The red-wattled lapwing (Vanellus indicus) is an Asian lapwing or large plover, a wader in the family Charadriidae. Like other lapwings they are ground birds that are incapable of perching. Their characteristic loud alarm calls are indicators of human or animal movements and the sounds have been variously rendered as did he do it or pity to do it leading to the colloquial name of did-he-do-it bird. Usually seen in pairs or small groups not far from water, they sometimes form large aggregations in the non-breeding season (winter). They nest in a ground scrape laying three to four camouflaged eggs. Adults near the nest fly around, diving at potential predators while calling noisily. The cryptically patterned chicks hatch and immediately follow their parents to feed, hiding by lying low on the ground or in the grass when threatened.

Taxonomy

Traditionally well known to native hunters, the red-wattled lapwing was first described in a book by the French polymath Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon in his Histoire Naturelle des Oiseaux in 1781. The bird was also illustrated in a hand-coloured plate engraved by François-Nicolas Martinet in the Planches Enluminées D'Histoire Naturelle produced under the supervision of Edme-Louis Daubenton to accompany Buffon's text. Neither the plate nor Buffon's description included a scientific name but in 1783 the Dutch naturalist Pieter Boddaert used the binomial name Tringa indica in his catalogue of the Planches Enluminées. The type locality is Goa in western India. It was subsequently placed in various other genera such as Sarcogrammus and Lobivanellus before being merged into Vanellus which was erected by the French zoologist Mathurin Jacques Brisson in 1760. Vanellus is the Medieval Latin for a "lapwing". It is a diminutive of the Latin vanus meaning "winnowing" or "fan". The specific epithet indicus is the Latin for "India".

Across their wide range there are slight differences in the plumage and there are four recognized subspecies:
 V. i. aigneri (Laubmann, 1913) – southeast Turkey to Pakistan
 V. i. indicus (Boddaert, 1783) – central Pakistan to Nepal, northeast India and Bangladesh
 V. i. lankae (Koelz, 1939) – Sri Lanka
 V. i. atronuchalis (Jerdon, 1864) – northeast India to south China, southeast Asia, Malay Peninsula and north Sumatra

Description
Red-wattled lapwings are large waders, about  long. The wings and back are light brown with a purple to green sheen, but the head, a bib on the front and back of the neck are black.  Prominently white patch runs between these two colours, from belly and tail, flanking the neck to the sides of crown.  Short tail is tipped black.  A red fleshy wattle in front of each eye, black-tipped red bill, and the long legs are yellow. In flight, prominent white wing bars formed by the white on the secondary coverts.

Race aigneri is slightly paler and larger than the nominate race and is found in Turkey, Iran, Iraq, Afghanistan and the Indus valley. The nominate race is found all over India. The Sri Lankan race lankae is smaller and dark while atronuchalis the race in north-eastern India and eastern Bangladesh has a white cheek surrounded by black.

Males and females are similar in plumage but males have a 5% longer wing and tend to have a longer carpal spur. The length of the birds is 320–350 mm, wing of 208–247 mm with the nominate averaging 223 mm, Sri Lanka 217 mm. The Bill is 31–36 mm and tarsus of 70–83 mm. Tail length is 104–128 mm.

It usually keeps in pairs or trios in well-watered open country, ploughed fields, grazing land, and margins and dry beds of tanks and puddles. They occasionally form large flocks, ranging from 26 to 200 birds. It is also found in forest clearings around rain-filled depressions. It runs about in short spurts and dips forward obliquely (with unflexed legs) to pick up food in a typical plover manner. They are said to feed at night being especially active around the full moon. Is uncannily and ceaselessly vigilant, day or night, and is the first to detect intrusions and raise an alarm, and was therefore considered a nuisance by hunters. Flight rather slow, with deliberate flaps, but capable of remarkable agility when defending nest or being hunted by a hawk.

Its striking appearance is supplemented by its noisy nature, with a loud and scolding did-he-do-it call, uttered both in the day and night.

Leucistic abnormal plumages have been noted.

The local names are mainly onomatopoeic in origin and include  (Hindi),  (Marathi),  (Kannada),  (Sindhi),  (Gujarati),  (Kashmiri),  (Assamese),  (Telugu),  (Tamil, meaning "human indicator").

Distribution
It breeds from West Asia (Iraq, SW Iran, Persian Gulf) eastwards across South Asia (Baluchistan, Sri Lanka, Afghanistan, Pakistan, the entire Indian subcontinent up to Kanyakumari and up to 1800m in Kashmir/Nepal), with another sub-species further east in Southeast Asia. May migrate altitudinally in spring and autumn (e.g. in N. Baluchistan or NW Pakistan), and spreads out widely in the monsoons on creation of requisite habitats, but by and large the populations are resident.

This species is declining in its western range, but is abundant in much of South Asia, being seen at almost any wetland habitat in its range.

Behaviour and ecology
The breeding season is mainly March to August. The courtship involves the male puffing its feathers and pointing its beak upwards. The male then shuffles around the female. Several males may display to females and they may be close together. The eggs are laid in a ground scrape or depression sometimes fringed with pebbles, goat or hare droppings. About 3–4 black-blotched buff eggs shaped a bit like a peg-top (pyriform), 42x30 mm on average. Nests are difficult to find since the eggs are cryptically coloured and usually matches the ground pattern. In residential areas, they sometimes take to nesting on roof-tops. They have been recorded nesting on the stones between the rails of a railway track, the adult leaving the nest when trains passed. Nests that have been threatened by agricultural operations have been manually translocated by gradually shifting the eggs. When nesting they will attempt to dive bomb or distract potential predators. Both the male and female incubate the eggs and divert predators using distraction displays or flash their wings to deter any herbivores that threaten the nest. Males appear to relieve females incubating at the nest particularly towards the hot part of noon. The eggs hatch in 28 to 30 days. The reproductive success is about 40%. Egg mortality is high (~43%) due to predation by mongooses, crows and kites. Chicks have a lower mortality (8.3%) and their survival improves after the first week.

Like other lapwings, they soak their belly feathers to provide water to their chicks as well as to cool the eggs during hot weather.

They bathe in pools of water when available and will often spend time on preening when leaving the nest or after copulation. They sometimes rest on the ground with the tarsi laid flat on the ground and at other times may rest on one leg.

Healthy adult birds have few predators and are capable of rapid and agile flight when pursued by hawks or falcons. Hugh B. Cott claimed that the flesh of the bird was unpalatable based on evidence from an Indian geologist who noted that a hungry tiger cub refused to eat their meat. Some endoparasitic tapeworms, nematodes, and trematodes have been described from the species. Mortality caused by respiratory infection by Ornithobacterium rhinotracheale has been recorded in captive birds in Pakistan.

Diet
The diet of the lapwing includes a range of insects, snails and other invertebrates, mostly picked from the ground. They may also feed on some grains. They feed mainly during the day but they may also feed at night. They may sometimes make use of the legs to disturb insect prey from soft soil.

In culture
In parts of India, a local belief is that the bird sleeps on its back with the legs upwards and an associated Hindi metaphor Titahri se asman thama jayega ("can the lapwing support the heavens?") is used to refer to persons undertaking tasks beyond their ability or strength.

In parts of Rajasthan it is believed that the laying of eggs by the lapwing on high ground was an indication of good rains to come. The eggs are known to be collected by practitioners of folk medicine. The Bhils of Malwa believed that the laying of eggs by red-wattled lapwings in the dry beds of streams as forewarnings of delayed rains or droughts. Eggs laid on the banks on the other hand were taken as indications of normal rains.

References

Other sources
 Anon. (1991) Flocking of Red Wattled Lapwings. Newsletter for Birdwatchers 31(5–6):1.
 Dharmakumarsinhji, RS (1965) Small displacement by ground nesting birds. Newsletter for Birdwatchers 5(9):10.

 Jamdar, Nitin (1985) Redwattled Lapwing (Vanellus indicus) suffering from cataract. Journal of the Bombay Natural History Society 82(1):197.
 Kalsi, RS; Khera, S (1986) Some observations on breeding and displacement behaviour of the Redwattled Lapwing Vanellus indicus indicus (Aves: Charadriidae). Res. Bull. Panjab Univ. 37:131–141.
 Khajuria, H (1972) Nestlings of the redwattled lapwing, Vanellus i. indicus (boddaert). Pavo 8(1&2):82–83.
 Koshy, MS (1989) Lapwings on a roof. Newsletter for Birdwatchers 29(7–8):7.
 Krishnan, M (1998) Ubiquitous alarmist. Blackbuck. 14(3&4):88–90.
 Jackson, P (1976) Redwattled Lapwing. Newsletter for Birdwatchers 16(3):11–12.
 Saxena, VS (1973) Unusual nesting by Redwattled Lapwing. Indian Forester 99:33–35.

External links

 Photos of holotype for Vanellus indicus lankae

red-wattled lapwing
Birds of West Asia
Birds of South Asia
Birds of Southeast Asia
red-wattled lapwing
red-wattled lapwing

Red-wattled lapwing


La loi de 1998 sur la protection des données (DPA, ch. 29) était une loi du Parlement du Royaume-Uni conçue pour protéger les données personnelles stockées sur des ordinateurs ou dans un système de classement papier organisé. Il a promulgué les dispositions de la directive de 1995 sur la protection des données de l'Union européenne (UE) concernant la protection, le traitement et la circulation des données.

En vertu de la DPA de 1998, les individus avaient le droit légal de contrôler les informations les concernant. La majeure partie de la loi ne s'appliquait pas à l'usage domestique, comme la tenue d'un carnet d'adresses personnel. Toute personne détenant des données personnelles à d'autres fins était légalement tenue de se conformer à cette loi, sous réserve de certaines exceptions. La loi définit huit principes de protection des données pour garantir que les informations sont traitées licitement.

Il a été remplacé par le Data Protection Act 2018 (DPA 2018) le 23 mai 2018. Le DPA 2018 complète le Règlement général sur la protection des données (RGPD) de l'UE, entré en vigueur le 25 mai 2018. Le GDPR réglemente la collecte, le stockage et l'utilisation des données personnelles de manière beaucoup plus stricte.

Contexte historique
La loi de 1998 a remplacé le Data Protection Act of 1984 et la loi de 1987 sur l'accès aux fichiers personnels (Access to Personal Files ACT of 1987). En outre, la loi de 1998 a mis en œuvre la directive européenne sur la protection des données de 1995.

Le règlement de 2003 sur la confidentialité et les communications électroniques (directive CE) a modifié l'exigence de consentement pour la plupart des activités de marketing électronique en un « consentement positif », tel qu'une boîte d'inscription. Des exemptions subsistent pour la commercialisation de »produits et services similaires » aux clients et demandeurs existants, qui peuvent toujours être autorisées sur une base de non-participation.

La loi de Jersey sur la protection des données a été calquée sur la loi du Royaume-Uni.

Contenu

Étendue de la protection
L'article 1 de la DPA 1998 définit les « données personnelles » comme toute donnée qui aurait pu être utilisée pour identifier un individu vivant. Les données anonymisées ou agrégées étaient moins réglementées par la loi, à condition que l'anonymisation ou l'agrégation n'ait pas été effectuée de manière réversible. Les individus peuvent avoir été identifiés par divers moyens, y compris le nom et l'adresse, le numéro de téléphone ou l'adresse e-mail. La loi ne s'appliquait qu'aux données détenues ou destinées à être détenues sur des ordinateurs (« équipement fonctionnant automatiquement en réponse à des instructions données à cette fin »), ou détenues dans un « système de classement pertinent ».

Dans certains cas, les documents papier auraient pu être classés comme un système de classement pertinent, comme un carnet d'adresses ou le journal d'un vendeur utilisé pour soutenir les activités commerciales.

La loi Freedom of Information Act 2000 modifie la loi pour les organismes et autorités publics, et l'affaire Durant a modifié l'interprétation de la loi en fournissant une jurisprudence et des précédents.

Une personne dont les données ont été traitées avait les droits suivants :

 En vertu de l'article 7, pour consulter les données les concernant détenues par une organisation moyennant des frais raisonnables : les frais maximum étaient de 2 £ pour les demandes adressées aux agences de référence de crédit, de 50 £ pour les demandes de santé et d'éducation, et de 10 £ par personne dans le cas contraire,
 En vertu de l'article 14, de demander que des renseignements inexacts soient corrigés. Si l'entreprise avait ignoré la demande, un tribunal aurait pu ordonner la correction ou la destruction des données et, dans certains cas, une indemnisation aurait pu être accordée.
 En vertu de l'article 10, d'exiger que leurs données ne soient pas utilisées d'une manière susceptible d'avoir causé des dommages ou une détresse.
 En vertu de l'article 11, d'exiger que leurs données ne soient pas utilisées à des fins de marketing direct.

Principes de protection des données
L'annexe 1 énumère huit « principes de protection des données » :

 Les données personnelles seront traitées loyalement et licitement et, en particulier, ne seront traitées que si :
 au moins une des conditions de l'annexe 2 est remplie, et
 dans le cas de données personnelles sensibles, au moins une des conditions de l'annexe 3 est également remplie.
 Les données personnelles ne seront obtenues que pour une ou plusieurs finalités déterminées et licites, et ne seront pas traitées ultérieurement d'une manière incompatible avec cette ou ces finalités.
 Les données à caractère personnel doivent être adéquates, pertinentes et non excessives au regard de la ou des finalités pour lesquelles elles sont traitées.
 Les données personnelles doivent être exactes et, si nécessaire, mises à jour.
 Les données personnelles traitées à quelque fin ou à quelque fin que ce soit ne doivent pas être conservées plus longtemps que nécessaire à cette fin ou à ces fins.
 À propos des droits des individus, par exemple  les données personnelles doivent être traitées conformément aux droits des personnes concernées (individus).
 Des mesures techniques et organisationnelles appropriées doivent être prises contre le traitement non autorisé ou illégal des données personnelles et contre la perte ou la destruction accidentelle ou l'endommagement des données personnelles.
 Les données personnelles ne seront pas transférées vers un pays ou un territoire en dehors de l'Espace économique européen à moins que ce pays ou territoire n'assure un niveau adéquat de protection des droits et libertés des personnes concernées à l'égard du traitement des données personnelles.

