The Legislative Council, or upper house, is one of the two chambers of the Parliament of South Australia. Its central purpose is to act as a house of review for legislation passed through the lower house, the House of Assembly. It sits in Parliament House in the state capital, Adelaide.

The upper house has 22 members elected for eight-year terms by proportional representation, with 11 members facing re-election every four years. It is elected in a similar manner to its federal counterpart, the Australian Senate. Casual vacancies—where a member resigns or dies—are filled by a joint sitting of both houses, who then elect a replacement.

History

Advisory council

At the founding of the Province of South Australia under the South Australia Act 1834, governance of the new colony was divided between the Governor of South Australia and a Resident Commissioner, who reported to a new body known as the South Australian Colonization Commission. Under this arrangement, there was also a governing Council comprising the Governor, the Judge or Chief Justice, the Colonial Secretary, the Advocate-General and the Resident Commissioner, with broad legislative and executive powers including the imposition of rates, duties, and taxes. This council was sometimes referred to as the "Legislative Council". Confusion and dispute about the division of power between the two roles led to the South Australia Government Act 1838, which combined the role of Resident Commissioner with that of the Governor.

In 1842, the South Australia Act 1842 was passed in order to replace the South Australian Colonisation Commission appointed in 1834 with a more standard British model of government, with a Governor advised by a Legislative Council. The 1842 Act gave the British Government, which was responsible for appointing a Governor and at least seven other officers to the Legislative Council, full control of South Australia as a Crown Colony, after financial mismanagement by the first administration had nearly bankrupted the colony. This new Legislative Council was the first true parliamentary body in South Australia. The Act also made provision for a commission to initiate the establishment of democratic government, electoral districts, requirements for voting rights, and terms of office. Although the old  governing Council advising the Governor met at Government House, this new Legislative Council met at a new purpose built chamber on North Terrace. This chamber eventually grew into what is now known as "Old Parliament House".

The council was originally appointed by the Governor (then Sir George Grey), and only served in an advisory capacity, as the Governor retained almost all legislative powers. It was expanded slightly in 1843, when several prominent landowners were allowed to join. In the same year, proceedings were opened to the general public.

Public demand for some form of representative government had been growing throughout the 1840s, and this was reflected in a series of reforms in 1851, which created a partially representative Legislative Council. After the changes, it consisted of 24 members, four official (filling what would be today ministerial positions) and four non-official members, both nominated by the governor on behalf of the Crown, and 16 elected members. The right to vote for these positions was not universal, however, being limited to propertied men. In addition, the reforms meant that the Governor no longer oversaw proceedings, with the role being filled by a Speaker who had been elected by the members.

Self-government
In 1856, the Legislative Council passed the Constitution Act 1856 (SA), which prepared what was to become the 1857 Constitution of South Australia. This laid out the means for true self-government, and created a bicameral system, which involved delegating most of its legislative powers to the new House of Assembly. While all adult males could vote in the new Assembly, the Council continued to limit voting rights to the wealthier classes; suffrage was male-only and dependent on certain property and wage requirements. The entire province was a single electorate for the Legislative Council, electing 18 members, with the scheme originally set up so that 6 members would be elected every 4 years to serve a 12 year term.

The council had its purpose in replicating the British House of Lords as a restricted "house of review" in a colonial context. When the Province of South Australia received its original constitution in 1857, it was the most democratic in the British Empire, combining a universal-suffrage lower house (the House of Assembly), with a restricted-suffrage upper house (the Legislative Council). The purpose of the Legislative Council was, as with the 19th century House of Lords, to safeguard the "longer term interests of the nation rather than just reacting to short term ephemeral issues of the day".

In 1882, the Legislative Council was increased to 24 members by the a special election brought on by the Constitution Act Further Amendment Act 1881, and the Province was then divided into four districts which each elected six members: Central, North-Eastern, Northern and Southern districts. At the same time, the electoral schedule was shifted so that half of the Council was elected at each House of Assembly election.

Women earned the right to vote in the Council at the same time as the Assembly, in 1895, the first Parliament in Australia to do so, under the radical Premier Charles Kingston.

Federation
In 1902, following the Federation of Australia, the Constitution Act Amendment Act 1901 reduced the size of the legislative council from 24 back to 18 members - 6 from Central District and four each from Northern, North-Eastern and Southern districts. North-Eastern District was replaced by Midland District from the 1910 election, and the restricted franchise was extended to include ministers of religion, school head teachers, postmasters, railway stationmasters, and the officer in charge of a police station.

In 1913 the franchise extended to the inhabitant occupier of a house (but not their spouse) and the council expanded to 20 people, four from each of five districts, with the Central district being replaced by Central District No. 1 and Central District No. 2. "Contingency voting", a form of preferential voting, was introduced from 1930.

Composition of Council over time
The council's numbers varied over time. From inception to 1882, it had 18 members elected by a single colony-wide district. From then until 1902 it had 24 members; until 1915, 18 members; and until 1975, 20 members. .The electoral districts were drawn with a heavy bias in favour of rural areas in place, with half of the council being elected each time. From 1915 to 1975, Labor did not gain more than two members at each election, with the conservative parties always holding a sizeable majority. From 1975, the council was increased to 22 members, with half (11) to be elected at each election.

The conservative members in the council were very independent, and differed markedly from their counterparts in the House of Assembly. During the long reign of Liberal and Country League (LCL) Premier Sir Thomas Playford, they would prove to be an irritant, and Labor support was sometimes required for bills to pass. When a Labor government was eventually elected in 1965 and began introducing social legislation that was anathema to LCL councillors, they would delay, obstruct and modify such bills. The councillors, however, saw their actions (in the words of MLC Sir Arthur Rymill) necessary to "oppose... radical moves that I feel would not be in the permanent will of the people." The House of Assembly contained some progressive Liberals, and its membership would usually abide by the party line. The council contained none, and its members rebelled regularly against the decisions of the party leadership and the popular will of the people.

Universal suffrage
Even after electoral legislation had been implemented in 1967 by Steele Hall that produced a fairer electoral system for the House of Assembly, the council remained a house of property.

Under the original 1856 Constitution, the franchise was restricted to men, "having a freehold estate in possession, either legal or equitable, situate within the said Province, of the clear value of Fifty Pounds sterling money above all charges and encumbrances affecting the same, or having a leasehold estate in possession, situate within the said Province, the lease thereof having been registered in the General Registry Office, for the registration of deeds, and having three years to run at the time of voting, or containing a clause authorising the lessee to become the purchaser of the land thereby demised, or occupy a dwelling house of the clear annual value of Twenty-five Pounds sterling money."

In 1907, the right to vote was extended to any person occupying a dwelling house, or "dwelling house and premises appurtenant thereto", with an annual rent of at least 17 pounds per annum (excluding any payment of rent by a wife to her husband); to a registered proprietor of a leasehold on which there were improvements to the value of at least 50 pounds and which were the property of the proprietor. At the same time, the franchise was also extended to ministers of religion, school head teachers, postmasters, railway stationmasters, and the officer in charge of a police station.

A further extension of the franchise came in 1913, when the qualification of an occupier of a dwelling house was altered to include any inhabitant occupier, whether owner or tenant.

In 1918, the right to vote for members of the upper house was extended to all those who had served in armed forced in the First World War. This was subsequently extended to Second World War veterans in 1940 and in 1969, it was simplified to apply to all Australian war veterans regardless of the war they served in.

In 1969, the franchise was granted to any person who owned or rented property, regardless of the value of the property. Further, the franchise was extended to the wedded spouse of the owner or renter.

Major changes came in 1973 under Don Dunstan. Dunstan, a social reformist, tired of the council's obstructionist attitude, and put forward bills for its reform. These changes would remove the council's rural bias as well as all restrictions on suffrage (other than the age of majority, though this was lowered from 21 to 18 years). Initially rejected by the council, the reform created a single statewide electorate of 22 members, with 11 being elected each time. It eventually passed with bipartisan support.

The new council was designed to be deadlocked, and for a party majority to be hard to gain. Its proportional electoral system proved favourable to minor parties and they have usually held the balance of power. The Liberal Movement, in 1975, was the first minor party to have members elected to the council, and its successor, the Australian Democrats, held the balance until 1997 when independent Nick Xenophon was elected. The Family First Party and the Greens gained representation in 2002 and 2006 respectively.

The proportional system used in 1973 was party-list proportional representation, but this was modified in 1985. The federal government of Bob Hawke had introduced a new single transferable vote system for the Australian Senate, enabling voters to choose between voting 'above the line' (for a single party preference ticket that ranked all candidates on the ballot paper in the party's preferred order) or 'below the line' and number all candidates in order of preference, on the ballot paper. The Bannon state government copied this arrangement for the council.

Following the similar Senate changes which took effect from the 2016 federal election, as of the 2018 state election, South Australia's single transferable vote in the proportionally represented upper house was changed from group voting tickets to optional preferential voting − instructions for above the line votes are to mark '1' and then further preferences are optional as opposed to preference flows from simply '1' above the line being determined by group voting tickets, while instructions for voters who instead opt to vote below the line are to provide at least 12 preferences as opposed to having to number all candidates, and with a savings provision to admit ballot papers which indicate at least 6 below the line preferences.

Distribution of Seats

Below is the history of the composition of the Legislative Council since the introduction of Proportional Representation at the 1975 election.

Current

At the 2022 election, the eleven seats up for election (the other eleven members had continuing terms) had been held by four Liberal, four Labor, and one each of Greens, Advance SA and an independent. The result elected five Labor, four Liberal, and one each of Greens and One Nation. Consequently the new Labor government would require an additional three non-government votes to pass legislation. However, the Liberal upper house President was unexpectedly re-elected to the Presidency, which would give the Labor government nine of 21 seats during votes on the floor, meaning that only an additional two non-government votes are required to pass legislation.

2018–2022

(*) John Dawkins was expelled from the Liberal Party in 2020 after successfully running against the party's nominee for Legislative Council President. This was against the party's rules.

At the 2018 election, the 11 of 22 seats up for election were 4 Liberal, 4 Labor, 1 Green, 1 Conservative and 1 Dignity. The final outcome was 4 Liberal, 4 Labor, 2 SA Best and 1 Green. Conservative MLC Dennis Hood, who had been elected as a Family First MLC in 2014, defected to the Liberals nine days after the 2018 state election. John Dawkins was expelled from the Liberal Party in 2020 after successfully running against the party's nominee for Legislative Council President. This was against the party's rules. The 22 seat upper house composition is therefore 8 Liberal on the government benches, 8 Labor on the opposition benches, and 5 to minor parties and 1 independent on the crossbench, consisting of 2 SA Best, 2 Green, 1 Advance SA and John Dawkins. The government would therefore require at least four additional non-government members to form a majority and carry votes on the floor.

2014–2018

1 The two Conservative MPs were elected as members of the Family First Party, which merged into the Australian Conservatives in April 2017.
2 One ex-Independent/Nick Xenophon Team MP was created a new state political party named Advance SA in September 2017.

2010–2014

2006–2010

(*) Sandra Kanck was re-elected for a second eight-year term as a Democrat in 2002. In 2009, David Winderlich replaced Kanck due to her resignation. Later in 2009 Winderlich resigned from the Democrats to sit in parliament as an independent.

2002–2006

(*) Terry Cameron had been elected as a Labor member, but had resigned from the party, initially sitting as an independent, and then founding the SA First party in 1999. He did not face re-election in 2002, but the party disbanded soon after the election, and Cameron subsequently returned to being an independent MLC.

1997–2002

1993–1997

1989–1993

1985–1989

1982–1985

1979–1982

1975–1979

As part of the transitional arrangements associated with the expansion of the Council from 20 members to 22 members, the Council in this period had 21 members.

See also
2018 South Australian state election
List of elections in South Australia
List of South Australian Legislative Council appointments
List of South Australian Legislative Council by-elections
Parliaments of the Australian states and territories
2008 Parnell–Bressington filibuster
Lists of Members of the South Australian Legislative Council

Notes

References

Further reading

External links
 Leglislative Council Homepage
 Australia's Upper Houses - ABC Rear Vision A podcast about the development of Australia's upper houses into STV proportional representation elected chambers.

Parliament of South Australia
South Australia
1840 establishments in Australia

South Australian Legislative Council


Watchdog or watch dog may refer to:

Animals
Guard dog, a dog that barks to alert its owners of an intruder's presence
 Portuguese Watchdog, Cão de Castro Laboreiro, a dog breed
 Moscow Watchdog, a breed of dog that was bred in the Soviet Union

Computing
Watchdog timer, a device that detects faults and initiates corrective actions

Public oversight
An individual or group that monitors the activities of another entity (such as an individual, corporation, non-profit group, or governmental organization) on behalf of the public to ensure that entity does not behave illegally or unethically:
Consumer watchdog, consumer protection organizations or campaigners
Charity watchdog, an organization that monitors and rates charities
Government watchdog, organizations and platforms focused on government; see :Category:Government oversight and watchdog organizations for examples
Watchdog journalism, any medium providing consumer watchdog activities
Transit watchdog, an individual or group that provides public comment regarding public transit operations

Books
 Watchdog, a novel by Laurien Berenson from her Melanie Travis Mysteries series
 Watch Dogs: Dark Clouds, a novel by John Shirley, based on the video game
 The Watchdogs, a book by Laird Wilcox about watchdog organization that monitor extremism in the US.

Comics
 Watchdogs (Marvel Comics), a right-wing terrorist group in Marvel Comics

Music
 Watch Dog, an album by Jules Shear
 "Watch Dog", a song by Etta James from the album Tell Mama
 "Watchdogs", a song by UB40 from the album Rat in the Kitchen

Film and television
Watch Dog (film), 2018 Canadian film
Watchdog (TV programme), a British television programme promoting consumer rights
 Watchdog Test House, related television show
 "Watchdogs" (Agents of S.H.I.E.L.D.), an episode of Marvel Comics' Agents of S.H.I.E.L.D.
 Watchdogs (Wander Over Yonder), a type of space alien in Wander Over Yonder
 Watch Dog, a character in Dog City
 Watchdog Man, a character in One-Punch Man

Video games

Watch Dogs, a video games series developed by Ubisoft
Watch Dogs (video game), the first game in the series

Other uses
 Watchdog.org, American news website
 Watchdog (research collective), Sri Lankan research collective

See also
 Dog watch, a work shift in a maritime watch system that is half the length of a standard watch period

Watchdog


أوداته مدينة تقع ضمن محافظة أكيتا في اليابان، تأسست في 4/1/1951، بلغ عدد تعداد سكانها في 1 يناير – 2008 حوالي 80587 مساحتها الإجمالية حوالي 913.7 كم2 لتصبح كثافة سكانها 88.2 نسمة لكل كيلو متر مربع.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لأوداته:

توأمة
لأوداته (أكيتا) اتفاقيات توأمة مع:
 هيتاتشي-أوميا (21 أكتوبر 2015 - )

أعلام
 ديك توغو
 هيروشي إيشيكاوا
 كيزو يامادا
 ماساهيكو ناجاساوا
 بن أوهارا

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1951
أوداته
تأسيسات سنة 1951 في اليابان
دول وأقاليم أسست في 1951
مدن محافظة أكيتا

أوداته (أكيتا)


Sammen for evigt er en kortfilm fra 2013 instrueret af Johannes Pico Geerdsen, Johannes Pico Geerdsen efter manuskript af Søren Grindslev, Johannes Pico.

