Phytophthora ramorum is the oomycete (a type of protist) plant pathogen known to cause the disease sudden oak death (SOD). The disease kills oak and other species of trees and has had devastating effects on the oak populations in California and Oregon, as well as being present in Europe. Symptoms include bleeding cankers on the tree's trunk and dieback of the foliage, in many cases leading to the death of the tree.

P. ramorum also infects a great number of other plant species, significantly woody ornamentals such as Rhododendron, Viburnum, and Pieris, causing foliar symptoms known as ramorum dieback or ramorum blight. Such plants can act as a source of inoculum for new infections, with the pathogen producing spores that can be transmitted by rainsplash and rainwater.

P. ramorum was first reported in 1995, and the origins of the pathogen are still unclear, but most evidence suggests it was introduced as an exotic species to Europe and North America in separate events.  Very few control mechanisms exist for the disease, and they rely upon early detection and proper disposal of infected plant material.

Presence
The disease is known to exist in California's coastal region between Big Sur (in Monterey County) and southern Humboldt County. It is confirmed to exist in all coastal counties in this range, as well as in all immediately inland counties from Santa Clara County north to Lake County. It has not been found east of the California Coast Ranges, however. It was reported in Curry County, Oregon, just north of the California stateline, in 2001. Sonoma County has been hit hardest, having more than twice the area of new mortality of any other county in California.

About the same time, a similar disease in continental Europe and the UK was also identified as Phytophthora ramorum.

Hosts and symptoms

In North America

It was first discovered in California in 1995 when large numbers of tanoaks (Notholithocarpus densiflorus) died mysteriously, and was described as a new species of Phytophthora in 2000. It has subsequently been found in many other areas, including some other U.S. states, Britain, and Germany, either accidentally introduced in nursery stock, or already present undetected.

In tanoaks, the disease is recognized by wilting new shoots, older leaves becoming pale green, and after a period of two to three weeks, foliage turning brown while clinging to the branches.  Dark brown sap stains the lower trunk's bark. Bark often splits and exudes gum, with visible discoloration. After the tree dies back, suckers try to sprout the next year, but their tips soon bend and die. Ambrosia beetles (Monarthrum scutellare) will most likely infest a dying tree during midsummer, producing piles of fine white dust near tiny holes.  Later, bark beetles (Pseudopityophthorus pubipennis) produce fine, red boring dust. Small black domes, the fruiting bodies of the Hypoxylon fungus, often are present on the bark. Leaf death occurs more than a year after the initial infection and months after the tree has been girdled by beetles.

In coast live oaks and Californian black oaks, the first symptom is a burgundy-red to tar-black thick sap bleeding from the bark surface. These are often referred to as bleeding cankers.

In addition to oaks, many other forest species may be hosts for the disease; in fact, it was observed in the United States that nearly all woody plants in some Californian forests were susceptible to P. ramorum.  including rhododendron, madrone (Arbutus menziesii), evergreen huckleberry (Vaccinium ovatum), California bay laurel (Umbellularia californica), buckeye (Aesculus californica), bigleaf maple (Acer macrophyllum), toyon (Heteromeles arbutifolia), manzanita (Arctostaphylos spp.), coast redwood (Sequoia sempervirens), Douglas fir (Pseudotsuga menziesii), coffeeberry (Rhamnus californica), honeysuckle (Lonicera hispidula), and Shreve oak (Quercus parvula). P. ramorum more commonly causes a less severe disease known as ramorum dieback/leaf blight on these hosts. Characteristic symptoms are dark spots on foliage and in some hosts the dieback of the stems and twigs. The disease is capable of killing some hosts, such as rhododendron, but most survive. Disease progression on these species is not well documented. Redwoods symptoms show purple lesions on sprouts and needle discoloration and cankers on small branches, which can lead to sprout mortality.

The primary symptom of P. ramorum on Rhododendron are leaf spots that expand into lesions. The lesions pierce through the plant tissue so that the spots are the same on both the top and bottom of the leaf. The lesions are usually triangular in shape and extend along the midvein. They can appear anywhere water collects on the surface of the leaf. Leaf spots have diffused margins and can appear water soaked. In severe cases, the entire host plant can die.

In Europe

In Europe, ramorum blight was first observed on Rhododendron and Viburnum in the early 1990s, where it was initially found mainly on container-grown plants in nurseries. The principal symptoms were leaf and twig blight. By 2007, it had spread throughout nurseries and retail centers in 16 European countries, and had been detected in gardens, parks, and woodlands in at least eight countries. It has not caused significant harm to European oak species.

In 2009, the pathogen was found to be infecting and killing large numbers of Japanese larch trees (Larix kaempferi) in the United Kingdom at sites in the English counties of Somerset, Devon, and Cornwall. It was the first time in the world that Phytophthora  ramorum had been found infecting this species. Since then, it has also been found extensively in larch plantations in Wales and in southwest Scotland, which led to harvesting of larch on hundreds of acres/hectares. The UK Forestry Commission noted that eradication of the disease would not be possible, and instead adopted a strategy of containing the disease to reduce its spread. Symptoms of the disease on larch trees include dieback of the tree's crown and branches, and a distinctive yellowing or ginger colour beneath the bark. In August 2010, the disease was found in Japanese larch trees in Counties Waterford and Tipperary in Ireland. It had spread to Japanese larch plantations across the south of the country by February 2014. Coillte, who owned twenty forests where the disease was present, felled 16,000 trees in one of its forests, having already felled 150 hectares to contain the disease. In 2023 the disease was found to be infecting larch trees at Wyming Brook, Sheffield, with plans to fell over 1,00 trees to contain the spread of the infection.

The closely related Phytophthora kernoviae causes similar symptoms to P. ramorum, but infects the European beech (Fagus sylvatica).

Disease cycle
The primary inoculum (sporangia) of P. ramorum. develop on the leaves of the primary host, which include tree species like the California bay laurel, a large hardwood  tree that grows on the pacific west coast. These spores are then carried by rain and air currents to the leaves of the new bole canker host, which include broadleaf trees like tanoaks, where they begin to develop. The secondary inoculum infects the inner bark and sapwood, resulting in bleeding cankers on the bark of the new host, which are exacerbated by infected fallen leaves and rain splashing the understory of the canker host which can both serve as sources of inoculum. After the plant matter it infects dies and decomposes, P. ramorum is transferred to the soil by rainwater, where the final part of its cycle (soil phase) is poorly understood by scientists. However, it is suspected that chlamydospores play a role in the long-term survival of the pathogen, yet the triggers for germination are not known. Additionally, the spores of P. ramorum only seem to propagate successfully in a temperature range between , which is useful to know for protecting nurseries and identifying potential transfer windows for the disease.

Transmission
P. ramorum produces both resting spores (chlamydospores) and zoospores, which have flagella enabling swimming. P. ramorum is spread by air; one of the major mechanisms of dispersal is rainwater splashing spores onto other susceptible plants, and into watercourses to be carried for greater distances. Chlamydospores can withstand harsh conditions and are able to overwinter. The pathogen will take advantage of wounding, but it is not necessary for infection to occur.

As mentioned above, P. ramorum does not kill every plant that can be used as a host, and these plants are most important in the epidemiology of the disease as they act as sources of inoculum. In California, California bay laurel (Umbellularia californica) seems to be the main source of inoculum. Green waste, such as leaf litter and tree stumps, are also capable of supporting P. ramorum as a saprotroph and acting as a source of inoculum.  Because P. ramorum is able to infect many ornamental plants, it can be transmitted by ornamental plant movement.

In nursery settings, P. ramorum is dispersed mostly between adjacent, touching plants and exposure to infested surface water.  Long-distance dispersal is enabled by shipments of infected nursery plants, which is likely the cause for introduction into Europe and North America.

Hikers, mountain bikers, horseback riders, and other people engaged in various outdoor activities may also unwittingly move the pathogen into areas where it was not previously present. Those travelling in an area known to be infested with SOD can help prevent the spread of the disease by cleaning their (and their animals') feet, tires,  tools, camping equipment, etc. before returning home or entering another uninfected area, especially if they have been in muddy soil. Additionally, the movement of firewood could introduce sudden oak death to otherwise uninfected areas. Both homeowners and travelers are advised to buy and burn local firewood.

Transmission of P. ramorum may also occur through movement of propagules on the exterior of some animals, such as migratory birds, snails, and slugs.

The two mating types

P. ramorum is heterothallic and has two mating types, A1 and A2, required for sexual reproduction. The European population is predominantly A1 while both mating types A1 and A2 are found in North America.  Genetics of the two isolates indicate that they are reproductively isolated. On average, the A1 mating type is more virulent than the A2 mating type, but more variation occurs in the pathogenicity of A2 isolates. It is currently not clear whether this pathogen can reproduce sexually in nature and genetic work has suggested that the lineages of the two mating types might be isolated reproductively or geographically given the evolutionary divergence observed. One study conducted in 2010 investigated the sexual reproduction capacity of this pathogen by pairing between the EU1 A1 type and both European and American A2 types. Plugs of tomato juice agarose containing actively growing P. ramorum cultures of different types on carrot agar and incubated in the dark at 20 Celsius. Resultant oospores were isolated, cleaned, and stained with tetrazolium dye in the MTT assay. Purple oospores were counted as dormant whereas clear, blue, or black were considered non-viable. Some of the purple spores had abnormal morphologies, however. Normal morphology includes a nuclei, a double wall, and an ooplast. After a 60-day maturation period, no germination of the dormant oospores was observed. After a 110-day incubation period, >0.5% of oospores germinated. Longer germination times only marginally increased germination rate. Progeny obtained from the oospores were diverse, with some being homothallic and others being of either A1 or A2 types. Pathogenicity of progeny was likewise variable. Since the discovery of the origin of this pathogen in East Asian laurel forests near Yunnan province and in southwestern Japan, more types of this pathogen have been characterized, such as Indochinese (IC) and Japanese (NP) phenotypes based on colony morphology on agar. However, it appears that there are still only two viable mating types, A1 and A2, with one isolate from the Indochinese group failing to respond to any attempts at inducing mating, leading it to be characterized as "A0", a non-responder. A1 and A2 types were isolated from both Japan and the Yunnan/Vietnam border. Resultant gametangia were sparse. Mean oospore diameter was 26.1 micrometers. Of those oospores that were created, 81.5% of IC1 and IC2 offspring had normal morphology. 18.5% were obviously aborted. For NP1xNP2 gametangia were too sparse to determine abortion rates, but it was very high. Overall, it seems that P. ramorum is capable of sexual reproduction but it is very inefficient, even among the source population.

