Morris Goodman (1925 – 14 de noviembre de 2010, Michigan) fue un científico estadounidense conocido por su trabajo en la evolución molecular y la sistemática molecular. Goodman fue un profesor distinguido del Centro de Medicina y Genética Molecular de la Escuela de Medicina de la Universidad Estatal Wayne, editor en jefe de la revista Molecular Phylogenetics and Evolution, y miembro de la sección de antropología de Academia Nacional de Ciencias de Estados Unidos.

Goodman es famoso en la biología por haber sido el científico que demostró que los humanos están cercanamente emparentados con los chimpancés y gorilas. Mucho más de los que los científicos lo aceptaban a mediados del . Como resultado de sus trabajos en biología molecular los chimpancés, gorilas y orangutanes pasaron a integrar la familia Hominidae, dejando la familia Pongidae como un taxón parafilético.

Vida y obra

Primeros trabajos

Goodman creció en Milwaukee, Wisconsin, y pasó muchos años en Detroit, Michigan como el único miembro de la Universidad Estatal de Wayne en la Academia Nacional de Ciencias hasta su muerte el 14 de noviembre de 2010. Después de la preparatoria, él asistió a la Universidad de Wisconsin-Madison por un año, entonces en 1943 entró a la fuerza aérea, donde sirvió como piloto por el resto de la Segunda Guerra Mundial. Se casó en 1946 poco después de su regreso a la universidad. Goodman se interesó en la ciencia después de un curso de anatomía comparada; el profesor Harold Wolfe, lo reclutó como profesor asistente. Goodman se graduó como zoólogo y bioquímico. Continuó en Wisconsin por su maestría y su doctorado bajo Wolfe. Al terminar su tesis sobre las reacciones de precipitación de antígenos-anticuerpos, fue a Caltech para un trabajo postdoctoral.

Trabajando con el doctor Dan Campbell en Caltech (dentro de la División de Química encabezada por Linus Pauling), Goodman trabajó en las propiedades inmunológicas de las hemoglobinas, incluyendo las diferencias entre la hemoglobina normal y las de las células falciformes.

Aportes a la Biología Evolutiva

Goodman se interesó en los problemas evolutivos entre 1957 y 1958. Después de un período de investigación en la Universidad de Illinois Medical School y del Instituto de Investigación del Cáncer de Detroit, se embarcó con su amigo Wilson Morris en el estudio del grado de variabilidad de las proteínas expresadas tardía y tempranamente en el desarrollo.

En 1961, Goodman presentó sus resultados en el campo de la inmunología comparada, particularmente sobre la relación evolutiva entre los primates, que era de particular interés para los biólogos evolutivos. Goodman presentó sus ideas a la Academia de Ciencias de Nueva York la Fundación para la Investigación Antroplógica Wenner-Gren.

Goodman se aproximó al problema de la relación entre el hombre y los grandes simios desde una perspectiva molecular. Este enfoque también fue seguido por Emile Zuckerkandl y Harold Klinger, y se enfrentaron a los tres grandes "artifices" de la síntesis moderna: Ernst Mayr, George Gaylord Simpson, y Theodosius Dobzhansky. Durante los primeros años de la evolución molecular los biólogos evolutivos tradicionales se mostraban tanto interesados y preocupados por el adveminiento de las técnicas moleculares a la biología evolutiva; Simpson luego se referiría a Goodman como un "viejo amigo antagonista".

Durante la década de los 60 y 70 del  Goodman continuó su trabajo sobre evolución basado en la serología. En la década de los 70 inició el uso de los datos de las secuencias de proteínas para su trabajo de taxonomía molecular.

En el año 1962, se celebró en un castillo austriaco una reunión organizada por la Fundación Wenner Gren sobre evolución y clasificación humana. En esta reunión Morris Goodman, Emile Zuckerkandl y Harold Klinger presentaron tres trabajos de investigación independientes que demostraban el gran parentesco evolutivo entre los chimpancés, los gorilas y la especie humana. Un estudio cotejaba cromosomas, otro hemoglobinas y el de Morris Goodman, proteínas de la sangre.

Los resultados de estos tres trabajos apuntaban a que los humanos pertenecen de lleno al grupo de los grandes simios africanos. Somos simios africanos. En otras palabras, los humanos están más emparentados con chimpancés y gorilas de lo que estos lo están con los orangutanes asiáticos.

Antes del advenimiento de las técnicas moleculares a la biología evolutiva se creía que los grandes simios (chimpancés, gorilas y orangutanes) formaban un grupo evolutivo propio (el de los póngidos) y que los humanos pertenecían a otro (el de los homínidos). El antepasado común del grupo de los grandes simios y del ser humano debía ser muy antiguo. Eso distanciaba a los humanos de los antropomorfos, que aparecían como parientes lejanos.

En un artículo de 1975 en la revista Nature Goodman y sus colaboradores usaron la secuencia de aminoácidos de la hemoglobina para reconstruir la historia evolutiva de esta proteína (incluyendo posibles secuencias ancestrales) además del análisis de cuales sitios en este complejo proteínico han evolucionado y en que etapas. Goodman llamó a los resultados de este trabajo "la primera evidencía fuerte de la evolución darwiniana". En 1982, en otro artículo de la revista Nature, Goodman hizo lo mismo para las secuencias de nucleótidos de los genes de la homoglobina.

Goodman murió de 86 años, mostrándose activo en ciencias a pesar de su edad. Murió el 14 de noviembre de 2010 en su casa en Detroit.

Referencias

Enlaces externos
 Morris Goodman faculty profile, - Escuela de Medicina, Wayne State University

Biólogos evolucionistas
Antropólogos de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de Wisconsin-Madison
Profesores de la Universidad Estatal Wayne
Inmunólogos
Miembros de la Academia Nacional de Ciencias de Estados Unidos

Morris Goodman


Odorico Gaston Madeira, alias Charles Faye, est un journaliste et chroniqueur sénégalais né en 1963 à Dakar. Il est le président directeur général du groupe de presse MaderPost.

Carrière dans la presse
Il commence sa carrière de journaliste en 1991 au sein de la rédaction de l'hebdomadaire Le Sportif. Il rejoint un an après le Groupe Walfadjri fondé par Sidy Lamine Niasse. Il y passera  près de dix ans avant de rejoindre le Groupe Com7 de Bara Tall, Cheikh Tall Dioum et Youssou N'Dour (2001-2006).

De 2003-2006, Odorico Gaston Madeira travaille comme agencier a l'agence Panafricaine de Presse (PANAPRESS), il poursuivra cette expérience dans une autre agence APANEWS de 2006 a 2008. Il est chef de cabinet du ministre des Sport Bacar Dia de 2008 et 2009.

Il rejoint la même année Kotch, un nouveau quotidien dirige par Abou Abel Thiam et Barka Bâ et propriété du journaliste Abdoulaye Bamba Diallo.

Depuis 2010, Odorico Gaston Madeira est journaliste et directeur de section au sein du groupe Futurs Médias, fondé par le musicien et homme politique Youssou N'Dour. Il est également le charge de communication et des relations publiques du chanteur.

Notes et références

Naissance en 1963
Naissance à Dakar
Journaliste sénégalais du XXe siècle
Journaliste sénégalais du XXIe siècle

Odorico Gaston Madeira


Ejakulation (von lateinisch eiaculari "auswerfen") steht für:

 männliche Ejakulation bei Orgasmus oder Pollution, siehe Samenerguss
 weibliche Ejakulation, stoßweises Freisetzen eines Sekrets beim Orgasmus

Siehe auch:
 vorzeitige Ejakulation beim Mann
 Ejakulat (Erguss)
 Ejakularche (männlicher Ersterguss)

Ejakulation


La ligne 20 () est une ligne de bus à haut niveau de service du réseau des bus de la région d'Helsinki en Finlande.
La ligne 20 est entrée en service le 16 août 2021.

Parcours
La Runkolinja 20 circule à Helsinki entre Eira–Kamppi et Munkkivuori.

Références

Voir aussi

Liens internes
Runkolinja 550
Runkolinja 560

Liens externes
 Ligne 20
 Réseau de bus à haut niveau de service

Bus à haut niveau de service en Finlande
Transport à Helsinki

Ligne de bus

Runkolinja 20


ඕර්තඩොක්ස් ක්‍රිස්තියානි ධර්මය යනු, නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව සහ පෙරදිග ඕර්තඩොක්ස් ධර්මය යන්නන් සඳහා යෙදෙන ඒකාබද්ධ පදයකි. ඕර්තඩොක්ස් ක්‍රිස්තියනි සභාව යනු පුරාණ ක්‍රිස්තියනි ඇදහිම සමග නොබිදුනු සම්බණ්ධතාවයක් ඇති බව විශ්වස කරන අති පැරණි ක්‍රිස්තියනි ආගමික කොටසකි. ඕර්තඩොක්ස් ක්‍රිස්තියනි සභාවන් වැඩිවශයෙන් ඇත්තේ රුසියාව බුල්ගේරියාව යුක් රෙනය මැසෙඩොනියාව වැනි රටවල් වලය. ඕර්තඩොක්ස් සභාව නම් ලද්දේ දෙවියන් වහන්සේ නමදින නිවරදි අකාරය යන අරුත වෙයි. මෙය බටහිර සහ පෙරදිග යැයි කොටස් දෙකකින් සමන්විත වේ.

ඕර්තඩොක්ස් ක්‍රිස්තියානි ධර්මය


යුරෝපයේ ආදි ඉතිහාසයට අයත් අවසාන දිනය ලෙස සැළකෙන දිනය සම්පූර්ණයෙන්ම අභිමත පරිදි තෝරා ගත්තකි. පුරාණ යුගයේ පටන් මුල් කාලීන මධ්‍යතන යුගය දක්වා පැවති පරිවර්තන සමය පුරාණ යුගයේ අවසාන භාගය ලෙස හැඳින් වේ. මෙම පරිවර්තන සමයට අයත් වැදගත් දින කිහිපයක් පහත පරිදි වේ.

ආදි ඉතිහාසයට අයත් ප්‍රධාන ශිෂ්ටාචාරයන්,

නිරිත දිග ආසියාව

ආදි මෙසපොතේමියාව

ආදි පර්සියාව

ආදි ෆොනේෂියාව

ආදි ආමේනියාව

ඇතැම් උගතුන්ගේ විශ්වාසය වන්නේ ආමේනියානුවන් පිළිබඳ මුල්ම සඳහන් ක්‍රි.පූ 28 සහ ක්‍රි.පූ 27 ශත වර්ෂයන්ට අයත් ආකේඩියානු සටහන් තුළ අන්තර්ගත වන බවයි. මේවා තුළ ආමේනියානුවන් ආමේනියානු උස් බිම්වලට අධිපති ප්‍රාදේශීය දෙවියා වූ හායා ඇසුරින් හායාගේ පුතුන් ලෙස හඳුන්වා ඇත.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Ancient_history#End_of_ancient_history_in_Europe

යුරෝපයේ ආදි ඉතිහාසයේ අවසානය


Panzermühle ist ein Gemeindeteil des Marktes Nennslingen im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Die Mühle liegt im Anlautertal am südöstlichen Rand von Nennslingen zwischen Nennslingen und der ebenfalls zur Gemeinde Nennslingen gehörenden Steinmühle. Die Anlauter fließt verrohrt unter der Mühle hindurch.

Namensdeutung
Die Mühle ist vermutlich nach einer Besitzerfamilie "Bannzer" benannt. Eine andere weniger wahrscheinliche Namensdeutung sieht eine "Mühle mit einem Panzer- bzw. Pansterrad." Demnach war die Mühle mit einer "Pansterkette" ausgestattet, mit der das Mühlenrad je nach Wasserstand höher oder tiefer gestellt werden konnte.

Geschichte
In Belegen des 14. und 15. Jahrhunderts heißt die Mühle nach ihrem damaligen Besitzer Grimm-/Grymm-Mühle. So ist 1359 ein "Chunrad Grimüllner" zu Nennslingen genannt, der eine Wiese oberhalb der "Grimül" verkaufte. 1393 ist er oder sein Sohn als "Conrad Grymmüllner de Nenslingen" noch einmal genannt. In einem Beleg von 1452 erscheint die Mühle als "Grymmül bei Nenßling" (amtliche Schreibweise bis 1875 "Nensling"). 1492 ist in einem Anniversarienverzeichnis von Nennslingen von einem Grimm-Müller die Rede; dort wird auch die Grimm-Wiese genannt, die noch Jahrhunderte später so heißt. 1507 ist in einem Salbuch des Schenk von Geyern ein Müller Michael Panzer aufgeführt, 1557 ein Georg Bannzer, der die "Mühl, Grimm-Mühl genannt", besitzt. Letztmals erscheint 1570 die Familie "Pannzer" als Mühlenbesitzer. 1573 bis 1582 wird ein Veit Planckh als Müller genannt, während ein Hans Pannßer die nahegelegene Weihermühle (die heutige Schwabenmühle) betreibt. 1605 ist ein Schirdelmeyer Panzermüller. 1628 ist Hans Volland, Sohn des gleichnamigen Furthmüllers, Panzermüller, 1633 ein Schirlmeyer. 1666 ist Paul Volandt, Sohn von Hans Volland, "der junge Banzermüller". 1676 wird ein Hannß Georg Hoffmann als Besitzer der "Grim- anjizo Banzermühl" genannt. Sie ist auch zu diesem Zeitpunkt dem ansbachischen Amt Geyern vogt-, zins-, lohn- und dienstbar. Nicht geklärt ist, warum er auch dem Dominikanerkloster Eichstätt Reichnisse (45 Pfennig) zu geben hatte. In einem Beleg von 1682 heißt es – wie schon 1622 –, dass die Mühle zur evangelisch-lutherischen Pfarrei Thalmannsfeld gehört; erst 1811 wurde sie nach Nennslingen gepfarrt. 1692 wird die Mühle unter dem Müller Hannß Schwab als "ziemlich baufällig" bezeichnet, 1730 erscheint sie als "Pantzer Mühl".

Das Oberamt Stauf-Geyern wird 1792 preußisch. Mit dem Ende des Heiligen Römischen Reichs kam die Panzermühle mit Nennslingen im ehemaligen Fürstentum Ansbach an das Königreich Bayern, dort ab 1809 an das Landgericht Raitenbuch und ab 1812 an das Landgericht Greding. Ein halbes Jahrhundert später stand ein erneuter Wechsel in der Verwaltungszugehörigkeit an: Zum 1. Oktober 1857 kam die Einöde mit Nennslingen und weiteren sechs Gemeinden aus dem Landgericht Greding in das Landgericht Weißenburg, aus dem sich der heutige Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen entwickelte.

Zunächst war die Panzermühle durch das königliche Reskript vom 7. August 1808 mit vier weiteren Mühlen, dem Kappelhof, Burgsalach, Pfraunfeld, Indernbuch und Nennslingen selbst dem Steuerdistrikt Nennslingen zugeteilt. Dieser wurde 1811 unter Ausschluss von Burgsalach, Pfraunfeld und Indernbuch zur Ruralgemeinde umgestaltet. Ab August 1810 sitzt, wie noch im 20. Jahrhundert, die Familie Gloßner auf der Mühle.

Seit dem 1. Mai 1978 sind die ehemals selbstständigen Gemeinden Nennslingen (mit der Panzermühle und anderen Gemeindeteilen), Biburg, Gersdorf und Wengen im Zuge der Gemeindegebietsreform im Markt Nennslingen vereinigt.

Das heutige 1844 errichtete Mühlengebäude ist ein zweigeschossiger Satteldachbau, der südlich abgewalmt ist und Eckquaderungen aufweist. In den 2010er Jahren wurde es nach vier Jahrzehnten Leerstand renoviert. Die Mühle und die Schneidsäge, deren Technik von 1950 stammt, werden von dem jetzigen Besitzerehepaar nur noch zu Privatzwecken genutzt.

Einwohnerentwicklung
 1824: 10 Einwohner, 1 Anwesen
 1861: 11 Einwohner, 5 Gebäude
 1929: 9 Einwohner
 1950: 8 Einwohner, 1 Wohngebäude
 1961: 7 Einwohner, 1 Wohngebäude
 1987: 7 Einwohner, 2 Gebäude mit Wohnraum

Verkehr
An der Panzermühle führt im Osten die Kreisstraße WUG 16 vorbei.

Literatur
 Hans Deutscher: Marktgemeinde Nennslingen. Band II Häuserbuch. Gunzenhausen 1998, S. 87–92

Weblinks

 Die Panzermühle auf der Website der Ländlichen Entwicklung in Bayern; mit Fotos
 Staatspreisverleihung für Dorferneuerung an die jetzigen Besitzer

Einzelnachweise

Bauwerk in Nennslingen
Ort im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Wassermühle im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Mühle in Europa
Einzelsiedlung
Geographie (Nennslingen)
Ersterwähnung 1359

Panzermühle (Nennslingen)


Tarm Kirke ligger i Tarm Sogn, Ringkøbing-Skjern Kommune (Ribe Stift).

Udseende og interiør
Tarm Kirke er i sit udgangspunkt et traditionel langhus med tårn i vestenden. Det er hvidkalket med rødt tegltag og er ved en ombygning i 1960'erne udvidet med blandt andet sideskibe.

Flere af de centrale elementer i kirkerummet stammer fra kirkens opførelse i 1912. Det gælder blandt andet døbefonten og prædikestolen, der er af teak med forskellige symbolfelter. Prædikestolen var oprindeligt bemalet, men blev afsyret i forbindelse med ombygningen. Alterbordet er fremstillet af granit, og herpå står et krucifiks af træ samt to lysestager af messing.

Altertavlen blev ved den store restaurering i 1960'erne udskiftet, og den nuværende tavle er skabt af kunstneren Sven Havsteen-Mikkelsen. Motivet er inspireret af Jesu opstandelse og forestiller to kvinder ved den åbne grav påskemorgen. Billedet er basalt set holdt i fire klare farver: Blå som en baggrundsfarve, gul i en halvcirkel i øverste højre hjørne symboliserende solen samt rød og lilla i venstre side som symbol på kvinderne.

