Lake Illawarra (Aboriginal Tharawal language: various adaptions of Elouera, Eloura, or Allowrie; Illa, Wurra, or Warra meaning pleasant place near the sea, or, high place near the sea, or, white clay mountain) is an open and trained intermediate wave dominated barrier estuary or large coastal lagoon , is located in the Illawarra region of New South Wales, situated about  south of Sydney, Australia.

Until 2014, the lake environment was administered by the Lake Illawarra Authority (LIA), a New South Wales statutory authority established pursuant to the  with the aim of transforming the degraded waters and foreshores of Lake Illawarra into an attractive recreational and tourist resource. In 2014, the LIA was replaced by the Lake Illawarra Estuary Management Committee (LIEMC), including representatives from Wollongong and Shellharbour City Councils, as well as independent scientific advisors, community members, and local Aboriginal representatives.

Location and features

Located south of the city of Wollongong, north of the city of Shellharbour, and  northeast of Dapto, Lake Illawarra receives runoff from the Illawarra escarpment through Macquarie Rivulet and Mullet Creek, drawing from a catchment area of . With an average depth of , the relatively shallow lake, brought about because of infilling by sand which has been eroded from the surrounding catchments, covers a surface area of . At an elevation of  , the maximum volume of water held in the lake is .

The narrow tidal entrance to the Tasman Sea of the South Pacific Ocean is located at Windang. Before 2007 Lake Illawarra was frequently closed to the sea. The lake system received large amounts of nutrient and sediment from the catchment which tended to remain within the lake. Water levels within the lake also fluctuated greatly, affecting the local flora species. In July 2007 the Lake Illawarra Authority completed works on training the entrance of the lake to create a permanent opening to the sea.

Located on the western shore of Lake Illawarra at Yallah is the natural gas-powered Tallawarra Power Station. The power station draws water from the lake for cooling purposes, and returns water to the lake via an onsite water management system that ensures water quality is maintained at levels above the catchment average.

The lake's location within the sprawling Wollongong urban area means that Lake Illawarra is vulnerable to pollution and urban run-off.

Recreation
Lake Illawarra is popular for recreational fishing, prawning and sailing. On 12 January 2009, it is suspected a man was bitten by a bull shark whilst snorkelling at Windang, near the mouth of Lake Illawarra.

Birds found at the lake include pelicans, cormorants, musk ducks, hoary-headed grebes, black swans, black ducks, grey teal ducks, herons, ibises and spoonbills.

History
The traditional custodians of the land surrounding what is now known as Lake Illawarra are the Aboriginal Tharawal and Wadi Wadi peoples. Lake Illawarra was a valuable source of food and spirituality. Burial sites and middens (shell and camp rubbish heaps) discovered at Windang and surrounding areas indicate that the Wadi Wadi used the area extensively and performed various corroborees and ceremonies in the area. The name Illawarra is derived from various adaptions of the Aboriginal Tharawal language words of elouera, eloura, or allowrie; illa, wurra, or warra mean generally a pleasant place near the sea, or high place near the sea, or white clay mountain.

Matthew Flinders and George Bass called the lake Tom Thumb's Lagoon on Flinders' chart, named after their little boat the Tom Thumb, when they were there in March 1796.

In Lake Illawarra: an ongoing history, Joseph Davis provides a wide-ranging environmental and historical biography of the lake and its foreshores. The book also contains many images and photographs depicting the lake. Davis edited John Brown of Brownsville: his manuscripts, letterbook and the records of Dapto Show Society 1857–1904 that deals with the man who did most to protect the vegetation of the lake islands, and he authored Gooseberry & Hooka: the island reserves of Lake Illawarra 1829–1947, the latter examining the records of John Brown and others and  deals with the history of these two islands and how they survived to become nature refuges rather than recreation reserves.

See also

 List of lakes of Australia
 Lake Illawarra High School

References

External links

 Lake Illawarra Authority*

Illawarra
Geography of Wollongong
Illawarra, Lake
City of Shellharbour
Tourist attractions in Wollongong

Lake Illawarra


A Cross the Universe er det første livealbum udgivet af det franske band Justice. Albummet udkom i 2008.

Liveshowet blev optaget til en koncert i San Francisco, Californien den 27. marts, 2008. Livealbummet fulgte med en DVD af en film med samme titel. Filmen er et indblik i Justice tourné i Amerika.

Filmen er blevet instrueret af Roman Gavras, So-Me og Justice.

Titlen er et ordspil på The Beatles sangen "Across the Universe".

Kilder

Album fra 2008
Album fra Frankrig
Livealbum fra 2008

A Cross the Universe


La Hamel est un affluent de la Weser situé sur la rive droite, long de plus de , dans le District de Hamelin-Pyrmont en Basse-Saxe.

Cours
La Hamel a deux sources au nord du Süntel (dans la forêt sur le versant et aménagée dans la vallée à Bad Münder Am Deister) et deux embouchures à Hamelin, l'embouchure principale au sud de la ville et l'embouchure historique au nord de la vieille ville. Entre la source et l'embouchure, elle contourne le Süntel par l'est en passant par la vallée du Deister-Süntel.

Source du jardin et Sickerhamel

Les deux origines ont des altitudes très différentes : la source dite aussi de Hamel se trouve à  d'altitude dans un jardin privé du village de Bad Münder am Deister. Elle a cependant un petit affluent, l'Alte Sickerhamel. Elle prend sa source près de la Eulenflucht sur le versant nord de la Hohen Egge, dont le sommet atteint 435,2 mètres. L'Alte Sickerhamel dévale d'abord le versant de la montagne, dans la moitié inférieure duquel elle a creusé un net sillon d'érosion. De la lisière de la forêt, il est aujourd'hui dirigé vers le nord jusqu'à un fossé non classé provenant du Bärengrund, qu'il poursuit avant d'atteindre la source nominale du Hamel.

Autour du Süntel vers Hamelin
De là, elle coule d'abord vers l'est à travers Bad Münder et ensuite vers le sud à travers Hachmühlen. Après Hachmühlen, la Hamel change de direction vers le sud-ouest et suit la route fédérale 217 sur son côté sud jusqu'à Hamelin, qui porte son nom en tant que ville. Ce faisant, elle traverse les localités de Hasperde, Grand Hilligsfeld et Rohrsen.

Embouchures

En bordure d'une zone industrielle du sud-est de la ville de Hamelin, un barrage régule la répartition de l'eau entre les deux bras artificiels de l'embouchure. La plus grande partie de son débit d'embouchure d'un peu plus de  arrive dans la Weser en passant tout droit par le Fluthamel, qui forme en partie encore aujourd'hui le bord des constructions urbaines et se jette au sud du port de la Weser. Une partie limitée de l'eau est dérivée dans le Stadthamel, qui coule vers le nord à l'est de la vieille ville et se jette dans la Weser à sa limite nord, près de l'auberge de jeunesse. Lors de l'aménagement Hamels Zur Festung au , elle a été conduite le long du côté champ du rempart de la ville avec ses bastions, comme son tracé le laisse encore voir aujourd'hui, d'où le nom de "Festungshamel".

Entre les deux embouchures du Hamel, la Weser perd quatre mètres de hauteur au barrage de Hamelin. En outre, la Humme se jette ici en face.

Affluents
La Hamel reçoit principalement de l'eau du Süntel, mais elle reçoit également des ruisseaux du Deister, du petit Deister, du Nesselberg et de l'Ith. Ses rivières sont de petits ruisseaux de moyenne montagne :

 Voßbeeke (Süntel)
 Bredenbeeke (Deister)
 Teufelsbeeke (Süntel)
 Gelbbach (Nesselberg)
 Sedemünder Mühlbach (Kl. Deister/Nesselberg)
 Steinbach (Süntel)
 Flegesser Bach (Süntel)
 Herksbach (Süntel)
 Remte (Ith)

Liens externes

 Photo de la source de Hamel de 1935

Références

Cours d'eau en Basse-Saxe

Hamel (rivière)


Nika Čulina (22. listopada 2001.), hrvatska plivačica, članica Zagrebačkog PK. Hrvatska je reprezentativka. Nastupila je na europskom prvenstvu u plivanju u 25-metarskim bazenima od 4. do 8. prosinca 2019. godine u Glasgowu. Natjecala se je u disciplinama 50 m prsno, 100 m prsno i 200 m prsno.

Izvori

Vanjske poveznice
Rezultati EP 2019. u Glasgowu (eng.)

Hrvatski plivači

Nika Čulina


تاسست غرفة تجارة وصناعة الشارقة بمرسومِ أميري صدر في عام 1970 لصاحب السمو الشيخ الدكتور سلطان بن محمد القاسمي عضو المجلس الأعلى للاتحاد- دولة الإمارات العربية المتحدة - حاكم امارة الشارقة وهدفها أن تشارك في تَنظيم الحياةِ الاقتصادية ودعم التجارة والقطاعات الصناعية ومختلف المهن على كل المستويات بالتعاون مع الجهات المحليّة المعنية لتحقيق المصلحة العليا للبلاد.

عملت غرفة الشارقة على ضْم الشركات والمؤسسات المحلية والاجنبية واشراكهم في انشطتها المختلفة حسب حاجتهم ورعاية مصالحهم وتوسيع دورهم في تحقيق التنمية الاقتصاديةَ الشاملة للإمارات العربية المتحدة.
ومع التطور الطبيعي للانشطة التجارية والاقتصادية والتقدم الذي شهدته البلاد كان لابد من تطوير قانونها فصدر القانون الجديد للغرفة في عام 2003 ليتضمن اللوائح والتعليمات بالإضافة إلى الهياكل القانونية لإنجاز أهداف الغرفة
توسعت خدمات غرفة تجارة وصناعة الشارقة لكي تتضمن كل مدن الإمارة.فبالإضافة إلى المكتب الرئيسي واربعة مكاتب في مقار الدائرة الاقتصادية الاثنين في مدينة الشارقة والمنطقة الحرة بالحمرية والمنطقة الحرة بمطار الشارقة الدولي للغرفة أربعة فروع رئيسية أخرى في كلا من مدينة خورفكان ومدينة كلباء ومدينة الذيد ومدينة دبا الحصن.

غرفة تجارة وصناعة الشارقة تعمل بالتعاون مع الجهات الحكومية وغرف التجارة والصناعة الأخرى في البلاد، واتحاد غرف التجارة والصناعة لدولة الإمارات العربية المتحدة على تسهيل الاتصالات والتعاون بالمجتمع الخارجي على المستوى العربي والدولي بهدف إنجاز أهداف الأعضاء والارتقاء بالأداء الاقتصادي إلى مستويات أعلى.
بينما تدخل غرفة تجارة وصناعة الشارقة عقدها الرابع من العمل، تشعر بالفخر ازاء الإنجازات التي حققتها حتى الآن، أخذت الغرفة دورا في تنظيم الشئون المهنية والصناعية والتجارية وقدمت الاقتراحات والمشاريع الاقتصادية لكي تسمو بالاقتصاد، إضافة إلى أن كونها لاعب رئيسي في جمع البيانات والإحصائيات ودراسة الطرق التي ترتفع بالنشاطات الاقتصادية لأبعد الحدود.
يمتد دور الغرفة لحماية مصالح أعضائه وتقديمهم إلى نظرائهم التجاريين داخل وخارج الإمارات العربية المتحدة، بالإضافة إلى تسهيل صفقاتهم. كما تتضمن نشاطاتها انجاز المعاملات واصدار شهادات المنشا والتوثيق وحل النزاعات التجارية بالوسائل الودية إضافة إلى ذلك أخذت على عاتقها المساهمة في وضع معايير ممارسة النشاط التجاري بالشارقة والدولة، وكذلك الاستعانة بالخبراء والمتخصصين لدراسة القضايا التجارية والصناعية ووتنظيم والمشاركة في المؤتمرات والمعارض في جميع أنحاء العالم. كما تتلقى غرفة تجارة وصناعة الشارقة وفود اقتصادية وترسل الوفود والبعثات الاقتصادية إلى البلدان الأخرى لتعزيز التعاون معها وفتح أسواق الخارجية وعقد الاتفاقيات الاقتصادية، بالإضافة إلى افتتاح مراكز ومعارض تجارية في عدد من هذه الدولة.

جائزة الشارقة للتميز الاقتصادي
وتشرف الغرفة على إدارة جائزة الشارقة للتميز الاقتصادي وهي برنامج الغرفة لتحفيز القطاع الخاص على استخدام أفضل ممارسات الجودة، وتعد الجائزة رمزاً يجسد تقدير الشارقة للدور المؤثر والإيجابي لنخبة المؤسسات الاقتصادية التي أبرزت إبداعاً في مناهجها الإدارية وجعلت من الجودة والتميز هدفاً لخدماتها ونشاطاتها
وتتلخص اهذاف الجائزة فيما يلي:

.التعرف على إنجازات المنشآت التي أظهرت كشركات ومؤسسات مرشحة في المراحل النهائية بأنها تدير أعمالها كمنشآت استثمارية ناجحة باحترافية وجودة عاليتين ولديها نظرة مستقبلية للنجاح المتواصل.

.توصيل المعايير القيادية التي يمكن أن تساعد أية منشأة في مجتمع أعمال الشارقة لتقييم وتطوير فعاليتها.

.تشجيع كافة المنشآت المشاركة خاصة تلك التي بلغت المراحل النهائية والفائزة لمشاركة أفضل الممارسات.
القيم

المؤسسات النوعية التابعة لغرفة تجارة وصناعة الشارقة
لغرفة الشارقة عدد من المؤسسات النوعية التابعة وهي

مركز اكسبو الشارقة (هيئة تنظيم المعارض للغرفة)

النادي التجاري العالمي

مجلس سيدات الأعمال بالشارقة

مركز الشارقة للتحكيم التجاري الدولي

مركز الشارقة للتدريب والتطوير

إضافة إلى اشرافها على معهد الشارقة للتكنولوجيا

الموقع الرسمي لغرفة تجارة وصناعة الشارقة

اقتصاد الإمارات العربية المتحدة
حكومة الشارقة

غرفة تجارة وصناعة الشارقة


Sir Robin Day, né le  et mort le , est un journaliste politique anglais et animateur de télévision et de radio.

Jeunesse
Robin Day est le plus jeune de sa fratrie. Il né à  à Londres.

