Davit Bek sau David Beg (în , ) a fost un nobil și comandant militar armean și una dintre cele mai proeminente figuri militare ale mișcării armene de eliberare din secolul al XVIII-lea.

După căderea Safevizilor în 1722, Davit Bek a devenit conducător al apărării armenilor locali din provinciile Syunik și Kapan în timpul invaziei turcești otomane și a atacurilor triburilor musulmane locale.  Davit a avut succes în a opri expansiunea teritorială a diferite triburi musulmane. În 1727, pentru a opri avansul otoman în regiune, regele Tahmasp al II-lea l-a numit pe Davit guvernator al zonei și i-a dat dreptul să administreze zona ca un principat armean vasal aflat sub control iranian.

În 1726-28, armenii locali, sub conducerea lui Davit Bek, au dus lupte cu armatele turcești la Halidsor și au arătat o valoroasă competență militară, învingându-i cu ușurință pe otomani.

Biografie
Se cunosc puține lucruri despre viața timpurie a lui Davits. Davit Bek a fost de origine nobilă, provenind din prinții din Chavndour (districtul Kovsakan din sud-estul provinciei Syunik) și a slujit pe valiul (adică viceregele) și pe regele din Regatul Kartli, Vakhtang al VI-lea (Hosaynqoli Han).

Cuvântul feudal local Melik sau Meliq (cu sensul de prinț în georgiană și armeană) a desemnat mai multe familii ereditare de nobili armeni care au fost de mult timp recunoscute ca guvernatori ai zonei de către șahii iranieni. În 1722 însă, statul Safevid s-a prăbușit. Numeroase triburi musulmane din zonă se aflau acum în competiție pentru influență în zonă. Apropierea constantă a lui Petru cel Mare spre sudul Caucazului în timpul războiului ruso-persan din 1722-1723, cu o armată masivă de 30.000 de bărbați, a reînviat speranța printre armeni și georgieni că armatele imperiale rusești ar putea ajuta la eliberarea regiunii de sub dominația musulmană. Proasta guvernare musulmană în regiunile Kapan și Artsakh (Karabakh) a făcut ca în cele din urmă Melikii armeni în 1722 să solicite ajutor militar de la regele Vakhtang.

Vakhtang a fost de acord să-i ajute; el l-a trimis pe Davit Bek, unul dintre cei mai capabili ofițeri, împreună cu un număr de 2.000 de soldați armeni. Davit a făcut din Fortul Halidzor baza sa de operațiuni.  Cu sprijinul țăranilor și al Melikilor locali, Davit a reușit să apere zonele locuite de armeni de triburile musulmane. Chiar dacă inițial dușmanul principal al lui Davit erau iranienii, el a ajuns curând la concluzia că turcii otomani reprezintă un pericol mult mai mare. În 1727, pentru a opri înaintarea otomană în regiune, regele Tahmasp al II-lea l-a numit pe Davit ca guvernator al zonei și i-a dat dreptul să administreze zona ca un principat armean vasal aflat sub controlul iranian.

Încurajați de succesele sale, mulți armeni s-au  revoltat împotriva musulmanilor și s-au alăturat armatei lui Davit. Mekikii din Karabah s-au alăturat curând cauzei de eliberare națională, oferind oameni și materiale lui Davit Bek. Avan Yuzbashi, comandant militar din Shusha, care urma să devină unul dintre susținătorii apropiați ai lui Davit Bek, a contribuit cu 2.000 de oameni la efortul de război.

După moartea lui Davit Bek în 1728, comanda zonei a fost preluată de Mkhitar Sparapet Beck.

În cultura populară
În 1944, la apogeul celui de-al doilea război mondial, filmul istoric biografic David Bek a fost regizat de Hamo Beknazarian cu Hrachia Nersisian în rolul lui Davit Bek.  Filmul este bazat pe romanul omonim scris în 1882 de scriitorul Raffi (Hakob Melik Hakobian).  În 1978, studiul de film Armenfilm, în asociere cu Mosfilm, a produs un alt film despre eforturile lui Davit Bek și Mkhitar Sparapet, Հուսո աստղ - Steaua speranței, care a fost regizat de Edmond Keosaian. Davit Bek a fost portretizat de actorul georgian Edisher Magalashvili.

Bek a fost subiectul unei opere în trei acte, David Beg, compusă de Armen Tigranian.

Vezi si
 Bătălia de la Halidzor (4 martie 1727)

Referințe

Surse

Lectură suplimentară
 "Rebeliunea armeană din anii 1720 și amenințarea cu represalii prin genocid", Armen Ayvazyan
 Harutyunyan, PT Mișcarea de eliberare a poporului armean în primul parte a secolului al XVIII-lea . Moscova, 1954.

Nașteri în 1669
Decese în 1728
Militari armeni
Nobili armeni

Davit Bek


L'Heptanomide est le nom donné à la partie centrale de l'Égypte (Moyenne-Égypte) par la Grèce antique.

Description

Divisée en sept nomes, elle avait pour capitale Memphis. Edme François Jomard écrit à son sujet : . Il précise aussi qu'elle s'étendait de Babylone aux environs de Lycopolis.

Bibliographie
 Jean-Baptiste Gibrat, Géographie ancienne, sacrée et profane, 1790,
 Edme François Jomard, Description des antiquités de l'Heptanomide, 1817
 Jamʻīyah al-Jughrāfīyah al-Miṣrīyah, Bulletin de la Société de Géographie d'Égypte, vol. 3, 1888,
 Abdallah Simaika, Division politique de l'Égypte en Thébaïde, Heptanomide et Delta durant la période gréco-romaine, 1893

Notes et références

Géographie de l'Égypte antique
Index égyptologique

Heptanomide


Thomas Jacob Hilfiger ( ; born March 24, 1951) is an American fashion designer and the founder of Tommy Hilfiger Corporation.

After starting his career by co-founding a chain of jeans/fashion stores called People's Place in upstate New York in the 1970s, he began designing preppy clothing for his own eponymous menswear line in the 1980s. The company later expanded into women's clothing and various luxury items such as perfumes and went public in 1992.

Hilfiger's collections are often influenced by the fashion of music subcultures and marketed in connection with the music industry, with celebrities such as American R&B artist Aaliyah in the 1990s. In 2005, contestants in the CBS reality show The Cut competed for a design job with Hilfiger in a similar fashion to The Apprentice. In 2006, Hilfiger sold his company for $1.6 billion to Apax Partners, who next sold it in 2010 to Phillips-Van Heusen for $3 billion. He remains the company's principal designer, leading the design teams and overseeing the entire creative process. In 2012, Hilfiger was awarded the Geoffrey Beene Lifetime Achievement Award from the Council of Fashion Designers of America.

Business and fashion career
Hilfiger graduated from the Elmira Free Academy high school in 1969. His parents wanted him to get a college education and pursue a traditional career, and for a time he attended GST BOCES Bush Campus in Elmira.

People's Place and early lines (1970s–1983)
Hilfiger spent the summer of 1969 working in a clothing store on Cape Cod, and afterwards he decided to use his life savings of $150 to open a clothing store in 1971 as People's Place. The first store was located in downtown Elmira in what is now the site of First Arena and had a hair salon, a record shop, and rock concerts in the basement. To stock the store, Hilfiger and a friend drove to New York City to buy clothing such as bell-bottoms, peasant blouses, and leather jackets. Unsatisfied with this, he began sketching his own designs, and would later write that "designing made me happier than anything I'd ever done. I knew from that early work that designing would be my life."

The People's Place went bankrupt in 1977. Hilfiger enrolled in classes on commerce and the business side of the fashion industry. After then moving to New York City and working for several different labels, he set up a company called Tommy Hill in 1979. One of his first clients was Jordache Jeans, and as Hilfiger's company expanded beyond denim, he spent time in India, learning more about his trade: "I would sit in the factory with my pile of sketches and watch them being made, tweaking as I went. There's no better design school in the world." In 1981 he founded the company 20th Century Survival, and the following year he founded Click Point, which designed women's clothing.

Founding Tommy Hilfiger Inc. (1984–1990s)

In 1984, Hilfiger was approached by businessman Mohan Murjani, to pursue his goal of designing and heading a men's sportswear line. Murjani backed the necessary investment for Hilfiger to establish his own brand. Later Hilfiger oversaw the design of the Coca-Cola clothing line for Murjani.

In 1985, he founded the Tommy Hilfiger Corporation with support from The Murjani Group. The new clothing line made its debut with a high-profile marketing campaign, for example setting up a large billboard in Times Square designed by George Lois. Hilfiger left Murjani International in 1989, with Silas Chou instead providing financial backing to the Hilfiger brand, and former executives of Ralph Lauren brought on board as executives of the newly formed company Tommy Hilfiger, Inc. The Tommy Hilfiger Corporation went public in 1992, introducing Hilfiger's signature menswear collection. Hilfiger was named Menswear Designer of the Year by the Council of Fashion Designers of America in 1995.

After licensing Pepe Jeans USA in 1995, in 1996, Tommy Hilfiger Inc. began distributing women's clothing. By the end of 1997 Hilfiger had opened his first store in Beverly Hills. This was followed by a store in London in 1998. Hilfiger was serving as the company's co-chairman by 1997, and that year he published his first book, titled All American: A Style Book.

Increased brand exposure (1990s–2004)

A professed lifelong fan of rock and roll, Hilfiger's collections are often influenced by the fashion of music subcultures. The clothes are also marketed in connection with the music industry, and as early as 1993 Hilfiger was an official sponsor for Pete Townshend's Psychoderelict tour. Hilfiger has also sponsored several musical events, including Sheryl Crow's If It Makes You Happy tour in 1997, Britney Spears 1999 ...Baby One More Time Tour as main sponsor,  and Lenny Kravitz's 1999 Freedom tour. By the mid-1990s, Hilfiger's style of clothing was popular with both the American "preppy" scene and as hip hop fashion. American R&B icon Aaliyah became the much-publicized spokesperson for Tommy Hilfiger Corporation in 1997.

Hilfiger had a cameo in the fashion spoof Zoolander in 2001, and from 2002 to 2006 Tommy Hilfiger Inc. owned the naming rights to the Tommy Hilfiger at Jones Beach Theatre venue. Largely due to declining sales in the early 2000s, Hilfiger began reworking the brand, striving to retain the designer brand exclusivity of the Hilfiger label by signing a deal to distribute the best-selling Hilfiger lines at Macy's only.

The Tommy Hilfiger Corporation continued to work closely with musicians into the 2000s, focusing on fragrances as well as clothes. Sweetface Fashion, which owns the J.Lo by Jennifer Lopez line, was bought out by Tommy Hilfiger in 2003. True Star, a fragrance endorsed by Hilfiger and released in 2004, featured Beyoncé as its poster girl. The Tommy Hilfiger Corporation company had revenues of approximately $1.8 billion, and 5,400 employees by 2004.

Media appearances and sale of clothing brand (2005–2011)

In 2005, a CBS reality show called The Cut tracked the progress of sixteen contestants as they competed for a design job with Tommy Hilfiger and their own fashion line under Hilfiger's label. The show progressed in a similar fashion to Donald Trump's The Apprentice. After a final competition that involved setting up the display window for Macy's Herald Square location in New York, Hilfiger chose Chris Cortez as the "next great American designer."

In December 2005, Tommy Hilfiger sold the clothing brand for $1.6 billion, or $16.80 a share, to Apax Partners, a private investment company. The transaction was completed in May 2006. In 2008 Hilfiger, Rives, and Bar Refaeli co-hosted the Bravo special program Tommy Hilfiger Presents Ironic Iconic America. Based on the book Ironic Iconic America written by Hilfiger and designer George Lois, the program examined how pop culture has influenced American tastes and styles. In 2009 Hilfiger was a guest judge on an episode of Project Runway, and he presented the Best African Artist award to Akon at the 2010 World Music Awards.

In March 2010, Phillips-Van Heusen, owner of Calvin Klein and Izod, bought the Tommy Hilfiger brand from Apax Partners for $3 billion. The Tommy Hilfiger online and in-store ad campaign called "Meet The Hilfigers" began in August 2010 and ran through August 2011. In 2011, Hilfiger and a partner signed a contract to buy the Metropolitan Life Insurance Company Tower building for $170 million, planning to transform it into Hilfiger's first hotel, with luxury condos. Hilfiger backed off the project in September 2011. A guest judge on the finale of Project Runway: All Stars along with Neiman Marcus fashion director Ken Downing in 2012, shortly afterwards he served as a fashion consultant to contestants on season 11 of American Idol.

Recent years and memoir (2012–2016)

Hilfiger was instrumental in the creation of the Marc Anthony Collection in 2012, as Marc Anthony had never been interested in the fashion business until Hilfiger called him and convinced him a line was worthwhile. In 2012, Hilfiger was awarded the Geoffrey Beene Lifetime Achievement Award from the Council of Fashion Designers of America. Global sales in retail for the brand in 2013 were US$6.4 billion, and $6.7 billion in 2014.

Hilfiger remains the company's principal designer, leading the design teams and overseeing the entire creative process. In 2016, he collaborated with model Gigi Hadid on clothing designs launching the TommyXGigi clothing collection. On February 8, 2017, the brand will hold its ready-to-wear show in Los Angeles, in the first time the brand will not be part of New York Fashion Week.

In January 2015, Hilfiger announced that he was working on his memoirs. The book was written chronologically over a year, with Hilfiger explaining "I was hesitant to write it, but thought I better do it now because someday I may forget." Co-writer Peter Knobler had full access to interview friends and family, with Hilfiger citing the candor of Diane von Furstenberg's memoirs as an inspiration. Calling the writing process "great therapy" and "interesting," Hilfiger asserted that he "wanted to give people a sneak peek of what goes on behind the curtain [of] how the fashion industry works." He read selections from the book in June 2016 at the Literacy Partners Evening of Readers and Gala Dinner Dance.