Orglet har været udskiftet flere gange, og det nuværende orgel er taget i brug i 2012. Det er skabt med udgangspunkt i orglet fra 1956, idet flere dele, heriblandt næsten alle piber, er genanvendt. Det har 22 stemmer på tre manualer.

I kirken findes også som udsmykning et kirkeskib og en såkaldt lysglobe.

Historie
Fra middelalderen hørte Tarm under Egvad Sogn, så beboerne her benyttede Egvad Kirke 2-3 km mod øst. I begyndelsen af det 20. århundrede opstod der i Tarm et ønske om at få sin egen kirke, og der blev sat gang i en indsamling. I 1906 lå der tilsagn fra den lokale befolkning om et beløb på 12.000 kr, og arbejdet kunne gå i gang. Arkitekten på opgaven var Vilhelm Ahlmann, der fremkom med et oplæg. Projektet skulle godkendes af kirke- og kulturministeriet, men herfra blev det i første omgang et afslag med den begrundelse, at det givne oplæg savnede kunstnerisk niveau. Man anbefalede så at kontakte en respekteret arkitekt og gav en række forslag, heriblandt interessant nok Ahlmann, der havde lavet det første oplæg. Samtidig opstod der diskussion om kirkens placering, idet der var fire forskellige forslag hertil. I sidste ende blev der enighed om at placere den på det højeste punkt i området, der i det ret flade område nær Skjern Å blot er 7 m.

Til slut gik ansøgningen om lån og byggetilladelse igennem i 1911, og kirken stod klar til indvielse 15. december 1912.

I 1965-67 blev der foretaget en større udvidelse af kirken på grund af den store befolkningstilvækst, der var sket siden opførelsen. Der blev blandt andet tilføjet sideskibe og en korrum hævet over det normale niveau.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Tarm Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Ringkøbing-Skjern Kommune
Kirker i Ribe Stift

Tarm Kirke


16599 Shorland este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16599 Shorland este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Yatsugatake de Yoshio Kushida și Osamu Muramatsu. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,87 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 4,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

16599 Shorland


Powertürk veya Powertürk Radyo, merkezi İstanbul'da olan, "Power Media Group"'a bağlı ulusal çapta yayın yapan radyo istasyonu. 1 Şubat 2001 tarihinde kurulmuştur. Ayrıca Türksat üzerinden Teledünya, Digiturk ve D-Smart platformu üzerinden de dinlenebilmektedir.

Powertürk Radyo Power Media Group bünyesinde yayın yapmaktadır. Sahibi Cem Hakko'dur.

Programları
 Pop Sabah (Pazartesi-Cuma 06:00-10:00 // Cumartesi 07:00-12:00 // Pazar 07:00-12:00)
 Top Türkçe Pop (Pazartesi-Cuma10:00-13:00 // 13:00-16:00 // 23:00-04:00 // Pazar 18:00-00:00)
 Eve Dönüş (Pazartesi-Cuma 16:00-20:00)
Pop Corn (Pazartesi-Cuma 20:00-23:00)
 Naftalin Mix (Cuma 23:00-01:00)
 Önce Müzik (Cumartesi 01:00-07:00 // 12:00-18:00, Pazar 03:00-07:00 // 12:00-18:00 // Pazartesi 00:00-06:00)
 Powertürk Pop 40 (Cumartesi 18:00-20:00)
Akşam Partisi (Cumartesi 20:00-23:00)
 Adrenal-in Parti (Cumartesi 23:00-03:00)

Ayrıca bakınız
 Powertürk TV
 Powertürk Müzik Ödülleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye radyo kanalları
2001'de kurulan radyo kanalları
Türkçe pop müziği yayını yapan radyolar

PowerTürk FM


Cypern kan henvise til flere ting:

 Cypern, officielt Republikken Cypern, er en østat i det østlige Middelhav
 Nordcypern, officielt Den Tyrkiske Republik Nordcypern, er en stat beliggende på den øvre del af øen
 Cypern (valgkreds), en valgkreds til EU-Parlamentet dækkende Republikken Cypern
 Kongeriget Cypern, en korsfarerstat beliggende på øen i perioden 1192–1489

Cypern (flertydig)


Gökçealan, Sinop ilinin Türkeli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Cible olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 115 km, Türkeli ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkeli belde ve köyleri

Gökçealan, Türkeli


Steven Ellison (Los Angeles, 7. listopada 1983.), poznatiji po svom pseudonimu Flying Lotus ili FlyLo je američki elektronički glazbenik.

Flying Lotus je objavio 6 studijskih albuma: 1983 (2006.), Los Angeles (2008.), Cosmogramma (2010.), Until the Quiet Comes (2012.), You're Dead! (2014.) i Flamagra (2019.). Napravio je dosta glazbe za Adult Swim.

Izvori

Američki glazbenici

Flying Lotus


Arévalo es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Arévalo en la provincia de Ávila, comunidad autónoma de Castilla y León. Cuenta con amplios servicios de Media Distancia. Cumple también funciones logísticas. Es la única estación que permanece abierta entre Ávila y Medina del Campo.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 170,966 de la línea férrea de ancho convencional que une Madrid con Hendaya a 831,94 metros de altitud. El tramo es de vía doble y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 25 de noviembre de 1863 con la puesta en marcha del tramo Sanchidrián – Medina del Campo de la línea radial Madrid-Hendaya. Su explotación inicial quedó a cargo de la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España quien mantuvo su titularidad hasta que en 1941 fue nacionalizada e integrada en la recién creada RENFE. Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

A lo largo de su historia, la estación ha sufrido hasta tres graves accidente ferroviarios. El primero de ellos sucedió el 11 de enero de 1944 al chocar un tren correo y un expreso; fallecieron al menos 41 personas. El segundo tuvo lugar el 6 de septiembre de 1989 cuando un tren Talgo Madrid-Gijón sin parada en la estación embistió a un tren de mercancías que sí se encontraba detenido. Un error en las agujas llevó al Talgo a una vía que no le correspondía produciéndose el choque. Cinco personas encontraron la muerte. Tras los hechos RENFE donó a la ciudad una locomotora de vapor de la Compañía del Norte con una placa donde reza:

El título de "muy humanitaria" que aparece en el propio escudo de la ciudad había sido dado por la compañía tras el accidente de 1944.
Por último, el 26 de marzo de 2010 el choque de dos trenes de mercancías se saldó con la muerte de uno de los maquinistas.

La estación
Arévalo cuenta con un notable edificio para viajeros de dos pisos y planta rectangular con dos pequeños anexos y una marquesina metálica adosada al mismo que cubre parcialmente el andén lateral. Dispone de dos andenes uno lateral y otro central y de siete vías. La vía 3, 1 y 2 son las que poseen acceso a andén mientras que las vías 4, 6, 5 y 7 carecen de ello. Estás últimas concluyen en toperas en un lateral del edificio para viajeros mientras que las dos primeras sirven para acceder a un silo y a una fábrica. El cambio de vía se realiza a nivel. El andén opuesto a la estación cuenta con dos pequeñas marquesinas.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
En Arévalo, Renfe presta servicios de Media Distancia gracias a sus trenes MD y Regional Exprés en los trayectos:

 Madrid-Príncipe Pío / Ávila ↔ Valladolid.
 Madrid-Príncipe Pío ↔ Palencia / León.
 Madrid-Príncipe Pío ↔ Vitoria / Irún.

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Castilla y León en la web de Renfe.

Arévalo
Arévalo
Arévalo
Arévalo
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1863
Estaciones de ferrocarril de Castilla y León inauguradas en el siglo XIX

Estación de Arévalo


Tekija na vrelu Bune (poznata i kao Blagajska tekija), derviški hram u Blagaju. Pripadala je halvetijskom, a danas je u funkciji derviša nakšibendijskog tarikata.

Povijest
Pokraj izvora rijeke Bune u Blagaju kod Mostara, nalazi se tekija s turbetom. Prema navodima Elvije Čelebije tekiju je utemeljio Zijauddin Ahmed ibn Mustafa, koji je rođen u Mostaru, a studirao u Istanbulu. Bio je murid (učenik) šejha Muslihuddina Užičanina i njegovih sinova Hasana i Isaa. Današnja zgrada tekije potječe iz 1851. godine, a podigao je u baroknom stilu Omer-paša Latas, na molbu tadašnjeg šejha ove tekije Ačik-baše. Nije poznato kada je prvotno na ovom mjestu sagrađena tekija. Evlija Čelebija spominje da je jednu halvetijsku tekiju na tom mjestu podigao mostarsku muftija. Smatra se, da je tekiju sagradio mostarski muftija Ahmed Zijauddin, koji je umro 1697. godine. Uz tekiju se nalazi i jedno turbe s dva sanduka. Ko je tu ukopan nema pisanih tragova. Za jedan mezar se zna, da tu leži šejh Ačik-baša, koji je umro 1860. godine. Drugi mezar pripisuje se čuvenom šejhu Sari Saltuku. To je jedan od njegovih osam poznatih mezara rasijanih po cijelom nekadašnjem Osmanskom Carstvu.

Tekija na vrelu Bune je nekoliko puta stradala. Bivala je oštećena zbog odrona stijena i koščela iznad samog izvora, pa je i više puta obnavljana. Oko 1920., jedna stijena je otkinula tekijsku semahanu koja je bila iznad same rijeke. Posljednji veći zahvat na restauraciji i konzervaciji tekije izvršen je 1952. godine.

Izvori

Vjerski objekti u Mostaru
Tekije u Bosni i Hercegovini
Blagaj (Mostar, BiH)

Tekija na vrelu Bune


Ruslands Grand Prix 2017 (officielt navn: 2017 Formula 1 VTB Russian Grand Prix) var et Formel 1-løb som blev arrangeret 30. april 2017 på Sochi Autodrom i Rusland. Det var den fjerde runde af Formel 1-sæsonen 2017, og fjerde gang at Ruslands Grand Prix blev arrangeret i Formel 1-sammenhæng.

Løbet blev vundet af Mercedes-køreren Valtteri Bottas, som tog sin aller første løbssejr i Formel 1. På andenpladsen kom Ferraris Sebastian Vettel, som startede i pole position, og på tredjepladsen Ferraris Kimi Räikkönen, som også satte løbets hurtigste omgang på ny banerekord.

Resultater

Kvalifikation

Noter til tabellerne
 Carlos Sainz, Jr. fik en gridstraf på tre placeringer for at forårsage en uundgåelig ulykke med Lance Stroll under Bahrains Grand Prix.
 Stoffel Vandoorne fik en gridstraf på femten placeringer for udskiftning af forskellige motorkomponenter.

Løbet

Stillingen i mesterskaberne efter løbet

Kørermesterskabet

Konstruktørmesterskabet

Referencer

Eksterne henvisninger

Ruslands Grand Prix
Formel 1 2017

Ruslands Grand Prix 2017


Forskningsparken Station (Forskningsparken stasjon) er en metrostation på Sognsvannsbanen på T-banen i Oslo. Stationen blev åbnet 22. august 1999, hvor den erstattede Vestgrensa Station, der lå lidt nærmere Ullevål. Stationen blev oprettet, fordi sporvejen Ullevål hageby-linjen skulle forlænges til Rikshospitalet, og man ville gerne have mulighed for skift mellem sporvej og T-bane. Sporvejsstoppestedet ligger lige under stationen.

Stationen betjener den øvre del af universitetets campus på Blindern og Forskningsparken i Oslo (deraf navnet) i Gaustadbekkdalen. Trods placeringen valgte Oslo Sporveier imidlertid ikke at kalde station og stoppested for Gaustadbekkdalen, da de mente, at almindelige folk ikke kendte dette navn.

Eksterne henvisninger

Noter

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1999

Forskningsparken Station


Haseki Külliyesi, İstanbul'un Haseki semtinde bulunan bir külliyedir.

Tarihçesi

Haseki Hürrem Sultan, bu külliyeyi 1551'de Mimar Sinan'a yaptırmıştır. İlk cami, Sinan'dan önce, 1539'da yapılmış olup tek kubbeli, kare mekânlıdır; önünde beş kubbeli son cemaat yeri vardır. I. Ahmet, 1612'de yapının doğusuna kubbeli bir bölüm ekletmiştir. Pencere alınlıklarını süsleyen çini panoların bir bölümü Topkapı Sarayı Müzesi'nde bulunmaktadır. Günümüzde dispanser olarak kullanılan darüşşifa sekiz köşeli avluyu doğu, güney ve batıdan çeviren odalardan oluşmaktadır. Avlunun güneyinde bir köşesi kesik, kare eyvanlar biçiminde, kubbeli iki salon bulunmaktadır.

Mimari özellikleri

Cami, medrese, sıbyan mektebi, imaret, darüşşifa ve çeşme yapılarından oluşmaktadır. Onarılan mihrap mukarnas dolgulu, barok süslemelidir. Minber kürsüsü ahşap geometrik geçme süslemelidir. Medrese ortada avlu, çevresinde revaklı odalar bulunan klasik üslupta yapılmıştır. İmaret, dikdörtgen planlı avlu çevresinde kubbeli revaklar ve iki yanda bulunan odalar planındadır.

Restorasyonu
Vakıflar Genel Müdürlüğü, 2010 yılında yapının restore edilerek müzeye dönüştürüleceğini açıkladı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Sinan'a Saygi Projesi internet sitesi, Sinan ve eserleri ile ilgili kapsamlı bilgi

Osmanlı külliyeleri
Mimar Sinan'ın eserleri
Fatih'teki külliyeler
Cerrahpaşa

Haseki Külliyesi


Belmont es una estación en las líneas Marrón, Roja y Púrpura del Metro de Chicago. La estación se encuentra localizada en 945 West Belmont Avenue en Chicago, Illinois. La estación Belmont fue inaugurada el 31 de mayo de 1900.  La Autoridad de Tránsito de Chicago es la encargada por el mantenimiento y administración de la estación. La Línea Púrpura Expresa opera solamente durante las horas pico de lunes a viernes. La estación también es la terminal de la línea Marrón.

Descripción
La estación Belmont cuenta con 2 plataformas centrales y 4 vías.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del CTA Buses: #77 Belmont

Referencias

Enlaces externos

 Estación Belmont
 Líneas y estaciones del Metro de Chicago

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1900
Estaciones de la línea Marrón (Metro de Chicago)
Estaciones de la línea Púrpura (Metro de Chicago)
Estaciones de la línea Roja (Metro de Chicago)
Terminales del Metro de Chicago

Belmont (Metro de Chicago)


කැම්කෝඩරයක් යනු වීඩියෝ සහ පටි ගත කිරීම එහි මූලික කාර්යය ලෙස ස්වයං අන්තර්ගත අතේ ගෙන යා හැකි ඉලෙක්ට්‍රොනික උපාංගයකි. එය සාමාන්‍යයෙන් වම් පැත්තේ සවි කර ඇති ප්‍රකාශන තිරයක්, දකුණු පැත්තේ රඳවා තබා ගැනීමට පහසු වන පටියක්, පරිශීලකයා දෙසට මුහුණ ලා ඇති උණුසුම් මාරු කළ හැකි බැටරිය, උණුසුම් හුවමාරු කළ හැකි පටි ගත කිරීමේ මාධ්‍ය සහ අභ්‍යන්තර ව අඩංගු නිහඬ දෘශ්‍ය විශාලන කාචයකින් සමන්විත වේ.

පැරණිතම වීඩියෝ කැමරා වීඩියෝ ටේප් කැසට්පට මත ඇන ලොග් සංඥා පටි ගත කරමින් ටේප් මත පදනම් විය. 2006 දී, කුඩා-HD, micro DVD, අභ්‍යන්තර ෆ්ලෑෂ් මතකය සහ SD කාඩ් පත් වැනි ගබඩා මාධ්‍ය මගින් ටේප් ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමත් සමඟ ඩිජිටල් පටි ගත කිරීම සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත් විය.

වීඩියෝ පටි ගත කිරීමේ හැකියාව ඇති වඩාත් මෑත කාලීන උපාංග වන්නේ කැමරා දුරකථන සහ ඩිජිටල් කැමරා මූලික වශයෙන් නිශ්චල පින්තූර සඳහා අදහස් කරන අතර, කැප වූ වීඩියෝ කැමරා බොහෝ විට සාමාන්‍ය කැමරාවලට වඩා වැඩි කාර්ය යන්ට සහ අතුරුමුහුණත් වලින් සමන්විත වේ, එනම් අභ්‍යන්තර දෘශ්‍ය විශාලන කාචයක් වැනි කිසිවක් නොමැතිව නිහඬව ක්‍රියා කළ හැකි ය. තෙරපුම් වේගය, නමුත් දිග්ගැස්සෙන විශාලන කාච සහිත කැමරා සාමාන්‍යයෙන් ධ්වනි බාධා අවම කිරීම සඳහා වීඩියෝ පටි ගත කිරීමේ දී ක්‍රියාකාරී වේගය තෙරපුම කරයි. මීට අමතරව, කැප වූ ඒකකවලට බැටරියක් ඇතුළු නො කර බාහිර බලයෙන් පමණක් ක්‍රියා කළ හැකි ය.

ඉතිහාසය

රූපවාහිනි විකාශනය සඳහා මුලින් නිර්මාණය කරන ලද වීඩියෝ කැමරා විශාල සහ බර, විශේෂ පාදක මත සවි කර වෙනම කාමරවල දුරස්ථ රෙකෝඩර වෙත රැහැන් ගත කර ඇත. තාක්‍ෂණය වැඩිදියුණු වූ විට, සංයුක්ත වීඩියෝ කැමරා සහ අතේ ගෙන යා හැකි වීඩියෝ පටි ගත කිරීම් සමඟින් විද්‍යාගාරයෙන් පිටත වීඩියෝ පටි ගත කිරීම කළ හැකි විය. වෙන් කළ හැකි පටි ගත කිරීමේ ඒකකයක් වෙඩි තැබීමේ ස්ථානයකට ගෙන යා හැකි ය. කැමරාව ම සංයුක්ත වුව ද, වෙනම රෙකෝඩරයක අවශ්‍යතාව ය ස්ථාන ගත ව වෙඩි තැබීම පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකුගේ කාර්යයක් බවට පත් කළේ ය.  විශේෂිත වීඩියෝ කැසට් පටි ගත කරන්නන් JVC ( VHS ) සහ Sony ( U-Matic, Betamax සමඟ) විසින් ජංගම වැඩ සඳහා ආකෘතියක් නිකුත් කරන ලදී. අතේ ගෙන යා හැකි පටි ගත කරන්නන් යන්නෙන් අදහස් කළේ චිත්‍රපටය සංවර්ධනය කිරීම තවදුරටත් අවශ්‍ය නොවන බැවින් පටි ගත කරන ලද වීඩියෝ දර්ශන සවස් වරුවේ ප්‍රවෘත්තිවල විකාශනය කළ හැකි බවයි.