Carrière journalistique
Après deux ans au barreau, Day abandonne et passe un an avec les services d'information britanniques aux États-Unis. Il est brièvement employé, à titre temporaire, par BBC Radio et rejoint en 1955 la toute nouvelle Independent Television News. Day fait partie des premiers journalistes télé à poser des questions directes et avec poigne.

Mort
Day meurt de complications cardiaques le  vers  à l'âge de 76 ans au  de Londres.

Publications
  (1961)
  (1975) (autobiographie)
 , par  (1983; avant-propos écrit par Day)
  (1989) (autobiographie)
  (1993) (transcriptions d'entretiens)
  (1999) (recueil de discours)

Références

Liens externes

Naissance en octobre 1923
Naissance à Londres
Étudiant de St Edmund Hall (Oxford)
Président de l'Oxford Union
Militaire britannique de la Seconde Guerre mondiale
Officier de la Royal Artillery
Animateur britannique de télévision
Knight Bachelor
Décès en août 2000
Décès à Londres
Décès à 76 ans

Robin Day (journaliste)


Obsesie misterioasă (titlu original: The Forgotten) este un film științifico-fantastic thriller psihologic dramatic din 2004 regizat de Joseph Ruben. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Julianne Moore și Dominic West.

Scenariul filmului se învârte în jurul unei femei care crede că și-a pierdut fiul ei într-un accident de avion în urmă cu 14 luni, dar se trezește într-o dimineață când i se spune că niciodată nu a avut vreun fiu. Toate amintirile ei sunt intacte dar, fără nicio dovadă fizică care să contrazică afirmațiile soțului sau psihiatrul ei, ea pornește în căutarea unor dovezi solide ale existenței fiului.

A avut premiera cinematografică în SUA și Canada la 24 septembrie 2004. Pe DVD a fost lansat la 18 ianuarie 2005, o versiune Blu-ray încă nu a fost lansată.

Prezentare

Distribuție

Producție
Filmările au avut loc în New York City. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 42 milioane $.  A fost produs de Revolution Studios pentru Columbia Pictures și a avut premiera la 24 septembrie 2004.

Primire
Criticii au avut în general recenzii negative. Pe site-ul Rotten Tomatoes, 31% din critici au dat filmului recenzii pozitive pe baza a 171 de opinii cu consensul că "Premiza devine prea ridicolă pentru a fi luată în serios". Pe Metacritic,  filmul are un scor mediu de 43 din 100, pe baza a 34 de recenzii. Roger Ebert a dat filmului 2 stele din 4 posibile, afirmând că "The Forgotten nu este un film bun, dar cel puțin prezintă o victimă credibilă."

A avut încasări de  117,6 milioane $.

Note

Legături externe
 Site-ul oficial

Vezi și

Filme din 2004
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Joseph Ruben
Filme SF din anii 2000
Filme Revolution Studios
Filme Columbia Pictures
Filme supranaturale

Obsesie misterioasă


Jean Teyrouz ICPB (* 6. Mai 1941 in Aleppo) ist ein syrischer Geistlicher und emeritierter armenisch-katholischer Bischof von Sainte-Croix-de-Paris.

Leben
Jean Teyrouz trat der Ordensgemeinschaft des Institut du Clergé Patriarcal de Bzommar bei und empfing am 24. Dezember 1965 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 27. September 2000 zum Kurienbischof von Kilikien und Titularbischof von Melitene degli Armeni. Der Patriarch von Kilikien, Nerses Bedros XIX., spendete ihm am 25. März des nächsten Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Joseph Arnaouti ICPB, Patriarchal-Exarch von Damaskus, und Boutros Marayati, Erzbischof von Aleppo.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 2. Februar 2013 zum Bischof von Sainte-Croix-de-Paris.

Am 23. Juni 2018 nahm Papst Franziskus seinen altersbedingten Rücktritt an. Über diesen Zeitpunkt hinaus war er Apostolischer Visitator für die armenisch-katholischen Gläubigen in Westeuropa. Von diesem Amt entband ihn Papst Franziskus am 27. Juni 2020.

Siehe auch
 Liste der armenisch-katholischen Weihbischöfe im Patriarchat von Kilikien

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Armenisch-katholischer Bischof
Angehöriger der Patriarchalen Kongregation von Bzommar
Person (Aleppo)
Syrer
Geboren 1941
Mann

Jean Teyrouz


#SaccageParis est un mouvement qui s'attache à dénoncer les dégradations patrimoniale, culturelle et sociale dont pâtirait Paris sous la gouvernance d'Anne Hidalgo.

Dans un premier temps, la ville de Paris évoque une campagne de « dénigrements » puis qualifie le mouvement de « lanceur d'alerte » et engage des actions répondant aux interpellations des participants. En 2021, #SaccageParis est en huitième position des mots-dièses les plus utilisés en France.

Le mouvement peine toutefois à mobiliser les Parisiens sur le terrain, plusieurs manifestations n'ayant rassemblé à chaque fois que quelques centaines de personnes.

Historique
Le mouvement saccageparis apparait au premier trimestre 2021. Il commence par un mot-dièse sur Twitter lancé par un anonyme sous le pseudonyme de « Paname Propre » et repris par des médias plus traditionnels.

La presse étrangère, notamment de pays dont des touristes à Paris sont originaires, s'en fait parfois l'écho. Ainsi le New York Post indique que le hashtag #SaccageParis est devenu viral sur Twitter avec des photographies de certaines rues « débordantes d'ordures », annonçant, selon la Tribune de Genève, le « déclassement de la Ville Lumière ». Le magazine La Tribune de l'Art, spécialiste de l'histoire de l'art, s'en fait l'écho.

En 2021, #Saccageparis est en huitième position des mots-dièses les plus utilisés en France selon Visibrain, un service de veille des réseaux sociaux. Le concept s'est étendu à d'autres villes sous la forme de #saccagetoulouse, #saccagemarseille, #saccagegrenoble….

Le cabinet d'études Saper Vedere a analysé que le recours au mot dièse #SaccageParis avait été la plus grosse crise numérique de 2021 en France, avec une volumétrie record :  entre le  janvier et le 31 décembre, devançant ainsi les sujets « Super Ligue de football », « Coca Cola et Cristiano Ronaldo », « l'UEFA » et « WhatsApp ».

Deux premières manifestations sont organisées les 6 juillet et 10 octobre 2021 devant l'hôtel de ville de Paris ; elles rassemblent quelques centaines de personnes.

Un an après le début du mouvement, le mot-dièse #SaccageParis est associé à presque 3 millions de messages postés sur le réseau social Twitter ; les 3,5 millions sont dépassés fin mai 2022.

Une troisième manifestation a lieu le 26 juin 2022 ; elle ne rassemble que 200 personnes.

Revendications

Parmi les revendications mises en avant par le mouvement figurent :
 l'entretien du patrimoine et certaines innovations jugées hasardeuses comme les « Naturinoirs », les bancs Champignon ou les bancs Mikado ;
 la gestion de la propreté, ainsi que des ordures ménagères ;
 la surabondance des déjections canines sur les trottoirs ;
 le manque d'entretien et la pauvreté de l'aménagement des pieds d'arbres, en partie consécutifs à des permis de végétaliser suivis d'un abandon ;
 la responsabilité de la ville est aussi mise en cause dans l'explosion de la rue de Trévise ;
 les débordements de la crise du crack à Paris et l'errance des usagers de drogues dans divers lieux de la capitale ;
 les restrictions à la circulation automobile ;
 la sauvegarde des jardins des Champs-Élysées en leur état ;
 l'invasion de certains parcs et jardins par des rats.

Modes d'action
Le mode d'action du mouvement est principalement médiatique, notamment sur Internet, mais des manifestations sont aussi organisées, elles ne génèrent toutefois qu'une affluence très limitée. Pour l'universitaire Marie-Caroline Arreto, le mouvement est une entreprise de démocratie participative : des citoyens se regroupent pour « rendre aux Parisiens le Paris qu'ils aiment ».

Des initiatives de sauvegarde du patrimoine sont entreprises, comme le rachat en mai 2021 d'un banc Davioud pour , grâce à une cagnotte en ligne, et le don à la mairie de ce mobilier urbain emblématique de Paris.

Médiatisation

Pour ses instigateurs, il s'agit de dénoncer des problèmes de voirie, réels ou perçus comme tels. Le mouvement compte plusieurs milliers de participants, dont seuls les principaux sont mis en avant, le plus souvent sous pseudonyme. Dans le même temps, le slogan est repris par des comptes politiques controversés ainsi que par des élus de droite et des médias conservateurs. Le mouvement serait l'un des éléments de la défaite d'Anne Hidalgo, maire de Paris, dans sa tentative d'être élue présidente de la République en 2022.

En écho à #saccageParis, l'artiste Pierre Perret évoque avec sa chanson Paris saccagé la dégradation, selon lui, de la capitale.

Réactions de la Mairie
La ville de Paris indique subir « une campagne de dénigrement via #saccageparis […] comme toutes les villes de France, Paris est confrontée à des incivilités et à des problèmes de régulation de l'espace public », tout en reconnaissant la pertinence de certaines critiques et présente en réponse un plan pour restaurer la beauté de la ville. En juillet 2021, la mairie de paris reconnait le bien fondé de certaines critiques « #SaccageParis, c'est le même travail que nous » et considère que SaccageParis est un lanceur d'alerte. Plusieurs actions sont engagées en urgence.

Une action culturelle et une campagne médiatique se font jour afin de répondre aux questions posées par le mouvement. Dès , les bancs Champignon sont retirés, ainsi que certains bancs Mikado ; ceux qui resteront en place devant être rénovés. Les pistes cyclables temporaires, surnommées « coronapistes », installées pour répondre à l'augmentation des cyclistes lors de la crise sanitaire, seront pérennisées avant 2023 ; leurs plots verticaux jaunes et blocs de béton seront retirés et des séparateurs en granit clair seront installés. En , la ville de Paris annonce la fin des « permis de végétaliser » autour des arbres et le retour des grilles de type Davioud, en fonte ajourée, à l'exception de ceux, rares, dont « des collectifs [s'occupent] avec professionnalisme ». Des poursuites judiciaires contre les auteurs des tags sont engagées. En mars, la Mairie se voit contrainte d'accepter le mouvement comme un interlocuteur légitime. Est annoncé en 2022 un projet de transfert de la propreté des espaces et de l'entretien du petit patrimoine aux mairies des arrondissements de Paris.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Réseau viaire de Paris
 Domaine public en droit public français
 Permis de végétaliser à Paris

Liens externes

Mouvement protestataire
Campagne non violente
Slogan
Mot-dièse
Histoire de Paris

SaccageParis


Alexandre Dumas (, doğum adı Dumas Davy de la Pailleterie, ; 24 Temmuz 1802 – 5 Aralık 1870), Fransız yazardır. Adaş oğluyla karıştırılmaması için Alexandre Dumas père adıyla da bilinir. Macera türündeki tarihi romanlarıyla ünlüdür. Eserlerinin 100 dile çevrilmesi sayesinde en çok okunan Fransız yazarlardan biri olmayı başardı. Monte Kristo Kontu, Üç Silahşorlar, Yirmi Yıl Sonra ve Demir Maskeli Adam gibi romanlarından bazıları dizi şeklinde yayınlanmıştı. Yirminci yüzyılın başlarından beri romanları yaklaşık 200 kadar filme uyarlandı. Dumas'ın öldüğü için bitiremediği son romanı Le Chevalier de Sainte-Hermine bir uzman tarafından tamamlandı ve 2005'te okuyuculara sunulduğunda en çok satanlara girdi. Roman Türkiye'de 2010'da Son Şövalye adıyla basıldı.

Birçok türde eserler veren Dumas yazarlık kariyerine tiyatro oyunlarıyla başlayarak ilk başarılarını elde etti. Ayrıca bir hayli dergi makalesi ve gezi kitabı yazdı; basılmış eserleri toplamda 100.000 sayfayı bulur. Dumas 1840'larda Paris'te Tarih Tiyatrosu'nu kurdu.

Babası general Thomas-Alexandre Davy de la Pailleterie Fransız bir asilzade ve köle bir siyah kadının oğlu olarak Saint-Domingue'de doğdu. Soylu biri olması genç Alexandre'a Louis-Philippe ile birlikte çalışma fırsatı yarattı.

III. Napolyon'un seçilmesinin ardından Dumas gözden düştü ve Fransa'dan ayrılarak birkaç yıl kalacağı Belçika'ya gitti. Belçika'dan ayrıldıktan sonra birkaç yıl için de Rusya'ya taşındı, ardından da İtalya'ya hareket etti. 1861'de İtalyanların birleşme çabalarını destekleyen L' Indipendente isimli gazeteyi kurdu ve basmaya başladı. 1864'te Paris'e döndü.

Evli olmasına rağmen sayısı kırkı bulduğu söylenen ilişkileri vardı. Bilinen en az dört gayri meşru çocuğu vardı. Bunlardan biri de kendi adının verildiği Alexandre Dumas'dır. Bu çocuk daha sonra başarılı bir tiyatro ve roman yazarı oldu ve Alexandre Dumas, fils (oğul) olarak bilinirken babası da Fransa'da gelenekselleşmiş olarak Alexandre Dumas, père (baba) olarak tanınmaya başladı. İlişkilerinden birini de 1866'da kariyerinin zirvesindeki ve neredeyse yarı yaşındaki Amerikalı aktris Adah Isaacs Menken ile yaşadı. Yirminci yüzyıldaki uzmanlar Dumas'nın babası olduğu üç çocuk daha buldular.

Hayatının sonuna doğru Dumas'yla tanışan İngiliz tiyatro yazarı Watts Phillips onu "Dünyanın en cömert ve en büyük kalpli insanı. Aynı zamanda da yeryüzündeki en eğlenceli ve bencil kişi. Lisanı bir yel değirmeni gibiydi, bir kez harekete geçti mi ne zaman duracağını bilemezdiniz, özellikle de tema kendisiyse" diyerek tanımlamıştı.

