin
 Constance Baker Motley, Juristin und erste afroamerikanische Richterin an einem US-Bundesgericht
 W. E. B. Du Bois,  Historiker, Soziologe, Philosoph, Journalist und Vorkämpfer der Bürgerrechtsbewegung
 Hank Duncan, Stride-Pianist und Bandleader des Dixieland Jazz
 John Hope Franklin, Historiker, Präsident der American Historical Association und Professor der Geschichte an der Duke University
 Elmer Imes, Physiker
 Jedidah Isler, Astrophysikerin und Hochschullehrerin
 Wade H. McCree, Jurist und United States Solicitor General
 Henry Wells, Jazz-Posaunist und Sänger des Swing
 Etta Zuber Falconer, Mathematikerin und Hochschullehrerin

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Universität in Tennessee
Private Hochschule in den Vereinigten Staaten
Organisation (Nashville)
Gegründet 1866
Bildung in Nashville

Fisk University


سوخوي سو-30 إم كي أي (لقب تعريف الناتو:Flanker-H) فئة مطورة بالتعاون بين الهند وروسيا عن المقاتلة سوخوي سو-30 كطائرة تفوق جوي لتحقيق السيطرة في الجو وتوجيه الضربات إلى الأهداف الجوية والأرضية والبحرية المعادية في شتى الظروف الجوية باستخدام الصواريخ الموجهة وغير الموجهة.

نظرة عامة
تتميز السوخوي سو-30 إم كي آي عن غيرها من الطائرات هو قدرتها عى القيام بدوريات بعيدة المدى والمتابعة والرصد الرإداري واستخدام الأسلحة الذكية بدون الدخول في منطقة الدفاع الجوي المعادية والقدرة العالية على المناورة والقدرة على مهاجمة عدة اهداف في آن واحد ومقاومة وسائل العدو الإلكترونية البصرية.

تؤمن المقاتلة القاذفة «سو-30 أم كا» استخدام الأسلحة التالية:
 الصواريخ «جو – جو» المتوسطة والقصيرة المدى المزودة بالرؤوس الموجهة ذاتيا والرؤوس ذاتية التوجيه العاملة بالاشعة تحت الحمراء
 الصواريخ الموجهة «جو – ارض» المزودة بالرؤوس الموجهة ذاتيا الايجابية وشبه الايجابية والرإدارية والليزرية والمتحكم فيها عن بعد
 القنابل المتحكم فيها عن بعد وبواسطة الليزر.
 القنابل غير الموجهة والقنابل العنقودية
 المدفع عيار 30 مم.

تم تطوير هذه الطائرة إلى المقاتلة «سو-30 إم كي آي 2» ذات المقعدين التي تختلف عن المقاتلة «سو-30 إم كي» بطاقمها الذي يتألف من طيارين، الامر الذي يؤمن قدرة أكبر على التحكم بالطائرة وإمكانيات التدريب.

في عام 1997 بدأ مكتب «سوخوي» للتصاميم بالتعاون مع شركة «ايركوت» الروسية بتصميم طائرة جديدة مبنية على قاعدة طائرة «سو-30» والمخصصة للتصدير إلى خارج البلاد. واطلقت عليها تسمية «سو-30 إم كي آي».

ومن اجل زيادة قدرة الطائرة على المناورة وفاعليتها القتالية تم توفير ما يلي:
 محرك جديد مصمم على أساس المحركات التربينية النفاثة الثنائية المراحل
 الرادار المتعدد الأغراض القادر على كشف ومتابعة 15 هدفا جويا والهجوم على أربعة اهداف منها في آن واحد.
 منظومة الكشف المصممة على أساس لوحات العرض المضيئة التي تتصف بقدرة فائقة على التمييز
 جهاز الملاحة والتسديد الإلكتروني البصري الجديد والعامل باستخدام المعطيات الواردة من أنظمة الملاحة الفضائية.
 المنظومة الجديدة الخاصة بمراقبة تشغيل أنظمة الطائرة والموقف التكتيكي الخارجي.