1983 දී Sony විසින් වෘත්තීය භාවිතය සඳහා Betacam පද්ධතිය ප්‍රථම කැමරාව නිකුත් කරන ලදී.  ප්‍රධාන අංගයක් වූයේ තනි කැමරා පටි ගත කිරීමේ ඒකකයක් වන අතර, කැමරාව සහ රෙකෝඩරය අතර කේබලයක් ඉවත් කිරීම සහ කැමරා ක්‍රියා කරුගේ නිදහස වැඩි කිරීම. Betacam විසින් Betamax ලෙස එක ම කැසට් ආකෘතිය (  ටේප්) භාවිතා කරන ලදී, නමුත් වෙනස්, නොගැළපෙන පටි ගත කිරීමේ ආකෘතියක් සමඟ. එය විකාශන පුවත් සඳහා සම්මත උපකරණ බවට පත් විය.

Sony විසින් 1983 දී Betamovie BMC-100P ප්‍රථම පාරිභෝගික කැම්කෝඩරය නිකුත් කරන ලදී.  එය Betamax කැසට් පටයක් භාවිතා කර තනි අතින් අල්ලා ගැනීමට ඉඩ නො දෙන නිර්මාණයක් හේතුවෙන් ක්‍රියා කරුගේ උරහිස මත රැඳී ඇත. එම වසරේ දී JVC විසින් පළමු VHS-C කැමරාව නිකුත් කරන ලදී.  Kodak 1984 දී නව වීඩියෝ කැමරා ආකෘතියක් නිවේදනය කරන ලදී, 8 mm වීඩියෝ ආකෘතිය .  Sony එහි සංයුක්ත 8 හඳුන්වා දුන්නේ ය mm Video8 ආකෘතිය 1985 දී. එම වසරේ, Panasonic, RCA සහ Hitachi විසින් පැය තුනක ධාරිතාවක් සහිත සම්පූර්ණ ප්‍රමාණයේ VHS කැසට් පටයක් භාවිතා කරමින් වීඩියෝ කැමරා නිෂ්පාදනය කිරීම ආරම්භ කරන ලදී. මෙම උරහිස් සවි කරන කැමරා වීඩියෝ පට කරුවන්, කාර්මික වීඩියෝ ශිල්පීන් සහ විද්‍යාල රූපවාහිනී චිත්‍රා ගාර විසින් භාවිතා කරන ලදී. සම්පූර්ණ ප්‍රමාණයේ Super-VHS (S-VHS) කැමරා 1987 දී නිකුත් කරන ලද අතර, ප්‍රවෘත්ති කොටස් හෝ වෙනත් වීඩියෝ දර්ශන එකතු කිරීමට මිල අඩු ක්‍රමයක් සපයයි. Sony විසින් Video8 උත්ශ්‍රේණි කරන ලද අතර, S-VHS සමඟ තරගකාරී ලෙස Hi8 නිකුත් කරන ලදී.

Sony D1 සමඟ ඩිජිටල් තාක්‍ෂණය මතු විය, එය සම්පීඩනය නො කළ දත්ත පටි ගත කරන ලද උපකරණයක් වන අතර එහි කාලය සඳහා විශාල කලාප පළලක් අවශ්‍ය වේ. 1992 දී Ampex විසින් DCT හඳුන්වා දෙන ලදී, බොහෝ වාණිජ ඩිජිටල් වීඩියෝ ආකෘතිවල පවතින විවික්ත කොසයින් පරිවර්තන ඇල්ගොරිතම භාවිතා කරමින් දත්ත සම්පීඩනය සහිත පළමු ඩිජිටල් වීඩියෝ ආකෘතිය. 1995 දී Sony, JVC, Panasonic සහ අනෙකුත් වීඩියෝ කැමරා නිෂ්පාදකයින් DV දියත් කළ අතර එය ගෘහ වීඩියෝ නිෂ්පාදනය, ස්වාධීන චිත්‍රපට නිෂ්පාදනය සහ පුරවැසි පුවත්පත් කලාව සඳහා තත්‍ය ප්‍රමිතියක් බවට පත් විය. එම වසරේ Ikegami විසින් Editcam (පළමු පටි රහිත වීඩියෝ පටි ගත කිරීමේ පද්ධතිය) හඳුන්වා දෙන ලදී.

DVD මාධ්‍ය භාවිතා කරන කැම්කෝඩර 21 වන සියවස ආරම්භයේ දී ජනප්‍රිය වූයේ පවුලේ DVD ධාවකයට තැටියක් දැමීමේ පහසුව හේතුවෙනි. කෙසේ වෙතත්,DVD හැකියාව, ආකෘතියේ සීමා වන් හේතුවෙන්, ඔවුන්ගේ වීඩියෝ දර්ශන සංස්කරණය කිරීම සඳහා විශාල උත්සාහයක් දැරීමට ඉඩ නො දෙන පුද්ගලයින් ඉලක්ක කර ගත් පාරිභෝගික මට්ටමේ උපකරණවලට බොහෝ දුරට සීමා වේ.

අධි විභේදන (HD)
Sony විසින් 1984 දී Analog HDVS පද්ධතිය දියත් කරන ලද අතර එය 1990 දශකයේ මුල් භාගයේ දී 1080i පටි ගත කිරීමට ඉඩ ලබා දුන්නේ ය (1990 සිට "Metamorphosis" (HDP-1622) වීඩියෝ පටය ).

පැනසොනික් විසින් 2000 දී DVCPRO HD දියත් කරන ලද අතර, අධි විභේදන (HD) සඳහා සහය දැක්වීම සඳහා DV codec පුළුල් කළේ ය. මෙම ආකෘතිය වෘත්තීය වීඩියෝ කැමරා සඳහා අදහස් කරන ලද අතර සම්පූර්ණ ප්‍රමාණයේ DVCPRO කැසට් පට භාවිතා කරන ලදී. 2003 දී Sony, JVC, Canon සහ Sharp විසින් මිල අඩු MiniDV කැසට් භාවිතා කිරීම හේතුවෙන් HDV පළමු දැරිය හැකි HD වීඩියෝ ආකෘතිය ලෙස හඳුන්වා දෙන ලදී.

පටි රහිත
Sony විසින් 2003 දී XDCAM ටේප් රහිත වීඩියෝ ආකෘතිය හඳුන්වා දුන් අතර, Professional Disc (PFD) හඳුන්වා දෙන ලදී. DVCPRO-HD වීඩියෝ සඳහා පටි ගත කිරීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස P2 ඝන රාජ්‍ය මතක කාඩ් පත් සමඟ 2004 දී පැනසොනික් අනුගමනය කළේ ය. 2006 දී පැනසොනික් සහ සෝනි AVCHD මිල අඩු, ටේප් රහිත, අධි-විභේදන වීඩියෝ ආකෘතියක් ලෙස හඳුන්වා දෙන ලදී. AVCHD වීඩියෝ කැමරා නිෂ්පාදනය කරනු ලබන්නේ Sony, Panasonic, Canon, JVC සහ Hitachi විසිනි. මෙම කාලය තුළ, දෘඪ තැටි සහ/හෝ මතක කාඩ් පත් පටි ගත කිරීම් සහිත සමහර පාරිභෝගික ශ්‍රේණියේ වීඩියෝ කැමරා, පරිගණකයකින් USB මගින් ප්‍රවේශ විය හැකි MOD සහ TOD ගොනු ආකෘති භාවිතා කරන ලදී.

3D
2010 දී, ජේම්ස් කැමරන් ගේ 2009 ත්‍රිමාන චිත්‍රපටයේ Avatar සාර්ථකත්වයෙන් පසුව, සම්පූර්ණ 1080p HD 3D වීඩියෝ කැමරා වෙළඳපොළට ඇතුළු විය. ගොනු මත පදනම් වූ ඩිජිටල් ආකෘති පැතිරීමත් සමඟ, පටි ගත කිරීමේ මාධ්‍ය සහ පටි ගත කිරීමේ ආකෘතිය අතර සම්බන්ධය පහත වැටී ඇත; වීඩියෝ විවිධ මාධ්‍ය මත වාර්තා කළ හැක. ටේප් රහිත ආකෘති සමඟ, පටි ගත කිරීමේ මාධ්‍ය ඩිජිටල් ගොනු සඳහා ගබඩා වේ.

2011 දී පැනසොනික්, සෝනි සහ ජේවීසී ත්‍රිමාන ආකාරයෙන් රූගත කළ හැකි පාරිභෝගික ශ්‍රේණියේ වීඩියෝ කැමරා නිකුත් කරන ලදී. පැනසොනික් විසින් HDC-SDT750 නිකුත් කරන ලදී. එය HD වලින් රූගත කළ හැකි 2D කැමරාවකි; 3D ලබා ගත හැක්කේ වෙන් කළ හැකි පරිවර්තන කාචයක් මගිනි. Sony විසින් ත්‍රිමාන රූගත කිරීම් සඳහා කාච දෙකක් සවි කර ඇති HDR-TD10 නම් ත්‍රිමාන කැමරාවක් නිකුත් කළ අතර විකල්ප වශයෙන් 2D වීඩියෝ රූගත කළ හැකි ය. Panasonic විසින් විකල්ප 3D පරිවර්තන කාචයක් සහිත 2D කැමරා ද නිකුත් කර ඇත. HDC-SD90, HDC-SD900, HDC-TM900 සහ HDC-HS900 "3D-සූදානම්" ලෙස විකුණනු ලැබේ: 2D කැමරා, පසු දිනක දී විකල්ප 3D හැකියාව ඇත. JVC විසින් 2011 දී JVC Everio GS-TD1 ද්විත්ව කාච කැමරාවක් ද නිකුත් කරන ලදී.

4K Ultra HD
CES (ජනවාරි) 2014 දී, Sony විසින් ප්‍රථම පාරිභෝගික/පහළ මට්ටමේ වෘත්තීය (" prosumer ") වීඩියෝ කැමරා Sony FDR- AX100 නිවේදනය කරන ලද්දේ 1" 20.9MP සංවේදකයක් සහිත 4K වීඩියෝවක් 3840x2160 පික්සල 30fps හෝ 24fps වල දී රූගත කළ හැකි ය. ආකෘතිය; සම්මත HD හි කැමරාවට 60fps ලබා දිය හැකි ය. සාම්ප්‍රදායික AVCHD ආකෘතිය භාවිතා කරන විට, කැමරාව එහි ඇති මයික්‍රෆෝනයෙන් 5.1 අවට ශබ්දය සඳහා සහය දක්වයි, කෙසේ වෙතත් මෙය XAVC-S ආකෘතියෙන් සහාය නො දක්වයි. කැමරාවට 3-පියවර ND පෙරහන් ස්විචයක් ද ඇත, එමගින් ක්ෂේත්‍රයේ නො ගැඹුරු ගැඹුරක් පවත්වා ගැනීමට හෝ චලනයට මෘදු පෙනුමක් ලබා දීම සඳහා කැමරාවට ඇතුළු විය හැකි ආලෝකය කොපමණ ද යන්න වැඩි පාලනයක් ලබා දේ. පැයක වීඩියෝ රූගත කිරීම් 4K සඳහා කැමරාවට 50 Mbit/s දත්ත හුවමාරු අනුපාතයකට ඉඩ සැලසීමට 32 GB පමණ අවශ්‍ය වේ. එක්සත් ජනපදයේ කැමරාවේ MSRP USD $2,000 කි.

2015 දී, USD $1000 ට අඩු පාරිභෝගික UHD (3840x2160) වීඩියෝ කැමරා ලබා ගත හැකි විය. Sony විසින් FDRAX33 නිකුත් කරන ලද අතර Panasonic විසින් HC-WX970K සහ HC-VX870 නිකුත් කරන ලදී.

2014 සැප්තැම්බර් මාසයේ දී පැනසොනික් විසින් 4K Ultra HD Camcorder HC-X1000E 150 Mbit/s හිඳී 60fps දක්වා ග්‍රහණය කර ගත හැකි හෝ MP4 සමඟ ALL-I ප්‍රකාරයේ දී 200 Mbit/s දක්වා විකල්ප ලෙස සම්මත HD පටි ගත කළ හැකි පළමු සාම්ප්‍රදායික කැමරා නිර්මාණය ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කර හිමිකම් පෑවේ ය., MOV සහ AVCHD ආකෘති සියල්ල විභේදනය සහ රාමු අනුපාතය අනුව පිරිනමනු ලැබේ. සාමාන්‍යයෙන් බ්‍රිජ් කැමරා වල භාවිතා වන 1/2.3" කුඩා සෙන් සරය සමඟ, කැමරාවට ද්විත්ව XLR ශ්‍රව්‍ය ආදාන, අභ්‍යන්තර ND ෆිල්ටර සහ නාභි ගත කිරීම, අයිරිස් සහ විශාලනය සඳහා වෙනම පාලන වළලු සහිත සංයුක්ත ශරීරයක 20x දෘශ්‍ය විශාලනය ඇත. HD ග්‍රහණයේ දී, කුඩා සංවේදකයට ආවේණික ශබ්දය අඩු කිරීම සඳහා කැමරාව තුළ 4K රූපය HD දක්වා පහත හෙලීම කැමරා ගත කරයි.

2017 ජනවාරි වන විට, ලාස් වේගාස් හි CES ( පාරිභෝගික ඉලෙක්ට්‍රොනික ප්‍රදර්ශනය ) හි නව පාරිභෝගික වීඩියෝ කැමරා නිවේදනය කළ එක ම ප්‍රධාන නිෂ්පාදකයා වූයේ එහි ප්‍රවේශ මට්ටමේ HD මාදිලි සහිත Canon ය. Panasonic ඔවුන්ගේ Mirrorless Micro Four Thirds Digital Camera පිළිබඳ ව විස්තර පමණක් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී, එය LUMIX GH5, 60p වලින් 4K වෙඩි තැබීමේ හැකියාව ඇත. දශක ගණනාවකට පසු Panasonic සහ Sony විසින් CES හි නව සාම්ප්‍රදායික වීඩියෝ කැමරා ප්‍රකාශයට පත් නො කළ ප්‍රථම අවස්ථාව මෙය වන අතර ඒ වෙනුවට Sony's FDR-AX53 වැනි 2016 මාදිලිවලට වඩා ගෙන යන ලදී. මෙයට හේතුව වී ඇත්තේ වැඩි වැඩියෙන් පාරිභෝගිකයින් ඔවුන්ගේ 4K හැකියාව ඇති ස්මාර්ට්ෆෝන්, DSLR සහ GoPro, Xiaomi, Sony, Nikon සහ තවත් බොහෝ ක්‍රියාදාම කැමරා සමඟ වීඩියෝ පටි ගත කිරීමට කැමැත්තක් දක්වන බැවින් සාම්ප්‍රදායික වීඩියෝ කැමරා සඳහා වෙළඳ පොලේ අඩු ඉල්ලුමක් පැවතීමයි.

සංරචක
කැම්කෝඩර් වල ප්‍රධාන කොටස් තුනක් ඇත: කාච, ඉමේජර් සහ රෙකෝඩරය. කාචය ආලෝකය රැස් කරයි, එය නිරූපකය මත අවධානය යොමු කරයි. රූපකය (සාමාන්‍යයෙන් CCD හෝ CMOS සංවේදකය ; පෙර මාදිලි vidicon ටියුබ් භාවිතා කරන ලදී) සිදුවීම් ආලෝකය විද්‍යුත් සංඥාවක් බවට පරිවර්තනය කරයි. රෙකෝඩරය විද්යුත් සංඥාව වීඩියෝ බවට පරිවර්තනය කරයි, එය ගබඩා කළ හැකි ආකාරයෙන් කේතනය කරයි. කාචය සහ රූපකය "කැමරා" කොටසින් සමන්විත වේ.

කාච
ආලෝක මාර්ගයේ පළමු අංගය වන්නේ කාචයයි. කැමරා දෘශ්‍ය විද්‍යාවට සාමාන්‍යයෙන් පහත පාලන වලින් එකක් හෝ කිහිපයක් ඇත:

 විවරය (හෝ අයිරිස්): නිරාවරණය නියාමනය කරයි සහ ක්ෂේත්‍රයේ ගැඹුර පාලනය කරයි
 විශාලනය : නාභිය දුර සහ දර්ශන කෝණය පාලනය කරයි
 ෂටල වේගය : අපේක්ෂිත චලන නිරූපණය පවත්වා ගැනීමට නිරාවරණය නියාමනය කරයි
 ලාභය : අඩු ආලෝක තත්ත්වයන් තුළ සංඥා ශක්තිය විස්තාර ණය කරයි
 උදා සීන ඝනත්ව පෙරහන : නිරාවරණ තීව්‍රතාව ය නියාමනය කරයි

පාරිභෝගික ඒකකවල මෙම ගැලපීම් බොහෝ විට කැමරාව මගින් ස්වයංක්‍රීය ව පාලනය වේ, නමුත් අවශ්‍ය නම් අතින් සකස් කළ හැක. වෘත්තීය-ශ්‍රේණියේ ඒකක සියලු ප්‍රධාන දෘශ්‍ය ක්‍රියාකාරකම්වල පරිශීලක පාලනය ලබා දෙයි.

