بطولة كأس العالم لكرة القدم للسيدات 2011 كانت البطولة السادسة من بين بطولات كأس العالم للسيدات، والتي تقام كل أربع سنوات. أقيمت في ألمانيا ما بين 26 يونيو و 17 يوليو 2011 ألمانيا التي فازت بطلب استضافة البطولة في أكتوبر 2007.

فاز اليابان بلقب البطولة بعد تغلبه على على الولايات المتحدة بركلات الترجيح بعد الوصول إلى نتيجة تعادل 2-2 بعد الأشواط الإضافية.

ستة عشر منتخب شارك في نهائيات كاس العالم. حاملة القب مرتين متتاليتين منتخب ألمانيا تأهل إلى البطولة تلقائياً. المنتخبات الأخرى تأهلت عن طريق التصفيات في اتحاداتهم القارية، والتي جرت منافساتها في 2009 و 2010.

اختيار البلد المستضيف

ستة دول، أستراليا، كندا، فرنسا، ألمانيا، بيرو وسويسرا ابدوا رغبتهم في استضافة كأس العالم للسيدات 2011. في 26 يونيو 2006 أعلن الاتحاد الألماني لكرة القدم بانه يامل باستضافة البطولة، بعد تعهد من المستشارة الألمانية أنغيلا ميركل تقديم الدعم الكامل لمحاولة محتملة. جميع الدول الست أعلنت رسميا استعدادها لاستضافة المسابقة في 1 مارس 2007 وأقرت الموعد النهائي لتقديم العطائات عزمهم من قبل الفيفا في 3 مايو 2007.

ملفات العروض المقدمة تم تسليمها قبل 1 أغسطس 2007. سويسرا اعلنت انسحابها من السباق في 29 مايو 2007، يذكر ان أوروبا تركزت كثيراً على فرنسا وألمانيا وبدى ان محوالة ثالثة كانت ستكون بلا جدوى. في 1 أغسطس، إنسحبت فرنسا، ورد في مقابل الحصول على دعم من فرنسا لألمانيا لسعيها لاستضافة كأس الأمم الأوروبية عام 2016. بعدها إنسحبت أستراليا (12 أكتوبر 2007) والبيرو (17 أكتوبر 2007) انخفض عدد المرشحين للخروج من السباق أيضا، تاركين فقط كندا وألمانيا في المنافسة النهائية. في 30 أكتوبر 2007، صوتت اللجنة التنفيذية في الفيفا في زيورخ لصالح ألمانيا لتكون البلد المستضيف البطولة كأس العالم للسيدات السادسة.

الملاعب
المباريات ستقام في 9 مدن وملاعب والمبارة الافتتاحية ستلعب في برلين بالملعب الإوليمبي.

الفرق والتصفيات

الفيفا كان يريد طرح زيادة الفرق المشاركة من 16 إلى 24 ليعكس تزايد شعبية كرة القدم العالمية للمرأة وكأس العالم للسيدات. لكن، في 14 مارس 2008، قررت اللجنة التنفيذية للفيفا للحفاظ على عدد المشاركين كما هو، قلق من أن أكثر الفرق سوف تضعف نوعية اللعب. فكرة مشاركة 20 فريق كانت موجودة، وقد نوقشت من قبل، وقد حكمت من قبل لتكون مستحيلة لتنفيذ اثنين من حيث التخطيط أساسياً والخدمات اللوجستية. خلال كأس العالم للسيدات 2007، اقترح رئيس الفيفا جوزيف بلاتر مرة أخرى زيادة عدد الفرق المشاركة، على الرغم من عدم التشكيك في هذا الاقتراح. وعلى على النقاش الدائر حول انتصار ألمانيا 11-0 على الأرجنتين في المباراة الافتتاحية لبطولة عام 2007 تسبب في النقاش الدائر حول ما إذا كانت هناك 24 فرق وطنية على مستوى مماثل.

تصفيات البطولة بدأت في يوليو 2009. بوصفها البلد المضيف، ألمانيا قد ضمنت مكان في النهائيات، اما الفرق الباقية فعليها التأهل من بوابة اتحادات القارية. الفرق الأوروبية الأخرى قد في مجموعات مقسمة إلى ستة وخمسة فرق، من هذه سوف يتأهل أفضل فرق المجموعات إلى الدور الاقسائي وبعدها إلى النهائيات. وقد أشارت جميع الاتحادات الأخرى بانها سوف تستخم بطولاتها كتصفيات مؤهلة (كأس آسيا لكرة القدم للسيدات، بطولة أفريقيا لكرة القدم للسيدات، بطولة أوقيانوسيا للسيدات لكرة القدم، بطولة أوقيانوسيا للسيدات لكرة القدم، بطولة أمريكا الجنوبية للسيدات وكأس الكونكاكاف الذهبية للسيدات) لتحديد المشاركين.

قائمة الفرق المتأهلة

الاتحاد الآسيوي (3)

الاتحاد الأفريقي (2)

اتحاد أمريكا الشمالية (3)

اتحاد أمريكا الجنوبية (2)

اتحاد أوقيانوسيا (1)

الاتحاد الأوروبي (5)

  (مستضيفة)

كولومبيا وغينيا الاستوائية جعلوا هذه أول ظهور لهم في كأس العالم لكرة القدم للسيدات. البرازيل، ألمانيا، اليابان، نيجيريا، النرويج، السويد والولايات المتحدة حافظوا على مشاركاتهم الممتالية في جميع بطولات كأس العالم، في حين فشلت الصين في التأهل للمرة الأولى في تاريخه.

البطولة والمباريات

سوف تقام القرعة النهائية للمسابقة في 29 نوفمبر 2010 في فرانكفورت.

 أعلنت اللجنة التنفيذية في الفيفا عن تصنيف الفرق لموعد القرعة:

معايير كسر التعادل

ترتيب الفرق المشاركة في المجموعات سيكون على النحو التالي:

 النقاط التي تم الحصول عليها.
 فارق الأهداف المسجلة والمتلقاة لكل فريق.
 أكثر الفرق تسجيلا للأهداف.في حال استمرار التعادل بين فريقين أو أكثر، يكون الترتيب على النحو التالي:  النقاط التي حصل عليها الفريق في المباريات بين الفرق المعنية.
 فارق الاهداف الناتجة عن مباريات المجموعة بين الفرق المعنية.
 أكبر عدد من الأهداف المسجلة في جميع مباريات المجموعة بين الفرق المعنية.
 سحب القرعة من قبل اللجنة المنظمة للفيفا.

 درو المجموعات
في الجداول التالية:
 لعب = مجموع المباريات الملعوبة
 ف = مجموع مباريات فوز
 ت = مجموع مباريات تعادل (خرج متعادل)
 خ = مجموع مباريات خسارة
 له = مجموع أهداف سجل (أهداف لصالحه)
 عليه = مجموع أهداف سـُجل في مرماه (أهداف ضده)
 فرق = فرق الأهداف (له−عليه)
 نقط''' = النقاط المحصول عليها

الفرق المرتبة في الأول والثاني (مظللة باللون الأخضر) تتأهل إلى دور خروج المغلوب.

المجموعة أ

{{صندوق كرة قدم
|موعد= 5 يوليو 2011
|وقت= 20.45
|فريق1=
|نتيجة= 0-1
|تقرير=
|فريق2=
|أهداف1=
|أهداف2= نيكوشي
|الملعب= ملعب غلوكغاس، درسدن
|عدد الحضور= 13,638
|الحكم=فينو فاليفولي ([[اتحاد جزر الفيجي لكرة القدم|جزر فيجي

المجموعة ب

المجموعة ج

المجموعة د

الأدوار النهائية

ربع النهائي

نصف النهائي

مباراة المركز الثالث

النهائي

مراجع

أحداث يوليو 2011 الرياضية في ألمانيا
أحداث يوليو 2011 الرياضية في أوروبا
أحداث يونيو 2011 الرياضية في ألمانيا
أحداث يونيو 2011 الرياضية في أوروبا
دورات بطولة كأس العالم للنساء
كرة القدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012 - تصفيات السيدات
كرة القدم للسيدات في 2011
كرة قدم ألمانية نسائية في 2010-11
مسابقات كرة قدم نسائية دولية تستضيفها ألمانيا

كأس العالم للسيدات 2011


Šiba este o comună slovacă, aflată în districtul Bardejov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 618 locuitori.

Istoric
Localitatea Šiba este atestată documentar din 1427.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Šiba


Artículos relativos a Declaración de derechos humanos.

Varias Declaraciones de derechos del ciudadano (en francés Déclarations des Droits de l'Homme et du Citoyen y Déclaration des Droits de la Femme et de la Citoyenne) fueron solemnemente proclamadas en Francia :
 Declaración de los Derechos del Hombre y del Ciudadano de 1789, frecuentemente indicada sin fecha.
 Declaración de los Derechos de la Mujer y de la Ciudadana de 1791.
 Declaración de los Derechos del Hombre y del Ciudadano de 1793
 Declaración de los Derechos y Deberes del Hombre y del Ciudadano de 1795.

Igualmente, otra declaración de similar propósito fue proclamada en el Principado de Lieja :
 Declaración de los Derechos del Hombre y del Ciudadano de Franchimont de 1789.

También corresponde mencionar otros antecedentes:
 Declaración de Derechos de Virginia de 1776, establecida en el marco de la Revolución Americana de 1776.
 Declaración de Independencia de los Estados Unidos del 4 de julio de 1776.
 Carta Inglesa de Derechos (Bill of Rights) de 1689.

Y en el , se tienen :
 Declaración Universal de los Derechos Humanos de la ONU en 1948.
 Carta Internacional de Derechos Humanos.
 Convención Europea de Derechos Humanos.
 Declaración sobre la eliminación de la discriminación contra la mujer.
 Convención sobre la Eliminación de Todas las Formas de Discriminación contra la Mujer.
 Convención sobre los Derechos del Niño

Revolución francesa
Literatura liberal
Registro de la Memoria del Mundo

Declaración de derechos humanos


Vlado Šćepanović (Kolašin, Crna Gora, 13. studenog 1975. ) je crnogorski košarkaški trener te bivši košarkaš i reprezentativac SR Jugoslavije i Crne Gore. Tijekom igračke karijere igrao je na poziciji bek šutera.

Karijera

Igračka karijera
Šćepanović je karijeru započeo u Budućnosti s kojom je dva puta bio prvak SR Jugoslavije (ispred Partizana) da bi nakon tog uspjeha otišao u turski Efes Pilsen s kojim je te sezone osvojio turski kup. Poslije toga uslijedio je povratak u SRJ gdje s Partizanom (kao i s Budućnosti) osvaja dva nacionalna prvenstva.

To mu je omogućilo transfer u grčki Panathinaikos s kojim dvije godine uzastopno osvaja dvostruku krunu. Do kraja karijere igrao je još u Grčkoj za PAOK Solun i Panellinios te u Španjolskoj za Granadu i Murciju.

Reprezentativna karijera
Kao mladi reprezentativac, Vlado Šćepanović je s odabranom vrstom bio brončani na svjetskim i europskim U21 prvenstvima kao i Mediteranskim igrama u Bariju. Izbornik Željko Obradović ga već sljedeće godine stavlja u seniorsku momčad koja je postala svjetski prvak a s Jugoslavijom je bio i europski prvak svladavši u finalu domaćina Tursku.

Raspadom tadašnje Srbije i Crne Gore na dvije nezavisne države, Šćepanović je nastupao za crnogorsku reprezentaciju na europskom prvenstvu u Litvi 2011.

Trenerska karijera
Šćepanović 24. lipnja 2016. potpisuje ugovor s Budućnosti u kojoj nakon igračke započinje i trenersku karijeru da bi za manje od pola godine odstupio s tog mjesta. Jednu sezonu radio je kao asistent u njemačkom Brose Bambergu a istu funkciju obavlja danas u Partizanu.

Osvojeni trofeji

Klupski trofeji

Reprezentativni trofeji

Izvori

Crnogorski košarkaši
Bek šuteri

Vlado Šćepanović


Agyrrhius/Agyrrhios () of the deme Collytus in Attica, was an Athenian politician in the final years of the 5th and early years of the 4th century BCE.  His best-known accomplishment was the establishment of pay for attendance at meetings of the Ekklesia (Assembly), in reward for which (apparently) he was elected general in 390/89. He was also named as one of the proposers of a decree to reduce payments to the comic poets.  Harpokration gave him credit for establishing the theorika (festival fund) so the poor could attend theater performances, but this attribution is contested by some scholars.

His reputation was mixed.  The orator Andokides accused him in 399 of conspiring to rig the bidding on tax collection contracts in 401 and 400 in order to defraud the city of its normal revenues.  In response Agyrrhios joined several others in indicting Andokides for impiety - a charge which Andokides successfully refuted in court.  According to the orator Demosthenes, Agyrrhios later spent many years in jail "until he had repaid the money in his possession which was adjudged to be public property".

Aristophanes lampooned Agyrrhios in two plays:

Ekklesiazusai (Women of the Assembly):Even a woman-looking man, like Agyrrhios looks like a man-looking woman, now that he's wearing Pronomous' beard! Agyrrhios, ey? Remember him! That crooked, filthy rich politician! Agyrrhios! Rules the whole city, the bastard!  It's because of him that we should try and accomplish this daring deed today, girls. (100 ff.)Ploutos (Wealth), referring to Agyrrhios' frequent harangues in the Ekklesia where he proposed policies that would benefit him financially:Doesn't Agyrrhios fart because of it? (190)

Notes

References

Ancient Athenian generals
4th-century BC Greek people
Ancient Attica
Ancient Greek law
Economy of ancient Greece

Agyrrhius


Citonja je planina u Bosni. Nalazi se istočno od Fojnice. Zapadno od Citonje teče Željeznica koja se ulijeva u Fojničku rijeku koja sa sjevera ograničuje Citonju. Planina se pruža u smjeru istok - zapad. Sa sjeverne strane planine je selo Ostruška Citonja, a s južne Bakovićka Citonja. Najviši vrh Jasikovica na granici je općina Fojnice i Kiseljaka.

Izvori

Planine u Bosni i Hercegovini

Citonja (planina)


Die Swedish Open 2000 im Badminton fanden vom 1. bis zum 5. März 2000 in der Arena Kupolen in Borlänge statt. Das Preisgeld betrug 30.000 US-Dollar. Das Turnier hatte damit einen Ein-Sterne-Status im Grand Prix.

Medaillengewinner

Finalresultate

Halbfinalresultate

Viertelfinalresultate

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=6E32EF0C-A255-48D9-B505-965ADC538B26
 https://web.archive.org/web/20061214235042/http://tangkis.tripod.com/prix/sweden/swe00.htm

2000
World Badminton Grand Prix 2000
Sportveranstaltung in Borlänge

Swedish Open 2000


Die Strada statale 3 bis Tiberina (Abkürzung: SS 3 bis) ist eine vierspurige italienische Staatsstraße in  den italienischen Regionen Emilia-Romagna, Umbrien und in der Toskana. Sie verbindet die Städte Ravenna und Terni und hat eine Länge von ca. 250 km. Betrieben wird sie von der ANAS S.p.A., außerdem ist sie Bestandteil der Europastraßen E45 und E55.

