La gare de Cidade Universitária est une gare ferroviaire de la . Elle est située dans le district d'Alto de Pinheiros à São Paulo au Brésil.

Ouverte en 1981, c'est, depuis 2021, une gare de ViaMobilidade desservie par les trains de la ligne 9-Esmeralda. Elle dessert notamment l'université de São Paulo.

Situation ferroviaire

Histoire
La station a été construite par FEPASA pour desservir les étudiants de l'université de São Paulo, étant ouverture le 4 mai 1981. En 1996, la CPTM prend en charge l'administration des lignes de train métropolitain de FEPASA, dont cette gare.

Elle est rénovée le . Entre le  et le , elle elle est reliée à la station de métro Vila Madalena via la navette de Ponte Orca.

Le  elle devient une gare ViaMobilidade, consortium composé des sociétés CCR et RUASinvest, nouvel adjudicataire de la concession d'exploitation de la ligne 9, pour une durée de trente ans. Le contrat de concession est signé et le transfert de la ligne est réalisé le .

Service des voyageurs

Accueil
La gare dispose de plusieurs accès, au niveau du sol par l'avenue Dra. Ruth Cardoso et sur le pont par l'avenue Prof. Manuel José Chaves. Une passerelle piétonne permet de rejoindre le hall de la gare, situé au dessus des voies et du quais central.

Desserte
Cidade Universitária est desservie par les trains de la ligne 9.

Intermodalité
À proximité des arrêts de bus sont desservis.

À proximité
 Cité universitaire Armando de Salles Oliveira
 Praça Panamericana

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 ViaMobilidade
 ligne 9-Émeraude

Liens externes
 Site officiel de ViaMobilidade
 Gare de Cidade Universitária sur le site de la CPTM
 Gare de Cidade Universitária sur le site Web des gares ferroviaires du Brésil

Ligne 9-Émeraude
Gare mise en service en 1981

Gare de Cidade Universitária


ගිහාන් ද සිල්වා (උපත:1985 ජූලි 25) යනු මුවර්ස් ක්‍රීඩා සමාජයට ක්‍රීඩා කළ ශ්‍රී ලාංකික හිටපු පළමු පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. ඔහු 2004 අගෝස්තු 17 වන දින බ්ලූම්ෆීල්ඩ් ක්‍රිකට් සහ මලල ක්‍රීඩා සමාජය වෙනුවෙන් 2004 SLC විස්සයි20 තරඟාවලියේදී සිය මංගල විස්සයි20 තරඟයට පිවිසියේය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1985 උපත්

ගිහාන් ද සිල්වා


Picnik war ein Online-Dienst zur Bildbearbeitung. Picnik wurde 2005  in Seattle, USA gegründet und hatte dort bis zuletzt seinen Firmensitz. Mit Picnik konnten Fotos direkt aus Facebook, Myspace,  Picasa Webalben, Flickr, Yahoo Bildersuche und Google+ importiert und bearbeitet werden. Dazu konnten Bilder auch vom eigenen Computer hochgeladen und bearbeitet werden.
Picnik wurde in 16 verschiedenen Sprachen angeboten, darunter auch Deutsch. Die meisten Werkzeuge in Picnik waren kostenlos, mit Picnik Premium gab es gegen die Zahlung einer monatlichen Gebühr erweiterte Möglichkeiten zur Bildbearbeitung. Daneben bestand die Möglichkeit, sich kostenfrei zu registrieren, wodurch man seine bearbeiteten Bilder auf Picnik speichern konnte.
Picnik war mit einem verkleinerten Umfang auch in den Imagehoster Flickr als Bildbearbeitungswerkzeug eingebunden.

Am 1. März 2010 wurde Picnik von Google übernommen und schließlich am 19. April 2012 eingestellt. Die Funktionen aus Picnik sollten in die Bildbearbeitung von Google+ (heute: Google Fotos) integriert werden. Kunden, die innerhalb des letzten Jahres für Picnik Premium gezahlt hatten, erhielten ihr Geld zurück. Darüber hinaus waren alle kostenpflichtigen Funktionen von der Ankündigung der Abschaltung bis zur Abschaltung für jeden kostenfrei nutzbar. Gegen die Abschaltung gab es eine Online-Petition.

Einzelnachweise

Grafiksoftware
Ehemaliger Online-Dienst von Google
Online-Community

Picnik


පී. බී. දිසානායක (), ශ්‍රී ලාංකික දේශපානඥයෙකි.

ශ්‍රී ලාංකික දේශපානඥයෝ

පී. බී. දිසානායක


Bjarmatoppur (fræðiheiti Lonicera tangutica) er runni af geitblaðsætt ættaður frá Kína, Nepal og Myanmar.

Hann hefur lítið eitt verið reyndur á Íslandi.

Heimild

Geitblaðsætt

Bjarmatoppur


Cea de-a doua ediție a Premiilor Oscar a avut loc pe 3 aprilie 1930, în Cocoanut Grove al Hotelului Ambassador din Los Angeles, fiind organizată de Academia Americană de Film (Academy of Motion Picture Arts and Sciences, AMPAS). A onorat cele mai bune filme lansate între 1 august 1928 și 31 iulie 1929.

Mediatizarea radio a început cu această ceremonie, cu o emisiune locală la KNX, Los Angeles.

Întrucât ceremonia a avut loc la mai mult de opt luni de la sfârșitul perioadei de eligibilitate, s-a decis că a treia ediție a Oscarurilor va avea loc în noiembrie 1930, pentru a aduce ceremonia de premiere mai aproape de perioada de timp relevantă. Ca rezultat, 1930 a fost singurul an calendaristic în care au avut loc două ceremonii de premiere.

Cea de-a doua ediție a inclus o serie de schimbări față de prima. Cea mai importantă, a fost aceea că a fost prima ediție în care câștigătorii nu au fost anunțați înainte. În plus, numărul de categorii a fost redus de la douăsprezece la șapte.

Această ediție a fost unică, fiind singura ocazie în care nu au existat nominalizări oficiale. Cercetări ulterioare efectuate de AMPAS au condus la o listă de nominalizări neoficiale sau de facto, bazate pe înregistrări ale filmelor care au fost evaluate de către judecători.

The Divine Lady este singurul film care a câștigat premiul de cel mai bun regizor fără o nominalizare la categoria cel mai bun film, cu excepția primului an în care a fost acordat un premiu pentru regizor de film comedie.

Acesta este singurul an în care niciun film nu a câștigat mai mult de un Oscar. The Broadway Melody a devenit cel de-a doilea dintre cele șapte filme (Wings, Grand Hotel, Cavalcada, Hamlet, Sunetul muzicii și Titanic fiind celelalte) care a câștigat premiul pentru cel mai bun film fără sa aibă o nominalizare pentru scenariu și primul din cele trei filme care a câștigat premiul pentru cel mai bun film fără să mai câștige un alt premiu (Grand Hotel și Revolta de pe Bounty sunt celelalte).

Premii

Referințe

1930 în film
1930 în Statele Unite ale Americii
! 1930

Oscar 1930


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Iggensbach

|}

Degelreit

|}

Gschwendt

|}

Handlab

|}

Reit

|}

Schöllnstein

|}

Sieberding

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Iggensbach

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Iggensbach
Baudenkmaler Iggensbach

Liste der Baudenkmäler in Iggensbach


නාසාස්ථි යනු කුඩා දිගටි අස්ථි දෙකක් වන අතර, පුද්ගලයා අනුව මෙහි ප්‍රමාණය සහ හැඩය වෙනස් විය හැක. මේවා මුහුණේ මැද සහ ඉහළ පෙදෙස්වල පිහිටන අතර, එය එහි සන්ධියේ දී නාසයේ "සේතුව" සෑදීමට දායක වෙයි.

සෑම අස්ථියක් සතුවම පෘෂ්ඨ දෙකක් සහ දාර හතරක් පවතී.

ව්‍යූහය

පෘෂ්ඨ
මේවායේ පිටත පෘෂ්ඨය ඉහළ-පහළ අක්ෂය ඔස්සේ අව-උත්තල ස්වරූපයක් ගන්නා අතර, පාර්ශ්විකව උත්තල ස්වභාවයක් ගනී. එය ප්‍රසාරක සහ නාසික පේශිවලින් ආවරණය වී ඇත. එය එහි මධ්‍යයේ ජිද්‍රයකින් සමන්විත වන අතර, ඒ හරහා කුඩා ශිරාවක් දිවෙයි.

ඇතුළත පෘෂ්ඨය පාර්ශ්විකව අවතල වන අතර, එහි ඉහළ සිට පහළ දක්වා ඇලියක් පිහිටි අතර එය නාසාපක්ෂ්මීය ස්නායුවට ගමන් කිරීමට මාර්ගය සාදයි.

සන්ධානයන්
නාසාස්ථිය අස්ථි හතරක් සමග සන්ධානය වේ: ඉන් දෙකක් කපාල අස්ථි වන ලලාට සහ ජිද්‍රාස්ථිය වන අතර, අනෙක් දෙක වක්ත්‍ර අස්ථි වන යාබද නාසාස්ථිය සහ ඌර්ධවහනුක අස්ථිය වේ.

වෙනත් සතුන් තුළ
ප්‍රාථමික අස්ථික මසුන් සහ සිව්පාවුන් තුළ, නාසාස්ථි හිස්කබලේ පියස්ස සාදන යුගලමය අස්ථි හතරෙන් වඩාත් පූර්වයෙන් පිහිටි අස්ථි වේ. එම සෙසු අස්ථි අතර ලලාට අස්ථි, පාර්ශ්වකපාල අස්ථි සහ අපරපාර්ශ්වකපාල අස්ථි වේ. ජීවී විශේෂවල ඒවායේ ස්වරූපය විවිධත්වයක් පෙන්වයි. හිසේ හැඩය අනුව එය වෙනස් වන අතර, සාමාන්‍යයෙන් ඒවා නාස්පුඩුවල සිට අක්ෂිකූප දක්වා පිහිටමින් හොම්බේ හෝ හොටයේ පියස්ස සාදයි. බොහෝ සතුන්ගේ මෙම අස්ථිය, මිනිසුන් සහ මහා වානරයින්ට වඩා ප්‍රමාණයෙන් සාපේක්ෂව විශාල ය. එයට හේතුව මිනිසුන් සහ මහා වානරයින්ගේ මුහුණ කෙටි වීමයි. කැස්බෑවුන්හට නාසාස්ථි නොමැති අතර, අක්ෂිකූපයේ පූර්වලලාට අස්ථි නාස් පුඩු තෙක් දිවෙයි.

අමතර පින්තූර

මේවාත් බලන්න
හලාස්ථිය
වක්ත්‍ර අස්ථි

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

 Anatomy figure: 22:02-07 ට අදාළ හියුමන් ඇනටමි ඔන්ලයින් ගිණුම, SUNY ඩවුන්ස්ටේට් මෙඩිකල් සෙන්ටර්—"හිස්කබලේ පූර්ව පෙනුම."
 Anatomy photo:29:st-0206 ට අදාළ SUNY ඩවුන්ස්ටේට් මෙඩිකල් සෙන්ටර් ගිණුම—"ඇස් සහ අක්ෂීකූප: අස්ථි"
 Anatomy figure: 33:01-03 ට අදාළ හියුමන් ඇනටමි ඔණ්ලයින් ගිණුම, SUNY ඩවුන්ස්ටේට් මෙඩිකල් සෙන්ටර්—"පාර්ශ්වික නාසා බිත්තියේ අස්ථි."
 Anatomy diagram: 34256.000-1 ට අදාළ රොච් ලෙක්සිකොන් ගිණුම - සිතුවම් සහිත මාර්ගෝපදේශකය, එල්සිවියර්

හිසේ සහ ගෙලේ අස්ථි
මුහුණේ ලක්ෂණ
නාසය

නාසාස්ථිය


Chadwick A. Trujillo (born November 22, 1973) is an American astronomer, discoverer of minor planets and the co-discoverer of Eris, the most massive dwarf planet known in the Solar System.

Trujillo works with computer software and has examined the orbits of the numerous trans-Neptunian objects (TNOs), which is the outer area of the Solar System that he specialized in. In late August 2005, it was announced that Trujillo, along with Michael Brown and David Rabinowitz, had discovered Eris in 2003. As a result of the discovery of the satellite Dysnomia, Eris was the first TNO known to be more massive than Pluto.

Career
Trujillo attended Oak Park and River Forest High School in Oak Park, Illinois. He received his B.Sc. in physics from the Massachusetts Institute of Technology in 1995, and was a member of the Xi chapter of Tau Epsilon Phi, and received his Ph.D. in astronomy from the University of Hawaiʻi in 2000.

Between 2000 and 2003 Trujillo was a postdoctoral scholar at Caltech. In 2003, he started working as an astronomer at the Gemini Observatory in Hawaii.

In 2013 Trujillo became head of the Adaptive Optics/Telescope Department at the Gemini Observatory, and continued until 2016. As of 2016, Trujillo is assistant professor at the department of Astronomy and Planetary Science at Northern Arizona University.

He studies the Kuiper belt and the outer Solar System.

Discoveries

Trujillo is credited by the Minor Planet Center with the discovery and co-discovery of 54 numbered minor planets between 1996 and 2013, including many trans-Neptunian objects (TNOs) from the Kuiper belt (see table). The last major TNO, Eris, was at first considered by him, his team, NASA, and many others to be the tenth planet, but the International Astronomical Union assigned it to the new classificatory category of dwarf planet.

The possible dwarf planets Trujillo discovered are:
Quaoar, co-discovered with Brown
Sedna, co-discovered with Brown and Rabinowitz, possibly the first known inner Oort cloud object
Orcus, co-discovered with Brown and Rabinowitz
Eris, co-discovered  with Brown and Rabinowitz – the only known TNO more massive than Pluto
, discovery also claimed by the Sierra Nevada Observatory, Spain (also see José Luis Ortiz Moreno).
, co-discovered with Brown and Rabinowitz in 2005, one of the first 5 official dwarf planets.

List of discovered minor planets

The Minor Planet Center credits Chad Trujillo with the discovery and co-discovery of 57 minor planets during 1996–2013. His numerous co-discoverers were:  D. C. Jewitt,  J. X. Luu,  J. Chen,  K. Berney,  D. J. Tholen,  M. E. Brown,  W. Evans,  S. S. Sheppard,  D. L. Rabinowitz,  A. Udalski,  M. Kubiak,  R. Poleski and  Glenn Smith.

Satellites and uncredited discoveries

Honors and awards
The main-belt asteroid 12101 Trujillo is named for him.

In 2006 he was named one of the Science Spectrum Magazine Trailblazer, top minority in science.

References

External links

1973 births
American astronomers
Discoverers of trans-Neptunian objects

Eris (dwarf planet)
Living people
Massachusetts Institute of Technology School of Science alumni
Tau Epsilon Phi
Michael E. Brown
Scientists from Oak Park, Illinois
Planetary scientists
University of Hawaiʻi at Mānoa alumni

Chad Trujillo


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Strekov enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Strekov im Okres Nové Zámky.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Strekov


جوتهلف يرمياس (4 أكتوبر 1797 – 22 أكتوبر 1854) مؤلف وقس سويسري اسمه الحقيقي ألبرت بتزيوس، اهتم بمشكلات الفلاحين وسعى إلى تحسين أحوالهم، هاجم المادية وعدم التدين في عصره، تمتاز رواياته بأصالتها وميزاتها الأدبية، يعد أحيانا أبا للحركة الطبيعية في الأدب الألماني لأسلوبه الواقعي وقدرته على فهم الطبيعة البشرية وتحليلها، من روايته «ألريك الفلاح» 1840، و«ألريك المستأجر» 1849.

مراجع

وصلات خارجية

 سيرته الذاتية (بالألمانية)

أشخاص من كانتون برن
أشخاص من مورتين (سويسرا)
روائيون
روائيون سويسريون
روائيون سويسريون في القرن 19
كتاب في القرن 19
كتاب وكاتبات سويسريون
كتاب ومؤلفو البيدرماير
مواليد 1797
مواليد في مورتين (سويسرا)
وفيات 1854
كتاب بأسماء مستعارة القرن 19

يرمياس جوتهلف


Johan Hendrik Danbjørg (født 9. november 1896 i Porkeri, død 23. juli 1968 i Porkeri) var en færøsk lærer og politiker (JF).

