Geoffrey Edwin Pattie (né le ) est un homme politique conservateur britannique.

Jeunesse
Il fait ses études à l'école de Durham et au Collège St Catharine, Cambridge où il obtient une maîtrise Honours Degree en droit et est plus tard un membre honoraire du Collège. Il rejoint ensuite l'armée de 1959 à 1966, devenant capitaine dans les Royal Green Jackets. Il est colonel honoraire du  bataillon des Royal Green Jackets depuis janvier 1996.

Pattie est un anglican pratiquant et est membre du synode général de l'Église d'Angleterre de 1970 à 1975.

Carrière politique
En 1967, Pattie est élu au Greater London Council comme l'un des quatre conseillers représentant le Borough londonien de Lambeth. Il n'exerce qu'un seul mandat de trois ans, démissionnant en 1970.

Après avoir été battu par Tom Driberg du Labour à Barking en 1966 et 1970, Pattie est élu député de Chertsey et Walton en février 1974 – un siège qu'il occupe jusqu'à sa retraite en mai 1997.

En mai 1979, il est nommé sous-secrétaire d'État parlementaire à la défense (RAF). De janvier 1983 à septembre 1984, il est ensuite sous-secrétaire d'État parlementaire aux achats de défense, puis ministre d'État aux achats de défense. Il est ministre d'État à l'Industrie jusqu'en 1987, avec la responsabilité de la Science l'Aviation civile, de l'Espace et de la Technologie. Au cours de son mandat, il est activement impliqué dans le lancement d'un certain nombre de projets technologiques nationaux et internationaux comme le programme Alvey, qui s'arrête quand il quitte ses fonctions après les élections générales de 1987 et plusieurs projets de la Commission européenne, comme Eureka, ESPRIT et RACE.

Il est nommé au Conseil privé lors des distinctions honorifiques du Nouvel An 1987.

Immédiatement après avoir quitté son poste ministériel, il est nommé Chevalier dans la liste d' honneurs d'anniversaire de 1987. Il est également vice-président du Parti conservateur en 1990.

Carrière privée
Pattie est directeur de l'agence de publicité Collett Dickenson Pearce de 1966 à 1979, puis directeur général de 1969 à 1973. Au cours des années 1990, il occupe plusieurs postes de direction marketing dans des sociétés appartenant à General Electric Company, dont Marconi Defence Systems et est directeur marketing du groupe lui-même de 1997 à 1999. Pattie est le président fondateur de Strategic Communications Laboratories, où il est également directeur jusqu'à ce qu'il démissionne de ce poste en 2008 ; la société propose des services de « guerre psychologique » visant à influencer les élections, et est plus tard connue d'un public plus large à la suite du scandale des données Facebook-Cambridge Analytica impliquant sa filiale. Il est associé principal chez Terrington Management, prenant sa retraite en décembre 2015.

Références

Liens externes

Étudiant de St Catharine's College
Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Député du 51e Parlement du Royaume-Uni
Député du 50e Parlement du Royaume-Uni
Député du 49e Parlement du Royaume-Uni
Député du 48e Parlement du Royaume-Uni
Député du 47e Parlement du Royaume-Uni
Député du 46e Parlement du Royaume-Uni
Député du Parti conservateur (Royaume-Uni)
Membre de l'ordre de l'Empire britannique
Naissance en janvier 1936
Knight Bachelor

Geoffrey Pattie


În demonologie, Dantalion (sau Dantalian) este un puternic, Mare Duce de Iad, cu treizeci și șase legiuni de demoni sub comanda sa; el este al 71lea spirit dintre cele 72 spirite ale lui Solomon.

El este descris ca un om cu multe apariții,  din care toate sunt si bărbați și femei. Există, de asemenea, multe reprezentări în care el este declarat  a deține o carte într-una din mâini, cum ar fi următoarele, din Lesser Key of Solomon:

"Al Șaptezeci si unulea  Spirit este Dantalion. El este un Duce Mare și Puternic, care apare în Forma unui Om cu mai multe Fețe, toate Bărbați și Femei se Confruntă; și el are o Carte în mâna dreaptă. Telul lui este să-i învețe toate Artele și Științele pe orice; și de a declara Avocatul Secret al fiecaruia, pentru că el cunoaște Gândurile tuturor, Bărbați și Femei, și le poate modifica după voința lui. El poate provoca Dragoste, și arată Chipul oricarei persoane, și arată la fel ca o Viziune, să fie, în ce parte de Lume Vor. El guverneaza 36 Legiuni de Spirite; și aceasta este pecetea lui, care purta tu, etc."

Dantalion este menționat în versurile melodiei Timpuri Viitoare de grup de rock progresiv Yes in  albumul lor din  1978, Tormato. "Dantalion va merge din nou: furios înapoi țara de jos."

Vezi și
 Genie
 Goetic demoni în cultura populară
 Lista teologic demoni

Referințe

Bibliografie
 S. L. MacGregor Mathers, A. Crowley, Goetia: The Lesser Key of Solomon Regele (1904). 1995 retipărire: ISBN 0-87728-847-X.

Demoni

Dantalion


Cantiere delle Navi di Pisa er et arkæologisk museum i Pisa i Toscana, Italien. museet er opført for at huse 30 skibe, der blev fundet i 1998. Museet blev "indviet" i 2013, men var stadig under opførsel i 2017. Det er indrettet i Arsenali medicei.

Skibene blev fundet ved udgravninger til opførsel af en offentlig bygning, og de stammer fra omkring år 100 f.v.t. og fremt til 600 e.v.t.

Eksterne henvisninger

Pisa
Museer i Italien

Museo delle navi antiche di Pisa


An Galeandra multifoliata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Walter Max Zimmermann. An Galeandra multifoliata in nahilalakip ha genus nga Galeandra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Galeandra

Galeandra multifoliata


Laguna Karavasta (în ) este cea mai mare lagună din Albania și una dintre cele mai mari din Marea Mediterană, care se întinde pe o suprafață de 42 km². Karavasta face parte din Parcul Național Divjakë Karavasta și este separată de Marea Adriatică de o fâșie de nisip mare. Se întinde de-a lungul câmpiei de coastă din Myzeq, lângă Divjakë și la aproximativ 20 km în apropiere de Lushnjë.

Karavasta găzduiește mulți pini și insule mici de nisip. Laguna  este renumită pentru găzduirea pelicanului dalmatin creț; 6,4% din populația europeană a  pelicanului creț se află în Karavasta. Laguna este parte a eco-regiunii terestre a pădurilor foioase ilirice din pădurile mediteraneene palearctice. Clima este de obicei mediteraneană.

Laguna Karavasta este situată în interiorul parcului național Divjaka-Karavasta și a fost recunoscută ca o zonă umedă de importanță internațională, prin desemnarea Convenției Ramsar la 29 noiembrie 1996. Laguna a fost identificată de către BirdLife International drept o zonă importantă pentru păsări, deoarece susține un număr semnificativ de populații a diferitelor specii de păsări.

Laguna Karavasta se află pe lista zonelor umede Ramsar de importanță internațională și face parte din Parcul Național Divjake-Karavasta.

Deoarece campaniile de dezinfecție au fost oprite de mult timp, zona este cunoscută pentru sezonul ei foarte activ al țânțarilor. Cu toate acestea, în 2014, au început campanii de dezinfecție și un proiect de reabilitare a parcului a fost inițiat de autoritățile naționale. Acest lucru  a inclus un moratoriu de vânătoare care a reînviat activitățile de urmărire a păsărilor.

Vezi si
 Parcul Național Divjaka-Karavasta
 Geografia Albaniei
 Lagunele din Albania

Referințe

Categoria II IUCN
Turismul în Albania
Geografia Albaniei
Lagune
Zone umede

Laguna Karavasta


Taraxacum amphiphron, vrsta maslačka, endem s otočja Svalbard. Vrsta je opisana 1963., a pripada sekciji Borealia.

Izvori

Maslačak
Endemska flora Svalbarda

Taraxacum amphiphron


Calvão Portekiz'de Vagos belediyesine bağlı olan, 15,15 km2 yüzölçümüne sahip, 2.010 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vagos

Calvão (Vagos)


لن أبكي أبدا فيلم مصري تم إنتاجه عام 1957، إخراج حسن الإمام وبطولة فاتن حمامة وعماد حمدي وزكي رستم.

تمثيل
 فاتن حمامة
 عماد حمدي
 زكي رستم
 نجمة إبراهيم
 رشدي أباظة
 وداد حمدي
 فاخر فاخر
 عبد العليم خطاب
 عدلي كاسب
 سناء جميل
 شفيق نور الدين
 عبد المنعم إبراهيم

روابط خارجية

مراجع

أفلام فاتن حمامة
أفلام عماد حمدي
أفلام رشدي أباظة
أفلام مصرية إنتاج 1957

لن أبكي أبدا (فيلم)


Gomortega, biljni rod smješten u vlastitu porodicu Gomortegaceae, dio reda lovorolike. Jedina vrsta je aromatsko vazdazeleno drvo G. keule, iz obalnog pojasa središnjeg Čilea, danas ograničeno na maleno područje, te je u opasnosti od nestanka.

To je vitko drvo koje može narasti do 30 metara visine. Drvo je kvalitetno, a žuti plodovi su jestivi.

Ime roda dano je u čast prvog direktora madridskog botaničkog vrta, Gomeza Mortege.

Izvori

Lovorolike
Flora Čilea

Gomortega


La temporada 1968 de la Japan Soccer League fue el cuarto campeonato de Primera División del fútbol japonés organizado por la Japan Soccer League. El torneo se desarrolló en una rueda de todos contra todos, entre el 13 de abril de 1968 y el 22 de diciembre de 1968.

Toyo Kogyo gana el título por cuarta vez en su historia.

Clasificación

Promoción

No hubo descensos.

Enlaces externos
 Estadísticas de liga

Japón en 1968
Fútbol en 1968
Temporadas de la Japan Soccer League

Japan Soccer League 1968


Buteur Métayer (c. 1970 – June 8, 2005) was a gang leader in Haiti during the 2004 Haiti rebellion.

Following the assassination of his brother, Amiot Métayer, in 2003, he became the leader of his brother's gang, then known as the "Cannibal Army". He renamed the gang the "Revolutionary Artibonite Resistance Front" and participated in the seizure of the northern city of Gonaïves at the start of the rebellion against Haitian President Jean-Bertrand Aristide on February 5, 2004. On February 19, he declared himself the president of the "liberated" parts of Haiti as a new state called "Artibonite" and renamed the rebel group again, this time as the National Revolutionary Front for the Liberation of Haiti.

In June 2005, he died of kidney failure in Gonaïves. Some of his supporters claim that he had been poisoned.

Notes

1970 births
2005 deaths
Deaths from kidney failure
Haitian rebels

Buteur Métayer


Paradise Regained is a poem by English poet John Milton, first published in 1671. The volume in which it appeared also contained the poet's closet drama Samson Agonistes. Paradise Regained is connected by name to his earlier and more famous epic poem Paradise Lost, with which it shares similar theological themes; indeed, its title, its use of blank verse, and its progression through Christian history recall the earlier work. However, this effort deals primarily with the temptation of Christ as recounted in the Gospel of Luke.

Milton composed Paradise Regained at his cottage in Chalfont St Giles in Buckinghamshire. Paradise Regained is four books long and comprises 2,065 lines; in contrast, Paradise Lost is twelve books long and comprises 10,565 lines. As such, Barbara K. Lewalski has labelled the work a "brief epic".

Plot

Book 1
Jesus is baptized by John. Satan, seeing this, calls a meeting of demons to plot against him, confident he can fool Christ as he fooled Adam.
Meanwhile God tells the angels Satan is overconfident, and they sing God's praise.

Jesus enters the wilderness and fasts there for 40 days, pondering His past and future. A seeming old man of the desert asks him as Son of God to turn stones into bread. Jesus, recognizing Satan, rebukes him for his lies. Satan pretends to be delighted to hear truth and begs permission to stay. Jesus says he can do whatever the Father in heaven allows. Night falls.

Book 2
Simon and Andrew saw Jesus baptized and realize He is Messiah, but lose Him and search for Him. They worry they have lost Him for good. Mary too wonders what has become of her Son, remembering that she lost him once before when He was 12. Satan returns to his demons, warning them this temptation is going to be far more difficult than the fall of man. Belial advises using a honey trap, but Satan knows this will not work, thinking pride a stronger test.

Jesus, hungry, dreams of Elijah being fed by ravens. Waking, he finds a fair man and a banquet waiting for Him, but He again resists. Satan next tries to tempt with money, but Jesus reminds him that King David started as a mere shepherd.

Book 3
Satan flatters Christ, praising His wisdom, then taunts Him with his lack of achievement, saying Alexander the Great had conquered half the world at 30. Jesus rejects gaining glory by violent means. Satan next tries goading him with duty, saying Judas Maccabeus gained glory for God by fighting the pagans. But Jesus sees suffering as the path he must tread.

Satan then takes Christ to a high mountain, showing Him the kingdoms of the world. He suggests He will need an alliance with the Parthians if He is to resist Rome successfully. Christ refuses Satan's suggestion to free the Ten Tribes, leaving it to divine providence.

Book 4
Satan next shows Christ Rome, and offers it to Him. Christ once more rejects. Satan says all the kingdoms of the world are his to bestow if only Christ will bow the knee. Christs rebukes him for this blasphemy, quoting Exodus chapter 20.

Satan, realizing he is defeated, makes an attempt to interest Christ in the wisdom of Ancient Greece. But Jesus rejects this in favour of the Psalms and the Prophets. Satan angrily returns Christ to the wilderness and forces him to spend a cold night in the middle of a Tempest amid hellish furies. Christ endures this. Satan, frustrated, takes Christ to Jerusalem and tells him to throw himself off the pinnacle of the Jewish Temple, quoting a Psalm. Jesus quotes back, "Tempt not the Lord thy God". Satan falls. Angels help Jesus, singing of his victory over the devil, feeding Him, and returning him to Mary.

Analysis

Whereas Paradise Lost is ornate in style and decorative in its verse, Paradise Regained is carried out in a fairly plain style. Specifically, Milton reduces his use of simile and deploys a simpler syntax in Paradise Regained than he does in Paradise Lost, and this is consistent with Biblical descriptions of Jesus's plainness in his life and teachings (in the epic, he prefers Hebrew Psalms to Greek poetry). Modern editors believe the simpler style of Paradise Regained evinces Milton's poetic maturity. This is not to say that the poem bears no affinities with Milton's earlier work, but scholars continue to agree with Northrop Frye's suggestion that Paradise Regained is "practically sui generis" in its poetic execution.