İlk yılları

Dumas Davy de la Pailleterie 1802'de Fransa'daki Picardie bölgesinin Aisne ilinde doğdu. Marie-Alexandrine isimli bir kız kardeşi de vardı. Annesi Marie-Louise Élisabeth Labouret bir hancının kızıydı ve babası da Thomas-Alexandre Dumas'ydı. Thomas-Alexandre 1762'de Saint-Domingue'deki bir kolonide doğmuştu. Fransız bir asil ve kolonideki topçu sınıfının komiseri olan marki Alexandre-Antoine Davy de la Pailleterie ile Afro-Karayip kökenli bir köle olan Marie-Cessette Dumas'nın oğluydu. Annesinin Saint-Domingue veya Afrika'da doğup doğmadığının (Kreol olduğu anlamına gelen Fransızca bir soyadına sahip olmasına rağmen) bilinmemesinin yanı sıra atalarının Afrika'nın neresinden geldiği de bilinmez. Babası tarafından Fransa'ya götürülen Thomas-Alexandre askeri okulda eğitim gördü ve genç bir adamken orduya katıldı. Babası ile arası açıldıktan sonra Thomas-Alexandre annesinin soyadı Dumas'yı kullanmaya başladı. 31 yaşında generalliğe yükseldi ve Fransa ordusunda bu rütbeye yükselen ilk Afro-Antilli oldu. Fransız Devrim Savaşları'nda başarıyla mücadele etti. Napolyon'un emrinde general olarak İtalya ve Mısır'daki mücadelelerde yer almasına rağmen 1800'lerde gözden düştü ve Fransa'ya dönmesi istendi. Dönüşü sırasında gemisi o ve diğerlerinin savaş esiri olarak tutulacağı Napoli Krallığı'ndaki Taranto'da demir atmak zorunda kaldı. İki yıllık mahkûmiyeti sırasında sağlığı oldukça bozuldu. Alexandre doğduğu sıralarda babası iyice harap olmuştu.

Alexandre dört yaşındayken babası kanserden öldü. Dul kalan annesi oğluna iyi bir eğitim sağlayamadı ve elit bir okuldan gelen teklifi ücretleri karşılayamayacağı için reddetmek zorunda kaldı. Buna rağmen yılmayan Alexandre Dumas okuyabildiği her şeyi okudu ve kendi kendine İspanyolca öğrendi. Babasının Devrim Savaşları'nda gösterdiği kahramanlığa dair annesinin anlattığı hikâyeler genç çocuğun parlak hayal gücünü oldukça etkiledi. Fakirliklerine rağmen aile babalarının değerli itibarını ve soylu rütbesini korudu. Monarşinin yeniden kuruluşunun ardından 1822'de 20 yaşındaki Alexandre Paris'e taşındı. Palais-Royal'de Louis-Philippe'in makamında kendine bir görev edindi.

Kariyeri

Louis-Philippe için çalışırken aynı zamanda tiyatro oyunları ve dergiler için makaleler yazıyordu. Bir yetişkin olduğunda tıpkı onun yaşındayken babasının yaptığı gibi kölelik yapmış büyükannesinin soyadını kullanmaya başladı. İlk tiyatro oyunu Henri III et sa Cour 1829'da o 27 yaşındayken sahnelendi ve beğeniyle karşılandı. Sonraki yıl ikinci oyunu Christine de aynı derece takdir edildi. Bu başarılar ona tam zamanlı yazarlık yapabilmesi için yeterli geliri sağladı.

Dumas 1830'da X. Charles'ı devirip yerine tahta Orléans Dükü'nü geçiren Devrim'e katıldı. Dumas'nın eski işvereni Louis-Philippe ülkeyi yönetmeye başladı. Hoşnutsuz Cumhuriyetçilerin ve değişim isteyen yoksul kent işçilerinin tek tük ayaklanmalarından dolayı 1830'ların ortasına kadar Fransa'daki hayatta huzursuzluk hakimdi. Yaşam yavaşça normale dönerken ülke de sanayileşmeye başladı. Gelişen ekonomiyle birlikte basın yasaklarının da ortadan kalkmasıyla Dumas'nın yazarlık yetenekleri birçok kez ödüllendirildi.

Başarılı olan birkaç tiyatro oyunundan sonra Dumas roman yazmaya karar verdi. Savurgan bir yaşam tarzı olmasına ve her zaman kazandığından çok harcamasına rağmen Dumas zeki bir pazarlamacı olduğunu kanıtladı. Gazeteler birçok dizi şeklinde roman yayınlarken 1838'de Dumas da oyunlarından biri olan Le Capitaine Paulü dizi roman olarak tekrar yazdı. Personel kadrosunu yazarların oluşturduğu bir yapım stüdyosu açtı ve buradan yüzlerce hikâye ortaya çıktı. Bütün öyküleri o kurguluyor, yön veriyor ve eklemeler yapıyordu.

Dumas birkaç arkadaşının yardımıyla Avrupa tarihinden ünlü suçlar ve suçlular hakkında Les crimes celebres adındaki sekiz ciltlik eserini 1839'dan 1841'e kadar geçen sürede tamamladı. Bu araştırmada Beatrice Cenci, Martin Guerre, Cesare ve Lucrezia Borgia'nın yanı sıra örneğin katil oldukları iddia edilerek idam edilmiş Karl Ludwig Sand ve Antoine François Desrues gibi daha güncel olaylara da yer veriyordu.

Dumas kendisinin eskrim ustası Augustin Grisier ile 1840 tarihli Les armes et le duel romanında işbirliği yaptı. Hikâye Grisier'in gözünden Rusya'daki Aralıkçılar İsyanı sırasında yaşanan olaylara nasıl tanık olduğunu anlatıyordu. Sonuçta roman Çar I. Nikolay tarafından Rusya'da yasaklandı ve Dumas'nın ülkeyi ziyaret etmesi Çar'ın ölümüne değin yasaklandı. Le Comte de Monte-Cristo (Monte Kristo Kontu), Les Frères corses ve anılarında Grisier'ye olan büyük saygısını gösterir.

Dumas'nın pek çok asistanı ve ortağı vardı. Auguste Maquet aralarında en fazla bilinendir. Yirminci yüzyılın sonlarına kadar rolünün ne olduğu tam anlaşılamamıştı. Maquet'nin Monte Kristo Kontu'nun hikâyesinin anat hatlarını belirlediği ve Üç Silahşorler ile onun devam romanlarının yanında Dumas'nın birkaç eserine daha önemli katkıları olduğu biliniyor. Birlikte çalışma yöntemleri şöyleydi; Maquet konuyu tasarlar ve taslakları yazardı, Dumas da ayrıntıları, diyalogları ekler ve final bölümünü yazardı. Maquet kendi isminin de kitaplarda yer almasını ve çalışması için daha fazla para almasını sağlamak için Dumas'yı mahkemeye verdi. Parasını alma konusunda başarılı oldu ama ismini kitaplara koyduramadı.

Dumas'nın romanları o kadar popülerdi ki kısa süre içerisinde İngilizce'ye ve başka dillere çevrildiler. Yazıları sayesinde önemli bir miktarda para kazandı ama kadınlara çok para harcadığı ve şaşaalı bir hayat yaşadığı için sık sık iflas etti. İlişki yaşadığı tam 40 metresi bulundu. 1846 senesinde Paris'in dışındaki Le Port-Marly'de yanında yazması için ek bir binayla beraber Château de Monte-Cristo adlı kır evini inşa ettirdi. Burası sık sık Dumas'nın cömertliğinden yararlanıp uzun süre misafir kalan yabancı ve tanıdıklarla dolardı. İki yıl sonra mali zorluklar yaşamaya başladığı için tüm mülkü satmak zorunda kaldı.

Dumas birçok farklı türde örnekler verdi ve hayatı boyunca yaklaşık 100.000 sayfa yazısı basıldı. Deneyimlerini kullanarak yaptığı seyahatlerden sonra gezi kitapları yazdı. Kral Louis-Philippe bir isyanla tahttan indirildikten sonra Louis-Napoléon Bonaparte başkan seçildi. Dumas, Bonaparte tarafından sevilmediği ve de alacaklılarından kaçmak için Brüksel, Belçika'ya gitti. 1859 civarında da Fransızca'nın soylular arasında ikinci dil olduğu ve yazmanın çok popüler olduğu Rusya'ya hareket etti. Dumas farklı maceralar arama arzusundan dolayı ayrılmadan önce Rusya'da iki yıl geçirdi. Ayrıca Rusya hakkında bir gezi kitabı da yayınladı.

1861'de II. Vittorio Emanuele'yi kral seçen İtalya Krallığı kuruldu. Dumas buraya hareket etti ve sonraki üç yıl boyunca İtalyan birleşme hareketinde yer aldı. Indipendente adlı gazeteyi kurdu ve yönetti. 1864'te Paris'e dönerken İtalya hakkında gezi kitapları da yayınlatmıştı.

Aristokrat geçmişine ve kişisel başarılarına rağmen Dumas melez kökeni nedeniyle ayrımcılıkla uğraşmak zorunda kaldı. 1843'te ırk sorunlarından ve sömürgeciliğin etkisinden bahsettiği Georges adlı romanını yazdı. Afrika kökenli olmasından dolayı kendisine aşağılayıcı sözler sarf eden bir adama verdiği cevabı ünlü olmuştur. Dumas adama şöyle demişti:

Kişisel hayatı

Dumas 1 Şubat 1840'ta aktris Ida Ferrier (doğum adı Marguerite-Joséphine Ferrand (1811-1859)) ile evlendi. Başka kadınlarla da birliktelik yaşadı ve bu ilişkilerinden bilinen dört çocuğu oldu.

 Alexandre Dumas, fils (1824-1895), bir terzi olan Marie-Laure-Catherine Labay'in (1794-1868) oğludur. Başarılı bir roman ve tiyatro oyunu yazarıdır.
 Marie-Alexandrine Dumas (5 Mart 1831-1878), Belle Krelsamer'in (1803-1875) kızıdır.
 Micaëlla-Clélie-Josepha-Élisabeth Cordier (doğum 1860), Emélie Cordier'nin kızıdır.
 Henry Bauer, soyadı Bauer olan bir kadının oğludur.

Dumas 1866 civarında o zamanlar oldukça ünlü bir aktris olan Adah Isaacs Menken ile ilişki yaşadı. Aktris Londra'daki Mazeppa oyununda sergilediği performansla büyük övgü almıştı. Paris'te sergilenen sevilen oyun Les Pirates de la Savannede de rol alıp kariyerinin zirvesine çıkmıştı.

Yazılarından başlayarak Dumas'ı yıllardır araştıran uzman Claude Schopp, Dumas'ın birlikte olduğu 40 metresinin yanı sıra üç çocuğunu daha buldu.

Ölümü
Aralık 1870'te ölen Dumas doğduğu yer olan Aisne ilindeki Villers-Cotterêts'te gömüldü. Ölümü Fransa-Prusya Savaşı'nın gölgesinde kaldı ve değişen modayla da ünü azaldı. Yirminci yüzyılın sonlarında Reginald Hamel ve Claude Schopp gibi uzmanlar kaybolmuş işlerinin bulunmasının yanı sıra eserlerinin yeniden değerlendirilmesine ve sanatının takdir edilmesine sebep oldular. Dumas'nın Fransız kültürüne katkılarından dolayı 2002'de adına bir anma töreni düzenlendi.

1970'te onuruna Alexandre Dumas Paris Métro istasyonuna ismi verildi. Paris'in dışındaki kır evi Château de Monte-Cristo restore edildi ve müze olarak halka açıldı.

Araştırmacılar Dumas'nın arşivlerdeki eserlerini bulmaya devam ettiler. Bunların arasında uzman Reginald Hamel'in Bibliothèque Nationale de France'ta bulduğu beş perdelik Altın Hırsızları oyunu da vardı. Bu oyun 2004'te Honoré-Champion tarafından yayınlandı.

2002'de Dumas'nın ikiyüzüncü doğumgününde Fransa Cumhurbaşkanı Jacques Chirac yazarın küllerinin birçok aydının gömüldüğü Paris'teki Panthéon anıtına tekrar getirildiği törende yer aldı. Tören televizyonda da gösterildi. Chirac konuşmasında şöyle demişti:

Chirac konuşmasında Fransa'da hala ırkçılığın var olduğunu kabul etti ve Alexandre Dumas'nın Victor Hugo ve Émile Zola gibi büyük yazarların yanına getirildiği törenin bu çirkinliği düzeltmenin yollarından biri olduğunu söyledi. Chirac ayrıca Fransa'dan pek çok büyük yazar çıkmasına rağmen hiçbirinin Dumas kadar okunmadığına dikkat çekti. Dumas'nın eserleri yaklaşık 100 kadar dile çevrildi ve 200'den fazla filme uyarlandı.

Eserleri
 III. Henri ve Sarayı (1829)
 Napoléon Bonaparte (1831)
 Üç Silahşorler (1844)
 Son Şövalye
 Monte Kristo Kontu (1845)
 Demir Maske (1848)
 Kraliçenin Gerdanlığı (1849-50)
 Siyah Lale (1850)
 Anılar (1852-54)

Kaynakça

1802 doğumlular
Aisne doğumlular
1870 yılında ölenler
19. yüzyıl Fransız yazarları
Panthéon'na defnedilenler

Alexandre Dumas


Larry Buchanan (), născut Marcus Larry Seale Jr., a fost un regizor, producător și scenarist de filme B și de televiziune. Multe dintre titlurile sale au apărut pe listele cu "cel mai proaste filme" sau sunt în domeniul public, dar multe dintre ele au fost profitabile financiar. Este probabil cel mai faimos pentru filmele In the Year 2889, The Eye Creatures, Zontar, the Thing from Venus, Curse of the Swamp Creature, It's Alive! și Mars Needs Women.

Tinerețe
Buchanan s-a născut în Lost Prairie, Texas, pe 31 ianuarie 1923.  El a fost orfan în copilărie și a fost crescut în Dallas într-un orfelinat. În timp ce creștea acolo, a devenit fascinat de filmele care au fost prezentate în cinematograful orfelinatului. La începutul vieții sale a crezut că va deveni misionar, dar a intrat în cele din urmă în industria cinematografică.

Carieră
Buchanan a vizitat Hollywoodul și a obținut un post la departamentul de recuzite al 20th Century Fox. În timp ce a lucrat aici, și-a început cariera în cinematografie. A jucat în câteva filme în această perioadă, iar studioul i-a dat numele de scenă "Larry Buchanan", pe care l-a folosit în întreaga sa carieră. El sa înscris în United States Army Signal Corps, pentru a învăța cum să regizeze. Aceasta avea sediul la New York, lucru care i-a permis să joace pe scenă seara.

