Christian 1. af Oldenburg, kaldet Christian den Stridbare (), (født ca. 1123 – ca. 1167) var greve af Oldenburg i Nordtyskland fra 1148 til 1167.

Biografi
Christian var søn af Grev Egilmar 2. af Oldenburg. Efter faderens død blev arven efter ham delt mellem Christian og hans bror Henrik 1. Henrik grundlagde linjen Wildeshausen af det oldenburgske grevehus, mens Christian regerede i Oldenburg.

Christian var egentlig vasal under Henrik Løve, Hertug af Sachsen. Efter at have deltaget i Kejser Frederik Barbarossas første felttog mod Italien i 1154 og 1155 deltog han også i felttoget mod Mecklenburg i 1164 og i Slaget ved Östringsfelde i 1153, en del af Henrik Løves felttog mod friserne, som han dog tabte. Senest fra 1166 begyndte Christian dog at træde i modsætningsforhold til sin lensherre. Han forsøgte at modarbejde Henrik Løves indflydelse ved at få borgerne i Bremen på sin side, hvad der dog ikke kunne forhindre angreb fra Welferne, således at Christian måtte trække sig tilbage til Oldenburg, hvor han døde i 1167 under Henrik Løves belejring af byen. Da hans børn på dette tidspunkt endnu var mindreårige, blev det Henrik Løve, der som lensherre bestemte over Oldenburg, indtil sit fald fra magten i 1180.

Ægteskab, børn og efterkommere
Christian var gift med Kunigunde, der formodentlig tilhørte Huset Versfleth. De fik følgende børn:
 Moritz 1. (ca. 1145 – efter 1209)
∞ Salome von Hochstaden-Wickrath
 Christian, kaldet Korsfareren (før 1167 – 1192)

Christian af Oldenburg var den første i en lang og fortsættende række af medlemmer i familien og blandt dens efterkommere, der kom til at bære personnavnet Christian.

Christian er direkte forfader i mandslinjen til Dronning Margrethe 2. af Danmark, Kong Harald 5. af Norge, Kong Konstantin 2. af Grækenland og Charles 3. af Storbritannien.

Der ses også en række eksempler på betydende senere ægteskaber i europæisk historie, hvor begge ægtefæller var direkte agnatiske efterkommere af Christian 1. af Oldenburg. Eksemplerne inkluderer: Didrik den Lykkelige & Adelheid af Oldenburg-Delmenhorst, Anton Günther af Oldenborg & Sophie Katharina af Slesvig-Holsten-Sønderborg, Gustav 3. af Sverige & Sophie Magdalene af Danmark, Christian 8. af Danmark & Dronning Caroline Amalie, Aleksandr 3. af Rusland & Dagmar af Danmark, Georg 1. af Grækenland & Olga Konstantinovna af Rusland samt Konstantin 2. af Grækenland & Anne-Marie af Danmark.

Anetavle

</center>

Literatur
 Biographisches Handbuch zur Geschichte des Landes Oldenburg (PDF; 6,8 MB), Isensee-Verlag, s. 126/127, .

Referencer

Se også
 Oldenborg
 Hertugdømmet Oldenborg
 Storhertugdømmet Oldenborg

Eksterne henvisninger
 Die Oldenburger Grafen

Huset Oldenburg
Grever af Oldenburg
Tyskere fra middelalderen

Christian 1. af Oldenburg


Jean Bodin (fæddur 1530, dáinn 1596) var franskur fræðimaður sem lagði einna helst stund á pólitíska heimspeki og hagfræði. Hann var bæði þingmaður og rithöfundur og sinnti sömuleiðis störfum sem lagaprófessor við háskólann í Toulouse í Frakklandi. Bodin er þekktastur fyrir kenningar sínar um fullveldisríki og hugmyndir um stöðuga og áreiðanlega ríkisstjórn náðu víða um Evrópu. Kenningar Bodin náðu fótfestu þegar stjórnunarhættir miðalda fóru að víkja fyrir miðstýrðum ríkjum þar sem áhersla var lögð á ótakmarkað æðsta vald fremur en flokksstjórnir.

Ævi og störf
Jean Bodin fæddist í Vestur-Frakklandi snemma á 16.öld og ólst upp á strangtrúuðu millistéttarheimili í borginni Angers. Bodin gekk snemma inn í franska trúarreglu innan kaþólsku kirkjunnar og hlaut hann góða menntun innan veggja klaustursins en lítið annað er vitað með vissu um æsku hans og unglingsár. Árið 1549 sleit hann sig úr trúarreglunni og hélt til Parísar þar sem sótti sér frekari menntun og lagði stund á heimspeki. Síðar hélt Bodin til Toulouse þar sem hann lærði lögfræði og þá sér í lagi samanburðarlögfræði. Í framhaldinu af því hóf hann að kenna við háskólann í Toulouse og vann einnig að þýðingum latneskra ljóða og handrita.

Þegar Bodin var komin á fertugsaldurinn starfaði hann sem lögfræðingur á þinginu í París og árið 1576 giftist hann eiginkonu sinni, Françoise Trouillart. Hann gekk í ýmis störf innan þingsins en mikil valdabarátta var í landinu og rígur milli flokka og trúarhópa og menn því nokkuð flokksbundnir og fólksfylgnir innan þingsins. Á fullorðinsárum gaf Bodin út veigamikil rit um ýmis málefni, til að mynda hagfræðirit og pólitísk heimspekirit.

Bodin lést í Laon Frakklandi úr einni af frönsku plágunni árið 1596, 66 ára gamall.

Bækur og rit
Bodin var afkastamikill rithöfundur og skrifaði um sögu Frakklands, hagfræði, stjórnmál, heimspeki og í seinni tíð um djöfla og trúfræði. Sjálfur skrifaði hann á frönsku en hafa rit hans verið gefin út á fjölmörgum tungumálum síðan og hlotið góðan hljómgrunn.

Framlag til hagfræðinnar
Framlag Bodin til hagfræðinnar má í stórum dráttum finna ritinu "Response to the Paradoxes of Malestroi". Bókin var fyrst gefin út árið 1568 og svo í annari útgáfu tíu árum síðar. Bókin byggir á greiningu Bodin á því hvað olli þeirri miklu verðhækkun sem stanslaust átti sér stað í Evrópu á þessum árum og nefndi hann fimm meginástæður í þessu samhengi.

Stærsta ástæðan var aukið flæði góðmálma til Evrópu. Nýjar gull- og silfur námur í Suður-Ameríku juku umfang góðmálma til muna í Frakklandi og nágrannalöndum þess og þar með lækkaði virði peninga og skyldinga sem olli mikilli þennslu í hagkerfinu.

Með þessu komu sömuleiðis fyrst fram hugmyndir um að peningaframboð í umferð hefur hvað mest áhrif á verðlagningu og sveiflur í hagkerfinu og var Bodin því einn af upphafsmönnum peningamagnskenningarinnar, ásamt hagfræðingnum Martin de Azpilcueta og fleirum. Peningamagnskenningin (Quantity theory of money) byggir á því að verðlag vöru og þjónustu er í beinu hlutfalli við peningamagn í umferð og að kaupmáttur peninga ákvarðast af framboði þeirra.

Bodin nefdi einnig að fólksfjölgun, aukin viðskipti, efnahagslegir fólksflutningar og umfangsmikil og hækkandi neysla væru ástæður verðhækkanna í Evrópu. Lagði hann þannig grunninn að fyrstu hugmyndum manna um verðbólgu og orsakavöldum hennar.

Í framhaldi af peningamagnskenningu sinni dró Bodin þær ályktanir að peningar streyma í gagnstæða átt við sölu vöru og þjónustu og þar með leiddi útflutningur til hærra verðs, á meðan innflutningur lækkaði verð. Átti þetta síðar meir eftir að móta kjarnann í hugmyndum merkantilista í utanríkisviðskiptum, sem fólst í því að hagstæður viðskiptajöfnuður hækkaði verðlag. Merkantílismi eða kaupauðgisstefna grundvallast þannig á þeim sjónarmiðum að útflutningur eigi að vera umfram innflutning og að efnahagsleg velferð feli einnig í sér mikinn forða af gulli og silfri. Heildarauður viðskipta er óbreytilegur og gróði eins er því annars tap. Kenningin byggir sömuleiðis á því að það sé því hlutverk stjórnvalda að hvetja til útflutnings og draga úr innflutningi með viðeigandi aðgerðum eins og tollum og höftum. Sjálfur var Bodin hlynntur frjálsum viðskiptum og þeim verðstöðugleika sem þeim fylgdu, ásamt því að það stuðlaði að friði og samvinnu annarra þjóða. Eins vildi Bodin koma á alþjóðlegum samning um peningaviðmið í sama tilgangi.

"The Six Bookes of a Commonweale"
Bodin varð hvað þekktastur þegar hann gaf út fræðiritið "The Six Bookes of a Commonweale" árið 1576 þar sem hann fjallið um fullveldið, viðurkenningu æðsta valds sem og röð og reglu innan samfélagsins. Ritið fjallaði um mikilvægi þess að lúta æðra valdi sem væri alfarið í höndum ríkisins, hvort sem um væri að ræða konungsveldi, aðalsstétt eða lýðræði. Þessar hugmyndir Bodin breiddust hratt um Evrópu en á þessum árum geysuðu mikil trúar- og valdastríð í Frakklandi og kenningarnar þóttu því nokkuð framsæknar. Bodin hélt því fram að stríðin og deilurnar myndu heyra sögunni til ef að fullveldisprins Frakklands hefði einn öll völdin í hendi sér og mærði þannig konungsveldi og kosti þeirra .

Tilvísanir

Franskir fræðimenn
Franskir hagfræðingar
Franskir lögfræðingar
Franskir rithöfundar

Jean Bodin


An Disa sankeyi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Disa sankeyi in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disa

Disa sankeyi


Wahnbachtalsperre Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde baraj. Siegburg bölge sınırları içinde yer alan Seligenthal'da yer alır. 28 Nisan 1958 tarihinde işletmeye açılan baraj, Bonn ve çevresindeki yerleşim yerlerinde 800 bine yakın kişinin içme suyu ihtiyacını karşılamaktadır.

Dış bağlantılar

 Resmi site
 Kuzey Ren-Vestfalya baraj listesi

Kuzey Ren-Vestfalya'daki yapılar
Kuzey Ren-Vestfalya coğrafyası
Sieg Havzası
Siegburg
Almanya'daki barajlar
1958'de tamamlanan altyapı
Bilgi kutusu bulunmayan yapılar

Wahnbachtalsperre


Acest articol prezintă componența echipelor care participă în Liga Națională de handbal feminin 2016-2017.

CSM Bistrița
Antrenor principal:  Horațiu Pașca
Antrenor secund:  Alexandru Radu Moldovan

Corona Brașov
Antrenor principal:  Dragoș Dobrescu (din 21 februarie 2017)
Antrenor principal:  Dumitru Berbece (din 9 ianuarie 2017, până în 19 februarie 2017)
Antrenor principal:  Mariana Târcă (până pe 7 ianuarie 2017)
Antrenor secund:  Dumitru Berbece (până pe 9 ianuarie 2017)

1) Din 23 septembrie 2016;

HC Dunărea Brăila
Antrenor principal:  Costică Buceschi
Antrenor secund:  Cezar Preda

1) Din 1 decembrie 2016;
2) Din 7 decembrie 2016;
3) Împrumutată, pe 3 ianuarie 2017, la CSM Unirea Slobozia;
4) Până pe 3 ianuarie 2017;

CSM București
Antrenor principal:  Per Johansson (din 1 aprilie 2017)
Antrenor principal:  Aurelian Roșca (din 7 noiembrie 2016, până pe 1 aprilie 2017);
Antrenor principal:  Jakob Vestergaard (până pe 7 noiembrie 2016)
Antrenor secund:  Rasmus Rygaard Poulsen
Antrenor secund:  Adrian Vasile

1) Din 17 ianuarie 2017;

CS Măgura Cisnădie
Antrenor principal:  Alexandru Weber
Antrenor secund:  Bogdan Nițu

1) Din 26 septembrie 2016;
2) Până la începutul lui octombrie 2016, când s-au transferat la CSM Cetate Deva;
3) Până la începutul lui octombrie 2016, când și-a reziliat contractul;
4) Până pe 18 noiembrie 2016;
5) Din 19 decembrie 2016;
6) Din 13 ianuarie 2017, venită de la CSM Cetate Deva;
7) Din 20 ianuarie 2017, venită de la ŽRK Metalurg Skopje;

Universitatea Alexandrion Cluj
Antrenor principal:  Florentin Pera (din 6 noiembrie 2016);
Antrenor principal:  Carmen Amariei (până pe 2 noiembrie 2016);
Antrenor secund:  Luminița Huțupan (până pe 2 noiembrie 2016);
Antrenor cu portarii:  Ionica Munteanu (din 2 noiembrie 2016);

1) Până în decembrie 2016, când s-au transferat la CS Dinamo București;
2) Din 17 ianuarie 2017;
3) Până în martie 2017, când a fost declarată liberă de contract și s-a transferat la CS Dinamo București;

SCM Craiova
Antrenor principal:  Bogdan Burcea
Antrenor secund:  Grigore Albici

CSM Cetate Deva
Antrenor principal:  Ioan Mătăsaru
Antrenor secund:

1) Din octombrie 2016;
2) Până pe 13 ianuarie 2017;
3) Până pe 17 ianuarie 2017;

CSU Danubius Galați
Antrenor principal:  Valeriu Costea
Antrenor secund:

1) Din 22 septembrie 2016;
2) Din 7 octombrie 2016;
3) Din 9 octombrie 2016;
4) Din 3 ianuarie 2017;
5) Din 17 ianuarie 2017, venită de la CSM Cetate Deva;

CSM Ploiești
Antrenor principal:  Daniel Gheorghe (din 19 septembrie 2016);
Antrenor principal:  Neven Hrupec1) (până pe 19 septembrie 2016)
Antrenor secund:  Daniel Gheorghe (până pe 19 septembrie 2016);
Antrenor cu portarii:  Iulian Emancipatu

1) Până pe 19 septembrie 2016, când a devenit liber de contract;
2) Până pe 16 septembrie 2016, când a fost împrumutată la HCM Râmnicu Vâlcea;
3) Până pe 17 septembrie 2016, când au devenite libere de contract;
4) Până pe 19 septembrie 2016, când au devenite libere de contract;
5) Transferate pe 15 octombrie de la CSȘ Tulcea;

HCM Râmnicu Vâlcea
Antrenor principal:  Gheorghe Sbora (din 13 decembrie 2016);
Antrenor principal:  Constantin Ștefan (până pe 10 decembrie 2016);
Antrenor secund:  Luminița Dinu (din 13 decembrie 2016);
Antrenor secund:  Maria Török-Duca (până pe 10 decembrie 2016);
Antrenor cu portarii:  Nicoleta Lazăr

1) Din 16 septembrie 2016, când a fost împrumutată la HCM Râmnicu Vâlcea;
2) Până pe 29 octombrie 2016, când contractul ei a fost reziliat de comun acord cu clubul;
3) Din 17 decembrie 2016; CSM Roman
Antrenor principal:  Viorel Lazăr (din 30 octombrie 2016)
Antrenor principal:  Gheorghe Covaciu (din 30 octombrie 2016, până în 31 martie 2017)
Antrenor principal:  Andon Boškovski (până pe 30 octombrie 2016)
Antrenor secund:  Viorel Lazăr

 CSM Unirea Slobozia
Antrenor principal:  Dumitru Muși

1) Până în decembrie 2016, când contractul a fost reziliat cu acordul părților;2) Din 3 ianuarie 2017; HC Zalău
Antrenor principal:  Gheorghe Tadici
Antrenor secund:  Elena Tadici

1) Până în decembrie 2016, când contractul a fost reziliat cu acordul părților;2) Din 13 ianuarie 2017, venite de la CSM Cetate Deva;''

Note

Bibliografie
HandbalVolei: Clasament Liga Națională feminină – 2016/2017
ProSport: Prezentarea celor 14 echipe care iau startul în Liga Națională de handbal feminin

Legături externe
HandbalVolei: Transferuri Liga Națională feminină, ediția 2016-2017

Liga Națională de handbal feminin 2016-2017

Liga Națională de handbal feminin 2016-2017, echipele


Eine Weihnachtsgeschichte nach Charles Dickens – Musical (Originaltitel: A Christmas Carol) ist eine Musical-Verfilmung des Musicals A Christmas Carol, welches nach dem gleichnamigen Buch A Christmas Carol von Charles Dickens entstand.