003-01
Straße in der Toskana
Straße in der Emilia-Romagna
Straße in Umbrien
Strada Statale 003bis

Strada Statale 3 bis Tiberina


Prima criză marocană, cunoscută și cu numele Criza Tangerului, a fost o criză internațională din perioada martie 1905 – mai 1906 generată de neînțelegerile cu privire la controlul asupra Marocului. Criza a dus la înrăutățirea relațiilor Germaniei atât cu Franța cât și cu Regatul Unit și a dus la întărirea relațiilor franco-britanice în cadrul Antantei.

Vizita Kaiserului
Pe 31 martie 1905, Kaiserul Wilhelm al II-lea a ajuns la Tanger în Maroc și a avut discuții cu reprezentanții sultanului Abdelaziz al Marocului. Kaiserul a vizitat în continuare orașul călare pe un cal alb. Kaiserul a declarat că a venit să sprijine suveranitatea sultanatului – o declarație provocatoare la adresa Franței, care avea interese în Maroc. Sultanul a respins ulterior un set de reforme guvernamentale propuse de francezi și a lansat invitații marilor puteri mondiale pentru participarea la o conferință care să-l consilieze cu privire la reformele necesare.

Reacția franceză – concentrări de trupe
Germania a dorit să fie organizată o conferință unde Franța să fie invitată să își prezinte punctul de vedere în fața altor puteri europene. Ministrul de externe francez, Théophile Delcassé, a adoptat o atitudine sfidătoare, susținând că o asemenea conferință nu este necesară. Contele Bernhard von Bülow, cancelarul german, a amenințat cu războiul în cazul în care nu se găsesc soluții. Criza a ajuns la apogeu la mijlocul lunii iunie. Francezii au anulat toate permisiile militarilor (15 iunie) iar germanii au amenințat că vor semna un tratat militar defensiv cu sultanul (22 iunie). Premierul francez Maurice Rouvier a refuzat să își implice țara într-un război cu Germania pentru o problemă pe care o considera fără o importanță majoră. Ministrul de externe  Delcassé a demisionat, de vreme ce guvernul francez nu îi mai susținea poziția. Pe 1 iulie, francezii au fost de acord să participe la conferință.

Criza a continuat până în ajunul conferinței de la Algeciras. Germania își mobilizase trupele de rezerve (30 decembrie) iar Franța deplasase trupe la frontiera cu Germania (3 ianuarie).

Conferința de la Algeciras
Conferința de la Algeciras a fost convocată pentru rezolvarea neînțelegerilor, iar discuțiile au durat din 16 ianuarie până pe 7 aprilie 1906. Germania a aflat în timpul discuțiilor că dintre cele 13 națiuni participante, doar Austro-Ungaria îi sprijinea poziția. O încercare a germanilor pentru semnarea unui compromis a fost respinsă de austro-ungari. Franța se bucura de sprijinul ferm al Regatului Unit, Rusiei, Italia, Spania și SUA. Germanii au accepta să semneze pe 31 martie1906  un compromis care le salva prestigiul. Franța a fost de acord să renunțe la controlul asupra poliției marocane, dar a reușit să obțină controlul de facto al vieții economice și politice marocane.

Consecințe
Deși Conferința de la Algeciras a rezolvat temporar criza marocană, aceasta de fapt a înrăutățit tensiunile dintre Tripla Alianță (1882) și Antanta cordială care au dus în cele din urmă la izbucnirea primei conflagrații mondiale.

Prima criză marocană a demonstrat că Antanta era puternică – britanicii se situaseră ferm de partea francezilor. Criza a provocat și semnarea altor înțelegeri precum Convenția anglo-rusă și Pactul de la Cartagena  anglo-franco-spaniol. Kaiserul Wilhelm al II-lea a fost foarte furios datorită umilinței suferite și nu a mai cedat în viitor, ceea ce a dus la implicarea Germaniei în a doua criză marocană (Criza Agadirului).

Note

Bibliografie suplimentară
 Esthus, Raymond A. Theodore Roosevelt and the International Rivalries (1970) pp 66–111.
 Gifford, Prosser, and Alison Smith, eds. Britain and Germany in Africa: imperial rivalry and colonial rule (1967) ch 7

Istoria Marocului
Relații internaționale
1905
1906

Prima criză marocană


Louisine Waldron Elder Havemeyer (født 28. juli 1855, død 6. januar 1929) var en amerikansk kunstsamler, feminist og filantrop. Hun var især kendt som protektor for impressionist-bevægelsen i USA, men var desuden en af de mere prominente inden for bevægelsen for kvinders valgret. Den impressionistiske maler Edgar Degas og feministen Alice Paul var blandt dem, der nød godt af hendes støtte.

Baggrund og opvækst
Louisine Waldron Elder blev født i New York City som datter af købmand George W. Elder (1831-1873) og hans hustru Matilda Adelaide Waldron (1834-1907). Hun var næstældst af fire, storesøsteren Anne Eliza (1853-1917) og de yngre søskende Adaline Deliverance Mapes Elder (1859-1943) samt George Waldron Elder (1860-1916).

Livet i Paris
Kort efter hendes fars død rejste Louisine Elder sammen med sin familie til Europa på en tre års tur. De drog af sted på S.S. Calabria 25. maj 1873 sammen med flere medlemmer uden for den nærmeste familie: Tante Amanda McCready og hendes nærmeste familie og kusine Mary Mapes Dodge, redaktør på St. Nicholas Magazine og forfatter til Hans Brinker, The Silver Skates. Sidstnævntes søster, Sophie Mapes Tolles boede i Paris med sin veninde Emily Sartain, og hun studerede kunst i Évariste Vital Luminais' atelier. De var indlogeret på et pensionat tilhørende madame Delsarte, enke efter François Delsarte, en berømt pædagog inden for kunsten at udtrykke sig, og det var på den tid, Sartain præsenterede Louisine Elder for Mary Cassatt. De unge Philadelphia-kvinder, Sartain og Cassatt, havde studeret sammen på Pennsylvania Academy of the Fine Arts i begyndelsen af 1860'erne og var sammen rejst til Europa i efteråret 1871. Cassatt tog nu den unge Louisine Elder under sine vinger og blev mentor for hende, idet hun opmuntrede hende til at købe sit første kunstværk, en pastel af Edgar Degas. Som tiden gik, og ikke mindst efter Louisine ægteskab med Henry O. Havemeyer, blev Cassatt rådgiver for Havemeyers opbygning af en kunstsamling, ligesom hun hjalp med til at skabe et arbejdsfællesskab mellem dem og en række impressionistiske kunstnere som Degas, Édouard Manet, Claude Monet og Camille Pissarro. Der udviklede sig et livslangt venskab mellem Louisine Havemeyer og Mary Cassatt, som malede en række pasteller af Louisine og hendes børn.

Kunstsamling
Sammen med sin mand kom Louisine Havemeyer til at opbygge en af de fineste kunstsamlinger i USA. Hendes treetagers palæ på hjørnet af Fifth Avenue og West 66th Street i New York var fuldt af nogle af de allerfineste værker af Manet, El Greco, Rembrandt og Corot. Huset var indrettet  1889-90 af Louis Comfort Tiffany og Samuel Colman, der udviklede det til et elegant fremvisningssted for deres protektors righoldige og vigtige samlinger. Blandt Havemeyers ligesindede, som de målte sig med inden for kunstsamling, var Harry Clay Frick, J.P. Morgan og Isabella Stewart Gardner.

Privatliv
Ti år efter at hendes far døde, giftede Louisine sig 22. august 1883 med Henry Osborne Havemeyer, direktør for American Sugar Refining Company. Før dette ægteskab havde Henry Havemeyer været gift med Louisines tante, Mary Louise Elder, men dette ægteskab endte hurtigt med skilsmisse.

Louisine og Henry Havemeyer fik tre børn: Adaline Havemeyer (1884-1963), senere gift med Peter Frelinghuysen, Jr., Horace Havemeyer (1886-1956) og Electra Havemeyer (1888-1960), senere gift med James Watson Webb.

Eftermæle
Ud over at være kendt som protektor for impressionisterne og stor kunstsamler var Louisine Havemeyer kendt som fortaler for kvinders rettigheder.

Aktivisme for kvinders valgret

Efter mandens død i 1907 koncentrerede Louisine Havemeyer sig om arbejdet i bevægelsen for kvinders valgret. I 1912 udlånte hun en del af sin kunstsamling til Knoedlers  galleri i New York for at indsamle penge til denne sag. I 1913 etablerede hun Women's National Party sammen med den radikale kvindesagsforkæmper Lucy Paul (først kaldt "Congressional Union for Woman Suffrage"). I 1916 gentog hun kunstudstillingen hos Knoedler for at indsamle penge.

Med økonomisk opbakning fra Havemeyer og andre som hende satte Lucy Paul gang i en stadig mere konfrontatorisk serie af protester, der agiterede for stemmeret for kvinder. Louisine Havemeyer blev selv en velkendt kvindeforkæmper, og hun fik offentliggjort to artikler om sit arbejde for sagen i Scribner's Magazine. Den første med titlen "Fængselsturneen: En militant husker tilbage" kom i maj 1922, og den anden, "Valgretsfaklen: En militant husker tilbage" i juni samme år. Hun havde deltaget i marcher ned af Fifth Avenue i New York og holdt tale i Carnegie Hall for et stående publikum som kulmination på en landsdækkende foredragsrundrejse. Et kendt billede viser fru Havemeyer med en elektrisk fakkel i stil med den i Frihedsgudindens hånd sammen med andre kendte forkæmpere for kvinders valgret. Hendes forsøg på at brænde en statue af præsident Wilson uden for det Hvide Hus i 1919 vakte opmærksomhed over hele landet.

Familien
Louisine Havemeyer døde i 1929 efter en periode med forringet helbred. Hun er begravet på Green-Wood-kirkegården i Brooklyn i New York City. I sit testamente efterlod hun nogle af sine malerier til Metropolitan Museum of Art. Den endelige arv kom på grund af stor generøsitet fra hendes børn til at omfatte næsten to tusinde kunstværker, som nu udgør et væsentligt element i stort set alle museets samlinger.

Mange Tiffany-genstande fra hendes hjem på Fifth Avenue, heriblandt en vidunderlig påfugledekoration fra en kaminhylde samt en lysekrone er del af en permanent udstilling på University of Michigan Museum of Art. Nogle af møblerne fra musikværelset kan ses på Shelburne Museum.

Louisine Havemeyers børn fortsatte deres forældres indsats som kunstsamlere. Datteren Electra Havemeyer Webb samlede på amerikansk kunst, både professionel og folkelig, og hendes samling dannede grundlaget for Shelburne Museum. Museet præsenterer en "samling af samlinger" af eksempler på tidlige amerikanske boliger og offentlige bygninger, heriblandt en købmandsbutik ("blandet landhandel"), et forsamlingshus, en bjælkehytte og oven i købet et dampskib, der er sat på land. Hendes barnebar, John Wilmerding, er kunstprofessor, samler og kurator, og han har skrevet flere bøger om amerikansk kunst. Louisines datter Adaline og søn Horace samt sønnesønnen Horace Havemeyer, Jr. har doneret adskillige værker af blandt andet  Vermeer, Goya, Corot og Manet til National Gallery of Art.

Malerier doneret til Metropolitan Museum of Art

Referencer

Litteratur

Kunstsamlere
Feminister fra USA

Louisine Havemeyer


An Leymus shanxiensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Guang Hua Zhu ngan Shou Liang Chen. An Leymus shanxiensis in nahilalakip ha genus nga Leymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leymus

Leymus shanxiensis


Observatorul Astronomic din Pulkovo (în ) este principalul observator astronomic al Academiei Ruse de Științe. Este situate la 19 km sud de Sankt Petersburg, pe înălțimile Pulkovo, a 75 m deasupra nivelului mării. Face parte din patrimoniul mondial protejat de UNESCO.

Observatorul, proiectat de Alexandr Briullov, și-a deschis porțile în 1839. A fost destinat, la început, să servească omului de știință rus, de origine germană,  Vassili Iakovlevici Struve, care a devenit primul director al observatorului. Fiul său, Otto Vassilievici Struve, l-a înlocuit în 1861.

Observatorul este echipat cu o lunetă astronomică, cu obiectivul de 38 mm, cea mai mare din lume, în momentul construcției sale, și cele mai bune tehnologii din epocă. Obiectivul principal al acestui observator era să să se determine coordonatele stelelor duble și unele constante astronomice, cum sunt precesia sau nutația Pământului, aberații și refracții. A fost utilizat și pentru conducerea studiilor geografice asupra teritoriului rus, și în dezvoltarea navigației. Catalogul de stele, pe care l-a redactat în 1845, 1865, 1885, 1905 și în 1930, conținea pozițiile precise a 374, apoi a 558 dintre ele.

Pentru observarea stelelor din sud, care nu puteau fi văzute de la latitudinea observatorului, oamenii de știință lucrau în colaborare cu două stații. Prima era situată în orașul Sîmeiiz, în Crimeea (Observatorul din Sîmeiiz). Cea de a doua era o stație astronomică la Mîkolaiiv, astăzi în Ucraina, altădată un observator al departamentului naval.

Personalul observatorului a fost afectat în foarte mare măsură de Marea Epurare, foarte mulți astronomi ai Observatorului din Pulkovo, inclusiv directorul Boris Gherasimovici, au fost arestați și executați spre sfârșitul anilor 1930.

Observatorul a fost o țintă aleasă a bombardamentelor din cel de-al Doilea Război mondial. Toate clădirile au fost distruse. Instrumentele principale au fost salvate in extremis și păstrate la Leningrad, inclusiv telescopul și conținutul bibliotecii.

Chiar înainte de sfârșitul războiului, guvernul sovietic a hotărât să se reconstruiască observatorul. În 1946 lucrările de refacere au început, după ce fusese curățat terenul. Observatorul și-a redeschis porțile în mai 1954. Nu numai că a fost reconstruit, ci și completat foarte mult, din punct de vedere al tehnologiei, al personalului și al domeniilor de studiu.

La 5 februarie 1997 aproape  din cele  de cărți ale bibliotecii observatorului au fost distruse de un incendiu criminal, celelalte cărți fiind deteriorate de flăcări, de fum și de apa pompierilor.

Note

Legături externe

  Site oficial al Observatorului din Pulkovo ;
  Cu privire la observator

Vezi și
 Description de l'observatoire astronomique central de Poulkova (sic), St-Pétersbourg, Impr. de l'Acad. Imp. des Sciences, 1845
 Vera Ichsanova : Pulkovo/St. Petersburg Spuren der Sterne und Zeiten Geschichte der russischen Hauptsternwarte, Frankfurt-am-Main, Peter Lang, 1995

Observatoare astronomice din Rusia
Patrimoniul mondial în Rusia
Academia Rusă de Științe
Clădiri și structuri din 1839
Observatoare astronomice construite în Uniunea Sovietică

Observatorul Astronomic din Pulkovo


Hellested Friskole og Børnehus er en privatskole lokaliseret i Hellested. Der går 186 børn på Hellested Friskole fordelt på 0. - 9. klasse. Friskolen tilbyder 9. klasses Afgangsprøve.

