Spelthorne is a local government district and borough in Surrey, England. Its council is based in Staines-upon-Thames; other settlements in the area include Ashford, Sunbury-on-Thames, Shepperton, Stanwell and Laleham.

Spelthorne borders the London Boroughs of Hillingdon, Hounslow and Richmond upon Thames to the north and east, the boroughs of Elmbridge and Runnymede in Surrey to the south, and the unitary authorities of Windsor and Maidenhead and Slough in Berkshire to the west.

History

Spelthorne appears in the Domesday Book of 1086 as Speletorne hund. on the Midelsexe pages. This covered 13 settlements: Ashford, Charlton, East Bedfont, West Bedfont, Feltham, Kempton, Hanworth, Hatton, Laleham, Shepperton, Staines, Stanwell, and Sunbury.
Hundreds dwindled in power in the late Middle Ages, and by the Tudor period they were largely sources of revenue for certain overlords, underlying freeholds and rights over their commons frequently held or divided among royalty or peers in a particular hundred. Ecclesiastical parishes assumed responsibilities for upkeep of public places and roads and apprehending wrongdoers, appointing churchwardens and constables to administer their areas.  The poor law unions assumed responsibility for indoor and outdoor relief, later including workhouses:
 Kingston Poor Law Union in the east
 Staines Poor Law Union in the west.

In 1875, Sanitary Districts were created covering England and Wales.

In 1889, Middlesex County Council was elected and formed pursuant to the Local Government Act 1888 and principally administered the area until 1965.

Under the Local Government Act 1894, in the area of the current borough responsibilities such as planning, sanitation and surface water drainage were conferred on the new bodies Staines Urban, Sunbury Urban and Staines Rural districts.

The 20th century saw the construction of the two Staines Reservoirs (1901), Queen Mary (1931), King George VI (1947), and the Wraysbury Reservoirs (1970) in what is today's borough.

In 1930, most of Staines Rural District merged into Staines Urban District, with the remainder given to West Drayton and Feltham Urban Districts.

In 1965, Staines Urban District and Sunbury-on-Thames Urban Districts were transferred to Surrey.

The Borough of Spelthorne was formed on the abolition of the urban districts and rural districts nationally in 1974.

The borough ceded a small amount of land in 1995, when Poyle was transferred to the Borough of Slough, as it was the only land outside the M25 motorway. Spelthorne, like Potters Bar and South Mimms, remained inside the Metropolitan Police District whose jurisdiction was aligned to Greater London in 2000; it then transferred to Surrey Police.

Spelthorne remains part of the Church of England Diocese of London and the Roman Catholic Archdiocese of Westminster. The rest of Surrey falls into the Anglican dioceses of Guildford and Southwark, and the Roman Catholic diocese of Arundel and Brighton.

Floods in 2014 caused internal damage to 891 (or 2.2%) of homes in Spelthorne due to record rainfall causing Thames flooding.  This compared to internal damage to more than 30% of homes in the neighbouring settlement of Wraysbury in the borough of Windsor and Maidenhead.

In August 2014 a campaign group of local business leaders called for the borough – along with others close to the capital – to be transferred from the county of Surrey to Greater London. The proposal was generally opposed, and so not tabled as a motion, by representatives in either county.

In June 2020, after the resignation of six Conservative Councillors, Spelthorne Borough fell into no overall political control (NOC) for the first time in the borough's history. In May 2021, Liberal Democrat Lawrence Nichols became the leader of the council, with the Lib Dem group ruling in coalition with one of the independent groups. However that coalition only controls 9 out of 39 seats on the council, so deals may need to be cut in order for their programme to get through.

Following the 2023 local elections and the Conservative loss of 11 councillors, a new independent-led leadership took control of the council. This was only the second time in the borough's history that the Conservatives had lost control of the leadership. As of 2023, the council had £1.1 billion in borrowing, with the highest borrowing to income ratio of any council in England.

Parks, lakes and the River Thames
The borough estimates it has  of parks, including, from Shepperton upstream, the Thames Path. Its sixteen main parks with recreational/sports facilities are supplemented by small greens and linear parks, such as those by the River Thames. The largest parks have woodland and flowering meadow. These support diverse and rare grasses, invertebrates and birds on a rich alluvial soil: Laleham Park and Sunbury Park.

The final great reduction of private parks was that of the early 20th century, a sale of Laleham manor demesne by the Earl of Lucan. The Jockey Club, as owner of Kempton Park Racecourse, is successor to the domain of the lords of the manor of Kempton – about 40% is a large nature reserve with its internal two large ponds abutting the Kempton Park Reservoirs Site of Special Scientific Interest, on Thames flood meadow.

The borough has five reservoirs, covering more than 15% of land, which apart from their main use of ensuring a stable and energy-efficient drinking water supply to London, are bird reserves and in the case of the Queen Mary Reservoir, a sailing training centre. A similar percentage of land is covered by other lakes, mostly former gravel pits no longer pumped out of water. The  River Ash, Surrey starts and ends in the borough.

Of recognised high importance to nature is Staines Moor, which alongside Sheepwalk Lake and wetlands, Shepperton are the sites of special scientific interest (SSSI).

Hotels, take-aways and restaurants
Hospitality is widespread in the riverside towns. Sunbury and Staines town hubs are within  of top UK attractions such as Windsor Castle, Thorpe Park, Hampton Court, Twickenham Rugby Stadium and Kew Gardens.

Transport
Staines is the borough's main station, being served by South Western Railway services to London Waterloo, Reading and Windsor & Eton Riverside.

Other land use
A January 2005 enhanced base map study by the Office for National Statistics managed to classify , 99% of land in Spelthorne. The findings of this study showed that the land use in Spelthorne was as follows:

Two Rivers Retail Park and Elmsleigh Shopping Centre in Staines-upon-Thames.
In 2016 there were:
5,365 businesses (including retailers) in Spelthorne.
a 10 screen cinema with Dolby Digital Surround Sound.
12 miles of river frontage for picturesque walks.
65% green belt land or water – a green and blue buffer offsetting local major economic contributors Heathrow Airport and the UK motorway network

Governance

Political oversight and policy-making
Elections for Spelthorne Borough Council are held every four years for the whole council, rather than third-of-council elections.

The 4 May 2023 Spelthorne Borough Council elections resulted in
12 Conservative councillors
10 Liberal Democrat councillors
7 Independent councillors
7 Labour councillors
3 Green Party councillors

This marked the first election that resulted in no political group having overall control (NOC).

Composition

Spelthorne Borough Council management team consists of Daniel Charles Mouawad (Chief Executive), Terry Collier (Deputy Chief Executive) and Lee O'Neil (Deputy Chief Executive). The Mayor for Spelthorne is Denise Saliagopoulos.

Whole council elections are held every four years.

Changes during 2019-23 term

The 2 May 2019 Spelthorne Borough Council elections resulted in 23 Conservative seats, 8 Liberal Democrat seats, four Labour seats, two Green Party seats and two Independents. The Conservative Party thus maintained their overwhelming majority on the council.

On 9 June 2020, 6 Conservative Councillors, including Council leader Ian Harvey and Deputy leader Olivia Rybinski, resigned from the Conservative party and created the new United Spelthorne Group on the council. With the Conservatives now having fewer than half of all seats on the council, the Borough is now in "no overall control", leaving the Conservative party without a governing majority for the first time in the Borough's history.

On 25 June 2020, John Boughtflower was elected as leader of the council and Jim McIlroy as his deputy.

On 27 May 2021, Lawrence Nichols (Liberal Democrats) was elected as leader  and Joanne Sexton (Independent) as his deputy.

On 27 May 2022, John Boughtflower was elected as leader of the council and Tony Mitchell as his deputy.

On 8 March 2022, Veena Silva and Jenny Vinson - elected as Labour - disbanded the Independent Labour group to join the Breakthrough Party.

Premises
The council offices are at Knowle Green in Staines. The building was opened in 1972 for the former Staines Urban District Council, shortly before that council was abolished in 1974 to be replaced by Spelthorne Borough Council.

Ceremonial matters
The Mayor of Spelthorne for the Civic Year 2022–23 is  Susan Doran.

Sport and leisure

The district has two publicly sponsored leisure centres and two private clubs with pools, and two without pools:
Sunbury and Staines Leisure Centres
the Thames Club Staines
Nuffield Health Sunbury
Pure Gym Staines
The Gym Sunbury

It has two golf courses.

School-taught English sports: cricket and football are played at many pitches; the third, rugby union is played at the London Irish Hazelwood Centre sharing pitches with London Irish Amateur Rugby Football Club in Sunbury. Staines Rugby Club play next to the Feltham-Hanworth-Sunbury tripoint in Lower Feltham.

Spelthorne has two football clubs – semi- or non-professional – as the top men's sides compete in the lower leagues:

Spelthorne hosts one of the county's major archery clubs (Spelthorne Archers) and five lawn bowls clubs.

Fishing is open to all, subject to rod licensing, from the Thames Path National Trail and adjoining islands in Laleham and Staines as well as at lakes in Shepperton and Ashford.  One rowing club is in the borough, at Laleham, with others nearby including Staines Boat Club across Staines Bridge from the town centre which organises a regatta to Penton Hook in July for racing shells. Sunbury Skiff and Punting Club is the newest of all six which are quite clustered on the Thames, several of which incorporate dongola racing, dragon boat racing and canoeing. It organises an August regatta with fireworks.

In May the Staines 10k charity run takes place organised by two local running/'strolling' clubs and the council.  One of the more than 720 nationwide 5,000-metre running competitions of the major organiser is around the rugby union club in its borders, which has a small nature reserve it owns to one end.

Other venues hosting annual events in a range of sports are Kempton Park Racecourse and Staines Lammas Park.

Towns and villages
The stated proportion of land that is absorbed by domestic dwellings tends to be housing with gardens forming suburbs to London and otherwise has mid rise urban town centres with exceptional offices (in Staines-upon-Thames) and apartments (in Sunbury-on-Thames) which are high rise, including a minority of the social housing.

The non-urban parts, inclusive of the embanked water retaining reservoirs, are today for the most part Spelthorne's parks and lakes.  The bulk of the rest is mostly narrow buffering land being arable farming, horse-grazing meadows and sheep grazing on the reservoir embankments and fringes with Green Belt legal status. Shopping is available in each of the towns and in the village of Shepperton but not in the other small villages which are connected by road and bus to the nearby towns. Kempton Park Racecourse and Shepperton Studios are in Spelthorne. Staines is the largest town and has local government and judicial buildings. Each of the towns has libraries and schools.

In July 2017, Shepperton was named as the UK's most courteous town by the National Campaign for Courtesy.

List of towns and villages
 Staines-upon-Thames
 Sunbury on Thames
 Shepperton
 Ashford
 Laleham
 Stanwell
 Stanwell Moor
 Upper Halliford
 Charlton
 Littleton

Subsumed hamlets or manors
 Kempton
 Astleham: see Littleton, above and Queen Mary Reservoir, above.

Twinning
  Melun, France.
  Grand Port, Mauritius.

See also

 Spelthorne (UK Parliament constituency)

Notes and references
Notes

References

External links
 Spelthorne Borough Council
 Brooklands College Ashford Campus

Non-metropolitan districts of Surrey
Local authorities adjoining the River Thames
Boroughs in England

Borough of Spelthorne


Anthony de Francisci, né le  à Palerme et mort le  à Manhattan, est un sculpteur italo-américain qui a conçu un certain nombre de pièces de monnaie et de médailles des États-Unis. Son dessin le plus célèbre est le dollar , qui a été frappé pour la première fois en 1921.

Jeunesse
De Francisci a immigré aux États-Unis en 1905 et a été naturalisé américain en 1913. Il était le fils de Benedetto de Francisci et de Maria Liberante et était marié à Mary Teresa Cafarelli. De Francisci a étudié sous la direction de très bons concepteurs de pièces : James Earle Fraser, Hermon Atkins MacNeil et Adolph Weinman.