Handlung

Der reiche und geizige Unternehmer Ebenezer Scrooge ist ein wenig umgänglicher Mensch, unter dem seine Mitmenschen leiden müssen. Um ihn wieder auf den richtigen Weg zu führen, erscheinen ihm zu Weihnachten drei Geister. Der erste Geist zeigt ihm, welche Fehler er in der Vergangenheit gemacht hat, der zweite zeigt ihm, welche Fehler er in der Gegenwart macht, und der dritte zeigt ihm, welche Fehler er in der Zukunft machen wird, wenn er sein Verhalten nicht ändert. Ebenezer Scrooge begreift, nach diesen Besuchen, dass er sein Leben ändern muss und setzt es sogleich in die Tat um.

Hintergrund
Das zugrundeliegende Musical von Alan Menken (Musik) und Lynn Ahrens (Text) wurde einmal jährlich im Dezember, von 1994 bis 2003, als Theaterstück im Madison Square Garden gezeigt.

Die Verfilmung des Musicals wurde von Hallmark Entertainment für die NBC produziert. Es wurde in Budapest aufgezeichnet.

Einzelnachweise

Weblinks

 Eine Weihnachtsgeschichte nach Charles Dickens – Musical – Trailer bei Youtube

Filmtitel 2004
US-amerikanischer Film
Musicalfilm
Charles-Dickens-Verfilmung
Alan Menken
Film über Ebenezer Scrooge


Carlos Alexandre Souza Silva (født 1. august 1986) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Carlos Alexandre Souza Silva


The Unholy Three este un film american din 1930 produs de Irving Thalberg și regizat de Jack Conway cu vedeta Lon Chaney ca Prof. Echo. Este bazat pe romanul The Unholy Three scris de Tod Robbins. Filmul este o refacere cu sunet a  filmului mut din 1925.

Distribuție
Lon Chaney - Professor Echo / Mrs O'Grady
Lila Lee - Rosie O'Grady
Elliott Nugent - Hector McDonald
Harry Earles - Midget / Tweedle Dee
John Miljan - Prosecuting Attorney
Ivan Linow - Hercules
Clarence Burton - Detective Regan
Crauford Kent - Defense Attorney
Sidney Bracey - Mr. Arlington's butler
Trixie Friganza - Lady Customer ()
Joseph W. Girard - Judge ()
Armand Kaliz - Jeweler ()

Note

Vezi și
 Listă de filme refăcute N-Z
 Listă de filme polițiste din anii 1930
 Listă de filme referitoare la Crăciun
 Listă de filme americane din 1930
 Listă de filme înainte de Codul Hays

Filme din 1930Filme în limba engleză
Filme regizate de Jack ConwayFilme americane
Filme produse de Irving Thalberg

The Unholy Three (film din 1930)


Glæsibreiðnefja (fræðiheiti: Psarisomus dalhousiae) er tegund breiðnefja. Hún er eina tegundin sem tilheyrir ættkvísl glæsibreiðnefja (Psarisomus)

Heimildaskrá

breiðnefjur

Glæsibreiðnefja


La iglesia de San Polo (arcaísmo de San Pablo) fue un templo religioso que en la actualidad se encuentra en ruinas. Estas ruinas actualmente conforman una plaza pública y están parcialmente integradas en un hotel (Hotel San Polo). Se encuentran al suroeste de la ciudad de Salamanca en las cercanías del río Tormes. Estuvo ubicada extramuros, en el denominado barrio de los portogaleses en posición muy cercana a la antigua puerta de San Pablo que en la actualidad está desaparecida. Se construyó en el  (sin precisar exactamente la fecha). Se procedió a una fuerte restauración de la iglesia en el  que mantuvo el culto en su interior hasta el . El abandono del templo se produjo a finales del , inicio de su estado ruinoso. El culto se trasladó al Convento de San Esteban y posteriormente a la iglesia de los Trinitarios, donde permanece como parroquia de San Pablo. A comienzos del  se consideran ruinas históricas.

Historia
La iglesia se construye a comienzos del , existiendo debate sobre las fechas exactas. No obstante se fija su construcción y dotación en las primeras décadas del siglo como parroquia de portogaleses. El uso abundante de ladrillo hace ver que quizás fuera construida la iglesia por una población de mozárabes, este material se emplea igualmente en la cercana Iglesia de Santiago del Arrabal. En el año 1529 la iglesia es ampliada por orden del arcediano Francisco Sánchez de Palenzuela y se incorpora una torre. En 1840 ante el estado ruinoso del edificio, la parroquia fue trasladada al Convento de San Esteban, que se encontraba vacío tras la supresión de las órdenes religiosas y la desamortización de Mendizábal. Cuando se restablecieron las órdenes religiosas hubo de abandonar el convento, trasladándose a la iglesia de los Trinitarios, que desde entonces es conocida como Iglesia de San Pablo. En 1984 se realizaron excavaciones arqueológicas, previas a la construcción del polémico hotel que integra parte de las ruinas. Se hicieron planes para que se instalara en ellas una Oficina Turística de Salamanca.

Características
La fecha de edificación de la iglesia da lugar a discusiones, no obstante el estilo arquitectónico es Románico-Mudéjar. La Iglesia originariamente poseía tres naves. La cabecera de la iglesia tenía tres capillas en su interior; la central, con ábside semicircular. En la actualidad, los restos que se conservan de la iglesia son mínimos. Los ábsides que todavía pueden verse pertenecen a la primera fábrica. En el siglo XIX en uno de los muros se encontraba una treintena estatuas de santos incorporadas sobre ménsulas góticas que finalmente se retiraron.

Referencias

San Polo
Iglesias de Castilla y León del siglo XII
Iglesias románicas de la provincia de Salamanca
Iglesias mudéjares de Castilla y León
Polo, de San
Arquitectura mudéjar de la provincia de Salamanca
Salamanca

Iglesia de San Polo (Salamanca)


DIN 1476 er en DIN-standard for en kærv stift.

Kilde
http://bolte.dk/kaervstifter-m-rundt-hoved-din-1476/
DIN-standarder

DIN 1476


Los territorios organizados incorporados son territorios de los Estados Unidos que están tanto incorporados (parte de los Estados Unidos propiamente) como organizados (con un gobierno autorizado mediante una           ley orgánica aprobada por el Congreso de los Estados Unidos, habitualmente compuesto por un gobernador territorial, una cámara legislativa territorial y un sistema judicial básico).

Durante la mayor parte de la historia de los Estados Unidos, las regiones incorporadas como Estados eran, antes de la admisión, territorios de este tipo. Al ir creciendo el país, las zonas más populosas del territorio organizado tomaban la forma de Estado. El resto mantenía frecuentemente algo de la estructura legal del territorio saliente, siendo renombrado para evitar confusiones.

Algunos ejemplos de estos cambios son los siguientes:
 El Territorio de Luisiana disuelto en Luisiana, el territorio de Misuri y Misuri incluyendo a Utah y Colorado (y diferentes reestructuraciones para asentar la organización de los nuevos territorios)
 El Territorio de Iowa en el Territorio de Dakota
 El Territorio de Oregón, Oregón y el territorio de Washington en Wyoming, Nebraska, el territorio de Idaho, Idaho, el territorio de Montana y Montana.

Estas nuevas regiones necesitaron varias décadas más de crecimiento antes de poder pedir el ser admitidas como estados. Por ejemplo, partes del territorio de Luisiana primitivo y del nuevo territorio de Oregón tardaron más de cincuenta años en convertirse en Estados: Idaho y Montana.

Territorio actual
En , el único territorio incorporado de los Estados Unidos ni está organizado ni poblado: el atolón Palmyra, un territorio no organizado ubicado en las aguas ecuatoriales al sur de Hawái. El atolón es un territorio incorporado bajo legislación internacional bajo el 'reclamo del explorador' y tras servir como base de abastecimiento en la Segunda Guerra Mundial es usado hoy día por un número variable de personal e investigadores. El atolón sigue desorganizado porque no hay residentes permanentes para pedir un cambio, solamente los empleados federales que rotativamente están asignados a él.

El distrito de Columbia es parecido funcionalmente a un territorio incorporado, siendo parte integral de Estados Unidos sin ser un estado, pero se clasifica aparte debido a que fue creado mediante la disposición constitucional única para la capital federal y no mediante el caso general de la autoridad del Congreso sobre un territorio federal.

El resto de los territorios de Estados Unidos son 'no incorporados' (lo que quiere decir que no son parte integral de los Estados Unidos) mientras que los anteriormente territorios incorporados son hoy día Estados.

Lista de territorios organizados incorporados

Los siguientes territorios estadounidenses son los organizados oficialmente por el Congreso mediante una Ley Orgánica aprobada en la primera fecha indicada. Se incorporaron a la unión en forma de Estado (con el mismo nombre, a no ser que se indique) en la segunda fecha indicada. En algunos casos, no se incluyeron grandes zonas periféricas del territorio en el nuevo Estado:

Territorio del Noroeste (1787–1803) convertido en el Estado de Ohio y el Territorio de Indiana
Territorio del Suroeste (1790–1796) convertido en el Estado de Tennessee
Territorio de Misisipi (1798–1817)
Territorio de Indiana (1800–1816)
Territorio de Orleans (1804–1812) constituyó el Estado de Luisiana.
Territorio de Michigan (1805–1837)
Territorio de Luisiana (1805–1812), renombrado a Territorio de Misuri (1812–1821)
Territorio de Illinois (1809–1818)
Territorio de Alabama (1817–1819)
Territorio de Arkansas (1819–1836)
Territorio de Florida (1822–1845)
Territorio de Wisconsin (1836–1848)
Territorio de Iowa (1838–1846)
Territorio de Oregón (1848–1859)
Territorio de Minnesota (1849–1858)
Territorio de Nuevo México (1850–1912)
Territorio de Utah (1850–1896)
Territorio de Washington (1853–1889)
Territorio de Kansas (1854–1861)
Territorio de Nebraska (1854–1867)
Territorio de Colorado (1861–1876)
Territorio de Nevada (1861–1864)
Territorio de Dakota (1861–1889) dio origen a los Estados de Dakota del Norte y Dakota del Sur.
Territorio de Arizona (1863–1912)
Territorio de Idaho (1863–1890)
Territorio de Montana (1864–1889)
Territorio de Wyoming (1868–1890)
Territorio de Oklahoma (1889–1907)
Territorio de Hawái (1900–1959)
Territorio de Alaska (1912–1959)

Véase también
 Ámbito territorial de los Estados Unidos
 Regiones históricas de los Estados Unidos
 Área insular de Estados Unidos
 Organización territorial de los Estados Unidos
 Historia territorial de los Estados Unidos
 Territorios de los Estados Unidos

Notas
 Algunas áreas conocidas como compra de la Luisiana o Territorio indio nunca fueron organizadas formalmente en territorios.
 Durante la Guerra Civil Americana, hubo (al menos nominalmente) un territorio establecido por los confederados llamado territorio de Arizona (1861–1865), que dividía Arizona y Nuevo México en dirección este-oeste, a diferencia de la división norte-sur establecida por la Unión y que sigue hoy día.
 De los cincuenta estados actuales, 31 formaron parte en algún momento de un territorio. Las excepciones son: las trece colonias originales, Kentucky y Virginia Occidental (ambos separados de Virginia), Maine (separado de Massachusetts), California (creado como Estado directamente a partir del territorio no organizado de la cesión mexicana, y Vermont y Texas (ambas auto-proclamadas repúblicas previamente).
 Desde 1959 no ha habido ningún territorio incorporado formalmente organizado mediante ley orgánica.
 A partir de los casos insulares, Puerto Rico, Guam y Filipinas se convirtieron en los primeros Territorios no incorporados de los Estados Unidos. El primer caso que estableció jurisprudencia sobre este particular fue Downes vs Bidwell de 1901 donde el Tribunal Supremo de EE. UU. decidió (cita): "We are therefore of opinion that the Island of Porto Rico is a territory appurtenant and belonging to the United States, but not a part of the United States within the revenue clauses of the Constitution..." En otras palabras, Puerto Rico pertenece a, pero no es parte de los Estados Unidos. En 1922 en el caso Balzac vs People of Porto Rico, el tribunal reiteró esta decisión incluyendo además que tanto Puerto Rico como los demás territorios no incorporados, son tratados así por ser pueblos antiguos de distinto origen e idioma diferente; para concluir estableció que donde viaja la bandera de EE. UU. no viaja la constitución federal. En 1985 en el caso Harris vs Rosario, se estableció que el Congreso podrá discriminar en la otorgación de fondos a Puerto Rico con respecto a los Estados de la Unión, por ser Puerto Rico un Territorio no incorporado de los Estados Unidos.