Keld Andreasen er skoleinspektør på skolen.

Historie
Skolen blev i 2013 grundlagt, efter lukningen af den gamle, offentlige skole. Opstart af skolen blev finansieret, med lån fra byens borgere. Prisen for den offentlige skoles bygninger var to millioner kroner, men borgerene lånte penge til skolen, og skolen blev købt og lavet til en friskole.

Friskole og Børnehus
Hellested Friskole og Børnehus er en friskole og et børnehus (børnehave). Børnehuset er fra 0-6 årige, og opdelt i fire grupper. Skolen tager elever fra 0. klasse til 9. klasse.

Børnehuset er delt op i grupper ses her:

Kernerne, er vuggestuebørnene

Nødderne, er de yngste børnehavebørn

Kastanjerne, er de mellemste børnehavebørn

Koglerne, er de ældste børnehavebørn

Referencer

Eksterne henvisninger
 Hellested Friskole officielle websted

Friskoler i Danmark
Etableret i 2013
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Stevns Kommune

Hellested Friskole


Condorito: la película  é um filme chileno-peruano-mexicano-argentino de 2017 dirigido por Alex Orrelle e Eduardo Schuldt. O filme é baseado na série de quadrinhos Condorito de René Ríos Boettiger.

Sinopse
Há muitos anos, os alienígenas escravizaram a humanidade com seu amuleto hipnótico. Um condor, imune aos poderes do amuleto, foi inicialmente capaz de derrotar os alienígenas com sucesso. Ele então escondeu o amuleto em um templo na selva mexicana.

No presente, Condorito vence uma partida de futebol com os amigos. Depois, quando ele flerta com jornalistas, sua amante Yayita se irrita e o deixa com o rival de Condorito, Pepe Cortisona, para ir a Tremebunda no aniversário de sua mãe. Coné, sobrinho aventureiro de Condorito, recebe um telefonema do Imperador Molosco, que quer governar a galáxia. Confundindo-o com uma companhia telefônica, Condorito concorda em encontrar para ele o poderoso amuleto caso Molosco sequestre sua sogra Tremebunda. Quando o mal-entendido é esclarecido, Condorito se recusa a cooperar. Molosco então agarra Tremebunda e ameaça não trazê-la de volta até que Condorito obtenha o amuleto. Yayita fica ainda mais irritada com Condorito e o abandona.

Então ele viaja pela selva com Coné para encontrar o amuleto. Ao entregá-lo, Condorito fica sabendo por Molosco que quer se casar com Tremebunda e conquistar o mundo com o amuleto. Ele decide não só salvar sua sogra sequestrada, mas também lutar contra Molosco. Enquanto ele viaja pelo espaço atrás de Molosco, seus amigos estão ocupados mantendo Yayita longe de Pepe Cortisona.

Produção e Lançamento
A produção da Aronnax Animation Studios e Pajarraco Films foi dirigida por Alex Orrelle e Eduardo Schuldt. Os roteiristas foram Martín Piroyansky, Rodrigo Moraes e Ishai Ravid. Hugo Rose e Abraham Vurnbrand foram os produtores responsáveis. Alejandro Barbesi foi o diretor artístico e Pablo García Revert o responsável pela edição. A música foi composta por Fran Revert.

O filme foi distribuído pela 20th Century Fox na América Latina e na América do Norte e foi lançado nos cinemas da maioria dos países latino-americanos em 12 de outubro de 2017. A estreia nos EUA foi em 12 de janeiro de 2018 e foi seguida por novos lançamentos teatrais em todo o mundo, incluindo na Rússia, Ucrânia, Coreia do Sul, Espanha e Turquia.

Elenco

Bilheteria
Com vendas superiores a um milhão de dólares na América Latina, o filme é um dos maiores sucessos locais no ramo de animação. O filme arrecadou US$ 8,4 milhões em todo o mundo, mais do que os aproximadamente US$ 8 milhões que custou para produzir.

Os diretores Alex Orrelle e Eduardo Schuldt foram indicados ao Prêmio Quirino 2018 na categoria "Melhor Longa-Metragem de Animação Ibero-Americana".

Filmes do Chile de 2017
Filmes do Peru de 2017
Filmes do México de 2017
Filmes da Argentina de 2017
Filmes de animação do Chile
Filmes de animação do Peru
Filmes de animação do México
Filmes de animação da Argentina
Filmes de animação da década de 2010
Filmes em 3D
Filmes de computação gráfica
Filmes da 20th Century Studios
Filmes em língua espanhola
Filmes em língua inglesa

Condorito: la película


An Sauroglossum odoratum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Robatsch. An Sauroglossum odoratum in nahilalakip ha genus nga Sauroglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sauroglossum

Sauroglossum odoratum


BBY යනු   අකුරු තුනෙහි සංකේත-නාමයක් වන අතර, එහි අදහස මෙය විය හැක:

 "බිෆෝ ද බැට්ල් ඔෆ් යැවින්" ("යැවින් සටනට පෙර") ස්ටාර් වෝර්ස් හී දින මැනීමෙහි ක්‍රමයකි.

BBY


Teško ubojstvo je čin lišavanja života druge osobe izveden s namjerom, protivno pravu, i na posebno okrutan ili podmukao način. U hrvatskom kaznenom pravu to je najteži oblik ubojstva i kažnjava se zatvorskom kaznom ne kraćom od deset godina ili kaznom dugotrajnog zatvora. Njime se kvalificiraju ubojstva osoba posebno ranjivih zbog dobi, tjelesne ili duševne smetnje ili trudnoće, ubojstva prethodno zlostavljanih bliskih osoba, ubojstva iz koristoljublja, mržnje i bezobzirne osvete, ubojstva radi skrivanja drugog kaznenog djela te ubojstva službenih osoba u vezi s obavljanjem njihove dužnosti.

Često se za klasifikaciju ubojstava uzima u obzir stanje svijesti ubojice te zlonamjernost motiva i predumišljaj. Ubojstva bez namjere ili posebnih okolnosti klasificiraju se samo kao ubojstva i kažnjavaju kaznom zatvora od najmanje pet godina. Kada je usmrćenje uslijedilo nakon prethodnog napada usmrćenoga koji je doveo do jake razdraženosti i patnje ubojice, radi se o djelu usmrćenja. Ono se kažnjava zatvorom od jedne do deset godina. Usmrćenjima se klasificiraju i ubojstva djece počinjena od majki pod duševnim opterećenjem nakon poroda, uz zatvorsku kaznu od pola do pet godina, i ubojstva iz samilosti prema teško bolesnim osobama s kaznom zatvora do tri godine. U posebnu kategoriju spadaju i ubojstva iz nehaja koja se u hrvatskom zakonodavstvu kažnjavaju zatvorom od pola do pet godina.

U većini društava teško se ubojstvo smatra vrlo ozbiljnim kaznenim djelom pa počinitelj biva osuđen na strogu kaznu sa svrhom odmazde, izolacije zbog mogućnosti ponovnog počinjenja, i odvraćanja drugih od počinjenja sličnih djela. Osim dugotrajne zatvorske kazne, neka društva dosuđuju i doživotni zatvor pa i smrtnu kaznu.

Prema izvješću Svjetske zdravstvene organizacije iz 2002. godine, svakih 60 sekunda jedna osoba u svijetu biva ubijena: procjenjuje se da je 2000. godine u svijetu ubijeno 520.000 ljudi. Dvije petine ubijenih su mladi od deset do trideset godina koje su ubili drugi mladi ljudi. Učestalosti ubojstava uvelike se razlikuju među zemljama i društvima. U razvijenim zapadnim društvima teška ubojstava su u većini zemalja bila u znatnom padu tijekom dvadesetog stoljeća pa se sada godišnje broje do četiri ubojstva na 100.000 stanovnika. Latinska Amerika i Karibi, regije s najvećom učestalosti ubojstava na svijetu, zabilježile su ih između 2000. i 2017. godine više od 2,5 milijuna.

Izvori

Kazneno pravo
Ubojstva

Teško ubojstvo


පාෂාණීය ධාතු විද්‍යාව සහ භෞතික මානව විද්‍යාව යන ශික්ෂාවන් සංකලනයෙන් නිමැවෙන පුරා මානව විද්‍යාව විසින් සිදු කෙරෙනුයේ පාෂාණීභූත අස්ථි සහ පිය සටහන් වැනි ෆොසිලිකෘත ආදි මානව සාක්ෂී වල හමු වන ආකාරයට පුරාතන මානවයන් පිළිබඳ හැදෑරීමයි.

පුරා මානව විද්‍යාවේ ඉතිහාසය

මෙම විද්‍යාව මානවයාගේ විකාශනය පිළිබද අධ්‍යයනයට තුඩුදුන් වැදගත් සොයාගැනිම් සිදු වු 1800 වසරෙහි පසුකාලයේ ආරම්භ විය යන්න විවාදයන්ට තුඩුදිය හැකිය. මුල් අවදිය පුරා මානව විද්‍යාව පිළිබඳ පර්යේෂණ සදහා ජර්මනියේ නියැන්ඩර්තාල් සොයා ගැනිමද, තෝමස් හකස්ලි ගේ ස්වභාව ධර්මයෙහි මිනිසාගේ ස්ථානය පිළිබද සාක්ෂි සහ චාල්ස් ඩාවින්ගේ 'ද සිසෙන්ට් ඔෆ් මැන්' (මිනිසාගේ පෙලපත) යන ග‍්‍රන්ථය ද ඉතාමත් වැදගත් වේ.

	පරිණාමය පිලිබද ඩාවින්ගේ මුල් ග‍්‍රන්ථය මානව පරිණාමය සම්බන්ධ නිහ්චය ප‍්‍රහ්නය පිළිබදව කතා නොකළද විෂය පිළිබදව ඩාවින් විසින් ලියන ලද්දේ මිනිසා සහ ඔහුගේ ඉතිහාසය පිළිබදව ආලෝකයක් විහිදුවනු ඇත යන්න පමනකි. තෝමස් හක්ස්ලි සහ රිචඞ් ද්වන් අතර ඇති වු වැදගත් මසානව පරිණාමය පිලිබද අදහස කෙරෙහි යොමුවිය. හක්ස්ලි විසින් වර්ෂ 1863 දි ලියු ස්වභව ධර්මයේ මිනිසාට හිමි ස්ථානය පිළිබද සාක්සි නම් ග‍්‍රන්ථයෙහි මානවයන් සහ වානරයන් අතර ඇති සමානකම් සහ වෙනස්කම් බොහෝමයක් විශ්වාසනිය ලෙස පැහැදිලි කරන ලදි. ඩාවින් එම විකසනය පිළිබදව ඔහුගේම ග‍්‍රන්ථය වන ඩිසෙන්ට් ඔෆ් මැන් ප‍්‍රසිද්ධ කරන විට එය ඒ ව විටත් එහුගේ න්‍ය්‍යායෙහි ඉතා ප‍්‍රසිද්ධියට පත් වු අර්ථ කථනයක් විය. එම අර්ථකතනය එම න්‍යාය දැඩි විවාදාත්මක එකක් බවට පත් කළේය. ඩාර්වින්ගේ ආරම්භක සහයකයින් බොහෝ දෙනෙක් (ඇල්ෆ‍්‍රඞ් රසල් වොලස් සහ චාල්ස් ලියෙස් වැනි) පවා මානව වර්ගයා ඔවුන්ගේ පැහැදිලිවම සිමා රහිත මානසික ධාරිතාවයන් සහ සදාචාරාත්මක සංවේදිතාවන් ස්වබාවික වරණය ඔස්සේ විකාශනය වුයේය යන අදහසට බාධා කළහ.

සටහන්

| Paleoanthropology
|}
{|

පුරා මානව විද්‍යාව


وهو أحمد سري بن صالح، ولد في بغداد عام 1296 هـ/1878م، وتعلم القرآن وهو صغير في الكتاتيب وبعد أن أكمل دراسته الأولية ألتحق بالمدرسة العسكرية في إسطنبول في عهد الدولة العثمانية، وعند قيام الحكومة العراقية عام 1920م، في عهد عبد الرحمن الكيلاني النقيب عاد إلى بغداد وكان أول آمر للفوج المسمى فوج موسى الكاظم، مع صالح زكي الطائي، وعند تأسيس الجيش العراقي عين ضابط تجنيد الموصل في 1 حزيران عام 1921م، ونال رتبة مقدم في عام 1922م، وكان من الرجال المخلصين المعروفين بالدين والصلاح والسيرة الحميدة وعمل الخير للناس ومساعدة المحتاجين.

ومن أهم إنجازاته عمله في تأسيس الجيش العراقي، وتكوين اللبنات الأولى للجيش، وكان جميل الطلعة حسن الأخلاق، وساعد في كسب الكثير من الشخصيات السياسية للدخول في مؤسسة الجيش. وساهم ولده العقيد رفعت في تأسيس تنظيم الضباط الوطنيين الذي سمي لاحقاً بتنظيم الضباط الأحرار، وكذلك ساهم ولده اللواء مدحت في إنشاء المتحف البغدادي.

وفاته
توفى الحاج أحمد سري في عام 1376 هـ/1957م، وشيع بموكب عسكري مهيب ودفن في مقبرة الخيزران قرب مرقد الحاج نعمان الأعظمي.

مصادر

عسكريون عراقيون
مواليد 1296 هـ
مواليد 1878
مواليد في بغداد
وفيات 1376 هـ
وفيات 1957
وفيات في بغداد
مدفونون في مقبرة الخيزران

الحاج سري


Ponte de Sor belediyesi, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Alto Alentejo altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 7 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Foros de Arrão
 Galveias
 Longomel
 Montargil
 Ponte de Sor
 Tramaga
 Vale de Açor

Portekiz'in belediyeleri
Alto Alentejo

Ponte de Sor


Hobro Museum var et kulturhistorisk museum i Hobro. Museet er indrettet i det ældste hus i byen, der stammer fra 1821. og udstiller fund fra stenalderen til vikingetiden. Heriblandt fund fra udgravninger på trelleborgen Fyrkat. Derudover fortælles om byens historie som købstad og udvikling af industri.

Museet har siden 2004 været en del af Nordjyllands Historiske Museum.

Hobro-stenen 2, der stammer fra omkring år 1000, og blev fundet 1623, var en overgang udstillet på museet, men er nu flyttet til Hobro Bibliotek.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Hobro Museum
 Nordjyllands Historiske Museum Officiel hjemmeside.

