Karl Jakob Moritz Heussenstamm (* 4. Juni 1835 in Frankfurt am Main; † 29. Juli 1913 ebenda) war ein deutscher Kommunalpolitiker und Kommunalbeamter.

Leben und Beruf
Karl Heussenstamm entstammte einer seit dem 17. Jahrhundert in Frankfurt nachgewiesenen Schreinerfamilie. Erst der Vater Georg Jakob Heussenstamm wurde Jurist und Hypothekenbuchführer. Sein Sohn studierte nach bestandenem Abitur am städtischen Gymnasium seiner Geburtsstadt ebenfalls Rechtswissenschaften, und zwar in Heidelberg und Göttingen, wo er sich der Burschenschaft Hannovera anschloss

Nach Studienabschluss und Promotion zum Dr. jur. war Heussenstamm zunächst Rechtsanwalt in Frankfurt am Main. Dort gehörte er dem Demokratischen Verein an. 1873 erfolgte seine Wahl als Mitglied der Fortschrittlichen Volkspartei in die Stadtverordnetenversammlung. Man übertrug ihm sogleich das Amt des Schriftführers. Ein Jahr danach wurde Karl Heussenstamm Zweiter Vorsitzender der Stadtverordnetenversammlung; von 1877 bis 1880 war er Erster Vorsitzender. In diesem Jahr wurde er zum Zweiten Bürgermeister gewählt (Wiederwahl 1892, Ruhestand 1899). Damit war er zunächst Stellvertreter von Oberbürgermeister Johannes von Miquel und ab 1890 von Oberbürgermeister Franz Adickes.

Karl Heussenstamm war Vorsitzender der örtlichen Schulbehörde und setzte sich für den Ausbau der Simultanschule ein, insbesondere als Bestrebungen dahin gingen, verstärkt konfessionelle Schulen zu errichten. Im Übrigen war er Mitglied von Aufsichtsgremien verschiedener sozialer Organisationen.

Nach seinem Ruhestand war er weiterhin kommunalpolitisch aktiv. Er blieb Mitglied des Hessischen Landtages für Wiesbaden und Hessen-Nassau (1890–1910 Freisinnige Partei, 1910–1913 Fortschrittliche Volkspartei) und behielt bis zu seinem Tode den Vorsitz des Bezirksverbandes des Regierungsbezirks Wiesbaden. Karl Heussenstamm, der aus seiner freiheitlich-liberalen Grundüberzeugung nie einen Hehl gemacht hat, wirkte während seiner Zeit als Zweiter Bürgermeister vor allem im Hintergrund. Er war im großbürgerlich eingestellten Frankfurt am Main ein Parteigänger der "kleinen Leute".

Heussenstamm'sche Stiftung
Sein beträchtliches Vermögen vermachte Heussenstamm testamentarisch der Stadt Frankfurt mit der Maßgabe, die Zinseinkünfte zur Wohlfahrtspflege zu verwenden. Daraus entstand die Heussenstamm'sche Stiftung Diese wurde in der Inflationszeit nach dem Ersten Weltkrieg notleidend, nach dem Zweiten Weltkrieg aber reaktiviert. Sie besteht heute noch und widmet sich der Künstlerhilfe sowie der Unterstützung notleidender älterer Menschen.
Während der Nazi-Diktatur und ihrer rassistischen Politik wurden andere Frankfurter Stiftungen, vor allem Stiftungsbesitz jüdischer Gründer, in die Heussenstamm'sche Stiftung eingegliedert. Stadt und Stiftung sehen es heute als ihre Verantwortung, dieses Unrecht zu benennen und auch die Tradition dieser eingegliederten Stiftungen wieder sichtbar zu machen.

Ehrungen
Die Stadt Frankfurt am Main ehrte den Bürgermeister und Stifter, indem sie im Stadtteil Dornbusch die Heussenstammstraße nach ihm benannte.

Sein Grabmal findet man immer noch auf dem Frankfurter Hauptfriedhof, Gewann G.

Literatur
 NN: Heussenstamm'sche Stiftung. Frankfurt 1952. Mit einem Vorwort von Walter Kolb.
 Heussenstamm-Stiftung – Geschichte, Aufgaben und Dokumentation. Frankfurt 2010, Hrsg. Heussenstamm-Stiftung.
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 2: F–H. Winter, Heidelberg 1999, ISBN 3-8253-0809-X, S. 326.
 Karin Görner: Die verschwundenen Stiftungen. Frankfurt 2012, Hrsg. Heussenstamm-Stiftung.
 Sabine Hock: Dr. jur. Karl Heussenstamm. Frankfurt 2012, Hrsg. Heussenstamm-Stiftung.
  S. 328.
 Jochen Lengemann: MdL Hessen. 1808–1996. Biographischer Index (= Politische und parlamentarische Geschichte des Landes Hessen. Bd. 14 = Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Hessen. Bd. 48, 7). Elwert, Marburg 1996, ISBN 3-7708-1071-6, S. 183.
 Nassauische Parlamentarier. Teil 2: Barbara Burkardt, Manfred Pult: Der Kommunallandtag des Regierungsbezirks Wiesbaden 1868–1933 (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Nassau. Bd. 71 = Vorgeschichte und Geschichte des Parlamentarismus in Hessen. Bd. 17). Historische Kommission für Nassau, Wiesbaden 2003, ISBN 3-930221-11-X, Nr. 158.

Weblinks
 Heussenstamm-Stiftung

Einzelnachweise

Politiker (Frankfurt am Main)
Rechtsanwalt (Deutschland)
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1835
Gestorben 1913
Mann

Karl Heussenstamm


Viziru ist eine Gemeinde im Kreis Brăila in der Walachei in Rumänien.

Geographische Lage

Die Gemeinde Visiru liegt in der Walachischen Tiefebene (Câmpia Română) in der historischen Region der Großen Walachei Rumäniens. In der Brăilei-Ebene, an der Europastraße 584 (Brăila–Slobozia, Kr. Ialomița) liegt der Ort Viziru 17 Kilometer nordöstlich von der Kleinstadt Însurăței; die Kreishauptstadt Brăila befindet sich 37 Kilometer nordöstlich von Viziru entfernt. 15 Kilometer östlich von Viziru verläuft die Donau.

Von der Gesamtfläche der Gemeinde (10.564 ha), werden 9.894 Hektar landwirtschaftlich bearbeitet.

Geschichte
Viziru soll einer der ältesten Orte des Kreises Brăila sein. Er wurde angeblich 1462 wegen Versklavung von 600 Familien durch Türken, urkundlich erwähnt. Das eingemeindete Dorf Lanurile wurde bis 1965 Golășei genannt.

Bevölkerung
2002 lebten in der Gemeinde (* nach unterschiedlichen Angaben) 6396 Einwohner. 5423 (* 4913) davon waren Rumänen, 972 (* 1483) waren Roma und einer davon bezeichnete sich als Magyare. Bei der Volkszählung 2011 wurden in der Gemeinde Viziru 5906 Einwohner registriert. Davon waren 4515 Rumänen und 1064 Roma, restliche machten keine Angaben zu ihrer Ethnie.

Die Hauptbeschäftigung der Bevölkerung ist die Landwirtschaft.

Sehenswürdigkeiten

 Zwei orthodoxe Kirchen in Viziru, die im Cartierul de Sus etwa 1870 errichtet und die zweite, 2010 erneuert.

Persönlichkeiten
 Gheorghe Dogărescu (1960–2020), Handballspieler
 Costică Dafinoiu (1954–2022), Boxer

Weblinks

 Viziru bei ghidulprimariilor.ro
 Viziru auf der Website des Kreisrates Brăila

Einzelnachweise

Viziru


Umar învingând un dragon este o anluminură din perioada mogulă ce ilustrează un episod din Hamzanama.

Descriere
Ilustrația îi este atribuită lui Daswanth, fiind realizată în perioada 1557-1577. Dimensiunea paginii este de 55 x 70 cm. Este păstrată în colecția Muzeului de Arte Aplicate din Viena, fiind achiziționată în 1873.

Analiză
Manuscrisul îl arată pe Umar în luptă cu un dragon din manuscrisul Hamzanama.

References

Legături externe
 Akbar, Mogulreich, Großmogul Österreichisches Museum für angewandte Kunst / Gegenwartskunst

Manuscrise
Imperiul Mogul

Umar învingând un dragon


Pierre Sue, a veces escrito Pierre Süe, ( 28 de diciembre de 1739, París, Francia - 28 de marzo de 1816, París) fue un  médico y cirujano francés. Era hijo del hijo del también cirujano John Sue (1699-1762).

Biografía

Recibió el título en cirugía en 1763, sucediendo a su padre en el cargo de cirujano de la ciudad de París. En 1767, fue nombrado profesor y conferenciante en la École Pratique.

Cuando la educación médica fue restaurada después de la Revolución Francesa, Sue obtuvo en 1794 la plaza de bibliotecario de la Escuela de Salud de París (más tarde llamada Facultad de Medicina de París). El puesto de bibliotecario le confiaba la responsabilidad de la enseñanza de la bibliografía médica.

En 1808, ocupó la cátedra de medicina forense.

El laboratorio Pierre Sue de Química atómica y molecular, situado en Saclay y perteneciente al Commissariat à l'Énergie Atomique (Comisariado para la Energía Atómica, CEA) y al CNRS, recibe ese nombre en su honor.

Publicaciones
Publicó varias obras de literatura médica como el Dictionnaire portatif de Chirurgie de Pierre Süe (1771).

También escribió tablas analíticas de diversos libros, entre ellos la publicación de Buffon que sería continuada por Sonnini.

Enlaces externos
 Cuadro de Pierre Sue

Referencias

Bibliotecarios de Francia
Cirujanos de Francia
Médicos de Francia del siglo XVIII
Médicos de Francia del siglo XIX
Nacidos en París
Fallecidos en París

Pierre Sue


Daniel Fontaine (* 2. Juli 1989 in Saarlouis) ist ein ehemaliger deutscher Handballspieler. Er spielte zuletzt in der 2. Bundesliga für die HSG Nordhorn-Lingen.

Er ist angehender Polizist in Göppingen.

Daniel Fontaine begann das Handballspielen 1994 bei der HG Saarlouis. 2008 wurde er zum Handballer des Jahres 2008 im Handball-Verband Saar gewählt.

Fontaine wechselte im Sommer 2012 zum Bundesligisten Frisch Auf Göppingen. Göppingen und Saarlouis hatten zudem für die Saison 2012/13 ein Zweifachspielrecht vereinbart, sodass Fontaine für beide Klubs auflief. Mit Göppingen gewann er 2016 und 2017 den EHF-Pokal. Im Sommer 2018 wechselte er zum Bergischen HC. Im Sommer 2021 schloss er sich der HSG Nordhorn-Lingen an. Nach der Saison 2021/22 beendete er seine Karriere.

Bundesligabilanz

Weblinks

 Profil bei Frisch Auf Göppingen

Einzelnachweise

Handballspieler (Bergischer HC)
Handballspieler (Frisch Auf Göppingen)
Handballspieler (HSG Nordhorn-Lingen)
Handballspieler (HG Saarlouis)
Rückraumspieler
Deutscher
Geboren 1989
Mann

Daniel Fontaine


Prigodni kovani novac Zlatna kuna je materijalno investicijsko zlato. Hrvatska narodna banka je u suradnji s državnom kovnicom novca, Hrvatskim novčarskim zavodom, predstavila novu seriju investicijskog zlata s motivom optjecajnog kovanog novca. Zlatnik je mase 10.95 grama, promjera 22.5 mm te čistoće zlata 999,9/1000. Autor idejnoga i likovnog rješenja za Prigodni kovani novac Zlatna kuna je akademski kipar Kuzma Kovačić. Zlatnik izlazi u ograničenoj seriji od 2020 komada, pakiran je u kapsulu i kuvertu te pripada kategoriji investicijskog zlata, na njega se ne obračunava PDV. Certifikat Prigodnog kovanog novca Zlatna kuna ovjerava guverner Hrvatske narodne banke vlastitim potpisom.

Vidi
 Kuna (novac)

Izvori

Vanjske poveznice
 zlatna-kuna.hnz.hr

Hrvatska
Novac

Zlatna kuna (kovani novac)


Osteoklast, kemik matriksini yok ederek kemik dokusunu ortadan kaldıran bir çeşit kemik hücresi. Bu işleme kemik rezorpsiyonu denir. Osteoklast monosit ya da monosit benzeri hücre kaynaklı çok çekirdekli fagositik hücredir. Normal kemik dokusunda osteoblast ve osteoklast denge halindedir.150 mikron büyüklüğünde iri hücrelerdir. kemik dokusunu yıkıma uğratır. mononükleer fagositik sistemin üyesidir. kemik yapımı sırasında trabeküllerin yüzeyinde ya da kompakt kısımlarının iç yüzeylerinde yerleşerek buraları eritir.Yikim sırasında enzimatik aktivite ile açılan Hawship lakünası adı verilen çukurcuklara yerleşirler.Osteoklastlar genelde kemiğin yeniden şekillendiği bolgelerde fazladır. Osteoklast etkisi paratroid ve kalsitonin etkisi altındadır.Paratroid aktiviteyi artırırken kalsitonin azaltır.

Kan hücreleri
Makrofajlar
Hücre biyolojisi
İnsan hücreleri

Osteoklast


Kaman, Kırşehir iline bağlı bir ilçedir.

Özellikler
İç Anadolu Bölgesi'nin Orta Kızılırmak Bölümü'nde Kırşehir iline bağlı bir ilçe olan Kaman, doğusunda Akpınar ve Kırşehir, batısında Bala, güneyinde Şereflikoçhisar, kuzeyinde ise Keskin ve Akpınar ilçeleri ile çevrilidir. Kırşehir'in kuzeybatısında yer alan ilçe toprakları engebeli ve yüksek platolar halindedir. Kırşehir ile kaman arasındaki Baranlı Dağı (1.963 m) ilçenin  doğu ve güneydoğusunda bulunur. Baranlı sıra dağları üzerinde Ali Üllez Dağı (1.528 m), Topakkaya Dağı (1.300 m) ve Buzluk Dağı (1.609 m) yer almaktadır. En büyük akarsuyu ilçeden geçen Kızılırmak olup, Büyükdere, Kılıçözü ve Kırşehir Çayı ilçe topraklarını sulamaktadır. Kaman'da doğal göl bulunmamakta, yalnızca elektrik üretimi ve sulama amaçlı Hirfanlı Baraj Gölü'nden ve Darıözü sulama göleti gibi küçük ölçekli göletlerden  yararlanılmaktadır.