Possible origins
P. ramorum is a relatively new disease, and several debates have occurred about where it may have originated or how it evolved. One of the major reasons that identifying the natural range of this organism is difficult is that it typically will not cause symptomatic or infectious disease in hosts that are adapted to live in concert with it naturally. It is only when this organism leaks into vulnerable habitat with less resistant host species that a notable amount of destruction occurs.

In 2021, research came out revealing that the origins of this pathogen are subtropical laurisilva forests in East Asia, specifically the area near the border of Vietnam and Yunnan, China, as well as southwestern Japan. 505 Phytophthora cultures were obtained from leaves in Fansipan and Sau Chua mountain streams; of these, 64 samples from 7 streams (6 from Fansipan and 1 from Sau Chua) were identified as P. ramorum.  On the Japanese islands of Shikoku and Kyushu, 17 stream catchments were sampled, giving 597 Phytophthora cultures; of these, 3 from Shikoku and 4 from Kyushu were identified as P. ramorum. In addition to the EU and NA types, researchers identified by colony morphology on carrot agar two new phenotype groups: Indochinese and Japanese. In a high temperature/low water stress test, NA2 and EU2 were highly tolerant, and NA1 and EU1 had no growth. Indochinese (IC) and Japanese (NP) phenotype colonies had highly variable responses, indicating multiple genotypes within each phenotypic grouping. In a mating test, it was discovered that 89% of isolates were of the A1 mating type; only 11% were of type A2. A pairing of two Indochinese types IC1 and IC2 resulted in formation of oospores similar to that observed between known lineages of different type. Lineage IC1 is thought to have given rise to the EU1 group. NP1 is ancestral to NP2 and sister to EU2. NA2 is ancestral to NA1. The level of diversity in the East Asian samples compared to the diversity in the four lineages known previously supports the hypothesis that this is the geographic center of origin of Phytophthora ramorum. Furthermore, no symptomatic vegetation was observed. The presence of other Phytophthora spp. including P. foliorum and P. lateralis in southwestern Japan suggests that this might be the origin of a clade of related species labelled as clade 8c.

Introduction as an exotic species
P. ramorum is an introduced species, and these introductions occurred separately for the European and North American populations, hence why only one mating type exists on each continent – this is called a founder effect. The differences between the two populations are thus caused by adaptation to separate climates. Evidence includes little genetic variability, as P. ramorum has not had time to diversify since being introduced. Existing variability may be explained by multiple introductions with a few individuals adapting best to their respective environments. The behavior of the pathogen in California is also indicative of being introduced; it is assumed that such a high mortality rate of trees would have been noticed sooner if P. ramorum were native.

Hybridization events
Species of Phytophthora have been shown to have evolved by the interspecific hybridization of two different species from the genus. When a species is introduced into a new environment, it causes episodic selection. The invading species is exposed to other resident taxa, and hybridization may occur to produce a new species. If these hybrids are successful, they may outcompete their parent species. Thus, P. ramorum is possibly a hybrid between two species. Nevertheless, the draft genome of P. ramorum did not show any evidence of recent hybridization.

Ecological impacts
In relation to human ecology, the loss of tanoak as the pathogen spreads to culturally sensitive Native American lands represents a loss of tanoak acorns as one of the most important traditional and ceremonial foods still used in Northern California such as among Yurok people, Hupa, Miwok, and Karuk peoples. Similar impact applies to the decline of other native plant species that are traditional food sources in tanoak and oak regimens infected by the pathogen.

In forest ecology, the pathogen contributes to loss of environmental services provided by diversity of plant species and interdependent wildlife.

The mortality caused by this emerging disease is expected to cause many indirect effects.  Several predictions of long-term impacts have been discussed in the scientific literature. While such predictions are necessarily speculative, indirect impacts occurring on shorter time scales have been documented in a few cases.  For instance, one study demonstrated that redwood trees (Sequoia sempervirens) grew faster after neighboring tanoaks were killed by sudden oak death. Other studies have combined current observations and reconstruction/projection techniques to document short-term impacts while also inferring future conditions. One study used this approach to investigate the effects of SOD on the structural characteristics of redwood forests.

Additional long-term impacts of SOD may be inferred from regeneration patterns in areas that have experienced severe mortality. These patterns may indicate which tree species will replace tanoak in diseased areas. Such transitions will be of particular importance in forest types that were relatively poor in tree species diversity before the introduction of SOD, e.g., redwood forest.  , the only study to comprehensively examine regeneration in SOD-impacted redwood forests found no evidence that other broadleaf tree species are seeding in.  Instead, redwood was colonizing most mortality gaps. However, they also found inadequate regeneration in some areas and concluded that regeneration is continuing. Since this study only considered one site in Marin County, California, these results may not apply to other forests. Other impacts to the local ecology include, among others, the residual effects of spraying heavy pesticides (Agrifos) to treat SOD symptoms, and the heavy mortality of the native pollinator community that occurs as a result. Bee hives situated in areas of heavy Agrifos spraying have incurred significant losses of population in direct correlation to the application of these chemicals. Counties such as Napa and Sonoma may be doing significant damage to their native pollinator populations by virtue of adopting broad-based prophylactic pesticide policies. Such damage to the pollinator populations may have tertiary negative effects on the entire local plant community, compounding the loss of biodiversity, and thus environmental value, attributable to SOD.

Environmental and economic impact
Besides the quick and significant loss of symbiotic host species, since sudden oak death is classified as a stem-girdling disease, which is proven to cause a massive reduction in mycorrhizae soil biomass, the amount of phosphorus and micronutrients that mycorrhizae are able to absorb is greatly reduced in soils occupied by trees with SOD. Another significant environmental impact of P. ramorum. is its tendency to result in large deposits of dry, woody debris in areas prone to forest fires, making them even more difficult to contain. Indeed, hotspots of SOD are "unmanageable" for fire crews, and there is increasing evidence to suggest that SOD plays a large role in a forest's susceptibility to fire. On the other side of the spectrum are the significant economic impacts of P. ramorum, which are difficult to assess, but the most obvious of which is the reduction to property values of real estate containing oak trees, as oaks in particular tend to raise the property value of the plots they inhabit. Additionally, several U.S. industries have suffered due to the spread of SOD, including the ornamental plant, spice, and composting industries, especially in the state of California.

Control

Early detection
Early detection of P. ramorum is essential for its control. On an individual-tree basis, preventive treatments, which are more effective than therapeutic treatments, depend on knowledge of the pathogen's movement through the landscape to know when it is nearing prized trees. On the landscape level, P. ramorum's fast and often undetectable movement means that any treatment hoping to slow its spread must happen very early in the development of an infestation. Since P. ramorum's discovery, researchers have been working on the development of early detection methods on scales ranging from diagnosis in individual infected plants to landscape-level detection efforts involving large numbers of people.

Detecting the presence of Phytophthora species requires laboratory confirmation. The traditional method of culturing is on a growth medium selective against fungi (and, in some cases, against other oomycetes such as Pythium species).  Host material is removed from the leading edge of a plant tissue canker caused by the pathogen; resulting growth is examined under a microscope to confirm the unique morphology of P. ramorum. Successful isolation of the pathogen often depends on the type of host tissue and the time of year that detection is attempted.

Because of these difficulties, researchers have developed some other approaches for identifying P. ramorum. The enzyme-linked immunosorbent assay test can be the first step in nonculture methods of identifying P. ramorum, but it can only be a first step, because it detects the presence of proteins that are produced by all Phytophthora species. In other words, it can identify to the genus level, but not to the species level. ELISA tests can process large numbers of samples at once, so researchers often use it to screen out likely positive  samples from those that are not when the total number of samples is very large. Some manufacturers produce small-scale ELISA "field kits" that the homeowner can use to determine if plant tissue is infected by Phytophthora.

Researchers have also developed numerous molecular techniques for P. ramorum identification. These include amplifying DNA sequences in the internal transcribed spacer region of the P. ramorum genome (ITS polymerase chain reaction, or ITS PCR); real-time PCR, in which DNA abundance is measured in real time during the PCR reaction, using dyes or probes such as SBYR-Green or TaqMan; multiplex PCR, which amplifies more than one region of DNA at the same time; and single strand conformation polymorphism (SSCP), which uses the ITS DNA sequence amplified by the PCR reaction to differentiate Phytophthora species according to their differential movement through a gel.