Han tog lærereksamen fra Føroya Læraraskúli i 1917, og underviste i Sumbiar sókn 1917–1919, i Rituvík og på Glyvrar 1919–1920, og i Porkeri 1920–1968. Danbjørg var valgt til Lagtinget fra Suðuroy 1936–1945 og fra 1950 til sin død i 1968, og var lagtingsformand 1940–1943. Finnbogi Ísakson omtalte Danbjørg som et lagtingsmedlem af "den gamle skole" med klare synspunkter om, hvordan man skulle klæde og te sig i Lagtinget.

Referencer
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 151 og 266. (PDF )

Lærere fra Færøerne
Politikere fra Javnaðarflokkurin
Personer fra Suderø
Lagtingsformænd på Færøerne
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne

Johan H. Danbjørg


Serxwebûn (), PKK'nın ilk kuruluş yıllarında çıkardığı siyasi ve ideolojik dergi.

Hakkında
Türkçe olarak yayın yapan derginin İlk genel yayın yönetmeni Mazlum Doğan'dır. Dergi her ay yayınladığı yazılarda gündemdeki politikaları ele almış ve PKK'nın bu politikalara karşı takındığı siyasi tutum aktarılmıştır.

Almanya'da basılıp dağıtılan derginin Türkiye'de yayımlanması yasaklanmıştır. Ayrıca Türkiye üzerinden derginin internet sayfasına da erişim yasağı uygulanmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Dergi arşivi

1979'da kurulan dergiler
1979'da Türkiye'de kurulan oluşumlar
PKK
Türkçe dergiler
Marksist dergiler
Türkiye siyasi dergileri
Sosyalist dergiler
Türkiye'de yayımlanan aylık dergiler

Serxwebûn


Ejder sözcüğü ile şunlardan biri kastedilmiş olabilir:

 Ejderha: efsanevi bir yaratık
 Ejder (askeri araç): Türkiye yapımı mayına dayanıklı amfibi askeri araç.
 Yapraklı deniz ejderi: Denizatı ile ilgili olan bir tuzlu su (deniz) balığıdır.
 Yadigar Ejder: Türk sinemasına emeği geçmiş figüran

Ejder


Iah var i oldegyptisk mytologi en månegud der symboliserer månen som himmellegeme.
Navnet betyder "Måne"

Osiris-Iah

Osiris-Iah var en sammensmeltning af Osiris og Iah.

Egyptiske guder

Iah


Lesja Viktorivna Tsurenko (, født 30. maj 1989 i Volodymyrets, Sovjetunionen) er en professionel kvindelig tennisspiller fra Ukraine.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Ukraine
Personer fra Volodymyrets

Lesja Tsurenko


පඬුවස්නුවර යනු ශ්‍රී ලංකාවේ කුරුණෑගල පිහිටි නටඹුන් සහිත ඓතිහාසික අගනුවරක් වේ. ප‍්‍රාදේශීය පාලකයෙකු ලෙස 12 වන සියවසේදී පරාක්‍රමබාහු විසින් දක්ෂිණ දේශය පාලනය කල සමයේ එහි පාලන මධ්‍යස්ථානය වශයෙන් යොදාගත් පරාක්‍රමපුර නම් අගනගරය මෙම ස්ථානය වන්නට ඇතැයි සැළකේ. වත්මන් වාරියපොල-හලාවත මාර්ගයේ වාරියපොල නගරයේ සිට සැතපුම් 12 ක් පමණ දුරින් පිහිටි කොටම්පිටිය ප්‍රදේශය ආශ්‍රිතව මෙම පුරාණ නගරයෙහි අවශේෂ දැකගත හැකිවේ.

නාමය
පළමුවන පරාක්‍රමබාහු රජු ආදිපාද තනතුර දැරූ අවධියේ ඔහු විසින් දක්ඛිණ දේශයේ ඉදිකල අගනුවර වන පරාක්‍රමපුරය, මෙම ස්ථානය ලෙස හඳුනාගෙන තිබෙන අතර වර්ථමානයේ එය පඬුවස්නුවර ලෙස ව්‍යවහාර කෙරේ. මෙහි වූ පුරාවිද්‍යා සාධක අනූව මෙම ස්ථානයේ පවතින නටඹුන් ක්‍රි.ව. 12වන සියවසට පමණ අයත් යැයි තහවුරු කොට තිබේ.

මෙම පුරාවිද්‍යා ස්ථානය පඬුවස්නුවර ලෙස ව්‍යවහාරවීම හේතුවෙන් ප්‍රාදේශීය ජනයා මෙම ස්ථානයේ වූ ගොඩනැගිලි අවශේෂ පඬුවස්දෙව් රජතුමා විසින් ගොඩනැංවූ පුරාණ අගනගරයක සාධක ලෙස වරදවා වටහාගෙන තිබේ. ඒ බැව් සනාථ කිරීමට ඔවුහු මෙම පුරාවිද්‍යා භූමියට නුදුරින් පිහිටා ඇති පඬුවස්නුවර රජ මහා විහාර පරිශ්‍රයෙහි වූ චක්‍රාවාලය, උන්මාද චිත්‍රාව සිරකර තිබූ එක්ටැම් ගෙය ලෙසත්, පඬුවස්නුවරට ආසන්නව පිහිටි දොරබාව නැමැති ග්‍රාමය, පණ්ඩුකාභය කුමරු සඟවා සිටි දොරමඬලාව ග්‍රාමය ලෙසත් හුවාදක්වති. කෙසේනමුදු පඬුවස්නුවර යන නාමය කුරුණෑගල රාජධානි සමයේ තරම් මෑත සමයේදී  පැමිනෙන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. තවත් මතයකට අනූව මෙම ස්ථානය ආසන්නයේ පිහිටි පුරාණ වැවක් වූ පඬා වැව හේතුවෙන් මෙම ස්ථානයට පඬුවස්නුවර යන නාමය ලැබෙන්නට ඇතැයි සැළකේ.

ඉතිහාසය

වර්ෂ 1140දී පමණ තම මාමා වූ කීර්ති ශ්‍රී මේඝ රජුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙසින් දක්ඛිණදේශයේ පාලකයා බවට පත්වූ පරාක්‍රමබාහු රජු, පරාක්‍රමපුරය සිය පාලන මධ්‍යස්ථානය වශයෙන් යොදාගනිමින් දක්ඛිණදේශයෙහි යටිතල ව්‍යුහය වැඩි දියුණු කිරීමට පියවර ගත් බව සඳහන් වෙයි. එසේම ඉන්දියාවට පැහැරගෙන ගොස් තුබූ දළදා වහන්සේ නැවතත් ලක්දිවට වැඩමවූ පසු පරාක්‍රමබාහු රජු විසින් පරාක්‍රමපුර පිහිටි පඬුවස්නුවර රජ මහා විහාර පරිශ්‍රයේ වූ දළදා මැදුරෙහි කෙටිකලක් තැම්පත්කොට වැඳුම්පිදුම් සිදුකෙරූ බව තොරතුරු ප්‍රකාශ වේ. පසුකාලීනව සිදුකල යුද්ධමාලාවකින් අනතුරුව වර්ෂ 1153දී මුළු දිවයිනෙහි රාජ්‍යත්වය හිමිකරගත් පරාක්‍රමබාහු රජු සිය අගනගරය පරාක්‍රමපුරය සිට පොළොන්නරුව (චූල වංශයෙහි සඳහන් පරිදි පුලත්තිනගර) වෙත ගෙනගිය බැව් සඳහන් වේ.

නටඹුන්
මෙහි දැකගත හැකි නටඹුන් ක්‍රි.ව. 12වන සියවසට අයත් වේ. හෙක්ට්යාර 20ක පමණ භූමි ප්‍රමාණයක නටඹුන් ගොඩනැගිලි විසර පවතී. ඒ අතර පංචායතන ගොඩනැගිලි, රජමාළිගයක නටඹුන් හා ශිලා ලේඛන වේ.

පඬුවස්නුවර මාළිගය
ප්‍රාකාර දිය අගල් වලින් වටවූ ඇතුළු පුරයෙහි ඉදිකොට ඇති පඬුවස්නුවර රජමාළිගයෙහි සැළැස්ම පොළොන්නරුව මහා පරාක්‍රමබාහු රජ මාළිගයට තරමක් සමාන වේ. කීර්ති ශ්‍රී නිශ්ශංකමල්ල රජු (ක්‍රි.ව. 1187-1196) වරක් මෙම මාළිගයට සම්ප්‍රාප්ත වූ බව රජමාළිගයේ පිහිටි ගල් ආසන ලිපියේ සඳහන් කර ඇත.

ගල් ආසන ලිපිය

පඬුවස්නුවර නිශ්ශංකමල්ල රජුගේ ගල් ආසන ලිපිය මධ්‍යකාලීන සිංහල අක්ෂර හා සිංහල භාෂාව යොදාගනිමින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ 12වන සියවසේදී නිමවා තිබේ. නිශ්ශංකමල්ල රජු සිය නව වන රාජ්‍ය වර්ෂයෙහි නවම් මස පුන් පොහෝ දින මෙහි සඳහන් ආසනයෙහි හිඳ නැටුම්, ගැයුම්, වැයුම් නැරඹූ බව ලිපියෙහි විස්කර වේ. තවද රජු කාලිංග, පාණ්ඩ්‍ය හා චෝල යන රටවල් යටත් කර ගත් බව ශිලා ලිපියෙහි සඳහන්කොට ඇත.

පංචායතන
රජමාළිගය පිහිටි ඇතුළු නුවරට දකුණින් සහ උතුරින් පැරණි සංථාරාම කිහිපයක නටඹුන් දැකගත හැකිවේ. එවා එකිනෙක සංඝාරාම, දාගැබ්, ප්‍රථිමා ගෘහ, බෝධිඝර, උපෝසථඝර හා ආවාස ගෘහවලින් පරිපූර්ණ වී තිබේ. නිශ්ශංක මල්ල රාජ සමයට අයත් ද්‍රවිඩ ශිලා ලිපියක්ද එක් සංඝාරාම බිමක දැකගත හැකිවේ.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රේය
හැඳින්වීම් පුවරු - ශ්‍රී ලංකා පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව

කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

පඬුවස්නුවර


Zippo / Vatrene Ulice (znan i kao Zippo lighter) split je album dvaju splitskih sastava, rock sastava Zippo i heavy metal sastava Vatrene Ulice. Album je objavljen u limitiranom izdanju na kazeti 1989. godine, a objavila ga je diskografska kuća Lvxor.

Popis pjesama

Osoblje
Ostalo osoblje
Goran Pinterić - glazba, tekst, aranžmani
Ilija Utrobičić - glazba, tekst, aranžmani
Dino Dvornik - glazba, tekst, aranžmani, prateći vokali
Oliver Mandić - produciranje
Saša Kesić - produciranje

Izvori

Hrvatski glazbeni albumi
Albumi iz 1989.

Zippo / Vatrene Ulice


Mrkjenta kod Glavata je nenaseljeni otočić u otočju Vrhovnjaci, na pola puta između Lastova i Mljeta, a nalazi se oko 15.6 km istočno od Lastova. Najbliži otok je Glavat, oko 750 m prema istoku.

Površina otoka je 4331 m2, a visina 2 metra.

Izvori

Vrhovnjaci

Mrkjenta kod Glavata


අංගම්පොර යනු සිංහලයන්ගේ සාම්ප්‍රදායික යුධ සටන් ක්‍රමයකි.

මූලික ලක්‍ෂණ
මෙහි සැලකිය යුතු විශේෂිත ලක්ෂණ අතර සියුම් බව, වේගවත් බව, ශක්තිමත් බව හා ජවසම්පන්න බව යනාදිය මුලිකත්වය ගනී.

ඇඳුම්
මෙම සටන් කලාවෙහි යෙදෙන රණ ශූරයන්, උඩුකය නිරුවත්වද (කාන්තාවන් පමණක් සාම්ප්‍රදායික හැට්ටය), යටකය සඳහා පාරම්පරික දියකච්චීය, වවුල් අමුඩය, මල්වාටිය, සරුවාලය හෝ කොට සුදු සරමක් හඳියි.

ගම් බිම් පිණිස ඇවිදින් එක රාසියට
නම් ගම් කිය කියා උනුනුන් වේග කොට
අංගම් පොර අරින පෙර සෙබළුන් එවිට
අංගම් මැඩිල්ලෙන් එළ බසු වී සතුට

අතීතය

ආරම්භය

අංගම්පොර  සටන් කලාවේ ආරම්භය පිලිබඳව විවිධ ජනප්‍රවාද සහ මත ඇත.

රාවණ ජනප්‍රවාදය
එක් ජනප්‍රවාදයක් වන්නේ මින් වසර 25000 කට එපිට ලක්දිව ඉපිද සිංහල හටන් ශිල්‍පයේ ප්‍රභලත්වය විදහා පෑ කතරගම මහසෙන් නම් රණ ශූරයාගේ යක්ෂ පෙළපතින් ඇරඹෙන අංගම් සටන් පුරාවත පසුකාලීන මහා රාවණ නම් රණ ශූරයා දියුණුවෙන් දියුණුවට පත් කරන ලදු බවයි පසුකාලීනව අංගං (හෝ අංගම්) නමින් හඳුන්වා ගන්නා මේ විශිෂ්ට සටන් සම්ප්‍රදාය සිංහල රාජාවලියේ රාජරාජ  මහාමාත්‍යාදීන් අපූරුවට උගෙන ප්‍රගුන කරමින් රට ජාතිය ආගම රැකගනු වස් එය පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට ලබා දෙයි.

ජනවහරේ සඳහන් ආකාරයට අංගම්පොර සටන් කලාව  රාවණා යුගයෙන්ද ඔබ්බට, වසර 33000 කට එපිට ඉතිහාසයකට දිවයයි. ජනවහරේ සඳහන් සුර-අසුර, රාම - රාවණා ආදී යුද්ධ වලදී ද හෙළයන් අංගම්පොර සටන් ක්‍රම භාවිතා කර ඇත. අනුරාධපුර රාජධානිය දකුණට සංක්‍රමණය වෙත්ම මෙම සටන් කලාවද සංක්‍රමණය වන්නට විය.

ලක්දිව යටත්විජිත  යුගය

1815 දී උඩරට ගිවිසුමෙන් ඉංග්‍රීසීන්ට සිහලය අයත් වීමෙන් පසු අංගං ශිල්පයට උදා වන්නේ අසුබ කල දවසකි. ඉංග්‍රීසි පාලනය අංගං ශිල්පයට භාවිත කරන අවි ආයුධ සහ ශිල්පය පුහුණු කරවීමද තහනම් කරන අතර එසේ කළහොත්  මරණිය දණ්ඩනය පමුණුවන නියෝගද පනවයි. මේ මර්දනය හමුවේ අංගම් ශිල්පීන් රහසිගතවන අතර තමන් ශිල්පය පුහුණු වූ අංගං මඩු ඉංග්‍රීසීන් ගිණිබත් කළ නිසා අතිශය රහසිගතව වන ගතව තම පරම්පරා‍වට පමණක් ශිල්පය ලබා දීමට කටයුතු කරයි. මෙලෙස ලක් දෙරණේ දීප්තිමත්ව බැබළුණු සිංහල දූ පුතුන් පෙළ ගැසී පුහුණු වූ මහා සටන් සම්පුදාය රහසිගත වෙයි. රහසිගත යුගයේදී යම්යම් නව සටන් උපක්‍රමයන්ද මෙම ශිල්පයට එකතු කර ඇත.