One major concept emphasized throughout Paradise Regained is the idea of reversals. As implied by its title, Milton sets out to reverse the "loss" of Paradise. Thus, antonyms are often found next to each other, reinforcing the idea that everything that was lost in the first epic will be regained by the end of this "brief epic". Additionally, the work focuses on the idea of "hunger", both in a literal and in a spiritual sense. After wandering in the wilderness for forty days, Jesus is starving for food. Satan, too blind to see any non-literal meanings of the term, offers Christ food and various other temptations, but Jesus continually denies him. Although Milton's Jesus is remarkably human, an exclusive focus on this dimension of his character obscures the divine stakes of Jesus's confrontation with Satan; Jesus emerges victorious, and Satan falls, amazed.

An anecdote recounted by a Quaker named Thomas Ellwood provides some insight into Paradise Regaineds development. After studying Latin with Milton and reading the poet's epic Paradise Lost, Ellwood remarked, "Thou hast said much here of Paradise lost, but what hast thou to say of Paradise found?" Hearing this, Milton at first "sat some time in a muse" before changing the subject; however, sometime thereafter he showed to Ellwood a new manuscript entitled Paradise Regained. Some maintain that although he seemed to express gratitude to Ellwood in a letter, Milton in truth "passed on a friendly if impish fabrication" that made Ellwood feel like the inspiration for the poem.<ref>"Introduction to Paradise Regained, in Complete Poetry, 631.</ref>

Notes

References
 Northrop Frye, The Return to Eden: Five Essays on Milton's Epics (Toronto: Toronto UP, 1965).
 Introduction to Paradise Regained, in The Complete Poetry and Essential Prose of John Milton, ed. William Kerrigan, John Rumrich, and Stephen M. Fallon (New York: Modern Library, 2007).
 Barbara Lewalski, Milton's Brief Epic: The Genre, Meaning, and Art of Paradise Regained (Providence: Brown UP, 1966).
 Susanne Woods, introduction to Paradise Lost & Paradise Regained'', published by Signet Classics.

External links

 E-text from the John Milton Reading Room

 "Symbolism in Paradise Regained" by Gilbert McInnis

1671 books
1671 poems
Christian poetry
Epic poems in English
Poetry by John Milton
Fiction about the Devil
Depictions of Jesus in literature
Temptation of Christ
Works based on the New Testament

Paradise Regained


Die Liste der deutschen Botschafter in Jamaika enthält die Botschafter der Bundesrepublik Deutschland in Jamaika. Sitz der Botschaft ist in Kingston.
Der Botschafter ist auch auf den Bahamas akkreditiert, von 2001 bis Juni 2007 bestand zudem eine Zuständigkeit für Belize.

Die Botschaft wurde mit der Unabhängigkeit Jamaikas 1962 eingerichtet.

Liste

Weblinks
 Website der Deutschen Botschaft Kingston

Einzelnachweise

!
Jamaika
Deutschland


El Centro Histórico de Tunja es el nombre de la Comuna 5 de la ciudad de Tunja que comprende el conjunto urbanístico en conservación y patrimonio de la nación según la ley 163 del 30/12/1959, la sede de gobierno municipal y departamental, los principales entes administrativos, museos, parques, iglesias y monumentos.

Historia
El diseño arquitectónico original de la ciudad está plasmado en el plano de la ciudad, diseñado por el Arzobispo Fernando Arias de Ugarte en 1623 y conservado en el Palacio Arzobispal. En este primer diseño aparecen 13 iglesias de las 14 iglesias coloniales, 6 conventos y grandes mansiones de caballeros españoles de estilo Plateresco y Renacentista con escudos españoles, ostentando el mayor número de ellos en toda América Hispánica, lo cual demostraba la jerarquía de gobernantes y encomendadores, jueces, procuradores y cabildantes. La arquitectura civil y religiosa, la ornamentación y las obras de arte son las más importante muestra del Renacimiento, del Manierismo, del Barroco y del Mudéjar más rico de la época hispánica. La construcciones generalmente son de uno o dos niveles con claustros, algunas de ellas en forma de L, con dinteles y soportes en madera, columnas Toscanas, capiteles de diversos estilos, pisos y escaleras en ladrillo, piedra y madera además de grandes puertas. Las pinturas comúnmente encontradas corresponden a modelos decorativos de la fauna exótica desconocida de América.

Durante la época de oro de la ciudad desde la segunda mitad del  hasta el  la ciudad se privilegió de diversas manifestaciones artísticas al ser punto de travesía en el camino desde el río Magdalena hacia la capital, del estilo artístico denominado La Escuela de Tunja

Geografía
El centro histórico se encuentra situado sobre una meseta hacia el costado occidental del valle del río Jordán, primer afluente del río Chicamocha. Las construcciones coloniales se concentran a lo largo de 19 barrios céntricos.

Límites
Norte: Diagonal 38, Autopista Panamericana: Comuna 2
Sur: Avenida Oriental: Comuna 8
Este: Avenida Oriental: Comuna 7
Oeste: Carrera 14 (hasta calle 20) y Carrera 16 (K14-16):Comuna 4 y Transversal-Carrera 14 (K14) Comuna 6

División administrativa

Los barrios dentro de la zona del centro histórico son:

Turismo

Principales sitios históricos

 La Catedral Basílica Metropolitana Santiago de Tunja

Es una de las construcciones edede
coloniales más imponentes de la ciudad y es reconocida como la catedral más antigua de Latinoamérica. Su construcción comenzó en 1567 y finalizó en 1574, junto al casco histórico y el conjunto monumental de la ciudad fueron declarados monumento histórico por el gobierno nacional en el año 1959 y ratificado por el Ministerio de Cultura, y es una de las joyas arquitectónica más antiguas y bellas del Departamento. Es la expresión del arte cristiano gótico-mudéjar del Renacimiento y del , La Catedral es sede de la Arquidiócesis de Tunja.

 Santuario de la Virgen del Milagro del Topo

El Santuario de la Virgen del Milagro del Topo, ubicada la comuna Occidental del Distrito Histórico y Cultural de Tunja es lugar de gran concurrencia departamental debido a sus reconocidas ceremonias religiosas.

 Iglesia de Santo Domingo

Realza por su valor histórico, religioso, artístico y cultural la Capilla del Rosario de la Iglesia de Santo Domingo de Guzmán que se ubica a una cuadra de la Plaza de Bolívar de Tunja. Ha sido calificada como "La Capilla Sixtina de América", por la excelencia en la calidad del manejo del Arte Barroco dentro de ella, que la hace ser la más representativa de este estilo en toda América.

 Museo Casa del Escribano Juan de Vargas

Museo Cultural de Tunja desde 1984.

Otros monumentos
Las siguientes direcciones son suministradas por 472 la Red Postal de Colombia y por Google Maps por lo que la nomenclatura es: (C:Calle), (K:Carrera), (S:Sur), (E: Este), (A: Avenida).

Otros lugares

 Hospital San Rafael
 Escuela de Música de Tunja
 Facultad de Ciencias de la Salud (FCS), UPTC
 Alianza Francesa
 Cementerio Central

Referencias

Véase también
Anexo:Monumentos nacionales de Colombia

Monumentos de Boyacá
Comunas de Tunja
Centros históricos de Colombia
Tan ha

Centro Histórico de Tunja


Målselvfjorden er en fjordarm af Malangen i Lenvik og Målselv kommuner i Troms og Finnmark fylke  i Norge. Fjorden er 16 kilometer lang og går mod syd fra indløbet mellem Sultindvikneset i vest og Målnesodden i øst, til Karlstad i bunden af fjorden. Fjorden har navn efter Målselven, som munder ud inderst i fjorden.

Bygden Sultindvik (Ydre og Indre) ligger på vestsiden ag fjorden ved indløbet. Lidt længere inde i fjorden ligger bygden Målsnes på  den modsatte side. I den indre del af fjorden ligger Ingvardholmen, Olderholmen og Killingholmen. Fylkesvej 854 går langs østsiden af fjorden fra Målsnes og ned mod Olsborg. På vestsiden går Fylkesvej 261 (Troms) i den ytre delen, mens Fylkesvej 179 (Troms) går langs den indre del.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Målselv
Lenvik

Målselvfjorden


Elveda Lenin! (Orijinal ismi: Good bye Lenin!) Alman yapımı filmdir. Wolfgang Becker tarafından 2003 yılında çekilmiş olan film, Doğu Almanya'nın son yıllarında sosyalizme inanmış bir anne (Katrin Saß) ile oğlu (Daniel Brühl) arasındaki ilişkiyi anlatmaktadır.

Konu
Doğu Almanya yıkılmadan önce kalp krizi geçiren ve 8 ay komada kalan anne, dışarıda olup bitenlerden habersizdir. Doktor en ufak bir şokta annenin ölebileceğini söyler. Bunun üzerine oğlu ona yapay bir dünya oluşturur. Hatta bunun için arkadaşıyla birlikte çektiği haber bültenlerini annesine izletir, annesinin istediği Doğu Alman üretimi turşuları bulur buluşturur.

Doğu Almanya'nın yıkılması ile sosyalizme inanan insanların hayallerinin yıkılışına dikkat çeken film, dünyadaki politik sistemleri de eleştirmektedir.

Oyuncular
 Daniel Brühl - Alexander Kerner
 Katrin Saß - Christiane Kerner
 Chulpan Khamatova - Lara
 Maria Simon - Ariane Kerner
 Florian Lukas - Denis Domaschke
 Alexander Beyer - Rainer
 Burghart Klaußner - Alex'in babası
 Michael Gwisdek - Klapprath
 Christine Schorn - Frau Schäfer
 Jürgen Holtz - Herr Ganske
 Jochen Stern - Herr Mehlert
 Stefan Walz, Sigmund Jähn'a benzeyen taksi sürücüsü
 Eberhard Kirchberg - Dr. Wagner
 Hans-Uwe Bauer - Dr. Mewes
 Nico Ledermüller - Alexander Kerner (11 yaşında)

Ayrıca bakınız
 Vladimir Lenin bibliyografyası

Dış bağlantılar
 (de) Resmi Sitesi
 (en) Sony

Almanya filmleri
César Ödülü sahipleri
Kurguda Berlin Duvarı
Sosyalizm ile ilgili filmler
Vladimir İlyiç Lenin hakkındaki filmler
Sony Pictures Classics filmleri
2000'lerde genç yetişkin filmleri
Konusu Berlin'de geçen filmler
2000'lerde politik filmler
2003 çıkışlı dramatik filmler
Almanya komedi-drama filmleri
2000'lerde Almanca filmler

Elveda Lenin!


The Divine Lady este un film american din 1929 realizat cu sunet Vitaphone, având coloană sonoră, efecte sonore și muzică sincronizate, dar fără dialog vorbit. O are în distribuție pe Corinne Griffith și prezintă povestea de dragoste dintre Horatio Nelson și Emma Hamilton. A inclus melodia tematică "Lady Divine", cu versuri ale lui Richard Kountz și muzică compusă de Nathaniel Shilkret, care a devenit un hit popular în 1929 și a fost înregistrată de numeroși artiști, precum Shilkret, Frank Munn, Ben Selvin (Cavaliers), Smith Ballew, Adrian Schubert, Sam Lanin și Bob Haring.

Filmul a fost adaptat de Harry Carr, Forrest Halsey, Agnes Christine Johnston și Edwin Justus Mayer după romanul The Lady Divine: O poveste de dragoste dintre Nelson și Emma Hamilton al lui E. Barrington. A fost regizat de Frank Lloyd.

Filmul a câștigat Premiul Oscar pentru cel mai bun regizor și a fost nominalizat pentru cea mai bună actriță într-un rol principal (Corinne Griffith) și cea mai bună imagine. Este singurul film care a fost premiat pentru cel mai bun regizor fără sa fi primit o nominalizare pentru cel mai bun film (cu un an mai devreme, Two Arabian Knights a fost premiat pentru cel mai bun regizor al unei comedii fără a fi nominalizat pentru cea mai bună imagine).

Prezentare

La sfârșitul secolului al XVIII-lea, Lady Hamilton a avut o relație relativ turbulentă cu poporul britanic, în special cu aristocrația. Născută Emma Hart și având un istoric foarte umil (ea fiind fiica unui bucătar), era văzută ca fiind vulgară de către bogați, dar la fel de captivantă pentru frumusețea ei. Pentru a-și proteja moștenirea, onorabilul Charles Greville, iubitul ei de atunci și angajatorul mamei sale, a trimis-o pe Emma la Napoli sub pretexte false pentru a trăi împreună cu unchiul său, Sir William Hamilton, unde va studia să devină o doamnă. În mod surprinzător, pentru Greville, a cărei înșelăciune Emma o va descoperi în cele din urmă, aceasta a ajuns să devină soția lui Hamilton în urma unei căsătorii de conveniență. Dar cea mai mare problemă este relația pe care Emma o va avea cu Horatio Nelson din marina britanică. Cu ajutorul lui Lady Hamilton armata lui Nelson reușește să învingă flota lui Napoleon în bătălii navale, pe care Nelson le-ar fi pierdut în cele din urmă dacă nu ar fi existat ajutorul lui Lady Hamilton. Dincolo de pericolele războiului, relația dintre Lady Hamilton și Nelson este în cele din urmă amenințată de opinia publică, ambii fiind căsătoriți cu alte persoane.

Distribuție
Corinne Griffith în rolul Emma Hart
Victor Varconi în rolul Horatio Nelson
H. B. Warner în rolul Sir William Hamilton
Ian Keith în rolul Charles Greville
Marie Dressler în rolul doamnei Hart
Montagu Love în rolul căpitanului Hardy
William Conklin în rolul Romney
Dorothy Cumming în rolul reginei Maria Carolina
Michael Vavitch în rolul regelui Ferdinand
Evelyn Hall în rolul ducesei de Devonshire
Helen Jerome Eddy în rolul Lady Nelson

Note

Legături externe

Filme din 1929
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme istorice
Filme regizate de Frank Lloyd

The Divine Lady


Međunarodni standardni broj imena (ISNI - International Standard Name Identifier) je vrsta međunarodne norme uvedena radi normativnog i univerzalnog bibliografskog nadzora.

Razvijen je pod International Organization for Standardization (ISO) kao Nacrt međunarodnog standarda 27729; valjani standard objavljen je 15. ožujka 2012. godine. ISO-va tehnička komisija 46, podkomisija 9 (TC 46/SC 9) odgovorna je za razvijanje standarda.
Organizacija koja njime upravlja je ISNI-IA.