Additionally, researchers have begun using features of the DNA sequence of P. ramorum to pinpoint the minuscule differences of separate P. ramorum isolates from each other. Two techniques for doing this are amplified fragment length polymorphism, which through comparing differences between various fragments in the sequence has enabled researchers to differentiate correctly between EU and U.S. isolates, and the examination of microsatellites, which are areas on the sequence featuring repeating base pairs. When P. ramorum propagules arrive in a new geographic location and establish colonies, these microsatellites begin to display mutation in a relatively short time, and they mutate in a stepwise fashion. Based on this, researchers in California have been able to construct trees, based on microsatellite analyses of isolates collected from around the state, that trace the movement of P. ramorum from two likely initial points of establishment in Marin and Santa Cruz Counties and out to subsequent points.

Early detection of P. ramorum on a landscape scale begins with the observation of symptoms on individual plants (and/or detecting P. ramorum propagules in watercourses; see below). Systematic ground-based monitoring has been difficult within the range of P. ramorum because most infected trees stand on a complex mosaic of lands with various ownerships. In some areas, targeted ground-based surveys have been conducted in areas of heavy recreation or visitor use such as parks, trailheads, and boat ramps. In California, when conducting ground-based detection, looking for symptoms on bay laurel is the most effective strategy, since P. ramorum infection of true oaks and tanoaks is almost always highly associated with bay laurel, the main epidemiological springboard for the pathogen. Moreover, on many sites in California (though not all), P. ramorum can typically be detected from infected bay laurel tissues via culturing techniques year-round; this is not the case for most other hosts, nor is it the case in Oregon, where tanoak is the most reliable host.

As part of a nationwide USDA program, a ground-based detection survey was implemented from 2003 to 2006 in 39 U.S. states to determine whether the pathogen was established outside the West Coast areas already known to be infested. Sampling areas were stratified by environmental variables likely to be conducive to pathogen growth and by proximity to possible points of inoculum introduction such as nurseries. Samples were collected along transects established in potentially susceptible forests or outside the perimeters of nurseries. The only positive samples were collected in California, confirming that P. ramorum was not yet established in the environment outside the West Coast.

Aerial surveying has proven useful for detection of P. ramorum infestations across large landscapes, although it is not as "early" a technique as some others because it depends on spotting dead tanoak crowns from fixed-wing aircraft. Sophisticated GPS and sketch-mapping technology enable spotters to mark the locations of dead trees so that ground crews can return to the area to sample from nearby vegetation.

Detection of P. ramorum in watercourses has emerged as the earliest of early detection methods. This technique employs pear or rhododendron baits suspended in the watercourse using ropes, buckets, mesh bags, or other similar devices. If plants in the watershed are infected with  P. ramorum, zoospores of the pathogen (as well as other Phytophthora spp.) are likely present in adjacent waterways. Under conducive weather conditions, the zoospores are attracted to the baits and infect them, causing lesions that can be isolated to culture the pathogen or analyzed via PCR assay. This method has detected P. ramorum at scales ranging from small, intermittent seasonal drainages to the Garcia, Chetco, and South Fork Eel Rivers in California and Oregon (144, 352, and 689 mi2 drainage areas, respectively). It can detect the existence of infected plants in watersheds before any mortality from the infections becomes evident. Of course, it cannot detect the exact locations of those infected plants: at the first sign of P. ramorum propagules in the stream, crews must scour the watershed using all available means to find symptomatic vegetation.

A less technical means of detecting P. ramorum at the landscape level involves engaging local landowners across the landscape in the search. Many local county agriculture departments and University of California Cooperative Extension offices in California have been able to keep track of the distribution of the pathogen in their regions through reports and samples brought to them by the public. In 2008, the Garbelotto Laboratory at University of California, Berkeley, along with local collaborators, hosted a series of educational events, called "SOD Blitzes", designed to give local landowners basic information about P. ramorum and how to identify its symptoms; each participant was provided with a sampling kit, sampled a certain number of trees on his or her property, and returned the samples to the lab for analysis. This kind of citizen science hopefully can help generate an improved map of P. ramorum distribution in the areas where the workshops are held.

Management in agriculture
Since U.S. regulators in 2004 discovered that P. ramorum had spread nationwide to a number of hosts, proactive inspections of agricultural shipments have been shown to help reduce the risk of infestations of sudden oak death. Moreover, the USDA's APHIS specifically plans to stop the spread of SOD by continuing their public outreach program and by passing regulations on the transfer of agricultural products that might be a disease vector for P. ramorum. Indeed, in Oregon and California, the USDA has successfully regulated the stock of potential host plants at nurseries to "starve" the disease of potential plant hosts. Furthermore, when managing it in nurseries, it is important to consider that nursery personnel are often required to visit sites in the field such as greenhouses, fields, and other nurseries. Therefore, a number of biosecurity measures must be taken to ensure that SOD is not unintentionally transferred to one's nursery, including driving vehicles only on paved, concrete, or gravel areas at inspection sites in order avoid contact with soil organic matter that could pose as a potential disease vector.

Wildland management
The course that P. ramorum management should take depends on a number of factors, including the scale of the landscape upon which one hopes to manage it. Management of P. ramorum has  been undertaken at the landscape/ regional level in Oregon in the form of a campaign to completely eradicate the pathogen from the forests in which it has been found (mostly private, but also USDA Forest Service and USDI Bureau of Land Management ownership). The eradication campaign involves vigorous early detection by airplane and watercourse monitoring, a U.S. Department of Agriculture Animal and Plant Health Inspection Service (USDA APHIS) and Oregon Department of Agriculture-led quarantine to prevent movement of host materials out of the area where infected trees are found, and immediate removal of P. ramorum host vegetation, symptomatic or not, within a  buffer around each infected tree.

The Oregon eradication effort, which began near the town of Brookings in southwest Oregon in 2001, has adapted its management efforts over the years in response to new information about P. ramorum. For example, after inoculation trials of various tree species more clearly delineated which hosts are susceptible, the Oregon cooperators began leaving nonhost species such as Douglas fir and red alder on site.  In another example, after finding that a small percentage of tanoak stumps that were resprouting on the host removal sites were infected with the pathogen—whether these infections were systemic or reached the sprouts from the surrounding environment is unknown—the cooperators began pretreating trees with very small, targeted amounts of herbicide to kill the root systems of infected tanoaks before cutting them down. The effort has been successful in that while it has not yet completely eradicated the pathogen from Oregon forests, the epidemic in Oregon has not taken the explosive course that it has in California forests.

California, though, faces significant obstacles that preclude it from mounting the same kind of eradication effort. For one thing, the organism was too well established in forests in the Santa Cruz and San Francisco Bay areas by the time the cause of sudden oak death was discovered to enable any eradication effort to succeed. Even in still relatively uninfested areas of the north coast and southern Big Sur, regionally coordinated efforts to manage the pathogen face huge challenges of leadership, coordination, and funding. Nevertheless, land managers are still working to coordinate efforts between states, counties, and agencies to provide P. ramorum management in a more comprehensive manner.

Several options exist for landowners who want to limit the impacts of SOD death on their properties. None of these options is foolproof, guaranteed to eradicate P. ramorum, or guaranteed to prevent a tree from becoming infected. Some are still in the initial stage of testing. Nevertheless, when used thoughtfully and thoroughly, some of the treatments do improve the likelihood of either slowing the spread of the pathogen or of limiting its impacts on trees or stands of trees. Assuming that the landowner has correctly identified the host tree(s) and symptom(s), has submitted a sample to a local authority to send to an approved laboratory for testing, and has received confirmation that the tree(s) are indeed infected with P. ramorum—or, alternatively, assuming that the landowner knows that P. ramorum-infected trees are nearby and wants to protect the resources on his or her property—he or she can attempt control by cultural (individual-tree), chemical, or silvicultural (stand-level) means.

The best evidence that cultural techniques might help protect trees against P. ramorum comes from research that has established a correlation between disease risk in coast live oak trees and the trees' proximity to bay laurel. In particular, this research found that bay laurel trees growing within 5 m of the trunk of an oak tree were the best predictors of disease risk. This implies that strategic removal of bay laurel trees near coast live oaks might decrease the risk of oak infection. Wholesale removal of bay laurel trees would not be warranted, since the bay laurels close to the oak trees appear to provide the greatest risk factor. Whether the same pattern is true for other oaks or tanoaks has yet to be established. Research on this subject has been started for tanoak, but any eventual cultural recommendations will be more complicated, because tanoak twigs also serve as sources of P. ramorum inoculum.

An initially promising treatment for preventing infection of individual oak and tanoak trees—not for curing an already established infection—is a phosphonate fungicide marketed under the trade name Agri-fos. Phosphonate is a neutralized form of phosphorous acid that works not by direct antagonism of Phytophthora, but by stimulating various kinds of immune responses on the part of the tree. It is mostly environmentally benign if not applied to nontarget plants and can be applied either as an injection into the tree stem or as a spray to the bole. When applying Agri-fos as a spray, it must be combined with an organosilicate surfactant, Pentra-bark, to enable the product to adhere to the tree trunk long enough to be absorbed by the tree. Agri-fos has been very effective in preventing tree infections, but it must be applied when visible symptoms of P. ramorum on other trees in the immediate neighborhood are still relatively distant; otherwise, the tree to be treated likely is already infected, but visible symptoms have not yet developed (especially true for tanoak). However, later extensive field trials showed that phosphonate (also called phosphite) had little if any beneficial effect.

Trials of silvicultural methods for treating P. ramorum began in Humboldt County in northwest coastal California in 2006. The trials have taken place on a variety of infested properties both private and public and have generally focused on varying levels and kinds of host removal. The largest () and most replicated trials have involved removal of tanoak and bay laurel by chainsaw throughout the infested stand, both with and without subsequent underburning designed to eliminate small seedlings and infested leaf litter. Other treatments included host removal in a modified "shaded fuelbreak" design in which all bay laurel is removed, but not all tanoaks; bay and tanoak removal using herbicides; and removal of bay laurel alone. The results of these treatments are still being monitored, but repeated sampling has so far detected only very small amounts of P. ramorum in the soil or on vegetation in the treated sites.