ඉමේජර්
රූපකය, බොහෝ විට CCD හෝ සක්‍රීය පික්සල් සංවේදකයක් විය හැකි ෆොටෝඩයෝඩ අරාවක්, ආලෝකය විද්‍යුත් සංඥාවක් බවට පරිවර්තනය කරයි. කැමරා කාචය ඡායාරූප සංවේදී අරාව ආලෝකයට නිරාවරණය කරමින්, රූපක මතුපිටට රූපයක් ප්‍රක්ෂේපණය කරයි. මෙම ආලෝකය නිරාවරණය විද්යුත් ආරෝපණයක් බවට පරිවර්තනය වේ. කාලානුරූපී නිරාවරණය අවසානයේ දී, රූපකය විසින් සමුච්චිත ආරෝපණය රූපයේ ප්‍රතිදාන පර්යන්තවල අඛණ්ඩ ප්‍රතිසම වෝල්ටීයතාවයක් බවට පරිවර්තනය කරයි. පරිවර්තනය සම්පූර්ණ වූ පසු, මීළඟ වීඩියෝ රාමුවේ නිරාවරණය ආරම්භ කිරීමට ඡායාරූප අඩවි යළි පිහිට වන්න. බොහෝ අවස්ථාවන්හිදී, ෆොටෝසයිට් ( පික්සලයකට ) නියත වෝල්ටීයතාවයක ට ආරෝපණය කිරීමෙන් ගෝලීය වශයෙන් නැවත සකසනු ලබන අතර, සමුච්චිත ආලෝකයට සමානුපාතික ව තනි  ව බිංදුව දෙසට මුදා හරිනු ලැබේ, මන්ද සංවේදකය ඒ ආකාරයෙන් නිෂ්පාදනය කිරීම සරල ය.

බොහෝ වීඩියෝ කැමරා රතු, කොළ සහ නිල් සංවේදනය සක්‍රීය කිරීම සඳහා එක් එක් පික්සලයකට ඒකාබද්ධ වර්ණ පෙරහන් සහිත තනි රූප සංවේදකයක් භාවිතා කරයි. තනි පික්සල් පෙරහන් සැලකිය යුතු නිෂ්පාදන අභියෝගයක් ඉදිරිපත් කරයි. කෙසේ වෙතත්, සමහර වීඩියෝ කැමරා, 2007 දී පමණ හඳුන්වා දුන් JVC GZ-HD3 වැනි පාරිභෝගික ශ්‍රේණියේ උපාංග පවා ත්‍රිත්ව සංවේදක කැමරා වේ, සාමාන්‍යයෙන් CCD නමුත් CMOS විය හැක. මෙම අවස්ථාවෙහි දී වීඩියෝ ප්‍රතිදානයේ රතු, කොළ සහ නිල් සංරචක නිවැරදිව පෙළගස්වන පරිදි සංවේදක තුනේ නිශ්චිත පෙළගැස්ම නිෂ්පාදන අභියෝගය වේ.

රෙකෝඩරය
රෙකෝඩරය චුම්බක වීඩියෝ බැටරි වැනි පටි ගත කිරීමේ මාධ්‍යයක් මත වීඩියෝ සංඥාව ලියයි. පටි ගත කිරීමේ කාර්යයට බොහෝ සංඥා-සැකසුම් පියවර ඇතුළත් වන බැවින්, ගබඩා වී ඇති වීඩියෝවේ යම් විකෘති කිරීම් සහ ශබ්දය ඓතිහාසික ව දිස් විය; සජීවී වීඩියෝ සංග්‍රහයක් ලෙස ගබඩා කර ඇති සංඥාව නැවත ධාවනය කිරීමට නිශ්චිත ලක්ෂණ සහ විස්තර නොමැත. සියලු ම වීඩියෝ කැමරාවලට රෙකෝඩර පාලන අංශයක් ඇත, පරිශීලකයාට පටි ගත කළ දර්ශන සමාලෝචනය කිරීම සඳහා රෙකෝඩරය පසුධාවන මාදිලියට මාරු කිරීමට ඉඩ සලසයි, සහ නිරාවරණ, නාභි ගත කිරීම සහ වර්ණ සමතුලිතතාව ය පාලනය කරන රූප පාලන අංශයක් .

පටි ගත කරන ලද රූපය viewfinder හි දිස් වූ දේ ට සීමා නො විය යුතු ය. සිදුවීම් ලේඛන ගත කිරීම සඳහා (නීතිය බලාත්මක කිරීමේ දී මෙන්), දර්ශන ක්ෂේත්‍රය රූපයේ ඉහළ සහ පහළ දිගේ පටි ගත කිරීමේ වේලාව සහ දිනය ආවරණය කරයි. රෙකෝඩරය ලබා දුන් පොලිස් මෝටර රථය හෝ කොස්තාපල් ලාංඡන අංකය, පටි ගත කරන අවස්ථාවේ මෝටර රථයේ වේගය, මාලි මා දිශාව සහ භූගෝලීය ඛණ්ඩාංක ද දැකිය හැකි ය.

ක්‍රියාකාරීත්වය
කැප වූ වීඩියෝ කැමරා සාමාන්‍යයෙන් දෘශ්‍ය රූප ස්ථායීකරණය, දෘශ්‍ය විශාලනය, ස්ටීරියෝ මයික්‍රෆෝනය සහ ස්පර්ශ තිරයෙන් සමන්විත වේ.

විය හැකි අමතර විශේෂාංග අතරට වීව්ෆයින්ඩරයක් (සාමාන්‍යයෙන් ඩිජිටල්), පාලනය කළ හැකි වේගයකින් විශාලනය කිරීම සඳහා පීඩන-සංවේදී බොත්තමක්, අඳුරේ දී ආලෝකමත් කිරීම සඳහා LED ලාම්පුවක් - ස්වයංක්‍රීය ව සකස් කිරීමේ විකල්පයක් සමඟින්, අධෝරක්ත ලාම්පුවකින් සහය විය හැකි රාත්‍රි දර්ශනය, තවමත් ඇතුළත් වේ. ඡායාරූපකරණය, රූගත කිරීමේ දී නිශ්චල ඡායාරූප ලබා ගැනීමේ හැකියාව - සාමාන්‍යයෙන් වීඩියෝවට වඩා ඉහළ විභේදනයකින්, විශාලනය කිරීමේ දී දුර විෂයයන් මත OIS අගුළු දැමීමේ හැකියාව (පැනසොනික් විසින් "OIS ලොක්" ලෙස නම් කර ඇත), එබීමට පෙර දර්ශන බෆර කිරීමේ හැකියාව නිරන්තරයෙන් පටි ගත කිරීමකින් තොර ව අතුරුදහන් වූ අවස්ථා වළක්වා ගැනීමට "වාර්තා" බොත්තම (පැනසොනික් විසින් "PRE-REC" ලෙස නම් කර ඇත), වේගවත් නැවත ආරම්භ කිරීම සඳහා මිනිත්තු කිහිපයක් සඳහා කාච කවරය ස්ටෑන්ඩඩ් බයි ප්‍රකාරයට විවෘතව තබා ගැනීමේ හැකියාව, පටි ගත කිරීම සඳහා අභ්‍යන්තර ආචයනය ඇතුළත් කරන ලද මතක කාඩ් පතේ ඉඩ අවසන් වී ඇත, වස්තු නිරීක්ෂණය කිරීමට ස්වයං නාභි ගත කළ හැකි අතර, වීඩියෝ පටි ගත කිරීමේ දී සහ නැවත ධාවනය කිරීමේ දී විකල්ප දෘශ්‍ය ප්‍රයෝග.  :p37

දිනය/වේලාව සහ තාක්ෂණික පරාමිතීන් වැනි පාර-දත්ත වෙනම උප සිරැසි පථයක ගබඩා කළ හැක. පළමුවැන්න විටින් විට විරාම කළත් දර්ශනවල නිවැරදි හා විකෘති නොවූ පටි ගත කිරීමේ කාලය මැනීමට ඉඩ සලසයි, දෙවැන්න විවරය, රාමු නිරාවරණ කාලය, නිරාවරණ අගය සහ ප්‍රභා සංවේදිතාව ඇතුළත් විය හැකි ය.

ඩිජිටල් කැමරා වල දී, වීඩියෝ විභේදනය, රාමු අනුපාතය, සහ/හෝ බිට් අනුපාතය ඉහළ ගුණාත්මක නමුත් විශාල ගොනු ප්‍රමාණ සහ අඩු ගුණාත්මක නමුත් ඉතිරි ගබඩාව මත දිගු පටි ගත කිරීමේ කාලය අතර වෙනස් කළ හැකි ය. රූප සංවේදකයට පටි ගත කළ වීඩියෝවට වඩා ඉහළ විභේදනයක් තිබිය හැකි අතර, රූප සංවේදකයෙන් කියවන ප්‍රදේශය කප්පාදු කිරීමෙන් පාඩු රහිත ඩිජිටල් විශාලනය කිරීමට ඉඩ සලසයි.

වීඩියෝ වාදකය තනි රාමු අතර සංචාලනය කිරීමට සහ දර්ශනවල සිට හුදකලා පින්තූර දක්වා නිශ්චල රාමු නිස්සාරණය කිරීමට ඉඩ දිය හැකි ය.

වර්ග

ඇන ලොග් සහ ඩිජිටල්

කැම්කෝඩර බොහෝ විට ඒවායේ ගබඩා කිරීමේ උපකරණය අනුව වර්ගීකරණය කර ඇත; VHS, VHS-C, Betamax, Video8 යනු ප්‍රතිසම ආකාරයෙන් වීඩියෝ පටි ගත කරන 20 වැනි සියවසේ අග භාගයේ වීඩියෝ පට පදනම් වූ වීඩියෝ කැමරා සඳහා උදාහරණ වේ. ඩිජිටල් වීඩියෝ කැමරා ආකෘති වලට Digital8, MiniDV, DVD, දෘඪ තැටි ධාවකය, ඩිස්ක් වෙත සෘජු වම පටි ගත කිරීම සහ ඝන තත්වය, අර්ධ සන්නායක ෆ්ලෑෂ් මතකය ඇතුළත් වේ. මෙම සියලු ආකෘති ඩිජිටල් ආකාරයෙන් වීඩියෝ පටි ගත කරන අතර, Digital8, MiniDV, DVD සහ දෘඪ තැටි ධාවකයන්  2006 සිට තවදුරටත් පාරිභෝගික වීඩියෝ කැමරාවල නිෂ්පාදනය කර නොමැත.

ආදි තම ඇන ලොග් කැම්කෝඩර වල නිරූපණ උපකරණය රික්ත-නල තාක්‍ෂණය වන අතර, ආලෝකයට සංවේදී ඉලක්කයක ආරෝපණය එයට පහර දෙන ආලෝකයේ ප්‍රමාණයට සෘජු ව සමානුපාතික වේ; Vidicon යනු එවැනි රූප නාලයකට උදාහරණයකි. නව ප්‍රතිසම සහ ඩිජිටල් කැමරා ඝන- ආරෝපණ සම්බන්ධ රූප උපාංගයක් (CCD) හෝ CMOS ප්‍රතිබිම්බයක් භාවිතා කරයි. දෙක ම ඇන ලොග් අනා වරක වන අතර, ඒවාට පහර දෙන ආලෝකයට සමානුපාතික ධාරාවක් ගමන් කිරීමට ෆොටෝඩයෝඩ භාවිතා කරයි. ධාරාව ඉලෙක්ට්‍රොනික ව පරිලෝකනය කිරීමට පෙර ඩිජිටල්කරණය කර රූප කරුගේ ප්‍රතිදානය වෙත ලබා දෙයි. උපාංග දෙක අතර ප්‍රධාන වෙනස වන්නේ ස්කෑන් කිරීම සිදු කරන ආකාරයයි. CCD හි දියෝඩ එකවර සාම්පල ලබා ගන්නා අතර, ස්කෑන් කිරීම එක් ලේඛනයක සිට ඊළඟ ලේඛනයට ඩිජිටල් දත්ත ලබා දෙයි. CMOS උපාංගවල, ඩයෝඩ සෘජු වම ස්කෑනිං තර්කනය මගින් සාම්පල ලබා ගනී.

ඩිජිටල් වීඩියෝ ආචයනය ඇන ලොග් ගබඩාවට වඩා උසස් තත්ත්වයේ වීඩියෝ රඳවා තබා ගනී, විශේෂයෙන් ප්‍රොසුමර් සහ දැඩි පාරිභෝගික මට්ටම් මත. MiniDV ආචයනය ඇන ලොග් පාරිභෝගික වීඩියෝ ප්‍රමිතීන් මෙන් නොව පූර්ණ විභේදන වීඩියෝ ( PAL සඳහා 720x576, NTSC සඳහා 720x480 ) ඉඩ දෙයි. ඩිජිටල් වීඩියෝව වර්ණ ලේ ගැලීම, කම්පනය හෝ මැකී යාම අත්විඳින්නේ නැත.

ඇන ලොග් ආකෘති මෙන් නොව, ඩිජිටල් ආකෘති ශබ්ද විකාශනය කිරීමේ දී උත්පාදන පාඩු අත්විඳින්නේ නැත; කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් සම්පූර්ණ අලාභයට වැඩි අවදානමක් ඇත. ඩිජිටල් තොරතුරු න්‍යායාත්මක ව පිරිහීමෙන් තොර ව දින නියමයක් නොමැතිව ගබඩා කළ හැකි වුව ද, සමහර ඩිජිටල් ආකෘති ( MiniDV වැනි) මයික්‍රොමීටර 10 ක් පමණ දුරින් ( VHS සඳහා 19-58 μm සමඟ සසඳන විට) පීලි තබයි. සංඛ්‍යාංක පටි ගත කිරීමක් දත්ත මැකිය හැකි ටේප් එකේ රැලි වැටීම් හෝ දිගු කිරීම් වලට ගොදුරු විය හැකි නමුත් ටේප් එකේ ඇති ලුහුබැඳීම සහ දෝෂ නිවැරදි කිරීමේ කේතය බොහෝ දෝෂ සඳහා වන්දි ලබා දේ. ප්‍රතිසම මාධ්‍යවල, වීඩියෝවේ "ශබ්දය" ලෙස සමාන හානියක් ලියාපදිංචි වන අතර, නරක් වූ (නමුත් නැරඹිය හැකි) වීඩියෝවක් ඉතිරි වේ. DVD තැටි වල DVD කුණු වීම වර්ධනය විය හැක, විශාල දත්ත කොටස් අහිමි වේ. ඇන ලොග් පටි ගත කිරීමක් එහි ගබඩා මාධ්‍ය දැඩි ලෙස පිරිහී ගිය පසු "භාවිතා කළ හැකි" විය හැක, නමුත්  ඩිජිටල් පටි ගත කිරීම් වල සුළු මාධ්‍ය පිරිහීම "සියල්ල හෝ කිසිවක්" අසාර්ථක වීමට හේතු විය හැක; ඩිජිටල් පටි ගත කිරීම පුළුල් ප්‍රතිසාධනයකින් තොර ව වාදනය කළ නො හැකි වනු ඇත.

පටි ගත කිරීමේ මාධ්‍ය
පැරණි ඩිජිටල් කැම්කෝඩර මගින් වීඩියෝ ඩිජිටල් ලෙස, මයික්‍රෝ ඩ්‍රයිව්, දෘඪ තැටි, සහ කුඩා DVD-RAM හෝ DVD-Rs ටේප් මත පටි ගත කරයි. 2006 සිට නවීන යන්ත්‍ර මගින් MPEG-1, MPEG-2 හෝ MPEG-4 ආකෘතියෙන් ෆ්ලෑෂ් මතක උපාංග සහ අභ්‍යන්තර ඝන-තත්ත්ව ධාවකයන් වෙත වීඩියෝ පටි ගත කරයි.  මෙම කෝඩෙක්ස් අන්තර්-රාමු සම්පීඩනය භාවිතා කරන බැවින්, රාමු-විශේෂිත සංස්කරණය සඳහා රාමු ප්‍රතිජනනය, අමතර සැකසුම් අවශ්‍ය වන අතර පින්තූර තොරතුරු අහිමි විය හැක. එක් එක් රාමුව තනි තනි ව ගබඩා කරන කෝඩෙක්ස්, රාමු-විශේෂිත දර්ශන සංස්කරණය පහසු කිරීම, වෘත්තීය භාවිතයේ දී බහුලව දක්නට ලැබේ.

අනෙකුත් ඩිජිටල් පාරිභෝගික වීඩියෝ පටි ගත කිරීම් ටේප් මත DV හෝ HDV ආකෘතියෙන් පටි ගත කරයි, විශාල ගොනු (DV සඳහා, PAL / NTSC විභේදනවල 1GB සඳහා විනාඩි 4 සිට 4.6 දක්වා) පරිගණකයකට FireWire හෝ USB 2.0 හරහා අන්තර්ගතය මාරු කිරීම සංස්කරණය කිරීමට, පරිවර්තනය කිරීමට සහ නැවත පටි ගත කිරීමට හැකි ය. පටි ගත කිරීමට. මාරු කිරීම තත්‍ය කාලීන ව සිදු කෙරේ, එබැවින් මිනිත්තු 60ක ටේප් එකක් මාරු කිරීමට පැයක් මාරු කිරීමට අවශ්‍ය වන අතර අමු දර්ශන සඳහා 13GB පමණ තැටි ඉඩක් අවශ්‍ය වේ (එසේම විදැහුම් කළ ගොනු සහ අනෙකුත් මාධ්‍ය සඳහා ඉඩ).

පටි රහිත
ටේප් රහිත කැම්කෝඩරයක් යනු 20 වැනි සියවසේ සිදු වූවා ක් මෙන් වීඩියෝ නිෂ්පාදනවල ඩිජිටල් පටි ගත කිරීම සඳහා වීඩියෝ ටේප් භාවිතා නො කරන කැමරාවකි. ටේප් රහිත වීඩියෝ කැමරා දෘශ්‍ය තැටි, දෘඪ තැටි ධාවක සහ ඝන තත්වයේ ෆ්ලෑෂ් මතක කාඩ් පත් වැනි දත්ත ගබඩා කිරීමේ උපාංග මත ඩිජිටල් පරිගණක ගොනු ලෙස වීඩියෝ පටි ගත කරයි.