වර්ෂ 1818 ඔක්තෝම්බර් 5 වන දිනදී එන්ගලන්ත යටත් විජිත ආණ්ඩුව ගැසට් නිවේදනයක් මගින් මෙම කලාව තහනමනට ලක් කරන විට මෙම සටන් කලාව මහනුවර යුගයේ පැවති බව පැවසේ. සෙංකඩගල රාජධානිය ඉන්ග්‍රීසීන් අතට යටත් කරගත් පසු අංගම් කලාව සාපරාධි, රස්තියාදුකාර, පහත් ක්‍රීඩාවක් ලෙස හැදින්විය. එය පුහුණු වුවහොත් දණහිසෙන් පහලට වෙඩි තැබීමට අණ කෙරිනි. එනමුත් හෙළ සිංහළුන් මෙම පාරම්පරික සටන් කලාව කීප තැනකම රහසින් පුහුණු විය.

ඉංග්‍රීසීන් මෙම ශිල්පය තහනම් කිරීමෙන් පසුව පාරම්පරික ශිල්පයක් ලෙස ඉතාමත් රහසිගතව පවත්වාගෙන යාමට සටන් ශිල්පීන්ට සිදු විය. එමනිසා මෙය අප්‍රකට රහස් ශිල්පයක් බවට පත් විය. එපමණක් නොව මෙම ශිල්පීය කුසලතා තවදුරටත් ආරක්ෂා කිරීම උදෙසා නර්තනය තුළට මෙම සටන් ශිලීපීය ක්‍රමවේදයන් බද්ධ කොට නර්තනාංග ලෙස පවත්වාගෙන එනු ලැබීය. එවාට උදාහරණ අදටත් නර්තනය තුළ දක්නට ලැබේ. වැදි නැටුම, සිංහ නැටුම, වලස් නැටුම, දිවි නැටුම, කොටි නැටුම, ලී කෙළි නැටුම වැනි නර්තන අංගවල අංගම්පොර සටන් ශීල්පීය ක්‍රමවේදයක් දක්නට ඇත.

පුහුණු ලාභීන්
මෙම සටන් කලාව හැදෑරීමට පැමිණෙන ආධුනිකයන්ගේ වේලාපත්කඩය (හඳහන) බලා එහි ඇති ග්‍රහ පිහිටීම් වලට අනුව ඔහු/ඇය සටන් පුහුණුවට සුදුසු දැයි පරීක්ෂා කොට තෝරා ගනු ලබන අතර පිරිසිදු සිංහල බෞද්ධ වීම අනිවාර්යය වේ.තවද වාසගම් පරීක්ෂා කරන කලී අගම්පොඩිගේ අංගම්, පොඩිගේ,අතපත්තු ,-සූරිය යන්නාවූ වාසගම් අංගම්පොර ගණයට අයත් වන බව හෙළ ඉතිහාසයේ සදහන් වේ. අංගම් ශාස්ත්‍රය හැදෑරීමේදී, සිංහල බෞද්ධ ප්‍රතිපත්ති අනුගමනය කිරීම මීට හේතුව වශයෙන් සඳහන්ය. අනතුරුව පුරාණ දේවතාවන්ට හා යක්ෂයින්ට පුද පූජා කොට ඉගනුම අරඔන සිසුන් දේශීය යක්ෂ ගෝත්‍රික භාවනා ක්‍රම මගින් සිත දමනය කිරීමට පුහුණු වෙයි. සටන් කලාව ඉගෙනීමට පෙර ආධුනිකයෙකුගේ ශරීරය ශිල්පයට ගැළපෙන අයුරින් සකස් කරගත යුතුය. ඒ සඳහා විශේෂ සම්බාහන ක්‍රමවේද සමූහයක් පවතී. ආරම්භයේ පටන්ම ආධුනිකයාගේ ශරීරය සම්බාහනය කරන අතර පසුව ඉදිරියට ශිල්පය හැදෑරීමේදී ඒ ඒ සටන් කොටස් හැදෑරීමට අවශ්‍ය ශාරීරික යෝග්‍යතාවය සකස් කරගැනීම සඳහා දිගින් දිගටම සම්බාහන ප්‍රතිකාර දෙනු ලැබේ. ඒවා ආධුනිකයාගේ වයස් ,ශරීර තත්වය ආදී කරුණු මත වෙනස් වේ. එමෙන්ම දේශීය යෝග ක්‍රමයද හෙළ සටන් ශාස්ත්‍රය හා බද්ධව පවතී. ආරම්භයේදීම දැඩි ප්‍රාරම්භක අභ්‍යාස වල නිරත වන ඔවුන් අනතුරුව අංගම්පොර කලාව හා බද්ධ වූ, දැඩි වූත්, රළු වූත් පුහුණු අභ්‍යාස වලට අවතීර්න වෙයි. ගුරුවරයා විසින් ශිල්පය උගන්වන අවස්ථාවල හා සටන් හැකියාව උරගාබැලීම වැනි වෙනත් විශේෂ අවස්ථා කිහිපයකදී හැරුණු විටහැරුණු විට සාමාන්‍යයෙන් සටන් පුහුණුවීම් සිදුකරන්නේ තමා හා සම ශාස්ත්‍රීය මට්ටමේ පසුවන සටන්කරුවන් සමඟය. පුහුණු වීම්වලට හෙළ වෙදකම, ඉතිහාසය, රණ බෙර වාදනය, දේහ ලක්ෂණ ශාස්ත්‍රය, මන්ත්‍ර ශාස්ත්‍රය, යෝග ශාස්ත්‍රය, නර්තනය වැනි ශාස්ත්‍රීය කොටස් ද එකතු වේ.

වදන්

අංගම්පොර ඇගෙන් කරනු ලබන කෙලිය, ක්‍රියාව යන්න වේ. අංගම් යනු ශාරීරික අංගයි. අංගම් ශාස්ත්‍රය යනු ශරීරය පිළිබඳ විද්‍යාවයි.   අංගම් තුළට නිල ක්‍රමවේදය, ගැට ශාස්ත්‍රය, පැනුම් පිණුම්, ගුටි හරඹ ආදී ශරීරයෙන් කරන සටන් අංගම් තුළට අයත් වේ. මෙයට අමතරව ඉලංගම්, මායා අංගම්, හේවා අංගම් ආදී උප කොටස් ගණනාවකින් සමන්විත වේ.

එකල රාජ්‍ය හමුදාවන්හි මෙම ශිල්පය පුහුණු කරනු ලැබිණි. අංගම් හරඹ යනු අංගම් පොර කලාවේ හරයාත්මක ඉගැන්වීමයි. ඉතිහාසයේ සදහන් ආකාරයට එකල රාජ්‍ය හමුදාව හට මෙම සටන් කලාව පුහුණු කරවීමට භාරව සිටියේ මරුවල්ලිය, සුදලිය සටන් පරම්පරාවන් හටය. මෙම පුහුණු කිරීම් සිදුකෙරුනේ ඔවුනොවුන්ට අයිති  අංගං මඩු වලය. එම  අංගං මඩු අංශ දෙකකින් යුක්තවිය. එනම් හරඔ ශාලාව හා ඉලංගම් මඩුව ය. හරඔ ශාලාවෙහි  අංගම් හරඔ පුහුණු කෙරුණු අතර ඉලංගම් මඩුවෙහි ඒ ඒ කුලවලට අයත් පුද්ගලයන්ට සංගීතය හා නැටුම් කලාව උගන්වනු ලැබීය. අංගම් ශාස්ත්‍රය තහනම් යුගයේදී මෙම ඉලංගම් මඩුව සටන් පුහුණුව සඳහා යොදා ගනු ලැබීය. පිටතින් බලන අයෙකුට ඔවුන් නැටුම් පුහුණු වනවා සේ පෙනුනද ඒ තුළම සටන් පුහුණුවද සිදු විය. මේ නිසාවෙන්ම අංගම් ශාස්ත්‍රයේ යම් යම් අංග නැටුම් තුළට ආභාෂය වන්නට විය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස කොටි නැටුම, වලස් නැටුම, ලී කෙලි නැටුම වැනි නැටුම් අංග නිර්මාණය වූ අතර අදටද මෙම නැටුම් අංග තුළ සටන් ඉරියව් නිරූපණය වෙයි. .මොවුන් පෙරහැර වලදී තම කලා හැකියාවන් පෙන්වූ අතර යුධ පිටි වලදීද යොදා ගැනුනි. කෙසේ වෙතත් යුධ පිටියේදී සටන් හැකියාවන්ද පෙරහැරවලදී නැටුම් හැකියාවන්ද වෙන වෙනම පෙන්වූවා මිස පෙරහැර තුළදී සටන් පෙන්වීමට හෝ සටන් ඇඳුම් ඇඳගෙන සටන් පෙන්වීමක් සිදු කළේ නැත. නමුත් චීනාඩි නම් අංගම්පොර තහනම් යුගයේදී දකුණු ඉන්දීය වයිත්තියාර්වරුන්ගෙන් ලැබුණා යයි සැලකෙන සටන් ක්‍රමයේ ශිලිපීන් සටන් අංග පෙරහැර තුළ පෙන්වූ බව කියමින් වැරදිමත සමාජගත කරයි.

පැරණි සිංහල රාජ්‍ය යුගයේ යෝධයා යනුවෙන්  හැදින්වූ රණශූර වීරවරයන් මෙම අංගම් කලවේ කෙළ පැමිණියන් ලෙස හැදින්වේ. පසුව මෙම රණශූරයන් පනික්කිරාළ ලෙස හැදින්විය. මෙම නාමය අග්‍රඝන්‍යය වික්‍රමාන්විත රණශූරයෙකු හැදින්වීමට භාවිතා කරයි. එම නාමය අංගම්පොර සටන් කලාවෙහි අඩවි 9 ක් නිමවූ පසු   ලදහැකි උසස් තනතුරක් වෙයි.ආධුකනිකයන්ට සටන් පුහුණුකරවීමේ අයිතිය මෙමඟින් ලබාදෙයි.

මූලික අංග

අංගම්පොර යන්න දැනට භාවිතයේ තිබුණද එය සැබෑ ලෙසම නම් අංගම්හරඹ ලෙස වෙනස් විය යුතුය. එය පැරණි සමාජයේ විවිධ යුගවලදී අංගාගත හෙරළ, රක්ඛ රක්ඛාන හෙරළ ආදී විවිධ නම් වලින් හැඳින්වීය. පුරුෂ මෙන්ම ස්ත්‍රී පාර්ෂවයන්ටද පොදු වූ මෙම පාරම්පරික සටන් කලාව අයුධ සහිත (ඉලංගම්) හා රහිත (අංගම්) ලෙස අංශ දෙකකින් යුක්ත වන අතර මෙම සටන් ක්‍රමයටම ආවේණික වූ (මායා අංගම් ) නැමති මන්ත්‍ර ශාස්ත්‍රය වැනි අධි මානසික ශක්තීන් ඇතුළත් කොටසකින්ද යුක්ත වේ. කෙසේ වෙතත් පහත පරිදි මෙයට අමතරව කරුණු රාශියක් අංගං හරඹයට ඇතුළත් වේ.

 අංගම්
 ඉලංගම්
 මායා අංගම්
 මන්ත්‍ර ශාස්ත්‍රය
 රණ බෙර වාදනය
 නිල වෙදකම
 දේහ ධර්ම විද්‍යාව
 හේවා අංගම්
 ඉලංගක්කාරම්

ආයුධ

අංගම්පොර කලාවේ විවිධාකාර ආයුධ රාශියක් ඇති අතර එතුණු කඩුව නම් වූ ආයුධය විශේෂ තැනක් ගනී. කසයක හැඩය ගත් මෙම ආයුධය තියුණු මුවහත් ඇති නම්‍යශීලී ලෝහ පළු 32 ක් දක්වා යුක්ත වෙයි. අංගම්පොර සටන් කලාව හා බැඳුනු ආයුධ අතර සමූලඝාතන ආයුධයක් වන මෙය වඩා දියුණු හා සංකීර්ණ සටන් හරඔ සදහා දෑතට දෙකක් භාවිතා කරයි. මෙම ආයුධය භාවිතයට ඉතාම ඉහල පුහුණුවක් අවැසිය. මන්ද ප්‍රතිවාදියා හට එල්ල කරන පහරක් නියමාකාරයෙන් සිදුනොවුනහොත් එය තමන් හටද මාරාන්තික පහරක් වියහැකි බැවිනි. එබැවින් මෙම ආයුධය අත්දැකීම් ඇති ප්‍රවීන සටන් ශිල්පීහු භාවිතා කරයි.

අංගම් කලාව හා බැඳුනු ආයුධ අතර සිංහල කඩුවටද විශේෂ තැනක් හිමිවේ. මෙය අංගම්පොර ශිල්පියාට අනන්‍යය ලෙස නිර්මාණය කරනු ලබයි. සාමාන්‍යයෙන් කඩුවක දිග ශිල්පියාගේ අතෙහි දිගට  සමාන වෙයි. පළිහ යනු සිංහල කඩුව හා එක්ව භාවිතා කරන තවත් ආයුධයකි. මෙයට අමතරව හෙල්ල, මුගුර, යෂ්ටිය, කිණිස්ස, රිට ඇතුළු මූලික අවි ආයුධ 21ක් භාවිතා වේ.

ගුරු කුල

සුදලිය

මරුවල්ලිය

කොරතොට

මැදමහනුවර

අදින් වසර 33000කට පමණ පෙර ලක් දෙරණේ ඉපිද සුරාසුර යුද්ධය ජයග්‍රහණයට මුල් වූ කතරගම මහසෙන් නම් සෙන්පතියාගෙන් පැවත එන්නේ යැයි සැලකෙන කොරතොට අංගක්කරුවෝ මුල්ලේරියා සටන මූලිකත්වය දී ගම්වර තා තානාත්තර ලත් ගෞරවාන්විත සම්ප්‍රදායකි. අදටත් ඔවුන් ඔවුන්ගේ සම්ප්‍රදාය රුකගෙන නොනැසී පවත්වාගෙන යති.

වර්තමාන තත්තවය
ක්‍රි.ව. 20වන සියවසේ අග භාගයේදී දඬුබස්නාමානය වැනි ටෙලි නිර්මාණ හරහා සමාජය මෙම අප්‍රකට ශිල්පය පිළිබඳව පිබිදීමකට පත් විය. මේ නිසාම වත්මන් සමාජයේ තරුණ තරුණියෝ මෙම ශිල්පය හැදෑරීමට දැඩි උනන්දුවක් දැක්වීමට පටන් ගත්හ. මෙහි ඇති වාණිජමය වාසි දායක තත්වය තේරුම් ගත් ඇතැම් වෙනත් සටන් ශිල්පයන් හැදෑරූ ගුරුවරුන් තම සටන් ශිල්පය (කලාරි, මලයාලම් සටන්, චීනාඩි, කරාතේ වැනි) අංගම්පොර ලෙස ලෝකයාට පෙන්වමින් තැනින් තැත අංගම්පොර පාසල් බිහිවූ අතර ඇතැම්හු ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය, සංස්කෘතික අමාත්‍යාංශය ආදියේ තමන් පාරම්පරික අංගම්පොර ශිල්‍පීන් ලෙස ලියාපදිංචි වීම ද සිදු කළ හ.

මෙවැනි බො‍හෝ ව්‍යාජ අංගම්පොර ශිල්පීහු බොහෝමයක්, චීන වෙළෙන්දන් හරහා ලැබුණ චීනාඩි සටන් කලාව පුහුණු වූවෝ වෙති. මේ නිසාම අද වන විට නිවැරදි අංගම් ශාස්ත්‍රය කුමක්දැයි හදුනාගැනීම ඉතාමත් අපහසු වී තිබේ. නිවැරදි සටන් ශිල්පීන්හට තම පරම්පරාවට ලැබුණ ගම්වර, ගරු නම්බුනාම, පාරම්පරික ඉතිහාසය, රාජාවලිය වැනි ඉතිහාස පො‍ත්‍පත්වල සාක්ෂි ආදිය තුළින් තම සටන් පෙළපතේ සත්‍යතාව පෙන්වීමට සිදු වී තිබේ. ශ්‍රී ලාංකීය ජාතික උරුමයක් බදු මෙම අංගම්පොර  සටන් කලාව නැවත මෙරට ජනප්‍රිය කරවීමට, මුල් ගුරු පරම්පරාවල වර්තමාන සාමජිකයින් දැඩි වෙහෙසක් ගනී.අප සොයා බැලූ පරිදි දැනට සිටින ජ්‍යෙෂ්ඨම ගුරුතුමා වන්නේ සුනිමල් ප්‍රනාන්දු ගුරුතුමාය.