Nursery management
Research and development in managing P. ramorum in nursery settings extends from P. ramorum in the individual plant, to P. ramorum in the nursery environment, to the pathogen's movement across state and national borders in infected plants.

An array of studies have tested the curative and protective effects of various chemical compounds against P. ramorum in plants valued as ornamentals or Christmas trees. Many studies have focused on the four main ornamental hosts of P. ramorum (Rhododendron, Camellia, Viburnum, and Pieris). Several effective compounds have been found; some of the most effective include mefenoxam, metalaxyl, dimethomorph, and fenamidone. Many of these studies have converged upon the following conclusions: chemical compounds are, in general, more effective as preventives than as curatives; when used preventively, chemical compounds must be reapplied at various intervals; and chemical compounds can mask the symptoms of P. ramorum infection in the host plant, potentially interfering with inspections for quarantine efforts. In general, these compounds suppress but do not eradicate the pathogen, and some researchers are concerned that with repeated use the pathogen may become resistant to them. These studies and conclusions are summarized by Kliejunas.

Another area of research and evolving practice deals with eliminating P. ramorum from nursery environments in which it is established to prevent human-mediated pathogen movement within the ornamental plant trade. One way of approaching this is through a robust quarantine and inspection program, which the various federal and state regulatory agencies have implemented. Under the federal P. ramorum quarantine program implemented by USDA APHIS, nurseries in California, Oregon, and Washington are regulated and must participate in an annual inspection regimen; nurseries in the 14 infested counties in coastal California, plus the limited infested area in Curry County, Oregon, must participate in a more stringent inspection schedule when shipping out of this area.

Much of the research into disinfesting nurseries has focused on the voluntary best management practices (BMPs) that nurseries can implement to prevent P. ramorum's introduction into the nursery and movement from plant to plant. In 2008, a group of nursery industry organizations issued a list of BMPs that includes subsections on pest prevention/management, training, internal/external monitoring/audits, records/traceability, and documentation. The document includes such specific recommendations as "Avoid overhead irrigation of high-risk plants"; "After every crop rotation, disinfect propagation mist beds, sorting area, cutting benches, machines and tools to minimize the spread or introduction of pathogens"; and "Nursery personnel should attend one or more P. ramorum trainings conducted by qualified personnel or document self-training".

Research on control of P. ramorum in nurseries has also focused on disinfesting irrigation water containing P. ramorum inoculum. Irrigation water can become infested from bay trees in the forest  (if the irrigation source is a stream), from bay trees overhanging irrigation ponds, from runoff from infested forests, or from recirculated irrigation water. Experiments in Germany with three types of filters—slow sand filters, lava filters, and constructed wetlands—showed that the first two removed P. ramorum from the irrigation water completely, while 37% of the post-treatment water samples from the constructed wetland still contained P. ramorum.

Along with proper irrigation practices, ground cover can be an effective management practice for ornamental plants in nursery settings. Covering the ground with a 5 to 7 cm layer of gravel can prevent splash dispersal of propagules onto ornamental plants that are grown in containers. This practice can also significantly suppress the disease.

Since P. ramorum can persist for an undetermined period of time within the soil profile, management programs in nurseries should also deal with delineating the pathogen's distribution in nursery soil and eliminating it from infested areas.  A variety of chemical options has been tested for soil disinfestation, including such chemicals as chloropicrin, metham sodium, iodomethane, and dazomet. Lab tests indicated that all of these chemicals were effective when applied to infested soil in glass jars. Additionally, tests on volunteer nurseries with infested soil demonstrated that dazomet (trade name Basamid) fumigation followed by a 14-day tarping period successfully removed P. ramorum from the soil profile. Other soil disinfestation practices under investigation, or in which interest has been expressed, include steam sterilization, solarization, and paving of infested areas.

General sanitation in infested areas
One of the most important aspects of P. ramorum control involves interrupting the human-mediated movement of the pathogen by ensuring that infested materials do not move from location to location. While enforceable quarantines perform part of this function, basic cleanliness when working or recreating in infested areas is also important. In most cases, cleanliness practices involve ridding potentially infested surfaces—such as shoes, vehicles, and pets—of foliage and mud before leaving the infested area. The demands of implementing these practices become more complex when large numbers of people are working in infested areas, as in construction, timber harvesting, or wildfire suppression. The California Department of Forestry and Fire Protection and USDA Forest Service have implemented guidelines and mitigation requirements for the latter two situations; basic information about cleanliness in P. ramorum-infested areas can be found at the California Oak Mortality Task Force web site (www.suddenoakdeath.org) under the "Treatment and Management" section (subsection "Sanitation and Reducing Spread").

Government agency involvement
In England in 2009, the Forestry Commission, DEFRA, the Food and Environment Research Agency, Cornwall County Council, and Natural England are working together to record the locations and deal with this disease.  Natural England is offering grant funding through its Environmental Stewardship, Countryside Stewardship, and Environmentally Sensitive Area schemes to clear rhododendron. In 2011, the Forestry Commission started felling  of larch forest in the south-west of England, as an attempt to halt the spread of the disease. In 2023 the Forestry Commission issued a Statutory Plant Health Notice to Sheffield and Rotherham Wildlife Trust ordering it to remove over 1,000 trees at their nature reserve at Wyming Brook. In Northern Ireland at the end of 2011, the Department of Agriculture and Rural Development's Forest Service began felling 14 hectares of affected Larch woodland at Moneyscalp, on the edge of Tollymore Forest Park in County Down.

See also
Acute oak decline
Forest pathology
Forest disturbance of invasive insects and diseases in the United States

References

External links

 California Oak Mortality Task Force
 Ramorum disease, United Kingdom Forestry Commission
 Sudden Oak Death, Center for Invasive Species Research
 Species Profile- Sudden Oak Death (Phytophthora ramorum), National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library. General information and resources for Sudden Oak Death.
 Gallery of Pests — Sudden Oak Death Syndrome, Don't Move Firewood

ramorum
Tree diseases
Water mould plant pathogens and diseases
Biota of California
Natural history of the California chaparral and woodlands
Quercus
Protists described in 1995

Phytophthora ramorum


شندلات إحدى قرى مركز السنطة التابع لمحافظة الغربية بجمهورية مصر العربية.

التاريخ
قرية شندلات من القرى القديمة، واسمها الأصلي وقت الفتح الإسلامي لمصر شنتيليت ، وقد وردت باسم شندلات في أعمال السمنودية ضمن قرى الروك الصلاحي التي أحصاها ابن مماتي في كتاب قوانين الدواوين، كما وردت باسم شندلات في أعمال الغربية ضمن قرى الروك الناصري التي أحصاها ابن الجيعان في كتاب «التحفة السنية بأسماء البلاد المصرية». وفي العصر العثماني كان اسمها في تربيع سنة 933هـ/1527م الذي أجراه الوالي العثماني سليمان باشا الخادم في عصر السلطان العثماني سليمان القانوني شندلات ضمن قرى ولاية الغربية، وفي تاريخ 1228هـ/1813م الذي عدّ قرى مصر بعد المسح الذي قام به محمد علي باشا باسم شندلات ضمن قرى مديرية الغربية.

السكان
بلغ عدد سكان شندلات 3,821 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة الغربية

مصادر

الوحدة المحلية لقرية ميت حواي (السنطة)

شندلات


COSAG (Combined Steam and Gas), askerî gemilerde kullanılan tahrik sistemidir. Geminin sadece intikalini değil, üzerindeki çeşitli sistemlerin çalışması için gerekli elektrik enerjisini de sağlar.

COSAG buhar ve gaz türbininin birleşiminden oluşur. Normal seyir esnasında gerekli güç için buhar türbini yeterliyken, yüksek sürat ihtiyacı durumunda gaz türbini de devreye girer.

Kaynakça

Deniz tahrik sistemleri

COSAG


An Halophila capricorni in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Larkum. An Halophila capricorni in nahilalakip ha genus nga Halophila, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Halophila (Hydrocharitaceae)

Halophila capricorni


Hong Kong (Çince: 香港, Kantonca telaffuzu: ) ya da resmî adıyla Çin Halk Cumhuriyeti Hong Kong Özel İdari Bölgesi, Güney Çin Denizi kıyısındaki İnci Nehri Deltası'nda ve Çin'e ait bir metropolitan alan ve özel idari bölgedir. 1.104 km'lik alanı içerisinde 7,4 milyon kişiyi aşan çok uluslu nüfusunu barındıran Hong Kong, dünyada nüfusun en yoğun olduğu yerlerden biridir.

Hong Kong, 1842'de Birinci Afyon Savaşı'nın sonunda Çing Hanedanı'nın Hong Kong Adası'nı Britanya İmparatorluğu'na devretmesiyle Britanya'nın kolonisi oldu. İkinci Afyon Savaşı'ndan sonra ise bu koloni, Kowloon Yarımadası'na doğru büyüdü. Britanya'nın Yeni Bölgeler'de 99 yıllık kiralamayı elde ettiğinde daha da büyüdü. Bu toprakların tümü 1997'de Çin'e geri verildi. Egemenliğin devri sonrasında özel idari bölge statüsü verilmiş Hong Kong, "tek ülke, iki sistem" prensibiyle Çin anakarasından ayrı yönetim ve ekonomik sistemlerine sahiptir.

İlk başlarında nüfusu az olan bir takım tarım ve balıkçı köyünden ibaret olan bu bölge artık dünyanın en önde gelen finansal merkezleri ve ticarî limanlarından birine dönüştü.