Handling
Efter en fræk og kåd chat beslutter teeangeren Jannik sig for at mødes med sin hemmelige flirt til en middag i håb om at finde den sande kærlighed. Mødet tager dog en uventet drejning som for evigt vil ændre Janniks liv. En film om kærlighedens uransagelige veje.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

Sammen for evigt


Die Katholische Waisen- und Armenkinderhaus-Stiftung Augsburg  (auch Katholische Waisenhaus-Stiftung Augsburg) ist eine öffentliche Stiftung des bürgerlichen Rechts und dient allein dem Betrieb und dem finanziellen Unterhalt der St. Gregor Kinder-, Jugend- und Familienhilfe in Augsburg. Sie geht auf das 1572 gegründete Waisenhaus zurück und zählt damit zu den ältesten Einrichtungen dieser Art in Europa.

Geschichte
Im Jahre 1572 erwarb das Almosenamt der Stadt Augsburg ein Anwesen in der Bäckergasse (Litera A 134/135, ) und eröffnete dort anschließend ein überkonfessionelles Waisenhaus. 1630 erhielt die Einrichtung durch den kaiserlichen Restitutionsedikt eine katholische Ausrichtung. Nach dem Ende des Dreißigjährigen Krieges wurde die Einrichtung 1649 schließlich den Protestanten zugesprochen. Auf dem Kreuz eröffnete daraufhin das neue, heute noch vorhandene katholische Waisenhaus.

1811 erfolgte die Vereinigung mit dem Findel- und Armenkinderhaus zum Kath. Waisen- und Armenkinderhaus. Die Einrichtung wurde dann ab 1853 an den Orden der Armen Schulschwestern übergeben. Von den Ordensschwestern wurde auch eine Waisenhausschule gegründet.

Durch die alliierten Luftangriffe im Zweiten Weltkrieg wurde die Einrichtung schwer getroffen und musste nach Kriegsende neu aufgebaut werden. 1961 entließ die Stadt Augsburg die Stiftung aus der Verwaltung und es entstand die eigenständige Katholische Waisenhaus-Stiftung. 1967 wurde die von den Ordensschwestern betreute Waisenhausschule geschlossen. Aufgrund von Personalmangel entschied sich der Orden 1986 dazu, die Einrichtung zu verlassen.

Der seit 1984 verwendete Namen "St. Gregor-Heim der Kath. Waisenhaus-Stiftung" wurde 2003 in "St. Gregor Kinder-, Jugend- und Familienhilfe der Katholischen Waisenhaus-Stiftung Augsburg" geändert.

Zweck

Ausschließlicher und unmittelbarer Zweck der Stiftung ist der Betrieb und der finanzielle Unterhalt der St. Gregor Kinder-, Jugend- und Familienhilfe. Diese Einrichtung betreut heute über 700 Kinder, Jugendliche und junge Erwachsene im Alter von 3 bis 20 Jahren und – soweit möglich – auch deren Familien kontinuierlich. Dazu kommen zahlreiche kurzfristige Beratungen und offene Angebote. Für die bedarfsgerechte pädagogische Arbeit wurde ein differenziertes Leistungsangebot entwickelt: Jugendsozialarbeit an Schulen, Familienberatung, aufsuchende Erziehungshilfen, heilpädagogische Tagesstätten, Heimerziehung in Wohngruppen, Gastfamilien, Wohnen für psychisch kranke Mütter und deren Kinder sowie Erlebnis- und Kulturpädagogik. Standorte der Einrichtung befinden sich in Augsburg sowie in den Landkreisen Augsburg und Dillingen an der Donau.

Vermögen
Den Grundstock der Stiftung bildet das Stiftungsvermögen. Da dieser Grundstock dauerhaft erhalten bleiben soll, werden nur die aus dem Stiftungsvermögen erwirtschafteten Zinserträge zur Finanzierung der St. Gregor Kinder-, Jugend- und Familienhilfe verwendet. Zusätzlich erhält die Einrichtung Zustiftungen in Form von Schenkungen und von testamentarischen Verfügungen.

Stiftungsrat
Die Führung und Verwaltung der Stiftung obliegt einem 10-köpfigen Stiftungsrat (Administration). Dieser setzt sich wie folgt zusammen:
 Leiter der St. Gregor Kinder-, Jugend- und Familienhilfe
 Stiftungsreferent der Stadt Augsburg
 ein vom Bischof ernannter Geistlicher
 zwei katholische Stadtratsmitglieder
 fünf Bürger der Stadt Augsburg

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Organisation (Augsburg)
Kirchliche Stiftung
Augsburg-Georgs- und Kreuzviertel
Gegründet 1572
Stiftung in Bayern


Ruritânia é um país fictício, originalmente localizado na Europa central como cenário para romances de Anthony Hope, como O Prisioneiro de Zenda (1894). Hoje em dia, o termo conota um país europeu menor, ou é usado como um nome de espaço reservado para um país não especificado em discussões acadêmicas. O primeiro uso conhecido do demônimo Ruritano foi em 1896.

O cenário de Hope deu nome a um gênero literário envolvendo países fictícios, que é conhecido como romance ruritano.

País fictício
Juristas especializados em direito internacional e direito internacional privado usam Ruritânia e outros países fictícios ao descrever um caso hipotético que ilustra algum ponto jurídico. O ministro das Relações Exteriores da Austrália, Alexander Downer, citou a Ruritânia como um inimigo fictício ao ilustrar um tratado de segurança entre a Austrália e a Indonésia assinado em 8 de novembro de 2006. "Não é disso que se trata o relacionamento", disse ele. "Trata-se de trabalhar juntos nas ameaças com as quais temos que lidar, que são diferentes tipos de ameaças".

Da mesma forma, um tribunal britânico, ao contemplar uma proibição de publicação relacionada a um caso de agressão sexual na infância, referiu-se ao país de origem da criança como "Ruritânia", explicando ainda que "O menino foi descrito no julgamento como tendo 'dupla nacionalidade britânica e ruritana'."

O economista Ludwig von Mises discutiu a reforma monetária para a Ruritânia e seus "rurs" na edição ampliada de The Theory of Money and Credit (1912), capítulo 23. Ele também faz referência a ela em Human Action. Murray Rothbard, ex-aluno de von Mises, também menciona o país fictício em suas próprias obras.

Ruritânia como no centro e sudeste da Europa
Ruritânia também tem sido usada para descrever o desenvolvimento estereotipado do nacionalismo na Europa Oriental do século XIX, por Ernest Gellner em Nations and Nationalism, em um pastiche das narrativas históricas de movimentos nacionalistas entre poloneses, tchecos, sérvios, romenos, etc., os camponeses ruritanos que viviam no "Império da Megalomania" desenvolveram a consciência nacional através da elaboração de uma alta cultura ruritana por um pequeno grupo de intelectuais respondendo à industrialização e à migração laboral.

O autor e historiador real Theo Aronson, em seu livro Crowns in Conflict (1986), usou o termo para descrever as condições semi-românticas e até tribais das culturas balcânicas e romenas antes da Grande Guerra (Primeira Guerra Mundial). Walter Lippmann usou a palavra para descrever o estereótipo que caracterizou a visão das relações internacionais durante e após a Primeira Guerra Mundial.

Vesna Goldsworthy, da Kingston University, em seu livro Inventing Ruritânia: o imperialismo da imaginação (Yale University Press, 1998), aborda a questão do impacto do trabalho de romancistas e cineastas na formação das percepções internacionais dos Balcãs no quadro de um tipo antiocidental de modernismo que recebeu muitas críticas de outros acadêmicos. As teorias de Goldsworthy consideram histórias e filmes sobre a Ruritânia como uma forma de "exploração literária ou colonização narrativa" dos povos dos Balcãs.

Ver também

 Sildávia
 Bordúria
 Latvéria
 Grande Fenwick

Referências

Ligações externas

 Reino da Ruritânia na MicroWiki
 Reino da Ruritânia - Site Oficial (em inglês)

Países fictícios

Ruritânia


سهوة بلاطة قرية صغيرة في محافظة السويداء / سوريا تقع في جبل العرب ارتفاعها عن سطح البحر بين 1040 متر إلى 1260 متر وهي تتوسط مجموعة قرى بالقرب من مدينة السويداء وهي:
 قرية الكفر من الشرق.
 قرية حبران من الجنوب الشرقي.
 قرية العفينة من الجنوب.
 قرية رساس من الغرب.
 مدينة السويداء من الشمال الغربي.
 قرية الرحى من الشمال.

اسمها سهوة بلاطة وتعني المرتفع الصخري المرتفع أو الهواء الليّن حيث ان منازلها تخبئ تحتها الكثير من المغر الواسعة التي كانت تستخدم اسطبلات للمواشي وأحيانا مخبئ للثوار الدروز أيام الاحتلال الفرنسي لسوريا، من أشهر معالمها نبع المياه الصافي المتدفق الذي ينبع من اسفل - تل المقبية- الذي يقع بين (سهوة بلاطة)وقرية (حبران).

والى جانب ذلك يوجد فيها سد لحجز مياه وادي يمر منها وينتهي فيه مشكلا شلال مياه رائع الجمال
والى الشمال والشمال الشرقي يحيط بها حرش (غابة صغيره) من شجر البلوط والسنديان والزعرور يزيد من روعتها بمعنى اخر (خضرة وفيّ وميّ).

السكان

من الناحية السكانية يبلغ عدد سكانها المسجلين فيها الخمسة آلاف نسمة حسب إحصائيات عام 2002
لكن القاطنين فيها لا يتجاوز الالفين نسمة لان معظم سكانها في المهجر في فنزويلا وقصورهم الشامخة وحدها أكبر دليل على ذلك، ومن أكبر العائلات في قرية سهوة بلاطة:

1_(ال الحناوي)وهي من أقدم العائلات في جبل الدروز منذ القديم ومن اقسام هذه العائلة أيضا عائلات (صلاح -قسام-ابوحدور -أبو الجود) وتكنى بهم (سهوة الحناويّة) وهناك عائلات ايضاً من (ال البنيّ) _ (مان الدين)_ (الدبس)_ (أبو حسون) _ (أبو غاوي) _ (خويص) _ (ال كحل) _ (الشومري) _(حيدر) _(نكد)_(الجوهري)_(فخور)_(شرف الدين)_(السلمان).

انظر أيضًا
 فؤاد كحل

قرى محافظة السويداء

قرية سهوة بلاطة


est une web-série composée en six épisodes, et basée sur la série télévisé Fear the Walking Dead. Elle a été diffusée dans son intégralité le , sur le service de vidéo à la demande AMC+.

Synopsis
La web-série raconte les origines de Jason Riley, antagoniste majeur de . Elle explore sa vie avant de rencontrer et de devenir le commandant en second d'une secte apocalyptique. On en apprend plus sur ce qu'il s'est passé à bord de l', le sous-marin dans lequel il était officier d'armes.

Intrigue
Jason Riley est officier d'armes à bord du sous-marin, USS Pennsylvania, alors que sur la terre ferme, le monde s'écroule. Jeune père, il va tout faire pour survivre et revoir son fils. Tout commence lorsqu'un membre de l'équipage meurt de l'appendicite et qu'il se réveille soudainement. Il attaque alors d'autres membres de l'équipage qui vont à leur tour se transformer.

L'USS Pennsylvania est infesté de rôdeurs. Riley et ses coéquipiers décident de se rendre au centre de commande du sous-marin. Ils sont rejoints par le commandant et reçoivent un ordre de leur supérieurs, sur la terre ferme, qui leur demandent de lancer un missile sur Chicago. Cependant, c'est là que se trouve la femme et le fils de Riley, Oliver. Il refuse catégoriquement ainsi que ses coéquipiers mais le commandant insiste. Riley l'abat lorsqu'il s'aperçoit que celui-ci a été mordu à la jambe. Ils sont ensuite aidés par d'autres membres de l'équipage qui vont ramener le sous-marin à la surface. Riley est sain et sauf. Il s'empresse d'appeler sa femme pour avoir des nouvelles mais celle-ci se fait tuer alors qu'il était en ligne avec.

Le temps passe, il n'a plus de raison de vivre et décide d'en finir quand soudain, un homme, Theodore Maddox, l'en empêche et l'enrôle dans sa secte.

Distribution

Acteurs principaux
 Nick Stahl : Jason Riley
 John Glover : Theodore Maddox
 Emmet Hunter : Capitaine Renwick
 Jon Lee : Farley
 Garrett Graham : Ginger

Diffusion
La série est diffusée sur AMC+ dès le .

Épisodes

 Titre français inconnu ()
 Titre français inconnu ()
 Titre français inconnu ()
 Titre français inconnu ()
 Titre français inconnu ()
 Titre français inconnu ()

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 The Walking Dead, la série originale dont elle est inspirée ;
 Fear the Walking Dead, la série dont elle est inspirée ;
 , le comic sur lequel est basée la série originale.

Liens externes

Série télévisée créée en 2022
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée d'AMC
Série télévisée post-apocalyptique
Série télévisée sur les zombies
Spin-off de série télévisée
Préquelle de série télévisée
Série télévisée tournée au Texas
The Walking Dead
Série télévisée adaptée de Image Comics

Fear the Walking Dead: Dead in the Water


Jelle Maas (* 21. Februar 1991 in Oosterhout) ist ein niederländischer Badmintonspieler.

Karriere
Jelle Maas siegte 2010 bei den Slovak International im Herrendoppel mit Jacco Arends. Mit ihm wurde er 2012 auch niederländischer Meister. Bei der Europameisterschaft desselben Jahres wurden beide Neunte.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (Niederlande)
Teilnehmer an den Europaspielen (Niederlande)
Teilnehmer der Europaspiele 2019
Niederländischer Meister (Badminton)
Niederländer
Geboren 1991
Mann

Jelle Maas


A Formação Scollard é uma unidade estratigráfica do Cretáceo Superior ao Paleoceno Inferior da Bacia Sedimentar do Canadá Ocidental, no sudoeste de Alberta. Sua deposição abrangeu o intervalo de tempo do final do Cretáceo ao início do Paleoceno, e inclui sedimentos que foram depositados antes, durante e após o evento de extinção Cretáceo-Paleogeno (K-Pg). É significativo por seu registro fóssil e inclui os depósitos de carvão economicamente importantes da zona de carvão de Ardley.

Descrição
A Formação Scollard consiste principalmente de arenitos e siltitos, intercalados com argilitos e, na porção superior, veios de carvão, bem como pequenas quantidades de bentonita. Os sedimentos foram erodidos da Cordilheira Canadense e foram transportados para o leste por sistemas fluviais e depositados em canais fluviais e ambientes de várzea.

A Scollard é geralmente classificado como a formação superior do Grupo Edmonton, embora alguns dos primeiros trabalhadores o incluíssem na Formação Paskapoo sobrejacente. Ele é subdividido em um membro superior contendo carvão que consiste na zona de carvão de Ardley e um membro inferior que carece de carvão significativo.