ඡායාරූප

අංගම්පොර පිලිබඳ පොත්
 හෙළයේ සටන් රහස අංගංපොර

ආශ්‍රිත ලිපි

කොරතොට අංගම්පොර සම්ප්‍රදාය

බාහිර යොමු
 http://www.korathotaangam.com
 http://www.mulleriyawa.org
 http://www.angampora.info
 http://www.mardb.com/angampora/

මූලාශ්‍ර

සාම්පදායික සිංහල දැණුම
අංගම්පොර
ශ්‍රී ලංකාව
ක්‍රීඩා
සටන් ශිල්ප

අංගම්පොර


The Secret of Danish Agriculture er en dansk propagandafilm instrueret af Flemming Arnholm.

Handling
Humoristisk historie om en detektiv, der sendes til Danmark for at finde ud af, hvorfor danske landbrugsprodukter smager så godt.

Medvirkende

 Preben Ravn

Referencer

Eksterne henvisninger

Film om jordbrug
Dokumentarfilm fra Danmark
Turistfilm fra Danmark
Propagandafilm fra Danmark

The Secret of Danish Agriculture


Cesuras, İspanya'nın otonom bölgelerinden biri olan Galiçya'nın kuzeybatısında bulunan A Coruña eyaletine bağlı eski bir belediyedir. 6 Haziran 2013'te alınan kararla Oza dos Ríos ile birleştirilerek Oza-Cesuras belediyesi kuruldu.

A Coruña belediyeleri

Cesuras


Kuzalan, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 83 km, Bafra ilçesine 33 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bafra'nın mahalleleri

Kuzalan, Bafra


Die Hallenradsport-Weltmeisterschaften 2008 fand vom 24. bis 26. Oktober 2008 in Dornbirn statt. Es wurden Wettkämpfe im Radball und Kunstradfahren ausgetragen. Die erfolgreichste Nation war Deutschland, welche vier der sechs Goldmedaillen gewann. Bis auf die Wettbewerbe im Radball und im Vierer-Kunstrad konnten sie alle Disziplinen gewinnen.

Es haben insgesamt 136 Sportler teilgenommen, welche alle aus dem europäischen oder asiatischen Raum stammen.

Radball
Es wurde ein 2er-Teamwettkampf bei den Herren durchgeführt.

Modus
Das Turnier umfasste zwei Gruppen: Gruppe A mit den sechs stärksten Nationen des Vorjahres und die Gruppen B mit sieben schwächeren Mannschaften.

In beiden Gruppen gab es jeweils eine Runde, in der alle einmal gegen alle spielten. In der Zwischenrunde der Gruppe-A-Teams traf die zweitplatzierte Mannschaft der Vorrunde auf die fünftplatzierte und die dritt- auf die viertplatzierte. Die beiden Sieger dieser Zwischenrunde und der Sieger der Vorrunde qualifizierten sich für die Halbfinale. Im ersten Halbfinale traf der Sieger der Vorrunde auf den Sieger aus dem Spiel zwischen dem zweit- und fünftplatzierten. Der Verlierer dieses Spiels musste in einem zweiten Halbfinale gegen den Sieger aus dem Spiel zwischen dem dritt- und viertplatzierten antreten. Die beiden Sieger aus den Halbfinalen spielten schließlich im Finalspiel den Weltmeister aus. Der Sieger der Gruppe B trat schließlich gegen den Tabellensechsten der Gruppe A um den Aufstieg respektive Verbleib in Gruppe A an.

Gruppe A

Auf-Abstiegsspiel Gruppe A/B
Kroatien schaffte den Klassenerhalt nicht und verlor gegen Belgien.

 -  2 : 3

Gruppe B

Kunstradfahren
Es wurden Wettkämpfe im 1er- 2er- und 4er-Kunstradfahren der Damen, im 1er-Kunstradfahren der Herren und 2er-Kunstradfahren in einer offenen Klasse durchgeführt.

Modus
Jeder Teilnehmer bzw. jedes Team hatte eine Kür zu fahren. Diese dauerte maximal sechs Minuten und beinhaltete bei den Einzelstartern 28 und bei den Duos 22 verschiedene Elemente mit je einer gewissen Schwierigkeitsstufe, die mit der Grundpunktzahl addiert als Basis für die Bewertung dienten (eingereichte Punkte). Das Endresultat ergab sich nach Abzug der Fehlerpunkte (ausgefahrene Punkte).

Frauen

Einzel
Insgesamt nahmen am Wettkampf 21 Athletinnen aus 11 Nationen teil.

Medaillengewinner

Doppel
Insgesamt nahmen am Wettkampf 14 Teams aus 9 Nationen teil.

Medaillengewinner

4er-Team
Das Teilnehmerfeld bestand aus 5 Teams.

Medaillengewinner

Herren Einzel
Insgesamt nahmen am Wettkampf 23 Athleten aus 12 Nationen teil.

Medaillengewinner

Mixed Doppel
Es nahmen insgesamt 9 Duos aus 8 Nationen teil.

Medaillengewinner

Weblinks

Alle Resultate auf www.radball.at

2008
Radsportveranstaltung 2008
Weltmeisterschaften 2008
Sportveranstaltung in Dornbirn

Hallenradsport-Weltmeisterschaften 2008


ඇලුමිනියම් (හෝ ඇලුමිනම්; අක්ෂරවින්‍යාස වෙනස්කම් බලන්න) යනු සංකේතය Al ද පරමාණුක ක්‍රමාංකය 13 වූ ද බෝරෝන් කාණ්ඩයට අයත් රසායනික මූලද්‍රව්‍යයකි. එය රිදීවන් සුදු, මෘදු, තන්‍ය ලෝහයකි. ඇලුමිනියම් තෙවන බහුලතම මූලද්‍රව්‍යය (ඔක්සිජන් හා සිලිකන් වලින් පසු) වන අතර පෘථිවි කබොලෙහි බහුලතම ලෝහය ද වේ. එය පෘථිවියේ ඝන පෘෂ්ඨයෙහි ස්කන්ධයෙන් 8% ක් පමණ සපුරාලයි. ඇලුමිනියම් ලෝහය රසායනික ව ඉතා ප්‍රතික්‍රියාශීලී වන බැවින් පියවි නිදර්ශක උපරිම ඔක්සිහරණය වන පරිසරවල දී දුර්ලභ හා සීමිත වේ. ඒ වෙනුවට, එය එකිනෙකට වෙනස් ඛනිජ වර්ග 270 කට වඩා ප්‍රමාණයක් සමග සංයෝග වී පවතී. ඇලුමිනියම් වල ප්‍රධාන ලෝපස වනුයේ බොක්සයිට්ය.

මූලාශ්‍ර

මූලද්‍රව්‍යය

ඇලුමිනියම්


Regimentul VII Racova No. 25 a fost o unitate de infanterie, de nivel tactic, din trupele permanente ale Armatei României. Unitatea a fost înființată în 1891 prin fuziunea Regimentului VII de Linie - înființat în 1860 și Regimentului 25 Dorobanți, înființat în 1880. Pe tot parcursul existenței sale a făcut parte din organica Brigăzii 15 Infanterie, fiind dislocat la pace în garnizoana Vaslui. La mobilizare, regimentul constituia încă o unitate, Regimentul 65 Infanterie, din rezerviști proveniți din Cercul de recrutare "Vaslui".

Unități precursoare

Regimentul VII de Linie

Regimentul 25 Dorobanți

Războiul de Independență

Al Doilea Război Balcanic

Primul Război Mondial

Perioada interbelică

Al Doilea Război Mondial

Distincții și recunoașteri

Personalități legate de regiment

Comandanți

Note

Bibliografie

Vezi și

Unități militare din Armata României (1860-1945)
Unități militare din Vaslui

Regimentul VII Racova No. 25


Reuven Baruch sau Reuven ben Yehuda Baruch (n. 1811, Timișoara, Imperiul Austriac – d. 1875, Viena, Imperiul Austro-Ungar) a fost un rabin sefard originar din Banat, rabinul comunității sefarde (a evreilor otomani) din Viena.

Reuven Baruch s-a născut la Timișoara ca fiu al rabinului evreilor spanioli (otomani) din oraș. A făcut studii talmudice la Livorno, Istanbul și Izmir. În anul 1840 Reuven Baruch a fost ales rabin sefard la Viena.

În timpul activității sale a încurajat presa în limba iudeo-spaniolă Judezmo sau ladino, promovată la Viena de către Shem Tov Semo și alții.
Rabinul Baruch s-a numărat printre cei care au colaborat la volumul Nahala le Israel al rabinului Moshe Israel Hazan din Roma, care a fost publicat la Viena în 1851.
Atât el, cât și fiul său Yaakov Baruch, au scris texte literare în limba ladino, care au apărut în periodicul "Guerta de Estorya" din Viena. Printre ele se poate menționa o poezie a sa despre boală și moarte, publicată postum. Yaacov Baruch a publicat de asemenea traduceri și adaptări din limba germană sau din alte surse - ca de exemplu, "Războiul dintre Grecia și Persia" și "Neguțătorul din Veneția" (El Merkader de Venetsyia).

Reuven Baruch a murit la Viena în 1875.

Bibliografie
 Baruch Tercatin, Lucian-Zeev Herșcovici - Prezențe rabinice în perimetrul românesc, Hasefer, București, 2008, p. 89.
 "Shem Tov Semo, Yosef Kalwo, and Judezmo Fiction in Nineteenth -Century Vienna" en Michael Studemund-Halévy, Christian Liebl e Ivana Vucina Simóvic, eds. Sefarad an der Donau. La lengua y literatura de los sefardíes en tierras de los Habsburgo Barcelona, Tirocinio, 2013, pp. 39–106

Rabini
Evrei sefarzi
Timișoreni
Evrei din Banat
Evrei austrieci
Rabini austrieci
Nașteri în 1811
Decese în 1875

Reuven Baruch


El 53.º Regimiento Aéreo (53. Flieger-Regiment) fue una unidad de la Luftwaffe de la Alemania nazi.

Historia
Fue formado el 16 de agosto de 1942, a partir del 53º Regimiento de Instrucción Aérea. En junio de 1944 es renombrado como 53º Regimiento de Campaña del Distrito Aéreo Bélgica-Norte de Francia con 2 batallones.

Orden de batalla
1942: Plana Mayor, I. - III.

Referencias

WW2 - 52. Flieger-Regiment

Luftwaffe (Wehrmacht)
Regimientos Aéreos alemanes de la Segunda Guerra Mundial

53.º Regimiento Aéreo


Aceasta este lista de conducători ai Marocului, de la înființarea primului stat marocan în 789. Titulatura acestor conducători a variat în timp. Din anul 1957, este folosită titulatura de rege.

Dinastia Idrisidă
Idriss I (789–791)
Idriss II (791–828)
Muhammad ibn Idris (828–836)
Ali ibn Idris (836–848)
Yahya ibn Muhammad (848–864)
Yahya ibn Yahya (864–874)
Ali ibn Umar (874–883)
Yahya ibn Al-Qassim (883–904)
Yahya ibn Idris ibn Umar (904–917)

Prima perioadă a suzeranității Fatimizilor suzeranitate a durat din 922 până în 925.

Hassan I al-Hajam (925–927)

A doua perioadă a suzeranității Fatimizilor suzeranitate a durat din 927 până în 937.

Al Qasim Gannum (937–948)
Abu l-Aish Ahmad (948–954)
Al-Hasan ben Kannun (954–974)

În 974, sultanul Al-Hasan ben Kannun a fost învins de omeiazi, după care a urmat o perioadă suzeranitate omeiadă.

Dinastia Almoravidă
 Abu Bakr ibn Umar (c. 1060–1072)
Yusuf ibn Tashfin (1072–1106)
Ali ibn Yusuf (1106–1142)
Tashfin ibn Ali (1142–1146)
Revolta almohadă a început în 1145
Ibrahim ibn Tashfin (1146)
Ishaq ibn Ali (1146–1147)

Dinastia Almohadă
Abd al-Mu'min (1145–1163)
Abu Yaqub Yusuf I (1163–1184)
Aby Yusuf Yaqub al-Mansur (1184–1199)
Muhammad an-Nasir (1199–1213)
Abu Yaqub Yusuf al II-lea (1213–1224)
Abdul-Wahid I (1224)
Abdallah al-Adil (1224–1227)
Yahya (1227–1235)
Idris I (1227–1232)
Abdul-Wahid al II-lea (1232–1242)
Ali (1242–1248)
Suzeranitate Marinidă din 1248 până la căderea almohazilor în 1269
Umar (1248–1266) - localizat în Marrakech, doar cu putere locală
Idris al II-lea (1266–1269) - n Marrakech, doar cu putere locală

Dinastia Marinidă
Abu Yahya ibn Abd al-Haqq (1244–1258)
Umar (1258–1259)
Abu Yusuf Yaqub ibn Abd Al-Haqq (1259–1286)
Abu Yaqub Yusuf an-Nasr (1286–1306)
Abu Thabit Amir (1307–1308)
Abu al-Rabi Sulayman (1308–1310)
Abu Sa'id Uthman II (1310–1331)
Abu al-Hasan Ali ibn Othman (1331–1348)
Abu Inan Faris (1348–1358)
Muhammad II. ca Said (1359)
Abu Salim Ali II. (1359–1361)
Abu Umar Taschufin (1361)
Abu Zayyan Muhammad III. (1362–1366)
Abu l-Fariz Abdul Aziz I. (1366–1372)
Abu l-Abbas Ahmad (1372–1384)
Musa ibn Faris (1384–1386)
Al-Wathiq (1386–1387)
Abu l-Abbas Ahmad (1387–1393)
Abu Faris Abdul Aziz II. (1393–1396)
Abdullah (1396–1399)
Abu Said Uthman III. (1399–1420)
Abd al-Haqq al II-lea (1420–1465)

Interludiu Idrisid
Muhammad ibn Ali Idrisi-Joutey (1465–1471)

Dinastia Wattasidă
Abu Zakariya Muhammad al-Saih al-Mahdi (1472–1505)
Abu Abdallah Muhammad I (1505–1524)
Abul Abbas Ahmad (1524–1545)
Nasir ad-Din al-Qasri (1545–1547)
Abul Abbas Ahmad (a doua oară, 1547–1549)
Ali Abu Hassun (ian.–sep. 1554)

Dinastia Saadi
Mohammed ash-Sheikh (1549–1554, 1554–1557)
Abdallah al-Ghalib	(1557–1574)
Abu Abdallah Mohammed II (1574–1576)
Abu Marwan Abd al-Malik I (1576–1578)
Ahmad al-Mansur (1578–1603)

1603–1627: Război de succesiune

Principalii conducători Saadi, în Marrakesh:
Abou Fares Abdallah (r. 1603–1608)
Zidan el Nasir (pretendent din 1603, r. 1608–1628)

Facțiunea rivală în Fes, doar cu putere locală:
Mohammed esh Sheikh el Mamun (r. 1603–1613)
Abdallah II (r. 1613–1623)
Abd al-Malik ibn Abdallah (r. 1623–1627)

1627–1659: Conducere reunificată
Abu Marwan Abd al-Malik II (r. 1627–1631)
Al Walid ibn Zidan (r. 1631–1636)
Mohammed esh Sheikh es Seghir (r. 1636–1655)
Ahmad el Abbas (r. 1655–1659)

Interludiu Dila'i
Muhammad al-Hajj ad-Dila'i (r. 1659–1663)

Dinastia Alauită
1666–1957: Sultani ai Marocului

1957–Prezent: Regi ai Marocului

Conducători
Maroc
Istoria Marocului

Listă de conducători ai Marocului


The Sautrāntika or Sutravadin (, Suttavāda in Pali; ; ) were an early Buddhist school generally believed to be descended from the Sthavira nikāya by way of their immediate parent school, the Sarvāstivādins. While they are identified as a unique doctrinal tendency, they were part of the Sarvāstivāda Vinaya lineage of monastic ordination.