Kırşehir'e 52 km, Ankara'ya 130 km uzaklıktadır. Denizden yüksekliği ortalama 1.075 m olan ilçenin yüzölçümü 1.365 km² olup, toplam nüfusu 64.415'tir. İlçeye karasal iklim hakimdir. Kışları kar yağışlı, soğuk ve sert, yazları ise kurak ve sıcaktır. En fazla yağmur ilkbaharda görülür. Kaman ilçe sınırları içerisinde orman yoktur. İlçenin ekonomisi; dokumacılık, tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Yetiştirilen başlıca tarımsal ürünler; hububat, baklagiller, yem bitkileri, endüstri bitkileri, sebze ve meyvedir. Özellikle Kaman cevizi dünyaca ünlü olup, ilçe ekonomisinde önemli bir yer tutmaktadır. Hayvancılıkta büyük ve küçükbaş hayvanın yanı sıra tavukçuluk, arıcılık, balıkçılık ve devekuşu yetiştiriciliği yapılmaktadır. Hirfanlı Barajı'nda ve çeşitli göletlerde tatlı su balıkları bol miktarda olup, sazan, mercan, yayın, kadife, levrek, turna gibi türler bulunmaktadır.

Kırşehir'in önemli bir ticaret ve halıcılık merkezi olan Kaman'da, tarım araçları üretimi ve metal eşya üretimi yapan atölyeler bulunmaktadır. İlçeye bağlı Ömerhacılı ile Hamit köylerinde renkli mermer taşı madeni işletilmekte, yabancı ülkelere de ihraç edilmektedir. Demirli köyü arazisinde ise onyx ve mermer yatakları bulunmaktadır. Ayrıca ilçe topraklarında demir, çimento hammaddesi ve flüorid yatakları vardır.

Kaman'a 8 km uzaklıktaki Çağırkan Kasabası sınırları içindeki Kalehöyük'de 1986 yılından bu yana Kültür Bakanlığı ile Japonya Ortadoğu Kültür Merkezi adına Japonlar tarafından yapılan kazılarda ele geçen eserlerden, Kaman ve yöresinin MÖ 3000 yılarına giden bir yerleşim yeri olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda MÖ 3000 yıllarında Hititler buraya yerleşmişlerdir. Eski Hitit ve Geç Hitit dönemlerinden sonra, yine Eski ve Geç Frig Dönemi'nin yörede yoğunlaştığı arkeolojik kazı ve yüzey araştırmalarından anlaşılmaktadır.

MÖ 550'de Anadolu'nun tümüyle birlikte Kırşehir ve yöresi de Pers egemenliğine girmiştir. Kırşehir'de bu döneme ait önemli yerleşim kalıntı ve buluntularına rastlanmamasına rağmen, Kaman Kale Höyük kazısından Pers dönemine ait mühürler bulunmuştur. Antik Çağ'da burada Zama isimli bir yerleşim yeri olduğu kaynaklardan öğrenilmektedir. MÖ 333 yılında kurulan Kapadokya Krallığı döneminde otorite yetersizliği yüzünden Kırşehir ve yöresi yoğun baskı görmüştür. MS 18'de Roma İmparatoru Tiberius Kapadokya'yı resmen Roma'ya katarak eyalet durumuna getirmiştir. Roma döneminde Kırşehir yöresi putperestliğin yanı sıra Hristiyanlıkta hızla yayılmıştır. Kaman yöresinde Bizans dönemine ait yapı kalıntıları ile Ömerhacılı Kalesinin kalıntıları bulunmaktadır. Bu da yörede bir Bizans yerleşimi olduğuna işaret etmektedir.

Malazgirt Savaşı'ndan (1071) sonra Oğuz boylarından bazı topluluklar Kaman'ın bulunduğu yere yerleşmişlerdir. Nitekim günümüzde Kaman'daki bazı köy isimleri Oğuzlar ile olan yakın ilişkiyi göstermektedir. 12. yüzyılda kısa bir süre Danişmentlilerin eline geçen yöreye yeniden Selçuklular hakim olmuştur. Moğolların Kösedağ Savaşı'ndan (1243) sonra, Anadolu'yu istila ettiği dönemde Kırşehir'den konaklama yeri olarak yararlanılmıştır. Memluk Sultanı Baybars 1277'de Anadolu'ya gelerek Elbistan'da Moğolları yenilgiye uğratmış, Selçuklu ordusunun bir bölümü bu savaş sırasında Memluklulara katılmıştır.

Kırşehir ve yöresi 1365'te Eretna Beyliği'nin hakimiyetine girmiştir. Timur'un Ankara Savaşı'nda (1402) Yıldırım Bayezıt'ı yenmesi üzerine Karamanoğulları' na verilen Kırşehir ve yöresi, II. Murad döneminde (1402-1451) kesin olarak Osmanlı topraklarına dahil olmuştur.

Kaman, 1913 yılında bucak merkezi iken, 1944 yılında ilçe olmuştur. 1954 yılında Kırşehir'in ilçe haline dönüştürülmesi sonucu, Ankara'ya bağlanmış, Kırşehir'in yeniden il statüsü kazanması ile ilçe olarak tekrar Kırşehir'e bağlanmıştır.

İlçeden günümüze gelebilen tarihi eserler arasında; Ömerhacılı Kale Kalıntıları ve Temirli Kilisesi bulunmaktadır. Ayrıca ilçede Hirfanlı Baraj ve Gölü bulunmaktadır.

Tarihi

MÖ 3000 yılından bu yana yaklaşık 5000 yıllık bir yerleşim geçmişine sahip olan ilçe, Kaman adını Roma ve Bizans çağlarında yöreye gelen "CHNAMANE" adının Türkler tarafından Kaman olarak kullanılmasından almıştır. Bir rivayette ise MÖ 1200-2200 yılları arasında Kızılırmak civarında yaşamış olan Etiler' (Hititler) den gelmektedir.

Bir başka çalışmaya göre ise Osmanlı 1520 tahrir defterlerinde adı geçen "Kaman" adlı, Dulkadirlilerin bey soyundan inen bir türkmen cemaati şimdiki Gökeşme mevkine yerleşmiştir. Daha evvel Kaman'a yerleşmiş olan Cıbıruşağı, Camızuşağı, Yahyabeyuşağı Taşkınlar, Dağlar adlı Türkmen aileleri ise adı geçen daha büyük ve güçlü olan bu cemaati su kaynakları bakımından zengin olan bu bölgeye davet etmiştir. Kaman obası bu teklifi, "Geliriz, ama oranın adını da Kaman koyarız." diyerek kabul etmiştir. Kaynaklarda da bu yüzyıllardan sonra Kaman ismi bir yer olarak gözükmeye başlar. Kamanda yer alan yukarıdaki oymakların bugün yaşayan torunları olan aileler de bu teoriyi doğrulamaktadır. Adı geçen ailelerin soy adları, Cıbıroğulları(Şahin), Camızuşağı(Yaman), Yahyabeyuşağı (Turgut), Kaman (Kamanlıoğlu) Cemaati (Kaman, Maraş), Taşkın, Dağ olarak günümüzde de devam etmektedir.

İlçe zaman dilimlerine göre uzun yılar Hititler, Frigler, Asurlular, Persler, Roma ve Bizanslılar ile Mengücekoğulları, Eretna, Karaman ve Dulkadiroğulları Beyliklerinin hakimiyetleri altında kalmıştır. Bugün 41 köy, 10 kasaba ve 1232 km2'lik bir yüzölçüme sahip olan Kaman; 11. yüzyılda Oğuz boylarının Türk ve İslam olarak Konar-Göçer veya yerleşik hayatı tercih ederek bu yörede yaşamaya başlamaları ve bu Türkmen özünü o günden bu yana devam ettirdiklerinin bir simgesidir. 1985 yılından bu yana Japonlarca kazı yapılan ve 5 binden fazla tarihi eser bulunan Kaman Çağırkan Kalehöyük Kazı Alanında halen çalışmalar devam etmektedir.

1924 yılında belediyelik olan Kaman, 1 Eylül 1944 tarihinde ilçe haline getirilmiştir. Kırşehir 'in ilçeye dönüştürülmesi sebebiyle kısa bir süre  Ankara'nın bir ilçesi olmuştur. Kırşehir yeniden il olunca tekrar Kırşehir'e bağlanmıştır.

Coğrafi konum

Çağdaş yaşam tarzı, doğal güzelliği ve tarihi değerleriyle Anadolu'nun incisi konumundaki, cevizin vatanı olarak bilinen Yeşil Kaman, bağlı bulunduğu il olan Kırşehir'e 52 km. uzaklıktadır. İlçe, kuzeyindeki Keskin, güneybatısında Şereflikoçhisar, doğusunda Akpınar ile güneydoğusunda merkez ilçe, batısında Çelebi tarafından çevrilmiştir. Tarihi İpek Yolu üzerindeki ilçe, Atatürk'ün Samsun'dan Ankara'ya gelişi (25 Aralık) sırasında kullandığı güzergahtadır. Kapadokya Bölgesi'nin ilk ayağı olan Kaman'ın 27 kilometre güneyinden Ankara-Pozantı yolu geçmektedir. Yine ilçenin 15 kilometre kuzeyinden D-765 Ankara-Kayseri yolu geçmektedir.

İklim ve bitki örtüsü

Ormanlardan yeterince nasibini alamayan ve karasal ikliminin tümüyle yaşandığı Kaman ve yöresinde bitki örtüsü bakımından dağlar çıplaktır. Ancak köylerinin orman dışı arazilerden oluştuğu ilçede; kavak, söğüt ve diğer meyve ağaçları sadece yaz aylarında yörenin yeşillik görünümünü sağlamakla yetinirler. Merkez ve kasaba belediyelerince gerekli ağaçlandırma çalışmalarının sürdürülmekte olduğu Kaman'ın Ömerkahya, Yazıyolu ve Bayındır köyleri ile Hamit kasabası sınırları içerisinde yer yer meşe koruluklarını görmek mümkündür.

Nüfus

Baraj ve Göller

İlçede tarım ve hayvancılığın ileri gitmesinde işlev gören 1 baraj gölü, 9 sulama göleti bulunmaktadır. Tüm yöre halkının yararlanmakta olduğu, başta Hirfanlı Baraj Gölü olmak üzere Karahabalı, Gökeşme, Darıözü, Bayramözü, Sarıömerli, Çiftlik, Karakaya,Savcılı Büyükoba göletleri bulunur.

Ceviz Festivali
Kaman'ın cevizi meşhur olduğu için her yıl adına festival düzenlenmektedir. Kaman Ceviz Kültür ve Sanat Festivali, her yıl Ekim ayının ilk Cumartesi ve Pazar günleri düzenlenmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kaman Kaymakamlığı
 Kaman Belediyesi

Kaman, Kırşehir


الحكومة اللبنانية 67 بعد الاستقلال،أتت هذه الحكومة بعد تمديد رئاسة الرئيس اللبناني إميل لحود لثلاث سنوات وقد سقطت هذه الحكومة بعد مظاهرات كبيرة إثر اغتيال رئيس الوزاراء السابق رفيق الحريري.
شكلت الحكومة بموجب المرسوم رقم 13621 الصادر بتاريخ 26 تشرين الأول 2004.

تشكيلة الحكومة

تأسيسات سنة 2004 في لبنان
حكومة لبنان
سياسيون لبنانيون
سياسيون لبنانيون حسب الحزب
مجالس انحلت في 2005
مجالس وزراء أسست في 2004
مجالس وزراء في لبنان
منظمات حكومية لبنانية
انحلالات سنة 2005 في لبنان

حكومة عمر كرامي الثانية


Strategic depth is a term in military literature that broadly refers to the distances between the front lines or battle sectors and the combatants' industrial core areas, capital cities, heartlands, and other key centers of population or military production.

Concept
The key precepts any military commander must consider when dealing with strategic depth are how vulnerable these assets are to a quick, preemptive attack or to a methodical offensive and whether a country can withdraw into its own territory, absorb an initial thrust, and allow the subsequent offensive to culminate short of its goal and far from its source of power.

Commanders must be able to plan for both eventualities, and have measures and resources in place on both tactical and strategic levels to counter any and all stages of a minor or major enemy attack. The measures do not need to be limited to purely-military assets since the ability to reinforce civilian infrastructure or make it flexible enough to withstand or evade assault is very useful in times of war. The issue was the tradeoff between space and time as witnessed by Germany's failure to defeat the Soviet Union in 1942. In the face of a German invasion, the Soviet military retreated from occupied Poland in June 1941 to the outskirts of Moscow in December 1941, which allowed the Soviet Union to move its industrial base to the east of the Ural Mountains. Thus, the industries that had been moved were able to produce the resources that were needed for the Soviet counterattack.

In reference to Pakistan

In Pakistan, the idea of strategic depth was perceived in 1980s by the National Defence University, Pakistan, professor General Mirza Aslam Beg (later Chief of Army Staff working under Prime Minister Benazir Bhutto in 1980s). Since then, the Pakistan military establishment has been repeatedly accused of forming a policy that seeks to control Afghanistan, a policy often referred to by the media as "strategic depth", which is used as the reason for Pakistan's support of certain factions of the Taliban in Afghanistan. In the years 2014–2015, with Pakistan's domestic operation against militants in full swing, Pakistani military leaders said that they adhered to no such policy.

Accusations against the Pakistan military
The term "strategic depth" has been used in reference to Pakistan's utilization and contact with Afghanistan following the neighboring country's Soviet intervention, to prevent encirclement from a hostile India and a USSR-supported Afghanistan. Some sources state that the policy to control Afghanistan was formulated by NDU professor, General Mirza Aslam Beg, and an Indian source claims this was continued as an active policy by the Pakistan Armed Forces until the policy was "de jure abolished in 1998 and de facto abolished in 2001", period when General Pervez Musharraf was the Chairman joint chiefs.

According to Richard Olson, U.S. Ambassador to Pakistan, Pakistan military's doctrine of "strategic depth" is a concept in which Pakistan uses Afghanistan as an instrument of strategic security in ongoing tensions with India by attempting to control Afghanistan as a pawn for its own political purposes.

It has been speculated that the Pakistan military's "strategic depth" policy is either military or non-military in nature. The military version would state that the Pakistan military wishes to use Afghan territory as a "strategic rallying point" where they can, in the event of a successful Indian attack, retreat to and re-group for a counter-attack. The non-military version would be based on the idea that Pakistan can improve relations with other Islamic countries and former Soviet states such as Uzbekistan and Kazakhstan, developing improved economic and cultural ties with them and thus making them into strong allies against India.