Dünyanın en büyük 10. ihracatçısı ve en büyük 9. ithalatçısıdır. Hong Kong'un az vergilendirme ve serbest ticaret ile nitelenen büyük bir kapitalist hizmet ekonomisi vardır.

Para birimi, Hong Kong doları da dünyada en çok işlem gören 8. para birimidir. Hong Kong, dünyada en yoğun oranda ultra yüksek net değerli bireyin oturduğu şehirdir. Şehrin dünyadaki en yüksek kişi başına gelirlerinden birine sahip olmasına rağmen, kendi sakinleri arasında ciddi derecede gelir eşitsizliği mevcuttur.

Hong Kong, yüksek gelişmişlik değerleri gösteren bir bölgedir ve 2019 yılı itibarıyla BM İnsani Gelişme Endeksi'nde dördüncü sıradadır. Tüm dünyada en çok sayıda gökdeleni olan şehirdir. Hong Kong sakinleri de dünyanın en yüksek beklenen yaşam sürelerinden birine sahiptir.

Yoğun alan, toplu taşıma oranlarının %90'ı aşan oldukça gelişmiş bir ulaşım ağına yol açmıştır.

22 eylül 2022 'de basılan GFCI 32 Küresel Finans Merkezleri Endeksi 'inde Hong Kong 3. sıradadır. ABD merkezli muhafazakâr liberteryen düşünce kuruluşu The Heritage Foundation'ın yürüttüğü Index of Economic Freedom ("Ekonomik Özgürlük Endeksi") senelik sıralamasında Hong Kong, 25 yıldır üst üste en üst sıradadır.

Etimoloji

Bölgenin adı, orijinal olarak Aberdeen Adası ile Hong Kong Adası'nın güney kıyısı arasındaki küçük bir koya atıfta bulunarak ilk olarak 1780'de "He-Ong-Kong" olarak romanize edildi,.
Aberdeen, İngiliz denizciler ve yerel balıkçılar arasındaki ilk temas noktasıydı. Romanize ismin kaynağı bilinmemekle birlikte, genellikle Kantonca (veya Tanka Kantoncası) hēung góng ifadesinin eski bir fonetik yorumu olduğuna inanılır. Adı türkçeye "kokulu liman" veya "tütsü limanı" olarak tercüme edilir. "Kokulu", limanın İnci Nehri'nden gelen tatlı su akışının tatlı tadına veya kuzey Kowloon kıyılarında sıralanan tütsü fabrikalarının kokusuna atıfta bulunabilir. Tütsü, Victoria Limanı geliştirilmeden önce ihracat için Aberdeen Limanı yakınlarında depolanıyordu. Sir John Davis (ikinci sömürge valisi) alternatif bir köken önerdi; Davis, adın, adadaki bir şelalenin üzerinden aktığı toprağın rengini yansıtan "Hoong-keang" ("kırmızı sel") 'den türetildiğini söyledi.
Basitleştirilmiş Hong Kong adı, 1810'da sıklıkla kullanıldı. İsim, hükümetin iki kelimelik ismi resmen kabul ettiği 1926 yılına kadar yaygın olarak tek kelimelik Hongkong olarak yazıldı. Erken sömürge döneminde kurulan bazı şirketler, Hongkong Land, Hongkong Electric Company, Hongkong and Shanghai Hotels ve the Hongkong and Shanghai Banking Corporation (HSBC) dahil olmak üzere hala bu adı taşımaktadır.

Tarihçe

Tarih Öncesi ve İmparatorluk Çin'i
Halen Hong Kong olan yerde bilinen en eski insan izleri, Paleolitik döneminde yaklaşık 35.000 ve 39.000 yıl öncesine tarihlenir. Bu iddia, 2003 yılında Wong Tei Tung, Sai Kung Yarımadası'nda yapılan bir arkeolojik araştırmaya dayanır.
Arkeolojik çalışmalar, optik lüminesans tarihleme kullanılarak tarihlenen birikintilerden yontulmuş taş aletleri ortaya çıkardı.

İnsanların ilk kez yaklaşık 6.000 yıl önceki Cilalı Taş Devri'nde bu bölgeye yerleştikleri bilinmektedir. Hong Kong'a yerleşen ilk insanlar, kısmen deniz kıyısında yaşayan bir halktı, ve günümüz Çin'in iç bölgesinden buraya göç edip, yanlarına da pirinç tarımı bilgisini getirmişlerdir. Qin Hanedanı, yerli Baiyue kabilelerini fethettikten sonra MÖ 214'te Hong Kong bölgesini Çin'e ilk kez dahil etti. Bölge, Qin Hanedanı çöküşünden sonra Nanyue krallığı (Vietnam'ın bir önceki devleti) altında konsolide edildi, Han fethinden sonra da Çin tarafından yeniden ele geçirildi. Çin'in 13. yüzyıldaki Moğol fethi boyunca Güney Song hanedan ailesinin rezidansı, Song'un 1279 yılı Yamen Muharebesi'nde en sonunda yenilgiye uğramasından önce, kısa bir süre için günümüz Kowloon City (Sung Wong Toi sitesi)'de yer aldı. Yuan Hanedanı'nın sonunda yedi büyük aile bölgeye yerleşmiş ve toprağın çoğunu kendi eline almıştır. Ming Hanedanı boyunca buraya yakın bölgelerden insanlar Kowloon'e göç etti.

Günümüz Hong Kong'un bulunduğu toprağı ziyaret etmiş ilk Avrupalı, 1513 yılında gelmiş Portekizli kâşif Jorge Álvares'tir. Portekizli tüccarlar, Hong Kong sularında Tamão adında bir ticaret merkezi kurdu ve güney Çin ile düzenli olarak ticarette bulunmaya başladı. 1520'lerdeki askeri çatışmalar sonrasında bu tüccarlar bölgeden kovuldu, ancak 1554 Çin-Portekiz Anlaşması imzalandıktan sonra, Çin ile Portekiz arasındaki ticarî ilişkiler yeniden başladı. 1557 yılında Portekiz, Makao'yu daimi bir kira anlaşması altında yönetme hakkını kazandı.

Çin'in Çing Hanedanı yönetimine girmesinden sonra deniz ticareti Haijin politikalarınca yasaklandı. İmparator Kangxi bu yasağı kaldırdı ve 1684'te yabancıların Çin limanlarında ticaret yapmalarına tekrar izin verildi. Çing yetkilileri ticareti daha sıkı şekilde yönetmek için 1757 yılında Kanton Sistemi'ni kurdu; bu sistem altında Rus gemileri haricindeki yabancı gemilerin sadece Kanton limanında ticaret yapmalarına izin verildi. Avrupalıların çay, ipek ve porselen gibi Çin mallarına yüksek talebi olmasına rağmen, Çinlilerin Avrupa mallarına talebi yok sayılabilecek kadar azdı; bu nedenle Çin malları ancak değerli metallerle satın alınabilirdi. Bu ticaret dengesizliğini azaltmak için Britanyalılar, Çin'e büyük miktarlarda Hint afyon'u sattı. Bir uyuşturucu kriziyle yüz yüze gelmiş Çing memurları, afyon ticaretinin sonlandırılması için giderek saldırganlaşan tedbirler aldı.

İngiliz kolonisi

1839 yılında İmparator Daoguang, afyonu yasallaştırma ve vergilendirme önerileri reddetti ve imparatorluk komisyon üyesi Lin Zexu'ya afyon ticaretini ortadan kaldırmasını emretti. Lin'in afyon stoklarını imha ettirmesi ve tüm dış ticareti sonlandırması, İngilizlerin Birinci Afyon Savaşı'nda askeri yolla karşılık vermesini tetikledi. Çing, savaşın başında teslim oldu ve Chuenpi Sözleşmesi kapsamında Hong Kong Adası'nı devretti ancak her iki ülke anlaşmadan memnun olmadı ve anlaşma onaylanmadı. Bir yıldan fazla süren düşmanlıklardan sonra, Hong Kong Adası 1842 Nanking Antlaşması'nda resmen Birleşik Krallık'a devredildi.

1842'nin başlarında Hong Kong'un idari altyapısı hızla inşa edildi ancak korsanlık, hastalıklar ve Çing'in düşmanca politikaları, başlangıçta Birleşik Krallık'ın bu yeni kolonisine ticaret çekmesine engel oldu. 1850'lerdeki Taiping Ayaklanması'nda zengin tüccarlar dahil olmak üzere çok sayıda Çinli mültecinin Anakara'daki kargaşalardan kaçması ve koloniye yerleşmesiyle adadaki koşullar iyileşti. Birleşik Krallık ile Çing arasında afyon ticaretine ilişkin devamlı gerginlikler İkinci Afyon Savaşı'na neden oldu. Çing gene yenildi ve Pekin Antlaşması'nda Kowloon Yarımadası ve Stonecutter's Adası'nı da İngilizlere teslim etmek zorunda kaldı. Bu savaşın sonunda Hong Kong artık önemli bir ticaret merkezine dönüştü. 1850'lerde ekonominin hızla iyileşmesi, potansiyel paydaşların Hong Kong'un geleceğine dair güvenlerini arttırdı ve Hong Kong'a yabancı yatırımı çekti.