Historiske museer i Danmark
Museer i Region Nordjylland
Museum
Kultur i Hobro

Hobro Museum


Lavansaari (, en , , ) est une île située dans le golfe de Finlande à 120 km a l'ouest de Saint-Pétersbourg.
L'île fait partie du raïon de Kingissepp de l'oblast de Léningrad en Russie.

Présentation
La superficie de l'île est d'environ .

Après la guerre civile finlandaise et jusqu'à la guerre d'hiver russo-finlandaise, l'île faisait partie de la Finlande et appartenait à la province de Viipuri.

L'île, qui était la plus peuplée des îles finlandaises du golfe de Finlande, a été évacuée en 1939 en quelques heures et elle est une des Îles extérieures du golfe de Finlande.

Bibliographie

Galerie

Références

Voir aussi

Liens externes

 Lavansaari

Île du golfe de Finlande
Île dans l'oblast de Léningrad
Ancienne commune en Finlande
Îles extérieures du golfe de Finlande

Lavansaari


Flyvestævne er en dansk dokumentarisk stumfilm fra 1910 med ukendt instruktør.

Handling
Flyvestævne på Kløvermarken i København. Biplaner starter og lander. Maskine looper i luften. Nærbillede af maskine mærket "Dansk Luft Reden", og piloter. Faldskærmsudspring. "Sundflyvning". Flyvemaskine trækkes frem. Det er muligvis Robert Svendsens Øresundsflyvning 17. juli 1910. Herefter meget tidlige flyoptagelser, muligvis fra de allerførste flyvninger fra Kløvermarken. Næsten helt åben flyver starter fra sneklædt mark og flyver ind i tåge. Ved landingen beskadiges maskinen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1910

Luftfartspionerer
Stumfilm fra Danmark

Flyvestævne


, aussi connu sous le titre de Tengai en dehors du Japon, est un jeu vidéo de type shoot 'em up à défilement horizontal développé par Psikyo et paru exclusivement au Japon sur borne d'arcade en 1996. Sengoku Blade est porté sur Sega Saturn le , le jeu est édité par Atlus. La version Saturn comprend un second CD, comprenant diverses informations et des artworks du studio Psikyo.Le jeu est ensuite publié sur PlayStation 2 le  via la compilation Psikyo Shooting Collection Vol. 2: Sengoku Ace & Sengoku Blade.

Le jeu se déroule dans une version futuriste du Japon féodal avec des machines à vapeur, cinq personnages volants sont proposés au joueur. Deux personnages masculins et deux personnages féminins composent le casting du jeu ainsi qu'un robot samouraï, ils possèdent tous la capacité de tirer, lancer une bombe et sont dotés d'un pouvoir spécial.

Références

Jeu vidéo sorti en 1996
Jeu d'arcade
Jeu PlayStation 2
Jeu Psikyo
Jeu Saturn
Jeu Taito
Jeu vidéo développé au Japon

Sengoku Blade


فراديييفكا (Врадіївка) هي مدينة في مقاطعة ميكولاييفسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 9479  نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

فراديييفكا (ميكولاييفسكا)


Talking Rock est une ville américaine située dans le comté de Pickens, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Town en Géorgie (États-Unis)
Comté de Pickens (Géorgie)

Talking Rock (Géorgie)


Sólhjálmur  (fræðiheiti: Aconitum anthora) er fjölær jurt af sóleyjaætt sem er upprunnin frá fjöllum mið-Evrópu.

Hann er ræktaður á Íslandi og þrífst vel.

Sólhjálmur er eitraður og skal gæta varúðar við meðhöndlun hans, sérstaklega rætur og stöngla. Hefur hann verið notaður í áburð gegn gikt.

Nafnið anthora eða "gegn "thora"" kemur vegna sögusagnar um að rótarhnýði plöntunnar væru gott mótefni við eitri úr "'thora'" eða eitursóley (Ranunculus thora).

Tilvísanir

Eiturplöntur
Sóleyjaætt

Sólhjálmur


Kingdoms of Amalur: Reckoning ist ein Action-Rollenspiel für Windows, Xbox 360 und die PlayStation 3.
Erschaffen wurde die Welt von Amalur von Ken Rolston, R. A. Salvatore, Todd McFarlane und Grant Kirkhope. Das Spiel wurde von Big Huge Games und 38 Studios entwickelt. Es kam am 7. Februar 2012 in Nordamerika und am 9. Februar 2012 in Europa auf den Markt. Die erste öffentliche Demonstration war auf der Penny Arcade Expo East 2011 am 11. März 2011. Im Jahr 2018 wurden die Markenrechte an Kingdoms of Amalur von THQ Nordic gekauft. Am 8. September 2020 fand der Release eines Remasters unter dem Titel Kingdoms of Amalur: Re-Reckoning statt, das zudem 2021 eine Erweiterung mit dem Titel Fatesworn erhalten soll.

Handlung

Die Handlung spielt in den sogenannten Feienlanden, einer Region der Fantasywelt Amalur. Die Feienlande werden bewohnt von dem namensgebenden Volk der magischen und unsterblichen Feien, verschiedenen Menschen- und Alfarrassen, Gnomen und anderen. Die Feien unterteilen sich ihrerseits in den sogenannten Hof des Sommers und den Hof des Winters. Herrscher des Hofs des Winters ist der aggressive und ehrgeizige Gadflow, der in der Überzeugung lebt, dass unter seinem Palast ein neuer Gott heranwächst. Er steht im Bunde mit einer uralten Macht und überzieht das Land mit seinen Anhängern, den sogenannten Tuatha Deohn, mit Krieg. Da die Feien nicht getötet werden können, finden sich die sterblichen Bewohner der Feienlande nach zehn Jahren des Krieges in einer zunehmend verzweifelten Lage. Das Schicksal der sterblichen Völker scheint besiegelt, bis eines Tages der leblose Körper des Spielercharakters in einer Forschungseinrichtung der Gnome wieder ins Leben zurückgerufen werden kann. Auf dem Wiedergekehrten, auch als Held ohne Schicksal bezeichnet (englisch: Fateless one), liegen von diesem Augenblick an sämtliche Hoffnungen, den scheinbar unausweichlichen Untergang doch noch aufhalten und Gadflow besiegen zu können.

Spielprinzip

Das Spiel beginnt genretypisch mit der Erstellung des eigenen Spielercharakters. Der Spieler kann Geschlecht, Rasse und Klasse seines Charakters bestimmen. Zur Auswahl stehen jeweils zwei Menschen- und zwei Alfartypen, bei den Klassen wird genreüblich zwischen Krieger, Schurke und Magier unterschieden. Dazu gibt es 3 unterschiedliche Fähigkeitenbäume mit 22 Einzelfähigkeiten. Die Kämpfe werden in Echtzeit geführt und sind actionorientiert, mit gelegentlichen Quicktime-Zwischensequenzen, ähnlich der God-of-War-Serie. Der Spieler kann mit allen NSCs und mit den meisten Elementen der Umwelt interagieren.

Entwicklung

2007 begann der damals noch eigenständige Spieleentwickler Big Huge Games unter der Leitung von Ken Rolston mit den Arbeiten an einem eigenständigen Rollenspiel. Es stellte eine Neuorientierung für das Studio dar, das zuvor hauptsächlich Echtzeit-Strategiespiele für PCs entwickelt hatte. Zu Anfang wurde das Spiel unter dem Projektnamen Crucible entwickelt. Nach der zwischenzeitlichen Übernahme durch den Publisher THQ wurde Big Huge Games am 27. Mai 2009 an 38 Studios verkauft. Diese arbeiteten zu diesem Zeitpunkt bereits an einem MMORPG mit dem Projektnamen Copernicus, dessen Fantasyszenario von Buchautor R. A. Salvatore entworfen wurde. Big Huge Games' Rollenspiel, nach einigen grundlegenden Konzeptänderungen mittlerweile in Ascendent umbenannt, wurde nach der Übernahme in dieses Konzept mit einbezogen und die Handlung ebenfalls vor dem Hintergrund der Spielwelt Amalur entwickelt. Das Spiel wurde in Folge unter dem neuen Projekttitel Mercury weiterentwickelt. Im März 2010 gab 38 Studios bekannt, dass Electronic Arts die Veröffentlichung des Spieles übernehmen werde. Nach eigenen Angaben investierte 38 Studio in das Projekt 30 Millionen US-Dollar über einen Entwicklungszeitraum von 30 Monaten.

Gemäß 38-Studios-Gründer Curt Schilling entspricht das Spiel einer Verbindung des Kampfsystems von God of War mit den Open-World-Aspekten von The Elder Scrolls IV: Oblivion.

Erweiterungen
 Die Legende vom Toten Kel
 Zähne von Naros
 Kingdoms of Amalur: Reckoning Online Pass
 "Waffen-&-Rüstungen"-Bundle, bestehend aus den auch separat erhältlichen DLCs
 Raffinessebonus-Paket
 Zauberkraftbonus-Paket
 Machtbonus-Paket

Rezeption

Kingdoms of Amalur: Reckoning erhielt von der Fachpresse gute Bewertungen (Metacritic 81 % (PC) / 80 (Xbox 360) / 81 (PS3)). Bis April 2012 konnten laut Angaben des Marktforschungsinstituts NPD Group in den USA über den Einzelhandel 410.000 Einheiten des Spiels abgesetzt werden, was als ein gutes Ergebnis für ein neues Franchise gewertet wurde, zumal Verkäufe mittels digitaler Distribution und außerhalb der USA nicht inbegriffen waren. Im Mai 2012 gab 38-Studios-Gründer Curt Schilling bekannt, dass innerhalb der ersten 90 Tage insgesamt 1,2 Millionen Exemplare des Spiels abgesetzt wurden. Allerdings reichten die Einnahmen aus dem Verkauf nicht zur Deckung der Ausgaben. Anfang Mai 2012 geriet 38 Studios in einen Zahlungsrückstand gegenüber dem US-Bundesstaat Rhode Island, der dem Unternehmen ein Darlehen über 75 Millionen US-Dollar gewährt hatte. Nach Aussagen des Gouverneurs Lincoln Chafee wäre zur vollständigen Kostendeckung des Projekts ein Absatz von drei Millionen Kopien notwendig gewesen. 38 Studios COO Robert Wester widersprach im Juli 2012 Chaffes Angaben in Teilen, wonach das Spiel bereits nach zwei Millionen verkauften Exemplaren für das Studio rentabel gewesen wäre. Er bestätigte jedoch, dass der Titel die internen Absatzerwartungen nicht erfüllt habe, und bezweifelte, dass 38 Studios nach den seit Mai lediglich leicht auf insgesamt 1,3 Millionen Exemplare gestiegenen Verkaufszahlen noch einen Gewinn aus dem Spiele ziehen werde.

Nach Bekanntwerden der finanziellen Schwierigkeiten gelang es 38 Studios nicht mehr, Investoren für das Unternehmen zu gewinnen. In Folge mussten Ende Mai 2012 alle Angestellten sowohl in der Niederlassung in Providence als auch bei Big Huge Games entlassen werden, die Arbeiten an einem bereits in der Vorproduktion befindlichen Nachfolger zu Kingdoms of Amalur: Reckoning mussten eingestellt werden. 38 Studios wurde nach Insolvenz geschlossen und die Marken und Technologien des Unternehmens am 11. Dezember 2013 im Auftrag von Rhode Island versteigert. Allerdings ging für die Rechte an Kingdoms of Amalur, die neben der Marke und dem fertigen Spiel auch die Rechte am unvollendeten MMO Copernicus und der dafür entwickelten Begleitsoftware/-techniken beinhalteten, kein ausreichend hohes Gebot ein und wurden daher nicht versteigert. Im September 2018 gab schließlich THQ Nordic den Erwerb der Markenrechte bekannt. Die Vermarktungsrechte lagen weiterhin bei Electronic Arts.

Remaster
Am 8. September 2020 wurde ein Remaster unter dem Namen Kingdoms of Amalur: Re-Reckoning für Windows, PlayStation 4 und Xbox One veröffentlicht.

Weblinks

Einzelnachweise

Computerspiel 2012
Computer-Rollenspiel
PlayStation-3-Spiel
Windows-Spiel
Xbox-360-Spiel
Fantasy-Computerspiel
Electronic Arts

Kingdoms of Amalur: Reckoning


Placozoa, Radiata altâlemine bağlı bir hayvan şubesidir.

Sınıflandırma
DNA çalışmaları, bu organizmaların, planula larvasından (bazı Cnidaria'da görüldüğü gibi) türetilen Cnidaria ile ilişkili olduğunu göstermektedir. Bilateria'nın da planuloidlerden türediği düşünülmektedir. Cnidaria ve Placozoa vücut ekseni açıkça benzerdir ve Placozoan ve Cnidarian hücreleri, mevcut Placozoa'nın herhangi bir nöron geliştirmemesine rağmen aynı nöropeptid antikorlarına yanıt verir.

Dış bağlantılar
 Trichoplax Genom Projesi
  Trichoplax adhaerens
 Berkeley Üniversitesi araştırması

Kaynakça

Radiata

Placozoa


CAW  may refer to:
 Canadian Auto Workers, a former trade union in that country (now merged into Unifor)
 Carbon arc welding, a process which produces coalescence of metals by heating them with an arc between a nonconsumable carbon electrode and the work-piece
 Center for Asymmetric Warfare, a U.S. Navy entity dedicated to supporting American military forces
 Church of All Worlds, an American neopagan religious group
 Community Archives Wales, a website of digital content

Caw may refer to :
 Caw (bull), a legendary bull in Meitei mythology of Manipur
 Kallawaya language ISO 639-2 code
Caw (hill), a hill in the south of the English Lake District, England
Caw, County Londonderry, a townland in County Londonderry, Northern Ireland

See also
 Caw Fell, a fell in the west of the English Lake District
 Hueil mab Caw, a Pictish warrior and traditional rival of King Arthur's
 CAWS (disambiguation)

CAW


Weka () er en fugleart, der lever på New Zealand.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra New Zealand
Tranefugle

Weka


Jack Walrath (Stuart, de Florida, 5 de mayo de 1946) es un trompetista y fliscornista estadounidense de jazz.

Historial

[[Archivo:Pat Labarbera.jpg|thumb|left|200px|'Pat LaBarbera]]
Entre 1964 y 1968, estudia música en la Berklee School de Boston, y empieza a tocar con Miroslav Vitous y Pat LaBarbera (n. 1944). Trabajará también con diversos artistas de rhythm and blues de primer nivel, como The Drifters, The Platters o Jackie Wilson, hasta que se traslada a Los Ángeles (California) (1969). Formará parte de la big band de Ray Charles, y colaborará con músicos de la Costa Oeste como el trompetista Luis Gasca y el trombonista Glenn Ferris (n. 1950).