View of the Pakistan military
The former chief of army staff General Ashfaq Kayani and previously the director-general of the ISI, has repeatedly stated to the media that the Pakistan armed force's "strategic depth" policy with regards to Afghanistan is not to "control" Afghanistan but to ensure a "peaceful, friendly and stable" relationship with Afghanistan. This policy therefore aims to ensure that Pakistan will not be threatened with long-term security problems on its Western border with Afghanistan. According to Kayani, a 'talibanised' Afghanistan is not in Pakistan's interests.

According to Ejaz Haider, a Pakistani military journalist, there is a confusion in the media regarding the policy on using Afghan territory to as a fallback area for Pakistan military assets. Haider blames General Mirza Aslam Beg for proposing this when he was the chief of army staff of the Pakistan Army under Prime Minister Benazir Bhutto, stating that this concept "was unpopular even when he was the chief and it has never been entertained by serious military planners. No one thinks of placing military and other assets in Afghanistan and thus acquiring strategic depth." Haider states that such a concept has always been impossible "for a host of reasons" and strategic depth is better used to describe achieving security through improving relationships with the governments of neighbouring countries such as Afghanistan and India.

Lieutenant-General Asad Durrani of ISI, has rubbished claims in the media regarding Pakistan intending to use Afghan territory as "strategic depth". He also denies accusations that the Pakistan military has tried to "install a friendly government in Kabul" in order to "secure this depth". He gives the Soviet Union as an example, stating that "after the Saur Revolution, the Soviets executed an installed president every three months in pursuit of that objective" and these policies later resulted in the defeat of the Soviets in Afghanistan. He argues that the notion of Pakistan using Afghan territory for its own purposes is a "distortion of a concept or of history" and is being used to vilify Pakistan.

In Israel

Israel is a narrow country, and its internationally recognized borders leave it just  across at its widest point and  at its narrowest (between Tulkarm and Tel Aviv). A number of Israeli leaders (originally Abba Eban) have referred to Israel's internationally recognized borders (those the country had from 1948 to 1967) as the "Auschwitz borders" because of the perceived danger of annihilation by regional foes. Since 1967, Israel has occupied the West Bank, somewhat widening the area under the military's effective control.

To compensate for the lack of strategic depth, Israel approaches all wars as "must-win." This puts a great importance on deterrence (partially by threat of nuclear weapons), superior firepower, and the use of pre-emptive war to prevent threats from encroaching on Israeli territory. Yitzhak Rabin said about the Six-Day War (considered a classic example of pre-emption):
The basic philosophy of Israel was not to initiate war, unless an active war was carried out against us. We then lived within the lines prior to the Six-Day War, lines that gave no depth to Israel—and therefore, Israel was in a need, whenever there would be a war, to go immediately on the offensive—to carry the war to the enemy's land.

Israeli leaders consider the issue of strategic depth to be important in negotiating its final borders as part of the Israeli–Palestinian peace process. Issues of contention include the West Bank settlements and potential Israeli control of the Jordan Valley after the creation of a Palestinian state.

See also
 Culminating point
 Defence in depth
 Loss of Strength Gradient
 Military strategy
 Soviet deep battle
 Strategic defence

References

External links
 article on Pakistan's perceived views on 'strategic depth' in Afghanistan.

Military doctrines of Pakistan
Military strategy
Military geography
History of the foreign relations of Pakistan
Military terminology of Pakistan
Abandoned military projects of Pakistan

Strategic depth


Warhammer ya da Warhammer Fantasy, Games Workshop firması tarafından 1980'li yılların başlarında üretilmiş bir fantezi setidir. Bu setlerden en çok bilinenleri Warhammer Fantasy Battles, Warhammer Fantast Roleplay ve bilimkurgu ağırlıklı olan Warhammer 40K'dır.

Bu masaüstü savaş oyunlarındaki karakterler Tolkien'in Orta Dünya'sı ile ve diğer fantastik kurgu karakterleriyle büyük benzerlikler taşımaktadır. Warhammer setlerinde Chaos baş düşmandır ve genellikle diğer ırkları yok etmeye veya ezmeye çalışmaktadır. Setlerde bahsi geçen dünyalar çok değişik türden ırklarla doludur, örneğin insan, elf, ork, ogre, kara elfler, lizardmen, cüceler vb.

Warhammer 40K evreni en iyi planlanmış evrenlerdendir.

Warhammer 40K oyunundaki ırklar ise:

Space Marines: Birçok Chapter'dan oluşan Space Marines İmparator'a bağlıdır ve birimleri İmparator'un genlerinin bir kısmından oluşturulmuştur. Bu yüzden bir insandan çok daha dayanıklı ve güçlüdürler. İnsanlığı korumak için yaratılmış bu ırk kendilerini feda etmekten hiç çekinmeyen korkusuz savaşçılardan oluşmuştur. Onlar için savaş nefes almak kadar doğaldır. İmparator'dan aldıkları kuvvetle kötülüğü ezmek için buradalar. Menzilli birimleri ağırlıktadır ancak yakın savaş araçları çok etkilidir.

''Chaos Space Marines: Eye of Terror adı verilen bölge Chaos'un evrenimiz ile olan bağlantısıdır. Buraya çok yaklaşan Space Marines birlikleri ve başlarındaki Warmaster Horus, Chaos'tan etkilenerek İmparator'a saldırırlar. İmparator'un en güvendiği Primarch'lardan olan Horus, İmparator tarafından öldürülür ancak İmparator da ölümcül yara almıştır. İmparator aşmış güçleriyle ölmemeyi başarmış ancak bitkisel hayat gibi bir hâlde taht odasında durarak zihinsel güçleriyle Imperium'u koruması altına almıştır. İşte Chaos Marines'in doğuşu böyledir. Uzaktan da yakından da güçlü olan Chaos'ların eksiği birim sayısından ve teknoloji eksikliğinden gelir.Imperial Guard: İmparator'un Çekici (Hammer of The Emperor) olarak da bilinen bu ordu bilinen insan ordusudur. Marine'ler gibi gelişmiş genleri olmamasına rağmen sayı çoğunluğu ve bir insanın azmiyle Imperium'da çok önemli bir yere sahiptirler. Onlar için savaş kendini feda etmek için hazır bekleyen insanlarla kazanılır ve bu sayı onlarda milyonlarla ölçülür. Menzilli saldırı ve tanklarına güvenen insanlar bunu kullanmaktan çekinmezler!Eldar: Eldarlar insanların ataları denizden sürünerek çıktıklarında bile bütün galaksiye yayılmışlardı. Korkunç bir geçmişe sahip olan Eldar'lar bu konuyu çok nadir konuşurken, eskiden yıldızların ve gezegenlerin kaderlerine bile karar verebilcek zihinsel güce sahiplerdi. "Düşüş" adı verilen Eldar'ların neredeyse yok olmasına sebep olan bu olaydan sonra Craftworld adı verilmiş dev yaşayan gemilerine binip kaçmışlardır. Eldar'ların en büyük gücü "Farseer" adı verilen ve geleceği görebilen liderleridir. Şu anda en saygın Farseer olan Eldrad Ulthran tarafından yönetilen Ulthwé Craftworld'ü tarafından sürekli tarihin akışı değiştirilmekte ve alakasız saldırılar sebebiyle Eldar'lara "dengesiz" gözüyle bakılmaktadır. Hâlbuki bunun sebebi geleceği değiştirmektir. Uzaktan etkili olan savaşçıları ağırlıklı olmasına rağmen hiç de hafife alınamayacak yakın dövüş birimleri vardır ve bir de zihinsel güçler var, tabi.Necrons: 60 milyon yıldır gömülü duran Necronlar tanrılar kadar eski varlıklardır. Amaçları basittir. Tüm canlıları yok etmek. Tanrılarının kana olan açlığını gidermek için hiç haber vermeden hedef seçmeden herkese saldıran Necronlar iskeletimsi görüntüleri ile korku salmakta ve herkesi kesip biçmektedirler. Menzilli saldırı ağırlıklı olmalarına rağmen yakın dövüşte hiç de fena değiller.Orks: Orcs değil, evet, onların adı Orks. "Waaagh!" diye bağırıp duran bu yeşil derililer birliğinde goblinler de vardır ama kocaman orkların arasında lafları bile olmaz. Sayılarını bilmenin mümkün olmadığı orklar kavga etmeye inanılmaz heveslidirler. Savaşacak birilerini bulamazlarsa kendileri arasında savaşmaktan hiç çekinmezler. Kabileler şeklinde yaşamalarına rağmen birlik beraberlik içinde yaşamazlar. Eğer böyle olsaydı zaten evrende onlara dayanabilecek bir güç yoktur. Ancak bu pek de mümkün gözükmüyor. Yakın savaş odaklıdırlar ama silah kullanmaktan da hiç çekinmezler.Tau'': Genç ve hırslı olan Tau'lar ortak bir amaç için birleşmiş ve aydınlanma aramaktadırlar. Gittikçe güçlenen Tau "Greater Good" için her türlü direnişi ezip geçmektedir. Greater Good'u her yere yaymak isteyen Tau'lara Kroot adı verilen bir uzaylı türü de dahildir. Hızlı ve güçlü olan kroot'lar doğal savaşçılardır. Teknolojik açıdan iyi bir ilerleme kaydeden Tau'lar özellikle menzilli saldırılarda etkilidirler.

Ayrıca bakınız
 Kurgusal Vampirler Listesi

Kaynakça
 en.wikipedia.org/wiki/Warhammer_Fantasy

Masaüstü oyunları
Fantastik evrenler

Warhammer


An Micropera utriculosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Oakes Ames, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Micropera utriculosa in nahilalakip ha genus nga Micropera, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Micropera

Micropera utriculosa


An Mycaranthes davaensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Oakes Ames, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni James Edward Cootes och Wally Suarez. An Mycaranthes davaensis in nahilalakip ha genus nga Mycaranthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mycaranthes

Mycaranthes davaensis


Georg Erland Larsen Vest (født 18. juli 1896 i Brarup, død 6. december 1977 i Nykøbing Falster) var en dansk gymnast, som deltog i de Olympiske Lege 1920.
Sammen med 23 andre danske deltagere vandt han sølvmedalje i disciplinen svensk system, hold. Holdet var sikret medalje på forhånd, da kun tre nationer stillede op. Sverige vandt guld med 1.363.833 point, Danmark fik 1.324.833, mens hjemmeholdet fra Belgien vandt bronze med 1.094.000 point.

Referencer

Gymnaster fra Danmark
Olympiske sølvmedaljevindere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1920

Georg Vest


Energoinvest d.d. Sarajevo jest bosanskohercegovački inženjering koncern sa sjedištem u Sarajevu, čija su glavna poslovna područja elektroenergetika, hidrogradnja građevinarstvo, termoenergetska, procesna postrojenja i komunikaciona tehnologija. S oko 23 lokacija u 19 zemalja svijeta najveća je kompanija svoje vrste u Bosni i Hercegovini. Notiran je na sarajevskoj bursi, najvećoj bursi u Bosni i Hercegovini.

Povijest i razvoj

Vrijeme SFR Jugoslavije

Dana 19. travnja 1951. Vlada Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine donijela je odluku o osnivanju poduzeća "Elektroprojekt", koje će se baviti projektovanjem hidro- i termoenergetskih objekta širom SFR Jugoslavije. Za direktora tog tada još malog projektnog biroa imenovan je Emerik Blum, koji je i zagovarao osnivanje Energoinvesta, te se on zbog toga danas smatra osnivačem te kompanije. Razlog osnivanja bila je sve veća industrijalizacija Jugoslavije pod vladavinom
Josipa Broza Tita, te iz toga rezultirajućim sve većim potrebama za kompanijama kao što je bio Energoinvest.

Godine 1954. Emerik Blum formirao je Energoinvestov Laboratorij za zavarivanje i defektoskopiju, a kasnije je osnovao i društvo za zavarivanje Bosne i Hercegovine i školu zavarivanja. Laboratorij je priznao jugoslavenski LOYD, registar bodova, njemački LOYD i postao je redoviti član Međunarodnog instituta za zavarivanje u Parizu. Najveći posao koji je Energoinvestov laboratorij za zavarivanja i defetoskopiju dobio bio je 1970. kad je švedsko preduzeće ACEA-ATOM zaključilo ugovor s Energoinvestovom institutom za ispitavanje gorivnog elementa za nuklearna postrojenja.

U narednim godinama Energoinvest počinje obavljati poslove širom Jugoslavije, a od 1958. počinje postati izvozno orijentirana kompanija prošireći svoje tržište na preko 20 zemalja širom svijeta "od Meksika do Malezije". Pored toga, i broj zaposlenih postaje sve veći. Tako je 1952. Energoinvest zaposlio tek 120 inženjera i tehničara, dok je se taj broj kasnije popeo na 1500.

Dana 24. lipnja 1984. Emerik Blum je umro u 72. godini života. Za svoj značaj Energoinvestu je pred sjedištem te kompanije u Sarajevu njemu izgrađen spomenik, a po njemu je u sarajevskom naselju Grbavica imenovana i jedna ulica.

Godine 1987. Energoinvest je postao najveći jugoslavenski izvoznik s oko 42.000 zaposlenih i milijarde američkih dolara prometa, te je time ta kompanija dostigla svoj poslovni vrhunac.

Vrijeme rata u Bosni i Hercegovini

Tokom rata u Bosni i Hercegovini Energoinvest je pretrpio ogromnu štetu. Većina tvornica, pa čak i upravna zgrada na Pofalićima u Sarajevu, tokom rata su oštećene. Osim toga, nakon rata je stvaranjem entiteta na području Bosne i Hercegovine imovina Energoinvesta podijeljena, pa je tako imovina u entitetu Federacija Bosne i Hercegovine ostala kod Energoinvesta, dok je imovina u entitetu Republika Srpska odcijepljena od Energoinvesta, pa su tako Energoinvestove tvornice u entitetu Republika Srpska postale samostalna poduzeća.

Međutim, najveći događaj koji je pretresao Energoinvest je ubojstvo tadašnjeg direktora, Hakije Turajlića. Ubijen je 8. siječnja 1993. u Sarajevu, kad je bio na putu da pozdravi Orhana Sefa Kilercioğlua, koji je pratio humanitarnu pomoć iz Turske. Kad se vraćao iz Sarajeva, UNPROFOR-ov konvoj stopirali su pripadnici Vojske Republike Srpske. Nakon 90 minuta čekanja, jedan francuski vojnik je otvorio vrata Turajlićevog vozila, nakon čega je jedan pripadnik VRS-a počeo pucati na njega. Francuski vojnici nisu uzvratili, već su jednostavno pobjegli, a nisu ni zvali UN-ove vojnike, koji su se nalazili u blizini događaja. Taj događaj je prouzrokovalo da pregovori u Ženevi propadnu.

