Erving Goffman (Mannville, 11. lipnja 1922. – Philadelphia, 19. studenog 1982.) bio je američki sociolog, jedan od predstavnika simboličkog interakcionizma.

Životopis

Goffman se rodio u Kanadi 1922., studirao na Sveučilištu u Torontu gdje se upoznao s antropologijom, dok je na Sveučilištu u Chicagu završio i doktorirao sociologiju. Određeni autori tvrde da je Goffmanovo zanimanje za socijalnu antropologiju odredilo ga za rad u simboličkom interakcionizmu odnosno za formuliranje njegovog dramaturškog pristupa. Kao sveučilišni profesor predavao na sveučilštima u Berkleyju te Philadelphiji dok je svoju slavu imao tek pred kraj života kada je najviše pisao, a u godini smrti bio je izabran za predsjednika Američkog sociološkog udruženja.

Znanstveni rad

Osnovna Goffmanova ideja je da pri interakciji ljudi izvode predstavu, s namjerom kako bi prikazali dojmove koje drugi ljudi primaju te na taj način ljudi igraju uloge slično kao u kazalištu. Na taj način se ljudi predstavljaju kako bi došli do nekoga cilja jer se na taj način pridonosi definiranju situacije i stvaranju određenih očekivanja.
Goffman osobu shvaća kao rezultat interakcije između publike i pozornice. Stoga on uvodi pojam Prednji plan koji se sastoji od pozornice i osobnog plana. za njega je pozornica predstavlja scenu gdje pojedinci igraju tu predstavu, dok bi se osobni plan mogao analogno povezati s kazališnim rekvizitima. Gofmann ide dalje pa dijeli osobni plan na izgled i način, gdje je izgled kostimografija koju pojedinci nose na izvedbama, a način jednostavno govori koju ulogu pojedinac igra u pojedinom trenutku. Sljedeći termin koji Goffman preuzima iz dramaturgije je mistifikacija gdje pojedinci tijekom izvedbe pokušavaju stvoriti osjećaj poštovanja, a da pritom publika ne propitkuje kvalitetu predstave. Tim je za Goffmana bilo koja grupa pojedinca koja kooperira određenu aktivnost te ona postaje predstava. Goffman uočava da se unutar interakcije javlja i zadnji plan koji je blizu prednjem planu, ali je odvojen od njega te izvođači očekuju da nitko od publike neće doću u zadnji plan.

Goffman se zanimao i za procijep koji nastaje između glume (virtualni socijalni identitet) i stvarnog života (aktualni socijalni identitet), a koji je on nazvao stigma. Svaki pojedinac koji osjeća procjep je stigmatiziran, a Goffman stigmu dijeli na dvije vrste :
 Diskreditirajuća stigma omogućava pretpostavku da pojedinac pretpostavlja da je razlika između glume i neglume poznata publici
 Diskretna stigma ostaje nepoznata publici ili se ne opaža na prvi pogled

Popis djela

 The presentation of Self in Everyday Life, 1959.
 Encounters, 1961.
 Asylums, 1961
 Behavior in Public Places, 1963.
 Stigma, 1964.
 Interaction Rituals, 1967
 Relations in Public, 1971.
 Frame Analysis, 1974.
 Gender Advertisments, 1979.

Izvori

Američki sociolozi
Sociologija
Životopisi, SAD

Erving Goffman


Brodmann area 19, or BA 19, is part of the occipital lobe cortex in the human brain. Along with area 18, it comprises the extrastriate (or peristriate) cortex. In humans with normal sight, extrastriate cortex is a visual association area, with feature-extracting, shape recognition, attentional, and multimodal integrating functions.

This area is also known as peristriate area 19, and it refers to a subdivision of the cytoarchitecturally defined occipital region of cerebral cortex. In the human it is located in parts of the lingual gyrus, the cuneus, the lateral occipital gyrus (H) and the superior occipital gyrus (H) of the occipital lobe where it is bounded approximately by the parieto-occipital sulcus. It is bounded on one side by the parastriate area 18, which it surrounds. It is bounded rostrally by the angular area 39 (H) and the occipitotemporal area 37 (H) (Brodmann-1909).

In animals
Brodmann area 19-1909 is a subdivision of the cerebral cortex of the guenon defined on the basis of cytoarchitecture. It is cytoarchitecturally homologous to the peristriate area 19 of the human (Brodmann-1909). Distinctive features (Brodmann-1905): Compared to Brodmann area 18-1909, the pyramidal cells of sublayer 3b of the external pyramidal layer (III) are not as densely distributed, the layer is not as narrow, and its boundary with the internal granular layer (IV) is not as distinct; the cells in sublayer 3b are concentrated at its outer boundary leaving a narrow clear zone with no large pyramidal cells adjacent to layer IV; the granule cells of layer IV are less densely distributed and are intermixed with larger polymorphic cells so that, while the layer is still quite dark and prominent, it is somewhat widened and not as self-contained; the internal pyramidal layer (V) is characterized by large pyramidal ganglion cells, most in small groups, a pattern not seen in area 18; the cells in the multiform layer (VI) are clearly larger than in area 18; overall, area 19 is somewhat thicker and less densely populated than area 18.

Function

Area 19 is a histologically delineated band anterolaterally abutting visual area 18. Single-cell electrophysiological recordings from area 19 in the cat suggest sensitivity to motion-delineated forms; recordings from primates have yielded varying results, indicating that this area may be a heterogeneous collection of visual areas, with multiple incomplete representations of the visual scene.

In humans, this band is reputed to contain regions of the visual areas designated V3, V4, V5 (also known as the middle temporal area, or MT), and V6 (also known as dorsomedial area) in the primate. Functional magnetic resonance imaging shows the existence of various  retinotopic maps within area 19. In general, the diverse fields that comprise area 19 have reciprocal connections with areas 17 and 18, as well as posterior parietal and inferior temporal association areas.

Area 19 has been noted to receive inputs from the retina via the superior colliculus and pulvinar, and may contribute to the phenomenon of blindsight. In patients blind from a young age, the area has been found to be activated by somatosensory stimuli.

Because of these findings, it is thought that area 19 is the differentiation point of the two visual streams, of the 'what' and 'where' visual pathways. The dorsal region may contain motion-sensitive neurons, and ventral areas may be specialised for object recognition.

See also
 Brodmann area
 List of regions in the human brain

References
 Hyvarinen, J., Carlson, Y. and Hyvarinen, L. (1981) Early visual deprivation alters modality of neuronal responses in area 19 of monkey cortex, Neurosci. Lett. 26, 239–243
 Theories of visual cortex organization in primates: areas of the third level, Prog Brain Res. 1996;112:213-21

External links

 For Neuroanatomy of the peristriate area 19 visit BrainInfo
 For Neuroanatomy of Brodmann area 19 visit BrainInfo

19
Occipital lobe

Brodmann area 19


ශ්‍රී ලංකාවේ සිංහල බසින් කෙරෙන සිනමා නිර්මාණ ශ්‍රී ලාංකික සිනමාව හෝ සිංහල සිනමාව ලෙස හැඳින්වේ.

හැඳින්වීම

පළමුවන අවුරුදු නවය තුළ චිත්‍රපට බොහොමයක් නිෂ්පාදනය කෙරුනේ දකුණු ඉන්දියාවෙහිදී ය. එම නිසාම දකුණු ඉන්දියානු ආභාශය ඒ තුළ රෑඳී ඇත. පුරෝගාමී සිනමාකරු ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතා විසින් 1956 දී නිෂ්පාදිත රේඛාව චිත්‍රපටය සම්පූර්ණයෙන්ම චිත්‍රාගාරවලින් පිටත දී නිෂ්පාදිත සැබෑ සිංහල කථා සාරයක් අඩංගු චිත්‍රපටයකි. ජාත්‍යන්තර හා දේශීය වශයෙන් අගය කළ ද, චිත්‍රපට නැරඹීම සඳහා ප්‍රමාණවත් සංඛ්‍යාවක ප්‍රේක්ෂකයන් රට තුළ නොමති වූ නිසා රේඛාව ආදායම් අතින් ඉතා අසාර්ථක එකක් විය. සංදේශය හා කුරුලු බැද්ද යන චිත්‍රපටවලින් යම්කිසි උත්සාහයක් දැරුව ද, 60 දශකයේ මුල් භාගයේ දී දකුණු ඉන්දීය ආරයේ කථා සාරයන් අඩංගු චිත්‍රපට නිෂ්පාදනය විය.

නැවතත් 1964 වසරේදී ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතා විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ චිත්‍රපට කර්මාන්තයේ උන්නතිය සඳහා ගම්පෙරළිය චිත්‍රපටය නිෂ්පාදනය කළ අතර මෙය ගීතවලින් තොර පළමුවෙනි සිංහල චිත්‍රපටය වේ. තව ද මෙම චිත්‍රපටය ද රේඛාව මෙන් චිත්‍රාගාරවලින් බැහැර ව නිපදවන ලද්දකි. එමෙන්ම සිංහල සංස්කෘතිය පිළිබිඹු කළ චිත්‍රපටයක් ලෙස මෙයට ඉතා හොඳ ප්‍රතිචාරයක් ලැබින. ගම්පෙරළිය නරඹන්නන්ගේ හා විචාරකයන් යන දෙපිරිසම එක හා සමානව අගයන ලදී. මෙම ඉදිරි ගමනේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 60 දශකයේ අග භාගයේ දී මහාචාර්ය සිරි ගුණසිංහයන්ගේ සත් සමුදුර ඇතුළු කලාත්මක චිත්‍රපට කිහිපයක්ම බිහිවිය.

70 දශකයේදී දක්ෂයින් බොහෝ දෙනෙකු ඉදිරියට ආ අතර, වාණිජ චිත්‍රපට ඉන්දියානු චිත්‍රපටවලින් කතා සාර සොරා ගැනීම දිගටම කරගෙන යන ලදී. 1970 වසරේ දී නිෂ්පාදිත වසන්ත ඔබේසේකරගේ පළමුවෙනි චිත්‍රපටය වන, ඉතා හොඳ ප්‍රතිචාරයක් ලැබූ වෙස්ගත්තෝ හා පළඟැටියෝ යන චිත්‍රපට ද තවත් බොහොමයක් ද මීට ඇතුලත් වේ. මෙම අවදියේදී ඉදිරියට ආ තවත් අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු නම්, ධර්මසේන පතිරාජයි.බඹරු ඇවිත් හා අහස් ගව්ව වනි චිත්‍රපටවලින් නගරයේ තරුණ ජීවිතවල ඇති ආතතිය පිලිබඳව ඔහු පරික්ෂා කරන ලදී. විශිෂ්ඨ කලාකරුවෙකු හා කවියෙකු වූ මහගම සේකරයන්ගේ 1970දී නිෂ්පාදනය කළ, ඔහුගේ එකම නිෂ්පාදනය වූ තුන්මංහංදිය චිත්‍රපටය ද ශ්‍රී ලාංකීය සිනමාවේ ඉතා වැදගත් චිත්‍රපටයකි. ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතාගේ බිරිඳ වන, සුමිත්‍රා පීරිස් මහත්මිය ද, 70 දශකයේදී කාන්තාවන්ගේ ගැටළු පිළිබඳව සිත යොමුකර නිෂ්පාදන කළ අතර ගැහැනු ළමයි සහ ගඟ අද්දර ඒවාට නිදසුන් වේ.

ඊළඟ දශක කීපයේදී තිස්ස අබේසේකර, ප්‍රසන්න විතානගේ, විමුක්ති ජයසුන්දර වැන්නෝ මෙම ව්‍යාපාරයට අලුතින් ජීවය පිඹීමට උත්සාහ දරා ඇත. විතානගේ ගේ පුරහඳ කළුවර හා විමුක්ති ජයසුන්දර ගේ සුළඟ එනු පිණිස යන චිත්‍රපට ලංකාවේ නිෂ්පාදිත හොඳම චිත්‍රපට ඝනයට වැටේ. තවද, 2005 කෑන්ස් චිත්‍රපට උළෙලේදී සුළඟ එනු පිණිස චිත්‍රපටය  Camera d'Or සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබීය.

පසුගිය අවුරුදුවලදී පවුල් සම්බන්ධතා, ගබ්සාව හා උතුරේ දෙමළ ත්‍රස්තවාදීන් හා හමුදාව අතර ගැටුම් යන ආදිය පිළිබඳ හා ඒවායේ ප්‍රතිඵල පිළිබඳව චිත්‍රපට මගින් විසඳුම් සෙවීමට උත්සාහ දරා ඇත. විශේෂයෙන්ම අශෝක හඳගමයන් මේ විෂයයන් තෝරාගැනීම නිසා විවේචනයට භාඡනය වී ඇත.

සිනමා ඉතිහාසය
1997 දී පහත නම් සඳහන් චිත්‍රපට 10, පසුගිය අවුරුදු 50 තුළ නිපදවා ඇති හොඳම චිත්‍රපට ලෙස රාජ්‍ය කමිටුව විසින් හඳුනා ගෙන ඇත.

මුල් යුගයේ සංවර්ධනය (1901-1947)

පළමුවරට 1901දී, ආණ්ඩුකාර වෙස්ට් රිජ්වේ හා දෙවන බොයර් සිරකරුවන් සඳහා පුද්ගලික චිත්‍රපට ප්‍රදර්ශනයක් පවත්වා ඇත. එය ලංකාවෙ (එවකට ලංකාව සිලෝන් ලෙස හැඳින්විය.) චිත්‍රපටයක් පෙන්වූ ප්‍රථම වතාව වේ. එය කෙටි චිත්‍රපටයක් වූ අතර, බ්‍රිතාන්‍යන්ගේ බෝයර් යුධ ජයග්‍රහනය, එලිසබෙත් රැජිණගේ අවමංගල්‍ය උත්සවය හා එඩ්වඩ් VII රාජ්‍ය ප්‍රාප්තිය ද ප්‍රදර්ශනය විය. අනතුරුව තව තවත් චිත්‍රපට ප්‍රදර්ශනය කළ අතර මේවා බ්‍රිතාන්‍ය පදිංචිකරුවන් හා ඇංග්ලිකානු සිංහලයින් අතර ප්‍රචලිත විය.

ශ්‍රී ලංකාවේ සිනමාව ප්‍රසිද්ධ කටයුත්තක් බවට පත්වූයේ වෙස්වික් මේජර් නැමැති ඉංග්‍රිසී ජාතිකයා විසින් වර්ධනව කරන ලද බයිස්කෝප් ප්‍රදර්ශනය නිසා ය. මේ චිත්‍රපට දර්ශනය කරනු ලැබුවේ විවෘත ස්ථානයන්හි වන අතර, අටවාගත් කූඩාරම් තුළ ඒවා ප්‍රදර්ශනය කෙරෙන ලදී. 1903 දී ප්‍රථම වතාවට ස්ථීර චිත්‍රපට ශාලා මදන් තියෙටර් මගින් ගොඩනගන ලදී. මෙම සමාගම ඉන්දියානු චිත්‍රපට ප්‍රදර්ශනය කරන ලද අතර, එය ඉතා සාර්ථක විය. මෙනිසා එහි විරුද්දවාදී ඔලිම්පියා සමාගම මගින් වෙනත් චිත්‍රපට ශාලා දියුණු කිරීමට පෙළඹිනි.

1925දී රාජකීය වික්‍රමය නම් චිත්‍රපටය ශ්‍රී ලංකාවේදී පලමුවෙනි වරට නිපදවන ලදී. ආචාර්ය එන්.එම්. පෙරේරා මෙහි ප්‍රධාන චරිතය රඟගෑ අතර, එය ඉන්දියාවේ සහ සිංගප්පූරුවේ ප්‍රදර්ශනය කරන ලදී. නමුත් එම චිත්‍රපටය සිංගප්පූරුවේදී අභිරහස් ලෙස අතුරුදහන් විය. 1933දී පළිගැනීම චිත්‍රපටය කොළඹදී තිරගත විය.