 Conditions relatives au premier principe

Les données personnelles ne doivent être traitées que loyalement et licitement. Pour que des données soient qualifiées de « traitées équitablement », au moins une de ces six conditions devait s'appliquer à ces données (annexe 2).

 La personne concernée (la personne dont les données sont stockées) a consenti (« donné son autorisation ») au traitement ;
 Le traitement est nécessaire à l'exécution ou au démarrage d'un contrat ;
 Le traitement est requis en vertu d'une obligation légale (autre que celle stipulée dans le contrat) ;
 Le traitement est nécessaire pour protéger les intérêts vitaux de la personne concernée ;
 Le traitement est nécessaire à l'exercice de toute fonction publique ;
 Le traitement est nécessaire à la poursuite des intérêts légitimes du « responsable du traitement » ou des « tiers » (à moins qu'il ne puisse porter atteinte de manière injustifiée aux intérêts de la personne concernée).

 Consentement

Sauf dans les cas d'exception mentionnés ci-dessous, la personne devait consentir à la collecte de ses renseignements personnels  et à leur utilisation aux fins en question. La directive européenne sur la protection des données définit le consentement comme »... toute indication spécifique et informée librement donnée de sa volonté par laquelle la personne concernée signifie son accord au traitement des données à caractère personnel la concernant », ce qui signifie que la personne aurait pu signifier son accord autrement que par écrit. Cependant, la non-communication n'aurait pas dû être interprétée comme un consentement.

De plus, le consentement aurait dû être adapté à l'âge et à la capacité de l'individu et aux autres circonstances de l'affaire. Si une organisation « a l'intention de continuer à détenir ou à utiliser des données personnelles après la fin de la relation avec l'individu, le consentement doit couvrir cela ». Lorsque le consentement a été donné, il n'était pas supposé durer éternellement, bien que dans la plupart des cas, le consentement ait duré aussi longtemps que les données personnelles devaient être traitées et les individus auraient pu retirer leur consentement, selon la nature du consentement. Et les circonstances dans lesquelles les renseignements personnels ont été recueillis et utilisés.

La loi Informatique et Libertés précise également que les données personnelles sensibles doivent avoir été traitées selon un ensemble de conditions plus strictes, en particulier, tout consentement doit avoir été explicite.

Des exceptions
La loi était structurée de telle sorte que tout traitement de données à caractère personnel était couvert par la loi tout en prévoyant un certain nombre d'exceptions dans la partie IV. Les exceptions notables étaient :

 Article 28 – Sécurité nationale. Tout traitement aux fins de la sauvegarde de la sécurité nationale est exempté de tous les principes de protection des données, ainsi que de la partie II (droits d'accès du sujet), de la partie III (notification), de la partie V (application) et de la section 55 (obtention illégale de données personnelles ).
 Article 29 – Criminalité et fiscalité. Les données traitées pour la prévention ou la détection d'infractions, l'arrestation ou la poursuite des contrevenants, ou l'évaluation ou le recouvrement des impôts sont exemptées du premier principe de protection des données.
 Article 36 – Fins domestiques. Le traitement par une personne uniquement aux fins des affaires personnelles, familiales ou domestiques de cette personne est exempté de tous les principes de protection des données, ainsi que de la partie II (droits d'accès du sujet) et de la partie III (notification).

Pouvoirs de la police et des tribunaux
La loi accordait ou reconnaissait divers pouvoirs à la police et aux tribunaux.

 Article 29 - Le consentement de la personne concernée n'est pas requis lors du traitement de données à caractère personnel pour prévenir ou détecter des délits, appréhender ou poursuivre des contrevenants, évaluer et percevoir des impôts et taxes et s'acquitter d'une fonction statutaire.
 Article 35 – Divulgations requises par la loi ou faites dans le cadre d'une procédure judiciaire. Cela comprenait le respect des ordonnances des tribunaux et d'autres lois et faisait partie des procédures judiciaires.

Infractions
La loi détaille un certain nombre d'infractions civiles et pénales pour lesquelles les responsables du traitement peuvent être tenus responsables s'ils n'ont pas obtenu le consentement approprié d'une personne concernée. Cependant, le consentement n'était pas spécifiquement défini dans la Loi et était donc une question de common law.

 Le paragraphe 21(1) érige en infraction le traitement de renseignements personnels sans enregistrement.
 L'article 21(2) érige en infraction le non-respect des règlements de notification établis par le secrétaire d'État  (proposés par le commissaire à l'information en vertu de l'article 25 de la loi).
 L'article 55 a rendu illégale l'acquisition de données personnelles et a fait de l'acquisition d'un accès non autorisé à des données personnelles une infraction pour les personnes (autres parties), telles que les pirates informatiques et les imitateurs, extérieures à l'organisation.
 L'article 56 érige en infraction pénale le fait d'exiger d'une personne qu'elle fasse une demande d'accès au sujet concernant des avertissements ou des condamnations à des fins de recrutement, de maintien de l'emploi ou de prestation de services. Cet article est entré en vigueur le 10 mars 2015.

Complexité
La loi britannique sur la protection des données était une loi volumineuse qui avait la réputation d'être complexe . Alors que les principes de base ont été honorés pour la protection de la vie privée, l'interprétation de la loi n'a pas toujours été simple. De nombreuses entreprises, organisations et particuliers semblaient très incertains des objectifs, du contenu et des principes de la loi. Certains ont refusé de fournir même des documents très basiques et accessibles au public, citant la loi comme une restriction. La loi a également eu un impact sur la manière dont les organisations menaient leurs activités en termes de qui aurait dû être contacté à des fins de marketing, non seulement par téléphone et par courrier direct, mais également par voie électronique. Cela a conduit au développement de stratégies de marketing basées sur la permission.

Définition des données personnelles
La définition des données personnelles était des données relatives à un individu vivant qui peut être identifié

 à partir de ces données ; ou
 à partir de ces données ainsi que d'autres informations qui étaient en possession ou susceptibles d'être en possession du responsable du traitement.

Les données personnelles sensibles concernaient la race, l'origine ethnique, la politique, la religion, le statut syndical, la santé, les antécédents sexuels ou le casier judiciaire du sujet.

Demandes d'accès au sujet
Le site Web du Bureau du commissaire à l'information a déclaré concernant les demandes d'accès au sujet : « Vous avez le droit de savoir si une organisation utilise ou stocke vos données personnelles. C'est ce qu'on appelle le droit d'accès. Vous exercez ce droit en demandant une copie des données, ce qui est communément appelé « demande d'accès au sujet ». »

Avant l'entrée en vigueur du Règlement général sur la protection des données (RGPD) le 25 mai 2018, les organisations pouvaient facturer des frais spécifiques pour répondre à un SAR pouvant atteindre 10 £ pour la plupart des demandes. Suivant GDPR : « Une copie de vos données personnelles doit être fournie gratuitement. Une organisation peut facturer des copies supplémentaires. Il ne peut facturer des frais que s'il estime que la demande est « manifestement infondée ou excessive ». Si tel est le cas, il peut demander des frais raisonnables pour les frais administratifs associés à la demande. »

Commissaire à l'information
Le respect de la loi était réglementé et appliqué par une autorité indépendante, le Bureau du commissaire à l'information, qui maintenait les directives relatives à la loi.

Groupe de travail de l'article 29 de l'UE
En janvier 2017, le Bureau du Commissaire à l'information a invité le public à commenter les modifications proposées par le groupe de travail de l'article 29 de l'UE à la législation sur la protection des données et l'introduction prévue d'extensions de l'interprétation de la loi, le Guide du règlement général sur la protection des données.

Articles connexes
 Loi sur la protection des données, 2012 (Ghana)
 Loi de 1990 sur l'utilisation abusive des ordinateurs
 Confidentialité des données
 Directive sur la protection des données (UE)
 Loi de 2000 sur la liberté d'information
 Gaskin c. Royaume-Uni
 Liste des pertes de données du gouvernement britannique
 Règlement de 2003 sur la confidentialité et les communications électroniques (directive CE)
 Règlement général sur la protection des données - un règlement de l'UE de 2016 sur la protection des données
 Smith contre Lloyds TSB Bank plc
 Durant v Financial Services Authority [ 2003 ] EWCA Civ 1746
   (« Le projet de loi sur la protection des données a été examiné à l'étape du rapport le mercredi 9 mai 2018 et lu et adopté avec les amendements. »)

Références

Liens externes

 Bureau du commissaire à l'information
 Le Département des affaires constitutionnelles
 Conseil de l'Europe – STE n°. 108 – Convention pour la protection des personnes à l'égard du traitement automatisé des données à caractère personnel (1981) – base de la loi sur la protection des données de 1984
 Directive 95/46/CE du Parlement européen et du Conseil du 24 octobre 1995 relative à la protection des personnes physiques à l'égard du traitement des données à caractère personnel et à la libre circulation de ces données – base de la loi sur la protection des données de 1998

Législation britannique

Pages avec des traductions non relues
Loi britannique en 1998
Source du droit des données personnelles

Data Protection Act 1998


Eugene Wilson may refer to:

 W. Eugene Wilson (1929–2015), Republican member of the North Carolina General Assembly
 Eugene McLanahan Wilson (1833–1890), U.S. Representative for Minnesota, 1869–1871
 Eugene T. Wilson (1852–1925), American politician in the state of Washington
 Eugene Wilson (English footballer) (1932–2006)
 Eugene Wilson (American football) (born 1980), NFL football player
 Gene Wilson (American football) (1926–2002), NFL football player

Eugene Wilson


المجس الكهربائي هو لاقط حراري مكون من بلورة حساسة للحرارة.
عند سقوط الاشعة الكهرومغناطيسية عليها تؤدي إلى اختلاف درجة الحرارة على سطحها.
اختلاف درجة الحرارة يولد تيار يسري من الطرف الحار إلى الطرف الساخن.

المراجع

أجهزة بصرية
تكنولوجيا الأمن
مجسات

مجس بيروكهربائي


تقام بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية 2008 في بانكوك، تايلند في الفترة من11 مايو إلى 18 مايو 2008. وهي بطولة تأهلية لكأس العالم التي تقام في البرازيل.

التصفيات
أقيمت تصفيات بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية 2008 في سلاغور دار الإحسان، ماليزيا خلال الفترة من 26 مارس إلى 30 مارس 2008.

المجموعة أ

المجموعة ب

تفاصيل

البطولة
سوف تلعب الفرق الستة عشر في اربع مجموعات كل مجموعة فيها أربعة منتخبات وسيتأهل صاحبا المركزين الأول والثاني من كل مجموعة إلى الدور ربع النهائي، وسيتاهل أصحاب المراكز الثلاثة الأولى إلى بطولة العالم.

المجموعة أ

المجموعة ب

المجموعة ج

المجموعة د

ربع النهائي

نصف النهائي

المركز الثالث

النهائي

المراجع

 Qualifying Results
 Goalzz

كرة قدم آسيوية داخل الصالات في 2008
أحداث مايو 2008 الرياضية
الرياضة في بانكوك
بانكوك في القرن 21
بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية
كرة القدم التايلندية في 2008
منافسات كرة قدم داخل الصالات دولية تستضيفها تايلاند
بانكوك في 2008

بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية 2008


Mecelle-i Ahkâm-ı Adliye () veya kısaca Mecelle, 1868-1876 yılları arasında Ahmet Cevdet Paşa başkanlığındaki bir komisyon tarafından derlenen İslami özel hukuk (medeni hukuk) kuralları kodeksidir. Osmanlı İmparatorluğu'nun son yarım yüzyılında şer'i mahkemelerde hukuki dayanak olarak kullanılmıştır. Bir giriş 16 bölümden oluşur ve 1851 madde içerir.

Mecelle, kendi çağında 13 yüzyıllık İslami fıkıh geleneği üzerinde inşa edildiği halde, maddeler halinde düzenlenmiş analitik ve pozitif bir hukuk sistemi oluşturma çabasıdır. Doğu Roma İmparatoru I. Justinianus tarafından 6. yüzyılda Konstantinopolis'te hazırlatılan ilk medeni kanun (code civil) derlemesinden sonraki ilk örnek olması özelliğiyle İstanbul'u özel bir konuma kavuşturur. Batı ülkelerinin medeni kanun (code civil) geleneği, Justinianus'un 6. yüzyılda hazırlattığı ilk medeni kanun düzenlemesine dayanır. Mecelle, Tanzimat Fermanı ile açılan dönemin en önemli kanunu ve Osmanlı modernleşmesinin en önemli anıtlarından biridir. Bu anlamda modernleşme olarak adlandırılan istikametin aslında kökü Konstantinopolis'te, yani İstanbul'da olan bir sürecin ihyası olduğunu da gösterir.

Arapça "çok büyük boy kitap" anlamına gelen mecelle, Fransızca "1) büyük kitap, 2) hukuk ilkeleri derlemesi" anlamına gelen 'codex' sözcüğünün çevirisi olarak kullanılmıştır.