Novija je ISO-va standardizacijska norma. Uvedena je 15. ožujka 2012, godine. Namjena je jedinstvena identifikaciju javnih identiteta doprinositelja medijskom sadržaju: fizičkih i pravnih osoba, pseudonima, korporativnih tijela, itd. koji sudjeluju u stvaranju, proizvodnji, upravljanju i raspačavanju kreativnih medijskih sadržaja kao što su knjige, časopisi, umjetnine, televizijski programi i tako dalje. Temeljna područja od zanimanja ovog sustava su glazbenici i znanstvenici. Sustav se proširio i na društva za zaštitu autorskih prava, baze podataka znanstvenika, glazbena i knjižna industrija, komercijalne organizacije, knjižnice i ine kulturne ustanove. ISNI-jev identifikator sam po sebi ne nosi značenje. Čini ga šesnaest znamenaka raspoređenih u četiri skupine od po četiri znamenke međusobno odvojene razmakom. Zadnja znamenka je kontrolni broj. Kontrolni broj je MOD 11-2. Kontrolni broj je zadnji broj u identifikatoru. ISNI sadrži identifikator, dodjeljuje se na određene način, članstvo u ISNI-ju može biti više vrsta i postoji sustav za ISNI. Vrsta članstva koje je naglašena je suradništvo, jer to je najzastupljenija vrsta članstva u svjetskim nacionalnim knjižnicama, koje ga ostvaruju članstvom u Virtualnoj međunarodnoj normativnoj bazi (VIAF). Ova dva sustava su različita ali komplementarna. Surađuju, nadopunjuju se, značajno pridonose i proširuju koncepte univerzalnoga bibliografskoga nadzora i normativnog nadzora, povećavaju mogućnost jedinstvene identifikacije javnih identiteta. Zbog svojih infrastruktura dugoročno pružaju mogućnost suradnje s inim identifikacijskim sustavima. Zbog toga što je jedinstveni identifikator autora sam po sebi ograničene vrijednosti ako je bez povezanosti s biografskim i bibliografskim podatcima, međunarodni sustavu ISNI i VIAF, u svjetlu normativnog nadzora, djeluju u međuovisnosti. ISNI ne bi mogao nastati i održati se bez VIAF-a. Primjenom ISNI-ja raste kakvoća VIAF-u. Dodatna im je vrijednost u povezanosti normativnih i bibliografskih podataka. Među pokušajima koji je prethodio ISNI-ju je ISADN.

Kad se dodijeli ISNI-jev identifikator, javno je dostupan sa svojim osnovnim metapodatcima na mrežnoj stranici http://www.isni.org ili na SRU API-ju (pretraživanje aplikacijskoga programskog sučelja pomoću URL-a). Svaki ISNI koji je dodijeljen dostupan je kao trajni URI oblika, npr., isni-uri.oclc.nl/isni/0000000134596520. Najavljen je i oblik isni.org/isni/0000000134596520 .

ISNI se može rabiti radi razdvajanja imena koja bi inače mogla praviti zabunu, povezuje podatke o imenima koja su prikupljena i rabljena u svim sektorima medijske industrije.

Vidi
 FAST
 GND
 ISADN
 LCCN
 ORCID

Izvori

Vanjske poveznice
ISNI (eng.)
ISNI Pretraživanje baze (eng.)

Knjižničarstvo

Međunarodni standardni broj imena


Gonzalo Tassier (Ciudad de México, 1941 - 24 de enero de 2023) es diseñador gráfico profesional y publicista mexicano, quien creó varios logotipos y marcas muy conocidas en México.

Biografía
Nació en la Ciudad de México in 1941. Cuando era joven, estudió en la Escuela de Arquitectura de la UNAM, estudió filosofía por cuatro años. Después se unió a la comunidad religiosa de Misioneros del Espíritu Santo. Sin embargo, aprendió Diseño de manera auto-didacta.

Su carrera abarcó más de cuatro décadas y es uno de los diseñadores más destacados y pioneros de México. Trabajó en empresas de diseño como  Giancarlo Novi, Design Center and Bozell. Entre sus Obras más conocidas incluyen  las marcas registradas de Del Fuerte y  Aguigol y el águila vestida que es un símbolo de la Selección de fútbol de México desde 1998. También, diseñó folletos para Ford, Wyeth, hizo obras audiovisuales para IMSS y creó portadas de libro para el editorial Demac.

En 1995, el maestro Tassier fundó su propia empresa que se llama Retorno Tassier en la Ciudad de México, dedicada al Diseño Gráfico, Industria Editorial y Publicidad. El Retorno Tassier tiene muchas empresas mexicanas e internacionales como clientes, tanto como instituciones gubernamentales y asociaciones civiles. También hace trabajos para algunas organizaciones como servicio social. Sus clientes se incluyen: Grupo Santander, Volkswagen de México y la Organización de las Naciones Unidas para el Desarrollo Industrial.  El maestro Tassier sigue siendo el  presidente de su empresa. También fundó otra empresa con su socio Bruno Newman que se llama La Gunilla Editores, un editorial que publica libros sobre el Diseño y Coleccionismo. El nombre de la editorial se deriva del nombre "Lagunilla" que tiene un mercado famoso para coleccionistas.

En 2002, fue reconocido por la organización Quórum, que también publicó un libro sobre su carrera.

Gonzalo Tassier es profesor de Diseño en la Universidad Iberoamericana, y se considera como uno de los más respetados en el país. Su labor como profesor le dio a obtener el premio Sir Misha Black Medal en Londres del 2008. Un grupo de sus alumnos lo nominó y es el primero de Latinoamérica de recibirlo después de treinta años.

Se considera su estilo como original y sensible pero también es metódico y perfeccionista. Tassier cree que la risa es ingrediente fundamental en la publicidad, que buenos comerciales evocan sonrisas y  emociones positivas.

El Museo Objeto del Objeto tuvo una exhibición de la obra de Tassier en octubre del 2011 como parte de la serie "El MODO de ….".  Esta exhibición incluye dibujos y diseños, su colección de lápices que consiste en más de once mil piezas. La colección representa la importancia que esta herramienta tiene en relación con su trabajo.

El 24 de enero de 2023 falleció.

Referencias

Nacidos en Ciudad de México
Artistas de México

Gonzalo Tassier


El Deliziosa es un crucero de la clase Vista propiedad de Ibero Cruises. Construido por Fincantieri en Marghera, Italia.

Diseño
Es el buque gemelo del Carnival Luminosa, se ordenó en 2007 a la empresa italiana Fincantieri. Su quilla fue colocada en el astillero de la empresa en Ancona. En julio de 2008, después de completar la quilla y la primera sección, fueron remolcados al astillero de Marghera para seguir trabajando.

El crucero tiene un diseño híbrido: toma los mejores elementos de los barcos de la clase Vista y de los de la clase Spirit. El Costa Deliziosa tiene 292 m de largo y 32,3 m de manga. Puede transportar a más de 2828 pasajeros en 1130 cabinas. Alrededor de 3000 personas trabajaron en su construcción con un costo de más de 450 millones de euros.

Historia
Fue el primer barco de cruceros inaugurado en Dubái, donde hizo cruceros en invierno del 2010. Paso su primera parte de cruceros estivales en los fiordos noruegos saliendo desde Copenhague y en la región Báltica. También ha hecho cruceros por el mediterráneo, mar negro, islas canarias... También es el primer barco de la compañía Costa en hacer la vuelta al mundo desde Savona, la cual ha repetido varias veces. Para la temporada estival del 2015 hará cruceros por el Mar Adriático partiendo desde Venecia. En el invierno del 2015/2016, hará cruceros por el Caribe partiendo desde Ft. lauraude.

Referencias

Clase Vista
Clase Spirit
Barcos de Costa Cruceros
Barcos de 2010

Costa Deliziosa


نادي الدفاع الحسني الجديدي  هو نادي رياضي مغربي من مدينة الجديدة يشارك في الدوري المغربي الممتاز، تأسس سنة 1956 وهي نفس سنة بداية البطولة الوطنية المغربية بدون إشراف من الجامعة الفرنسية لكرة القدم. قبل ذلك التاريخ كانت هناك أندية خاصة بالأوربيين بالإضافة إلى فرق من الأحياء المغربية في الجديدة من أبرزها نادي حسنية الصفاء ونادي الدفاع الرياضي تم إدماجهما سنة 1956 حيث تم الاحتفاظ باسمي الناديين ليكون ميلاد نادي الدفاع الحسني الجديدي في ذلك الموسم. لعب الفريق في القسم الشرفي من 1956 حتى 1959 ليصعد بعدها للقسم الثاني عام 1960. وأكبر نتيجة فوز حققها هي 10-0 أمام BBS عام 2018.

وقع نادي الدفاع الحسني الجديدي اتفاقية شراكة وتوأمة مع نادي الزمالك المصري، وذلك بناء على سياسة المكتب المسير لنادي الدفاع الحسني الجديدي لكرة القدم المنفتحة على العالم الخارجي عن طريق ربط علاقات تعاون وشراكة مع عدة فرق عريقة بمختلف الدوريات الدولية، تم مساء يوم الجمعة 06 يوليو 2018 بفندق الغولف الملكي، توقيع اتفاقية شراكة إستراتيجية مع نادي الزمالك المصري لتبادل الخبرات ولخدمة المصالح المشتركة بين الطرفي، وتهدف هذه الاتفاقية لتطوير التعاون المشترك وتنفيذ البرامج والمبادرات والمشاريع المشتركة، على اعتبار أن الناديين يمتلكان العديد من الخبرات والكفاءات الإدارية والفنية مما سيساهم في دعم وتطوير وإنجاز عدة أنشطة في المجالات الرياضية والاجتماعية والثقافية.

التشكيلة الحالية

شعارالنادي

فكرة إنشاء النادي

أثناء عهد الحماية كان هناك فريق كبير لكرة القدم في مدينة الجديدة وهو نادي سبورتينغ مازغان المتعدد الفروع، وقد كان هذا النادي خاصا بالأوربيين فقط حيث أنه كان يملك معظم ملاعب كرة القدم في المدينة وكان يشارك في بطولة العصبة المغربية وقد كان يختار فقط أجود اللاعبين المغاربة في المدينة بحكم صعوبة إنشاء الأندية الرياضية من طرف المغاربة.
في نهاية الأربعينات من القرن الماضي قرر بعض محبي كرة القدم وبعض رجالات المدينة إنشاء بطولة لفرق الأحياء في المدينة، وقد كانت هذه البطولة هي الحافز وراء إنشاء نادي قوي مغربي في المدينة. من بين كل هذه الفرق ظهر فريق  الرشاد الجديدي الذي غير اسمه سنة 1950 إلى  الدفاع الجديدي. في موسم 1952 ـ 1953 وبعد النجاح اللافت النضير لفريق نادي الوداد الرياضي الذي أصبح فريقا لايشق له غبار في بطولة العصبة المغربية التابعة للجامعة الفرنسية لكرة القدم والذي أصبح أيضا أول نادي كل عناصره مغربية يفوز ببطولة العصبة المغربية منذ إنشائها سنة 1916، قرر مجموعة من فعاليات المدينة التقدم بطلب رسمي للجامعة الفرنسية بغرض إنشاء نادي لكرة القدم في مدينة الجديدة.

شروط إنشاء النادي

اختار المؤسسون نادي الدفاع الإفريقي اسما رسميا للفريق، وتم اختيار الأخضر والأبيض ألوانا رسمية، لكن ممثلي الجامعة الفرنسية في المغرب رفضوا العرض وفرضوا أربع شروط على مسؤلي الدفاع وهي :
 1 - أن يكون رئيس النادي فرنسيا أو من أوروبا
 2 - أن يكون هناك على الأقل ستة لاعبين أوربيين في الفريق
 3 - أن يتم حذف كلمة الإفريقي من الاسم الرسمي للنادي لأن فيه نوعا من تحريض الشباب المغربي ونزعة مبيتة للاستقلال عن فرنسا
 4 - أن يتم تغيير ألوان الفريق الخضراء الذي يمثل لون الإسلام

بعد هذه الشروط المجحفة التي واجهها المؤسسون من طرف المسؤولين الفرنسيين خصوصا بعد أن تكون لهم هاجس الفرق ذات النزعة الوطنية التي كان أبرزها فريق مدينة الدار البيضاء نادي الوداد الرياضي الذي أصبح فريقا لا يشق له غبار من طرف أندية المعمرين وكان أي لقاء لهذا الأخير يشكل تحديا حقيقيا للسلطات الاستعمارية، واصل مؤسسو الدفاع محاولاتهم لتغيير موقف الفرنسيين والوصول معهم إلى حل وسط. هذا الحل الوسط سيتم التوصل إليه بعد تدخل أحد الفرنسيين المساند للأعضاء المؤسسين وهو السيد فرابار  Frappart وتم تحديد شروط أخرى التزم بها المؤسسون وهي:
 1 ـ أن يكون رئيس النادي فرنسيا وهو السيد فرابار
 2 ـ تم إلغاء شرط اللاعبين الستة الأجانب في الفريق
 3 ـ أن يتم حذف كلمة الإفريقي من اسم النادي ويتم تغييرها ب الرياضي وبذلك أصبح الاسم الرسمي للنادي هو: نادي الدفاع الرياضي
 4 ـ تم إلغاء شرط تغيير ألوان الفريق، وتم الاحتفاظ باللونين الأخضر والأبيض.

سجل بطولات النادي
 2013: فاز نادي الدفاع الحسني الجديدي بكأس العرش المغربي 2013.

طقم النادي

 أطقم النادي الحالية (2013 - 2014)

الماضي

ظل الدفاع الحسني الجديدي يطمح إلى تحقيق لقب يضفي على مسيرته سمة التتويج، بحيث أنه وبعد قضاء أكثر من ثلاثة عقود بحظيرة القسم الأول لم يتأت له معانقة أي لقب للبطولة أو الكأس. وإذا كان التاربخ الرياضي يسجل مشاركة الفريق في أربع نهائيات لكأس العرش (1977 ضد الرجاء البيضاوي وسنتي 1985 و1986 ضد الجيش الملكي و2017 ضد الرجاء البيضاوي ) و(فاز به مرة واحدة في عام 2013 ضد الرجاء البيضاوي )فإن أفضل نتيجة محققة برسم البطولة كانت هي الرتبة الثانية التي احرزها خلال الموسم الرياضي 1973 / 1974 وخلال الموسم الرياضي 2016/2017. وأن أفضل حضور أفريقي كان هو مشاركة الفريق في أقصائيات كأس أفريقيا لأندية الفائزة بالكأس سنة 1987 حين وصل إلى مرحلة ربع النهاية بعد اقصائه في تونس بالضربات الترجيحية امام النادي الرياضي لحمام الأنف.

استحقاقات الكرة الجديدية

تبقى أهم استحقاقات الكرة الجديدية على الساحة الوطنية هي مساهمة اللاعبين الدوليين مصطفى الشريف وأحمد بابا صاحب الهدف الحاسم الذي اعطى أول واخر لقب أفريقي للمغرب في نهائيات اديس ابابا بأثيوبيا 1976. كما أن السجل الكروي يحفظ الحضور البارز لكل من محمد الصمام في الألعاب العربية بيروت 1957 ومحمد المعروفي في مكسيكو 1970 إضافة إلى كل من المصطفى يغشا. عز الدين امان الله. عبد اللطيف اليقضاني. عبد اللطيف بوكري والمارد رضا الرياحي طبعا دون نسيان أسماء رسمت على الملاعب المغربية ذكريات لا يمكن أن تمحوها الذاكرة الرياضية كالهدافين الفائزين بلقب احسن هداف لبطولة المغرب وهم :محمد الشطيني 1958 / 1957 وعبد اللطيف الشياظمي 1968 /1967 وميلود وزير
1972 / 1971 ثم شيشا خلال الموسمين 1970 / 1969 و1975 / 1974 وكذا أسماء أخرى كالدزاز والاخوين الحسني فضلا عن الحراس المعشاوي والتعامي وروح السلام والقائمة طويلة جدا.