Birleşik Krallık, Yeni Bölgeler'i 99 yıl boyunca kiralama hakkı kazanınca koloni daha da fazla genişledi. 1911'de Hong Kong Üniversitesi, Hong Kong'un ilk yükseköğretim kuruluşu olarak kuruldu. 1924'te Kai Tak Havalimanı faaliyete geçti ve koloni, 1925-26 Kanton-Hong Kong grevinden sonra uzun süreli ekonomik gerilemeden etkilenmedi. 1937 yılında, İkinci Çin-Japon Savaşı'nın başında, Vali Geoffry Northcote, Hong Kong'un serbest liman statüsünü korumak için Hong Kong'un tarafsız bir bölge olduğunu ilan etti. Koloni hükûmeti, 1940'ta tüm Britanyalı kadınları ve çocukları tahliye ederek olası bir saldırıya hazırlandı. 8 Aralık 1941 tarihinde, yani Japonların Pearl Harbor Saldırısı'nı yaptığı aynı günde, Japon İmparatorluk Ordusu Hong Kong'a saldırdı. Hong Kong neredeyse dört sene boyunca Japon işgali altında kaldı ancak 30 Ağustos 1945 tarihinde Birleşik Krallık, Hong Kong'u yeniden kendi kontrolü altına aldı.

İkinci Dünya Savaşı sonrasında nitelikli Çinli göçmenlerin Çin İç Savaşı'ndan kaçmasıyla, Hong Kong'un nüfusu yeniden hızla artmaya başladı ve Komünist Parti, 1949 yılında Çin anakarası üzerindeki kontrolü kazandığında daha da fazla mülteci sınırdan geçti. Hong Kong, 1950'ler boyunca sanayileşen ilk Asya Kaplanı ekonomisi oldu. Nüfusun hızla çoğalmasıyla koloni hükûmeti, altyapıyı ve kamu hizmetleri iyileştirmek için reform uygulamaya başladı. Savaş sonrası dönemde daha güvenli konut, kamu hizmetlerinde bütünlük ve daha güvenilir bir ulaşım sistemi sağlamak için toplu konut emlak programı, Yolsuzluğa Karşı Bağımsız Komisyon ve Hong Kong metrosu hepsi kuruldu. Artan işçilik ve mülk maliyetleri nedeniyle bölgenin imalat dalındaki rekabet gücü giderek azalsa da, hizmet ekonomisine geçiş yapıldı. 1990'ların başında Hong Kong artık küresel bir finans ve nakliye merkezi olarak kendini kanıtlamış durumdaydı.

Çin özel idari bölgesi
Yeni Bölgeler'in kirasının sona erme zamanının giderek yaklaşmasıyla koloni, belirsiz bir gelecekle yüz yüze geldi. Murray MacLehose, 1979 yılında Deng Şiaoping'e bu konuyu açtı. Çin ile yapılan diplomatik müzakereler, Birleşik Krallık'ın 1997'de koloniyi devretmeyi kabul ettiği ve Çin'in, devirden sonra 50 yıl boyunca Hong Kong'un ekonomik ve siyasi sistemlerini garanti edeceği 1984  Çin-Britanya Ortak Bildirisi ile sonuçlandı. Bu transferin giderek yaklaşmasıyla, Hong Kong sakinleri arasında sivil hakların, hukuk devletinin ve yaşam kalitesinin olası bozulmasına dair kuşkular uyandırıldı ve Hong Kong'dan büyük bir göç dalgası tetiklendi. Bu göç dalgasının zirvesindeki 1987 ile 1996 yılları arasında yarım milyondan fazla insan Hong Kong'u terk etti. Hong Kong, 156 yıllık Britanya hakimiyetinden sonra, 1 Temmuz 1997 tarihinde Çin'e devredildi.

Egemenliğin devrinden hemen sonra, Hong Kong çeşitli krizlerden ciddi şekilde etkilendi. Hükûmet, 1997 Asya mali krizi sırasında Hong Kong doları döviz kurunu korumak için büyük miktarda döviz rezervi kullanmak zorunda kaldı; bu krizden iyileşme süreci de  H5N1 kuş gribi salgını ve konut fazlasından aksadı. Bunun ardından ise, bölgenin en ciddi ekonomik gerilemesine neden olan 2003 SARS salgını yer aldı.

Bölgenin demokratik kalkınması ve merkezi hükûmetin "tek ülke, iki sistem" ilkesine bağlılığı, egemenliğin devri sonrasındaki politik tartışmaların merkezinde yer almış konulardır. Yasama Meclisi'nin koloni döneminde uygulamış olduğu en son demokratik reformların Hong Kong'un Çin'e geri verilmesi sonrasında geri çevrilmesinin ardından Hong Kong hükûmeti, Temel Kanun'un 23. maddesi uyarınca ulusal güvenlik mevzuatı uygulama teşebbüsünde bulundu, ancak bu başarısızlığa uğradı. Merkezi hükûmetin Baş İcra seçimlerine izin vermeden önce adayların ön taramasını uygulama kararı, 2014'te Şemsiye Devrimi olarak bilinen bir dizi protestoyu tetikledi. 2016 Yasama Konseyi seçimlerinden sonra seçim kayıtlarındaki tutarsızlıklar, seçilen yasa koyucuların diskalifiye edilmesi ve Batı Kowloon yüksek hızlı tren istasyonunda ulusal yasaların uygulanması, bölgenin özerkliği hakkında daha fazla endişe yarattı. Haziran 2019'da, kaçakların Çin anakarasına iade edilmesine izin veren bir değişiklik tasarısına yanıt olarak yeniden büyük protestolar patlak verdi. Protestolar Aralık ayına kadar devam etti; protesto düzenleyicilerinin iddialarına göre, bir milyondan fazla kişi protestolara katılmış, yani bu, muhtemelen Hong Kong tarihinin en büyük ölçekli siyasi protesto hareketidir.

Hükümet ve siyaset
.

Hong Kong, yürütme, yasama ve yargı yetkilerinin ulusal hükümete devredildiği, Çin'in özel bir idari bölgesi'dir.
Çin-İngiliz Ortak Deklarasyonu, egemenliğin devri yoluyla ekonomik ve idari süreklilik sağladı, bunun sonucunda, büyük ölçüde bölgenin bir İngiliz kolonisi olarak tarihinden miras kalan, yürütme'nin yönettiği bir yönetim sistemi ortaya çıktı. Bu şartlar ve "bir ülke, iki sistem" ilkesi uyarınca, Hong Kong Temel Yasası bölgesel anayasadır.

Bölgesel hükümet üç koldan oluşur:
 Yürütme: İcra Kurulu Başkanı, bölgesel yasaların uygulanmasından sorumludur, mevzuatın yeniden gözden geçirilmesini zorlayabilir, ve Yürütme Konseyi üyelerini ve başlıca yetkilileri atayabilir. Yürütme Konseyi ile birlikte hareket eden Konsey İcra Kurulu Başkanı, yeni yasa tasarıları önerebilir, ikincil yasalar çıkarabilir ve yasama organını feshetme yetkisine sahiptir. Olağanüstü hal'lerde veya kamu tehlikesi durumunda, Konsey İcra Kurulu Başkanı ayrıca kamu düzenini yeniden sağlamak için gerekli her türlü düzenlemeyi yapma yetkisine sahiptir.
 Yasama: Tek meclisli Yasama Konseyi bölgesel kanunları çıkarır, bütçeleri onaylar ve görevdeki bir genel müdürü görevden alma yetkisine sahiptir.
 Yargı: Yargıtay ve alt mahkemeler kanunları yorumlar ve Temel Kanun'a aykırı olanları bozar. Yargıçlar, tavsiye komisyonunun tavsiyesi üzerine genel müdür tarafından atanır.

İcra başkanı, hükümetin başı'dır ve en fazla iki beş yıllık dönem için görev yapar. Devlet Konseyi (Çin başbakanı tarafından yönetilen), 1.200 iş, toplum ve hükümet liderinden oluşan Seçim Komitesi tarafından aday gösterildikten sonra baş yöneticiyi atar.

Yasama Konseyi'nin her biri dört yıllık bir süre için görev yapan 90 üyesi vardır. Yirmisi doğrudan coğrafi seçim bölgelerinden seçilir, otuz beşi işlevsel seçim bölgelerini (FC) temsil eder ve kırkı Çin merkezi hükümeti tarafından atanan temsilcilerden oluşan bir seçim komitesi tarafından seçilir. Otuz FC meclis üyesi, ekonomi sektörlerini veya özel çıkar gruplarını temsil eden sınırlı seçmenler arasından seçilir, ve geri kalan beş üye, görevdeki bölge meclisi üyelerinden aday gösterilir ve bölge çapında çifte doğrudan seçimlerle seçilir. Halk tarafından seçilen tüm üyeler orantılı temsil ile seçilir. 30 sınırlı seçmen işlevsel seçim bölgesi koltuklarını sondan sonraki ilk veya anında ikinci tur oylama kullanarak doldurur.

2016 seçimlerinde yirmi iki siyasi partinin Yasama Konseyi'ne seçilmiş temsilcileri vardı. Bu partiler kendilerini üç ideolojik gruba ayırdı: Pekin yanlısı kamp (mevcut hükümet), demokrasi yanlısı kamp ve yerelci gruplar. Çin Komünist Partisi'nin Hong Kong'da resmi bir siyasi varlığı yoktur ve üyeleri yerel seçimlere katılmazlar. Hong Kong, Ulusal Halk Kongresi'nde seçim kurulu aracılığıyla seçilen 36 milletvekili ve merkezi hükümet tarafından atanan Çin Halk Siyasi Danışma Konferansı'nda 203 delege tarafından temsil edilir.