Hilfiger's memoir, American Dreamer: My Life in Fashion & Business, co-written with Peter Knobler, was published in November 2016. In a statement, Hilfiger described it as "a roadmap of the moments that have defined both my [40-year fashion career] and my personal life," and the book covers his childhood, his early business ventures, and his later life in fashion. With Kirkus Reviews calling it "an honest, straightforward, mostly entertaining autobiography," Hilfiger made an appearance for the book at the Miami Book Fair shortly after its release. American Dreamer appeared on the New York Times Best Sellers List in December 2016

Charity work

In 1995 Hilfiger launched The Tommy Hilfiger Corporate Foundation.  With an emphasis on health, educational and cultural programs, the organization supports charities that focus on at-risk American youth. In 1998 Hilfiger was one of several sponsors along with Moet and Chandon, Christie's Auction House, and The Advocate of the charity LIFEbeat – The Music Industry Fights AIDS. He is personally involved in charities and causes such as Autism Speaks and the MLK, Jr. National Memorial Project Foundation,  and he has served on the board of directors for The Fresh Air Fund, a New York-based group that helps underprivileged children attend summer camp. The Fresh Air Fund's Camp Pioneer program was renamed Camp Tommy in 1999, in honor of Hilfiger's patronage.

Since 2008, Hilfiger has designed limited-edition handbags in support Breast Health International (BHI), an international organization focused on finding a cure for breast cancer. A portion of the handbag sales proceeds is donated to BHI's Fund For Living program, with celebrity ambassadors appointed for each seasonal campaign. In 2013, Claudia Schiffer and Naomi Campbell modeled the BHI bag in a photoshoot with photographer Patrick Demarchelier.

Millennium Promise, a non-profit organization focused on eradicating extreme poverty, hunger and preventable disease in impoverished regions, classifies Hilfiger as a Millennium Promise MDG Global Leader, and in 2009 Hilfiger made a five-year $2 million commitment to Millennium Promise. The donation went towards relief efforts in a Ugandan city, with the aim of improving residents' access to necessities like clean water, education, and farming techniques.

In 2012, all philanthropic activities of The Tommy Hilfiger Corporate Foundation were renamed Tommy Cares, a wider-reaching global initiative that further integrates the brand's non-profit partnerships, charitable contributions, and employee involvement.  On a global scale, Tommy Cares continues to support organizations such as Save the Children, the World Wildlife Fund, War Child, and Millennium Promise. Hilfiger and his wife are on the board of Autism Speaks as of 2012, and through the organization, Hilfiger became a sponsor of the Golden Door Film Festival in September 2014.

Hilfiger has continuously cited the important role inclusivity, diversity and self-expression have had in the brand's development and contributions to pop culture.

In 2016, Hilfiger also echoed his support for dressing Melania Trump, telling WWD that "any designer should be proud to dress her."

In 2020, Hilfiger sold his 22.4 acre estate in Greenwich, Connecticut, for $47.5 million.

Recognition

The following is a selected list of awards and recognitions for Tommy Hilfiger:

1995: Council of Fashion Designers of America – Menswear Designer of the Year
1996: American Academy of Achievement – Golden Plate Award
1997: FiFi Awards – Men's Fragrance of the Year – Luxe, for the fragrance "Tommy"
1998: Parsons School of Design – Designer of the Year Award
1998: GQ Magazine – Designer of the Year for 'Men of the Year' issue
2000: FiFi Awards – Best Marketing Innovation of the Year, for Toiletries for Tommy's (American running series)
2002: GQ Germany – International Designer of the Year
2002: Drug Abuse Resistance Education – Future of America Award, for philanthropic efforts for American youth
2006: GQ Spain – Designer of the Year
2006: Harvard Foundation – Peter J. Gomes Humanitarian of the Year
2006: We Are Family Foundation – Visionary Award
2007: Hispanic Federation – Individual Achievement Award
2008: Women's Wear Daily – No. 1 Designer and No. 16 Brand in annual "100 List"
2009: UNESCO – UNESCO Support Award, for philanthropic efforts
2009: Marie Claire Magazine – Lifetime Achievement Award
2010: Pratt Institute – Legends Award
2012: Council of Fashion Designers of America – Geoffrey Beene Lifetime Achievement Award, presented by Anna Wintour
2015: Race To Erase MS – honored for commitment to finding a cure for MS

Criticisms
Hilfiger has been criticized for having manufactured clothes in sweatshop conditions in the United States territory of Saipan in the Northern Mariana Islands. As a U.S. Commonwealth, clothes made there can be labeled "Made in the USA", but federal labor laws, including the minimum wage, do not apply. In March 2000, the company, along with other defendants, settled a class action suit brought by Saipanese garment workers, which had alleged mistreatment by over 20 large U.S. clothing manufacturers.

Style and impact

While Hilfiger's earliest designs drew on 1960s counterculture and fashion, since the 1980s his designs typically draw from classic American New England styles. His initial lines for the Tommy Hilfiger Corporation were primarily designed to appeal to young men looking for designer clothing, and Tommy Hilfiger became one of the most prominent brands in 1990s sportswear, with Polo Ralph Lauren, Calvin Klein, Nautica, DKNY, and Donna Karan also popular. Each of these companies created distinctive wardrobes based upon stylish but wearable, comfortable and interchangeable multi-purpose clothes, all with a focus on luxury.

Hip hop fashion at large began incorporating the Hilfiger brand in the 1990s, and when Snoop Doggy Dogg wore a Hilfiger sweatshirt during an appearance on Saturday Night Live, it sold out of New York City stores the next day. Moreover, Hilfiger courted the new hip hop market, and rappers like Puffy and Coolio walked during his runways shows. Specific items like Tommy Hilfiger carpenter jeans became particularly popular, with the trademark logo displayed on the hammer loop.

Hilfiger continues to maintain multiple fashion lines, some focused on wearable "casual" clothes while others take on various haute couture commissions. Aside from the preppy styles of his youth, Hilfiger has also always been influenced by the style of a wide variety of American icons, including Grace Kelly, James Dean, Deborah Harry, Iggy Pop, Farrah Fawcett, Steve McQueen, Jackie and John F. Kennedy, and Andy Warhol. Many of his designs draw prominently from the styles of hard rock and the pop music industry.

Personal life
Hilfiger was born on March 24, 1951, in Elmira, New York, the second of nine children. Both of his parents were practicing Catholics. His father Richard was a watchmaker of German-Swiss descent, and his mother Virginia (née Gerrity) was a nurse of Irish descent. Hilfiger also claims direct descent from Gilbert Burns, brother of the Scottish poet Robert Burns. His family originated from Safenwil, Canton of Aargau, Switzerland with the original spelling of his family name being Hilfiker and being americanized after emigration by his ancestors.

Hilfiger has described his upbringing as very happy. He credits his parents with instilling a good work ethic and compassion for others. He has dyslexia. Hilfiger had an early interest in sports, fashion, and the music industry, a trend that ran in his family. One of his brothers, Andy Hilfiger, went on to work as a musician and designer, while Hilfiger's other brother, Billy Hilfiger, would join King Flux as a guitarist.

Hilfiger had a brief marriage in June of 1979, when he eloped with transient Jayne Klopfenstein. The couple had one child together, but the child was surrendered by Klopfenstein immediately upon birth to the state. Hilfiger eventually had the marriage annulled in March of 1980 and paid a large settlement to Klopfenstein. The whereabouts of the child are unknown.

In 1976, Hilfiger met Susan Cirona, an employee at the People's Place in Ithaca; they married in 1980. Together they had four children: one son and three daughters. In 2003 Hilfiger's daughter Ally was part of the MTV reality series Rich Girls. His son, Richard ("Ricky Hil"), is a musician. The Hilfigers divorced in 2000.

On December 12, 2008, he married Dee Ocleppo; the couple had a son in 2009.

Publishing history

Filmography

See also

List of fashion designers
List of footwear designers

References

External links

 Tommy.com
 TommyCares.com

Tommy Hilfiger (company)
American fashion businesspeople
American fashion designers
1951 births
Living people

Menswear designers
Businesspeople from New York City
Irish-American history
People from Elmira, New York
American people of Irish descent
American people of Swiss-German descent
Catholics from New York (state)
20th-century American businesspeople
21st-century American businesspeople
People with dyslexia
American artists with disabilities

Tommy Hilfiger


Myosorex kihaulei est une espèce de musaraignes de la famille des Soricidae endémique du sud de la Tanzanie, où elle n'est connue que dans les monts Udzungwa. Ses habitats naturels sont les forêts et les plantations de montagne subtropicales ou tropicales humides. L'espèce est menacée par la destruction de son habitat et l'Union internationale pour la conservation de la nature a évalué son statut de conservation comme étant « en danger ». Elle a été nommée d'après Philip M. Kihaule, un technicien médico-entomologique qui a considérablement contribué à la documentation des petits mammifères de Tanzanie et a recueilli le spécimen type de cette musaraigne.

Description
Myosorex kihaulei est longue de , plus  pour la queue. Sa fourrure dorsale est brun foncé, chaque poil ayant une base noir brunâtre et la pointe brun clair. La fourrure ventrale est brune, mais pas d'une teinte aussi riche que celle de , autre espèce de Tanzanie à laquelle elle ressemble. Les tubercules de ses pattes postérieures sont gros et arrondis, et ses griffes sont robustes. La queue mesure environ la moitié de la longueur de la tête et du corps combinés.

Distribution et habitat
Cette musaraigne est endémique de Tanzanie, où elle n'est connue que dans les monts Udzungwa, bien que certains spécimens d'une espèce de Myosorex du mont Rungwe pourraient s'avérer être M. kihaulei. À une certaine époque, ces montagnes faisaient partie d'une ceinture continue de forêt tropicale, mais les changements climatiques ont entraîné la transformation des zones de plaine entre les montagnes en savanes et la forêt de chaque chaîne de montagnes a été séparée des chaînes voisines, ce qui a entraîné un fort endémisme. Cette musaraigne se trouve dans la forêt montagnarde humide, y compris la forêt marécageuse et les zones de bambous, à des altitudes de plus de .

Statut
On estime que Myosorex kihaulei  occupe au total . Elle est commune dans les habitats appropriés de son aire de répartition, mais elle est menacée par la déforestation, car ces terres sont défrichées pour la production agricole. On ne sait pas si elle est capable de s'adapter à des habitats dégradés tels que la forêt secondaire, bien qu'un individu ait été trouvé dans une plantation de thé. En raison de ces facteurs, l'Union internationale pour la conservation de la nature a évalué en 2016 son statut de conservation comme étant « en danger ».

Notes et références

Liens externes

Faune endémique de Tanzanie
Statut UICN En danger
Soricidae

Myosorex kihaulei


Em 12 de maio de 2015, um trem Amtrak Northeast Regional de Washington, D.C. com destino à cidade de Nova York descarrilou no Corredor Nordeste perto do bairro de Kensington na Filadélfia, Pensilvânia. Dos 238 passageiros e 5 tripulantes a bordo, 8 morreram e mais de 200 ficaram feridos, sendo 11 gravemente feridos. O trem estava viajando a 102 mph (164 km/h) em uma zona de 50 mph (80 km/h) de trilhos curvos quando descarrilou.

Alguns dos passageiros tiveram que ser retirados dos carros destruídos. Muitos dos passageiros e residentes locais ajudaram os socorristas durante a operação de resgate. Cinco hospitais locais trataram os feridos. O descarrilamento interrompeu o serviço ferroviário por vários dias.

O National Transportation Safety Board determinou que o descarrilamento foi causado pelo engenheiro do trem (motorista) se distraindo com outras transmissões de rádio e perdendo a consciência situacional, e disse que teria sido evitado pelo controle positivo do trem, um sistema computadorizado de limitação de velocidade que foi operacional em outro lugar no Corredor Nordeste, mas cuja ativação no local do naufrágio foi adiada devido a exigências regulatórias. A via em questão também não estava equipada com ATC (automatic train control), sistema mais antigo e simples que funcionava há anos na via sentido sul da curva em que ocorreu o descarrilamento, e que também teria limitado a velocidade do trem ao entrar a curva. Logo após o descarrilamento, a Amtrak completou a instalação do ATC na pista norte.

O naufrágio de 2015 foi o mais mortal no Corredor Nordeste desde 1987, quando 16 pessoas morreram em um naufrágio perto de Baltimore.

O maquinista do trem, Brandon Bostian, de 32 anos, foi preso e acusado de uma acusação de causar uma catástrofe, oito acusações de homicídio involuntário e 238 acusações de perigo imprudente. Em 4 de março de 2022, um júri absolveu Bostian de todas as acusações.

Descarrilamentos de trem
2015 na Pensilvânia

Descarrilamento de trem na Filadélfia


Un pardesiu din loden este un articol de îmbrăcăminte de origine tiroleză, confecționat dintr-un material gros și rezistent la apă din lâna oilor cu păr scurt, ce a fost produs inițial de țăranii din Austria. Materialul provine din lâna aspră și grasă a oilor de munte și are o culoare tradițională albastru-verde. Numele său derivă din cuvântul german "lode" sau din cuvântul german vechi "lodo", care înseamnă pânză aspră.

Pentru a produce o țesătură din loden, firele aspre sunt țesute ușor într-un material din postav, care apoi trece printr-un proces de micșorare, dobândind în cele din urmă textura de fetru și devenind destul de dens. Ea este apoi scărmănată cu un pieptene mare și plușată, un proces care se repetă de mai multe ori, până când materialul oferă căldură suficientă și devine relativ suplu, rezistent la vânt și extrem de durabil. O subclasă a acestei lâni este cunoscută sub numele de "Melton".

Referințe

Îmbrăcăminte

Loden


Crémazie ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Ahuntsic-Cartierville an der Kreuzung von Boulevard Crémazie und Rue Berri. Hier verkehren Züge der orangen Linie 2. Im Jahr 2019 nutzten 4.403.658 Fahrgäste die Station, was dem 26. Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal entspricht.