احتضان المكتب الشريف للفوسفاط

احتضان كلي وشامل لنادي الدفاع الجديدي من طرف المكتب الشريف للفوسفاط. عقد المكتب المسير لفريق الدفاع الحسني الجديدي لقاء صحفيا كان مناسبة لإطلاع معتمدي الصحافة على مشروع احتضان الفريق الجديدي من طرف مجموعة المكتب الشريف للفوسفاط ستمكن الدفاع الجديدي من تجاوز الإكراهات المالية التي كانت دائما تحد من طموحاته وتتحكم في مصيره داخل البطولات السابقة.وحسب المكتب المسير فإن المشاورات مع المكتب الشريف للفوسفاط وصلت مراحلها الأخيرة، وذلك من أجل احتضان كلي وشامل للفريق الشئ الذي من شأنه أن يعطي قيمة مضافة لكرة القدم الجديدية وضمان استقرار مالي للدفاع الجديدي وهو ما سيفتح له فرصة التألق أكثر من قبل وتحقيق ألقاب. وحسب المصادر فإن النادي سيحتفظ باسم الدفاع الحسني الجديدي طبقا للبند العاشر من هذه الاتفاقية.أما بالنسبة لمدة انتهاء تاريخ صلاحية الاتفاقية فقد حددت في موسم واحد تجريبي غير أنه يمكن تمديدها لمدة أربع سنوات أخرى شرط أن تراقب المؤسسة المحتضنة الأنشطة الرياضية لنادي الدفاع الجديدي بالإضافة إلى إمكانية التسيير الإداري والمالي وفق ما يقتضيه النظام الأساسي للفريق. وفيما تعهدت المؤسسة المحتضنة برصد المبالغ المالية اللازمة بخزينة الفريق، يتعهد نادي الدفاع الجديدي بارتداء شعار المكتب الشريف للفوسفاط أثناء التباري في المواجهات الرسمية والودية والتداريب. وطبقا لمقتضيات البند السابع من الاتفاقية المبرمة بين الجانبين فقد تم الاتفاق بين الطرفين على إسناد مهمتي أمين المال والكاتب العام بالفريق لعضوين من المكتب الشريف للفوسفاط (المحتضن الجديد).

وصلات خارجية
  الموقع الرسمي لنادي الدفاع الجديدي

الجديدة (المغرب)
الرياضة في الجديدة (المغرب)
أندية رياضية في المغرب
أندية كرة قدم أسست في 1956
أندية كرة قدم في المغرب
تأسيسات سنة 1956 في المغرب
فرق رياضية في المغرب

الدفاع الحسني الجديدي


Mehmed Nurudin Vehbi Šemsekadić (Pljevlja, 1827. – Istanbul, 29. siječnja 1887.), bošnjački je teolog i vojskovođa, pljevaljski muftija. U Sandžaku se u predajama pamti kao Šemsikadić, a u Bosni i Hercegovini kao Šemsekadić. Poznat je i kao Zmaj od Sandžaka.

Životopis
Rođen 1827. u uglednoj bošnjačkoj ulemanskoj pljevaljskoj obitelji. Školovao se u rodnim Pljevljima, pa u Sarajevu. U Sarajevu je završio medresu Đumišića (Drveniju). Školovao se potom u Istanbulu na medresi Šehzade. Po završetku studija vratio se u rodno mjesto. Zaposlio se na mjestu vaiza u pljevaljskoj ruždiji. Godine 1866. imenovan je za pljevaljskog muftiju. Doznavši da se sprema austro-ugarska okupacija, prišao pripremi bošnjačkog oružanog otpora. Obilazio je kasabe po Sandžaku, pa sve do Kosova. U Sarajevu je organizirao sastanke svibnja 1878. godine po kućama bošnjačkih prvaka. Glavnu riječ vodili su predstavnici rodoljubive uleme imam Begove džamije hadži Abdulah ef. Kaukčija i šejh i muderis Gazi Husrev-begova hanikaha Muhamed ef. Jamaković. Šemsekadić je radio na stvaranju antiokupacijskog otpora na Kosovu da bi u svoje redove privukao i albanske dobrovoljce.

U austro-ugarskom zaposjedanju bio glavni organizator obrane bošnjačkih položaja kod Tuzle. Proslavio se u bitci kod Tuzle srpnja — rujna 1878. i poslije kad je njegovih 6.000 ustanika odbacilo austrijsku 20. diviziju generala Saparija (László Szapáry), koja je nastupala od Bosanskog Šamca preko Gračanice prema Zvorniku, na položaje oko Doboja. 13. kolovoza Šemsekadić je zauzeo Gračanicu. Pomoć mu je stigla iz Podrinja, 300 Srebreničana kojima je zapovijedao Avdaga Begtašević iz Sarajeva. Ratna sreća se okrenula, austrijska vojska zauzela je cestu Doboj — Sarajevo. Uvidjevši da im pristižu pojačanja, Šemsekadić je uzmakao prema Podrinju, preko Tuzle na Zvornik. Od Zvornika je uzmicao ka Srebrenici pa ka Višegradu u koji je stigao sa 600 boraca 27. rujna. Mnogi su mu se borci ondje oprostili od njega, pa je svaki pošao k svom kraju.

U Višegradu se pripremio za bitku. Rasporedio je vojnik po gradu, a oko grada topništvo. Desetak je dana čekao kad će doći austro-ugarska vojska. Poručio je bratu Ibrahim-agi koji je s odredom dobrovoljaca iz Glasinca otišao ka Foči, neka mu pošalje vojske u Višegrad. Murat-beg Čengić i hadži Jusuf ef. Čengić, višegradski prvaci, nagovorili su ga da odustane od obrane Višegrada. Poslušao ih je i sa svojih sedamsto boraca je preko Priboja zaputio se ka rodnim Pljevljima. Protiv Austro-Ugarske nastavio je djelovati na Sandžaku i Kosovu. Potom je bio izložen pritiscima. Sultan Abdul Hamid II. ga je pozvao i oko proljeća 1879. godine Šemsekadić je odselio u Tursku. Proglašen je posebnim musafirom, a u znak uvažavanja dobio je veliki zemljoposjed Cekmedze ciflik na mramornomorskoj obali.

Poslije uspješna austro-ugarskog zaposjedanje i osobito poslije Hercegovačkog ustanka 1882. godine, formirala se i politička emigracija Bošnjaka, prosrpski i još više proturski orijentirana. Središta tih emigrantskih skupina bila su u Istanbulu i Beogradu. Nastojalil su utjecati na događaje u Bosni. Odrazilo se u vidu prvih srpskih opredijeljenih Bošnjaka. Među vodeće osobe istanbulske emigracije bio je u početku i Šemsekadić. Skupina je organizirala prosvjede protiv aneksije Bosne i Hercegovine Austro-Ugarskoj. Šemsekadić je umro u Istanbulu 29. siječnja 1887. i pokopan je u haremu Sultan Fatihove džamije. O njegovoj rodbini i potomstvu malo se zna, tek da je ostavio sina Nedžiba i kći Hafizu.

Izvori

Vanjske povezice
 Pljevaljski muftija Mehmed ef. Šemsikadić: Vođa otpora protiv Austrougarske okupacije

Bošnjaci u Crnoj Gori
Vojna povijest 19. stoljeća
Šemsekadić, Mehmed

Mehmed Šemsekadić


Alchemilla baltica er fjölær jurt af rósaætt (Rosaceae). Hann er frá austurhluta Mið-Evrópu til Úralfjalla.

Heimildir

Maríustakkar

Alchemilla baltica


An Vriesea calimaniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme ngan Walter Till. An Vriesea calimaniana in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea calimaniana


Ivindomyrus opdenboschi es una especie de peces elefante en la familia Mormyridae, constituyéndose en el único miembro de su género. Puede ser encontrado sólo en el río Ivindo en Gabón, África. Puede alcanzar un tamaño de aproximadamente 27 cm.

Referencias

Osteoglossiformes
Mormyridae
Peces de la vertiente atlántica africana

Ivindomyrus opdenboschi


În urma câștigării alegerilor prezidențiale din mai 2016, președintele filipinez Rodrigo Duterte a promis o campanie fără precedent împotriva traficului de droguri, campanie ce avea să se concretizeze în așa-numitul război al drogurilor filipinez.

Peste 96.700 de oameni au fost arestați în operațiunile antidrog ale guvernului, care fac parte din Proiectul Tokhang. De la începutul campaniei, 1,2 milioane de consumatori de droguri și 89.000 de traficanți s-au predat. Din acest motiv, închisorile sunt suprapopulate. Statisticile poliției arată că piața drogurilor din Filipine s-a redus cu 26%, în timp ce indicele criminalității a scăzut cu 29% în toată țara. Până la sfârșitul lui iulie 2017, peste 3.400 de oameni au fost uciși în operațiuni antidrog, majoritatea orășeni săraci. În aceeași perioadă au fost raportate alte 2.100 de decese, rezultatul unor încăierări între bande, informatori reduși la tăcere sau crime comise de grupuri de vigilantes. Human Rights Watch a dezvăluit că poliția filipineză falsifică probe pentru a justifica omorurile ilegale. România a fost una din cele 38 de țări care au cerut pe 24 iunie 2018 Republicii Filipine și președintelui Rodrigo Duterte să înceteze omorurile și falsificarea probelor.

Campania a fost contestată de mii de filipinezi pe străzi, în timp ce Biserica Catolică a criticat în termeni duri crimele din spatele războiului împotriva drogurilor. În pofida criticilor comunității internaționale legate de fenomenul crimelor extrajudiciare aleatorii, Duterte nu renunță la campania care se bucură, de altfel, de susținere în rândul filipinezilor. Potrivit activiștilor pentru drepturile omului, Filipine are ingredientele necesare pentru a obține sprijinul populației pentru "măsuri extreme", precum acest  război împotriva drogurilor, din cauza "deceniilor de disfuncție politică", dar și datorită corupției la toate nivelurile, disatisfacției generale privind instituțiile statului, sărăciei larg răspândite și criminalității ridicate.

Note

Războiul împotriva drogurilor din Filipine


Osvaldas Čiukšys (* 19. Mai 1966 in Ukmergė) ist ein litauischer Diplomat und ehemaliger Politiker.

Leben

Nach dem Abitur 1984 an der 39. Mittelschule Vilnius absolvierte er von 1984 bis 1990 das Studium der Handelswirtschaft und von 1990 bis 1991 der internationalen Beziehungen. Von 2000 bis 2001 war er stellvertretender Wirtschaftsminister,  von 2004 bis 2006 Botschafter in Lettland, danach stellvertretender Außenminister. Jetzt ist er Generaldirektor von Lietuvos pramonininkų konfederacija.

Weblinks
 Information

Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Stellvertretender Wirtschaftsminister (Litauen)
Stellvertretender Außenminister (Litauen)
Litauischer Botschafter in Tschechien
Litauischer Botschafter in Lettland
LPK-Funktionär
Träger des Ordens für Verdienste um Litauen
Person (Rajongemeinde Ukmergė)
Litauer
Geboren 1966
Mann

Osvaldas Čiukšys


Georg Esser (* 20. April 1928 in Wiesdorf; † 29. Juli 2020 in Köln) war ein Maler und Grafiker.

Leben
Nach Maurerlehre und Arbeit auf dem Bau studierte Esser von 1948 bis 1952 an den Kölner Werkschulen in der Klasse des Grafikers Alfred Will. Seit 1963 wirkte er als freischaffender Künstler mit eigenem Atelier in Köln-Heimersdorf. Von 1965 bis 1967 absolvierte er das Kölner Werklehrerseminar und war von 1967 bis 1980 Kunsterzieher am Gymnasium Köln-Chorweiler.

Georg Esser arbeitete in expressiver, gegenständlicher Malerei vorwiegend in Alkyd-Ölfarbe oder Ölfarbe. Der Künstler beherrschte die im Mittelalter entwickelte Technik der Trennung von Form und Farbe und wendete sie auf moderne Malerei, Stillleben, und Porträts an. Darüber hinaus verwendete er häufig die Technik der Radierung, Alugraphie oder farbiger Kreidezeichnungen. Ein Werkverzeichnis (mit Ausnahme des Alterswerks ab ca. 2008) befindet sich in .

Biographische Eckdaten
1928–1944

geboren als zweiter Sohn des Gewerkschafters Everhard Esser und seiner Frau Margarete, geb. Schneider. Besuch der Realschule Dagobertstraße in Köln. Beginn einer Maurerlehre 1944

1944–1948

mit 16 Jahren Flakhelfer, dann eingezogen zum Wehrdienst. Amerikanische Kriegsgefangenschaft in den Lagern von Sedan und Attichy. Nach Entlassung 1945, Wiederaufnahme und Abschluss der Maurerlehre. Arbeit in einem Kölner Architekturbüro.

1948–1952

Studium an der Kölner Werkschule in der Graphikklasse von Alfred Will

1953–1967

Arbeit als freier Maler und Grafiker in Köln und Frankfurt. Intensive Ausstellungstätigkeit. Heirat 1955 mit Marianne Förster, fünf Kinder, darunter Charlotte Esser.

1967–1980 nach Zusatzausbildung am Kölner Werklehrerseminar Anstellung als Kunstlehrer am Gymnasium Köln-Chorweiler; Weiterentwicklung des eigenen Malstiles, Auseinandersetzung mit der Naturform.

1980 Ausscheiden aus dem Schuldienst und Tätigkeit als freier Maler. Abhalten von Kunstkursen, u. a. im WDR und der Melanchthonakademie Köln.

Ausstellungen
 1950–1960: Teilnahme an Ausstellungen des Kölnischen Kunstvereins und an den jurierten Winterausstellungen der Große Kunstausstellung NRW Düsseldorf in Düsseldorf

 2023: erste posthume Ausstellung in der romanischen Kapelle St. Maria Magdalena und Lazarus auf dem Melatenfriedhof in Köln. Gezeigt wurden Selbstporträts und Porträts aus den frühen Schaffensjahren bis zum Tod.

Literatur
 Georg Esser - Leben und Werk, Selbstverlag 2018. ISBN 978-3-00-058818-1 (180 Seiten, 90 Abbildungen)

Weblinks
 Website von Georg Esser
 Georg Esser beim Kulturserver NRW

Einzelnachweise

Bildender Künstler (Köln)
Maler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1928
Gestorben 2020
Mann

Georg Esser


Rahotep II fue chaty del Antiguo Egipto durante los últimos años del reinado de Ramsés II, faraón de la dinastía XIX.