En 1973 se establece en Nueva York, y unos meses más tarde se incorpora a la banda de Charles Mingus, con quien permanecerá hasta 1977. Después, forma su propio grupo, colaborando en ocasiones con el baterista Dannie Richmond (1931 - 1988), y realizando grabaciones con varios músicos, ya como director, ya colaborando con ellos: Muhal Richard Abrams, el saxofonista tenor Ricky Ford (n. 1954), Sam Rivers, Joe Morello, Miles Davis, Quincy Jones, Ray Anderson, el trombonista Craig Harris (n. 1953), el baterista Pete LaRoca (n. 1938), el pianista Mike Longo (n. 1939), Elvis Costello, Larry Willis, el pianista suizo George Gruntz (n. 1932), Gunther Schuller, el pianista Hal Galper (n. 1938), Bobby Watson y el saxofonista alto Richie Cole (n. 1948). En 1987, Walrath fue propuesto como candidato a los  Premios Grammy por una versión del tema I'm So Lonesome I Could Cry, incluida en el álbum Master of Suspense, en colaboración con Willie Nelson.

Como compositor ha realizado trabajos para TV (Homicide: Life on the Streets) y para numerosos músicos. Ha obtenido diversos reconocimientos, entre ellos la Aaron Copland Composition Grant (Beca de Composición Aaron Copland).

 Discografía
 A su nombre Demons in Pursuit, Gatemouth Records, 1979In Montana, Labor Records, 1980Revenge of the Fat People, Stash Records, 1981In Europe, Steeplechase Records, 1982A Plea for Sanity, Stash Records, 1982At the Umbria Jazz Festival, Vols. 1 and 2, RED Distribution, 1983Killer Bunnies, Spotlite Records, 1986Wholly Trinity, Muse Records, 1986Master of Suspense, Blue Note Records, 1986Neohippus, Blue Note Records, 1988Out of the Tradition, Muse Records, 1990Gut Feelings, Muse Records, 1990Portraits in Ivory and Brass, Mapleshade Records, 1992Serious Hang, Muse Records, 1992Hi Jinx, Stash Records, 1994Journey, Man!, Evidence Records, 1995Hip Gnosis, TCB Records, 1996Solidarity, Act Records, 1996Sonage by Duplexus, Rara Records, 2000Get Hit in Your Soul, Act Records, 2000Invasion of the Booty Shakers, Savant, 2001Ballroom, Steeplechase Records, 2008Heavy Mirth, Steeplechase Records, 2008Forsooth, Steeplechase Records, 2011

Como colaboradorThe King Arrives, King Errisson, Canyon Records, 1970Changes One, Charles Mingus, Atlantic Records, 1974Changes Two, Charles Mingus, Atlantic Records, 1974Three or Four Shades of Blues, Charles Mingus, Atlantic Records, 1977Lionel Hampton Presents Charles Mingus, Charles Mingus, Who's Who in Jazz Records, 1977Cumbia and Jazz Fusion, Charles Mingus, Atlantic Records, 1978Live at the Village Vanguard, Red Rodney, Muse Records, 1980Live at Montreux, Mingus Dynasty, Collectables Records, 1980Dannie Richmond Plays Charles Mingus, Dannie Richmond, Timeless Records, 1980Tenor for the Times, Ricky Ford, Muse Records, 1981Something Like a Bird, Charles Mingus, Atlantic Records, grabado en 1979 aunque editado en 1981Dannie Richmond Quintet, Dannie Richmond, Gatemouth Records, 1981Sax Maniac, James White, Warner Brothers Records, 1982Dionysius, Dannie Richmond, Gatemouth Records, 1983In Case You Missed It, Charli Persip Superband, Soul Note, 1984No Dummies Allowed, Charli Persip Superband, Soul Note, 1987Give the Drummer Some, Mike Clark, Stash Records, 1989Hearinga Suite, Muhal Richard Abrams, Black Saint Records, 1989At Last, Lou Rawls, Blue Note Records, 1989The Jazz Tribe, Jazz Tribe, RED Distribution, 1990Blu Blu Blu, Muhal Richard Abrams, Black Saint Records, 1991Miles & Quincy: Live at Montreux, Miles Davis y Quincy Jones, Warner Brothers Records, 1991Beyond Another Wall: Live in China, George Gruntz Concert Jazz Band, TCB Records, 1992Blues and the Abstract Truth, Suzanne Pittson, Vineland Records, 1992Blues Mission, Pee Wee Ellis, Gramavision Records, 1992Why I Like Coffee, Bob Nell, New World Records, 1992Mood Swing, Manhattan New Music Project, Soul Note Records, 1992Rush Hour, Joe Lovano (Blue Note 1994)

 Notas La sección de discografía ha sido tomada, en su versión inicial, de la Wikipedia en inglésReferencias

 Joachim E. Berendt: El Jazz: Origen y desarrollo (Fondo de Cultura Económica. Madrid, 1986. ISBN 84-375-0260-8)

 CARLES, Phillipe; CLERGEAT, André y COMOLLI, Jean-Louis: Dictionaire du jazz. Robert Laffont Edt., París, 1988. ISBN 2-221-04516-5

 Enlaces externos

 A Free K, y Perú Jazz, en la emisión del 23 de febrero de 1987 del programa de La 2 (TVE) Jazz entre amigos''.
 A Free K: grupo de Jack Walrath.

Trompetistas de jazz de Estados Unidos
Músicos de bop
Fliscornistas de jazz de Estados Unidos
Artistas de SteepleChase Records
Artistas de Muse Records
Artistas de Blue Note Records

Jack Walrath


Don Petar II. (katalonski Pere II d'Urgell, španjolski Pedro II; 1340. Balaguer, svibanj 1408.) bio je grof Urgella te vikont Àgera, kao i barun Entençe, Alcoleje de Cince i Antillóna.

Otac mu je bio grof Jakov I. od Urgella, sin kralja Alfonsa IV. Aragonskog. Petrova je majka bila Jakovljeva supruga, vikontesa Cecilija I. od Urgella (Cecília), a imao je sestru Izabelu.

Petar je naslijedio svog oca kao maloljetnik, 1348. Cecilija mu je bila regent.

Dao je podići dvorac u Agramuntu te je bio odan svome stricu, kralju Petru IV. Aragonskom.

22. kolovoza 1363. Petar je oženio Beatricu od Cardone, kćer Huga Folcha I. i njegove supruge, Blanke od Empúriesa. Petar i Beatrica nisu imali djece.

Druga supruga grofa Petra, koju je oženio 1375., bila je Margarita od Montferrata; ovo su njihova djeca:
Jakov II. Nesretni, očev nasljednik
Tadeo (umro mlad)
Beatrica (umrla mlada)
Leonora od Urgella
Cecilija od Urgella, supruga Bernarda IV. od Cabrere
Petar
Ivan, barun Entençe i Antillóna

Izvori

Grofovi Urgella

Petar II. od Urgella


Nu er en dansk dokumentarfilm fra 1971 instrueret af Jack Kampmann efter eget manuskript.

Handling
En filmisk konfrontation mellem gamle mennesker, som lister rundt og er fortabte, og ungdommen, som har travlt med at komme videre.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1971

Nu (dokumentarfilm)


Merlyn (Arthur King) es un personaje ficticio de DC Comics. Su primera aparición fue en Justice League of America Nº94 (1971) y fue creado por Mike Friedrich y Dick Dillin. Es el archienemigo de Flecha Verde.

Biografía Ficticia

Años antes  de que Oliver Queen se convirtiera en Flecha Verde,  se inspiró para aprender el tiro con arco en el arquero  'Merlín el Mago' . Una vez que Flecha Verde empezó a ser famoso, los dos se reunieron de nuevo y Merlyn desafió al héroe a un concurso público de tiro con arco y lo derrotó. Con esa victoria en su haber, Merlyn desapareció durante años, sólo para reaparecer como un miembro de la Liga de Asesinos. Merlyn y Flecha se enfrentaron de nuevo cuando Merlyn trató de cumplir un contrato para asesinar a Batman. Flecha Verde fue capaz de desviar una de las flechas de Merlyn con una flecha de su propio arsenal, salvando la vida de Batman. Merlyn admitió que Flecha Verde había mejorado desde su último encuentro, pero escapó antes de que pudiera ser capturado. Incapaz de volver a la Liga de Asesinos, se convirtió en un asesino independiente.

Merlyn apareció más tarde en Action Comics, como parte de la no oficial "Banda de la Injusticia" de la Abeja Reina que se opone a la JLA. Encontró trabajo con uno de los sindicatos del crimen de Metrópolis, Los 100, Merlyn luchó contra un Relámpago Negro debilitado, pero perdieron la batalla. Merlyn era aparentemente una parte de la Liga de Asesinos cuando la hija del asesino David Cain, Cassandra, nació. Merlyn parecería haber participado en una formación altamente abusivo del niño (junto con otros miembros de la Liga, como el Tigre de Bronce), sin saberlo, dándole las habilidades para convertirse en la futura Batgirl. Luego se desempeñó bajo Tobias Whale como miembro de los 100. Fue uno de los que vendieron su alma al demonio Neron durante los acontecimientos desatados en Underworld. Luego se unió a la Élite Asesina (junto con Deadshot, Bolt, Chiller, y la fecha límite). Todos trataron de realizar varios asesinatos, pero fueron detenidos por la Liga de la Justicia de América. El grupo más tarde se encontró con el Cuerpo de dobles. Merlyn y los otros fueron completamente derrotados.

El villano hizo su siguiente aparición en las páginas de Young Justice como un arquero de trabajo para el equipo olímpico nacional de Zandian. Era el instructor del joven arquero Zandian Turk (un metahumano mitad lobo). Turk y Merlyn intentaron sabotear los juegos a su favor, pero fue derrotado por el equipo de Young Justice. Merlyn sería el próximo en aparecer en las páginas de la crisis de identidad, y fue una de las principales voces de los villanos que durante miniserie. Se reconoce el Monóculo y Deadshot como sus aliados más cercanos, y predice correctamente que el asesinato de Sue Dibny tendría consecuencias nefastas en la comunidad villana. Cuando es capturado por la Liga de la Justicia, junto con Deadshot y Monóculo, Deadshot fue capaz de utilizar sus vínculos con el Escuadrón Suicida de Amanda Waller para asegurar su liberación (para frustración de los más nuevos Manhunter).  El arquero malvado reapareció con Monóculo y Fobia en un intento de matar al Ladrón de Sombras en su juicio, y en el proceso los villanos se encontraron luchando contra Manhunter. Merlyn ya ha vuelto a aparecer en las páginas de Flecha Verde como parte de un ataque multifacético en contra de Green Arrow y su familia. Después, él parece estar bajo el empleo de Talia al Ghul como un tutor para su hijo Damian Wayne, a pesar de que más tarde confiesa que estaba aprendiendo más de Damian.

Supervillanos de DC Comics
Personajes de DC Comics
Sicarios ficticios

Merlyn (DC Comics)


Die Verfassung von Griechenland ( Syndagma tis Elladas) wurde von der Fünften Verfassungsändernden Parlamentsversammlung beschlossen und trat 1975 in Kraft. Sie wurde seitdem mehrfach überarbeitet (1986, 2001, 2008 und 2019).

Verfassungsgeschichte Griechenlands
Die Verfassungsgeschichte von Griechenland geht zurück auf den griechischen Unabhängigkeitskrieg (1821–1829), während dessen die ersten drei revolutionären griechischen Verfassungen verabschiedet wurden.

Im Januar 1822 proklamierte eine seit 15. Dezember 1821 in Epidauros tagende aus 67 Mitgliedern bestehende Nationalversammlung die Unabhängigkeit Griechenlands und verabschiedete eine provisorische Verfassung. Politische Kämpfe führten im März 1823 zum Zusammentreten einer neuen Nationalversammlung in Astros, die die Verfassung modifizierte.

Noch bevor Griechenland in wechselhaften Kämpfen endgültig seine Unabhängigkeit vom Osmanischen Reich erlangt hatte, war 1826 eine dritte Nationalversammlung wieder in Epidauros zusammengekommen, eine vierte aufgrund politischer Differenzen zunächst getrennt in Ägina und Kastri (heute Ermioni), bevor sie sich Anfang April 1827 in Trizina (damals noch Damalas) vereinigte. Die Nationalversammlung verabschiedete auf der Grundlage der Verfassung von Epidauros eine endgültige Verfassung für Griechenland. Der gewählte Regent (κυβερνητής) Ioannis Kapodistrias regierte jedoch faktisch diktatorisch weitgehend an der Verfassung vorbei; dies wurde von der im Juli 1829 zusammengetretenen weiteren Nationalversammlung in Argos durch Modifikation der Verfassung bestätigt.

Die seit September 1831 in Argos tagende neue Nationalversammlung wählte am 17. März 1832 den Prinzen Otto von Bayern, den zweitgeborenen Sohn König Ludwigs I. von Bayern als König Otto I. () zum Von Gottes Gnaden, König von Griechenland.
Griechenland wurde Monarchie und blieb es bis 1974. Otto übte die Regierungsgeschäfte nach Art eines absoluten Monarchen aus, bis Soldaten und Bürger am 3. September 1843 revoltierten. Otto akzeptierte alle ihre Forderungen, darunter die nach einer Verfassung. Die Verfassung vom 2. März 1844 enthielt ein Zweikammersystem.

Am 21. Oktober 1864 beschloss das Zweite Verfassungsändernde Parlament der Griechen eine neue Verfassung; sie trat am 16. November 1864 mit der Vereidigung des Königs (Georg I. (Griechenland)) in Kraft.
Sie enthielt ein Einkammersystem (die Kammer hieß boule). Für einfache Gesetze wurde das übliche absolute Vetorecht des Königs bestätigt, aber für Verfassungsrevisionen genügte der qualifizierte Beschluss der Kammer; der König hatte hier kein Zustimmungs- oder Vetorecht. Die Kammer konnte allerdings keine grundsätzlichen Änderungen an der Verfassung vornehmen, d. h. eine Totalrevision war verboten.
1874 wurde die Regel eingeführt, dass der König stets den Führer der stärksten Fraktion in der Kammer zum Ministerpräsidenten ernennt (parlamentarische Monarchie).
Die Verfassung von 1911 war faktisch nur eine große Teilrevision der Verfassung von 1864.

Die aktuelle Verfassung von 1975 (mit den Änderungen von 1986, 2001, und 2008) ist die letzte in einer Reihe von Verfassungen, die (mit Ausnahme der Verfassungen von 1968 und 1973 während der griechischen Militärdiktatur) demokratisch beschlossen wurden. Die Verfassung ist formal eine große Revision der Verfassung von 1952; sie enthält tiefgreifende Änderungen. Insbesondere wurde die Staatsform der "gekrönten Demokratie" durch die der "parlamentarischen Demokratie" ersetzt, nachdem die Monarchie in einer Volksabstimmung am 8. Dezember abgeschafft worden war. Nach der siebenjährigen Militärherrschaft wurden die Grundrechte detailliert formuliert.

Aufbau und Inhalt

Präambel
Wie bei allen vorangegangenen Verfassungen beginnt die Verfassung mit den Worten "Im Namen der Heiligen, Wesensgleichen und Unteilbaren Dreifaltigkeit". Die erstmals unter der Militärherrschaft 1968 eingeführte weitere pathetische Präambel wurde weggelassen.