Bauwerk
Die von Adalbert Niklewicz entworfene Station entstand als Tunnelbahnhof. Der mittlere Teil wurde hingegen als großzügig dimensionierter Hohlraum in offener Bauweise ausgeführt, welcher der Station einen geräumigen Eindruck verleiht. Die Wände sind in blassen Farbtönen bemalt. Von der Verteilerebene aus führt der Weg zum stadtauswärts führenden Bahnsteig vorbei an zwei massiven, rautenförmigen Pfeilern, die mit diversen bunten geometrischen Formen geschmückt sind. Der andere Bahnsteig kann über zwei enge Korridore erreicht werden. Beide Eingänge zur Station wurden in bereits bestehende Gebäude integriert.

In 16,8 Metern Tiefe befindet sich die Bahnsteigebene mit zwei Seitenbahnsteigen. Die Entfernungen zu den benachbarten Stationen, jeweils von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, betragen 825,60 Meter bis Jarry und 1279,60 Meter bis Sauvé. Es bestehen Anschlüsse zu neun Buslinien und zwei Nachtbuslinien der Société de transport de Montréal. In der Nähe befindet sich der Complexe sportif Claude-Robillard.

Kunst

An der Wand über der Haupttreppe ist ein großes Keramik-Wandbild angebracht, geschaffen von den Künstlern Georges Lauda, Paul Pannier und Gérard Cordeau. Das Werk Le poète dans l'univers ("Der Poet im Universum") besitzt einen Durchmesser von 9,8 Metern. Es stellt den dichterischen Geist im Universum dar, repräsentiert durch die Farben des Nachthimmels (Blau, Schwarz und Weiß) sowie durch die Zeichen der Planeten und die Tierkreiszeichen. Mit schmiedeeisernen Masken und Gedichtzitaten werden drei bekannte Dichter aus Québec geehrt. Es sind dies Émile Nelligan, Hector de Saint-Denys Garneau und Octave Crémazie.

Geschichte
Die Eröffnung der Station erfolgte am 14. Oktober 1966, zusammen mit dem Teilstück Place-d'Armes–Henri-Bourassa der orangen Linie. Crémazie gehört somit zum Grundnetz der Montrealer Metro. Namensgeber ist der Boulevard Crémazie, benannt nach Octave Crémazie (1827–1879), einem der bedeutendsten Dichter Québecs.

Weblinks

 Seite der STM über die Station Crémazie (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station Crémazie (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1960er Jahren

Crémazie (Metro Montreal)


La papeterie de Thiers était une spécialité de savoir-faire élaborée dans la région de Thiers à l'est du département du Puy-de-Dôme et en région Auvergne-Rhône-Alpes. Cette technique doit une partie de son existence à la présence de la Durolle et à une main d'œuvre abondante dans la région.

Trouvant ses premières traces au  dans la future vallée des Usines, la papeterie deviendra la deuxième activité économique de la ville de Thiers derrière la coutellerie et devant la tannerie en connaissant son apogée au . Plus de  papetiers sont alors comptabilisés à Thiers alors que les marchands thiernois exportent les productions locales dans tout le pourtour méditerranéen et jusque dans les Indes.

Victimes d'une concurrence rude créée dans un contexte international compliqué, aggravée par une situation géographique en fond de gorges, les papeteries vont peu à peu diminuer en main d'œuvre et en établissements pour voir la dernière papeterie de la ville remplacée par une coutellerie en .

En , s'il n'existe aucun établissement fabriquant du papier sur Thiers, l'histoire papetière de la région est présentée brièvement au musée de la coutellerie et peut être appréhendée à Ambert assez proche avec le moulin à papier de Richard-de-Bas.

Origine géographique
Les papeteries s'installent véritablement au  dans des rouets le long de la rivière Durolle entre le quartier du Moûtier situé dans la ville-basse de Thiers et plus en amont dans la montagne thiernoise, dans les futures vallées des Usines et des Rouets. En effet, les maillets sont entraînés par la force motrice de la rivière pour produire du papier. Les couteliers, déjà présents dans la vallée à cette date utilisent également la puissance de la Durolle comme moyen de travail — tout comme les tanneurs également.

Histoire

Origines
La force hydraulique de la Durolle est utilisée à Thiers dès le Moyen Âge pour mouvoir les moulins à farine, les foulons des tanneurs, les maillets des papetiers, et avec le développement de la coutellerie, les martinets des fondeurs et les meules des émouleurs.

Si dès le , un quart des ouvriers thiernois exerce le métier de coutelier, la deuxième activité économique de la ville de Thiers est la papeterie. En effet, en , l'Auvergne représentait à elle seule plus de la moitié de tous les moulins du Royaume de France. L'économie de la vallée de la Dore s'oriente vers cet artisanat, avec Ambert et Thiers comme centres névralgiques. À cette date, Ambert compte jusqu'à  moulins tandis que Thiers en compte une cinquantaine.

La corporation des papetiers thiernois possède des règlements de « toute ancienneté », confirmés par lettres patentes du roi Henri III en . En , Louis XIV donne de nouveaux statuts aux papetiers de la région pour régler des dissensions entre les fabricants.

Cohabitation avec la coutellerie

Les limites de l'expansion de l'industrie papetière thiernoise peuvent s'expliquer par le poids non négligeable de la coutellerie sur le bassin. En effet, la principale activité économique de la ville absorbe directement un quart des ouvriers et indirectement plus d'un ouvrier sur deux au . Les autres activités se départagent ainsi les autres personnels : tanneries, papeteries ou encore fabriques de cartes à jouer.

Dans la vallée des Usines principal lieu de production papetière de la ville, les usines changent plusieurs fois de destination à travers l'histoire alternant entre coutellerie et papeterie. L'usine du pont de Seychalles est un parfait exemple : lors de l'ouverture de l'usine en , une papeterie s'installe — l'inscription « papeterie du pont de Seychal » est d'ailleurs encore visible sur la façade principale en . L'usine s'est en fait construite sur les traces d'un ancien rouet du  destiné à une activité coutelière. En , elle devient la plus grande papeterie de la ville pour fabriquer notamment des billets de banque. En , elle devient propriété de la Société générale de coutellerie et orfèvrerie.

Expansion commerciale

Les objets produits à Thiers sont exportés dans plusieurs pays au  : en Espagne, en Italie, en Allemagne, en Turquie et « aux Indes ».

À partir du , les couteliers thiernois exportent leurs productions en dehors des frontières nationales d'une manière croissante. Le commerce, et plus particulièrement ceux du couteau et du papier, est un atout majeur pour la ville de Thiers qui compte déjà plus de  au . Il participe non seulement à l'essor économique de cette ville, mais également au maintien d'activités artisanales très présentes dans la région.

La puissance commerciale de Thiers, dont les couteaux et les papiers sont les principaux objets, laisse comme emblème municipal un navire trois-mâts pour la symboliser.

Lente chute de l'activité papetière thiernoise
Dès le , l'industrie papetière thiernoise connaît une lente et longue agonie. En premier lieu, les guerres continuelles de Louis XIV contre les pays avec lesquels les marchands commerçaient. Le Royaume d'Espagne reste ouvert au marché papetier français jusqu'au . Par la suite, cette ouverture va se clore à cause de la guerre de succession d'Espagne. Les traités mettant fin à cette guerre en 1713 et 1714 ferment la frontière aux échanges commerciaux depuis la France. Si le papier de Thiers était alors destiné à l'écriture, celui d'Ambert était plutôt tourné vers l'édition. Et l'Espagne était alors une grande cliente des marchands thiernois dans ce domaine.

Au cours du , la papeterie de Thiers a bien du mal à conserver ses marchés internationaux, les Espagnols s'approvisionnant dorénavant à Gênes en Italie qui vient d'installer de nouveaux moulins à papier. En France, principal marché des papetiers à cette date, la concurrence est rude avec un secteur dense et des productions importantes dans d'autres régions. La Hollande imposera une concurrence d'autant plus importante que cette région historique avait réussi à moderniser ses mécanismes de production. Les papetiers thiernois eurent donc beaucoup de mal à prendre le virage de la modernité.

Un autre facteur de décroissance entre en jeu, celui des matières premières devenues rares et difficiles à approvisionner jusqu'à Thiers à cause de leur prix exponentiel en raison du contexte de crise économique du secteur en .

Limitées par l'étroitesse de la vallée de la Durolle, la plupart des papeteries sont de petite taille et sont souvent contraintes de s'associer pour répondre aux commandes les plus importantes. Par ce biais, les papetiers thiernois ont été des fournisseurs privilégiés de l'État, qui exigeait que certains papiers soient fabriqués à la cuve, c'est-à-dire quasiment à la main. Cette condition, qui fait pendant un temps la fortune de ces papetiers, est finalement un frein à la modernisation de leur activité. De plus, la petitesse des usines et le rendement limité des roues hydrauliques empêchent l'installation de machines. Rapidement, Thiers n'est plus concurrentielle, perd tous ses marchés en plus d'un contexte international qui joue en sa défaveur.

Disparition de la papeterie à Thiers au profit de la coutellerie

La fin du  fut compliqué pour la ville de Thiers, qui passe de  en  à  en  puis  en . Cette chute de population s'explique par une économie globale du bassin en mauvaise posture. La coutellerie, la tannerie, la gainerie et la papeterie perdent des emplois à chaque recensement.

Alors que toutes les industries thiernoises connaissent une crise économique importante, la coutellerie sera la seule activité qui connaitra un essor dès le milieu du  lors de la révolution industrielle.

Au début du , pour ne plus dépendre des caprices de la Durolle, les usines utilisent la force motrice électrique alors que les dernières papeteries ferment leurs portes définitivement. La Durolle permet d'obtenir une puissance d'environ  par jour en moyenne en  contre  pour l'énergie d'origine électrique.

La puissance moyenne par jour de la force motrice électrique s'établit ainsi :

L'indépendance des usines face à la Durolle leur permet de devenir des « usines complètes ». Ainsi, dans la vallée de la Durolle, plus de  couteliers et  sont présents en . Le bassin thiernois est alors le plus gros bassin français de production de couteaux et d'outils possédant une lame, loin devant ceux de Châtellerault, Nogent-en-Bassigny et Paris et à égalité avec Sheffield au Royaume-Uni.

Image d'une ville papetière ?

Le « Thiers coutelier » efface l'image du « Thiers papetier »
Face au poids important de l'économie coutelière dans la région, et l'emprise de la main d'œuvre vers cette activité, Thiers s'oriente dès le milieu du  vers une « mono-industrie coutelière ». Avec plus de  couteliers sur une population municipale de  au début des années  et la dernière papeterie qui ferme définitivement ses portes en , la mémoire papetière semble disparaître au profit d'une activité autant voire plus ancienne et plus ancrée sur la région, celle du couteau. Disparition rapide puisque la très grande majorité des papeteries seront détruites pour accueillir de nouvelles usines de coutellerie. En , seuls trois bâtiments très marqués par la papeterie sont encore existants : l'ancienne papeterie Navarron, une de ses annexes et les forges Mondière — toutefois assez transformées par les activités de forge et de scierie qui suivirent.

Léger travail de mémoire papetière locale
Le musée de la coutellerie bien que présentant d'abord la coutellerie thiernoise et son histoire, traite de l'histoire commune à la coutellerie de plusieurs activités au  dans la région, dont la papeterie dans son parcours scientifique et culturel.

Quelques traces de l'activité papetière résistent à Thiers. Si quelques rares bâtiments subsistent et témoignent encore de cette dernière, la toponymie de certains lieux fait un travail de mémoire sur ce qui fut la deuxième économie de la ville pendant plusieurs siècles. Ainsi, le quartier de la « Paillette », son ruisseau et la « rue des Papeteries » sont des témoins de ce passé industriel et artisanal. Le « pont des Patières », ancien nom de l'actuel pont Saint-Jean en est un également.

Notes et références

Notes

Références

Artisanat en France
Coutellerie
Artisanat
Coutellerie à Thiers
Papeterie

Papeterie de Thiers


University of Bedfordshire eller Bedfordshire Universitet er et offentligt universitet, der ligger i de to counties Bedfordshire og Buckinghamshire i England. Universitetet blev etableret i august 2006 efter det blev godkendt af Privy Council, hvor University of Luton blev slået sammen med Bedford campus fra De Montfort University.

Det har omkring 14.000 studerende, inklusive omkring 4.500 internationale studerende. Universitetet er spredt over seks forskellige campus; der ligger fire campus i Bedfordshie fordelt i Bedford og Luton; og to campus i Buckinghamsire i henholdsvis Aylesbury (for sygeplejersker og jordmødre) og Milton Keynes (business, elektroningeniør og telekommunikation).

Universitetet kom med i Research Assessment Exercise i 2008, og det opnåede en GPA på 2.087 hvor 34,7% var verdensledende eller internationalt fremragende. De bedste bedømmelser fik universitetet i kommunikation, kultur- og mediestudier, socialvidenskab og administration samt engelsk sprog og litteratur. I 2012 blev universitetet Fairtrade-certificeret.

Den nuværende universitetskansler for University of Bedfordshire er John Bercow, der siden 2009 har været Speaker of the House of Commons.

Historie
University of Luton har rødder tilbage til Luton Modern School, der blev etableret i 1908 og Luton Modern School and Technical Institute som åbnede i 1937. Dette blev til Luton College of Higher Education med sammenlægningen af Luton College of Technology and Putteridge Bury College of Education i 1976.

I 1993 fik uddannelsesinstitutionen universitetsstatus. De Montfort University campus i Bedford var oprindeligt en del af Bedford College of Higher Education, som stammede fra Bedford Teacher Training College, der var grundlagt i 1882, og Bedford Physical Training College, som blev grundlagt i 1903.

Universitetet blev skabt ved en sammenlægning af University of Luton og De Montfort Universitys Bedford campus i august 2006 efter gdkendelse af Storbritanniens Privy Council.

Campus
Universitetet har to primære campus, som ligger i henholdsvis Luton og Bedford.