Vrijeme moderne Bosne i Hercegovine

Nakon kraja rata u Bosni i Hercegovini većina Energoinvestovih tvornica bile su jako oštećene. Nakon kraja rata, nakon 2000.  počelo se i s privatizacijom Energoinvestovih tvornica, nakon koje je gotovo u potpunosti ugašena proizvodnja, radnici su otpušteni, iako je nekoliko firmi ipak opstalo.

Nakon niza svih tih poteza, od giganta proizvodnje energetske opreme i inženjeringa s oko 42.000 zaposlenih i oko milijardu američkih dolara (na svom vrhuncu 1987.) ostala je samo još jedna inženjerska kompanija bez proizvodnih kapaciteta s oko 500 zaposlenih u matičnom poduzeću.

U travnju 2010. dolazi do stvaranja Energoinvest Group. Sastoji se većinom od bivših Energoinvestovih tvornica i firmi koje su postale samostalne. Energoinvest tim potezom želi ponovo postići svoju proizvodnu mrežu i postati konkurentnija.

Međutim, Energoinvest i dalje dobiva relativno velike poslove, najviše u afričkim zemljama, posebno arapskim, kao što su Alžir i Libija. Dodatni problem predstavlja i ratno stanje u Libiji i Iraku, zemljama u kojima je Energoinvest najviše poslovao, jer sad ne može više dobivati poslove od tih zemalja, niti ne može naplatiti višemilionska potraživanja od tih zemalja. Trenutno najviše poslova dobiva od Kosova, Albanije, Alžira ili Etiopije.

U lipnju 2014. Energoinvest je od alžirske elektroprivrede Sonelgaz dobio najveći posao nakon kraja rata u Bosni i Hercegovini u vrijednosti od 104 milijuna Konvertibilnih maraka (KM). Angažiran je da otprema trafostanice El Milia s naponskim nivoem od 400/220 kV.

Misterija o nuklearnoj bombi
Božidar Matić, akademik, bivši direktor Energoinvesta i bivši jugoslavenski ministar nauke, rekao je za Dnevni list da je Jugoslavija imala pored jednog, prvog tajnog nuklearnog programa koji je široj javnosti do tada već bio poznat, postoji i jedan drugi tajni nuklearni program pod kodnim imenom "Sutjeska", u kojem je Energoinvest igrao jednu važnu ulogu. Kako on navodi, Jugoslavija je razvijala dva usporedna programa: Program A je bio usmjeren prema nuklearnom oružju, a program B je bio usmjeren ka civilnoj upotrebi nuklearne energije.

U siječnju 1988. u njemačkom magazinu Spiegel objavljeno je da je Ruđer Bošković, zagrebačko poduzeće koje je radilo na programu A, uz financijsku pomoć Energoinvesta provjerio preradu nuklearnog otpada. U tom članku je, kako kaže Božidar Matić, pogrešno navedeno šta je rađeno u sklopu tajnog projekta u Zagrebu, ali je točno označena uloga Energoinvesta. Međutim, iste godine je i prekinut tajni program Jugoslavije, kako kaže Matić. Razlog toga bili su sve veći financijski problemi države, koji su nastali još od smrti Josipa Broza Tita. Kako on kaže, Energoinvest je bio iza financiranja nuklearnog projekta jer bi, ako bi nešto došlo do javnosti, to se uvijek moglo opravdati time da se radi o istraživanjima za civilnu upotrebu nuklearne energije.

"Energoinvest je bio odlična maska. U slučaju da nešto prodre u javnost, uvijek se moglo naći opravdanje da je riječ o istraživanjima za civilnu upotrebu nuklearne energije".

Energoinvest-Group
U travnju 2010. dolazi do potpisivanja Sporazuma o organiziranju Poslovne unije "Energoinvest-Group". Ona se sastoji većinom od bivših Energoinvestovih tvornica ili tvrtke, koje su postale samostalne. Razlog te poslovne unije pokušaj je Energoinvesta da ponovo uspostavi svoju poslovnu mrežu i svoj sopstveni proizvod, čime bi postala konkurentnija.

Članice Energoinvest-Group su:
 Energoinvest
 DELING Tuzla
 Energoinvest - SUE
 Energoinvest - TDS
 ELPCO
 Petrolinvest
 Energomex
 Energoinvest - Rasklopna oprema
 Tvornica elektro opreme d.d. Sarajevo
 TTU Tuzla
 ELCOM
 EURO - ASFALT

Izvori

Vanjske poveznice
 Zvanični sajt Energoinvesta

Sarajevo

Energoinvest


Der Meridianbogen Großenhain-Kremsmünster-Pola war ein Ende des 19. Jahrhunderts durchgeführtes Großprojekt der mitteleuropäischen Gradmessung unter Federführung Österreich-Ungarns. Die etwa 700 km lange Triangulationskette von Sachsen über Böhmen, Oberösterreich und Steiermark bis zur Adria diente dem Ziel, die genaue Form des Geoids in einem Nord-Süd-Profil zu bestimmen.

Die geodätischen Messungen wurden mit damals modernsten Methoden und Instrumenten durchgeführt und auch in die einzelnen Landesvermessungen der beteiligten Kronländer integriert. Darüber hinaus war eine rechnerische Verbindung der einzelnen Höhensysteme vorgesehen, wurde aber erst durch spätere Projekte vollendet. Die hauptsächlich tätigen Organisationen waren das Wiener militärgeografische Institut (für Böhmen, Österreich und das adriatische Küstenland) und das Königlich Preußische Geodätische Institut (für Sachsen) in Potsdam, das auch eine kleine Geoidstudie im Gebiet des Harzes beisteuerte.

Sächsisches Netz und Großenhainer Grundlinie
Während die geometrische Bestimmung der Dreiecks-Doppelkette durch Präzisions-Winkelmessung mit großen Triangulationstheodoliten erfolgte, wurde der Netzmaßstab durch mehrere lange Basislinien bestimmt, von denen die nördlichste als Großenhainer Grundlinie auch der sächsischen Landesvermessung zugrunde gelegt wurde. Zwischen ihren beiden Endpunkten erfolgte die Basismessung (Längenmessung mit echt 6-stelliger Genauigkeit) unter Verwendung des Besselschen Messapparates; ihr Resultat war 8.908,648 Meter. Von der Basis ausgehend wurde diese Strecke auf die Dreiecksseite Collm – Keulenberg übertragen und damit der Maßstab des ganzen Dreiecksnetzes bestimmt.

Böhmisches und österreichisches Netz
Die Länge der doppelten Punktkette in Böhmen (heute Tschechien) beträgt etwa 2 × 250 km. Die 15 Netzpunkte erster Ordnung wurden bei Dablitz (nördlich von Prag) und bei Kameik durch den zusätzlichen Punkt einer Verbindungskette und 2 × 3 Visuren versteift.

Der im Süden anschließende Netzteil (Oberösterreich und Steiermark) besteht aus 10 Netzpunkten und verläuft als ebenfalls versteifte Doppelkette über etwa 2 × 200 km.

Netz durch Slowenien und das adriatische Küstenland
Der südlichste Teil des Meridianbogens verläuft von der Drau über Laibach (heute Slowenien) zur Halbinsel Istrien und endete an der Marine-Sternwarte Pola. Er umfasst 7 Punkte (plus einem nahe der steirischen Grenze).

Literatur
 Richard Schumann, Friedrich Hopfner: Der Meridianbogen Großenhain-Kremsmünster-Pola. Astronomische Arbeiten des Österreichischen Gradmessungsbüros, Neue Folge, Band I der ÖKIE, S. 4ff und 105ff, Bundesvermessungsamt, Wien 1922

Geodäsie


رينو ميغان (بالفرنسية:Renault Mégane) هي سيارة فرنسية الصنع من إنتاج مجموعة رينو.

تندرج ميجان الجديدة ضمن سيارات السيدان ذات الطابع الرياضي، تتمتع ميجان بخطوط انسيابية أنيقة إلى جانب بعض الأطراف الحادة كالمصابيح الأمامية والخلفية، وتعكس ميجان لمسة عصرية تترجم تراث رينو العريق ومتطلبات العصر الحديث، يبلغ ارتفاع السيارة 1460 ملم وهذا الارتفاع مصاحب لرحابة المساحة تمنح السيارة هيئة وجاذبية السيارات في الفئة الأعلى وهو مالم ينجح أحد في تحقيقه في هذه الفئة من قبل، تتمتع السيارة بأبعاد تؤهلها لأن تكون من أكبر السيارات حجما في فئتها حيث يبلغ طولها 4498 ملم، وعرضها 1776 ملم، ووزنها 1400 كغ؛ وطول قاعدة العجلات 2686 ملم، وهذه المساحة توفر للركاب الاماميين والخلفيين راحة في الجلوس والاسترخاء، وخاصة أن الركاب الخلفيين يحصلون على مساحة لمنطقة الركبة تبلغ 230 ملم، ويبلغ طول كابينة الركاب الكلي 1760 ملم، واهتمت رينو أن يكون طول الأبواب الخلفي ة أكثر من السابق ليتمكن الركاب الخلفيين من انتظاء السيارة بكل سهولة، كما تصل سعة صندوق الأمتعة إلى 520 لتر.

الجيل الأول (1995 - 2002)

بدأ تطوير X64 في بداية عام 1990، حيث تم رسم الرسوم التخطيطية الأولى لبرنامج X64 خلال الأشهر الستة الأولى من عام 1990. وبسرعة كبيرة، تم تحديد العديد من الموضوعات وتطويرها إلى أربعة نماذج صغيرة الحجم (1/5) بحلول سبتمبر 1990 .

تم تطوير التصاميم التي تم الاحتفاظ بها حول أربعة مواضيع. الموضوع أ: إصدار ستة ضوء، يستحضر Laguna ؛ الموضوع ب: نموذج بخط مسماري واضح؛ السمة ج: تصميم آخر بزجاج بيضاوي الشكل وشق خلفي؛ الموضوع د: نموذج بنفس الزجاج البيضاوي والخلف المستدير.
في مارس 1991، تم تطوير جميع مقترحات التصميم الأربعة إلى مقياس كامل (1: 1). تم اختيار الموضوع C بواسطة Michel Jardin من قبل Le Quement وتم تجميده للإنتاج في أبريل 1992. تم بناء النماذج الأولية وتقديمها إلى الإدارة في ديسمبر 1992. تم بناء حوالي 432 نموذجًا أوليًا (في مجمع رويل) وتم تدميرها أثناء التطوير.
في يونيو 1993، اشترت رينو أدوات الإنتاج لـ X64 ، مع تجميع أول وحدة اختبار في مصنع دواي في أكتوبر 1994، ووحدات ما قبل الإنتاج قيد الإنشاء من ديسمبر 1994 إلى منتصف عام 1995.
تم الكشف عن Mégane I في سبتمبر 1995، في معرض فرانكفورت للسيارات، كبديل لسيارة Renault 19 . كانت السيارة في الأساس عبارة عن إعادة تصميم لسابقتها، وتم نقلها على طراز 19 من الأرضية والمحركات وناقلات الحركة وتصميم الهيكل، وإن كان ذلك مع الكثير من التعديلات.
أخذ اسمها من سيارة رينو مفهوم هو مبين في عام 1988، وميجان تطويرها موضوع التصميم الشركات الجديد الذي عرضته باتريك لي كيمنت على لاغونا، وأبرزها «منقار الطيور» الشبك الأمامي - جديلة التصميم اقترضت من رينو 16 لل الستينيات.
كما هو الحال مع 19 و 11 قبلها، تم إنتاج Mégane في مصنع دواي التابع لشركة Renault في شمال فرنسا بدءًا من يوليو 1995، وفي مصنع Palencia الأسباني. بدأ إطلاق السوق في 15 نوفمبر 1995 في فرنسا، و 15 ديسمبر 1995 لسيارة الكوبيه. بدأت المبيعات في المملكة المتحدة في أبريل 1996.

كانت السلامة محور التركيز الرئيسي لسيارة Mégane I ، أول سيارة رينو تعكس تركيزها الجديد في البيع على السلامة.
لقد تميزت بحزام أمان ثلاثي النقاط مُثبَّت على أعمدة للراكب الخلفي الأوسط (استبدال «حزام اللفة» الشائع)، وشدادات الحزام الأمامي القياسي ومحددات الحمولة، والوسادة الهوائية للسائق (الوسادة الهوائية للراكب من عام 1996) وهيكل الأمان - وهو أحد المواصفات التي تفوقت على معظم المنافسين في عام 1995. ظهرت بعض الميزات، مثل الحزام الأوسط ذي النقاط الثلاث، لأول مرة في سيارة رينو 19 ذات مفهوم السلامة (وقد دخلت هذه الميزة الإنتاج في رينو لاجونا قبل ميغان).

كما استفادت السيارة من أول «نظام ضبط النفس والحماية» (SRP) من رينو، وهو في الأساس نظام للتحسين الدقيق لتقييد الركاب من خلال التفاعل بين المقعد وحزام الأمان والشدادات ومحدد الحمولة والوسادة الهوائية. حققت Mégane I أفضل تصنيف في اختبارات التصادم من فئة الأربع نجوم في جولة عام 1998 من الاختبارات التي أجراها Euro NCAP .

شهد نوفمبر 1996 تقديم Mégane Scénic Comp
جاءت القوة من محرك رينو من النوع («الطاقة») بسعة 1.4 لتر و 1.6 لتر، ووحدة من النوع F في كل من شكلي الديزل 1.9 لتر والبنزين 2.0 لتر، على الرغم من وجود مجموعة متنوعة هذه المرة من 16 مشتقًا للصمام. يتوفر أيضًا محرك ديزل سعة 1.9 لتر بأشكال السحب العادي والشاحن التوربيني.

أنتجت رينو أيضًا عددًا محدودًا من إصدار Renaultsport المرحلة 1 مع هيكل السيارة Renaultsport ؛ ومع ذلك، كانت هذه نادرة للغاية. كانت مجموعة Renaultsport متاحة للشراء لفترة قصيرة مباشرة من Renault France ، ولكن تم إيقافها الآن، وبالتالي زادت قيمتها.

كان الإصدار العقاري من Mégane الأصلي متاحًا فقط في شكل LHD ، مع عدم إنشاء متغيرات RHD ، وقد يكون هذا بسبب زيادة شعبية المناظر الطبيعية الخلابة في تلك الأسواق. تمت إضافته مع شد الوجه لعام 1999.
في اليابان، تم ترخيص رينو سابقًا من قبل شركة Yanase المحدودة، ولكن في عام 1999 استحوذت رينو على حصة في شركة نيسان اليابانية لصناعة السيارات. نتيجة لشراء رينو، ألغى Yanase عقد الترخيص الخاص به لجميع طرازات رينو المباعة في اليابان، بما في ذلك، على سبيل المثال لا الحصر، Mégane I ، في عام 2000، وتولت Nissan منصب المرخص الوحيد لسيارات Renault.