Their name means literally "the conclusions of the sutras" where sūtra is lengthened into the vṛddhi derivative sautra, and combined with the word anta, meaning end or conclusion, with a final nominal marker ika (compare with the term vedānta), meaning their philosophy is derived from the sūtras. As stated by the commentator Yasomitra, they hold the sutras, but not the Abhidharma commentaries (sastras), as authoritative. The views of this group first appear in the Abhidharmakośabhāṣya of Vasubandhu.

Name
The name Sautrāntika indicates that unlike other North Indian Sthaviras, this school held the Buddhist sutras as central to their views, over and above the ideas presented in the Abhidharma literature. The Sarvastivada scholar Samghabhadra, in his Nyayanusara, attacks a school of thought named Sautrantika which he associates with the scholars Śrīlāta and his student Vasubandhu. According to Samghabhadra, a central tenet of this school was that all sutra is explicit meaning (nitartha), hence their name.

The Sarvāstivādins sometimes referred to them as the  school, meaning "those who utilize the method of examples". This latter name may have been a pejorative label. It is also possible that the name 'Dārṣṭāntika' identifies a predecessor tradition, or another related, but distinct, doctrinal position; the exact relationship between the two terms is unclear. Charles Willemen identifies the Sautrāntika as a Western branch of the Sarvāstivādins, active in the Gandhara area, who split from the Sarvāstivādins sometime before 200 CE, when the Sautrāntika name emerged. Other scholars are less confident of a specific identification for the Sautrāntika; Nobuyoshi Yamabe calls specifying the precise identity of the Sautrāntika "one of the biggest problems in current Buddhist scholarship".

History
The founding of the Sautrāntika school is attributed to the elder Kumāralāta (c. 3rd century CE), author of a "collection of dṛṣtānta" (Dṛṣtāntapaṅkti) called the Kalpanāmaṇḍitīkā. The Sautrāntikas were sometimes also called "disciples of Kumāralāta". According to Chinese sources, Harivarman (250-350 CE) was a student of Kumāralāta who became disillusioned with Buddhist Abhidharma and then wrote the Tattvasiddhi-śāstra in order to "eliminate confusion and abandon the later developments, with the hope of returning to the origin". The Tattvasiddhi was translated into Chinese and became an important text in Chinese Buddhism until the Tang Dynasty.

Other works by Sautrāntika affiliated authors include the Abhidharmāmṛtarasa-śāstra attributed to Ghoṣaka, and the Abhidharmāvatāra-śāstra attributed to Skandhila. The elder Śrīlāta, who was Vasubandhu's teacher is also known as a famous Sautrāntika who wrote the Sautrāntika-vibhāṣa. Ghoṣaka's Abhidharmāmṛtarasa and Harivarman's Tattvasiddhi have both been translated into English.

The Buddhist philosopher Vasubandhu wrote the famous Abhidharma work Abhidharmakośakārikā which presented Sarvāstivāda-Vaibhāṣika Abhidharma tenets, he also wrote a "bhāṣya" or commentary on this work, which presented critiques of the Vaibhāṣika tradition from a Sautrāntika perspective. The Abhidharmakośa was highly influential and is the main text on Abhidharma used in Tibetan and Chinese Buddhism up until today.

Buddhist logic (pramāṇavāda) as developed by Dignāga and Dharmakīrti is also associated with the Sautrāntika school.

Doctrine

No separate vinaya (monastic code) specific to the Sautrāntika has been found, nor is the existence of any such separate disciplinary code evidenced in other texts; this indicates that they were likely only a doctrinal division within the Sarvāstivādin school.

The Sautrāntika criticized the Sarvāstivādins on various matters such as ontology, philosophy of mind and perception. While the Sarvāstivādin abhidharma described a complex system in which past, present, and future phenomena are all held to have some form of their own existence, the Sautrāntika subscribed to a doctrine of "extreme momentariness" that held that only the present moment existed. They seem to have regarded the Sarvāstivādin position as a violation of the basic Buddhist principle of impermanence. As explained by Jan Westerhoff, this doctrine of momentariness holds that each present moment "does not possess any temporal thickness; immediately after coming into existence each moment passes out of existence" and that therefore "all dharmas, whether mental or material, only last for an instant (ksana) and cease immediately after arising".

The Sarvāstivādin abhidharma also broke down human experience in terms of a variety of underlying phenomena (a view similar to that held by the modern Theravadin abhidhamma); the Sautrāntika believed that experience could not be differentiated in this manner.

Sautrantika doctrines expounded by elder Śrīlāta and critiqued in turn by Samghabhadra's Nyayanusara include:

The theory of anudhatu (or *purvanudhatu, "subsidiary element"), which is also associated with the theory of seeds (Bīja) espoused by Vasubandhu. This theory was used to explain karma and rebirth.
The doctrine that caitasikas (mental factors) are but modes of citta (mind) and are not separate elemental dharmas which come together in "association" (samprayoga) as the Vaibhāṣika believed. This view is also expoused at length in Harivarman's Tattvasiddhi.
The doctrine that the sense-elements (dhatu) alone are real existents, not the aggregates (skandha) or sense spheres (ayatana).
A process of direct perception (pratyaksha) which differed from the direct realism of the Vaibhāṣika, and instead posited a form of indirect representationalism.

According to Vasubandhu, the Sautrāntika also held the view that there may be many Buddhas simultaneously, otherwise known as the doctrine of contemporaneous Buddhas.

See also
Schools of Buddhism
Nikaya Buddhism

References

Bibliography

External links

Nikaya schools
Sthaviravāda
Yogacara
Early Buddhist schools

Sautrāntika


Robert Herrera (Río Branco, 1 de marzo de 1989) es un futbolista uruguayo, juega de defensa central y actualmente se encuentra en River Plate de la Primera División de Uruguay.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Futbolistas de Uruguay
Futbolistas del Defensor Sporting Club
Nacidos en Río Branco
Futbolistas del Club Puebla
Futbolistas del Club Atlético Peñarol
Futbolistas del Club Atlético Peñarol en los años 2020

Robert Herrera


هنيزديتشيف (Гніздичів) هي بلدة من النمط المدني في محافظة لفيف في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4077 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

هنيزديتشيف (محافظة لفيف)


Lunner Station (Lunner stasjon) er en jernbanestation på Gjøvikbanen i Lunner i Oppland fylke i Norge. Stationen består af et enkelt spor med perron og en stationsbygning i brunt træ udført i dragestil efter tegninger af arkitekten Paul Due. Stationen, der betjenes af alle tog på Gjøvikbanen, ligger 280,9 meter over havet og 61,1 km fra Oslo S. Fylkesvei 17 i Oppland udgår fra stationen.

Stationen blev oprettet som en bemandet jernbanestation for ekspedition af tog, passagerer og gods 20. december 1900, to år før Gjøvikbanen åbnede i sin fulde længde. Stationen blev gjort ubemandet 7. januar 1985 og fik ny status som trinbræt med sidespor 11. maj 1987.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Gjøvikbanen
Etableret i 1900
Jernbanestationer i Oppland

Lunner Station


හොසේෆීනා ඉයුජීනියා වාස්කෙස් මෝතා () (උපත ජනවාරි 20, 1961, මෙක්සිකෝ නගරයෙහිදී) යනු මෙක්සිකානු ආර්ථික විද්‍යාඥවරියක, ව්‍යාපාරික කාන්තාවක හා දේශපාලඥවරියක වන අතර නැෂනල් ඇක්ෂන් පක්ෂයේ (PAN) සාමාජිකාවකි. ඇය දැනට ඇයගේ පක්ෂය වෙනුවෙන් 2012 ජනාධිපතිවරණයේදී මෙක්සිකෝවේ ජනාධිපති තනතුර සඳහා අපේක්ෂිකාවද වෙයි.

හොසේෆීනා වාස්කෙස් මෝතා


La médaille Metge () est une distinction en sociologie décernée par la Société royale de Nouvelle-Zélande.

Histoire
En reconnaissance de la contribution de Joan Metge aux sciences sociales, la Royal Society of New Zealand a créé la ùédaille en 2006, qui est décernée tous les deux ans à un sociologue néo-zélandais pour son excellence dans l'enseignement, la recherche et/ou d'autres activités contribuant à la capacité établir des relations bénéfiques entre les participants à la recherche.

La médaille Dame Joan Metge a été décernée pour la première fois en 2008.

Lauréats
Les récipiendaires de la médaille ont été  :

En 2008, Diana Lennon, dont les recherches en tant que pédiatre scientifique ont eu un impact majeur sur la vie des enfants néo-zélandais ; et Philippa Howden-Chapman, dont les recherches ont eu un impact majeur sur notre compréhension du lien entre logement, énergie et santé.

En 2010, , pour son travail en tant que directeur de l'étude longitudinale de l'Université d'Otago qui suit la santé et le développement de plus de 1 000 bébés nés à Dunedin en 1972/3, apportant des contributions substantielles à de nouvelles connaissances ; et , pour sa contribution au développement des sciences sociales sur une longue période, et a apporté des contributions majeures à de nouvelles connaissances dans le domaine des migrations, en particulier dans la région Asie-Pacifique.

En 2012, , pour sa contribution exceptionnelle à la linguistique ; et Linda Tuhiwai Smith, pour sa contribution exceptionnelle à l'inspiration, au mentorat et au développement des capacités des chercheurs maoris par l'enseignement et la recherche.

En 2014, , pour l'impact significatif qu'elle a eu sur la recherche et la pratique en éducation en Nouvelle-Zélande, en particulier sur les relations éducatives entre les Maoris et les Pakeha et l'éducation des femmes au niveau supérieur.

En 2016, Stuart McNaughton, pour ses contributions au renforcement des capacités de recherche en sciences de l'éducation, à l'avancement de l'alphabétisation et du développement du langage, et pour son impact fondé sur des données probantes sur les politiques éducatives aux niveaux national et international.

En 2018, , pour sa contribution considérable à l'inspiration et au développement de nouvelles capacités et connaissances de recherche pour la formation des professionnels de la santé afin de lutter contre les inégalités critiques en matière de santé des Autochtones à Aotearoa en Nouvelle-Zélande.

En 2020, Steven Ratuva, pour son mahi sur l'ethnicité, le racisme et la discrimination positive, avec une expertise dans les conflits et la protection sociale.

Notes et références

Liens externes

Distinction en sociologie
Distinction fondée en 2008

Médaille Metge


« Les carottes sont cuites » est une expression évoquant une situation désespérée, à l'issue fatale.
 Les carottes sont cuites () est un cartoon Looney Tunes réalisé par Arthur Davis, sorti en 1947.
 Les carottes sont cuites est un film français réalisé par Robert Vernay, sorti en 1956.

Homonymie de titre

Les carottes sont cuites


චන්ද්‍ර දිනදසුන් වලට අනුව මැදින් මාසයේ 13වන තිථියයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 චන්ද්‍ර මාස
 පෝය

මැදින්
චන්ද්‍ර දිනදසුනේ පුර පක්‍ෂයේ දින

මැදින් පුර තෙළෙස්වක


محمـد أحمـد أبو زبيد (أديب الاغوار) (1954 - 5 فبراير 2009):

كاتـب وأديب وصحفي وناقد ومعلـّم أردني من أصل فلسطيني. ولد محمد أحمد أبو زبيد عام 1954. درس التربية الفنيّة في المعهد التابع لوكالة الأونروا في الأردن (1975). حصل على بكالوريوس في إدارة الأعمال من جامعة بيروت العربية. دورة مكتبات من معهد الاونروا -اليونسكو- دورة توجيه وإرشاد من معهد الأونروا -اليونسكو- 2001. عمل معلماً لسنوات طويلة في مدارس وكالة الغوث الدولية (الأونروا) في الأردن، وكانت كل سنيّ عمله في منطقة الأغوار الشمالية. كان عضواً نشيطاً وفاعلاً في رابطة الكتّاب الأردنيين 1984 وعضو إدارة فرع اربد. وأيضا عضو الاتحاد العام للكتّاب والأدباء العرب 1994. عضو نادي مكّة المكرّمة الثقافي. عضو جمعية البيئة الأردنية. عضو جمعية اصدقاء بنك العيون. من مؤلّفاتـه:

 «الطير في الأدب العربي» (طبعة أولى عام 1983 صدرت عن دار الرفاعـي بالمملكة العربية السعوديـة).
 ((الطير في الأدب العربي ط2)) مؤسسة الروزنا- اربد- 1998.
 «أوراق من الخاطر» (1999).
 ((الاطباء الكتّاب في الأردن في القرن العشرين)) 2004.
 (قضاء بيسان الأرض والإنسان (2006))
 ((القلم لسان الحضارة-2009))

أصيب بداء السرطان عام 1999 في قنوات الأذن (البلعوم الانفي)، وعـولج منه وشفاه الله. ولكن المرض لـم يلبث أن عاد إليه لينهي حياته مساء يوم الخميس الخامس من فبراير عام 2009. لمحمد أبو زبيد كثير من المقالات المنشورة في المجلّات والصحف الأردنية والعربيّة مثل مجلّة عالم المنهل مجلّة الفيصل ومجلّة القافلة ومجلّة عالم الكتب ومجلّة الدوحة ومجلّة التراث الشعبي ومجلّة افكار ومجلّة صوت الجيل والتوباد السعوديّة والثقافة الدمشقيّة والمجلّة الثقافية والمجلّة العربيّة و (جريدة الدستور التي كان مراسلاً ومديراً لها لسنين طوال في منطقة الأغوار الشماليّة) وجريدة الشعب والعديد من الصحف المحليّة ويوجد لدى أبو زبيد—الكثير من الكتب المخطوطة

 بين انثويّة النص وتوهّج المعنى- دراسة في تجربة محمود الشلبي الشعرية- جاهز للطباعة
 دراسات في الشعر الأردني المعاصر
 الشعر الأردني في عهد الامارة
 د.عيسى الناعوري شاعراً
 الديك في الأدب
 خير الدين الزركلي -ملامح من حياته وشعره
 العنقاء تاصيلاً لكيان الأسطورة
 معركة فحل في التاريخ الإسلامي
 د. محمد صبحي أبو غنيمة سياسياً واديباً

مراجع

كتاب أردنيون
كتاب فلسطينيون
وفيات 2009

محمد أحمد أبو زبيد


Erich Gustav Willie Lachmann (6 de noviembre de 1909 - 23 de enero de 1972) fue un policía auxiliar y SS-Scharführer (sargento) que participó en la Operación Reinhard en el campo de exterminio de Sobibor.

Biografía
Lachmann nació en Liegnitz el 6 de noviembre de 1909 y empezó su carrera como policía.

Carrera en el Tercer Reich
Desde septiembre de 1941, Lachmann entrenó a ucranianos en el campo de concentración de Trawniki, que se habían inscrito como voluntarios para ser guardias en la Operación Reinhard. Según el propio testimonio de Lachmann, estuvo en Sobibor como comandante de los guardias ucranianos desde agosto de 1943; sin embargo, testigos declararon que estaba en el campo desde exactamente un año antes. Su compañero de las SS Erich Bauer lo llamaba «un ebrio y alguien que robaba como los cuervos». Prisioneros de Sobibor, como Eda Lichtman y Abraham Margulies, fueron testigos de Lachmann violando a muchachas jóvenes.

Cuando Franz Reichleitner tomó el mando de Sobibor de Franz Stangl, envió a Lachmann de nuevo a Trawniki, porque consideró que Lachmann no estaba apto para cumplir con sus deberes. Desde allí, Lachmann desertó con su novia polaca en el invierno de 1942-1943. Fue arrestado varios meses más tarde en Varsovia y fue sentenciado a seis años en prisión; no obstante, fue liberado en abril de 1945 durante las últimas etapas de la guerra, capturado por el Ejército rojo soviético y sobrevivió la guerra.

Posguerra
En el juicio de Sobibor en Hagen, que duró del 6 de septiembre de 1965 al 20 de diciembre de 1966, fue acusado de participar en el asesinato masivo de aproximadamente 150.000 judíos.

En el juicio, Lachmann declaró:

La corte encontró a Lachmann mentalmente incompetente y fue absuelto por «coacción putativa».