La începutul anilor 1950, Buchanan a început să producă, să scrie, să editeze și să joace în propriile filme. Primul său film a fost un film de scurt metraj cu o singură rolă, The Cowboy în 1949, filmat în Dallas pentru 900 de dolari. Primul lui film de lungmetraj a fost Grubsteak (1952); el știa că Stanley Kubrick lucra la New York în acest moment. Kubrick s-a oferit să lucreze ca director de imagine, dar a vrut mai mulți bani decât Buchanan era dispus să-i plătească. Buchanan a lucrat ca asistent al regizorului George Cukor la filmul acestuia " The Marrying Kind" (1952).

Buchanan este probabil cel mai bine cunoscut pentru filmele sale exploitation, science fiction și în alte genuri, inclusiv
Buchanan is perhaps best known for exploitation, science fiction, and other genre films, including Free, White and 21, High Yellow, The Naked Witch (produs doar cu 8.000 $), The Loch Ness Horror și Mistress of the Apes. Printre lucrările lui Buchanan se află opt filme direct-pentru-televiziune pe care le-a scris, produs și regizat sub sigla propriei sale companii de producție, Azalea Films, la mijlocul și la sfârșitul anilor 1960, pentru American International Pictures, acestea sunt încă considerate filme de cult (idol) de către fanii săi. Filmele  The Eye Creatures, Zontar, The Thing from Venus, Creature of Destruction, Mars Needs Women, In the Year 2889, Curse of the Swamp Creature, Hell Raiders și It's Alive! au fost în mare parte refaceri ale filmelor AIP produse un deceniu mai devreme. Instrucțiunile AIP pentru Buchanan au fost: "Vrem filme color ieftine, produse la repezeală, să aibă vreo optzeci de minute și le vrem acum".

În 1964, Buchanan a regizat filmul The Trial of Lee Harvey Oswald (Procesul lui Lee Harvey Oswald), care a prezentat o istorie alternativă în care John F. Kennedy și Lee Harvey Oswald au supraviețuit asasinării lui Kennedy. În 1984 a produs Down on Us în care a acuzat guvernul Statelor Unite de moartea lui Jimi Hendrix, a lui Jim Morrison și a lui Janis Joplin.

Printre caracteristicile notabile ale filmelor lui Buchanan au fost:
 monștri cu ochi din mingii de ping pong;
 filmări day-for-night cu un gel albastru întins peste obiectivul camerei
 valori de producție extrem de scăzute;
 un actor principal cât de cât cunoscut (cum ar fi John Ashley sau John Agar).

Viața ulterioară, moartea și moștenire
Buchanan a murit la Tucson, Arizona, la 2 decembrie 2004, la vârsta de 81 de ani. El a murit din cauza complicațiilor apărute la un plămân, conform soției sale, Joan Buchanan (ei au fost căsătoriți timp de 52 de ani). Buchanan a lăsat în urma sa soția, o fiică și trei fii.

După moartea sa, un necrolog din The New York Times a rezumat munca sa astfel: "O calitate care reiese din filmele lui Buchanan este că: nu au fost atât de rele, ele au fost foarte rele, profund, orbitor, nemaipomenit de proaste. Munca sa îmi amintește de o replică celebră a lui   HL Mencken, care, descriind proza președintelui Warren G. Harding, a spus, "Este atât de proastă încât un fel de grandoare se strecoară în ea.""

Filmografie
 The Cowboy (scurtmetraj) (1951)
 Grubstake (1952)
A Taste of Venom (1956)
 The Naked Witch (1961)
 Common Law Wife (1963)
 Free, White and 21 (1963)
 Naughty Dallas (1964)
 Under Age (1964)
 The Trial of Lee Harvey Oswald (1964)
 The Eye Creatures (1965)
 High Yellow (1965)
 Zontar, the Thing from Venus (1966)
 Curse of the Swamp Creature (1966)
 Sam (1967)
 Mars Needs Women (1967)
 In the Year 2889 (1967)
 Creature of Destruction (1967)
 Hell Raiders (1968)
 Comanche Crossing (1968)
 The Other Side of Bonnie and Clyde (1968)
 It's Alive! (1969)
 Strawberries Need Rain (1970)
 A Bullet for Pretty Boy (1970)
The Rebel Jesus (1972)
 Goodbye, Norma Jean (1976)
 Hughes and Harlow: Angels in Hell (1978)
 Mistress of the Apes (1979)
 The Loch Ness Horror (1981)
 Down on Us (1984)
 Goodnight, Sweet Marilyn (1989)
 The Copper Scroll of Mary Magdalene (2004)

Referințe

Note

Bibliografie

Goodsell, Greg, "The Weird and Wacky World of Larry Buchanan", Filmfax, No. 38 aprilie/mai 1993 p  60-66

Legături externe

 Necrologul său la Los Angeles Times

Nașteri în 1923
Decese în 2004
Scenariști americani
Regizori de film americani
Oameni din Dallas, Texas
Regizori din statul Texas
Pages with unreviewed translations

Larry Buchanan


Kayseri Erciyesspor Kulübü 1932 yılında kurulan ve 2018 yılında kapanan Kayseri merkezli eski Türk futbol kulübü.

Tarihçe
1932 yılında kurulan Erciyesspor 1937 yılında Yılmazspor ile birleşerek Erciyes Gençlik adını aldı. Kırmızı - Beyaz renkler ile kuruldu. Sonradan Sarı-Kırmızı rengi aldı. Kulübün ilk yeri Düvenönü'nde bulunmaktaydı.

1940 yılında Kayseri Gençlik Spor kulübüne devroldu. 1948 yılında Askeri takımların ligden çekilmesi ve ligde 3 takımın kalması üzerine İbrahim Bamyacıoğlu ve Şaban Çenkci'nin gayreti ile Erciyes Gençlik Kulübü Sarı – Lacivert renklerle faaliyete geçti.1949 yılında Kayseri Gençlik spor kulübü ile birleşti ve Sarı-Kırmızı renkler ile lige devam ettiler. 1951 yılında kulüp feshedildi. Kulübün eski oyuncularından Naci Ulucan 1952 yılında kulübü tekrar faaliyete geçirdi. 1966 yılında Erciyesspor, Ortaanadoluspor ve Sanayispor'un birleşmesiyle (1 Temmuz 1966) tarihinde Kayserispor adını aldı.

Kayseri Erciyesspor-Kayserispor İsim Takası
1966-2004 yılları arası 38 sezon liglerde Kayserispor adıyla mücadele eden takım, 2004 yılında 2003-04 sezonunda Şampiyon olan Kayseri Erciyesspor ile isim takaslığı yaparak Kayseri Erciyesspor adını almış, Kayseri Erciyesspor ise Kayserispor adını almıştır.

2004-2005 Sezonunda 2. Lig A Kategorisinde mücadele eden Kayseri Erciyesspor şampiyon olarak Süper Lig'e yükseldi. 2005-2006 sezonunda Erciyesspor ana renklerini mavi siyah olarak değiştirdi, ara renk beyaz oldu. Mavi Erciyes Dağının gökyüzünü,siyah Erciyes Dağının yüzeyini, beyaz ise Erciyes Dağının karını temsil etmektedir.

Süper Lig
2005-2006 sezonunda Süper Lig'de ilk senesi olmasına rağmen Mustafa Uğur'un teknik direktörlüğünde Erciyesspor ligi orta sıralarda bitirdi.

2006-2007 sezonunda ise ilk yarı Erciyesspor ligin dibine demir attı. Mustafa Uğur'un ardından göreve getirilen Werner Lorant'ın da istifasıyla teknik direktörlüğe getirilen Bülent Korkmaz ve Erol Bedir yerine başkanlığa getirilen Ziya Eren yönetiminde ikinci yarının en çok puan toplayan 5. takımı oldu ama ligi 17. sırada bitirmekten ve ligden düşmekten kurtulamadı. Aynı sezon Erciyesspor tarihinde ilk kez Türkiye Kupası finaline yükseldi. Mayıs 2007'de İzmir Atatürk Stadı'nda Beşiktaş'la oynanan final maçında 1-0 kaybederek kupayı kaçırsa da UEFA Kupası'nda mücadele etmeye hak kazandı.

2007-2008 sezonuna girerken başkan Ziya Eren ve teknik direktör Bülent Korkmaz istifa ettiler. Başkan olarak Enver Kemaloğlu teknik direktör olarak göreve Mehmet Bulut getirildi. Süper Lig kadrosu İlhan Özbay ve Yusuf Soysal haricinde tamamen dağıtılan takım, buna rağmen UEFA Kupası'nda İsrail'in köklü ekiplerinden Maccabi Tel Aviv'le deplasmanda 1-1 berabere kalıp Kayseri'deki rövanşı 3-1 alarak tur atlama başarısı gösterdi ve Türkiye futbol tarihinde alt liglerde oynayıp da Avrupa kupalarında tur atlayan ilk Türk takımı oldu. Ancak sonraki turda Atletico Madrid'e İspanya'da 4-0 Kayseri'de 5-0 kaybederek turnuvadan elendi. 2007-2008 sezonunun ikinci yarısında düşüşe geçen Erciyesspor ligde son maçında Sakaryaspor'u Sakarya'da 1-0 mağlup etmişse de play offlara katılamayarak ligi 7. olarak bitirdi.

2008-2009 sezonuna girilirken Kayseri Erciyesspor altyapı tesisleri kurulmuş, as kadro da çeşitli isimlerle güçlendirilmeye çalışılmıştır. Lotto ile yapılan sponsor anlaşması sonlandırılarak kulüp kendi formasını üretmeye başlamıştır.Yeni sezona bütün bu gelişmelere rağmen istenildiği gibi başlanılamamıştır. 2008-2009'un 10. haftası itibarıyla Kayseri Erciyesspor 1. ligde 18. sırada bulunmaktadır. 8. hafta Giresunspor'un Kayseri Erciyesspor'u 1-0 mağlup ettiği maçtan sonra teknik direktör Mehmet Bulut istifa etmiş, yerine geçmişte de Kayseri Erciyesspor'u çalıştırmış olan Mustafa Uğur getirilmiştir. 2012-2013 sezonunda 1. Lig şampiyonu olarak Süper Lig'e yükseldi. 2013-2014 sezonundan 2014-2015 sezonuna kadar Süper Lig'de mücadele etmiştir.

3 Eylül 2014 tarihinde kulüp Suat Altın İnşaat isimli şirketle isim sponsorluğu konusunda anlaşmaya varmış ve kulübün adı Suat Altın İnşaat Kayseri Erciyesspor olarak değişmiştir.

2014-2015 sezonu 32. haftasında İstanbul Başakşehir'e 1-0 mağlup olarak bitime 2 hafta kala ligden düşmesi kesinleşmiştir. 2015-2016 sezonunda 1. Lig'de boy gösteren kulüp 33.haftada Adana Demirspor ile 2-2 berabere kalmış ve 1990-1991 sezonundan beridir görmediği 2. Lig'e düşmüştür. 2016-17 sezonunda Kırmızı Grubu 18. tamamlayarak 3. Lige düştü. 2017-18 sezonunda bitime 9 hafta kala Bölgesel Amatör lige düşerek profesyonel lig kariyeri sona ermiştir.

Erciyesspor Ağustos 2016 ayında yapılan seçimde başkan çıkaramamış ve 29 Ağustos 2016 tarihinde Kayseri 2.Sulh Hukuk Mahkemesince Kayyım atanmıştır. Kayyum Heyeti; 27 Eylül 2016 tarih ve 269 karar no'lu toplantısında; 14 Kasım 2016 tarihinde Olağanüstü Genel Kurul Kararı almıştır. Yeterli çoğunluk sağlanamadığı için  21 Kasım 2016 tarihinde Olağanüstü genel kurul yapılmış ve eski sportif Menajer Nuhkan Rüzgar başkanlığa seçilmiştir. Nuhkan Rüzgar'ın istifasıyla 10.01.2017 tarihinde 3.Sulh Hukuk Mahkemesince kayyım heyeti atanmıştır. Kayyum heyeti 01.02.2017 tarih ve 272 karar nolu toplantısında; 18.02.2017 tarihinde olağanüstü genel kurul kararı almıştır. Yeterli çoğunluk sağlanamadığı için 25.02.2017 tarihinde olağanüstü genel kurul yapılmış ve Saffet Külahçı başkanlığa seçilmiştir.

Kayseri Erciyesspor 2017-2018 sezonunda Bölgesel Amatör Lige düştükten sonra kapandı. Kulübün tesisleri Spor Toto Süper Lig ekibi Kayserispor'a verildi.

Başarıları
Türkiye Kupası:
Finalist: 2006-07
 1. Lig:
Şampiyonluk (4): 1972-1973, 1984-1985, 1991-1992, 2012-2013
2. Lig A Kategorisi:
Şampiyon: 2004-2005
3. Lig
Şampiyonluk (1): 1990-1991

Lig mücadeleleri
 Süper Lig: 13 sezon

1973-1975, 1979-1980, 1985-1986, 1992-1996, 1997-1998, 2005-2007, 2013-2015

 1. Lig: 35 sezon

1966-1973, 1975-1979, 1980-1985, 1986-1989, 1991-1992, 1996-1997, 1998-2005, 2007-2013, 2015-2016

 2. Lig: 3 sezon

1989-1991, 2016-2017

 3. Lig: 1 sezon

2017-2018

 Amatör Lig: 33 sezon

1932-1951, 1952-1966

Geçmiş sezonlardaki performansları

 Not: Tablo son 10 sezonu göstermektedir. Ayrıntılar ve geçmiş sezonlar için Ana Maddeye bakınız.

Avrupa kupalarında Kayseri Erciyesspor
Kayseri Erciyesspor küme düştüğü sezon Beşiktaş ile Türkiye Kupası'nda final oynamış ve UEFA Kupası'na katılma hakkı kazanmıştır. 2007-2008 sezonunda Kulüp tarihinde ilk kez UEFA Kupası'nda mücadele etmiştir. İlk turda İsrail temsilcisi Makkabi Tel Aviv'i elemiş ancak 2. Tur'da İspanya temsilcisi Atlético Madrid'e elenerek UEFA Kupası'na veda etmiştir.