Carrière
De Francisci a été académicien de la National Academy of Design et membre de l'.

Œuvres

Dollar

À la fin de l'année 1921, la Commission des beaux-arts des États-Unis a organisé un concours pour la conception d'un nouveau dollar en argent et a invité huit sculpteurs éminents à participer. Plusieurs des participants avaient déjà conçu des pièces de monnaie américaines et acquis une grande renommée. Bien qu'étant le plus jeune participant et un concepteur de pièces novice, de Francisci a remporté le concours et est reparti avec le prix en espèces de . À propos de cet événement, l'édition du  du Baltimore Sun rapportait que . Le fait de devenir le concepteur du dollar  et de bénéficier d'une publicité considérable à la suite de cet accomplissement a considérablement renforcé la réputation de de Francisci, faisant passer sa carrière à un tout autre niveau.

De Francisci a utilisé sa femme, , comme modèle pour la tête de la Liberté du dollar. Interrogé sur sa conception, de Francisci a déclaré à un chroniqueur de journal que le portrait n'était pas une photographie de madame de Francisci, mais un visage composite qui représentait quelque chose de l'Amérique. De Francisci a également déclaré à propos de la conception du dollar que son objectif était de capturer l'esprit du pays, sa rapidité intellectuelle, sa vigueur et sa vitalité.

Autres œuvres
De Francisci a sculpté le demi-dollar commémoratif du centenaire du Maine en 1920. Il a également conçu le bouton de revers pour service honorable de la Seconde Guerre mondiale, officieusement connu sous le nom de canard déchiré (canard déchiré). Ce bouton était destiné à être porté comme épingle de revers sur les vêtements civils en reconnaissance du service militaire. Cependant, l'armée e l'a pas émis. Il pouvait être acheté par des particuliers. Il a modelé les hauts-reliefs en bronze de la base du tambour du mât du sesquicentenaire érigé à Union Square, New York, en 1924 et inauguré le , pour marquer le  anniversaire de la signature de la Déclaration d'indépendance. L'architecte du projet était Perry Coke Smith. En partant de l'arrière, les effets de la liberté, rendus par la marche du progrès dans les arts, l'artisanat et les sciences de la civilisation, sont représentés par des figures qui se dirigent vers la Déclaration d'Indépendance reproduite sur une tablette au centre avant, tandis qu'à droite, les effets de la tyrannie, dans laquelle l'humanité en fuite tend avidement la main vers elle.

Selon sa femme, de Francisci admirait beaucoup Abraham Lincoln et a fait figurer le président assassiné sur plusieurs de ses œuvres personnelles. Il a conçu une médaille Lincoln pour le Hall of Fame for Great Americans à New York. En outre, il a conçu la médaille inaugurale de l'exposition universelle de New York de 1964-1965.

Mort
De Francisci a été enterré au cimetière Saint Raymond dans le Bronx, New York.

Références

Liens externes

 "Antonio de Francisci - The Veteran's Engraver". Excellente documentation sur Anthony de Francisci.
 Artist Anthony de Francisci. Anthony de Francisci présenté sur le site du Smithsonian American Art Museum. Comprend des exemples de son travail conservé à la Smithsonian Institution.
 "The Peace Dollar" (comprend une biographie)

Sculpteur américain du XXe siècle
Médailleur américain
Dessinateur de billets de banque
Étudiant de la Cooper Union
Étudiant de l'Art Students League of New York
Naissance en juillet 1887
Naissance à Palerme
Décès en août 1964
Décès à Manhattan
Décès à 77 ans
Personnalité inhumée à New York

Anthony de Francisci


David Linus Lieberman (también conocido como Microchip o Micro) es un personaje ficticio de Marvel Comics. Creado por el escritor Mike Baron y el artista Klaus Janson, apareció por primera vez en The Punisher #4 (noviembre de 1987) como un aliado del Punisher por años. Ayudó al Castigador al construir armas, suplementando tecnología y brindándole su amistad. En publicaciones más recientes, Microchip evolucionó gradualmente del amigo del Castigador a un enemigo acérrimo.

Micro fue interpretado por Wayne Knight en Punisher: War Zone de 2008 y por Ebon Moss-Bachrach en la adaptación para televisión de Netflix, ubicado en el Marvel Cinematic Universe.

Biografía del personaje
David Linus "Microchip" Lieberman fue un hacker legendario en los primeros días del negocio de la piratería, realizando numerosas estafas y hacks mantenidos en temor aún hoy, hasta que una estafa lo llevó muy cerca de los criminales del mundo real que lo obligó a entrar en el "retiro" como un empresario tranquilo sin pretensiones. Esto terminó cuando su sobrino, tratando de seguir los pasos de su tío favorito, fue capturado y asesinado después de que accidentalmente hackeó los ordenadores privados de Wilson Fisk, el Kingpin del Crimen. Aunque personalmente investigaba el asesinato de su sobrino, Lieberman conoció al Punisher y los dos comenzaron a trabajar juntos. La ayuda de Microchip probó un valor inestimable para Castle trabajando no sólo como un hacker y ciber-investigador, sino también ayudando a Castle a manejar y lavar sus finanzas (tomadas de los criminales que asesina), estableciendo y equipando casas de seguridad, entrenar en habilidades más "especializadas", útiles para su guerra contra el crimen, y obteniendo las municiones y los equipos más difíciles de conseguir. Menos obsesionado con la guerra, Microchip también actuó como un consultor de facto con Castle, animándolo a tomar vacaciones y descansos ocasionales para no quemarse o volverse loco.

The Punisher War Zone
El spin-off de 1992 titulado The Punisher War Zone fue lanzado, escrito por Chuck Dixon y dibujado por John Romita, Jr.. Más tarde se convirtió en una antología fuera de la continuidad. Los primeros números incluyen historias del personaje Micro, donde Linus va lejos para ver un psiquiatra y empezar a actuar en el teatro como parte de su terapia. Después de que Castle descubre esto, los dos tienen un desacuerdo y Micro pasa a la clandestinidad, trabajando como barman.

Aparente muerte
En última instancia, Castle y Micro tuvieron una caída final justo antes de la cancelación de los tres títulos principales de Punisher en 1995. Esta lucha llegó a su fin en los temas de cierre de Punisher War Journal (vol. 1). Micro tuvo un enfrentamiento con Castle, debido a sus desacuerdos sobre sus métodos, su sensación de que Castle había perdido de vista sus objetivos originales y se había ido por la borda. Poco después, Micro trató de sustituir a Castle con un nuevo "Punisher" elegido a dedo, el ex Marino de la Armada Carlos Cruz. Micro y Castle finalmente se encontraron cara a cara en una de las casas de seguridad de Micro en lo que parecía ser una confrontación final. Un tiroteo se produjo entre los dos antiguos socios. En medio de esta batalla, Micro pareció morir a manos del pícaro agente de S.H.I.E.L.D. "Stone Cold". Castle se trasladó, sin mostrar ningún remordimiento visible sobre la aparente desaparición de su antiguo amigo, señalando que si Stone Cold no hubiera terminado con Microchip, él lo habría hecho.

Dark Reign
Hood trae a Microchip de entre los muertos y le ofrece llevar a su sobrino a la vida si ayuda a tratar con Punisher. Microchip después envía a Megatak para atacar al aliado hacker del Punisher, Henry. Para empezar el ritual de revivir sobre la familia Castle después de que Punisher es capturado, Microchip le dispara a G.W. Bridge en la cabeza para resucitar a las familias de Microchip y Punisher. Por desgracia, el Punisher se niega y amenaza a Firebrand para quemarlos vivos dejando a Microchip con la pérdida de su hijo.

In the Blood
En la miniserie Punisher: In the Blood, Punisher regresa a New York City jura encontrar a Microchip y hacerle pagar por el asesinato de G.W. Bridge. Microchip es golpeado por Puzzle. Mientras Microchip es cautivo en la mansión de almacén de Puzzle, es visitado por Stuart Clarke, que es el viejo aliado de Punisher. Stuart explica que su novia fue asesinada por el Punisher y jura hacerlo responsable, pero no logró su venganza. Stuart se va y le dice que el Punisher está viniendo. Cuando Punisher es capturado, Puzzle le permite matar a Microchip cortándole la garganta. El hijo de Puzzle, Henry, se dio cuenta de que su padre estaba manipulando a Punisher y le ayuda a escapar.

Otras versiones

MAX
En el universo de Punisher: MAX, Microchip ha sido dado por muerto desde hace algún tiempo. Sin embargo, él vuelve a intentar presionar a Castle a trabajar para la unidad de black ops de la CIA para participar en la caza de terroristas (por ejemplo, Osama bin Laden). Punisher lo rechaza, como él prefiere su autonomía al servicio por contrato a una institución como el gobierno. Microchip le confiesa a Castle que la fuente de financiamiento para la operación llegó de la CIA canalizando armas y heroína fuera de Afganistán. Castle le da a Micro la oportunidad que no ha dado a sus víctimas desde antes de que oficialmente asumiera el papel del Punisher: la oportunidad de correr. Microchip lo rechaza, obligado a ayudar a Castle en un tiroteo de la CIA contra la mafia. Tomando una lesión posiblemente mortal en la lucha, Micro intenta humanizar a Castle de nuevo, sólo para ser recibido con una ronda de escopeta a quemarropa en la cabeza.

En otros medios

Televisión
 Microchip aparece en Spider-Man, con la voz de Robert Axelrod. Su apodo es Chip en lugar de Micro. En sus apariciones, junto con el Castigador, actúa como la conciencia de Frank, instándolo a usar armas no letales.
 Micro aparece en la serie de televisión ambientada en el Marvel Cinematic Universe, interpretado por Ebon Moss-Bachrach.
 Micro se menciona por primera vez en el episodio "The Writing on the Wall" de Agents of S.H.I.E.L.D., como contacto de Daisy Johnson.
 Micro es mencionado nuevamente en el episodio de Daredevil, "A Cold Day in Hell's Kitchen", ya que se muestra a Frank recuperando un CD con la palabra "MICRO" escrita en él, antes de incendiar finalmente su casa.
 Micro hace su debut en pantalla en The Punisher. Él es un exanalista de la NSA y hombre de familia. Después de enviar evidencia de actividades ilegales cometidas en Afganistán por agentes del gobierno al Departamento de Seguridad Nacional, el agente corrupto del DHS, Carson Wolf, intenta matar a Micro. Micro luego pasa a la clandestinidad y envía al video de Punisher evidencia de sus propias actividades cuestionables en Afganistán que llevan a una confrontación entre los dos.

Películas
 Microchip fue incluido en un primer borrador de la película de 2004 The Punisher por Michael France. Sin embargo, el personaje fue eliminado de la película final ante la insistencia del director y coguionista Jonathan Hensleigh, quien señaló: "Hay un par de años en los que no quería ir; Microchip, la camioneta de batalla, todas esas cosas en las que se puso realmente high-tech; No vamos allí en absoluto. Lo consideré algo muy complejo, demasiado carente del espíritu de un vigilante urbano".
 Microchip aparece en Punisher: War Zone, interpretado por Wayne Knight. Se demuestra que es un aliado de Punisher, que le ofrece un incómodo apoyo cuando Castle mata al agente encubierto de la policía de Nueva York, Nicky Donatelli. Cuando Puzzle y Loony Bin Jim escuchan sobre Microchip, asesinan a su madre discapacitada, lo secuestran y le dan al Castigador la opción de matar a Microchip o Angela Donatelli y su hija Grace (a quienes también secuestraron) o matarán a los tres. Microchip ofrece su propia vida, pero el Punisher usa su única bala contra Loony Bin Jim, quien estaba amenazando a la familia Donatelli. Un indignado Jigsaw dispara a Microchip en la cabeza. The Punisher, ahora enfurecido por la muerte de su compañero, libera a Angela y Grace antes de matar a Puzzle.