Formações geológicas do Canadá

Formação Scollard


Unai Iparragirre Azpiazu (Azpeitia, 25 de julho de 1988) é um ex-ciclista espanhol que foi profissional durante 1 ano e meio.

Biografia
Como amador conseguiu o 2.º posto no Campeonato da Espanha Madison 2011 (em pista) no único ano que correu nessa modalidade, sendo esse seu melhor resultado durante esses anos ao destacar numa prova profissional sendo ainda amador. Ademais conseguiu vários top-ten em corridas profissionais da última categoria do profissionalismo -categoria .2- entre 2009 e 2011 (em estrada). Entre suas vitórias em provas amadoras destaca no Memorial Avelino Camacho de 2012.

Em 2013 estreia como profissional ao ser contratado à última hora pelo Euskadi para completar o elenco sendo o corredor mais veterano dela já que no momento de seu contrato foi o único corredor de 24 anos (desde a reestruturação da equipa em 2007 nunca teve corredores de 24 anos ao iniciar a temporada; conquanto ao ano seguinte contrataram outro corredor de sua idade como Miguel Mínguez).

Em 2014 alinhou pelo conjunto paraguaio Start-Trigon Cycling Team. No entanto segundo palavras do diretor da equipa decidiu abandonar a prática do ciclismo profissional durante a temporada, sendo descadastrado pela sua equipa a 16 de junho, como não ia sair uma equipa de categoria Profissional Continental localizado no País Basco onde ele tinha esperanças de acompanhar na seguinte temporada. Pôs-se a trabalhar com seu irmão como saída profissional. Por sua vez, um dia depois, Iparragirre desmentiu a versão do diretor em seu Twitter afirmando em basco que rescindiu o contrato por "problemas com a equipa".

Palmarés

 2011
 2.º no Campeonato da Espanha Madison (fazendo casal com Unai Elorriaga)

Equipas

 Euskadi (2013)
 Start-Trigon Cycling Team (2014)

Notas e referências

Ligações externas

 Ficha de Unai Iparragirre (sitiodeciclismo.net)
 Ficha de Unai Iparragirre (cqranking.com)

Ciclistas de pista da Espanha
Diretores desportivos
Naturais de Azpeitia

Unai Iparragirre


Matthew Hassan Kukah (Kulu, Nigéria, 31 de agosto de 1952) é um ministro católico romano e bispo de Sokoto.

Matthew Hassan Kukah foi ordenado sacerdote em 19 de dezembro de 1976 para a Arquidiocese de Kaduna.

Em 10 de junho de 2011, o Papa Bento XVI o nomeou ao Bispo de Sokoto. O Arcebispo de Lagos, Cardeal Anthony Olubunmi Okogie, o consagrou em 8 de setembro do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Bispo Emérito de Sokoto Kevin Aje e o Arcebispo de Kaduna Matthew Man-Oso Ndagoso.

Ver também

Bispos católicos da Nigéria

Matthew Hassan Kukah


Subaşı veya sübaşı, Türkçe bir sözcük olarak hemen hemen tüm Türk devletlerinde "komutan" anlamında kullanılagelmiştir. Türkçede "sü" asker, ordu anlamındadır. Orhun Yazıtları'nda "sü begi" olarak kullanılmıştır. Karahanlılar orduyu sevk ve idare için "sü başlamak" derlerdi. Kutadgu Bilig'de "sübaşlar er", "sübaşçısı" ve "sübaşlar kişi" olarak kullanılmaktadır. Karahanlılar, Gazneliler, Büyük Selçuklular, Anadolu Selçuklu ve Osmanlı İmparatorluğu, Arapça, Farsça "sahibü'l ceyş" ve "sipehsalar", Türkçe olarak da "subaşı" sözcükleri kullanılmıştır. Selçuk Bey'in unvanı da subaşıdır. Subaşı ve benzeri sözcüklerin kullanıldığı tüm Türk devletlerinde bu makam, devletin geleneklerine ve içinde bulunduğu şartlara göre değişmekle birlikte, subaşılık doğal olarak son derece önemli bir görevdir. Subaşı olarak atanacak kişide özel bir takım özellikler aranmıştır. Bunlar arasında askerî konularda, özellikle askerî taktiklerde deneyimli, atak, cesur, cömert, haysiyetli, alçak gönüllü, politik ve stratejik görüşe sahip, örfe bağlı, kalem, silah kullanmakta usta, ilim ve irfan sahibi olmak gibi çok çeşitli özellikler belirtilmektedir.

Osmanlı'nın ilk devirlerinde subaşılık, şehir muhafız kuvvetlerinin komutanı olarak, kadı ve dizdar atanmasıyla birlikte, bir kentin ele geçirilmesinin resmî hale getirilmesi olarak görülmüştür. II. Mehmet zamanında önemi azalmak ve görev alanları daraltılmakla birlikte görev alanları genişletilmiştir. Subaşılar, sancak beyi ve kadıdan sonraki makam olarak görülür olmuştur. Bu gelişmede Bizans kurumlarını benimsemenin etkisi olduğu ileri sürülür. Subaşılık, 15. yüzyıl ortalarından itibaren bölgelerinde daha çok asayişin sağlanmasından sorumlu görülmüşlerdir. Kazalarda sancak beyini temsil ederler. Genellikle kendilerine bir zeamet bağlanırdı.

Kaynakça

Askerî rütbeler

Subaşı


Algonkinler (Algonkince Omàmiwinini [tekil] Omàmiwininiwak [çoğul] ya da Anicinàpe ; İngilizce Algonquin, Algonquin proper, Algonkin, Fransızca Algonquins), Kanada'nın Québec ve Ontario eyaletinde yaşayan Anişinabelerden Algonkin halklarının Kuzey Algonkinleri grubundan Kuzeydoğu Kızılderilileri kültür grubundan bir Kızılderili halkı. Diğer Kanada Kızılderilileri gibi Algonkinler de yasal olarak Kızılderili rezervi adı verilen kamp benzeri toplama yerleşimlerde yaşamak zorundadırlar.

17. yüzyıl St. Lawrence ırmağının yukarı kesimi kıyılarında ve Ottawa ırmağının aşağı kesimi kıyılarında,yani günümüzdeki Kanada'nın Québec eyaleti topraklarında, birbirinden bağımsız halde yaşayan Algonquinlere, bu adı, bölgeye gelen Fransızlar verdiler. Toplamacılıkla yaşayan Algonquıin ailesinden diller konuşup, uygarlıkları ve toplumsal örgütlenmeleri de birbirine benzeyen bu küçük kabileler, Kanada'ya yerleşme çabalarında ve Kuzey Amerika'nın doğu iç kesimindeki kürk ticaretini ele geçirme çabalarında, İrokuvalarla karşı Fransızlara destek oldular. Ama İrokuvaların yoğun saldırıları karşısında, köylerini ve av alanlarını terk etmek zorunda kaldılar. Bazıları batıya, Huron gölü bölgesine yerleşirken,bazıları da kuzeye ve doğuya doğru giderek İrokuvaların savaş alanlarının dışına çıktılar. İçlerinden bir bölümü daha sonra Fransız kolonisine dönerek, New France bölgesi 1763'te İngilizler tarafından alınıncaya kadar, Fransız-Kızılderili savaşları'nda Fransızlara yardım ettiler. Günümüzde, Kanada'da, özellikle Ontario ve Quebec'teki küçük rezervlerde, St. Lawrence-Ottawa kıyıları Algonquinlerinin torunları sayılan 2000 kadar kızılderili yaşamaktadır.

Adlandırma
Algonkin adı en dar (Algonquin) anlamıyla Algonkinleri ve dillerini; en geniş (Algonquian) anlamıyla da Algonkin halkları ve dillerini belirtir. Algonkin teriminin Malisetçe elakómkwik ( «they are our relatives/allies») kelimesinden geldiği iddia edilir.

Kaynakça

Bibliyografya
 Clément,, Daniel (1996), The Algonquins, Hull, Quebec: Canadian Museum of Civilization,, ISBN 0-660-15961-9
 Couture, Yvon H. (1983), Les Algonquins, Val d'Or, Quebec: Éditions Hyperborée
 Pritchard,, Evan T. (1997), No word for time: the way of the Algonquin people, Tulsa, Oklahoma,: Council Oak Books, ISBN 1-57178-042-4
 White, Richard (1991), The Middle Ground: Indians, Empires, and Republics in the Great Lakes Region, 1650-1815 (Studies in North American Indian History), Cambridge, England,: Cambridge University Press,, ISBN 0-521-37104-X

Dış bağlantılar

 Algonquin Nation
 Ardoch Algonguin First Nation's website
 Ottawa Algoquin First Nation's website
 The Bonnechere Algonquin Community's website
 Kichesipirini Algonquin First Nation
 Tanakiwin - Algonquin Nation in present day Ontario, Canada
 History of the Algonkin
 Algonquin Language sample
 Watch the documentary Ojigkwanong - Encounter with an Algonquin Sage

Kuzeydoğu Kızılderilileri
Kanada Kızılderilileri
Kolomb öncesi Amerika

Algonkinler


El Bombardeo del Aeródromo de Zaragoza fue un ataque aéreo efectuado el 15 de octubre de 1937 por las Fuerzas Aéreas de la República Española contra el Aeródromo Sanjurjo situado en las afueras de Zaragoza. Constituyó uno de los mayores éxitos de la Aviación republicana en la guerra.

Contexto general
En el Frente de Aragón venían produciéndose diversos ataques republicanos aprovechando la debilidad militar de los sublevados y con la intención de capturar las capitales de provincia, especialmente la gran capital, Zaragoza. Entre el 24 de agosto y el 7 de septiembre tuvo lugar la llamada "Ofensiva de Zaragoza", que trató de capturar la capital aragonesa (sin éxito) y que acabaría convirtiéndose en la lucha por la Toma de Belchite. En el mes octubre los republicanos volvieron a lanzar un nuevo ataque, esta vez encabezado por una gran masa de tanques soviéticos BT-5 a través de Fuentes de Ebro, y que volvería a fracasar.

Por otro lado, la Fuerza Aérea republicana mantenía un importante poderío aéreo en Aragón, aunque cada vez se encontraba en mayor inferioridad frente a la aviación sublevada, además de la Legión Cóndor.

El ataque
Dentro de la ofensiva republicana sobre Zaragoza, el Aeródromo Sanjurjo de Zaragoza (también conocido como Base Aérea de Garrapinillos) era un objetivo de primer orden. Este aeródromo, uno de los principales de los sublevados en Aragón, había sido construido a principios de 1937 por operarios de la llamada Aviación Nacional (las Fuerzas aéreas de los sublevados). Desde el Estado Mayor de las Fuerzas Aéreas republicanas, el comandante Carlos Nuñez Mazas preparó la operación y quedó como comandante en jefe de la misma. El ataque se produjo de madrugada, cogiendo totalmente por sorpresa a los pilotos y equipos de tierra.

Un escuadrón compuesto por 21 "Chatos" del Grupo 26 y 34 moscas "Moscas" del Grupo 21 bombardearon el área de servicio donde se encontraban estacionados los aviones sublevados. El uso concentrado de bombas incendiarias durante el ataque fue clave, dado su alto poder destructivo. El ataque lo emprendió el comandante Leocadio Mendiola (al mando de la 3.ª Escuadrilla del Grupo 12) lograrondo destruir 17 aviones y dañar gravemente otros tantos. Otras fuentes elevan a 30 el número de aparatos destruidos. En total, fueron destruidos 3 bombarderos Junkers 52 y 6 Heinkel 46, junto a 8 cazas Fiat C.R.32. El ataque constituyó uno de los grandes éxitos de la Aviación republicana en la guerra y especialmente en el conjunto de Ofensivas republicanas en el Frente de Aragón, dado el fracaso del Ejército Popular por tomar Zaragoza.

Véase también
 Bombardeos en la guerra civil española
 Bombardeo del Aeródromo de La Cenia
 Bombardeo del Aeródromo de Vilajuïga
 Historia de las Fuerzas Aéreas de la República Española

Referencias

Enlaces externos
 La "Ofensiva de Zaragoza" (1936-1939)

Aeródromo de Zaragoza, Bombardeo del
Aeródromo de Zaragoza, Bombardeo del
Batallas en la provincia de Zaragoza

Bombardeo del Aeródromo de Zaragoza


University Press of Kentucky (UPK) este editură academică a sistemului universitar din Kentucky și a fost organizată în 1969 ca succesoare a University of Kentucky Press. Universitatea a sponsorizat publicarea lucrărilor academice din 1943. Editura a fost înființată în 1949 ca o agenție universitară separată aflată în subordinea președintelui universității, iar în anul următor Bruce F. Denbo, care lucra atunci la Louisiana State University Press, a fost numit primul director al editurii. Denbo a fost director al UPK până la pensionare, în 1978, alcătuind o listă mică, dar distinsă, de cărți academice, cu accent pe istoria americană și critica literară.

După reorganizare, editura a fost administrată de un consorțiu care include acum toate universitățile de stat din Kentucky , cinci colegii private și două societăți de istorie. UPK a aderat la Association of American University Presses  în 1947.

Editura este susținută de Fundația Thomas D. Clark, o fundație privată non-profit înființată în anul 1994 cu unicul scop de a oferi sprijin financiar pentru The University Press of Kentucky. Numele ei provine de la Thomas D. Clark, istoric din Kentucky și fondator al University Press of Kentucky.

Membrii consorțiului

 Bellarmine University
 Berea College
 Centre College
 Eastern Kentucky University
 The Filson Historical Society
 Georgetown College
 Kentucky Historical Society
 Kentucky State University
 Morehead State University
 Murray State University
 Northern Kentucky University
 Transylvania University
 University of Kentucky
 University of Louisville
 Western Kentucky University

Fiecare instituție constituentă este reprezentată în consiliul de redacție, care determină politica editorială.

Activitate
Bruce F. Denbo, primul director al UPK, a fost urmat de Kenneth H. Cherry, care a venit la UPK de la Universitaty of Tennessee Press. În timpul mandatului său, numărul cărților editate a crescut de patru ori. Ken Cherry s-a retras în toamna anului 2001 și succesorul său, Stephen Wrinn, anterior la Rowman & Littlefield Publishers, a devenit noul director în aprilie 2002. În august 2016 Leila Salisbury a preluat funcția de director al editurii. Salisbury, care și-a început cariera la UPK, a îndeplinit funcția de director al University Press of Mississippi din 2008.

Programul editorial al UPK este concentrat pe științele umaniste și sociale. Cărțile dedicate filmului și studiilor militare i-au creat o reputație națională în ultimii ani. De la formarea consorțiului, editura și-a extins aria de interes către toți cititorii din Kentucky și Appalachia cu publicații speciale de interes regional. În anii 1970 a publicat Kentucky Nature Series și colecția de patruzeci și șapte de volume Kentucky Bicentennial Bookshelf.

Editura publică romanele clasice ale unor scriitori din Kentucky precum Harriet Arnow, Janice Holt Giles, John Fox, Jr., James Still și Jesse Stuart.