Referencias

Organización territorial de Estados Unidos

Territorios organizados incorporados por los Estados Unidos


Pascale Daniel-Lacombe, est une metteuse en scène française. Elle dirige, depuis le 1er janvier 2021, Le Méta, Centre dramatique national de Poitiers, Nouvelle-Aquitaine.

Biographie

Après un parcours universitaire en langues étrangères et en théorie de la danse à la Sorbonne, Pascale Daniel-Lacombe poursuit une formation de danseuse à Londres et à New-York.
Toutefois, c'est vers le théâtre qu'elle ouvre son champ de compétence via différentes écoles et stages de formation à Paris et ailleurs. Elle engage un premier parcours d'interprète pendant quelques années avec diverses compagnies. Peu à peu, elle se consacre entièrement à la mise en scène. Elle crée le Théâtre du Rivage avec Antonin Vulin au début des années 2000, en Pyrénées Atlantiques, sur le littoral du Pays Basque. Pendant près de vingt ans, la compagnie existe de plusieurs manières sur le territoire où le duo réunit des équipes artistiques et techniques venues de différents horizons, libres de se retrouver et de s'agrandir, selon les projets et les créations.

Elle est nommée en janvier 2021 pour succéder à Yves Beaunesne à la direction du Centre Dramatique National la Comédie Poitou-Charentes, renommé sous sa direction Le Méta – CDN de Poitiers Nouvelle-Aquitaine.

Théâtre
Formée au théâtre et à la danse.

Mises en scène

 2001 : Georges Dandin ou le mari confondu de Molière.
 2002 : Caresses de Sergi Belbel
 2003 : Petit navire de Normand Chaurette
 2005 : Batekmila adaptation de légendes basques d'Annette Vautrot
 2006 : Solisterrae de Pascal Gaigne
 2007 : Va, vole, et vagabonde de Karin Serres
 2009 : Fort de Catherine Anne
 2010 : Mongol de Karin Serres
 2013 : Comme du sable de Sylvain Levey
 2013 : A la renverse de Karin Serres
 2016 : #JAHM : Les jeux de l'amour et du hasard de Marivaux
 2018 : Maelström de Fabrice Melquiot.
 2019 : Dan då Dan dog de .
 2021 : Comme un vent de noces de Fabrice Melquiot

Notes et références

Liens externes

Metteuse en scène française
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)

Pascale Daniel-Lacombe


زنكارد  بفتح الزاي والنون، وسكون الدال، (بالفارسية: زنگارد )، قرية كبيرة تتبع للبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزغان في جنوب إيران. تبعد عن قرية جاه بنارد بمسافة كيلومترين من ناحية الجنوب، وتقع أسفل سلسلة جبال الناخ من جهة الشمال.

حدود قرية زنگارد

حدود زنگارد: من الشمال چاه بنارد، ومن الجنوب سلسلة جبال الناخ، ومن الغرب قرية بست قلات، ومن ناحية الشرق تنتهي بـقرية ایلود.

السكان

يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، 4000 نسمه من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلمون الفارسية باللهجة المحلية، لهم
مسجد، ومدرسة ابتدائية وعيادة صحية صغيرة، وشبكة المياه والكهرباء والهاتف، كذلك بها 15 بركة لحفظ مياه الأمطار، في مدخل القرية يوجد عين ماء جاري عليه حوالي 50 نخلة، آبارها قليلة العمق وميائها مناسبة للزراعة، وهناك بعض المضغات تسحب المياه الجوفية لري المزارع ويبلغ عدد نخيلها 2000 نخلة. وكذلك بها أراضي لزراعة القمح والشعير. هناك بعض الصناعون، كانوا يصنعون السكاكين الفولاذية في الماضي، و(سكين ملاى زنكارد) مشهورة حتى زماننا هذا، وكانوا يسمون باللهجة المحلية:(چاقوی ملای زنگارد)، لقد كسدت هذه التجارة في هذه الأيام.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  « شهرستان بستک وبخش کوخرد »  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 التقسيمات الإدارية لمحافظة هرمزغان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية
مدن إيران

زنكارد


Juan Manuel de Mendoza y Luna, 3. Marqués de Montesclaros (* Januar 1571 in Guadalajara, Kastilien, Spanien; † 9. Oktober 1628 in Madrid, Spanien) war ein spanischer Offizier, der von 1603 bis 1607 als Vizekönig von Neuspanien und von 1607 bis 1615 als Vizekönig von Peru amtierte.

Leben

Herkunft und Jugend
Juan de Mendoza wurde in eine wohlhabende spanische Adelsfamilie geboren. Sein Vater starb, als er noch klein war; die Mutter übernahm seine Erziehung. Er trat in die Dienste der spanischen Krone und nahm am Feldzug des Herzogs von Alba in Portugal teil. 1591 wurde er in den Orden von Santiago aufgenommen und amtierte als Gouverneur von Sevilla.

Vizekönig von Neuspanien
Im Mai 1603 wurde Mendoza zum Vizekönig von Neuspanien berufen. Er segelte in die Neue Welt und traf dort Ende Oktober 1603 ein. Seine erste Amtshandlung bestand darin, seinen Vorgänger Gaspar de Zúñiga y Acevedo, Conde de Monterrey, der aus Mexiko nach Peru versetzt worden war, wegen Überschreitung seiner Kompetenzen anzuklagen. Die Vorwürfe erwiesen sich allerdings als haltlos.

Mexiko-Stadt wurde 1604 von einer heftigen Überschwemmungen heimgesucht. Mendoza schlug eine Verlagerung der Stadt vor; diese Idee scheiterte aber am Widerstand der Einwohner, die auf die Errungenschaften der vorhandenen Gebäude und Infrastruktur nicht verzichten wollten. Der Vizekönig befahl daraufhin umfangreiche Arbeiten zur Entwässerung und zum Hochwasserschutz; an der Baustelle waren pro Tag bis zu 15.000 (zwangsverpflichtete) Einheimische beschäftigt. Auch sonst setzte sich der Vizekönig für Neubauten von Städten und Wasserleitungen ein. Im November 1606 wurde er (wie sein Vorgänger) als Vizekönig nach Peru berufen.

Vizekönig von Peru
Am 21. Dezember 1607 erreichte er Lima und löste dort den Oidor Juan Fernández de Boán als Vizekönig von Peru ab. In seiner Amtszeit bis 1615 baute er eine Flotte zum Schutz vor (englischen und holländischen) Freibeutern auf und leitete einige Bauvorhaben ein. Im Dezember 1615 löste ihn Francisco de Borja y Aragón als Vizekönig ab.

Zurück in Europa
Nach Vollendung seiner Amtszeit kehrte Juan Mendoza nach Europa zurück. Er übernahm in Spanien weitere hohe Ämter und starb in Madrid.

Literatur

Weblinks

 Biografie (spanisch)
 Kurzbiografie (spanisch)

Vizekönig von Peru
Vizekönig von Neuspanien
Spanier
Geboren 1571
Gestorben 1628
Mann

Juan Manuel de Mendoza y Luna


An Aloe reitzii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gilbert Westacott Reynolds. An Aloe reitzii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. r. reitzii
 A. r. vernalis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Aloe

Aloe reitzii


The Gorilla este un film de groază-comedie american din 1939 regizat de Allan Dwan. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Albert Ritz, Harry Ritz și Jimmy Ritz. Este o refacere cu sunet a filmului mut omonim din 1927 (care a mai fost refăcut în 1930).

Distribuție
 Jimmy Ritz - Garrity
 Anita Louise - Norma Denby
 Harry Ritz - Mulligan
 Patsy Kelly - Kitty
 Lionel Atwill - Walter Stevens
 Bela Lugosi - Peters
 Joseph Calleia - The Stanger
 Edward Norris - Jack Marsden
 Wally Vernon - Seaman
 Paul Harvey - Conway

Note

Filme din 1939
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme de comedie din anii 1930
Filme de comedie
Filme cu criminali în serie
Filme regizate de Allan Dwan

The Gorilla (film din 1939)


Goeben ve Breslaunun takibi''', I. Dünya Savaşı'nın başlarında Akdeniz'de gerçekleşen, Birleşik Krallık'ın Kraliyet Donanması'na bağlı gemilerin Almanya'nın İmparatorluk Donanması'na ait SMS Goeben ve SMS Breslau'yu önlemeye çalıştıkları deniz muharebesidir. Alman Akdeniz Tümeni'ni oluşturan Moltke sınıfı muharebe kruvazörü SMS Goeben ve Magdeburg sınıfı hafif kruvazör SMS Breslau, savaşın başlaması ile Akdeniz'de sıkışmıştı. Alman gemileri aldıkları emirler doğrultusunda Birleşik Krallık filosunun yakın takibine rağmen Çanakkale Boğazı'ndan geçerek İstanbul'a ulaşmayı başardı. İstanbul'a ulaşan gemiler, Osmanlı İmparatorluğu'na devredilerek sırasıyla Yavuz Sultan Selim ve Midilli adlarını aldı. Gemilerin mürettebatı ise Amiral Wilhelm Souchon komutasındaki Alman denizcilerden oluşmaya devam etmişti. Souchon başkanlığındaki komuta heyetinin sonraki süreçte Karadeniz'e çıkarak emrindeki diğer Osmanlı gemileriyle birlikte Rus limanlarını topa tuttuğu Karadeniz Baskını, Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı'na İttifak Devletleri saflarında girmesine yol açtı.

Takip, kansız bir "muharebe" olmasına rağmen Britanyalıların başarısızlığı, siyasi ve askerî sonuçlara yol açtı. Kısa vadede, takibi komuta eden iki Britanyalı amiralin kariyerlerini sona erdirmiştir. Uzun vadede ise Amirallik Birinci Lordu Winston Churchill, birkaç yıl sonra yazdığı anılarında Goebenin Osmanlıları savaşa girmeye zorlayarak "Doğu ve Orta Doğu için bir geminin daha önce hiç getirmediği kadar fazla katliam, sefalet ve yıkım getirdiği" görüşünü dile getirmiştir.

 Arka plan
 Almanya
Ekim 1912'de başlayan Birinci Balkan Savaşı'nın ardından Kasım ayında Alman Genelkurmay Başkanlığı, Almanya'ya Akdeniz'de güç yansıtma yeteneği kazandırmak için bir Akdeniz filosuna ihtiyaç duyulduğunu belirtmişti. Bu esnada Osmanlı İmparatorluğu, İstanbul'a yaklaşan Bulgar ordusunun şehri ele geçirmesi ve Bulgarlarla dost olan Rusların İstanbul'a gelmesine yol açması riskine karşı 1878 Berlin Kongresi'nde yer alan devletlerin gemilerinden oluşan uluslararası bir filonun yardımını istedi. Rusya dahil dokuz devlet bu istek üzerine kendi çıkarlarını korumak üzere gemilerini göndereceğini açıkladı. Amiral Alfred von Tirpitz Almanya'nın en yeni gemileri olan ve deniz denemelerinde bulunan zırhlı muharebe kruvazörü Goeben ile deneme seferlerini yeni bitiren hafif kruvazör Breslaunun İstanbul'a gönderilmesini, bu sayede hem gemilerin tecrübe seferlerinin tamamlanmasını hem de Almanya'nın güç gösterisinde bulunmasını önerdi. Öneriyi kabul eden II. Wilhelm'in emriyle Breslau 5 Kasım'da Kiel'den, Goeben ise 6 Kasım'da Wilhelmshaven'den İstanbul'a doğru yola çıktı. Gemiler 15 Kasım 1912'de İstanbul'a vardı. Bulgar kuvvetlerinin Çatalca'ya dek gelmesine rağmen Osmanlı ordusu İstanbul'u korumayı başardı. Uluslararası filo yeni yıla dek İstanbul'da kaldı.

Alman donanması, Uzak Doğu'daki kolonilerini koruyan filosu ve çeşitli görevlerde yer alan birkaç hafif kruvazör dışında genel olarak Alman sularında konuşlanmıştı. Almanların Akdeniz'de küçük bir deniz gücü bulundurmaları Britanya ve Fransa için çok kayda değer bir durum değildi; bu devletlerin Akdeniz'deki odak noktası İtalya ve Avusturya-Macaristan donanmalarıydı. Britanya ile Fransa'nın 10 Şubat 1913'teki anlaşmalarına göre Akdeniz'i koruma sorumluluğu ağırlıklı olarak Fransızlara düşerken, Britanyalılar Manş Denizi ve Fransa'nın Atlas Okyanusu kıyılarını Alman güçlerine karşı koruyacaktı. Fransızlar Akdeniz'de İtalya'nın batısı, Britanyalılar ise doğusundan sorumluyken, gereken durumlarda Britanya gemileri Fransız komutasına girecek; ayrıca her iki ülke savaş durumunda birbirlerinin deniz üslerini kullanabilecekti.

Nisan 1913'ten itibaren Goeben, Arnavutluk sularına yelken açmadan önce Venedik, Pula ve Napoli de dahil olmak üzere birçok Akdeniz limanını ziyaret ederken, Akdeniz Filosu hafif kruvazörler Strassburg ve Dresden ile takviye edildi. Bu seferin ardından Goeben Pula'ya geri döndü ve 21 Ağustos-16 Ekim tarihleri arasında bakım için orada kaldı. 29 Haziran 1913'te İkinci Balkan Savaşı'nın başlaması ile Alman Akdeniz Filosu'nun bölgede kalmaya devam etmesi gerekti. Savaşın bitişinin ardından Strassburg ve Dresden Almanya'ya geri döndü, 23 Ekim 1913'te Koramiral Wilhelm Souchon filo komutasını devraldı. Souchon, filoyu devraldığı andan itibaren olası bir savaşta Akdeniz'de en fazla etkiyi nasıl yapacağını araştırmaya başlamış, diplomatik yaklaşımı ile dost ve düşman kuvvetler ve komutanları; dost, tarafsız ve düşman limanlar; kanallar, akıntılar, demir atma alanları gibi birçok konuda bilgi toplamaya başlamıştı. Goeben ve Breslau, Akdeniz'deki faaliyetlerini sürdürdüler ve Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasından önce yaklaşık 80 liman ziyaret ettiler. Bu ziyaretlerde hem Almanya güç gösterisinde bulunuyor, hem de savaşa hazırlık için istihbarat toplanıyordu. Souchon'un çabaları ile Alman, İtalyan ve Avusturya-Macaristan donanma kurmayları ortak işaretler, kodlar, tanıma simgeleri ve taktik planlar hazırlamıştı. 22 Mayıs'ta Alman gücünün İstanbul'a rutin bir ziyareti esnasında kıyıdaki bir kışlada çıkan yangına, o esnada kömür ikmali yapan gemilerden 150 Alman denizci gönüllü olarak müdahale etti. Müdahale esnasında üç Alman denizci öldü ve dördü yaralandı. Ölen denizcilerin cenazesi yoğun katılım gördü.