Videojuegos
 Microchip proporciona las sesiones informativas de la misión en The Punisher.
 Microchip tuvo un cameo en el juego de arcade beat 'em up de desplazamiento lateral Punisher, en la pantalla continua, dándole al Punisher reanimación cardiopulmonar.
 Aunque en realidad no es visto, Microchip aparece en juego de Spider-Man con la voz de Christopher Corey Smith. Se le escucha hablando con el Punisher cuando intenta dispararle a Spider-Man con un rifle de francotirador.
 Microchip es un personaje controlable en The Punisher: No Mercy para plataforma PSN.
 Microchip aparece en Marvel: Avengers Alliance. Él es el conductor de la camioneta de batalla del Castigador.

Referencias

Enlaces externos
 Mikel Midnight's Jewish Supers List ("Supers" sic)

Personajes de Marvel Comics
Ingenieros ficticios
Inventores ficticios
Hackers ficticios
Personajes de cine
Personajes de televisión de Marvel Comics
Personajes de Punisher
Personajes creados por Mike Baron

Microchip (personaje)


15267 Kolyma este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15267 Kolyma este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 12,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

15267 Kolyma


Esta é a lista que reúne as primeiras-damas e os primeiros-cavalheiros do Distrito Federal brasileiro.

O termo é usado pelo cônjuge do(a) governador(a) do Distrito Federal quando este(a) está exercendo os plenos direitos do cargo. Em uma ocasião especial, o título pode ser aplicado a outra pessoa, quando o(a) governador(a) é solteiro(a) ou viúvo(a). A atual primeira-dama é Mayara Noronha Rocha, esposa do 19.º governador brasiliense Ibaneis Rocha.

Ver também

 Lista de prefeitos e governadores do Distrito Federal
 Lista de cônjuges dos governadores das unidades federativas do Brasil

Primeiras-damas do Distrito Federal (Brasil)
Listas de primeiras-damas

Lista de primeiras-damas do Distrito Federal (Brasil)


Kobyly este o comună slovacă, aflată în districtul Bardejov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 854 de locuitori. Se învecinează cu comuna Kľušov.

Istoric
Localitatea Kobyly este atestată documentar din 1277.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kobyly, Bardejov


La hormona concentradora de melanina (MCH) es un péptido orexinogénico hipotalámico de 19 aminoácido cíclicos aislada originalmente de la glándula pituitaria de los peces teleósteos donde controla la pigmentación de la piel.

En los mamíferos, la MCH está involucrada en la regulación de la conducta alimenticia, el estado de ánimo y el equilibrio energético. Las neuronas que expresan la MCH están situadas en el hipotálamo lateral y la zona incerta. A pesar de esta distribución, las neuronas MCH se proyectan ampliamente por todo el cerebro. Los ratones sin MCH son hipofágicos (comen menos) y son delgados. Cuando se le administra centralmente, el ratón incrementa su ingesta de comida y sube de peso.

Enlaces externos

Péptidos
Genes del cromosoma 12

Hormona concentradora de melanina


Aspilia floribunda é uma espécie de  planta do gênero Aspilia e da família Asteraceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1884 por John Gilbert Baker.

Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Viguiera floribunda  Gardner
 Aspilia gracilis  (Gardner) Baker
 Aspilia pseudoviguiera  H.Rob.
 Viguiera gracilis  Gardner
 Viguiera ramosissima  Gardner
 Wedelia pseudoviguiera  (H.Rob.) B.L.Turner
 Wedelia floribunda  (Gardner) B.L.Turner

Forma de vida
É uma espécie arbustiva e subarbustiva.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Goiás, Minas Gerais, Mato Grosso do Sul, Mato Grosso, Piauí, Paraná, São Paulo e Tocantins.
A espécie é encontrada nos  domínios fitogeográficos de Caatinga, Cerrado e Pantanal, em regiões com vegetação de caatinga, cerrado e mata ciliar.

Ligações externas
 Aspilia floribunda no projeto Flora e Funga do Brasil

Aspilia
Plantas descritas em 1884
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Aspilia floribunda


An Haworthia mirabilis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adrian Hardy Haworth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Adrian Hardy Haworth. An Haworthia mirabilis in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 H. m. badia
 H. m. beukmannii
 H. m. calcarea
 H. m. consanguinea
 H. m. mirabilis
 H. m. paradoxa
 H. m. sublineata
 H. m. triebneriana

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Haworthia

Haworthia mirabilis


Bibi Jones (Oklahoma City, 23 de julio de 1991) es el nombre artístico de Britney Maclin, una ex actriz pornográfica estadounidense.

Carrera
Ella comenzó a actuar profesionalmente en noviembre de 2010. En 2011 fue la actriz más joven en firmar con Digital Playground. Bibi Jones debutó como estríper en Phoenix, Arizona. A la edad de 19 años, se convirtió en la estrella más joven en ser firmado por Digital Playground en diciembre del año 2010 después de actuar en varias escenas como Britney Beth.
Fue portada de la edición de julio de 2011, de la revista Hustler.

El 17 de julio de 2012, se anunció a través de YouTube, Facebook y Twitter que se retira de la industria del cine para adultos. El mes de febrero de 2013 trató de cumplir con los tres restantes año en su contrato de Digital Playground. Jones vive en Scottsdale, Arizona, y ella viaja a Los Ángeles para grabar películas.

Jones fue nominada para el 2012 "Newcomer Característica Artista del Año" en los Premios de la bailarina exótica. Jones también apareció junto con Peter North en Hollywood Undead de "Been to Hell" video musical.

Está casada con Jim Grdina desde 2014, con el que tiene 5 hijos.

Premios
 2012 – Premio AVN – Fan Award - Hottest Sex Scene – Babysitters 2 (con Jesse Jane, Riley Steele, Kayden Kross, Stoya y Manuel Ferrara).

Referencias

Enlaces externos

Actrices pornográficas de Estados Unidos
Modelos eróticas de Estados Unidos
Nacidos en Oklahoma City

Bibi Jones


Birinci Berberi Savaşı, Berberi Kıyısı Savaşı veya Trablusgarp Savaşı olarak da bilinen Amerika Birleşik Devletleri ile Kuzey Afrika'daki Fas Sultanlığı, Cezayir Eyaleti, Tunus Eyaleti ve Trablusgarp Eyaleti gibi Berberi devletleri arasında yapılan savaşın ilki.

16. yüzyılın ortalarında bu yana Kuzey Afrika kıyısında üstlenmiş olan Türk korsanları Akdeniz'i ve Akdeniz'deki ticaret yollarının kontrolünü ellerinde tutuyorlardı. ABD, İngiltere'den bağımsızlığını kazandığı sırada Kuzey Afrika'daki Beylerbeyilikler (ya da onların tabiriyle Berberi Kıyısı Devletleri; Trablusgarp, Tunus, Cezayir ve Fas Sultanlığı) tam 300 yıldır bu bölgedeki Avrupa ülkelerinin ve diğer devletlerinin gemilerini avlıyorlardı. Bu bölgede faaliyet gösteren bu korsanlarını stratejisi oldukça basit ama etkiliydi. Akdeniz'de küçük ama hızlı gemilerle seyrediyorlar, üstün hızları ve manevra kabiliyetleri ile ticaret gemilerini yakalıyorlardı, kendileri için bir handikap olan silahlarının azlığını da bu sayede dengeliyorlardı. Yakalanan gemilere ve yüklerine el konuluyor, mürettebatları da esir alınıyordu. Mürettebat ülkeleri kurtulmaları için fidye ödemeyi kabul edene kadar esaret altında tutuluyordu. Eğer fidye ödenmezse, köle olarak satılıyorlardı. Zamanla Akdeniz'e komşu devletler bu durumun üstesinden gelmek için Cezayir Beylerbeyliği ve diğerlerine yıllık haraç ödenmesini daha uygun buldular. Yıllık ödenen bu haraç sayesinde gemilerine serbest geçiş hakkı satın alıyorlardı. Eğer haraç ödenmezse ödeme yapmayan ülkeye savaş ilan ediliyordu. Savaş ilanı geleneksel hale gelmiş bir seremoni şeklinde olurdu. Bir manga asker hedef alınan ülkenin Elçiliğinin bayrak direğinin alemini keserek savaş ilan edildiği karşı tarafa tebliğ ederdi. Bundan sonra da Berberi donanması o ülkenin gemilerine saldırmaya başlardı.

Amerikan kolonileri de İngiliz İmparatorluğu'nun bir parçası olduğu sırada İngiliz donanması, İngiltere ve Berberi kıyısı devletleri arasında yapılan anlaşmalar sayesinde korunuyordu. Fakat bu durum Amerikan kolonileri bağımsız olunca değişti, bu koruma perdesi kalktı. Bu yüzden de genç Amerikan devleti Kuzey Afrika'daki Beylerbeyilikler'le acilen bir anlaşma yapmaya mecbur oldu.

1796'da bu Beylerbeyilikler ve Fas Sultanlığına ödenen haraç oldukça makul seviyedeydi. Örneğin ABD'nin Trablusgarp'a verdiği yıllık haraç 60.000 Amerikan Doları idi. Ama Trablusgarp Beylerbeyi olan Karamanlı Yusuf Paşa, zor durumda kalan ABD'nin ödediği haracın miktarını arttırdı. Bu isteği 1801 yılı Mart ayında Thomas Jefferson başkanlığı devraldıktan hemen sonra ABD'ye ulaştı. Fakat Jefferson Kuzey Afrika'daki Türk korsanlarına artık daha fazla haraç ödenmesine taraftar değildi ve bunu yapmaktansa ABD'nin bir donanma inşa etmenin bu korsanların hiç bitmeyen taleplerinden daha ucuza mal olacağını iddia etti. Durumu yerinde tetkik etmek ve daha sonra girişilecek eylemlerde izlenecek yolu tespit etmek için 3 gemiden oluşan bir keşif filosunu Akdeniz'e gönderdi. Komodor Richard Dale idaresindeki ABD keşif filosu 1 Temmuz 1801'de Cebelitarık'a ulaştı ve burada ikmal yaptı. Bu sırada Dale Trablusgarp Beylerbeyiliği'nin 10 Mayıs 1801'de ABD savaş ilan ettiğini öğrendi. Savaş ilanından sonra Trablusgarp'taki ABD Konsolosluğu yağmalanmış ve Konsolos James Cathcart ve ailesi Danimarka elçiliğine sığınmışlardı. (Burada önemli olan ve dikkat edilmesi gereken nokta Osmanlı İmparatorluğu'nun bu uzaktaki Beylerbeyiliği'nin, yani bir eyaletinin savaş ilan etmesidir. Zaten Osmanlı İmparatorluğun 1830'lara kadar ABD tarafından gelen isteklere rağmen bu devleti muhatap dahi almamıştır.) Bu gelişmeyle birlikte keşif ve inceleme gezisi bir anda sefere dönüşmüş oluyordu. Dale emrindeki gemilere rotalarını Trablusgarp'a çevirmeleri emrini verdi. Dale Trablusgarp'a ulaştıktan sonra yaptığı gözlemlerde limanın doğal olarak korunaklı olduğunu, şehir önlerindeki bir kayalık resifin limana yaklaşımı zorlaştırdığını gördü. Buna ek olarak şehir üzerinde limana bakan küçük burçlar ve kaleler olan bir surla çevriliydi.