1920 හා 1930 කාලවලදී ඇමරිකානු තරුවන චාලි චප්ලින්, ග්‍රේටා ගාබෝර්, ජෝන් බැරිමෝ, රෑඩොල්ෆ් වැලෙන්ටීනෝ සහ ඩග්ලස් ෆෙයාබෑන්ක්ස් (කණිෂ්ඨ) යන අය ලංකාවේ ජනප්‍රිය තරු වූහ. ෂේක් (The Shiek) හා බැග්ඩෑඩයේ සොරා (The Thief of Bagdad) යන චිත්‍රපට විශේෂයෙන්ම ජනප්‍රිය විය. 1930 වනවිටදී, ඉන්දියානු චිත්‍රපට, ඉංග්‍රිසි චිත්‍රපට අභිබවා ජනප්‍රියත්වයට පත්විය. බිල්වා මංගල් නැමැති චිත්‍රපටය ලංකාවේ ආදායම් වාර්ථා තැබීය.

ප්‍රාරම්භය (1947)

දකුණු ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිෂ්පාදක එස්. එම්. නායගම් ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම චිත්‍රපටය නිෂ්පාදනය සඳහා විශේෂ මෙහෙවරක් ඉටු කරන ලදී. 1945 දී නායගම් විසින් චිත්‍රකලා මූවිටොන් (Chithrakala Movietone) සමාගම ආරම්භ කර, මදුරෙයිහි සිංහල චිත්‍රපට සෑදීම පිණිස ම චිත්‍රාගාරයක් ගොඩනගන ලදී. බොහෝ විකල්පයන් ගැන විමසා බැලූ නායගම් අවසානයේදී ඓතිහාසික වටිනාකමකින් යුත්, සාලිය අශෝකමාලා කථා පුවත චිත්‍රපටයකට නැගීමට තීරණය කලේය. මේ සඳහා තිර පිටපතක් සොයාගැනීමට තරගයක් පැවැත්වූ අතර, ඉන් සාලිය අශෝකමාලාහි තිර රචකයා වශයෙන් තෝරාගත්තේ  එවකට නැගී එන කලාකරුවෙකු වූ ශාන්ති කුමාර් ය. කෙසේ නමුත් අදහස්වල නොගැලපීම නිසා මෙම කටයුත්ත අතරමගදී නැවත්වීමට සිදුවිය. අනතුරුව, බී. ඒ. ඩබ්ලිව්. ජයමාන්නහා එක්ව ඔහුගේ කඩවුණු පොරොන්දුව නිෂ්පාදනය කිරීමට එකඟතාවයක් ඇති කරගන්නා ලදී.

ශාන්ති කුමාර් ඔහුගේ තිර පිටපත චිත්‍රපට ගතකිරීමේ අරමුණින් නායගම්ගේ සමාගමින් ඉවත්වී, සිලෝන් තියෙටර් සමාගම චිත්‍රපටය සඳහා මුදල් වියදම් කිරීමට එකඟ කර ගන්නා ලදී. මුලසිට නැවත චිත්‍රපටය ගොඩනැගීමේ භාරදූර කාර්යයට මුහුණ දුන් අශෝකමාලා ව්‍යාපෘතිය, කඩවුණු පොරොන්දුව චිත්‍රපටයේ නිෂ්පාදන කටයුතු ඇරඹී මාස දෙකකට පමණ පසු කොයිම්බතූර් හිදී අරඹන ලදී. නායගම්ගේ චිත්‍රපටය 1947 ජනවාරි මස 21වන දින මයිලන්ඩ් හිදී තිරගත විය. අශොකමාලා චිත්‍රපටය ඉන් මාස 3කට පසු 1947 අප්‍රේල් මාසයේ දී එල්ෆිනිස්ටන් හිදී තිරගත විය.

චිත්‍රපට දෙකම ප්‍රේක්ෂකයන් අතර ඉතා ජනප්‍රිය වුව ද, විවේචකයන් විසින්, ඒවා දකුනු ඉන්දියානු සිනමාවෙන් උපුටා ගත් දේ යැයි විවේචනයට භාජනය කෙරිණ.

මූලික අවස්ථාව (1947 - 1955)

කඩවුණු පොරොන්දුවේ සාර්ථකත්වයත් සමඟ, බී.ඒ.ඩබ්ලිව්. ජයමාන්න ඔහුගේ නාට්‍යානුසාරයෙන් චිත්‍රපට වැලක්ම නිෂ්පාදනය කරන ලදී. මේවා, කපටි ආරක්ෂකයා, වැරදුනු කුරුමාණම (1948), හදිසි විනිශ්චය (1950), මෙය ජයමාන්නයන් විසින් අධ්‍යක්ෂනය කරන ලද ප්‍රථම චිත්‍රපටය වේ. ඉන් පසු ඔහු විසින් නිෂ්පාදිත සෑම චිත්‍රපටයකම අධ්‍යක්ෂණය ඔහු විසින්ම දරණ ලදී. සැඟවුනු පිළිතුර (1951), උමතු විශ්වාසය (1952), කැලෑ හඳ (1953), අයිරාංගනී (1954), මතභේදය (1954), දේව විපාකය (1956), වන ලිය (1958), හදිසි විවාහය (1959), කවට අන්දරේ(1960), ජීවිත පූජාව (1961), මංගලිකා (1963) සහ මඟුල් පෝරුව (1967), ජයමාන්නයන්ගේ අභාවය නිසා වෙනත් අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු විසින් නිම කරන ලදී.ජයමාන්නයන් දකුණු ඉන්දීය සිනමාවෙන් බොහෝ ක්‍රම විධි ලබාගත් අතර, කලාත්මක චිත්‍රපට සංවර්ධනය සඳහා කිසිදු දායකත්වයක් නොදරන ලදී. ඔහුගේ චිත්‍රපට බොහොමයකම රුක්මණි දේවි සහ එඩී ජයමාන්න යුගලයේ සහභගීත්වය තිබූ අතර (නමුත් කිසි විටෙකත් ඔවුහු තිරයේ ආදර වන්තයන් නොවූහ.) මෙය ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම චිත්‍රපට තාරකාවන් බවට පත් කරන ලදී.

නිදහසේ උදාවත් සමඟ, ශ්‍රී ලංකාව තුලට හා පිටතට ගමන් කිරීමට තහංචි පැනවීම නිසා, වියදම් අඩුකර ගැනීම සඳහා නායගම්ට ඔහුගේ ව්‍යාපාරය දිවයින තුළට ගෙන ඒමට සිදුවිය. ඔහු කඳාන ප්‍රදේශයේ ඉඩමක් මිලට ගෙන ශ්‍රී මුරුගන් නව කලා චිත්‍රාගාරය ගොඩනගන ලද අතර (පසුව එය එස්.පී.එම්. චිත්‍රාගාරය ලෙස හඳුන්වනු ලැබිණි.), එය එවකට රටේ වූ දි‍යුණුම චිත්‍රාගාරය විය. ඔහුගේ ප්‍රථම නිෂ්පාදනය වූ බණ්ඩා නගරයට පැමණීම (1952), මෙය රට තුළ ප්‍රේක්ෂකයන් අතර සාර්ථක විය. එය ප්‍රථම ස්වදේශීය නිශ්පාදනය වුව ද තාක්ෂණය අතින් දකුණු ඉන්දීය තත්වයේම විය. නායගම් ඊළඟට ප්‍රේම තරගය (1953) හා අහංකාර ස්ත්‍රී (1954) නිෂ්පාදනය කරන ලදී. චිත්‍රාගාරයට නායගම් උසස් තත්වයේ ආම්පන්න මිලයට නොගන්නා ලදී. එම නිසා මේවා බොලිවුඩයෙන් ගෙන්වූ එවාට සම කළ නොහැකි විය. මෙම චිත්‍රපට වඩාත්ම දකුණු ඉන්දියානු චිත්‍රපට වට්ටෝරුවලට අනුගත වූ ඒවා විය. (ඒවායේ කාර්මිකයන් සියළු දෙනාම ඉන්දියානුවෝ වූහ.)

එවකට නැගී ආ කලාකරුවන් අතර සිරිසේන විමලවීර ප්‍රධාන වශයෙන් කැපී පෙනේ. ඔහුගේ චිත්‍රපට බොහොමයක් ඉතිහාසය පදනම් කරගෙන හා අශෝක අධිරාජ්‍යයා, රොබින් හුඩ් වැනි ඓතිහාසික චරිතයන් ආශ්‍රිතව ගොඩනැගී ඇත.

මේ වකවානුවේ තවත් ප්‍රධාන නිෂ්පාදකවරයෙක් ලෙස කේ. ගුණරත්නම් හැඳින්විය හැකි අතර ඔහුගේ, ඉන්දියාවේ සලෙම්හි 'මොඩන් තියෙටර්' චිත්‍රාගාරයේදී නිෂ්පාදිත සුජාත තාක්ෂණික වශයෙන් දියුණු චිත්‍රපටයක් ලෙස කැපී පෙනුනු නමුදු එය ශ්‍රී ලාංකීය සංස්කෘතිය විදහා දැක්වීමට අපොහොසත් වී අති බැව් පෙනේ.

රේඛාව (1956)

1956 දී වාර්ථාගත චිත්‍රපට නිශ්පාදක ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් හා ඔහුගේ සම කාර්මික ශිල්පීන් වන ටයිටස් තොටවත්ත හා විලියම් බ්ලේක් යන අය රාජ්‍ය චිත්‍රපට මණ්ඩලයෙන් ඉවත්වූයේ සත්‍ය වශයෙන්ම ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රපටයක් නිශ්පාදනය කිරීමේ අරමුනෙණි.
මේ අරමුණ සිත් දරාගෙන රේඛාව චිත්‍රපටය නිශ්පාදනය අරඹන ලද්දේ චිත්‍රාගාරවලින් තොර සාමාන්‍ය පරිසරය සහ ඉතා අඩු වියදම් පිරිස් බලයක් යොදා ගනිමිනි. මෙහි එන කථා පුවත ප්‍රධාන වශයෙන්ම, ශ්‍රී ලාංකීය ජන සමාජය හා එ අශ්‍රිත දේ සාකච්ඡාවට බඳුන් කළ අතර එය විශ්ම කර්ම බල අති සේන නැමැති ගැමියෙකු වටා ගෙතී තිබුනි.එය එවකට ශ්‍රී ලංකාවේ චිත්‍රපට සඳහා ප්‍රේක්ෂක පිරිසක් නොමැති නිසා ආදායම් අතින් බිඳවටුනු නමුත් අන්තර්ජාතික වශයෙන් ඉමහත් ඇගයීමට ලක්විය. කෑන්ස් ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළලේ ප්‍රධර්ශනය කිරීම මගින් ඒ බැව් තහවුරු වේ.

රේඛාව ආරයට ගොඩ නැගුනු කලාව (1957-1963)

රේඛාව චිත්‍රපටය ඉන්දියානු සිනමාවෙන් වැහී තිබු ශ්‍රී ලාංකික සිනමාව වෙනස් කිරීමට අපොහොසත් වුනු නමුදු, ක්ෂේත්‍රයට එන්නට බලා උන් කුඩා කණ්ඩායම් වලට මෙය විශාල අනුබලයක් විය. මෙම කණ්ඩායම් අතර කුරුළු රෑන නිශ්පාදන කණ්ඩායම වන තිරපිටපත් රචක පී.කේ.ඩී. සෙනෙවිරත්න, නිශ්පාදක ජෝන් අමරතුංග හා නිළි පුන්‍යා හීන්දෙනිය කැපී පෙනේ.

රේඛාව චිත්‍රපටයෙන් පිබිදුනු අමරතුංගයන්, සෙනෙවිරත්නගේ කුරුළුබැද්ද ගුවන්විදුලි නාට්‍යය චිත්‍රපටයකට නැගීමට යෝජනා කළේ ය. සුළු සුළු අඩුහුඩුකම් තිබුනද ශ්‍රී ලාංකීය සංස්කෘතියේ විවිධ පැතිකඩවල් ගෙනහැර දැක්වීමට එම චිත්‍රපටය සමත් විය. ප්‍රවීණ නිලි පුන්‍යා හීන්දෙනිය මෙම චිත්‍රපටයේ විශිෂ්ඨ රංගනයක යෙදෙන්නේ පෙර නිළියන්ගෙ තිබූ ඉන්දියානු සම්භවය සම්පූර්ණයෙන්ම බැහැරව සත්‍යවශයෙන්ම ශ්‍රී ලාංකීය ලෙසටය.එය එවකට ශ්‍රී ලංකාවේ අති සාර්ථක වූ අතර එහි වූ ශ්‍රී ලාංකීය බව වඩාත් ඇගයීමට ලක්විය.මෙය මොවුන් විසින්ම මේ හා සමාන සිකුරු තරුව නිශ්පාදනයට හේතු විය

ගම්පෙරළිය (1963)

1963දී ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතා නිෂ්පාදක ඇන්ටන් වික්‍රමසිංහ මහතා සමග එකතුව, ජනප්‍රිය නවකථාවක්වූ මාටින් වික්‍රමසිංහයන්ගේ ගම්පෙරළිය නවකතාව ඇසුරෙන්, චිත්‍රපටයක් නිෂ්පාදනය කළ අතර, පොදුවේ චිත්‍රපටවල අඩංගුව තුබූ සිංදු, නැටුම්, විහිළු තහලු සහ සටන් වලින් තොර චිත්‍රපටයක් බවට එය පත් විය. මෙය කලාත්මක එකක් වුවද , වානිජමය සාර්තකත්වයක්ද ලබා ගැනීමට සමත් විය. මෙම චිත්‍රපටය නවදිල්ලියේදී පැවති තුන්වන ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලීදී රජත මොනර සම්මානය (Golden Peacock Award) හා විචාරකයන්ගේ තිළිණයද (Critics Prize) ලැබිනි.

කලාත්මක පිබිදීම (1964 -1970)

ගම්පෙරළිය චිත්‍රපටයේ සාර්ථකත්වය , ශ්‍රී ලංකා චිත්‍රපටවල මාර්ගය විශාල වශයෙන් වෙනස් කරන ලදී. ගම්පෙරළිය ප්‍රදර්ශනයෙන් පසු මෙතෙක් ඉවත දමා තුබූ, සැබෑ බාහිර දර්ශන අඩංගු චිත්‍රපට නිෂ්පාදනයට යුහුසුළු විය.

සෙනවිරත්න නැවතත් , ගැමි දිවිය පිළිබඳවවූ පරසතු මල් නැමති තිර රචනය සමග මතුවිය. මෙවර ඔහුට චිත්‍රා බාලසූරිය නැමති පොහොසත් නිෂ්පාදකයකුගේ සහාය ලැබුනු අතර ඔහු අමරතුංගයන් මෙන් ආර්ථික අපහසුතාවලට නොවැටෙනු ඇත. බාලසූරිය කලාත්මක චිත්‍රපට නිපදවීම පිළිබඳව හොඳ උනන්දුවක් දැක්වූ අතර ඔහුට උවමනා වූයේද ගම්පෙරළිය වැනි චිත්‍රපටයක් නිෂ්පාදනය කිරිමටය. මෙහිදී ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතාගෙ බිරිඳ වන සුමිත්‍රා පීරිස් මහත්මිය තාක්ෂණ අධ්‍යක්ෂක ලෙස යොදාගෙන, ගාමිණී ෆොන්සේකාට අධ්‍යක්ෂ්ණයේ අවස්ථාවක් දෙන ලදී. ඔහු රේඛාව චිත්‍රපටයේද මෙවැනි තත්වයක සිටින ලදී. කැමරාකරු සුමිත්ත අමරසිංහ වූ අතර, රජයේ චිත්‍රපට ඒකකයේ පුහුණුවලත් ඔහු බාහිර කැමරාකරණය පිළිබඳව පුහුනුවක් ලබා ඇත. චිත්‍රපටය ජනප්‍රිය හා වනු ඇතැයි අදහස් කෙරිනි.

1965දී සෙරන්ඩිබ් නිෂ්පාදකයන් (Serandib Productions) ද කලාත්මක නිෂ්පාදනයට අනුකූලව සාරවිට නැමති චිත්‍රපටය නිෂ්පාදනය කරන ලදී. ජෝ අබේවික්‍රම නැමති විකට නළු පළමු වරට ශ්‍රී ලංකා සිනමාවට එකතුවන ලදී. එම වසරේ ජාතික තිළිණයන් බොහෝමයක්ම මෙම චිත්‍රපටය විසින් දිනා ගන්නා ලදී. සන්දේශය චිත්‍රපටයෙන් පසු ටයිටස් තොටවත්තයන් ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතාගෙන් ඉවත්වී චන්ඩියා චිත්‍රපටය එම අවුරුද්දේම අධ්‍යක්ෂණය කළහ.