Familia
Rahotep era hijo del Sumo sacerdote de Ptah Pahemnetjer y de su esposa Huneroy, y tenía un hermano mayor llamado Didia quien también fue Sumo sacerdote de Ptah. En el Museo Británico se conserva una estatua sedente que representa al chaty Rahotep, y en ella son mencionados su hijo Mery, jefe de la Casa de la Vida, su esposa Huneroy, jefa de la Casa Jeneret de Herishef y su suegra Buia, llamada también Jat'nesu. Su esposa Huneroy era hija de Minmose, sumo sacerdote de Onuris.

Biografía
Pahemnetjer se convirtió en Sumo sacerdote de Ptah el año 20 de Ramsés II (circa 1259 a. C). Rahotep era aún muy joven en ese momento. Parece ser que el año 35 (aprox. 1244 a. C), después de estar en el poder durante 15 años, Pahemnetjer murió o al menos dejó el cargo de sumo sacerdote, posición a la que fue promovido el hermano mayor de Rahotep, Didia. En el año 45 (aprox. 1233 a. C) Didia ya no es el Sumo sacerdote de Ptah, pero no es nombrado Rahotep, sino que es Jaemuaset, el hijo de Ramsés II, quien asume ese cargo en Memfis. Alrededor de 5 años más tarde Rahotep es nombrado chaty del Bajo Egipto; al mismo tiempo Neferrenpet es chaty del Alto Egipto y estos dos hombres asumen la dirección de la administración civil de Egipto.

En el año 55 muere Jaemuaset, y siguiendo los pasos de su padre y hermano mayor, Rahotep se convierte en Sumo sacerdote de Ptah en Memfis, y también asume el cargo de Sumo sacerdote de Ra en Heliópolis, posición que alcanza tras la muerte del príncipe Meryatum, el hijo de Ramsés y Nefertari, que había mantenido el cargo durante casi 20 años. Rahotep ocupó los cargos de chaty y sumo sacerdote de Ptah y Ra hasta el final del reinado de Ramsés II, con lo que servirá como chaty al menos 17 años y como sumo Sacerdote durante 12 años.

Identidad

Todavía no hay acuerdo entre los egiptólogos sobre si hubo uno o dos chatys con el nombre de Rahotep. De hecho, algunos expertos toman a Rahotep y Rahotep II como una sola persona, otros como dos. Cuando Flinders Petrie excavó la tumba de Rahotep en Sedment encontró dos sarcófagos en la cámara funeraria, y distinguió entre Prehotep y Rahotep. Sin embargo, el segundo sarcófago (bastante mal conservado) era el de la esposa del chaty, llamada Huneroy (Heli). Wolfgang Helck vio dos chatys con nombres ligeramente diferentes, pero Cerny, en una revisión del libro de Helck llama la atención sobre un escriba de Deir el-Medina con el mismo nombre que aparece unas veces como Prehotep y otras como Rahotep, y llegó a la conclusión de que sólo hay un chaty con el nombre de Prehotep y la variación de Rahotep. Herman De Meulenaere vio una razón de peso para admitir a dos personas diferentes en los vasos canopos de Rahotep: de hecho hay cinco vasos canopos con su nombre y títulos, cuando lo habitual era que solo hubiese cuatro. Se ha argumentado que el quinto proviene de un cenotafio del chaty. En apoyo de la existencia de un único Rahotep se alega el hecho de que haya una única tumba, y que los objetos hallados (cerca de 45) parecen corresponder a una sola persona.

Testimonios de su época
 Estela de Qantir.
 Gran estela de granito, ahora en el Museo de El Cairo (JDE 48845.)
 Una estatua naophorous en Saqqara.
 Una estela en Memfis, ahora en el British Museum (BM 183).
 La tumba en Sedment, que tiene una estatua del chaty con su esposa, el sarcófago, una estela (JDE Cairo 47001), una mesa de ofrendas (Museo de Filadelfia inv. 15413), una columna, varias escenas grabadas y fragmentos de vasos canopos.
 Una estela en Abidos.
 Una estatua cúbica en Abidos.
 Un vaso votivo del Sumo sacerdote de Onuris, Minmose, en Abydos.
 Varias estatuas de origen desconocido.

Referencias

Notas

Citas

Bibliografía

Chatys de Egipto
Dinastía XIX
Ramsés II
Antiguos egipcios del siglo XIII a. C.

Rahotep II (chaty)


රෑ දනියෙල් දවල් මිගෙල් යනු 1998 වර්ෂයේ ශ්‍රී ලංකාවේ තිරගත වූ හාස්‍යමය, ක්‍රියාදාම සිංහල විත්‍රපටියකි. එහි අධ්‍යක්ෂණය රෝයි ද සිල්වා විසිනුත් නිෂ්පාදනය ඊ.ඒ.පී. චිත්‍රපට වෙනුවෙන් සෝමා එදිරිසිංහ විසිනුත් සිදුකරන ලදී. මෙය රෑ දනියෙල් දවල් මිගෙල් චිත්‍රපට මාලාවෙහි පළමු චිත්‍රපටය වේ. එහි මුල්පෙල රංගනයෙන් බන්දු සමරසිංහ සහ ටෙනිසන් කුරේ දෙපල දායකවන අතර රන්ජන් රාමනායක, සංගීතා වීරරත්න සහ මදුරංග චන්දිමාල් අනෙකුත් ප්‍රධාන රංගන ශිල්පීහූ වෙති. සිනමා පටයෙහි සංගීතය සෝමපාල රත්නායක විසින් සිදුකරන ලදී.

ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ 894වන චිත්‍රපටය ලෙස සැළකෙන රෑ දනියෙල් දවල් මිගෙල් සිනමා පටය දිවයින පුරා සිනමාහල්හී දින 150කට වැඩි කාලයක් තිරගත වෙමින් බ්ලොක්බස්ටර් ආදායම් වාර්තා තැබීමට සමත් විය.

කතාව
දනියෙල්-මිගෙල් යනු සාධාරණ හොරුන් දෙදෙනෙකි. ඔවුන් එකා මෙන් සහයෝගයෙන් හොරකම් කරමින් කල් ගෙවූහ. දිනක් දනියෙල් පොලිසිය ඔවුන් ඇල්ලීමට එන බව හීනෙන් දුටීය. ඔහු මිගෙල්ටද එම කාරණය කියමින් සිටින අතරේම පොලිසිය ගම පීරමින් ඔවුන් දෙදෙනා සෙවීය. කෙසේ හෝ ඔවුන් උප්පරවැට්ටියක් දමා පොලිස් ඇසට වැලි ගසා කොළඹට පැනීය. දනියෙල් හා මිගෙල්ව ඇල්ලීමට කෝබ්‍රා සහ ඔහුගේ සහයකයා ඔවුන්ගේ පසුපස පැමිණීය. මේ අතරදී දනියෙල් හා මිගෙල් හට මධුරී නම් තරුණියක් මුන ගැසේ. ඇයව හොරකම් කළ කාරයකින් ගෙන ගියේ මධුරිගේ පියාගේ පැකටරියටයි. එය කර්මාන්තශාලාවක් නොවේ ඇය එම ස්ථානයට පිරිමින් ගෙන්වයි, එහි මැරයන් විසින් පැමිණෙන පුද්ගලයන්ගේ වස්තුව කොල්ල කයි.

නමුත් දනියෙල්-මිගෙල් මැරයන් ගණනකට නොගෙන ඔවුන්ට තලා පෙළා පන්නා දමයි. පසුව මධුරී තම වරද පිළිගෙන ඔවුන්ට සිටීමට ඇගේ නිවසෙහි ඉඩ ලබා දෙයි. මැරයෙකු වූ චණ්ඩි තමාගේ ආදායම් මාර්ගය වූ කප්පම් ගැනීමට සිටි මධුරී පිටුපා ගිය වග දැන, ඇගේ නිවසට ගියේ ඇයව භිය වැද්දීමට වුවද දනියෙල්-මිගෙල්ගේ කතාවක් අසා අනුකම්පා සිතී මැරයින් දමා මධුරීගේ පැත්ත ගනියි. මැර පිරිස දනියෙල්ට මිගෙල්ට බයව පැන ගියේය.

ඉන්පසුව ඔවුන් තිදෙනා රැකියාවක් සොයා ගියේය. වරක් ඔවුන් හට හෝටලයක මංකොල්ලකෑමක් දැක මංකොල්ලකාරයින්ට පහරදී නැවතත් එහි සිටියවුන්ගේ වස්තුව ලබා දීය. එහි සිටි නිරෝෂා නම් යුවතියක් ඔවුන්ට ප්‍රශංසා කර එයට ස්තූතිය පුද කිරීමට තම නිවසට පැමිණෙන ලෙසට තිදෙනාටම ආරාධනා කිරීය. ඔවුන් තිදෙනා සමඟ මධුරිද එක්විය. ඔවුන් හතරදෙනටම චණ්ඩි හට නිරෝෂාද, මධුරී හට සංජයද, දනියෙල්ට හා මිගෙල්ටද තවත් යුවතියන් දෙදෙනෙකු මුන ගැසේ. ඔවුන් තමා හදුන්වාදෙනු ලැබූයේ චණ්ඩි - ආර්නෝල්ඩ් සුබසිංහ ලෙසත්  මධුරි - මධුරී ඩික්සිත් ලෙසත්, දනියෙල් - චක් නොතාරිස් ලෙසත්, මිගෙල් - සිල්වෙස්ටර් සැලූන් ලෙසත් යනුවෙන් කියා තම දුප්පත් භාවය සැඟවූහ.

පසු දින ඔවුන් කියූ ආයතන වලට ගියද ඒවායින් ප්‍රතික්ෂේප කළේ  එවැනි අය ජනප්‍රිය විදේශිකයන් කියාය. මධුරීට සංජය ගැන කැමැත්තක් ඇතිවූ හෙයින් ඒ පිළිබඳව ඇයගේ සහෝදරයන්ට කීවාය. ඒ ගැන පැහැදී ඔවුන් තිදෙන සංජගෙන්ද අනෙක් තරුණියන් තිදෙනාටද ඇත්ත කියා සමාව අයැද ප්‍රශ්නය බේරුම් කර ගැනීය. දිනක් දනියෙල්-මිගෙල් නිවසේ සිටියදී ඔවුන් පැහැරගෙන යම් පිරිසක් ඔවුන් ගෙන් ගියේ ඔවුන් දෙදෙනගේම හැඩ රුව ඇති ඇමැතිවරයෙක් හා ලේකම්වරයෙක් ලඟටය. එම ඇමැති බොරු පොරොන්දු දී ඡන්දය ලබාගෙන ජයගත් නිසාවෙන් ඔහු දුන් පොරොන්දු ඉටු නොකිරීම නිසා ජනයා කලහකාරී නිසාවෙන් දනියෙල්-මිගෙල් දමා එම ප්‍රශ්නයගෙන් ගැලවීමට සිතීය. නමුත් දනියෙල්-මිගෙල්ට අසාධාරණය නොරිස්සූ බැවින් පොරොන්දු සියල්ලක්ම ඉටුකරන බව දිවුරා ඇමතිගේ අණ කඩ කිරීය. ඔවුන් දුන් වැඩය නිම නොකල නිසාවෙන් ලක්ෂ 5ක මුදල්ද අහිමිවී එතැනින් දිව නැවත තම නිවස කර පැමිණීය. මධුරීගේ හා සංජයගේ විවාහය කිරීමට ඇයගේ මවගෙන් ද අවසරය ලබාගෙන විවාහය සිදු කිරීය. එදින එතැනදී කෝබ්‍රාට හා පොලිස් නිලධාරින් හට දනියෙල්-මිගෙල් අල්ලා ගැනීමට හැකි විය. ඔවුන් පොලිසියට තමන් හසුවීමට පෙර එතැනින් වාෂ්පවී පොලිස් ජීපී රථයහි විය. අපි ආයෙත් එනවා යැයි කියමින් ඔවුන් හිර ගෙදර බලා පිටත් වීය...

රංගනය

බන්දු සමරසිංහ - රෑ දනියෙල්
ටෙනිසන් කුරේ - දවල් මිගෙල්
රන්ජන් රාමනායක - චණ්ඩි
සංගීතා වීරරත්න - මධුරී
රුවන්ති මංගලා - නිරෝෂා
රෝයි ද සිල්වා - කෝබ්‍රා
රොනී ලීච් - කෝබ්‍රාගේ සහයක
මධුරංග චන්දිමාල් - සංජය
ෆීලික්ස් ප්‍රේමවර්ධන
ශාලිකා සුභසිංහ
දිල්හානි තෙන්නකෝන්
රෝෂිණි තෙන්නකෝන්
චමිල කොඩිකාර
තුෂාරි වීරක්කොඩි
පී. සී. ඩයස්
මංගල ප්‍රේමරත්න
පියදාස එම් වෙල්ලාලගේ
ඩබ්ලිව්. මනම්පේරි
මෛත්‍රී දිසානායක
නිලංග බමුණුආරච්චි
ප්‍රියන්ත විජේකෝන්
කිත්සිරි අපෝන්සු
සුපුන් සෙනෙවිරත්න
සුනිල් කොස්තා
නිව්මාල් ජිනදාස
පියසේන ජයවන්
ලංකා ප්‍රෑන්ක්
පී. පෙරේරා
ඇම්. කරුණාදාස
දීප්ති ඒකනායක
නිලු හෙට්ටිහේවා
ප්‍රියන්ති කුමාරි ජයනන්ද
මංජුලා නිරෝශිනි
ශ්‍රීනාත් මල්දෙනිය
අජිත් ප්‍රේමදාස
ඇම්. හසන්
නෙවිල් අබේසිංහ
ඩබ්ලිව්. ජයතිලක
සමන් පියතිලක
සුනිල් සිල්වා
පණ්ඩුක සෙනෙවිරත්න

ගීතයන්
සංගීත අධ්‍යක්ෂණය - සෝමපාල රත්නායක
ගීත ප්‍රබන්ධය - හේමසිරි හල්පිට
සැමට පිහිට වන ත්‍යාගිවන්තයෝ(තේමා) - නුවන් ගුණවර්ධන, ග්‍රේෂන් ආනන්ද, චම්පා කල්හාරි
සිහිලැල් ආදර පවනේ - සමිතා එරන්දතී මුදුන්කොටුව
මල් මල් සිහිනය - චම්පා කල්හාරි, නුවන් ගුණවර්ධන, ග්‍රේෂන් ආනන්ද
හිත පතනා පැතුම් - චම්පා කල්හාරි, නුවන් ගුණවර්ධන
මා රහසින් අමතා - ග්‍රේෂන් ආනන්ද, ලතා වල්පොල

ප්‍රදර්ශනය
ප්‍රදර්ශනය - සැවෝයි - වැල්ලවත්ත, ක්‍රවුන් - මරදාන ඇතුළු හතරවන මණ්ඩලයේ සිනමා ශාලා තුළදී.