Mayıs 1914'te Souchon, Tirpitz'e gönderdiği bir mesajda Goebenin 24 kazanındaki teknik sorunlardan bahsederek geminin iki ay içinde denize uygun olmayan bir duruma düşeceğini belirtmişti. Deniz Kuvvetleri, Goebenin yerine Ekim 1914'te kardeş gemi Moltkeyi geçirmeyi amaçladı; ancak 28 Haziran 1914'te Bosna'daki Veliaht Prens Franz Ferdinand suikastı ve ardından Büyük Güçler arasındaki gerilimlerin artması bunu imkânsız hale getirdi. Suikastın hemen ardından Amiral Wilhelm Souchon, İttifak Devletleri ve Üçlü İtilaf arasında savaşın yakın olduğunu doğru bir şekilde değerlendirdi. Alman İmparatorluk Deniz Kuvvetleri'nin Akdeniz'deki tek kuvveti Souchon kumandası altındaki Goeben ve Breslau gemileriydi. Herhangi bir savaş halinde filonun görevi Cezayir'den Fransız sömürge askerlerini taşıyan gemilerini engellemekti. Sonuç olarak, gemilerine tamir için Pula'ya gitmelerini emretti. Donanma mühendisleri gemi üzerinde çalışmak için Almanya'dan Pula'ya geldi. Temmuz ortasından itibaren hızla tamamlanan tamirlerde Goebendeki diğer onarımlara ek olarak 4.460 kazan borusu değiştirildi. Çalışmaların tamamlanmasının ardından gemiler önce Trieste, ardından Fransız limanları Bone ve Phillipville'e doğru yola çıktılar.

 Osmanlı Devleti
1909 sonrasında Osmanlı hükûmeti gücü artan Yunan donanmasına, özellikle yeni zırhlı kruvazörleri Georgios Averof'a karşı koymak için yabancı tersanelerden savaş gemileri satın alma üzerine ciddi planlar yapmaya başlamıştı. Geçici bir çözüm olarak 1910 yılında Almanya'dan Brandenburg sınıfı iki zırhlı savaş gemisi satın alınarak Barbaros Hayreddin ve Turgut Reis adlarıyla donanmaya katıldı.

1911'de Osmanlı hükûmeti Vickers firmasıyla iki yeni zırhlı savaş gemisinin inşası için görüşmeye başladı. Bu amaçla daha önce Osmanlı hükûmeti için donanma danışmanlığı yapan Douglas Gamble iki yeni tasarım hazırladı. İlk tasarım Mehmed Reşad V adıyla 8 Haziran 1911'de sipariş edildi, geminin adı yapımı esnasında Reşadiye olarak değiştirildi. Yunan Donanması Osmanlılara cevap olarak 1912 yılında Salamis zırhlısını sipariş etti, bu durum Osmanlıların Rio de Janeiroyu satın alma teklifini yenilemesine sebep oldu. Osmanlı hükûmeti gemiyi satın alarak Sultân Osmân-ı Evvel olarak adlandırmak üzere Ocak 1914'te Birleşik Krallık'la anlaşma imzaladı. Bu esnada, 1912'deki Trablusgarp Savaşı esnasında Britanya, Osmanlılara bağlı olan Mısır Hidivliği'ni tarafsızlığa zorlamış, Osmanlılar Trablusgarp'a karadan ve denizden asker sevkiyatında ciddi sorunlarla karşılaşmışlardı. İtalyanlar ayrıca On İki Ada'yı ele geçirmişti. Patlak veren I. Balkan Savaşı, Osmanlıları 18 Ekim 1912'de İtalyanlarla barış imzalamaya ve Sirenayka ile Trablusgarp'ı kaybetmeye zorlamıştı.

28 Haziran 1914'te Arşidük Franz Ferdinand'a suikast düzenlemesinin ardında artan ve I. Dünya Savaşı'na yol açacak olan uluslararası gerginlik, Britanyalıların Osmanlı gemilerine el koyma düşüncesine itti. Osmanlılar ile yapılan sözleşme hükümleri gereği Birleşik Krallık ulusal bir acil durumda gemileri geri satın alma hakkını saklı tutuyordu; ancak Türklerin bu durumu kabul etmesi mümkün görünmüyordu. Osmanlı hükûmeti iki gemi için toplam 6 milyon İngiliz sterlini ödeme yapmış, bu paranın bir kısmı Fransız bankacılardan borç alınmış, bir kısmı ise halktan toplanan bağışlar, vergiler ve memur maaşlarından karşılanmıştı. İki geminin alımı ulusal bir mesele haline gelmişti. Temmuz 1914'ün başında Reşadiye hizmete hazırdı; ancak Birleşik Krallık hükûmeti Osmanlılara iki geminin birden teslim edileceğini söylerken, yapımcı tersanelere teslimat için aceleye gerek olmadığının sinyalini vermişti. 21 Temmuz 1914'te Birleşik Krallık, Reşadiye ve Sultan Osman-ı Evvelin teslimini ertelediler. Donanmanın başı Winston Churchill, Kraliyet Donanması'na 29 Temmuz'da iki geminin alıkoyulmasını ve Osmanlı donanma personelinin gemilere binmesinin önlemesini emretti; iki gün sonra Britanyalı denizciler gemilere çıkarak resmi şekilde el koydular. Birleşik Krallık henüz savaşta olmadığından bu eylemler yasa dışıydı; yine de Birleşik Krallık hükûmeti Osmanlılara bir emrivaki yapmaya kararlıydı. 3 Ağustos'ta, Birleşik Krallık'ın Osmanlı İmparatorluğu büyükelçisi, Birleşik Krallık hükûmetinin gemilere el koyduğunu bildirdi. Gemileri teslim almaya giden birliğin komutanı Rauf Bey (Orbay) eli boş dönmüştü. Churchill iki ülkenin arasındaki ilişkilerde oluşan hasarı azaltma umuduyla, Osmanlı Devleti'nin savaşta tarafsız kalması şartıyla savaşın sonunda iki dretnotun tamir edilmiş halde teslim edilmesi veya değerlerinin geri ödenmesi, bu esnada gemilerin kullanımı karşılığı her gün için 1.000 İngiliz sterlini ödenmesi teklifinde bulundu bu teklif kabul görmedi. Birleşik Krallık'ın parası ödenmiş savaş gemilerine el koyması Osmanlı halkında büyük tepki uyandırdı. "Halkın gemilerinin" kaybedilmesi Enver Paşa, Talat Paşa ve diğer Alman yanlısı bakanlarca İttifak Devletleri'ne halk desteği toplamada kullanıldı.

 İlk temas

Souchon, 29 Temmuz'da Pula'dan ayrılarak Adriyatik Denizi'ne açıldı ve Almanya'nın Rusya'ya savaş ilan ettiği 1 Ağustos'ta İtalya'nın güney ucundaki Brindisi'de demirleyerek Breslau ile buluştu. Gemilerin kömür rezervleri azalmıştı; ancak İtalyanlar denizin çok dalgalı olmasını bahane ederek ikmale yanaşmıyorlardı; Souchon bu durumu doğru şekilde İtalya'nın Üçlü İttifak'tan ayrılmayı hedeflediğine yorarak Taranto üzerinden Sicilya'daki Messina'ya geçti. Souchon Messina'ya vardığında İtalya tarafsızlığını ilan etmişti, bu sebeple İtalyanlar kömür ikmali yapmayı kabul etmediler. Bunun üzerine Souchon, limanda bulunan Alman ticaret gemilerindeki yaklaşık 2.000 ton kömür ile ikmal yaptı. Elinde spesifik bir emir olmayan ama savaşın başlamak üzere olduğunun farkında olan Souchon, gemilerini Afrika sahillerine yakın bir konuma alarak savaş başladığında Cezayir'den Toulon'a gidecek Fransız asker taşıma gemilerine saldırmak için uygun bir pozisyona geçti. Savaş ilan edildiğinde Fransız Cezayiri'ndeki Bône ve Philippeville asker yükleme noktalarını vurmayı planlıyordu. 2 Ağustos gecesi Messina'dan demir alarak Cezayir sahiline doğru yola çıktı. Goeben Philippeville'e doğru yol alırken, Breslau ayrılarak Bône'a doğru yola çıktı.

Savaş öncesinde Britanya ve Fransa arasında yapılan bir anlaşma sebebiyle Fransa'nın Atlas Okyanusu sahillerinin güvenliğini Britanya Donanması sağlamakta, Fransa ise gemilerini Akdeniz'de konuşlandırmaktaydı. Fransız donanmasından üç filo Fransız nakliye gemilerini korumakla görevliydi. Bu esnada Britanya filosu, Amirallik'ten birbiriyle çelişen emirler alıyordu. 30 Temmuz'da Milne'e gelen emir Fransızların Afrika'dan asker sevkiyatını korumaya yardımcı olması ve Alman gemilerine karşı hazırlıklı olması; ancak Almanlarla kendi seçtikleri şartlar altında muharebeye girmeleri yönündeydi. 2 Ağustos'ta "Goebenin 2 muharabe kruvazörü tarafından gölgelenmesi" emri geldi. Milne, Tümamiral Ernest Troubridge'i Indomitable, Indefatigable, dört zırhlı kruvazör, hafif kruvazör Gloucester ve sekiz muhripten oluşan bir filoyla Adriyatik çıkışını gözetlemekle görevlendirdi. Ancak bu esnada Souchon çoktan Adriyatik'ten çıkmıştı. Aynı gün Taranto'daki Britanya elçiliği Goeben ve Breslaunun bölgede görüldüğünü bildirdi; Amirallik bunu gemilerin Atlas Okyanusu'na çıkarak Britanya ticaret gemilerine saldırmayı hedeflediğine yorumladı. Troubridge'in gemileri Indomitable ve Indefatigable ayrılarak Cebelitarık'a doğru yola çıktılar. 3 Ağustos'ta ise savaşın başlamak üzere olduğu belirtilerek "Adriyatik çıkışında Goebenin gözetlenerek takip edilmesi" emri ulaştı. Son durumda Milne'in görevi Fransız asker nakliyesini korumak, Avusturyalıları Adriyatik'te tutmak, Goebenin Atlas Okyanusu'na çıkmasını engellemek ve yakalayıp batırmak olmak üzere dört parçadan oluşuyordu.

2 Ağustos günü saat 18.53'te Fransız komutan Amiral de Lapeyrère, Goebenin Tunus sularından telsiz yayını yaptığı bilgisini aldı. Almanların Kuzey Afrika'dan gelecek asker nakliye gemilerine saldırabileceğini düşünen de Lapeyrère, saat 19.00'da eskort gemiler gelene dek tüm asker nakliyelerinin durdurulması emrini verdi ve Paris'i bilgilendirdi. 3 Ağustos saat 01.30'da ise Paris'ten Alman gemilerinin Messina'ya vardığını öğrendi ve saat 04.00'te tüm Fransız filosunu güneye, Cezayir'e doğru yola çıkardı. Fransız donanmasının ana odak noktası Kuzey Afrika'daki birliklerini Avrupa'ya mümkün olduğunca hızlı taşımak için gereken güvenliği sağlamaktı. de Lapeyrère gerektiğinde Alman gemileriyle başa çıkabileceğini düşünüyordu; Goeben ve Breslaunun asker dolu gemilere saldırması riskine karşı ihtiyati olarak asker sevkiyatını birkaç gün bekletti. Bu esnada Britanyalılar ile iletişim eksikliği sebebiyle Milne de Fransız taşıma gemilerini korumaya çalışıyordu.

Alman gemileri 3 Ağustos günü gizlilik içinde batıya doğru yol alırken saat 18.00'de telsizden Almanya'nın Fransa'ya savaş açtığı haberini aldı. 4 Ağustos'ta 02:35'te gemiler Cezayir sahiline yaklaşırken Amiral Alfred von Tirpitz'ten gelen emir, "İttihat ve Terakki hükûmeti ile ittifak 3 Ağustos günü sonuçlandı. İstanbul'a doğru yola çıkın" şeklindeydi. Hedeflerine çok yakın olan Souchon, emri bir süreliğine göz ardı ederek saldırıya devam etti. Hedeflerine yaklaşırken tanınmamak için Rus bayrağı çeken gemiler, şafak vakti yaptıkları bombardımanın ardından bölgeden ayrılarak kömür almak için Messina limanına doğru yola çıktılar.

Bone ve Phillipville'in vurulmasına dek Milne, Alman gemilerinin nerede olduğunu bilmiyordu. 4 Ağustos sabahı 09.30'da Souchon, Britanya muharebe kruvazörleri Indomitable ve Indefatigable ile temas sağladı. 22 deniz mili hızla ilerleyen Britanya gemileri, 20 deniz mili hızla ilerleyen Alman gemilerinin tersi yönde, birbirine yaklaşık 8 km mesafeden geçtiler. Fransa'nın aksine Büyük Britanya henüz Almanya'ya savaş ilan etmemişti, bu sebeple Britanya gemileri hemen çatışmaya girmeyip dönerek Alman gemilerini yaklaşık 10 km geriden takibe başladılar ve amiralliğe telsizle haber verdiler. Alman gemileri hızlarını arttırarak mesafeyi açmaya çalışırken, Britanyalılar onları takibe başladılar. Aynı günün akşamı Almanya'nın Belçika'yı işgal etmesinin ardından savaş ilanı gerçekleşecekti. Birleşik Krallık gemileri Goeben ve Breslauyu altı saat boyunca gölgelemesine rağmen Alman gemilerinin hızına yetişemeyerek geride kaldılar. Milne gerçekleşen teması ve pozisyonunu donanma karargâhına bildirdi; ancak Alman gemilerinin beklenenin aksine doğuya doğru gittiklerini belirtmedi. Almanların Fransız asker nakliye gemilerini hedef almasını bekleyen Churchill bu sebeple Milne'e, saldırıya uğramaları durumunda çatışmaya girme izni verdi. Britanya kabinesinin bir toplantısında savaş ilanına kadar çatışmaya girilmemesi kararı çıkması üzerine saat 14.05'te Churchill çatışma iznini geri çekti.Goebenin tasarım hızı  idi; ancak hasarlı kazanları sebebiyle yalnızca  hıza ulaşabiliyordu. Bu hız da sadece makinelerin limitlerde kullanımı ve denizcilerin mümkün olan en yüksek çabayı sarf etmesiyle mümkündü; takip esnasında kazan dairesindeki dört kürekçi sıcak buhar ile haşlanarak öldü. Her iki Britanya savaş gemisi de kazanları ile ilgili sorunlar yaşıyor ve Goeben'in hızına yetişemiyordu. Öğleden sonra boyunca Akdeniz'de hava kapanmaya başlamıştı. Saat 15.00'te HMS Dublin iki Britanya muharebe kruvazörüne katıldı ve bir süre Goebenin sancağında seyretti. Saat 15.45'te Goeben ve Breslau sis içine daldı; 16.00'da Goeben sadece ufukta bir izdi. İlerleyen saatlerde hafif kruvazör HMS Dublin Alman gemileriyle teması sürdürürken Indomitable ve Indefatigable geride kalmıştı. HMS Dublin de saat 19.37'de karanlığın çökmesi ve sis yüzünden Sicilya'nın kuzey sahilindeki San Vito Burnu civarında teması kaybetti. Saat 21.52'de Milne'in emriyle Dublin de takibi bıraktı. Goeben ve Breslau ertesi sabah Messina'ya döndü; bu esnada gece 01.15'te Malta'dan gelen bir sinyal ile Milne, Britanya ve Almanya arasında savaşın resmen başladığı bilgisini aldı.