Véase también
 John Demjanjuk

Referencias

Enlaces externos
The Sobibor Personnel en Holocaust-Info.dk

Personal del campo de exterminio de Sobibor
Oficiales de las SS
Operación Reinhard
Policías de Alemania
Personas de la Provincia de Silesia
Nacidos en Legnica

Erich Lachmann


Morrisville est un village situé dans la province de Terre-Neuve-et-Labrador.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Ville à Terre-Neuve-et-Labrador

Morrisville (Terre-Neuve-et-Labrador)


Loriinae is a subfamily of psittacine birds, one of the six subfamilies that make up the family Psittaculidae. It consists of three tribes, the lories and lorikeets (Loriini), the budgerigar (Melopsittacini) and the fig parrots (Cyclopsittini), which are small birds, mostly of bright colors and inhabitants of Oceania and the islands of Southeast Asia.

Taxonomy
The subfamily Loriinae was introduced in 1836 (as Loriana and Lorianae) by the English naturalist Prideaux John Selby in his book The Natural History of Parrots. Traditionally it was considered that the lories were the only members of the subfamily Loriinae, or were integrated into their own family, Loriidae, but currently they are classified as a tribe, Loriini, within a larger subfamily Loriinae. The genetic studies showed that the lories are closely related to the budgerigar and the fig parrots of the genera Cyclopsitta and Psittaculirostris, that form the other two tribes that make up the subfamily, Melopsittacini and Cyclopsittini, respectively.
Loriinae is integrated as one of the five subfamilies of the family Psittaculidae, together with Psittaculinae, Platycercinae, Psittacellinae, Agapornithinae; and in turn Psittaculidae forms together with two families more the superfamily Psittacoidea.

Genera

The subfamily includes the following genera and tribes:

Tribe Loriini:
 Genus Oreopsittacus
 Plum-faced lorikeet, Oreopsittacus arfaki
 Genus Charminetta
 Pygmy lorikeet, Charminetta wilhelminae
 Genus Hypocharmosyna
 Red-fronted lorikeet, Hypocharmosyna rubronotata
 Red-flanked lorikeet, Hypocharmosyna placentis
 Genus Charmosynopsis
 Blue-fronted lorikeet, Charmosynopsis toxopei
 Fairy lorikeet, Charmosynopsis pulchella
 Genus Synorhacma
 Striated lorikeet, Synorhacma multistriata
 Genus Charmosyna
 Josephine's lorikeet, Charmosyna josefinae
 West Papuan lorikeet, Charmosyna papou
 Stella's lorikeet, Charmosyna stellae
 Genus Charmosynoides
 Duchess lorikeet, Charmosynoides margarethae
 Genus Vini
 Meek's lorikeet, Vini meeki
 Red-chinned lorikeet, Vini rubrigularis
 Palm lorikeet, Vini palmarum
 Red-throated lorikeet, Vini amabilis
 New Caledonian lorikeet, Vini diadema (possibly extinct)
 Collared lory, Vini solitaria
 Blue-crowned lorikeet, Vini australis
 Ultramarine lorikeet, Vini ultramarina
 Stephen's lorikeet, Vini stepheni
 Kuhl's lorikeet, Vini kuhlii
 Blue lorikeet, Vini peruviana
 Genus Neopsittacus
 Yellow-billed lorikeet, Neopsittacus musschenbroekii
 Orange-billed lorikeet, Neopsittacus pullicauda
 Genus Lorius
 White-naped lory, Lorius albidinuchus
 Yellow-bibbed lory, Lorius chlorocercus
 Purple-naped lory, Lorius domicella
 Chattering lory, Lorius garrulus
 Purple-bellied lory, Lorius hypoinochrous
 Black-capped lory, Lorius lory
 Genus Psitteuteles
 Varied lorikeet, Psitteuteles versicolor
 Genus Parvipsitta
 Purple-crowned lorikeet, Parvipsitta porphyrocephala
 Little lorikeet, Parvipsitta pusilla
 Genus Pseudeos
 Dusky lory, Pseudeos fuscata
 Cardinal lory, Pseudeos cardinalis
 Genus Chalcopsitta
 Brown lory, Chalcopsitta duivenbodei
 Black lory, Chalcopsitta atra
 Yellow-streaked lory, Chalcopsitta sintillata
 Genus Glossoptilus
 Goldie's lorikeet, Glossoptilus goldiei
 Genus Glossopsitta
 Musk lorikeet, Glossopsitta concinna
 Genus Saudareos
 Mindanao lorikeet, Saudareos johnstoniae
Iris lorikeet, Saudareos iris
 Sula lorikeet, Saudareos flavoviridis
 Yellow-cheeked lorikeet, Saudareos meyeri
 Ornate lorikeet, Saudareos ornatus
 Genus Eos
 Blue-streaked lory, Eos reticulata
 Blue-eared lory, Eos semilarvata
 Red lory, Eos bornea
 Black-winged lory, Eos cyanogenia
 Red-and-blue lory, Eos histrio
 Violet-necked lory, Eos squamata
 Genus Trichoglossus
 Pohnpei lorikeet, Trichoglossus rubiginosus
 Scaly-breasted lorikeet, Trichoglossus chlorolepidotus
 Coconut lorikeet, Trichoglossus haematodus
 Biak lorikeet, Trichoglossus rosenbergi
 Rainbow lorikeet, Trichoglossus moluccanus
 Red-collared lorikeet, Trichoglossus rubritorquis
 Olive-headed lorikeet, Trichoglossus euteles
 Marigold lorikeet, Trichoglossus capestratus
 Leaf lorikeet, Trichoglossus weberi
 Sunset lorikeet, Trichoglossus forsteni
Tribe Melopsittacini:
 Genus Melopsittacus
 Budgerigar, Melopsittacus undulatus (also called common parakeet or shell parakeet)
Tribe Cyclopsittini:
 Genus Cyclopsitta
 Orange-breasted fig parrot, Cyclopsitta gulielmitertii
 Double-eyed fig parrot, Cyclopsitta diophthalma
 Genus Psittaculirostris
 Large fig parrot, Psittaculirostris desmarestii
 Edwards's fig parrot, Psittaculirostris edwardsii
 Salvadori's fig parrot, Psittaculirostris salvadorii

References

Bird subfamilies
Parrots
Taxa named by Prideaux John Selby

Loriinae


Adela Milčinović r. Kamenić (Sisak, 14. prosinca 1879.  New York, 1967.), hrvatska domovinska i iseljenička književnica i diplomatica

Životopis
Rodila se je u Sisku, u kojem je završila pučku školu. U Zagrebu je završila učiteljsku školu. Učiteljevala je u Zdencima, kod Broda na Savi. Udala se je za hrvatskog pisca Andriju Milčinovića. Iz braka imaju dvije kćeri, poslije istaknute umjetnice u Americi: koncertna plesačica Vera Milčinović i slikarica Daša Milčinović. U Njemačkoj je bila od 1902. od 1904. godine u Münchenu i studirala povijest umjetnosti. Potom se je vratila u Zagreb u kojem je živjela do 1915., nakon čea je u Rimu. Ondje je djelovala pri vrhu Jugoslavenskog odbora bivajući svojevrsna Meštrovićeva i Trumbićeva zastupnica. Od 1918. do 1920. je u Zagrebu podtajnica Financijskog odsjeka u Narodnom vijeću, a poslije je u Sveučilišnoj knjižnici. Tajnica je Narodnoga ženskog saveza i isticala se je u borbi za žensko pravo glasa, za zaštitu djece i sudjelovala na više konvencija Međunarodnog ženskog saveza.

Članke je pisala u Nadi iz Sarajeva (urednik S.S. Kranjčević). Priloge je napisala i za Narodne novine, Domaće ognjište, Svjetlo, Savremenik, Novosti, Politiku i Novu Evropu. Književni opus čine joj novele, pripovijetke, drame i životopisne studije. Teme kojima se je bavila su većinom problemi koji su se doticali žena.

Od 1925. je u SAD-u u New Yorku. Otkako je otišla u iseljeništvo, nije više napisala niti jedno književno djelo. Ministarstvo prosvjete je predložilo da dobije mjesto u Iseljeničkom izaslanstvu u New Yorku, što je i prihvaćeno i u njemu je djelovala sve do zatvaranja ureda 1937. godine. Od 1943. je spisateljica i govornica na Glasu Amerike na hrvatskome i istovremeno je pisala i govorila na engleskom za radijsku postaju CBS. Umirovila se je 1953. godine. Umrla je 1967. u New Yorku.

Djela

Objavila je samostalna djela:
Pod branom (pripovijetke; u zajednici s Andrijom Milčinovićem), 1903.
Naše ženske škole i kako nam koriste, 1904.
Ivka (pripovijetke), 1905.
Dragojla Jarnevićeva (životopisna studija), 1906.
Bez sreće (drama), 1912.
Sjena (novela), 1919.
Gospođa doktorica (pripovijetka), 1919.
Sestra Marija-Liza (pripovijetka), 1919.
Novele (u pet svezaka; Knjiga I.: Nedina ljubav, Tajna, Mati; Knjiga II.: Roman gospojice Maje, Noći; Knjiga III.: Listići iz dnevnika, On i "on"; Knjiga IV.: S prozora, Naši razgovori; Knjiga V.: Pjesma Solweige, Sinovljeva baština), Zagreb 1921.

Nagrade i priznanja
 Koturova nagrada Matice hrvatske za dramu Bez sreće. Uprizorena je u kazalištima u Zagrebu, Skopju, Beogradu, Pragu i Chicagu.

Šimun Šito Ćorić uvrstio ju je u svoju antologiju 60 hrvatskih emigrantskih pisaca.

Izvori

Životopisi, Sisak
Životopisi, Zagreb
Hrvatski dramatici
Hrvatski novelisti
Hrvati u SAD-u
Hrvatski diplomati

Adela Milčinović


Nestor the Chronicler or Nestor the Hagiographer ( 1056 –  1114) was a monk from Kievan Rus' who is known to have written two saints lives, namely the Life of the Venerable Theodosius of the Kiev Caves and the Account about the Life and Martyrdom of the Blessed Passion Bearers Boris and Gleb.

Traditional historiography has also assumed him to have been the author of the Primary Chronicle (PVL), the most revered chronicle of Kievan Rus', thus earning him the nickname "the Chronicler". But several modern scholars have concluded he was not the author, because the Chronicle and known works of Nestor barely align, and frequently contradict each other in terms of style and contents. Given the authorship controversy, some scholars prefer calling him Nestor "the Hagiographer", to be identified with the two hagiographies which they agree he did write.

Biography

In 1073 AD, Nestor became a monk of the Monastery of the Caves in Kiev. The only other detail of his life that is reliably known is that he was commissioned with two other monks to find the relics of St. Theodosius of Kiev, a mission which he fulfilled successfully.

Nestor died around 1114 and was buried in the Near Caves. He has been glorified (canonized) as a saint by the Eastern Orthodox Church. The body of St. Nestor may be seen among the relics preserved in the Kiev Pechersk Lavra. His feast day is celebrated on October 27. He is also commemorated in common with other saints of the Kiev Caves Lavra on September 28 (Synaxis of the Venerable Fathers of the Kiev Caves) and on the Second Sunday of Great Lent.

Purported authorship of the Primary Chronicle

Veneration

Nestor the Chronicler was canonized by including his name in the Synaxis of all Venerable Fathers of the Kiev Caves.

Feast Day

 27 October – main commemoration, (with: Nestor of Thessaloniki and Nestor of the Far Kiev Caves)

Fixed Feast Day (Synaxes)

 25 May – Synaxis of Saints of Volhynia (ROCOR and Greek Orthodox Church)
 15 July – Synaxis of All Saints of Kiev (ROC)
 28 September – Synaxis of the Venerable Fathers of the Kiev Near Caves
 10 October – Synaxis of Saints of Volhynia (ROC)
 27 October – Synaxis of All Saints of Kiev Theological Academy and Kiev Theological Seminary [Ukrainian Orthodox Church (Moscow Patriarchate)]

Moveable Feast Day (Synaxes)

 Synaxis of all Venerable Fathers of the Kiev Caves – movable holiday on the 2nd Sunday of the Great Lent
 Synaxis of the Saints of the Kievan Caves Monastery, venerated in the near caves of Venerable Anthony – movable holiday on the 1st Saturday after Leavetaking of the Elevation of the Cross (21 September)

Liturgical hymns

Troparion St. Nestor — Tone 4

Вели́ких князе́й ру́сских дея́ния/ и преподо́бных оте́ц Пече́рских жития́ и чудеса́ написа́вый,/ свое́ же, Богому́дре Не́сторе, мно́гих ти ра́ди доброде́телей и́мя/ напи́сано на Небеси́ стяжа́вый,// моли́ и нам написа́тися в Кни́ги Живо́тныя.

Velikikh knyazey russkikh deyaniya/ i prepodobnykh otets Pecherskikh zhitiya i chudesa napisavy,/ svoe zhe, Bogomudre Nestore, mnogikh ti radi dobrodeteley imya/ napisano na Nebesi styazhavy,// moli i nam napisatisya v Knigi Zhivotnyya.

Common Troparion St. Nestor — Tone 4

Времена́ и ле́та достопа́мятных дея́ний,/ по́двиги и труды́ Богоно́сных оте́ц,/ Не́сторе прему́дре, напису́я,/ любо́вию возгоре́лся еси́ после́довати стопа́м первонача́льных,/ с ни́миже не преста́й моли́тися Христу́ Бо́гу,// спасти́ся душа́м на́шим.

Vremena i leta dostopamyatnykh deyany,/ podvigi i trudy Bogonosnykh otets,/ Nestore premudre, napisuya,/ lyuboviyu vozgorelsya esi posledovati stopam pervonachalnykh,/ s nimizhe ne prestay molitisya Khristu Bogu,// spastisya dusham nashim.

Kontakion St. Nestor — Tone 2

Я́ко сый Богоно́снаго Феодо́сия учени́к/ и и́стинный жития́ того́ подража́тель,/ пе́рвый честны́х его́ моще́й самови́дец бы́ти сподо́бился еси́,/ я́же с про́чиими святоле́пно прене́с,/ насле́дил еси́ с те́миже Ца́рство Небе́сное,// е́же получи́ти и нам, чту́щим тя, Го́сподеви моли́ся.

Yako siy Bogonosnago Feodosiya uchenik/ i istinny zhitiya togo podrazhatel,/ pervy chestnykh ego moshchey samovidets byti spodobilsya esi,/ yazhe s prochiimi svyatolepno prenes,/ nasledil esi s temizhe Tsarstvo Nebesnoe,// ezhe poluchiti i nam, chtushchim tya, Gospodevi molisya.

Known works
 Life of the Venerable Theodosius of the Kiev Caves (1080s)
 Account about the Life and Martyrdom of the Blessed Passion Bearers Boris and Gleb (1080s)

 (disputed) Primary Chronicle, or The Tale of Bygone Years (ca. 1113)

Notes

References

Bibliography

  (First edition published in 1930. The first 50 pages are a scholarly introduction.)

  (assoc. ed. David J. Birnbaum (Harvard Library of Early Ukrainian Literature, vol. 10, parts 1–3) – This 2003 Ostrowski et al. edition includes an interlinear collation including the five main manuscript witnesses, as well as a new paradosis ("a proposed best reading").
  – A 2014 improved digitised version of the 2002/2003 Ostrowski et al. edition.

  (also published at Kritika, Kyiv, 2005)

External links

Venerable Nestor the Chronicler of the Kiev Near Caves Orthodox icon and synaxarion
Visitor information for Kyiv Pechersk Lavra

Eastern Orthodox chroniclers
Eastern Orthodox monks from Ukraine
Ukrainian Christians
12th-century Eastern Orthodox Christians
12th-century Christian saints
12th-century historians
1050s births
1110s deaths
12th-century Christian monks
Primary Chronicle
Writers from Kievan Rus'
Monks from Kievan Rus'
Russian scientists

Nestor the Chronicler


Aquel beso (en portugués: Aquele beijo) es una telenovela brasileña producida y emitida por TV Globo. Escrita por Miguel Falabella, en colaboración con Flávio Marinho, Antônia Pellegrino y Luiz Carlos Goes y la dirección general de Cininha de Paula, dirección de Leandro Neri, Tande Bressane y Marcelo Zambelli y Roberto Talma. El primer capítulo de Aquele Beijo se emitió el 17 de octubre de 2011, sustituyendo Dinosaurios & Robots, y el último capítulo se emitió el 13 de abril de 2012.