ජී.ඩී.එල් පෙරේරා ඔහුගේ කලා පෙල සමඟ වෙනමම අංශයකට යොමුවෙමින් සමකාලීන නාගරික වටපිටාවක දහසක් සිතුවිලි නැමති චිත්‍රපටය නවතම කැමරාවකින් හා විශේෂිත පෙරනයන් යොදා පලමු වරට ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේදී පටිගත කරන ලදී. පෙරේරා සහ ඔහුගේ කණ්ඩායම ග්‍රාමීය ජීවිතය අලලා සාමා නැමති චිත්‍රපටය නිපදවන ලද අතර එය අතිශය ජනප්‍රියත්වයට පත්විය.

සිරි ගුණසිංහයන්ගේ සත්සමුදුර 1966දී නිෂ්පාදිත ඉතාමත් සාර්ථක චිත්‍රපටයක් විය. මෙය ධීවර වටපිටාවක් පිළිබඳ වූවක් වන අතර දෙනවක හාමිනේ, එඩ්මන්ඩ් විජේසිංහ සහ සිරිල් වික්‍රමගේ යන අය රඟපෑමෙන් එක්වූවා. ගුණසිංහයන්ගේ නවතම සිනමා උපක්‍රම, එනම් ඉතා බහුල ලෙස සමීප රූප යෙදීම විය. තිර රචණයෙන්, අධ්‍යක්ෂණයෙන් ගුණසිංහයන් සමග සිටියේ වසන්ත ඔබේසේකරය. සංස්කරනය හා ඡායා ගත කිරීම කරන ලද්දේ ඩී බී නිහාල්සිංහයන් විසිනි.

මේ අවදියේදී නිශ්පාදිත වෙනත් වැදගත් චිත්‍රපට වනුයේ වසන්ත ඔබේසේකරගේ වෙස්ගත්තෝ සහ ඩී බී නිහාල්සිංහයන්ගේ වැලි කතර, නිම්වලල්ල, මහගම සේකරගේ තුන්මන් හන්දිය හා පියසිරි ගුණරත්නයන්ගේ මොකද උනේ සහ සුගතපාල සෙනරත් යාපාගේ හන්තානේ කථාව ආදියයි. හන්තානේ කථාවෙන් අතිශය ජනප්‍රියත්වයට පත් විජය කුමාරතුංගයන් හඳුන්වා දෙනු ලැබීය.

පමාවු සංවර්ධනය / පෞද්ගලික මුදුන්පත්කරගැනීම (1971-1976)

1971දී සමාජවාදී රජයක් රටෙහි බලයට පත්වන ලදී. චිත්‍රපට කර්මාන්තය කෙරෙහි යම්කිසි පාලනයක් ඇතිකිරීමට ඔවුන් උත්සුකවු අතර චිත්‍රපටයක් නිශ්පාදනයට පෙර මූලික අවශ්‍යතා සමහරක් සම්පූර්ණ කල යුතුව තිබින. මේ සමයේදී, නිදහස්වු දක්ෂතාවන් පිළිබිඹු කරමින් ඉදිරියට ආ සිනමාව, බාල වානිජ චිත්‍රපට ගලා ඒමනිසා ඉවතට විසිවී ගියහ. මෙය ඇතිවූයේ අලුතින් ඇතිකරන ලද රජයේ ණය දීමනා නිසාවෙනි.

ටයිටස් තොටවත්තයන් හා ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් යන දෙදෙනා කලාත්මක චිත්‍රපට නිපදවීම පිළිබඳ ප්‍රධාන තැන ගන්නා ලදී. තොටවත්ත, හාර ලක්ෂය, සිහසුන, සාගරිකා සහ මංගල යන චිත්‍රපට නිපදවා තාක්ෂණ දක්ෂතා තත්ව සමග සම්මිශ්‍රණය කර ප්‍රධාන ප්‍රෙක්ෂක ආකර්ෂණය ඩැහැගත් අතර, රජයේ යම්යම් තහනම් තිබුනද, ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් ඔහුගේ ඉතාම වැදගත් කෘතීන් මෙම අවදියේදී නිපදවීමෙන් වඩාත් සාර්තක විය.

ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් විසින් 1972 දී නිශ්පාදිත නිධානය චිත්‍රපටය අවුරුදු 50ක් ඇතුලත නිපදවූ විශිෂ්ඨම චිත්‍රපටය ලෙස රජයේ මණ්ඩලයක් විසින් තීරණය කරන ලදී. එහි ගාමිණී ගේ සහ මාලිනී ගේ රඟපෑම් අති දක්ෂවූ අතර, පීරිස් ගේ අධ්‍යක්ෂණයද අති දක්ෂ විය. පීරිස්ට එය ජාත්‍යන්තර සාර්තකත්වයක්වූ අතර, වැනීසියේදී පවත්වන ලද ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලීදී සිල්වර් ල්යන් ඔෆ් සෙන්ට් මාර්ක් තිළිණය (Silver Lion of St.Mark Award) දිනාගැනීමට හැකිවූ අතර එම අවුරුද්දෙදී කැපීපෙනෙන චිත්‍රපටය බවටද පත්විය. ලන්ඩන් චිත්‍රපට උළෙලීදී ඩිප්ලෝමා සහතිකයක් ලද අතර ඔහුගේ මේ සමයේ පසු නිශ්පාදන ඉතා සාර්තක විය.(දෑස නිසා සහ මඩොල් දූව )

යාපාගේ හන්තානේ කථාවෙහි වැඩ කළ ධර්මසේන පතිරාජ, ඔහුගේම අධ්‍යක්ෂණයක්වූ අහස් ගව්ව සමගින් 1974දී මතුවිය. එයට නාගරික තාරුන්‍යයේ ජීවය අල්ලා ගැනීමට හැකිවූ අතර, සිරිල් වික්‍රමගේ වැනි නළුවනට වඩා හොඳ කළාත්මක කෘති වලට සම්බන්ධවීමේ හා දියුණුවීමේ අවස්ථාව ලැබින. ඔබේසේකරද සමානවූ තේමාවක් ඔහුගේ කෘතියන්හීදී අනුගමනය කරන ලදී.( වල්මත්වූවන් )

යලි මතුවීම (1977-1983)

1977 ඡන්දයත් සමගින් වඩාත් ධනවාදී පක්ෂයක් බලයට පැමිණි අතර පනවා තුබූ සමහර තහනම් ඉවත් කරන ලදී. සුමිතරා පීරිස්, ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතාගේ බිරිඳ, 1978දී ගැහැණු ළමයි සමගින් ඇගේ අධ්‍යක්ෂණ සම්ප්‍රාප්තිය සිදු කළාය. එය ග්‍රාමීය ගැහැණු ළමයකු කෙරෙහි සමාජ බලපෑම් කෙළෙස ඇතිවන්නේද යන්න පෙන්වූ අතර, එය වසරේ හොඳම චිත්‍රපටය බවට පත්විය. වසරේ හොඳම චිත්‍රපටය ලෙස සැලකූ එය ප්‍රසංසාවට හා වාර්තාමය මුදල් ඉපයීමේ තත්වයට පත්වූ අතර, ලන්ඩන් චිත්‍රපට උළෙලට ඉදිරිපත් කෙරීය. එමෙන්ම කාර්තගේ ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලී (Carthage International Film Festival) දී ජූරියේ තිළිණයටද හිමිකම් කීය. වසන්ති චතුරානි ඇගේ ප්‍රථම චිත්‍රපටයේම ප්‍රධාන චරිතයෙන් දක්වන රඟපෑම වර්ණනාවට භාජනය විය.

ගඟ අද්දර චිත්‍රපටයෙන් පීරිස් මහතාගේ ඊ ලඟ චිත්‍රපටය වූයේ 1980 නිෂ්පාදිත ගඟ අද්දර චිත්‍රපටයයි. මෙය ශ්‍රී ලංකා ප්‍රේක්ෂකයින්ගේ සිත් සතන් බැඳගන්නා සුළුවූ, රට තුල වාර්තාගත සියළු ආදායම් අභිබවා ගිය එකක් විය. විවේචකයන්ගේද ප්‍රසංශාවට භාජනයවූ මෙය චිත්‍රපට සඳහා ප්‍රධානය කරනු ලබන ජාතික තිළිණයන් කිහිපයක්ම දිනාගැනීමට සමත්වූ අතර, දකුණු ආසියාතික චිත්‍රපට උළෙලීදී ඩිප්ලෝමා සහතිකයක්ද හිමි විය.

මෙම කාලය තුල පතිරාජ ඉතා ක්‍රියාශීලීව, එයා දැන් ලොකු ලමයෙක් 1977දීද, බඹරු ඇවිත් 1978දීද, පොන්මනී සහ සොල්දාදු උන්නැහේ 1981දීද අධ්‍යක්ෂණය කරන ලදී. බඹරු ඇවිත් ඔහුගේ ප්‍රධානම කර්තවයවූ අතර, ධීවර සමාජයේ සහ නාගරික තාරුණ්යයේ සමාජීය ආතතිය පිළිබඳව විවරණයක යෙදෙන ලදී. පතිරාජගේ පොන්මනී චිත්‍රපටය දමිල භාශාවෙන් නිෂ්පාදනය වූවකි. දමිල සිනමාව රටතුල වර්ධනය කිරීමේ අදහසින් එම චිත්‍රපටය කරන ලදී. කෙසේ වෙතත් දමිල ප්‍රේක්ෂකයින් මෙම චිත්‍රපටය නොසලකා හැරියේ සිංහල අධ්‍යක්ෂවරයා කෙරෙහි විශ්වාසය නොතැබූ හෙයිනි. සොල්දාදු උන්නැහේ- පැරණි සොල්දාදුවකුගේ, ගණිකාවකගේ, මත් පැන් සොඬකුගේ හා සොරෙකුගේ ජීවිතයන්හි ඉරණම කෙරෙහි ආලෝකයක් පතිත කිරීමට උත්සහා දරා ඇත.

1979දී ඔබේසේකරයන් ඔහුගේ ඉතාමත් අගය කල චිත්‍රපටය වූ පළඟැටියෝ නිර්මාණය කරන ලදී. එය නාගරික තාරුණ්යයේ අපහසුතා ගැන කථා කරන ලදී. ඔහුගේ ඊ ලඟ චිත්‍රපටයවූ 1983දී නිශ්පාදිත දඩයමටද හොඳ ප්‍රතිචාරයක් ලැබිණි. පළඟැටියෝ හි ප්‍රධාන නළු ධර්මසිරි බණ්ඩාරණායකයන් 1980දී ඔහුගේ ඉතාමත් ශෛලී ගත කල හංස විලක් චිත්‍රපටයෙන් අධ්‍යක්ෂකවරයකු ලෙස චිත්‍රපට නිපැයුමට පාතබන ලදී.

පිරිහීම ( 1983-1990 )

සිංහල සිනමා නිර්මාණ වල ආකර්ෂණීය ගුණය බිඳවැටීම සිංහල සිනමාවේ බිඳ වැටීමට බලපෑ හැකි ප්‍රධානම සාධකය ලෙස ඩී.බී නිහාල්සිංහ ඇතුළු ප්‍රබල සිංහල සිනමාකරුවන් රැසක්ම සිය අදහස් 1990 දශකයේ මුල සිටම ඉදිරිපත් කර ඇති අතර එම අදහස් සැබෑවක් බවට පත්ව ඇති බව අද වන විට පසක් වී තිබේ.

අනෙකුත් පරිබාහිර සාධක කුමක් වුවත්, සිනමාව රස විඳීමට ප්‍රේක්ෂකයා නොපැමිණියේ නම් එකී සිනමාවේ බිඳවැටීම නිසැකය. 70 හා 80 දශකයේ ස්වර්ණමය යුගයෙන් පසු නූතන සිංහල සිනමාව එබඳු ප්‍රේක්ෂකයා ආකර්ශණ්‍ය කරගන්නා නිර්මාණ බිහි නොකිරීම නිසා සිංහල සිනමාව ආගාධයට ගමන් කර තිබේ.

මෙම අවදියේ ඉතාමත් වැදගත් චිත්‍රපට වූයේ, සුමිත්‍රා පීරිස්ගේ සාගර ජලය මදි හැඬුවා ඔබ හන්දා, මාටින් වික්‍රමසිංහ ගේ විරාගය නවකථාව ඇසුරින්  තිස්ස අබේසේකර නිපදවූ  විරාගය (1988) සහ ඩී.බී. නිහාල්සිංහයන්ගේ රිදී නිම්නය (චිත්‍රපටය) (1983), මල්දෙනියේ සිමියොන් (චිත්‍රපටය (1986) සහ කෙළි මඬළ (1991) වේ. නිහාල්සිංහ ඔහුගේ චිත්‍රපට වලට අතිදක්ෂ තාක්ෂණ අධ්‍යක්ෂණයන් කවන ලදී.

ස්වාධීන චිත්‍රපට සාදන්නන්ගේ නැගිටීම (1990-2000)

ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ ඉතාමත් වැදගත් චිත්‍රපට සාදන්නකුවූ ප්‍රසන්න විතානගේ ඔහුගේ ප්‍රථම වෘතාන්ත චිත්‍රපටයවූ සිසිල ගිනිගනී 1992දීද, අනන්ත රාත්‍රිය 1995දීද සාදන ලදී. දෙවැන්න ඉතා සාර්ථක එකක් වූ අතර, ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උත්සව රාශියක ප්‍රදර්ශනය කල හා තිළිණ රාශියක් දිනාගත්තක් විය. අවුරුදු දෙකකට පසු නැවතත් විතානගේ පවුරු වලළු නැමති පැරණි නාට්‍යය, පෙර දීප්තිමත් තාරකාවක් වූ නීටා ප්‍රනාන්දු යොදා සාදන ලදී. මෙම චිත්‍රපටයද විවේචකයන්ගේ ප්‍රසංශාවට භාජනය විය. ඔහුගේ දශකයේ අවසාන චිත්‍රපටයවූ පුර හඳ කළුවර ශ්‍රී ලංකාවේ සොල්දාදුවන්ගේ පවුල් වලට සිවිල් යුද්දය බලපාන්නේ කෙසේදැයි පරීක්ෂණයට ලක් කරන ලදී. ප්‍රධාන භූමිකාව රඟපෑ ජෝ අබේවික්‍රම, භාවනානුයෝගී රඟපෑමක නිරතවූ අතර, චිත්‍රපටය විතානගේගේ විශිෂ්ඨම නිපැයුම ලෙස සලකන ලදී.

නූතන යුගය (2000- අද දක්වා)

ලෝක ප්‍රසිද්ධ කෑන්ස් චිත්‍රපට උළෙලේ (Cannes Film Festival)දී කැමරා ඩ් ඔර් (Caméra d'Or) නැමති ගෞරවනීය සම්මානය දිනාගැනීමට, ප්‍රථම ශ්‍රී ලාංකිකයාවූ විමුක්ති ජයසුන්දරට සුලඟ එනු පිණිස(2005) නිපයුමෙන් හැකිවිය.

විවාදාත්මක චිත්‍රපට නිපැයුම් කරු අශෝක හඳගමගේ චිත්‍රපටි දැනට රටෙහි පවත්නා වර්ගවාදී ගැටුම් පිළිබඳව යථාර්තවාදී සැබෑ විග්‍රහයක් කෙරෙන ඒවා බව සිනමා කර්මාන්තයට අදාල බොහෝ විද්වතුන්ගේ අදහසවේ. ඔහු චිත්‍රපට පහක් නිර්මානය කර ඇත. සඳ දඩයම, චන්ද්‍ර කින්නරී, මේ මගේ සඳයි, තනි තටුවෙන් පියාඹන්න හා අක්ෂරය මෙම චිත්‍රපටි පහ වේ. මේවා බොහෝ ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙලවල් වලදී තිළිණ ලබාගෙන අත. ඔහු බොහෝ අවස්ථා වල චිත්‍රපට පරීක්ෂක මණ්ඩලයේ තහන්චි වලට ලක්විය. මෑතකදී ඔහුගේ අක්ෂරය චිත්‍රපටය ශ්‍රී ලංකාවේ තහනමට ලක්විය.