المواصفات

الصفات العامة
 الطاقم: 2.
 الطول: 21.935 متر.
 المسافة بين الجناحين: 14.7 متر.
 الارتفاع: 6.36 متر.
 مساحة الأجنحة: 62.0 متر².
 الوزن فارغة: 18,400 كغم.
 الوزن محملة: 24,900 كغم.
 وزن الإقلاع الأقصى: 38,800 كغم.
 المحرك: محركان نفاثان من نوع Lyulka AL-31FP turbofans بقوة 131 كيلو نيوتن لكل محرك.

الأداء
 السرعة القصوى: 2.34 ماخ (2,490 كم/ساعة) عند مستوى 11,000 متر.
 المدى: 3,000 كم.
 أقصى ارتفاع: 17,300 متر.
 معدل الصعود:>230 متر/ثانية.
 الحمل على الأجنحة: 401 كغم/متر².

التسليح
 مدفع 30 ملم 150 طلقة.
 نقاط التعليق: 12 (2 على طرف الأجنحة، 6 تحت الأجنحة، 2 تحت المحرك، 2 على جوانب المحرك)

صواريخ جو-جو
 10 × آر-77 توجيه نشط بالرادار 100 كم
 10 × صواريخ آسترا توجيه نشط بالرادار 80 كم
 6 × آر-27إي آر توجيه شبه نشط بالرادار 130 كم
 6 × آر-27إي تي توجيه بالأشعة تحت الحمراء 120 كم
 2 × آر-27آر توجيه شبه نشط بالرادار 80 كم
 2 × آر-27 تي توجيه بالأشعة تحت الحمراء 70 كم
 6 × آر-73 30 كم
 3 × نوفاتور كي إس-172 400 كم

صواريخ جو-ارض
 3 × كي إتش-59ME صاروخ ستاندوف توجيه بكاميرات تلفزيونية، 115 كم
 3 × كي إتش-59MK صاروخ ستاندوف موجه بالليزر، 285 كم
 4 × كي إتش-35 صاروخ مضاد للسفن، 130 كم
 1 × براهموس صاروخ كروز،300 كم
 6 × كيه إتش-31
 6 × Kh-29T/L صاروخ موجهة بالليزر، 30 كم
 4 × إس-8 حاملة قذائف (80 قذيفة غير موجهة)
 4 × إس-13 حاملة قذائف (20 قذيفة غير موجهة)

قنابل
 8 × KAB-500L قنابل موجهة بالليزر
 3 × KAB-1500L قنابل موجهة بالليزر
 8 × FAB-500T قنابل تقليدية
 28 × OFAB-250-270 قنابل تقليدية
 32 × OFAB-100-120 قنابل تقليدية
 8 × RBK-500 قنابل عنقودية

مراجع

العلاقات الروسية الهندية
طائرات أجنحة أمامية
طائرات اعتراضية
طائرات سوخوي
طائرات عسكرية 1990–1999
طائرات مقاتلة سوفيتية 1980–1989
طائرات مقاتلة متعددة المهام
طائرات نفاثة ثنائية المحركات

سوخوي سو-30 إم كي آي


Şatırlı, Antalya ilinin Serik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Yunanistan'ın Mora Peloponnesos yarımadası Nafplion Yenişehir den göç etmiş ailelerin oluşturduğu bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 30 km, Serik ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Serik'in mahalleleri

Şatırlı, Serik


Vittorio Monti (født 6. januar 1868, død 20. juni 1922) var en italiensk violinist og komponist.

Monti blev født i Napoli, hvor han studerede violin og musikteori ved Conservatorio di San Pietro a Majella. Omkring 1900 fik han jobbet som dirigent for Orchestre Lamoureux i Paris, hvor han skrev flere balletter og operetter.

Hans mest kendte værk er Csárdás, skrevet omkring 1904 og udgivet i 1910, som spilles af næsten alle sigøjnerorkestre.