Çin ulusal kanunu bölgede genel olarak geçerli değildir ve Hong Kong ayrı bir yargı alanı olarak kabul edilir. Yargı sistemi, İngiliz yönetimi sırasında kurulan hukuk geleneğini sürdüren ortak hukuk'a dayanır. Yerel mahkemeler, İngiliz hukuku ve denizaşırı içtihatlarda belirlenen emsallere atıfta bulunabilir. Ancak, anakara ceza muhakemesi kanunu, HKSAR'daki CPG'nin Ulusal Güvenliğini Koruma Dairesi tarafından soruşturulan davalar için geçerlidir. Temel Kanun üzerindeki yorumlama ve değiştirme yetkisi ve devlet eylemleri üzerindeki yargı yetkisi merkezi otoriteye aittir ve bölge mahkemelerini nihai olarak anakaranın sosyalist medeni hukuk sistemine tabi kılar. Ulusal Halk Kongresi Daimi Komitesi tarafından verilen kararlar, her türlü bölgesel adli süreci geçersiz kılar. Ayrıca, Daimi Komite'nin Hong Kong'da olağanüstü hal ilan ettiği durumlarda, Danıştay bölgede ulusal hukuku uygulayabilir.

İdari yapılanma

Hong Kong, idari seviyede 18 farklı semte ayrılır, her semt de bir semt konseyi tarafından temsil edilir. Bu konseyler, hükûmete kamu tesislerinin temini, topluluk programı bakımı, kültürel tanıtım ve çevre politikası gibi yerel konular hakkında tavsiyelerde bulunur. Toplam 479 semt konsey üyeliği var; bunların 452'si yerel seçim kapsamında doğrudan seçilir. Kamu tarafından seçilmeyen diğer 27 üyelik, Hong Kong'un kenar köyleri ve kasabalarını temsil eden kırsal komite başkanlarıdır.

Coğrafya

Hong Kong; Çin'in güney kıyısında, Makao'nun doğusundan 60 km mesafede, İnci Nehri Deltası'nın doğu ağzında yer almaktadır. Hong Kong, kuzeyi haricinde neredeyse her yönden Güney Çin Denizi tarafından çevrelenir. Kuzeyinde ise, Çin anakarası ile Hong Kong arasındaki doğal sınırı oluşturan Sham Chun Nehri var; nehrin öteki tarafında Guangdong eyaletine bağlı Shenzhen şehri yer almaktadır. Hong Kong'un 2.755 km'lik alanı Hong Kong Adası, Kowloon Yarımadası, Yeni Bölgeler, Lantau Adası ve 200'den fazla diğer adadan oluşur. Bölgenin en yüksek noktası, deniz seviyesi üzerinde 957 metredeki Tai Mo Shan'dir. Kowloon Yarımadası, Hong Kong Adası ve Yeni Bölgeler'deki "yeni kasabalar" (new towns / 新市鎮), Hong Kong'daki kentselleşmenin yer almış olduğu başlıca alanlardır. Geliştirilebilen düz arazilerin azlığından ötürü, bu alanların çoğu ıslah edilmiş toprakların üzerinde inşa edilmiştir; bu alanların 70 km'si (toplam alanın %6'sı ya da geliştirilmiş alanların %25'i) denizden ıslah edilmiştir.

Geliştirilmemiş alanlar çoğunlukla tepeler ve dağlardan oluşur ve çok az düz arazi vardır; çoğunlukla otlak, ormanlık alan, çalılık alan veya tarım alanlarından oluşur. Geriye kalan arazi alanının yaklaşık yüzde 40'ı millî park ve doğa rezervleridir. Bölgenin çeşitliliği olan bir ekosistemi vardır. Bölgede 3.000'den fazla vasküler bitki türü (bunların 300'ü Hong Kong'a özgü) ve binlerce böcek, kuş ve deniz türü görülmektedir.

İklim

Güney Çin'in diğer yerlerinde olduğu gibi, Hong Kong'da da ılıman dönencealtı iklimi (Köppen Cwa) hakimdir. Yazlar sıcak ve nemli; aralıklı sağanak yağışlar ve gök gürültülü fırtanalar olur ve güneybatı yönden ılık havalar gelir. Tayfunlar en çok yaz mevsiminde yer alır; bunlar da bazen seller ya da heyelanlarla sonuçlanır. Kışlar ılıman ve genellikle güneşli havalarla başlar, Şubat ayına gelince de bulutlu olur; ara sıra kuzeyden soğuk hava kütlesinden kaynaklanan kuvvetli, serin rüzgârlar eser. En ılıman mevsimler, havası değişiklik geçirmeye eğilimli ilkbahar mevsimi ve genellikle güneşli ve kuru havası olan sonbahar mevsimidir. Kar yağışı çok nadirdir; kar yağdığında da çoğunlukla yüksek rakımlarda rastlanır. Hong Kong, senede ortalama olarak 1.709 saat güneş ışığı görür; Hong Kong Gözlemevi'nde kaydedilmiş en yüksek ve en düşük sıcaklık dereceleri 36,6 °C (22 Ağustos 2017) ve 0,0 °C (18 Ocak 1893). Tüm Hong Kong çapında kaydedilmiş en yüksek ve en düşük sıcaklık dereceleri 39,0 °C (Sulak Parkı, 22 Ağustos 2017) ve −6,0 °C (Tai Mo Shan, 24 Ocak 2016).

Mimarlık

Hong Kong, 'den daha uzun 482 gökdeleniyle ve dünyadaki en yüksek üçüncü yüksek bina sayısıyla dünyanın en fazla sayıda gökdelenine sahiptir.

Mayıs 2020 itibarıyla yüksekliği 150 metreyi aşan 355 tane tamamlanmış ve bir tane inşası hala süren bina vardı. Hong Kong'daki mevcut arazinin azlığı nedeniyle kentin kentsel gelişimi, çok sayıda yüksek yoğunluklu apartman binasıyla ticaret kompleksinin birbirine yakın ve tıka basa dolu şekilde dikilmesine sınırlı kaldı. Tek ailelik müstakil evlere çok nadir rastlanır, bunlar da genellikle sadece banliyölerdedir.

Uluslararası Ticaret Merkezi ile International Finance Centre, Hong Kong'daki en yüksek iki binadır. Bunlar ayrıca Asya-Pasifik bölgesinin en yüksek binaları arasındadır. HSBC Merkez Binası, üstüne bir anemometrenin dikildiği Central Plaza, yuvarlak Hopewell Centre ve keskin uçlu Bank of China Kulesi, Hong Kong ada manzarasını şekillendiren diğer karakteristik binalardır.

Yeni inşaat talebi, eski binaların sık sık yıkılmasına katkıda bulunarak modern yüksek yapılar için yer açtı. Buna rağmen, Hong Kong çapında Avrupa ve Lingnan mimarisinin birçok örneğini bulmak yine mümkündür. Eski hükûmet binaları koloni mimarisinin örnekleridir. İnşası 1846 yılında tamamlanmış ve eskiden Britanya komutan subayının konutu olan Flagstaff House, Hong Kong'daki en eski Batı tarzı binadır. Bazı binalar (ör. Nihai Temyiz Mahkeme Binası ve Hong Kong Gözlemevi), özgün işlevlerini üstlemeye devam etmektedir, diğer binalar ise yeni işlevlere uyarlanmıştır: ör. Eski Deniz Polisi Merkezi, ticari ve perakende kompleksi olarak değiştirildi, ve özgün olarak sanatoryum olarak dikilmiş Béthanie binasında artık günümüzde Hong Kong Gösteri Sanatları Akademisi'ne ev sahipliği yapılmaktadır.

Deniz tanrıçası Mazu'ya adanmış Tin Hau Tapınağı ilk olarak 1012 yılında, sonra 1266 yılında yeniden inşa edildi ve Hong Kong topraklarındaki varolan en eski yapıdır. Ping Shan Kültürel Miras Yolu boyunca birçok farklı Çin hanedanlık dönemine ait mimari eser örneklerine rastlanır. Bunların arasında, Hong Kong'un tek kalan pagodası olan Tsui Sing Lau Pagodası da vardır.

Koloni dönemi boyunca inşa edilmiş karma kullanımlı tong lau binaları, güney Çin mimari tarzlarını Avrupa etkileriyle birleştirir. Bunlar özellikle savaş sonrası döneminin hemen sonrasında, Çinli göçmen dalgalarına ikamet sağlamak için hızlı şekilde dikilmiştir. Mong Kok'taki Lui Seng Chun binası, Shanghai Street'teki 600-626 nolu binalar ve Wan Chai'daki Blue House, tong lau'nın bazı örnekleridir. 1960'lardan beri inşa edilmiş toplu konut siteleri çoğunlukla modernist tarzda yapılır.

Demografi

Sayım ve İstatistik Bölümü tahminlerince 2019 yılı ortası itibarıyla Hong Kong'ın nüfusu 7.482.500'dür. Nüfusun çoğunu (%92) Han Çinlileri teşkil eder; bunların çoğu da Taishanlılar, Teochewlar, Hakkalar ve diğer Kanton halklarıdır. Nüfusun %8'ini ise başta Filipinliler, Endonezyalılar ve Güney Asyalılar olmak üzere etnik Çinli olmayan azınlıklar oluşturur. Britanya sömürge döneminin bir mirası olarak nüfusun yaklaşık yarısı Britanya uyrukludur. 3,4 milyon sakin "British National (Overseas)" statüsüne sahiptir, 260.000 Britanya vatandaşı da Hong Kong'da oturmaktadır. Bu insanların çoğu Çin uyruklu'dur, zira Hong Kong üzerindeki egemenlik Çin'e devredildikten sonra, tüm etnik Çinli Hong Kong sakinlerine otomatik olarak Çin uyrukluğu verildi. Nüfus yoğunluğu bakımından Hong Kong'da km başına 7.096 kişi vardır; böylece dünyada nüfusun en yoğun olduğu topraklardan biridir.