Der findes også to didikerede campuser til undervisning af sygeplejerske og jordmødre ved Butterfield Park i udkanten af Luton, og Buckinghamshire campus ved Aylesbury College i Aylesbury. Universitetet har også et campus ved Putteridge Bury som huser deres Knowledge Hub og master Business School. Campuset ligger i et parkområde på omkring 30 acres. Den nuværende bygning blev færdiggjrot i 1911 og blev tegnet af arkitekterne Sir Ernest George og Alfred Yeats i stil med Chequers. Siden er det blevet redesignet og ombygget flere gange. Campuseet rummer universitetets Business School og konferencecenter.

Et mindre campus, University Campus Milton Keynes, blev en del af universitetet i 2012.

Kendte alumner
 Zema Abbey
 David Balfe
 Sue Beardsmore
 Jane Carpanini
 Rickie Haywood Williams
 Gemma Hunt
 Becky Jago
 Stephen Kelman
 Ben Myers
 Melvin Odoom
 Richard Page

Referencer

Eksterne henvisninger

 University of Bedfordshire Students' Union

Bedfordshire
Luton
Bedfordshire
Etableret i 2006

University of Bedfordshire


Bulería (; interchangeable with the plural, bulerías) is a fast flamenco rhythm made up of a 12 beat cycle with emphasis in two general forms as follows:

This may be thought of as a measure of  followed by a measure of   (known as hemiola).

For dancers, it is commonly viewed with a compas or bar of 6 counts as opposed to 12.

An interesting counting method has been used by Pepe Romero, in his book Classical Guitar Style and Technique, which is 2 measures of  time followed by 3 measures of  time. This puts the emphasis on the last beat of each measure:

When performed, the bulería always starts on beat twelve of the compas, so the accented beat is heard first.

It is normally played at 195-240 beats per minute, most commonly in an A-phrygian mode (por medio) with a sharpened third to make A major the root chord. A typical rasgueado pattern involves only the A and B chords, were golpes are used to accent the chords as follows:

[A] — — [B] — — [B]  —[B] —[A]—

Although professional players often intersperse other chords, in more traditional playing variations of chords from the Andalusian cadence are utilised and modern players, influenced by jazz may use a greater variety of chord patterns and variations.

It originated among the Calé Romani people of Jerez during the 19th century, originally as a fast, upbeat ending to soleares or alegrias. It is among the most popular and dramatic of the flamenco forms and often ends any flamenco gathering. The name bulerías comes from the Spanish word burlar, meaning "to mock" or bullería, "racket, shouting, din". It is the style which permits the greatest freedom for improvisation, the metre playing a crucial role in this. Speed and agility are required and total control of rhythm as well as strength in the feet which are used in intricate tapping with toe, heel and the ball of the foot. (See also tap dance.)

Cante (singing)

When sung, the bulería has three or four octosyllabic lines. It is sometimes subdivided into bulerías al golpe and bulerías ligadas.  The former is slower while the latter is frantic.

There are many styles of Buleria depending on the region of Spain from which it originated. For example: Buleria de Lebrija, Buleria de Jerez (possibly the most commonly used style), Buleria de Cadiz, Buleria de Utrera etc.

See also
Premio al Toque por Bulerías

References

External links
Tomatito performs a bulerías in 1980 - one of the web's more popular bulerías videos
This is a Cuadro por Bulerías, a very festive palo flamenco

19th-century music genres
Flamenco styles
Spanish dances
Articles containing video clips
Spanish folk music
Spanish music

Bulerías


Arktis. je šesti studijski album norveškog progresivnog metal glazbenika Ihsahna. Album je 8. travnja 2016. godine objavila diskografska kuća Candlelight Records.

Popis pjesama

Osoblje

Ihsahn
 Ihsahn – vokali, gitara, bas-gitara, klavijature, produkcija
Ostalo osoblje
 Jens Bogren – miksanje, mastering
 Ritxi Ostáriz – dizajn

Dodatni glazbenici
 Matt Heafy – prateći vokali (na pjesmi 2)
 Einar Solberg – dodatni vokali (na pjesmama 1 i 10)
 Tobias Ørnes Andersen – bubnjevi
 Jørgen Munkeby – saksofon (na pjesmi 9)
 Robin Ognedal – dodatna gitara (na pjesmi 3)
 Nicolay Tangen Svennæs – dodatne orgulje (na pjesmi 3), klavijature
 Hans Herbjørnsrud – recitacija (na pjesmi 11)

Izvori

Albumi iz 2016.
Norveški glazbeni albumi

Arktis.


Natalie Joy Robb (Bellshill, Glasgow; 3 de diciembre de 1974) es una actriz escocesa, más conocida por interpretar a Moira Barton en la serie Emmerdale Farm.

Biografía
Es la menor de tres hermanos. Es muy buena amiga de la actriz Emma Atkins.

Carrera
Estuvo en la banda The Kinky People y cantó la canción «I Will Be There» con el grupo Absolutely. En 1997 lanzó el sencillo «Keep Your Love» con el grupo Partizan.

En 1995 interpretó a Kate McCready en el episodio "Legends", anteriormente había interpretado a Sheila MacIntosh en el episodio "Violent Delights" en 1992.

En 2001 se unió a la serie Doctors, donde interpretó a la doctora Jude Carlyle hasta 2004. En 2004 se unió apareció de forma recurrente en la serie The Bill, donde interpretó a una periodista que se hace pasar por la oficial de policía Andrea Dunbar hasta 2005. En 2006 interpretó a Gemma Clewes en la exitosa y aclamada serie británica EastEnders. En marzo de 2007, apareció en el programa Kitchen. Ese mismo año interpretó a Carla Vigo en Sea of Souls. En julio de 2008, apareció en la película The Shepherd: Border Patrol, donde interpretó a Ramona García. El 17 de julio de 2009, se unió a la exitosa serie británica Emmerdale Farm, donde interpretó a Moira Barton hasta ahora.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy > Celebrity News > Natalie J. Robb
 Natalie J. Robb on TV.com
 Natalie J. Robb plays Moira Barton

Actrices de televisión de Escocia

Natalie J. Robb


Amphoe Mae La Noi () est un amphoe de la province de Mae Hong Son, dans le nord de la Thaïlande

Histoire

Géographie

Démographie

Points d'intérêt

Références

Liens externes

Mae la Noi

Amphoe Mae La Noi


O ePrix de São Paulo é uma corrida da Fórmula E que ocorreu pela primeira vez em São Paulo, Brasil no dia 25 de março de 2023.

História
Na primeira temporada houve planos para uma corrida no Rio de Janeiro, mas não ocorreu devido a problemas técnicos. Anos depois Lucas di Grassi planejou um circuito no Parque do Ibirapuera, mas mudanças políticas impossibilitaram. Na terceira vez existiram planos de trazer a FE durante a temporada de 2017-18, mas um acordo só foi alcançado em 2022. O acordo foi alcançado entre a Prefeitura de São Paulo e a FE em 30 de abril de 2022. O contrato tem uma duração de 5 anos, com a possibilidade de extensão por outros cinco. O contrato foi ratificado e o contrato foi confirmado pela FIA no dia 29 de junho e oficializado no dia 13 de outubro de 2022.

A pista tem 3,5 quilômetros e usa boa parte do Circuito do Anhembi, originalmente usado pela Fórmula Indy entre 2010-13. A largada ocorre dentro do Sambódromo do Anhembi.

Resultados

Notas

Entrevista

EPrix de Fórmula E
Fundações em São Paulo na década de 2020

EPrix de São Paulo


Bravo (revista) puede referirse a:
 Bravo (revista de Bruguera)
 Bravo: revista de Alemania

Bravo (revista)


Grandes Sucessos de Elza Soares é um álbum de grandes êxitos da cantora e compositora brasileira Elza Soares, lançado em 1978 pela gravadora Tapecar.

Contexto
Elza Soares lançou quatro álbuns pela gravadora Tapecar entre 1974 e 1977. Esta fase foi considerada irregular pela crítica, com algumas canções de destaque em álbuns medianos. Esta fase também foi caracterizada por uma maior gravação de sambas com temáticas afro-brasileiras, impulsionadas pelo sucesso da cantora Clara Nunes.

Lançamento
Grandes Sucessos de Elza Soares foi lançado em 1978 pela Tapecar, reunindo músicas de destaque dos álbuns Elza Soares (1974), Nos Braços do Samba (1975), Lição de Vida (1976) e Pilão + Raça = Elza (1977). Além disso, a coletânea inclui "Salve a Mocidade", um dos maiores sucessos de Elza naquela década, e anteriormente disponível apenas como single.

Em abril de 2021, a coletânea foi lançada pela primeira vez nas plataformas digitais pela Deckdisc.

Faixas
A seguir lista-se as faixas, compositores e durações de cada canção de Grandes Sucessos de Elza Soares:

Álbuns de grandes êxitos de 1978
Álbuns de Elza Soares
Álbuns em língua portuguesa
Álbuns lançados pela Tapecar
Álbuns produzidos por Ed Lincoln

Grandes Sucessos de Elza Soares


Atlantik benekli yunusu (Stenella frontalis), Stenella cinsindeki beş yunus türünden biridir. Kuzey Atlas Okyanusu'nda Gulf Stream'de bulunur. Bu türün yaşlı üyelerinin gövdeleri üzerinde oldukça ayırtedici benekler yer alır.

Taksonomi
Atlantik benekli yunusu ilk olarak Cuvier tarafından 1828 yılında tanımlanmıştır. Bireylerin fiziksel biçimleri arasında önemli derecede farklılıklar olması nedeniyle uzmanlar uzun bir süre doğru taksonomik sınıflamanın ne olduğu konusunda kararsız kalmıştır. Şu anda tek bir tür tanınmaktadır ancak Florida yakınlarında bulunan büyük ve kendine özgü beneklere sahip bir varyant bir alttür olarak ve hatta kendine özgü bir tür olarak da sınıflandırılabilir.

Cope tarafından 1866'da yapılan sınıflamada bilimsel adı Stenella plagiodon olarak geçmiştir ancak bu isim günümüzde geçersizdir.

Fiziksel tanımlama

Atlantik benekli yunusunun deri rengi yaşı ilerledikçe oldukça farklılaşır. Yavru yunuslar tekdüze gri bir renktedir. Yavrular sütten kesildikten sonra beneklenmeye başlar. Genç yunusların karınlarında bazı koyu lekeler ve yanlarında da beyaz lekeler vardır. Sırtları ve sırt yüzgeçleri vücutlarının geri kalanından daha koyu bir gri rengindedir. Hayvan olgunlaştıkça lekeler daha yoğunlaşır ve tüm vücuda yayılır. Erişkinlikte vücut üzerinde beyaz lekeler oluşan siyah bir renk alır.

Yavru yunuslar doğduklarında 90–110 cm. boyunda olur. Erişkin erkekler 2,26 metre boyunda ve 140 kg. ağırlığındadır. Dişilerin boyu 2,29 metre ağırlığı da 130 kg. civarındadır. Kendilerinden daha küçük olan pantropik benekli yunusu ile karşılaştırıldıklarında daha dayanıklıdırlar. Pantropik benekli yunus ve afalina ile aynı bölgelerde bulunur.

Kendi cinsindeki diğer türler gibi Atlantik benekli yunusu da sosyal ve sokulgan bir hayvandır. Hızlı yüzer, teknelerin yanından gider ve havada akrobatik gösteriler yapabilir.

Popülasyon ve dağılım
Bu tür Atlas Okyanusu'nun ılıman ve tropikal alanlarına özgüdür. Gulf Stream'in batı ucunda, Florida ile Bermuda arasında oldukça yüksek oranda gözlemlenmişlerdir. Meksika Körfezi'nde de yaşarlar. Daha az sıklıkla da olsa Azorların ve Kanarya Adaları'nın açıklarında da görülürler. Kuzeyde ise Cape Cod ile İspanya'nın güneybatı ucu arasındaki hat boyunca görülebilirler. Güneyde ise Brezilya'da Rio Grande do Sul ile Afrika'nın batısına kadar bulunurlar ancak bu bölgedeki dağılımları çok iyi anlaşılamamıştır.

Yaklaşık yirmi yıl kadar önce Bahamalar'da 80 civarında Atlantik benekli yunusu vardı. Günümüzde aynı yerde yaklaşık 200 yunus bulunmaktadır. Bulundukları bölgede yaşayan diğer yunuslara benzerlikleri nedeniyle Atlantik benekli yunusunun popülasyonunu tam olarak belirlemek oldukça zordur. Mantıklı bir tahmin ile bu sayının 100.000 civarında olduğu düşünülmektedir.

İnsan ile etkileşim
Bazı Atlantik benekli yunusları, özellikle de Bahamalar'da bulunanlar insan ile temasa alışmıştır. Buralarda yunusları izlemek ve birlikte yüzmek için özel turlar düzenlenmektedir.

Atlantik benekli yunusları zıpkın ile balık avlayanlara hedef olmakta ve her yıl bazı yunuslar balık ağlarına takılmaktadır. Ancak bunların bu türlerin hayatta kalmasını etkilemediği düşünülmektedir.

Notlar
 Balinalar Uzmanlık Grubu (1996). Stenella frontalis.  2006 IUCN Kırmızı Liste. IUCN 2006. 2 Ocak 2007'de erişildi. Bilgibankası girişinde bu türün neden eksik bilgi sınıfında listelendiği açıklanmaktadır.
 Whales Dolphins and Porpoises, Mark Carwardine, Dorling Kindersley Handbooks, ISBN 0-7513-2781-6
 National Audubon Society Guide to Marine Mammals of the World, Reeves, Stewart, Clapham and Powell, ISBN 0-375-41141-0

Durumu belirsiz hayvanlar
Stenella
Atlas Okyanusu'ndaki balinalar
Meksika Körfezi biyotası

Atlantik benekli yunusu


An Eriochrysis filiformis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tarciso S. Filgueiras. An Eriochrysis filiformis in nahilalakip ha genus nga Eriochrysis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriochrysis (Poaceae)

Eriochrysis filiformis


Yokohama ( Yokohama-shi), Japonya'nın Kanagawa prefektörlüğünün merkezi ve en büyük şehridir. Şehir Tokyo Körfezi'nin batısında ve Tokyo'nun yaklaşık 30 km güneyinde yer almaktadır.