Note

Legături externe

Edituri universitare din Statele Unite ale Americii

University Press of Kentucky


සී/ස එක්සත් ප්‍රවෘත්ති පත්‍ර සමාගම (Associated Newspapers of Ceylon Limited - ANCL) හෙවත් ලේක්හවුස් (LakeHouse) ආයතනය මෙරට ක්‍රියාත්මක වන ප්‍රමුඛතම පුවත්පත් ආයතනයක් ලෙස පෙන්වා දිය හැකිය. වර්තමානයේ දී සිංහල, දෙමළ සහ ඉංග්‍රීසි යන භාෂා ත්‍රිත්වයෙන්ම ප්‍රකාශන නිකුත් කරනු ලබන මෙම ආයතනය රාජ්‍ය හිමිකාරිත්වය යටතේ ක්‍රියාත්මක වන ආයතනයකි.

වර්තමානයේදී මෙම ආයතනය මඟින් දිනපතා සහ සති අන්තයේ පළ කරනු ලබන දිනමිණ, සිළුමිණ, තිනකරන්, Daily News හා Sunday Observer ආදී වූ ප්‍රවෘත්ති පත්‍රවලට අමතරව "සරසවි" නම් සිනමා පුවත්පත, "මිහිර" ළමා පුවත්පත, "බෞද්ධයා" පුවත්පත, "සුබසෙත" ජ්‍යෝතිෂ්‍ය පුවත්පත හා "මාංචු" නැමැති අපරාධ පිළිබඳ පළවන පුවත්පත ආදී වූ සතිපතා පළවන පුවත්පත් මෙන්ම ක්‍රීඩා සහ නවයුගය සඟරා ද්විත්වය ද ප්‍රකාශයට පත් කෙරේ. පුවත්පත් හා සඟරාවලට අමතරව වර්තමානයේ දී රජයේ පාසල් පෙළපොත් වර්ග ද ලේක්හවුස් ආයතනයෙන් මුද්‍රණය කරනු ලබයි. තව ද Sri Lanka Telecom ආයතනයේ දුරකතන නාමාවලිය (Directory) සහ වෙතන් පෞද්ගලික ආයතනවල සඟරා ද මෙම ආයතනය තුළ මුද්‍රණය කෙරේ.

ආරම්භය හා ඉතිහාසය

මෙරට ප‍්‍රකට ව්‍යාපාරිකයෙකු වූ ඩී.ආර්.විජේවර්ධන මහතා විසින් ලේක්හවුස් ආයතනය පිහිටවනු ලබන්නේ වර්ෂ 1926 දී ය.

මෙරට ප්‍රමුඛතම දිනපතා පුවත්පතක් වන "දිනමිණ" පුවත්පත ආරම්භ වූයේ 1909 වර්ෂයේ දී එච්.එස්.පෙරේරා මහතාගේ කර්තෘත්වය හා රොබට් බටුවන්තුඩාවේ මහතාගේ කළමනාකාරිත්වය යටතේය. එහෙත් එම පුවත්පත නතර වන තත්වයක් උද්ගත වූ නිසා  වර්ෂ 1914 දී ඩී.ආර්.විජේවර්ධන මහතා විසින් තම සොහොයුරා සමඟ එක්ව එම පුවත්පත මිලට ගන්නා ලද අතර එම වර්ෂයේ පටන් පුවත්පතක් ලෙස එය නැවත පළවන්නට විය.

දිනපතා පළ කරනු ලබන ඉංග‍්‍රීසි පුවත්පතක් ආරම්භ කිරීමට අපේක්ෂාවෙන් සිටි ඩී.ආර්.විජේවර්ධන මහතාට The Ceylonese පුවත්පත වෙන්දේසි කරන බවට ලද ආරංචිය මත එය මිලට ගෙන Daily News  නමින් 1918 වර්ෂයේ සිට ප‍්‍රකාශයට පත් කරන ලදි. ඉන් පසුව එම පුවත්පත එවකට ජනප‍්‍රියව පැවති Morning Leader පුවත්පත සමඟ කරට කර සටනක නියැලී නොබෝ කලකින්ම එම පුවත්පත අභිබවා යාමට සමත් විය.

දිනපතා පළකරනු ලැබූ පුවත්පත් පවත්වාගෙන ගිය ද ඉරිදාට පමණක් පළවන පුවත්පතක් නොතිබුණු නිසා එම අඩුව සම්පූර්ණ කරමින් ලේක්හවුස් ආයතනයෙන් සිළුමිණ පුවත්පත 1930 වර්ෂයේ දී අරඹන ලදි. එම පුවත්පතේ ප‍්‍රථම කර්තෘත්වයට පියසේන නිශ්ශංක මහතා පත් කිරීම තුළ එම පුවත්පතට ශාස්ත‍්‍රීය මුහුණුවරක් එක්වීම ඔස්සේ "ශත දහයේ විශ්වවිද්‍යාලය" නමින් එම පුවත්පත ප‍්‍රකට විය. තව ද කාලයක් පුරා පළවුණු Ceylon Observer පුවත්පත මිලට ගෙන එය ඉරිදා දින පළවන ලංකාවේ ප‍්‍රථම ඉංග‍්‍රීසි පුවත්පත බවට පත් කළේය. එසේම ද්‍රවිඩ බස භාවිත කරන පාඨකයින් වෙනුවෙන් 1932 දී  "තිනකරන්" පුවත්පත අරඹන ලදි.

මෙසේ භාෂා ත‍්‍රිත්වයෙන්ම මෙරට ජනතාව වෙත පුවත් හා දැනුම සම්පාදනය කළ මෙම පුවත්පත් සමූහය වර්ෂ 1938 දී  ලේක්හවුස් ගොඩනැඟිල්ල තුළ ස්ථානගත වීම මඟින් එවකට ක‍්‍රියාත්මක වූ ප‍්‍රබලතම පුවත්පත් ආයතනය බවට මෙම ආයතනය පත්විය.

1973 අංක 28 දරණ විශේෂ විධිවිධාන පනත ප‍්‍රකාරව ලේක්හවුස් ආයතනයේ කොටස්වලින් 75% ක ප‍්‍රමාණයක් රජයට පවරා ගන්නා ලදි. ඒ අනුව වර්තමානයේ දී මෙම ආයතනය රාජ්‍ය හිමිකාරිත්වය යටතේ පවතින පුවත්පත් ආයතනයක් ලෙස ක‍්‍රියාත්මක වේ.

ආයතනයේ විවිධ අංශ

පිටු සැකසුම් අංශය

මෙම අංශය තුළ සිදුවන්නේ පුවත්පතක මුද්‍රණය සඳහා ලබා දිය යුතු මෘදු පිටපත (Soft Copy) සකස් කිරීමයි. එනම් පුවත්පතේ අන්තර්ගත අංකිත පිටපතක් වශයෙන් සැකසීමට භාජනය කිරීමයි. එහිදී පාඨ කොටස් (Texts), ඡායාරූප සහ පින්තූර (Photos / Images) අන්තර්ගත කරමින් අන්තර්ගතය සකස් කරනු ලබන අතර ඒ සඳහා Adobe InDesign, Adobe PageMaker වැනි මෘදුකාංග භාවිත කෙරේ. තව ද රූපමය අන්තර්ගතයන් සකස් කිරීම සඳහා Adobe Photoshop, Adobe Illustrator සහ CorelDraw වැනි මෘදුකාංග ද භාවිත කෙරේ.

පරිගණකය මඟින් පුවත්පතක සිටු සැළසුම් කිරීමට ඒ සඳහා ඩමියක් (Dummy) හෙවත් කඩදාසි මඟින් සකසා ගන්නා ලද ආකෘතියක් භාවිත කිරීම ද දක්නට ලැබේ. එය තුළ පාඨ කොටස් සහ ඡායාරූප ඇතුළත් විය යුතු ස්ථාන පිළිබඳව සටහන් කරනු ලබන අතර සෑම පාඨ කොටසකටම සහ සෑම ඡායාරූපයකටම යොදනු ලබන විශේෂ හඳුනා ගැනීමේ අංකයක් මඟින් ඒවා පුවත්පතේ අන්තර්ගත විය යුතු ස්ථාන මෙසේ සකස් කරනු ලබන ඩමිය භාවිත කරමින් සැලසුම් කෙරේ. ඉන් අනතුරුව එම ඩමිය සැලසුම් කළ ආකාරයට පරිගණකය භාවිතයෙන් පුවත්පතේ පිටු සැලසුම් කරනු ලබන අතර විශේෂ හඳුනාගැනීමේ අංකය සහිතව නාමකරණය කරන ලද පාඨ කොටස් සහ ඡායාරූප ආයතනය තුළ ක්‍රියාත්මක වන අභ්‍යන්තර පරිගණක ජාලය ඔස්සේ පිටු සැකසුම් අංශයට ලැබීමට සලස්වනු ලැබේ. මෙහි දී පුවත්පත තුළ දැන්වීම් අන්තර්ගත වන ස්ථාන පිළිබඳව ද විශේෂ සැලකිල්ලක් යොමු කරනු ලබන අතර බොහෝ විට දැන්වීම් සඳහා අවශ්‍ය ඉඩ ප්‍රමාණය වෙන් කළ පසු අනෙකුත් ලිපි පළ කිරීම සඳහා වෙන් කළ යුතු ඉඩ තීරණය වේ. කෙසේ වුවත් ඇතැම් විට මෙසේ කඩදාසි ඩමි වෙනුවට පරිගණකය තුළ අංකිත ක්‍රමයට සකස් කර ඇති ඩමි ද භාවිත කෙරේ.

ඡායාරූප සැකසුම් අංශය
මෙම ආයතනය විසින් පළ කරනු ලබන පුවත්පත් සහ සඟරාවන්හි පළ කිරීම සඳහා අවශ්‍ය ඡායාරූප මෙම අංශය මඟින් සකසනු ලැබේ. එනම් වාර්තාකරුවන් විසින් ආයතනය වෙත විවිධ ක්‍රම මාර්ගයෙන් එවනු ලබන ඡායාරූප මෙම අංශය තුළ දී මුද්‍රණයට සුදුසු අයුරින් සකස් කෙරේ. එහි දී විද්‍යුත් තැපෑල මාර්ගයෙන් නැතහොත් වෙනත් කවර හෝ ක්‍රමයක් ඔස්සේ ලැබෙන ඡායාරූපයේ අංකිත පිටපත මෙන්ම මුද්‍රණය කළ ඡායාරූප ලෙස එවනු ලබන ඡායාරූප ද පුවත්පතේ හෝ සඟරාවේ අදාළ වාර්තාවට අනුව සංස්කරණය කිරීම මෙම අංශයට පැවරී ඇති වගකීම වේ. විශේෂයෙන්ම අංකිත පිටපතක් නොවන ආකාරයෙන් එවන ලද ඡායාරූප පරිලෝකන යන්ත්‍රයක් (Scanner) මඟින් පරිලෝකනය (Scan) කර ඡායාරූපයේ අංකිත පිටපතක් (Digital Copy) පරිගණකය තුළට ලබා ගෙන එය සංස්කරණය කරීම සිදු කෙරේ.

මෙම අංශය තුළ ඡායාරූප සංස්කරණය කිරීම සඳහා භාවිත කරනු ලබන ප්‍රමුඛතම මෘදුකාංගය වන්නේ Adobe Photoshop නැමැති මෘදුකාංගයයි. එය අමතරව CorelDraw, Illustrator වැනි මෘදුකාංග ද අවශ්‍යතාව අනුව භාවිත කෙරේ. කෙසේ වුවත් මෙහි දී ඡායාරූප සංස්කරණය තුළ විශේෂයෙන්ම අවධානය යොමු කළ යුතු කරුණක් වන්නේ ඡායාරූපයේ විභේදන තීව්‍රතාව (Resolution) යි.  එනම් විභේදන තීව්‍රතාව ඉහළ ඡායාරූපයක ගුණාත්මකභාවය නැතහොත් එම ඡායාරූපයේ අන්තර්ගත තොරතුරු ප්‍රමාණය ඉහළ අගයක් ගන්නා අතර විභේදන තීව්‍රතාව අවම ඡායාරූපයක ගුණාත්මකභාවය (Quality) නැතහොත් එම ඡායාරූපයේ අන්තර්ගත තොරතුරු (Details) අවම වේ. එනිසා පුවත්පතක හෝ සඟරාවක පළකිරීම සඳහා භාවිත කරනු ලබන ඡායාරූපය ඉහළ විභේදන තීව්‍රතාවක් සහිත විය යුතුය. එනිසා එම විභේදන තීව්‍රතාවයේ අගය 200 ක් සහිතව ඡායාරූප සංස්කරණය සිදුකරන අතර ඇතැම් විට ක්‍රීඩා වැනි සඟරා සඳහා මෙම අගයට වඩා ඉහළ විභේදන තීව්‍රතාවයෙන් යුතු ඡායාරූප යොදා ගැනීමට කටයුතු කරනු ලබන්නේ අදාළ මුද්‍රිත ප්‍රකාශනයේ ගුණාත්මකභාවය ඉහළ තත්වයක රඳවා ගනු පිණිසය.

ඡායාරූප සංස්කරණය කිරීමට අමතරව මෙම අංශය තුළ දැකිය හැකි වූ තවත් සුවිශේෂී කර්තව්‍යයක් වන්නේ පුවත්පත් තුළ පළකරනු ලබන කාටූන් වර්ණ ගැන්වීමයි. එනම් කාටූන් ශිල්පියා විසින් අතින් නිර්මාණය කර එවනු ලබන කාටූන් (චිත්‍රකතා) පරිලෝකනය (Scan) කර Adobe Photoshop මෘදුකාංගය ඔස්සේ වර්ණ ගන්වනු ලබයි. එමඟින් පුවත්පත් පිටු අතර පාඨකයා වැඩි රුචිකත්වයකින් යුතුව කියවනු ලබන චිත්‍රකතා වඩාත් මනරම්ව පාඨකයා හමුවට පැමිණේ.

මුද්‍රණ අංශය

පිටු සැකසුම් අංශය මඟින් සකස් කර එවනු ලබන පුවත්පතක් මුද්‍රණය කරනු ලබන්නේ මෙම අංශය විසිනි. එනම් කර්තෘ මණ්ඩලය ඇතුළු බොහෝ පිරිසකගේ දායකත්වය සහිතව මෘදු පිටපතක් (Soft Copy) වශයෙන් සකස් වූ පුවත්පත සාමාන්‍ය පාඨකයා වෙත මුද්‍රිත නැතහොත් දෘඩ පිටපතක් (Printed Copy / Hard Copy) වශයෙන් ගෙන යාමට අවශ්‍ය තාක්ෂණික කාර්යාවලිය සිදු වන්නේ මෙම අංශය මඟිනි.