Udvalgte værker
Følgende er en udvalg liste af Montis kompositioner:
 Grand'-mère qui danse (1897)
 Aubade à Colombine (1899)
 Pour elle! (1899)
 Noël de Pierrot (1900)
 Mam 'elle Fretillon (1902)
 Csárdás (1910)
 Zingaresca (1912)
 A Venise (1914)
 Excelsior (1915)
 Marianina (1918)
 L' amour veille (1918)
 Sous le soleil : Idylle pour violon et piano (1922)

Henvisninger

Eksterne henvisninger
 Vittorio Monti noder

Komponister fra Italien

Vittorio Monti


Renata Senna Garraffoni é uma historiadora, antiquista, latinista, escritora e professora universitária brasileira, celebrada internacionalmente por seus estudos em Roma Antiga.

Professora no Departamento de História da Universidade Federal do Paraná, com experiência em História Antiga, atua principalmente nas temáticas da Antiguidade Clássica, Epigrafia e Literatura Latina, grupos marginalizados romanos, releituras do mundo greco-romano na Modernidade (séculos XIX e XX) e Pós-Modernidade na História. Autora de diversos artigos acadêmicos, resenhas, capítulos de coletâneas, livros e trabalhos técnicos.

Formação
Possui graduação em História pela Universidade Estadual de Campinas (1997).  Mestrado em História pela Universidade Estadual de Campinas (1999), produzindo como dissertação uma continuidade de seu trabalho de conclusão de curso, ambos intitulados Bandidos e salteadores: Concepções da Elite Romana sobre a Transgressão Social. Doutorado em História pela Universidade Estadual de Campinas (2004), sob orientação do Professor Pedro Paulo Funari, onde defendeu a tese Técnica e destreza nas arenas romanas: Uma leitura da gladiatura no apogeu do Império. Fez pós-doutorado em História Antiga e Medieval na Universidade de Birmingham, na Inglaterra, com bolsa da British Academy e atuou como pesquisadora colaboradora do Departamento de História da Universidade Estadual de Campinas (UNICAMP).

Além disso, é membro da Sociedade Brasileira de Estudos Clássicos (SBEC), Associação Nacional de História (ANPUH), Roman Society for Classical Studies (Inglaterra) e World Achaeological Congress (WAC). Orientadora na linha de pesquisa Intersubjetividade e Pluralidade: Reflexão e sentimento na História, da Universidade Federal do Paraná, e coordenadora do Grupo de Pesquisa em História Antiga (GEHA): Antiga e Conexões.

Foi editora da Revista História: Questões e Debates entre março de 2010 a março de 2012 e setembro de 2017 a agosto de 2019, vice-presidente da Sociedade Brasileira de Estudos Clássicos (SBEC) no biênio 2012-2013 e editora da Revista Classica da Sociedade Brasileira de Estudos Clássicos no biênio de 2013-2014 e coordenadora do Programa de Pós-Graduação em História da Federal do Paraná no biênio 2019-2021.

Líder do grupo de pesquisa CNPq "Encruzilhadas de narrativas: discursos biográficos, história e literatura", da Universidade Federal do Paraná, e vice-líder do grupo de pesquisa CNPq "Antiguidade e Modernidade: História Antiga e Usos do Passado" da Universidade Federal de São Paulo. É pesquisadora colaboradora junto ao Centro Para El Estudio De La Interdependencia Provincial En La Antigüedad Clásica (CEIPAC) e ao Grup d'Innovació Docent sobre Gènere i Història (GID), ambos da Universidade de Barcelona, na Espanha. Também, é colaboradora do Centro de Pensamento Antigo (CPA) da Universidade Estadual de Campinas, do projeto Recepción e influjo de Pompeya y Herculano en España e Iberoamérica (RIPOMPHEI), da Universidade de Barcelona, e ao projeto La Antigüedad modernizada: Grecia y Roma al servicio de la idea de civilización, orden y progreso en España y Latinoamérica (ANTIMO), da Universidade Carlos III de Madrid. Esses dois últimos financiados pela Agência Estatatal de Investigação da União Europeia e pelo Ministério da Ciência e Inovação do Governo da Espanha.