Türk Kanunu Medenisi'ne ek olarak çıkarılan 864 sayılı Tatbikat Kanunu'nun 43. maddesiyle 4 Ekim 1926'da Mecelle yürürlükten kaldırılmıştır.

I. Dünya Savaşı'ndan sonra Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılmasından sonra Mecelle, halef devletlerinin çoğunda (hiçbir zaman yürürlükte olmayan Mısır hariç) kalıcı bir etki bırakmıştır. Mecelle, etkili, tutarlı ve yerinden edilmesi zor olduğu için çoğu yerde uzun süre devam etmiştir. Yürürlükte kalan ülkeler:

 Türkiye'de 1926'ya kadar (Türk Kanunu Medenisi Mecelle'nin yerini aldı.)
 Arnavutluk'ta 1928'e kadar
 Lübnan'da 1932'ye kadar
 Suriye'de 1949'a kadar
 Irak'ta 1953'e kadar
 Kıbrıs'ta 1960'lara kadar
 Filistin Mandası ve daha sonra İsrail'de resmi olarak 1984'e kadar.

Mecelle, Ürdün ve Kuveyt'te de medeni hukukun temelini oluşturdu.

Mecelle'nin konuları
99 genel hukuk ilkesini içeren giriş bölümünden sonra Mecelle şu konulara değinir: Büyu, İcar (kira), Kefalet, Havale, Rehin, Emanet, Hibe, Gasp ve İtlaf, Hacir, İkrah ve Şuf'a, Enva-ı Şirket (ortaklık çeşitleri), Vekâlet, Sulh ve İbra, İkrar (borcu kabul etme), Dava, Beyyinat ve Tahlif (kanıt ve delil), Kaza (yargı).

Mecelle'nin hazırlanması
1868'de sadrazam Âli Paşa, Abdülaziz'e sunduğu ünlü reform tasarısında Fransız Medeni Kanunu'nun aynen çevirilerek benimsenmesini önermiş, hatta çeviri için bir komisyon kurulmuştu. Ancak aynı yıl bu projeden vazgeçilerek, İslam medeni hukukunun derlenip modernleştirilmesi fikri ağırlık kazandı. Adliye Nazırı ve eski Meclis-i Ahkâm-ı Adliye Reisi Ahmet Cevdet Paşa başkanlığında yedi kişilik bir heyet bu işle görevlendirildi. Batı ve doğu kültürlerine eşit derecede vakıf olan Cevdet Paşa dışında heyet üyeleri, genellikle muhafazakâr, İslam ulemasından oluşuyordu.

Mecelle'nin birinci kitabına ekli olarak yayımlanan mazbataya göre Mecelle fıkıh ilminin dünya işlerine ilişkin kısmıyla ilgiliydi. Uygar uluslar (milel-i mütemeddine) bu konuyu Medeni Kanun ile çözerken, Osmanlı devletinde bu konuda pek çok kanun ve nizam yapılmıştı. Bunların eksikleri her ne kadar İslami fıkıh ilminde eksiksiz bir şekilde giderilmiş ise de eski içtihat ve fetvaları bir araya getirmek güçtü ve yeni kurulan temyiz mahkemelerinin hakimleri bu kaynaklara yeterince vakıf olmadığından yanlış kararlar verilebiliyordu. Bu nedenle Hanefi mezhebinin sağlam kaynaklarına dayanarak kanun kuvvetinde bir derleme hazırlanmalıydı. Böylece hem şer'i mahkemeler için güvenilir bir kaynak oluşturulmuş olacak, hem nizami (laik) mahkemelerde kullanılmak üzere yeni kanunlar çıkarılmasına gerek kalmayacaktı.

Mecelle'nin Genel Hükümleri
Mecelle'nin ilk 99 hükmünden örnekler:
 Berâet-i zimmet asıldır. Borçlu olmamak asıldır. Borç ileri süren, ispatla mükelleftir.
 Def'-i mefasid celb-i menafiden evladır. Zararı yok etmek, fayda sağlamaktan iyidir.
 Ezmanın tağayyürü ile ahkâm tağayyür eder. Zaman değişince hükümler de değişir.
 Ukudda itibar makasıt ve maaniyedir, elfaz ve mebaniye değildir. Sözleşmenin amaç ve anlamı göz önüne alınır, söz ve yazılışı değil.
 Şekk ile yakin zail olmaz. Kuşku, kesin bilgiyi gidermez.
 Kadim kıdemi üzere terk olunur. Eskiden varolanın (yeni bir etken ortaya çıkmamışsa) aynen devam ettiği varsayılır.
 İçtihat ile içtihat nakzolunmaz. İçtihat içtihatla bozulmaz.
 Zarar-ı ammı def için zarar-ı hass ihtiyar olunur. Özel zarar, genel zarara tercih edilir.
 Alması memnu olan şeyin vermesi dahi memnu olur. Alması hukuka aykırı olanın vermesi de hukuka aykırıdır.
 Beynel tüccar maruf olan şey beynlerinde meşrut gibidir. Ticari örf ve adetler ticari sözleşmelerin şartı gibidir.
 Kelamın i'mali ihmalinden evladır. Söze bir anlam vermek, yok saymaktan iyidir.
 Beyyine hüccet-i müteaddiye ve ikrar hüccet-i kasıradır. Kanıt herkesi, ikrar ise sadece ikrar edeni bağlar.
 Tevehhüme i'tibâr yoktur. Delile dayanmayan vehim ve kuruntulara hukukta i'tibâr edilmez, kıymet verilmez. Hukuk vehimlerle değil delillerle ilgilenir.
 Ehven-i şerreyn ihtiyâr olunur İki kötü şeyle karşı karşıya kalındığında daha hafif, daha az kötü olanı seçilir. Mesela tedavi imkânı olmayan kangren olmuş bir parmağın kesilmesiyle el kurtulacaksa, parmağın kesilmesi tercih olunur.

Açıklamalı Kaynakça
Mecelle, Ali Himmet Berki tarafından yeni harflerle Açıklamalı Mecelle başlığıyla yayımlanmıştır (Hikmet Y. 1978). Dr. Osman Öztürk'ün Osmanlı Hukuk Tarihinde Mecelle (1973) adlı eseri de Mecelle'nin tam metnini içerir.

İstanbul Üniversitesi'nde uzun süre mecelle ve medeni hukuk profesörü olan Ebül'ulâ Mardin'nin Medeni Hukuk Cephesinden Ahmet Cevdet Paşa adlı kitabı (1945, 1996), konuya ilişkin en ciddi kaynaklardan biridir.

Ömer Nasuhi Bilmen'in Hukuku İslamiye ve Istılahat-ı Fıkhiye Kamusu (1955) Osmanlı hukuku konusundaki temel başvuru kitabıdır. Rum asıllı Hariciye Nazırlarından, Girit Valisi ve Mekteb-i Hukuk hocalarından Sava Paşa'nın İslam Hukuku Nazariyatı Hakkında bir Etüd (çev. Baha Arıkan, 2 cilt, 1955) adlı kitabı, Batılı düşünce sistematiği çerçevesinde İslam özel hukukunu ele alan çok değerli bir incelemedir.

Dış bağlantılar

 mecelle.com

 Aristarchi, Gregoire (Bey) (1873, 1874, 1878, 1881) Legislation ottomane, : ou Recueil des lois, reglements, ordonnances, traités, capitulations et autres documents officiels de l'Émpire Ottoman. Constantinople: Imprimerie, Frères Nicolaides (in French) - Mecelle is in volumes 6-7
 Fransa Millî Kütüphanesi (BnF) Gallica: Volumes 6  and 7
 Also at Girit Üniversitesi - Has downloadable PDF files
 Also at  HeinOnline
 Copies of the Mecelle  in Greek - Girit Üniversitesi

Kaynakça

İslam hukuku
Osmanlı Devleti yasaları
Tanzimat
Yürürlükten kaldırılmış yasalar

Mecelle


Tenbury Wells (locally Tenbury) is a market town and civil parish in the northwestern extremity of the Malvern Hills District of Worcestershire, England. Its northern border adjoins Shropshire, and at the 2021 census joint with Burford it had a population of 5,224.

Geography
Tenbury Wells lies on the south bank of the River Teme; the river forms the border between Shropshire and Worcestershire. The settlement of Burford in Shropshire lies on the north bank of the river.

History

The history of Tenbury Wells extends as far back as the Iron Age. The town has been described as being the home of the Castle Tump, but the Tump is now in Burford, Shropshire due to boundary changes. The Tump, possibly the remains of an early Norman motte and bailey castle, can be seen from the main road (A456) but there are no visible remains of the castle that was constructed, to defend and control the original River Teme crossing. It has also been described as "... the remains of an 11th-century Norman Castle."

Originally named "Temettebury", the town was granted a royal charter to hold a market in 1249. Over time, the name changed to "Tenbury". A legal record of 1399 mentions a place spelt perhaps as Temedebury which may be a further variation in spelling. Tenbury was in the upper division of Doddingtree Hundred.

The "Wells" element of the name was added following the discovery of mineral springs and wells in the town in the 1840s.

The arrival of the railways was a cause of great celebrations; a breakfast, carnival and ball were organised in Tenbury Wells in 1864 when the town was connected to the Kidderminster line. The name of the railway station, which was on the now-defunct Tenbury & Bewdley Railway, was changed to Tenbury Wells in 1912, in an attempt to publicise the mineral water being produced from the wells around the town.

The St Michael and All Angels Choir School devoted to the Anglican choral tradition by Frederick Ouseley closed in 1985 after which the buildings served alternative educational purposes.

For over 100 years Tenbury has been well known throughout the country for its winter auctions of holly and mistletoe (and other Christmas products).  It is also known for its "Chinese-gothic" Pump Room buildings, built in 1862, which reopened in 2001, following a major restoration. They are now owned by Tenbury Town Council, having been transferred from Malvern Hills District Council in September 2008.

Kyrewood Priory
Kyrewood Priory was a small priory which was founded in the 13th century. It was a monastic house of Augustinian canonesses, dedicated to St. Mary Magdalene.

Little is known about the history of Kyrewood Priory, as few records have survived from its time in operation. It is believed to have been founded sometime around the year 1238, likely by the noblewoman Margery de Sapy, who had a manor in the area. The priory was relatively small, with a community of only a few nuns, and it appears to have been financially supported by local landowners.

Despite its small size, Kyrewood Priory was known for its piety and good works in the local community, and it attracted several donations of land and money over the years. However, by the time of the Dissolution of the Monasteries under King Henry VIII in the 16th century, the priory was in a state of decline and disrepair. In 1536, Kyrewood Priory was dissolved and its lands and buildings were sold off to a local landowner. Today, little remains of the priory except for a few fragments of stonework, and the site is privately owned and not open to the public.

Sources, include:
English Heritage. "Kyrewood Priory." Available at: https://www.english-heritage.org.uk/visit/places/kyrewood-priory/
British History Online. "Houses of Augustinian canonesses: The priory of Kyrewood." Available at: https://www.british-history.ac.uk/vch/worcs/vol2/pp167-169
Nash Ford, David. "Kyrewood Priory." Royal Berkshire History. Available at: http://www.berkshirehistory.com/castles/kyrewood_priory.html

Architecture

One notable architectural feature in the town is the unique (often described as Chinese-Gothic) Pump Rooms, designed by James Cranston in the 1860s, to house baths where the mineral water was available.

Other notable structures in Tenbury include the parish church of St Mary with a Norman tower, and a number of monuments. The church was essential rebuilt by Henry Woodyer between 1864 and 1865.

The part-medieval bridge over the River Teme, linking Tenbury to Burford, Shropshire was rebuilt by Thomas Telford following flood damage in 1795.

The Grade II-listed Eastham bridge collapsed into the River Teme on 24 May 2016. There were no casualties.

The Victorian workhouse, designed by George Wilkinson, was used as the local council buildings from 1937 until the early 21st century and is currently being converted into residential housing. The Victorian infirmary behind the workhouse was demolished to create car parking for a new Tesco supermarket, which opened on 27 April 2017.

The unique Victorian corrugated iron isolation hospital was demolished on 24 October 2006.

Local governance
From 1894 to 1974, it was a rural district, comprising the town itself and villages such as Stoke Bliss, Eastham and Rochford. From 1974 Tenbury was in the District of Leominster until it became part of Malvern Hills District when Leominster District Council was taken over by Herefordshire Council in April 1998.

Local interest

Local flooding
For several centuries Tenbury has been subject to flooding, most recently in 2007, 2008 and 2020.  The first flood was caused by the River Teme and the Kyre Brook bursting their banks. The second was caused by a combination of 15mm (0.59 in) of rain falling in an hour and the town's drainage system (much of which was blocked) failing to cope, creating flash flooding. The third flood again involved the River Teme and the Kyre Brook bursting their banks. The 2008 flood damage was caused by a combination of the drainage not having been upgraded since the 2007 floods and the wall on Market Street (which should hold back the Kyre Brook) not having been rebuilt following the 2007 floods. Since then much work has been done in respect of improved drainage and particularly defences in Market Street but when the River Teme and the Kyre Brook rose in February 2020, houses and shops were again flooded.

Education
For primary education Tenbury Wells is served by Tenbury CofE Primary School on Bromyard Road. Tenbury High Ormiston Academy on Oldwood Road is the main secondary school for the area, while King's St Michael's College (also on Oldwood Road) is a private international boarding school.

Regal Cinema

The Regal Cinema on Teme Street in Tenbury Wells opened in 1937. It operated as a commercial cinema, one of six in the Craven Cinemas chain, until the decline of British cinema led to its closure in 1966. Following purchase by Tenbury Town Council to prevent demolition, various volunteer groups have run it.