Dale şehre doğrudan bir saldırı yöneltmesi konusunda tebliğ edilmiş bir emir yoktu, öncelikli görevi keşif ve gözlemdi, zaten kendisi de kuvveti az olduğu için böyle bir harekete girişmek istemiyordu. Bu yüzden saldırgan bir tutum izlemek yerine filosuyla Trablusgarp'a yakın seyreden ABD ticaret gemilerine koruma sağlama ve Trablusgarp limanına yönelik gevşek bir abluka uygulama yoluna gitti. Dale tüm inisiyatif ve sorumluluğu üzerine almak istemediği için, her ne kadar komuta kademesindeki subayları Türk korsanları ile çatışmaya girmek yönünde görüş belirtseler de Akdeniz'de pasif bir politika izlemeyi yeğledi. Fakat böyle de olsa Amerikan güç gösterisi üzerine Cezayir ve Tunus, Trablusgarp'la olan ittifaklarına son verdiler.

Bu sıralarda yaşanan bir karşılaşmada USS Enterprise Teğmen Andrew Sterrett komutasında küçük bir korsan gemisi ile çatışmaya girdi (1 Ağustos 1801) ve gemiyi ele geçirdi. Bu çatışmada küçük ve ateş gücü yetersiz olan Türk korsan gemisi 80 mürettebatından 60'ını kaybetti. ABD tarafı ise hiç kayıp vermedi. Bu küçük çatışma Kuzey Afrika'daki Türk korsan filosunun en önemli zafiyeti gözler önüne serdi; mürettebatı topçuluk ve denizcilik konusunda yeteri kadar eğitilmemiş olan bu hafif ve ateş gücü az gemiler o çağın gemilerinin artık muhatabı değillerdi. Teknik ve bilgi bir kez daha üstün gelmişti.

Sterrett güçsüz rakibi ile girdiği mücadeleyi kazanmıştı ama ABD Trablusgarp Beylerbeyiliği'ne henüz savaş ilan etmemişti. Temayüller gereği gemi alıkonulup, mürettebatı da esir alınamazdı. Bu yüzden de geminin topları denize atıldıktan sonra Trablusgarp'a geri dönmesine izin verildi. Bu gelişme üzerine oldukça öfkelenen Beylerbeyi Karamanlı Yusuf Paşa gemi kaptanını oldukça sert bir şekilde cezalandırdı; Kaptana limanda meydan dayağı atıldıktan sonra bir eşeğe ters olarak bindirildi ve şehirde dolaştırıldı.

1802 Nisanında Komodor Dale ABD geri çağrıldı, belli ki izlediği tutum hem filoda hem de ülkesinde pek hoş karşılanmamıştı. Onun yerine Komodor Richard Morris filo komutanı olarak atandı. Morris Akdeniz'deki filoya takviye de getiriyordu. 7 adet Firkateyn ve Şalopa'dan oluşan bu takviye kuvveti Haziranda Cebelitarık"a ulaştı. Morris sefere eşi ve çocuğunu da yanına alarak çıkmıştı, bu da onun da aynen Dale gibi Trablusgarp'a karşı aktif bir mücadeleye girmekten kaçınacağının açık kanıtıydı. Aldığı emir "tüm filo ile birlikte hareket etmek ve Trablusgarp açıklarında beklemekti." Morris de Dale'nin politikasını takip ediyordu; Amerikan ticaret gemilerine koruma sağlıyordu. Morris'in Trablusgarp'a yönelik tek hareketi Constellation gemisini Kaptan Alexander Murray idaresinde Trablusgarp limanını gözetlemeye göndermek oldu. Eylül 1803'te Morris de ABD'ye geri çağrıldı. İnisiyatif kullanmadaki zaafı ve acziyeti yüzünden önce hakkında bir soruşturma komisyonu açıldı ve daha sonra da Başkan Jefferson tarafından donanmadan azl edildi.

Bu esnada ABD Trablusgarp ile tam 2 yıldır savaş halindeydi ve sorunun çözümlenmesi yönünde hemen hiçbir gelişme olmamıştı. Ama yeni atanan filo komutanı bu durumu değiştirecek gibi duruyordu. Komodor Edward Preble 1803 Haziranında komutayı ele aldı. Deneyimli bir denizciydi, oldukça kötü ünü olan İngiliz hapishane gemisi Jersey'de mahkûm olarak bulunmuştu. Çabuk öfkelenen ve katı disiplinli biri olarak ün yapmıştı. Fakat bununla birlikte cesareti, mürettebata karşı tutumu ve uzman bir denizci olmasıyla da herkesin takdirini kazanmıştı.

Akdeniz'deki filonun komutasını devraldıktan sonra filoyu ve komuta kademesini kendine göre yeniden düzenledi. Bu bağlamda 106 kadar emir ve talimat yayınladı. Bu emirlerde disiplin ve gemi idaresi ile ilgili hemen her noktaya değinilmişti. ABD donanmasında daha sonra adını duyuran subaylar ve genç komutanlar onun gözetiminde yetiştiler ve tecrübe kazandılar. Bunlar arasında şu isimler öne çıkmaktadır; Stephen Decatur, James Lawrence, Isaac Hull, David Porter, Charles Stewart ve William Bainbridge. 1803 Ekim'inde Preble'in kuvvetleri Trablusgarp kuvvetleri ile ilk çatışmaya girdi. Bu esnada Preble'ın izlediği saldırgan tutum Fas'ın Trablusgarp'la olan ittifakını bitirmesine ve çatışmanın dışına çıkmasına sebep oldu.

31 Ekimde Kaptan William Bainbridge komutasındaki USS Philadelphia gemisi Trablusgarp limanı girişinde haritalarda gösterilmeyen bir resifte karaya oturdu. Olay Philadelphia gemisi iki Trablusgarp gemisini önlemeye çalıştığı sırada meydana gelmiş, gemiyi karaya oturmuş ve tehlikeli bir şekilde yan yatmıştı. Gemi tamamıyla savunmasız kalmıştı. Bainbridge toplarını atarak ve ön mizana direğini keserek gemiyi hafifletmeye ve yüzdürmeye çalıştı ama bu girişimi herhangi bir fayda vermedi. Philadelphia olduğu yerde hareketsiz olarak kaldı. Yapabilecek hiç birşeyi kalmayan Bainbridge de teslim oldu. Gemi 2 gün sonra dalgaların etkisiyle karaya oturduğu yerden kurtuldu. (Akdenizin bu bölgesinde gel-gitin etkisi oldukça fazladır. Bölgeyi bilmeyen gemiler bu yüzden karaya oturabilir. Bu konuya Barbaros Hayrettin Paşa da hatıratında değinmektedir.) Gemi Trablusgarp limanından çıkan gemiler tarafından yedeğe alındı ve limana çekildi, burada da onarılmaya başlandı. Philadelphia'nın Trablusgarp filosuna katılmasıyla filonun ateş gücü daha da artmıştı.

Preble Philadelphia'nın geri alınmasının imkânı olmadığını çok geçmeden anladı, tek çıkar yol geminin batırılmasıydı. Limana bir saldırı yapılmasına karar verdi, bu saldırı esnasında gemi bordalanacak ve ateşe verilecekti.

Saldırı gücü Teğmen Stephen Decatur'un komuta ettiği 70 kişiden oluşuyordu. Saldırı bir gece baskını şeklinde olacak, Amerikalılar liman savunma hatlarını ele geçirdikleri bir Türk korsan gemisini kullanarak geçeceklerdi. Planın tamamı ise şu şekildeydi; Arapça konuşan bir kılavuz[38] kendilerini liman muhafızlarına hasar görmüş bir gemi olarak tanıtacak ve onarımda olan Philadelphia'nın yanına palamar atma izni isteyecekti. Bu sayede Decatur ve adamları Philadelphia'ya yaklaşma imkânı bulacaklardı. Olayların akışı bu noktaya kadar planlandığı gibi gelişti fakat kuşkulanan liman muhafızları bu durumu çok çabuk fark ettiler. Ama çabuk davranan Decatur ve adamları bu sürede gemiye çıkmışlardı. Gemi muhafızları hazırlıksız yakalandığı için buradaki çatışma kısa, fakat oldukça kanlı oldu, Amerikalılar geminin kontrolünü tekrar ele geçirdiler ve gemiyi hemen ateşe verdiler. Çıkan yangın ve karışıklık Amerikalılara kaçmaları için gereken fırsatı da sağladı. Bu hareketi sonucunda Decatur milli kahraman haline geldi. ABD Kongresi Dacatur'a bir kılıç hediye ederek onu kaptanlığa terfi ettirdi. Henüz 25 yaşında olan Decatur ABD donanmasının en genç kaptanı oldu.

Philadelphia'nın yakılmasından sonra Preble Trablusgarb'ı hedef alan başka bir saldırı planlamaya başladı. Karamanlı Yusuf Paşa üzerindeki baskıyı arttırarak onu barış yapmaya zorlamayı planlayan Preble, bu sayede Bainbridge ve Philadelphia"nın mürettebatını da kurtarmayı umuyordu. Philadelphia'nın Trablusgarb limanı önlerinde karaya oturması onu sığ sularda seyir yapabilecek su çekimi az gemiler aramaya itti. Çünkü ABD donanmasının gemilerinin hemen hepsi derin sular için dizayn edilmiş, büyük gemilerdeki liman önündeki sığ sularda manevra kabiliyetleri azalıyor ve açık hedef haline geliyorlardı. Bu yüzden Preble, Sicilya Kralı IV. Ferdinant'tan 6 küçük gunboat ve 2 havan topu gemisi kiraladı.[40] Bu İtalyanlarında çıkarınaydı çünkü bu sayede kendilerini çok uğraştıran bu korsanları kendileri zarara uğramadan cezalandırabileceklerdi. Preble bu küçük ve hafif gemilerle filosunu takviye ettikten sonra saldırı planlarına hız verdi. Ağustos ayında birkaç saldırı yapmayı planlamıştı, bunlardan ilki 3 Ağustos günü gerçekleşti. Önce Amerikan gunboat filosu Trablusgarp çektirilerine saldıracak ve dikkati üstüne toplayacak, bu sırada havan topu taşıyan gemiler de şehri topa tutacaktı. Yine bu esnada şehrin kıyı bataryalarının karşılık vermemesi için Constitution da kıyı bataryalarına saldıracak ve onları ateş altına alacaktı. Planın riskli tarafı Trablusgarp gunboat filosunun bu Amerikan hafif savaş gemileri tarafından yönlendirilecek saldırıyı önleyebilecek güçte olmasıydı.

Saldırı başladığı sırada başka bir hesapta olmayan aksilik ortaya çıktı; aniden yön değiştiren rüzgar yüzünden Amerikan filosu ikiye bölündü. Bunun sonucunda harekât bir kere başladığı için limana sadece 3 gunboat yaklaşabildi. Takip eden 2,5 saat boyunca çarpışmalar Amerikalılar kıyıya yaklaştıkça şiddetlendi. Çarpışmalar esnasında Trablusgarp çektirilerinden 6'sı bordalandı, bunlardan üçü batırıldı, diğer üçü ise ele geçirildi. Constitution'da toplarının daha uzun menzilli olması sayesinde kıyı bataryalarını susturmuş ve tüm gücüyle paşanın konağına saldırmıştı. Silah tekniği ve harekât usulleri açısından daha üstün olan ABD donanması şehre yönelttiği ve tüm gün süren bombardımanda sadece 14 kayıp vermişti. Ağustos ayında Trablusgarp'a 4 saldırı daha düzenlendi, bunlardan birinde şehir aralıksız 2 gün topa tutuldu. Her saldırıdan sonra Preble Yusuf Paşadan barış görüşmelerine başlanmasını ve Amerikalı tutsakların serbest bırakılmasını istedi. (Amerikalı tutsakların serbest bırakılması için önce 40.000 $ daha sonra da 50.000 $ fidye ödenmesini teklif etti.) Yusuf Paşa bu tekliflere kayıtsız kaldı, Preble da tüm gücüyle saldırmaya devam etti.