Gliederung
Die Verfassung besteht aus 120 Artikeln und ist in 4 Teile gegliedert:
 Der erste Teil (Artikel 1–3) enthält Grundbestimmungen
 Artikel 1 proklamiert Griechenland als "Präsidiale parlamentarische Demokratie" (oder Republik) auf der Grundlage der Volkssouveränität. Die Bezeichnung als "präsidial" soll den Staatspräsidenten – Gegensatz zur früheren Monarchie – als Staatsoberhaupt bezeichnen, nicht etwa ein Präsidialsystem bezeichnen.
 Artikel 2 hebt Achtung und Schutz der Menschenwürde als staatliche Verpflichtung hervor sowie die Förderung des Friedens, der Gerechtigkeit und der Entwicklung freundschaftlicher Beziehungen zwischen den Völkern und Staaten unter Beachtung der Regeln des Völkerrechts.
 Artikel 3 beschreibt die Rolle der Kirche von Griechenland als vorherrschend in Griechenland und autokephal gegenüber dem Ökumenischen Patriarchat.

 Der zweite Teil (Artikel 4–25) betrifft die individuellen und sozialen Grundrechte:
 Artikel 4 enthält den Gleichheitssatz,
 Artikel 5 das Recht auf freie Entfaltung der Persönlichkeit,
 Artikel 6–8 den Schutz vor Verhaftung und strafprozessuale Garantien und Rechte,
 Artikel 9 die Unverletzlichkeit der Wohnung und Privatsphäre,
 Artikel 10 das Petitionsrecht und
 Artikel 11 die Versammlungsfreiheit.
 Es folgen die Bestimmungen über den Schutz der Vereinigungsfreiheit, Religionsfreiheit;
 die Meinungsfreiheit und deren Einschränkungen sind in Artikel 14,
 die Pressefreiheit in Artikel 15 recht umfangreich mit etlichen Änderungen und Zusätzen geregelt.
 Artikel 16 regelt die Freiheit von Kunst, Wissenschaft und Forschung, legt aber auch die Bildung und Erziehung (einschließlich der Entwicklung des nationalen und religiösen Bewusstseins) als Staatsziel und die Mindestdauer der Schulpflicht (neun Jahre) sowie die Autonomie der Hochschulen fest und enthält Bestimmungen zum Status der Hochschullehrer und zur Förderung des Sports.
 Auch das Eigentumsrecht und dessen Einschränkungen sind in Artikel 17 und 18 mit Regelungen zu Enteignungsentschädigungen und dem gerichtlichen Verfahren umfangreich geregelt.
 Artikel 19 schützt das Briefgeheimnis,
 Artikel 20 enthält justizielle Grundrechte, Artikel 21 den Schutz von Familie, Gesundheit, Unterkunft und Behinderten.
 Artikel 22 betrifft das Recht auf Arbeit,
 Artikel 23 die Koalitionsfreiheit und das Streikrecht,
 Artikel 24 den Schutz der Umwelt.

 Der Schutz der Grundrechte wurde durch die Revision von 2001 verstärkt, neue Bestimmungen zum Schutz personenbezogener Daten (in Artikel 9a) und zum Umweltschutz hinzugefügt.
 Der dritte Teil (Artikel 26–105) enthält das Staatsorganisationsrecht:
 in Artikel 30 bis 50 wird Wahl, Stellung und Aufgaben des Staatspräsidenten geregelt,
 in Artikel 51 bis 80 Wahl und Aufgaben des Parlaments einschließlich der Gesetzgebung und der Steuer- und Finanzverfassung.
 Artikel 81 bis 86 behandeln Zusammensetzung und Stellung der Regierung und
 Artikel 87 bis 92 die Judikative.
 Die Artikel 93 bis 105 behandeln Grundprinzipien der Verwaltung (Dezentralisierung) und des Beamtenrechts sowie Rechtsverhältnisse des Berg Athos.

 Der vierte Teil (Artikel 106–120) enthält Schluss- und Übergangsbestimmungen.

Verfassungsänderungen
Das Parlament kann Änderungen oder Ergänzungen der Verfassung beschließen, mit Ausnahme der Artikel, die sich mit der Staatsform und einige unabänderlichen Menschenrechten und Grundfreiheiten befassen (Artikel 110 Abs. 1). Die Änderung der Verfassung wird durch eine Initiative von mindestens einem Sechstel der Abgeordneten eingeleitet und muss von einer Mehrheit von drei Fünfteln der Abgeordneten beschlossen werden, und zwar in zwei getrennten Abstimmungen (Lesungen), die zeitlich mindestens einen Monat auseinander liegen müssen. Die Änderung muss dann jedoch nochmals in der nächsten Legislaturperiode mit absoluter Mehrheit beschlossen werden; umgekehrt kann das nächste Parlament eine in der vorangegangenen Periode lediglich mit absoluter Mehrheit (nicht aber 3/5-Mehrheit) beschlossene Änderung mit 3/5-Mehrheit ratifizieren. Ein solches vom Vorgänger-Parlament mit der Befugnis zur Verfassungsänderung ausgestattetes Parlament wird als "Verfassungsänderndes Parlament" bezeichnet.

Verfassungsrechtliche Besonderheiten
Die griechische Verfassung räumt der Kirche von Griechenland eine Vorzugsrolle ein und grenzt diese zum Ökumenischen Patriarchat ab (Artikel 3 Abs. 1), quasi die Rolle einer Staatskirche. Allerdings unterstehen die nordgriechischen Diözesen aus historischen Gründen nur verwaltungsrechtlich der Kirche von Griechenland, und die Kirche auf Kreta und im Dodekanes sowie der Athos unterstehen gar direkt dem Ökumenischen Patriarchat in Istanbul.

Verboten wird die Änderung des Wortlauts der Heiligen Schrift (Artikel 3 Abs. 3) sowie die Abwerbung zwischen Konfessionen, auch Proselytismus genannt (Artikel 13 Abs. 2).

Der Verfassungsplatz
Der Syntagma-Platz (Platia Syntagmatos) in Athen ist nach der ersten Verfassung des modernen griechischen Staates benannt.

Weblinks
 Verfassung Griechenland (Volltext, deutsche Übersetzung)
 Amtlicher Text der griechischen Verfassung auf der Webseite des griechischen Parlaments (griechisch; PDF; 2,6 MB)
 Die Griechische Verfassung, Anonyme Studienarbeit

Einzelnachweise

Griechenland
Rechtsquelle (Griechenland)
Rechtsquelle (20. Jahrhundert)

Verfassung von Griechenland


Metzlesberg ist ein Gemeindeteil der Stadt Feuchtwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Unmittelbar nördlich des Weilers mündet der Klingenbach als linker Zufluss in den Schönbach, der wiederum ein linker Zufluss der Sulzach ist. Der Ort liegt in Hanglage inmitten von Grünland mit vereinzeltem Baumbestand und Ackerland. Im Südosten liegt das Flurgebiet In der Lehmgrube, 1 km östlich erhebt sich der Vogelbuck (). Eine Wetterstation befindet sich 0,75 km nördlich des Ortes auf dem Flurgebiet Schäferslacken. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Schönmühle (0,6 km westlich) bzw. nach Lichtenau (1,4 km östlich). Eine weitere Gemeindeverbindungsstraße führt nach Bernau (1,3 km südlich).

Geschichte
Der Ortsname bedeutet abgeholzter Berg. Am 15. Juni 1396 verkaufte Hans Pryol aus Metzlesberg u. a. alle seine Güter, die er dort besaß, für 220 rheinische Gulden an das Feuchtwanger Stift. Das Stift hatte dort einen großen Schafhof mit ausgedehnten Weidegerechtigkeiten. In den Kirchenbüchern des 16. Jahrhunderts wurde der Ort als Etzelsberg bezeichnet.

Metzlesberg lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. Im Jahr 1732 bestand der Ort aus sieben Anwesen (drei Höfe, vier Halbhöfe) und aus einem Gemeindehirtenhaus. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft und die Grundherrschaft über alle Anwesen hatte das Kastenamt Feuchtwangen. An diesen Verhältnissen hatte sich bis zum Ende des Alten Reiches nichts geändert. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Metzlesberg dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Heilbronn zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Metzlesberg am 1. Januar 1972 nach Feuchtwangen eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Johannis (Feuchtwangen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Ulrich und Afra (Feuchtwangen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Feuchtwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken
Ersterwähnung 1396

Metzlesberg


La línea 9 de AUVASA tiene un recorrido diametral que cruza Valladolid de oeste a este pasando por el centro. Nace en el barrio de Parquesol y llega hasta el Hospital Río Hortega —al sur de barrio de Las Delicias— todos los días, y al polígono industrial de San Cristóbal los días laborables. También pasa por las estaciones de autobuses y de ferrocarril, y otros enclaves como el centro comercial El Corte Inglés, la plaza de toros y el parque del Campo Grande. Da servicio al aparcamiento disuasorio de C/ La India.

En cuanto al número de viajes, la línea 9 de Auvasa superó el millón y medio en 2016.

Historia
La línea 9 surge de la renumeración de la línea 8A (Parquesol-Duque de la Victoria) el 7 de octubre de 2006. El 6 de diciembre de 2008 duplica su longitud al absorber la 6A (Delicias-Duque de la Victoria) con el motivo de facilitar el acceso desde el oeste de la ciudad al nuevo Hospital Universitario Río Hortega.

Frecuencias

Las frecuencias de paso programadas de la línea 9 entre septiembre y junio son:

 En días laborables, el servicio de las 22:05* del Polígono San Cristóbal finaliza en Pza. Madrid 2.
 Los sábados, el último servicio de Parquesol al Polígono San Cristóbal sale a las 13:30. Posteriormente el recorrido finaliza en Delicias.

Paradas
Nota: Al pinchar sobre los enlaces de las distintas paradas se muestra cuanto tiempo queda para que pase el autobús por esa parada.

 Las paradas con asterisco (*) no están operativas ni los sábados por la tarde ni los domingos y festivos.

Líneas relacionadas
Antes de comenzar el servicio ordinario hacia las 7 de la mañana, dos horas antes sale de Parquesol la línea PSC1 hacia el paseo de Zorrilla y los polígonos industriales de Argales y San Cristóbal circunvalado el centro, cuyo trayecto inverso se corresponde con la línea PSC3. Por la zona de Delicias pasan las líneas P6, P13 y PSC3. Además, a las 6:50h las líneas M3 y M5 conectan de forma radial dichos barrios con el centro de Valladolid. Las noches de viernes, sábados y vísperas de festivos la línea B3 da servicio al barrio de Parquesol, y la B2 a Delicias.

Véase también
 Auvasa

Referencias

Enlaces externos
 Página web de Auvasa

Líneas de AUVASA

Línea 9 (AUVASA)


An Elegia intermedia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Neville Stuart Pillans. An Elegia intermedia in nahilalakip ha genus nga Elegia, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elegia (Restionaceae)

Elegia intermedia


Heiner Heindorf ist das gemeinsame Pseudonym der deutschen Schriftsteller Gerhard Neumann (1930–2002) und Heiner Rank (1931–2014).

Werke
 Die Hexylschmuggler Berlin. Kultur und Fortschritt, Berlin 1959
Der grüne Stern. Kultur und Fortschritt, Berlin 1960.
 Museumsraub in Kairo. Deutscher Militärverlag, Berlin 1961.

Weblinks

 Krimilexikon Heindorf

Sammelpseudonym

Heiner Heindorf


داء لايم أو داء ليم  هو داء خمجي ينتج عن الإصابة بأحد 3 أنواع من بكتيريا البوريليا (جنس من اللولبيات):
 بوريليا برغدورفيرية وهي النوع الشائع أمريكا
 بوريليا جاريني في أوروبا
 بوريليا أفزيلي في أوروبا

يُصنيف مرض لايم إلى مراحل تبعاً لسرعة ومدى انتشار العدوى في الجسم:

 المرحلة الأولى من مرض لايم وتسمى أيضاً المحصوره حيث يكون مرض لايم في منطقة صغيرة جداً ومحدودة.
 المرحلة الثانية تبدأ في الانتشار الجزئي لمرض لايم في جسم الإنسان.
 المرحلة الثالثة أو المتاخرة حيث يكون مرض لايم قد أصاب كافة أعضاء الجسم.

والجدير بالذكر أنه يجب أن تدخل البكتيريا لمجرى الدم عن طريق الجلد بالتصاق القراد لمدة تتراوح بين 24- 36 ساعة وتغذيته على الدم فمجرد العض من قبل القراد قد لا يتسبب في نقل البكتريا منه لجسم الإنسان، وخطورة مرض لايم تكون في قدرته على الإنتشار ليصل إلى الدماغ والقلب والمفاصل

يعد داء لايم أشهر داء منقول عن طريق القرادة في نصف الكرة الأرضية العلوي. تنتقل بكتيريا البوريليا عن طريق عضة القراد المنتمي لنوع اللبود. تبتدئ أعراض المرض بالحمى وألام الرأس والإرهاق
و الحمامى الهامشية (أحد أشكال الطفح الجلدي المميزة لداء لايم).

أعراض المرض
يؤثر داء لايم على عدة أعضاء في جسم الإنسان مسبباً كماً متنوعاً من الأعراض المرضية. لا تظهر أعراض هذا المرض على كل المصابين (حوالي 7% من المصابين لا تظهر عليهم أية أعراض ) كما تختلف الصورة السريرية من مريض إلى آخر. تستمر فترة حضانة المرض من اسبوع إلى اسبوعين.

تُصنف الأعراض تبعاً للمرحلة المرضية وانتشار مرض لايم في جسم الإنسان بحيث تتميّز المرحلة الأولىٰ  بما يلي:

 - الشعور بالقشعريرة وعدم تحمّل البرد أو أيّ انخفاض في درجة الحرارة.
 - ارتفاع درجة حراره الجسم (الحمى).
 - التعب والضعف العام.
 - الشعور بالصداع.
 - حدوث آلام المفاصل.
 - الشعور بألم في العضلات وتصلّب الرقبة في بعض الحالات.
 - ظهور طفح جلدي وتورّم وَ احمرار الجلد في المنطقة الّتي تغذّت منها القراد على دم المصاب بمرض لايم وتدعىٰ طفح حمامى مهاجرة.
 - قد تشبه هذه الأعراض أعراض الإصابة بمرض الزكام وعادة لا تحتاج هذه الأعراض علاج وتزول دون تدخّل طبّي خلال أسابيع.

أمّا أعراض الدرجة الثانية قد تستغرق أسابيع أو أشهر بعد حدوث العدوىٰ الجرثوميّة ومنها:

 - الشعور بخدلان في الأطراف.
 - الشعور بألم عصبي في بعض مناطق الجسم.
 - عدم القدرة على تحريك بعض عضلات الجسم.
 - ضعف عام في عضلات الوجه مما يؤدّي إلىٰ تغيّر التعابير الإيحائيّة للشخص.
 - القلق وَ توتر دائم.
 - حدوث اضطرابات في العضلة القلبية.
 - خفقان القلب.
 - ألم في الصدر.
 - ضيق في التنفس.