The Regal has been the subject of a Heritage Lottery Fund supported restoration project. Replicas of the 1930s Mediterranean murals by artist George Legge have been painted around the auditorium, the detailing on the front of the building has been recreated, and neon lighting has been erected on the front canopy.

The building, owned by Tenbury Town Council, is now under the management of a trust. Modern equipment now allows the showing of recently released films, live broadcasts and live acts. Paul Daniels was its patron until his death.

In 2016 The Regal was nominated for the "Britain Has Spirit" award.

Local newspapers
Hereford Times, Shropshire Star, South Shropshire Journal, Teme Valley Times, Tenbury Advertiser.

Apple and fruit heritage
Tenbury was also known as "the town in the orchard" due to the large numbers of fruit orchards of apple trees and also pears, quince and plum trees, in the immediate vicinity of the town. This heritage is revisited every October at the Tenbury Applefest.

Markets
Until 2018, markets were held on Tuesday mornings, Friday mornings, and Saturday mornings, in and around the town's Round Market building, which was built by James Cranston in 1858.

Power station shelved
A proposal to build a biomass power station on a business park failed due to residents' concern about the disruption to local businesses during its construction. The proposal continued to attract protests, and in July 2007 a petition against the plans was signed by more than 2,300 people.
In July 2009 it was announced that the £965,000 grant offered to the power station had been withdrawn and the project shelved.

Notable people

Acton Adams (1843–1924), New Zealand politician; born at Willden Manor, Tenbury, his ashes are buried at St Mary's, Tenbury.
Sir Archer Baldwin, Member of Parliament (MP), died at home there 1966.
Dean Vincent Carter, author
Thomas Goode (1835–1926), South Australian pastoral pioneer, born at Kyre Magna near Tenbury.
Ian Griggs, later Bishop of Ludlow, was priest-in-charge of the parish of Tenbury 1984–87.
Henry Hill Hickman, pioneer of anaesthesia, practiced as surgeon at Teme Street in the town where he died in 1830.
Jason King, DJ and television presenter, born at Tenbury
Frederick Ouseley, composer, organist, and musical scholar; founder and first Warden of St Michael's College.
Wilfred Shorting, cricketer, born at Tenbury.

Nearest railway stations

The nearest open stations are located on the Welsh Marches Line are Ludlow railway station and Leominster.

The nearest point of operational railway is at Woofferton railway station, but the station has been closed since 1961.

See also
Tenbury Community Hospital

References

Further reading
Miller, Howard (2004): Tenbury Wells and the Teme Valley

External links
Tenbury Museum
Tenbury and Burford Civic Society
Tenbury Town Council
Teme Valley Times

Towns in Worcestershire
Spa towns in England
Market towns in Worcestershire
Civil parishes in Worcestershire
Malvern Hills District

Tenbury Wells


Amelia af Storbritannien (10. juni 1711 – 31. oktober 1786) var en britisk prinsesse, der var datter af kong Georg 2. af Storbritannien og Caroline af Ansbach.

Biografi

Amelia blev født i Tyskland, hvor hendes farfar Georg Ludvig var kurfyrste af Hannover; da farfaderen blev konge i Storbritannien og faderen blev britisk tronfølger i år 1714, fulgte hun med resten af familien til London. Hun var udset som brud til sin fætter, kong Frederik den Store af Preussen, men Frederik blev i 1733 tvunget til at gifte sig med en anden. Amelia forblev herefter ugift og opholdt sig ved sin fars hof til hans død i 1760.

Eksterne links

Prinsesser fra Storbritannien
Huset Hannover
Personer fra Hannover

Amelia af Storbritannien


Der Jalaur (eng.: Jalaur River) ist ein Fluss in der Provinz Iloilo auf den Philippinen. Er entspringt den Central-Panay-Bergen an den Osthängen des Bergs Baloy. Der Jalaur hat eine Länge von 123 km und ein Wassereinzugsgebiet von 1503 km², das den Großteil des Nordens und Westens der Provinz Iloilo im Südosten der Insel Panay umfasst.

Ab seiner Quelle, in der Provinz Antique, fließt der Jalaur in östliche Richtung in einem weiten Flusstal. Seine wichtigsten Nebenflüsse sind der Lamunan, Ulian und der Suague. Ab seinem Zusammenfluss mit dem Lamunan, in der Gemeinde Dueñas, ändert der Jalaur seine Fließrichtung von Ost nach Süd und strebt der Guimaras-Straße entgegen, die er in der Nähe der Gemeinde Leganes erreicht.

Einzelnachweise

Iloilo
Antique
0Jalaur

Jalaur (Fluss)


James Gordon MacArthur (8 de diciembre de 1937–28 de octubre de 2010) fue un actor estadounidense, conocido sobre todo por su papel de Danny "Danno" Williams en le serie televisiva Hawaii Five-O.

Primeros años
Nacido en Los Ángeles, California, fue hijo adoptivo del dramaturgo Charles MacArthur y de la actriz Helen Hayes. Se crio en Nyack, Nueva York, junto a su hermana biológica, Mary. Estudió en la Allen-Stevenson School de la ciudad de Nueva York, y posteriormente en la Solebury School de New Hope (Pensilvania), donde destacó en baloncesto, fútbol americano y béisbol. En su último año en Solebury, entre otras actividades, editó el periódico de la escuela, The Scribe, e interpretó a Scrooge en una representación de A Christmas Carol. Además inició una relación sentimental con una compañera de estudios, Joyce Bulifant, con la que se casó en noviembre de 1958, divorciándose ambos a los nueve años.

MacArthur creció en un ambiente en el que se movían los mayores talentos literarios y teatrales de la época. Lillian Gish era su madrina y entre los invitados de su familia figuraban Ben Hecht, Harpo Marx, Robert Benchley, Beatrice Lillie, John Barrymore, y John Steinbeck.

Su primer papel radiofónico tuvo lugar en Theatre Guild of the Air en 1948. Theatre Guild of the Air era el principal programa del momento, produciendo obras de una hora de duración que se representaban frente a un público de 800 espectadores. Helen Hayes aceptó un papel en una de las obras, y en la misma se necesitaba una corta actuación de un niño, siendo MacArthur el elegido.

Carrera interpretativa
Su debut como actor teatral ocurrió en Olney (Maryland), en 1949, actuando durante dos semanas en The Corn is Green. Al verano siguiente repitió el papel en Dennis, Massachusetts, poniéndose en marcha su carrera teatral. En 1954 fue John Day en Life With Father, con Howard Lindsay y Dorothy Stickney.

Además, de como intérprete, Mac Arthur trabajó como pintor de decorados, director de iluminación y jefe de aparcamiento. Las circunstancias le llevaron a dar iluminación al show de Barbara Bel Geddes The Little Hut y al de Gloria Vanderbilt The Swan. Además, cuando visitó París con su madre formando parte de la compañía que ponía en escena The Skin of Our Teeth, tenía como obligación hacer los efectos sonoros de truenos en las representaciones.

A los 18 años encarnó a Hal Ditmar en el telefilm Deal a Blow, dirigido por John Frankenheimer y protagonizado por Macdonald Carey, Phyllis Thaxter y Edward Arnold. En 1956 Frankenheimer dirigió una versión cinematográfica, titulada en esa ocasión The Young Stranger, y en la cual MacArthur volvía a ser el protagonista. Su actuación se ganó a la crítica, siendo nominado al Premio BAFTA de 1958 al mejor actor promesa. A la vez que estudiaba historia en la Universidad de Harvard, rodó The Light in the Forest y Third Man on the Mountain para Walt Disney. Decidido a dedicarse totalmente a la actuación, dejó Harvard para rodar otros dos títulos de Disney, Kidnapped y Swiss Family Robinson, considerados actualmente como clásicos, y todavía populares.

Mac Arthur debutó en Broadway en 1960, actuando junto a Jane Fonda en Invitation to a March, trabajo por el cual recibió un Theater World Award. Aunque nunca volvió a Broadway, siguió activo en el teatro actuando en producciones como Under the Yum Yum Tree, The Moon Is Blue, John Loves Mary (con su esposa, Joyce Bulifant), Barefoot in the Park y Murder at the Howard Johnson's.

Más adelante trabajó en el cine en filmes como The Interns, Fiebre en la sangre, The Truth About Spring y Cry of Battle, al igual que en los menos exitosos The Love-Ins y The Angry Breed. En el plató de The Angry Breed, en 1968, MacArthur conoció a Melody Patterson, que sería su segunda esposa. Se casaron en la isla de Kauai en julio de 1970, y se divorciaron varios años más tarde. En 1963 fue nominado al Premio Golden Laurel como "Top New Male Personality (Destacada Nueva Personalidad Masculina)".

Además de su trabajo teatral y cinematográfico, MacArthur también hizo actuaciones televisivas como artista invitado, con papeles en Studio One, General Electric Theater, la serie Bus Stop, Bonanza, Gunsmoke, Wagon Train, The Eleventh Hour, The Great Adventure, The Alfred Hitchcock Hour,  Combat! y El virginiano. En 1966 encarnó al Tte. Harley Wilson en "The Outsider", episodio número 20 de la segunda temporada de Twelve O'Clock High. Con su madre, Helen Hayes, trabajo en 1968 en el capítulo "The Pride of the Lioness" de la serie televisiva Tarzan. MacArthur también hizo una destacada actuación en la entrega de Los Intocables titulada Death For Sale.

No todos sus papeles cinematográficos fueron protagonistas, pero usualmente eran fundamentales en el guion. Así ocurrió, por ejemplo, en The Bedford Incident y en La Batalla de las Ardenas. Su breve pero memorable actuación en el film de Clint Eastwood Hang 'Em High finalmente le valió el papel de Dan Williams en Hawaii Five-O.

Hawaii Five-O
En 1967, Leonard Freeman, productor y coguionista de Hang 'Em High, hizo el piloto para una nueva serie policíaca televisiva, Hawaii Five-O. Antes de emitirse, el programa fue bien recibido por el público de prueba, exceptuando alguna antipatía con el actor que interpretaba a Dan Williams. Freeman recordó la actuación de MacArthur en Hang 'Em High y le dio el papel. Hawaii Five-O se emitió durante doce años, once con MacArthur. Tras dejar Hawaii Five-O al final de la undécima temporada, MacArthur volvió al teatro, actuando en The Lunch Hour junto a Cybill Shepherd.

Post-Hawaii Five-O
En 1984 MacArthur actuó en la farsa A Bedfull of Foreigners, representada en Chicago ese año y en Míchigan en 1985. Tras ello actuó en The Hasty Heart antes de pasar dos años alejado del mundo del espectáculo. En 1987 volvió al teatro con The Foreigner, y después fue Mortimer en una gira nacional con Arsenic and Old Lace, obra en la que actuaban Jean Stapleton, Marion Ross y Larry Storch. En 1989 volvió a actuar en The Foreigner, además de en Love Letters y, en 1990–1991, interpretó A Bedfull of Foreigners en Las Vegas.

Tras su paso por Hawaii Five-O, McArthur fue artista invitado en shows televisivos como Murder, She Wrote, The Love Boat, La Isla de la Fantasía y Vega$, así como en las miniseries Alcatraz: The Whole Shocking Story y The Night the Bridge Fell Down, y en el telefilm de 1998 Stormchasers: Revenge of the Twister, con Kelly McGillis.

Semi-retiro
A lo largo de su carrera MacArthur tuvo otras actividades además de la de actor. Así, en 1959–60, junto al actor James Franciscus y a Alan Ladd, Jr., fue propietario de una empresa de servicios telefónicos en Beverly Hills. En junio de 1972 dirigió la The Honolulu Community Theatre en una producción de una pieza de su padre, The Front Page, y, durante un tiempo en la década de 1990, fue copropietario de la revista Senior World, escribiendo además en sus ocasionales entrevistas a famosos. En el 2000 MacArthur fue galardonado con una estrella en una acera de Palm Springs, California. Además, participó en convenciones y en eventos deportivos. Buen golfista, fue ganador en 2002 del Torneo Benéfico de Golf Frank Sinatra Invitational Charity.

En sus últimos años participó en especiales radiofónicos y televisivos y en programas de entrevistas. Entre sus postreras apariciones figuran las que hizo en los shows Entertainment Tonight, Christopher's Closeup y el programa de BBC Radio 5 Live Brief Lives, en el cual homenajeaba a su compañero de reparto en Hawaii Five-O Kam Fong Chun. En 1997 MacArthur retomó su personaje en Hawaii Five-O, que según el guion había llegado a gobernador de Hawái, en el episodio piloto no vendido que en 1997 se realizó de Hawaii Five-O, y en el cual actuaba Gary Busey. En abril de 2003 hizo un cameo en el Teatro Hawaii de Honolulu en la obra escrita por Joe Moore Dirty Laundry. En el verano de 2010 se negoció que MacArthur hiciera un cameo en la nueva versión que la CBS producía de Hawaii Five-0, un papel que, a causa de su fallecimiento, fue finalmente dado a Al Harrington.