Yokohama 3,7 milyon nüfusu ile Japonya'nın Tokyo'dan sonraki ikinci büyük şehridir. Yokohama, 19. yüzyılın ortalarında Japonya'nın dışa açılmasıyla birlikte hızla gelişerek ülkenin önemli bir liman kenti hâline geldi ve günümüzde Kobe, Osaka, Nagoya, Hakata, Tokyo ve Chiba ile birlikte ülkenin en önemli limanlarından biridir. Tokyo ile birlikte Keihin Sanayi Bölgesi'nin (京浜工業地帯 Keihin Kōgyō Chitai) merkezi ve Japonya'nın önemli ticaret merkezlerinden biridir.

Tarihçe

19. yüzyılın ortalarına kadar Kanagawa (神奈川) adlı bir kasaba mevcuttu. 8 Temmuz 1853'te Tuğamiral Matthew Calbraith Perry komutasındaki Amerika Birleşik Devletleri Doğu Hint Donanmasına ait 4 Kuro Fune (黒船 Siyah Gemi; Savaş gemisi)' Tokyo Körfezinin girişinde bulunan Uraga'ya (günümüzde Yokosuka şehrinin Uraga mahallesi) gelerek ülkeyi dışarıya açmasını istemiştir. Perry donanması müzakerenin sonucu zamanı tanıyarak Japonya'yı terk etmiştir. 13 Şubat 1854'te Perry komutasındaki 7 Kuro Fune Kanazawa'ya (günümüzde Yokohama'nın Kanazawa semti) gelerek antlaşmanın imzalanmasını talep etmiş ve 3 Mart'ta Kanagawa Antlaşması (ya da Japon-Amerikan Dostluk Antlaşması 日米和親条約 Nichibei Washin Jōyaku) imzalanmıştır. Bu antlaşmaya göre Shimoda ve Hakodate olmak üzere iki liman açılmıştır.

Daha sonra 29 Temmuz 1858'de imzalanan Japon-Amerikan Dostluk ve Ticaret Antlaşması (日米修好通商条約, Nichibei Shūkō Tsūshō Jōyaku) gereğince Yokohama 4 Temmuz 1859'de Nagasaki (長崎, 4 Temmuz 1859), Hakodate (箱館 ya da 函館 31 Mart 1854 tarihli Kanagawa Antlaşmasıyla zaten açıktı), Niigata (新潟, 1 Ocak 1860), Hyōgo (兵庫, 1 Ocak 1863) ile birlikte yurt dışına karşı açılacaktı.

Ancak Japonya hükûmeti Kanagawa kasabasının karşısındaki Yokohama köyü'nde (şu anki Minato Mirai 21 bölgesi) acilen bir limanı inşa etmiş ve Kanagawa'nın yerine bu limanı (Yokohama limanı) açmıştır. Aynı şekilde Hyōgo yerine Kōbe limanını açmıştır. Amerika buna şikâyette bulunduysa da Japonya Yokohama'nın bulunduğu prefektörlük Kanagawa olarak, Kōbe'nin bulunduğu prefektörlük Hyōgo olarak adlandırmış ve böylece durumu meşrulaştırmıştır.

Meiji döneminin ülkedeki tecretin kalkmasının ardından Yokohama da önemli bir liman olarak hızla büyümüştür.

İklim

İdari bölümler
Yokohama idari olarak 18 semte ayrılmaktadır (ku):
 Aoba-ku
 Asahi-ku
 Hodogaya-ku
 Isogo-ku
 Izumi-ku
 Kanagawa-ku
 Kanazawa-ku
 Kōhoku-ku
 Kōnan-ku
 Midori-ku
 Minami-ku
 Naka-ku
 Nishi-ku
 Sakae-ku
 Seya-ku
 Totsuka-ku
 Tsuzuki-ku
 Tsurumi-ku

Ekonomi ve altyapı
Şehrin, özellikle nakliye, biyoteknoloji ve yarı iletken sanayilerinde güçlü bir ekonomik temeli vardır. Nissan, 2010 yılında merkezini Chūō, Tokyo'dan Yokohama'ya taşıdı.

Yokohama'nın kişi başına GSYİH'sı (Nominal) 30,625 dolardı (1$=¥120.13).

2016 itibarıyla, Yokohama şehrinde toplam üretim 13.56 milyar yen'e ulaştı. Yerel eyaletlere kıyasla Shizuoka ve Hiroşima Eyaletleri arasında yer alır. 26. sırada yer alan Macaristan ile OECD ülkeleri arasında 27. sırada yer alan Yeni Zelanda arasındadır. Genellikle, birincil sanayi %0.1, ikincil sanayi %21.7 ve üçüncül sanayi %82.3'tür. Birincil sanayi oranı düşük, ikincil sanayi ve üçüncül sanayi oranı yüksektir. Yönetmelikle belirlenmiş diğer şehirlerle karşılaştırıldığında, Osaka'nın yaklaşık %60'ı kadardır, bu ise neredeyse Nagoya ile aynıdır. Ekli tabloda da görüldüğü gibi, birkaç merkez ofisi şirketi yoktur, bununla bağlantılı olarak büyük blok tipi şirketlerin (JR, NTT, elektrik, gaz, büyük ticari yayıncılar, vb.) olmaması da etkili oldu.

Dökümü, birincil endüstri için 11.9 milyon yen (%0,1), ikincil endüstri için 2.75 milyar yen (%21,7) ve üçüncül endüstri için 10.44 milyar yen (%82,3)'dir. Devletin belirlediği diğer şehirlerle karşılaştırıldığında, birincil sanayinin miktarı, ikincil sanayinin inşaat sanayisinin oranı ve üçüncül sanayinin gayrimenkul endüstrisinin oranı büyüktür ve finans, sigorta, toptan satış ve üçüncül sanayinin perakendeciliği sanayi ve hizmet endüstrisinin oranı küçüktür ancak üçüncül sanayi Nagoya ile hemen hemen aynıdır.

Merkezi Yokohama'daki büyük şirketler

Kardeş şehirler
Yokohama'nın aşağıdaki şehirler ile kardeş şehir anlaşması bulunmaktadır.
  Aguascalientes, Meksika
  Frankfurt, Almanya
  Köstence, Romanya
  Lyon, Fransa
  Manila, Filipinler
  Mumbai, Hindistan
  Odessa, Ukrayna
  San Diego, ABD
  Şanghay, Çin
  Taipei, Tayvan
  Vancouver, Kanada

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yokohama


تومويوكي شيمورا (志村知幸 شيمورا تومويوكي) هو مؤدي أصوات ياباني ولد في 12 ديسمبر 1963 في هيتاتشي، إيباراكي.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 داركر ذان بلاك: المقاول الأسود - يوسكي سايتو
 داركر ذان بلاك: جوزاء النيزك - يوسكي سايتو
 فانتوم: ريكوييم فور ذا فانتوم - دايسكي غودو
 كيكايشي - أستاذ كوروسو، ماكابي إيتّوساي
 المتحولون سايبرترون - لاندماين
 خيميائي الفولاذ - هايمانس بريدا
 خيميائي الفولاذ: فل ميتال ألكيميست - جيرسو
 المقيم الأبدي - توغيشي
 هاجيمي نو إيبو New Challenger - موريس ويست
 سكول رمبل - نوبورو تينّوجي
 ديفل ماي كراي - كلود
 سباق التحدي - مايكل تشين
 غينتاما - أونكي
 أسطول الزجاج - فنسنت سفورزا
 كوكب ملك الوحوش - يوكي
 وولفز راين - خادم جاغارا
 برج درواغا 〜the Aegis of URUK〜 - مارف
 لاينباريل الحديدي - ديميتري ماغاروف
 ساندز أوف ديستراكشن - مالك المتجر
 كوراو فانتوم ميموري - دوغ
 ميجامان ستار فورس - المفتش كوبر
 إير جير - تي غونزو
 إيوريكا سفن - جوبز
 خادم الصفر - جان
 سكرابد برنسس - يوما كاسول
 جاينت كيلينغ - زيلبيرتو
 باكومان - تاكورو ناكاي
 إينيشال دي Fourth Stage - قائد البوسوزوكو السابق
 هايسكول اوف ذا ديد - رائد فضاء
 آيرون مان - إيتشيرو ماسودا
 ناروتو شيبودن - جاكو
 غوسيك - البارون روبرت دو جيلي
 أوساغي دروب - هيداكا
 غيلتي كراون - غوين
 ماغي: The Labyrinth of Magic - إس ناندو
 ماغي: The Kingdom of Magic - إس ناندو
 هجوم العمالقة - كيتز فيرمان
 بليتش - يوكو-تشين
 باك مان ومغامرات الأشباح - أودرول
 فرسان التنكاي - والد غورين ناش، رو
 جبهة حاجز الدم - آرتي
 مغامرة جوجو الغريبة: الماس لا ينكسر - كيتشو نيجيمورا
 المحقق كونان - جينسكي نيندا (مأساة المرأة الحمراء)

أوفا أنمي
 سينت سيا: ذا لوست كانفاس - ديدلي بيتل ستاند
 البدلة المتنقلة جاندام يونيكورن - هيلم كونفرس

أفلام أنمي
 فيلم خيميائي الفولاذ: محتل شامبالا - هايمانس بريدا
 سلسلة أفلام توا نو كوؤن
 توا نو كوؤن: الفصل الأول «البتلة الرغوية» - رئيس التقنيين
 توا نو كوؤن: الفصل الثاني «رقصة الفوضى» - رئيس التقنيين
 توا نو كوؤن: الفصل الثالث «عقوبة الأوهام» - رئيس التقنيين
 توا نو كوؤن: الفصل الرابع «القلق القرمزي» - رئيس التقنيين
 توا نو كوؤن: الفصل الخامس «عودة القاهر» - رئيس التقنيين
 توا نو كوؤن: الفصل السادس «الأبد الأبدي» - رئيس التقنيين

أدواره في الدبلجة اليابانية
 لوست - مايكل داوسون
 جزيرة المصراع - تشاك أول
 ساكر بنش - بلو جونز

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو أداء صوتي يابانيون
مواليد 1963
مواليد في هيتاتشي (إيباراكي)

تومويوكي شيمورا


José Alfredo Holtreman Roquette, plus connu sous le nom de José Alvalade (né le  à Lisbonne et mort le  dans la même ville), est un dirigeant portugais de football.

Il est l'un des fondateurs du Sporting Clube du Portugal au début du , avec les frères Stromp, Henrique de Almeida Leite Junior et les frères Gavazzo.

Biographie

Jeunesse
Issu de l'aristocratie lisboète, il s'intéresse au monde du sport dès le plus jeune âge, et devient d'une association sportive connue sous le nom de Campo Grande Football Club (surtout connue pour sa section de danse et ce malgré son nom).

Il étudie la médecine à la Harvard Medical School durant trois ans, abandonnant ensuite son rêve de devenir médecin à cause de son dégoût du sang et de la mort.

Sporting
En , José Alvalade (qui pratique le football, le cricket et le tennis) exprime l'intention de former un nouveau club, avec le soutien de plusieurs membres du Campo Grande Football Club et l'aide financière de son grand-père, le vicomte d'Alvalade, qui les supervise et se charge de trouver le terrain disponible pour la construction du stade, qui couvre alors les zones actuelles de Lumiar, Campo Grande et Alvalade à Lisbonne.

Son grand-père devient alors le premier président du club qui est finalement fondé le . José Alvalade est quant à lui le premier membre du club, ainsi que le premier vice-président et directeur sportif.

En , il devient le troisième président du club (succédant à Caetano Pereira), poste qu'il occupe jusqu'en  (il quitte le poste en raison de désaccords avec les membres du conseil d'administration).

Il meurt à l'âge de 33 ans le , victime de la grippe espagnole.

Hommages et postérité
Il a donné son nom à l'Estádio José Alvalade XXI, stade du club qu'il a fondé.

Naissance à Lisbonne
Naissance en octobre 1885
Décès en novembre 1918
Décès à 33 ans
Mort de la grippe espagnole
Décès à Lisbonne
Dirigeant portugais de football
Dirigeant du Sporting Clube de Portugal

José Alvalade


List of military corps — List of British corps in the First World War

This is a list of British army corps that existed during the First World War. Most of the corps operated on the Western Front.

Infantry

 I Corps – original BEF
 II Corps – original BEF
 III Corps – formed in France 1914
 IV Corps – formed in Belgium 1914, transferred to BEF
 V Corps – formed in France 1915
 VI Corps – formed in France 1915
 VII Corps – formed in France 1915
 VIII Corps – formed in Gallipoli 1915, moved to France
 IX Corps – formed in Gallipoli 1915, moved to France
 X Corps – formed in France 1915
 XI Corps – formed in France 1915, moved to Italy 1917
 XII Corps – formed in France 1915, moved to Salonika
 XIII Corps – formed in France 1915
 XIV Corps – formed in France 1916, moved to Italy 1917
 XV Corps – formed in Egypt 1915, reformed in France 1916
 XVI Corps – formed in Salonika 1916
 XVII Corps – formed in France 1916
 XVIII Corps – formed in France 1917
 XIX Corps – formed in France 1917
 XX Corps – formed in Palestine 1917
 XXI Corps – formed in Palestine 1917
 XXII Corps – formed in France 1917
 XXIII Corps – formed in England 1918

Cavalry/Mounted
 Cavalry Corps
 Desert Mounted Corps - formed in Palestine

See also
Egyptian Camel Transport Corps
Indian Labour Corps
Macedonian Mule Corps
Chinese Labour Corps
Maltese Labour Corps
Imperial Camel Corps
Labour Corps
Lists of World War I topics
List of British corps in World War II

External links
British Corps in the Great War

Corps of World War I
War
British corps


An Rhipidoglossum candidum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Phillip James Cribb, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karlheinz Senghas. An Rhipidoglossum candidum in nahilalakip ha genus nga Rhipidoglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rhipidoglossum

Rhipidoglossum candidum


Botswanas fodboldlandshold repræsenterer Botswana i fodboldturneringer og kontrolleres af Botswanas fodboldforbund.