මෑත අතීතයේ ප්‍රදර්ශනයවූ සූරිය අරණ, සමනල තටු, හිරි පොද වැස්ස යන චිත්‍රපට ශ්‍රී ලංකා ප්‍රේක්ෂකයින් සිනමා ශාලා වලට ඇද ගැනීමට සමත්ව ඇත. සූරිය අරණ චිත්‍රපටය, ශ්‍රී ලංකා චිත්‍රපට ඉතිහාසයේ වැඩිම ආදායම් වාර්ථා තැබුවේ මිලියන 121ක වාර්ථා අදායමක් ලබමින්ය. ජැක්සන් ඇන්තනීගේ අබා චිත්‍රපටය ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසයේ වැඩිම මුදලක්, එනම් රුපියල් මිලියන 60ක් වැය කල චිත්‍රපටය වේ. චීනය, ඉතාලිය සහ ඕස්ට්‍රේලියාව ආදී රටවල මෙම චිත්‍රපටයේ පූර්ව ප්‍රචාරක පටය දැක්වීමෙන් පසු එම රටවල චිත්‍රපටය ප්‍රදර්ශනය කිරීම පිළිබඳව උනන්දුවක් දක්වා ඇත. චීනය විශේෂයෙන්ම මෙය චීන බසට හඬකවා ප්‍රදර්ශනය කිරීමට උනන්දුවක් දක්වා ඇත. අබා 2008 අගෝස්තු 08 දින තිරගත කරන ලදී.

2009 වන විට එය අවුරුද්දකට මිලියන 7.2 ක පමණ පැමිණීමකට ලක් විය. 1979 දී 365 ක් වූ සිනමාහල් සංඛ්‍යාව 147 ක් දක්වා පහත වැටී ඇත. 2010 අවසානය වන විට වාර්ෂික සිනමා ශාලා ආදායම මිලියන 5.5 දක්වා පහත වැටුනි.
ජාතික චිත්‍රපට සංස්ථාව විසින් නිකුත් කරන ලද සංඛ්‍යා ලේඛන අනුව 2009 සඳහා තිරගත කරන ලද දේශීය චිත්‍රපට සංඛ්‍යාව 15 කි.

ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගේ චිත්‍රපට බෙදාහැරීම සහ ආනයනය පෞද්ගලීකරණය කිරීම හේතුවෙන් සිනමාහල්වලට වාර්ෂිකව පැමිණීම පහත වැටිනි. ජාතික චිත්‍රපට සංස්ථාව පදනම් කරගත් ශ්‍රී ලාංකීය සිනමාවේ අනාගතය පැහැදිලිවම අඳුරු විය.

මෑත වසරවලදී ආලෝකෝ උදපාදි, අබා, පත්තිනි, මහරජ ගැමුණු සහ හෝ ගානා පොකුණ වැනි ඉහළ චිත්‍රපට කිහිපයක් සාර්ථක ප්‍රතිපල අත්පත් කර ගත්හ.

හොඳම අධ්‍යක්ෂවරුන් දසදෙනා තේරීම
1987 වසරේදී සිංහල සිනමාවට වසර 40 ක් පිරීම නිමිත්තෙන් ජාතික මට්ටමේ අවධානයට යොමුවන සුවිශේෂ දෙයක් කළ යුතු බව සංගමය තීරණය කරණු ලැබූයේ හතළිස් වසරක පුරා හොඳම චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂවරුන් දස දෙනා තේරීමයි. මේ පිළිබඳ විශේෂ රැස්විමක් 1986 දෙසැම්බර් 2 දා කොළඹ ගංගාරාම මාධ්‍ය කේන්ද්‍රයේදී පවත්වා 'සිවු දශකයේ දස මහා සිනමා නිර්මාතෘන්ට' ප්‍රණාම පිළිගැන්වීමේ මහෝත්සවයක් 1987 පෙබරවාරි 17 වැනි දින කොළඹ ශ්‍රී ලංකා පදනම් ආයතනයේදී පවත්වන ලදී. එහිදී ප්‍රණාම පිළිගැන්වුණු අධ්‍යක්ෂවරුන් දස දෙනා ලෙස,

ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්
සුමිත්‍රා පීරිස්
ඩී බී නිහාල්සිංහ
ටයිටස් තොටවත්ත
ගාමිණී ෆොන්සේකා
ධර්මසේන පතිරාජ
වසන්ත ඔබේසේකර
ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක
තිස්ස අබේසේකර
අමරනාත් ජයතිලක

පෙරමුනේ සිටින නළුවන් හා නිළියන්

ප්‍රථම සිංහල චිත්‍රපටයවූ කඩවුන පොරොන්දුවේ නළු නිළි යුවල වූ රුක්මණී දේවි හා එඩී ජයමාන්න යන දෙදෙනා ප්‍රථමයෙන් රට තුල ප්‍රසිද්ධිය ලැබගෙන පසුවූහ. ඔවුහු මිණර්වා නාට්‍ය කණ්ඩායමේ (Minerva group) සාමාජිකයින් වශයෙන් එක්තරා ප්‍රසිද්ධියක් ලබා සිටියහ. එය චිත්‍රපට වලට අවතීර්න වීමටද සාධක විය. ඔවුහු 1950 සහ 1960 දශක තුල චිත්‍රපට වල රඟපෑමේ නියුතුව සිටියහ.

1960දී ගාමිණී ෆොන්සේකා ඓතිහාසික චිත්‍රපටයක්වූ සන්දේශය චිත්‍රපටයෙන් ඉදිරියට එන ලදී. මෙම චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන නළුවා ආනන්ද ජයරත්න වුවද, ගාමිණී ෆොන්සේකා ඔහුව අභිබවා, ඔහුගේ ප්‍රථම චිත්‍රපටයෙන්ම ඉදිරියට එන ලදී. ෆොන්සේකා ඔහුගේ ඊ ලඟ චිත්‍රපටය වූ රන්මුතු දූවෙන් ප්‍රසිද්ධ නිළි ජීවරාණී කුරුකුලසූරිය සමගින් ඔහුගේ දක්ෂම රඟපෑම ඉදිරිපත් කරන ලදී. ගාමිණී ෆොන්සේකාගේ වෙනත් ප්‍රධාන චිත්‍රපට වූයේ, ධීවරයෝ, අදට වැඩිය හෙට හොඳයි සහ චන්ඩියායි.

1969දී විජය කුමාරතුංග, හන්තානෙ කථාවේ ප්‍රධාන නළුවා ලෙස තරුවක් බවට පත්විය. ඊ ලඟ දශකය තුල , ෆොන්සේකා ලඟට ඉතාමත් ජනප්‍රිය නළුවා වූයේ ඔහුයි. බොලිවුඩ් වානිජ චිත්‍රපටවල ආභාශය ලද චිත්‍රපට වලට අමතරව, බඹරු ඇවිත්, එයා දැන් ලොකු ලමයෙක් හා ගඟ අද්දර වැනි කලාත්මක චිත්‍රපට වලද ඔහු රඟපෑවේය. 1988 දී ඔහුගේ හදිස්සි මරණය හේතුවෙන් ප්‍රසිද්ධ සිනමාව කෙරෙහි විශාල බලපෑමක් ඇතිවිය.

1990දී ජීවන් කුමාරණතුංග,හිත හොඳ පුතෙක් , චන්ඩි රජා,හොඳ හොඳ සෙල්ලම්,හිත හොඳ චණ්ඩියා,ජීවන් මල්ලී වැනි චිත්‍රපට ඔස්සේ චන්ඩි චිත්‍රපට පෙරමුණ ගනිමින් ශ්‍රී ලාංකීය ජනතාව වෙනම ක්‍රියාදාම යුගයකට යොමු විය. එකල්හි ක්‍රියාදාම චිත්‍රපට බෙහෙවින් අධි ආදායම් වාර්ථාද තබමින් තිරගත විය.

එකල්හිම සනත් ගුණතිලක ද කැපී පෙනුන ප්‍රධාන නළුවකි. ඔහු වඩාත් ආදරණීය චිත්‍රපට වල කැපී පෙනුණ නළුවෙකි. ඔහු සමඟ බොහෝ චිත්‍රපට හි රඟපෑ සබීතා පෙරේරා මෙම යුගයේ කැපී පෙනි ජනප්‍රිය නිළියකි. එම් හේතුවෙන් සනත්-සබීතා යුගලක් බිහි විය.

1990 දශකයේ බන්දු සමරසිංහ,ටෙනිසන් කුරේ සුසංයෝජනය හා රන්ජන් රාමනායකගේ ග්‍රහණයත් මේ කල සිදුවිය. බන්දු-ටෙනි සමඟ ඇතිවූ සුළු හාස්‍ය රැල්ලේ චිත්‍රපට වඩාත් ප්‍රසිද්ධියට ඉහල ආදායම් ත්ත්වයට පත් විය. එම දශකයේ ප්‍රේක්ෂකයා විනෝදාත්මක චිත්‍රපට කෙරෙහි ඇල්මක් දැක්වීය. මෙහිදී ප්‍රේමවන්තයා යට කොට විකටයා ඉදිරියට පැමිණියේය මේ දක්වා සිනමා ක්ෂේත්‍රයේ උන්නතියට හා කඩාවැටීම් වලටද ලක්වුනේය.රෑ දනියෙල් දවල් මිගෙල්-2-3,පාර්ලිමන්ට් ජෝක්ස්,'සොමි බෝයිස්,කොළොම්පූර් වැනි සිනමාපට මුල් කාලයේ වඩාත් ප්‍රසිද්ධියක් සේම එදිනෙදා ආදායම් වාර්ථා බිඳහෙළමින් චිත්‍රපට දින 100කට එහා දිවීමටද සමත් විය. 2000-2016 තෙක් කැපී නොපෙනුණද සුපර් ස්ටාර් ලෙස සලකන්නේ රන්ජන් රාමනායකයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
ශ්‍රී ලාංකික සිනමාව
දෙමළ සිනමාව
ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්

බාහිර යොමුව

සිංහල සිනමා දත්ත පද්දතිය - නිල වෙබ්-අඩවිය
ශ්‍රී ලංකා ජාතික චිත්‍රපට සංස්ථාව - නිල වෙබ්-අඩවිය
හාට් FM සිංහල චිත්‍රපටය
සිකුරු හතේ සිංහල චිත්‍රපටය
සිරි රජ සිරි සිංහල චිත්‍රපටය
අබා, ඓතිහාසික සිංහල චිත්‍රපටය
කොලඹ චිත්‍රපට කවය
සංදේශය ශ්‍රී ලංකා - චිත්‍රපට තතු

ශ්‍රී ලංකාවේ සිනමාව


ගල්කිස්ස ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලය යනු ඇන්ග්ලිකානු ක්‍රිස්තු සභාවට අයත් පාසලකි. ප්‍රාථමික සහ ද්විතීක අධ්‍යාපනය සපයන්නාවූ ශ්‍රී ලංකාවේ කීර්තිමත් නාමයක් හිමි ප්‍රථම පෙළේ පාසලකි.

ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලය, ගල්කිස්ස


Rossosz ist der Name folgender polnischer Ortschaften:
 Rossosz (Łęczna), Dorf in der Stadt- und Landgemeinde (polnisch: Gmina wiejska) Łęczna
 Gmina Rossosz, Gemeinde im Powiat Bialski in der Woiwodschaft Lublin, Polen
 Rossosz (Powiat Bialski), Dorf in der Gmina Rossosz

Rossosz


The Rose Bowl Story est un film américain réalisé par William Beaudine, sorti en 1952.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : The Rose Bowl Story
 Réalisation : William Beaudine
 Scénario : Charles R. Marion
 Photographie : Harry Neumann
 Musique : Marlin Skiles
 Pays d'origine : États-Unis
 Genre : romance
 Date de sortie : 1952

Distribution
 Marshall Thompson : Steve Davis
 Vera Miles : Denny Burke
 Richard Rober : Coach James Hadley
 Natalie Wood : Sally Burke
 Keith Larsen : Bronc Buttram
 Tom Harmon : Game Announcer
 Ann Doran : Mrs. Addie Burke
 James Dobson : Allie Bassler
 Jim Backus : Michael 'Iron Mike' Burke
 Clarence Kolb : 'Gramps' Burke

Liens externes

Film américain sorti en 1952
Film romantique américain
Film sur le football américain
Film se déroulant dans une université
Film sur le nouvel an
Film réalisé par William Beaudine
Film de Monogram Pictures

The Rose Bowl Story


Friedrich Wilhelm Büsing (* 17. Juni 1854 in Batavia; † 13. August 1932 in Leipzig) war ein deutscher Reichsgerichtsrat.

Leben
Büsings Vater ging 1842  und gründete die Handelsfirma Büsing, Schröder & Co in Batavia. Die Familie kehrte um 1858 nach Bremen zurück. Büsings Mutter war eine Tochter Johann Carl Friedrich Gildemeisters. Adolf Bastian war ein Vetter des Vaters. Büsing wurde nach dem Studium der Rechtswissenschaften promoviert. Während seines Studiums wurde er 1873 Mitglied der Burschenschaft Germania Tübingen. 1876 wurde er vereidigt und trat in Elsaß-Lothringen in den Staatsdienst. Ab 1883 war er Amtsrichter in Mülhausen i. E. 1889 wurde er zum Staatsanwalt ernannt. 1893 erhielt er den Rang der Räte IV. Klasse. Zum Landgerichtsrat wurde er 1894 befördert. 1905 kam er als Oberlandesgerichtsrat nach Colmar. Mitte 1910 wurde er an das Reichsgericht berufen. Er war zweieinhalb Monate im IV. Zivilsenat und über neun Jahre im IV. Strafsenat des Reichsgerichts tätig. Dezember 1919 trat er in den Ruhestand.

Literatur
 Adolf Lobe: "Fünfzig Jahre Reichsgericht am 1. Oktober 1929", Berlin 1929, S. 376.
 Deutsches Familienarchiv, Band 97 (1988), S. 75, 79.

Weblinks
 Eintrag im Ortsfamilienbuch Bremen und Vegesack auf der Homepage des Vereins für Computergenealogie e. V.

Belege

Richter (Reichsgericht)
Richter (Oberlandesgericht Colmar)
Richter (Landgericht)
Richter (Amtsgericht)
Staatsanwalt (Deutschland)
Unternehmer (19. Jahrhundert)
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1854
Gestorben 1932
Mann

Wilhelm Büsing (Richter)


An Leersia friesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aleksandre Melderis. An Leersia friesii in nahilalakip ha genus nga Leersia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leersia

Leersia friesii


Macsyma (Project MAC's SYmbolic MAnipulator), bir bilgisayar destekli cebir sistemidir ve 1967-1982 yılları arasında Project MAC isimli bir projenin parçası olarak MIT AI Lab bünyesinde gerçekleştirilmiştir.

1982 yılında MIT Macsyma'nın bir kopyasını bu yazılımın geliştirilmesi için en çok desteği veren kurumlardan biri olan ABD Enerji Bakanlığı'na vermiştir. Yazılımın bu sürümü DOE Macsyma olarak bilinir.

DOE Macsyma, 1982 yılında Symbolics'e lisanslanmıştı. Symbolics yıllarca Macsyma'yı geliştirmiş ancak daha sonra bunu esas işi olan Lisp makineleri satışlarına odaklanmasını engelleyen bir durum olarak görmeye başlamıştır. 1992 yılında eski bir Symbolics çalışanı tarafından Macsyma Inc. şirketi kurulmuş, yazılımın lisansını alıp geliştirmeye devam etmiştir. 1999 yılında Macsyma Tenedos LLC tarafından alınmıştır. Şirket şu anda Macsyma'yı yeniden çıkarmamış ve satmamıştır.

1982 DOE Macsyma sürümüne dayanan özgür yazılım modeline dayanan ve Maxima ismi altında geliştirilen benzer bir ürün mevcuttur.

Dış bağlantılar
 Maxima ana sayfası

Lisp yazılımları
Bilgisayarlı cebir sistemleri
Durdurulmuş yazılımlar

Macsyma


Sentier () is a station on Line 3 of the Paris Métro in the 2nd arrondissement.

Location
The station is located under Rue Réaumur, at the intersection with Rue de Cléry and Rue du Sentier. Oriented, approximately, along an east–west axis, it is located between the Bourse and Réaumur - Sébastopol stations.