Fallecimiento
James MacArthur falleció por causas naturales el 28 de octubre de 2010 en la Clínica Mayo de Jacksonville (Florida). Le sobrevivió su tercera esposa, H. B. Duntz, sus cuatro hijos y seis nietos. El episodio Ho'apono de la versión de Hawaii Five-0 de 2010 fue dedicado a MacArthur. Fue enterrado en el Cementerio Oak Hill de Nyack.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

 http://www.jamesmacarthur.com/

Nacidos en Los Ángeles
Actores de cine de Estados Unidos
Actores de teatro de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de Harvard
Fallecidos en Jacksonville (Florida)

James MacArthur


La Santa Alianza (; , transliterado como Sviashchenny soyuz o, de manera académica, como Svejaščennyj Sojuz) fue un pacto celebrado, por iniciativa de Alejandro I de Rusia, entre Austria, Rusia y Prusia, el 26 de septiembre de 1815 en París (Francia), tras la batalla de Waterloo. Los tres monarcas invocaron los principios cristianos, previendo mantener en sus relaciones políticas los «preceptos de justicia, de caridad y de paz», con el objetivo de contener el liberalismo y el secularismo que se había implantado en Europa fruto de la Revolución francesa. En su pacto ellos se comprometían a intervenir donde fuera necesario para defender la legitimidad monárquica y los principios del absolutismo y sofocar cualquier movimiento revolucionario. Se suele confundir a menudo con la Cuádruple Alianza (1815), que incluye a Reino Unido. Otto von Bismarck logró reunir la Santa Alianza después de la unificación de Alemania en 1871, pero la alianza volvió a fallar en la década de 1880 debido a los conflictos de intereses de Austria y Rusia sobre la disolución del Imperio otomano.

Es un acuerdo internacional particular, ya que se basa en el Cristianismo y, aunque aceptaba la adhesión de otras casas reales cristianas afines a esta causa, dejaba deliberadamente fuera a potencias como el Imperio otomano o Reino Unido.

Historia

Tradicionalmente la historiografía española ha considerado que la Santa Alianza, en el Congreso de Verona, dio el mandato a Francia para invadir España y acabar con el trienio liberal durante el reinado de Fernando VII de España. Ese mandato se concretaría en un supuesto acuerdo secreto que condenaría a todo régimen liberal y la libertad de prensa, pero ese acuerdo solo se refleja en la historiografía española, sin existir en ningún archivo. Algunos historiadores españoles, como Jerónimo Bécker, consideran que es posible que se trate de una falsificación, mientras que la historiografía no española da por seguro la falsificación. Para Renouvin existió al menos el mandato de la Santa Alianza, que no de la Cuádruple dado el rechazo inglés a una intervención, tanto en Verona en 1822 como antes en Troppau y Laibach para dar carta blanca a Austria en las revueltas italianas. Sin embargo estos mandatos solo sancionaban una intervención que se produciría de todas formas dados los intereses particulares de Francia y Austria en España y los estados italianos.

La "Santa Alianza" se reunió en el año 1818 en un congreso en Aquisgrán, pactando medidas contra los "demagogos y revolucionarios" en los Estados de Alemania, así como la retirada de sus tropas de suelo francés y adhiriendo a Gran Bretaña a sus políticas, aunque el gobierno británico presidido por George Canning eludió todo acuerdo concreto para ayudar a la Alianza en cualquier intervención militar, sea con dinero, buques, o tropas. La Santa Alianza intentó contener las revoluciones de 1820 sin éxito.

Del mismo modo, en el Congreso de Troppau (de 1820), en el Congreso de Laibach (de 1821) y en el Congreso de Verona (de 1822) se consagró un "derecho de intervención" inspirado por el príncipe Metternich por el cual las grandes potencias europeas lucharían contra brotes de liberalismo en cualquier país del continente al constituir estos una "amenaza a la paz europea". Con eso admitía la Alianza tácitamente que Austria envíe tropas para sofocar revueltas liberales en el Reino de las Dos Sicilias y en el Reino de Piamonte (en 1820), y luego que Francia elimine toda huella de su pasado "revolucionario" enviando tropas contra los liberales de España para reponer a Fernando VII como rey absoluto en 1823.

En ambas crisis Gran Bretaña rehusó intervenir en favor de la Alianza al juzgar que sus intereses (esencialmente de comercio internacional) no estaban siendo afectados y que la movilización de sus tropas era determinado por su parlamento y no solo por el rey, en tanto Gran Bretaña no era una monarquía absoluta como Austria, Rusia o Prusia.

Por este mismo motivo el gobierno británico también rechazó ayudar a la Alianza cuando ésta autorizó en Verona una intervención para restablecer el dominio de los Borbones sobre España y también sobre sus provincias en América, en tanto Gran Bretaña mantenía lucrativo comercio con la antigua América española y temía que una reacción de España patrocinada por la Alianza le trajera competidores a un lucrativo mercado. En tanto Austria, Prusia, y Rusia carecían de una flota de guerra que desafiara la negativa británica (y su dominio en las aguas del Atlántico) los planes de la Alianza se redujeron a restaurar el absolutismo de Fernando VII en la España metropolitana.

A largo plazo, la Alianza fracasó ante las políticas dispares de sus integrantes. Así, al estallar la guerra de independencia de Grecia en 1821, la Alianza se pronunció contra los rebeldes griegos pero Gran Bretaña y Francia apoyaron informalmente a los griegos para salvaguardar sus propios intereses en el Mediterráneo, zona donde Austria y Prusia tenían escaso poder e influencia.

Ante ello, Rusia empezó a mostrar grandes dudas sobre la conveniencia de la posición de la Alianza de no intervenir en Grecia y tras la muerte del zar Alejandro I en 1825, su hermano y sucesor Nicolás I determinó apoyar también a los griegos sublevados para debilitar al Imperio Otomano y evitar que británicos y franceses fuesen los únicos aliados de Grecia. Esto mostró una fractura irremediable en la Alianza, que prácticamente quedó inactiva desde entonces.

La Alianza generalmente se asocia con la alianza posterior, Cuádruple Alianza, que incluía al Reino Unido y (desde 1818) a Francia con el objetivo de defender el acuerdo de paz europeo y el equilibrio de poder en el Concierto europeo celebrado en el congreso de Verona.

Notas

Bibliografía
Renouvin, Pierre, Historia de las Relaciones Internacionales, Madrid, Akal, 1982, pp. 37-50
 Fischer-Galati, Stephen A. "The Nature and Immediate Origins of the Treaty of Holy Alliance." History 38.132 (1953): 27-39. online

 Knapton, E.J.  "The Origins of the Treaty of Holy Alliance." History 26.102 (1941): 132-140. online
Phillips, Walter Alison (1911). "Holy Alliance, The" . Encyclopædia Britannica. Vol. 13 (11th ed.). p. 621.
The Holy Alliance Treaty text

Enlaces externos
 Texto en español del Tratado de la Santa Alianza (París, 26 de septiembre de 1815)

Diplomacia
Política en 1815
Restauración absolutista en España
Tratados de las guerras napoleónicas
Alemania en el siglo XIX
Rusia en el siglo XIX

Santa Alianza


بئر قاصد علي بلدية في الشرق الجزائري شرق مدينة برج بوعريريج ,تقع على بعد 1 كلم شمال الطريق الوطني رقم 5 بين مدينتي سطيف وبرج بوعريريج. بئرقاصدعلي مدينة صغيرة يحدها شمالا بلدية خليل، جنوبا بلدية عين تسرة، شرقا بلدية عين تاغروت وغربا بلدية سيدي امبارك. تحوي على عدة أحياء من بينها حي التجزئة 416, حي 109, حي دوار السوق، الحي العتيق وغيرها من الأحياء الراقية بها.

تبعد عن كل من عين تاغروت ب 5كلم, خليل ب 5 كلم، سيدي امبارك ب 15 كلم وعين تسرة حوالي 20 كلم
وهي تعتبر مقر دائرة بئرقاصدعلي تشمل دائرة بئرقاصدعلي على ثلاث بلديات كبيرة: بلدية بئرقاصدعلي، بلدية خليل وبلدية سيدي امبارك
تقع على مساحة إجمالية تقدر ب 422 كلم مربع بما في ذلك 64 كلم مربع على هذه المقاطعة الفرعية
70 % من المساحة الإجمالية أراضي زراعية خصبة فالقمح والشعير من الإنتاج الرئيسي للحبوب بها
معظم سكانها شباب ما بين 20 إلى 40 سنة بنسبة 70% من إجمالي السكان الذي يبلغ 18 الف نسمة.

مراجع

بلديات ولاية برج بوعريريج

بئر قصد علي


Finn Have (født 15. Oktober1952 i Nykøbing Mors) er en dansk kunstmaler.

Have er uddannet folkeskolelærer fra 1978 og som maler er han autodidakt. Han var medstifter og medlem af den aarhusianske kunstnergruppe Labyrint 1980-1988.

Eksterne henvisninger
 Finn Have

Malere fra Danmark
Personer fra Nykøbing Mors

Finn Have


An Rhynchogyna in uska genus han Liliopsida. An Rhynchogyna in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rhynchogyna

Rhynchogyna


Río Wallilabou es un río en el noroeste de la isla de San Vicente en el país caribeño de San Vicente y las Granadinas. Se levanta en las montañas de Gran Bonhomme en el centro de la isla, y fluye hacia el noroeste para llegar al Mar Caribe al norte de Barroulie. Las Cataratas Wallilabou son un Atracción turística que se encuentra en este río, al noreste, caminando por la carretera o autopista de Sotavento (Leeward Highway). Varias de las escenas de la película Piratas del Caribe: La maldición de la Perla Negra fueron filmadas cerca de la desembocadura de este río.

Véase también
 Geografía de San Vicente y las Granadinas
 Geografía de América

Referencias

Miller, D. (ed.) (2005) Caribbean Islands. (4th edition). Footscray, VIC: Lonely Planet.
St Vincent and the Grenadines Department of Surveys topographical map SERIES:E803(DOS317)SHEET:St Vincent North, EDITION: 6-DOS 1983 UTM, Scale:1:25000

Ríos de San Vicente y las Granadinas

Río Wallilabou


කර්ණසංඛය යනු  ඇතුළු කණෙහි ශ්‍රවණය පිළිබඳවූ කොටස වේ. එය  අස්ථීය කර්ණ ගහනයෙහි සර්පිල-හැඩැති කුහරයක් වන අතර එහි අක්ෂය වන  මොඩියෝලය වටකොට වට  2.5 සදයි. කර්ණසංඛයෙහි දඟර ගැසුණු ක්‍රමයෙන් පටුවන නලයෙහි තරල කුටීර වෙන් කරන ආවාරය ඔස්සේ පැතුරුණු, කර්ණසංඛයෙහි මධ්‍ය කොටස වන කෝටි අවයවය, ශ්‍රවණයෙහි සංවේද අවයවය වෙයි.

කර්ණශංඛය ශරීරයේ බර සමතුලිතව පවත්වා ගැනීමට උපකාරී වේ.

සටහන්

ශ්‍රවණ පද්ධතිය

nl:Oor#Binnenoor

කර්ණශංඛය


Don't You Just Know It est une chanson écrite par Huey "Piano" Smith et Johnny Vincent en 1958.

Il s'agit du plus gros succès de Huey Smith en tant que chanteur, atteignant le top 10 du Billboard Hot 100 en mars 1958 (#9) et se vendant à plus d'un million d'exemplaires.

Version originale de Huey « Piano » Smith & the Clowns
Publié par Ace Records le 27 janvier 1958 sous la référence ACE 545,  le titre est accompagné en face B par High Blood Pressure.

Il est repris l'année suivante sur leur album Having a Good Time (référence LP 1004).

Membres

 Piano : Huey "Piano" Smith
 Voix :

 Saxophone : Lee Allen, Alvin Red Tyler
 Batterie :

Classement

Certification
Le titre se vend à plus d'un million d'exemplaires.

Compilation
Une compilation reprenant ce morceau en guise d'intitulé sort en 2016 chez Jasmine Records (MP3 et CD).

Reprises (sélection)
Informations issues de SecondHand Songs, sauf mention contraire.

 , en single et sur leur album Mule Skinner Blues (1960),
 James Last, sur Non Stop Dancing '65 (1965),
 Jimmy Jones, en single (1966),
 The Sonics, sur The Sonics Boom (1966),
 , en single et sur son album The Mod World of Dinah Lee (1966),
 Dr. John, dans un medley sur Dr. John's Gumbo (1972),
 Sha Na Na, sur Hot Sox (1974),
 Dr. Feelgood, sur Malpractice (1975),
 Paul Revere and the Raiders, sur la compilation Legend of Paul Revere (1990),
 DJ Ötzi et Captain Jack, sur Love, Peace & Vollgas (2001),
 Little Feat, sur Join the Band (2008).

Adaptations en langue étrangère

Utilisation dans les médias

 En 1986, dans Le flic de mon cœur de Jim McBride,
 En 1987, dans La Bamba de Luis Valdez,
 En 1988, dans la série  (saison 1, épisode 22),
 En 1989, dans Deux Dollars sur un tocard de Joe Pytka,
 En 1993, dans Il était une fois le Bronx de Robert De Niro,
 En 2000, dans Snatch : Tu braques ou tu raques de Guy Ritchie,
 En 2002, dans Local Boys de Ron Moler,
 En 2008, dans Telstar: The Joe Meek Story de Nick Moran,
 En 2015, dans de Chris et Nick Riedell.

Références

Chanson de 1958
Chanson de RnB américaine
Chanson de rock 'n' roll

Don't You Just Know It


Pensilvanijski jasen (lat. Fraxinus pennsylvanica), vrsta američkog stabla iz porodice maslinovki (Oleaceae). Domovina mu je istočni dio Sjedinjenih Država, odakle je u Europu unešen u 19. stoljeću.

Drvo naraste do 25 metara visine, deblo je promjera do 50 cm, kora plitko izbrazdana, korijenski sustav plitak, listovi dugi do 30 cm, ovalno lancetasti, cvjetovi skupljeni u metličaste cvatove. plod je svijetlosmeđa perutka.

Pensilvanijski jasen voli vlažna staništa, pa je čest u močvarama i na obalama rijeka. U Hrvatsku je uvezen kao ukrasna biljka.