Fodboldlandshold i Afrika

Botswanas fodboldlandshold


Dünya Kadınlar Günü, Birleşmiş Milletler tarafından bu şekilde tanımlanmış olarak her yıl 8 Mart'ta kutlanan uluslararası bir gündür. İnsan hakları temelinde kadınların siyasi ve sosyal bilincinin geliştirilmesine, ekonomik, siyasi ve sosyal başarılarının kutlanmasına ayrılmaktadır. Dünya Kadınlar Günü, kadın hakları hareketinde bir odak noktasıdır.

Amerika Sosyalist Partisi, 28 Şubat 1909'da New York'ta bir "Kadınlar Günü" düzenledikten sonra, 1910 Uluslararası Sosyalist Kadın Konferansı her yıl bir "Kadınlar Günü" düzenlenmesini önerdi. 1917'de Sovyet Rusya'da kadınlar oy hakkı kazandıktan sonra 8 Mart ulusal bayram oldu. Kadınlar Günü, 1967'de feminist hareket tarafından benimsenene dek ağırlıklı olarak sosyalist hareketler ve komünist ülkeler tarafından kutlandı. 1975'te Birleşmiş Milletler tarafından kutlanmaya başlandı. Birleşmiş Milletler Genel Kurulunun 16 Aralık 1977 yılında aldığı kararı ile üye ülkeler kendi geleneklerine ve tarihlerine uygun bir günü Uluslararası Kadın Hakları ve Uluslararası Barış Günü ilan etmeye davet edildi.

Günümüzde Dünya Kadınlar Günü bazı ülkelerde resmî tatildir, bazı ülkelerde ise büyük ölçüde görmezden gelinir. Bazı ülkelerde protesto günüdür, bazılarında ise kadınlığı kutlayan bir gündür.

Tarihçe
26-27 Ağustos 1910 tarihinde Danimarka'nın Kopenhag kentinde toplanan 2. (Sosyalist) Enternasyonal'e bağlı Uluslararası Sosyalist Kadınlar Konferansı'nda Almanya Sosyal Demokrat Partisi delegeleri Clara Zetkin, Kate Duncker ve arkadaşları bundan böyle her yıl bir "Kadınlar Günü" düzenlenmesi önerisini getirdi ve öneri oybirliğiyle kabul edildi. İlk yıllarda belirli bir tarih saptanmamıştı.

1921'de Moskova'da düzenlenen 3. (Komünist) Enternasyonal 3. Kongresine bağlı Uluslararası Komünist Kadınlar Konferansı'nda o dönem ağırlık kazanan "sınıfa karşı sınıf" politikalarının etkisiyle "Dünya Emekçi Kadınlar Günü" adı benimsendi. Ancak, 1930'lu yıllarda "faşizme karşı birleşik cephe" politikalarına geçiş sürecinde tekrar ilk baştaki "Dünya Kadınlar Günü" adına dönüldü. Bu değişiklik daha sonra kadın örgütlenmesi alanına da yansıdı ve sosyalizmi veya komünizmi hedefleyen ve sadece "işçi/emekçi kadınlar" ya da "sosyalist/komünist kadınlar" ile sınırlı bir örgütlenme anlayışı da terk edilerek 1945'te Uluslararası Demokratik Kadın Federasyonu kuruldu.

"Dünya Kadınlar Günü" olarak 8 Mart gününün belirlenmesine kaynaklık eden olay konusunda ise muhtelif tartışmalı iddialar mevcuttur. Bunlardan biri, Rusya'da çarlığın yıkılmasına yol açan 1917 Şubat Devrimi'nin 8 Mart günü yapılan kadın yürüyüşü ve grevleri ile başlamış olması, bir diğeri 8 Mart 1908'de ABD'nin New York kentinde çoğu sosyaIist olan kadın işçilerin öncülüğünde sendikal haklar ve kadınlara oy hakkı talepleriyle düzenlenen miting, başka biri ise 8 Mart 1857'de yine ABD'nin New York kentindeki bir tekstil fabrikasında grevci işçilere polisin saldırması, işçilerin fabrikaya kilitlenmesi, arkasından da çıkan yangında işçilerin kurulan barikatlar nedeniyle kaçamamaları sonucunda 120 kadın işçinin ölmesi, ve yine bir başkası ise, bununla çok paralellik arz eden, ancak gerek Dünya Kadınlar Gününün ilk kararlaştırıldığı 1910'dan gerekse ilk uluslararası kutlamaların düzenlendiği 19 Mart 1911'den sonra hiç bahsi geçmeyip çok sonraları ileri sürülen, 25 Mart 1911'de New York'ta gerçekleşmiş Triangle Gömlek Fabrikası yangını'dır. Birleşmiş Milletler'in resmî web sitesinin konuyla ilgili sayfasında 8 Mart gününün seçilmesine kaynaklık eden olay olarak Rusya'da Çarlığa son veren 1917 Şubat Devrimi'nin Gregoryen takvime göre 8 Mart günü kadınların protesto eylemleri ve grevleri ile başlamış olduğuna işaret edilmektedir.

Birinci ve İkinci Dünya Savaşı yılları arasında sosyalizmin yayılmasından çekinen bazı ülkelerde anılması yasaklanan Dünya Kadınlar Günü, 1960'lı yılların sonunda Amerika Birleşik Devletleri'nde gerçekleşen çeşitli gösterilerde anılmaya başlanmasıyla Batı Bloku ülkelerinde daha güçlü bir şekilde gündeme geldi. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, 16 Aralık 1977 tarihinde 8 Mart'ın "Dünya Kadınlar Günü" olarak anılmasını kabul etti.

Türkiye'de 8 Mart
Türkiye'de 8 Mart Dünya Kadınlar Günü ilk kez 1921 yılında, iki komünist kız kardeş Rahime Selimova ve Cemile Nuşirvanova'nın girişimi ile gerçekleştirildi. Bu tarihten sonra yıllar boyunca 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kutlamalarına izin verilmedi. 1975 yılında "Birleşmiş Milletler Kadın On Yılı" ilan edildi. Türkiye de bu kapsamda yer aldığı için 1975 yılında Türkiye'de "Kadın Yılı Kongresi" yapıldı.

8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nün 1975 yılında kutlanmaya başlamasında İlerici Kadınlar Derneği'nin faaliyetleri de etkili oldu. Böylece 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kapalı ortamlardan sokaklara ve meydanlara çıktı. İlerici Kadınlar Derneği, işçi sınıfı ile kadınları bir araya getirerek haklarını aramaya çağıran bir sivil toplum örgütüydü. Kurulduğu andan itibaren kısa sürede yurt çapında 33 şube ve 35 temsilcilik aracılığıyla 15 bine yakın üyeye sahip oldu. "Kadınların Sesi" adlı yayın organı ile 35 bin kişiye ulaşabiliyordu.

12 Eylül Darbesi'nden sonra tekrar askerî cunta yönetimi tarafından dört yıl süreyle hiçbir kutlama yapılmasına izin verilmedi.

1984'ten itibaren her yıl çeşitli kadın örgütleri tarafından kutlanmaya devam edilmektedir. Bu yeni dönemin temel farkı, eskiden sadece sosyalist kesimin sahiplendiği bu günün artık hemen tüm kadın kuruluşlarının yanı sıra adeta resmî bayram gibi devlet yetkilileri ve kurumları tarafından da kutlanmaya, hatta şirketlerin de reklam ve pazarlama faaliyetleri ile buna katılmaya başlamasıdır. Öte yandan, günümüz Türkiye'sinde 8 Mart'ı Komintern'in 1920'li yıllardaki "sınıfa karşı sınıf" politikalarının bir yansıması olarak adlandırıldığı şekilde, "Dünya Emekçi Kadınlar Günü" olarak kutlayanlar da olduğu görülmektedir.

2003 yılında yurt çapındaki çeşitli Dünya Kadınlar Günü kutlamaları arasında Taksim'de başlayan ve her yıl 8 Mart'ta tekrarlanan Feminist Gece Yürüyüşü sonraki yıllarda başka şehirlerde de yapılmaya başladı.

2014 yılında İstanbul Valiliği tarafından Taksim Meydanı ve İstiklal Caddesi'nin yürüyüş ve miting yapılabilecek yerler listesinden çıkarılmasından sonra 8 Mart günü İstiklal Caddesi'nde Feminist Gece Yürüyüşü yapılmaya birkaç yıl devam edildiyse de 2019 yılında polis İstiklal Caddesi'nde toplanan binlerce kişinin yürüyüş yapmasını engelledi. Önceki yıllarda olduğu gibi yürüyüş yapmakta ısrar eden kalabalık göz yaşartıcı gaz ve plastik mermiler kullanılarak dağıtıldı. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, hükûmet yetkilileri ve Milliyetçi Hareket Partisi başkanı Devlet Bahçeli tarafından İstiklal Caddesinin girişindeki Taksim mescidinden okunan yatsı ezanı sırasında slogan ve ıslıklara devam edilerek ezanın protesto edildiği, ezana saygısızlık edildiği iddialarında bulunuldu. Kadın örgütleri ise söz konusu iddiaları yalanladı. 10 Mart akşamında bir grup "Ezana uzanan eller kırılsın" sloganlarıyla Taksim'de bir gösteri yapmak istedi fakat polis göstericileri müdahale ederek dağıttı.

Kaynakça

Genel
 Genel Sekreterlik (BM) kadına karşı şiddetin ayrıntılı araştırması (2006) (A/61/122/Add.1)Vlachova, Marie and Biason, Lea, Eds. (2004) Women in an Insecure World: Violence Against Women – Facts, Figures and Analysis. Geneva Centre for the Democratic Control of Armed Forces (BM sitesinden tercümedir, kullanım koşulları http://www.un.org/terms.htm 'dedir.)
Özel

Feminizm
Amerika Birleşik Devletleri tarihi
Özel günler
İnsan hakları
Birleşmiş Milletler günleri
Sovyetler Birliği tarihi
Rusya tarihi
Kızıl Ordu
Sovyetler Birliği'ndeki olaylar
Mart'ta belirli gün ve haftalar
Rusya'da bayramlar
Anma günleri
Kore'de bayramlar
Sovyetler Birliği'nde bayramlar
Ukrayna'da bayramlar
1909'da kurulan yinelenen olaylar
Sosyalizm tarihi

Dünya Kadınlar Günü


Knjige u 1973. godini.

Stranica obuhvaća samo važne odnosno značajne umjetničke, znanstvene, kronike, zakonske i sl. knjige.
Obuhvaća i ako je objavljen prijevod i/ili pretisak nakon više desetljeća, stoljeća i tisućljeća.
Može se posebno navesti kad je napisana i kad je objavljena, jer nije rijetko veliko vremensko odstupanje dok je važna knjiga bila samo u rukopisu do vremena tiskane objave.

Hrvatska i u Hrvata

Svijet
 The dynamics of the Ye'cuana (Maquiritare) political system: Stability and crises (IWGIA-document ; 12), N Arvelo de Jimenez. Izdavač: IWGIA. 24 stranice

Izvori

Godine 20. stoljeća
1973.

Knjige u 1973.


Silabarul Bété este un sistem de scriere creat pentru scrierea limbii bété din Coasta de Fildeș (țară din Africa) în anii '50 de artistul Frédéric Bruly Bouabré.

Silabarul constă în aproximativ 440 de pictograme, care reprezintă scene din viață și care stau la baza cuvintelor monosilabice ale limbii bété. Bouabré a creat acest sistem de scriere pentru a ajută populația bété să-și citească propria limbă.

Referințe

Smith, Roberta, "ART REVIEW; A Bonding of Different Cultures," New York Times, 9 decembrie 1994
First Run Icarus Films (brochure) "Bruly Bouabré's Alphabet: A Film by Nurith Aviv"
Dia Center for the Arts press release 9/3/94, "WORLDS ENVISIONED: ALIGHIERO E BOETTI AND FRÉDÉRIC BRULY BOUABRÉ"

Legături externe
Smith, Roberta, "ART REVIEW; A Bonding of Different Cultures," New York Times, 9 decembrie 1994
First Run Icarus Films (brochure) "Bruly Bouabré's Alphabet: A Film by Nurith Aviv"
Dia Center for the Arts press release 9/3/94, "WORLDS ENVISIONED: ALIGHIERO E BOETTI AND FRÉDÁRIC BRULY BOUABRÉ"

Coasta de Fildeș
Lingvistică
Bété

Silabarul Bété


عبد الله السماوي (1946-2009) قيادي إسلامي مصري بارز، يعد من الرعيل الأول المؤسس للتيار الجهادي الحديث في مصر، سواء تلك التي سلكت نهج العنف أو تبنت المنهج السلمي حيث كان يطوف أرجاء البلاد بغرض الدعوة والحث على إحياء التمسك بالشريعة. ارتبط اسم السماوي بجماعة حملت اسمه، وارتكبت حوادث الاعتداء الشهيرة على أندية الفيديو في الثمانينات من القرن الماضي، لكنه نفى أن يكون هو من وجهها، وجماعة السماوي كما كان يصفها بأنها مجموعة من الإخوة قاموا على التعاون علي البر والتقوى والاعتصام بحبل الله والعمل على إقامة الدين، دعوة الناس إليه.