 Takip

Souchon'un gemileri 5 Ağustos şafağında Messina'ya vardı burası Almanlar için güvenli bir sığınak değildi. Düşman gemileri liman çıkışında beklemekte, İtalyan yetkililer uluslararası tarafsızlık kurallarına göre 24 saat içinde ayrılması için ısrar etmekte ve kömür tedarikini geciktirmekteydi. Gemilerinin ikmal edilmesi için limandaki Alman ticari gemilerinin güvertelerinin sökülmesi ve kömürlerin depolara kürekle doldurulması gerekiyordu. İtalyan kömür gemileri öğleden sonra varmış; ancak akşama dek gemilerin mürettebatı ve ticaret gemilerinden gelen 400 gönüllünün yardımına rağmen sadece 1.400 ton kömür yüklenebilmişti; bu miktar İstanbul'a ulaşmak için yeterli değildi.

Tirpitz'den gelen diğer mesajlar, durumunu daha da zor bir hale getirmişti. Mesajlar Avusturya-Macaristan'ın Akdeniz'de donanmaya yardımda bulunmayacağını belirtmekte, Osmanlı İmparatorluğu'nun ise hâlâ tarafsız olduğunu ve İstanbul'a gitmemesini salık vermekteydi. Diğer alternatifini Pula'ya sığınmak ve belki de savaşın geri kalanı boyunca kapana kısılı kalmak olarak gören Souchon İstanbul'a yol almaya karar verdi. Amacı, "Osmanlı İmparatorluğu'nu, istemeseler bile, savaşı kadim düşmanları Rusya'ya karşı Karadeniz'e yaymaya zorlamak" idi. Saat 11.00'de Alman Donanma Komutanlığından gelen telsizle İstanbul'a gitmesinin çeşitli sebeplerle henüz uygun olmadığı ve Avusturya donanmasından aktif destek beklememesi gerektiği nereye gideceğine kendisinin karar verebileceği bilgisini aldı. Souchon'un harekât planına göre iki gemi akşam 17:00'de demir alacak, liman dışında düşman zırhlısı yoksa Adriyatik'e doğru kuzeye dönülecek, karanlık çökünce güneydoğuya doğru geniş bir dönüş ile düşmandan kaçılarak Ege Denizi'ndeki bir Yunan kömür ikmal gemisine ulaşılmaya çalışılacaktı. Gemiler 6 Ağustos akşamı planlandığı saatte limanın güney çıkışından Messina Boğazı'na çatışmaya hazır halde çıktılar.

Bu esnada Britanya donanma karargahı Milne'ye İtalyan tarafsızlığına saygı duymasını ve Messina Boğazı'nın girişine engel olan İtalyan sahilinden 6 deniz mili (11 km) uzakta uluslararası sularda kalmasını emretti. Bunun üzerine Milne, boğazın çıkışlarına nöbetçiler gönderdi. Milne'in kuvvetleri doğrudan liman çıkışında beklemiyordu. Hâlen Souchon'u batıya, Atlas Okyanusu'na doğru yönelmesini ve Fransız asker nakliye operasyonuna saldırmasını bekleyen Milne, en güçlü gemileri olan Inflexible ve Indefatigable muharebe kruvazörlerini boğazın Batı Akdeniz'e açılan kuzey çıkışına konuşlandırdı, boğazın güney çıkışını ise tek bir hafif kruvazörle, HMS Gloucester ile korumaktaydı, Indomitable gemisini ise kömür ikmali yapması için güneydeki Malta yerine batıdaki Bizerte'ye göndermişti. Milne, elindeki bilgilere göre Alman gemilerinin batıya yönelmesini bekliyordu; bu amaçla en güçlü gemilerini Sicilya'nın batısına almıştı. Bu sayede düşmanın yaklaşmasını önceden haber alarak elindeki sayısal açıdan daha yüksek ateş gücünü kullanmayı amaçlıyordu. Bu planlar Amirallik tarafından da onaylanmıştı.

Milne'e 5 Ağustos'ta Adriyatik Denizi'ndeki Avusturya filosunu gözlemlemeye çalışması ve Alman gemilerinin bu filoya katılmasını önleme talimatı verildi. Milne, zırhlı kruvazörlerini batıda tutarak HMS Dublini, Adriyatik'te bulunan ve Goeben ile Breslauyu yakalayabileceğine inandığı Troubridge'in kruvazör filosuna katılmak üzere gönderdi. Troubridge'e Avusturya filosuyla çatışmaya girmemesi yönünde bir uyarı olarak "kendisinden üstün kuvvetlerle ciddi şekilde temasa girmeme" talimatı verilmişti. Goeben ve Breslau, 6 Ağustos'ta Doğu Akdeniz'e çıktığında HMS Gloucester ile karşılaştılar; ancak Gloucester yetersiz silahlarından dolayı çatışmaya girmeyerek Alman gemilerini gölgelemeye ve Goebenin elektronik karıştırma çabalarına rağmen rotalarını ve pozisyonlarını telsizle ana filoya bildirmeye başladı. Gloucester, önce 22.46'da Almanların rotasını güneye, gece yarısından hemen önce ise güneydoğuya, Ege Denizi'ne doğru çevirdiğini bildirdi.

Troubridge'in filosu, zırhlı kruvazörler Defence, Black Prince, Warrior, Duke of Edinburgh ve torpidolarla donatılmış sekiz destroyerden oluşuyordu. Kruvazörlerin  çapındaki toplarına karşılık Goeben  toplar taşıyor; kruvazörlerin  kalınlığındaki zırhlarına karşılık ise Goebeni  kalınlığında bir zırh koruyordu. Troubridge'in filosunun Goebenin silahlarına karşı koymak için zırh koruması yetersizdi, toplarının menzilleri ise Goebenden daha kısaydı. Ayrıca kruvazörlerin görece küçük topları ve Goebenin kalın zırhı, Alman gemilerine yakın mesafeden atışlarda bile ciddi hasar verme şansını çok azaltıyordu. Buna ek olarak Britanya gemileri, Goebenin hasarlı kazanlarına rağmen birkaç mil daha yavaştı, bu durum Alman gemilerinin Birleşik Krallık filosunu önceden tespit etmesi halinde çatışmanın menzilini istedikleri gibi belirleyebileceği anlamına geliyordu. Sonuç olarak Troubridge tek şansının Goebeni şafakta, uygun gözlem koşullarında, Goeben doğuda kalacak şekilde yakalayıp temasa geçmek ve tercihen destroyerleri ile torpido saldırısı düzenlemek olduğunu değerlendirdi destroyerlerinin en az beşi tam yol giden kruvazörlere ayak uydurmaya yetecek kadar kömüre sahip değildi. 7 Ağustos sabah 04.00'te Troubridge, Alman gemilerini gün aydınlanmadan önce yakalayamayacağını fark etti; hava aydınlandıktan sonra Goebenin üstün top menzili ve hızı sebebiyle inisiyatifi kaybedeceğini düşünüyordu. Bir değerlendirmenin ardından Churchill'in muğlak "üstün kuvvetle çatışmama" emrini düşünerek Milne'e takibi bırakma niyetinin sinyalini gönderdi. Troubridge saat 10.00'a dek bir cevap almadı, bunun ardından yakıt ikmali için Zante'ye yol almaya başladı.

Bu esnada Alman gemileri doğuya doğru yolculuğuna devam ediyordu. Gün doğumunda gerilerinde takipte olan Gloucesterin dumanını gördüler. Britanya muharebe kruvazörlerinin geri döndüğünden habersiz olan Souchon, hızı arttırarak arayı açmak için Goebenin mürettebatını bir kez daha kömür görevine koydu. Bu esnada patlayan bazı kazan boruları sebebiyle dört mürettebat sıcak buharla yanarak öldü. Britanya gemisi peşindeyken kömür ikmali yapamayacağını düşünen Souchon, Breslauya Gloucesterin rotası üzerinde sahte mayın dökme manevraları yapma ve gemiyi korkutma emri verdi.

Hâlâ Souchon'un batıya dönmesini bekleyen Milne, Gloucestera teması kesme emri verdi Gloucesterın kaptanı Howard Kelly Goebenin kaçmakta olduğunun farkındaydı. Breslau, Gloucesteri taciz ederek takibi bırakmaya zorlamaya çalışıyordu; Gloucester sonunda Breslau ile çatışmaya girdi; Britanyalılar Goebeni geri dönmeye ve hafif kruvazörü korumaya zorlamayı hedefliyordu. Saat 13.05'te Gloucester öndeki 6 inçlik (15 cm) toplarıyla 10.500 metre mesafeden ateş açtı. Breslau da hemen karşı ateşle cevap verdi. Kelly hızını arttırarak mesafeyi kapatmayı, 9.100 metre menzile gelince dönerek borda ateşi açtı. Çatışma üzerine Souchon, Goebenin dönerek Breslauya yardım etmesi emrini verdi. Goebenin manevrasını gözlemleyen Gloucester çatışmadan çıkarak geri çekilmeye başladı; Souchon ise hafif kruvazörü takip etmek için kömür harcamamaya karar vererek tekrar rotasına döndü. Bu çatışmada Gloucester 18 adet 15 cm, 14 adet 10 cm mermi ateşledi ve Breslauya su hattında bir isabet sağladı; Souchon'a göre bu çatışmada Breslau kayda değer bir hasar almamıştır. Kaptan Kelly üç saat boyunca takibi sürdürdü Gloucester saat 16.40'ta azalan kömürü ve Matapan Burnu'nu geçmeme emri sebebiyle takibi bırakarak geri döndü. Almanlar sonunda takipten kurtulmuş, Ege Denizi'ne giriyorlardı.

 Kaçış

8 Ağustos gece yarısından hemen sonra Milne üç muharebe kruvazörü ve hafif kruvazör HMS Weymouth ile doğuya yöneldi. Saat 14.00'te Donanma Komutanlığından Birleşik Krallık'ın Avusturya ile savaşa girdiğine dair hatalı bir sinyal aldı. Gerçekte iki ülke arasında 12 Ağustos'a kadar savaş ilan edilmeyecekti. Dört saat sonra sinyal hatasına dair bilgi ulaştı; ancak Milne Goeben'i aramaktansa Malta yakınlarında konuşlanarak Adriyatik Denizi'ni korumaya almayı tercih etti. Sonunda 9 Ağustos'ta Milne, "7 Ağustos'ta Matapan Burnu'nu kuzeydoğu yönünde geçen Goebeni takip et" emrini aldı. Troubridge'i Adriyatik koruması için geride bırakan Milne, Souchon'un Çanakkale Boğazı'na gittiğine inanmıyordu, Goebenin Ege Denizi'nden dışarı çıkmayı planlamadığından habersiz şekilde Ege çıkışını savunmaya geçti.

8 Ağustos'ta Ege Denizi'ne giren Souchon, adalar arasında yol almasının ardından, 9 Ağustos şafağında Hacılar adası körfezine girdi. İki gemi burada tek bir kömür gemisinin iki yanında pozisyon alarak kömür ikmallerini tamamladılar. 10 Ağustos gecesi saat 03.00 civarında Britanya gemileri de Ege'ye ulaşırken Alman gemileri ise telsiz dinlemeleri sayesinde bu durumdan haberdardı. Souchon bu esnada Karadeniz'e çıkabilmek için izin almaya çalışıyordu. 10 Ağustos sabahı demir alan Alman savaş gemileri Boğazlar'a yolculuklarının son ayağına başladılar ve saat 17.00'de Çanakkale Boğazı açıklarına ulaşarak geçiş için izin beklemeye koyuldular.

Almanya bir süredir, İkinci Meşrutiyet döneminin etkin gücü olan İttihat ve Terakki Fırkası ile yakınlaşmaktaydı. Parti üzerindeki ağırlığını sonunda kullanan Alman hükûmeti, Osmanlı Harbiye Nazırı Enver Paşa'ya gemilerin boğazdan geçmesi için baskı yapmaya başladı. Rusya'ya ulaşmak için dört mevsim boyunca seyrüsefere açık olan tek deniz yolu ve en önemli ikmal hattının Boğazlar olması, Rusya'nın Alman gemilerinin geçişine şiddetle karşı çıkmasına sebep olacaktı. Ayrıca Almanlar Enver Paşa'yı takip etmeye devam etmeleri halinde Britanya gemilerine ateş açılması emri vermeye de ikna etmeyi başardılar. Souchon boğazlara girme izni aldığında gemilerdeki gözcüler, yaklaşan Britanya gemilerinin dumanını ufukta görebiliyordu. Aslen izin, Çanakkale Müstahkem Mevkii Komutanlığına 8 Ağustos tarihli ve "Başkumandan vekili Enver" imzalı şifreli telgrafla iletilmişti. Telgrafta, "Almanya hükûmetinin Goeben ve Breslau ismindeki sefain-i harbiyesinin (savaş gemilerinin) düşmanla muharebeye tutuşmuş olmaları muhtemeldir. Sefain-i mezkure (adı geçen gemiler) boğaza iltica ederlerse duhullerine (girişlerine) müsaade ve kabul ediniz." denilmektedir.