මූලාශ්‍ර

රෑ දනියෙල් දවල් මිගෙල්


Balıkesir Kongresi, 30 Ekim 1918 tarihli Mondros Mütarekesi'nden TBMM'nin kurulduğu 23 Nisan 1920 tarihine kadar geçen süreye "Kongreler Dönemi" denilir. Bu süre içindeki 30 dolayında kongrenin "beşi", 1919 ve 1920 yıllarında toplanan Balıkesir kongreleridir. Bunlardan 1, 4 ve 5. kongreye Karesi (Balıkesir) Mebusu (Milletvekili) Mehmet Vehbi Bolak, 2 ve 3. kongreye, harekete sonradan katılan Balıkesir eski Mutasarrıfı Hacim Muhittin Çarıklı başkanlık etmiştir. Bu kongreler, 15 Mayıs 1919'daki İzmir işgalinin hemen ertesi günlerinde (16-19 Mayıs 1915) Balıkesirliler'in Mehmet Vehbi Bolak önderliğinde kurdukları direniş teşkilatıyla başlattıkları hareketlerin birer parçasıdır. İçlerinde, (terhis edilmiş olan ordudan) sadece üç asker vardır: Miralay (Albay) Kazım Özalp, Askeri Kaymakam (Yarbay) Ali Çetinkaya ve Yüzbaşı Kemal Balıkesir. Balıkesir hareketi Millî Mücadele'nin başarıya ulaşmasında önemli rol oynamış; İzmir'den Anadolu içlerine yürümek isteyen Yunan kuvvetlerini engelleyerek, Millî Ordu'nun hazırlanması için Mustafa Kemal Paşa'ya, her saniyesi altın değerinde on üç ay kazandırmıştır.

Başlangıcı
Yunan kuvvetlerinin İzmir'e çıkması (15 Mayıs 1919) üzerine halkın teşkil ettiği Kuvâ-yi Milliye'nin ve bunlara katılan küçük ordu birliklerinin meydana getirdikleri millî cepheler zamanla büyüdü ve gereksinimleri de geniş ölçüde arttı. 29 Mayıs 1919'da Ayvalık'ta, 9 Haziran 1919'da Soma'da ve 23 Haziran 1919'da Akhisar'da kurulan cepheler bir süre sonra birleşerek 'Şimal Cephesi' adını aldı. Diğer taraftan 12 Haziran 1919'da Aydın ve 22 Haziran'da Salihli cepheleri kuruldu. Bu cephelerin tam bir teşkilat halini almasında Karesi Mebusu Mehmet Vehbi Bolak ve Karesi eski Mutasarrıfı Hacim Muhittin (Cumhuriyet döneminde "Çarıklı" soyadını aldı) beyler büyük rol oynadı.

Balıkesir Kongresi ilk kez 27 Haziran-13 Temmuz 1919 tarihleri arasında Mehmet Vehbi Bolak başkanlığında toplanmış,"Heyet-i Merkeziye" başkanlığına Hacim Muhittin Bey seçilmiştir.

Kongrenin toplanması ve aldığı kararlar
Erzurum Kongresi'nden üç gün sonra 26 Temmuz'da toplanan asıl kongreye ise Balıkesir, Bandırma, Burhaniye, Edremit, Gönen, Balya, Sındırgı, Akhisar, Kırkağaç kazaları ile Fırt, Kepsut, Giresun, Şamlı, İvrindi, Bigadiç ve Konakpınarı nahiyelerinden 48 üye katıldı. "Hareket-i Milliye Redd-i İlhak Heyeti" adını benimseyen kongrede 29 karar alındı. Bu çerçevede; Hacim Muhittin Bey başkanlığa, Mehmet Vehbi Bolak başkan vekilliğine getirildi, tüm bölgede seferberlik ilan edildi ve 1885-1895 doğumluların cepheye sevkedilmesine karar verildi. Ayrıca, kazalarda da direniş teşkilatlanmasının kurulması, çetecilikten uzak durulması, Yunanlarla hiçbir suretle müzakere edilmeyip hiçbir ürünün satılmaması da kararlaştırıldı.

3 Haziran 1919: Reddi ilhak heyetinin Alaca mescitte yaptığı ve 14. kolordu komutanı Yusuf İzzet Paşa'nın da hazır bulunduğu 3 Haziran 1919 tarihli toplantıda doğrudan doğrudan müdafaaya ve Ayvalık ile Bergama havalisine milis kuvvetleri gönderilmesine karar verilmiştir. Bunun yanında bir milli tabur kurularak Soma ve Kırkağaç cephesi oluşturulmasına karar verilmiştir.

6 Haziran 1919: Harp mektebindeki eğitimini yarıda bırakarak Balıkesir'e memleketine dönen Yüzbaşı Kemal Balıkesir (soyadı Balıkesir'dir), şehirden aldığı
gönüllüler ve Yusuf İzzet Paşa'dan aldığı takviye kuvvetlerle Soma cephesine kumandanlık göreviyle tayin edilmiştir. 10-11 Haziran gecesi Akhisar'daki Yunan kuvvetlerine taarruza başlamış, Kuvayı Milliyeciler Akhisar'ı kurtarmaya muvaffak olmuşlardır. bu başarı, Balıkesir'de büyük heyecan yaratmıştır. Akhisar zaferinden sonra Balıkesir Kuvayı Milliyesi Soma ve Akhisar cephelerini artık tespit ve tanzim etmiş oluyordu.

Dış ilişkiler
Kongre 13 Temmuz 1919'da yabancı devletlerin İstanbul'daki siyasi temsilcilerine muhatap bir beyanname yayınlayarak Millî Mücadelenin amaçlarını duyurmaya çalıştı. Kongrenin başarıyla toplanıp önemli kararlar alması işgal güçlerini de harekete geçirdi. İtilaf Devletleri temsilcilerini de baskısıyla harekete geçen Osmanlı Hükûmetinin Dahiliye Nazırı (İçişleri Bakanı) Adil Bey kongrenin men edilmesi için çaba sarfettiyse de bu çabalar başarısız oldu.

Kongrenin tekrar toplanması

Balıkesir Kongresi'nde kurulan "Hareket-i Milliye Redd-i İlhak Heyeti" 4-11 Eylül 1919'da düzenlenen Sivas Kongresi'ne Balıkesir'den katılım olmamıştır. Kendini müstakil bir hareket olarak görmüştür.

16 Eylül 1919'de Balıkesir Kongresi üçüncü kez toplandı. 22 Eylül'de sona eren toplantıda, 16-25 Ağustos tarihinde toplanan Alaşehir Kongresi'nde alınan direnişin örgütlenmesine ilişkin kararların Balıkesir'de de uygulanması tartışıldı.

Kongre, 19-29 Kasım 1919 tarihleri arasında Vehbi Bolak başkanlığında dördüncü kez toplandı. Cemiyetin adının Balıkesir Müdâfaa-i Hukuk Cemiyeti olarak değiştirilmesine karar verildi. Kongre devam ederken, 28 Kasım 1919 tarihinde Büyük Balıkesir Mitingi yapılmıştır. Yunan işgalinin giderek yaklaştığı bu dönemde 4. Balıkesir kongresinde heyet halkın heyecanını teşvik ve milli hislerini canlı tutmak maksadıyla bir miting yapılması kararı almıştır. Balıkesirli vatanseverler 28 Kasım 1919 günü cuma namazından sonra bir araya gelerek eski Balıkesir belediyesi (günümüz yeni çarşı civarı) önünde yaklaşık 10.000 kişinin katıldığı Büyük Balıkesir mitingini düzenleyerek, Yunan işgal ve zulmünü lanetlemişlerdir.

Beşinci Balıkesir Kongresi'nin toplantı tarihi 10-22 Mart 1920 ve başkanı Mehmet Vehbi Bolak'tır. Karesi ve Saruhan livaları ile Bursa ve Bilecik
merkez liva ve diğer bütün kaza ve nahiye temsilcilerinden oluşan 64 delege iştirak etmiştir.

Beşinci Kongre'den önce 23 Ocak 1920 tarihinde Mehmet Akif Ersoy Balıkesir'i ziyaret etmiştir ve Zağnos Paşa Camii'nde Balıkesir Vaazı olarak bilinen konuşmayı yapmıştır. Hasan Basri Çantay'ın yakın dostu olan Mehmet Akif Ersoy'un Balıkesir'de vücuda gelen Kuvayı milliye teşkilatlanması dikkatini çekmiş hareketin ilk defa Balıkesir'de başlamış olması istiklal şairimizin takdirini kazanmıştır. Kendisi bu nedenle Balıkesir'i ziyaret ederek bu harekete destek vermek istemiştir. kente gelen Mehmet Akif, 23 ocak 1920 cuma günü Balıkesirliler'in kalbinde büyük heyecan yaratan ünlü Zağnos Paşa Camii konuşmasında şu cümleleri sarf etmiştir: "Karesi'nin yani bu kahraman İslam muhitinin vaktiyle büyük fedakarlıklar gösterdiği herkesim malumudur. Rumeli'yi baştan başa fetheden hep bu topraktan yetişen babayiğitlerdi. O kahraman ecdadın torunları olduğunuzu göstermelisiniz. Anadolu'yu müdafaa hususunda diğer vilayetlere ön ayak olma şerefine nail oldunuz. sayiniz meşkurdur. İnşallah bu şan ve şeref kıyamete kadar artar gider."

27 Ocak 1920'de Kuvayı milliye teşkilatının silah ve mühimmat sıkıntısı çektiği günlerde teşkilat tarafından cepheye cephane teminiyle görevlendirilen Köprülülü Hamdi Bey, bu sırada Fransızlar'ın kontrolünde bulunan Gelibolu ile Eceabat arasındaki Akbaş cephaneliği baskınını gerçekleştirmişlerdir.
Rumeli'den Anadolu'ya cephane kaçırma hadisesi olup, çok dramatik bir olaydır. Bu olay ele geçirilen mühimmatın yanı sıra karamsarlığın yurdu sardığı dönemde büyük bir moral kaynağı olmuştur. Bu kutlu olay üzerine yurdun dört bir yanından ve Mustafa Kemal Atatürk'ten Balıkesir'e tebrik telgrafları gelmiştir. Mustafa Kemal Atatürk bu olayı, Balıkesirliler'in Karesi Beyliği döneminde Rumeli'ye yaptığı akınların bir benzeri olduğu şeklinde yorumlamıştır.

Sivas Kongresi sırasında (4 Eylül 1919'da) Mustafa Kemal Paşa başkanlığında kurulan Heyet-i Temsiliye ile ilişkiye geçildi. Son toplantı ise 10 Mart 1920'de yapıldı ve direnişin Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti paralelinde örgütlenmesine karar verildi.

Balıkesir kongreleri, sivil hareketli bir yapıdır. Aşağıdan yukarıya doğru bir örgütlenmedir. Hareket kendi başına müstakil olma özelliği gösterir. Hiçbir siyasi düşünce veya hareketle bağlantısı bulunmamaktadır. Bir yandan cephelerde mücadele edilirken diğer yandan Anzavur ayaklanması ile uğraşılmıştır.

Ayrıca bakınız
 Kazım Özalp; Milli Mücadele, 3. Basım, 1988
 Bülent Tanör; Türkiye'de Yerel Kongre İktidarları (1918-1920),1992
 Anadolu ve Rumeli'de Gerçekleştirilen Ulusal ve Yerel Kongreler ve Kongre Kentleri Bibliyografyası, cilt:3, TBMM yayını, 1993
 Mediha Akarslan, Türk Milli Mücadelesi'nin Balıkesir Cephesi,1998
 Berkan Karagöz, Kentlerarası Rekabette Balıkesir ve Ekonomisi, Gece Kitaplığı Yayınları, 2020, s. 48-60.

Kaynakça

Türk Kurtuluş Savaşı kongreleri
Kongres

Balıkesir Kongresi


بلاغوي باونوفيتش ، من مواليد 4 يونيو 1947 ، لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق.

لعب مع منتخب يوغسلافيا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو كرة قدم رجالية صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
مدافعو كرة قدم رجالية
رياضيون صرب مغتربون في إسبانيا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في هولندا
طاقم بارتيزان بلغراد غير اللاعبين
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو بارتيزان بلغراد
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1968
لاعبو دوري أمريكا الشمالية لكرة القدم (1968–84)
لاعبو كرة قدم صرب
لاعبو كرة قدم صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف مغتربون
لاعبو كرة قدم يوغوسلافيون
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
لاعبو نادي أوتريخت
مدربو الدوري الإسباني
مدربو كرة قدم صرب
مدربو كرة قدم صرب مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
مدربو لوغرونيس
مواليد 1947
وفيات 1436 هـ
وفيات 2014
وفيات في بلغراد
يوغوسلافيون مغتربون في الولايات المتحدة
يوغوسلافيون مغتربون في هولندا
لاعبو أوكلاند ستومبرز

بلاغوي باونوفيتش


دوري أبطال أوروبا 1991-1992 فاز فريق برشلونة للمرة الأولى بهذه البطولة بعد أن تغلب على فريق سامبدوريا بنتيجة 1-0 ، أحرز الهدف اللاعب رونالد كومان خلال الوقت الإضافي بعد أن انتهى الوقت الأصلي بالتعادل 0-0. أقيمت المبارة النهائية بين الفريقين في ملعب ويمبلي في العاصمة الإنجليزية لندن بتاريخ 20 مايو من عام 1992،
وكان مدرب برشلونة حينها الهولندي يوهان كرويف وأشهر اللاعبين آنذاك هم غوارديولا وكومان وخريستو ستويتشكوف .

كانت هذه آخر بطولة تحت اسم كأس أوروبا قبل استبدال اسمها لتصبح دوري أبطال أوروبا، وشهدت هذه البطولة أول ظهور للأندية الإنجليزية بعد غياب دام ستة سنوات بسبب حادثة ملعب هيسل سنة 1985.

الأندية المشاركة

دور الـ 32

دور الـ 16

مرحلة المجموعات

المجموعة 1

المجموعة 2

النهائي

مراجع

كرة القدم الأوروبية في 1991–92
مواسم كأس أوروبا
كأس أوروبا 1991–92

كأس أوروبا 1991–92


Vikalinjen er en del af Oslos sporveje, der går fra Wessels plass til Solli plass forbi Oslo Rådhus.

Der fandtes tidligere en tilsvarende sporvej mellem Stortorvet og Vestbanenstasjonen, der blev oprettet som hestesporvej i 1875. Linjeføringen dengang var Vestbanen – Rådhusplassen – Rosenkrantz' gate – Karl Johans gate – Kirkegata – Stortorvet. Den blev elektrificeret i 1899 og forlænget ad Enga – Munkedamsveien – Cort Adelers gate – Huitfeldts gate – Lassons gate – Munkedamsveien til Skillebekk torg i 1909. Den blev nedlagt i 1961.