මූලික වශයෙන් ලොව පුරා මුද්‍රණ ක්‍රමවේද තුනක් භාවිතයට ගනී. එනම් ලෙටර් ප්‍රෙස් හෙවත් උස්තල මුද්‍රණය ක්‍රමය (මෙම ක්‍රමය වර්තමානයේ දී රජයේ මුද්‍රණාලය තුළ භාවිත කරන අයුරූ අපට දැක ගත හැකි විය.), ලිතෝග්‍රැෆි හෙවත් සමතල මුද්‍රණ ක්‍රමය (Offset) සහ ග්‍රැවියෝ හෙවත් අවතල මුද්‍රණ ක්‍රමවේදයයි. මෙම ක්‍රමවේද ත්‍රිත්වය අතරින් ලෝකය පුරා මුද්‍රණ කර්මාන්තය තුළ 90% කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් භාවිත කරනු ලබන්නේ සමතල හෙවත් Offset මුද්‍රණ තාක්ෂණයයි.

ඒ අනුව ලේක්හවුස් ආයතනය තුළ ද පුවත්පත් මුද්‍රණය සඳහා භාවිත කරනු ලබන්නේ සමතල මුද්‍රණ ක්‍රමවේදය වේ. එය ජලය සහ තෙල් එකිනෙක මිශ්‍ර නොවන න්‍යාය මත පදනම් වී තිබේ. මෙම ක්‍රමය අනුව මුද්‍රණය කිරීම සඳහා පළමුව වර්ණ තහඩු සකස් කර ගත යුතුය. එසේ වර්ණ තහඩු සකස් කර ගනු ලබන්නේ මුද්‍රණ තාක්ෂණයේ දී භාවිත කරනු ලබන CMYK වර්ණ ආකෘතියට අනුකූලවය. එනම් පරිගණකය මඟින් පිටු සැලසුම්කරණය කළ පුවත්පතක පිටුවක් Cyan, Magenta, Yellow හා Black ආදී ලෙස මූලික වර්ණ හතරට විභේදනය කර වෙන් වෙන් වශයෙන් තහඩු 4  ක් ලබා ගනු ලැබේ. මේ සඳහා වර්තමානයේ දී භාවිත කරනු ලබන්නේ CTP (Computer to Plate) නැමැති යන්ත්‍රයයි. එම ක්‍රමවේදයට අමතරව තහඩු සකස් කර ගැනීම සඳහා වෙනත් ක්‍රමවේද ද ඇති නමුත් CTP ක්‍රමවේදය එම සියලු ක්‍රමවේද අතරින් තහඩු සකස් කර ගැනීම සඳහා අවම කාලයක් වැය වන උපකරණය වේ. එනිසා මෙම ඇති ඉතා ඉහළ තාක්ෂණ භාවිතාව හේතුවෙන් වායුසමනය කරන ලද කාමරයක් තුළ මෙම යන්ත්‍රය භාවිතයට ගැනීම දැක ගත හැකි විය. තව ද මෙසේ සකස් කරගනු ලබන තහඩුවක Image Area සහ Non Image Area යනුවෙන් ප්‍රදේශ ද්විත්වයක් ද හඳුනා ගත හැකිය.  මෙම ප්‍රදේශ ද්විත්වය සහිතව තහඩු මුද්‍රණ යන්ත්‍රයට සවි කළ පසු පින්තූර සහිත ප්‍රදේශය (Image Area) තුළ තීන්ත ආලේප වන අතර පින්තූර රහිත ප්‍රදේශය (Non Image Area) තුළ ජලය එනම් වතුර ආලේප වේ. ඉන් අනතුරුව Image Area තුළ ආලේප වූ තීන්ත පමණක් රබර් බ්ලැන්කට් එකක තැවරේ. මන්ද යත් රබර් සඳහා ජලය ආකර්ෂණය නොවීම එයට හේතුව වේ. මෙසේ අවසාන වශයෙන් කඩදාසිය මත මුද්‍රණය වන්නේ මෙම රබර් බ්ලන්කට්ටුව මත ආලේප වූ තීන්තය. කඩදාසිය මත වර්ණ හතරම මුද්‍රණය වීම ඔස්සේ වර්ණ හතරම සහිත පත්තර පිටුවක් මුද්‍රණ ද්වාරයෙන් එළියට පැමිණේ. මෙම Offset මුද්‍රණ ක්‍රියාවලිය සරලව පහත රූප සටහන මඟින් පෙන්වා දිය හැකිය.

විශේෂයෙන්ම මෙහි දී පුවත්පත් මුද්‍රණය සඳහා භාවිත කරනු ලබන කඩදාසිය පිළිබඳවද සටහනක් තැබීම වැදගත්ය. එනම් මේ සඳහා භාවිත කරනු ලබන කඩදාසි රෝල් විදේශ රටවලින් ගෙන්වනු ලබයි. එසේ ගෙන්වනු ලබා එක් කඩදාසි රෝලකින් පත්තර පිටු 20,000 ත් 21,000 ත් අතර ප්‍රමාණයක් මුද්‍රණය කළ හැකිය. ලේක්හවුස් ආයතනය පුවත්පත් සඳහා භාවිත කළ තරමක අඳුරු පැහැයෙන් යුතු කඩදාසි වර්ගය වෙනුවට මෑතක සිට තරමක සුදු පැහැයෙන් යුතු කඩදාසි වර්ගයක් භාවිත කිරීමට හේතුව කුමක්දැයි මා එහි සිටි නිලධාරියෙකුගෙන් ප්‍රශ්න කළ විට දී එයට පිළිතුරු ලෙස ඔහු පැවසුවේ මුලින් භාවිත කළ එම කඩදාසි වර්ගය රුසියාවෙන් ගෙන්වන ලද බව සහ වර්තමානයේ භාවිත කරනු ලබන නව කඩදාසිය චීනයෙන් මෙරටට ගෙන්වන්නක් වන බවයි.

දැන්වීම් අංශය

දැන්වීම් අංශය එක්තරා දුරකට පුවත්පත් ආයතනයක හදවත වශයෙන් හඳුන්වා දීම ද වැරදි නොවේ. මන්ද යත් පුවත්පතක් පවත්වාගෙන යාමට මූලිකවම අවශ්‍ය වන ප්‍රාග්ධනය සපයා දෙනු ලබන්නේ පුවත්පත් ආයතනයේ දැන්වීම් අංශයේ කළමනාකරණය ඔස්සේ ලැබෙන දැන්වීම් පුවත්පතේ පළ කිරීම මඟිනි. එනිසා දැන්වීම් අංශය පුවත්පත පවත්වාගෙන යාමෙහි ලා උපයෝගී වන තවත් වැදගත් අංශයක් ලෙස පෙන්වා දිය හැකිය.

ඒ අනුව දැන්වීම් අංශය ඔස්සේ විවිධ ප්‍රමාණවල, විවිධ වර්ගවල දැන්වීම් මූලිකවම පුවත්පත තුළ පළකිරීමට අවශ්‍ය සම්බන්ධීකරණය සිදු කරනු ලබයි. එහි දී පුවත්පතක නම් එහි එක් පිටුවක් තීරුවලට (Columns) බෙදා සලකනු ලබන අතර එම තීරු මඟින් විශාල ප්‍රමාණයේ දැන්වීමක ප්‍රමාණය තීරණය කරනු ලබන අතර ඒ අනුව අදාළ දැන්වීමේ ගාස්තුව අය කරනු ලබයි. තව ද වචන පමණක් අන්තර්ගත වන කුඩා ප්‍රමාණයේ දැන්වීම් පළ කරවා ගැනීම සඳහා පාරිභෝගිකයා තුළ ඉහළ ඉල්ලුමක් පවතී. විශේෂයෙන්ම මෙවැනි දැන්වීම් සඳහා නිදසුනක් වශයෙන් මංගල දැන්වීම් පෙන්වා දිය හැකිය. මෙහි දී වචන ප්‍රමාණයට අය කරනු ලබන එවැනි දැන්වීම් විශාල වශයෙන් පාඨකයින් විසින් කියවනු ලැබීම එවැනි දැන්වීම් සඳහා පළ කරවා ගැනීම සඳහා පවතින උනන්දුවට හේතුවේ.  මෙහි දී සඳහන් කළ යුතු සුවිශේෂතම කරුණක් වන්නේ මංගල දැන්වීම් පළ කිරීමේ දී අනෙකුත් දැන්වීම්වලට වඩා සුවිශේෂී ක්‍රියාවලියක් ඔස්සේ එය සිදුවීමයි. එනම් මංගල දැන්වීමට අදාළව එය පළකරන්නා සම්බන්ධ කර ගත හැකි දුරකතන අංක ආදිය පෞද්ගලික හේතු මත දැන්වීම තුළ පළ නොකරනු ලබන අතර අදාළ දැන්වීම සඳහා ලබා දෙනු ලබන කේතය (Code) මඟින් එම දැන්වීමට අදාළව ලැබෙන සියලු පිළිතුරුපත් එම දැන්වීම පළ කරන්නන් වෙත යොමු කිරීමට පුවත්පත් ආයතනය කටයුතු කරනු ලබයි. එහි දී දැන්වීම පළ කිරීම සඳහා මුලින් අය කළ මුදලට අමතරව කිසිදු මුදලක් පුවත්පත් ආයතනය විසින් අය නොකරනු ලබන අතර සියලු තැපැල් වියදම් පුවත්පත් ආයතනය විසින්ම දරනු ලැබේ. මෙම සුවිශේෂී ක්‍රියාවලිය මංගල දැන්වීම්වලට අදාළව ක්‍රියාත්මක වීම සුවිශේෂ කරුණක් වශයෙන් පෙන්වා දිය හැකි වන්නේ එබැවිනි.

බෙදාහැරීමේ  අංශය

ලේක්හවුස් ආයතනය මඟින් මුද්‍රණය කරනු ලබන ප්‍රකාශන රට පුරා බෙදා හරිනු ලබන්නේ මෙම අංශය විසිනි. මෙහි දී එක් එක් ප්‍රදේශවලින් ලැබෙන ඇණවුම් අනුව යන්ත්‍රානුසාරයෙන් මිටි බැඳ එක් එක් ප්‍රදේශ කරා ලොරි රථ මඟින් පුවත්පත් ප්‍රවාහනය කෙරේ. ඒ ඒ ප්‍රදේශ වෙත ගමන් කරනු ලබන ලොරි රථ සඳහා පුවත්පත් යොමු කිරීම සිදු කරනු ලබන්නේ පීලි ක්‍රමයක් මඟිනි. එනම් එක් එක් ප්‍රදේශවලට අදාළව පීලි සකස් කර ඇති අතර එම පීලිවලට සම්බන්ධ වන සේ ලොරි රථ නැවැත්විය හැකි අතර අදාළ පීල්ලට යොමු කරනු ලබන පුවත් පත් අදාළ ප්‍රදේශය වෙත ගමන් කරනු ලබන ලොරි රථ තුළට යොමුවේ.

මෙම අංශය මඟින් සිදු කරනු ලබන බෙදාහැරීම මූලික වශයෙන් අවස්ථා ත්‍රිත්වයක් යටතේ සිදුවේ. එනම් නිදසුනක් වශයෙන් පෙන්වා දෙනු ලැබුවහොත් පසුදා පළවන පුවත්පත රට පුරා අවස්ථා තුනක් යටතේ සිදු කිරීම දක්නට ලැබේ. එනම් පළමුව බෙදාහැරීම සිදු කරනු ලබන්නේ කොළඹින් ඉතා දුර බැහැර ප්‍රදේශ වෙත (නිද: යාපනය) වන අතර එම පුවත්පත් පුවත්පත පළ විය යුතු දිනට පෙර දින සන්ධ්‍යාවේ මුද්‍රණය සිදු වේ. ඉන් අනතුරුව කොළඹින් තරමක් දුර බැහැරව පවතින ප්‍රදේශ (නිද: මහනුවර) කරා පුවත්පත් බෙදාහැරීම සිදුවන අතර පළමු වර්ගයේ පුවත්පත් මුද්‍රණය කිරීමෙන් පසු මෙම පුවත්පත් මුද්‍රණය කෙරේ. අවසාන වශයෙන් කොළඹ අවට ප්‍රදේශ කරා පුවත්පත් බෙදාහරිනු ලබන්නේ ඉහතින් සඳහන් කරනු ලැබූ අවස්ථා ද්විත්වයෙන්ම අනතුරුවය. එනිසා තෙවනුව මුද්‍රණය වනු ලබන මෙම පුවත්පත් තුළ පෙර අවස්ථා ද්විත්වයේ පුවත්පත් තුළ අන්තර්ගත නොවූ වඩාත් නැවුම් පුවත් ඇතුළත් විය හැකිය. කෙසේ වුවත් මෙම පුවත්පත් ප්‍රවර්ග ත්‍රිත්වය හඳුනා ගැනීම සඳහා තරු ක්‍රමයක් භාවිත කෙරේ.

මේ අනුව බෙදාහැරීමේ අංශය ද පුවත්පත් ආයතනයේ ඉතා වැදගත්ම අංශයක් ලෙස පෙන්වා දිය හැකි වන අතර පසුදා පහන් වීමට ප්‍රථම එදිනට නියමිත පුවත්පත රට පුරා බෙදාහැරීමට කටයුතු කිරීම මෙම අංශයේ වගකීම වේ.

නව ප්‍රවණතා

අද්‍යතනය වන විට මෙරට පුවත්පත් කර්මාන්තයේ නිර්මාණය වී ඇති තරඟකාරීත්වය සහ පුවත්පත් මාධ්‍යය ද අන්තර්ජාලය සහ ජංගම දුරකථන වැනි මාධ්‍යයන් ඔස්සේ අභිසරණයට (Convergence) ලක්වීම තුළ ලේක්හවුස් ආයතනයද එම කාලීන තත්වයන්ට මුහුණ දීම සඳහා නව ප්‍රවණතා ගණනාවක් හඳුන්වා දී තිබේ. ඒ ඔස්සේ විශේෂයෙන්ම ජංගම දුරකථනය භාවිතයෙන්  ලුහුඩු දැන්වීම් පුවත්පත් තුළ පළ කිරීම සඳහා අවස්ථාව ලබා දීම සහ Android, Windows Mobile සහ iOS නැමැති ස්මාර්ට් ජංගම දුරකථන සඳහා භාවිත වන මෙහෙයුම් පද්ධති ත්‍රිත්වය තුළම භාවිත කළ හැකි යෙදුම් මෘදුකාංග (Mobile Applications) හඳුන්වා දී තිබේ. එම යෙදුම් මෘදුකාංග ඔස්සේ පාඨකයා වෙත නවතම පුවත් රැගෙන යාමට කටයුතු කෙරේ.