10 Ağustos saat 17.00'de iki gemi Kütahya torpido botunun kılavuzluğunda içeri alındı, mevcut iki mayın hattını Rumeli yakasındaki geçitten geçti ve saat 19.30'da Nara Burnu'na demirlediler. Burada üç gün demirli durumda bekledikten sonra 13 Ağustos'ta Erdek'te kömür ikmalinin ardından 16 Ağustos'ta Tuzla'ya ulaştılar. Gemilerin İstanbul'a demirlemeleri Rusya, Fransa ve özellikle de Britanya'nın sert protestolarına neden oldu. Osmanlı Devleti savaşta hâlâ tarafsızdı ve uluslararası anlaşmalar gereği Alman gemilerinin boğazlardan geçişini önlemekle yükümlüydü. Bu sorunun etrafından dolanmak üzere Alman büyükelçisinin önerisiyle gemilerin Türk donanmasına katılması kararlaştırıldı. Protestolara cevap olarak söz konusu iki geminin parası peşin olarak ödenmiş olduğu halde Britanya hükûmetince gasp edilen iki gemi yerine Almanlardan satın alınmış olduğu bildirilmiştir. Bu gemiler için 500.000 altın lira ödendiği ve isimlerinin Yavuz ve Midilli olarak değiştirilerek Osmanlı Donanması'na dahil edildiği bildirilmiştir. Britanya, Akdeniz'deki bir tehdidin azalması açısından memnuniyet duymuştu. 16 Ağustos'ta gemilerin resmi devir töreni yapıldı; Alman bayrakları indirilerek direklere Osmanlı bayrağı çekildi ve Bahriye Nazırı gemileri Osmanlı donanmasına kabul etti. Ertesi gün Alman mürettebata fesler dağıtıldı. Souchon hâlen gemilerin kumandanı kaldığı gibi Alman mürettebat da görevlerine devam ediyordu. Gemilerin Osmanlılara sığındığı tezinin aksine, bazı Alman belgelerine göre gemilerin gelmesini bizzat sadrazam Said Halim Paşa istemişti. Bu teze göre gemiler sığınmamış, zaten Osmanlı'ya gelmek için yola çıkmışlardı. Alman büyükelçisinin geminin satın alınması görüşmelerinde sarf ettiği "Gemiler sizin isteğiniz üzre geldi." sözleri de bu iddiayı güçlendirir.

 Sonuçları

Ağustos'ta bir zafer bekleyen Almanya, Osmanlı İmparatorluğu'nun tarafsız kalmasından memnundu. Ayrıca Marmara Denizi'ndeki Goeben gibi "güçlü" bir savaş gemisi Kraliyet Donanması'nın Çanakkale Boğazı'na yaklaşmasını engelliyordu. Fakat Eylül'de alınan Birinci Marne Muharebesi yenilgisi ve Rusya'nın Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'na karşı üstünlüğü Almanya'nın Osmanlı gibi bir müttefiki savaşta yanında görme isteğini arttırdı. Amiral Souchon, İmparator II. Wilhelm'den aldığı talimatla 14 Eylül 1914 tarihinden itibaren Osmanlı donanmasının tatbikat için Karadeniz'e açılması yönünde çaba harcamaya başlamıştır. Osmanlı hükûmeti 20 Eylül'de Amiral Souchon'un talebini reddetmiştir. Ancak aynı gün Enver Paşa, bir günlüğüne Karadeniz'e tatbikat amaçlı çıkış için izin vermişti. Aynı gün Sadrazam Said Halim Paşa, duruma karşı çıkmış, gemiler geri çağrılmıştır. Amiral tarafından birkaç kez yenilenen talep, Osmanlı hükûmeti tarafından her seferinde geri çevrilmiştir. Amiral Souchon 23 Eylül 1914 tarihinde talebi Osmanlı Donanması Komutanlığına getirilecektir. 18 Ağustos'ta Souchon Osmanlı donanmasını denetlemiş, geleceğe yönelik düşüncelerini gerçekleştirmek için çalışmalara başlamıştı. Bahriye Nezareti, Osmanlı donanmasının komutanı olan Yarbay Arif'e Souchon'un emrine girdiğini aynı gün bildirdi. Souchon'un donanmanın başına geçmesi ile sıkı bir eğitim başladı, her gemiye bir Alman subayı verildi, filotilla komodorluğuna bir Alman subayı tayin edildi. 9 Eylül'de Souchon, Donanma Birinci Komutanlığına, o ana kadar bu görevi yapmış olan Yarbay Arif de Donanma İkinci Komutanlığına atandı. Souchon'un bu eylemleri ile Osmanlı donanması Alman etkisine girdi.

Souchon'un Karadeniz'e açılma çabaları sürerken Osmanlı'nın 27 Eylül günü Çanakkale Boğazı'ndan bütün gemi geçişlerini yasaklaması -ki Rusya'nın mevcut olan ihracat-ithalat trafiğinin %90'ı o sıralarda bu rotadan sağlanıyordu- gerilimi daha da artırdı. Süregelen Rus ve Fransız diplomasisi Osmanlı İmparatorluğunu savaşın dışında kalmaya ikna etse de, 27 Ekim 1914 günü Amiral Souchon komutasında Goeben, Breslau ve dokuz Osmanlı savaş gemisinden oluşan bir filo Karadeniz'e açıldı. Karadeniz Baskını olarak adlandırılan bu harekâtta filo 29 Ekim 1914 sabahı Rus liman ve gemileriyle temas kurdu. Odessa, Sivastopol, Novorossiysk ve Kefe (Feodosya) limanlarını bombaladı. Bir mayın gemisi ve on beş askerî nakliye gemisi batırıldı, bir torpido botuna ağır hasar verildi. Bir kömür gemisi 3'ü subay 75 personeliyle esir alındı. Novorossiysk'te buğday silolarıyla elli petrol deposu tahrip edildi. Bu gelişmeler bir dönüm noktası oldu ve 2 Kasım'da Rusya, 5 Kasım'da Birleşik Krallık sırasıyla Osmanlı İmparatorluğu'na karşı savaş ilan ettiler. Osmanlı İmparatorluğu'nun savaşa girmesi ile I. Dünya Savaşı'nda çok sayıda yeni cephe açıldı. Amirallik Birinci Lordu Winston Churchill, birkaç yıl sonra yazdığı anılarında Goeben''in Osmanlıları savaşa girmeye zorlayarak "Doğu ve Orta Doğu için bir geminin daha önce hiç getirmediği kadar fazla katliam, sefalet ve yıkım getirdiği" görüşünü dile getirmiştir.

Notlar

Kaynakça
Özel

Genel

I. Dünya Savaşı'nda deniz muharebeleri
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı İmparatorluğu
I. Dünya Savaşı'nda Almanya
I. Dünya Savaşı'nda Fransa
I. Dünya Savaşı'nda Birleşik Krallık
Birleşik Krallık'ın deniz muharebeleri
Almanya'nın deniz muharebeleri
Fransa'nın deniz muharebeleri
1914'te çatışmalar
1910'larda Almanya
1914'te Birleşik Krallık
1914'te Fransa
1914'te Osmanlı İmparatorluğu

Goeben ve Breslau'nun takibi


Nginx (udtalt "engine x") er en web server med fokus på høj parallelitet, ydelse og lavt hukommelsesbrug. Nginx kan også opføre sig som en reverse proxy server for HTTP, HTTPS, SMTP, POP3 og IMAP dataprotokollerne, såvel som load-balancer og en HTTP cache.

Nginx blev skabt af Igor Sysoev i 2002, Nginx kan køre på Unix, Linux, BSD-varianter, OS X, Solaris, AIX, HP-UX og Microsoft Windows. Nginx er udgivet under en BSD-lignende licenser, Nginx er fri og åben source software.

Nginx bliver blandt andet anvendt af Wikipedia, som var det tiende meste besøgte site på www i 2015.

Kilder/referencer

Servere
Datanet-relaterede programmer til UNIX
Datanet-relaterede programmer til Linux
Internet-software til Linux
Internet-software til OS X
Internet-software til Windows

Nginx


Korsfjorden eller Krossfjorden kan vise til flere fjorde i Norge:

 Korsfjorden (Sør-Varanger) – et sund i Sør-Varanger kommune i Finnmark fylke
 Korsfjorden (Alta) – en fjord i Alta kommune i Finnmark
 Korsfjorden (Trøndelag) – en del af Trondheimsfjorden i Trøndelag
 Korsfjorden (Hordaland) – en fjord i Sund og Austevoll kommuner i Hordaland fylke
 Krossfjorden (Svalbard) – en fjord på Svalbard
 Krossfjorden (Rogaland) – en betegnelse på fjordsystemet Vindafjorden, Yrkjefjorden og Sandeidsfjorden i Rogaland fylke.

Korsfjorden


Georges Blanc (* 2. Januar 1943 in Bourg-en-Bresse, Rhône-Alpes) ist ein französischer Koch.

Familie

Blanc stammt aus einer bekannten Gastronomen-Familie in Vonnas. 1872 wurde die Auberge mit Café und Restaurant von seinen Urgroßeltern Jean-Louis und Virginie Blanc am Marktplatz von Vonnas eröffnet, 1902 übernahm deren Sohn Adolphe, Georges Großvater, das Gasthaus. Zusammen mit seiner Frau Élisa Blanc baute er die Gastronomie weiter aus, wobei vor allem Élisa, basierend auf dem Erfahrungsschatz ihrer Schwiegermutter Virginie, der Küche zu einem Aufschwung verhalf. Bekannt wurde ihr poulet aux morilles (Huhn mit Morcheln), als dessen Basis das bekannte Bressehuhn diente. 1930 erhielt seine Großmutter Élisa Blanc den ersten Michelin-Stern, 1933 den zweiten – die damals höchste Auszeichnung. Ihre Schwiegertochter Paulette Blanc übernahm 1934 das Restaurant. 1943 kam ihr Sohn Georges Blanc zur Welt.

Werdegang
Georges Blanc besuchte 1962, obwohl er sich eher für Luftfahrt interessierte, die renommierte Hotelfachschule École hôtelière internationale Savoie-Lémanin in Thonon-les-Bains, Haute-Savoie, am Genfersee. Nach Arbeit in einigen bekannten Restaurants und dem Wehrdienst kam er 1968 zurück zum Familienbetrieb. Nach und nach verwandelte er das Restaurant Chez la Mère Blanc seiner Vorfahren in eine luxuriöse Herberge, die er Georges Blanc nannte. Er interessierte sich für Wein und legte einen Weinkeller an. 1970 erhielt er den dritten Platz der besten Sommeliers Frankreichs, 1976 wurde er Finalist beim Wettbewerb Meilleur Ouvrier de France.

1981 wurde Georges Blanc mit dem dritten Michelin-Stern ausgezeichnet sowie vom Gault-Millau als "Koch des Jahres". 1985 erhielt er 19,5 Punkte im Gault-Millau, die bis dahin noch nicht vergeben wurden. 1985 ließ er einen 17-Hektar-Weinberg im Mâconnais bebauen und produzierte 150.000 Flaschen Wein. 1990 kaufte Blanc eine Bäckerei und siebzehn Häuser rund um sein Restaurant im Zentrum von Vonnas. Als die Autobahn A40 von Mâcon nach Genf gebaut wurde, fragte er um eine Ausfahrt für seine kleine Ortschaft Vonnas an, zwischen Mâcon und Bourg-en-Bresse. Diese wurde für 2,3 Millionen Euro gebaut. 1996 war er einer der Köche des G7-Treffens in Lyon.

Heute steht sein Sohn Frédéric aus erster Ehe mit ihm in der Küche. Georges Blanc leitet ein Unternehmen mit über 200 Mitarbeitern, einem Umsatz von rund 22 Mio. Euro und einem Ertrag von rund 8 Mio. Euro. Blancs Restaurant ist eines der ältesten Sterne-Restaurants der Welt. 2009 war es seit 80 Jahren im Guide Michelin (nur mit Unterbrechung im Zweiten Weltkrieg).

Auszeichnungen
 1981 Drei Sterne im Guide Michelin
 1993 Offizier des Ordre national du Mérite
 1993 Kommandeur des Ordre du Mérite agricole
 2002 Ritter des Ordre des Palmes Académiques
 2004 Kommandeur des Ordre des Arts et des Lettres
 2008 Kommandeur der Ehrenlegion

Weblinks
 Restaurant Georges Blanc

Einzelnachweise

Koch (Frankreich)
Mitglied der Ehrenlegion (Kommandeur)
Träger des französischen Nationalverdienstordens (Offizier)
Träger des Ordre des Palmes Académiques (Ritter)
Träger des Ordre des Arts et des Lettres (Komtur)
Franzose
Geboren 1943
Mann

Georges Blanc


Grassy Creek ist der Name folgender geografischen Objekte:

Ortschaften in den Vereinigten Staaten:
 Grassy Creek (Kentucky)
 Grassy Creek (North Carolina)
 Grassy Creek (Tennessee)
 Grassy Creek (Virginia)

Ortschaften in Kanada:
 Grassy Creek No. 78, in Saskatchewan

Fließgewässer:
 Grassy Creek (Thomson River), Nebenfluss des Thomson River (Cooper Creek) in Queensland, Australien

Sonstiges auf den Bahamas:
 Little Grassy Creek, Fließgewässer
 Little Grassy Creek Dam, Staudamm im Little Grassy Creek
 Little Grassy Lake, Stausee, gespeist durch den Little Grassy Creek, gestaut durch den Little Grassy Creek Dam

Siehe auch:
 Grassy Creek Township

Grassy Creek


Haemantheae, biljni tribus iz porodice zvanikovki, dio je potporodice Amaryllidoideae. Sastoji se od šest rodova lukovičastih geofita raširenih gotovo isključivo po Africi, osim nekoliko izuzetaka na Arapskom poluotoku.

Rodovi
 Apodolirion Baker
 Clivia Lindl.
 Cryptostephanus Welw. ex Baker
 Gethyllis L.
 Haemanthus L.
 Scadoxus Raf.

Izvori

Amaryllidoideae

Haemantheae


Thorold Barron Dickinson (* 16. November 1903 in Bristol; † 14. April 1984 in Oxford) war ein britischer Filmregisseur, Filmeditor, Drehbuchautor und Produzent von Spiel- und Dokumentarfilmen. Er war zudem Gründer und Professor der Abteilung Filmwissenschaft an der Slade School of Fine Art, der Kunstschule der University College London.

Leben und Werk
Thorold Dickinson hatte bereits zu seinen Studienzeiten in Oxford organisatorisches Talent bewiesen und Stücke an der Studentenbühne zur Aufführung gebracht. Bis er mit dem in Afrika spielenden Krimi The High Command 1936 seinen ersten allein inszenierten Spielfilm drehen konnte, erlernte Dickinson das Handwerk von der Pike auf. Er arbeitete vor allem als Filmeditor für Regisseure wie George Pearson, Maurice Elvey, Victor Saville und Carmine Gallone, aber vereinzelt auch als Regieassistent und Drehbuchautor. Von 1930 bis 1936 war er bei mehreren fiktionalen Projekten Co-Regisseur mit Kollegen wie Naval Gandhi oder Basil Dean.