Efter at Vestbanestasjonen blev nedlagt i 1989, Europavej E18 ført gennem Festningstunnelen i 1990 og Rådhusplassen gjort bilfri i 1994, blev der i 1995 bygget en ny sporvej mellem Wessels plass og Solli plass. Den har dog kun et par korte stykker på Rådhusplassen og Cort Adelers gate tilfælles med den gamle sporvej. I dag (2016) trafikeres den af linje 12, der går mellem Majorstuen og Kjelsås.

Eksterne henvisninger

 Trikkens historie, Sporveien Trikken.

Oslos sporveje
Etableret i 1995

Vikalinjen


Yeni GSP Stadyumu, Kıbrıs Cumhuriyeti'nde bulunan bir futbol stadyumudur. Lefkoşa'nın Rum kesiminde yer almaktadır. Modern bir yapıya sahiptir.

2000 yılında tamamlanan 22.859 seyirci kapasiteli stadyum, Rumların Omonia Nicosia, APOEL Nicosia ve Olimpiakos Lefkosias takımlarına ev sahipliği yapmaktadır. Kıbrıs Cumhuriyeti millî futbol takımı (Rum millî futbol takımı) bu stadda maçlarını yapmaktadır.

Stad:
 2002 yılında;Yakındoğu bölgesinin güvensizliği nedeniyle:İsrail'in Hapoel Tel Aviv ile Ac Milan'ın karşılaşmasına ev sahipliği yapmıştı.
 Trabzonspor-Anorthosis Famagusta ve Trabzonspor-APOEL karşılaşmaları burada oynanmıştı.

Dış bağlantılar

Kıbrıs Cumhuriyeti'ndeki stadyumlar
APOEL (futbol takımı)
Lefkoşa'daki yapılar
Lefkoşa'da spor
AS Omonia
1999'da tamamlanan spor mekânları

GSP Stadyumu


Geoje , oficialmente Ciudad de Geoje (, Geoje-si), es una ciudad ubicada en la provincia de Gyeongsang del Sur al sur de la república de Corea del Sur. Está ubicada al sur de Seúl a unos 313 km y a 50 km al sudoeste de Busan. Su área es de 400,70 km² y su población total es de 241.000.

Administración
La ciudad de Geoje se divide en 9 myeon, 10 dong.

Historia
Con una historia larga, es hoy una ciudad moderna y compleja que alberga varias industrias como la Samsung Heavy Industries y gracias al turismo a sus carreteras se llega a ella fácilmente.

Geografía
véase:Isla Geoje.

Turismo
Geoje ofrece una variedad de atracciones, incluida la isla Haegeumgang, Oedo, un jardín botánico marino de estilo occidental en el parque nacional Hallyeo-Haesang, construido por Lee Chang-ho y su esposa cuando se establecieron en la isla en 1969.

Los turistas también visitan Jisim-do para practicar senderismo. Jisim es conocido por su vegetación de camelia. Sin embargo, el tifón Maemi afectó en 2003 gravemente la vida vegetal de la isla. Otra atracción turística popular en Haegeumgang-do (ubicada al sureste de Geoje) es la cueva Sipja Donggul. En la cueva se pueden encontrar esculturas budistas y chamanistas.

Geoje es la segunda isla más grande de Corea, por lo que es más fácil descubrir estos lugares utilizando un mapa turístico.

Museos

Haegeumgang Theme Museum
Haegeumgang Theme Museum (해금강테마박물관) es un museo con una sección sobre la historia de Corea, y cuenta con exposiciones de arte contemporáneo. Está ubicado en el pueblo de Galgot, Nambumyeon (거제시 남부면 갈곶리)

Geoje Museum
Geoje Museum(거제박물관) se encuentra en Okpo. Cuenta con artefactos locales utilizados durante siglos por la gente de Geoje.

Geoje Shipbuilding Marine Cultural Center
El Centro Cultural Marino Geoje Shipbuilding es un Museo Folclórico del Pueblo Pesquero y el museo del parque Temático de Construcción Naval ubicado en el pueblo de Jisepo, Ilunmyeon

Clima
Geoje tiene un clima templado y las temperaturas llegan por debajo de cero en invierno durante diciembre a febrero. Sin embargo, la isla se mantiene relativamente cálida por la influencia de las corrientes del océano.

Ciudades hermanas
 Longjing, Yanbian.

Referencias

Enlaces externos

 Web oficial de la ciudad  Disponible en Coreano, inglés, Mandarín y Japonés.

Geoje


Marcos Antônio Pereira Gomes (São Paulo, 22 de julho de 1988), mais conhecido como Zé Trovão, é um caminhoneiro, youtuber e político brasileiro filiado ao Partido Liberal (PL). Atualmente é deputado federal por Santa Catarina.

Tornou-se conhecido por ser um dos articuladores dos atos antidemocráticos em 7 de setembro de 2021. Um mês antes, sua prisão foi decretada e ele se foragiu no México, porém foi encontrado pela Polícia Federal mexicana e se entregou para a Polícia Federal brasileira no dia 28, tendo a prisão convertida por prisão domiciliar e posteriormente revogada, porém com o uso de tornozeleira eletrônica.

Vida pessoal
Nasceu pobre em São Paulo. Foi criado pelos avós em um sítio de Taruaçu, em Tarumirim. Depois, morou por certo tempo com o pai no Japão. Mudou diversas vezes, tendo quatro endereços em Arapongas e cinco em São Paulo. Eventualmente, se mudou para Joinville. Lá, foi casado duas vezes. Teve quatro filhos com sua segunda esposa, Jessica. A família saiu da casa na semana dos protestos de 7 de setembro, após pelo menos três visitas da Polícia Federal. Eles se mudaram para uma residência próxima, no mesmo bairro.

Ele foi usuário de maconha e cocaína. De acordo com Zé Trovão, ele foi dependente químico entre 2017 e 2018, e se livrou do vício.

Carreira

Caminhoneiro
Até então, Zé Trovão trabalhava como vigia, monitor de hotel e corretor de imóveis, mas em 2016 se tornou caminhoneiro em Joinville. Ele era praticamente desconhecido pelas lideranças do setor. Começou a carreira como motorista autônomo, conseguindo se tornar celetista contratado pelo agronegócio. Seu apelido veio da novela A História de Ana Raio e Zé Trovão, da extinta Rede Manchete.

Sua primeira passagem na justiça foi em 2007 em Itapecerica da Serra. Ele trabalhava como vigia e arranjou uma briga com um policial. Por isso, foi condenado a um ano e quatro meses de cadeia por receptação, mas teve pena mudada para serviços à comunidade.

Youtuber
Apesar de não ter ido para Brasília na Greve dos Caminhoneiros em 2018, participou do ato em Santa Catarina. Lá, foi gravada uma entrevista quando ele estava parado na estrada, que teve milhões de visualizações. De acordo com sua ex-mulher, ele sonhava em ser famoso mas tinha complexo de inferioridade, e o sucesso do vídeo teria servido de motivação para criar seu canal.

Em março de 2021, começou a postar vídeos em seu canal do YouTube Zé Trovão, a Voz das Estradas, mas também participava de outros canais, como o Portal Brasil Livre. Neles, defendia ideias típicamente bolsonaristas, como o kit Covid e o voto impresso. Seu canal chegou a ter 40 mil seguidores. Ele, então, passou a ganhar apoio de figuras políticas ligadas ao bolsonarismo. No dia 7 de agosto, gravou vídeo junto com Carla Zambelli em motociata em Florianópolis em apoio a Jair Bolsonaro. Ela estava organizando evento similar em São Paulo, e Zé Trovão demonstrou seu apoio. Também havia gravado um vídeo com Nelson Barbudo. Além disso, aparecia em vídeos com o cantor Sérgio Reis.

Manifestações antidemocráticas
No dia 7 de setembro de 2021, vários protestos a favor e contra o presidente Jair Bolsonaro aconteceram em diversas cidades do Brasil. Nas manifestações lideradas pelo presidente, houve pedidos de golpe militar e ameaças ao Supremo Tribunal Federal. Um dia depois, o Brasil foi tomado por uma paralisação dos caminhoneiros em apoio ao presidente, que foi planejada por grupos de WhatsApp e Telegram, sem o envolvimento das lideranças do setor.

Zé Trovão era um dos suspeitos de organizar os protestos antidemocráticos, e era investigado desde 2020. Ele até mesmo havia estado presente em reunião no gabinete da secretária Especial de Articulação Social, no Palácio do Planalto. Por isso, ainda no dia 20 de agosto de 2021, a Procuradoria-Geral da República pediu ao STF a abertura de inquérito contra ele, Sérgio Reis, Otoni de Paula e outras sete pessoas, o que aconteceu no mesmo dia por ordem do ministro Alexandre de Moraes. Os acusados estavam pedindo que os manifestantes fossem a rua para destituir os ministros do STF e o presidente do Senado Federal "na marra", além de obrigar as Forças Armadas a tomarem um parecer sobre o voto impresso. Todos os envolvidos, exceto Otoni de Paula, foram proibidos de chegar a um raio de 1 km da Praça dos Três Poderes. As manifestações estavam sendo financiadas por grandes nomes do agronegócio, como Antonio Galvan, por isso a chave do Pix de Zé Trovão foi bloqueada. Ele também teve seus perfis no YouTube e no Instagram bloqueados, porém criou perfis em outras redes sociais, e seu Telegram chegou a 20 mil seguidores. Ele, no entento, divulgou outra chave. Por isso, teve prisão decretada no dia 3 de setembro. Um dia depois, Zé Trovão gravou vídeo onde chamou o pedido de prisão de ilegal, afirmou que estaria no ato na Avenida Paulista e chamou Alexandre de Moraes para ir prendê-lo pessoalmente. Levi de Andrade, seu advogado, disse que ele apenas se entregaria após o 7 de setembro. No dia 9, Jair Bolsonaro se pronunciou contra a prisão de Zé Trovão.

Apesar de ter dito que estaria nos atos antidemocráticos, passou dois meses foragido, mas continuou incitando os atos e a paralisação dos caminhoneiros. Chegou a pedir para seus seguidores entregarem pedidos de impeachment aos ministros do STF no dia das manifestações. Seu nome foi incluído na lista de procurados da Interpol e ele foi encontrado pela Polícia Federal na Cidade do México, onde foi anunciado que seria preso e transportado para o Brasil. Seu advogado, porém, entrou com habeas corpus na justiça para evitar sua prisão. O habeas corpus foi de fato pedido pelos deputados Carla Zambelli e Victor Hugo, mas foi rejeitado por Edson Fachin. Bolsonaro, porém, recuou no dia dos atos e ele e o ministro Tarcísio de Freitas pediram que os caminhoneiros recuassem, para não prejudicar a economia. No dia 10, Zé Trovão gravou vídeo anunciando o fim da paralisação.

Prisão
No dia 22 de setembro, Zé Trovão foi para Lima em voo da Latam. Depois foi até a Cidade do Leste e atravessou a Ponte da Amizade, chegando em Foz do Iguaçu. Chegou em Joinville de carro no dia 24. Passou dois dias com a família e se entregou a Polícia Federal no dia 26. A defesa alegou que "está ao dispor da Justiça para provar sua inocência. Na sequência, a defesa formulará pleitos de liberdade". Após preso, sua mulher alegou ter sido barrada de visitá-lo por não estar vacinada contra COVID-19.

No dia 27 de setembro, sua defesa entrou com pedido de liberdade. No dia 8 de dezembro, a primeira turma do STF decidiu manter a prisão preventiva de Zé Trovão. Alexandre de Moraes, porém, não participou do julgamento por ter sido o mandante da prisão. No dia 17, Moraes acatou pedido da defesa e converteu sua prisão em prisão domiciliar, porém com tornozeleira eletrônica e proibido de utilizar redes sociais ou se comunicar com os outros investigados. No dia 15 de fevereiro de 2022, Moraes revogou a prisão domiciliar pelo cumprimento das restrições impostas por ele.

Deputado federal
Nas eleições gerais no Brasil em 2022, em 2 de outubro, foi o 14.º candidato a deputado federal mais votado em Santa Catarina. No dia seguinte, os advogados Elias Mattar Assad e Thaise Mattar Assad disseram que iriam comunicar oficialmente a vitória ao STF para que Zé Trovão pudesse exercer "livremente" o mandato a partir de janeiro de 2023, pois precisaria de permissão da justiça para ir para Brasília. Por isso, sua defesa pediu a retirada da tornozeleira eletrônica ou ao menos a flexibilização de sua liberdade de locomoção. Se elegeu prometendo a defesa das pautas dos caminhoneiros e o enxugamento da máquina pública. Também reajustou seu discurso pró-golpe militar, dizendo que atuaria dentro da constituição. Mas reiterou que poderia tomar providências caso o STF abusasse do seu poder. Quando eleito, ele anunciou em seu canal do Telegram, que foi bloqueado pela justiça por quebra da ordem judicial.

No dia 19 de dezembro do mesmo ano, foi diplomado no TRE-SC (Tribunal Regional Eleitoral de Santa Catarina) e compareceu à cerimônia usando tornozeleira eletrônica.

Em 29 de maio de 2023, Zé Trovão enviou um ofício a Embaixada dos Estados Unidos no Brasil um pedido formal de prisão ao presidente da Venezuela Nicolás Maduro. O pedido é baseado numa acusação da alta cúpula da Drug Enforcement Administraion (DEA) onde, no documento, afirmava que Maduro e outros integrantes do governo venezuelano eram integrantes de uma organização criminosa, supostamente realizando narcotráfico, corrupção e terrorismo. O parlamentar chamou o Executivo venezuelano no despacho de "comunista, criminoso e traficante".   Entretanto, o pedido pode não ser atendido, já que a acusação contra Maduro não foi adiante para o FBI nem para a Interpol. Até houve um pedido formal de um deputado do Partido Republicano na época, mas não prosseguiu. As relações diplomáticas entre Estados Unidos e Venezuela estavam sendo reconquistadas desde que Joe Biden assumiu a presidência em 2021.

Histórico Eleitoral

Ligações externas

 Zé Trovão no Instagram
 Zé Trovão no Twitter

Naturais da cidade de São Paulo
Deputados federais do Brasil por Santa Catarina
Bolsonarismo
Youtubers de Santa Catarina
Influenciadores digitais do Brasil
Membros do Partido Trabalhista Brasileiro
Membros do Partido Liberal (2006)

Zé Trovão


Heinrich Gustav Magnus (; 2 May 1802 – 4 April 1870) was a notable German experimental scientist. His training was mostly in chemistry but his later research was mostly in physics. He spent the great bulk of his career at the University of Berlin, where he is remembered for his laboratory teaching as much as for his original research. He did not use his first given name, and was known throughout his life as Gustav Magnus.