حياته

ولد طه أحمد السيد – اسمه الحقيقي – عام 1946 ببلدة درنكة بمحافظة أسيوط في صعيد مصر، وحصل علي الثانوية العامة، ولم يكمل دراسته الجامعية بسبب اعتقاله، إذ كانت أولى المرات التي اعتقل فيها في عمر لا يتجاوز 15 عاماً، وبعدها بحوالي 4 سنوات اعتقل مجددا في عام 1966، واتهم بالانتماء إلى جماعة الإخوان المسلمين وظل معتقلا لمدة خمس سنوات. والتقى خلال تلك الفترة بقيادات من الإخوان، ومنهم محمد قطب شقيق سيد قطب، وحسن الهضيبي، ومصطفى مشهور. وورد اسمه في قرار سبتمبر (أيلول) الشهير الذي أصدره الرئيس السادات عام 1981، ولم يخرج مع من خرجوا بعد تولي الرئيس المصري حسني مبارك وظل في المعتقل لمدة ثلاث سنوات ليخرج في العام 1984، لكن بمجرد خروجه بعامين (1986) اتهم بالوقوف وراء حادثة إحراق نوادي الفيديو الشهيرة التي كانت تتم بالتوازي مع الأعمال الإرهابية التي وقعت خلال الثمانينات والتسعينات من القرن الماضي، والتي نفذها شباب ينتمون لجماعته.
وقضى السماوي سنوات عمره الأخيرة تحت الإقامة الجبرية بمنزله بحي عابدين، وجرى اعتقاله عدة مرات بين الحين والآخر، كان آخرها في نوفمبر (تشرين الثاني) 2007 حينما اتهم بمحاولة إحياء جماعة محظورة.
وكان السماوي عضوا في حزب العمل المجمد، وآخر ظهور له كان في شهر مايو (أيار) من العام 2008 أثناء احتفال أقيم في نقابة الصحافيين المصريين.

وفاته

توفي يوم الأربعاء 7 يناير 2009 عن عمر يناهز 63 عاما.

قالوا عنه

 قال الدكتور كمال حبيب، الباحث في شأن الجماعات الإسلامية: «كان يتبنى في الستينات والسبعينات فكرة الانسحاب من المجتمع»، لكنه تراجع عن معظم تلك الأفكار، وراح ينتقد تيار العنف، ولم يكن له تنظيم محدد بل كان يفضل الدعوة. وأشار إلى أن السماوي كان يمثل البوابة الرئيسية للتأسيس الفكري للتيار السلفي الجهادي المعاصر، وقال: كان معارضا للدولة الناصرية ويصفها بأنها دولة الجاهلية.
 قال ضياء رشوان، المحلل السياسي والباحث في شأن الجماعات الإسلامية: موت السماوي هو أول اختفاء طبيعي لأحد مؤسسي التيار الجهادي في البلاد والذي يتزامن مع خفوت ذلك التيار في مصر في الوقت الحالي.
 قال عنه فضيلة الشيخ العلامة المُحَدِّث أبو إسحاق الحويني: كان رَجُلاً حَسَنُ الخُلُق جداً، و قَلَ من رأيت في مثل اخلَاقِهِ و حِلمِه مع اختلافنا معه في كثير من المسائل. و قال أيضاً: عرفناه حافظاً لكتاب الله -عز و جل-، وكان لا يتكلم إلا اللغة العربية الفصحى فقط.

المراجع
 جريدة الشرق الأوسط

إسلاميون مصريون
مواليد 1946
وفيات 1430 هـ
وفيات 2009

عبد الله السماوي


Le diocèse de Sertei (en latin : Dioecesis Serteitana ) est un siège supprimé et titulaire de l'Église catholique.

Histoire
Le Sertei, identifiable à Kherbet-Guidra dans l'actuelle Algérie dans la commune de Khelil, est un ancien siège épiscopal de la province romaine de Mauritanie Sitifense.

Des fouilles archéologiques ont mis au jour les vestiges d'une basilique chrétienne, construite hors les murs et entourée d'un cimetière, datant de la première moitié du Ve siècle et détruite par un incendie à une époque indéterminée.

Il y a trois évêques documentés de ce diocèse africain. Le donatiste Maximien participe à la conférence de Carthage de 411, qui réunit les évêques catholiques et donatistes d'Afrique romaine ; le catholique Félix, bien qu'il soit présent à Carthage, n'a pas pu assister à la conférence en raison d'une maladie du pied, mais a été inscrit parmi les personnes présentes par Alypius de Thagaste.

Le troisième évêque connu est Victorinus (Vittorino), dont le nom figure à la 28e place dans la liste des évêques de Mauritanie Sitifense convoqués à Carthage par le roi vandale Unerico en 484 ; Vittorino était déjà mort lorsque cette liste a été dressée.

Depuis 1933, le Sertei compte parmi les sièges épiscopaux titulaires de l'Église catholique. Le siège est vacant depuis le 14 mars 2022.

Chronologie

Évêques résidents

 Félix † (mentionné en  411 )
 Maximien † (mentionné en 411 ) (évêque donatiste )
 Vittorino † (avant 484 )

Évêques titulaires

 Thomas Niu Hui-ching † (12 janvier 1943 - 11 avril 1946 nommé évêque de Yanggu )
 John David Hubaldus Lehman, CIM † (12 février 1948 - 16 janvier 1967 décédé)
 Luis Armando Bambaren Gastelumendi, SI † (1er décembre 1967 - 2 juin 1978 nommé prélat de Chimbote )
 Agustín Alejo Román Rodríguez † (6 février 1979 - 11 avril 2012 décédé)
 Irineu Roman, CSI (8 janvier 2014 - 6 novembre 2019 nommé archevêque de Santarém )
 Martin Laliberté, PME (25 novembre 2019 - 14 mars 2022 nommé évêque de Trois-Rivières )

Notes

Bibliographie

    Pie Bonifacius Gams, Série episcoporum Ecclesiae Catholicae, Leipzig, 1931, p. 468
    Stefano Antonio Morcelli, Africa christiana, tome I, Brescia, 1816, p. 275
 Henri Jaubert, Anciens évêchés et ruines chrétiennes de la Numidie et de la Sitifienne, in Recueil des notices et mémoires de la Société archéologique de Constantine, vol. 46, 1913, p. 130
 Anatole Toulotte, Géographie de l'Afrique chrétienne. Maurétanies, Montreuil-sur-mer, 1894, pp. 232-233
 Joseph Mesnage, L'Afrique chrétienne, Paris, 1912, p. 300-301
 André Mandouze, Prosopographie chrétienne du Bas-Empire, 1. Prosopographie de l'Afrique chrétienne (303-533), Paris, Éditions du Centre National de la Recherche Scientifique, 1982

Liens externes

  La sede titolare nel sito di www.catholic-hierarchy.org
  La sede titolare nel sito di www.gcatholic.org

Siège titulaire en Algérie
Diocèse de Trois-Rivières

Diocèse de Sertei


Alexander Gérard (* 2. Dezember 1949 in New York City, USA) ist ein deutscher Architekt und Immobilien-Projektentwickler.

Leben
Alexander Gérard entstammt einer Berliner Hugenotten-Familie und wuchs zunächst in den USA und dann in Europa auf. Nach Schulbesuchen in der Schweiz, England und Schottland und dem Abschluss des Abiturs in Deutschland absolvierte er ab 1968 ein Architekturstudium an der Eidgenössischen Technischen Hochschule Zürich, welches er im Jahre 1973 als Dipl.-Architekt ETH abschloss.

Gérard belegte unter anderem im Herbstsemester 1970 das Seminar Ökonomische Kriterien für Planungsentscheidungen (eine Untersuchung über die Bedingungen und Ursachen der Wohnungsnot) bei Gastdozent Jörn Janssen. Als Teil des Autorenkollektiv an der Architekturabteilung der ETH Zürich veröffentlichte Gérard nach Janssens Entlassung die Ergebnisse des Seminars unter dem Titel Göhnerswil, Wohnungsbau im Kapitalismus – Eine Untersuchung über die Bedingungen und Auswirkungen der privatwirtschaftlichen Wohnungsproduktion am Beispiel der Vorstadtsiedlung 'Sunnebüel' in Volketswil bei Zürich und der Generalunternehmung Ernst Göhner AG. Gemäß Gérard vermittelte das Seminar eine Vorstellung, wie das Berufsfeld des Architekten von den gegebenen gesellschaftlichen und wirtschaftlichen Rahmenbedingungen bestimmt wird.

Seine berufliche Laufbahn begann er bei der Philipp Holzmann AG in Frankfurt/Main, um "in der Praxis nachzuvollziehen, wie wirtschaftliche Interessen und Machtkonzentration Projekte durchzusetzen vermögen, die den Vorgaben der Planung im Gemeininteresse, wie z.B. der Regionalplanung, komplett zuwiderlaufen." Er betreute in der Auslandsabteilung Projekte im arabischen Raum, bevor er im Jahre 1979 in die neu geschaffene Holdinggesellschaft Holzmann USA Inc. nach Charlotte/N.C. wechselte, in die die im gleichen Jahr von Holzman erworbene J.A. Jones Construction eingebracht wurde. 1981 übernahm Gérard die Geschäftsführung der Hamburgplan Planer + Ingenieure GmbH in Hamburg, einem Zusammenschluss von dreizehn meist in Hamburg ansässigen Planer-, Architekten- und Ingenieurbüros mit zusammen ca. 650 Mitarbeitern zwecks Abwicklung komplexer Planungsaufträge im In- und Ausland. 1989 wechselte Gérard zum Immobilienprojektentwickler FGV Gewerbebau Verwaltungs GmbH nach Frankfurt/Main, deren Geschäftsführer er 1991 wurde. 1995 gründete Gérard die "genius loci" Grundstücksentwicklungs GmbH mit Sitz in Hamburg, deren alleiniger Geschäftsführer er seitdem ist.

Ausgewählte Projekte

Hanseatic Trade Center
Gérard war als früherer Projektmanager und Mitinvestor (zusammen mit Citibank, P&O und einem privaten Partner) des Hanseatic Trade Center (HTC) an der Kehrwiederspitze  in Hamburg  beteiligt, das bei Baubeginn 1991 mit einer Investitionssumme von DM 800 Mio. seinerzeit das größte Gewerbeimmobilien-Projekt Deutschlands war.

Elbphilharmonie
Alexander Gérard und die Kunsthistorikerin Jana Marko, seine Frau, verfolgten seit dem Bau des  Hanseatic Trade Centers aufmerksam die Entwicklung der HafenCity. Der HafenCity-Masterplan legte für den Kaispeicher A eine öffentliche Sondernutzung fest, doch die Stadt machte eine Kehrtwende und plante den historischen Kaispeicher durch das Bürohaus Media City Port zu ersetzen um maximalen Profit zu erlangen und damit den Containerterminal Altenwerder zu finanzieren.

Gérard und Marko entwickelten daraufhin in privater Initiative ab März 2001 Idee und Nutzungskonzeption für einen neuen Konzertsaal nebst Mantelbebauung bestehend aus Parkhaus, Hotel und Wohnungen auf dem historischen Kaispeicher A. Sie beauftragten die Architekten Herzog & de Meuron mit einer Studie, welche im Juni 2003 in der Hamburger Laeiszhalle vorgestellt wurde. Die in den Hamburger Tageszeitungen abgedruckte Visualisierung löste in Hamburg eine Welle der Begeisterung aus und es fanden sich immer mehr Bürger, die sich für das Projekt aussprachen. Aufgrund dieses öffentlichen Interesses und der Gewissheit, dass das Projekt MediaCityPort nicht zustande kommen würde, näherte sich der Senat der Idee an.

Im Oktober 2003 kam die Partnerschaft mit dem Hamburger Projektentwickler und Investor Dieter Becken zustande, um das Vorhaben im kooperativen Verfahren zwischen Bauherrn, Planern und einem Generalunternehmer zu realisieren. Im November 2004 schieden die beiden Initiatoren Alexander Gérard und Jana Marko sowie der Investor Dieter Becken aus, da die Stadt die Kontrolle über das Vorhaben übernehmen wollte.

Mehr Alz Heimat
Zuletzt initiierte das Ehepaar das Projekt Mehr Alz Heimat in der Brandenburgischen Gemeinde Kleinmachnow, das – auch in Zusammenarbeit mit den Architekten Herzog & de Meuron – angrenzend an Berlin-Zehlendorf auf einem 30.000 m² großen Grundstück ausschließlich ebenerdig eine zukunftsweisende Form der Betreuung und Pflege von Menschen mit Demenz und deren Angehörige zum Ziel hat. Zusätzlich soll auf der unmittelbar benachbarten Fläche von 20.000 m² kostengünstiger Wohnungsbau für soziale Berufe wie die Pflegekräfte von Mehr Alz Heimat entstehen. Allerdings ist das Vorhaben auf erheblichen Widerstand seitens der Gemeinde gestoßen, sodass die Realisierung stockt.

Ehrungen
 2005: Semper-Medaille des Architektur Centrum Hamburg

Veröffentlichungen
 Hamburg – HafenCity oder Hafenstadt?/Die Hansestadt will Teile des Hafengeländes zurück gewinnen. Neue Zürcher Zeitung, 2. Juni 2000
 …aus der Sicht eines Projektentwicklers, zweiter Exkurs. (Zum Thema HafenCity Hamburg), Architektur in Hamburg, Jahrbuch 2000, Junius Verlag, Hamburg
 Aus der Sicht eines Projektentwicklers. (Zum Thema HafenCity Hamburg), Architektur in Hamburg, Jahrbuch 1998, Junius Verlag, Hamburg
 Macht sich Bonn der Hehlerei schuldig?/Die Mühen mit der Rückgabe von enteignetem Privatbesitz. Neue Zürcher Zeitung, 7. Februar 1997
 'Göhnerswil' – Wohnungsbau im Kapitalismus/Eine Untersuchung über die Bedingungen und Auswirkungen der privatwirtschaftlichen Wohnungsproduktion am Beispiel der Vorstadtsiedlung 'Sunnebüel' in Volketswil bei Zürich und der Generalunternehmung Ernst Göhner AG. Verlagsgenossenschaft Zürich, 1972 (Als Mitglied des Autorenkollektivs an der Architekturabteilung der ETH Zürich). Auch ins Französische übersetzt unter dem Titel Göhnerswil. Logement et grand capital. Librairie adversaire, Genf, 1974.