Mit dem stimmungsvollen und mit Adolf Wohlbrück und Diana Wynyard hochkarätig besetzten Thriller Gaslicht landete er 1940 den ersten großen Erfolg als Regisseur. Dickinson erhielt daraufhin das Angebot, im Kriegsjahr 1940 eine Biographie über den jüdisch-britischen Politiker Sir Benjamin Disraeli zu drehen. Der Premierminister mit John Gielgud in der Titelrolle war nicht nur eine respektable Regieleistung, sondern setzte gegenüber dem Antisemitismus des Kriegsgegners Deutschland ganz bewusst ein deutliches Zeichen. Gleich im Anschluss daran drehte Dickinson den Propagandafilm Die nächsten Angehörigen (Next of Kin).

Nach einer längeren Pause setzte Thorold Dickinson gleich nach Kriegsende seine Regie-Tätigkeit fort. Das erste Projekt war erneut eine in Afrika angesiedelte Geschichte, das Melodram Zwei Welten. Mit der Puschkin-Verfilmung Pique Dame gelang ihm sein gelungenstes Spätwerk, mit dem Dickinson ein weiteres Mal sein Gefühl für Atmosphäre und Schauspielerführung unter Beweis stellte. 1954 ging Thorold Dickinson nach Israel und stellte einen patriotischen Spielfilm über eine Episode aus der Zeit des Unabhängigkeitskrieges gegen die arabischen Angreifer (1948) unter dem Titel Höhe 24 antwortet nicht her.

Neben seinen manchmal prätentiösen, oftmals engagierten Spielfilmprojekten realisierte Thorold Dickinson im Laufe seiner Karriere auch einige Dokumentarfilme, die einen gänzlich anderen Stil aufwiesen. Nachdem 1955 sein letzter Spielfilm Höhe 24 antwortet nicht erschienen war, wurde er im Jahr darauf an die Spitze des Presse- und Informationsbüros der UNO berufen. Bis zur Aufgabe dieses Amts im Jahre 1960 produzierte Dickinson mehrere Dokumentarfilme für "The United Nations Film Board". Einer von ihnen, Overture/Ouverture, brachte ihm 1959 eine Oscarnominierung ein.

1960 kehrte Thorold Dickinson nach England zurück und gründete an der Londoner Slade School of Fine Art eine Abteilung für Filmwissenschaft, wo er ab 1961 Vorlesungen hielt. 1967 wurde er zum ersten britischen Professor für Film ernannt und blieb auf diesem Posten bis 1971.

Dickinson hielt zu unterschiedlichen Zeiten auch weitere Funktionen inne. Von 1952 bis 1953 saß er der British Film Academy vor und von 1958 bis 1966 fungierte er als Präsident der International Federation of Film Societies. 1967 war er Jurypräsident der Berlinale.

Im Jahr 1973 erhielt Thorold Dickinson den Verdienstorden Order of the British Empire in der Stufe Commander (CBE).

Filmografie (Auswahl)
Wo nicht anders ausgewiesen, handelt es sich um einen abendfüllenden Spielfilm.
 1929: Auld Lang Syne – Schnitt
 1930: School for Scandal – Schnitt
 1931: The Sport of Kings – Schnitt
 1931: Tilly of Bloomsbury – Schnitt
 1932: The First Mrs. Fraser – Co-Regie mit Sinclair Hill
 1932: Shikari – Co-Regie, mit Naval Gandhi
 1933: Perfect Understanding – Schnitt
 1933: Loyalties – Co-Regie mit Basil Dean, Schnitt
 1933: Going Gay (Musical) – Schnitt
 1933: For Love of You – Schnitt
 1934: Java Head – Schnitt
 1934: Sing As We Go! (Musical) – Schnitt
 1935: The Silent Passenger – Schnitt
 1936: Whom the Gods Love – Schnitt
 1936: Calling the Tune – Co-Regie mit Reginald Denham, Schnitt
 1936: The House of the Spaniard – Schnitt
 1937: The High Command – Regie
 1938: Spanish ABC (Kurzdokumentarfilm) – Co-Regie mit Sidney Cole, Schnitt
 1938: Behind the Spanish Lines (Kurzdokumentarfilm) – Co-Regie mit Sidney Cole, Schnitt
 1939: The Arsenal Stadium Mystery – Regie, Co-Autor, Schnitt
 1940: Gaslicht (Gaslight) – Regie
 1940: Yesterday is Over Your Shoulder (kurzer Propagandafilm) – Regie
 1940: Westward Ho! (kurzer Propagandafilm) – Regie
 1941: Der Premierminister (The Prime Minister) – Regie
 1942: Die nächsten Angehörigen (The Next of Kin) – Regie, Co-Autor
 1946: Zwei Welten (Men of Two Worlds) – Regie, Co-Autor
 1949: Pique Dame (The Queen of Spades) – Regie
 1952: Die Verblendeten (Secret People) – Regie, Co-Autor
 1955: Höhe 24 antwortet nicht (Hill 24 Doesn't Answer) – Regie, Co-Produktion, Schnitt
 1957: Out (Kurzdokumentarfilm) – Produktion
 1958: Overture/Ouverture (Kurzdokumentarfilm) – Produktion
 1959: Macht und Menschen (Power Among Men) (Dokumentarfilm) – Produktion, Co-Autor

Literatur

Literatur von Dickinson

Literatur über Dickinson

Weblinks

 Biografie von Thorold Dickinson in Screenonline, BFI (englisch)
 Biografie und Bibliografie von Thorold Dickinson bei Archives Hub (englisch)

Einzelnachweise
https://www.thegazette.co.uk/London/issue/45984/supplement/6480

Filmregisseur
Filmeditor
Drehbuchautor
Filmproduzent
Hochschullehrer (University College London)
Commander des Order of the British Empire
Brite
Geboren 1903
Gestorben 1984
Mann

Thorold Dickinson


Brezilya Portekizcesi ( veya ), Brezilya'da konuşulan ve Avrupa Portekizcesinden bazı farklılıkları olan bir Portekizce lehçesi. Tüm çeşitleri arasında Portekizce dilinde ve dışında yaşayan 220 milyon Brezilyalı tarafından konuşulur. Brezilya Portekizcesi, dünyada en çok konuşulan, okunan ve yazılan Portekizce lehçesidir.

Portekiz Portekizcesi (ayrıca:  (Avrupa Portekizcesi) olarak da adlandırılır) ile Brezilya Portekizcesi arasında kelime, telaffuz ve söz dizimi gibi, özellikle yerel dilde birçok fark vardır. 1990'larde Portekizce Konuşan Ülkeler Topluluğu'nun kurulması, Portekizce konuşulan dünyada Portekizce'nin ortak bir yazımını yarattı. Brezilya'nın MERCOSUR içindeki önemi nedeniyle, bu varyant normalde bu bloğa bağlı Güney Amerika ülkelerinde, özellikle Arjantin, Paraguay ve Uruguay'da incelenmiştir. Amerika Birleşik Devletleri, Paraguay, Peru, Japonya ve çeşitli Avrupa ülkeleri gibi büyük Brezilya topluluklarının bulunduğu ülkelerde de Brezilya Portekizcesi'ni ana dili olarak konuşanlar vardır. Pedro Álvares Cabral, Brezilya'ya gelmeden önce, bugünün Brezilya topraklarında çeşitli etnik kökenlerden yerliler tarafından konuşulan binden fazla dil vardı. Bu dillerin Brezilya Portekizcesi çeşitliliği üzerinde büyük etkisi oldu ve yalnızca yeni terimler değil, aynı zamanda karakteristik bir tonlama da ekledi. Bir başka büyük etki, köle ticareti yoluyla gelen birçok Afrika dili tarafından uygulandı. Brezilya Portekizcesi, tarihi boyunca yerli ve Afrika dillerinin yanı sıra Fransızca, Almanca, İngilizce, İspanyolca ve İtalyanca'dan dilsel ödünçlemeler almıştır.

Sırasıyla PE (Avrupa Portekizcesi) ve PB (Brezilya Portekizcesi) veya PT ve PT_BR olarak kısaltılan Avrupa Portekizcesi ve Brezilya Portekizcesi arasında çeşitli farklılıklar vardır. Bu farklılıklar kelime dağarcığında, telaffuzda ve söz diziminde, özellikle yerel çeşitlerde kendini gösterirken, resmî metinlerde farklılıklar büyük ölçüde azalır. Her ikisi de kuşkusuz aynı dilin varyantlarıdır ve bu nedenle karşılıklı olarak anlaşılabilir. Farklı varyantlar arasındaki farklar, az ya da çok, tüm doğal dillerde ortaktır. Brezilya'yı Portekiz'den ayıran bir okyanusla ve beş yüz yıl sonra, dil iki ülkede aynı şekilde gelişmedi ve biri birbiriyle karşılaştırıldığında daha doğru olmayan iki farklı dil modeline yol açtı.

Farklılıklar

Ayrıca bakınız
 Lusofon
 Avrupa Portekizcesi
 Angola Portekizcesi
 Mozambik Portekizcesi

Kaynakça

Portekizce lehçeleri
Romen dilleri
Doğal diller
Portekizce

Brezilya Portekizcesi


The coat of arms of the Cook Islands has a shield as its focal point. The shield is blue with fifteen white stars arranged in a circle, as found on the national flag, and is supported by a flying fish (maroro) and a white tern (kakaia). The helmet is an ariki head-dress (pare kura) of red feathers, symbolising the importance of the traditional rank system, and the name of the nation is on a scroll below the shield. The achievement is augmented by a cross and a Rarotongan club (momore taringavaru) used by orators during traditional discourses, respectively symbolizing Christianity and the richness of Cook Islands' tradition, placed in saltire behind the shield.

The coat of arms was designed by Papa Motu Kora, a mataiapo, a traditional chiefly title from the village of Matavera in Rarotonga.

References

National symbols of the Cook Islands
Cook Islands
Cook Islands
Cook Islands
Cook Islands
Cook Islands
Cook Islands
Cook Islands

Coat of arms of the Cook Islands


Thomas "Tom" Florie (f. 6. september 1897 - d. 26. apríl 1966) var knattspyrnumaður frá Bandaríkjunum. Hann var í bandaríska landsliðinu sem hlaut bronsverðlaunin á HM 1930 og lék aftur með liðinu fjórum árum síðar. Árið 1986 var hann tekinn inn í frægðarhöll bandarísku knattspyrnunnar.

Ævi og ferill
Tom Florie fæddist í New Jersey, sonur ítalskra innflytjenda. Hann æfði knattspyrnu á yngri árum en herþjónusta og fyrri heimsstyrjöldin gerðu það að verkum að knattspyrnuferill hans hófst ekki af alvöru fyrr en 1922 þegar hann var á 25. aldursári. Byrjunin var þó brösótt. Atvinnumennska í knattspyrnu stóð á brauðfótum í Bandaríkjunum þar sem félög skiptu ört um eigendur eða voru lögð niður, auk þess sem fleiri en eitt knattspyrnusamband bitust um liðin og hylli áhorfenda.

Florie átti nokkur góð ár með Providence F.C. sem raunar gekk undir ýmsum nöfnum, þar á meðal New York Yankees en einnig spilaði hann með góðum árangri fyrir New Bedford Whalers frá Massachusetts. Hann varð bandarískur bikarmeistari með síðarnefnda liðinu árið 1932 og endurtók það afrek árið 1934 með Pawtucket Rangers frá Rhode Island, sem jafnframt var kveðjuár hans í fótboltanum.

Bandaríska landsliðið
Landsleikir Tom Florie urðu átta talsins á níu ára tímabili, en bandaríska landsliðið var ekki mjög virkt á þessum árum. Fyrsti leikurinn var árið 1925 og árið eftir tókst Florie að skora fyrra landsliðsmark gegn Kanada í New York. Hann var valinn í landsliðshópinn sem hélt á HM í Úrúgvæ árið 1930. Bandaríkin komu flestum á óvart á mótinu með því að komast í undanúrslitin. Ekki var leikið sérstaklega um bronsverðlaunin en áratugum síðar kvað FIFA upp þann dóm sinn að Bandaríkin hafi náð þriðja sætinu.

Tom Florie skoraði annað mark Bandaríkjanna í afar óvæntum 3:0 sigri á Belgum í fyrsta leik. Óreiða í tölfræði gerði það að verkum að lengi vel var á reiki hvort Florie hefði í raun skorað markið eða hvort liðsfélagi hans Bart McGhee hafi skorað tvö fyrstu mörkin. McGhee er víða eignað markið í bókum og á vefsíðum en samkvæmt opinberri skrá FIFA var Florie að verki. Til marks um ruglinginn í markabókhaldinu var Florie lengi talinn hafa skorað annað mark Bandaríkjanna í sigri á Paragvæ í hinum leiknum í riðlakeppninni en árið 2006 komst FIFA að þeirri niðurstöðu að Bert Patenaude hefði skorað öll þrjú mörkin og þar með sett fyrstu þrennuna í sögu HM.

Í undanúrslitaviðureigninni gegn Argentínu, sem Suður-Ameríkumennirnir unnu 6:1 voru þrjú bandarísk mörk dæmd ógild, þar af eitt frá Tom Florie. Bandaríska liðið taldi sig grátt leikið af dómara leiksins.

Tveir síðustu landsleikir Tom Florie fóru fram á Ítalíu árið 1934. Bandaríkin og Mexíkó mættust í Róm þremur dögum áður en Heimsmeistarakeppnin átti að hefjast til að skera úr um hvort liðið yrði fulltrúi Norður-Ameríku. Bandaríkin unnu 4:2 og hlut að launum leik gegn heimsmeistaraefnum heimamanna sem höfðu mikla yfirburði og unnu 7:1. Florie var þarna á 37. aldursári, sem þótti gríðarlega hár aldur fyrir knattspyrnumann á fjórða áratugnum. Hann varð þar með síðasti maðurinn sem fæddur var á 19. öld til að keppa á HM.

Hann lést á Rhode Island árið 1966.

Heimildir

Bandarískir knattspyrnumenn

Tom Florie


Krementsjúk (úkraínska: Кременчу́к) er iðnaðarborg í mið-Úkraínu og er höfuðstaður samnefnds svæðis innan Poltava Oblast. Hún er við fljótið Dnjepr. Íbúar voru um 218.000 árið 2021. Krementsjúk var stofnuð sem virki árið 1571.

Í borginni eru trukka- og lestarvagnaverksmiðjur, olíuhreinsunarstöð og vatnsorkuver. Þar hafa verið verksmiðjur sem varða bíla og lestir frá 1869.

Í innrás Rússa í Úkraínu 2022 gerðu Rússar árásir meðal annars á olíuhreinsistöð og verslunarmiðstöð.