Fue protagonizada por Giovanna Antonelli, Ricardo Pereira, Herson Capri y Sheron Menezzes con las participaciones antagónicas de Marilia Pêra, Grazi Massafera, Victor Pecoraro, Cynthia Falabella, Maria Zilda, Leilah Moreno y Fernanda Souza.

Trama
Claudia es un arquitecta de renombre y años Rubens data, el sueño de casarse con él en la iglesia. Él es el hijo del millonario Maruschka, que está en contra de la relación del niño con la hija de su criada. Que va a hacer todo el mal para separar los dos. Regina es la madre de Claudia y Maruschka Camilla y trabaja desde hace muchos años y fue ella quien pagó todos los estudios de sus hijas, Claudia y sólo logró llegar a la universidad a causa de los grandes colegios y Maruschka usarlo con el paso de Regina. Los dos esconden un gran secreto del pasado.

Maruschka y poderosa y rica, y está casada con el empresario Alberto propietarios y son megatienda de lujo Comprare. Ellos quieren ampliar su negocio y ganar más dinero, pero para aumentar el espacio de comparación, que tendrá que abandonar la tierra que se encuentra junto a la tienda, pero el lugar en cuestión fue tomada por una persona humilde y hoy hay una favela de Covil del Bagre, que produce daño a ellos, ya que nadie quiere comparar de lujo cerca de un barrio pobre.

Que lucha por los derechos de los residentes contra la expropiación de terrenos y mejoras por parte del gobierno son la peluquería Sarita, y el abogado Vicente Santelmo, que se enfrentarán a los poderosos Alberto y Maruschka.

Hay un giro en la vida de Claudia: Tener que trabajar para viajar a Cartagena, Colombia, que es muy malo para la traición de su novio en el aeropuerto de saber Rubinho y Vicente abogado, el momento en que pedir prestado sus llamadas telefónicas porque su acababa de la batería y se fue en medio de una conexión con Rubens, ahora su exnovio. Claudia y Vicente convertido en grandes amigos, y, finalmente, se enamoran apasionadamente.

En un principio, Vicente no está interesado en Claudia, que está locamente enamorado de Lucena y con razón, sienten que el amor, Vicente Colombia evitará que su matrimonio con Juan, un rico hombre de negocios, pero no puede y tiene el corazón roto, se consoló por Claudia.

Lucena es un modelo que en un viaje de negocios a Colombia está interesada en Juan y en unos pocos meses de noviazgo se casan, pero no funciona y ella volvió a Brasil está dispuesto a recuperar a su exnovio, Vicente, sin saber que es con Claudia.

A pesar de que Vicente es con Claudia, ella desisitirá él, ya que Rubens no renunciaron a volver a su ex, por lo que Lucena y Rubinho usará todas las armas posibles y mucho mal a regresar a sus respectivas contrapartes. Así que un cuarteto formado entre el amor es Claudia, Vicente, Lucena y Rubinho.

Dentro de la favela Covil del Bagre en un callejón llamado Vila Caiada, la vida de la hermana Claudia, Camila. Está casada con el doctor Ricardo amable y paciente con él y tiene un hijo recién nacido. Ella es una mujer que es muy ambicioso y se quejó de que su vida todo el tiempo, molestando a la vida de su marido de una solución para salir de los barrios bajos y tienen más dinero.

Dentro de la favela también tiene la diversión y los ladrones Iara. Ella pretende ser una poderosa madre-de-santa vidente que juega caracoles, con la promesa de traer el amor de la parte posterior de cada 3 días, sino que sólo quiere sacar dinero de los clientes. Que tiene el don de la clarividencia que Joselito es su primo y juntos los dos brazos de la confusión más divertido y loco. Iara también aprovechó la oportunidad para coquetear con los clientes jóvenes y hermosos.

Reparto
Más informaciones: Reparto de Aquele Beijo

 Repercusión
 Audiencia
El primer episodio tuvo 35 puntos en la medición de IBOPE,, el mayor índice alcanzado por el emisor en cuatro años en el momento de siete de los Sete Pecados.

Emisión

 Banda sonora
 Nacional
 Apaixocólico Anônimo  (tema de Rubinho e Cláudia) - Erasmo Carlosd
 Exato Momento (tema de Cláudia e Vicente) - Zé Ricardo
 Felicidade (tema de Lar da Mão Aberta) - Marcelo Jeneci e Chico César
 Não (tema de Lucena e Vicente) - Patrícia Mellodi
 Flashback (tema de Maruschka) - Dalto
 Vai de Madureira (tema de Olavo e Marieta) - Zeca Baleiro
 Te Amo - Vanessa da Mata
 Swing Menina (tema de Brigitte e Agenor) - Ana e Mú
 Mamão com Mel (tema de Camila) - Thiaguinho
 Meu Nome é Favela (tema de Covil do Bagre) - Arlindo Cruz
 Maior Que Eu  (tema de Alberto e Sarita) - Michael Sullivan
 Quero Toda Noite (tema de Raíssa e Sebastião) - Fiuk e Jorge Ben Jor
 Garota de Ipanema (Abertura) - Daniel Jobim e Xuxa
 Amor Perfeito (tema de Agenor e Belezinha) - Banda Trupe
 Fado dos Barcos (tema de Sonho D'Aveiro) - Cuca Roseta e Pierre Aderne
 Com Você do Meu Lado (tema de Orlandinho) - Vinícius

 Internacional

 Adore (tema de Maruschka) - Donna Byrne
 Antes De Las Seis (tema de Brigitte e Agenor) - Shakira
 No One Makes It On Her Own (tema de Cláudia e Rubinho) - Roxette
 Uno (tema de Felizardo e Locanda) - Julio Iglesias
 Be Lonely (tema de locação: Rio de Janeiro) - Mario Biondi
 Time To Fly (tema de Cláudia) - Tylor Renne
 Benvenuto (tema de Belezinha e Agenor) - Laura Pausini
 Just In Love  - Joe Jonas
 La Forza Della Vita  - Renato Russo
 I Say a Little Prayer (tema de Ana Girafa) - Patty Ascher
 I Love You (Eu Te Amo) (tema de Camila) - Alessandra Maestrini
 I Don't Wanna Miss A Thing (tema de Cláudia e Vicente)'' - Quattro

Referencias

Enlaces externos
  Página oficial

Telenovelas de Brasil
Telenovelas en portugués
Telenovelas de 2011
Telenovelas de 2012
Telenovelas de Rede Globo

Aquele Beijo


Walter Thomas James Morgan (* 5. Oktober 1900 in Ilford, London; † 10. Februar 2003 in Cheam, London) war ein britischer Biochemiker, bekannt für die Aufklärung chemischen Natur der Blutgruppen-Antigene.

Morgan verließ mit 16 Jahren die Schule und arbeitete als Techniker in einem Gaswerk und danach als Chemiker in der staatlichen Herstellung synthetischer Treibstoffe. Im Ersten Weltkrieg war er in der Royal Navy und studierte dann mit einem staatlichen Stipendium Chemie an der Universität London mit dem Bachelorabschluss 1922.

Ab 1925 war er auf Einladung des Biochemieprofessors und Nobelpreisträgers Arthur Haden am Lister Institute for Preventive Medicine, wo er den Rest seiner beruflichen Laufbahn blieb und ab 1928 fest angestelltes Institutsmitglied war. 1927 wurde er bei Haden mit einer Arbeit aus der Biochemie von Kohlenhydraten promoviert (PhD). Ab 1929 war er in der Abteilung Immunologie des Instituts in Elstree (Herfortshire), wo er Polysaccharid-haltige Antigene von Bakterien und deren Endotoxine, gegen die Impfstoffe entwickelt wurden, untersuchte und neue analytische chemische Verfahren entwickelte. Sein mit Leslie Elson entwickeltes Verfahren der Messung der Anteile von Hexosaminen, publiziert 1933/34, wurde zu einem Standardverfahren. 1936 war er mit einem Rockefeller-Stipendium bei Tadeusz Reichstein an der ETH Zürich um sich in organischer Chemie fortzubilden und erwarb im selben Jahr einen D.Sc. der Universität London.

1938 war er wieder am Lister Institut, wo er ab 1940 eine Forschungsgruppe zur Untersuchung der Blutgruppen-Antigene aufbaute. Zur Gruppe gehörte auch ab 1942  Winifred Watkins, mit der er danach eng zusammenarbeitete. Die vollständige Charakterisierung der beteiligten Glykoproteine zog sich bis 1967 hin. Morgan war 1941 bis zu seinem Ruhestand 1968 Leiter der Biochemie am Lister Institut und ab 1951 Professor an der Universität London, an der er schon seit 1938 Reader in Biochemie war. Er blieb als Wissenschaftler dort auch nach seinem Ruhestand aktiv und übernahm 1972 bis zu dessen Schließung 1975 die Leitung des zur Abwicklung vorgesehenen Lister Instituts. Von 1977 bis 1989 arbeitete er weiter als Forscher am MRC Clinical Research Center des Northwick Park Hospital, wieder in Zusammenarbeit mit Winifred Watkins.

Ehrungen und Mitgliedschaften
 1949 Fellow der Royal Society, deren Rat er 1956 bis 1958 angehörte und deren Vizepräsident er 1961 bis 1964 war.
 1958 war er Plenarsprecher auf der Versammlung der Gesellschaft Deutscher Naturforscher und Ärzte.
 1959 Commander of the British Empire (CBE)
 1959 Croonian Lecture der Royal Society
 1965 Conway Evans Preis der Royal Society und des Royal College of Physicians
 1967 Karl Landsteiner Memorial Award der American Society of Blood Banks mit Winifred Watkins
 1968 Paul-Ehrlich-und-Ludwig-Darmstaedter-Preis.
 1968 Royal Medal der Royal Society
 1990 Phillip Levine Award der American Society of Clinical Pathologists  mit Winifred Watkins.

Er war Ehrendoktor der University of Michigan (1969) und der Universität Basel (1964) und Ehrenmitglied der Academy of Medical Sciences (2000), des Royal College of Physicians, der British Blood Transfusion Society, der Biochemical Society, der International Endotoxin Society und der International Society of Blood Transfusion.

Literatur
 Nachruf in Glycobiology von Winifred Watkins und Harry Schachter
 Nachruf in den Biographical Memoirs der Fellows der Royal Society, Band 51, 2005, S. 291, von Winifred Watkins und Kenneth D. Bagshawe

Biochemiker
Commander des Order of the British Empire
Träger des Paul-Ehrlich-und-Ludwig-Darmstaedter-Preises
Ehrendoktor der Universität Basel
Ehrendoktor der University of Michigan
Geboren 1900
Gestorben 2003
Hundertjähriger
Brite
Mann

Walter Morgan


Ekaterina Nemaškalo (født 31. Juli 1989 i Brovari) er en ukrainsk/kroatisk håndboldspiller, som spiller for RK Podravka Koprivnica og Kroatiens håndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Kroatien
Håndboldspillere fra Ukraine

Ekatarina Nemaškalo


Kabinda er en by i DR Congo.

Byen var indtil 2015 hovedbyen i Kabinda District i provinsen Kasaï Oriental, der i 2015 blev lagt sammen med den autonome by Mwene Ditu i dannelsen af den nye provins Lomami. Byen havde i 2010 en befolkning på 192.364 personer. Kabinda er beliggende 845 meter over havets overflade og betjenes af Tunta Airport.

Anden Congokrig
Under den anden Congokrig blev Kabinda ødelagt i forbindelse med kampe mellem Congolesiske styrker og Rwanda-oprørere, der rykkede mod vest på vej mod området omkring Mbuji-Mayi, hvor der produceres diamanter. Byen blev omringet og belejret af Rwandanesiske styrker i to år, men byen forblev dog under kontrol af Congos regering.

Referencer

Byer i Demokratiske Republik Congo

Kabinda


Clásica de San Sebastián 2016 var den 36. udgave af endagsløbet Clásica de San Sebastián. Løbet gik over 220,2 km den 30. juli 2016. Hollandske Bauke Mollema fra  vandt.

Hold og ryttere
Udover de 18 World Tour-hold, fik 2 professionelle kontinentalhold deltagelse:

Danske ryttere
 Christopher Juul-Jensen kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2016
UCI World Tour 2016

Clásica de San Sebastián 2016


El Diamond DA40 Star es un avión ligero austriaco de 4 asientos y monomotor, construido de materiales compuestos. Construido en Austria y Canadá, fue desarrollado como una versión de 4 plazas del anterior DA20 por Diamond Aircraft Industries.

Diseño y desarrollo

Basada en el éxito del anterior avión biplaza DV20/DA20, la compañía diseñó una variante de 4 asientos, el DA40. El DA40 es un monoplano de ala baja cantilever de 4 asientos realizado de materiales compuestos. Posee un tren de aterrizaje triciclo fijo y una cola en T. El prototipo DA40-V1 propulsado por un Rotax 914, registrado OE-VPC, voló por primera vez el 5 de noviembre de 1997 y fue seguido por un segundo prototipo DA40-V2 (registrado OE-VPE), que estaba propulsado por un motor Continental IO-240. En 1998, un tercer prototipo DA40-V3 voló propulsado por un motor Lycoming IO-360. Se produjeron 4 aviones más de pruebas seguidos por el primer avión de producción en el año 2000. La certificación JAR23 de la variante de producción con el IO-360 se obtuvo en octubre de 2000. En 2002, la producción de la variante de motor Lycoming fue trasladada a Canadá, y la fábrica austriaca se concentró en las variantes de motor diésel.

El DA40 se lanzó oficialmente en solo tres versiones, el DA40, el DA40 D y el DA40 F, según la documentación de su certificado de tipo. Los varios nombres del modelo con los que el avión ha sido vendido son nombres comerciales y no están reconocidos oficialmente por las autoridades que han certificado el avión.

El DA40 fue comercializado inicialmente como DA40-180, propulsado por un motor de inyección de combustible Textron Lycoming IO-360 M1A.

A finales de 2006, los modelos XL y FP reemplazaron al DA40-180. El FP reemplazaba a la versión de hélice de paso fijo del 180 y el XL reemplazaba a la versión de hélice de velocidad constante. La diferencia principal entre los nuevos modelos y el 180 es la mayor velocidad de crucero máxima. El DA40-XL es aproximadamente 4 nudos más rápido que el anterior DA40-180/G1000 con la hélice bipala Hartzell y la opción "Speed Gear". La velocidad del XL aumenta en su mayor parte debido al sistema de escape Powerflow.

El DA40-XL tiene una hélice de velocidad constante y está propulsado por un motor de inyección de combustible Lycoming IO-360-M1A de 130 kW (180 hp). Tiene una velocidad máxima de crucero de 147 nudos, quemando 9,2 galones de combustible por hora. Su peso máximo al despegue es de 1150 kg.

El DA40-F (comercializado como FP) tiene una hélice de paso fijo, un motor Lycoming O-360-A4M de 130 kW (180 hp), que tiene un carburador en lugar de la inyección de combustible, y un interior más básico, pero por lo demás es similar al XL.

El DA40-TDI usa un motor diésel Thielert "Centurion" de 101 kW (135 hp) y quema diésel o combustible para reactores. Tiene hélice velocidad constante y control de motor FADEC (palanca única). El primer vuelo del DA40 D se realizó el 28 de noviembre de 2002. Este modelo no está certificado en los Estados Unidos.

Los trabajos para aumentar la velocidad de crucero del DA40 se centraron en la hélice y en los carenados de las ruedas. Se mejoró la aerodinámica de los carenados de las ruedas, se incorporó una hélice tripala de velocidad constante de tipo cimitarra y se retuvo el sistema de escape Powerflow del XL. El contorno de la cubierta también fue revisado, siendo los laterales más verticales antes de curvarse en la parte superior, lo que proporciona más espacio para los hombros y la cabeza.