أمّا المرحلة الثالثة  وهي الأخطر في مراحل المرض على الإطلاق، وتشمل الأعراض:

 - حدوث حركات لا إرادية في العضلات.
 - حدوث تورّم المفاصل.
 - ضعف العضلات وشللها التّامّ في بعض الحالات.
 - الشعور بالخدر والوخز.
 - عدم وضوح الكلام من الفرد على الإطلاق.
 - حدوث مشاكل في الجهاز العصبي المركزي وَالّتي تؤثّر على تركيز وتفكير المصاب.

من المضاعفات التي يمكن حدوثها نتيجة الإصابة بالمرض:

 - انخفاض تركيز مريض لايم.
 - حدوث اضطرابات في الذاكرة.
 - تلف الأعصاب.
 - الشعور بالخدر.
 - شلل في عضلات الوجه.
 - اضطرابات في أثناء النوم وشعور مصابين مرض لايم بالقلق.
 - حدوث مشاكل في الرؤية ووضوحها.
 - الشعور بالتعب.

تشخيص المرض
يلجأ الطبيب إلىٰ التّدابير التّاليَة لتشخيص هذا المرض:

 - الفحص السريري.
 - الفحص المناعي المرتبط بالإنزيم (ELISA) الّذي يكشف عن الأجسام المُضادّة للبكتيريا الخاصّة بمرض لايم.
 - التصوير الإشعاعي للدماغ بالرنين المغناطيسي (MRI).
 - مخطط صدى القلب Echocardiogram .
 - فحص تخطيط القلب.
 - فحص خزعة السائل الشوكي.

إجراءات وقائيّة
للوقاية من مرض لايم يجب اتّباع التّعليمات التّاليَة:

 - تجنّب المناطق الّتي تكثر فيها الأعشاب الطويلة حيث ينمو قراد الأيل الناقل لمرض لايم.
 - ارتداء السراويل والأكمام الطّويلة في حال التّواجد في المناطق الّتي يشيع فيها القراد النّاقل لمرض لايم.
 - استخدام طارد الحشرات الموضعي على المناطق الجلديّة المكشوفة.
 - الالتزام بتعليمات السّلامة العامّة الصّحّيّة.
 - في حال شعور مريض لايم بأيّ أعراض غريبة يجب الرّجوع للطّبيب والكشف الصّحّيّ.
 - إجراء الفحوصات الدّوريّة للحيوانات الأليفة المنزليّة وتنظيفها جيّداً لمنع عدوى مرض لايم.

العلاج
إن علاج مرض لايم يعتمد على حدة الاعراض وبدء ظهورها حيث انه ليس كل من يصاب بعضة القراد يجب أن يتناول علاجات دوائية، فقد تكفي مراقبة مريض لايم الصحية لفترة شهر.بعض الحالات تظهر عليهم اعراض مرض لايم بحيث يتم تأكيد الإصابة من قبل الطبيب، ومن ثم يصف لهم الطبيب المضاد الحيوي الازم (وغالباً ما تكون جرعة واحدة من الدوكسيسيكلين (Doxycycline) لهم ومن تلك الفئة من هم أكبر من سن 8 والإناث غير الحوامل وغير المرضعات، والذين التصقت القراد بأجسامهم مدة لا تقل عن 36 ساعة).

- تكون فتره علاج مرض لايم من 10 إلى 14 يوم تقريباً تبعا للوضع الصحي للمريض.

قد يصف الطبيب بعض العلاجات الدوائية المسكنة للألم خاصة في حال تصلب المفاصل مع مرض لايم.

ادوية علاج مرض لايم

 دوكسيسيكلين (Doxycycline)
 اموكسسلين (Amoxicillin)
 أزثرومايسين (Azithromycin)
 سيفركسيم (Cefuroxime)
 سفتريكسون (Ceftriaxone)

المسكنات ومنها:

 ايبوبروفين (Ibuprofen).
 نابروكسين (Naproxen).

علاج الحالات المستعصية على المضادات الحيوية
ظهرت بعض حالات داء لايم المستعصية على المضادات الحيوية ولوحظ تكرار حدوث المرض بالرغم من استخدام المضادات الحيوية المناسبة. أظهرت بعض الدراسات أن استخدام الهايدروكسيكوين أو الميثوتريكسيت قد يساعد في شفاء الحالات المستعصية على المضادات الحيوية.

مرض لايم المزمن
مصطلح «مرض لايم المزمن» أو «ما بعد متلازمة داء لايم» يطبّق على مجموعات مختلفة من المرضى. منهم الأشخاص الذين يعانون من أعراض المرحلة المتأخرة من داء لايم التي لم يتم علاجها: التهاب الأعصاب الطرفية و\ أو التهاب الدماغ. يطبّق هذا المصطلح أيضاً على الأشخاص الذين كانوا يعانون من المرض في الماضي وبقيت بعض الأعراض بعد العلاج بالمضادات الحيوية وهو ما يسمى أيضاً متلازمة ما بعد داء لايم. كما أنه يطبّق على المرضى الذين لا يعانون من أعراض محددة كالتعب وليس هناك أي دليل بأنهم قد أصيبوا بداء لايم بالماضي.

وبائيات

داء لايم مرض متوطن في نصف الأرض الشمالي في المناطق المعتدلة.

أفريقيا
في شمال أفريقيا، تم تحديد المرض في المغرب، الجزائر، مصر وتونس.

مرض لايم في أفريقيا جنوب الصحراء غير معروف حاليا، ولكن الأدلة تشير إلى أنه قد يحدث في هذه المنطقة. إن وفرة المضيفين وناقلات القراد من شأنه أن يؤيد إنشاء عدوى لايم في أفريقيا. في شرق أفريقيا، تم الإبلاغ عن حالتين من مرض لايم في كينيا.

اسيا
تم العثورعلي الحشرات بشكل أكثر تكرارا في اليابان، وكذلك في شمال غرب الصين، نيبال، تايلاند و أقصى شرق روسيا. كما تم عزل بورليا في منغوليا.

أوروبا
توجد حالات القراد ب بورجدورفيري سينسو في معظم أنحاء أوروبا الوسطى، وخاصة في سلوفينيا والنمسا، ولكن تم عزلها في كل بلد تقريبا في القارة. الإصابة في جنوب أوروبا، مثل إيطاليا والبرتغال، هي أقل بكثير.

أمريكا الشمالية
العديد من الدراسات في أمريكا الشمالية ترتبط بارتباطات بيئية لانتشار مرض لايم. وقد أظهرت دراسة أجريت عام 2005 باستخدام نمذجة ملاءمة المناخ أن تغير المناخ سيؤدي إلى زيادة شاملة في موائل النواقل المناسبة بنسبة 213٪ بحلول عام 2080، مع توسع الشمال في كندا، وزيادة الملاءمة في وسط الولايات المتحدة، وانخفاض الموائل المناسبة والنواقل تراجع في جنوب الولايات المتحدة. وخلص استعراض أجري في عام 2008 للدراسات المنشورة إلى أن وجود الغابات أو المناطق الحرجية هو المتغير الوحيد الذي يزيد باستمرار من خطر الإصابة بمرض لايم بينما أظهرت المتغيرات البيئية الأخرى تفاوتا ضئيلا أو معدوما بين الدراسات. وقال الباحثون إن العوامل التي تؤثر على كثافة القراد والمخاطر البشرية بين المواقع لا تزال غير مفهومة جيدا، وأنه ينبغي إجراء الدراسات المستقبلية على مدى فترات زمنية أطول، وتصبح أكثر توحيدا عبر المناطق، وإدراج المعارف الموجودة في إيكولوجيا مرض لايم الإقليمية.

كندا
بسبب تغير المناخ، توسعت مجموعة القراد القادرة على حمل مرض لايم من منطقة محدودة من أونتاريو لتشمل مناطق كيبيك الجنوبية ومانيتوبا وشمال أونتاريو وجنوب نيوبرونسويك وجنوب غرب نوفا سكوشيا وأجزاء محدودة من ساسكاتشوان وألبرتا وكذلك كولومبيا البريطانية. وقد تم الإبلاغ عن حالات إلى الشرق من جزيرة نيوفاوندلاند. والتنبؤ القائم على نموذج من قبل ليتون وآخرون. (2012) أن نطاق القراد الكتفي الأول سوف يتوسع في كندا بمقدار 46 كم / سنة خلال العقد المقبل، مع ارتفاع درجات الحرارة المناخية باعتبارها المحرك الرئيسي لزيادة سرعة الانتشار.

المكسيك
تشير دراسة أجريت عام 2007 إلى أن عدوى بورليا بورجدورفيري متوطنة في المكسيك، من أربع حالات تم الإبلاغ عنها بين عامي 1999 و 2000.

أمريكا الجنوبية
في أمريكا الجنوبية، يتزايد الاعتراف بالأمراض المنقولة عن طريق القراد وحدوثه. في البرازيل، تم التعرف على مرض يشبه الليم يعرف باسم متلازمة باجيو يوشيناري، الناجمة عن الكائنات الحية الدقيقة التي لا تنتمي إلى المركب ب. بورجدورفيري سينسو معقدة وتنقلها القراد من جنس أمبليوما وريبيسفالوس. تم الإبلاغ عن أول حالة من بيس في البرازيل في عام 1992 في كوتيا، ساو باولو. وقد تم تحديد مستضدات البروغدورفيري سنسو ستريكتو في المرضى في كولومبيا وبوليفيا.

انظر أيضًا
 الأحياء الدقيقة لداء اللايم
 داء البرتونيلات
 داء كاريون

مراجع

وصلات خارجية
 -(داء لايم)
 -(داء لايم - منظمة الصحة العالمية).

أمراض بكتيرية
أمراض منقولة بالقراد
اضطرابات تنكسية عصبية
حالات جلدية مرتبطة ببكتيريا
خلافات طبية
صحة القطط
صحة الكلاب

داء لايم


El siguiente artículo trata sobre el estado de Wu del período de los Reinos Combatientes. Para el estado fundado por Sun Quan en el período de los Tres Reinos ver Wu (reino).

El Estado de Wú (en chino: 吴国, pinyin: Wú Guó), también conocido como Gou Wu (勾吴) o Gong Wu (工吴 o 攻吾) fue uno de los estados vasallos durante la dinastía Zhou occidental (), en el periodo de Primaveras y Otoños (722 a.C. y 479 a.C.).

El Estado de Wú se encontraba en la desembocadura del río Yangtze al este del Estado Chu. Considerado un estado de semi-bárbaros por los antiguos historiadores chinos, su capital fue Gusu (姑苏), también conocida como Wu (吴), hoy Suzhou. Los gobernantes del Estado de Wu tenían el apellido Ji (姬), el mismo que la familia real Zhou.

Historia
De acuerdo con las Memorias históricas, los gobernantes de Wú eran descendientes de Wu Taibo, hijo mayor del rey Tai de la dinastía Zhou y antepasado del Rey Wu de Zhou. Dándose cuenta de que su hermano menor Jili era más sabio que él y se merecía heredar el trono, Taibo huyó a Wú y se estableció allí. Tres generaciones más tarde, el Rey Wu de Zhou derrotó al último emperador de la dinastía Shang.

Sus gobernantes se titularon duque (公, gōng) hasta 586 a. C., cuando Shoumeng se proclamó rey (王, wáng), poniéndose en igualdad con los Zhou. El Estado Jin ayudó a la rebelión del estado Wú como un aliado contra el estado de Chu. En 584 a. C., Wú se rebeló contra el estado de Chu, la acción se produjo después de ser persuadido por Wuchen, un ministro del Estado de Jin, quien desertó de Chu.

Posteriormente, Wú sería una amenaza constante para el estado de Chu desde su débil sureste hasta su desaparición. En el año 506 a. C., Wu lanzó un ataque sorpresa y ocupó la capital de Chu. Posteriormente, Wú fue brevemente la nación más poderosa, y se volvió hacia otras campañas, derrotando al Estado Qi en el año 484 a. C.

Irónicamente, Wú fue amenazado después por un estado advenedizo en el sur, el Estado Yue; el estado de Chu ayudó a la rebelión de Yue como un oponente a Wú. Aunque Wú ganó una gran victoria contra Yue en el 494 a. C., no logró aplastar completamente a Yue, ayudado en parte por un soborno de Yue a un importante ministro de Wú. Mientras que Wú estaba ocupado en una campaña militar al norte, Yue lanzó un ataque sorpresa a Wú en el 482 a. C. y conquistó la capital. Finalmente, el Estado de Yue conquistó a Wú en el 473 a. C.

Los líderes de Yue, Wu y Chu, se proclamaron reyes en el , como muestra del debilitamiento drástico de la autoridad de la corte de Zhou durante el Período de Primavera y Otoño.

Wú y Yue eran maestros de la metalurgia, fabricación de espadas con inscripciones, dibujos geométricos y con incrustaciones de oro o plata. Las espadas de los dos tendían a utilizar mucho estaño más de cobre en comparación con los de otros estados. Wu envió espadas a menudo como regalos a los estados del norte, como los Estado Cai y Qi.

Gobernantes
Rey Wu Taibo (泰伯):  Su fecha de nacimiento y muerte son desconocidas, debido a la falta de registros.
Rey Fuchai (夫差): del 495 a. C.- 473 a. C. El último rey de Wú, se suicidó tras que el rey Goujian de Yue se tomara a Wú en 473 a. C.

Véase también
Reino Wu, dinastía china perteneciente al periodo de los Tres Reinos (184-283)

Referencias

Enlaces externos
Más información
El estado de Wú y Yue
Hide A Dagger In A Fish

Estados de la China antigua
Primaveras y Otoños
Reinos Combatientes
473 a. C.

Estado Wu


Plamen Iliev (în ; )

Iliev și-a petrecut primii ani la clubul natal Balcan Botevgrad, înainte de a se alătura echipei de tineret a lui Vidima-Rakovski în 2006. A debutat în 2009 la vârsta de 17 ani și a devenit rapid titular. În decembrie 2010, Iliev s-a transferat la Levski Sofia pentru o sumă de transfer care nu a fost făcută publică. După patru ani și jumătate la Levski, a semnat cu echipa românească FC Botoșani. În februarie 2017, s-a transferat la Astra Giurgiu unde a jucat timp de doi ani, după care s-a întors în Bulgaria la Ludogoreț Razgrad.

A jucat pentru Bulgaria sub 21 între anii 2010 și 2012, iar din 2012 Iliev joacă pentru naționala mare a Bulgariei.

Cariera pe echipe

Vidima-Rakovski
În timpul copilăriei petrecute la Botevgrad, Iliev a început să joace fotbal la echipa Balkan din orașu său natal. S-a alăturat echipei Vidima-Rakovski la vârsta de paisprezece ani cu care a semnat primul său contract de profesist în 2009.