Borgir í Úkraínu

Krementsjúk


Centura alpidă sau centura orogenică Alpi-Himalaya este o centură seismică și orogenică, care include o serie de lanțuri muntoase ce se întind de-a lungul marginii de sud a Eurasiei, îndinzându-se de la Java la Sumatra prin Himalaya, marea Mediterană și în oceanul Atlantic. Include în ea lanțuri muntoase ca Alpii, Carpații, Pirineii, munții din Anatolia și Iran, Hindukuș, și munții din Asia de Sud-Est. Este a doua cea mai activă regiune seismică din lume, după cercul de foc al Pacificului, aici înregistrându-se 17% din cele mai puternice cutremure.

Centura alpidă este creată de mișcările care încă persistă a plăcilor tectonice, de exemplu, orogeneza alpină. Centura este rezultatul închiderii Oceanului Tethys, care s-a realizat între perioadele Mezozoic, Cenozoic și Neozoic și precum și din procesul de coliziune dintre plăcile africane, arabe și indiene cu cea eurasiatică.

Referințe

Vulcanologie
Tectonica plăcilor

Centura alpidă


بلدية قرمدة هي بلدية من بلديات مدينة صفاقس الواقعة في تونس وهي تابعة إلى معتمدية صفاقس الجنوبية.

توأمة
لقرمدة اتفاقيات توأمة مع:
 فيلفونتين

مراجع

أماكن مأهولة في تونس
بلديات تونس
صفاقس
ولاية صفاقس

قرمدة


Urdă es un producto lácteo originario y tradicional de la cocina rumana. Se elabora con leche de vaca, o con mezcla de vaca, oveja y cabra. En Italia se conoce a este producto como ricota. En Rumanía la urdă se utiliza en la cocina rumana para hacer sarmale vegetariano, pască y otros postres con queso.

Notas y referencias

Quesos de Rumania

Urdă


Medeltidsmuseet (tidligere Stockholms medeltidsmuseum) er et historisk museum på Helgeandsholmen i Stockholm. Dets formål er at vise byens historie og samfundsliv i middelalderen.

Museet åbnede i 1986 og findes under Riksplan og Norrbron. I museet findes det ruiner fra bymuren fra  begyndelsen af 1500-tallet. De blev udgravet mellem 1978 og 1980 i forbindelse med ombygningen af Riksdagshuset. Totalt har museet 1750 m² udstillingsområde og 850 udstillede genstande fra hele Stockholm.

En af de mest berømte genstande er det 20 meter lange Riddarholmsskibet, som blev bygget i senmiddelalderen og fundet i 1930 i forbindelse med oprensning af Riddarholmskanalen. Fundet var årsagen til, at museet blev grundlagt, og var museets første registrerede genstand. I 1986 blev Stockholms medeltidsmuseum tildelt European Museum of the Year Award for sin nyskabende og pædagogiske udformning, skabt af museumschefen Margareta Hallerdt og billedkunstneren Kerstin Rydh, der var museets formgiver.

Mellem 2007 og 2010 holdt museet lukket på grund af restaureringen af Norrbro, og i mellemtiden blev museet renoveret og moderniseret. Imens genopbyggedes en del af udstillingen i Kulturhuset på Sergels Torg.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Stockholms Medeltidsmuseum

Museer i Stockholm
Museer etableret i 1986

Medeltidsmuseet


João Pedro  Almeida Machado () este un mijlocaș extremă potughez care evoluează la LA Galaxy.

El a mai jucat si la CRYSTAL PALACE unde a dat 136 de goluri in 178 de meciuri  in sezoanele
2002- 2008 debutãnd la 17 ani cu o dubla fiind transferat de BARCELONA la 23 de ani cu 45 mil euro unde a dat 15 goluri in 55 de meciuri in sezoanele  2008-2010 la 25 de ani a fost transferat de LA GALAXY pentru 20 mil euro unde joaca si in prezent

Note

Legături externe

Nașteri în 1993
Oameni în viață
Fotbaliști portughezi
Mijlocași

João Pedro Almeida Machado


Aythya is a genus of diving ducks. It has twelve described species. The name Aythya comes from the Ancient Greek word  (), which may have referred to a sea-dwelling duck or an auklet.

Aythya shihuibas was described from the Late Miocene of China. Zelenkov (2016) transferred the species Anas denesi Kessler (2013), known from the late Miocene of Hungary, to the genus Aythya. An undescribed prehistoric species is known only from Early Pleistocene fossil remains found at Dursunlu, Turkey; it might however be referrable to a paleosubspecies of an extant species considering its age (see also Greater scaup).

The Miocene "Aythya" arvernensis is now placed in Mionetta, while "Aythya" chauvirae seems to contain the remains of two species, at least one of which does not seem to be a diving duck.

The genus Aythya was introduced in 1822 by the German zoologist Friedrich Boie. The type species is the greater scaup.

Aythya species
The genus contains 12 species.

Phylogeny
Based on the Taxonomy in Flux from John Boyd's website.

See also
 Late Quaternary prehistoric birds
 List of fossil bird genera

Gallery

References

Diving ducks
Bird genera
Taxa named by Friedrich Boie

Aythya


Steliana Grama, (), numele de familie Slutu-Grama, a fost o poetă, autoare de piese, publicistă din Republica Moldova. În 2 februarie 1999 a fost primită unanim ca membră a Uniunii Scriitorilor din Moldova, a Uniunii Jurnaliștilor din Moldova, a Uniunii Scriitorilor din România.

Studii
În perioada 1981-1991 urmează studiile la  școala medie nr.23 (actualmente liceul teoretic "Mihai Viteazul") din Chișinău; după care, între 1991-1996, studiază la Facultatea de Jurnalism și Științe ale Comunicării, specialitatea Jurnalistică a Universității de Stat din Moldova.

În anii 1994 - 1999 urmează studiile la Facultatea Arte Dramatice, specialitatea Teatrologie a Universității de Stat a Artelor din Moldova.

Între 1996 - 2000, își face studiile la de Facultatea Istorie a Universității de Stat din Moldova.

După studiile de licență urmează doctorantura la Institutul Studiul Artelor al Academiei de Științe a Moldovei, specialitatea teatrologie(1996 - 2000).

Opera literară
A debutat la 13 ani în "Tânărul leninist" (astăzi "Florile dalbe") cu versurile Plai octombrin, titlu oferit de către redacție, cel al poetei era "Țara mea" și a tipărit primul volum în 1996, la București (Tratat de tanatofobie).

Cărți de poezie
 Tratat de tanatofobie, 1996
 Rezervația de meteoriți, 1998 Pubela din Calea Lactee: rondeluri, 2001
 Surogat de iluzii: rondeluri de dragoste, 2003
 Perfuzie de vise : rondeluri de dragoste, 2006
 Cetatea de scaun a Dragostei: rondeluri, 2006
 Speranța moarte ultima: povești adevărate de dragoste, 2007
 Curcubeul viselor: versuri pentru copii, 2008
 Rană de stea : texte pentru cântece, 2009
 Telerană (postum, 2011)
 La Țepilova Sorocii, la bunici, 2012
 La ambasada Dragostei, 2012
 Să ne păstrăm coloana vertebrală: versuri de patrie, 2012
 Oază de sinceritate : versuri inedite 1987 - 1997, 2012
 Svet lûbvi : Stihi i pesni, 2014
 Faetonul cu autografe : Parodii și versuri satirice, mai putin umoristice, 2017

Cărți de proză si critică
 Speranța moare ultima, 2007
 Dramaturgia autohtonă din anii 1960-1970 pe scena teatrelor din Moldova : studiu monografic, 2010
 Memoria sugativei: despre literatura si arta, Ed. "Lumina", 2012
 Deficit de iluzii: (piese de teatru) La Râșcova Criulenilor, la bunica : Versuri. Proză. Teatru, 2014
 Pandantivul sentimentelor : Proză, 2017

 Antologii de versuri
 Suntem o limbă În Moldova noastră dragă, 1991
 Ion și Doina, Doina și Ion, 1993
 La steaua Eterna Dragoste Iubire de metaforă 101 poeme, 2011
 Opere. Rondeluri de dragoste* , antologie apărută la Iași, la Editura "TipoMoldova", 2013.

 In memoriam
 O familie de intelectuali basarabeni : Claudia Slutu-Grama, Dumitru C. Grama, Steliana Grama : triptic biobibliografic, 2008
 Crezul Stelianei Grama: "Să ne păstrăm coloana vertebrală'', ed. Pontos, Chișinău 2016

Referințe

Legături externe
 O placă în memoria Stelianei Grama, dezvelită la Chișinău

Nașteri în 1974
Decese în 2006
Poeți basarabeni contemporani

Steliana Grama


Nicolova prizma je jedna od najpoznatijih naprava za stvaranje linearno polarizirane svjetlosti. Upotrebljava se kao polarizator i analizator. Sastoji se od dvaju komada kristala islandskoga dvolomca, zalijepljenih kanadskim balzamom u obliku romboedarske prizme. Nepolarizirana zraka svjetlosti koja padne na brid Nicolove prizme dvostruko se lomi te daje ordinarnu i ekstraordinarnu zraku. Za ordinarnu je zraku indeks loma islandskoga dvolomca 1,658, a za ekstraordinarnu 1,486. Indeks loma kanadskoga balzama za obje je zrake jednak, i to 1,53 (za žutu natrijevu svjetlost). Ordinarna zraka koja na spojnicu od kanadskoga balzama dolazi pod kutom većim od kritičnoga totalno se reflektira, a ekstraordinarna zraka prolazi gotovo nesmetano kroz prizmu. Rezultat je da je izlazna zraka potpuno polarizirana. Taj sustav prizmi konstruirao je škotski fizičar William Nicol (1768. – 1851.). Modifikacije Nicolove prizme upotrebljavaju se i za druge, posebne (specijalne) svrhe.

Objašnjenje
Pojavu dvoloma u kristalima iskoristio je škotski fizičar W. Nicol 1828. za izradu polarizatora. Nicolov polarizator ili kratko nikol izrađen je od islandskog dvolomca, tako brušenog da kut između kraćeg i duljeg brida na jednoj plohi prizme iznosi 68°. Kristal je prepiljen kroz dijagonalni presjek, i obje su polovine slijepljene kanadskim balzamom. Upadna zraka prirodne svjetlosti lomi se dvostruko, pa izvanredna zraka prolazi kroz sloj kanadskog balzama bez loma. Redovna zraka čiji je indeks loma veći od indeksa loma kanadskog balzama pada na sloj kanadskog balzama pod kutom većim od kuta totalne refleksije, totalno se reflektira i apsorbira u crnom obvoju nikola. Dakle, prolazi samo izvanredna zraka i prema tome potpuno polarizirana svjetlost.

Svaki polarizator možemo upotrijebiti i kao analizator da ispitamo je li svjetlost polarizirana ili nije. Polarizator i analizator mogu se namjestiti u dva glavna položaja: paralelni položaj, kada su im glavni presjeci paralelni, i ukršteni položaj, kada su im glavni presjeci okomiti. Polarizator i analizator u paralelnom položaju propuštaju svjetlost jer izvanredna zraka iz jednog prolazi i kroz drugi kao izvanredna zraka. Ukršteni nikoli ne propuštaju svjetlost, jer izvanredna zraka iz polarizatora prolazi kroz analizator kao redovna, totalno se reflektira i apsorbira. Polarizator i analizator upotrebljavaju se zajedno kao polarizacioni filtri i imaju veliku primjenu u fotografiji. Zakretanjem jednog prema drugome dobijemo veću ili manju količinu polarizirane svjetlosti. Pomoću ovakvih filtara ukida se polarizirana svjetlost koja nastaje refleksijom na površinama. Na taj način dobijemo jasne slike, što bi inače bez ovakvih filtara bilo nemoguće.

Izvori

Optika

Nicolova prizma


ශූර්පනඛා (සංස්කෘත: शूर्पणखा, IAST: śūrpaṇakhā, සාහිත්‍යමය. කුලු වැනි නිය ඇත්තිය) යනු වාල්මිකීගේ රාමායණ වීර කාව්‍යයේ එන චරිතයකි. ඇය ලංකාවේ රජු වූ රාවණ රජුගේ සොයුරියයි. ඇයව දෙමළ බසින් සූර්පනගෛ ලෙසත්, ඉන්දුනීසියානු බසින් සර්පකනකා ලෙසත්, ඛමේර් බසින් සූර්පනඛාර් ලෙසත්, මැලේ බසින් සුරපණ්ඩකී ලෙසත් සහ, තායි බසින් සම්මනක්ඛා ලෙසත් හැඳින්වේ

ආශ්‍රේයයන්

සූර්පනඛා


Otok Browse je mali nenaseljeni otok, površine oko 14-hektara, u Timorskom moru oko 180 km sjeverozapadno od obale Kimberleya u sjeverozapadnoj Australiji. To je Zapadnoaustralski prirodni rezervat koji je klasificiran kao 'Nije klasa A'  u nadležnosti Državne komisije za očuvanje i kojim upravlja Odjel za okoliš i zaštitu. Smatra se najudaljenijim otokom Zapadne Australije, a također je i jedan od najudaljenijih australskih otoka koji ne potpada pod status vanjskog teritorija.

Okoliš

Fauna
Otok je važno mjesto za gniježđenje golemih želvi, kao i morskih ptica. Prisutni su introducirani kućni miševi. Okružen je velikim koraljnim grebenima. Vode oko otoka mjesto su uzdizanja povezanog s koncentracijama tropskog krila, a postoje nepotvrđena izvješća o tome da se grbavi kitovi tamo hrane.

Ljudski utjecaj
Na otoku se vadio guano od 1870. do 1890. Na otoku se nalazi devet povijesnih brodoloma, uključujući jedan koji je uvršten u Registar nacionalnog dobra. Postoji heliodrom koji koristi industrija nafte i plina. Okolne vode posjećuju indonezijski ribari budući da se otok nalazi u području MOU 74 Box koji dopušta tradicionalne indonezijske ribolovne aktivnosti unutar australske ribolovne zone.

Priča se da je otok tijekom Drugog svjetskog rata koristila američka mornarica.

Svjetionik na acetilenski pogon izgrađen je na južnom kraju otoka 1945. godine, a kasnije je 1985. prebačen na solarnu energiju.

Platforma za proizvodnju tekućeg prirodnog plina Ichthys Explorer nalazi se u blizini otoka. To je najveća svjetska polu-uronjiva platforma.

Bilješke

Izvori

Vanjske poveznice
 Arrecifes e islas australianas en el Mar de Timor (španjolski)

Australski otoci u Indijskom oceanu
Otoci u Timorskom moru

Browse (otok)


Haruhiko Sato (født 27. juni 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kyoto Purple Sanga og Sagan Tosu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Haruhiko Sato