Livros Publicados

 2021 - Gladiadores na Roma Antiga: dos combates às paixões cotidianas  (2ª Edição, Ampliada e Revista).
 2021 - Religião e Pluralidade no Império Romano: um debate necessário.
 2019 - Mujeres, género y estudios clásicos: un diálogo entre España y Brasil.
 2018 - Os Antigos Gregos no acervo do Museu Paranaense: Recepção dos Clássicos, Poesia Simbolista e Política.
 2017 - Modos de Vida: Crenças, Afetividades, figurações de si e do outro.
 2017 - Antiguidade como Presença: Antigos, Modernos e os Usos do Passado.
 2016 - Historiografia: Salústio, Tito Lívio e Tácito.
 2015 - Moedas Romanas: coleção acervo do Museu Paranaense.
 2014 - Do amor e da Guerra: um itinerário de narrativas.
 2012 - Sentimentos na História: linguagens, práticas, emoções.
 2011 - Sexo e Violência: realidades antigas e questões contemporâneas.
 2010 - O Imperialismo Romano: novas perspectivas a partir da Bretanha.
 2008 - New Perspectives on the Ancient World: Modern perceptions, ancient representations.
 2005 - Gladiadores na Roma Antiga: dos combates às paixões cotidianas (1ª Edição).
 2002 - Bandidos e salteadores na Roma Antiga.

Capítulos de Livro e Artigos Científicos
Renata Garraffoni é autora de aproximadamente 60 capítulos de livros e mais de 70 artigos científicos, publicados em períodos acadêmicos de todo o mundo. Dentre eles, destacam-se:

 2022 - Subaltern masculinities: Pompeian graffiti and excluded memories in the early Principate. In: Ancient History from below: subaltern experiences and actions in context.
 2022 - Os Anfiteatros Romanos: entre a Civilização e a Violência. In: Estudos Clássicos: Civilização e Violência.
 2022 - Os Madrazo e Fortuny: do neoclássico espanhol à moda italiana. In: História Ibérica: Ensino, Pesquisa e Potencialidades.
 2021 - O ensino da História Antiga e os desafios da reflexão crítica e solidária. In: Educação, Ensino e os Estudos Clássicos.
 2020 - Tabernas, alimentação e humor: Os efeitos do vinho nas paredes de Pompeia. In: Ex Baetica Romam: Homenaje a José Remesal Rodríguez.
 2020 - Os jogos de Gladiadores. In: História de Roma Antiga - Volume II: Império e Romanidade Hispânica.
 2020 - Fustel de Coulanges: a cidade e a história antiga como terrenos de disputas. In: Como se Ecreve a Hstória da Antiguidade: olhares sobre o antigo.
 2020 - Recepção greco-romana em Curitiba: Literatura, Patrimônio e novas abordagens do centro histórico. In: Revista Memória em Rede, volume 12, páginas 222-244.
 2020 - Recepções da Antiguidade e usos do passado: estabelecimento dos campos e sua presença na realidade brasileira. In: Revista Brasileira de História, volume 40, páginas 43-63.
 2018 - Sallust: Between Present and Past. In: Sources et Modèles des Historiens Anciens.
 2018 - Usos del pasado grecorromano en la Curitiba de la primera mitad del siglo XX. In: América Latina y lO Clásico; lo Clásico y América Latina.
 2018 - O gladiador e o Mixed Martial Arts (MMA): um estudo de caso sobre os usos do passado romano na mídia. In: Estudos Clássicos, IV - Percursos.
 2018 - Funerary Art and Munera: Gladiators, Graffiti and Tombstones at Pompeii. In: Papers in Italian Archaeology VII:  The Archaeology of Death - Proceedings of the Seventh Conference of Italian Archaeology Held at the National University of Ireland.
 2018 - Archaeology, Material Culture, And Social Inclusion In Brazil. In: Revista História Questões e Debates, volume 66, páginas 161-179.
 2016 - Lápides Funerárias e Ritos de Passagem entre os Romanos no início do Principado: o que a Morte pode nos dizer sobre a Vida?. In: Práticas Funerárias no Mediterrâneo Romano.
 2015 - Satyricon de Petrônio e de Fellini: Aproximações e diálogos. In: O Cinema e o Mundo Antigo: Antiguidade através da Sétima Arte.
 2015 - As Línguas Clássicas no Ensino Fundamental: Considerações a Partir de uma Experiência Recente. In: O Latim hoje: Reflexões sobre Cultura Clássica e Ensino.
 2014 - Homoerotismo nas paredes de Pompeia. In: Homoerotismo na Antiguidade Clássica.
 2013 - Writing in Public Space from Child to Adult: The meaning of Graffiti. In: Written Space in the Latin West.
 2013 - Em tempos de culto a Marte, por que estudar Vênus? Repensando o papel de Pompeia durante a II Guerra. In: Saberes e Poderes no Mundo Antigo. Vol. I: Dos saberes.
 2013 - Pensando conceitos para estudar História de Roma. In: Estudos Clássicos II: História Literatura e Arqueologia.
 2013 - O Exército Romano: Diferentes Maneiras de Pensar sobre Roma e seus Exércitos. In: Estudos Clássicos II: História Literatura e Arqueologia.
 2013 - Escritos e inscrições: uma reflexão sobre a pluralidade no início do Principado. In: As Múltiplas Faces do Discurso em Roma.
 2013 - Corpo a Corpo nas Arenas Romanas: Breve Reflexão sobre Homens Infames. In: Corpo a Corpo: Representações Antigas e Modernas da Figura Humana.
 2013 - Arqueologia Clássica no Brasil: Relato de uma experiência. In: Os caminhos da Arqueologia Clássica no Brasil: Depoimentos.
 2013 - Cultura material greco-romana: algumas reflexões acerca do ensino e pesquisa de Arqueologia Clássica no Brasil. In: Romanitas Revista de Estudos Grecolatinos, volume 2, páginas 219-230.
 2012 - Reading gladiators' epitaphs and rethinking violence and masculinity in the Roman Empire. In: The Archaeology of Colonialism: Intimate Encounters and Sexual Effects.
 2012 - Exército Romano na Bretanha: o Caso de Vindolanda. In: História Militar do Mundo Antigo: Guerras e Representações
 2012 - Alimentação, História e Arqueologia: Breve Análise Acerca do Consumo de Azeite no início do Principado Romano. In: Práticas Alimentares no Mediterrâneo Antigo.
 2012 - La Religión y el Cotidiano Romano: el Exemplo de las Paredes de Pompeya. In: Pablo Ozcáriz Gil. (Org.). La memoria en la piedra. Estudios sobre grafitos históricos. 1aed.Navarra: Editora del Gobierno de Navarra, 2012, v. 1, p. 204-219.
 2012 - The uses of Roman Heritage in Brazil: Traditional reception and new critical approaches. In: Heritage and Society, volume 05, páginas 53-76.
 2011 - Considerações Sobre a Busca do Antigo no Brasil. In: A Busca do Antigo.
 2010 - Via del Lupanar em Pompéia: Contribuições da Arqueologia para Repensar Política e Sexualidade no Mundo Romano. In: História e Historiografia da Educação nos Clássicos: Estudos sobre Antiguidade e Medievo.
 2010 - Dignitas and infamia: rethinking marginalized masculinities in early Principate. In: Studia Historica Historia Antigua, volume 28, páginas 57-73.
 2009 - Romanos. In: As Religiões que o Mundo Esqueceu: como Egípcios, Gregos, Celtas, Astecas e outros Povos Cultuavam seus Deuses.
 2009 - Reading Pompeii´s Walls: a Social Archaeological Approach to Gladiatorial Grafitti. In: Roman Amphitheatres and Spectacula a 21st century approach.
 2008 - Bretanha Romana: Repensando os Discursos Arqueológicos. In: História Antiga - Contribuições Brasileiras.
 2008 - Identidades y Conflictos: La Arena Romana en Discusión. In: Arqueología e Historia del Mundo Antiguo: Contribuciones Brasileñas y Españolas.
 2008 - Império Romano: História Antiga e Política Moderna. In: Facetas do Império na História: Conceitos e Métodos.
 2008 - Pão e Circo: uma Expressão Romana no Cotidiano Brasileiro. In: A Tradição Clássica e o Brasil.
 2008 - Gladiadores em Movimento: Imagens do Corpo e Formas de Identidade entre os Romanos.
 2008 - Arqueologia e História: a Busca por um Diálogo. In: Antiguidade e Medievo: Olhares Históricos-Filosóficos da Educação.
 2008 - Funerary Commemoration and Roman Graffiti: How Epigraphy Can Contribute to Rethink Gladiators. In: Instrumenta Inscripta Latina II.
 2007 - Poder e Espetáculo no Início do Principado Romano. In: Instituições, Poderes e Jurisdições.
 2007 - Cultura e Educação: o Caso dos Romanos. In: Cultura e Educação: Ética e Ação Política na Antigüidade e Idade Média.
 2007 - Salústio e a Historiografia romana. In: História e retórica - Ensaios sobre Historiografia Antiga.
 2007 - Repensando a Violência dos Espetáculos Romanos: o Caso dos Gladiadores. In: Guerra e Paz no Mundo Antigo.
 2006 - Guerras Púnicas. In: História das Guerras.
 2006 - Economia Romana no Início do Principado. In: Repensando o Império Romano - Perspectiva Socioeconômica, Política e Cultural.
 2005 - Epigrafia Latina: uma abordagem interdisciplinar do mundo antigo. In: Boletim do CPA, volume 19, páginas 265-271.
 2004 - Robbers and Soldiers: Criminality and Roman Army in Apuleius Metamorphoses. In: Gerión, volume 22, páginas 367-377.