මිල අඩු පොකට් වීඩියෝ කැමරා ෆ්ලෑෂ් මතක කාඩ් පත් භාවිතා කරන අතර සමහර මිල අධික වීඩියෝ කැමරා ඝන-තත්ත්ව ධාවකයන් හෝ SSD භාවිතා කරයි; අධි-විභේදන රූපවාහිනී (HDTV) අන්තර්ගතය අතිශය වේගවත් මාරු කිරීම සඳහා අර්ධ-ප්‍රෝ සහ ඉහළ මට්ටමේ වෘත්තීය වීඩියෝ කැමරා සඳහා සමාන ෆ්ලෑෂ් තාක්ෂණය භාවිතා වේ.

බොහෝ පාරිභෝගික මට්ටමේ පටි රහිත වීඩියෝ කැමරා MPEG-2, MPEG-4 හෝ එහි ව්‍යුත්පන්නයන් වීඩියෝ කේතී කරණ ආකෘති ලෙස භාවිතා කරයි. ඒවාට සාමාන්‍යයෙන් JPEG ආකෘතියට අමතරව නිශ්චල රූප ග්‍රහණය කිරීමේ හැකියාව ඇත.

පාරිභෝගික ශ්‍රේණියේ ටේප් රහිත වීඩියෝ කැමරාවලට වීඩියෝ පරිගණකයකට මාරු කිරීමට USB පෝට් එකක් ඇතුළත් වේ. වෘත්තීය මාදිලිවලට අනුක්‍රමික ඩිජිටල් අතුරුමුහුණත (SDI) හෝ HDMI වැනි වෙනත් විකල්ප ඇතුළත් වේ. චුම්බක පටි මත පදනම් වූ DV සහ HDV ආකෘති සමඟ ගැළපීම සහතික කිරීම සඳහා සමහර ටේප් රහිත වීඩියෝ කැමරා ෆයර්වයර් (IEEE-1394) වරායකින් සමන්විත වේ.

පාරිභෝගික වෙළෙඳපොළ
පාරිභෝගික වෙලඳ පොල භාවිතයේ පහසුව, අතේ ගෙන යා හැකි සහ මිල සඳහා අනුග්‍රහය දක්වන බැවින්, බොහෝ පාරිභෝගික ශ්‍රේණියේ වීඩියෝ කැමරා ශ්‍රව්‍ය සහ දෘශ්‍ය ක්‍රියාකාරිත්වයට වඩා හැසිරවීම සහ ස්වයංක්‍රීය කරණය අවධාරණය කරයි. කැම්කෝඩර් හැකියාව ඇති බොහෝ උපාංග කැමරා දුරකථන හෝ සංයුක්ත ඩිජිටල් කැමරා වේ, එහි වීඩියෝ ද්විතීයික හැකියාවකි. සමහර සාක්කු කැමරා, ජංගම දුරකථන සහ වීඩියෝ කැමරා කම්පන, දූවිලි හා ජල ආරක්ෂිත වේ.

1990 දශකයේ මුල් භාගයේ සිට මැද භාගය දක්වා පාරිභෝගික වීඩියෝ යන්ත්‍රය සාමාන්‍යයෙන් ඉතා මිල අධික වූ නමුත් 1980 ගණන්වලට සාපේක්ෂව මිල ගණන් ප්‍රවේශ මට්ටමේ ආකෘතියක් සඳහා අඩකින් අඩු වූ අතර සහස්‍රයේ ආරම්භයේ දී තවත් පහත වැටුණු අතර ඒවා එකතු කිරීමත් සමඟ මූලික ආදායම් පාරිභෝගිකයින්ට පහසුවෙන් ළඟා විය හැකි ය. ලබා ගත හැකි අතර ගෙවීම් ව්‍යාප්ත කිරීම සඳහා ණය ලබා ගැනීමට වඩා පහසු ය.

මෙම වෙළඳපළ සැලසුම් සහ නිෂ්පාදනයේ ප්‍රගතිය මගින් සක්‍රීය කරන ලද කුඩා කරණය සහ පිරිවැය අඩු කිරීම මගින් මෙහෙයවනු ලබන පරිණාමීය මාවතක් අනුගමනය කර ඇත. කුඩා කරණය මගින් ආලෝකය එක්රැස් කිරීමට රූපක යාගේ හැකියාව අඩු කරයි; නිර්මාණ කරුවන්ට ප්‍රමාණය අඩු කිරීම, කැමරා ප්‍රතිබිම්බය සහ දෘශ්‍ය හැකිළීම සහ දිවා කාලයේ දී සාපේක්ෂව ශබ්ද රහිත වීඩියෝ පවත්වා ගනිමින් සංවේදක සංවේදීතාවයේ සමතුලිත වැඩිදියුණු කිරීම් ඇත. ගෘහස්ථ හෝ අඳුරු ආලෝකය වෙඩි තැබීම සාමාන්‍යයෙන් ඝෝෂාකාරී වන අතර, එවැනි තත්වයන් තුළ කෘති ම ආලෝකය නිර්දේශ කරනු ලැබේ. යාන්ත්‍රික පාලනයට නිශ්චිත ප්‍රමාණයකට වඩා අඩු විය නො හැකි අතර, අතින් කැමරා ක්‍රියාකාරිත්වය මඟින් සෑම වෙඩි තැබීමේ පරාමිතියක් සඳහා ම (අවධානය, විවරය, ෂටර වේගය සහ වර්ණ ශේෂය ඇතුළුව) කැමරා පාලිත ස්වයංක්‍රීය කරණයට මග පෑදී ඇත. අතින් ප්‍රතික්‍ෂේප කරන ලද මාදිලි කිහිපය මෙනු මත ධාවනය වේ. නිමැවුම් වලට USB 2.0, Composite සහ S-Video සහ IEEE 1394/FireWire (MiniDV මාදිලි සඳහා) ඇතුළත් වේ.

පාරිභෝගික වෙළඳපොළේ ඉහළ අන්තය පරිශීලක පාලනය සහ උසස් වෙඩි තැබීමේ මාතයන් අවධාරණය කරයි. වඩා මිල අධික පාරිභෝගික වීඩියෝ කැමරා අතින් නිරාවරණ පාලනය, HDMI ප්‍රතිදානය සහ බාහිර ශ්‍රව්‍ය ආදානය, ප්‍රගතිශීලී-ස්කෑන් රාමු අනුපාත (24fps, 25fps, 30fps) සහ මූලික මාදිලිවලට වඩා උසස් තත්ත්වයේ කාච පිරිනමයි. අඩු ආලෝක හැකියාව, වර්ණ ප්‍රතිනිෂ්පාදනය සහ රාමු විභේදනය උපරිම කිරීම සඳහා, බහු-CCD/CMOS වීඩියෝ කැමරා වෘත්තීය උපකරණවල 3-මූලද්‍රව්‍ය රූපකරණ සැලසුම අනුකරණය කරයි. බොහෝ පාරිභෝගික වීඩියෝ කැමරා (මිල කුමක් වුවත්) අඩු ආලෝකයේ දී ඝෝෂාකාරී වීඩියෝ නිෂ්පාදනය කරන බව ක්ෂේත්‍ර පරීක්ෂණ පෙන්වා දී ඇත.

21 වැනි සියවසට පෙර, වීඩියෝ සංස්කරණයට ඒවා පාලනය කිරීමට රෙකෝඩර දෙකක් සහ ඩෙස්ක්ටොප් වීඩියෝ වැඩපොළක් අවශ්‍ය විය. සාමාන්‍ය ගෘහස්ථ පුද්ගලික පරිගණකයකට පැය කිහිපයක් සම්මත-විභේදන වීඩියෝ තබා ගත හැකි අතර අමතර උත්ශ්‍රේණි කිරීමකින් තොර ව දර්ශන සංස්කරණය කිරීමට තරම් වේගවත් වේ. බොහෝ පාරිභෝගික කැම්කෝඩර මූලික වීඩියෝ සංස්කරණ මෘදුකාංග සමඟ විකුණනු ලැබේ, එබැවින් පරිශීලකයින්ට තමන්ගේ ම DVD තැටි නිර්මාණය කිරීමට හෝ අන්තර්ජාලය හරහා සංස්කරණය කළ දර්ශන බෙදා ගැනීමට හැකි ය.

2006 සිට, අලෙවි කරන ලද සියලු ම වීඩියෝ කැමරා පාහේ ඩිජිටල් වේ. ටේප්-පාදක (MiniDV/HDV) වීඩියෝ කැමරා තවදුරටත් ජනප්‍රිය නොවේ, මන්ද ටේප් රහිත මාදිලි (SD කාඩ් පතක් හෝ අභ්‍යන්තර SSD සමඟ) බොහෝ දුරට සමාන වන නමුත් වැඩි පහසුවක් ලබා දෙයි; SD කාඩ් එකක ග්‍රහණය කර ගත් වීඩියෝ ඩිජිටල් ටේප් එකට වඩා වේගයෙන් පරිගණකයකට මාරු කළ හැක. 2006 ජාත්‍යන්තර පාරිභෝගික ඉලෙක්ට්‍රොනික ප්‍රදර්ශනයේ දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද පාරිභෝගික පන්තියේ වීඩියෝ කැමරා කිසිවක් පටි ගත කර නැත.

වෙනත් උපකරණ
වීඩියෝ-ග්‍රහණ හැකියාව වීඩියෝ කැමරාවලට පමණක් සීමා නොවේ. ජංගම දුරකථන, ඩිජිටල් තනි කාච ප්‍රත්‍යාවර්ත සහ සංයුක්ත ඩිජිකාම් , ලැප්ටොප් සහ පුද්ගලික මාධ්‍ය වාදක වීඩියෝ ග්‍රහණය කිරීමේ හැකියාව ලබා දෙයි, නමුත් බොහෝ බහු කාර්ය උපාංග සමාන වීඩියෝ ග්‍රහණ ක්‍රියාකාරීත්වයක් ලබා දෙයි. බොහෝ ඒවාට අතින් ගැලපීම්, ශ්‍රව්‍ය ආදානය, ස්වයංක්‍රීය අවධානය සහ විශාලනය නොමැත. සම්මත TV-වීඩියෝ ආකෘතිවලින් (480p60, 720p60, 1080i30), රූපවාහිනී නොවන විභේදනවලින් (320x240, 640x480) හෝ අඩු රාමු අනුපාතවලින් (15 හෝ 30 fps) පටි ගත කිරීම් කිහිපයක්.

කැම්කෝඩරයක් ලෙස භාවිතා කරන බහු කාර්ය උපාංගයක් පහත් හැසිරවීමක්, ශ්‍රව්‍ය සහ දෘශ්‍ය කාර්ය සාධනයක් ලබා දෙයි, එය දිගු හෝ අහිතකර වෙඩි තැබීම් අවස්ථාවන් සඳහා එහි උපයෝගීතාව සීමා කරයි. කැමරා දුරකථනය 21 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ දී වීඩියෝ හැකියාව වර්ධනය කළ අතර, අඩු මට්ටමේ කැමරා අලෙවිය අඩු විය.

අධි-විභේදන වීඩියෝ සහිත DSLR කැමරා ද 21 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ දී හඳුන්වා දෙන ලදී. අනෙකුත් බහු කාර්ය උපාංගවල හැසිරවීමේ සහ භාවිතා කිරීමේ ඌනතාවයන් තවමත් ඔවුන් සතු ව ඇතත්, HDSLR වීඩියෝ පාරිභෝගික වීඩියෝ කැමරා නොමැති නො ගැඹුරු ක්ෂේත්‍ර සහ එකිනෙකට හුවමාරු කළ හැකි කාච ලබා දෙයි. මෙම හැකියාවන් සහිත වෘත්තීය වීඩියෝ කැමරා වඩාත් ම මිල අධික වීඩියෝ හැකියාව ඇති DSLR වලට වඩා මිල අධි කය. DSLR හි මෙහෙයුම් දුර්වලතා අවම කර ගත හැකි වීඩියෝ යෙදුම්වල, Canon 5D Mark II වැනි DSLR ක්ෂේත්‍ර ගැඹුර සහ දෘශ්‍ය ඉදිරි දර්ශන පාලනය සපයයි.

Combo-camera සම්පූර්ණ විශේෂාංග නිශ්චල කැමරා සහ වීඩියෝ කැමරා තනි ඒකකයක් තුළ ඒකාබද්ධ කරයි. Sanyo Xacti HD1 යනු මෙගාපික්සල් 5.1 නිශ්චල කැමරාවක විශේෂාංග සහ 720p වීඩියෝ රෙකෝඩරයක් සමඟ වැඩිදියුණු කළ හැසිරවීම සහ උපයෝගීතාව සමඟ ඒකාබද්ධ කරන ලද එවැනි පළමු ඒකකයයි. Canon සහ Sony විසින් digicam එකකට ළඟා වන නිශ්චල ඡායාරූප කාර්ය සාධනයක් සහිත වීඩියෝ කැමරා හඳුන්වා දී ඇති අතර Panasonic විසින් වීඩියෝ විශේෂාංග සමඟ වීඩියෝ විශේෂාංග සහිත DSLR ශරීරයක් හඳුන්වා දී ඇත. Hitachi විසින් DZHV 584E/EW, 1080p විභේදනය සහ ස්පර්ශ තිරයක් සමඟ හඳුන්වා දී ඇත.

වීඩියෝව පෙරළන්න
Flip Video යනු 2006 දී Pure Digital Technologies විසින් හඳුන්වා දුන් ටේප් රහිත වීඩියෝ කැමරා මාලාවකි. ස්මාර්ට් ජංගම දුරකතනයකට වඩා තරමක් විශාල, Flip වීඩියෝව පටි ගත කිරීම, විශාලනය කිරීම, නැවත ධාවනය සහ බ්‍රවුස් බොත්තම් සහ වීඩියෝ උඩුගත කිරීම සඳහා USB ජැක් සහිත මූලික කැමරාවක් විය. 640x480-පික්සල් විභේදනයකින් වාර්තා කරන ලද මුල් මාදිලි; පසුකාලීන මාදිලිවල HD පටි ගත කිරීම පික්සල 1280x720 කින් සමන්විත විය. Mino යනු සම්මත ආකෘතියට සමාන විශේෂාංග සහිත කුඩා Flip වීඩියෝවක් විය. MiniDV කැසට් පටයකට වඩා තරමක් පළල සහ වෙළඳ පොලේ ඇති බොහෝ ස්මාර්ට්ෆෝන් වලට වඩා කුඩා වීඩියෝ කැමරා අතරින් Mino කුඩා ම කැමරාව විය. ඇත්තටම Mino එක VHS කැසට් එකක ෂෙල් එක ඇතුළට ගැළපෙන තරම් කුඩායි. පසුකාලීන HD මාදිලි විශාල තිර වලින් සමන්විත විය. 2011 දී, Flip Video (වඩාත් මෑතක දී Cisco විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලදී) නතර කරන ලදී.

හුවමාරු කළ හැකි කාච
එකිනෙකට හුවමාරු කළ හැකි කාච වීඩියෝ කැමරාවලට DSLR කාච සහ ඇඩැප්ටරය සමඟ HD වීඩියෝ ග්‍රහණය කර ගත හැක.

බිල්ට් ප්‍රොජෙක්ටරය
2011 දී, Sony විසින් එහි HDR-PJ පරාසයක HD කැමරා මාලාවක් දියත් කරන ලදී: HDR-PJ10, 30 සහ 50. Handycams ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර, ඒවා ඒකකයේ පැත්තේ කුඩා රූප ප්‍රක්ෂේපණ යන්ත්‍රයක් ඇතුළත් කළ පළමු වීඩියෝ කැමරා වේ. මෙම විශේෂාංගය මඟින් නරඹන්නන් පිරිසකට රූපවාහිනියක්, සම්පූර්ණ ප්‍රමාණයේ ප්‍රොජෙක්ටරයක් හෝ පරිගණකයක් නොමැතිව වීඩියෝ නැරඹීමට ඉඩ සලසයි. මෙම වීඩියෝ කැමරා විශාල සාර්ථකත්වයක් අත් කර ගත් අතර Sony විසින් මෙම පරාසයේ තවත් මාදිලි නිකුත් කරන ලදී. Sony හි 2014 පෙළගැස්ම HDR-PJ240, HDR-PJ330 (ප්‍රවේශ මට්ටමේ මාදිලි), HDR-PJ530 (මධ්‍යම පරාසයේ මාදිලිය) සහ HDR-PJ810 (පරාසයේ ඉහළ ම) වලින් සමන්විත වේ.  මාදිලිය අනුව පිරිවිතර වෙනස් වේ.

භාවිතා කරයි

මාධ්‍ය

විද්‍යුත් ප්‍රවෘත්ති ආයතනවල සිට වර්තමාන කටයුතු රූපවාහිනී නිෂ්පාදන දක්වා සියලු ම විද්‍යුත් මාධ්‍ය විසින් පාහේ වීඩියෝ කැමරා භාවිත කරයි. දුරස්ථ ස්ථානවල, මුල් වීඩියෝ අත්පත් කර ගැනීම සඳහා වීඩියෝ කැමරා ප්‍රයෝජන වත් වේ; වීඩියෝව පසුව විකාශනය සඳහා ඉලෙක්ට්‍රොනික ව විද්‍යාගාරයක ට හෝ නිෂ්පාදන මධ්‍යස්ථානයකට සම්ප්‍රේෂණය කෙරේ. වීඩියෝ යටිතල ව්‍යුහයක් පහසුවෙන් ලබා ගත හැකි හෝ කල් තියා යෙදවිය හැකි කාලසටහන් ගත සිදුවීම් (පුවත්පත් සාකච්ඡා වැනි), නිෂ්පාදන ට්‍රක් රථ සඳහා "ටෙදර්" කරන ලද ස්ටුඩියෝ ආකාරයේ වීඩියෝ කැමරාවලින් තවමත් ආවරණය කෙරේ.

ගෙදර චිත්‍රපට
වීඩියෝ කැමරා බොහෝ විට මංගල උත්සව, උපන් දින, උපාධි, දරුවන්ගේ වර්ධනය සහ වෙනත් පුද්ගලික සිදුවීම් ආවරණය කරයි. 1980 ගණන්වල මැද භාගයේ සිට අගභාගය දක්වා පාරිභෝගික කැමරා කරණයේ නැගීම, ගෙදර හැදූ වීඩියෝ දර්ශන ප්‍රදර්ශනය කරන ඇමරිකාවේ විනෝද ජනක හෝම් වීඩියෝ වැනි රූපවාහිනී වැඩසටහන් නිර්මාණය කිරීමට හේතු විය.