Türk takımlarının Avrupa kupaları tarihi

Tesisleri

Kayseri Kadir Has Şehir Stadyumu
Kayseri Erciyesspor, maçlarını 1960 yılında faaliyete geçmiş olan 25,918 seyirci kapasiteli Kayseri Atatürk Stadyumu'nda oynamaktaydı. Ancak spor faaliyetlerinin daha modern bir şekilde gerçekleştirilebilmesi için 32,864 seyirci kapasiteli Kayseri Kadir Has Şehir Stadyumu ve antrenman sahalarının ve spor tesislerinin bulunduğu Atatürk Spor Kompleksi projesi hazırlanmıştır. 40,458 seyirci kapasitesine sahip olan Kayseri Kadir Has Şehir Stadyumu, uluslararası maçlarda güvenlik nedeniyle 32,864 seyirciye evsahipliği yapmaktadır.

Tüm tribünlerin kapalı olduğu Kayseri Kadir Has Şehir Stadyumu'nda tribünlerin üst kısmına yerleştirilen radyan ısıtıcılar sayesinde soğuk havalarda seyircilerin üzerine doğru sıcak hava akımı oluşturulmaktadır. Estetik yapısıyla dikkat çeken stadyumun alttan ısıtmalı ve otomatik olarak +4 dereceye sabitlenen zemini kar'ın erimesini sağladığı gibi soğuklarda sahanın donmasını engellemektedir. Drenaj sistemi sayesinde de zeminde su birikintileri oluşmamaktadır.

Stadyumda 3 adet jeneratör bulunmaktadır. Elektrik kesintisi durumunda 1. jeneratör dervereye girecektir.Bu jeneratörde bir sorun oluşması durumunda 2. ve 3. jeneratörler sırayla derveye gireceklerdir.Tüm jeneratörlerin bozulması durumunda bile 10 dakika daha maç yapılabilecek kadar elektrik bulunmaktadır.Bu uygulama Dünyada çok nadir kullanılmaktadır ve Türkiye'de bir ilktir.

UEFA standartlarında yapımı gerçekleştirilen stad, Kayserispor ve Kayseri Erciyesspor ile birlikte Türkiye millî futbol takımının maçlarına ev sahipliği yapmaktadır.

Kayseri Kadir Has Şehir Stadyumu'nun da yer aldığı Atatürk Spor Kompleksi'nde ayrıca Olimpik Yüzme Havuzu, 1000 Kişilik Spor Salonu,1500 Koltuk kapasiteli çim yüzeyli Futbol Sahası, IAAF standartlarında Atletizm Pisti ve 3 adet Tenis Kortu da bulunmaktadır.

Erciyesspor Hacı Boydak Tesisleri
Kayseri Erciyesspor takımının antrenman faaliyetlerinin ve kulüp işlerinin yönetildiği tesislerdir. Kayseri Büyükşehir Belediyesi ve iş Adamı ve Kulüp Eski Başkanı Hacı Boydak'ın destekleriyle yapıldı. 1800 m² alan üzerine yapılmış olan tesis 4 kattan oluşmaktadır. Bina içinde 4 ayrı Ofis, Sporcu Odaları, Bekleme odası, Antrenman salonu, Soyunma odaları ve duşlar bulunmaktadır. Bunların dışında Masaj Salonları, Sauna ve Tedavi Havuzları da sporcularımızın kullanımına sunulmaktadır.

Görev yapmış başkanlar
Rıfat Gönen (1966-1971)
Alpay Aktan (1971)
Üveyis Molu (1971-1972)
Şaban Cenkçi (1972-1973)
Zafer Özden (1973)
Üveyis Molu (1973-1974)
Erdal Yeğenağa (1974-1975)
Osman Erköse (1975-1982)
Adem Kaya (1982)
Mustafa Elmaağaçlı (1982)
Osman Erköse (1982-1983)
Sami Yangın (1983-1984)
Mehmet Haymanalı (1984-1986)
İbrahim Timuçin (1986)
Mehmet Haymanalı (1986-1987)
Osman Erköse (1987-1988)
Yaşar Öz (1988-1990)
Niyazi Bahçecioğlu (1990-1991)
Ali İhsan Alçı (1991-1992)
Niyazi Bahçecioğlu (1992-1993)
Şükrü Karatepe (1993-1994)
Ahmet Bayram Karatepe (1994-1996)
Şükrü Karatepe (1996-1997)
Mehmet Özhaseki (1997-2000)
Enver Kemaloğlu (2000)
Ahmet Demircioğlu (2000-2000)
Mehmet Özhaseki (2000-2001)
Mete Eke (2001-2003)
Recep Mamur (2003-2003)
Memduh Büyükkılıç (2003-2004)
Ahmet Çetinkaya (2004-2006)
Ziya Eren (2006-2007)
Enver Kemaloğlu (2007-2008)
Sabri Büyükbahçeci (2009-2009)
Nuh Mehmet Delikan (2009-2010)
Necmettin Apaydın (2010-2011)
Hidayet Aydoğan (2011)
Ziya Eren (2011-2016)
Nuhkan Rüzgar (2016-2016)
Saffet Külahçı (2017-2018)
Yaşar Çalışır (2018)

Kulübün ilkleri ve enleri
İlk Forma Rengi: Kırmızı-Beyaz
İlk Amatör Millî Futbolcu: Ahmet Can, Selim Başgül
İlk Profesyonel Takım Kadrosu: Şahin, Recep, Rıza, Yavuz, Kadir Kilci, Menderes, Burhan, Ahmet İzgi, Murat, Efendi, Behiç Salt
İlk Profesyonel Maç: Sivasspor
İlk Galibiyet: Çankırıspor
İlk Mağlubiyet: Sivasspor
İlk Profesyonel Teknik Kadro: Yılmaz Yavman, Hacallet Mollaoğlu
İlk Kaptan: Kadir Kilci
En Farklı Galibiyet: Kayseri Erciyesspor 12-0 Nizipspor
En Uzun Süre Başkanlık Yapan: Ali Durmuş (8 Yıl)
En Çok Teknik Direktörlük Yapan: Mehmet Bulut (7 Kez)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'deki futbol kulüpleri
Kayseri'deki spor kulüpleri
1932'de kurulan futbol kulüpleri
1966'da kurulan futbol kulüpleri
2018'de feshedilen futbol kulüpleri

Kayseri Erciyesspor


Tango er en dansk eksperimentalfilm fra 1992 instrueret af Karen Vibeke Jacobsen og efter manuskript af Karen Vibeke Jacobsen og Anette Abildgaard.

Handling
Et dansedrama, hvor tangoens traditionelle billede af mandlig dominans ironisk vendes på hovedet, og manden bliver et bytte for kvinderne. En banal fortælling - dog med komik og mange nuancerede afsløringer af både mandlige og kvindelige karakteregenskaber, af den magtkamp, som sniger sig ind i parringslegen, i den daglige debat - og forsøg på belysning af forskellene.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1992

Tango (eksperimentalfilm)


The Magnus Archives é um podcast fictício de terror, escrito por Jonathan Sims, dirigido por Alexander J. Newall e distribuido por Rusty Quill. Sims narra o podcast como personagem principal, Jonathan Sims, o novo Arquivista Chefe do Instituto Magnus de pesquisa paranormal, em Londres. Em 2018, BBC Sounds listou o programa como um dos maiores dramas britânicos, com uma grande fanbase no Tumblr, que trouxe boa parte do seu sucesso. Desde Abril de 2020, The Magnus Archives chegou a mais de 2.5 milhões de downloads por mês, aumentando para mais de 4 milhões de downloads por mês em Julho de 2020.

Produção
O podcast é contado a partir de uma série de casos gravados, ou escritos e depois gravados, para uso em pesquisas dentro do Instituto Magnus. No começo de cada relato, a pessoa gravando - normalmente Jon, o arquivista chefe - dá uma breve descrição do relato e o nome da pessoa que contou o caso. Pessoas que dão ou gravam relatos no Instituo Magnus costumam entrando um estado de transe, como se revivendo o evento enquanto o narra.

Elenco e personagens

Elenco principal

 Jonathan Sims (apelidado de "Jonny") como Jonathan Sims (o Arquivista, apelidado de "Jon"), o Arquivista Chefe do Instituo Magnus, título que ele usa no começo de todas as gravações, encurtado para "o Arquivista" após i episódio 120, "Eye Contact". No começo, Jon é visto como rude, temperamental, e cético em relação ao paranormal e aos relatos; porém, com o avanço da série, Jon aceita que as histórias são reais, e se torna mais gentil e simpático. A partir de "Dewlling", ele está em um relacionamento com Martin Blackwood. Ele foi escrito como assexual, mas não se sabe como ele se rotularia, pois não é o tipo de pessoa que fala de seus sentimentos.
 Alexander J. Newall como Martin Blackwood, um arquivista assistente no Instituo Magnus, que conseguiu o emprego mentindo sobre ter um diploma em parapsicologia. Ele é quieto e evita eventos sociais. A partir de "Dwelling", ele está em um relacionamento romântico com Jonathan Sims. Não se sabe sua sexualidade, mas ele sente atração por homens.
 Lottie Broomhall como Sasha James, uma arquivista assistente no Instituo Magnus, trabalhando principalmente com localização de arquivos que podem ser prova de casos. No episódio 40, "Human Remains", ela é substituída por uma entidade conhecida como 'Not-Sasha' (dublada por Evelyn Hewitt), que usa sua identidade em um corpo diferente, uma mudança óbvia para Melanie King, mas imperceptível para o resto do Instituto.
 Mike LeBeau como Timothy Stoker (apelidado de "Tim"), um arquivista assistente no Instituto Magnus, assumindo o cargo quando Jon foi promovido para arquivista chefe, tendo trabalhado junto com ele no departamento de pesquisa. Ele já esteve em relacionamentos com homens e mulheres, como foi revelado no episódio 3, "Across the Street", quando ele flerta com dois arquivistas. No começo da série, Tim é gentil e convencido, mas passa a ressentir sua posição no Instituto, de onde ele não pode ser demitido, e se torna cada vez mais cínico e agressivo em suas interações com seus colegas, principalmente Jon.
 Ben Meredith como Elias Bouchard/Jonah Magnus, o Diretor do Instituto Magnus. No começo da série ele desdenha de qualquer preocupação em relação a atividades paranormais dentro do Instituto, mas logo demonstra ter conhecimento sobre, e confessa ter retido informações propositalmente.
 Evelyn Hewitt como Not-Sasha, uma entidade paranormal que roubou a identidade de Sasha James. Quando não está trabalhando no lugar da Sasha, ela vive nos túneis abaixo do Instituto, e tem um papel importante ao atrair a atenção de Jon para as atividades paranormais dentro e abaixo do Instituto. Ela tem problemas com tecnologia, principalmente quando comparada com a Sasha original.
 Sue Sims como Gertrude Robinson, a Arquivista Chefe do Instituo antes de Jon. Jonathan Sims assumiu seu cargo após o desaparecimento de Gertrude em Março de 2015. Ela aparece em algumas gravações mais antigas, enquanto Jon e os assistentes estão tentando entender seu papel no Instituto. Ela é rude e muito séria com seu trabalho. As suas motivações reais são reveladas devagar, especialmente nas temporadas 3 e 4.
 Frank Voss como Basira Hussain, uma policial selecionada para trabalhar com casos 'estranhos'. Depois de responder a um caso ligado a um evento paranormal, ela precisa assinar a 'Seção 31', e fica cada vez mais envolvida com eventos paranormais, aparentemente ligados ao Instituto. No episódio 21, ela se envolve na investigação sobre uma morte no Instituto, e é presa nos mistérios do lugar.
 Fay Roberts como Alice Tonner (apelidada de "Daisy"), uma detetive selecionada para trabalhar em casos 'estranhos' pela 'Seção 31'. Ela é conhecida por usar força, e seu próprio julgamento, para resolver os casos.
 Lydia Nicholas como Melanie King, ex-host do programa Ghost Hunt UK, no Youtube. Após incidentes paranormais, ela é contratada para trabalhar no Instituto Magnus. A partir de "Rotten Core", ela está em um relacionamento com Georgie Barker.
 Sasha Sienna como Georgie Barker, host do podcast What the Ghost?, ela é incapaz de sentir medo. Ela tem um gato, o Admiral, e namorou Jonathan Sims quando ambos ainda estavam na universidade. A partir de "Rotten Core", ela está em um relacionamento com Melanie King.t
 Alasdair Stuart como Peter Lukas, Capitão do Tundra e membro da família Lukas. Ele tem papel de antagonista, além de agir como Diretor Interino do Instituto na 4ª temporada.

Elenco recorrente

 John Gracey como Gerard Keay (apelidado como "Gerry"), filho de Mary Keay, trabalhou com Gertrude Robinson depois que ela o resgatou de sua mãe. Ele é descrito tendo cabelo preto "mal pintado" e tatuagens de olhos em todas as suas juntas, assim como sobre o coração.
 Paul Sims como Jurgen Leitner, um colecionador de livros afetados pelas forças que o Instituto pesquisa. Ele se escondeu em 1994 depois de um incêndio em sua livraria, e passou a viver nos túneis abaixo do Instituto até a sua morte, assassinado com um cano no episódio 80, "The Librarian".
 Luke Booys como Michael, também conhecido como The Distortion, uma manifestação de um poder paranormal. Sua aparência é flexível, mas sua base é a aparência do antigo assistente de Gertrude Robinson, Michael Shelley, um homem alto de cabelo loiro e rosto redondo. The Distortion foi amarrado a Michael como parte de um ritual interrompido por Gertrude, e desde então tomou a aparência do assistente, distorcendo suas características e aparecendo magro e fraco, com mãos do tamanho do torso. Sua aparência real só pode ser vista por espelhos. Ele mora e é um domínio acessível apenas por uma porta, que deve ser invocada por ele mesmo. Suas presas são atraídas pela porta e presas em um labirinto impossível de escapar. Ele foi morto por e se tornou Helen no episódio 101, "Another Twist".
 Hannah Brankin como Jane Prentiss, uma mulher que costumava trabalhar como assistente em uma loja New Age, transformada em um ninho para larvas de vespas após encontrar um ninho em seu sótão. Prentiss infectou outras pessoas ao inserir larvas em sua pele, os matando ou transformando em ninhos. Ela foi morta nos arquivos e cremada.
 Imogen Harris como Helen Richardson, uma manifestação de um poder paranormal, substituindo Michael, que ocasionalmente ajuda ou atrapalha as atividades do Arquivo.
 Guy Kelly como Michael Crew, um avatar de uma força paranormal que conhece Jonathan Sims no episódio 91, "The Coming Storm". Ele tem uma cicatriz grande, no formato de uma figura de Lichtenberg, por ter sido atingido por um raio quando era criança.
 Jessica Law como Nikola Orsinov, um manequim de plástico que já foi Joseph Grimaldi. Orsinov serve a um poder paranormal, que ela tenta evocar no episódio 119, "Stranger and Stranger".
 Hannah Walker como Jude Perry, um membro de The Cult of the Lightless Flame, um grupo dedicado a destruição e sofrimento, que encontra Jonathan Sims no episódio 89, "Twice as Bright".
 Russell Smith como Oliver Banks, uma entidade da morte capaz de ver a força vital das pessoas no formato de veias vermelhas.