History

The station opened on 20 November 1904 as part of the first section of the line between Père Lachaise and Villiers, which opened a month earlier. The station is named after a path (French: Sentier) leading to the city's fortifications, now called the Rue du Sentier, which gave its name to the Sentier district, known until recently for the activities in the textile trades that developed there from the 1950s. The station is one of the few to have its entrance incorporated into the front of a building. A secondary entrance is located 87 Rue Réaumur; it contains railings designed by Hector Guimard and is listed as a monument historique.

Since the 1960s, the platforms have been adorned with metallic bodywork with white surrounds; this technique was then widely used in network stopping points as an inexpensive way to modernize them quickly.

As part of the RATP's Renouveau du métro program, the station's corridors were renovated on 16 May 2003.

On 20 March 2018, half of the nameplates on the station's platforms are temporarily replaced by the RATP to celebrate the arrival of spring, in parallel with the distribution of flowers to users, as in five other stations. The new plaques represented a wooden sign decorated with plants, on which the station's patronym is engraved in capital letters.

In 2019, 3,420,249 travelers entered this station which placed it at the 146th position of the metro stations for its usage.

Passenger services

Access
The station has two exits leading to Rue Réaumur:
 entrance 1 - Rue du Sentier, being among the few in the network to be established in a building, in this case within no. 97 Rue Réaumur, and having a unique signage dating from the 1930s;
 entrance 2 - Rue des Petits-Carreaux, adorned with a Guimard edicule which is listed as a historic monument. Located at the right of 87 Rue Réaumur at the end of Rue des Petits-Carreaux.

Station layout

Platforms
Sentier is a standard configuration station. It has two platforms separated by the metro tracks and the vault is elliptical. Since the 1950s, the walls have been covered with a metallic bodywork with white horizontal uprights and light golden advertising frames. This arrangement is completed by yellow Motte style seats. The bevelled white ceramic tiles cover the piers, the vault, and the tunnel exits. Lighting is provided by independent fluorescent tubes and the name of the station is written in Parisine font on enamelled plates incorporated into the bodywork.

Bus services
The station is served by lines 20 and 39 of the RATP Bus Network.

References

Paris Métro stations in the 2nd arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1904

Sentier station


is a town located primarily on Amami Ōshima, in Ōshima District, Kagoshima Prefecture, Japan.

As of June 2013, the town had an estimated population of 9,379 and a population density of 39.1 persons per km². The total area was 239.91 km².

Geography
Setouchi occupies the southern portion of Amami Ōshima, facing the East China Sea to the east and the Pacific Ocean to the west. It also includes numerous offshore islands of Amami Ōshima, including the inhabited islands of Kakeromajima, Ukejima and Yoroshima.

Climate
The climate is classified as humid subtropical (Köppen climate classification Cfa) with very warm summers and mild winters. Precipitation is high throughout the year, but is highest in the months of May, June and September. The area is subject to frequent typhoons.

Surrounding municipalities
Amami
Uken

History
Higashikata Village was established on April 1, 1908. It became the town of Koniya on April 1, 1936. As with all of the Amami Islands, the village came under the administration of the United States from July 1, 1946 to December 25, 1953.  On September 1, 1956 Koniya merged with three neighboring villages to form the town of Setouchi.

Economy
The town economy is primarily based on agriculture, with sugar cane and citrus horticulture as the main crops. Industries include shochu refining and commercial fishing.

Transportation

Ports
Koniya Port, with ferry connections to Kagoshima and to the other Amami islands.

Highway
Japan National Route 58

Noted people from Setouchi
Ikue Asazaki – musician
Chitose Hajime – musician
Tadashi Kanehisa – folklorist
Kenji Midori – Karateka
Shomu Nobori -  Russian translator
Meisei Chikara - sumo wrestler

References

External links

Towns in Kagoshima Prefecture
Populated coastal places in Japan

Setouchi, Kagoshima


Televiziunea analogică terestră în România a început pe 31 decembrie 1956 când a fost inaugurată televiziunea de stat SRTV, denumită și Televiziunea Română (TVR). Acesta poate fi considerat momentul în care apare în România instituția televiziunii. Modelul instituției este preluat după Televiziunea Franceză și după BBC adică limitarea spectrului frecvențelor și realizarea unui program național standardizat.

Istoric
În România primele cercetări în ceea ce privește transmisia la distanță a imaginilor apar în 1924. În anul 1928, la numai doi ani după ce Baird reușește să transmită primele imagini, fizicianul George D. Cristescu publică prima lucrare despre televiziune din România "Problema televiziunei". Lucrarea cuprinde "două expuneri la Societatea Română de Fizică: prima la 18 mai 1926, a doua la 30 martie 1928". Autorul prezintă sinteza experimentelor de explorare și transmitere a imaginilor de televiziune efectuate în "Laboratorul de Acustică și Optică a Universității de Științe din București" după cum scrie și în dedicația făcută: "În semn de recunoștință dlui Prof. C. Miculescu directorul laboratorului de Acustică și Optică, al Facultății de Științe din București în care a luat ființă lucrarea de față 28 / VIII 1928 ". De asemenea, autorul propune un sistem nou de explorare mecanică și obținere a imaginii.

În anul 1937 (30 octombrie), la Facultatea de Științe din București, Laboratorul de Electricitate și Căldură, inginerul Christian Musceleanu prezintă o instalație de televiziune mecanică, cu disc Nipkow, adusă pentru demonstrații de firma Philips. Ziarul Universul din 25 octombrie 1937 menționează evenimentul sub titlul: 'Cel dintâi post de televiziune din România va începe să funcționeze peste câteva zile la București'; acesta este primul post cu care încep emisiunile experimentale de televiziune.

Anul 1953 este un an important pentru începuturile televiziunii din România, a fost construit și probat primul emițător de televiziune românesc în alb-negru, realizat de profesorul Alexandru Spătaru. Prima transmisie de televiziune s-a făcut la data de 21 august 1955. Televiziunea Română a început să emită la 31 decembrie 1956 într-un studio improvizat din Floreasca, str. Moliere, nr. 2. Experimente de televiziune în culori au loc începând cu anul 1964.

Caracteristici semnal analogic terestru - standardul de televiziune OIRT
Romania a fost membră a organizației de radio și televiziune OIRT, între 1950–1992. La data de 1 ianuarie 1993, OIRT s-a unit cu European Broadcasting Union (EBU). Acronimul OIRT provine de la Organisation Internationale de Radiodiffusion et de Télévision, care a fost denumirea în limba franceză, sau în limba engleză: International Radio and Television Organisation, care avea sediul la Praga.

OIRT  fost considerat "omologul socialist" al Uniunii de Radiodifuziune din Europa de Vest (EBU). OIRT avea, de asemenea, un standard de televiziune modificat față de recomandările CCIR 601 pentru emisia și recepția semnalelor de televiziune.

Standardul adoptat de OIRT pentru transmisiile de semnal analogic, alb/negru impune următoarele caracteristici ale semnalului de televiziune:
 Numărul de linii:
 Frecvența semicadrelor:
 Frecvența cadrelor:
 Frecvența liniilor:
 Formatul de cadru:
 Frecvența video maximă:
 Banda de frecvență video transmisă:
 Tipul de modulație pentru OIRT este de tip modulația în amplitudine (MA), iar polaritatea semnalului modulator este negativă.
 Nivelul semnalului de negru este de
 Tipul de modulație pentru semnalul de sunet este modulația în frecvență (MF)
 Diferența de frecvență între purtătoarea de imagine și cea de sunet este de
 Lățimea totală a semnalului este
 Frecvența minimă a canalului de de televiziune este
 Frecvența maximă a semnalului de televiziune este de
 Polarizarea undelor transmise este orizontală

Detalii tehnice
Transmiterea imaginilor în televiziunea analogică se bazează pe o caracteristică a creierului uman legată de percepția imaginile statice ca fiind într-o scenă în mișcare, atunci când afișăm imaginile statice într-o succesiune rapidă. Prin iluzia de animație, când secvențele afișate sunt proiectate una câte una cu o anumită viteză, (în cinematografie cu o frecvență de 24 imagini/secundă), va rezulta o iluzie de mișcare continuă, prin exploatarea unor factori psihologici ai vederii: memoria asociativă și persistența retiniană.
Mai multe detalii despre animație și tehnica proiecției cinematografice în paginile aferente: aici și aici.
Într-un televizor analogic, cu tub cinescop alb-negru, care la bază poate fi considerat un tub electronic gigant, ecranul este acoperit în interior cu o substanță fluorescentă (cu o denumire generică de luminofor, exemple de substanțe: sulfura de calciu, wolframat de bariu, etc.), iar fasciculul de electroni generat de catod și accelerat de anod, lovește stratul de luminofor. Circuite electronice specializate "trasează" o imagine pe ecran, mișcând fasciculul de electroni peste stratul fluorescent, excitând stratul de substanță în zona respectivă, obținându-se fenomenul de fotoluminiscență. La ecranele cinescop, acoperite cu luminofori, fotoluminiscența continuă cu o intensitate din ce în ce mai mică și după ce a fost întreruptă excitarea. Durata fotoluminiscenței (numită remanență) depinde de natura materialului și de temperatura la care se face excitarea acestuia, putând depăși, la tuburile special construite, durata de 1 secundă. Pentru a acoperi toată suprafața ecranului, fascicolul de electroni în tubul cinescop este deviat cu ajutorul unui câmp magnetic, generat de circuitele de baleiaj. Există câte un circuit electronic dedicat separat pentru a realiza mișcarea verticală a facicolului (acesta este circuitul de baleaj vertical) și un alt circuit, pentru mișcarea orizontală a spotului (circuitul de baleaj orizontal). Fasciculul trasează o linie pe ecran, începând de la stânga, cu mișcare către dreapta. În acest timp, pe durata deplasării fascicolului de electroni, circuite electronice modulează intensitatea fascicolului de electroni proporțional cu intensitatea luminoasă a imaginii captate la emisie. În zonele în care sursa, de la care se captează imaginea, are o luminozitate mai mare, curentul de facicol crește, iar în zonele unde intensitatea luminoasă percepută este mai mică, acolo și curentul de fascicol va scădea proporțional. Intensitatea fenomenului de fotoluminiscență este proporțională cu intensitatea fascicolului de electroni, ceea ce face ca pe ecran să obținem o variație de intensitate luminoasă, cu nuanțe de negru, gri și alb pe ecran, similară sursei de semnal de la emisie.

La capătul liniei, când fascicolul de electroni ajunge în partea din dreapta a ecranului, acesta trebuie readus la punctul de plecare, în stânga ecranului pentru a trasa o nouă linie. Mutarea fascicolului se face cu o viteză mult mai mare și, pentru a nu lăsa urme pe ecran, deoarece acesta acum nu conține informații utile, fascicolul este blocat, stins, de circuite electronice dedicate. Trasarea unei noi linii, diferită ca informație de linia precedentă, se face și cu o mișcare simultană de deplasare pe verticală, aici se intervine, pentru deplasarea spotului, prin câmpul magnetic generat de circuitul de deflexie pe verticală. Durata deplasării verticale (deci și distanța față de linia precedentă) este aleasă de așa natură încât să se acopere toată suprafața ecranului cu un număr de linii, calculat funcție de norma de transmisie a semnalului video, rezultată ca un compromis între obținerea unei imagini de calitate și complexitatea circuitelor electronice aferente transmiterii și recepționării semnalului de televiziune.

Similar, după ce sunt trasate toate liniile orizontale necesare dintr-un cadru, atunci când spotul ajunge în partea inferioară, colțul din dreapta jos a ecranului cinescop, acesta trebuie readus la punctul inițial de baleiere, în partea superioară, colțul din stânga sus a tubului cinescop. Readucerea la acest punct se face cu blocarea intensității fascicolului de electroni, pentru a nu produce urme pe ecran, ideal este cu o durată cât mai mică, dar durata e limitată din punct de vedere tehnologic de modalitatea de variație a câmpului magnetic, generat de circuitele de baleaj. Tuburile cinescop utilizează deflexia fascicolului de electroni, atât pe orizontală, cât și pe verticală, printr-un câmp magnetic generat cu seturi de bobine. Schimbarea sensului de deplasare implică o schimbare a sensului curentului în bobine, iar acest lucru generează și o tensiune de autoinducție invers proporțională cu timpul alocat variației curentului prin bobine. Cu cât timpul pentru acestă variație este mai mic, cu atât tensiunea de autoinducție este mai mare. Pentru a face un compromis între posibilitatea de a gestiona aceste vârfuri de tensiune, cu scheme electronice simple, bazate pe tehnologiile dezvoltate la momentul inventării televiziunii, pe durata cursei inverse pe verticală se includ un număr mare de linii orizontale. Aceste linii nu vor putea deci transmite informație utilă, și se folosesc doar pentru a insera informații de sincronizare, plus alte semnale. Aceste semnale adiționale au fost adăugate odată cu dezvoltarea tehnologiilor în domeniul digital, când au fost utilizate pentru transmisii de date digitale, transmisii de tip teletext.

Semnalul complet de televiziune pentru o transmisie analogică se compune din semnalul de imagine, impulsuri de stingere și impulsuri de sincronizare, formând sincrosemnalul complex. Numărul nominal de linii transmise, în care se descompune imaginea la o transmisie analogică, este ales ca un compromis optim, între calitatea imaginii și gradul de complexitate al circuitelor necesare, determinat de lățimea benzii transmise. Pentru standardul OIRT s-a ales un număr de 625 de linii. Din cele 625 de linii transmise, numai 575 de linii sunt active, deci linii folosite pentru semnalul util, iar 50 de linii sunt pasive, acestea nu se observă pe ecranul cinescop, și sunt folosite pentru transmiterea de semnale de sincronizare sau de date (la sistemele ce includ teletext). Din considerente legate de micșorarea benzii ocupată de un semnal video, la momentul alocarii canalelor de televiziune, în anul 1940, s-a decis ca transmisia semnalului să se facă printr-o tehnica tip video interlaced (cunoscută și sub numele de scanare întrețesută), prin care se reușește dublarea ratei de cadre percepute a unui afișaj video, dar fără a consuma o lățime de bandă suplimentară. Semnalul întrețesut conține două câmpuri ale unui cadru video (semicadre), care sunt capturate consecutiv. Acest lucru îmbunătățește percepția mișcării pentru privitor și va reduce pâlpâirea. Frecvența de schimbare a semicadrelor a fost aleasă pentru a fi superioară frecvenței critice de pâlpâire, care, pentru o imagine cu un nivel de strălucire mediu pe ecranul unui tub cinescop, este de 40 Hz. De aceea toate standardele prevăd, din considerente de evitare a interferențelor, ca frecvența semicadrelor să fie egala cu frecvența rețelei de alimentare cu tensiune alternativă. În cazul OIRT este de 50 Hz.

Numărul de linii orizontale distincte utile ale unui cadru este mai mic decât numărul de linii standardizat, deoarece pentru transmiterea semnalului util se folosesc numai liniile active, parcurse în timpul cursei directe a balejului de cadre (baleajul pe verticală), restul liniilor fiind pasive. În practică, considerând și situațiile dezavantajoase, se poate considera că definiția imaginii pe verticală, în medie, este aproximativ 0.75 z, unde cu z notăm numărul nominal de linii teoretice.

În cazul unui baleiaj de tip întrețesut, între frecvența liniilor și frecvența semicadrelor trebuie să existe un raport fix, pentru ca liniile pare ale unui semicadru să se așeze exact între liniile impare ale semicadrului anterior. De aceea numărul nominal de linii:
unde  este frecvența liniilor, iar  frecvența cadrelor. Pentru a sincroniza imaginea, reprodusă pe un tub cinescop la redare, cu imaginea captată la emisie, se utilizează un circuit dedicat, care generează și inserează aceste impulsuri în componența semnalului complet de televiziune, urmând ca acestea de a fi extrase la recepție, cu un circuit electronic denumit "sincroprocesor". Rezultatul este un semnal video compozit (informații video cu sincronizare), de maxim 1 volt la o impedanță de 75 Ω. Semnalul audio (AF) (un semnal pentru transmisia mono sau două semnale în cazul difuzării stereofonice) este de obicei un semnal cu o lățime de bandă maximă de 15 kHz și un nivel maxim de 0 dBm (0.775 V / 600 Ω). Constanta de timp de preaccentuare este de 50 μs.
Pentru a transmite emisiunile de televiziune către publicul larg, semnalul video complex obținut, plus semnalul de sunet aferent, se introduc la emițător în circuite de modulare separate, unde fiecare modulează câte o purtătoare de frecvență intermediară (FI) (acestea au frecvențe diferite, conform standardului de televiziune ales).
 Semnalul audio, după trecerea prin circuite de corecții și compensări, este aplicat unui modulator în frecvență (MF), unde modulează o purtătoare de frecvență intermediară (FI). Tehnica de modulare este de obicei modularea în frecvență (MF), cu o abatere maximă tipică de 50 kHz, pentru un semnal cu frecvența de 1 kHz, cu un nivel de 0 dBm (0.775 V / 600 Ω) la intrare.