විනෝදාස්වාදය
නිෂ්පාදන කාර්ය මණ්ඩලයට වඩා මිල අධික උපකරණ සඳහා ප්‍රවේශය නොමැති නම් අඩු අයවැය රූපවාහිනී වැඩසටහන් නිෂ්පාදනය කිරීමේ දී වීඩියෝ කැමරා භාවිතා වේ. චිත්‍රපට සම්පූර්ණයෙන්ම රූගත කර ඇත්තේ පාරිභෝගික කැමරා උපකරණ ( The Blair Witch Project, 28 Days later සහ Paranormal Activity වැනි) මතයි. 2010 දශකයේ මුල් භාගයේ දී අධ්‍යයන චිත්‍රපට නිෂ්පාදන වැඩසටහන් ද 16mm චිත්‍රපටයේ සිට ඩිජිටල් වීඩියෝ වෙත මාරු වී ඇත, අඩු වියදම් සහ ඩිජිටල් මාධ්‍ය සංස්කරණය කිරීමේ පහසුව සහ චිත්‍රපට තොග සහ උපකරණවල හිඟය වැඩි වීම හේතුවෙන්. සමහර කැමරා නිෂ්පාදකයින් මෙම වෙළඳපොළට පහසුකම් සපයයි; Canon සහ Panasonic සහය 24p (24 fps, ප්‍රගතිශීලී ස්කෑන්-සිනමා චිත්‍රපටයට සමාන රාමු අනුපාතය) වීඩියෝ පහසු චිත්‍රපට පරිවර්තනය සඳහා සමහර උසස් මාදිලිවල.

අධ්‍යාපන
සංවර්ධිත ලෝකයේ පාසල් වැඩි වැඩියෙන් ඩිජිටල් මාධ්‍ය සහ ඩිජිටල් අධ්‍යාපනය භාවිතා කරයි. වීඩියෝ දිනපොත් පටි ගත කිරීමට, කෙටි චිත්‍රපට සෑදීමට සහ විෂය මායිම් හරහා බහු මාධ්‍ය ව්‍යාපෘති සංවර්ධනය කිරීමට සිසුන් වීඩියෝ කැමරා භාවිතා කරයි. ගුරුවරයාගේ පන්ති කාමර පාඩම් නිලධාරීන් විසින් සමාලෝචනය සඳහා, විශේෂයෙන් ගුරු ධුර කාලය පිළිබඳ ප්‍රශ්න සඳහා පටි ගත කිරීම ගුරු ඇගයීමට ඇතුළත් වේ.

නව-ගුරුවරුන් සූදානම් කිරීමේ පාඨමාලා වල දී ශිෂ්‍ය කැමරා-නිර්මාණය කරන ලද ද්‍රව්‍ය සහ අනෙකුත් ඩිජිටල් තාක්ෂණය භාවිතා වේ. ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්වවිද්‍යාලයේ අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවේ PGCE වැඩසටහන සහ NYU හි Steinhardt පාසලේ ඉගැන්වීම් සහ ඉගනුම් දෙපාර්තමේන්තුවේ MAT වැඩසටහන උදාහරණ වේ.

USC Rossier School of Education තවදුරටත් ඉදිරියට යමින්, සියලු ම සිසුන් තම MAT අධ්‍යාපන වැඩසටහන් සඳහා පූර්ව අවශ්‍යතාව යක් ලෙස ඔවුන් ගේම කැමරා (හෝ ඒ හා සමාන) මිල දී ගත යුතු බව අවධාරණය කරයි (ඒවායින් බොහොමයක් අන්තර්ජාලය හරහා බෙදා හරිනු ලැබේ). මෙම වැඩසටහන් පාඨමාලා ලබා දීම සඳහා Adobe Connect හි නවීකරණය කරන ලද අනුවාදයක් භාවිතා කරයි. MAT ශිෂ්‍ය වැඩවල පටි ගත කිරීම් USC හි වෙබ් ද වාරයෙහි ඔවුන් පන්තියේ සිටින ලෙස පීඨය විසින් ඇගයීම සඳහා පළ කර ඇත. Camcorders විසින් USC හට එහි ගුරු සූදානම දකුණු කැලිෆෝනියාවේ සිට බොහෝ ඇමරිකානු ප්‍රාන්ත සහ විදේශයන්හි විමධ්‍යගත කිරීමට ඉඩ දී ඇත; මෙය පුහුණු කළ හැකි ගුරුවරුන් සංඛ්‍යාව වැඩි කර ඇත.

ආකෘති
පහත ලැයිස්තුව පාරිභෝගික උපකරණ පමණක් ආවරණය කරයි (වෙනත් ආකෘති සඳහා, වීඩියෝ පටය බලන්න):

ඇන ලොග්

ලෝ-බෑන්ඩ්: ආසන්න වශයෙන් 3 MHz කලාප පළල (රේඛා 250 EIA විභේදනය, හෝ ~333x480 දාරයේ සිට දාරය)

 BCE (1954): Ampex උපකරණ වලින් Bing Crosby Entertainment විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද වීඩියෝ සඳහා පළමු ටේප් ගබඩාව
 BCE වර්ණය (1955): Ampex උපකරණ වලින් Bing Crosby Entertainment විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද වීඩියෝ සඳහා පළමු වර්ණ පටි ගබඩාව
 සිම්ප්ලෙක්ස් (1955): RCA විසින් වාණිජමය වශයෙන් සංවර්ධනය කරන ලද අතර NBC විසින් සජීවී විකාශන පටි ගත කිරීමට භාවිතා කරන ලදී
 Quadruplex වීඩියෝ පටය (1955): Ampex විසින් විධිමත් ලෙස සංවර්ධනය කරන ලද, මෙය වසර 20ක් සඳහා පටි ගත කිරීමේ ප්‍රමිතිය විය.
 දෘශ්‍ය ඉලෙක්ට්‍රොනික පටි ගත කිරීමේ උපකරණ (Vera) (1955): BBC විසින් සංවර්ධනය කරන ලද පර්යේෂණාත්මක පටි ගත කිරීමේ ප්‍රමිතියක්, එය කිසි විටෙක වාණිජමය වශයෙන් භාවිතා කර හෝ අලෙවි කර නැත.
 U-matic (1971): වීඩියෝ පටි ගත කිරීමට Sony විසින් මුලින් භාවිතා කරන ලද ටේප්
 U-matic S (1974): U-matic හි කුඩා අනුවාදයක්, අතේ ගෙන යා හැකි පටි ගත කරන්නන් සඳහා භාවිතා වේ
 Betamax (1975): පැරණි Sony සහ Sanyo වීඩියෝ කැමරා සහ අතේ ගෙන යා හැකි උපකරණ මත භාවිතා වේ; 1980 ගණන්වල අග භාගය වන විට පාරිභෝගික වෙළඳපොළේ යල පැන ගොස් ඇත
 VHS (1976): VHS VCRs සමඟ අනුකූල වේ; තවදුරටත් නිෂ්පාදනය නොවේ
 VHS-C (1982): මුලින් අතේ ගෙන යා හැකි VCR සඳහා නිර්මාණය කරන ලද මෙම ප්‍රමිතිය පසුව සංයුක්ත පාරිභෝගික කැමරා සඳහා අනුවර්තනය විය; VHS වලට ගුණාත්මක ව සමාන; ඇඩැප්ටරයක් සහිත VHS VCR වල කැසට් වාදනය කරයි. අඩු මට්ටමේ පාරිභෝගික වෙළඳපොළේ තවමත් පවතී. අනෙකුත් ආකෘති හා සසඳන විට සාපේක්ෂව කෙටි ධාවන කාලය.
 වීඩියෝ 8 (1985): VHS-C හි අත්ල ප්‍රමාණයේ සැලසුම සමඟ තරඟ කිරීමට Sony විසින් නිපදවන ලද කුඩා හැඩැති ටේප්; පින්තූර ගුණාත්මක භාවයෙන් VHS හෝ Betamax ට සමාන වේ

Hi-band: ආසන්න වශයෙන් 5 MHz කලාප පළල (රේඛා 420 EIA විභේදනය, හෝ ~ 550x480 දාරයේ සිට දාරය)

 U-Matic BVU (1982): ඉහළ මට්ටමේ පාරිභෝගික සහ වෘත්තීය උපකරණවල විශාල වශයෙන් භාවිතා වේ
 U-matic BVU-SP (1985): ඉහළ මට්ටමේ පාරිභෝගික සහ වෘත්තීය උපකරණවල විශාල වශයෙන් භාවිතා වේ
 S-VHS (1987): මධ්‍යම මට්ටමේ පාරිභෝගික සහ පාරිභෝගික උපකරණවල විශාල වශයෙන් භාවිතා වේ
 S-VHS-C (1987): පහත් මට්ටමේ පාරිභෝගික වෙළඳපොළට සීමා වේ
 Hi8 (1988): පහත් සිට මධ්‍යම පරාසයේ පාරිභෝගික උපකරණවල භාවිතා කරන නමුත් prosumer/කාර්මික උපකරණ ලෙස ද ලබා ගත හැක

ඩිජිටල්

 DV (1995): Sony විසින් මුලින් සංවර්ධනය කරන ලද DV ප්‍රමිතිය ඊළඟ දශකය සඳහා වඩාත් පුලුල්ව පැතිරුණු සම්මත-විභේදන ඩිජිටල් කැමරා තාක්ෂණය බවට පත් විය. එකල පරිගණකවල සාමාන්‍ය 4- හෝ 6-pin FireWire සොකට් භාවිතා කරමින් විශේෂ දෘඪාංග නොමැතිව වීඩියෝ සංස්කරණය සඳහා දර්ශන ග්‍රහණය කර ගැනීමට DV ආකෘතිය ප්‍රථම වරට හැකි විය. [ අසාර්ථක සත්‍යාපනය ]
 DVCPRO (1995): Panasonic විසින් විකාශන ප්‍රවෘත්ති රැස් කිරීම සඳහා DV ආකෘතියේ තමන් ගේම ප්‍රභේදයක් නිකුත් කරන ලදී.
 DVCAM (1996): DVCPRO සඳහා Sony හි පිළිතුර
 DVD පටි ගත කළ හැකි (1996): 1990 සහ 2000 ගණන් වල දී බහු නිෂ්පාදකයින් විසින් විවිධ පටි ගත කළ හැකි දෘශ්‍ය තැටි ප්‍රමිතීන් නිකුත් කරන ලද අතර, එයින් DVD-RAM පළමු විය. කැම්කෝඩරවල බහුලව දක්නට ලැබුණේ MiniDVD-R වන අතර එය පටි ගත කළ හැකි 8 භාවිතා කළේ ය මිනිත්තු 30ක MPEG වීඩියෝ රඳවා තබා ගන්නා cm තැටි.
 D-VHS (1998): JVC හි VHS ටේප් 720p/1080i HD; බොහෝ ඒකක IEEE 1394 පටි ගත කිරීමට ද සහය විය.
 Digital8 (1999): Hi8 ටේප් භාවිතා කරයි; බොහෝ දෙනෙකුට පැරණි Video8 සහ Hi8 ඇන ලොග් පටි කියවිය හැක.
 MICROMV (2001): ගිනිපෙට්ටි ප්‍රමාණයේ කැසට් පටය. Sony මෙම ආකෘතිය සඳහා එක ම ඉලෙක්ට්‍රොනික නිෂ්පාදකයා වූ අතර, සංස්කරණ මෘදුකාංග Sony වෙත හිමි වූ අතර Microsoft Windows හි පමණක් ලබා ගත හැකි විය; කෙසේ වෙතත්, විවෘත මූලාශ්‍ර ක්‍රමලේඛයකින් ලිනක්ස් සඳහා ග්‍රහණ මෘදුකාංග නිර්මාණය කිරීමට සමත් විය.
 Blu-ray Disc (2003): Hitachi විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලදී
 HDV (2004): MiniDV කැසට් පටයක HDTV MPEG-2 සංඥා පැයක් දක්වා වාර්තා කරයි
 MPEG-2 codec-පාදක ආකෘතිය: MPEG-2 වැඩසටහන් ප්‍රවාහය හෝ MPEG-2 ප්‍රවාහන ප්‍රවාහය විවිධ ආකාරයේ පටි රහිත සම්මත සහ HD මාධ්‍ය වෙත (දෘඪ තැටි, ඝන-තත්ත්ව මතකය, ආදිය. )
 H.264 : MPEG-4 ගොනුවක H.264 කොඩෙක් භාවිතයෙන් සම් පීඩිත වීඩියෝව; සාමාන්‍යයෙන් පටි රහිත මාධ්‍ය තුළ ගබඩා කර ඇත
 AVCHD : H.264 වීඩියෝව ප්‍රවාහන-ප්‍රවාහ ගොනු ආකෘතියකට තබයි; H.264 ආකෘතියෙන් සම් පීඩිත (MPEG-4 නොවේ)
 Multiview වීඩියෝ කේතීකරණය : H.264/MPEG-4 AVC වීඩියෝ සම්පීඩනය සඳහා සංශෝධන එක් වීඩියෝ ප්‍රවාහයක් භාවිතයෙන් කැමරා කිහිපයකින් ග්‍රහණය කර ගන්නා අනුපිළිවෙළ; පසුපසට - H.264 සමඟ අනුකූල වේ

මෙහෙයුම් පද්ධති
බොහෝ නිෂ්පාදකයින් Windows සහ Mac භාවිතා කරන්නන් වෙත ඔවුන්ගේ සහය යොමු කරන බැවින්, වෙනත් මෙහෙයුම් පද්ධති භාවිතා කරන්නන් ඔවුන්ගේ උපාංග සඳහා සහය සොයා ගැනීමට අපහසු වේ. කෙසේ වෙතත්, Kdenlive, Cinelerra සහ Kino ( ලිනක්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය සඳහා ලියා ඇත) වැනි විවෘත මූලාශ්‍ර නිෂ්පාදන විකල්ප මෙහෙයුම් පද්ධතිවල වඩාත් ජනප්‍රිය ඩිජිටල් ආකෘති සංස්කරණය කිරීමට ඉඩ ලබා දෙන අතර මාර්ග ගත විකාශන විසඳුම් සඳහා OBS සමඟ ඒකාබද්ධ ව භාවිතා කළ හැකි ය; DV ප්‍රවාහ සංස්කරණය කිරීමට මෘදුකාංග බොහෝ වේදිකාවල පවතී.

ඩිජිටල් අධිකරණ වෛද්‍ය විද්‍යාව
දත්ත ප්‍රතිසාධනය සඳහා ඩිජිටල්-කැම්කෝඩර් අධිකරණ වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ ගැට‍ළුව (උදා: වේලා මුද්‍රා සහිත වීඩියෝ ගොනු) විසඳා ඇත.

සිහිපත් කරයි
1998 දී, Sony විසින් ඇස්තමේන්තු ගත 700,000 1998 Sony Handycams සිහිපත් කළේ NightShot විශේෂාංගය මිනිසුන්ගේ ඇඳුම් යට දැකිය හැකි බව සොයා ගැනීමෙන් පසුව අහම්බෙන් අසභ්‍ය දර්ශන පටි ගත කිරීමේ අවදානමක් ඇති කරමිනි.

Pages with unreviewed translations

කැම්කෝඩරය


Gilda Hobert (født 2. december 1948 i Sorgues, Vaucluse, Provence-Alpes-Côte d'Azur) er en fransk politiker fra Det radikale venstreparti (PRG).

Medlem af Nationalforsamlingen
I 2014 blev Gilda Hobert indsuppleret i  Nationalforsamlingen som radikalt medlem for første kreds i Rhône. Hun kom i Nationalforsamlingen, fordi det valgte medlem (Thierry Braillard) var blevet statssekretær for sport.

Gilda Hobert genopstillede ikke ved valget i 2017.

Politikere fra Frankrig
Radikale fra Frankrig

Gilda Hobert


Andrea Occhipinti (n. Roma, 12 de septiembre de 1957) es un actor y productor de cine italiano.

Carrera
Debutó en series de televisión: en 1979, en un episodio de El retorno del Santo, y al año siguiente en Quaderno proibito, junto a Lea Massari y Omero Antonutti.

En 1981 da el salto al cine internacional, con un pequeño papel en Priest of Love, película británica sobre el escritor D. H. Lawrence protagonizada por Ian McKellen y con secundarios de lujo como Ava Gardner y John Gielgud.

Cine de serie B
En 1982 Occhipinti inicia su colaboración con Lucio Fulci, director especializado en cine de serie B: participa en The New York Ripper (El destripador de Nueva York) y en 1983 tiene un papel más destacado en Conquest, producción en la línea de Conan el bárbaro protagonizada por Jorge Rivero y Conrado San Martín. También trabaja con Lamberto Bava en otro filme de terror de medios modestos: A Blade in the Dark (Cuchillos en la oscuridad), 1983).

Hay que citar en estos años de su carrera el papel principal en la teleserie La cartuja de Parma, adaptación de la novela homónima de Stendhal dirigida por Mauro Bolognini y con varias figuras de prestigio como Gian Maria Volonté, Marthe Keller y Lucía Bosé.

Con Bo Derek y Ana Obregón: Bolero
En 1984 Andrea Occhipinti alcanzó sus mayores cotas de popularidad, al rodar con la sex symbol Bo Derek en España la comedia erótica Bolero, dirigida por John Derek y que contó en papeles secundarios con estrellas de varios países como George Kennedy, Ana Obregón, Mirta Miller y una quinceañera Olivia d'Abo. El actor italiano interpretó a un propietario de bodegas y torero ocasional (Angel) que queda impotente por una cornada en los genitales y al que Bo consigue sanar.

Repitió rol de galán español en la serie The Sun Also Rises (1984), adaptación de la novela Fiesta de Ernest Hemingway con un reparto internacional: Hart Bochner, Jane Seymour, Robert Carradine, Leonard Nimoy, Stéphane Audran...