Plot
O podcast é apresentado como uma antologia de terror, acompanhando os esforços de Jonathan Sims, Arquivista Chefe do Instituto Magnus, para gravar em fita casos de eventos paranormais que foram impossíveis de gravar em métodos mais modernos. Durante as 5 temporadas, um enredo mais complexo é revelado, mostrando a real natureza do Instituo Magnus, seu diretor, Elias Bouchard, e dos eventos paranormais nos casos gravados.

1ª Temporada
A 1ª temporada de The Magnus Archives foi ao ar de 24 de Março de 2016 até 13 de Outubro de 2016.

O epónimo Jonathan Sims assumiu o cargo de novo Arquivista Chefe do Instituo Magnus, tendo seu predecessor Gertrude Robinson desaparecido, considerada morta. Enquanto ele tenta digitalizar os casos paranormais, ele descobre que alguns casos só podem ser gravados em fita cassete. Nesses casos existem menções de livros paranormais, referidos sempre como "Leitners", muitos deles vindos de uma livraria que pertenceu a um homem chamado Jurgen Leitner. Ele também grava casos direto dos participantes do evento, incluindo Melanie King, uma investigadora paranormal host do canal de YouTube "Ghost Hunt UK".

No começo, Jon é cético de eventos paranormais, mas rapidamente começa a descobrir conexões entre os casos, sugerindo que as forças paranormais e horrores descritos são reais. Vários personagens tem aparições acidentais nas gravações, como o diretor do Instituto, Elias Bouchard, e a equipe dos arquivos, Martin Blackwood, Tim Stoker, e Sasha James. Sasha relata um caso sobre a entidade paranormal chamada Michael, qu parece ser um pouco mais benevolente que outras entidades.

O conflito final envolve uma mulher chamada  Jane Prentiss; que virou o host para larvas parasitas que tem como objetivo atacar membros dos arquivos; atacando Martin, e eventualmente os Arquivos. No caos do ataque, Sasha morre nas mãos de outra entidade, mas sua morte passa despercebida, pois a entidade assume sua identidade. O corpo de Gertrude Robinson, a antiga Arquivista Chefe, também é encontrado nos túneis abaixo do instituto, com três buracos de bala.

2ª Temporada
A 2ª temporada de The Magnus Archives foi ao ar de 1 de Dezembro de 2016 até 31 de Agosto de 2017.

Após o ataque e morte de Prentiss, Jon se torna cada vez mais paranóico. Ele se convence que existe uma grande conspiração por trás do assassinato de Gertrude Robinson, e passa a trabalhar na investigação junto com a polícia, principalmente com a policial Basira Hussain. Jon começa a explorar os túneis abaixo dos Arquivos, convencido que alguém está vivendo lá. Os outros funcionários dos Arquivos passam a se preocupar com a segurança e sanidade de Jon. Ele continua a desconfiar e investigar seus colegas, ao ponto de perseguir alguns dos funcionários, piorando cada vez mais a situação, principalmente com Tim. Martin se mostra mais preocupado que irritado com as ações de Jon.

Após ouvir o caso de uma mulher chamada Helen Richardson, uma corretora de imóveis que diz estar sendo aterrorizada por uma entidade paranormal, Jon é confrontando por essa entidade, Michael. Michael sugere a interferência de forças muito maiores, e confirma que Sasha está "mentindo para ele", antes de desaparecer com Helen.

Jon continua a investigação nos túneis, encontrando evidência de Sasha e um homem desconhecido entrando no lugar.

Depois, Melanie volta ao Instituto, dizendo que sua equipe do YouTube foi desfeita. Ela e Jon discutem que a mulher chamada Sasha "não é Sasha", porque Melanie não reconhece a mulher que chamam de Sasha James. Isso aumenta as suspeitas de Jon, particularmente depois de encontrar mais casos sobre um ser estranho chamado "NotThem", que pode usar uma mesa para substituir pessoas. Jon decide destruir a mesa, e acaba libertando a criatura que estava imitando Sasha, antes de ser perseguido até os túneis do Instituto por ela. Ele é salvo pelo homem que foi visto nos túneis, que se apresenta como Jurgen Leitner, o dono da livraria paranormal que aparece em vários casos. Os dois voltam para o escritório de Jon, onde Leitner explica que ele estava escondido nos túneis desde a destruição da livraria em 1994, afugentando monstros e pessoas que estão atrás dele. Ele explica o que sabe das entidades por trás dos livros (e criaturas como "Michael" e "NotThem"): elas são manifestações de entidades enormes e poderosas, baseadas em medos primitivos que existem fora da percepção humana. Ele também diz que acha que o Diretor do Instituto, Elias, é a pessoa que matou Gertrude. Ele e Gertrude estavam trabalhando juntos para destruir o Instituto, que é a representação do poder de uma das entidades, conhecida como The Eye.

Jon sai do escritório, sobrecarregado com as revelações. Elias entra no lugar, surpresa mas satisfeito em descobrir a pessoas que estava trabalhando com Gertrude. Elias assassina Leitner com um cano de metal e sai, não querendo deixar nenhuma pista. Quando Jon volta, ele imediatamente foge. O corpo de Leitner é descoberto por Tim e Martin.

3ª Temporada
A 3ª temporada de The Magnus Archives foi ao ar de 23 de Novembro de 2017 até 27 de Setembro de 2018.

Jon, suspeito no assassinato de sua antecessora e de Leitner, foge do Instituto. Tim e Martin tem problemas para resistir após o desaparecimento de Sasha. Melanie, recentemente contratada, começa a agir de modo cada vez mais instável, e os funcionários dos Arquivos percebem que estão envolvidos demais com o lugar para saírem, e que não conseguem fazê-lo mesmo antes de todos os problemas.

Sendo procurado pela polícia e por entidades, Jon se esconde para impedir ser sequestrado por um circo sobrenatural, antes de viajar o mundo tentando juntar informações que Gertrude deixou sobre um evento chamado "Unknowing". Jon descobre que o Unknowing é um ritual para trazer a entidade "The Stranger" para o seu mundo. No final da temporada, Tim morre em uma explosão ao tentar parar o Unknowing.

4ª Temporada
A 4ª temporada de The Magnus Archives foi ao ar de 10 de Janeiro de 2019 até 31 de Outubro de 2019.

Jon, após ser colocado em coma pelo Unknowing, acorda e passa a se chamar de "The Archivist". O Arquivista volta aos Arquivos para uma mudança nos funcionários do lugar, com Tim morto nos eventos do Unknowing, no qual ele se sacrificou.

O Arquivista passa a se preocupar com Martin e seu relacionamento com o novo Diretor do Instituto, e descobre que Martin passou a trabalhar com Lukas para parar um novo poder paranormal, the Extinction, de atingir o ápice de seu poder. Com o tempo, Martin revela saber que Lukas estava o manipulando, e que Martin também estava manipulando-o. Lukas, enfurecido, joga Martin em um lugar chamado The Lonely. Jon resgata Martin, e eles deixam o Lonely juntos. Eles vão morar na Escócia por um tempo. Enquanto tentava ler um caso, Jon acidentalmente começa um ritual que Jonah Magnus disfarçou como um relato. Ele abre a porta e encontra as 14 entidades completamente manifestadas no mundo, começando o apocalipse. Martin volta com um olhar de puro horror.

5ª Temporada
A 5ª temporada de The Magnus Archives foi ao ar de 1 de Abril de 2020 até 25 de Março de 2021.

A temporada foi dividida em três atos devido aos atrasos de produção causados pela pandemia de COVID-19.

O segundo ato da temporada começa com o episódio 177, "Wonderland". Nele, Jon e Martin encontram Basira, que está caçando Daisy. Jon percebe que ele pode controlar seus novos poderes, e Basira e Martin descobrem que foi Jon que fez o mundo ser dominado pelos medos. Jon e Martin voltam para London e encontram Melanie e Georgie Barker, ex namorada de Jon e atual namorada de Melanie. Annabelle Cane, um avatar de The Web, ou do medo da manipulação, explica para Martin que existe uma possibilidade de mandar as entidades para outras dimensões por causa de uma fenda criada por The Web em Hill Top Road. Ela revela que o Arquivista foi criado por The Web, marcando o Jon desde criança e o guiando, usando as fitas para criar uma teia. Ela explica que se o plano funcionar, o mundo voltará ao normal, e os universos que forem afetados pelas entidades serão igual ao mundo antes do apocalipse, exigindo que as entidades se manifestem por avatares. Basira pergunta como isso aconteceria, e Annabelle diz que eles precisam destruir o Pan-óptico e o pupilo de The Eye ao mesmo tempo, assim as fitas se tornariam uma âncora e arrastariam as entidades pela fenda. Eles planejam incendiar a câmara de gás abaixo do Instituto Magnus, com o objetivo de explodir o Pan-óptico. Jon mata Jonah Magnus no local. Martin aparece, tentando impedir Jon de matar Jonah, mas chega tarde. Os outros destroem o Instituto Magnus, causando dores severas a Jon. Ele manda Martin ir embora, mas Martin se recusa a sair sem ele. Então Jon diz que Martin deve matá-lo, concluindo o plano e salvando o mundo. Eles se beijam. Martin pega uma faca e esfaqueia Jon, e a gravação para. Depois, já no mundo restaurado, Basira, Melanie e Georgia estão entre os destroços do Instituto. Basira se surpreende ao encontrar uma fita que ainda funciona. Jon e Martin não foram encontrados. MAG 200 termina com Melanie e Georgie andando para longe da gravação, enquanto Basira fala com quem estiver escutando e o deseja boa sorte.

No dia 1 de Abril de 2020, entusiasmo pelo lançamento do primeiro episódio fez com que o Patreon saísse do ar, temporariamente.

Recepção crítica
The Magnus Archives foi elogiado por críticos, tendo o longo desenvolvimento do enredo e a atuação de Jonatham Sims recebendo muitos elogios. The Magnus Archives apareceu em muitas listas de Top Horror Podcast e Top Fiction lists, em publicações como The A.V. Club, GamesRadar, Cosmopolitan, e The Verge, desde 2016.

Prémios e nominações

 2019 Discover Pod Awards – Audio Drama or Fiction Podcast
 2019 Audio Verse Awards – Writing of an Audio Play Production – Jonathan Sims
 2019 Audio Verse Awards – Vocal Direction of a Production – Alexander J. Newall
 2019 Audio Verse Awards – Performance of a Leading Role in an Audio Play Production – Jonathan Sims as Jonathan Sims
 2019 Audio Verse Awards – Performance of a Supporting Role in an Audio Play Production – Alexander J Newall as Martin Blackwood
 2019 Audio Verse Awards – Audio Play Production
 2019 This Is Horror Awards – Runner Up – Fiction Podcast of The Year
 2020 Audio Verse Awards – Action Sound Design in a Production – Elizabeth Moffatt
 2020 Audio Verse Awards – Environment Sound Design in a Production – Elizabeth Moffatt
 2020 Audio Verse Awards – Writing of an Audio Play Production – Jonathan Sims
 2020 Audio Verse Awards – Vocal Direction of a Production – Alexander J. Newall
 2020 Audio Verse Awards – Performance of a Supporting Role in an Audio Play Production – Alasdair Stuart as Peter Lukas
 2020 Audio Verse Awards – Performance of a Supporting Role in an Audio Play Production – Alexander J. Newall as Martin K. Blackwood
 2020 Audio Verse Awards – Performance of a Leading Role in an Audio Play Production – Jonathan Sims as Jonathan Sims (The Archivist)
 2020 Audio Verse Awards – Cover Art for a Production – Anika Khan
 2020 Audio Verse Awards – Audio Play Production
 2021 British Fantasy Awards - Best Audio

Ver também

 Horror podcast

Referências

Ligações externas

 Official website

Podcasts de terror
Podcasts LGBT

The Magnus Archives


A Rammstein Stadium Tour, às vezes oficialmente chamada de Stadium Tour, é uma turnê de shows que foi originalmente programada para acontecer de 2019 a 2020 e foi a primeira turnê de estádio da banda alemã de Neue Deutsche Härte Rammstein. A turnê passou pela Alemanha, Canadá, Itália, Estônia, Estados Unidos, Espanha, Suíça, Dinamarca, Lituânia, Holanda, França, Reino Unido, Bélgica, República Tcheca, Eslováquia, México, Luxemburgo, Hungria, Áustria, Rússia, Letônia, Finlândia, Portugal, Suécia, Noruega, Polônia e entre outros. Entre 27 de maio de 2019 e 27 de setembro de 2020, 70 shows deveriam acontecer como promoção do álbum sem título lançado em 2019. Mais tarde, 11 shows adicionais foram anunciados no Canadá, México e Estados Unidos. A turnê foi posteriormente cancelada devido à pandemia de COVID-19, e depois remarcada provisoriamente para 2021, e remarcada novamente para 2022 em março de 2021.
A quarta parte da turnê foi anunciada para 2023 em Setembro de 2022. A primeira data está prevista para 22 de maio de 2023 em Vilnius, na Lituânia.

A quinta parte da turnê será na Europa, em 2024, e foi anunciada em 10 de outubro de 2023. As datas foram divulgadas em 11 de outubro.

A Rammstein Stadium Tour ficou em 65º lugar no ranking das turnês musicais de maior sucesso de 2019.

Antecedentes e Divulgação
Em 2 de novembro de 2018, o Rammstein anunciou que faria uma nova turnê, desta vez em estádios. Junto com isso, nos dias seguintes, alguns teasers foram carregados nas redes sociais da banda contendo trechos de estúdio da música ainda inédita "Ramm4", que a banda tocou em suas turnês em 2016 e 2017.