 Modulatorul video este un modulator în amplitudine, care modulează semnalul de frecvență intermediară (FI), de așa natură, pentru ca la o tensiune de 1 V semnal videocomplex să corespundă o purtătoare de frecvență intermediară de nivel scăzut, și, pentru aplicarea unei tensiuni de 0 volți semnal videocomplex, să corespundă un semnal FI de valoare mare. Acesta este modelul pentru standardul de modulație negativă.

Modulatorul în amplitudine MA va produce la ieșire două benzi laterale simetrice cu semnalele modulate. Astfel, lățimea de bandă a semnalului FI este de două ori mai mare decât lățimea de bandă a semnalului video aplicat la intrare. Pentru reducerea benzii de frecvență ocupată la emisie, modulatorul este urmat de un filtru special, care suprimă una din benzile laterale, rezultate în urma procesului de modulație. Suprimarea se face cu un filtru special, în circuitul de la emițător. Din cauza curbei de tăiere imperfectă a filtrului de la emisie, banda laterală se suprimă doar parțial, obținîndu-se un spectru de radiofrecvență denumit: cu "rest de bandă laterală" (RBL). Și pentru standardul OIRT, ca la majoritatea standardelor, se transmite numai banda laterală superioară. La standardul OIRT frecvența purtătoare de sunet este întodeauna mai mare decât frecvența purtătoare de imagine, diferența dintre acestea este de 6.5 MHz.

Semnalul de imagine, măsurat ca lărgimea de bandă, între zonele unde nivelul de semnal scade la -20 dB, este cuprins între  –1.25 MHz și  +6.25 MHz, unde prin   notăm frecvența purtătoare de imagine.
Semnalul de sunet, transmis pe o purtătoare separată, măsurat între nivele similare de atenuare, la -20 dB, este situat la +/- 0.25 MHz în jurul purtătoarei de sunet. În aceste condiții, banda unui semnal de televiziune pentru norma OIRT este de 8 MHz. Metoda de eliminare a benzii laterale permite o îngustare a spectrului emis, față de spectrul obținut din procesul de exploatare, și oferă posibilitatea măririi numărului de canale disponibile în benzile de frecvență înaltă și foarte înaltă, alocate transmisiilor de televiziune. Simultan, ocuparea unui spectru mai mic micșorează influența perturbațiilor reciproce între canale de emisie apropiate și permite implementarea unor soluții mai simple la fabricarea receptoarelor de semnal TV.

Alocarea benzilor de televiziune pentru standardul OIRT

Pentru standardul OIRT se rezervă banda II pentru emisiuni de radiofrecvență cu modulație în amplitudine, iar celelalte benzi sunt alocate pentru transmisiile de televiziune.
Dintre acestea, banda I și III sunt destinate transmisiei directe către abonat, iar banda IV este destinată transmisiilor prin relee terestre a emisiunilor tv  la mare distanța sau împreună cu banda V, pentru transmisiile de semnal tv color.
În standardul OIRT, între canalele 2 și 3 de TV există o gamă de unde ultrascurte destinată radiodifuziunii, cu transmisie tip modulație în frecvență.

Scoatere din uz
Guvernul României a aprobat, în data de 10 iunie 2015, printr-o Ordonanță de Urgență, ca emisia pe cale radio terestră a serviciilor de televiziune în sistem analogic, în banda de frecvențe radio 174-230 MHz, banda VHF (very high frequency), în spațiul canalului 6-11 pe care se transmite postul TVR 1, să poată continua, temporar, până la 31 decembrie 2016.

Note

Referințe

Bibliografie

Vezi și
 PAL
 SECAM
 IPTV
 Istoria televiziunii
 Societatea Română de Televiziune
 Televiziunea digitală terestră în România
 Televiziunea digitală terestră în Republica Moldova
 Televiziune digitală terestră
 Televiziune digitală terestră (DVB-T2)
 Televiziune digitală
 Televiziune digitală prin cablu
 Televiziune prin cablu
 Televiziune pe internet
 Televiziune prin satelit
 Televiziune terestră
 Televiziune
 Televiziunea în România
 Televiziunea în Republica Moldova

Televiziune
analogică
Telecomunicații în România


La deposición es el proceso geológico por el cual el material se agrega a un accidente geográfico o masa de tierra. Fluidos tales como el viento y el agua, así como el sedimento que fluye a través de la gravedad, el transporte previo de sedimentos erosionados, que, en la pérdida de energía cinética suficiente en el fluido, se deposita, la acumulación de capas de sedimento.

La deposición se produce cuando las fuerzas responsables del transporte de sedimentos ya no son suficientes para superar las fuerzas de las partículas de peso y fricción, creando una resistencia al movimiento. La deposición también puede referirse a la acumulación de sedimentos de la materia orgánica derivada o los procesos químicos. Por ejemplo, la tiza se compone en parte de los esqueletos de carbonato de calcio microscópicos del plancton marino, la deposición de la cual ha inducido procesos químicos (diagénesis) para depositar carbonato de calcio adicional. Del mismo modo, la formación del carbón comienza con la deposición de material orgánico, principalmente a partir de plantas, en condiciones anaeróbicas.

Referencias

Sedimentología

de:Ablagerung

Deposición (geología)


Largocephalosaurus es un género extinto de eosauropterigio que vivió en lo que ahora es China durante el Triásico Medio. La especie tipo es L. polycarpon y se creyó un pariente basal de los paquipleurosaurios y notosáuridos europeos, siendo su pariente más cercano Wumengosaurus. La segunda especie conocida, L. qianensis, lleva a los autores de su descripción a situar al género en la familia Saurosphargidae, que es un taxón próximo a Sauropterygia.

L. polycarpon se conoce por el holotipo, WIGM SPC V 1009, un esqueleto articulado y casi completo encontrado en la Formación Guanling, en la provincia de Yunnan, que data del Anisiense medio.

Filogenia
Cladograma según análisis filogenético de Li et al. en 2014:

Referencias

Sauropterygia
Géneros de reptiles
Fósiles del Triásico
Fósiles de Asia

Largocephalosaurus


Arethusa, mitolojide bir Nymph, ve Nereus'un kızıdır.

Artemis'in gözdelerindendir. Kendisine âşık olan Alpheus isimli bir göl tanrısından kaçarken, yolu Ortygia adasına varmıştır. Burada Artemis'ten yardım istemiş, o da Arethusa'yı bir kaynağa çevirmiştir. Ancak yılmaz göl tanrısı, ırmağının yönünü yeraltına çevirerek kendi suları ile onunkileri karıştırmıştır.

Nereidler

Arethusa (mitoloji)


Casimir of Poland may refer to:
 Any ruler of Poland named Casimir:
 Duke Casimir I the Restorer (101658)
 High Duke Casimir II the Just (113894)
 King Casimir III the Great (131070)
 King Casimir IV Jagiellon (142792)
 Saint Casimir (145884), Polish–Lithuanian prince

See also
 Kazimierz (disambiguation), the Polish form of the name Casimir

Casimir of Poland


U hinduističkoj mitologiji, Maharishi Bhrigu (Bhṛgu) bio je veliki drevni mudrac te jedan od sinova velikog boga Brahme. Živio je u doba Manua, koji je bio praotac ljudi u hinduizmu. Bhrigu, rođen iz Brahminog uma, poznat je i kao autor djela naziva Bhrigu Samhita, koje se smatra klasičnim hinduističkim astrološkim priručnikom.

Supruge mudraca Bhrigua su Khyati (kći boga Dakshe) i Kavyamata (Usana). Khyati i Bhrigu su roditelji dvojice sinova i jedne kćeri, čije je ime Lakšmi. Shukra — guru asura te bog planeta Venere — sin je Bhrigua i Kavyamate, dok je Bhriguu njegova ljubavnica Puloma rodila mudraca Chyavanu. Mudrac Jamadagni je bio Bhriguov potomak i otac mudraca Parashurame, avatara Višnua.

Izvori i bilješke

Mitološki Indijci
Astrologija

Bhrigu


Sørfjorden er den sydlige del af Søndeledfjorden i gamle Søndeled kommune (nu Risør kommune) i  i Agder fylke i Norge. Fjorden er 8 kilometer lang og ligger på sydsiden af øen Barmen. Den går fra det smalle sund som skiller Barmen fra fastlandet i øst til Rødsfjorden i vest. I Sørfjorden ligger flere mindre øer, blandt andre Rigårdsøya, Tobergsholmen, Stuøya, Hanøya og Engholmen.

Kilder og henvisninger

Risør
Fjorde i Agder

Sørfjorden (Risør)


Uma câmera corporal, bodycam ou "câmera junto ao corpo" é um wearable de áudio, vídeo ou registro fotográfico, e diferente das chamadas dashcams, ou "câmera de console", que são usadas desde os anos 1980 pela polícia nos Estados Unidos, usualmente no vidro frontal do veículo.

As câmeras corporais têm uma variedade de uso e estilo, dos quais o uso mais conhecido é como parte do equipamento de policiamento, mas sua aplicação também ocorre no comércio, sistema de saúde, jornalismo, sousveillance e vigilância, seu uso por militares também é comum.

Pesquisas sobre o impacto das câmeras pela polícia mostram evidências mistas quanto ao impacto no uso da força e na confiança das comunidades na polícia.

Projeto e financiamento público

As câmeras costumam ser projetadas para serem usadas em um de três locais: no torso, embutidas em um capacete ou em óculos. Alguns apresentam recursos de streaming, posicionamento GPS, transferência automática para armazenamento em nuvem, enquanto outros são baseados em armazenamento local. A integração entre aparelho e gerenciamento de frota também é oferecido. Algumas câmeras oferecem ativação automática com a capacidade de aderir às políticas de gravação específicas de cada agência. O Centro Nacional de Pesquisa, Teste e Avaliação de Tecnologia da Justiça Criminal, do Departamento de Justiça dos Estados Unidos, conduziu pesquisas de mercado sobre as câmeras para ajudar as organizações na compra da melhor câmera. A pesquisa discutiu a funcionalidade do dispositivo, óptica, áudio, GPS e várias outras categorias. O preço dessas câmeras varia entre US$200 e US$2.000. Nos Estados Unidos é possível receber subsídio do Governo Federal na aquisição de equipamento de áudio e vídeo (dentre outros) para melhorar o portfólio de equipamentos de determinado departamento ou agência. No começo de 2021, o programa foi expandido para departamentos de polícia pequeno, rural e tribal (SRT), uma das cidades a se beneficiar do programa foi Beulah, a cidade, com pouco mais de 3.100 habitantes, foi beneficiada com US$3.750 para a aquisição de 5 câmeras.

Aplicações

Aplicação da lei

Câmeras vestíveis são usadas pela polícia e outras organizações de aplicação da lei em países ao redor do mundo. As câmeras têm como objetivo melhorar a interação entre os policiais e o público. A primeira geração de câmeras corporais 'modernas' foi introduzida por volta de 2005 no Reino Unido, seguida de 2014 em diante por uma implementação em grande escala nos Estados Unidos, principalmente para aumentar a transparência e a responsabilidade policial . Outros países seguiram a tendência. Os primeiros estudos mostraram resultados positivos, mas as replicações levaram a resultados mistos. Foi demonstrado que os resultados diferem dependendo do contexto local e das diretrizes que regulam a ativação das câmeras corporais. Os desafios incluem treinamento, privacidade, armazenamento e o uso de gravações posteriormente no sistema judicial. Uma revisão sistemática avaliou as evidências disponíveis sobre o efeito das câmeras usadas no corpo na aplicação da lei sobre o comportamento da polícia e dos cidadãos. Eles descobriram que as câmeras usadas no corpo podem não afetar substancialmente o comportamento do policial ou do cidadão e que os efeitos sobre o uso da força e as atividades de prisão são inconsistentes e insignificantes. A pesquisa sugere que não há efeitos claros das câmeras em termos de comportamento dos cidadãos, como ligações para a polícia e resistência à prisão. A análise subsequente da pesquisa confirma essas descobertas e chama a atenção para como o escopo de muitas avaliações falha em levar em conta o contexto local ou as perspectivas dos cidadãos.

Combate militar

Câmeras usadas no corpo, bem como câmeras de capacete são usadas nas forças armadas. O vídeo pode ser armazenado localmente ou transmitido de volta para um centro de comando ou posto militar avançado. Um exemplo notável disso foi o ataque ao complexo de Osama Bin Laden, onde se acredita que o vídeo do ataque foi transmitido à Casa Branca. Em 2013, um soldado da Marinha Real Britânica foi condenado por assassinato após atirar e matar um insurgente afegão ferido e desarmado, contrariando a Convenção de Genebra. O incidente foi gravado por uma câmera de capacete cujas imagens e sons foram usados como prova em corte marcial. Em 2016, uma câmera recuperada do capacete de um combatente morto ofereceu imagem contrastante do caos e do pânico na batalha com o peshmerga curdo.

Combate a incêndios

Os bombeiros usam câmeras de capacete como uma ferramenta para avaliar incêndios e para fins de comunicação e treinamento. As câmeras nesta ocupação geralmente são câmeras térmicas para poder ver no escuro e dentro de edifícios cheios de fumaça. A realidade aumentada pode ser adicionada para acentuar contornos de objetos e pessoas. Dentro dos Estados Unidos alguns departamentos adotam o uso de câmera corporal. No exterior é comum a gravação para fim educativo e instrucional, inclusive no Brasil. Os bombeiros da França firmaram parceria para se equiparem com câmeras corporais após uma série de ataques. A Alemanha equipa alguns departamentos com câmeras. Nos Estados Unidos, cada vez mais departamentos tem adotado a tecnologia.

Assistência médica

As bodycams foram sugeridas e exploradas em partes da área médica. Os dados gravados podem auxiliar na pesquisa médica e limitar os erros causados por auto-relato com dados imprecisos. Especula-se que a subnotificação seja comum durante a realização de avaliações dietéticas e nutricionais. A pesquisa sugere que a gravação reduz a subnotificação durante essas avaliações. As câmeras podem, por exemplo, ser usadas como próteses de memória para condições que afetam a memória. Dispositivos vestíveis têm sido usado para auxiliar em ambientes clínicos. Em 2013, o Google Glass foi usado para auxiliar uma cirurgia, fornecendo uma maneira quase totalmente sem uso de mãos para transmitir e receber a consulta de outro cirurgião. Câmeras corporais foram fornecidas à equipe do hospital pelo Cardiff and Vale Health Board no País de Gales, no Reino Unido. As câmeras foram implementadas para reduzir a probabilidade de ataques violentos contra funcionários. De acordo com o gerente que dá suporte aos funcionários agredidos, as câmeras - e principalmente a gravação de áudio - têm sido vitais para o sucesso dos processos.

Aplicação no Brasil

No Brasil, os estados começaram a implementar o equipamento ainda em 2018, hoje os aparelhos compõem os uniformes da Polícia Militar de São Paulo, Canoas, Santa Catarina, Porto Alegre, Rondônia, Rio de Janeiro, dentre outros. O Distrito Federal testou modelos de câmera acoplada aos óculos ainda em 2012.

O número de câmeras em uso é superior a 6.620 (4.8%), no entanto, o contingente ativo para os estados que adotam o equipamento é superior a 140.000 militares ou 34% do efetivo nacional de 406.000 policiais militares.

O modelo mais avançado é do Estado de São Paulo, a entrega dos aparelhos foi finalizada em maio de 2020, em parceria com a Axon. São Paulo foi o primeiro a adotar um equipamento da marca no Brasil. Além do modelo Axon 3, lançado em 2016, o estado também adquiriu novos modelos Taser X2.

A Axon Enterprise (anteriormente Taser International) é conhecida, principalmente, por seu equipamento menos-letal de eletrochoque (Taser), e foi uma das primeiras a entrar no mercado de bodycam. A América Latina é responsável por 5% do mercado da marca.