Ağustos ayının bu şekilde geçmesinden sonra Eylül ayında Komodor Preble şehir limanını hedef alan bir dizi yeni harekât ve saldırı daha planladı.[42] Bu kez daha cüretkar bir harekât planlanmıştı; eski bir Türk korsan gemisi olan Intrepid'e 100 fıçı barut yüklenecek, gemi liman içine tamamı gönüllülerden oluşan bir mürettebat tarafından götürülecekti. Trablusgarp filosunun gemileri ile benzer çizgilere sahip olduğundan fazla dikkat çekmeyeceği düşünülüyordu. Gemi liman içine girdikten sonra barut deposu ateşe verilerek patlatılacak ve bu sayede Türk filosuna ağır zayiat verdirilecekti. Richard Sommers ve 12 gönüllüden oluşan mürettebatın kullandığı Intrepid 4 Eylül 1804 akşamı gece karanlığından da faydalanarak Trablusgarp limanı girişine mümkün olduğu kadar sessizce yaklaştı. Fakat daha önce Philadelphia baskını yüzünden tetikte duran liman muhafızları tarafından hemen fark edildi. Birkaç saniye sonra da cephaneliğine direk isabet alan gemi infilak ederek battı. Mürettebatından kurtulan olmadı.

Aynı ay Komodor Samuel Barron komutasındaki takviye kuvveti de Trablusgarp açıklarına gelerek buradaki ABD filosuna katıldı. Preble"dan daha kıdemli olduğu için Barron filonun komutasını devraldı. Donanma Bakanı Smith Preble'ın Barron'un emri altında görevine devam edeceğini düşünmüştü, oysa bu düşüncesinin yanlış olduğu kısa sürede anlaşıldı. Bu yeni atamayı bir tenzil"i rütbe olarak algılayan Preble ABD geri döndü. Geri döndüğünde kendini dünyaya ispatlamaya çalışan ve tüm gayretini bu yönde harcayan genç ABD'de kahraman olarak karşılandı. Sayesinde ABD çok ihtiyaç duyduğu morali kazanmıştı. Başarıları sayesinde ABD kongresi tarafından da takdir edildi.

Yeni komutan Komodor Barron da Trablusgarp'ı abluka altında tutmaya devam etti, ama bu arada yeni bir yaklaşım geliştirmeyi de ihmal etmedi. Bu bağlamda denizden yapılan saldırıları durdurdu, çünkü şehrin deniz yönünden güçlü bir savunması vardı ama kara kısmı o kadar güçlü değildi. Şehre arkasından savunmasının nispeten daha zayıf olduğu kara kısmından saldırmayı teklif etti. Bu esnada ABD'nin Tunus Konsolosu William Eaton Yusuf Paşayı Mısır'da sürgün yaşayan kardeşi Hamit Paşa ile değiştirme önerisini ABD bildirdi. Hamit Paşa bu teklife sıcak bakıyordu çünkü kardeşi başa onu devirerek geçmişti. Bu amaçla Eaton Mısırda çoğunluğu Yunan, Arap ve Bedevilerden oluşan bir paralı askerler ordusu kurdu. Bu orduya eğitim vermesi ve komuta etmesi içinde ABD savaş gemisi Argus'tan 7 tane deniz piyadesi getirildi. Bomba Körfezine vardığında Eaton, Yusuf Paşa'nın kendisinin varlığından haberdar olduğunu ve Derne'ye takviye kuvvetler gönderdiğini haber aldı. Zamana karşı bir yarış başladı ve Eaton şehre takviye kuvvetlerden önce ulaştı. Mısırda başlayan bu 500 km. bir yolculuktan sonra Hamit Paşa ve Eaton Nisanda Derne'ye vardılar. Karadan paralı askerler ordusu denizden de ABD savaş gemileri Argus, Hornet ve Nautilus tarafında kuşatılan Derne kısa sürede düştü. Derne'nin alınmasıyla Trablusgarp'a giden yol açılmış oldu. Bu gelişmeler üzerine devrileceğinden korkan Yusuf Paşa ABD ile barış yapmaya razı oldu. Bu bağlamda 4 Haziran 1805'te Amerikalı tutsakların 60.000$ karşılığında serbest bırakılmasını ve bu tarihten sonra ABD'den haraç alınmamasını öneren bir barış antlaşmasını kabul etti. Amerikalılar istediklerini elde ettikleri için Hamit Paşa'ya olan desteklerini geri çektiler ve onu yüzüstü bıraktılar. 1. Berberi Savaşları sona ermişti, ABD hükûmeti artık Cezayir ve Trablusgarp Beylerbeyiliklerine haraç ödemeyecek, ABD vatandaşları bundan sonra fidye istemek için esir alınmayacaktı.

Sonuç
Pek çok açıdan I. Berberi Savaşı sonucunda her iki tarafta beklediklerini yarı anlamıyla elde edememiştir. Fakat bununla birlikte, ABD açısından kazanımlar daha fazla olmuştur. Bunlardan en önemlisi de Akdeniz'e girişte Türk korsanlarına ödedikleri ve oldukça önemli bir yekun tutan vergiden artık muaf olmalarıdır. ABD her ne kadar Osmanlı İmparatorluğu'nun kendisi ile değil ona gevşek bir bağla bağlı olan uzak bir eyaleti ile savaşmış da olsa, bu ABD açısından, kendini ispatlama ve kendine güvenme noktasında, başarıyla verdiği ilk ciddi sınavdır.

Fakat Kuzey Afrika'daki bu Beylerbeyilikler de yaşanan çatışmadan ciddi bir zarar görmemişler, güçlerinde önemli bir eksilme olmamıştır. Sadece her yıl düzenli olarak fazla bir çaba harcamadan aldıkları haracı daha fazla seyir yaparak, daha fazla gemiye saldırarak çıkarmak zorunda kalmışlardır. Fakat 16. yüzyılda zirveye çıkan Türk denizciliği ve tekniklerinin artık geri kaldığı ve hızla demode olmaya başladığı ayan beyan ortaya çıkmıştır, ama kemikleşen usul ve yöntemler yüzünden gerekli tedbirler alınamamış, bu tehlike hafife alınmıştır. Bu çatışma ABD devlet politikasının da çeşitlenmesi ve gelişmesini beraberinde getirmiştir. Başlarda çekingen bir yaklaşım sergileyen ABD Başkanı Jefferson daha atak ve girişken bir politika izlemeye mecbur kalmıştır.

İngiltere'den bağımsızlık kazanıldıktan sonra kurulan askerî  yapı ilk kez savaş ortamında denenmiş (her ne kadar ABD resmen savaş ilan etmemiş de olsa), eksikleri yerinde tetkik edilmiştir. 1. Berberi Savaşı ABD uzak topraklarda ve denizlerde cereyan edebilecek bir çatışmayı idare edebileceğini göstermiştir. Yine parçalı bir yapıda olan ABD'nin birlik ruhu bu sayede gelişmiş ve perçinlenmiştir. Bu sayede Amerikalı olmak, kurucu 13 koloniden birinin üyesi olma bilincinin önüne geçmiştir. Savaş sonunda elde edilen kazanımların verdiği aşırı güven daha sonra ters tepecek, ABD aşırı güvenin bedelini 1812 Savaşında Washington'un işgal edilmesiyle ödeyecektir.

Kuzey Afrika'daki Türk korsanlarına gelince önemli bir gelir kaynağını kaybetmişlerdir ama gerek filoları gerekse de personeli, eğitimleri yetersiz de olsa, fazla zarar görmediği için eylemleri son bulmamıştır. 1807'de Cezayir'de üslenen Türk korsanları ABD ticaret gemilerine tekrar saldırmaya başlamışlardır. 1812'de İngiltere ile savaşa giren ABD 1815'te patlak veren 2. Berberi Savaşı'na kadar bu saldırılara karşılık vermek için hiçbir girişimde bulunamamıştır. ABD savaştan büyük bir yenilgiyle ayrılmıştır.

1
Amerika Birleşik Devletleri'nin savaşları
Fas'ın savaşları
İsveç'in savaşları
Osmanlı İmparatorluğu'nun savaşları
Amerika Birleşik Devletleri Deniz Piyade Kolordusu
Thomas Jefferson'un başkanlığı
1800'lerde çatışmalar

Birinci Berberi Savaşı


Kova, kuyudan su çekmeye, genellikle su ya da sıvı maddeleri taşımaya yarayan, ağzının iki yanına bağlı oynak bir kulpu bulunan, konik silindir biçimindeki kap. Pek çok amaç için farklı boyutlarda üretilen kovaların alüminyum, plastik veya ahşap türleri yaygındır.

Ayrıca bakınız
 Bakraç

Aletler
Yemek paketleme

Kova


Avusturya Yahudi Soykırımı (Holokost) Anısı Ödülü (Award), ilk defa 2006 yılında Avusturya Yahudi Soykırımı servisi tarafından düzenlendi. Bu ödül her yıl kendini Yahudi Soykırımı'nın Anısı için kanıtlamış olan kişiye verilir.

1992 beri genç Avusturyalılar Almanya'da,  Amerika Birleşik Devletleri'nde, Arjantin'de, Belçika'da, Bulgaristan'da, Çekya'da, Çin'de, Fransa'da, Hollanda'da, Birleşik Krallık'ta, İsrail'de, İtalya'da, Litvanya'da, Macaristan'da, Polonya'da, Rusya'da, Türkiye'de ve Ukrayna'da  hizmet veriyor.

Dünya çapında genç Avusturyalılar, Naziler tarafından işlenen suçlar için sorumluluk duyuyorlar.
Bu ödül sayesinde her yıl bu soykırım düşüncesini özel bir şekilde ifade eden kişi ön plana çıkıyor.

Avusturya Holokost Anısı Ödülü kazananlar
 2006  Pan Guang, Şanghay, Çin
 2007  Alberto Dines, Rio de Janeiro, Brezilya
 2008  Robert Hébras, Oradosur-Glane, Fransa
 2009  Jay M. Ipson, Richmond, Virjinya, Amerika Birleşik Devletleri
 2010  Eva Marks, Melbourne, Avustralya
 2011  Auschwitz Jewish Center, Auschwitz, Polonya
 2012  Ladislaus Löb, Brighton, Birleşik Krallık
 2013  Hugo Höllenreiter, Ingolstadt, Almanya
 2014  Margers Vestermanis, Riga, Letonya
 2015  Erika Rosenberg, Buenos Aires, Arjantin
2016 Giorgio Frassineti, Predappio (Forli), İtalya
2017 Ruben Fuks, Belgrad, Sırbistan
2018 Alla Gerber ve Ilja Altman, Moskova, Rusya
2019 Tomislav Dulic, Uppsala, İsveç
2020 Dušan Stefančič, Ljubjana, Slovenya

Dış bağlantılar
 Austrian Holocaust Memorial Service
 Austrian Holocaust Memorial Award

Kaynakça

Holokost Anısı
Holokost Anısı
Anı
Holokost
Anma töreni
2006'da oluşturulan ödüller

Avusturya Holokost Anısı Ödülü


NGC 7060 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Mikroskopu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7060
  Auke Slotegraaf: NGC 7060 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7050 - 7099

7060
Galaksije u Mikroskopu

NGC 7060


Die Internationale Zucker-Organisation (International Sugar Organization, ISO) ist eine Internationale Organisation mit Sitz in London. Sie wurde durch das Internationale Zucker-Übereinkommen vom 20. März 1992 gegründet.

Anders als ihre Vorgängerorganisationen vor 1968 hat sie nicht die Befugnis, den internationalen Handel mit Zucker durch Preisfestsetzung oder Exportquoten zu regulieren. Sie soll lediglich den Handel und Konsum von Zucker fördern durch das Sammeln und Veröffentlichen von Informationen auf dem Zuckermarkt sowie die Erforschung neuer Verwendungsmöglichkeiten für Zucker und verwandte Produkte. Ebenso soll die Internationale Zucker-Organisation als Forum dienen für zwischenstaatliche Diskussionen über Zucker. Zu diesem Zweck werden auch Seminare am Sitz in London veranstaltet.