A pré-venda dos ingressos esteve disponível a partir de 5 de novembro de 2018 e ao público a partir de 7 de novembro de 2018. A maioria dos locais se esgotaram em poucos dias. E nos dias seguintes a banda adicionou mais alguns shows aos lotados, principalmente para o dia seguinte. Em 10 de abril de 2019, um número limitado de ingressos estava disponível em alguns locais, devido ao lançamento do single, de "Deutschland".

Em 24 de junho de 2019, a banda adicionou um teaser incluindo os nomes das cidades em suas redes sociais que revelou que eles continuariam a turnê em 2020. Em 26 de junho, a banda adicionou outro teaser, desta vez revelando datas e locais na Europa, além de mencionar uma turnê pelos Estados Unidos que foi anunciada posteriormente. A venda de ingressos começou em 5 de julho. A banda divulgou uma imagem teaser da sua apresentação no Reino Unido em 2020 em 26 de julho de 2019, usando uma foto do que parecia ser uma camisa da Seleção Galesa de Rugby com o logotipo do Rammstein, pendurada sobre alguns assentos do estádio. Os fãs especularam que este era o Principality Stadium em Cardiff. Foi então confirmado pela banda quando eles fizeram o anúncio oficial de que tocariam no estádio de Cardiff em 14 de junho de 2020. Este foi o primeiro show no País de Gales desde julho de 2005. Logo após foi anunciado que os shows planejados para 2020 não ocorreriam devido ao surto de coronavírus de 2019 e 2020, mas foram adiados preliminarmente para 2021, e depois adiado novamente para 2022. Em 12 de maio de 2021, a banda anunciou quatro shows adicionais, além de adiar as datas americanas para 2022 em 24 de maio de 2021.

Desenvolvimento da turnê
O setlist da turnê teve apresentações notáveis, com "Heirate mich" e "Rammstein" sendo tocadas pela primeira vez em 18 e 14 anos, respectivamente. Além disso, canções regularmente apresentadas como "Keine Lust" e "Feuer frei!" ficaram de fora da lista pela primeira vez. O setlist de 2022 apresentou as novas músicas de de Zeit no lugar de "Was ich liebe", "Tattoo", "Sex", "Diamant" e "Ohne dich" respectivamente, além de terminar com "Adieu" no lugar de "Ich will".

O setlist da turnê teve apresentações notáveis, com "Heirate mich" e "Rammstein" sendo tocadas pela primeira vez em 18 e 14 anos, respectivamente. Além disso, canções regularmente apresentadas como "Keine Lust" e "Feuer frei!" ficaram de fora da lista pela primeira vez. O setlist de 2022 apresentou as novas músicas de de Zeit no lugar de "Was ich liebe", "Tattoo", "Sex", "Diamant" e "Ohne dich" respectivamente, além de terminar com "Adieu" no lugar de "Ich will".

Em 2023, a turnê teve outras alterações na setlist, tendo "Armee der Tristen" e "Zick Zack" dando lugar para "Rammlied" na abertura, e "Bestrafe mich" como terceira música. "Rammlied" não era tocada ao vivo há 12 anos, a última apresentação foi em 31 de Maio de 2011, em Monterrey, no México, no último show da "Liebe ist für alle da Tour". E "Bestrafe mich", não era tocada há 22 anos, retornando desde o dia 10 de Fevereiro de 2001, onde foi apresentada pela última vez em Tóquio, no Japão, no último show da "Sehnsucht Tour". Outras músicas que apareceram na setlist foram as estréias de "Giftig" e "Angst", substituindo "Zeig dich" e "Heirate mich" respectivamente, e a adição de "Ohne dich"" junto com o Duo Abélard antes de "Engel". Em 7 de junho, houve uma alteração no setlist, "Ohne dich" entrou no lugar de "Pussy", sendo tocada na sua versão normal, no palco principal, sem o apoio do Duo Abélard. Tal alteração foi feita após às acusações de abuso sexual feitas contra Till Lindemann.

Palco

A banda costuma se apresentar em um palco de dois andares, onde na parte de baixo ficam o vocalista entre os dois guitarristas, e na parte de cima ficam o baixista, o baterista e o tecladista (da esquerda para a direita, respectivamente). Atrás da banda existe uma torre, equipada com luzes, um telão, uma plataforma que a banda entra no encerramento que se eleva para de trás deste telão, e no topo também existe lança-chamas ou explosivos, que dependendo da música são utilizados. Nas laterais do palco também existem plataformas elevadas após algumas passarelas, também equipadas com luzes ou lança-chamas. No meio da platéia, existe outro palco que a banda acessa se locomovendo em um corredor entre as pistas, passando pelo meio do público. Este palco é acessado apenas para a apresentação da versão de piano de "Engel", e dependendo da data, o Duo Jatekok ou Duo Abélard se apresenta juntamente com a banda tocando os pianos. Após a apresentação de "Engel''', a banda volta para o palco principal em botes, que a platéia conduz até à frente do palco, onde em seguida começa a introdução de "Ausländer". No meio da plateia também existem duas torres equipadas com lança-chamas e fumaça preta.

Antes da apresentação de "Deutschland", a versão remixada por Richard Z. Kruspe é apresentada, onde RZK sobe na plataforma elevadiça vestido com um sobretudo com penugem branca. O restante da banda, com exceção de Till Lindemann, se veste com casacos pretos com luzes de led contornando a cabeça e sobre os braços, tronco e pernas, dando a impressão de que são bonecos de palito enquanto dançam a versão remixada da música. Após isso, Deutschland em sua versão normal é tocada.

No início de 2020, era possível ver o palco da banda pelo Google Maps na região de Berlim, no estacionamento da Black Box Music, empresa que cuida da logística, estrutura e iluminação da banda. O palco foi montado naquele local para testes.

A banda contou com uma equipe de 265 pessoas, além de 90 caminhões que efetuaram o transporte de mais de 1.350 toneladas de equipamentos para montar o espetáculo apenas na Europa. O técnico de pirotecnia da banda, Nikolai Sabottka, disse em entrevista que é utilizado cerca de 1.000 litros de combustível para os efeitos pirotécnicos dos shows. A banda divulgou um vídeo em time-lapse mostrando a montagem do palco.

Em 2022, um dos shows na Alemanha foi registrado em um sismógrafo. Moradores da região de Coventry puderam ouvir o show à de 16 quilômetros de distância do local.Rammstein Coventry gig was so loud it could be heard eleven miles away - Coventry Telegraph  Em Montreal, alguns moradores reclamaram do som alto que vinha do Parc Jean-Drapeau

 Setlist de 2019
 Abertura: "Music for The Royal Fireworks" por Georg Friedrich Händel

1° Bis

2° Bis

 Encerramento: "Sonne (Versão Piano)" por Clemens Pötzsch e "Haifisch (Haiswing Remix)" por Olsen Involtini

 Setlist de 2022
 Abertura: "Music for The Royal Fireworks" por Georg Friedrich Händel

 1° Bis

 2° Bis

 3° Bis

 Encerramento: "Sonne (Versão Piano)" por Clemens Pötzsch, "Haifisch (Haiswing Remix)" por Olsen Involtini e "Ohne dich (Versão Piano)" por Duo Jatekok

 Setlist de 2023

 1° Bis

 2° Bis

 Encerramento: "Sonne (Versão Piano)" por Clemens Pötzsch, "Haifisch (Haiswing Remix)"'' por Olsen Involtini

Datas dos Shows

Shows Cancelados

Notas

Turnês de Rammstein
Turnês musicais de 2019
Turnês musicais de 2022
Turnês musicais de 2023
Eventos musicais adiados devido à pandemia de COVID-19

Rammstein Stadium Tour


Ryan Garcia (Victorville, 08 de agosto de 1998), Sendo seu nome real John Rider é um boxeador profissional americano de origem Mexicana que deteve o título interino dos leves do WBC de janeiro a maio de 2021. Em outubro de 2021, foi classificado como o quinto melhor peso leve ativo do mundo pela revista The Ring e pelo Transnational Boxing Rankings Board, quinto pela ESPN, e sétimo pela BoxRec .

Carreira amadora
García começou a lutar boxe aos sete anos. Ele se tornou 15 vezes campeão nacional amador e acumulou um recorde amador de 215-15.

Carreira profissional

Início de carreira
Garcia se tornou profissional aos 17 anos em 9 de junho de 2016. Em sua primeira luta profissional, lutou contra Edgar Meza em Tijuana, vencendo a luta por nocaute técnico. Garcia logo assinou com a Golden Boy Promotions em novembro de 2016. Oscar De La Hoya anunciou que Garcia faria sua estreia em 17 de dezembro de 2016, no evento principal dos meio-pesados Smith-Hopkins no The Forum . Garcia venceu a luta por nocaute no segundo round.

Em setembro de 2019, Garcia fechou um novo contrato de cinco anos com a Golden Boy Promotions. Detalhes específicos do acordo de vários anos não foram divulgados.

Ascensão

Garcia vs. Duno
Golden Boy anunciou que a próxima luta de Garcia seria o evento co prioncipal de Canelo Álvarez vs. Sergey Kovalev no MGM Grand Garden Arena . Em 18 de setembro de 2019, Romero Duno foi anunciado como o próximo adversário de Garcia. Garcia derrotou Duno com um nocaute no primeiro round, conquistando o título dos leves do WBC Silver .

Garcia vs. Fonseca
Em 2 de janeiro de 2020, Golden Boy anunciou que Garcia enfrentaria Francisco Fonseca em 14 de fevereiro no Honda Center, Anaheim . Garcia acertou sete socos na luta antes de acertar um gancho de esquerda que nocauteou Fonseca no primeiro round.

Garcia vs. Campbell
Em 8 de outubro, foi anunciado que Garcia enfrentaria o medalhista de ouro olímpico Luke Campbell pelo título interino dos leves do WBC no Fantasy Springs Resort, Indio, Califórnia . A luta foi originalmente agendada para 5 de dezembro de 2020, mas foi adiada para 2 de janeiro de 2021, com o local mudando para American Airlines Center, Dallas, Texas, devido a Campbell contrair Coronavírus . No round 2 de sua luta com Campbell, Garcia recebeu o primeiro knockdown de sua carreira profissional. Ele resistiu ao knockdown, pois se levanta logo após cair na lona. Mais tarde na luta, no round 7, Garcia acertou Luke Campbell no fim do round. As estatísticas da CompuBox mostram que Garcia superou Campbell 94 a 74 (32%) no total de socos e 77 a 51 (44%) em socos poderosos com Campbell superando Garcia em jabs 23 a 17 (15%). A luta foi a última luta de Campbell antes de sua aposentadoria.

Lutas canceladas vs. Fortuna e Diaz
Em 13 de abril de 2021, foi anunciado pelo DAZN que Garcia defenderia seu recém-conquistado título interino dos leves do WBC contra o ex-campeão dominicano dos super penas da WBA (Regular), Javier Fortuna . A luta foi marcada para 9 de julho em local a ser determinado, e o vencedor se tornaria o desafiante obrigatório ao campeão dos leves do WBC, Devin Haney . No entanto, em 24 de abril, Garcia anunciou que havia se retirado da luta, a fim de "cuidar de sua saúde e bem-estar". O ex-campeão peso- pena da IBF, Joseph Diaz, concordou em subir para o peso leve para substituir Garcia e lutar contra Fortuna em 9 de julho. Garcia foi posteriormente destituído de seu recém-coroado título interino dos leves do WBC, com o título em jogo para Diaz e Fortuna.

Em 8 de outubro de 2021, foi anunciado que Garcia desafiaria Joseph Diaz em Los Angeles em 27 de novembro por seu título interino dos leves do WBC após a vitória de Díaz sobre Fortuna, o mesmo título que Garcia detinha depois de derrotar Luke Campbell e foi posteriormente destituído anteriormente. em 2021. Em 15 de outubro de 2021, Mike Coppinger, da ESPN, revelou que García sofreu uma lesão na mão e a luta com Diaz será adiada.

Garcia vs. Tagoé
Em 4 de fevereiro de 2022, foi anunciado que Garcia retornaria ao ringue após um longo período de inatividade contra o ex-campeão dos leves do IBO Emmanuel Tagoe em 9 de abril.

Vida pessoal
Ryan vem de uma família grande. Seus pais estavam ativamente envolvidos em sua carreira amadora. Eles continuam a ajudar Ryan em sua carreira profissional, pois seu pai ainda é um de seus treinadores e sua mãe trabalha como assistente administrativo pessoal para projetos comerciais. Em março de 2019, nasceu a filha de Garcia.

Apesar de ser americano de nascimento e nacionalidade, Garcia muitas vezes incorpora sua herança mexicana em sua personalidade. Ele muitas vezes carrega as bandeiras dos EUA e do México no ringue e frequentemente usa as cores vermelha, branca e azul. Ele foi treinado por Eddy Reynoso, que também treina Canelo Álvarez e Óscar Valdez em sua academia em San Diego, Califórnia, de outubro de 2018 a fevereiro de 2022. Ele agora é treinado por Joe Goosen.

Garcia revelou que é cristão e postou um TikTok de si mesmo sendo batizado.  ]

Recorde de boxe profissional

Referências

Ligações externas

 Recorde de boxe de Ryan Garcia
 Ryan García em promoções Goldenboy
 Ryan García em VVNG: García Deal
 Ryan García na ESPN: 2017 Prospect
 Fortuna de Ryan García na Wealthy Celebrity
Pessoas vivas
Nascidos em 1998
Pugilistas pesos-leves
Pugilistas superpenas
Pugilistas pesos-penas

Ryan Garcia


Sportverein Werder Bremen von 1899 e V (genellikle Werder Bremen, Werder veya kısaca Bremen olarak bilinir), Bremen kentinde kurulmuş bir Alman spor kulübüdür. 4 Şubat 1899'da kurulan Werder, genellikle Alman futbol ligi sisteminin en üst kademesi Bundesliga'da mücadele eden profesyonel futbol takımıyla tanınır. Bremen Bayern München ile birlikte Bundesliga'da en fazla sezonda mücadele eden kulüptür. Ayrıca Bundesliga'da tüm zamanların puan durumunda Bayern ve Borussia Dortmund'un ardından üçüncü sırada yer almaktadır.