Referências

Professores da Universidade Federal do Paraná
Mulheres cientistas do Brasil
Historiadoras do Brasil

Renata Senna Garraffoni


Dorotheenthal ist eine Ansiedlung innerhalb der Kreisstadt Arnstadts im Ilm-Kreis, Freistaat Thüringen. Diese seit ca. 300 Jahren kontinuierlich bestehende Kleinsiedlung ist integraler Bestandteil des Ortsteils Angelhausen-Oberndorf.

Lage
Das Dorotheenthal liegt südlich von Arnstadt und südwestlich von Angelhausen-Oberndorf an der Landesstraße 1047 von Arnstadt-Richtung Dannheim. Östlich befindet sich das zum Arnstädter Stadtwald gehörende Wäldchen Hain als Überbleibsel des einstigen Landschaftsparks mit der sogenannten "Preißeiche" an der Südspitze. Westlich der Landesstraße senkt sich der bewaldete Fürstengrund zwischen dem Finkenberg und Roter Berg. Der Hain reicht im Nordwesten bis zum Burgberg der Kevernburg (heute Käfernburg).

Geschichte

In der Etappe des spätmittelalterlichen Landesausbaus um Arnstadt befanden sich zwei Siedlungen – Siechersdorf und Braunsrode – am Südrand des Hain, sie wurden zu Wüstungen. 1715 besaß Auguste Dorothea im Haus neben der Oberndorfer Kirche einen Versuchsbetrieb für Fayence. Im gleichen Jahr gründete sie die Fabrik Dorotheenthal und löste die Vorgängereinrichtung auf. Am Rande des Wäldchen Hain lagen die Tongruben unweit der Manufaktur. Die Produktion war ihr nicht mehr rentabel, deshalb verpachtete sie 1724 den Betrieb und später wurde er verkauft. Die Besitzer wechselten öfter. Die Manufaktur war bis 1804 produktionswirksam.

Am 18. Oktober 1717 wurde die Ansiedlung Dorotheenthal erstmals urkundlich genannt.