Education
Magnus was born in Berlin to a Jewish family, his father a wealthy merchant. In his youth he received private instruction in mathematics and natural science. At the University of Berlin he studied chemistry and physics, 1822–27, and obtained a doctorate for a dissertation on tellurium in 1827. His doctoral adviser was Eilhard Mitscherlich. He then went to Stockholm for a year as a visiting research fellow at the laboratory of Jöns Jakob Berzelius (who was a personal friend of Mitscherlich). That was followed by a year in Paris at the laboratory of Joseph Louis Gay-Lussac and Louis Jacques Thénard. Therefore, he had a first-rate education in experimental science when in 1831 he was appointed lecturer in physics and technology at the University of Berlin. In 1834 he became assistant professor, and in 1845 was appointed full professor, and later he was elected the dean of the faculty.

Teaching
As a teacher at the University of Berlin his success was rapid and extraordinary. His lucid style and the perfection of his experimental demonstrations drew to his lectures a crowd of enthusiastic scholars, on whom he impressed the importance of applied science; and he further found time to hold weekly colloquies on physical questions at his house with a small circle of young students. Furthermore, Magnus's laboratory was one of the best equipped in the world during the years when he was professor in Berlin, and especially during the decade of the 1840s. This was as a result of his inherited money, his focus on experiment in chemistry and physics, his knowledge of the state-of-the-art methods, the scarcity of other laboratories in Europe at the time, and finally the high value he placed on facilitating the researches of up-and-coming young scientists. Well-known names in the history of physics who were beneficiaries of Magnus's laboratory in the 1840s include Rudolf Clausius, Hermann Helmholtz and Gustav Wiedemann. Magnus's laboratory, which he privately owned, was integrated into the University of Berlin later on.

Research
Magnus published 84 papers in research journals. His research output was continuous over his lifetime: the first memoir was published in 1825 when he was still a student, and the last appeared shortly after his death in 1870. From 1825 to 1833 he was occupied mainly with chemical researches. These resulted in the discovery of the first of the platino-ammonium class of compounds (see Magnus's green salt). He was first to identify the three sulfonic acids sulphovinic acid, ethionic acid and isethionic acid and their salts; and, in cooperation with CF Ammermüller, of per-iodic acid and its salts. He also reported on the diminution in density produced in garnet and vesuvianite by melting (1831). Subjects on which he published research after 1833 include: the absorption of gases in blood (1837–1845); the expansion of gases by heat (1841–1844); the vapour pressures of water and various solutions (1844–1854); thermoelectricity (1851); electrolysis of metallic salts in solution (1857); electromagnetic induction of currents (1858–1861); absorption and conduction of heat in gases (1860s); polarization of heat (1866–1868); and the deflection of projectiles from firearms (see Magnus effect). From 1861 onwards he devoted much attention to the question of diathermancy in gases and vapours, especially to the behaviour in this respect of dry and moist air, and to the thermal effects produced by the condensation of moisture on solid surfaces. Magnus was an experimenter, not a theoretician.

Other activities
His great reputation led to his being entrusted by the government with several missions; e.g. in 1865 he represented Prussia in the conference called at Frankfurt am Main to introduce a uniform metric system of weights and measures into Germany. He married in 1840 Bertha Humblot, of a French Huguenot family settled in Berlin, by whom he left a son and two daughters. The Jewish Encyclopedia lists him as a convert to the Protestant religion. One of Gustav Magnus's five brothers, Eduard Magnus (1799–1872), was a notable portrait painter.

See also
Carbyl sulfate
Diathermancy
Periodate

Notes

References

  This work in turn cites:

External links

 Gustav Magnus and his Green Salt, by George B. Kauffman, in Platinum Metals Review, volume 20, issue 1, year 1976.

1802 births
1870 deaths
19th-century German Jews
Converts to Protestantism from Judaism
19th-century German chemists
19th-century German physicists
Experimental physicists
Stockholm University alumni
Humboldt University of Berlin alumni
Scientists from Berlin
People from the Margraviate of Brandenburg
Members of the French Academy of Sciences
Foreign Members of the Royal Society
Jewish physicists
Academic staff of the Humboldt University of Berlin

Heinrich Gustav Magnus


Kakhovskereservoiret (, ) er et vandkraftsreservoir på floden Dnepr i Ukraine.

Reservoiret er opkaldt efter byen Kakhovka og er beliggende i oblasterne Zaporizjzja, Dnipropetrovsk og Kherson. Det opstod, da det Kakhovske Vandkraftværk blev bygget og var færdigt i 1958. Dæmningen, der skaber reservoiret, blev ødelagt den  under den russisk-ukrainske krig.

Reservoiret har et areal på 2.155 km², er 230 km langt, har en bredde på maksimalt 25 km, og har en gennemsnitlig dybde på 4,4 meter. Den samlede vandmængde er 18,2 km³.

Fra reservoiret udgår Kakhovskykanalen, Nordkrim kanalen og Dnepr-Kryvyj Rih kanalen. Reservoiret benyttes i øvrigt til kunstvanding og vandforsyning, fiskeri og sejlads. Med etablering af reservoiret blev der skabt en dybtvandsrute, der tillader oceangående skibe at sejle op ad Dnepr. Den vigtigste havn ved reservoiret er Nikopol i Dnipropetrovsk oblast.

Referencer

Eksterne henvisninger

Reservoirer på Dnepr
Etableret i 1956
Dnipropetrovsk oblast
Kherson oblast
Zaporizjzja oblast

Kakhovskereservoiret


César Ferioli (n. 22 de julio de 1959) es un dibujante de cómic, quién es básicamente conocido por sus cómics de Mickey Mouse. Desde 1989, Ferioli trabaja para la editorial danesa Egmont.

Uno de sus trabajos más conocidos es la serie de 2003 Mythos Island, escrita por Pat y Carol McGreal y Per Erik Hedman.

Referencias

Historietistas de Disney
Historietistas de Barcelona
Nacidos en Barcelona

César Ferioli


Die Pfarrkirche St. Maximin ist eine katholische Kirche in Koblenz. Der neobarocke Kirchenbau im Stadtteil Horchheim wurde in seiner heutigen Form 1918 vollendet. Er geht auf Vorgängerbauten zurück, die erstmals im 12. Jahrhundert errichtet wurden. Der alte romanische Westturm wurde in das heutige Bauwerk integriert. Schutzpatron der Kirche ist der heilige Maximin von Trier.

Geschichte
Eine vermutlich aus Holz errichtete Kapelle ist erstmals 1130 in Horchheim urkundlich erwähnt. Ein Kirchturm und eine Kirche aus Stein wurden wohl Ende des 12. Jahrhunderts gebaut. Vom Trierer Erzbischof erhielt die Kirche 1213 mit päpstlicher Bestätigung von Innozenz III. das Tauf- und Begräbnisrecht. Patronin dieser Kirche war Unsere Liebe Frau, die Gottesmutter Maria. Bis zur endgültigen Trennung 1583 war sie Filiale von St. Johannis in Niederlahnstein. Danach wechselte das Patrozinium zum heiligen Maximin von Trier.

Nachdem die Zahl der Einwohner angestiegen und da die Kirche baufällig geworden war, wurde das Bauwerk 1817 abgerissen. Nur der Turm blieb erhalten, an den der Architekt Johann Claudius von Lassaulx 1819 ein neues Kirchengebäude errichtete. Diese Kirche wurde 1916 abgebrochen, wieder blieb der Turm erhalten. Das heutige Bauwerk wurde von 1916 bis 1918 von Richard van Broek aus Duisburg unter Einbeziehung des alten Turms gebaut. Der Turm wurde dabei um ein Stockwerk erhöht und erhielt eine geschweifte Haube.

Im Zweiten Weltkrieg wurden 1945 bei einem Luftangriff auf Koblenz alle Fenster und ein Altar zerstört. Nach dem Krieg wurden die Schäden bis 1960 beseitigt und der Innenraum wurde weiß angestrichen. Der Kirchturm wurde 1972 mit Kupfer, das Dach der Kirche 1974 mit Kupferschiefer neu gedeckt. In den Jahren 1980/1981 erfolgte eine grundlegende Renovierung des Innenraums. Dabei wurden unter dem weißen Anstrich verborgene Fresken größtenteils restauriert. Den Zelebrationsaltar verschob man in den Bereich der Vierung.

Bau und Ausstattung

Außen
Die Pfarrkirche St. Maximin ist eine neubarocke dreischiffige Basilika mit kurzem Querhaus und Nebenchören. Der romanische Turm aus dem 12. Jahrhundert ist von pavillonartigen Anbauten mit Pyramidendächern und einer offenen Vorhalle umbaut. Im Untergeschoss des Turms sind drei rundbogige Blenden angebracht, darüber zwei Geschosse mit zwei gekoppelten Doppelfenstern. Hier wurde in den 1910er Jahren das hohe neubarocke Glockengeschoss mit Zwiebelhaube und Laterne aufgesetzt. Mittelschiff und gleich hohes Querhaus tragen ein Mansarddach. Über der Vierung erhebt sich ein hoher gebauchter Dachreiter mit Laterne.

Innen

Das Mittelschiff, das Querhaus und der Chor haben Tonnengewölbe, die niedrigen Seitenschiffe haben Flachdecken. Die Fenster sind rundbogig geschlossen. In den Obergaden sind Lünettenfenster, im Chor zwei hochliegende stehende Ovalfenster eingebaut. Die ornamentale Ausmalung im Inneren wurde in Formen des Neubarocks und des Jugendstils ausgeführt. Ein Fresko der Anbetung des heiligen Lamms, geschaffen von Willy Stucke (1880–1952) aus Bonn, befindet sich im Chor. Nach dem Krieg weiß übermalt, wurde es 1981 wieder freigelegt.

Im Chor steht ein Hochaltar aus dem Jahr 1677, geschaffen wohl von dem Koblenzer Bildhauer Johann Heinrich Neuß, der den Koblenzer Karmelitern vom Mainzer Erzbischof geschenkt und 1819 in St. Maximin aufgestellt wurde. Darauf wurde ein zweigeschossiger Säulenaltar aus schwarzem Marmor mit vollplastischer Figur eines heiligen Bischofs und Engelsfiguren an den Seiten aufgebaut. Den Zelebrationsaltar mit acht Bronzereliefs schuf 1983 Josef Welling aus Koblenz. Der reich geschnitzte Seitenaltar (um 1781) im Stil des Spätrokokos stammt aus der Kapelle des benachbarten Eyßchen Hauses und wurde 1860 im südlichen Querhausarm aufgestellt. Er wurde aus Holz mit vergoldeten Ornamenten gefertigt, mit einem Vesperbild in der Mitte sowie vollplastische Figuren des heiligen Josef und der heiligen Therese an den Seiten. Die Familie Mendelssohn stiftete eine Kopie der Sixtinischen Madonna aus der Mitte des 19. Jahrhunderts, die an der Stirnwand des nördlichen Querhauses hängt. Die Kanzel am nordwestlichen Vierungspfeiler aus der Mitte des 18. Jahrhunderts mit vergoldeten Profilen, Rocaillekartuschen und einem posauneblasenden Engel auf dem Schalldeckel stammt aus dem Koblenzer Barbarakloster.

Orgel

Über der säulengetragenen Empore auf der Westseite steht eine Orgel, deren Prospekt um 1749 von der Orgelbauwerkstatt Stumm erbaut wurde. Dahinter baute der Orgelbauer Hugo Mayer im Jahr 1987 ein neues Orgelwerk mit 35 Registern auf drei Manualen und Pedal. Dabei wurden 16 Register von der Vorgängerorgel aus dem Jahr 1926 übernommen, die Johannes Klais Orgelbau aus Bonn erbaut hatte. Ihre Disposition lautet:

 Koppeln: III-II, III-P, II-P
 Spielhilfen: 64 Einzelkombinationen auf 2 Ebenen mit Schlüsselschalter, Sequenzer vor – und rückwärts

Glocken
Im Kirchturm befinden sich zwei alte Glocken mit ausführlichen Inschriften:
 Maximinus 1542 von Johann von Andernach gegossen
 Franciscus 1740 von Johannes Papst auf Ehrenbreitstein gegossen

Pfarreiengemeinschaft
St. Maximin ist Teil der im Oktober 2005 gegründeten "Pfarreiengemeinschaft Koblenz Rechte Rheinseite", zu der auch die Pfarreien Maria Himmelfahrt auf dem Asterstein, St. Nikolaus in Arenberg, St. Aldegundis in Arzheim, die Heilig-Kreuz-Kirche in Ehrenbreitstein, St. Peter und Paul in Pfaffendorf, St. Pankratius in Niederberg und St. Martin auf der Pfaffendorfer Höhe gehören.

Denkmalschutz
Die Pfarrkirche St. Maximin ist ein geschütztes Kulturdenkmal nach dem Denkmalschutzgesetz (DSchG) und in der Denkmalliste des Landes Rheinland-Pfalz eingetragen. Sie liegt in Koblenz-Horchheim in der Emser Straße 351.

Seit 2002 ist die Pfarrkirche St. Maximin Teil des UNESCO-Welterbes Oberes Mittelrheintal.

Siehe auch
 Liste von Sakralbauten in Koblenz

Literatur
 Energieversorgung Mittelrhein GmbH (Hrsg.): Geschichte der Stadt Koblenz. Gesamtredaktion: Ingrid Bátori in Verbindung mit Dieter Kerber und Hans Josef Schmidt
 Bd. 1: Von den Anfängen bis zum Ende der kurfürstlichen Zeit. Theiss, Stuttgart 1992. ISBN 3-8062-0876-X
 Bd. 2: Von der französischen Stadt bis zur Gegenwart. Theiss, Stuttgart 1993. ISBN 3-8062-1036-5
 Fritz Michel: Die Kunstdenkmäler der Stadt Koblenz. Die profanen Denkmäler und die Vororte, München Berlin 1954, (Die Kunstdenkmäler von Rheinland-Pfalz Erster Band).
 Ulrike Weber (Bearb.): Kulturdenkmäler in Rheinland-Pfalz. Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland. Band 3.3: Stadt Koblenz. Stadtteile. Werner, Worms 2013, ISBN 978-3-88462-345-9.
 Horchheim 1214-2014. Eine Festschrift zur Geschichte der Katholischen Pfarrei St. Maximin und des Stadtteiles Koblenz-Horchheim aus Anlass des 800-jährigen Bestehens der Pfarrei. Herausgeber: Heimatfreunde Horchheim e. V. in Verbindung mit dem Ortsring und der Pfarrei. Redaktion: Hans Josef Schmidt. - Koblenz: Heimatfreunde Horchheim e. V. 2014. ISBN 978-3-00-045925-2

Weblinks

 Katholische Pfarrgemeinde St. Maximin in Koblenz-Horchheim
 St. Maximin in: regionalgeschichte.net

Einzelnachweise

Maximin
Koblenz Maximin
Koblenz
Koblenz
Neobarockes Kirchengebäude
Kulturdenkmal in Koblenz
Kulturlandschaft Oberes Mittelrheintal
Erbaut in den 1910er Jahren
Bauwerk des Historismus in Koblenz

St. Maximin (Koblenz)