Preocupações com a privacidade

Preocupações com a privacidade foram levantadas com essa tecnologia, principalmente no contexto dos óculos do Google e do policiamento. O advento da coleta de dados em grande escala, possivelmente em combinação com o reconhecimento facial e outras tecnologias capazes de interpretar vídeos em massa, significa que todas as câmeras, incluindo câmeras corporais, podem criar um meio de rastrear pessoas onde quer que elas vão. No policiamento, os críticos alertaram que cada policial pode se tornar uma "câmera de vigilância itinerante". A American Civil Liberties Union sugeriu políticas para equilibrar os direitos dos cidadãos com o desejo de mais transparência e responsabilidade.

Discurso das câmeras corporais policiais

A discussão sobre policiais usando câmeras corporais tem sido um debate há anos, já que muitos policiais começaram a usar câmeras corporais por volta de 2014, apesar do projeto piloto só ter sido efetivamente lançado anos mais tarde. Nem todos concordam com o uso de câmeras corporais, mas elas se tornam benéficas no caso de coleta de informações valiosas relacionadas a um crime que foi ou está sendo cometido. Ao mesmo tempo, a privacidade dos cidadãos pode ser comprometida por câmeras corporais, potencialmente expondo-os a publicidade indesejada. A responsabilidade da polícia aumenta, pois ela usa câmeras para garantir a proteção do público contra a má conduta policial e outros crimes.

Novas tecnologias
Com o sucesso e demanda de métodos de gravação de imagem, novos produtos surgem, hoje já é possível encontrar no mercado câmeras compactas que se acoplam a óculos, ouvido ou gola do uniforme, além de pistolas e aparelhos de eletrochoque que começam a gravar assim que o saque ou disparo é percebido. A aplicação das câmeras não está restrita a flagrar delitos e conduta questionável, podendo ser usada para prevenção de crime e comportamento criminoso.

Veja também
 Vigilância
Vigilância em massa
Polícia Militar no Brasil

Ligações externas
 Trabalho policial e novos 'dispositivos de segurança'. Security Dialogue, 46 (4), 2015
 Câmeras corporal da polícia: o que você vê?. The New York Times.
 FAQ sobre câmeras corporais
FAQ produzido pelo Departamento de Assistência à Justiça, do Departamento de Justiça dos Estados Unidos (em inglês)

Vídeo
Policiais dos Estados Unidos
Polícia do Brasil
Vigilância

Câmera corporal


O Stade de l'Épopée é um estádio de futebol localizado na cidade de Calais, na França.

O primeiro jogo disputado no estádio foi uma vitória de 4–1 para o Stade Lavallois sobre o ex-locatário Calais RUFC em 27 de setembro de 2008. Comporta  espectadores.

Ligações externas
Informações do estádio

Estádios de futebol da França
Estádios de futebol inaugurados em 2008

Stade de l'Épopée


وآخرتها معاك: الألبوم الثاني للمغنية اليسا، تم طرحه في 8 أغسطس 2000.حقق الألبوم نجاحا عربيًا واسع، حيث احتل المرتبة الأولى من حيث المبيع في العالم العربي فور صدوره، وبقي ثلاثة أشهر ضمن المراتب الثلاث الأول في الألبومات الأكثر مبيعًا في منافسة شديدة مع ألبوم «في عشق البنات» للمطرب محمد منير الذي صدرا في نفس التوقيت.ونتيجة الطلب الكثيف ونفاذ الطبعة الأولى تم إصدار ثمانية طبعات، بمتوسط 120 ألف نسخة لكل طبعة.بقى الألبوم للعام التالي 2001 على التوالي في قائمة الألبومات الأكثر مبيعًا في منافسة مع الألبومات التي صدرت آخر العام 2000 مثل: ألبوم إنت العزيز وألبوم جرحي أنا، والألبومات التي صدرت بداية العام 2001 مثل: ألبوم حبيب القلب وألبوم ليلة حبيبي؛ ولكن المنافسة الشرسة كانت مع ألبوم تملي معاك الذي ظلا معًا في منافسة شديدة مدة عام كامل في الألبومات الأكثر مبيعًا.

ضم الألبوم إحدى عشر أغنية جميعها من كلمات إلياس ناصر، وتضمن الألبوم ديو بتغيب بتروح الذي أدّته مع المغني راغب علامة، وقد حصلت الأغنية المصورة العديد من الجوائز،ونتيجة لذلك النجاح تم إصدار طبعات خاصة تحت اسم ألبوم بتغيب بتروح، وقد احتل المراتب الأولى في قوائم الألبومات الأكثر مبيعا في مصر.كما تصدر الديو الأغاني الأكثر استماعًا لمدة عامًا كاملاً على مواقع الإنترنت العربي آنذاك. وفي 2001، ضم راغب علامة الأغنية في ألبومه «سهروني الليل» لإستغلال النجاح الواسع.

قائمة الأغاني
احتوى الألبوم على إحدى عشر أغنية، جميعها من كلمات الشاعر إلياس ناصر، وتضمن الألبوم ديو بتغيب بتروح الذي أدّته مع المغني راغب علامة. وقد حصلت الأغنية العديد من الجوائز، وما زالت تحقق نجاح بملايين المشاهدات عبر يوتيوب.

مراجع

ألبومات 2000
ألبومات إليسا

وآخرتها معاك (ألبوم)


Pinninghøj (på tysk Großsteingrab Philippstal) var en langdysse beliggende cirka 300 meter øst fra Filipsdal (Pinningsand) på vej til Gingtoft i Stenbjergkirke kommune i det østlige Angel (Sydslesvig). Pinninghøj var Angels største kæmpegrav. Den blev allerede i 1811 fredet, men er nu næsten ødelagt. Dyssen med tre kamre var 140 skridt (cirka 105 m) lang og 60 skridt (cirka 45 m) bred. En stenrække delte dyssen i to dele. Dyssen fra tragtbægerkulturen var orienteret nord-syd.

Referencer

Stenalderstensætninger i Sydslesvig
Angel

Pinninghøj


بلدية بونغا (بالإسبانية: Ponga) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية بونغا 688 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية بونغا

بلديات أشتورية
أبرشيات في بونغا (أستورياس)

بونغا (أستورياس)


Marie Kugel née Diener le  dans le  et morte le  à Hyères, est une anarchiste individualiste. Elle représente aussi le courant anarchiste chrétien en France.

Biographie
Les parents de Marie Kugel sont Auguste Diener, cordonnier et Marie Honorine Chauvin, piqueuse de bottines. Elle est employée des téléphones à la mort de ses parents. Sa sœur Esther se marie à l'anarchiste marseillais Charles Hotz.

Ernest Armand devient le compagnon de Marie Kugel après avoir quitté sa femme. Ensemble, ils lancent le périodique L'Ère nouvelle, initialement de tendance chrétienne anarchiste. Ils sont proches de camarades protestants ou baptistes, originaires de « milieu populaire ou de la couche inférieure de la classe moyenne. Le premier numéro sort en avril 1901. Marie Kugel y expose, en 1902, son point de vue sur le mariage et le salariat, qui sont pour elle  et renforcent l'inégalité homme-femme. Il faut, selon elle, se concentrer sur la qualité de la rencontre plus que sur sa durée.

En , elle est de ceux qui, avec Georges Butaud et Sophie Zaïkowska, Henri Zisly, Émile Armand, Henri Beylie, Henri Prost, Georges Deherme et Paraf-Javal, sont à l'origine de la création d'un milieu libre en France. Le projet se réalise en 1903 et aboutit à la naissance du Milieu libre de Vaux (ou La Clairière de Vaux), un hameau de la commune d'Essômes-sur-Marne. Marie Kugel relate dans L'Ère Nouvelle cette aventure du milieu libre de Vaux. Elle explique également que l'imprimerie permet à cette communauté de subsister.

D'ailleurs, ses échanges épistolaires en 1903 avec Lucien Descaves montrent un intérêt pour ces colonies libertaires et milieux libres.

Atteinte de tuberculose, elle meurt en mars 1906, provoquant une pause dans la parution de L'Ère Nouvelle.

Œuvre

Références

Annexes

Liens externes

Anarchiste chrétien
Naissance en octobre 1871
Naissance dans le 15e arrondissement de Paris
Décès en mars 1906
Décès à Hyères
Décès à 34 ans
Mort de la tuberculose
Individualiste libertaire français
Écrivain libertaire

Marie Kugel


Ignacio Lucas Albarracín (Córdoba, 31 de julio de 1850 - Lomas de Zamora, 29 de abril de 1926) fue un jurisconsulto argentino, abogado y durante más de cincuenta años primer secretario y presidente de la Sociedad Argentina Protectora de los Animales. En Argentina el 29 de abril se festeja el Día del Animal en homenaje al doctor Ignacio L. Albarracín.

Nació en Córdoba, pero siempre se consideró sanjuanino de nacimiento por el hecho de que su padre, el coronel sanjuanino Santiago Albarracín, vivía refugiado en esta ciudad por razones políticas. Por eso también figura como nacido en San Juan en muchos documentos oficiales.

En resumen
Pariente cercano de Domingo Faustino Sarmiento, estableció su estudio en Buenos Aires y junto a él participó de algunas luchas políticas. Se dedicó a su profesión y no admitió ningún cargo de naturaleza política. Fue secretario de la Sociedad Argentina Protector de los Animales fundada en 1879. Sucedió a Sarmiento como presidente de dicha entidad en 1885, cargo que desempeñó hasta su muerte. Durante su gestión realizó campañas contra las riñas de gallos, las corridas de toros y el tiro a la paloma. Fue uno de los propulsores de la Ley Nacional de Protección de Animales (N.º 2786), promulgada el 25 de julio de 1891. Esta Ley, llamada comúnmente "Ley Sarmiento", es la precursora del proteccionismo animal contra la crueldad hacia los animales.

Juventud
El Dr. Ignacio Lucas Albarracín había nacido en Córdoba el 31 de julio de 1850, el día de San Ignacio de Loyola. Fue bautizado con los nombres Lucas Ignacio Emiliano. Sus padres fueron el coronel Santiago Albarracín, emparentado con Sarmiento, y Flora Rojo, quien a su vez era familiar de personajes sanjuaninos como Guillermo Rawson (primo), José Rudecindo Rojo (padre), Camilo Rojo (hermano) y Anselmo Rojo (tío).

Recibió su educación primaria en San Juan. Después de haberse recibido de bachiller en el Colegio Montserrat en Córdoba, llegó a Buenos Aires, cuando aún no existía la Capital Federal, donde egresó con el título de doctor en jurisprudencia de la Facultad de Derecho y Ciencias Sociales de Buenos Aires el 1 de mayo de 1873. Atendió a Sarmiento como su secretario personal durante un tiempo, supuestamente durante la época postpresidencial del mismo, algo que resultó en una profunda amistad y un trato afirmado en la casa de Flora Rojo, su madre, donde personas prominentes como Bartolomé Mitre, Guillermo Rawson y Sarmiento solían reunirse para cenar y discutír.

Dueño de una modesta fortuna, más que suficiente para su sencillo modo de vivir, pronto encontró lo que fue el objetivo de su vida y por el que lucho hasta su muerte: la necesidad de defender a todos los animales, entendiendo que aún aceptando su inferioridad con respecto al hombre no había necesidad de martirizarlos, castigarlos o gozar de su dolor.

Albarracín inició su cruzada contra la doma de potros, la riña de gallos, las corridas de toros, la crueldad en la matanza para faenar animales, el tiro a la paloma, la protección a los equinos de tiro (logrando la obligación de colocarle protección en la cabeza en los días de verano), en fin, un sinnúmero de cosas en las que transitaba su amor a la naturaleza y el culto civilizado de la vida. Asimismo, luchó contra la maldad cinegética, condenó con admoniciones rotundas el oprobio de los zoológicos que priva de la libertad a las águilas, que degenera el impulso natural de félidos y enferma de nostalgias indecibles a todos los demás animales. Además se opuso el maltrato de las comunidades indígenas.

Fundación de la Sociedad Argentina Protectora de los Animales
Fundador, junto con Sarmiento, Mitre, el reverendo J. F. Thomson, Guido y Spano y V. F. López, fue primer secretario, presidente popular y vitalicio de la Sociedad Argentina Protectora de los Animales, integró la Liga contra la trata de blancas y presidió el comité de moralidad pública, pero por sobre todas las cosas fue enfervorizando más —día a día— su dedicación por animales; constituyéndose en un arquetipo legendario y un símbolo, conformando además un anecdotario que no solo contenía gestos, actos valiosos y bellas acciones, sino siendo objeto también de la caricatura, el sarcasmo y hasta la burla de los que nunca alcanzaron a comprender la superioridad de su espíritu.

Al final de su vida, Albarracín ya era un hombre que pertenecía más a los perros, a los caballos, a los pájaros, que a su familia constituida por su esposa Sara Bibiana Carranza Davison, quien aceptó abnegadamente que este preclaro hombre sacrificara sus negocios, su casa y hasta un mayor bienestar por esta pasión. De esta unión nacieron nueve hijos: Ignacio Jorge, Sara María, Mario Enrique, Raquel Margarita, Enrique Pedro, Flora Carmen,
Raquel Margarita, Arturo Santiago y María Dora.

Residió en Tigre, Capital Federal y Lomas de Zamora.

Día del Animal en Argentina

Albarracín falleció el 29 de abril de 1926. En su homenaje, y por  iniciativa de la Sociedad Protectora de Animales, se conmemora en Argentina el Día del Animal.

En 1907 Albarracín gestiona con el Dr. Ponciano Vivanco, presidente del Consejo Nacional de Educación la celebración de la Fiesta del Animal, tomando como ejemplo la festividad del Domingo del animal que se realizaba en Londres por los pastores de las iglesias, donde se hacían sermones para inculcar el respeto por los animales. Esto se aprueba y se pasa la celebración para el año siguiente. En 1908 se prepara la reunión para el 29 de abril, pero debe suspenderse por lluvia, y se realiza el subsiguiente 2 de mayo, pero luego se sigue festejando el 29 de abril. El acto inicial se realizó en el Zoológico con la presencia del presidente de la Nación, Figueroa Alcorta, varios ministros y 15.000 escolares y se soltaron 500 palomas mensajeras.

Véase también
 Bienestar de los animales

Referencias

Nacidos en Córdoba (Argentina)
Fallecidos en la provincia de Buenos Aires
Familia Albarracín
Familia Rojo
Abogados de la provincia de Córdoba (Argentina)
Sanjuaninos por adopción
Activistas por los derechos de los animales
Alumnado de la Facultad de Derecho de la Universidad de Buenos Aires

Ignacio Lucas Albarracín


Santiago del Estero (, Spanish for Saint-James-Upon-The-Lagoon) is the capital of Santiago del Estero Province in northern Argentina. It has a population of 252,192 inhabitants, () making it the twelfth largest city in the country, with a surface area of 2,116 km2. It lies on the Dulce River and on National Route 9, at a distance of 1,042 km north-northwest from Buenos Aires. Estimated to be 455 years old, Santiago del Estero was the first city founded by Spanish settlers in the territory that is now Argentina. As such, it is nicknamed "Madre de Ciudades" (Mother of Cities). Similarly, it has been officially declared the "mother of cities and cradle of folklore."

The city houses the National University of Santiago del Estero, founded in 1973, and the Universidad Católica, founded in 1960. Other points of interest include the city's Cathedral, the Santo Domingo Convent, and the Provincial Archeology Museum.

The Santiago del Estero Airport is located 6 kilometres north of the city, and has regular flights to Buenos Aires and San Miguel de Tucumán.

The climate is subtropical with cool dry winters and wet humid summers. It receives an average annual precipitation of 600 mm, and the climate is warm.

Santiago del Estero and its region are home to about 100,000 speakers of the local variety of Quechua, making it the southernmost outpost of the language of the Incas. It is one of the few indigenous languages surviving in modern Argentina.

History

After a series of exploratory expeditions from Chile starting in 1543, Santiago del Estero del Nuevo Maestrazgo was founded on July 25, 1553, by Francisco de Aguirre (although some historians consider its true foundation to be in 1550). Although it is the oldest city in Argentina, it preserves little of its former Spanish colonial architecture, except for several churches.