Inzwischen sind die Gebäude der Manufaktur zum Seniorenwohnpark Dorotheenthal AG umfunktioniert und erweitert worden. Auf dem Betriebsgelände ist eine christliche Kapelle errichtet worden, die hauptsächlich von den ansässigen Senioren genutzt wird.

Auf dem Gebiet des Dorotheenthals selbst existiert eine zweigeteilte Kleingartenanlage mit ein paar Wohnhäusern. Dabei sind mehrere Gebäude über die Jahre umfunktioniert worden. So werden bspw. die ehemals stadtbekannte Dorfkneipe "Rößchen" und eine kleine LPG zum Wohnen genutzt.

Der Siedlungsdruck, in Folge der Vertriebenen aus dem Ersten und Zweiten Weltkrieg sowie der Industrialisierung, hat den Freiraum zwischen Angelhausen-Oberndorf und dem Dorotheenthal innerhalb von ca. 100 Jahren von ca. 550 m auf 250 m Luftlinie schrumpfen lassen. Auch wenn überall in Angelhausen-Oberndorf weiterhin nachverdichtet wird, ist dieser existente Freiraum über unterschiedliche Schutzgebiete, wie z. B. einem Trinkwasserschutzgebiet, vor der Bebauung geschützt und somit als räumlich stabil zu bezeichnen. Zu DDR-Zeiten ist ein Lückenschluss raumplanerisch angedacht gewesen. Dieser ist auch in Folge der Wende von 1990 und mit dem anhaltenden Problemen des Demographischen Wandels bis heute nicht vollzogen worden. Trotzdem haben unterschiedliche initiativen durch Bauherren den Freiraum bis heute schrumpfen lassen, so dass bis an die Schutzgebietsgrenzen ein Straßenzug, der Schloßbergweg, entstanden ist. Dieser stellt die derzeitige mögliche Siedlungsgrenze zwischen Oberndorf und dem Dorotheenthal dar.

Einzelnachweise

Weblinks

 Artikel auf Seite 1 im: Amtsblatt des Ilmkreises Nr. 9, 2010 (PDF-Datei; ca. 1,3 MB)

Ort im Ilm-Kreis
Geographie (Arnstadt)

Dorotheenthal (Arnstadt)


"Song 2" (ponekad pogrešno nazivana "Woo Hoo") pjesma je britanske rock grupe Blur. Pjesma je druga po redu na istoimenom petom albumu sastava. Pjesma je poznata po uzviku "woo-hoo!" Damona Albarna, nakon čega slijedi zamućena bas-gitara. Pjesma je objavljena u travnju 1997. godine te je dosegla drugo mjesto na britanskoj top ljestvici singlova, četvrto mjesto na australskoj ljestvici ARIA i šesto mjesto na ljestvici Billboardovih alternativnih pjesama (prethodno znanoj kao Billboardove moderne rock pjesme).

Godine 1997., na dodijeli MTV video glazbenih nagrada, "Song 2" je bila nominirana za najbolji glazbeni spot grupe i najbolji alternativni video. Godine 1998., na britanskoj dodijeli nagrada, pjesma je nominirana za najbolji britanski singl i najbolji britanski video. U prosincu 1998. godine slušatelji BBC Radija uvrstili su "Song 2" na popis 15 najboljih pjesama svih vremena. U listopadu 2011. godine NME ju je svrstao na 79. mjesto na svojoj listi "150 najboljih pjesama u posljednjih 15 godina".

Blur je izjavio da je "Song 2" parodija grungea. Pjesma je Blurov najveći singl u SAD-u. Pjesma se često pojavljivala u medijima te se prvo pojavila u popularnoj videoigri FIFA: Road to World Cup 98.

Pozadina
Pjesma je izvorno trebala nositi naziv "Song 2" samo kao radni naslov, ali ime je ipak ostalo.