Izvori

Jasen
Flora Kanade
Flora SAD-a
Flora Meksika
Flora Hrvatske

Pensilvanijski jasen


حديقة أوزه الوطنية  هي حديقة وطنية مفتوحة تقع في محافظات فوكوشيما، توتشيغي، غونما، محافظة نييغاتا في اليابان. تبلغ مساحة 372 كيلو متر مربع.

افتتحت حديقة أوزه في 30 أغسطس 2007 بعد انفصالها كحديقة مستقلة عن حديقة نيكو الوطنية.

تضم الحديقة قمم جبلية وبحيرات بالإضافة إلى المناطق السهلية العشبية.

مراجع

حدائق وطنية في اليابان
مناطق محمية أسست في 2007
مناطق محمية حسب الاتحاد العالمي لحفظ الطبيعة تصنيف II

حديقة أوزه الوطنية


Sorbus es un subgénero de Sorbus perteneciente a la familia de las rosáceas. Son nativos de las regiones templadas del hemisferio norte, con la mayor diversidad de especies en las montañas del oeste de China y el Himalaya, donde existen numerosas microspecies.

Especies seleccionadas

Referencias

Enlaces externos

Sorbus subg. Sorbus


An Lepanthes sotoana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pupulin, Bogarín ngan C.M.Sm.. An Lepanthes sotoana in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes sotoana


Atasözü geçmişten günümüze gelen, uzun deneyimlerden yararlanarak kısa ve özlü öğütler veren, toplum tarafından benimsenerek ortak olarak kullanılan kalıplaşmış sözlerdir. Türkçede "sav" ve "irsal-i mesel, darb-ı mesel" olarak da adlandırılır.

Atasözleri bir toplumun duygu, düşünce, inanç ve kültür yapısını yansıtır. Atasözleri, kim tarafından ne zaman söylendiği bilinmediğinden anonimdir. Bu sözler topluma mâl olmuş, toplum tarafından benimsenmiş ve yüzyılların düşünce ve mantık isteminden geçerek günümüze ulaşmış kısa ve özlü sözlerdir. Atasözleri, bir düşünce açıklanırken ya da savunulurken tanık olarak da gösterilirler.

Atasözleri, halkın yalnızca ortak duygu ve düşüncelerini değil ortak dil zevkini de yansıtır.

Türkçede Atasözü

Türkçede atasözleri biçim ve anlam özelliklerine göre şu şekilde sınıflandırılır:

Biçim Özellikleri

Atasözleri, biçim yönünden diğer yazı türlerine göre farklı özellikler gösterir. Öykü, roman, şiir, deneme gibi yazı türleri pek çok tümcenin bir araya gelmesi ve anlam yönünden bütünleşmesiyle oluşur. Buna karşın atasözleri genellikle bir, en fazla iki tümceden oluşur. Bütün duygu ve düşünceler bu tek tümceye sığdırılır. Bu tümceler kişiden kişiye değişmez. Halkın ortak malıdır ve halk tarafından aynı biçimde söylenir. Atasözlerinde biçim özellikleri şu başlıklar altında toplanabilir:

Atasözlerinde Kalıplaşma

Atasözleri bir toplumun ortak kullandığı kalıplaşmış sözlerdir. Bu nedenle herhangi bir kimse, atasözlerindeki sözcükleri ya da sözcüklerin sırasını değiştiremez. Örneğin "Dikensiz gül olmaz." atasözü "Gül dikensiz olmaz." şeklinde söylenemez. Bu tümcedeki 'kaz' sözcüğü yerine 'ördek' veya 'horoz' denmez. Bunun nedeni, atasözlerinin bir kişinin değil, bütün toplumun ortak malı olması ve o toplumun düşünce ve dil zevkini yansıtmasıdır.

Ancak, bazı atasözleri tarihsel süreç içinde değişikliğe uğramıştır. Örnek: "Ayağını yorganına göre köskıl" → "Ayağını yorganına göre uzat." Bu atasözündeki 'köskıl' sözcüğünün yerine günümüzde 'uzat' sözcüğü kullanılmaktadır. Tarih boyunca dilde ve kültürde oluşan değişmeler atasözlerine de yansımıştır.

Kalıplaşmanın bir istisnası da bir atasözünün farklı bölgelerde değişik şekillerde söylenmesidir.

Örnek: "Mum dibine ışık vermez" → "Çıra dibi karanlık olur", "Er ekmeği er kursağında kalmaz" → "Er lokması er kursağında kalmaz"

Örneklerdeki gibi bazı atasözlerinde, hem sözcüklerin sırası hem de sözcükler değişebilmektedir. Ancak, bu değişiklik kişiden kişiye değil bölgeden bölgeyedir. Bu durum, atasözlerinin tarihsel süreç içinde ve farklı bölgelerde değişikliğe uğrayabildiğini gösterir.

Cümle Türlerine Göre Atasözleri

Türkçede bulunan bütün tümce türlerine atasözlerinde de rastlanır. Atasözleri kısa ve özlü sözler olduğu için genelde bir veya iki cümleden oluşur. Daha uzun cümlelerden oluşan Türk atasözlerinin sayısı azdır. Atasözlerinde kullanılan cümle türleri şu şekilde sıralanabilir:

Yalın Cümle

Atasözlerinin çoğu yalın cümle biçimindedir. İçinde yalnızca bir yargı bulunan atasözleri genellikle yalın cümleler biçiminde anlatılır. Örneğin; "Ağaç kökünden yıkılır", "Aç köpek fırın duvarını deler" ve "Vakit nakittir".

Birleşik Cümle

İçinde iki yargı bulunan atasözleri genelde birleşik cümle biçiminde kurulur. Örneğin, "Dağ ne kadar yüce olsa, yol üstünden aşar", "Erkek aslan aslan da, dişi aslan aslan değil mi?", "Elin ağzı torba değil ki büzesin".

Devrik Cümle

Atasözlerinde şiirsel bir anlatıma özen gösterildiğinden pek çok atasözü devrik cümlelerle kurulmuştur. Örneğin, "Gülme komşuna, gelir başına", "Besle kargayı, oysun gözünü", "Sık gidersen dostuna, yatar arka üstüne".

Ad Tümceleriyle Kurulan Atasözleri
Ad cümleleriyle kurulan atasözlerinde yüklem ad ya da ad soylu sözcüklerden oluşur. Örneğin, "Almak kolay, ödemek güçtür", "Akıl için yol birdir", "İki el bir baş içindir".

Ad tümceleriyle kurulan atasözlerinde var, yok sözcükleri ek eylem alarak yüklem olur. Örneğin, "Kalpten kalbe yol vardır", "Ölümen öte köye köy yoktur".

Ad tümceleriyle kurulan atasözlerinin çoğunda ek eylem -dır söylenmez. Bu durumda genellikle herhangi bir anlam kaybı söz konusu olmaz. Örneğin, "Can tümceden aziz", "Hizmetçi kırarsa suç, hanım kırarsa kaza".

Eylem Tümceleriyle Kurulan Atasözleri
Eylem tümceleriyle kurulan atasözlerinde yüklem eylem olur. Eylem tümcesiyle kurulan atasözlerinin sayısı ad tümcesiyle kurulanlara nazaran daha çoktur. Örneğin, "Can boğazdan gelir", "Zorla güzellik olmaz", "İki at bir kazığa bağlanamaz.".

Bazı atasözlerinde eylem söylenemez. Anlam kendiliğinden ortaya çıkar. Örneğin, "Ata arpa, yiğide pilav", "Bakarsan bağ, olur bakmazsan dağ olur".

Atasözleri
Bazı atasözleri ek eylemle kurulurlar. Örneğin, "Akıl için yol birdir", "Yiğidin malı arsıza kalmaz".

Atasözlerinde Kipler
Atasözleri, uzun tarihî bir süreçte oluştuğu ve çağlar boyu geçerli olduğu için genellikle geniş zaman kipiyle kurulmuştur. Doğrudan öğüt veren atasözlerinde emir kipinin kullanıldığı görülmektedir. öyküleme ya da rivayet biçiminde söylenen atasözlerinde belirsiz geçmiş zaman kipinin kullanıldığı görülür. Belirli geçmiş zaman ve şimdiki zaman kipleriyle kurulmuş atasözü sayısı oldukça azdır.

 Geniş Zaman Kipiyle Kurulmuş Atasözleri: örneğin, "Ağır kazan geç kaynar", "Bir başa bir göz yeter", "Boş çuval ayakta durmaz", "damlaya damlaya göl olur"
 Belirsiz Geçmiş Zaman Fiiliyle Kurulmuş Atasözleri: örneğin, "İnsanoğlu çiğ süt emmiş", "Yaş yetmiş, iş bitmiş", "Yılan sokan uyumuş, aç kalan uyumamış".
 Soru Kipiyle Kurulmuş Atasözleri: örneğin, "Akıl olmayınca ne yapsın sakal?", "Tok ne bilir aç hâlinden?", "Her sakallıyı baban mı sanırsın?"
 İstek Kipiyle Kurulmuş Atasözleri: örneğin, "Ağır git ki yol alasın", "Sabah ola, hayır ola", "Baba malı tez tükenir, evlât gerek kazana".
 Emir Kipiyle Kurulmuş Atasözleri: örneğin, "Baş kes, yaş kesme", "Önce düşün, sonra söyle", "Bin bilsen de bir bilene danış".

Türk Dilinden Arapçaya Geçen Atasözleri
Uluslararası iletişim sonucunda, Türkçedeki bazı atasözlerinin Arap halk diyalektlerine geçtiği düşünülmektedir. Mesela; "Ayağını yorganına göre uzat" şeklinde bilinen Türkçe atasözü, Arap halk diyalektlerine "على قد لحافك مد رجليك" şeklinde aktarılmış olabilir. Nitekim sözü edilen atasözü, Eski Türkçede de kullanılmaktadır: Yogurkanda artuk aḍak kösülse üşiyür. [Yorgandan (artık) ziyâde uzatılan ayak üşür.] Keza bu atasözüne Kazakça ve Moğalca gibi dillerde de karşılaşılmaktadır.

Atasözlerinin Anlam Özellikleri
Atasözleri belli bir toplumun ve/veya bütün insanlığın yaşam felsefesidir. İnsanlarda bulunan sevgi, kıskançlık, bencillik, dostluk, düşmanlık gibi duygular evrenseldir. Bu nedenle bu duyguları yansıtan atasözleri de evrensel olarak kabul edilmektedir. Dünyada pek çok ulusun kullandığı atasözleri karşılaştırıldığında, bu atasözlerinin pek çoğunun aynı ya da benzer olduğu görülmüştür. Atasözleri evrensel değerler yanında bir ulusa özgü kültürel değerleri de yansıtır. Örneğin "Gözden ırak olan, gönülden ırak olur", "Dağ dağa kavuşmaz, insan insana kavuşur", "Vakit nakittir" gibi atasözleri evrenseldir. Bunlara benzer atasözlerini bütün dillerde bulmak mümkündür. "Osmanlı, tavşanı araba ile avlar", "Türk'ün aklı aldadır" gibi atasözleri ise ulusaldır. Bunlara benzeyen atasözleri bir ulusun kültürünü yansıtır.

Atasözlerinin konulara çoğu zaman kullanıldıkları bölgeye ve ülkeye göre değişiklikler gösterir. Türk toplumunda tarih boyunca askerlik ve çiftçilik önemli olduğu için at, it, kurt, koyun, silah ve yiğitlik konusunda Türkçede pek çok atasözü vardır. Buna karşın Alman atasözlerinde daha çok ayı, kartal gibi Almanya'nın sembolü haline gelmiş konulara yer verilir. Bu nedenlerle, atasözlerinde evrensel ve toplumsal düzen ile bu düzendeki iyi, kötü bütün özellikler görülür.

Atasözlerinde Anlam Aktarması ve Somutlaştırma
Atasözlerinin çoğunda sözcükler kendi anlamlarında kullanılmaz. Tümceler kurulurken genelde konular somutlaştırılır. Kısa ve özlü bir anlatımla konu daha güzel, etkili ve çarpıcı biçimde sunulur. Genellikle sözcükler benzetme, örnekleme yoluyla başka anlamlarda kullanılarak anlatıma şiirsel bir güzellik katılır. Bazı atasözlerinin dizeler ve beyitler biçiminde oluşu, halkın atasözlerinde şiirsel anlatıma verdiği önemi gösterir.

Örnekler:

"Sakla samanı, gelir zamanı" atasözünde saman sözcüğü gerçek anlamında kullanılmamıştır. Bu atasözünde, en değersiz şeylerin bile saklandığı zaman günün birinde işe yarayabileceği belirtilmektedir.

"Yuvayı dişi kuş yapar" atasözünde ev düzeni ile ilgilenen kadın, yuvayı yapan dişi kuşa benzetilmiştir. Dolayısıyla dişi kuş sözcük öbeği kadın sözcüğünün yerine kullanılmıştır.

"Koyun can derdinde, kasap et derdinde" atasözünde koyun sözcüğü büyük sıkıntılar içinde çırpınan insanı, kasap sözcüğü bu insanın düştüğü kötü durumdan yararlanmak isteyen ya da yalnızca kendi çıkarını düşünen kimseleri temsil etmektedir.

"Aç köpek fırın duvarını deler" atasözünde aç bir insanın neler yapabileceği etkili biçimde anlatılmaktadır.