De Tinto Brass... a Juan Pablo II
En la década de los 80 participó en otros proyectos dispares: desde una comedia erótica de Tinto Brass (Miranda, 1985) hasta la adaptación de un texto del papa Juan Pablo II, La tienda del joyero (The Jeweller Shop, 1989), producción dirigida por Michael Anderson y protagonizada por Burt Lancaster, Ben Cross y Olivia Hussey.

En los 90 se volcó en trabajos para la televisión, hasta que en 1995 participa con Nicoletta Braschi (protagonista de La vida es bella) en una película sobre el asesinato de Pier Paolo Pasolini, Pasolini, un delitto italiano.

Más trabajos en España
En 1996 regresó a España, para rodar bajo dirección de Pedro Olea Más allá del jardín, con Concha Velasco, Fernando Guillén y Manuel Bandera. Prosiguió su actividad en la península con la comedia de temática gay Amor de hombre (1997), con Loles León y Armando del Río, y en 1999 participó en doce episodios de la teleserie A las once en casa. En 2004 tendría un papel secundario en la oscarizada Mar adentro de Alejandro Amenábar.

Productor

En los últimos años se ha volcado en labores de producción, solo o en colaboración, faceta que inició en 1995 y que suma ya treinta títulos. Trabajó como productor asociado en Abre los ojos (1997) de Alejandro Amenábar, y otras películas destacables son Los lunes al sol (2002) de Fernando León de Aranoa, el sonado documental Viva Zapatero! (2005) de la humorista italiana Sabrina Guzzanti y más recientemente Il divo (2008) de Paolo Sorrentino, Antichrist (2009) de Lars von Trier y El niño de la bicicleta (2011) de los hermanos Dardenne.

Enlaces externos

Actores de Italia
Productores de cine de Italia
Personas LGBT de Italia
Nacidos en Roma

Andrea Occhipinti


Alīda Ābola (* 29. November 1954) ist eine ehemalige lettische Orientierungsläuferin.

Ābola begann als 18-Jährige mit dem Orientierungslauf. Bei ihrer ersten Weltmeisterschaftsteilnahme 1989 war sie aber bereits 34 Jahre alt. Im schwedischen Skövde gelang ihr der Gewinn der Bronzemedaille im Einzelrennen der Frauen hinter Marita Skogum aus Schweden und Jana Galíková aus der Tschechoslowakei. In der sowjetischen Staffel mit Ede Umarik, Irina Namowir und Danutė Girinskaitė erreichte sie Platz fünf. Nach dem Zusammenbruch der Sowjetunion startete Abola noch bei den Weltmeisterschaften 1993 und 1995 für Lettland, erreichte dabei aber keine nennenswerte Erfolge mehr.

Ābola lebt heute im lettischen Sigulda und startet weiter bei Orientierungslauf-Wettkämpfen wie zum Beispiel den sogenannten Weltmeisterschaften der Masters. Alīda Ābola läuft auch Marathon. Ihre Bestzeit hier steht bei 3:12 Stunden.

Platzierungen

Weblinks
 World Orienteering Championships International Orienteering Federation
 Alida Abola, W50, LAT Interview mit Alida Abola im Rahmen der WMOC 2008 in Portugal

Orientierungsläufer (Sowjetunion)
Orientierungsläufer (Lettland)
Sowjetbürger
Lette
Geboren 1954
Frau

Alīda Ābola


Eastbourne International 2019 var en tennisturnering, der blev spillet udendørs på græsbaner i Devonshire Park i Eastbourne, Storbritannien i perioden 23. - 29. juni 2019. Det var den 45. udgave af Eastbourne International, og turneringen var del af WTA Tour 2019 i kategorien WTA Premier samt ATP Tour 2019 i kategorien ATP Tour 250. Turneringen afvikledes under navnet Nature Valley International på grund af et navnesponsorat.

Damesingletitlen blev vundet af Karolína Plíšková, som dermed vandt Eastbourne International for anden gang. Samtidig blev hun den anden spiller, der vandt tre singletitler på WTA Tour 2019, og det var den 14. WTA-titel i hendes karriere. I finalen besejrede hun Angelique Kerber med 6−1, 6−4. Det var tredje gang, at Kerber måtte forlade Eastbourne som tabende finalist.

I herresingleturneringen vandt Taylor Fritz sin første ATP-titel i karrieren ved at besejre sin landsmand Sam Querrey i finalen med 6−3, 6−4. Sejren medførte en spring på 11 pladser opad på ATP's verdensrangliste, hvor Taylor Fritz endte på 31.-pladsen, hvilket var ny personlig rekord.

Chan Hao-Ching og Latisha Chan vandt damedoubletitlen efter at have slået Kirsten Flipkens og Bethanie Mattek-Sands, der spillede deres første turnering som makkere, i finalen med 2−6, 6−3, [10−6]. Det var anden gang, at Chan-søstrene vandt Eastbourne International som makkere, og derudover havde Latisha Chan endvidere tidligere vundet titlen i 2017 sammen med Martina Hingis. Det var Latisha Chans 32. damedoubletitel på tourniveau, mens Chan Hao-Ching vandt en turnering på WTA Tour for 17. gang. Det var søstrenes 13. WTA Tour-titel som makkere.

Herredoubleturneringen endte for første gang i turneringens historie med colombiansk sejr, idet Juan Sebastián Cabal og Robert Farah vandt deres treje titel i 2019 ved at besejre Máximo González og Horacio Zeballos med 3−6, 7−6(4), [10−6] i en ren sydamerikansk finale. Cabal og Farah vandt dermed deres 14. ATP-titel, men det var første gang, at de vandt en græsturnering.

Præmier

Den samlede præmiesum for rækkerne under WTA Tour, dvs. damesingle og damedouble, androg $ 967.071, mens der i alt var € 666.980 i præmier til spillerne i ATP-rækkerne i herresingle og herredouble.

Damesingle

Hovedturnering

I hovedturneringen deltog 56 spillere, der var fordelt på:
 46 spillere, der havde kvalificeret sig i kraft af deres placering på WTA's verdensrangliste pr. 13. maj 2019 (seks uger før turneringens start).
 4 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 6 spillere, der havde kvalificeret sig til hovedturneringen fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

Efter starten på kvalifikationen meldte seks af de direkte kvalificerede spillere afbud, hvilket gav plads til seks lucky losere fra kvalifikationen (markeret med LL).

Resultater

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 24 spillere, der spillede om de sidste seks ledige pladser i hovedturneringen. Fire af de 24 spillere deltog på grundlag af et wildcard.

Følgende spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:

Følgende spillere gik videre til hovedturneringen som lucky losere:

Resultater

Herresingle

Hovedturnering

I hovedturneringen deltog 28 spillere, der var fordelt på:
 25 spillere, der havde kvalificeret sig i kraft af deres placering på ATP's verdensrangliste pr. 13. maj 2019 (seks uger før turneringens start).
 3 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 4 spillere, der havde kvalificeret sig til hovedturneringen fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

Efter starten på kvalifikationen meldte to af de direkte kvalificerede spillere afbud, hvilket gav plads til to lucky losere fra kvalifikationen (markeret med LL).

Resultater

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 16 spillere, der spillede om de sidste fire ledige pladser i hovedturneringen. To af de 16 spillere deltog på grundlag af et wildcard.

Følgende spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:

Følgende spillere gik videre til hovedturneringen som lucky losere:

Resultater

Damedouble

Turneringen havde deltagelse af 16 par, der fordelte sig på:
 15 par, der havde kvalificeret sig i kraft af deres placering på WTA's verdensrangliste.
 et par, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).

Resultater

Herredouble

Turneringen havde deltagelse af 16 par, der fordelte sig på:
 14 par, der havde kvalificeret sig i kraft af deres placering på ATP's verdensrangliste.
 to par, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).

Resultater

Eksterne henvisninger
 LTA - Nature Valley International
 Coric.top - Eastbourne 2019

Noter

2019
WTA Tour 2019
ATP Tour 2019

Eastbourne International 2019


Togo Renan Soares, (João Pessoa, Paraíba, 22 de mayo de 1906 - Río de Janeiro, 17 de julio de 2002) fue un entrenador de baloncesto brasileño. Durante 20 años entrenó a Brasil, en la que se considera como la etapa más gloriosa del basket brasileño, Togo Renan Soares, más conocido como Kanela fue el responsable técnico de cinco medallas en mundiales, único entrenador en conseguir tal logro junto con Aleksandr Gómelski.

Equipos
1948-1973  Flamengo
1951-1971  Brasil

Palmarés
 Liga brasileña: 12
Clube de Regatas Flamengo: 1948, 1949, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959 e 1960
 Copa de Brasil: 1
Clube de Regatas Flamengo: 1973

Enlaces externos
 Ficha Hall of Fame

Entrenadores de baloncesto de Brasil
Nacidos en João Pessoa

Togo Renan Soares


Aculeola nigra, vrsta malenih morskih pasa iz porodice svjetlučavaca (Etmopteridae). Živi na dubinama od 110 - 560 m. uz pacifičku obalu Čilea i Perua.

Jedina je vrsta u svom rodu. Za ljude je bezopasan. Naraste maksimalno do 60 cm dužine.

Izvori

Svjetlučavci

Aculeola nigra


El Abbeanum es un edificio para enseñanza e investigación de la Universidad de Jena (Alemania). Fue construido en estilo Bauhaus de 1929 a 1930 con fondos de la Fundación Carl Zeiss, fundada por Ernst Abbe. El proyecto fue llevado a cabo por el arquitecto, profesor y antiguo alumno de la Bauhaus Ernst Neufert. En aquel tiempo, el edificio se empleó por el Instituto Óptico y el Instituto de Matemática Aplicada.

Reconstruido entre 1993 y 1995, el Abbeanum alberga hoy el Instituto de Óptica Aplicada, el Instituto de Física Teórica y el  Instituto de Física y Óptica del Estado Sólido de la facultad de Ciencias Físicas y Astronómicas de la Universidad de Jena. También se encuentran en él dependencias de la facultad de Matemáticas e Informática.

Enlaces externos

Bauhaus
Jena
Bauhaus
Arquitectura moderna
Arquitectura de 1930

Abbeanum


Koïchiro Matsuura ( 松浦晃一郎 , Matsuura Kõichirõ), født 29. september 1937 i Tokyo , er tidligere generaldirektør for UNESCO fra i 1999 til 2009.

Efter det tilbragte han to år på Haverford College i USA. Han begyndte sin diplomatiske karriere i 1961 med et job i Ghana som indeholdte diplomatiske kontakter til ti vestafrikanske lande.

Han har skrevet bøger på japansk, engelsk og fransk om UNESCO, internationelle relationer, samspillet mellem diplomati og udviklingsarbejde, amerikansk-japanske relationer, fransk-japanske relationer og en historik over G8-møderne.

Eksterne kilder og henvisninger

UNESCO

Koïchiro Matsuura


The Jacques Cartier Bridge () is a steel truss cantilever bridge crossing the Saint Lawrence River from Montreal Island, Montreal, Quebec, to the south shore at Longueuil, Quebec, Canada. The bridge crosses Saint Helen's Island in the centre of the river, where offramps allow access to the Parc Jean-Drapeau and La Ronde amusement park.

Originally named the Montreal Harbour Bridge (pont du Havre), it was renamed in 1934 to commemorate the 400th anniversary of Jacques Cartier's first voyage up the St. Lawrence River.

The five-lane highway bridge is  in length, including the approach viaducts. There are approximately 35.8 million vehicle crossings annually,  making it the third busiest bridge in Canada, the first being Samuel-de-Champlain Bridge, just a few kilometres (miles) upstream. The second busiest bridge in Canada overall is the Port Mann Bridge in Metro Vancouver (connecting Surrey to Coquitlam).

Together with the Champlain Bridge, it is administered by the Jacques Cartier and Champlain Bridges Incorporated (JCCBI), a Canadian Crown Corporation which reports to Infrastructure Canada.

History

Planning
Discussions began as early as 1874 about the construction of a new bridge to alleviate the congestion on Victoria Bridge, which was then a rail-only bridge, the wintertime ice bridge and the ferries used to connect the city to its south shore. The decision to build the bridge was made official in 1924. The bridge was designed by engineer Philip Louis Pratley.

Construction

Construction was undertaken by the Dominion Bridge Company starting in 1925. On August 9, 1926 the cornerstone was laid, integrated into the pillar at the corner of Notre Dame Street and Saint Antoine Street, opposite the Pied-du-Courant Prison. The cornerstone contains a capsule with 59 items reflecting the year in which construction began. The bridge was constructed of steel at a cost of C$23 million, and the work lasted two and a half years.

The groundbreaking was held on May 26, 1925. Construction began immediately and the cornerstone was laid on August 9, 1926 on Pillar No. 26. The superstructure was built between September 1926 and September 1929. 33,267 tons of steel were needed for its construction. The work was completed about a year and a half ahead of schedule, without disrupting river traffic.

It opened to traffic on May 14, 1930, however the inauguration ceremony took place a few days later, on May 24. The bridge was inaugurated as the "Harbour Bridge" but was renamed "Jacques Cartier Bridge" in 1934, following a petition from citizens to honour the French-Breton explorer who described and mapped the St. Lawrence River valley in 1534.

Modifications

The bridge was originally designed as a road, tramway, and pedestrian bridge. The original bridge had three lanes of road traffic and two sidewalks. Space in each direction was left free for the possible installation of two tramway lines. Tramway tracks were installed but never used. A parallel empty space used to exist to the right of the roadway in each direction, through which the bridge's girders could be seen.

The roadway was expanded by an additional traffic lane on the east side in 1956 and the west side in 1959 to include the space allocated to the tramway tracks, adding an extra lane of traffic in each direction and bringing the total capacity of the bridge to five lanes.  The two sidewalks were outside the bridge proper.

To accommodate large ships using the new St. Lawrence Seaway, the span over the east channel of the river (the Warren truss) was raised an additional  (to ) in 1957 and 1958.  Traffic flow over the bridge was uninterrupted by this construction,  through the installation of two Bailey bridges.

Originally, the bridge was constructed with only one ramp to Saint Helen's Island, located on the western side of the bridge. In 1961, a second ramp was built on the east side to prevent cars traveling to Montreal from having to cross the path of those heading toward Longueuil, a major source of accidents.

During 2001 and 2002 the entire deck of the bridge was replaced. The sidewalks were also widened to a width of , and the sidewalk on the western side of the bridge was made a bike path.

In 2004, the bridge authority installed a suicide prevention barrier. Until then the bridge saw an average of 10 suicides a year.

There are four 3-metre high finials, at the four high-points of the bridge, as architectural ornaments. Their shape resembles the Eiffel Tower without being a replica.

Inspiration

A bust of Jacques Cartier is located at the exit leading to Île Sainte-Hélène and was donated by France. The bridge follows the general design concept of the Quebec Bridge. It was, in turn, one of the design influences for the Story Bridge, in Brisbane, Australia, which was completed in 1940.
Its imposing steel structure of its main section most likely inspired the designers of J. C. Van Horne Bridge spanning the Restigouche River between Campbellton, New Brunswick and Pointe-à-la-Croix, Quebec. This bridge was not built until 1958.

Toll
The structure was a toll bridge from its opening until 1962 and a toll plaza was located on the southern approach.  The toll plaza area now houses the offices of the corporation that owns and operates the structure and the nearby Champlain Bridge.  Tokens were issued for part of the period that tolls were collected. Toll booths were abolished in 1962.

The original toll rates were as follows:
 Pedestrian: 15¢
 Cyclist: 15¢
 Motorcyclist: 25¢
 Automobile (for the vehicle and its driver): 25¢
 Additional passenger: 15¢
 Bus: 80¢ to $1.00 (depending on class of bus)
 Truck: 25¢ to $1.50 (depending on the class of the truck)
 Oil tank: 60¢
 Animals: 3¢ to 15¢ per animal (depending on the species)
 Wheelbarrow: 15¢
 Free for children under 5 years old.

"The crooked bridge"

From the beginning of its use, the Jacques Cartier Bridge was nicknamed "the crooked bridge" because of a curve at the entrance to Montreal. It was designed to avoid the land of soap factory-owner Hector Barsalou, who refused the amount the city offered him for his land.

Another curve in the middle of the bridge at the height of Île Sainte-Hélène is due to the positioning of the pillars. The pillars were built according to the direction of the stream of the river in a different axis of the streets to the North approach on the island of Montreal.

The existence of these curves has been a predominant factor in many accidents that have led to changes in signage on the bridge over the years.

Traffic
The bridge has five traffic lanes, two of which are directional and one reversible for rush hour traffic and two sidewalks on each side for pedestrians and cyclists. It is also known for its famous Craig curve, a curve on the side of Montreal that once created many accidents because of its small radius and zero tilt. This deficiency was corrected in the early 2000s by raising the west side of the deck creating a slight tilt making it easier to take the curve.

The bridge is the continuation of Highway 134 and is connected to the multiplex formed by Highway 20 and the René-Lévesque Highway via an interchange. It continues on the South Shore in a short motorway section of Highway 134, which ends at an interchange with roads 112 and 116, before becoming boulevard Taschereau.

On the Island of Montreal, the bridge connects to De Lorimier Avenue East and Papineau Avenue West.

It is estimated that up to 115,000 vehicles use it per day, for an annual average of 34.7 million vehicles.

Maintenance
Over the last twenty years, major ongoing renovation programs have been completed, including painting and deck replacement to preserve the integrity of the structure and to ensure a safe passage for users. In 2016, a rebuilding cycle was completed for almost all pillars.

JCCBI, the structure's responsible manager, is carrying out a structural steel reinforcement program dating back to 1920, in order to extend the life span of the bridge. Specifically, some steel ribs and reinforcing plates have been replaced and reinforced.

Disruptions
This bridge has been shut down several times due to several protesters who have individually climbed on the superstructure of the bridge or on a sign in the Longueuil side of the bridge. Two of them were from the Fathers for Justice group, while a third claimed he was part of the group. Recently, a man wearing a Canadian flag climbed the structure of the bridge. Most of the protests led to massive traffic congestion during rush hour. Recently, the pedestrian paths were modified with the installation of round metal fences all around in both directions, to disallow climbing of the superstructure and discourage potential suicide jumpers, the two main problems associated with pedestrian traffic on the bridge.