Ferner wird eine Preisliste mit dem täglichen durchschnittlichen Handelspreis für Zucker in US-Dollar veröffentlicht.

Mitglieder sind die Europäische Union und 60 Staaten (Stand: Januar 2021). Derzeitiger Exekutiv-Direktor der Organisation ist der Deutsche Peter Baron, ein ehemaliger Mitarbeiter des Bundeslandwirtschaftsministeriums.

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Internationale Wirtschaftsorganisation
Organisation (Agrarhandel)
Zucker als Thema
Organisation (London)
Internationale Organisation (Völkerrecht)
Gegründet 1992

Internationale Zucker-Organisation


Toppen og bolden er en dukkefilm fra 1969 instrueret af Per B. Holst efter manuskript af Per B. Holst.

Handling
Legetøj fra H.C. Andersens tid bliver levende i denne dukkefilm, der er bygget over eventyret i "Kjærestefolkene".

Referencer

Eksterne henvisninger

Dukkefilm fra Danmark
Danske film fra 1969

Toppen og bolden


Benin millî futbol takımı, Benin'i uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Afrika Uluslar Kupası tarihi

 1957 - 1970 - Katılmadı
 1972 - Elemeleri geçemedi
 1974 - 1976 - Çekildi
 1978 - Katılmadı
 1980 - Elemeleri geçemedi
 1982 - Katılmadı
 1984 - 1986 - Elemeleri geçemedi
 1988 - 1990 - Katılmadı
 1992 - 1994 - Elemeleri geçemedi
 1996 - Çekildi
 1998 - 2002 - Elemeleri geçemedi
 2004 - 1. Tur
 2006 - Elemeleri geçemedi
 2008 - 1. Tur
 2010 - 1. Tur
 2012 - Elemeleri geçemedi

Güncel kadro
13 & 17 Kasım 2019'da Nijerya ve Sierra Leone'ye karşı 2021 Afrika Uluslar Kupası elemelerine aşağıdaki oyuncular çağrıldı.

Kaynakça

Benin millî futbol takımı


علم الرسول محمد بن عبد الله الصحابة ونقل علماء الصحابة العلم إلى التابعين وعن علماء التابعين نقل العلم تابعي التابعين ويعرف القرن الثالث الهجري عصر تابعي التابعين وهو عصر جمع الحديث حيث عاش فيه عظماء دون الحديث أمثال البخاري ومسلم وغيرهم
والقرن الثالث الهجري هو القرن لثالث في الخيرية بأهله لحديث رسول الله خير القرون قرني ثم الذين يلونهم ثم الذين يلونهم وهم من ينطبق عليهم قول الرسول لن تمس النار مؤمنا رآني ولا من رأى من رآني
ولإن شغلت علوم الدين واللغة علماء المسلمين في القرن الأول الهجري والقرن الثاني الهجري فإن القرن الثالث هو بداية توسع المسلمين في بقية علوم الدنيا بجانب علوم الدين بعد أن رسخت عقيدة الإسلام في أذهان وعقول المسلمين
وتأسست في القرن الثالث الهجري للمسلمين قاعدة علمية ومكتبات ونشطت الترجمة من اللغات الأخرى وصنفت العلوم ما بين علوم النقل وعلوم العقل حيث أختصت الأولى ب علوم القرآن والحديث وعلوم اللغة والتاريخ وفيه بدء ظهور مصطلح مؤرخ مسلم
وأختصت علوم العقل ب الطب والفلسفة وعلم الكلام وعلم الفلك والرياضيات وغيرها من العلوم
والعلم في الإسلام منه ماهو ب فرض العين على كل المسلمين فعلى الجميع معرفة ما علم من الدين بالضرورة ليقيموا الدين وعلى بعضهم التفقه في الدين أي التخصص والتعمق في علوم الدين ليعلموا الناس وينقلوا العلم ماعرف بفرض الكفاية
وكذلك كلف الخلفاء وأختاروا جماعة من علماء المسلمين وغير المسلمين من أهل الذمة ليتخصصوا في علوم العقل كفرض كفاية لسد لحاجة المسلمين من هذه التخصصات وأحتضن الخلفاء العلماء وأحترم الناس العلماء وبدأ عصر العلم في القرن الثالث الهجري بكل ما تعني الكلمة وحمل العلماء المسلمين تراث العالم الثقافي والعلمي لمدة خمسة قرون تالية حيث نقلوا وترجموا وأضافوا وحفظو وووعوا ونقلوا العلم للعالم وبه بنوا صرح الحضارة الإسلامية التي تمثل حجر الزاوية في الحضارة الإنسانية

قائمة العلماء
ابن البطريق-
أبوالحكم الدمشقي-
أبوالنصر التكريتي-
الدينوري -
ابن ماسويه-
أبوعلي الخياط-
البتاني-
الرازي-
ابن المجوسي-
أبو كامل الحاسب-
ثابت بن قرة-
ابن وحشية-
أبو معشر البلخي-
الخوارزمي-
الطبري -
الشيخ محمد بن قولويه القمي -

علماء مسلمون في القرن 3 هـ

علماء مسلمون في القرن الثالث الهجري


Río Frío je rijeka u Kolumbiji, desna pritoka rijeke Bogote. Pripada porječju rijeke Magdalene.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Kolumbiji
Pritoke Bogote

Río Frío (pritoka Bogote)


Sani may refer to:

Sani (given name), a list of people
Sani (surname), a list of people
The Sani ethnic minority, grouped by the Chinese government as part of the Yi people
Sani, a North American Wild Kratts Girl from the series Wild Kratts

Places
Sani, Burkina Faso
Sani, Mauritania
Sani, a village in Zanskar, Jammu and Kashmir state, India near the Sani Monastery
Sani Pass, pass in the Drakensberg linking Lesotho to South Africa

See also
Shani, in Hindu astrology, Saturn
Sania (disambiguation), feminine form of the given name

Sani


USS Providence (CL-82/CLG-6/CG-6) was a  light cruiser and the fourth ship of the United States Navy to be named after the city of Providence, Rhode Island. Providence was commissioned between 1945 and 1949. From 1957 to 1959, she was converted to a guided missile cruiser and flagship. She served in that role from 1959 to 1973. After her decommissioning, she was finally scrapped in 1980.

Construction and commissioning
She was laid down 27 July 1943 by Bethlehem Steel Co., Quincy, Mass.; launched 28 December 1944; sponsored by Mrs. Mary Roberts; and commissioned 15 May 1945. Departing Boston 13 June 1945, Providence completed shakedown out of Guantanamo Bay, Cuba. Upon arrival at Newport, R.I., 4 September, she trained prospective cruiser and carrier crews until 6 October.

Service

1940s

Departing Boston in November 1945, she visited Piraeus, Greece, on 6 December, making the first cruise intended to expand American prestige through naval visits lasting until 1947. Then, Istanbul with  from 5 to 9 April 1946, and Alexandria, Egypt, in May, where she ran aground. Leaving the Mediterranean 16 June, she arrived at Philadelphia on the 25th. Following departure from the Delaware Capes in October and training out of Guantanamo Bay and Norfolk, Va., she left Hampton Roads for the Mediterranean 3 February 1947. After exercises and port visits in the Mediterranean, she departed Athens, Greece, in May, and arrived at Boston later that month.

Departing Newport, R.I., in November, she operated in the Mediterranean from 20 November 1947 to 2 March 1948, visiting Naples in December, Taranto in January, and Trieste and Venice in February, returning to Newport in March. Sailing from Newport in September 1948, she served the 6th Fleet in the Mediterranean from 23 September 1948 to 14 January 1949, visiting Thessalonika in October, Marseilles in November, Trieste and Venice in December, and Oran in January, returning to Newport later in January. She decommissioned at Boston 14 June 1949, and entered the Atlantic Reserve Fleet.

1950s
Reclassified CLG–6 on 23 May 1957, she commenced conversion to a Providence-class guided missile light cruiser at Boston in June 1957. Provided with RIM-2 Terrier missiles, command ship facilities, and a nuclear weapons capability, she recommissioned 17 September 1959, Captain Kenneth L. Veth in command. As a missile cruiser, she retained the #1 6-inch gun turret. The #2 turret was replaced with a dual 5"/38 caliber mount; the aft armament was wholly replaced by missiles and the after side of the superstructure completely rebuilt.

1960s
Following shakedown out of Guantanamo Bay, Providence arrived at her new home port of Long Beach, California, 29 July 1960. After a six-month tour of duty with the 7th Fleet, she returned to Long Beach 31 March 1961. She appeared as the fictional U.S.S Almira in the motion picture "The Honeymoon Machine" (1961) using stock footage taken of her at anchor in harbor.
Following exercises off the West Coast, she arrived at Yokosuka, Japan, in May 1962, and relieved  as flagship of the 7th Fleet. During 1962 and 1963 she participated in 7th Fleet exercises. During a three-day visit to Saigon in January 1964, she hosted South Vietnamese and American dignitaries, and delivered more than 38 tons of "Project Handclasp" materials to local humanitarian organizations. Departing Yokosuka in July 1964, she returned to Long Beach in August. In October 1964 she began exercises in the Eastern Pacific. During January to June 1965, she received modern communications equipment. Spending the remainder of 1965 off the West Coast with the 1st Fleet, she participated in exercises and visited various West Coast ports.

Deployed to WestPac 12 November 1966, she again relieved Oklahoma City (CLG–5) as flagship of the 7th Fleet on 1 December 1966 at Yokosuka, Japan. She contributed to a major bombardment of enemy positions in Vietnam  1 April 1967. She duelled with an enemy shore battery off the DMZ on 25 May. In July she provided gunfire support for amphibious operations. She bombarded enemy storage areas south of Da Nang 10 October.

During 1968, she provided gunfire support off Vietnam during each month except June and December. In February 1968 Providence was involved in the Tết Offensive. She contributed by shelling the wall around "The Citadel" in Huế, during the Battle of Hue.  After this, as part of Operation Formation Star, Providence along with three carrier groups headed for the Sea of Japan as the  was captured by North Korea.

Providence received her first Navy Unit Commendation for service during the period of 25 November 1966 to 8 November 1968.  During 1969 she operated with the 1st Fleet off the West Coast.

1970s
Providence left San Diego to provide naval gunfire support off the coast of Vietnam from April to December 1972. For her service in Vietnam, she received her second Navy Unit Commendation in 1973:

"The Secretary of the Navy takes pleasure in presenting the Navy Unit Commendation to USS Providence (CLG-6) for service as set forth in the following citation:
For exceptionally meritorious service from 20 April 1972 to 1 December 1972 while participating in combat operations off the coast of North and South Vietnam. In her primary role of providing naval gunfire support to allied forces in Vietnam, USS Providence inflicted serious losses on the enemy. Her outstanding support of South Vietnamese forces played a significant role in containing the North Vietnamese invasion. During the South Vietnamese counteroffensive, Providence time and again provided the firepower when and where it was needed by the forces ashore. Providence was also called upon on numerous occasions to participate in operations to interdict the flow of supplies in North Vietnam. She accomplished this mission with daring and skill, often coming under intense hostile fire. Providence took part in the first multi-cruiser strike since World War II. This daring and successful raid on military targets in the Haiphong harbor area demonstrated superior teamwork and professionalism by the officers and men of USS Providence. Their sustained superior performance reflected great credit upon themselves, their ship, and the United States Naval Service.
John W. Warner, Secretary of the Navy, 14 May 1973".

Decommissioning
Providence was decommissioned on 31 August 1973. She was stricken on 30 September 1978 and sold to National Steel Corp., Terminal Island, CA Sale # 160018 on 15 July 1980, removed from custody 31 July 1980 and scrapped.