Konularına Göre Atasözleri

Atasözlerini birkaç konuyla sınırlandırmak olanaklı değildir. İnsan yaşamında yer alan doğum, ölüm, evlilik, arkadaşlık, dostluk, düşmanlık, hırsızlık, gelin,

Atasözlerinin genel konusu yaşamın temel kuralları ve toplumda uyulması gereken temel ilkelerdir. Bu kural ve ilkelere uymayan kimselerin zarar gördüklerine inanılır. Atasözleri başarılı, sağlıklı ve mutlu bir yaşam için insanlara genel uyarılarda bulunur; verdikleri öğütlerle yaşamın temel kural ve ilkelerinin bilinmesine yardımcı olurlar.

Birbirleriyle Çelişkili Atasözleri

Evrendeki her şeyin zıddıyla var olduğu olgusu atasözlerine de yansımıştır. Olumlu öğütlerin yanı sıra, yalnızca çıkara yönelik olumsuz öğütler veren atasözleri de vardır. "Devletin malı deniz, yemeyen keriz." atasözü bunun örneklerinden birisidir. Çelişkili atasözleri, ayrıca, toplumda ayrı düşünen grupları ve bu gruplar arasındaki ayrılıkları/çelişkileri ortaya koymaktadır. Örnekler:
 "Biri yer biri bakar; kıyamet ondan kopar" atasözü kişileri yoksul kimselere yardım etmeye teşvik ederken "Aç yanından kaç" atasözü bunun tersini öğütlemektedir.
 "Derdini söylemeyen derman bulamaz" atasözü kişileri dertlerini dostlarıyla paylaşmaya teşvik ederken "Sırrını verme dostuna o da söyler dostuna" atasözü bunun aksini savunmaktadır.
 "Her koyun kendi bacağından asılır" ve "kurunun yanında yaş da yanar".
 "İyi insan lafının üstüne gelirmiş" ve "İti an çomağı hazırla".
 "Taşıma suyla değirmen dönmez" ve "damlaya damlaya göl olur".
 "Zorla güzellik olmaz" ve "zora dağ dayanmaz".
 "Zararın neresinden dönülse kârdır" ve "battı balık yan gider".

Atasözleri ve Deyimler
Atasözleri ve deyimlerin birbirleriyle ortak ve birbirinden ayrılan bazı özellikleri vardır. Birbirleriyle ortak olan en önemli özellikleri, her ikisinin de toplum tarafından ortak olarak benimsenen ve kullanılan kalıplaşmış sözler olmalarıdır. Genellikle bu ortak özelliklerinden dolayı atasözleri ve deyimler birbirine karıştırılır. Oysa her ikisini birbirinden ayıran bazı önemli özellikler vardır:

Öğüt ve Yargı
Deyimler bir anlatım biçimidir. Bir kavramı en güzel, en etkili biçimde anlatmayı amaçlar. Bu nedenle de deyimlerde, atasözlerinde olduğu gibi bir öğüt verme ya da bilgece sözler söyleme çabası yoktur. Attan inip eşeğe binmek, etekleri zil çalmak, ok yaydan çıkmak, bin dereden su getirmek gibi deyimlerde herhangi bir öğüt veya yargı yoktur. Ancak, "Ağaç yaşken eğilir", "Ne ekersen onu biçersin" gibi atasözlerinde yargı bulunmaz. Atasözleri ile deyimleri birbirinden ayıran en önemli özellik budur.

Tümce Biçimindeki Atasözleri ve Deyimler
Bazı deyimler tümce biçimindedir. Tümce biçiminde olan bu deyimlerde yargı vardır. Bu nedenle atasözleri ile karıştırılabilir. Dağ fare doğurdu. / Delik büyük, yama küçük./ Yorgan gitti, kavga bitti. / Tencere yuvarlanmış, kapağını bulmuş. gibi deyimlerde de yargı vardır, ama öğüt yoktur. Atasözleri ve deyimler arasındaki bir fark da deyimlerin "öğüt" vermemesidir.

Atasözlerini Deyim Olarak Kullanma
Birçok atasözü deyim olarak da kullanılır. Ancak deyimler genelde atasözü olarak kullanılmazlar. "Ne ekersen onu biçersin." atasözü bir konuşma ya da yazıda "Hamdi ektiğini biçti." şeklinde kullanıldığında deyim haline dönüşür. Örnek:

"Ayağını yorganına göre uzat" (atasözü) → "Ayağını yorganına göre uzatmak" (deyim)
"Doğmadık çocuğa don biçilmez" (atasözü) → "Doğmadık çocuğa don biçmek" (deyim)
"İtle yatan, bitle kalkar" (atasözü) → "İtle yatıp bitle kalkmak" (deyim)
"Aman diyene kılıç kalkmaz" (atasözü) → "Aman diyene kılıç kaldırmak" (deyim)

Atasözlerinin çoğu bir anlatım biçimine dönüştüğü zaman deyim olur. Örnek:

Recep, ayağını yorganına göre uzatmadığı için iflas etti.
Otu çekip, köküne bakmadan, yani adamın ailesini iyice araştırmadan evlenirsen pişman olabilirsin.

Hem Atasözü Hem Deyim Olarak Kullanılan Sözler
Bazı sözler hem atasözü hem de deyim özelliği taşır. Ancak bunların sayıları oldukça azdır. Aşağıda örnek olarak verilen sözler öğüt olarak kullanıldıklarında atasözü, konuşma biçimi olarak kullanıldıklarında deyim olur: "Üzümünü ye, bağını sorma", "Sen ağa ben ağa, bu ineği kim sağa?",
"Çamsakızı çoban armağanı" "Atın ölümü arpadan olsun".

Atasözü ve Deyimlerde Eylem Çekimi
Deyimler genellikle büyük eylem çekimlerine girer. Bu bakımdan atasözlerine nazaran çok daha fazla esneklik gösterirler. Oysa atasözlerinde bu esneklik yoktur. Atasözleri genellikle şimdiki zaman, belirli geçmiş zaman ve gelecek zaman kipiyle kurulurlar. İşte sizlere düşündürücü atasözlerinden bazıları;

 Davulun sesi uzaktan kulağa hoş gelir.
 Sular bulanmadan durulmaz.
 Güzelliği bir sivilce, zenginliği bir kıvılcım yok eder.
 Bana arkadaşını söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim.
 Yalancının evi yanmış, kimse inanmamış.
 İki gönül bir olursa; samanlık seyran olur.
 Ak akçe, karagün içindir.
 Aç tavuk kendini darı ambarında sanır.
 El elin eşeğini; türkü çağırarak arar.
 Bir elin nesi var iki elin sesi var.
 Dimyat'a pirince giden, evdeki bulgurdan olur.
 Üzüm üzüme, baka baka kararır.
 Dağ dağa kavuşmaz, insan insana kavuşur.
 Bugünün işini yarına bırakma!
 Bakarsan bağ, bakmazsan dağ olur.

Anlamları Yanlış Bilinen (Yanlış Kullanılan) Atasözleri
Atasözlerinin bir kısmında zaman içerisinde ses değişiklikleri yaşanmıştır. Fonetik ya da morfolojik bu değişiklikler neticesinde bugünkü kullanımlarında değişiklikler olmuştur. Yanlış kullanılan atasözlerinden bazıları ve özgün halleri şöyledir:

 Su küçüğün söz büyüğün. (Sus küçüğün, söz büyüğün.)
 Su uyur, düşman uyumaz. (Sü uyur, düşman uyumaz.) (Sü: Eski Türkçede ''asker'' anlamındadır.)
 Anne gibi yar, Bağdat gibi diyar olmaz. (Ane gibi yar, Bağdat gibi diyar olmaz.) (''Ane'' Bağdat dolaylarında yer alan bir uçurumun adıdır. ''Yar'' sözcüğü burada ''uçurum'' anlamını karşılar.)

Konuyla ilgili yayınlar
Esat Ayyıldız. "Arapça, Türkçe ve Kazak Dillerindeki Ortak Atasözleri Üzerine Karşılaştırmalı Bir Çalışma". International Congress of Kazakhs History, Culture and Language: Full Texts Book. ed. Osman Kabadayı. Ankara: IKSAD Global Publishing House, 2021), 54-70.

Ebrar Ayyıldız, Arap Dilinde Doğum ve Ölümle İlgili Deyimler. Ankara: Sonçağ Akademi, 2021.

Kaynakça

Ahmet Özdemir, Türk Atasözlerinden Seçmeler, Bordo Siyah İst. 2007.

Dış bağlantılar
 Türkçe Atasözleri Sözlüğü
 Mustafa Altun (2004), Türk Atasözleri Üzerine Sentaktik Bir İnceleme (A Syntactic Study on Turkish Proverbs), Akademik Araştırmalar Dergisi, Mayıs-Temmuz, sayı 21, s.79-91.
 Kültür

Türkçe dilbilgisi
Anonim halk edebiyatı
Folklor
Sözlü gelenek

Atasözü


Kambaata (ከምባታ) je etnička grupa iz Etiopije. Govore Kambaata jezikom, a žive u južnom i središnjem dijelu Etiopije. Njihova zemlja je bila etiopska provincija od početka 15. stoljeća do sredine 17. stoljeća; a etiopska vladavina ponovno je uspostavljena krajem 19. stoljeća pod carem Menelikom II. Tijekom ovog prvog razdoblja provincija Kambaata bila je u velikoj mjeri pokrštena. Bivša provincija nalazi se u današnjoj zoni Kembata Tembaro u Etiopiji, u Regiji Južnih naroda, narodnosti i etničkih grupa (RJNNEG).

Demografski podaci
Prema etiopskom popisu stanovništva iz 2007. godine, procjenjuje se da ova etnička skupina ima 1,21 milijuna pripadnika u 2020. godini, od kojih 90,89% živi u RJNNEG. Gotovo svaki peti - 18,5% - živi u urbanim sredinama.

Kambate govore Kambaata, kušitski jezik.

Povijest
Kraljevstvom Kambata vladao je dugačak niz vlastitih kraljeva poznatih kao Woma. Kralj Dagoye, iz klana Oyeta, bio je jedan od poznatih kraljeva poznat po širenju teritorija Kambate. Posljednji neovisni kralj Kambate bio je kralj (Woma) Delbato Degoye.

Važna znamenitost za narod Kambaate je planina Hambaricho, gdje je nekada živio njihov kralj Woma, a ljudi su u prošlosti slavili godišnje svečanosti. Tamo su živjeli kralj i bog Kambate.

Državni poticaji
Imaju mnogo autohtonih tradicionalnih namirnica, među kojima im je osnovni način prehrane kočo koji se prerađuje iz enseta. Uzgajaju i mnoge vrste gomolja, začina, kave, usjeva i povrća.

Društvo
Društvo Kambata nekada je imalo raslojene društvene klase poput Womana i Contome. U provinciji kembata postoje i drugi klanovi poput Tembaro, Alaba i mnogo više različitih klanova koji žive zajedno i postaju Kembata. Najizoliraniji klan u provinciji Kembata su kožari shekla seriwoch (fuga), ovaj klan nije mogao sudjelovati u bilo kakvim društveno-ekonomskim aktivnostima s kembatom. Ljudi iz Kembate nikada se nisu mogli vjenčati s klanom kožara (fuga).

Kambata je jedna od najgušće naseljenih regija u Etiopiji. Kambati su među najbolje obrazovanim u zemlji. Zbog prevelikog broja stanovništva i nedostatka ekonomskih mogućnosti u svojoj regiji, migriraju u velike gradove, industrijska područja i velike farme plantaža. Posljednjih godina imali su velike migracije u Južnu Afriku i zemlje Bliskog Istoka.

Izvori

Daljnje čitanje

 Arsano, Yacob, "Tradicionalna institucija Kambate" (2002). U: Bahru Zewde i Siegfried Pausewang (ur.). ), Etiopija. Izazov demokracije odozdo. Uppsala
 Braukämper, Ulrich. 1983. godine. Die Kambata: Geschichte und Gesellschaft eines süd-äthiopischen Bauernvolkes. Wiesbaden: Franz Steiner.
 Gebrewold-Tochalo, Belachew (2002), Utjecaj socio-kulturnih struktura Kambate / Etiopije na njihov ekonomski razvoj. Beč.
 Gebrewold, Belachew, " Uvod u političku i socijalnu filozofiju Kambate  " (web stranica Razvojne mreže Kambata)
 Daniel Yoseph Baiso, Profesionalne manjine u etničkoj skupini Kambata, Nairobi, 2007
 Ashenafi Yonas Abebe, "Resignificacion de algunos valores culturales del pueblo Kambata-Etiope esde el mensaje evangélico", Bogota, 2008.
Kušiti
Etničke grupe Etiopije

Kambaata


Elisabeth Heister-Neumann (1955- ), femme politique allemande ;
 Linsy Heister (1988- ), nageuse néerlandaise ;
 Lorenz Heister (1683-1758),  anatomiste, botaniste et chirurgien allemand.

Heister


Abelya (Abelia), hanımeligiller (Caprifoliaceae) familyasına ait, çalıları kapsayan bitki cinslerine verilen genel bir ad.

Dalları tüylü, yaprakları ılıman bölgelerde hep yeşil kalır, soğuk yerlerde ise kış geldiğinde dökülür. Temmuz ayının ortasından başlayarak dallarının ucunda 15–25 cm uzunluğunda, salkım biçiminde çiçekler açar. Kelebekler bu çiçekleri çok severler. Güneşli ya da yarı gölge yerlerde ve nemli, besin maddelerince zengin topraklarda iyi gelişir. Bahçeye gruplar halinde dikilebilir. Anavatanı Çin'dir.