මෙහි දී දැන්වීම් පළකිරීම සම්බන්ධව හඳුන්වා දී ඇති නව ප්‍රවණතා පිළිබඳ සාකච්ඡා කිරීමේ දී  අතීතයේ එය සිදුවූ ආකාරය පිළිබඳව අවධානය යොමු කිරීම වැදගත්ය. එහිදී දැන්වීමක් භාරදීමට පැමිණෙන පුද්ගලයෙකු මුලින්ම නිවැරදි දැන්වීම් පත්‍රිකාව තෝරාගෙන එය නිවැරදිව පුරවා ඊට අදාළ ගාස්තු දැන ගැනීම පිණිස එක් නිලධාරියෙක් වෙතට ද එම ගාස්තුව ගෙවීම සඳහා තවත් නිලධාරියෙක් වෙතට ද යා යුතු විය. එහෙත් වර්තමානයේ දී AdPro මෘදුකාංගය හඳුන්වා දීමෙන් පසු දැන්වීම්කරණයේ නව පෙරළියක් සිදුවී තිබේ. එහි දී එකම කවුන්ටරයක් තුළ දී දැන්වීම් පිළිබඳ සියලු කාර්යයන් ඉටු කරවා ගැනීමට හැකියාව උදා වී ඇත. එසේම එම පියවර තවත් පුළුල් කරමින් 2012 e-Booking නැමැති නව මෘදුකාංගයක් දිවයින පුරා විසිරී සිටින අලෙවි නියෝජිතයන් වෙත හඳුන්වා දීමට ලේක්හවුස් ආයතනය කටයුතු කොට තිබේ. එමඟින් එම අලෙවි නියෝජිතයන් තම ආයතනයේ නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ කර ගැනීමට හැකියාව ලැබෙන බව ලේක්හවුස් ආයතනය පවසයි. තව ද 2013 වර්ෂයේ මැයි මාසයේ දී දැන්වීම්කරණයේ තවත් ඉදිරි පියවරක් තබමින් ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම වතාවට ජංගම දුරකතන පද්ධතියේ දැවැන්තයින් වන Dialog, Mobitel, Etisalat සහ Airtel නම් ආයතන එකම වේදිකාවකට ගෙන ඒමට ද ලේක්හවුස් ආයතනය සමත් විය. ඒ ඔස්සේ  ජංගම දුරකතන මඟින් #429# අමතා ලුහුඩු දැන්වීම් ඉතා පහසුවෙන් පුවත්පත් තුළ පළකර ගැනීමට අවස්ථාව සලසා දෙන ලදි. ඉන් නොනැවතී 1949 නැමැති කෙටි දුරකථන අංකය මඟින් ලේක්හවුස් දැන්වීම් පිළිබඳ විමසීමට ද අවකාශය ලබා දී තිබේ.

මෙසේ ලේක්හවුස් ආයතනය දැන්වීම් කලාවේ සිදුකළ පෙරළියට සමගාමීව පුවත්පත් කලාව තුළ ද නව පෙරළියක් ඇති කිරීමට කටයුතු කර තිබේ. ඒ නවතම මෘදුකාංගයක් වන Liberty නැමැති මෘදුකාංගය හඳුන්වා දීමත් සමඟ පුවත්පතක පිටු සැකසුම් ක්‍රියාවලිය තුළ සිදු වූ පෙරළියයි. ඒ ඔස්සේ ඉතා පහසුවෙන් ලොව වටා රට වටා සියලු පුවත් පරිගණක තිරය මතට ගලා ගෙන ඒමට අවකාශය සැලසුණි. එසේම ලක්ෂ ගණනක් වන ආයතනයේ පුස්තකාලය සතු සේයා රූ ද මෙම මෘදුකාංගය සමඟ ඒකාබද්ධ වූ AssetPro මෘදුකාංගය ඔස්සේ පහසුවෙන් අවශ්‍ය ස්ථානය කරා ගෙන ඒමට  හැකිවිය. මෙසේ තෝරා ගත් සේයා රූ සකසා ගැනීමේ හැකියාව ද Liberty මෘදුකාංගය මඟින් ලබා දී ඇත්තේ පත්‍ර කලාවේදියාගේ, සම්පාදකයාගේ සහ ඡායාරූප සංස්කරණ ශිල්පියාගේ භූමිකාවන් එකම තලයකට ගෙන එමිනි.

එසේම මෙහි මුද්‍රණ අංශය යටතේ අවධානය යොමු කරනු ලැබූ CTP (Computer to Plate) නැමැති තාක්ෂණය ලේක්හවුස් ආයතනයට ලබා ගැනීම ද නව ප්‍රවණතාවක් ලෙස පෙන්වා දිය හැකි වන්නේ එම තාක්ෂණයට පෙර වර්ණ තහඩු (Plates) සකස් කිරීම සඳහා ගතවූ පැය 4 ක් වැනි විශාල කාල ප්‍රමාණය මෙම CTP තාක්ෂණය ඔස්සේ විනාඩි 12 ක් වැනි ඉතා සුළු කාලයකට කෙටි වීම හේතුවෙනි.

තව ද ලේක්හවුස් ආයතනය විසින් හඳුන්වා දී ඇති නවතම විශේෂාංගය වන අන්තර්ජාල ගුවන්විදුලි නාලිකාව (Web Radio Channel) මඟින් ලේක්හවුස් ආයතනය වටා රොදබැඳ සිටි පාඨක ප්‍රජාව ශ්‍රාවකයින් බවට පත් කර තිබේ. www.dinamina.lk ඔස්සේ මෙම ගුවන්විදුලි නාලිකාවට සවන්දීම සිදු කළ හැකිය. මේ පිළිබඳව අදහස් දැක්වූ මෙහි නිලධාරියෙක් පවසන ලද්දේ විදේශ රටවල වාසය කරන ශ්‍රී ලාංකිකයින්ගෙන් මෙම නාලිකාව සඳහා ඉතා ඉහළ මට්ටමේ ප්‍රතිචාර ලැබෙන බවයි. ඒ අනුව ඉකුත් අවුරුදු සමයේ දී ඒ වෙනුවෙන් විශේෂ වැඩසටහන් ගණනාවක් ඉදිරිපත් කළ බව ද ඔහු පැවසීය. එසේම නුදුරු අනාගතයේ දී මෙම නාලිකාවට ගුවන්විදුලි තරංග ඔස්සේ ප්‍රවේශ වීමට අවස්ථාව සැලසීමට ද එහි කාර්ය මණ්ඩලය අපේක්ෂා කරයි. එතෙකින් නොනැවතී රූපවාහිනී නාලිකාවක් ආරම්භ කිරීමට ද අනාගතයේ දී කටයුතු කරන බව ඔවුන් අප සමඟ ප්‍රකාශ කරන ලදි.

මේ අනුව පැවසිය හැකි වන්නේ ලේක්හවුස් ආයතනය දැනුමෙන් සහ තොරතුරුවලින් සන්නද්ධ පාඨක ප්‍රජාවක් බිහිකිරීමෙන් ඔබ්බට ගොස් බුද්ධිමත් ශ්‍රාවක සහ ප්‍රේක්ෂක පිරිසක් ද රටට බිහි කිරීමට පෙරමුණ ගනිමින් කටයුතු කරන බවයි. විශේෂයෙන්ම ලේක්හවුස් පුවත්පත් තුළින් ප්‍රකාශන මාධ්‍යයන් ඔස්සේ ඔස්සේ ඉටුකළ සමාජ මෙහෙවර නුදුරු අනාගතයේදීම විකාශන මාධ්‍යයන් ඔස්සේ ද උත්කර්ෂයට නැංවීම උත්සාහ දැරීම සතුටට කරුණකි. එය වඩාත් සාර්ථක වනු දැකීම බුද්ධිමත් පාඨක සැමගේ බලාපොරොත්තුවයි.

මේවාද බලන්න
 සරසවිය සම්මාන උළෙල

ආශ්‍රිත මූලාශ්‍ර
 බාලසූරිය, අරුණ. (2003). ඩී.ආර්.විජයවර්ධන සහ ශ්‍රී ලාංකීය පුවත්පත් කලාව, ඇස් ගොඩගේ සහ සහෝදරයෝ, කොළඹ 10.
 අබේසිංහ, නිහාල් පී. (2007). මුද්‍රිත සන්නිවේදනයේ සංවර්ධනය, ඇස් ගොඩගේ සහ සහෝදරයෝ, කොළඹ 10.

ශ්‍රී ලංකාව
ජනමාධ්‍ය
සන්නිවේදනය
ජන සන්නි‍වේදනය

ලංකාවේ එක්සත් ප්‍රවෘත්ති පත්‍ර සමාගම


An Macroclinium paraense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Marcos Antonio Campacci ngan J.B.F.Silva. An Macroclinium paraense in nahilalakip ha genus nga Macroclinium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Macroclinium

Macroclinium paraense


Brändö, Finlandiya'ya bağlı Åland Adaları'nda bulunan bir belediyedir. Yüzölçümü 108.46 km² olan belediyenin nüfusu 31 Ağustos 2017 tarihi itibari ile 465'tir. Belediyenin merkezi Åva'dır.

Köyler

 Asterholma
 Baggholma
 Björnholma
 Brändö
 Fiskö
 Hullberga
 Jurmo
 Korsö
 Lappo
 Porsskär
 Torsholma
 Åva

Kaynakça

Dış bağlantılar

Åland'ın belediyeleri

Brändö


Thomas Jordan Jarvis (January 18, 1836June 17, 1915) was the 44th governor of the U.S. state of North Carolina from 1879 to 1885. Jarvis later served as a U.S. Senator from 1894 to 1895, and helped establish East Carolina Teachers Training School, now known as East Carolina University, in 1907.

Biography

Early years
Born in Jarvisburg, North Carolina, in Currituck County, he was the son of Elizabeth Daley and Bannister Hardy Jarvis, a Methodist minister and farmer and brother of George, Ann, Margaret, and Elizabeth.  His family was of English descent and some of its members highlighted at various points in the history of North Carolina. So, Thomas Jarvis was lieutenant governor of Albemarle during the government of Philip Ludwell, between 1691–97, and Samuel Jarvis led the militia of Albemarle during his fight in the Revolutionary War. Raised in a poor family, although he had the necessities of life, Jarvis worked when he was young in three hundred acre farm owned by his father, while he was studying about the common schools. Jarvis was educated locally and at nineteen went on to attend Randoph-Macon College, earning an M.A. in 1861. He had to exercise as teacher during the summer to pay for college tuition. An educator by training, Jarvis opened a school in Pasquotank County and would later be one of the founders of East Carolina University.

Career

Jarvis enlisted in the military at the beginning of the American Civil War and served in the Eighth North Carolina Regiment. On April 22, 1863 he was named Captain. Captured and exchanged in 1862, Jarvis, was injured and permanently disabled at the Battle of Drewry's Bluff in 1864. After the war ended, he was on sick leave in Norfolk and in May 1865, he got probation, returning to  Jarvisburg.

In 1865, Jarvis returned home and opened a general store before being named a delegate to the 1865 state constitutional convention. In 1867 Jarvis bought entrepreneur William H. Happer's share of their small general store. After getting a license to practice law in June of that year, he abandoned the store and moved to Columbia.

Active in the Democratic Party, Jarvis was elected to the State House in 1868 and served there for four years, two of them (1870–1872) as Speaker of the House. In 1872, he was a Democratic elector-at-large on the Horace Greeley ticket. Jarvis also married Mary Woodson in December 1874.

An opponent of federal Reconstruction policy, Jarvis was elected the third lieutenant governor in 1876 on a ticket with Zebulon Vance. In 1879, Vance resigned the governorship to serve in the United States Senate, and Jarvis filled the vacant position. As governor, he fought against government corruption and attempted to cut taxes, the state's debt, and government control. He also completed the sale of various state railways to private companies. He established mental health services in Morganton and Goldsboro, managed the establishment of normal schools for teachers in North Carolina and helped develop the State Board of Health.

He won election in his own right in 1880, defeating Daniel G. Fowle for the Democratic nomination and narrowly winning over Republican challenger Ralph Buxton. In office, Jarvis convinced the legislature to authorize construction of the North Carolina Executive Mansion, although it was not completed until 1891. He "supported establishing a system of county superintendents of education elected by boards of education, grades of teacher certification, standards of examinations for public school teachers, and lists of recommended textbooks. Also, Funds for the mental institutions continued to increase, and the laws of North Carolina were for the first time codified and state insurance laws fully defined. Also, was built a governor's mansion".

Term limited, Jarvis stepped down as governor in 1885, but was appointed United States Minister to Brazil by President Grover Cleveland. Jarvis held this post for four years, after which he practiced law in Greenville, North Carolina. Following Senator Vance's death in 1894, Jarvis again succeeded him in office, serving as a U.S. Senator through an appointment by Gov. Elias Carr. In 1895, the state legislature, now under the control of Republicans and Populists, would not elect Jarvis to a term of his own.

In 1896, Jarvis was a delegate to the Democratic National Convention, where he supported William Jennings Bryan in his last major political act. He was instrumental in the founding of what is now East Carolina University in Greenville, where the oldest residential hall on campus is named in his memory.

In 1898, while not directly involved, Jarvis's political rhetoric may have contributed to the Wilmington insurrection of 1898, a violent coup d'état by a group of white supremacists. They expelled opposition black and white political leaders from the city, destroyed the property and businesses of black citizens built up since the Civil War, including the only black newspaper in the city, and killed an estimated 60 to more than 300 people.

Jarvis reopened his law firm and in 1912, he founded a partnership with Frank Wooten. In November of 1914, Jarvis presided over the unveiling of the Pitt County Confederate Soldiers' Monument.

He died at his home in Greenville on June 17, 1915.

Legacy
 In addition to the ECU residence hall, a local United Methodist church and a street in Greenville are named in his memory.
 At one time, several personal artifacts were on display at the church.

Personal life
Jarvis married Mary Woodson in December 1874.

See also
North Carolina General Assembly of 1868–1869

Notes

External links

 East Carolina University Icons Gallery profile
 Thomas J. Jarvis Papers (#616), East Carolina Manuscript Collection, J. Y. Joyner Library, East Carolina University, Greenville, North Carolina, USA.

1836 births
1915 deaths
Democratic Party governors of North Carolina
19th-century American diplomats
Lieutenant Governors of North Carolina
Democratic Party United States senators from North Carolina
Speakers of the North Carolina House of Representatives
Democratic Party members of the North Carolina House of Representatives
People from Currituck County, North Carolina
American people of English descent
People of North Carolina in the American Civil War
East Carolina University
Ambassadors of the United States to Brazil
19th-century American politicians
Wilmington insurrection of 1898

Thomas J. Jarvis


Divizia 13 Infanterie a fost o mare unitate de nivel tactic care s-a constituit la 27 august 1916, prin mobilizarea unităților de rezervă din compunerea Comandamentului III Teritorial: Regimentul 47 Infanterie - (Ploiești), Regimentul 72 Infanterie - (Mizil), Regimentul 48 Infanterie - (Buzău), Regimentul 49 Infanterie - (Râmnicu Sărat), Regimentul 50 Infanterie - (Focșani), Regimentul 64 Infanterie - Tecuci, Regimentul 51 Infanterie - (Galați), Regimentul 52 Infanterie - (Bârlad) și Regimentul 23 Artilerie.

Divizia  a făcut parte din organica Corpului III Armată. La intrarea în război, Divizia 13 Infanterie a fost comandată de generalul de brigadă Alexandru Socec. Divizia a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 27 august 1916 - 11 noiembrie 1918.