Awards

References

 USS Providence (CL-82)

External links

 Navy photographs of Providence (CLG-6)
  from Chief Engineer Willard Searle, aboard the Providence from 1959 to 1961

Cleveland-class cruisers
Providence-class cruisers
Ships built in Quincy, Massachusetts
1944 ships
Cold War cruisers of the United States
Vietnam War cruisers of the United States

USS Providence (CL-82)


Maria Helena Dá Mesquita (Lisboa, 19 de Julho de 1933 — Lisboa, 21 de Março de 2022), foi uma professora e crítica teatral portuguesa.

Biografia
Nasceu em 19 de Julho de 1933, e em Julho de 1951 terminou os estudos secundários, tendo ficado dispensada do exame de aptidão para entrada na universidade. Frequentou a Faculdade de Letras da Universidade de Lisboa, onde concluiu uma licenciatura em Filologia Germânica e tirou o curso de ciências pedagógicas.

Foi professora, tendo feito vários estágios em diversos países, e de 1968 a 1975 trabalhou no Instituto de Meios de Audiovisual em regime de comissão de serviço, onde foi responsável pelo desenvolvimento de experiências pedagógicas ligadas à promoção teatral. Desta forma, participou na realização de filmes e na encenação de peças de teatro em conjunto com os alunos, tendo sido interpretadas obras de vários autores internacionais, como John Steinbeck, Charles Dickens e William Shakespeare. Por exemplo, no ano lectivo de 1968 a 1969, Maria Helena Dá Mesquita e Carmen Gonzalez encenaram a peça A excepção e a regra, com estudantes do Liceu Padre António Vieira, que foi organizada como parte dos programas de Ocupação dos Tempos Livres da Mocidade Portuguesa.

Em 1968 iniciou a sua carreira como crítica teatral, tendo provavelmente sido a primeira mulher em território nacional a exercer esta função. Escreveu para os jornais Notícias da Tarde, O Diário e  A Capital. O seu afastamento do periódico A Capital, em 1988, causou uma polémica entre o Conselho de Informação para a Imprensa e a redacção do jornal, tendo o Conselho pedido esclarecimentos sobre a decisão de afastar Helena Dá Mesquita, enquanto que a redacção do jornal respondeu que «as colaborações nunca tiveram carácter vitalício», tendo comentado que «não ser da competência deste conselho pronunciar-se sobre tal questão», e que estava a assistir com «apreensão que o Conselho de Imprensa está a desviar-se das funções que lhe são cometidas pela legislação em vigor». Destacou-se pelas seus textos sobre teatro, onde além das críticas sobre as peças em si também ofereceu uma análise mais profunda dos autores e da evolução da arte. Por exemplo, no seu artigo sobre a peça Abel, Abel, de Augusto Sobral, de 1984, comentou que «é uma peça sobre problemas colectivos e individuais; é uma das obras universais da dramaturgia portuguesa. Augusto Sobral refere no programa que 'chegou a vir nos jornais que os dramaturgos são uma espécie em vias de extinção'. Quem tal escreveu não conhece os dramaturgos contemporâneos, quem tal escreveu não sabe, nem sonha, como é fulgurante a trajectória em ascensão de um autor como Augusto Sobral». Os seus artigos também constitutem testemunhos de figuras célebres e momentos marcantes do ambiente teatral nacional, tendo por exemplo descrito a sessão inaugural do Teatro Maria Matos, em 22 de Outubro de 1969: «Igrejas Caeiro, emocionado, fez a apresentação dos colegas, pediu palmas para quem construiu a sala de espectáculos e chamou Luís de Oliveira Guimarães que, na presença de Maria Helena, filha da gloriosa actriz, fez o elogio a Maria Matos. Traçou a sua biografia através de anedotas destinadas a ilustrar a personalidade da artista [...] A sala escureceu. Um retrato iluminou o palco e a voz acentuadamente beiroa de Mestre Aquilino falou da sua vida e obra com a modéstia e o espírito liberal que o caracterizavam. Do que disse, um aviso ficou a ressoar bem nítido: Cultivem a inquietação!». Além da crítica, também chegou a colaborar nalgumas peças de teatro e de ensino.

Foi um dos membros fundadores da Associação Portuguesa de Críticos de Teatro, em 1984. Também foi co-fundadora da Escola de Leitura e Escrita, em conjunto com Fernanda Lapa, tendo dirigido aquela associação durante mais de quinze anos. Esteve integrada na Associação Portuguesa de Escritores, onde foi responsável pelo programa Escola de Leitura e Escrita. Em 23 de Março de 1973, fez parte do júri para a atribuição dos Prémios Bordalo de 1971. Em 2020 doou a sua biblioteca e arquivo ao Centro de História de Arte e Investigação Artística da Universidade de Évora.

Faleceu em 21 de Março de 2022, aos 88 anos de idade, no Hospital de Jesus, em Lisboa.

Críticos de teatro de Portugal
Professores de Portugal
Nascidos em 1933
Mortos em 2022
Alumni da Faculdade de Letras da Universidade de Lisboa

Maria Helena Dá Mesquita


Patrick Charles Martyn Nicholls (born 14 December 1948) is a British solicitor and politician who served as a Conservative MP for Teignbridge between 1983 and 2001.

A solicitor by profession and formerly an East Devon District Councillor, Nicholls was first elected to the House of Commons in 1983 at the age of 34, winning a comfortable majority over the nationally known Liberal Party candidate, John Alderson, who had resigned as Chief Constable of Devon & Cornwall specifically to contest the seat.

Within a year of entering the House of Commons, Nicholls was made a Parliamentary Private Secretary to the Home Office Minister David Mellor, and subsequently to the Minister of Agriculture John Selwyn Gummer. He was also made a Steward of The British Boxing Board of Control.

After the 1987 General Election, Nicholls entered the government as the Parliamentary Under Secretary of State for Employment. Still not yet 40, he was given a key role in piloting the second tranche of Conservative Trades Union reforms through Standing Committee. His upward advance was checked, however, when he was arrested for drink driving in 1990, as a result of which he resigned from the government.

Nicholls' career was, however, only temporarily stalled. He was appointed to the Westminster Foundation for Democracy at its inception in 1992 and served on The North Atlantic Assembly and the 1922 Committee of Conservative MPs. In 1994, he was made a Vice Chairman of the Conservative Party and in 1997 was appointed the Shadow Fisheries Minister by the then Leader of the Opposition, William Hague. A leading Eurosceptic, Nicholls was credited with having single-handedly turned Conservative Party policy around in favour of leaving the EU Common Fisheries Policy.

After losing his seat in 2001, Nicholls became Chairman of The Young Britons Foundation, a  research think-tank established in July 2003 to "help train tomorrow's centre-right leaders and activists today". Currently, Nicholls is a freelance political journalist and lectures on British and American politics in Europe and America as well as the UK.

Nicholls is married with three children. His wife, Bridget, is also a solicitor.

References

1948 births
Living people
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
UK MPs 1983–1987
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001

Patrick Nicholls


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 13. svibnja – Živko Anočić, hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kazalište u 1981.


Kulleseidkanalen ligger ved landsbyen  Finnås på øen Bømlo i Bømlo kommune  Vestland fylke i Norge. Kanalen blev færdigbygget i 1856 for at lette skibstrafikken  mellem  vestsiden af Bømlo og østsiden ved Finnåsvka i nordenden af Borøyfjorden. Kanalen blev udvidet og gjort dybere og bredere i perioden 1927-1935 og består af tre kanaler (østlige, midterste og vestlige kanal). Kanalanlægget er samlet 1,7 kilometer lang.

I dag er kanalen et lille handels- og turiststed, med blandt andet dagligvareforretning, benzinstation og en populær gæstehavn. Der er planer om at lave et badeland ved Kulleseidkanalen.

Kulleseid var navnet på matrikelgården med gårdsnummer 122 i Bømlo kommune.

Kilder og henvisninger

 Kulleseidkanalen på Bømlo
 Kort på norgeskart.no

Bømlo
Kanaler i Norge
Vestlands geografi

Kulleseidkanalen


Sarıyer Spor Kulübü, İstanbul'un Sarıyer ilçesinde aynı adı taşıyan spor kulübü. 2. Ligde mücadele eden kulüp, maçlarını Yusuf Ziya Öniş Stadyumunda oynamaktadır.

Tarihçe

Kuruluşu
1940 yılında kurulan Sarıyer Spor Kulübü'nün kuruluş çalışmaları üç önemli aşamadan geçerek gerçekleşmiştir. Bu üç aşama;

1- Sarıyer Gençler Cemiyeti
2- Sarıyer Gençler Mahfili
3- Sarıyer Gençlik Kulübü

Sarıyer Gençler Cemiyeti

Sarıyer Gençler Cemiyetinin kuruluş yılı büyük olasılıkla 1920'dir. Futbol ve voleybol oynanmış, at yarışları, yağlı güreşler yapılmış, tiyatro ekibi temsiller vermiştir. Cemiyetin futbol takımının forma rengi bordo-kavuniçidir. Sarıyer Gençler Cemiyeti ilk maçını Beykoz Zindeler takımı ile oynamış ve 2-2 berabere kalmıştır. Sarıyer Gençler Cemiyeti mensupları, imkânsızlıklar içinde çalışmalarını azimle sürdürmüşlerdir. Fakat başta maddi imkânsızlıklar ve bugün saptanamayan çeşitli nedenler yüzünden Sarıyer Gençler Cemiyeti'nin faaliyetleri 1927-1930 yılları arasında önce yavaşlamış, sonra da tamamen durmuş ve Sarıyer Gençlik Cemiyeti dağılmıştır.

Sarıyer Gençler Mahfili

Sarıyer Gençler Mahfili 1932 yılında Sarıyer'deki Sarıbaba Dergahında kurulmuştur. (Burası uzun yıllar Nakşi Dergahı olarak kullanılmış, tekke ve dergahların kapatılmasıyla bina bir süre Ali Kethüda Camii'nin tabutluğu olarak kullanılmış, daha sonra CHP semt ocağı olmuş ve nihayetinde de yeni kurulan Sarıyer Gençlik Mahfili'ne devredilmiştir.)
Sarıyer Gençler Mahfili'nde futbol, voleybol, güreş ve bisiklet sporları ile uğraşılmakta, müzik ve tiyatro çalışmaları yapılmaktaydı. Sarıyer Gençler Mahfili, devamı olduğu Sarıyer Gençler Cemiyeti'nin formasını aynen koruyarak maçlarına çıkıyordu. Sarıyer Gençler Mahfili, bilinen ilk maçını 18 Nisan 1932 tarihinde Çubuklu takımı ile oynamıştır. Bu maçta sağbek oynayan Muhterem Saygın'ın ayağı kırılınca maç yarıda bırakılmıştır. Sarıyer Gençlik Mahfili 1938 yılına kadar fevkalade faaliyet göstermiştir. 1938 yılında ise çalışmalar aksamış ve ağırlaşmıştır. 1938-1940 yılları arasında teşkilatlanma olmasa da Sarıyerli gençler Sarıyer Gençler Mahfili adı altında karşılaşmalara çıkmışlar e böylece çekirdek kadro korunmuştur.