Dış bağlantılar
 Abeila türler listesi
 Abeila

Bahçe bitkileri
Abelia
Holarktik biyocoğrafik bölgesi florası

Abelia


Olaylar
 İslam Devleti orduları Rodos'u fethetti

Doğumlar

Ölümler
 24 Kasım - İmparator Kōtoku, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 36. imparatoru (d. 596)
 tarihi bilinmeyen
 Arfaja al-Bariqi, sahabe (d. 598)
 Ubade bin Samit, sahabe (d. 583)
 Ubeyy bin Kâb, sahabe ve ilk dönem müfessir, muhaddis ve fakihlerinden

654


Anna-Lena Frömming, née le 18 février 1995, est une taekwondoïste allemande.

Biographie
Anna-Lena Frömming est médaillée de bronze dans la catégorie des moins de 57 kg aux Championnats du monde de taekwondo 2013 à Puebla puis médaillée d'argent dans la même catégorie aux Jeux mondiaux militaires d'été de 2015 à Mungyeong. Elle est ensuite médaillée de bronze dans cette catégorie aux Championnats du monde militaires de taekwondo 2018 à Rio de Janeiro ainsi qu'aux Jeux mondiaux militaires d'été de 2019 à Wuhan.

Elle obtient la médaille de bronze dans la catégorie des moins de 62 kg aux Championnats du monde féminins de taekwondo 2021 à Riyad.

Références

Liens externes

Taekwondoïste allemande
Naissance en février 1995

Anna-Lena Frömming


جاسك سوفتوير هي شركة تأسست في 1991 من قبل الطيار روبرت فويت Robert Voit، وذلك ولعه الكبير بعالم الإعلام الآلي.

جاسك هو نحت لكلمات Jet And Software Company معنى شركة الطائرة نفاثة والبرمجيات، ليلخص كل معشوات روبرت فويت.
 كريس توفطو هو الرئيس التنفيذي للمشروع ل جاسك سوفتوير منذ 1991.

واحدة من أكبر مشاريع الشركة كان برنامج لمعالجة الصور بانت شوب برو.

 جاسك سوفتوير  تم شراؤها في الخريف 2004 من طرف شركة كوريل.

وأصبح بانت شوب برو يدعى الآن كوريل بانت شوب برو.

مراجع

شركات برمجيات انحلت في 2004
شركات برمجيات أسست في 1991
شركات برمجيات سابقة في الولايات المتحدة
شركات سابقة مقرها في مينيسوتا
شركات مقرها في إيدن بريري (مينيسوتا)
شركة كوريل
عمليات الدمج والاستحواذ 2004

جاسك سوفتوير


Sentaktik örüntü analizi; cümle kalıplarını analiz eden, içerdiği anlamları ayrıştırarak veri tabanındaki kavramlarla karşılaştıran yapay bir süreçtir.

Makine öğrenimi
Veri madenciliği
Sınıflandırma sistemleri

Sentaktik örüntü analizi


باب الساحة منطقة تجارية تقع في وسط حي القصبة في المدينة القديمة في نابلس.
سميت بهذا الاسم لوجود ساحة رئيسية فيها تحيط بها بوابات تؤدي إلى أحياء القريون والعقبة والحبلة. يتوسط الساحة برج ساعة قديم من العهد العثماني نصب أمام جامع النصر التاريخي. وتوجد على الجهة الجنوبية للساحة سرايا الحكم التركي.

تعد المنطقة حالياً السوق الرئيسية للأدوات والمفروشات المستعملة في نابلس.

معالم نابلس

باب الساحة


McGill-Queen's University Press (MQUP) este un joint-venture între Universitatea McGill din Montreal, Quebec și Queen's University din Kingston, Ontario.

McGill-Queen's University Press publică lucrări originale peer-review în majoritatea domeniilor științelor sociale și umaniste. Ea a publicat până în prezent peste 3.000 de cărți. Timp de mai mult de douăzeci și cinci de ani, editura a fost condusă de directorul executiv Philip Cercone, un fost director al Canada's Aid to Scholarly Publishing Programme, agenția guvernamentală care finanțează publicarea cărților științifice în Canada. Sub conducerea lui Cercone, MQUP a ajuns să fie recunoscută, în general, ca principala editură academică a Canadei. Unul dintre redactorii editurii este istoricul și scriitorul Donald Akenson.

Publicații
Printre cei mai cunoscuți oameni de știință care au fost publicați de McGill-Queen's University Press se numără Jacob Neusner, Margaret Somerville, Stéphane Dion, Charles Taylor, Bruce Trigger și Christl Verduyn. Au fost publicați, de asemenea, numeroși poeți precum Carmine Starnino, Mark Abley, Peter Dale Scott și Brian Bartlett. În ultimii ani, această editură a devenit, de asemenea, cunoscută pentru publicarea cărților controversate pe teme de politică canadiană ale lui Tom Flanagan. Unele dintre cărțile sale sunt traduse din limba franceză.

McGill-Queen's a fost distinsă cu numeroase premii pentru aspectul grafic al cărților sale.

Istoric
McGill-Queen's University Press a fost formată în 1969 prin fuziunea editurii McGill (fondate în 1961) cu Queen's.

Referințe

Legături externe
 McGill-Queen's University Press website

Edituri universitare din Canada

McGill-Queen's University Press


Grupul Statelor împotriva Corupției (, GRECO), organism al Consiliului Europei, a fost înființat în anul 1999 pentru ameliorarea capacității statelor membre de a lupta contra corupției.

GRECO, care este, de asemenea, deschisă pentru statele non-europene, are în prezent 49 de membri (48 de state europene și Statele Unite ale Americii). Începând cu august 2010, toți membrii ai Consiliul Europei au fost membri ai GRECO. Calitatea de membru GRECO nu este limitată la statele membre ale Consiliului Europei, orice stat care a luat parte la elaborarea prezentului acord parțial lărgit, se poate alătura notificând secretarului general al Consiliului Europei. În plus, orice stat care are devine parte la instrumentele juridice internaționale, adoptate de Comitetul Miniștrilor Consiliului Europei în aplicarea Programului de acțiune împotriva corupției devin automat membri ai GRECO.

Scop

Obiectivul GRECO este de a îmbunătăți capacitatea membrilor săi de a lupta împotriva corupției prin monitorizarea respectării standardelor anticorupție ale Consiliului Europei printr-un proces dinamic de evaluare și presiune reciproce. Ajută la identificarea deficiențelor în politicile naționale anticorupție, în scopul de a provoca reformele legislative, instituționale și practice necesare. GRECO nu are mandat să măsoare apariția unor practici corupte în statele sale membre individuale. Alte organizații/organisme sunt mai bine pregătite pentru a rezolva această problemă importantă. Un exemplu foarte cunoscut este Transparency International (TI), care emite anual un indice de percepție a corupției (CPI) - clasificând peste 150 de țări în funcție de nivelurile percepute de corupție, determinate de evaluări ale experților și sondaje de opinie și de alte rapoarte specializate, cum ar fi Barometrul Global al Corupției și Indicele plătitorilor de mită.

Puncte forte ale procesului GRECO
Experiența acumulată în legătură cu procesul GRECO sugerează că, în mod ideal, evaluările ar trebui să aibă un domeniu limitat, luând decizii clare cu privire la relevanța anumitor subiecte și subiecte; întrebările cheie trebuie să fie atent formulate. Evaluările ar trebui să se bazeze, de asemenea, pe standarde clare și identificabile.

Una dintre cele mai importante lecții învățate de GRECO, pe parcursul anilor de funcționare, este că colectarea informațiilor în timpul vizitelor de evaluare la fața locului contribuie semnificativ la calitatea evaluărilor. Vizitele la fața locului reprezintă un atu important pentru credibilitatea întregului proces prin faptul că acestea permit echipelor de evaluare să susțină discuții temeinice cu actorii locali (inclusiv reprezentanți ai societății civile), să solicite informații suplimentare la fața locului.

Vezi și
 Transparency International
 Ziua Internațională Anticorupție

Legături externe
Round I Questionnaire
Round II Questionnaire
Round III Questionnaire
Round IV Questionnaire
First GRECO Report
Second GRECO Report
Third GRECO Report
Fourth GRECO Report

Note

Agenții anticorupție
Consiliul Europei
Organizații cu sediul la Strasbourg
Fondări în 1999

Grupul Statelor împotriva Corupției


ترتليانوس (باللاتينية Tertullianus) أو ترتليان (حوالي 160 إلى 220 م)  مؤلف أمازيغي مسيحي مبكر بونيقي، وأول من كتب كتابات مسيحية باللغة اللاتينية. كان مهماً في الدفاع عن المسيحية ومعاداة الهرطقات. وقد أطلق على ترتليان «والد المسيحية اللاتينية»، و«مؤسس اللاهوت الغربي».

ربما أكبر سبب لشهرته إعطاء أول شرح للعقيدة. من الأفكار الأخرى التي تظهر في كتاباته «ثلاثة أشخاص أو أقانيم، مادة واحدة» باللغة اللاتينية: " tres Personae, una Substantia" وهي من اليونانية الكوينية " treis Hypostases, Homoousios"، وأيضا عبارة العهد القديم " vetus testamentum" والعهد الجديد " novum testamentum".

على الرغم من كونه محافظًا في نظرته للعالم، فقد ابتكر ترتليان مفاهيم لاهوتية جديدة وطور عقيدة الكنيسة الأولى. ربما هو معروف أكثر لكونه أول كاتب باللاتينية يستخدم مصطلح الثالوث (اللاتينية: trinitas). وفقًا لموسوعة ستانفورد للفلسفة، «ثالوث ترتليان ليس إلهًا ثلاثيًا، بل هو ثلاثية (triad) أو مجموعة من ثلاثة، والله هو العضو المؤسس». تم استخدام كلمة مماثلة في وقت سابق باللغة اليونانية، على الرغم من ذلك فقد قدم ترتليان أقدم استخدام معروف للمصطلح الذي تم دمجه لاحقًا في العقيدة النيقية في المجمع المسكوني الثاني، ومجمع القسطنطينية الأول في عام 381 م، أو العقيدة الأثناسية، أو كليهما. من التركيبات اللاتينية الأخرى التي تظهر لأول مرة في أعماله «ثلاثة أشخاص، جوهر واحد». مع ذلك فـ«جوهر» ترتليان -الذي تأثر بالفلسفة الرواقية- كان مادة جوهرية لا تشير إلى إله واحد، بل إلى مشاركة جزء من جوهر الآب (الوحيد الذي يعتبر الله الكامل) مع الابن ومع الروح القدس من خلال الابن. وقد كتب فهمه للأعضاء الثلاثة للثالوث بعد أن أصبح مونتانيًا.

ابتكر منهجا اخر هو «منهج استنطاق النفس» فيبين في كتابه شهادة النفس، أن النفس تنزع بطبيعتها ومن صميمها الي الدين، وبخاصة في اوقات الشدة فتبدي العواطف الدينية التي فطرها الله عليها.

اعتنق في آخر حياته مذهب المونتانية، وقد وصف بأنه أول بروتستانتي.

على عكس العديد من آباء الكنيسة، لم يتم اعتبار ترتليان قديس من قبل الكنائس الكاثوليكية الشرقية أو الغربية. العديد من تعاليمه حول قضايا مثل الخضوع الواضح للآب والابن والروح القدس، وإدانته للزواج من الأرامل والهروب من الاضطهاد، تتناقض مع تعاليم هذه التقاليد الكاثوليكية.

روابط خارجية

ملاحظات

مراجع

آباء الكنيسة
أخلاقيون مسيحيون
ثيولوجيون
دعاة سلام مسيحيون
رومان في القرن 2
رومان في القرن 3
رومان من إفريقيا
قرطاج
كتاب أمازيغ
كتاب لاتينيون في القرن 2
كتاب لاتينيون في القرن 3
لاهوتيون مسيحيون في القرن 2
لاهوتيون مسيحيون في القرن 3
مدافعون لاهوتيون مسيحيون
مسيحيون أمازيغ
مسيحيون قدماء مرتبطون بخلافات
مواليد 155
مواليد في قرطاج
مؤرخو الكنيسة الرومانية الكاثوليكية
وثنيون تحولوا إلى المسيحية
وفيات 220
وفيات 240
وفيات في الموقع الأثري بقرطاج

ترتليان


Vasile Mihalache (n.  - d. ) a fost un politician român, care a deținut funcția de primar al sectorului 4 în perioada iunie 2000 - iunie 2004, din partea PDSR. A fost profesor de desen la Școala Generală nr. 194 din sectorul 4.

Referințe

Vezi și
 Lista primarilor sectoarelor bucureștene aleși după 1989

Legături externe
 Primarul Sectorului 4 continua "mostenirea Lutu"
 Primarul Mihalache a gestionat eficient banul public - libertatea.ro
 #COLECTIV FALSURI PENALE LA PRIMĂRIA SECTORULUI 4, ÎN CAZUL AJUTOARELOR PENTRU DOI RĂNIȚI LA COLECTIV. DOVEZI AUDIO - lazid.info

Primari ai sectoarelor Bucureștiului
Politicieni români din secolul al XX-lea
Membri ai Partidului Democrației Sociale din România
Profesori români

Vasile Mihalache


Gheorghe Suciu (n. 1876, Coroi- d. 26 februarie  1950, Coroi) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Gheorghe Suciu, născut în localitatea Coroi, județul Mureș, a urmat studiile a patru clase primare, ocupându-se în timpul vieții sale de agricultură fiind și membru al C.N.R. Coroi. Își găsește sfârșitul la data de 25 februarie 1950.

Activitatea politică
A fost ales ca delegat supleant al cercului electoral Bălăușeri, la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1876
Decese în 1950
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Agricultori români

Gheorghe Suciu