أمريكا الجنوبية

في بلدان، مثل الأرجنتين وكولومبيا، كانت Mégane I متوفرة حتى عام 2010، وتم بيعها كسيارة سيدان وعقار، ولكن في فنزويلا، كانت متوفرة فقط كسيارة سيدان. تتميز بأنها السطر العلوي من طراز محرك LA04 (16 صمامًا، 1.6 لتر و 110 حصان)، وتم إنتاجها بواسطة كل من رينو كولومبيا ورينو الأرجنتين، حيث كانت واحدة من أفضل السيارات مبيعًا حتى الآن.

إنها سيارة ذات ميزات أمان أكثر تقدمًا ومعدات مطورة والمزيد. كان سعر Mégane I أقل من Mégane II.

في فنزويلا، كانت متوفرة فقط في إصدار واحد: فريد، مع علبة تروس يدوية بخمس سرعات أو أوتوماتيكية بأربع سرعات. تم تجهيز كلاهما بنظام ABS ومعدات إضافية أخرى بما في ذلك وسائد هوائية للسائق والراكب الأمامي ومصابيح ضباب ومقاعد جلدية ومرايا كهربائية ونوافذ كهربائية. في الأرجنتين، لا تحتوي كل نسخة على ميزات مثل النوافذ الكهربائية أو المرايا الكهربائية أو الوسائد الهوائية.

ماكسي ميجان

خلال التسعينيات، طورت رينو سبورت سيارة سباق للوائح Formula 2 Kit Car . كانت هذه هي سيارة Clio Williams Maxi ، التي كانت أول سيارة تم تطويرها بالفعل لفئة F2 Kit Car ، وظهرت لأول مرة في عام 1996. ومع ذلك، سرعان ما قدم المنافسون مثل Citroën و Peugeot سيارات أكبر وأكثر قوة، مما أدى إلى إنتاج Renault للسيارة F2 نسخة من Mégane في عام 1996. مثل Maxi Mégane العلامة التجارية رسميًا في راليات البطولة الفرنسية في عامي 1996 و 1997 مع سائقين مثل فيليب بوجالسكي، وجان راجنوتي أو سيرج جوردان، وبطولة الرالي البريطانية من عام 1996 إلى عام 1999،Grégoire De Mévius و Alain Oreille و Robbie Head و Martin Rowe و Tapio Laukkanen . يتنافس كل من فرق الرالي الفرنسية والبريطانية أيضًا في بطولة العالم للراليات.
بعد توقف برنامج العمل، استمر العديد من القراصنة في استخدام السيارة. كما تم استخدامه في كأس العالم للراليات FIA سعة 2 لتر، والتي فازت بها رينو في عام 1999. استخدمت السيارة نسخة خاصة من محرك رينو F7R ، وكان لها ناقل حركة يدوي سبع سرعات.

وكان في معظم نتيجة ملحوظة فوزا تاما في 1996 تور دي كورس في أيدي فيليبب بوغالسكي وشريكه السائق جان بول Chiaroni (في السنة حيث كان تور دي كورس في كأس الاتحاد الدولي للسيارات 2 ليتر العالم للراليات الحدث فقط)؛ لكنها ساعدت رينو أيضًا في الفوز بلقب كأس العالم للراليات 2 لتر من الاتحاد الدولي للسيارات في عام 1999.

في مسابقات أخرى عالية المستوى، استعادت رينو ألقاب المصنّعين والسائقين في بطولة الرالي البريطانية في 1998 و 1999، بينما فازوا أيضًا ببطولة الرالي الأوروبية في عام 1999 .

المميزات
زودت السيارة  بكارت رينو بدلا من المفتاح مع تحكم مركزي في فتح وغلق الأبواب وصندوق الأمتعة ورفع الزجاج عن بعد..

المحرك
زودت السيارة ميجان بنوعين من المحركات الفعاله وفائقة الأداء كما أنهما يوفران في استهلاك الوقود، ليتجاوب مع متطلبات الأسرة والشباب، لذا يمكن اعتبار محركها من أفضل المحركات في العالم، يتضمن المحرك 4 أسطوانات و 16 صمام، وتبلغ سعته اللترية 1600 سي سي و 2000 سي سي على التوالي، مما يساعده على توليد قوة فائقة 160 حصان، مع عزم 170 متر / كجم و 6800 دورة / دقيقة أو 175 حصان لسعة 2000 ، كما تم دعم السيارة بنظام حقن الوقود متعدد النقاط  ويلتحق بالمحرك ناقل حركة من ابتكار شركة رينو، ويتوفر للسيارة نوعين لنقل الحركة: الأول يدوي من 5 سرعات، والثاني أوتوماتيكي من 4 سرعات مزود بتقنية PROACTIVE لنقل السرعات بسهول دون التأثير على عمل المحرك.

كما يمكن تحويل القيادة من أوتوماتيك إلى يدوي بسهولة بتحريك عصا الفتيس حركة صغيرة إلى اليسار، ثم دفع الفتيس إلى الأمام أو الخلف حسب النقلة.

التوجيه والتعليق
تتمتع السيارة بنمط توجيه آلي المؤازرة وهو مقود ذكي يعمل كهربائيا بطرق متنوعة حسب سرعة السيارة ليوفر تحمكا مثاليا لمختلف السرعات ودقة عالية في التوجيه، حيث يتكيف مع سرعة السيارة ليوفر ثقلا أكبر على السرعات العالية مما يمنح السيارة ثباتا كاملا، ويزداد مرونة على السرعات المنخفضة نسبيا لتسهيل القيادة والمناورة داخل المدن وهو نظام حديث لم يسبق استخدامه في هذه الفئة من قبل، كما تم دعم السيارة بنظام تعليق ماكفرسون يوفر الراحة والثبات ويتناسب مع متطلبات الخدمة الشاقة وطبيعة الطرق المتغيرة لذلك استخدمت كسيارة لرجال الشرطة في كثير من الدول، وتم تزويد السيارة العديد من أنظمة التحكم والكبح المبتكرة من ضمنها نظام الفرامل المضادة للغلق ABSوالمكابح الرباعية فائقة الأمان ومكابح الطوارئ.

الأداء
يحقق طراز ميجان الجديد سرعة قصوى قدرها 250 كم / ساعة إلى جانب زمن تسارع قياسي حيث تنطلق السيارة من الثبات إلى سرعة 100 كم / ساعة خلال 9 ثواني فقط، وبالنسبة لاستهلاك الوقود فيبلغ متوسطه 6.8 لتر / مائة كيلو متر، أما بالنسبة لإنبعاثات ثاني أكسيد الكربون فهي منخفضة جدا وتبلغ 163 جرام / كيلو متر.

الأمان
حصلت على تقدير 5 نجوم من حيث الأمان حيث تتمتع ميجان بباقة متنوعة من تجهيزات الامان من ضمنها أنظمة التوجيه والتحكم المبتكرة، تتمتع ميجان بهيكل خارجي صلب محكم الصنع يتضمن نقاط التواء تمتص قوة الصدمات في حالة الحوادث لضمان أعلى قدر من السلامة للركاب، كما تحتوي السيارة على العديد من أنظمة حماية الركاب من ضمنها الجيل الثالث من أنظمة رينو للحماية والامان SRP3 التي تضمن تحويل الكابينة إلى بيت إسمنتي لحماية الركاب

التجهيزات
تتمتع ميجان الجديدة بمستويين من التجهيزات/

الأول: تجهيز الراحة الذي يوفر العديد من التجهيزات المريحة.

الثاني: تجهيز الراحة مع التجهيز الرياضي التي توفر الجنوط الرياضية المعدنية وعجلة القيادة المصنوعة من الجلد الطبيعي وكذلك مقابض ناقل الحركة وفرامل اليد.

معرض صور

مراجع

سيارات اخترعت في 1995
سيارات تركيا
سيارات دفع أمامي
سيارات رالي
سيارات رينو
سيارات صالون
سيارات عائلية صغيرة
سيارات عقد 1990
سيارات عقد 2000
سيارات عقد 2010
سيارات في البرازيل
سيارات متحولة
سيارات مكشوفة ذات سقف ثابت
كوبيه
مكونات السيارات الهجينة
هاتشباك

رينو ميجان


Pekka Salminen peut nommer :

 Pekka Salminen (1937-), architecte finlandais
 Pekka Salminen (1963-), entraîneur de basket-ball finlandais
 Pekka Salminen (1981-), sauteur à ski finlandais

Pekka Salminen


La Misión de Observación de las Naciones Unidas en Yemen (también conocida como UNYOM por sus siglas en inglés) fue una operación multinacional de mantenimiento de la paz desplegada en Yemen entre 1963 y 1964. Su mandato fue establecido con la aprobación de la resolución 179 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas de las Naciones Unidas del 11 de junio de 1963. Su objetivo fue la observación del cumplimiento del acuerdo de separación entre Arabia Saudí y la República Árabe Unida en la guerra civil que estaba atravesando Yemen y que podría provocar una internacionalización del conflicto.

Durante los meses que duró la misión, de julio de 1963 a septiembre de 1964, la UNYOM tuvo desplegados 25 observadores militares y 164 militares de unidades de reconocimiento además de personal civil (internacional y local) y unidades aéreas. La misión no sufrió ninguna baja.

Véase también
Guerra Civil de Yemen del Norte.

Referencias

Historia de Yemen
Misiones de la Organización de las Naciones Unidas


Die Amicale Citroën und DS Deutschland (vormals Amicale Citroën Deutschland) ist die Vereinigung aller deutschen nicht-kommerziellen Citroën-, DS Automobiles und Panhard-Automobil-Clubs. Sie ist Mitglied in der Amicale Citroën Internationale (ACI), in der weitere 46 Landesgesellschaften den weltweiten Verband aller Clubs repräsentieren. In Deutschland vertritt sie rund ein Dutzend der größten Citroën-Clubs und Interessengemeinschaften, sowie Dachverbände wie beispielsweise den der rund 230 Citroën-2CV-Clubs, Ortsgruppen und Stammtische. Rund 12.000 Clubmitglieder werden über sie in Deutschland repräsentiert, international sind es rund 71.000 Clubmitglieder.

Geschichte
Die Amicale Citroën und DS Deutschland wurde wie ihr internationales Pendant, die Amicale Citroën Internationale (ACI), formal im Jahr 2004 gegründet. International ist sie als Organisation nach französischem Recht von 1901 etabliert. Bereits zuvor hatte sie bereits über rund 20 Jahre existiert, war aber in einer rechtlichen Grauzone und bis dato ohne formale und offizielle Anerkennung seitens des Herstellers, Automobiles Citroën bzw. der Citroën Deutschland GmbH. Seit 2004 ist sie die einzig anerkannte Vertretung der Clubs gegenüber dem Hersteller, national wie international.

Aufgaben und Ziele
Hauptziele sind:

 Aufbau und Ausbau eines Netzwerks von nicht-kommerziellen Citroën Clubs, DS Automobiles Clubs und Panhard Clubs, -Interessengemeinschaften (IGs), Stammtischen, -Gruppen und Organisationen
 Förderung des Informationsaustauschs zwischen den Clubs
 Erhalt des Wissens über die Marke und ihrer Historie
 Unterstützung nationaler und internationaler Veranstaltungen
 Pflege und Ausbau der partnerschaftlichen Beziehungen mit dem Hersteller und seinen Marken-Clubs und -Fans
 Wahrnehmung und Förderung der Interessen deutscher Clubs und ihrer Mitglieder im internationalen Clubverbund (Amicale Citroën Internationale, ACI) und gegenüber dem Hauptsitz des Herstellers, Automobiles Citroën in Paris
 Wahl eines besonderen "Event Of The Year", einer nicht-profit-orientierten Veranstaltung, die durch die Amicale und alle Clubs unterstützt wird, national wie international

Die der Amicale Citroën und DS Deutschland angehörigen Clubs beschränken sich nicht nur auf reine Oldtimer-Clubs, sondern sind typenunabhängig und modellübergreifend und sowohl reine Fahrzeugclubs für Fahrzeuge ab Baujahr 1919, beziehen aber auch  Sport-Clubs und  Modellauto-Clubs, -Interessengemeinschaften etc. mit ein.

Die Organisation wird von den Clubs selbst bestimmt und agiert herstellerunabhängig. Sie ist beitragsfrei für die Clubs. Die Clubs und ihre Mitglieder sowie interessierte Dritte werden über einen Newsletter informiert.

2015 wurde in der Jahreshauptversammlung die Organisation um die Vertretung nun auch der Clubs, Interessengemeinschaften etc. der 2014 neu gegründeten Marke DS Automobiles erweitert.

Weblinks
 Die Webseite der Amicale Citroën und DS Deutschland
 Die Liste der in der Amicale zusammengeschlossenen Citroën-, DS Automobiles - und Panhard-Clubs

Automobilclub (Deutschland)
Citroën
Panhard
Verein (Düsseldorf)
Gegründet 2004

Amicale Citroën


Malostonska kamenica je školjkaš asimetričnog ovalnog oblika, nepravilnih rubova i čvrste građe.

Ljušture su žućkaste, sivo-smeđe ili žuto-zelene boje s crvenkastim ili ljubičastim obojenjima. Unutrašnjost je biserno bijele boje, katkad s raznobojnim mrljama. Meso je mekano i sočno, slatko-slanog okusa koje se topi u ustima.

Zemljopisno područje proizvodnje obuhvaća akvatorij Malostonskog zaljeva.

Hrvatski je autohtoni proizvod registriran i zaštićen na zajedničkom tržištu EU, gdje je dobio oznaku izvornosti i zemljopisnog podrijetla u listopadu 2020. godine.

Izvori

Izvorno hrvatsko
Školjkaši
Životinje Jadranskog mora

Malostonska kamenica


Dalmatinska nogometna liga u sezoni 1983./84. je predstavljala ligu četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Zmaj" iz Makarske.
Reorganizacijom ligaškog sustava za sezonu 1984./85. je ukinuta jedinstvena Dalmatinska liga, koja se otad igrala u tri skupine.

Ljestvica

 Kardeljevo – tadašnji naziv za Ploče

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Hrvatska nogometna liga – Jug 1983./84.
 Međuopćinska nogometna liga Split – Makarska 1983./84.