Participarea la operații

Campania anului 1916

Campania anului 1917

Campania anului 1918

Ordinea de bătaie la mobilizare

Campania anului 1916

La declararea mobilizării, la 27 august 1916, Divizia 13 Infanterie a făcut parte din compunerea de luptă a  Armatei 1, alături de Corpul I Armată și Divizia 12 Infanterie. Armata 1 era comandată de generalul de divizie Ioan Culcer.Ordinea de bătaie a diviziei era următoarea:
Divizia 13 Infanterie
Brigada 25 Infanterie
Regimentul 47 Infanterie
Regimentul 72 Infanterie
Brigada 26 Infanterie
Regimentul 48 Infanterie
Regimentul 49 Infanterie

Reorganizări pe perioada războiului

În prima jumătate a anului 1917, Divizia 13 Infanterie s-a reorganizat în spatele frontului. Divizia a fost inclusă în compunerea de luptă a Corpului III Armată, alături de Divizia 5 Infanterie și Divizia 14 Infanterie. Corpul III Armată era comandat de generalul de brigadă Constantin Iancovescu, eșalonul ierarhic superior fiind Armata 1.Ordinea de bătaie a diviziei era următoarea:>
Divizia 13 Infanterie
Brigada 25 Infanterie
Regimentul 50/64 Infanterie
Regimentul 51/52 Infanterie
Brigada 26 Infanterie
Regimentul 47/72 Infanterie
Regimentul 48/49 Infanterie
Brigada 13 Artilerie
Regimentul 23 Artilerie
Regimentul 28 Obuziere
Compania divizionară de mitraliere
Divizionul de cavalerie
Batalionul 13 Pionieri

Comandanți
Pe perioada desfășurării Primului Război Mondial, Divizia 13 Infanterie a avut următorii comandanți:

Note

Bibliografie
 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Bătălia de la Mărășești
Comandanți de mari unități ale Armatei României

Unități militare române din Primul Război Mondial

Divizia 13 Infanterie (1916-1918)


Glenea subgrandis é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Stephan von Breuning em 1956.  É conhecida a sua existência em Sumatra.

Referências

Borneo catalog 2005

subgrandis
Coleópteros descritos em 1956

Glenea subgrandis


Vanda Hoff (née Mildred Vanderhoff) est une danseuse américaine, l'une du premier groupe de danseurs associés à la Denishawn School, actrice de vaudeville et Ziegfeld Girl.

Biographie
Vanda Hoff est de San Francisco. Elle fait ses débuts dans la danse lors d'un bal de charité donné à l'hôtel St. Francis de San Francisco. Elle étudie la danse avec Ted Shawn et Ruth Saint Denis à Los Angeles.

Elle tourne deux saisons dans le vaudeville, spectacles produits par le frère de Ruth, avec The Dancing Girl of Delhi que Ruth St. Denis lui a enseignée et avec aussi la Danse Arabe de Tschaikowsky ; Poems d'Arthur Foote d'après Omar Khayyam, et Arabian Twilight, de Frederick Luscumb. Elle danse au Colonial Theatre à New York en mai 1916, au Chicago Palace en septembre, à l'Orpheum Theatre de Madison en octobre 1916, à l'Orpheum Theatre de Los Angeles fin décembre et début 1917, au Greek Theatre de San Francisco en juillet 1917, au Majestic de Houston en octobre .

En 1919, elle se produit au Fairmont Hotel à San Francisco et elle est engagée pour apparaître dans Ziegfeld Midnight Frolics au New Amsterdam Theatre.

En 1920, elle apparait dans une danse du voile dans Ziegfeld Girls of 1920  et elle est la danseuse vedette dans Carnival, avec Ed Wynn. Vanda apparait également dans la comédie musicale de Vincent Youmans et Ira Gershwin, Two Little Girls in Blue en 1921.

Vers 1963, pendant un an ou plus, son neveu, William Cootes, Jr., administre secrètement du tétrachlorure de carbone à sa nourriture lors de ses visites presque quotidiennes à l'appartement où elle vit seule. Vanda commence à souffrir d'une maladie du foie et entre en  convalescence dans un hôpital. En août 1964, une infirmière voit Cootes verser une substance dans le café de sa tante. L'infirmière alerte un médecin, qui ordonne une analyse .

Vie privée
Le 4 novembre 1922, elle épouse le chef d'orchestre Paul Whiteman à New York. Ils ont ensemble un fils Paul Jr.. Il se séparent en 1929 et divorcent le 27 février 1931 à Chicago. Le 3 juillet 1933, elle se remarie avec Milton Unger, président de la Petroleum Drilling Company.

Iconographie
Vanda Hoff a été photographiée par Alfred Cheney Johnston qui a travaillé pour Florenz Ziegfeld pendant plus de 15 ans, prenant principalement des photographies publicitaires et promotionnelles des interprètes des Ziegfeld Follies.

Elle a été photographiée par Orval Hixon (1884-1982).

Références

Bibliographie
 :
.

Liens externes

.
.

Danseuse américaine du XXe siècle
Danse moderne
Nom de scène
Ziegfeld Girl
Danseuse de comédie musicale
Décès en septembre 1991
Décès à 92 ans

Vanda Hoff


Un produs de activare (sau produs de radioactivare) este un radioizotop obținut prin iradierea unei ținte de iradiere cu un flux de radiații produs de către o surse de laborator, acceleratori de particule sau reactori nucleari (de cercetare sau comerciali). De asemenea, astfel de radioizitopi pot fi produși în urma exploziei armelor nucleare.

Cel mai vechi și facil proces de activare este acela în care se utilizază surse de neutroni de laborator, proces care a condus la descoperirea radioactivității artificiale (induse) și a fisiunii nucleare. De asemenea, metoda a fost și este utilizată pentru identificarea de elemente transactinide noi.

Procesul de activare stă la baza metodei radioanalitice cunoscute sub numele de analiză prin activare. Dacă iradierea se face cu neutroni, atunci metoda este de analiză prin activare cu neutroni.

Reactorul nuclear este el însuși o sursă de neutroni extrem de activă. Produși se activare se formează în interiorul acestua, fie prin activarea combustibilului nuclear (când se formează izotopi ai elementelor trasuraniene), fie prin activarea materialelor structurale, fie  a agentului de răcire. Practic, acesta este motivul pentru care problemele cele mai mari la dezasamblarea unui reactor nuclear sunt ridicate de către izotopul 60Co, format prin activarea cu neutroni a 59Co (izotop stabil prezent în urme in fierul utilizat ca material structural):

Acesta este unul dintre motivele pentru care în industria nucleară se utilizează o nouă clasă de puritate, respectiv materiale/compuși de puritate nucleară. Același fenomen stă la baza problemei producerii tritiului în reactorii nucleari de tip CANDU. Astfel, deuteriul prezent în agentul de răcire (apa grea) se activează sub neutroni, cu formarea tritiului:

Pentru medici și responsabili cu radioprotecția, activarea sodiului din corpul uman la 24Na și a fosforului ca 32P, poate oferi o estimare rapidă cu privire la expunerea accidentală la neutroni.

Prin iradierea alimentelor nu se produc tranformări nucleare, procesul de activare neavănd loc.

Note

Fizică nucleară
Radioactivitate
Tehnologie nucleară

Produs de activare


Cooperativas de mídia são uma forma de cooperativa que reporta notícias com base na localização geográfica de seus membros ou nos interesses gerais dos membros. Frequentemente, eles são uma forma de mídia alternativa, crítica das perspectivas da corrente dominante, com posturas de sociedade progressista. No entanto, várias cooperativas fora do Ocidente são veículos de mídia tradicionais estabelecidos. As cooperativas de mídia geralmente unem clientes e provedores de serviços para se oporem ao puro objetivo de lucro na mídia. Em contraste com as empresas de mídia tradicional, as cooperativas de mídia são capazes de relatar de forma independente, devido à minimização do problema do principal-agente. Cooperativas de mídia estão crescendo em popularidade como uma forma de organização para a reportagem da mídia, no entanto, o acesso ao capital e a falta de consciência na sociedade apresentam desafios à proliferação.

Os exemplos são: na Alemanha Junge Welt (1947) e Die Tageszeitung (1978), na Itália Il manifesto (1969), na Suíça WOZ Die Wochenzeitung (2012) e na Europa Voxeurop (2014). Em Hamburgo, existe também a "fábrica de quebra-cabeças de mídia" como uma associação de fornecedores para a mídia e a indústria cultural.

Algumas cooperativas de mídia publicam a edição local do jornal Le Monde diplomatique.

Tipos de cooperativas de mídia
Consumidor

Uma cooperativa de consumo pertence e é financiada pelos consumidores do serviço. No contexto de uma cooperativa de mídia, os consumidores seriam os leitores, observadores ou ouvintes. As taxas de associação podem ser mensais, anuais, ou uma taxa única de associação pode ser aplicada. As Media Coops de propriedade do consumidor às vezes aumentam seu financiamento com anúncios ou subsídios do governo.

Múltiplas partes interessadas

Cooperativas de mídia com múltiplas partes interessadas são o tipo mais proeminente de cooperativa de mídia. Múltiplas partes interessadas significam que o financiamento cooperativo pode vir de proprietários de trabalhadores, consumidores, empresas ou governo. As cooperativas com várias partes interessadas têm estruturas de propriedade mais complexas, e a direção editorial e a independência são potencialmente mais opacas do que uma cooperativa totalmente de propriedade do consumidor ou de propriedade dos trabalhadores. As realidades do acesso ao capital na era moderna geralmente exigem que as novas cooperativas de mídia abordem o financiamento por meio desse método.

Trabalhador

As cooperativas de mídia de propriedade dos trabalhadores são organizadas de forma que os jornalistas e outros funcionários da cooperativa controlem e recebam lucro da cooperativa de mídia. As cooperativas de propriedade dos trabalhadores são geralmente menores, devido ao acesso escasso ao capital, e menos politicamente convencionais em comparação com os principais meios de comunicação. Existem cooperativas de mídia de propriedade trabalhada e bem financiadas, geralmente devido a longos períodos de operação, geração de capital e gestão financeira prudente.

Mídia alternativa
Cooperativas

Cooperativa de mídia


Jack Cole may refer to:

 Jack Cole (artist) (1914–1958), American comic book artist and cartoonist
 Jack Cole (businessman) (1920–2007), American entrepreneur and businessman
 Jack Cole (choreographer) (1911–1974), American dancer, choreographer and theatre director
 Jack Cole (scientist), professor at the School of Computer Science, University of St. Andrews, Scotland
 Jack A. Cole (born 1938), retired detective and executive director of Law Enforcement Action Partnership
 Jack Isadore Cole (1920–1997), co-founder of the Coles bookstore chain and Coles Notes
 Jack Cole, pseudonym of David Donachie (born 1944), Scottish nautical historical novelist
 Jack Cole (rugby league), Australian rugby player

See also
 Jack Coles (disambiguation)
 John Cole (disambiguation)

Jack Cole


La Chanson scoute est une œuvre de la compositrice Mel Bonis.

Composition
Mel Bonis compose sa Chanson scoute pour voix moyenne. Le manuscrit ne comporte pas de date et n'a que la partie de chant seule, comportant trois couplets, ainsi que la mention . L'œuvre est encore inédite.

Analyse

Réception

Discographie

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Mélodie française

Chanson scoute


BNP Paribas Open 2017 var en tennisturnering, der blev spillet udendørs på hardcourt-baner af typen Plexipave i Indian Wells Tennis Garden i Indian Wells, Californien, USA i perioden 6. - 19. marts 2017. Det var den 44. udgave af Indian Wells Masters.

Rækkerne i herresingle og herredouble var kategoriseret som ATP World Tour Masters 1000 på ATP World Tour 2017, og turneringen var sæsonen første i den kategori. Kvindernes del af turneringen, damesingle og damedouble, var en del af WTA Tour 2017, hvor det var sæsonens første turnering i kategorien WTA Premier Mandatory.

Herresingletitlen blev vundet af Roger Federer, som dermed vandt en turnering på ATP World Tour for 90. gang og en Masters 1000-turnering for 25. gang, og som samtidig tangerede Novak Djokovic' rekord på fem turneringssejre i Indian Wells Master. Federer havde tidligere vundet turneringen i 2004, 2005, 2006 og 2012. I finalen besejrede han sin landsmand Stan Wawrinka med 6-4, 7-5 på 80 minutter.

Damesinglefinalen var ligeledes et opgør mellem to spillere fra samme nation, hvor Jelena Vesnina sikrede sig sin indtil da største triumf i karrieren. Hun vandt sin tredje WTA-titel men den første på Premier Mandatory-niveau ved at besejre Svetlana Kuznetsova med 6-7(6), 7-5, 6-4 i en dramatisk maratonfinale, der varede 3 timer og 1 minut. Momentum svingede i løbet af kampen frem og tilbage mellem de to spillere, og i andet og tredje sæt var Vesnina nede med henholdsvis 1-4 og 2-4, inden det lykkedes hende at vende begge sæt til sin egen fordel. Med 35 spillede partier satte kampen ny turneringrekord for antal partier i en finale, idet den hidtidige rekord havde været 30.

I herredoublerækken vandt Raven Klaasen og Rajeev Ram deres første Masters 1000-titel som makkere. Klaasen havde tidligere vundet en Masters 1000-titel sammen med Marcelo Melo, mens det for Ram var den første i karrieren. I finalen vandt de med 6-7(1), 6-4, [10-8] over Łukasz Kubot og Marcelo Melo.

Damedoubletitlen blev vundet af Chan Yung-Jan og Martina Hingis, der vandt deres første titel som par i deres blot tredje turnering som makkere. Hingis vandt dermed Indian Wells-titlen i double for tredje gang, mens det var første gang, at Chan sejrede i den californiske ørken. I finalen besejrede den taiwanesisk-schweiziske konstellation tjekkerne Lucie Hradecká og Kateřina Siniaková, som også kun spillede deres tredje turnering som makkere, og som var i en WTA-finale for anden gang, med cifrene 7-6(4), 6-2.

Præmier

Den samlede præmiesum for BNP Paribas Open 2017 androg US$ 13.986.900, hvilket var en stigning på 14 % i forhold til det foregående år.

Resultater

Herresingle

I hovedturneringen deltog 96 spillere, hvoraf 79 havde kvalificeret sig til turneringen i kraft af deres verdensranglisteplacering, fem spillere havde modtaget et wildcard, mens de sidste 12 spillere havde spillet sig igennem kvalifikationsturneringen. På grund af et sent afbud fra to af de direkte kvalificerede spillere blev der også plads til to lucky losere fra kvalifikationen.

Turneringen blev vundet af Roger Federer, som dermed vandt en turnering på ATP World Tour for 90. gang og en Masters 1000-turnering for 25. gang, og som samtidig tangerede Novak Djokovic' rekord på fem turneringssejre i Indian Wells Master, idet han tidligere havde vundet turneringen i 2004, 2005, 2006 og 2012. I finalen besejrede han sin landsmand Stan Wawrinka med 6-4, 7-5 på 80 minutter.

For første gang nogensinde på ATP World Tour havde lodtrækningen placeret Roger Federer, Rafael Nadal og Novak Djokovic, der havde vundet 12 af de seneste 13 udgaver af turneringen, i samme fjerdedel. Det betød, at Federer på sin vej til sejren i ottendedelsfinalen vandt 6-2, 6-3 over Rafael Nadal. Han slap dog fra et opgør med Novak Djokovic, fordi den forsvarende mester også blev slået ud i ottendedelsfinalen, hvor han tabte til Nick Kyrgios.