La începutul sezonului 2009-2010, Iliev a fost inclus în echipa mare a lui Vidima de către antrenorul Dimitar Todorov. A debutat ca titular pentru echipa a doua pe 8 august 2009, într-un meci încheiat la egalitate, scor 1-1 împotriva lui Kom-Minyor. În timpul sezonului a devenit prima alegere de portar și a jucat 23 de meciuri, ajutându-și echipa să obțină promovarea în Prima Ligă Profesionistă de Fotbal a Bulgariei. Iliev a fost, de asemenea, prima alegere a echipei din Sevlievo și în prima jumătate a sezonului 2010-2011 și a primit laude pentru performanțele sale.

Levski Sofia
Pe 17 decembrie 2010, Iliev a fost vândut la Levski Sofia. A debutat pentru Levski împotriva lui Lokomotiv Sofia la 6 martie 2011, cu Iliev reușind să nu ia gol în acea partidă. La 6 aprilie 2012, Iliev a fost numit căpitanul lui Levski, dar a devenit vice-căpitan pentru sezonul 2012-2013, după ce noul antrenor Ilian Iliev a decis să-i acorde banderola căpitanului lui Stanislav Anghelov.

Pe 14 septembrie 2012, Iliev a semnat un nou contract până în 2016.

Botoșani
La 5 iunie 2015, Iliev s-a transferat pentru prima dată în străinătate,semnând un contract pe trei ani cu echipa românească FC Botoșani.

Astra Giurgiu
În urma meciurilor bune făcute la Botoșani, Iliev a fost adus de campioana en-titre Astra Giurgiu la 1 februarie 2017.

La debutul pentru Astra Giurgiu, nu a luat niciun gol în meciul cu Politehnicii Iași, însă Astra primise două goluri înainte ca el să intre pe teren. La 3 aprilie, Iliev a scos două penaltiuri în șase minute, într-un meci pierdut acasă 1-2 cu Viitorul Constanța.

După plecarea lui Silviu Lung Jr. la Kayserispor, în vara anului 2017, Iliev a devenit titular la Astra.

Ludogoreț Razgrad
La 7 ianuarie 2019, Ludogorets Razgrad a confirmat că Iliev a semnat un precontract și urmează să se alăture echipei ca jucător liber de contract în iunie 2019 dacă negocierile dintre Astra și Ludogoreț din luna ianuarie nu s-ar fi încheiat cu un acord de transfer, dar la 12 ianuarie echipele au ajuns la un acord și Iliev s-a alăturat echipei pentru o sumă care nu a fost făcută publică.

Dinamo București
În septembrie 2021, Iliev a ajuns la un acord cu Dinamo București.

Cariera la națională
Începând cu anul 2010, Iliev a jucat regulat pentru Bulgaria U21, devenind treptat prima opțiune, luându-i locul în echipă lui Stefano Kuncev. Pe 11 octombrie 2011 a fost eliminat în ultimul minut al victoriei Bulgariei cu 3-2 împotriva Luxemburgului U21, în cadrul unui meci din preliminarile Campionatului European sub 21 de ani, după o altercație cu Tom Laterza. Iliev a fost ulterior suspendat pentru 3 meciuri.

Iliev a fost pentru prima dată convocat la naționala mare a țării sale în 2011 și a debutat la 29 mai 2012, în meci amical pierdut cu 0-2 împotriva Turciei, după ce l-a înlocuit pe Stoyan Kolev în minutul 76. Iliev a jucat pentru prima dată într-un meci oficial pentru Bulgaria în victoria cu 2-1 împotriva Kazahstanului, într-un alt meci amical care a avut loc la 4 iunie 2013, în care el nu a primit gol, însă portarul care l-a înlocuit nu a reușit să mențină poarta intactă.

La 31 august 2017, a parat un penalty executat de Emil Forsberg, precum și șutul pe care l-a dat după ce portarul a respins primul șut în minutul 16 al meciului câștigat cu 3-2 împotriva Suediei.

Referințe

Legături externe

Fotbaliști ai FC Astra Giurgiu
Fotbaliști ai FC Botoșani
Fotbaliști ai Levski Sofia
Portari
Fotbaliști internaționali bulgari
Fotbaliști bulgari
Oameni în viață
Nașteri în 1991
Fotbaliști ai FC Dinamo București
Fotbaliști ai Universității Cluj

Plamen Iliev


James Danforth Quayle (f. 4. febrúar 1947) er bandarískur lögfræðingur og stjórnmálamaður sem var varaforseti Bandaríkjanna frá 1989 til 1993, í forsetatíð George H. W. Bush. Hann hafði áður setið á fulltrúadeild Bandaríkjaþings frá 1977 til 1981 og á öldungadeild þingsins fyrir Indiana frá 1981 til 1989.

Sem varaforseti varð Quayle alræmdur fyrir fjölda mismæla og rangfærslna hans sem lituðu mjög ímynd hans meðal fjölmiðla og almennings. Hann var einnig þekktur fyrir íhaldssöm viðhorf í félagsmálum, meðal annars varðandi einstæðar mæður og málefni samkynhneigðra.

Æviágrip
Dan Quayle er af auðugum ættum frá Indiana og var erfingi dagblaðaveldis sem afi hans, Eugene C. Pulliam, stofnaði. Quayle lauk fyrrihlutanámi í háskóla árið 1969 og var þá viðbúið að hann yrði kallaður til herþjónustu í Víetnamstríðinu. Quayle skráði sig sem sjálfboðaliði í þjóðvarðlið Indiana, sem gerði honum að mestu kleift að lifa eðlilegu lífi án þess að eiga á mikilli hættu að vera sendur til að berjast í Víetnam.

Quayle var kjörinn á fulltrúadeild Bandaríkjaþings fyrir Repúblikanaflokkinn árið 1977 og komst á öldungadeild þingsins árið 1981. Á þingi var Quayle dyggur stuðningsmaður Ronalds Reagan Bandaríkjaforseta og talaði fyrir auknum framlögum til varnarmála og uppbyggingu og endurnýjun á kjarnorkuvopnum Bandaríkjanna, auk þess sem hann studdi geimvarnaáætlun Reagans. Quayle hafði efasemdir um viðræður Reagans við Sovétríkin og neitaði að greiða atkvæði með samningnum um meðaldrægar kjarnaeldflaugar þar til Reagan þrýsti á hann að gera það.

Eftir að George H. W. Bush var valinn forsetaefni Repúblikana fyrir forsetakosningarnar 1988 valdi hann Quayle sem varaforsetaefni sitt. Þegar Bush tilkynnti valið á Quayle lagði hann áherslu á að Quayle væri fjölskyldumaður og kallaði hann "mann framtíðarinnar". Jafnframt stóðu vonir til að Quayle myndi vinna framboði Bush kvenhylli þar sem hann þótti ungur og myndarlegur.

Mótframbjóðendur Bush og Quayle úr Demókrataflokknum voru Michael Dukakis og Lloyd Bentsen. Í kosningabaráttunni gagnrýndu Demókratar valið á Quayle vegna reynsluleysis hans og ungs aldurs en Quayle benti á að hann væri á svipuðum aldri og hefði álíka mikla reynslu á þingi og John F. Kennedy þegar hann varð forseti. Lloyd Bentsen þótti lítið til þessa samanburðar koma og lét fleyg orð falla þegar hann bar á góma í sjónvarpskappræðum varaforsetaframbjóðendanna 1988:

Þessi ummæli Bentsens um Quayle urðu mjög fræg, en þau höfðu þó engin áhrif á útkomu forsetakosninganna. Bush og Quayle unnu kosningarnar auðveldlega og tóku við embætti forseta og varaforseta þann 20. janúar 1989. Eftir að Quayle varð varaforseti varð hann frægur fyrir axarsköft, mismæli og óheppilegt orðaval sem vakti oft kátínu almennings. Eitt alræmdasta atvikið varð þegar hann átti að dæma stafsetningarkeppni í grunnskóla og "leiðrétti" stafsetningu nemanda á orðinu potato (ís. kartafla) yfir í potatoe.

Quayle vakti einnig athygli fyrir að láta þau orð falla að samkynhneigð væri fyrst og fremst lífstíll sem fólk veldi sér og fyrir að gagnrýna vinsælu sjónvarpsþættina Murphy Brown. Aðalpersóna þáttanna var einstæð móðir sem átti barn utan hjónabands. Quayle þótti þetta slæmur siðferðisboðskapur og sagði þættina bera merki um að skemmtanaiðnaðurinn gæfi ekki rétta mynd af bandarísku þjóðlífi og gerði lítið úr mikilvægi kjarnafjölskyldunnar. Handritshöfundar Murphy Brown svöruðu Quayle með því að nota úrklippur af ummælum hans í þætti (með titlinum "You Say Potatoe, I Say Potato") þar sem aðalpersónan þurfti að takast á við sams konar gagnrýni og hann bar fram. Í lok þáttarins hrekktu aðalpersónurnar Quayle með því að fleygja niður bílhlassi af kartöflum á dyraþrepið hans.

Quayle naut lítilla vinsælda sem varaforseti og árið 1991 höfðu aðeins 19 % Bandaríkjamanna gott álit á honum. Bush og Quayle náðu ekki endurkjöri í forsetakosningunum 1992 og Quayle lét því af embætti varaforseta í janúar 1993.

Quayle sóttist eftir útnefningu Repúblikanaflokksins fyrir forsetakosningarnar 2000 en dró framboð sitt til baka vegna lélegs gengis og studdi George W. Bush.

Tilvísanir

Bandarískir fulltrúadeildarþingmenn
Bandarískir lögfræðingar
Bandarískir öldungadeildarþingmenn
Frambjóðendur til embættis forseta Bandaríkjanna 2000
Repúblikanar
Varaforsetar Bandaríkjanna

Dan Quayle


Baron of Aghrim was a title created twice in the Peerage of Ireland, both times as a subsidiary title.  The first creation was on 13 April 1676 for Lord John Butler, who was created Earl of Gowran at the same time.  Both titles became extinct a year later. The second creation was on 4 March 1692 for Godert de Ginkell, who was also created Earl of Athlone.  This creation of the title (along with the Earldom of Athlone), became extinct in 1844.

Barons Aghrim; First creation (1676)
see Earl of Gowran

Barons Aghrim; Second creation (1692)
See Earl of Athlone

References

1676 establishments in Ireland
Extinct baronies in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1676
Noble titles created in 1692

Baron Aghrim


Domnica Trop (n. 22 iunie 1938, Isverna, județul Mehedinți) este o solistă de muzică populară din România, zona Mehedințului.

Biografie

Domnica Trop s-a născut în comuna Isverna, județul Mehedinți. Fiică de țărani, a învățat să cânte în timp ce ducea la pășunat caprele și oile.

Dominica Trop era invitată să cânte la concursuri și festivaluri, dar și nunți unde cânta după om, potrivind vorbele.

Pe scenă a urcat de la 19 ani și prima dată când a fost chemată la București avea frumoasa vârstă de 27 de ani.

În anul 1973, la vârsta de 35 de ani, a fost descoperită de învățătorul Vasile Căpăstraru, care a prezentat-o soliștilor Maria Ciobanu și Ion Dolănescu, aflați într-un turneu la Izverna.
Ion Dolănescu a invitat-o pe Domnica Trop la radio, în București. Aici a cunoscut-o și pe realizatoarea de programe folclorice, Marioara Murărescu, care a invitat-o la televiziune pentru înregistrări.

Repertoriul cântăreței este bogat în piese muzicale străvechi, multe fiind împrumutate de interpreți renumiți din țară. Cunoscuta interpretă Angelica Stoican, după afirmațiile profesorului Eleodor Popescu "s-a inspirat, în începuturile ei artistice din folclorul autentic al zonei, din repertoriul nealterat al rapsodului popular Domnica Trop".

Având un repertoriu specific zonei muntoase de confluență dintre județele Mehedinți și Caraș-Severin, a cucerit prin melosul distinctiv față de tot ceea ce se cunoaște în folclorul românesc.

În noiembrie 2013, Comisia națională pentru salvgardarea patrimoniului cultural imaterial i-a acordat Domnicăi Trop titlul de "Tezaur Uman Viu". A fost onorată cu această distincție fiind un reper al muzicii populare românești și un păstrător al cântecului autentic vechi, specific Olteniei.

Începând cu anul 2011, în Gorj, se organizează un festival național de muzică populară ce poartă numele artistei.

Premii
 Trofeul Festivalului "Cântec nou în Mehedinți"
 Premiul Special pentru Autenticitate la Festivalul "Maria Tănase" (1973)
 Locul I pe țară la Festivalul "Cântarea României" (1979)
 Premiul Național "Ethos" (1999)
 Recunoșterea ca fiind "Tezaur Uman Viu" din partea UNESCO
 Diploma de Cetățean de onoare al județului Mehedinți
 Diploma de Cetățean de onoare al comunei Isverna

Discografie / cântece
 S'ara când răsare luna
 Nu vine neica, nu vine
 Ursitoare, Ursitoare
 Mărie, Mărie
 S-o legat, neică, legat
 Fire-al naibului de deal
 Șarpe, șarpe din dudău
 Zorile

Referințe

Bibliografie
 https://folclor-romanesc.ro/domnica-trop-biografie/
 George Marcu (coord.), Dicționarul personalităților feminine din România, Editura Meronia, București, 2009.

Nașteri în 1938
Interpreți de muzică populară românească
Oameni în viață

Domnica Trop


Blade & Soul este un joc MMORPG de arte marțiale, adaptat într-un serial anime.

Episoade
Această listă cuprinde episoadele din anime-ul Blade & Soul, care prezintă o adaptare anime a jocului Coreean Blade & Soul.

1. Cale

2. Dorință

3. Răzbunare

4. Sabie

5. Floare

6. Vis

7. Timp

8. Cer

9. Luna

10. Păcat

11. Pedeapsă

12. Suflet

13. Dumnezeu

Jocuri video din 2012
Blade & Soul

Blade & Soul


Gagauzia útvarpssjónvarp (Gagásíska: Gagauziya Radio Televizionu kulesi, GRT, Moldovíska: Teleradio-Gagauzia, TRG) er eina sjónvarpsstöðin með aðsetur í Comrat og sendir út í Gagauzia. Nafn þess er Gagauziya Radio Televizionu á Gagauz-tyrknesku. Rásin er í Tyrklandi og er í samstarfi við tyrkneska útvarps- og sjónvarpsfyrirtækið. Það er hægt að sjá það í gegnum gervihnött af Turksat 3A síðan 2018.

Rásin hófst árið 2000 með hjálp TİKA og árið 2004 var gefin út sem sjálfstæð rás sem bauð upp á pólitísk, efnahagsleg, félagsleg, menningarleg þemu.

Þessi rás skipuleggur færsluna fyrir Gagauzia í TSC.

Heimildir

Aðrar vefsíður

 Opinber síða GRT
 Opinber Facebook reikningur GRT
 Opinber Twitter reikningur GRT
 Opinber Instagram reikningur GRT
 GRT Opinber YouTube rás GRT
Sjónvarpsstöðvar

Gagauzia útvarpssjónvarp