En la segunda mitad de 2007, la compañía modernizó la línea DA40 introduciendo las versiones XLS y CS, y eliminando el modelo FP. El XLS es una versión de lujo, con la integración de algunas opciones como ofertas estándar, incluyendo el escape Powerflow, la capacidad WAAS G1000, enlace de datos GDL69, y sistema de alerta de tráfico TAS. El CS es la versión económica, con menos características estándar.

Ambas versiones CS y XLS del DA40 usan el motor de inyección de combustible Lycoming IO-360-M1A. La principal diferencia es la elección de la hélice, de la que el CS usa una Hartzell bipala de velocidad constante de aluminio, y el XLS usa una unidad MT tripala de materiales compuestos.

El piloto y los pasajeros entran en el DA40 a través del borde de ataque del ala, una característica inusual entre los aviones de ala baja. La rueda de morro del avión gira libre y el control direccional en el carreteo se realiza mediante el frenado diferencial de las ruedas principales.

Los DA40 se producen en las fábricas de aviones de Diamond en Wiener Neustadt, Austria, y en London (Ontario), Canadá. También se ha establecido una asociación en China con Shandong Bin Ao Aircraft Industries para la producción del DA40 TDI (diésel) en la Provincia de Shandong. La capacidad disponible es para producir hasta 1000 aviones al año con la certificación de la Agencia Europea de Seguridad Aérea en 2008. Una escuela de vuelo china ha usado sus CD-135 durante 13 horas al día de media.

Los modelos pasados del DA40 estaban disponibles tanto con instrumentos mecánicos tradicionales como con un conjunto de cabina de cristal opcional Garmin G1000. Los DA40 de producción actuales se construye solo con el Garmin G1000 como equipamiento estándar. En abril de 2008, Diamond introdujo la posibilidad opcional de la Tecnología de Visión Sintética de Garmin en el DA40 XLS.

Historia operacional

El DA40 ha acumulado un récord de accidentes muy bajo, particularmente con respecto a los accidentes con entrada en pérdida y en barrena. Su porcentaje de accidentes fatales totales es una octava parte del de la flota de aviación general e incluye accidentes no relacionados con la entrada en pérdida. El nivel de operaciones seguras se atribuye a su ala de gran alargamiento, a su baja carga alar y a sus benignas características de vuelo. El avión puede ponerse con el morro arriba y el motor al ralentí, y descenderá a 600-1200 pies por minuto a 89 km/h sin tocar los mandos, un régimen de descenso menor que el que puede alcanzar el competidor Cirrus SR22 con su paracaídas balístico desplegado.

En un análisis de 2011 de la revista Aviation Consumer, se presentó que el DA40 tenía un porcentaje de accidentes fatales de 0,35/100 000 horas, el más bajo en la aviación general estadounidense, y considerablemente mejor que el de los mejor vendidos Cirrus SR20 y SR22, que aquel año habían combinado un porcentaje de accidentes fatales del 1,6/100 000 horas, a pesar de su sistema de paracaídas instalado en todos los aviones. En comparación, el Cessna 172 tenía un porcentaje de accidentes fatales del 0,45/100 000 horas.

Variantes

 DA40
 Modelo inicial, propulsado por un motor Textron Lycoming IO-360 M1A de 135 kW (180 hp) y con una MT-Propeller MTV-12-B/180-17. El peso cargado máximo es de 1150 kg o 1200 kg con las modificaciones instaladas. Comercializado en las versiones cada vez más refinadas como DA40-180, XL, CS, y XLS.
 DA40 D
 Modelo diésel, propulsado por un motor Thielert TAE 125-01 (Centurion 1.7) o TAE 125-02-99 (Centurion 2.0) de 101 kW (135 hp) y una MT Propellers MTV-6-A/187-129. Peso cargado máximo de 1150 kg. Comercializado principalmente en Europa, aunque también en Canadá y Australia, como DA40 TDI.
 DA40 F
 Modelo de hélice de paso fijo, propulsado por un Textron Lycoming O-360-A4M y con una  hélice Sensenich 6EM8S10-0-63 o una MT-Propeller MT 188R135-4G. Peso cargado máximo de 1150 kg. Comercializado como DA40 FP. Este modelo ya no está a la venta.
 DA40 NG
 Último modelo, ofrecido únicamente en mercados selectos (el modelo DA40 todavía se ofrece en otros mercados), propulsado por un Austro Engine AE 300 de 127 kW (170 hp) usando combustible JET -A1. Certificado por la EASA en abril de 2010.
 T-52A
 Versión de entrenador militar, 20 aparatos adquiridos en 2009 y usados por el 557th Flying Training Squadron en la Academia de la Fuerza Aérea de los Estados Unidos. El modelo fue reemplazado en 2012 por el T-53A basado en el Cirrus SR20.
 DA40 XLT
 Versión introducida en abril de 2013 con un interior mejorado, incluyendo asientos de cuero de lujo resistentes al sol, contornos lumbares mejorados, visores solares, más posavasos y almacenamiento mejorado para dispositivos manuales.
 DA40 Tundra Star
 Versión con tren de aterrizaje reforzado, mayores neumáticos para operación en superficies no preparadas y un motor diésel Austro Engine AE 300 de 125 kW (168 hp) que usa combustible para reactores.

Operadores

Civiles
La aeronave se emplea en numerosas escuelas de vuelo y tiene buena aceptación entre los usuarios privados.

Militares

 Fuerza Aérea Austriaca: 2 en servicio con dos más ordenados.

 Real Fuerza Aérea Australiana: 8 aparatos alquilados a una empresa local para su uso por los cadetes de la RAAF.

 Fuerza Aérea Boliviana: 9 ejemplares.

 Fuerza Aérea Ecuatoriana: 12 ejemplares.
 Escuela Superior Militar de Aviación Cosme Rennella Barbatto.

 Academia de la Fuerza Aérea de los Estados Unidos: 20 ejemplares.

 Fuerzas de Defensa de Jamaica: 4 ordenados.

 Singapore Youth Flying Club: 13 ejemplares.

 Real Fuerza Aérea Tailandesa 8 unidades entregadas en diciembre de 2020.

 Aviación Militar Bolivariana: 32 aparatos.

Especificaciones (Diamond DA40 XL Diamond Star del año 2007)

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Diamond Aircraft - web site
 Diamond Aircraft - North American website

DA40
Aeronaves de ala baja
Aviones de cola en T
Aviones tractores monomotores
Aeronaves civiles utilitarias de Austria de los años 1990
Aeronaves civiles utilitarias de Canadá de los años 2000

Diamond DA40


Takakia lepidozioides, vrsta mahovnjače iz porodice Takakiaceae. Prirodni habitat su joj stijene, često u blizini slapova, kao što je Jervis Inlet, u Britanskoj Kolumbiji, nadalje ima je i na Aljaski i azijskim otocima Borneo, Tajvan;, Hokkaido, te u Nepalu.

Sinonimi
 Lepidozia ceratophylla Mitt.

Izvori

Mahovine
Flora Japana
Flora Britanske Kolumbije
Flora Aljaske
Flora Tajvana
Flora Nepala
Flora Bornea

Takakia lepidozioides


Microsoft Messenger service (anteriormente MSN Messenger Service y .NET Messenger Service, algunas veces llamado Windows Live Messenger Service) es un sistema de mensajería instantánea y un sistema de presencia desarrollado por Microsoft en 1999 para su uso con el software de MSN Messenger y es utilizado hoy en día por sus clientes de mensajería instantánea, como Windows 8, Windows Live Messenger, Microsoft Messenger para Mac, Outlook.com y Xbox Live. Algunos clientes desarrollados por terceros también se conectan a este servicio. Se comunica a través del Microsoft Notification Protocol, un protocolo de mensajería instantánea propietario. El servicio permite a cualquier persona con una Cuenta Microsoft iniciar sesión y comunicarse en tiempo real con otras personas que también tienen una sesión iniciada. En 2013 Microsoft descontinuó el servicio de Messenger e instó a unificar sus cuentas de Messenger con una cuenta de Skype.

Antecedentes
A pesar de los numerosos cambios al nombre del servicio y el software cliente a lo largo de los años, el servicio de Messenger es conocido coloquialmente como MSN debido a la historia de MSN Messenger. El servicio propiamente era conocido como MSN Messenger Service desde 1999 hasta 2001, momento en el que Microsoft cambió el nombre del servicio por .NET Messenger Service y comenzó a ofrecer clientes sin el nombre de MSN, como el cliente de Windows Messenger incluido con Windows XP, que originalmente estaba pensado para ser una versión simplificada de MSN Messenger, libre de publicidad e integrado en Windows.

Sin embargo, la empresa continuó ofreciendo más actualizaciones para MSN Messenger hasta el final de 2005, cuando todas las versiones anteriores de MSN Messenger y Windows Messenger habían sido sustituidas por un nuevo programa, Windows Live Messenger, como parte del lanzamiento de sus servicios de Windows Live en línea.

Durante años el nombre oficial para el servicio siguió siendo .NET Messenger Service, como se indicaba en su página web oficial, aunque Microsoft rara vez utilizó el nombre para publicitar el servicio. Debido a que el principal cliente para acceder al servicio se llama Windows Live Messenger, Microsoft ha comenzado recientemente a referirse a la totalidad del servicio como el servicio de Windows Live Messenger en su documentación.

El servicio puede integrarse con el sistema operativo Windows de forma automática, simultáneamente iniciando sesión en la red y su cuenta de Windows. Las organizaciones también pueden integrar su Microsoft Office Communications Service y Active Directory con el servicio. En diciembre de 2011 Microsoft lanzó una interfaz XMPP para comunicarse con el servicio de Messenger.

Software

Clientes oficiales
Microsoft ofrece los siguientes clientes de mensajería instantánea:
 Windows 8, incluye un cliente de mensajería instantánea
 Windows Live Messenger, para usuarios de Windows 7 y versiones anteriores
 MSN Messenger fue el nombre utilizado para el cliente entre 1999 y 2006
 Windows Messenger es una versión ligera y sin algunas características que era incluido junto con Windows XP en 2001
 Microsoft Messenger para Mac, para usuarios de Mac OS X
 Outlook.com incluye funcionalidad de mensajería instantánea a través del navegador
 Hotmail, el predecesor de Outlook.com, incluye funcionalidad similar para Messenger
 Windows Live Web Messenger fue un cliente web que podía utilizarse en cualquier navegador
 MSN Web Messenger fue el nombre utilizado anteriormente para el cliente web
 Xbox Live incluye acceso al servicio de Messenger dentro del software de Xbox
 Windows Phone permite acceder al servicio de Messenger como parte de las características del sistema operativo
 Windows Live Messenger para iPhone y iPod Touch permite acceder al servicio de Messenger dentro de iPhone, iPod Touch o iPad.
 Messenger Play! permite acceder al servicio de Messenger desde un dispositivo con Android
 Windows Live Messenger para Nokia permite acceder al servicio de Messenger desde un teléfono Nokia
 Windows Live Messenger para BlackBerry permite acceder al servicio de Messenger desde un teléfono BlackBerry

Referencias

Plataforma .NET
Mensajería instantánea

Microsoft Messenger service


O Vickers E.S.1 (de Experimental Scout) foi um dos primeiros caças britânicos da Primeira Guerra Mundial. Um biplano monoposto, apenas três E.S.1 foram construídos, embora pelo menos um tenha sido usado por um esquadrão de defesa doméstica do "Royal Flying Corps".

Projeto e desenvolvimento

No final de 1914, Harold Barnwell, piloto-chefe de testes da Vickers Limited, projetou um avião de reconhecimento rápido ou "scout" de assento único, e o construiu sem o conhecimento ou a aprovação de seus empregadores, "pegando emprestado" um motor giratório Gnome Monosoupape da Vickers armazena para alimentar a aeronave. Barnwell tentou um primeiro vôo de seu projeto, chamado de "Barnwell Bullet" no início de 1915, mas a aeronave caiu e foi destruída, possivelmente devido a um centro de gravidade mal calculado. Agora ciente do design de Barnwell, Vickers instruiu seu designer júnior Rex Pierson a redesenhar o Bullet.

A aeronave redesenhada, o Vickers E.S.1, era um biplano por tração de monoposto de construção de madeira coberta de tecido. Tinha asas não escalonadas de baia única com ailerons nas asas superior e inferior. Assim como o Barnwell Bullet, o E.S.1 era movido por um motor Monosoupape, bem fechado em uma fuselagem de seção circular. A cabine do piloto estava situada sob o bordo de fuga da asa superior, de onde a visão tanto para baixo quanto para cima era ruim.

O E.S.1 voou pela primeira vez em agosto de 1915, e foi considerado extremamente rápido (uma velocidade de 190 km/h foi reivindicada pela Vickers), e sendo capaz de ganhar altura em um loop. Após testes operacionais na França, ele foi equipado com uma carenagem modificada para permitir que o combustível fosse drenado do motor e foi armado com uma metralhadora Vickers de disparo frontal com o sincronizador de arma Vickers-Challenger, permitindo que a arma disparasse através do disco da hélice. Mais duas aeronaves foram construídas, equipadas com um motor Clerget ou Le Rhône de 110 hp (82 kW). Essas aeronaves tinham uma fuselagem modificada e um grande recorte na asa superior para melhorar a visão do piloto, e foram designadas Vickers ES1 Mark II. Nenhuma produção posterior seguiu, com a aeronave sendo notada como sendo cansativa. para voar e difícil de pousar, embora tenha formado a base para o Vickers FB19.

Histórico operacional
O E.S.1 desarmado foi enviado para a França para testes operacionais em Saint-Omer, na França, em 1916, onde foi criticado pela visão ruim do piloto e pelo fato de que, se o motor fosse mal manuseado, a gasolina poderia se acumular no capô e pegar incêndio. Foi finalmente danificado em um acidente quando pilotado pelo capitão Patrick Playfair. Depois de reconstruir e armar com uma arma Vickers sincronizada, o E.F.1 Mk I modificado foi enviado para o Esquadrão No. 50 (Home Defence).

Operadores

 Royal Flying Corps

Ver também
Desenvolvimentos comparáveis
 Bristol Scout
 Sopwith Pup

Notas
  Também às vezes chamado de Vickers E.S.2, embora todos os relatórios contemporâneos se refiram a essas aeronaves como E.S.1.

Bibliografia
 Andrews, C. F., and Morgan, E. B. Vickers Aircraft since 1908. London: Putnam, Second edition, 1988. .
 Bruce, J. M. War Planes of the First World War: Volume Three, Fighters. London: Macdonald, 1969. .
 Green, William, and Swanborough, Gordon. The Complete Book of Fighters. New York, Smithmark, 1994. .
 Mason, Francis K. The British Fighter since 1912. Annapolis, Maryland, USA: Naval Institute Press, 1992. .

Ligações externas

Aeronaves da Vickers
Aviões militares a pistão
Aviões monomotor
Aviões biplanos
Aviões da Primeira Guerra Mundial

Vickers E.S.1


Lago  (asturisch Llago) ist eine Parroquia und ein Ort in der Gemeinde Allande der Autonomen Gemeinschaft Asturien im Norden Spaniens.Die 26 Einwohner (2011) leben auf einer Fläche von 3,83 km². Pola de Allande, der Verwaltungssitz der Gemeinde, ist 20 km entfernt.

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche in Lago

Dörfer und Weiler

Quellen

 Bevölkerungszahlen siehe
 Koordinaten und Höhenangaben siehe Google Earth

Weblinks
 Infoseite im Tourismusportal vivirasturias en, es
 Karte von Asturien (PDF; 12,52 MB)

Ort in Asturien
Allande

Lago (Allande)


Vlásti, en , est un village et un ancien dème du district régional de Kozáni, en Macédoine-Occidentale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème d'Éordée.

Selon le recensement de 2011, la population du dème et du village s'élève à .

Les traditions locales de danse populaire sont inscrites depuis 2022 sur la liste du patrimoine culturel immatériel de l'Unesco au sein du bien intitulé « les fêtes du 15 août (Dekapentavgoustos) dans deux communautés montagnardes du nord de la Grèce :  (la grande danse) à Vlásti et le Festival de Syrráko ».

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Macédoine-Occidentale
Village en Macédoine-Occidentale
Ancien dème en Grèce

Vlásti