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semfifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Damesingle

I hovedturneringen deltager 96 spillere, hvoraf 76 har kvalificeret sig til turneringen i kraft af deres verdensranglisteplacering, otte spillere har modtaget et wildcard, mens de sidste 12 spillere har spillet sig igennem kvalifikationsturneringen. På grund af et sent afbud fra en af de direkte kvalificerede spillere blev der også plads til en lucky loser fra kvalifikationen.

Finalen blev et rent russisk anliggende, hvor Jelena Vesnina sikrede sig sin indtil da største triumf i karrieren. Hun vandt sin tredje WTA-titel i karrieren, men den første på Premier Mandatory-niveau, ved at besejre Svetlana Kuznetsova med 6-7(6), 7-5, 6-4 i en dramatisk maratonfinale, der varede 3 timer og 1 minut. Momentum svingede i løbet af kampen frem og tilbage mellem de to spillere, og i andet og tredje sæt var Vesnina nede med henholdsvis 1-4 og 2-4, inden det lykkedes hende at vende begge sæt til sin egen fordel. Med 35 spillede partier satte kampen ny turneringrekord for antal partier i en finale, idet den hidtidige rekord havde været 30.

Oprindeligt var Serena Williams seedet som nr. 1, men efter lodtrækningen blev lavet, meldte hun afbud på grund af en knæskade. Det betød, at yderligere en spiller, Darja Kasatkina, blev seedet som nr. 33. En anden konsekvens af afbuddet var, at Serena Williams efter turngeringen mistede sin førsteplads på WTA's verdensrangliste til Angelique Kerber, uagtet at tyskeren allerede tabte i ottendedelsfinalen med 3-6, 3-6 til den senere vinder, Jelena Vesnina.

Den forsvarende mester, Viktoryja Azaranka, stillede ikke op, eftersom hun endnu ikke havde genoptaget karrieren efter fødslen af sit første barn i december 2016.

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semfifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Herredouble

Turneringen har deltagelse af 32 par, hvoraf de 30 har kvalificeret sig i kraft af deres verdensranglisteplacering, mens de sidste to par har modtaget et wildcard.

Damedouble

Turneringen havde deltagelse af 32 par, hvoraf 29 havde kvalificeret sig i kraft af deres verdensranglisteplacering, mens de øvrige tre par havde modtaget et wildcard.

Eksterne henvisninger
 BNP Paribas Open

Noter

Indian Wells Masters
WTA Tour 2017
ATP World Tour 2017

BNP Paribas Open 2017


O Festival Internacional de Cinema de Gijón ( ou FICXixón) é um festival anual de cinema realizado em Gijón, uma cidade no noroeste da Espanha.

História
As origens do festival remontam a 1963. No início foi uma iniciativa da Câmara Municipal de Gijón em cooperação com a Caja de Ahorros de Asturias (Cajastur). Ambas as entidades colaboram com o Festival, a primeira como organizadora e a segunda como patrocinadora.

No primeiro ano em que foi realizado, chamou-se Certamen Internacional de Cine y TV Infantil. Entre 1964 e 1968 ainda manteve o mesmo nome, apenas a última parte, "infantil", foi substituída por "para crianças". Entre 1969 e 1976, esta última parte deixou de aparecer no nome do Festival. De 1977 a 1978, recebeu o nome de Certamen Internacional de Cine para la Infancia y la Juventud (Concurso Internacional de Cinema para Crianças e Adolescentes). Embora em 1986 o Festival tenha começado a colocar o texto Festival Internacional de Cinema de Gijón à frente de seu nome, foi somente em 1988 que adotou oficialmente esse nome. Todos os anos o Festival nomeia um Júri Jovem constituído por adolescentes entre os 17 e os 25 anos entre os que o solicitam.

O atual diretor, Alejandro Díaz Castaño, foi eleito em 2017 após um concurso público para substituir Nacho Carballo. Em maio de 1996, foi fundada a Entidad Mercantil Artístico-Musical Teatro Municipal Jovellanos de Gijón S.A., entidade encarregada da organização do evento junto com a Câmara Municipal, que posteriormente mudou seu nome para Divertia S.A. Esta instituição é responsável pela gestão do teatro, pelo departamento de festividades e pela organização do Festival de Cinema.

Ao longo dos anos, já passaram pelo festival alguns dos mais prestigiados profissionais do cinema independente, como Abbas Kiarostami, Aki Kaurismäki, Todd Haynes, Pedro Costa, Paul Schrader, João César Monteiro, Seijun Suzuki, Jem Cohen, Kenneth Anger, Ulrich Seidl, Hal Hartley, Lukas Moodysson, Tsai Ming-liang, Claire Denis, Todd Solondz, Bertrand Bonello, Apichatpong Weerasethakul, Whit Stillman, Eugène Green ou Philippe Garrel. Entre os convidados nacionais e internacionais do festival, quer como membros do Júri Internacional, quer apresentando os seus filmes nas várias secções do festival, encontram-se John Cale, Maria Schneider, Monte Hellman, Nicolas Winding Refn, Darren Aronofsky, Víctor Erice, Isabel Coixet ou Carla Simon.

O Festival Internacional de Cinema de Gijón compreende também uma série de eventos, como cursos, painéis de discussão, perguntas e respostas e concertos diários, além de festas com música ao vivo. Desde 2017, organiza uma série de atividades para profissionais, sob o nome de FICX Industry Days. O festival atribui vários prêmios nas suas secções competitivas e colabora noutras iniciativas destinadas a promover a indústria cinematográfica asturiana. Estes prêmios são decididos por um Júri Internacional (composto por pelo menos 5 profissionais de diferentes países), um Júri Jovem (50 jovens entre os 17 e os 26 anos) e, desde 2005, um júri FIPRESCI.

Prêmio Nacho Martínez
O Festival Internacional de Cinema de Gijón concedeu um Prêmio Nacional de Cinema com o nome de 'Nacho Martínez', desde 2002, para pessoas que contribuíram significativamente para a indústria cinematográfica. É uma escultura única feita por Jaime Herrero.

 2002, Juan Echanove, ator
 2003, Gonzalo Suárez, diretor
 2004, Eusébio Poncela, ator
 2005, Assumpta Serna, atriz, co-estrelou com ele em Matador
 2006, atriz Maribel Verdú
 2007, Marisa Paredes
 2008, Mercedes Sampietro, atriz
 2009, atriz Ángela Molina
 2010, atriz Charo López
 2011, Montxo Armendáriz, diretor de cinema e roteirista
 2012, Luis San Narciso, diretor artístico
 2013, Carmelo Gómez, ator
 2014, Imanol Arias, ator
 2015, José Sacristán, ator
 2016, Lluís Homar, ator e diretor de teatro
 2017, Verónica Forqué, atriz

Atrações turísticas das Astúrias
Gijón
Festivais de cinema de Espanha


Agatanghel Savvin (în ; ) este actualul mitropolit de Odesa și Ismail, mitropolie sufragană Mitropoliei Kievului și a Întregii Ucraine, subordonate în prezent Patriarhiei Moscovei și a Întregii Rusii.

Nașteri în 1938
Episcopi ortodocși ruși
Episcopi ortodocși ucraineni

Agatanghel Savvin


ريفيربانك  هي إحدى مدن مقاطعة ستانيسلاوس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 23 أغسطس، 1922.

أعلام
 جيرمان فرنانديز

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1922
تأسيسات سنة 1922 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة ستانيسلوس (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

ريفيربانك (كاليفورنيا)


Markus Intlekofer (* 29. Januar 1956 in Hildesheim) ist ein ehemaliger deutscher Boxer. Er wurde 1977 Vize-Europameister der Amateure im Halbmittelgewicht.

Werdegang

Markus Intlekofer wuchs in Hildesheim auf und spielte dort als Jugendlicher zunächst beim SC Concordia Hildesheim Fußball. Bald kam er jedoch mit dem Boxen in Berührung und wechselte zu dieser Sportart. Er wurde dazu Mitglied des Box- und Gymnastik-Klubs (BGK) Hildesheim. Als Jugendlicher und Junior wurde er mehrfacher norddeutscher Meister. Im Laufe der Zeit entwickelte sich der gut aussehende Blondschopf zu einem herausragenden Boxer, der vor allem durch seine technischen Fertigkeiten überzeugte.

Im Seniorenalter überraschte er die Fachwelt, als er 1976 als Neunzehnjähriger deutscher Meister im Halbmittelgewicht wurde. Markus Intlekofer arbeitete in jener Zeit als Postbeamter, verpflichtete sich aber nach diesem Titelgewinn der besseren Trainingsmöglichkeiten für vier Jahre bei der Bundeswehr. Er boxte dann auch für den BSV Hannover in der Bundesliga. 1977 wurde er erneut deutscher Meister im Halbmittelgewicht. Er wurde daraufhin bei der Europameisterschaft dieses Jahres in Halle (Saale) eingesetzt. Dort erzielte er Punktsiege über Robert Pfitscher, Österreich, Charles Malarkey, Schottland und Kalevi Marjamaa, Finnland und stand damit im Endkampf. Dort hatte er allerdings Pech, denn er wurde noch in der ersten Runde von seinem Gegner, dem hart schlagenden Wiktor Sawtschenko aus der Sowjetunion mit schweren Treffern erwischt und ging K.O. Der Vize-Europameistertitel war das Trostpflaster für diese Niederlage.

1978 startete er bei der Weltmeisterschaft in Belgrad. Er kam dort im Halbmittelgewicht zu einem Punktsieg über Ole Svendsen, Dänemark, musste aber im Viertelfinale im Kampf gegen Jerzy Rybicki aus Polen wegen einer Verletzung aus dem Ring genommen werden. Er belegte damit einen 5. Platz. Im gleichen Jahr stand Markus Intlekofer dann bei der CISM-Militär-Weltmeisterschaft in Lagos im Finale, in dem er gegen Ebrahimza Kafshduz aus dem Iran knapp nach Punkten verlor.

Bei der Europameisterschaft 1979 in Köln kam er im Halbmittelgewicht zu Punktsiegen über Heinrich Hug aus der Schweiz und Jerzy Rybicki. Zu seinem Halbfinalkampf gegen Wiktor Sawtschenko konnte er aber wegen einer Handverletzung nicht antreten. Er gewann damit eine EM-Bronzemedaille. 1980 gelang ihm im Finale des Intercups in Duisburg ein Punkterfolg über Detlef Kästner aus der DDR. Ein Start bei den Olympischen Spielen 1980 in Moskau war für Markus Intlekofer nicht möglich, das diese Spiele vom deutschen NOK boykottiert wurden.

Markus Intlekofer beendete daraufhin schon mit 24 Jahren seine sportliche Laufbahn und widmete sich, nach Ablauf seiner Verpflichtungszeit bei der Bundeswehr, einer Ausbildung zum Versicherungskaufmann. In einem späteren Interview sagte er, dass er das eigentlich bedauere, denn er hätte sicherlich noch einige sportliche Erfolge erzielen können, andererseits war auch das berufliche Weiterkommen für ihn enorm wichtig. Zum Boxen fand er im Jahre 2000 zurück, wo er beim BGK Hildesheim das Training der Jugendlichen übernahm.

Internationale Erfolge

Länderkämpfe

Deutsche Meisterschaften

Erläuterungen

 WM = Weltmeisterschaft, EM = Europameisterschaft
 Halbmittelgewicht, Gewichtsklasse bis 71 kg Körpergewicht

Quellen

 Fachzeitschrift Box Sport
 Website "www.amateur-boxing.strefa.pl"

Weblinks

Bericht über Markus Intlekofer

Boxer (Deutschland)
Deutscher
Deutscher Meister (Boxen)
Geboren 1956
Mann

Markus Intlekofer


Likovac ( lat. Daphne nom. cons.), rod listopadnog a najviše vazdazelenog grmlja iz porodice vrebinovki. Ovaj rod je još jedan po kojem je porodica vrebinovki nazvana likovci i likovčine.

Vrste koje joj pripadaju autohtone su u Europi, Aziji i Africi. U Hrvatskoj postoji barem pet vrsta, to su: planinski likovac (D. alpina), blagajev likovac (Daphne blagayana), crveni uskolisni likovac (D. cneorum), vazdazeleni ili lovorasti likovac (D. laureola) i obični likovac (D. mezereum)

Vrste

 Daphne acutiloba
 Daphne alpina
 Daphne altaica
 Daphne angustiloba
 Daphne arbuscula
 Daphne arisanensis
 Daphne aurantiaca
 Daphne austrocochinchinensis
 Daphne axillaris
 Daphne axilliflora
 Daphne bholua
 Daphne blagayana
 Daphne brevituba
 Daphne caucasica
 Daphne championii
 Daphne cneorum
 Daphne composita
 Daphne depauperata
 Daphne domini
 Daphne emeiensis
 Daphne erosiloba
 Daphne esquirolii
 Daphne feddei
 Daphne gemmata
 Daphne genkwa
 Daphne giraldii
 Daphne glomerata
 Daphne gnidioides
 Daphne gnidium
 Daphne gracilis
 Daphne grueningiana
 Daphne haematocarpa
 Daphne hekouensis
 Daphne hendersonii
 Daphne holosericea
 Daphne jarmilae
 Daphne jasminea
 Daphne jezoensis
 Daphne jinyunensis
 Daphne juraseki
 Daphne kamtschatica
 Daphne kingdon-wardii
 Daphne kiusiana
 Daphne kosaninii
 Daphne laciniata
 Daphne laureola
 Daphne leishanensis
 Daphne libanotica
 Daphne limprichtii
 Daphne longilobata
 Daphne longituba
 Daphne ludlowii
 Daphne luzonica
 Daphne macrantha
 Daphne malyana
 Daphne mezereum
 Daphne miyabeana
 Daphne modesta
 Daphne morrisonensis
 Daphne mucronata
 Daphne myrtilloides
 Daphne nana
 Daphne odora
 Daphne ogisui
 Daphne oleoides
 Daphne pachyphylla
 Daphne papyracea
 Daphne pedunculata
 Daphne penicillata
 Daphne petraea
 Daphne pontica
 Daphne pseudomezereum
 Daphne pseudosericea
 Daphne purpurascens
 Daphne reichsteinii
 Daphne retusa
 Daphne rhynchocarpa
 Daphne rodriguezii
 Daphne rosmarinifolia
 Daphne savensis
 Daphne sericea
 Daphne sojakii
 Daphne sophia
 Daphne stapfii
 Daphne striata
 Daphne sureil
 Daphne tangutica
 Daphne taylorii
 Daphne tenuiflora
 Daphne tripartita
 Daphne velenovskyi
 Daphne wolongensis
 Daphne xichouensis
 Daphne yunnanensis

Vanjske poveznice

Izvori

Vrebinovke

Likovac


Elm Springs Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Elm Springs Township (Arkansas)
 Elm Springs Township (South Dakota)

Elm Springs Township


25216 Enricobernardi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
25216 Enricobernardi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Pleiade de F. Castellani și I. Dal Prete. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,58 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 13,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 25001-26000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi
Asteroizi cu nume de oameni

25216 Enricobernardi