Izvori
 Jurica Gizdić: HNK Sloga : 90 godina nogometa u Mravincima : 1925. – 2015., Mravince, 2015., , str. 92-94
 Jurica Gizdić: NK Mračaj : veliki klub iz malog mista, Runovići, 2009., , str. 72-74
 Jurica Gizdić, Anđelo Raffanelli: Vječni Zmaj pod Biokovom, Makarska, 2007., , str. 109-110

1983-84
1983-84
Dalmacija

Dalmatinska nogometna liga 1983./84.


Chondrodactylus es un género de geckos de la familia  Gekkonidae. Se encuentra en África, en Botsuana, Namibia y Sudáfrica (sólo la especie C. angulifer se encuentra en Botsuana).

Especies
Se reconocen las siguientes cinco especies:
 Chondrodactylus angulifer Peters, 1870
 Chondrodactylus bibronii (Smith, 1846)
 Chondrodactylus fitzsimonsi (Loveridge, 1947)
 Chondrodactylus pulitzerae (Schmidt, 1933)
 Chondrodactylus turneri (Gray, 1864)

Referencias

Enlaces externos

Géneros de reptiles

Chondrodactylus


Un rege la New York (în ) este un film britanic de comedie din 1957 produs, scris și regizat de Charlie Chaplin în perioada McCarthismului. Începând cu anul 1952 lui Charlie Chaplin îi fusese refuzată acordarea vizei de intrare în Statele Unite, suspectat fiind de simpatii de stânga. Așa fiind, a produs și difuzat acest film în Marea Britanie. Lui Chaplin i-a fost acordată în cele din urmă, în anul 1972, viza de intrare în SUA, pentru primirea Premiului Oscar pentru întreaga activitate. A fost singura ocazie cu care Chaplin s-a mai aflat în Statele Unite.

Premiera americană a filmului a avut loc de-abia în anul 1973.

Distribuție
 Charlie Chaplin - King Shadov
 Maxine Audley - Queen Irene
 Jerry Desmonde - Prime Minister Voudel
 Oliver Johnston - Ambasador Jaume
 Dawn Addams - Ann Kay - TV Specialist
 Sid James - Johnson - TV Advertiser (billed - Sidney James)
 Joan Ingram - Mona Cromwell - Hostess
 Michael Chaplin - Rupert Macabee
 John McLaren - Macabee Senior
 Phil Brown - Headmaster
 Harry Green - Lawyer
 Robert Arden - Liftboy
 Alan Gifford - School Superintendent
 Robert Cawdron - U.S. Marshal
 George Woodbridge - Member of Atomic Commission

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme de comedie din anii 1950
 Listă de filme britanice de comedie
 Listă de filme britanice din 1957
 1957 în film

Filme din 1957
Filme regizate de Charlie Chaplin
Filme de comedie din anii 1950
Filme britanice
McCarthism

Un rege la New York


Rúnar Már Sigurlaugarson Sigurjónsson (født 18. juni 1990 i Sauðárkrókur, Island), er en islandsk fodboldspiller (midtbane). Han spiller for Grasshoppers i Schweiz.

Sigurjónsson startede sin karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet spillede fire år hos Valur. Herefter tilbragte han fire sæsoner hos GIF Sundsvall i Sverige, inden han i sommeren 2016 blev solgt til Grasshoppers.

Landshold
Sigurjónsson debuterede for Islands landshold 14. november 2014 2012 i en venskabskamp mod Andorra. Han var en del af den islandske trup til VM 2016 i Frankrig, men var dog ikke på banen i turneringen, hvor islændingene nåede kvartfinalerne.

Sigurjónsson spillede desuden i perioden 2011-2012 tre kampe for det islandske U/21-landshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Island
Fodboldspillere fra Grasshopper-Club Zürich
Fodboldspillere fra FC Zwolle
Fodboldspillere fra GIF Sundsvall
Fodboldspillere fra FC St. Gallen
Fodboldspillere fra Handknattleiksfélag Kópavogs
Fodboldspillere fra Valur
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016

Rúnar Már Sigurjónsson


Armutlu, Balıkesir ilinin Sındırgı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy eski bir tarihe sahiptir. Roma ve Bizans dönemine ait izler bulunmaktadır. Kurtuluş Savaşı sırasında Yunanların Kayva Kuyusu mevkiinde bulunan Asayiş Karakoluna mahalleden bazı kişilere işkence yapıldığı ve mallarının gasp edildiği mahallenin ileri gelenleri tarafından bilinmektedir.Köy; köye ilk yerleşen beş ailenin üremesi sonucu oluşmuştur bundan dolayı mahallenin eski adı Gelenbeş'tir. Sonra bu kişilerin köye armut dikip bunların çoğalması sonucu adı Armutlu olmuştur.

Coğrafya
Köyün kuzeyinde Bigadiç ilçesi, doğusunda Süller köyü, güneyinde Karaağaç köyü,  batısında ise Çakıllı köyü vardır. Ayrıca Balıkesir il merkezine 65 km, Sındırgı ilçesine 15 km uzaktır ama 2 yol vardır; bunlardan biri Balıkesir'e gidilen Süller'den geçen, biri de Karaağaç mahallesinden geçen yoldur.

Nüfus

Dış bağlantılar

Sındırgı'nın mahalleleri

Armutlu, Sındırgı


Matične grofovije su grofovije Engleske koje okružuju Širi London, premda svaka od njih ne graniči s njim. Općenito su obuhvaćene grofovije Berkshire, Buckinghamshire, Essex, Hertfordshire, Kent, Surrey i nakadašnju grofoviju Sussex koja je podijeljena u Istočni Sussex i Zapadni Sussex. Druge grofovije koje su udaljenije od Londona i koje s njim ne dijele zajedničku granicu poput Bedfordshirea, Cambridgeshirea, Hampshire i Oxfordshirea - također se ponekad smatraju matičnim grofovijama zbog svoje blizine Londonu i povezanosti s njegovom regionalnim gospodarstvom.

Povijesna grofovija Middlesex, koja se sada skoro u cijelosti nalazi u Velikom Londonu, dok je postojala bila je jedna od matičnih grofovija.

Etimologija

Podrijetlo izraza "matične grofovije" (home counties) nije sigurno i ne postoji točna definicija, što čini njegov naziv predmetom rasprave. Marcus Crouch (1913. – 1996.), ugledni engleski knjižničar i utjecajni komentator i recenzent dječjih knjiga, pišući 1975. godine, bio je mišljenja da je naziv proizašao iz Home Counties Circuit of Courts, kruga sudova matičnih grofovija koji su, barem od 18. stoljeća, okruživali London.

Stanovništvo

Matične grofovije okarakterizirane su kao "naseljene u cjelini lijepim, ugodnim i konformističkim ljudima srednje klase" (1987.), za što se uzima kao primjer grofovija Surrey, za koju je opisano da posjeduje suštinske karakteristike matičnih grofovija "ugodnog" prigradskog naselja s lijepim vilama i uredno pokošenim travnjacima".
Marcus Crouch istaknuo je da su matične grofovije više pogođene migracijama, kako iz Ujedinjenog Kraljevstva tako i izvan njega, nego bilo koja druga regija u zemlji, čineći ih najkozmopolitskijom regijom Engleske, što znači da nema tipičnog domicilnog stanovništva. Jedan od rezultata ove raznolikosti, tvrdi on, leži u činjenici da je lokalna privrženost manja u matičnim grofovijama nego u, na primjer, Yorkshireu ili dijelovima Škotske gdje je dolazilo do manje prostorne pokretljivosti stanovništva.

Geografija

Marcus Crouch identificirao je jednu od glavnih karakteristika matičnih županija kao zajedničku geologiju krede koja se naširoko zrcali sjeverno i južno od rijeke Temze.

Gospodarstvo

Matične grofovije su neke od najbogatijih u Britaniji, a gradovi Virginia Water, Esher i Weybridge, svi u Surreyu, svrstani su prema jednom istraživanju iz 2019. godine kao gradovi s najvišim prosječnim cijenama kuća u zemlji. Međutim, izvještaj iz 2011. opisuje percepciju da je jugoistočna Engleska, službena regija Engleske u kojoj se nalazi većina matičnih grofovija, univerzalno bogata kao, u to vrijeme netočnu i napominje da 500 000 ljudi u regiji živi u područjima koja su unutar 20% najnerazvijenijih područja u zemlji s deprivacijom koncentriranom u obalnim područjima kao što su Margate (Kent) i Hastings (Sussex). Tada su značajna područja deprivacije nađena i u urbanim područjima južnog Hampshirea i Slough-a.

Izvori

Matične grofovije


Groupe Les Républicains (LR) (dansk: Den republikanske gruppe) er en moderat højreorienteret parlamentarisk gruppe i den franske Nationalforsamling. Gruppen har rødder tilbage til 2002.

Baggrund for gruppen
I 2002 dannede gaullisterne partiet UMP (Union for en folkelig bevægelse). Formålet med UMP var at samle flere mindre midterpartier og højrepartier til et fælles stort parti.

UMP blev det største borgerlige parti i Frankrig. Denne position beholdt partiet også efter, at det skiftede navn til Republikanerne i 2015.

Ved valgene i 2017 gik Republikanerne kraftigt tilbage. François Fillon, der var partiets præsidentkandidat, fik kun 20 procent af stemmerne, og han gik ikke videre til anden valgrunde. Stemmeandelen ved parlamentsvalget var nogenlunde det samme. Alligevel blev Republikanerne Nationalforsamlingens næststørste parti. De fik 112 af Nationalforsamlingens 577 pladser.

Republikanernes højreorienterede flertal ønskede at føre en klar oppositionspolitik mod den midterregering, som præsident Emmanuel Macron havde udnævnt. De midterorienterede konstruktive republikanere (Républicains constructifs) ønskede imidlertid at samarbejde med regeringen, og i slutningen af juni 2017 brød omkring 16 parlamentarikere ud af det republikanske parti. For første gang, siden UMP blev dannet i 2002, gik det gaullistiske højre og det gaullistiske centrum hver sin vej.

I årene efter 2002 var der en række mindre centrum-højre partier, der ikke ønskede at tilslutte sig UMP. En række af disse partier havde dannet Unionen af demokrater og uafhængige (UDI) i 2012.

Ved valget i juni 2017 fik UDI 18 mandater. I slutningen af juni dannede UDI og de konstruktive republikanere Gruppen af de konstruktive republikanere samt Unionen af demokrater og uafhængige.

Gruppens sammensætning i 2017
Den republikanske gruppe havde 101 medlemmer. Det var 96 af de 112 Republikanere, der var blevet valgte i juni 2017.

Desuden havde fem medlemmer fra det det uafhængige højre tilsluttet sig gruppen. To af disse uafhængige medlemmer var valgte i det nordlige Frankrig, to var valgte på Réunion og én var valgt på Saint-Martin.

Gruppens sammensætning i 2022
Efter valget i 2022 havde den republikanske gruppe 62 medlemmer, heraf 58 medlemmer fra republikanerne, 2 medlemmer, der repræsenterede både Republikanerne (LR) og partiet Lad os være frie (SL). Unionen af demokrater og uafhængige (UDI) havde et medlem af gruppen, mens det sidste medlem kom fra det uafhængige højre.

Grupper i den franske nationalforsamling
Grupper i den franske nationalforsamlings 16. valgperiode
Etableret i 2002

Republikanske gruppe (franske nationalforsamling)


Cet article dresse la liste des ministres italiens de l'Enseignement supérieur et de la Recherche depuis la création du poste en , puis du ministère en , et sauf entre  et  puis de  à , périodes d'existence du ministère de l'Éducation, de l'Enseignement supérieur et de la Recherche.

La ministre actuelle est Anna Maria Bernini, nommée le 22 octobre 2022 par le président de la République Sergio Mattarella sur proposition de la présidente du Conseil des ministres Giorgia Meloni.

Liste des ministres

Chronologie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des ministres italiens de l'Éducation
 Liste des ministres italiens de l'Éducation, de l'Enseignement supérieur et de la Recherche

Santé

Liste des ministres italiens de l'Enseignement supérieur et de la Recherche


Hrđavosmeđi naprstak (hrđastosmeđi naprstak lat. Digitalis ferruginea) je biljka cvjetnica iz roda Digitalis i porodice Plantaginaceae ili trpučevki. Domovina su joj južna (Italija) i jugoistona Europa), Anatolija i Kavkaz, te Libanon i Sirija. U Hrvatskoj uz velecvjetni (D. grandiflora) i vunenasti naprstak (D. lanata) ima status ugrožene vrste

Hrđavosmeđi naprstak je ljekovita ali otrovna dvogodišnja raslinja ili trajnica. Ova vrsta u sebi sadrži kardioaktivne glikozid (ferruginozid).

Podvrste
 Digitalis ferruginea subsp. ferruginea
 Digitalis ferruginea subsp. schischkinii (Ivan.) Werner

Vanjske poveznice

 Digitalis ferruginea rusty foxglove
 MBG

Izvori

Digitalideae
Otrovne biljke

Hrđavosmeđi naprstak


Osmanlı'da nakliyat işlerinde çalıştırılan hayvanlar hakkında kullanılır bir tabirdir. Askerî teşekküllerde ordu
ağırlıklarının nakli için at, deve, katır gibi hayvanlar bulundurulduğu gibi ordu birliklerinin bir
yerden bir yere nakilleri sırasında ve daha ziyade harp zamanlarında halkın hayvanları satın alınır ve
bazı vakitler muvakkat bir zaman için ordu hizmetine alınarak sahiplerine mahallerince tayin olunan
ücretler verilirdi. Mekkâre, kira hayvanlarına yükletilmiş eşya ve levazım yerine de kullanılırdı.
Ayrıca Bu meslekten yola çıkarak, Anadolu'da at, katır ve özellikle de eşek sırtında yapılan ticaret ve taşımacılığa Mekkâre, bu işi yapana da Mekkâreci denmiştir.

İsmet Özel'in şiirinde bu kelime şöyle geçer:

"biraz ağlayabilmek için /
fotoğraflar çektirir /
babam /
seferberlikte mekkâredir."