"Living Connections", the lighting of the Jacques Cartier Bridge
To mark both the 150th anniversary of Canada and the 375th anniversary of Montreal, the bridge was refitted in 2017 with new decorative lights. The project, "Living Connections" was designed and installed over a period of 3 years by Montreal-based Moment Factory in collaboration with other local partners (Réalisations Inc. Montreal, Ambiances Design Productions, ATOMIC3, Éclairage Public/ Ombrages, Lucion Média and UDO Design). Project management was provided by JCCBI. The system, which allows for varying colors and animation,  is scheduled to remain active until 2027. The interior lighting network changes with the passing of seasons, while the exterior lighting network uses big data, translated in real time to feed LED lighting networks on the outsides of the bridge superstructure, making the structure the first "connected" bridge in the world. Réalisations Inc. Montreal is responsible for the idea of using big data as a modulator of the bridge lighting program, as well as the design and production of the custom software and training of on-site operators to bring this concept to life.

Fifty-three types of data pertaining to Montreal, across eleven categories, are tracked to feed the bridge's lighting systems, included but not limited to; weather, traffic, noise and activity on social media. The bridge is then invaded by luminous movements in the colours of the most discussed topics of the day by the Montreal media: society (red), environment (green), technology (light blue), business (gray), sports (blue), institutions (pink), culture (purple). The systems track this data using physical capture systems such as sensors and cameras as well as through hashtags and keywords on online platforms. More information on how data is interpreted and expressed in light, and the systems used to do so,  can be found on the Réalisations  website.

The bridge is part of the cycle of the seasons thanks to a chromatic calendar of 365 colours. Day after day, it is transformed, progressively from the spring energizing green, to the radiant summer orange, to the voluptuous autumn red and the icy blue of winter. The bridge also gives the pulse of Montreal life in real time. The intensity, speed and density of light movements are fueled by the mention of Montreal on Twitter.

The first lighting up of the bridge occurred on May 17, 2017, the same day associated with the founding of Montreal in 1642 and officially kicking off the festivities for the 375th anniversary.

Lighting of the Jacques Cartier Bridge in Numbers
 15,650 tonnes: weight of bridge superstructure
 10,000 fastening systems: to secure the luminaires on the steel supports fixed to the bridge
 10.4 km: cabling needed for bridge lighting for data transfer and power supply
 2,807 luminaires: a combination of projectors and strips bathes the steel superstructure in colourful ambience light that changes in accordance to the effervescence of the metropolis.
 More than 200 participants: from all professional backgrounds contributed to the project (creatives, engineers, designers, project managers, programmers, rope access technicians, electricians, steel erectors, traffic officers, etc.).

Gallery

See also
List of bridges in Canada
Suicide bridge
Story Bridge

References

External links
 Official page

Steve Anderson's MontrealRoads.com: Jacques Cartier Bridge (QC 134)
Réalisations' website
Live Traffic – Jacques Cartier Bridge

Cantilever bridges
Cartier
Bridges completed in 1930
Transport in Longueuil
Bridges over the Saint Lawrence River
Buildings and structures in Longueuil
Centre-Sud
Road bridges in Quebec
Roads with a reversible lane
Former toll bridges in Canada
Bridge light displays

Jacques Cartier Bridge


Mavi Mavi, İbrahim Tatlıses'in 1985 yılının Nisan ayında satışa sunulan stüdyo albümüdür. Bayar Müzik etiketiyle çıkan albümün arabesk parçaları içeren A yüzünün müzik yönetmenliğini Burhan Bayar; Türk halk müziği parçaları içeren B yüzünün müzik yönetmenliğini ise Arif Sağ üstlenmiştir. Albümde yer alan Mavi Mavi, Sevmek, Yalnızım, Bırakın Gitsin, Leylim Ley, Yallah Şoför öne çıkan şarkılardır. Bu albüm 6.8 milyon satarak Tatlıses'in en çok satan albümüdür.

Şarkı listesi
Kaset ve plak olarak piyasaya çıkan albümün A yüzünde beş, B yüzünde altı şarkı vardır.

Albüme konmayan yedek şarkılar

 Mavi Mavi albümünün bilinen iki yedek şarkısı vardır. Bu iki şarkı daha sonra 23 Aralık 1988'de Bayar Halk Konserleri albümünde yayımlanmıştır.

Albüme ait diğer bilgiler

 Albüme ismini veren Mavi Mavi şarkısı ilk olarak Adana Demirspor için marş olarak yapılmıştır.
 Yalnızım adlı eserin girişindeki 30 küsur saniyelik kısım makaslanmıştır. Bu eser kaset versiyonunda tamdır.
 Bayar Müzik tarafından yayımlanan kaset basımında Leylim Ley parçasının enstrümantal versiyonu da bulunmaktadır.

Notlar
 a.  Uzun hava kısmı Seyfettin Sucu tarafından yazılmıştır.

Kaynakça

İbrahim Tatlıses albümleri
Bayar Müzik albümleri
1985 albümleri
Türk halk müziği albümleri
Arabesk albümleri
Türkçe albümler

Mavi Mavi


A 2-a ediție a Campionatului Mondial de Atletism s-a desfășurat între 28 august și 6 septembrie 1987 pe Stadionul Olimpic din Roma, Italia. Au participat 1419 sportivi din 156 de țări.

Rezultate
RM - record mondial; RC - record al competiției; RN - record național; PB - cea mai bună performanță a carierei

Masculin

Feminin

Clasament pe medalii

Participarea României la campionat
14 atleți au reprezentat România.

 Maricica Puică – 3000 m - locul 2
 Doina Melinte – 1500 m - locul 3
 Liliana Năstase – heptatlon - locul 5
 Mitica Junghiatu – 800 m - locul 6, 1500 m - locul 12
 Sorin Matei – înălțime - locul 6
 Mariana Lengyel – disc - locul 8
 Galina Astafei – înălțime - locul 13
 Marieta Ilcu – lungime - locul 14
 Mihaela Loghin – greutate - locul 14
 Paula Ivan – 3000 m - locul 17, 1500 m - locul 21
 Cătălina Gheorghiu – 800 m - locul 18
 Vali Ionescu – lungime - locul 18
 Carmen Sârbu – lungime - locul 26
 Dorina Calenic – 3000 m -

Note

Legături externe

  2ND IAAF WORLD CHAMPIONSHIPS IN ATHLETICS

Atletism
1987
Roma
Competiții sportive internaționale găzduite de Italia

Campionatul Mondial de Atletism din 1987


Isluga puede referirse a:

Isluga, pequeña localidad altiplanica aimara de la Región de Tarapacá, Chile.
Volcán Isluga.
Parque nacional Volcán Isluga, área protegída de Región de Tarapacá, Chile.
Río Isluga.

Isluga


James Stephen Golden (* 20. September 1891 in Barbourville, Kentucky; † 6. September 1971 in Pineville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1949 und 1955 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
James Golden besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Danach studierte er bis 1912 an der University of Kentucky in Lexington. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Michigan in Ann Arbor und seiner 1916 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Barbourville in diesem Beruf zu arbeiten. Zwischen 1918 und 1922 fungierte er als Staatsanwalt im Knox County. Politisch war Golden Mitglied der Republikanischen Partei. Im Jahr 1952 war er Delegierter zur Republican National Convention in Chicago, auf der Dwight D. Eisenhower als Präsidentschaftskandidat nominiert wurde.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1948 wurde Golden im neunten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1949 die Nachfolge von William Lewis antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1950 konnte er diesen Distrikt bis zu dessen Auflösung am 3. Januar 1953 im Kongress vertreten. Bei den Wahlen des Jahres 1952 wurde er als Nachfolger von Joe B. Bates im achten Bezirk erneut in das US-Repräsentantenhaus gewählt. Zwischen dem 3. Januar 1949 und dem 3. Januar 1955 konnte er drei Legislaturperioden absolvieren. Diese Zeit wurde vom Koreakrieg und dem beginnenden Kalten Krieg sowie den Ereignissen der Bürgerrechtsbewegung geprägt.

Im Jahr 1954 verzichtete James Golden auf eine weitere Kandidatur. Danach zog er sich aus der Politik zurück. In den folgenden Jahren bis zu seinem Tod am 6. September 1971 praktizierte er wieder als Anwalt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1891
Gestorben 1971
Mann

James S. Golden


Usporedba je ključna stilska figura koja nastaje uspoređivanjem pojmova temeljem sličnosti i zajedničkih osobina. U hrvatskome se jeziku ostvaruje pomoću riječi kao i poput. Rečenice koje sadrže riječi kao i poput primjeri su usporedbi.

Iz usporedbe je nastala poredba ili komparacija, antiteza, metafora i dr.

Primjeri
Usporedbe u svakodnevnom govoru:

-mirisan poput ruže

-prljav kao prase

Usporedba u pjesništvu

 Dobriša Cesarić, "Voćka poslije kiše" Al nek se sunce malko skrije, Nestane sve te čarolije.  Ona je opet kao prvo,  Obično, jadno, malo drvo.
 Ivan Goran Kovačić, "Jama"I više nisam ništa čuo, znao: U bezdan kao u raku sam pao
 Vladimir Nazor, "Cvrčak"I cvrči, cvrči cvrčak na čvoru crne smrče Svoj trohej zaglušljivi, svoj zvučni, teški jamb.  Podne je. - Kao voda tišinom razl'jeva se Sunčani ditiramb.
 Wislawa Szymborska, "Radost pisanja"
Kamo trči ta napisana srna kroz napisanu šumu?
Da li ide piti iz napisane vode,

koja će njezinu njuškicu odraziti kao indigo?

Pjesništvo

Usporedba


Safo ist eine Landgemeinde im Departement Madarounfa in Niger.

Geographie

Safo liegt in der Großlandschaft Sudan und grenzt im Südwesten an den Nachbarstaat Nigeria. Die Nachbargemeinden in Niger sind Tibiri im Nordwesten, Sarkin Yamma im Norden, Maradi im Nordosten, Djiratawa im Osten, Madarounfa im Südosten und Gabi im Süden. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 59 Dörfer, zehn Weiler und neun Lager. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Safo. Weitere größere Dörfer sind Riadi und Soumarana.

Durch die Gemeinde verläuft das Trockental Goulbi de Maradi. Die Niederschlagsmessstation im Hauptort liegt auf  Höhe und wurde 1959 in Betrieb genommen. Die durchschnittliche jährliche Niederschlagsmenge in Safo beträgt 507 Millimeter, die Anzahl der Regentage im Jahr durchschnittlich 35 (Messzeitraum 1995–2006). In der Gemeinde befindet sich der nördliche Teil des insgesamt 36.000 Hektar großen Naturschutzgebiets Forêt classée de Baban Rafi.

Geschichte
Die französische Kolonialverwaltung richtete 1944 einen Kanton in Safo ein. Das Dorf Safo war im 20. Jahrhundert ein Zentrum der Weberei. Die Weber spezialisierten sich auf mit Indigo gefärbte Schurze und Umhänge, die typisch für die Kleidung der Tuareg sind. Ihre Produkte wurden auf Märkten in Maradi und Tessaoua in Niger sowie in Jibia, Kano und Katsina in Nigeria verkauft. Die Weber-Familien von Safo wandten sich Ende des 20. Jahrhunderts anderen Berufen zu. Im Jahr 2002 ging im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus dem Gebiet des Kantons Safo die Landgemeinde Safo hervor. Die Nachbargemeinde Djiratawa erhob ab 2008 Gebietsansprüche auf das Dorf Riadi.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 76.454 Einwohner, die in 10.368 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 53.631 in 7980 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 5632 Einwohner in 734 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 3801 in 565 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 3247 in 544 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Katsinawa, Gobirawa, Fulbe und Tuareg. Safo ist zudem ein traditionelles Zentrum der Azna.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 20 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 7 CPR-Inganci, 7 PNDS-Tarayya, 3 MDEN-Falala, 1 LRD-Jimiri, 1 MPN-Kiishin Kassa und 1 RSD-Gaskiya.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 54 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt in jener schmalen Zone entlang der Grenze zu Nigeria, die von Tounouga im Westen bis Malawa im Osten reicht und in der Bewässerungsfeldwirtschaft für Cash Crops betrieben wird. Das staatliche Versorgungszentrum für landwirtschaftliche Betriebsmittel und Materialien (CAIMA) unterhält eine Verkaufsstelle im Hauptort.

Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort sowie in den Siedlungen Baban Rafi und Lili vorhanden. Das Gesundheitszentrum im Hauptort verfügt über ein eigenes Labor und eine Entbindungsstation. Der CEG Safo ist eine allgemein bildende Schule der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Centre de Formation aux Métiers de Safo (CFM Safo) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Niger
Maradi (Region)
Ort in Afrika

Safo (Niger)


දරු නැලවිලි කවි
ඈත ආතිතයේ සිට ශ්‍රී ලංකික මාතාවන් තම දරු පැටුවන් නළවා ගන්නට දරු නැලවිලි ගී ගයනා කර ඇත . එපමණක්ම පමණක් නොව එදා සිට අද දක්වා හෙළබස රැස උපයෝගී කරගෙන දරුවාගේ අම්මා හෝ ආත්තම්මා දරුවා නලවා ගන්නේ නැලවිලි ගී ගායනා කිරීමෙනි

එදා සිට අද දක්වා මුක්‍ය භාෂාවක් ලෙස පැවත එන මේ නැලවිලි ගී පොත පතේ සදහන් වන්නේ ඉතා කලාතුරකිනි.

කෙසේ වෙතත් අද මම බලාපොරොත්තු වන්නේ ඔබලාට දරු නැලවිලි ගී ඔබට ඉදිරිපත් කිරීමටයි

දොයි දොයි දොයි දොයිය බබා

බයි බයි බයී බයිය බබා

නුබේ අම්මා කිරට ගියා - කිරි එරවා එන්න ගියා

කිරි මුට්ටිය ගගේ ගියා - ගඟ දෙගොඩින් කොක්කු ගියා

අතට වෙරළු ඇහිද ගෙනේ - ඉනට පළා නෙලා ගෙනේ

බරටම දර කඩා ගෙනේ - එයි අම්මා විගසකිනේ

දොයි දොයි දොයි දොයිය බබා

බයි බයි බයී බයිය බබා

පුතේ නුබේ ලොකු අම්මා - ඇතේ වළල්ලක් ලක් දැම්මා

හිතේ සතුට නැත නිම්මා -නින්දක් නිදියන් අම්මා

පුතු හඩනා හඬ සද්දේ - ඇහුණා මට වෙල මැද්දේ

හීන පෙනෙන රෑ තිස්සේ - පුතු නාඩන් මේ වැස්සේ

ඇත්තන ගල ගල මුදුනේ -

ලිව්වේ - පමෝදා කොඩිකාර

ආශිත වෙනත් ලිපි

සිංහල ළමා ගී

සිංහල ළමා ගී


شوشة نقة هي قرية تابعة لمعتمدية سوق الأحد من ولاية قبلي بالجنوب التونسي. وتقع شرقي قرية نقة وجنوبي مركز المعتمدية. أحدثت هذه القرية في منتصف ثمانينات القرن العشرين، وينحدر سكانها أساسا من عرش المهاملة. وتوجد بها مدرسة ابتدائية. وهي تعتمد في اقتصادها أساسا على غراسة النخيل.

قرى ولاية قبلي

شوشة نقة


The State flag of Oman () consists of a horizontal tricolor of white, red and green with a vertical red stripe on the left that contains the national emblem of Oman (Khanjar and two swords).

Until 1975, Oman used the plain red banner of the indigenous people.  In 1970, the Sultan introduced a complete new set of national flags. Bands of green and white were added to the fly, and the national emblem, the badge of the Albusaidi Dynasty, was placed in the canton. This depicts crossed swords over a khanjar, a traditional curved dagger. White has been associated historically with the Imam, the religious leader of Oman, and at times the political rival to the ruling Sultan. It also symbolizes peace. Green is traditionally associated with the Jabal al-Akdar, or "Green Mountains," which lie toward the north of the country. Red is a common color in Gulf state flags. The national emblem is said to date back to the 18th century. A curved dagger is fastened over a pair of crossed swords. An ornate horsebit links the weapons.

Between 1970 and 1995, the size of the middle band of the triband was slimmer than the other two, making up approximately one fifth of its height, the other bands two-fifths.

The naval ensign shows an azure (blue) field, with the Oman in the canton or top-left quarter and the naval service emblem in the fly.

The standard of the Sultan of Oman is red with a green border whose width is about one-sixth of the height of the flag, surrounded by a red border of about the same width. It bears the country's emblem as a charge in the center, colored gold.

Gallery

References

External links

Oman
Oman
Oman
National symbols of Oman
Oman
Oman

Flag of Oman


El Café de las flores es una obra de teatro de Víctor Ruiz Iriarte, estrenada en 1953.

Argumento
La obra cuenta la historia de Laura, una mujer a la que recientemente ha abandonado su marido. Para poder superarlo, y también para ayudar a otras personas, ofrece una reunión en su casa, a la que acuden personas tan solitarias como ella, a las que ha conocido en un café.

Estreno
 Teatro Reina Victoria, Madrid, 9 de octubre de 1953.
 Dirección: Fernando Granada .
 Escenografía: Emilio Burgos.
 Intérpretes: Tina Gascó (Laura), Victoria Rodríguez (Cris), Antonia Mas (Marta), Lolita Goméz (Una Muchacha), Carlos Casaravilla (César), Conchita Sarabia (Rita), Juan Cortés (Gonzalo), Julio Sanjuán (Señor Pepe), Arturo González (El Chico), Agustín González (Un Muchacho).

Referencias
 ABC MADRID 10-10-1953 página 41

El Café de las Flores. Pequeña revolución

  COLECCIÓN DE TEATRO. VÍCTOR RUIZ IRIARTE. EL CAFÉ DE LAS FLORES

Obras de teatro de Víctor Ruiz Iriarte
Obras de teatro de 1953

El café de las flores