Einzelnachweise

Architekt (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1949
Mann

Alexander Gérard (Architekt)


30882 Tomhenning este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
30882 Tomhenning este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Lutz Dieter Schmadel și Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 13,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 30001-31000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

30882 Tomhenning


الدكتور منير الغضبان ، داعية إسلامي، من مواليد (التل – دمشق - سوريا) عام 1942 م حتى 1 يونيو - 2014م ، المراقب العام لجماعة الإخوان المسلمين في سوريا سابقًا ، توفي في مكة المكرمة من يوم الأحد الموافق 3 رجب 1435 هـ، وصلي عليه بالمسجد الحرام.

المؤهلات العلمية
 حاصل على إجازة في الشريعة – جامعة دمشق – 1967م.
 دبلوم عام في التربية – جامعة دمشق – 1968م.
 ماجستير في اللغة العربية من معهد البحوث والدراسات العربية بالقاهرة – 1972م.
 دكتوراه في اللغة العربية من جامعة القرآن الكريم بالسودان – 1997م.
 حائز على جائزة سلطان بروناي للسيرة النبوية – 2000م.

العمل
 وقد عمل في التدريس في المراحل الابتدائية والمتوسطة والثانوية بدمشق – 1972م،
 وأيضاً موجه تربوي بإدارة تعليم البنات في الطائف بالمملكة السعودية 1393 – 1395 هـ.
 عمل كداعية في الخارج برئاسة الإفتاء بالمملكة العربية السعودية (خارج المملكة) 1400 – 1407 هـ.
 عمل كباحث تربوي بجامعة أم القرى بمركز الدراسات الإسلامية بمكة المكرمة 1407 – 1420 هـ.
 عمل كباحث ثقافي في الندوة العالمية للشباب الإسلامي 1421 هـ.

من مؤلفاته
في السيرة النبوية:
 المنهج الحركي للسيرة النبوية المنهج التربوي للسيرة النبوية (أحد عشر مجلدا)
المنهج الإعلامي للسيرة النبوية (الشعر في عهد النبوة).
 فقه السيرة النبوية، وهو مقرر مادة السيرة النبوية في جامعة أم القرى والعديد من الجامعات العربية والإسلامية.
 التراتيب الإدارية في نظام الحكومة النبوية، تقريب وتهذيب.
 التربية السياسية للطفل المسلم.
 فقه التمكين في السيرة النبوية.
 أخلاقيات الحرب في السيرة النبوية.
 الأخوات المؤمنات .(وقد قررته الرئاسة العامة لتعليم البنات بالسعودية كتابا مساعدا لمدة سبع سنوات لطالبات المرحلة الثانوية .
 كتاب الأربعين في سيرة سيد المرسلين.
 محمد (صلى الله عليه وسلم) (بالاشتراك مع آخرين)

في التاريخ الإسلامي:
 معاوية بن أبي سفيان.
 أبو ذر الغفاري.
 المسيرة الإسلامية للتاريخ.
 عمرو بن العاص (الأمير المجاهد)
 هند بنت عتبة.
 المسيرة الإسلامية لجيل الخلافة الراشدة –عهد الصديق- (تحرير العراق والشام والجزيرة)
 جولات نقدية في كتاب الخلافات السياسية بين الصحابة.

فكر إسلامي ومعادي:
 الحركات القومية في ميزان الإسلام.
 سورية في قرن.
 سيد قطب ضد العنف.
 إليك أيها الفتى المسلم.
 إليك أيتها الفتاة المسلمة.
 أفكاري التي أحيا من أجلها.
 التحالف السياسي في الإسلام.
 نحن والغرب على ضوء السنن الربانية (العراق وأمريكا نموذجا)

في التربية الإسلامية:
 من معين التربية الإسلامية.
 طرق تدريس المواد الدينية (للصف الثاني بدار المعلمات) (بالاشتراك مع آخرين)
 طرق تدريس المواد الدينية واللغة العربية (للصف الثالث بدار المعلمات) (بالاشتراك مع آخرين)

مراجع

وصلات خارجية
 د. منير الغضبان: الحركة الإسلامية جزءٌ من حركة الإسلام في هذا العالم، المركز الإعلامي لجماعة الإخوان المسلمين في سورية، 16 حزيران يونيو 2008م

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
إخوان مسلمون سوريون
خريجو جامعة دمشق
دعاة سوريون
علماء دين سنة سوريون
مراقبو الإخوان المسلمين
مواليد 1942
وفيات 1435 هـ
وفيات 2014

منير الغضبان


Jean Renoir (; ) a fost un regizor de film, scenarist, actor, producător și autor francez. În calitate de regizor și actor, el a realizat mai mult de 40 de filme din epoca filmului mut și până la sfârșitul anilor 1960. Filmele sale Iluzia cea mare (1937) și Regula jocului (1939) sunt citate adesea de critici printre cele mai bune filme făcute vreodată. El a fost plasat în topul BFI's Sight & Sound realizat de critici în 2002 pe locul IV în lista celor mai mari regizori ai tuturor timpurilor. Printre alte numeroase onoruri obținute în timpul vieții, el a primit Premiul Oscar pentru întreaga carieră în 1975 pentru contribuția sa la industria filmului. Renoir a fost fiul pictorului Pierre-Auguste Renoir.

Filmografie

1924  (Catherine ou Une vie sans Joie, also acted)
1925 Fiica apelor (La Fille de l'eau)
1926 Nana
1927 Charleston Parade (Sur un air de charleston)
1927 Une vie sans joie (second version of Backbiters)
1927 Marquitta
1928 The Sad Sack (Tire-au-flanc)
1928 The Tournament (Le Tournoi dans la cité)
1928 Mica vânzătoare de chibrituri (La Petite Marchande d'allumettes)
1929 Deșertul (Le Bled)
1931 On purge bébé
1931 Cățeaua (La Chienne)
1932 Noaptea răscrucii (La Nuit du carrefour)
1932 Boudu salvat de la înec (Boudu sauvé des eaux)
1932 Chotard and Company (Chotard et Cie)
1934 Madame Bovary
1935 Toni
1936 O plimbare la țară (Partie de campagne, also acted, not released until 1946)
1936 A noastră-i viața! (La vie est à nous)
1936 Azilul de noapte (Les Bas-fonds)
1936 Crima domnului Lange (Le Crime de Monsieur Lange)
1937 Iluzia cea mare (La Grande illusion)
1938 La Marseillaise
1938 Bestia umană (La Bête humaine)
1939 Regula jocului  (La Règle du jeu)
1941 Mlaștini (L'Étang tragique)
1943 Aceasta este țara mea (This Land Is Mine)
1944 Salute to France (Salut à la France)
1945 Omul din sud (The Southerner)
1945 Jurnalul unei camariste (Le Journal d'une femme de chambre)
1947 Femeia de pe plajă (La Femme sur la plage)
1951 Fluviul (Le Fleuve)
1953 Caleașca de aur (Le Carrosse d'or)
1955 * French Cancan
1956 Elena și bărbații (Elena et les hommes)
1959 Testamentul doctorului Cordelier (Le Testament du docteur Cordelier)
1959 Dejun pe iarbă (Le Déjeuner sur l'herbe)
1962 Pe urmele caporalului (Le Caporal épinglé)
1969 Micul teatru al lui Jean Renoir (Le Petit Théâtre de Jean Renoir), film TV

Scrieri selective
 1955: Orvet, Paris: Gallimard, play.
 1962: Renoir, Paris: Hachette (Renoir, My Father), biography.
 1966: Les Cahiers du Capitaine Georges, Paris: Gallimard (The Notebooks of Captain Georges), novel.
 1974: Ma Vie et mes Films, Paris: Flammarion (My Life and My Films), autobiography.
 1974: Écrits 1926-1971 (Claude Gauteur, ed.), Paris: Pierre Belfond, writings.
 1976: Carola, in "L'Avant-Scène du Théâtre" no. 597, 1 noiembrie 1976, screenplay.
 1978: Le Coeur à l'aise, Paris: Flammarion, novel.
 1978 Julienne et son amour; suivi d'En avant Rosalie!, Paris: Henri Veyrier, screenplays.
 1979: Jean Renoir: Entretiens et propos (Jean Narboni, ed.), Paris: Éditions de l'étoile/Cahiers du Cinéma, interviews and remarks.
 1979: Le crime de l'Anglais, Paris: Flammarion, novel.
 1980: Geneviève, Paris: Flammarion, novel.
 1981: Œuvres de cinéma inédités (Claude Gauteur, ed.), Paris: Gallimard, synopses and treatments.
 1984: Lettres d'Amérique (Dido Renoir & Alexander Sesonske, eds.), Paris: Presses de la Renaissance ISBN 2-85616-287-8, correspondence.
 1989: Renoir on Renoir: Interviews, Essays, and Remarks (Carol Volk, tr.), Cambridge: Cambridge University Press.
 1994: Jean Renoir: Letters (David Thompson and Lorraine LoBianco, eds.), London: Faber & Faber, correspondence.

Note

Legături externe

 Jean Renoir: A Bibliography of Materials in the University of California at Berkeley Library.
 Interview conducted in 1960 with Columbia University's Oral History Research Office.
 Je m'appelle Jean Renoir.  Site at the University of Nancy, France. (In French)
 Faulkner, Christopher. "An Archive of the (Political) Unconscious" Canadian Journal of Communication [Online], 26 1 Jan 2001 — analysis of Renoir's FBI files.

Nașteri în 1894
Decese în 1979
Deținători onorifici ai premiului Oscar
Americani de origine franceză
Francezi emigrați în Statele Unite ale Americii
Francezi expatriați în Statele Unite
Regizori de film francezi

Jean Renoir


Gheorghe Zamfir, (Găești, Dâmbovița, 6. travnja 1941.), rumunjski svirač panove frule. Objavio je preko 200 albuma, od kojih su 90 prodani kao zlatni ili platinasti.

Životopis
U početku je Zamfir bio zainteresiran za sviranje harmonike, ali s 14 godina započeo je studij panove frule. Školovanje je nastavio na Viskokoj glazbenoj školi u Bukureštu gdje mu je 1968. profesor bio Fănică Luca.

Zamfir je poznat po sviranju proširene verzije tradicionalne rumunjske panove frule (nai), s 20 cjevčica na 22, 25, 28 i 30 cjevčica kako bi povećao svoj domet i izvukao do devet tonova iz svake cjevčice mijenjajući "Embouchure" (ambažura, usnik instrumenta).

Zamfira je otkrio švicarski istraživač narodne glazbe Marcel Cellier, koji je tijekom 1960-ih istraživao rumunjsku narodnu glazbu. Kroz televizijsko oglašavanje proglašen je "Zamfirom, majstorom panove frule", a narodni je instrument predstavio modernoj publici. U SAD-u su njegove reklame vrlo viđene na CNN-u 1980-ih.

U 80-ima Gheorghe Zamfir svirao je s dirigentom Jamesom Lastom i njegovim orkestrom poznatu skladbu The Lonely Shepherd koju je skladao sam Last a pjesma je postigla uspjeh diljem svijeta. Njegova se glazba čula i u filmovima Picnic at hanging rock, Bilo jednom u Americi, Karate Kid, Kill Bill.

Obitelj
Zamfir ima sina koji trenutno živi u Montrealu u Kanadi, a koji je također glazbenik. Zamfir trenutno živi u Bukureštu i podučava panovu frulu.

Vanjske poveznice
Zamfirove službene stranice

Rumunjski glazbenici

Gheorghe Zamfir


Belek (în , Centrul de Turism Belek) este o stațiune turistică din districtul Serik în provincia Antalya, Turcia.  Situată pe malul Mării Mediterane, este cunoscută pentru plajele sale, băile termale și terenurile de golf. Găzduiește în mod obișnuit evenimente sportive. În apropierea sa se află orașul grec antic Perga, amfiteatrul roman din Aspendos și Parcul național Köprülü Kanyon.

Legături externe
  Site-ul oficial

Orașe din Turcia

Belek


En frameshift-mutation er en genetisk mutation, forårsaget af en insertion eller deletion af et antal nukleotider, der ikke er delelig med tre. Som DNA læses i tripletter (se codon) kan en ændring i grupperingen af disse codoner resultere i en fuldstændig anderledes translation af sekvensen.

Se også
Mutation

Nonsensmutation

Missense-mutation
Biologi
Mutation

Frameshift-mutation


Castle Bank & Trust steht für folgende Kreditinstitute:

 Castle Bank & Trust (Bahamas)
 Castle Bank & Trust (Meriden), Connecticut

Castle Bank & Trust


Eyjólfur Sæmundsson (1087 – 1158), fue un sacerdote, erudito y goði del clan Oddaverjar en Oddi, Rangárvallasýsla al sur de Islandia. Hijo de Sæmundur fróði Sigfússon, fue mentor y educador de Torlak de Islandia a solicitud de la madre de Torlak, quien llegaría a ser el único santo oficial y patrón nacional de la isla elegido por el Althing (parlamento islandés).

Referencias

Bibliografía
 Björn Þorsteinsson: Íslensk miðaldasaga, 2. útg., Sögufélagið, Rvk. 1980.
 Byock, Jesse L.: Medieval Iceland: Society, Sagas, and Power, University of California Press, USA 1990.
 Gunnar Karlsson: "Frá þjóðveldi til konungsríkis", Saga Íslands II, ed. Sigurður Líndal, Hið íslenzka bókmenntafélag, Sögufélagið, Reykjavík 1975.
 "Goðar og bændur", s. 5-57, Saga X, Sögufélagið, Reykjavík 1972.
 Vísindavefurinn: Hvað var Sturlungaöld?

Enlaces externos
 Islendingabók

Saga Sturlunga
Oddaverjar

Eyjólfur Sæmundsson