Sarıyer Gençlik Kulübü

Sarıyer Gençlik Kulübü'nün kuruluşu oldukça emek istedi. Başta Kaymakam Hüsnü Uğural ile Cahit Durmaz, Reşat Pamir, o dönemin futbol oynayanlarından Selahattin Yarar, Müfit Güven, Fikret Canlı, Sabri Erimli, İsmail Erönde, İsmail Kızıltuğ, Ahmet Canel, Nazım Özbay, Mustafa Kocamaz, Numan Uzun, A. Melih Kınalılar, Celâl Demir, Zekeriye Toksavul ve diğerleri kuruluşun gerçekleşmesi için ne gerekiyorsa fazlasıyla yaptılar. Kulüp bir süre gayri federe olarak faaliyet gösterdi. Sarıyer gayri federe kulübü mensupları bir an önce federe olabilmek için dört elle işe sarıldılar. Tüzük ve diğer formaliteler hazırlanarak 1940 temmuzunda kuruluş başvurusu yapıldı. Böylece Sarıyer Gençlik Kulübü'nün kuruluşu 1940 olarak tescillenmiş oldu. Bu aşamada İstanbul Spor Kulübü'nün de kurucusu olan Kemal Halim Gürgen Bey Sarıyer Gençlik Kulübü'ne çok büyük maddi ve manevi destek vermiştir.

Sarıyer Gençlik Kulübü'nün Kurucuları

Bu isimleri ne kulübün arşivindeki tescil dosyasında ne Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğü kayıtlarında ve ne de İstanbul Emniyet Müdürlüğü dernekler bürosundaki kulüp dosyasında bulmak mümkün değildir. Sonraki dönemlerde hayatta olan kurucu üyelerden alınan bilgiler, Sarıyer Gençlik Kulübü'nü kuranların kendi isimlerini açıkça belirtmeyerek kulübün kuruluşunu tüm Sarıyerlilere mâl etmek gibi örnek bir davranış gösterdikleri yönündedir.
Kurucuların saptanması uzun yıllar sonra 1630 sayılı dernekler yasasının değişmesi neticesinde spor kulüplerinin dernek statüsüne alınmasıyla kurucu üyelerin dernek tüzüğünde belirtilmesi zorunlu hale getirildi böyle olunca, 04.02.1979 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında hayatta olan kurucuların yaptıkları tespitle bu isimler Haydar Doğ (Tüccar), Yusuf Yarar (Kabzımal), Kâzım Esen (Öğretmen), Fikri Alipaşaoğlu (Benson-Emekli), Raşit Pamir (Ptt Müdürü), Salih Dikmen (Memur), Fahrettin Özbay (Memur), Kemal Yarar (Mühendis), İbrahim Bilgin (Tütüncü), Selahattin Yarar (Kabzımal), Cahit Durmaz (Berber), Fikret Canlı (Avukat), Mufit Güven (Memur) ve Muzaffer Erbaş (Kunduracı) olarak belirlendi ve tüzükte yer aldı. Kurucular incelendiğinde çoğunluğunun Sarıyer Gençler Cemiyeti ve Mahfilinde yönetici veya sporcu olarak görev alan isimler oldukları görülmektedir. İsimleri ölümsüzleşmiş olan bu 14 kişiden bugün sadece Av. Fikret Canlı hayattadır.

Lig Serüveni
1982-1994 ve 1996-1997 yılları arasında Türkiye 1. Ligi'nde (şimdiki Süper Lig) oynamıştır. 1. Ligde oynadığı yıllar boyunca çok başarılı sonuçlar alan takım uzunca bir süre İstanbul'un 4. büyük takımı olarak gösterilmiş ancak 1990'lı yılların son bölümünde bölgede inşaatların yasaklanması ve akabinde zengin iş adamlarının Sarıyer'den el çekmeleri ve dolayısıyla kulübü yüzüstü bırakmaları neticesinde gerileme dönemine girmiştir. 2005 yılından bu yana 2. Lig de mücadele etmektedir. 2014-15 ve 2015-16 sezonlarında 2. Ligde Play Off'a yükselse de çeyrek finalde elenerek 1. Lige yükselemedi.

2018-19 2. Lig Beyaz grupta yer alan Sarıyer Serdar Bozkurt yönetiminde ligde mücadele etti. 34 maçta 20 galibiyet, 8 beraberlik ve 6 mağlubiyet aldı. 68 puan toplayarak grubunu 5. tamamladı ve play-off oynamaya hak kazandı. Play-off çeyrek finalinde Kastamonuspor 1966'yı 1-0 ve 1-1'lik 2 maç sonucunda eledi. Yarı finalde Sakaryaspor'a 0-4 ve 0-0'lık maçlar sonucunda elenerek 1. Lig'e çıkma şansını kaybetti.

2022-23 sezonu öncesinde teknik direktörlük görevine Özcan Kızıltan getirildi. 8. Haftada ise 3-1'lik yenilgi ile sonuçlanan Bucaspor 1928 maçının ardından Özcan Kızıltan ile yollar ayrıldı. 2022-23 sezonunu 42 puanla 15. sırada tamamladı.

Renkleri
Sarıyer Gençlik Kulübü gayri federe olarak faaliyet gösterdiğinde forma renkleri: fes rengi ( bordo ) forma, sol göğüs üzerinde kavun içi (portakal rengi) yıldız ve beyaz şorttur. Ağırlıklı forma rengi - fes rengi - kavuniçidir. Bu renkler Sarıyer Gençler Cemiyetinin renkleridir. Bilahare kurulan Sarıyer Gençler Mahfili de bu renkleri kullanmıştır. Sarıyer Gençler Mahfili'nin faaliyetlerinin sona ermesi üzerine kurulan Sarıyer Gençlik Kulübü de aynı renkleri benimsemiştir.
Sarıyer Gençlik Kulübü federe olmak için yaptığı başvuruda renklerini fes rengi - kavun içi olarak belirtir. Fakat Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğü Sarıyer Gençlik Kulübü nün tescilini yapmış olmasına rağmen, renklerini lacivert beyaz olarak tescil etmiştir.Yani, kullanılmakta olan lacivert beyaz renkler Sarıyer Gençlik Kulübü ne B.T. Genel Müdürlüğünce verilmiştir.
Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğünün tescil ederek emri vaki olarak bildirdiği lacivert beyaz renkleri, Sarıyer Camiası benimsemekte gecikmedi Lacivert "asaletin", beyaz da "temizliğin" simgesi olarak kabul edildi.
Lacivert beyaz renklerin kullanılması ve giyilecek kıyafetin tescili İstanbul Valiliği'nin 6 Aralık 1945 tarih ve 946 - 11 sayılı izinleriyle olmuştur. Bilahare kıyafet ve renklerin kullanılması izni Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğünce 11 Nisan 1946 tarihinde onanmıştır.

Amblem
Sarıyer Gençlik Kulübünün amblemi gibi kuruluşla birlikte tespit edildi. Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğü tescil işlemlerini yaptıktan sonra, giyilecek kıyafetlerinde tescil ettirilmesi gerektiğini bildirdi. Hazırlanan amblem ve giyilecek kıyafet şekli kullanılacak renklerle birlikte resmileştirilerek Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğüne gönderildi. Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğü 6 Aralık 1945 tarih ve 946- 11 numara ile bu renk kıyafet ve amblem şeklini tescil etti.

Lacivert beyaz renkler ambleminde renklerini oluşturuyordu. Amblemi çapraz şerit halinde beyaz renklidir beyaz renkler üzerinde eşit ağırlıklarla Sarıyer Gençlik Kulübü'nün baş harfleri olan "S.G.K" harfleri yer almaktadır. Bu amblem uzun yıllar yaka rozeti olarak kullanıldı. Yaka rozetlerinde lacivert üzerinde beyaz olarak kuruluş tarihi olan 1940 konuldu değişmeyen lacivert beyaz renklere karşın yaka rozetleri zaman zaman değişikliğe uğradı.

Sarıyer Gençlik Kulübünün amblemi 1981-82 sezonu içinde genel kurul kararı gerek görülmeden yönetim kurulunun B.T. Genel Müdürlüğüne yaptığı başvurunun kabulü ile değiştirildi. Bu değişiklikle kulübün kuruluştaki amblemi tarihe mal oldu. Yeni amblemde Sarıyer Gençlik Kulübünü elips şeklindeki beyaz üzerine "S" şeklini yaratan iki balık sembolize etmektedir. Elipsin etrafında Sarıyer Gençlik Kulübü - 1940 yazıları okunmaktadır.

Balkan Kupası
Mehmet İhsan Yalçın'ın başkanlığı döneminde 1991-92 sezonunda mücadele ettiği Balkan Kupası'nda Romanya'da 0-0 biten karşılaşmadan sonra İstanbul İnönü Stadı'nda oynanan 2. maçta Romanya'nın Oţelül Galaţi takımını 1-0 skorla yenerek bu kupayı kazanan 2. Türk takımı olmayı başarmıştır.

Bu kupayı ayrıca 1966-67 sezonunda Yunanistan'ın AEK Atina takımını yenen Fenerbahçe ve 1993-94 sezonunda Yunanistan'ın PAS Giannina takımını yenen Samsunspor takımları da kazanmıştır.

Takım kadrosu
Kadro 22 Kasım 2014 tarihinde güncellenmiştir.

Lig mücadeleleri
 1. seviye (Süper Lig / 1. FL): 13 sezon
1982-1994, 1996-1997
 2. seviye (1. Lig / 2. FL): 24 sezon
1963-1969, 1971-1982, 1994-1996, 1997-2001, 2004-2005
 3. seviye (2. Lig / 3. FL): 21 sezon
1969-1971, 2001-2004, 2005-
 Amatör Lig: 23 sezon
1940-1963

Başarıları
 1. Lig
Şampiyonluk (1) : 1981-82

İkinci (1) : 1995-1996
 2. Lig
Şampiyonluk (1) : 2003-04

Play Off Yarı final (1) : 2018-19

Play Off Çeyrek final (2) : 2014-15, 2015-16
 3. Futbol Ligi
Şampiyonluk (1) : 1970-1971
 Türkiye Kupası
Çeyrek final (7) : 1982-1983, 1987-1988, 1988-1989, 1989-1990, 1990-1991, 1992-1993, 1993-1994
 Balkan Kupası
Şampiyonluk (1) : 1991-92

Geçmiş sezonlardaki performansı
Ana madde: Sarıyer SK sezonları listesi

 Not: Tablo son 10 sezonu göstermektedir. Ayrıntılar ve geçmiş sezonlar için Ana Maddeye bakınız.

Oyuncu İstatistikleri

Başkanlar

 Reşat Pamir (6 dönem)
 Fahrettin Özbay (1 dönem)
 Fikri Benson (Alipaşaoğlu) (1 dönem)
 Kemal Yarar (2 dönem)
 Haydar Doğ (1 dönem)
 Emin Göraç (1 dönem)
 Selahattin Yarar (2 dönem)
 Nazım Özbay (2 dönem)
 M. Ali Erkan (1 dönem)

 Numan Uzun (1 dönem)
 Fikret Canlı (1 dönem)
 İsmail Kızıltuğ (1 dönem)
 Mehmet Turla (1 dönem)
 Nejat Erimtan (1 dönem)
 Tacettin Tekgül (4 dönem)
 Halim Tezcan (1 dönem)
 Necdet Erdem (1 dönem)
 Uğurcan Elmas (3 dönem)

 Erdal Aksoy (10 dönem)
 Galip Bingöl (1 dönem)
 İhsan Yalçın (5 dönem)
 İsmet Acar (1 dönem)
 Yetkin Gürsel (2 dönem)
 Mustafa Yetmişbir (1 dönem)
 Yusuf Tülün (2 dönem)
 M. Sedat Özsoy (3 dönem)
 Adnan Albayrak (1 dönem)

 Salih Acarel (1 dönem)
 Haşmet Mürşit (3 dönem)
 Mehmet Tahir Sarıoğlu (1 dönem)
 İbrahim Balcı (2 dönem)
 Mustafa Hepanıl (1 dönem)
 İbrahim Bozan (1 dönem)
 Mehmet Akdağ (1 dönem)
 Hayati Kaptanoğlu (1 dönem)
 Saffet Akkoyun (3 dönem)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî sitesi

SK

1940'ta kurulan futbol kulüpleri
İstanbul'daki futbol kulüpleri

Sarıyer SK