Werder dört kez Almanya şampiyonu olurken, altı kez DFB-Pokal, bir kez DFL-Ligapokal, üç kez DFL-Supercup ve bir kez de UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı kazandı. 1960-61 DFB-Pokal Werder'in kazandığı ilk büyük kupa olurken, organizasyondaki son şampiyonluğunu 2008-09'da elde etti. Bremen Almanya şampiyonasında ilk kez 1964-65 sezonunda, son kez de double yaptıkları 2003-04 sezonunda şampiyon oldu. Avrupa'da 1991-92 UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı kazanırken 2008-09 UEFA Kupası'nda ikinci oldu.

Bremen, iç sahadaki futbol maçlarını 1909'dan beri Weser Stadyumu'nda oynamaktadır. Kulüp, kuzey Almanya ekibi Hamburg ile Nordderby (Kuzey derbisi) olarak bilinen bir rekabet içindedir. Nisan 2022'de Werder'in 40.000'den fazla üyesi mevcuttur.

Oyuncular

Kadro

Başarıları
Werder ulusal ve uluslararası alanda şampiyonluklara sahiptir:

Ulusal
Bundesliga
 Şampiyonluk: 1964-65, 1987-88, 1992-93, 2003-04
 İkincilik: 1967-68, 1982-83, 1984-85, 1985-86, 1994-95, 2005-06, 2007-08

2. Bundesliga
 Şampiyonluk: 1980-81
 İkincilik: 2021-22

DFB-Pokal
 Şampiyonluk: 1960-61, 1990-91, 1993-94, 1998-99, 2003-04, 2008-09
 İkincilik: 1988-89, 1989-90, 1999-2000, 2009-10

DFL-Ligapokal
 Şampiyonluk: 2006
 İkincilik: 1999, 2004

DFL-Supercup
 Şampiyonluk: 1988, 1993, 1994, 2009 (gayri resmi)
 İkincilik: 1991

DFB-Hallenpokal
 Şampiyonluk: 1989
 İkincilik: 1991, 2001

Bölgesel
Gauliga Niedersachsen
 Şampiyonluk: 1933-34, 1935-36, 1936-37, 1941-42
 İkincilik: 1934-35

Uluslararası
Avrupa Kupa Galipleri Kupası
 Şampiyonluk: 1991-92

UEFA Kupası
 İkincilik: 2008-09

Avrupa Süper Kupası
 İkincilik: 1992

UEFA Intertoto Kupası
 Şampiyonluk: 1998

Kirin Kupası
 Şampiyonluk: 1982, 1986

Double
 2003-04: Bundesliga ve DFB-Pokal

Avrupa performansı

Werder Bremen, UEFA tarafından düzenlenen Avrupa futbol müsabakalarına birçok kez katıldı. 1991-92 UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı kazanan ekip, 1992 UEFA Süper Kupası'nda ikinci oldu ve 2008-09 UEFA Kupası'nda finalde kaybetti. Werder ayrıca 1998 UEFA Intertoto Kupası'nın ortak kazananıydı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

  (Almanca ve İngilizce)
 Bundesliga web sitesinde  SV Werder Bremen
 UEFA web sitesinde SV Werder Bremen
 Werder Bremen istatistikleri

Almanya'daki futbol kulüpleri
Werder SV
1899'da kurulan futbol kulüpleri
Bremen Werder SV
B
B

SV Werder Bremen


«Las ollitas / Vox populi» es un sencillo de la afamada agrupación chilena Quilapayún, lanzado en 1972 bajo el sello DICAP y el Consejo Nacional Juventudes Comunistas de Chile, y perteneciente a su álbum doble de 1973 La fragua. Tanto el Lado A como el Lado B fueron compuestas por el compositor y pianista chileno Sergio Ortega. «Vox Populi» ya había aparecido como Lado A del sencillo Vox populi / La tribuna de 1971.

Lista de canciones

Referencias

Sencillos de 1972
Sencillos de Quilapayún
Sencillos de Discoteca del Cantar Popular
Canciones en español

Las ollitas / Vox populi


Ingibjörg Ólöf Isaksen (f. 14. febrúar 1977) er þingmaður Framsóknarflokksins í Norðausturkjördæmi. Hún var kjörin sem oddviti Framsóknar í kjördæminu í Alþingiskosningunum 2021.

Ingibjörg útskrifaðist með stúdentspróf frá Fjölbrautaskólanum í Breiðholti árið 1997 og tók BS-próf í íþróttafræði frá Kennaraháskóla Íslands árið 2003.

Ingibjörg vann sem kennari við Rimaskóla frá 2003 til 2004, við Giljaskóla frá 2004 til 2005 og við Brekkuskóla frá 2005 til 2012. Hún sat í sveitarstjórn Eyjafjarðarsveitar frá 2012 til 2014 og í bæjarstjórn Akureyrar frá 2014 til 2021. Á þeim tíma var hún formaður íþróttaráðs Akureyrar frá 2014 til 2017. Hún sat jafnframt í stjórn Norðurorku frá 2014 til 2021 og var stjórnarformaður hennar síðustu tvö árin. Frá 2018 til 2021 var hún framkvæmdastjóri Læknastofa Akureyrar.

Ingibjörg bauð sig fram í prófkjöri Framsóknarflokksins í Norðausturkjördæmi fyrir alþingiskosningarnar 2021 og hafði betur í baráttu um oddvitasæti flokksins á móti sitjandi alþingismanninum Líneik Önnu Sævarsdóttur.

Tilvísanir

Alþingiskonur
Íslenskir kennarar
Þingmenn Framsóknarflokksins

Ingibjörg Ólöf Isaksen


As eleições estaduais no Maranhão em 2022 foram realizadas em 2 de outubro, como parte das eleições gerais brasileiras no Distrito Federal e em 26 estados, para eleger um governador e vice-governador, um senador e dois suplentes de senador, 18 deputados federais e 42 estaduais. Na eleição para o executivo, o então governador Carlos Brandão (PSB) foi reeleito no primeiro turno com 51,29% dos votos, enquanto Lahesio Bonfim (PSC) ficou em segundo lugar com 24,87% dos votos, sendo esta a quarta eleição seguida para governador do Maranhão a ser decidida ainda no primeiro turno. Pela Constituição, o governador foi eleito para um mandato de quatro anos a se iniciar em 1.º de janeiro de 2023, e com a aprovação da Emenda Constitucional nº 111, terá seu término em 6 de janeiro de 2027.

Na eleição para o Senado Federal, onde houve renovação de um terço das 81 cadeiras, o ex-governador Flávio Dino (PSB) foi eleito com 62,41% dos votos, herdando a vaga do seu oponente Roberto Rocha (PTB), que ficou em segundo lugar com 35,56% dos votos.

Candidatos a governador
 Carlos Brandão (PSB): Candidato a reeleição e natural de Colinas, Carlos Brandão é formado em medicina veterinária pela UEMA, tendo atuado como empresário do setor de agronegócio e comunicações. Na década de 1990, foi assessor, secretário-adjunto e chefe de gabinete em várias pastas da administração pública estadual, além de secretário de estado de Meio Ambiente no governo Roseana Sarney e secretário-chefe da Casa Civil e de Gabinete do Governador nos anos seguintes. Foi eleito deputado federal por dois mandatos seguidos em 2006 e 2010, e em 2014 e 2018, foi eleito vice-governador do Maranhão na chapa de Flávio Dino, assumindo definitivamente o cargo após a renúncia do titular para a disputa do Senado em 2022. Seu vice é o professor universitário e procurador federal Felipe Camarão (PT), secretário estadual de Educação de 2016 a 2022. O PSB lançou a candidatura de Carlos Brandão em convenção realizada em 30 de julho;
 Edivaldo Holanda Júnior (PSD): Natural de São Luís, Edivaldo Holanda Júnior é formado em direito pela Universidade Ceuma, tendo atuado como advogado. Filho do deputado estadual Edivaldo Holanda, foi eleito vereador de São Luís em 2004 e 2008, e em 2010, foi eleito deputado federal. Em 2012, concorreu à prefeitura de São Luís, vencendo o candidato a reeleição João Castelo no segundo turno, e em 2016, foi reeleito na disputa contra Eduardo Braide, também no segundo turno. Sua vice é a pedagoga Andrea Heringer. O PSD lançou a candidatura de Edivaldo Holanda Júnior em convenção realizada em 30 de julho;
 Enilton Rodrigues (PSOL): Natural de Arame, Enilton Rodrigues é formado em engenharia florestal pela UnB, tendo atuado como conselheiro de órgãos colegiados da instituição. Em 2020, foi candidato a vereador pelo município de Arame, não conseguindo ser eleito. Sua vice é a pedagoga Pedra Celestina. O PSOL lançou a candidatura de Enilton Rodrigues em convenção realizada em 5 de julho;
 Frankle Costa (PCB): Natural de Imperatriz, Frankle Costa é servidor público municipal. Em 2020, foi candidato a vice-prefeito de Imperatriz na chapa de Sandro Ricardo, ficando em último lugar. Seu vice é o fotógrafo e militante político José Pereira Barbosa, o Zé JK. O PCB lançou a candidatura de Frankle Costa em convenção realizada em 26 de julho;
 Hertz Dias (PSTU): Natural de São José de Ribamar, Hertz Dias é formado em história, sendo professor da rede pública municipal e estadual de ensino, além de co-fundador dos movimentos Hip-Hop Quilombo Urbano e Hip-Hop Quilombo Brasil. Em 2018, foi candidato a vice-presidente da república na chapa de Vera Lúcia Salgado, ficando em 11.º lugar, e em 2020, concorreu a prefeitura de São Luís, ficando em último lugar. Seu vice é o operador portuário Jayro Mesquita. O PSTU lançou a candidatura de Hertz Dias em convenção realizada em 26 de julho;
 Lahesio Bonfim (PSC): Natural de Marcos Parente, Piauí, Lahesio Bonfim é formado em medicina pela UEPI, tendo exercido funções de médico concursado do IFMA e do município de Balsas. Em 2008, concorreu a prefeito da sua cidade natal, não conseguindo ser eleito. Em 2016, foi eleito prefeito de São Pedro dos Crentes, concorrendo contra Wanessa Arruda, e foi reeleito em 2020, concorrendo contra Leila Coutinho. Seu vice é o médico e professor universitário Gutemberg Araújo, vereador do município de São Luís por cinco mandatos consecutivos desde 2005. O PSC lançou a candidatura de Lahesio Bonfim em convenção realizada em 31 de julho;
 Professor Joás Moraes (DC): Natural de Imperatriz, Joás Moraes é formado em letras pela UEMA, atuando como professor auxiliar da UEMASUL e assessor técnico de gestão pública. Em 2006, foi candidato a deputado estadual, não conseguindo se eleger. Seu vice é o empresário Ricardo Medeiros, ex-secretário adjunto de Obras e Serviços Públicos de São Luís. O DC lançou a candidatura de Joás Moraes em convenção realizada em 5 de julho;
 Simplício Araújo (Solidariedade): Natural de Bacabal, Simplício Araújo é formado em análise de sistemas, além de ter exercido funções de radialista e empresário. Em 2010, foi eleito deputado federal, não conseguindo se reeleger em 2014. Entre 2015 e 2021, foi secretário estadual de Indústria e Comércio no governo Flávio Dino, e em 2018, ao concorrer novamente para deputado federal, ficou na suplência. Sua vice é a nutricionista Marly Tavares, vereadora do munícipio de Pedreiras. O Solidariedade lançou a candidatura de Simplício Araújo em convenção realizada em 27 de julho;
 Weverton Rocha (PDT): Natural de Imperatriz, Weverton Rocha é formado em administração pela Faculdade São Luís, tendo atuado como militante estudantil e vice-presidente regional da UNE no Maranhão. Foi assessor especial da prefeitura de São Luís entre 2000 e 2006, durante as gestões de Jackson Lago e Tadeu Palácio. Entre 2007 e 2008, foi secretário estadual de Juventude, e entre 2008 e 2009, secretário estadual de Esporte e Juventude no governo Jackson Lago, e posteriormente, assessor especial do Ministério do Trabalho e Emprego entre 2009 e 2011. Concorreu à Câmara dos Deputados em 2010, ficando na suplência, e em 2014, foi eleito definitivamente. Em 2018, foi eleito senador na chapa de Flávio Dino, com quem rompeu posteriormente. Seu vice é Hélio Soares (PL), deputado estadual por cinco mandatos seguidos desde 1999. O PDT lançou a candidatura de Weverton Rocha em convenção realizada em 29 de julho.

Pré-candidatos
 Josimar Maranhãozinho (PL): Prefeito de Maranhãozinho entre 2005 e 2012, deputado estadual entre 2015 e 2018 e deputado federal eleito em 2019, Josimar Cunha Rodrigues retirou sua pré-candidatura em 23 de maio, optando por concorrer à reeleição para a Câmara dos Deputados. Após votação com correligionários do partido, declarou apoio à candidatura de Weverton Rocha, indicando o vice da sua chapa.

Candidatos a senador

Plano de mídia
A audiência pública do plano de mídia da eleição estadual ocorreu em 19 de agosto de 2022, na sede do Tribunal Regional Eleitoral do Maranhão, em São Luís. Após votação entre os representantes dos partidos e federações partidárias (11-7), ficou definido que o Grupo Mirante seria encarregado de gerar a propaganda na televisão, através da TV Mirante, e por receber menos votos, o Sistema Difusora de Comunicação seria encarregado de gerar a propaganda no rádio, através da Difusora FM. A cláusula de barreira aprovada em 2017 excluiu os candidatos da DC, PSTU e PCB, uma vez que os seus partidos não possuem representantes o suficiente na Câmara para ter direito a propaganda eleitoral.

Pesquisas

Para governador

Para senador

Deputados federais eleitos
O Maranhão teve 318 candidatos aptos para concorrer a 18 das 513 cadeiras de deputado federal na Câmara dos Deputados do Brasil. Com a reforma política ocorrida em 2017, não houve coligações proporcionais, ou seja, os candidatos representaram unicamente suas siglas e elas elegeram suas bancadas individualmente.

Resultados por partido

Deputados estaduais eleitos
O Maranhão teve 523 candidatos aptos para concorrer a 42 cadeiras de deputado estadual na Assembleia Legislativa do Maranhão. Da mesma forma que nas eleições para deputados federais, não houve coligações proporcionais.

Resultados por partido

Ver também
 Eleições gerais no Brasil em 2022

Maranhão
2022
2022 no Maranhão

Eleições estaduais no Maranhão em 2022