Mekkâre


هلبوي II: ذا غولدن أرمي  هو فيلم بطل خارق فوق الطبيعة أمريكي اصدر في 2008، ويتبع فيلم هلبوي. والفيلم من كتابة وإخراج جييرمو ديل تورو ومبني عن شخصية القصص المصورة هلبوي من نشر دارك هورس كومكس.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للفيلم
 صفحة الفيلم على موقع قاعدة بيانات الأفلام على الإنترنت

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
العفاريت في الأفلام
أفلام أبطال خارقين أمريكية
أفلام أبطال خارقين في عقد 2000
أفلام أكشن كوميدية أمريكية
أفلام ألمانية
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية عن الحمل
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام إنتاج 2004
أفلام إنتاج 2008
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية 2008
أفلام تقع أحداثها في 1955
أفلام تقع أحداثها في أيرلندا الشمالية
أفلام تقع أحداثها في سنة 2008
أفلام تقع أحداثها في مدينة نيويورك
أفلام حركة ألمانية
أفلام حركة إنتاج عقد 2000
أفلام حركة مباشرة مبنية على قصص مصورة
أفلام خيال
أفلام خيالية في عقد 2000
أفلام سجلها داني إلفمان
أفلام فانتازيا 2008
أفلام فانتازيا حركة أمريكية
أفلام فانتازيا وحركة في عقد 2000
أفلام كتب نصها السينمائي جييرمو ديل تورو
أفلام مبنية على أساطير كلتية
أفلام متممة أمريكية
أفلام متممة إنتاج عقد 2000
أفلام مصورة في المجر
أفلام مصورة في أيرلندا الشمالية
أفلام مصورة في بودابست
أفلام مصورة في لندن
أفلام من إخراج جييرمو ديل تورو
أفلام من إنتاج لورانس غوردون
أفلام نهاية العالم
أفلام يونيفرسال بيكتشرز
هلبوي

هلبوي II: ذا غولدن أرمي


Whit Monday or Pentecost Monday, also known as Monday of the Holy Spirit, is the holiday celebrated the day after Pentecost, a moveable feast in the Christian liturgical calendar. It is moveable because it is determined by the date of Easter. In the Catholic Church, it is the Memorial of the Blessed Virgin Mary, Mother of the Church, marking the resumption of Ordinary Time.

Whit Monday gets its English name from "Whitsunday", an English name for Pentecost, one of the three baptismal seasons. The origin of the name "Whit Sunday" is generally attributed to the white garments formerly worn by those newly baptized on this feast.

Observance

Pentecost is always on a Sunday and is therefore usually a non-working day. That said, the Monday after Pentecost is a public holiday in  Andorra, Antigua and Barbuda, Anguilla, Austria, The Bahamas, Barbados, Belgium, Benin, The British Virgin Islands, Central African Republic, Republic of Congo, Cyprus, Denmark, Dominica, France, Gabon, Germany, Greece, Grenada, Hungary, Iceland, Ivory Coast, Luxembourg, Madagascar, Monaco, Montserrat, The Netherlands, Norway, Romania, Saint Lucia, Saint Kitts and Nevis, Saint Vincent and the Grenadines, Senegal, Solomon Islands, Spain, Switzerland, Togo and Ukraine. In many of these countries, Whit Monday is known as "the second day of Pentecost" or "the second Whitsun".

In France, it became a work day for many workers from 2005 to 2007. This was to raise extra funds following the government's lack of preparation for a summertime heat wave, which led to a shortage of proper health care for the elderly. It continues to be a "worked public holiday" in France.  In Liechtenstein, Whit Monday is considered to be a "favorite holiday", much like Christmas in many other countries. In Germany, Whit Monday () is a Holy Day of Obligation for Roman Catholics. It is celebrated in South Tyrol, and for its capital city Bolzano it replaces the holiday of the local patron saint celebrated elsewhere in Italy.

Until 1973, Whit Monday was a public holiday in Ireland (also called a bank holiday). It was a bank holiday in the United Kingdom until 1967. It was formally replaced by the fixed Spring Bank Holiday on the last Monday in May in 1971. It was also a public holiday in various former British colonies, especially in the Pacific. It remains a public holiday in some of the countries of the Commonwealth Caribbean. In Sweden, Whit Monday was a public holiday until 2004; it was replaced by the National Day of Sweden in 2005.

Although Whit Monday is a civil holiday in many countries, it was not a Catholic religious holiday any more than the other weekdays that follow Pentecost Sunday. Until the 1969 revision of the General Roman Calendar, they were part of the octave of Pentecost, which was added in the 7th century. The Monday after Pentecost is now the first day of the resumption of Ordinary Time.  While the details differ from diocese to diocese, the most widespread practice in Germany (where the holiday remains an obligation) was to have a compulsory votive Mass of the Holy Spirit outranking even solemnities (these would be local solemnities in that case).

However, in February 2018, Pope Francis declared that henceforth, Whit Monday will be the fixed date for the celebration of a new feast, officially known as the "Memorial of Mary, Mother of the Church" to be celebrated throughout the universal Church.

Observance in Eastern Orthodoxy
In the Eastern Orthodox Church Whit Monday is known as "Monday of the Holy Spirit" or "Day of the Holy Spirit" and is the first day of the afterfeast of Pentecost, being dedicated specifically to the honor of God the Holy Spirit and particularly in commemoration of his descent upon the apostles at Pentecost. The day following is known as Third Day of the Trinity. In the services on the Monday of the Holy Spirit many of the same hymns are sung as on the day of Pentecost itself. During the Divine Liturgy the Deacon intones the same introit as on the day of Pentecost, and the dismissal is the same as on the day of Pentecost. Special canons to the Holy Spirit are chanted at Compline and Matins.

See also
 Azores Day

References

External links
 Trinity Week—Day of the Holy Spirit Orthodox icon and synaxarion

Pentecost
Public holidays in Denmark
Public holidays in Germany
Public holidays in Norway
Holidays based on the date of Easter
May observances
June observances
Monday observances

Whit Monday


An Pseudolaelia regentii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Vitorino Paiva Castro ngan Sidney Marçal de Oliveira. An Pseudolaelia regentii in nahilalakip ha genus nga Pseudolaelia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseudolaelia

Pseudolaelia regentii


Stadion Al-Bayt (arapski: استاد البيت; latinično: Āstād āl-Bayt) nogometni je stadion u Al Khoru u Kataru, namijenjen za odigravanje utakmica Svjetskog nogometnog prvenstva 2022.

Jedan je od osam stadiona koji su izgrađeni/obnovljeni za Svjetsko prvenstvo te drugi najveći poslije stadiona Lusail.

Nalazi se na oko 48 kilometara od centra glavnog katarskog grada Dohe.

Dizajn

Dizajn stadiona izradila je tvrtka Dar Al-Handasah 2014. godine.

Jedinstven je po svojoj golemoj šatorskoj strukturi koja pokriva cijeli stadion, koji je nazvan po "bayt al sha'aru", odnosno, upravo po šatorima koje su povijesno koristili nomadski narodi u Kataru i regiji. Šatori nomadskih plemena i obitelji u Kataru mogu se tako prepoznati po crnim prugama poput onih na vanjskom dijelu stadiona.

Također sadržava i luksuzne hotelske apartmane i sobe s balkonima s pogledom na teren.

Dizajn stadiona odaje počast prošlosti i sadašnjosti Katara, te je istodobno model zelenog razvoja i održivosti. Nakon završetka Svjetskog prvenstva očekuje se da će biti rekonfiguriran u stadion s 32 tisuće mjesta, a uklonjena sjedala biti donirana potrebitim zemljama ili ostavljena za infrastrukturu Azijskih igara 2030.

Utakmice SP-a

Izvori

Bayt

Stadion Al Bayt


The House of Oldenburg is a German dynasty with links to Denmark since the 15th century. It has had branches that rule or have ruled in Denmark, Iceland, Greece, Norway, Russia, Sweden, the United Kingdom, Schleswig, Holstein, and Oldenburg. The current Queen of Denmark, King of Norway and King of the United Kingdom are all patrilineal descendants of the Glücksburg branch of this house.

The dynasty rose to prominence when Count Christian I of Oldenburg was elected as King of Denmark in 1448, of Norway in 1450 and of Sweden in 1457. The house has occupied the Danish throne ever since.

History

Count Elimar I was first mentioned in 1091. The ancestral home of the family is Oldenburg Castle. In the 12th century, Rastede Monastery near Oldenburg became their house monastery and later their country seat to this day. Marriages of medieval counts of Oldenburg paved the way for their heirs to become kings of various Scandinavian kingdoms.  Through marriage with a descendant of King Valdemar I of Sweden and of King Eric IV of Denmark, a claim to Sweden and Denmark was staked as early as 1350.

At that time, its competitors were the successors of Margaret I of Denmark. In the 15th century, the Oldenburg heir of that claim married Hedwig of Schauenburg, a descendant of a granddaughter of King Magnus III of Sweden (Euphemia of Sweden and Norway) and also a descendant of Eric V of Denmark and Abel of Denmark. Since descendants better situated in genealogical charts died out, their son Christian (the abovementioned) became the king of all three kingdoms of the whole Kalmar Union. The House of Mecklenburg was its chief competitor regarding the Northern thrones, and other aspirants included the Duke of Lauenburg. Different Oldenburgine branches have reigned in several countries. The House of Oldenburg was briefly poised to claim the British thrones through the marriage of Queen Anne and Prince George of Denmark and Norway; however, due to the early deaths of all their children, the crown passed to the House of Hanover.

Main line
 Counts (1101–1773), Dukes (1773–1810) and Grand Dukes (1815–1918) of Oldenburg
 Kings of Denmark (1448–1863)
 Kings of Norway (1450–1814)
 Kings of Sweden (1457–64, 1497–1501 and 1520–21)
 Dukes of Schleswig (1460–1864) (divided among various rulers 1544-1721)
 Counts (1460–1574) and Dukes (1574-1864) of Holstein (divided among various rulers 1544-1773)

Branches
Kings of Denmark (1448–1863)
 Danneskiold-Samsøe (since 1695) ill.
Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg, extinct in male line in 1931
 Dukes of Schleswig-Holstein (claimant in 1863, then titular dukes until 1931)
Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg
 Dukes of Schleswig-Holstein (titular dukes since 1931)
 Kings and queens of Denmark (since 1863)
 Rosenborg (since 1914; nondynastic)
 Monpezat (since 2008/2023)
 Kings of Iceland (1918–44)
 Kings of the Hellenes (1863–1924, 1935–73)
 Kings of the United Kingdom and other Commonwealth Realms (since 2022)
 Kings of Norway (since 1905)
Schleswig-Holstein-Gottorp
 Dukes of Holstein-Gottorp (1544–1739)
Holstein-Gottorp-Romanov (commonly still called Romanov)
 Dukes of Holstein-Gottorp (1739–73)
 Emperors of Russia (1762 and 1796–1917)
Holstein-Gottorp (Swedish line), extinct
 Kings of Sweden (1751–1818)
 King of Norway (1814–18)
Holstein-Gottorp (Grand ducal line)
 Dukes (later grand dukes) of Oldenburg (1774–1918)

Family tree of the House of Oldenburg (Counts of Oldenburg)

Family tree of the House of Oldenburg (Kings of Denmark)

Line of succession
By agnatic primogeniture:

Frederick I of Denmark (1471–1533)
Christian III of Denmark (1503–1559)
John II, Duke of Schleswig-Holstein-Sonderburg (1545–1622)
Alexander, Duke of Schleswig-Holstein-Sonderburg (1573–1627)
August Philipp, Duke of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Beck (1612–1675)
Frederick Louis, Duke of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Beck (1653–1728)
Peter August, Duke of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Beck (1697–1775)
Prince Karl Anton August of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Beck (1727–1759)
Friedrich Karl Ludwig, Duke of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Beck (1757–1816)
Friedrich Wilhelm, Duke of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg (1785–1831)
 Friedrich, Duke of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg (1814–1885)
 Friedrich Ferdinand, Duke of Schleswig-Holstein (1855–1934)
 Wilhelm Friedrich, Duke of Schleswig-Holstein (1891–1965)
 Peter, Duke of Schleswig-Holstein (1922–1980)
 Christoph, Prince of Schleswig-Holstein (1949–2023)
 Friedrich Ferdinand, Prince of Schleswig-Holstein (b. 1985)
 (1) Prince Constantin of Schleswig-Holstein (b. 1986)
 (2) Prince Leopold of Schleswig-Holstein (b. 1991)
 (3) Prince Alexander of Schleswig-Holstein (b. 1953)
 (4) Prince Julian of Schleswig-Holstein (b. 1997)
 Christian IX of Denmark (1818–1906)
 Frederick VIII of Denmark (1843–1912)
 Christian X of Denmark (1870–1947)
 Knud, Hereditary Prince of Denmark (1900–1976)
 (5) Count Ingolf of Rosenborg (b. 1940)
 Haakon VII of Norway (1872–1957)
 Olav V of Norway (1903–1991)
 (6) Harald V of Norway (b. 1937)
 (7) Haakon, Crown Prince of Norway (b. 1973)
 (8) Prince Sverre Magnus of Norway (b. 2005)
 Prince Harald of Denmark (1876–1949)
 Count Oluf of Rosenborg (1923–1990)
 (9) Count Ulrik Harald Gunnar Oluf of Rosenborg (b. 1950)
 (10) Count Philip Oluf Axel Ulrik of Rosenborg (b. 1986)
 George I of Greece (1845–1913)
 Constantine I of Greece (1868–1923)
 Paul of Greece (1901–1964)
 Constantine II of Greece (1940–2023)
 (11) Pavlos, Crown Prince of Greece (b. 1967)
 (12) Prince Constantine Alexios of Greece and Denmark (b. 1998)
 (13) Prince Achileas Andreas of Greece and Denmark (b. 2000)
 (14) Prince Odysseas Kimon of Greece and Denmark (b. 2004)
 (15) Prince Aristide Stavros of Greece and Denmark (b. 2008)
 (16) Prince Nikolaos of Greece and Denmark (b. 1969)
 (17) Prince Philippos of Greece and Denmark (b. 1986)
 Prince Andrew of Greece and Denmark (1882–1944)
 Prince Philip, Duke of Edinburgh (1921–2021)
 (18) Charles III (b. 1948)
 (19) William, Prince of Wales (b. 1982)
 (20) Prince George of Wales (b. 2013)
 (21) Prince Louis of Wales (b. 2018)
 (22) Prince Harry, Duke of Sussex (b. 1984)
 (23) Prince Archie of Sussex (b. 2019)
 (24) Prince Andrew, Duke of York (b. 1960)
 (25) Prince Edward, Duke of Edinburgh (b. 1964)
 (26) James, Earl of Wessex (b. 2007)
 Prince Christopher of Greece and Denmark (1888–1940)
 (27) Prince Michael of Greece and Denmark (b. 1939)
 Prince Valdemar of Denmark (1858–1939)
 Prince Axel of Denmark (1888–1964)
 Count Flemming Valdemar of Rosenborg (1922–2002)
 (28) Count Axel of Rosenborg (b. 1950)
 (29) Count Carl Johan of Rosenborg (b. 1979)
 (30) Count Alexander Flemming of Rosenborg (b. 1993)
 (31) Count Birger of Rosenborg (b. 1950)
 (32) Count Carl Johan of Rosenborg (b. 1952)
 Prince Erik, Count of Rosenborg (1890–1950)
 Count Christian Edward of Rosenborg (1932–1997)
 (33) Count Valdemar Christian of Rosenborg (b. 1965)
 (34) Count Nicolai Christian Valdemar of Rosenborg (b. 1997)
 Adolf, Duke of Holstein-Gottorp (1526–1586)
 John Adolf, Duke of Holstein-Gottorp (1575–1616)
 Frederick III, Duke of Holstein-Gottorp (1597–1659)
 Christian Albert, Duke of Holstein-Gottorp (1641–1695)
 Frederick IV, Duke of Holstein-Gottorp (1671–1702)
 Charles Frederick, Duke of Holstein-Gottorp (1700–1739)
 Peter III of Russia (1728–1762)
 Paul I of Russia (1728–1762)
 Nicholas I of Russia (1796-1855)
 Alexander II of Russia (1818-1881)
 Grand Duke Paul Alexandrovich of Russia (1860-1919)
 Grand Duke Dmitri Pavlovich of Russia (1891-1941)
 Prince Paul Dimitrievich Romanovsky-Ilyinsky (1928-2004)
 (35) Prince Dimitri Pavlovich Romanovsky-Ilyinsky (b. 1954)
 (36) Prince Michael Pavlovich Romanovsky-Ilyinsky (b. 1961)
 Prince George Alexandrovich Yurievsky (1872-1913)
 Prince Alexander Georgijevich Yurievsky (1900-1988)
 (not in line of succession as his grandfather Prince George was born out of wedlock) Prince George Alexandrovich Yurievsky (b. 1961)
 Grand Duke Michael Nicolaevich of Russia (1832-1909)
 Grand Duke Alexander Mikhailovich of Russia (1866-1933)
 Prince Andrew Alexandrovich of Russia (1897-1981)
 Prince Andrew Andreevich (1923-2021)
 (37) Prince Alexis Andreevich (b. 1953)
 (38) Prince Peter Andreevich (b. 1961)
 (39) Prince Andrew Andreevich (b. 1963)
 Prince Rostislav Alexandrovich of Russia (1902-1978)
 Prince Rostislav Rostislavovich (1938-1999)
 (40) Prince Rostislav Rostislavovich (b. 1985)
 (not in line of succession as he was born out of wedlock) Prince Rostislav Rostislavovich (b. 2013)
 (41) Prince Nikita Rostislavovich (b. 1987)
 Prince Nicholas Rostislavovich (1945-2000)
 (42) Prince Nicholas Nicolaevich (b. 1968)
 (43) Prince Daniel Nicolaevich (b. 1972)
 (44) Prince Jackson Daniel Danielaevich (b. 2009)
 Prince Christian August of Holstein-Gottorp (1673-1726)
 Prince Georg Ludwig of Holstein-Gottorp (1719-1763)
 Peter I, Grand Duke of Oldenburg (1755-1829)
 Augustus, Grand Duke of Oldenburg (1783-1853)
 Peter II, Grand Duke of Oldenburg (1827-1900)
 Frederick Augustus II, Grand Duke of Oldenburg (1852-1931)
 Nikolaus, Duke of Oldenburg (1897-1970)
 Anton Günther, Duke of Oldenburg (1923-2014)
 (45) Christian, Duke of Oldenburg (b. 1955) (46) Prince Alexander of Oldenburg (b. 1990)
 (47) Prince Philipp of Oldenburg (b. 1991)
 (48) Prince Anton Friedrich of Oldenburg (b. 1993)
 Prince Peter of Oldenburg (1926-2016) (49) Prince Friedrich August of Oldenburg (b. 1952)
 (50) Prince Nikolaus of Oldenburg (b. 1955)
 (51) Prince Christoph of Oldenburg (b. 1985)
 (52) Prince Georg of Oldenburg (b. 1990)
 (53) Prince Oscar of Oldenburg (b. 1991)
 (54) Prince Georg Moritz of Oldenburg (b. 1957)
 Prince Friedrich August of Oldenburg (1936–2017)''
 (55) Prince Paul-Wladimir of Oldenburg (b. 1969)
 (56) Prince Kirill of Oldenburg (b. 2002)
 (57) Prince Carlos of Oldenburg (b. 2004)
 (58) Prince Paul of Oldenburg (b. 2005)
 (59) Prince Louis of Oldenburg (b. 2012)
 (60) Prince Huno of Oldenburg (b. 1940)
 (61) Prince Johann of Oldenburg (b. 1940)
 (62) Prince Konstantin Nikolaus of Oldenburg (b. 1975)

Gallery

See also

Footnotes

References

External links

 .

|-

|-

|-

|-

House of Oldenburg


Die Seekönigin (Originaltitel: Jezerní královna) ist ein tschechisch-deutscher Märchenfilm von Václav Vorlíček aus dem Jahr 1998. Die Handlung beruht auf Motiven aus Tschaikowskis Schwanensee.

Handlung
Auf einem vernebelten See tauchen eines Abends mehrere Schwäne hinab zum Grund. Unter Wasser verwandeln sie sich in junge Mädchen, die im unterseeischen Palast der mächtigen Seekönigin tanzen müssen. Einem Mädchen gelingt es, zurück zur Wasseroberfläche zu schwimmen, wo es sich augenblicklich in einen Schwan verwandelt und davonfliegt. Als der junge Prinz Viktor mit seinem Kammerdiener Stefan auf Jagd geht, schießt dieser mit seiner Armbrust auf den vorbeifliegenden Vogel. Vom Pfeil getroffen stürzt der Schwan zu Boden und verwandelt sich zurück in das Mädchen. Viktor ist sofort von der Schönheit der jungen Frau fasziniert. Er bringt sie auf sein Schloss und lässt sie dort gesund pflegen. Obwohl sie stumm ist und ihm nichts über ihre Herkunft sagen kann, ist Viktor entschlossen, sie zur Frau zu nehmen.

Sein Vater, König Richard, ist gegen die Verbindung und will seinen Sohn stattdessen mit der Seekönigin vermählen, die über einen großen Perlenschatz verfügt. Auch die Seekönigin ist bestrebt, Prinz Viktor zu heiraten, um ihren Einflussbereich auch auf das Land auszuweiten. Als sie erfährt, dass einer ihrer Schwäne entkommen konnte, wirft sie den Schwanenwächter einem monströsen Fisch zum Fraß vor. Ihrem ergebensten Diener Rotbart gelingt es jedoch, das Mädchen, bei dem es sich um eine Prinzessin namens Odette handelt, zu entführen und zu seiner Herrin zurückzubringen. Mit einem Zauberstab gibt die Seekönigin Odette die Sprache zurück, um zu erfahren, warum sie geflohen ist. Als Strafe muss Odette fortan in einem Verlies mühevoll Perlen sortieren. Daraufhin begegnen sich Viktor und Odette im Traum. Dort erfährt Viktor, dass die Seekönigin alle heiratsfähigen Prinzessinnen der umliegenden Königreiche gefangen genommen und in Schwäne verwandelt hat, damit Viktor keine außer ihr heiraten kann. Auch lässt sie regelmäßig kleine Kinder entführen, die unter Wasser Perlen sammeln müssen, da sich die Muscheln über Nacht nur einen Spalt breit öffnen und lediglich kleine Kinderhände hineinpassen.

Prinz Viktor und sein Diener Stefan machen sich schließlich auf den Weg, um Odette, die Prinzessinnen und die Kinder zu befreien. Als sie am See eintreffen, bietet ihnen eine alte Frau ihre Hilfe an. Sie will sich an der Seekönigin rächen, die ihren Mann in eine Muschel verwandelt hat. Im Palast der Seekönigin gibt sich Stefan als Prinz Viktor aus, während sich dieser als Kammerdiener auf die Suche nach Odette begibt. Als er sie in ihrem Verlies findet, gibt er ihr ein Sieb, damit sie die Perlen schneller sortieren kann. Sie treffen sich erneut im Traum und vereinbaren ihre Flucht. Als sie versuchen zu fliehen, nehmen sie einen kleinen Jungen mit, der sich in einer Muschel versteckt hat und ihnen den richtigen Fluchtweg zeigen kann. Doch Rotbart und seine Männer greifen sie auf. Lediglich Stefan kann entwischen.

Als die alte Frau und die unter Wasser arbeitenden Kinder gegen die Seekönigin rebellieren, werden Viktor, Odette und der kleine Junge befreit. Alle Kinder kehren nun nach Hause zurück. Mit Hilfe des Zauberstabs der Seekönigin verwandelt Viktor die Schwäne zurück in die Prinzessinnen und auch die alte Frau erhält ihren Gatten zurück. Um schnellstmöglich aus ihrem eigenen Verlies zu entkommen, lässt die Seekönigin Rotbart zurück, der daraufhin dem riesigen Fisch zum Opfer fällt. Auf einem Pferd versucht die Seekönigin davonzureiten. Viktor verwandelt Stefan vorübergehend in ein Pferd und reitet ihr hinterher. Er nimmt sie gefangen und der Mann der alten Frau verwandelt die Seekönigin mit ihrem Zauberstab in einen Stein. Einer Hochzeit zwischen Viktor und Odette steht nun nichts mehr im Weg.

Hintergrund

Die Dreharbeiten fanden vom 26. Juli bis zum 13. September 1997 statt. Gedreht wurde auf Schloss Libochovice, Schloss Hluboká nad Vltavou und Schloss Ploskovice, das im Film als Palast der Seekönigin zu sehen ist. Als Drehort des Sees, der im Film den Eingang zum unterseeischen Palast darstellt, diente der Plešné jezero im Biosphärenreservat Šumava. Regisseur Václav Vorlíček hatte zuvor bereits mehrere Märchenfilme gedreht, darunter Drei Haselnüsse für Aschenbrödel (1973), Wie man Dornröschen wachküßt (1977) und Die Märchenbraut (1979–1981).

Die Seekönigin wurde am 26. Februar 1998 in Tschechien uraufgeführt. Am 15. Oktober 1998 kam der Film auch in die Kinos der Slowakei. Am 9. Dezember 1999 lief er in den deutschen Kinos an.

Kritiken
Das Lexikon des internationalen Films befand, dass Die Seekönigin "nach Motiven des Schwanensee-Stoffes […] mit teils traumhaft schönen Bildern und opulenter Ausstattung ein romantisches Märchen erzählt". Auch wenn die Produktion aufwändig sei und mit "einer hochkarätigen Besetzung" aufwarten könne, "bleibt der Kinderfilm dennoch den Konventionen des Genres verhaftet". Die Filmzeitschrift Cinema meinte wiederum, dass der Film "[a]ngenehm altmodisch inszeniert" sei. Prisma bezeichnete Die Seekönigin als "eine der üblichen Märchenverfilmungen mit der gewohnten Qualität tschechischer Produktionen". Einer "sensiblen Regie" und der soliden Besetzung sei es zu verdanken, dass am Ende "gute Unterhaltung für Kinder" entstanden sei.

Auszeichnungen
Die Seekönigin war 1999 in den beiden Kategorien Beste Musik und Bestes Kostümdesign für den Böhmischen Löwen nominiert. Bei dem Santa Clarita International Film Festival erhielt die Produktion 1999 eine Auszeichnung als bester ausländischer Film.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1998
Tschechischer Film
Deutscher Film
Märchenfilm

Die Seekönigin


A DFB-Pokal de 2022–23 foi a 80ª temporada anual da Copa da Alemanha. Começou em 29 de julho de 2022 e terminará no dia 3 de junho de 2023 no Estádio Olímpico de Berlim, um local neutro, que sedia a final da copa desde 1985.

O  é o atual campeão, depois de ter vencido o  na temporada passada.

O vencedor da Copa da Alemanha recebe a qualificação automática para a fase de grupos da edição 2023–24 da Liga Europa. Se o campeão já estiver classificado para a Liga dos Campeões da UEFA através de uma posição na Bundesliga, a vaga vai para o time da sexta colocação. O vencedor também sediará a edição 2023 da Supercopa da Alemanha no início da próxima temporada e enfrentará o campeão da Bundesliga de 2022–23.

Calendário
Todos os sorteios geralmente se realizam no Museu de Futebol da Alemanha em Dortmund, num domingo à noite após cada fase (a menos que se indique o contrário). Os sorteios serão televisionados pela Sportschau, difundida pelo canal Das Erste, da ARD. A partir das quartas de final, o sorteio da Copa Feminina será realizado ao mesmo tempo. As diferentes fases foram programadas da seguinte forma:

Clubes participantes
Os seguintes times participam da competição nesta temporada:

Primeira fase
O sorteio para a primeira fase foi realizado em 29 de maio de 2022, com Kevin Großkreutz sorteando os confrontos. 32 partidas foram disputadas, sendo 30 sendo realizadas de 29 de julho a 1 de agosto de 2022, e as outras duas nos dias 30 e 31 de agosto.

|}

Segunda fase
O sorteio para a segunda fase foi realizado em 4 de setembro de 2022, com Josia Topf sorteando os confrontos. As 16 partidas foram disputadas nos dias 18 e 19 de outubro de 2022.

|}

Fase Final

Chaveamento

Oitavas de final
O sorteio para as oitavas de final foi realizado em 23 de outubro de 2022, com Maria Asnaimer sorteando os confrontos. As 8 partidas foram disputadas entre os dias 31 de janeiro e 8 de fevereiro de 2023.

|}

Quartas de final
O sorteio para as quartas de final foi realizado em 19 de fevereiro de 2023, com Jacqueline Meißner sorteando os confrontos. As 4 partidas foram disputadas entre os dias 4 e 5 de abril de 2023.

|}

Semifinais
O sorteio para as semifinais foi realizado em 9 de abril de 2023, com
Alfreð Gíslason sorteando os confrontos. As 2 partidas serão disputadas entre os dias 2 e 3 de maio de 2023.

|}

Final
A final foi disputada no Estádio Olímpico de Berlim, em Berlim.

Premiação

2022-23
Futebol de 2022 na Alemanha
Futebol de 2023 na Alemanha

Copa da Alemanha de Futebol de 2022–23


Olfersia , rod papratnica smješten u porodicu Dryopteridaceae, dio potporodice  Polybotryoideae. Postoje četiri vrste iz tropske Južne i Srednje Amerike.

Vrste
 Olfersia alata C.Sánchez & Caluff
 Olfersia cervina (L.) Kunze
 Olfersia macrostegia (Hook.) comb.ined
 Olfersia ochropteroides (Baker) comb.ined.

Sinonimi
 Dorcapteris C.Presl

Izvori

Polybotryoideae

Olfersia