Recenzije
U Velikoj Britaniji, "Song 2" je uvelike promovirala Blurovu pjesmu "Beetlebum" te je dosegla drugo mjesto na britanskoj top listi.
Bila je također najveći hit u SAD-u, na 55. mjestu na Hot 100 Airplay ljestvici; također je dosegla 6- mjesto Billboard's Modern Rock Tracks, gdje je bila punih 26 tjedana i 25. mjesto na Mainstream Rock Tracks ljestvici.

Druga korištenja
Pjesma je postala popularna u velikoj Britaniji i inozemstvu nakon objavljivanja 1997. godine. U SAD-u su je redovito puštali na radijima. Pjesma je licencirana svugdje po svijetu. Prvo pojavljivanje bilo je u hit igrici  FIFA Road to World Cup 98. Korištena je u brojnim reklamama, za Nissan Sentra reklamu i televizijsku najavu za film Starship Troopers, i također u nogometnim, hokojaškim ili bejzbolskim utakmicama, kada bi domaća ekipa pobijedila ili postigla pogodak ili utrčavanje.

Televizija
Pjesma je povremeno puštena u epizodi "Malled" animirane serije Daria. Pjesma je također korištena u dvanaest epizoda, desete sezone američke animirane serije Simpsoni. Pjesma se se također pojavljuje u South Park-u, u epizodi pod nazivom "Stanley's Cup", tijekom hokejaške utakmice.

Film
Pjesma je istaknuta u filmu iz 2000. godine, Charlijevi Anđeli , tijekom scene borbe.

Videoigre
Pjesma je korištena za pozadinsku glazbu u igricama: FIFA:Road to World Cup 98, Rocksmith, Guitar Hero 5, Just Dance 2, Lego Rock Band, Madden NFL 11, Saints Row IV i SingStar Rocks!''.

Remix
Francuski DJ Madeon obradio je pjesmu 2016. godine.  Obrada još nije izašla, ali je objavljena u traileru za FIFU 17.

Glazbeni video
Glazbeni video za ovu pjesmu režirala je Sophie Muller. U videu, sastav svira u malom i skučenom prostoru, s glasnim pojačalima iza njih. Tijekom pripjeva, glasnoća pjesme baca članove sastava od zid i pod.

Pozicije na top ljestvicama

Osoblje
 Damon Albarn– vokali
 Graham Coxon– gitara
 Alex James – bas-gitara
 Dave Rowntree – bubnjevi

Izvori

Singlovi iz 1997.

Song 2


An Eulalia pruinosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bi Sin Sun ngan M.Y.Wang. An Eulalia pruinosa in nahilalakip ha genus nga Eulalia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulalia (Poaceae)

Eulalia pruinosa


Kajkavsko spravišče je društvo za širenje i unaprjeđivanje znanosti i umjetnosti. Krovna je ustanova kajkavskog narječja hrvatskog jezika, književnosti i kulture. Ovo društvo izdaje časopis Kaj od 1968. godine.

2018. godine Kajkavsko je spravišče izdalo prvi prijevod znanoga Malog princa na kajkavštini s mentorstvom i suautorstvom prof. dr. Đure Blažeke.

Izvori

Vanjske poveznice
Kajkavsko spravišče

Kajkavsko narječje

Kajkavsko spravišče


.mg ist die länderspezifische Top-Level-Domain (ccTLD) des Staates Madagaskar. Sie existiert seit dem 25. Juli 1995 und wird vom sogenannten NIC-MG (Network Information Center Madagascar) verwaltet.

Eigenschaften
Insgesamt darf eine .mg-Domain zwischen drei und 63 Stellen lang sein und nur alphanumerische Zeichen beinhalten. Die Vergabe erfolgt vollkommen automatisiert und dauert in der Regel nur wenige Stunden, ein Wohnsitz oder eine Niederlassung im Land sind nicht notwendig. Neben .mg existieren diverse Second-Level-Domains, beispielsweise .co.mg und .com.mg für Unternehmen oder .net.mg für Internet Service Provider.

Weblink
 Website der Vergabestelle

Einzelnachweise

Länderspezifische Top-Level-Domain
Madagaskar

.mg