In 1576, the governor of a province in northern Argentina commissioned the military to search for a huge mass of iron, which he had heard that Natives used for their weapons. They called the area "Heavenly Fields," translated into Spanish as Campo del Cielo. (This term now refers to a protected  area situated on the border between the provinces of Chaco and Santiago del Estero, where a group of iron meteorites were found, estimated as having fallen in a Holocene impact event some 4,000–5,000 years ago. In 2015, Police arrested four alleged smugglers trying to steal more than a ton of protected meteorites.)

The city was the capital of the Intendency of San Miguel de Tucumán during the Viceroyalty of the Río de la Plata, and first seat of its bishop; those were later moved to Salta and Córdoba respectively.

Santiago del Estero stands in the middle of an extensive but largely semi-arid agricultural region. Originally a dry forest area, the abundance of quebracho attracted timber industries of British capital during the 19th century, leading to extensive deforestation; the British-owned Central Argentine Railway reached the city in 1884.

The province, in 1948, elected a young Peronist activist, Carlos Arturo Juárez, as its Governor. Santiago del Estero's central political figure during the second half of the 20th century, he soon became indispensable to local politics (even out of power). A true Caudillo (strongman), his amiable demeanor belied a record of ruthlessness towards opposition figures.

The construction of the nearby Quiroga Dam (on the Río Dulce) in 1950, eased the city's chronic water shortage and spurred the growth of local agriculture, based on cotton and olives. The city's first school of higher education, the Instituto Superior del Profesorado (a normal school), was established in 1953. The city developed a sizable manufacturing sector based on textile mills and other light industry from the 1950s on, though the public sector remained the largest employer. Santiago del Estero's population reached 100,000 in 1970.

The province, however, remained one of the poorest in Argentina, falling further behind. In 1993, the city made international headlines when rioting erupted around the governor's mansion. What began as a protest by government workers who had not been paid in three months, soon grew to 4,000 demonstrators who burned cars, destroyed government buildings and even invaded the homes of prominent politicians.

Juárez, by the 1990s, was readily ordering his opponents' deaths, notably that of former Governor César Iturre in 1996 and of Bishop Gerardo Sueldo in 1998. The 2002 deaths of two local women, however, were traced to Juárez's assassin, Antonio Musa Azar, and in an attempt to retain power, Juárez resigned (appointing his wife, Nina Juárez, governor).

The bid failed, however, as President Néstor Kirchner signed an executive order removing Mrs. Juárez from her post in March 2004. The Juárez couple, in their nineties, subsequently lived under house arrest in the city of Santiago del Estero; the former strongman died in 2010.

Transport

Public

The Vicecomodoro Ángel de la Paz Aragonés Airport was built in 1959 and currently has flights to and from Buenos Aires operated by Aerolíneas Argentinas. In recent years it has been refurbished and expanded given that it was operating at full capacity.

The city's main road connection to other provinces is National Route 9, which connects it to the cities of Cordoba, Rosario and Buenos Aires to the south and San Miguel de Tucumán, Salta and San Salvador de Jujuy to the north. National Route 64 connects the city to San Fernando del Valle de Catamarca, the capital of Catamarca Province. In November 2008, a new long-distance bus terminal was inaugurated, replacing the previous bus terminal in the city.

Railway
The city has historically been connected through the Belgrano and Mitre railways. An elevated commuter rail line known as Tren al Desarrollo is under construction in the city, connecting Santiago del Estero to the city of La Banda.

Notes:
1 Under construction, work in progress

Climate

Santiago del Estero lies in a transition zone between more temperate climates, typical of the Pampa, and the hotter climates of the Chaco region: while daytime highs are decidedly very hot, nights tend to cool down more than most locations in the Chaco. It has a hot semi-arid climate (BSh) bordering on a humid subtropical climate (Cwa) under the Köppen climate classification.

The city is notorious for its very hot summer weather: the average high is  and  are attained on a regular basis; the highest temperature on record is  on November 1, 2009. Nighttime temperatures are  in midsummer. There is a very short, humid season between December and February, with up to  monthly; however, this rain falls during a handful of very strong thunderstorms, and so the amount that falls on a given year is extremely variable.

Fall is still warm, with average highs of  in April, and lows of . Temperatures can still soar to  in this season. Rainfall is scarce, and becomes practically 0 for 5 months: in July, only  are expected. Winters bring very pleasant days () with markedly colder nights (under ). Nonetheless, these averages are obtained through an alternance of heat waves and cold waves: short periods of  are followed by frosty days with highs around , and sometimes the thermometer fails to reach . The thermometer does descend below , and the record low is  on July 18, 1975.

Late in the winter, heat waves become much more common, and in September,  are already possible. The pattern of intense heat waves followed by cool, windy weather is typical of spring, which is also very dry in Santiago. The high temperatures, extreme dryness and high winds create a very dusty environment. In October, the average high is already , and rainfall only arrives in late November. December is as hot as January, and the abundant rains make the landscape green for a few months.
Total precipitation is low, , and varies from one year to another.

Culture

Some important figures related to the history of Santiago del Estero are Colonel Juan Francisco Borges, who led the local battalion of the Army of the North during the Argentine War of Independence (and an ancestor of writer Jorge Luis Borges), the 19th-century painter Felipe Taboada, as well as Francisco René and Mario Roberto Santucho, founders of the Partido Revolucionario de los Trabajadores (Workers' Revolutionary Party, PRT) and the Ejército Revolucionario del Pueblo (People's Revolutionary Army, ERP), the two leading guerrilla organizations during the wave of unrest in the 1970s.

The city is home to numerous important Argentine artists, such as Ramon Gómez Cornet, Carlos Sánchez Gramajo, Alfredo Gogna, Ricardo and Rafael Touriño in visual arts, and Jorge Washington Ábalos, Bernardo Canal Feijóo, Clementina Rosa Quenel, Alberto Tasso, Carlos Virgilio Zurita and Julio Carreras (h) in literature.

Santiago's musical heritage is one of the most important cultural aspects of the city, with typical folklore chacarera and zamba. Some renowned artists and groups include the Manseros Santiagueños, the Ábalos Brothers (led by Adolfo and Alfredo Ábalos), Jacinto Piedra and Dúo Coplanacu.

Sports
The city is home to the Asociación Atlética Quimsa, 2015 champion of Argentina's Liga Nacional de Básquet. The team plays its home games at the Estadio Ciudad de Santiago del Estero.

In 2021, the Estadio Único Madre de Ciudades was inaugurated in Santiago del Estero. The stadium is expected to host ten matches of the 2023 FIFA U-20 World Cup.

Notable people

 Nicolás Aguirre (born 1988), basketball player
 Amancio Jacinto Alcorta (1805–1862), composer and polician
 Casimiro Alcorta (1840–1913), tango musician
 Ramón Carrillo (1906–1956), neurosurgeon and public health advocate, first health minister of Argentina
 Mariela Coronel (born 1981), footballer
 Agustina Palacio de Libarona (1825–1880), writer, storyteller; also known as "La Heroína del Bracho"
 Omar Sebastián Pérez (born 1981), footballer
 Alberto Soriano (1905–1981), composer
 Federico Villegas (born 1966), diplomat

Villages

Gallery

See also

 1817 Santiago del Estero earthquake

Notes

External links

 Santiago del Estero Culture, art, myths: in Spanish.
 Municipality of Santiago del Estero
 Municipal info

 Historia de Santiago del Estero
 Universidad Nacional de Santiago del Estero

Populated places in Santiago del Estero Province
Capitals of Argentine provinces
Populated places established in 1553
Cities in Argentina
1553 establishments in the Spanish Empire

Santiago del Estero


Geogenanthus ciliatus é uma espécie de planta com flor pertencente à família Commelinaceae. É nativa da Floresta Amazônica, sendo encontrada desde o Equador ao norte do Peru, com habitat na floresta tropical. É uma das três representantes do gênero Geogenanthus.

Taxonomia
Foi descrita pelo botânico alemão Gerhard Brückner, conhecido por suas colaborações com a família Commelinaceae, tendo sua descrição sido publicada no periódico botânico Notizblatt des Botanischen Gartens und Museums zu Berlin-Dahlem em 1931. É uma das três representantes do gênero Geogenanthus, descrito pelo botânico alemão Ernst Heinrich Georg Ule, ao lado de G. poeppigii e G. rhizanthus. O epíteto específico, ciliatus, deriva do mesmo termo em latim, que significa 'ciliado', fazendo referência à sua morfologia foliar.

Distribuição
Se encontra distribuída pelo norte da Floresta Amazônica, tendo sido documentada em altitudes médias, desde o leste do Equador, seguinte até a Colômbia, ao norte do Peru. É, geralmente, encontrada próxima ao solo, habitando as florestas tropicais úmidas. Esta espécie é adaptável à ambientes de pouca luminosidade, sendo, muitas vezes, cultivada como planta de casa.

Monocotiledóneas
Commelinaceae
Commelinales

Geogenanthus ciliatus


Existen actualmente dos líneas ferroviarias entre Madrid y Barcelona:
 La línea Madrid-Barcelona de ferrocarril convencional, construida en el  y numerada como 200
 La línea de alta velocidad Madrid-Zaragoza-Barcelona-Frontera francesa, construida en las últimas décadas y numerada como 050

Línea Madrid-Barcelona (desambiguación)


Svijeća kao kršćanski vjerski simbol simbolizira Isusa Krista. Vjernicima pokazuje da su zajedničari božanskog svjetla.

Još u ranom kršćanstvu, kad se čitalo evanđelje, svijeće su se palile ne radi raspršivanja tame, nego radi pokazivanja radosti. Zbog toga je i u vrlo malim prostorima bilo mnogo svjetiljaka, što znači da nije bila potreba radi rasvjete, nego obredna. Isus je često o sebi samom dosljedno govorio kao o svjetlu. Osim što simbolizira svijeća Božju prisutnost među nama, kazuje da su kršćani preko Krista i sami postali božansko svjetlo. Svjetlo zavjetnih svijeća sveti Atanazije Veliki nazivao je prinosom vjernih. Mnoštvo upaljenih svijeća bilo pred Isusovom ili Marijinom slikom, ili slikama svetaca znači veliko pridavanje slave Bogu, koji je s nama podijelio svoju slavu.

Izvori

Kršćanstvo
Simboli

Svijeća (kršćanski vjerski simbol)


පැලවත්ත යනු බත්තරමුල්ල ප්‍රධාන නගරයට අයත් උප නගරයකි. බත්තරමුල්ල ප්‍රධාන මංසන්ධියේ සිට පන්නිපිටිය පාරේ කිලෝමීටර එකහමාරක් පමණ ගමන් කල විට පැලවත්ත හන්දිය හමුවේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

පැලවත්ත


إي جي إيه  وهو معيار عرض الرسومات لشركة أي بي أم وهو يقع بين سي جي إيه و منظومة عرض مرئي من ناحية أداء الرسومات (أي الألوان ودقة الشاشة). وكان قد قدمة من قبل شركة أي بي أم عام 1984 لأنظمة حواسيبها بي سي/إيه تي, وهي تولد شاشة ب16 لونا ودقة شاشة تصل إلى 640x350. واحتوت على 16 كيلوبايت من ذاكرة القراءة فقط لتوسيع قدرة بيوس لتشمل وظائف عرض إضلفية و وحدة تحكم بالرسومات 6845 من شركة موتورولا.

مراجع

استحداثات متعلقة بالحواسيب في 1984
بطاقات عرض مرئي

إي جي إيه


Nicolae Grozea () a fost un haiduc român din secolul al XVIII-lea.

Date biografice
Nicolae Grozea s-a născut într-o familie de țărani la sfârșitul secolului al XVIII-lea într-un sat din județul Vâlcea. A participat la Revoluția din 1821 iar după moartea lui Tudor Vladimirescu a continuat pentru puțin timp rezistența alături de Gheorghe Cârjaliul, Vasile Haiducul și Ghiță Haiducul. Se ascunde apoi în București unde este martor la execuția mai multor căpitani de haiduci și panduri: Dinu Harambașa, Stan Bălosu, Gheorghe Cuțui și Simon Mehedințeanu. Devine proprietarul unei cârciumi în care îl cunoaște pe Ioniță Tunsu, fiu de diacon din Olt și paraclisier la Biserica Sfântul Gheorghe Vechi din București. Celor doi li se alătură Dumitru Lungu din Mehedinți și decid să apuce calea codrului.

Activitatea
Cei trei haiduci comit o serie de jafuri și tâlhării dintre care cea mai cunoscută este cea a logofătului Manolache, pe care îl atacă în curte sa de Anul Nou. Pus sub urmărie, Grozea este arestat la Focșani și trimis la Iași pentru judecată însă scapă din arest simulând o boală. Este arestat din nou în 1832 (în același an în care Ioniță Tunsu este ucis de către poteră pe podul Grozăvești), judecat și trimis la ocna Telega. Reușește să evadeze pe 10 ianuarie 1834, după ce lovește un subofițer cu o bucată de sare și escaladează crivacul de 75 de metri a minei, împreună cu alți 13 deținuți. După evadare jefuiește un negustor evreu pe nume Abraham, de la care fură 40.000 de lei și îl atacă pe Soliman Kara, aga de Karaman. Autoritățile pun o recompensă de 5000 de lei pe capul său, o sumă foarte mare pentru acea perioadă, însă nu trădarea îi aduce sfârșitul, ci o luptă în pădurea Vlașcăi din 1834, fiind decapitat de un poteraș român (în balade poterașul era spân, simbol al maleficului în folclorul românesc).

Moștenirea
Baladele despre cei trei haiduci, mai ales Grozea și Tunsu, au apărut încă din timpul vieții acestora iar poezia Groza, care se referă la Nicolae Grozea, a fost publicată de Vasile Alecsandri în 1844, la scurt timp după moartea acestuia. Alecu Russo îl intitulează, într-unul dintre articolele sale, Groază, ultimul haiduc român în timp ce Nicolae D. Popescu a dedicat o nuvelă haiducilor. De asemenea, în opinia unor istorici, scenariul filmului Haiducii din 1966 este inspirat din poveștile lui Nicolae Grozea și Ioniță Tunsu'.

Note

Nașteri în secolul al XVIII-lea
Anul nașterii lipsă
Decese în 1834
Haiduci români
Români din secolul al XVIII-lea
Români din secolul al XIX-lea

Nicolae Grozea


Historia
Tras la moción de censura que provocó la caída del gobierno de Antonio González y González, Espartero, tras ser rechazado por Salustiano de Olózaga para formar gobierno, se reunió con los presidentes del Congreso (Pedro de Acuña) y de Senado (Conde de Almodóvar) y les pidió que le dieran tres nombres de personas íntegras para ejercer el cargo, al día siguiente tomó el primer nombre de esta lista, el capitán general José Ramón Rodil y Gayoso y le encomendó formar gobierno.

El nuevo presidente tenía un gran prestigio dentro del ejército pero carecía de experiencia política. El Gobierno de Rodil continuó las medidas del precedente, acelerando el proceso de desamortización dirigido por el ministro Miguel Antonio de Zumalacárregui. Así mismo se consiguieron sacar adelante, con retraso, los presupuestos para el año 1842 (1 de agosto). Sin embargo, la oposición a Espartero, que se había acentuado con el Levantamiento de O'Donnell de 1841 a la cabeza de los moderados, seguía latente. Uno de los problemas más graves al que tuvo que hacer frente el gobierno fue la revuelta en Barcelona en 1842 como consecuencia de la política librecambista del gobierno.

La represión dirigida por Espartero desembocó en el bombardeo de Barcelona aumentando la animadversión hacia Espartero en muchos sectores de la sociedad española. La revuelta afectó a la vida política que se derivó en la clausura y posterior disolución de las Cortes (3 de enero de 1843) sin que se llegara a aprobar el presupuesto para el año 1843.

Las elecciones de marzo de 1843 dieron una amplia mayoría a los progresistas pero divididos en tres corrientes importantes: legales dirigidos por Cortina, los puros por López y los ayacuchos partidarios de Espartero. La hetereogenidad de las Cortes dificultó la labor del gobierno y Espartero intentando respetar la mayoría legislativa, forzó la dimisión del gobierno el 9 de mayo de 1843.

Notas

Véase también
Presidente del Consejo de Ministros de España

Enlaces externos

Regencia de Espartero
Rodil

Gobierno de José Ramón Rodil