Hong Kong'daki en çok konuşulan dil, Guangdong bölgesinden kaynaklanan Çin dili olan Kantoncadır. Nüfusun %94,6'sı tarafından kantonca konuşulur; bunların %88,9'u Kantoncayı anadili, %5,7'si ise ikinci dili olarak konuşur. Nüfusun yarısından fazlası, Hong Kong'un diğer resmî dili olan İngilizce konuşur %4,3'ü İngilizceyi anadil, %48,9'u ise ikinci dil olarak konuşur. Code-switching, yani günlük muhabbet sırasında ingilizce ile kantoncayı karıştırmak her iki dili bilen nüfus arasında sık rastlanan bir olaydır. Hong Kong'un devri sonrasındaki hükûmetler, Putonghua (Çin anakarasının resmî dili)nın kullanımını teşvik etmiştir. Putonghuanın kullanımı neredeyse İngilizce kadar yaygındır: nüfusun %48,6'sı Putonghuayı konuşabilir; bunların %1,9'u Putonghuayı anadil, %46,7'si ise ikinci dil olarak konuşur. Çin anakarasında basitleştirilmiş Çince karakterlerin kullanımından farklı olarak, Hong Kong'da yazı yazarken geleneksel Çince karakterler kullanılır.

Herhangi bir dine mensup olan nüfusun arasındaki en yaygın dini inanç, nüfusun %20'sinin inandığı Çin'in geleneksel üç öğretisi, yani Budizm, Konfüçyüsçülük ve Taoizm. Bundan sonraki en yaygın dinler ise Hıristiyanlık (%12) ve İslam (%4)'dır. Sihizm, Hinduizm, Yahudilik veya Bahâîlik gibi diğer dinlere mensup olan Hong Kong sakinleri, genel olarak o dinin yaygın olduğu bölgelerden gelmiştir.

Hong Kong'daki beklenen yaşam süresi erkekler için 82,2 yıl, kadınlar için ise 87,6 yıldır. Bunlar, dünyadaki en yüksek altıncı olası yaşam süreleridir. Hong Kong'daki önde gelen beş ölüm nedeni kanser, zatürre, kalp hastalığı, serebrovasküler hastalık ve çeşitli kazalardır. Hong Kong'daki evrensel sağlık hizmeti genel vergi geliriyle finanse edilir ve sağlık bakımı büyük oranda devlet sübvansiyonlarıyla ödenir; ortalama olarak, sağlık masraflarının %95'i hükûmet tarafından karşılanır.

Genel bölge nüfusunun yaşlanmasının çalışmayan insanların sayısını arttırmasıyla, Hong Kong'daki gelir eşitsizliği, egemenliğin devredilmesinden beri artmıştır. 2016 yılından önceki on yıl içerisinde medyan hanehalkı gelirinin sürekli artmasına rağmen maaş uçurumu yine yüksektir; gelir sahiplerinin 90. yüzdelik dilimi, tüm gelirlerin %41'ini almaktadır. Hong Kong'da 109.657 kişi başına bir milyarderin düşmesiyle dünyada kişi başına en çok sayıda milyarder barındıran şehirlerden biridir. Artan eşitsizliği azaltmaya yönelik hükûmet girişimlerine rağmen, gelir sahiplerinin en üst %10'u arasındaki medyan gelir, en alt %10'unun 44 katıdır.

Ekonomi

Hong Kong'un kapitalist karma hizmet ekonomisi vardır. Düşük vergiler, pazara az hükûmet müdahalesi ve yerleşik uluslararası finans pazarı, Hong Kong ekonomisinin ana özellikleridir. Yaklaşık 373 milyar Amerikan doları değerindeki Gayri safi yurt içi hasıla'sı ile dünyanın en büyük 35. ekonomisidir. Hong Kong ekonomisi 1995 yılından beri The Heritage Foundation'ın hazırladığı ekonomik özgürlük endeksinin en üst sırasında yer alsa da, bölgede nispeten yüksek seviyeli ekonomik eşitsizlik vardır. Aralık 2018 Hong Kong Menkul Kıymetler Borsası, 30,4 trilyon Hong Kong doları (3,87 trilyon ABD doları) değerindeki piyasa kapitalizasyonu ile dünyanın en büyük sekizinci menkul kıymetler borsası idi.

Hong Kong, 2021 yılında ihracat ve ithalat'ta sırasıyla dokuzuncu ve sekizinci en büyük ticari varlıktı, gayri safi yurtiçi hasılasından daha fazla değerde malların ticareti yapar.

Kargo hacminin yarısından fazlası aktarmalardan (Hong Kong üzerinden taşınan mallar) oluşur. Bu trafiğin yaklaşık %40'ını Anakara Çin'den gelen ürünlerdir.

Şehrin konumu, dünyanın en işlek 7. konteyner limanının ve uluslararası kargo açısından dünyanın en işlek havalimanının dahil olduğu ulaşım ve lojistik altyapı kurulmasına imkan verdi. Bölgenin en büyük ihracat pazarları Çin anakarası ve Amerika Birleşik Devletleri'dir.

Hong Kong, 21. yüzyıl deniz ipek yolunun önemli bir parçasıdır. Çok az ekilebilir arazisi ve çok az doğal kaynağı vardır, yiyecek ve hammaddelerinin çoğunu ithal eder. Et ve pirincin neredeyse tamamı dahil olmak üzere Hong Kong gıdasının %90'ından fazlası ithal edilir. Tarımsal faaliyetler GSYİH'nın %0,1'idir ve büyüyen kaliteli gıda ve çiçek çeşitlerinden oluşur.

Koloni döneminin ikinci yarısı boyunca Asya'nın en büyük imalat ekonomilerinden biri olmasına rağmen günümüz Hong Kong ekonomisinde artık hizmet sektörü hakimdir. Bu sektör, ekonomik üretimin %92,7'sini oluştururken, kamu sektörü yaklaşık %10'unu oluşturmaktadır. 1961 ve 1997 arasında Hong Kong'un gayri safi yurt içi hasılası 180 kat artarken, kişi başına düşen GSYİH 87 kat arttı. Bölgenin Çin anakarasıyla göreceli GSYİH'sı 1993'te %27'de zirve yaptı; anakara kendi ekonomisini geliştirip liberalleştirdiği için bu pay, 2017'de yüzde üçün altına düştü. Anakarada pazar serbestleştirme reformlarının 1978 yılında uygulanmaya başlamasından beri, Hong Kong'un Çin anakarası ile ekonomik ve altyapısal entegrasyonu büyük oranda artmıştır. 1979'da sınır ötesi tren hizmetinin yeniden başlamasından bu yana, birçok demiryolu ve karayolu bağlantısı geliştirildi ve inşa edildi; böylece bölgeler arası ticaret kolaylaştırıldı. 2003'te Hong Kong ile Çin anakarası arasında imzalanan ekonomik ortaklık düzenlemesi, her iki bölge arasındaki serbest ticaret politikasını resmileştirdi; anlaşma uyarınca her iki yargı alanı, ticaret ve sınır ötesi yatırım için geriye kalan engelleri kaldırma sözü verdi. Hong Kong'un Makao ile girdiği benzer bir ekonomik ortaklık, her iki özel idari bölgenin arasındaki ticaretin serbestleştirilmesini detaylar. Egemenliğin devrinden beri Çin şirketlerinin Hong Kong'daki etkinliği ve görünürlüğü artmıştır. Anakara firmaları 1997 yılında Hang Seng Endeksi değerinin yüzde beşini oluştururken, artık günümüzde bu değerin yarısından fazlasını oluşturmaktadır.

Anakara kendi ekonomisini liberalleştirirken, Hong Kong'un nakliyat endüstrisi, Çin'in diğer limanlarının yoğun rekabetiyle yüz yüze geldi. 1997'de Çin'in ticari mallarının %50'si Hong Kong'un içinden geçti, ancak 2015'te bu pay %13'e düştü. Bölgenin düşük vergileri, ortak hukuk sistemi ve sivil servisi, Asya piyasalarında yer edinmek isteyen yurt dışı firmaları çeker. Hong Kong, tüm Asya-Pasifik bölgesinde şirket genel merkezlerinin sayısının en yüksek olduğu ikinci şehirdir. Hong Kong Menkul Kıymetler Borsası'nın Şanghay ve Shenzhen borsalarıyla kurduğu doğrudan bağlantılar sayesinde Hong Kong, Çin'e yönelik doğrudan yabancı yatırımın bir geçidi olarak işlev göstermektedir. Hong Kong, Çin anakarası haricinde Renminbi'ye bağlı tahvillerin dağıtıldığı ilk pazardır ve offshore Renminbi işleminin en büyük merkezlerinden biridir.

Hükûmet, günümüze dek ekonomide pasif bir rol oynamıştır. Koloni hükûmetlerinde çok az sanayi politikası mevcuttu, ticarete de neredeyse hiç sınırlama uygulanmadı. Savaş sonrası dönemdeki hükûmetler, "pozitif müdahale etmeme" (positive non-interventionism) doktrinine uyarınca doğrudan kaynak dağılımınıda bulunmaktan kasten uzak durdu, zira bu tür aktif müdahalede bulunmanın ekonomik büyümeye zararlı olduğu düşünülüyordu. 1980'ler boyunca hizmet ekonomisine geçiş yapıldığı zaman, o zamanki koloni hükûmetleri müdahaleci politikalar uygulamaya başladı.

Egemenliğin devri sonrasındaki hükûmetlerse, ihracat kredisi garantileri, zorunlu emeklilik planı (Mandatory Provident Fund / 強制性公積金), asgari ücret, ayrımcılık karşıtı yasalar ve devlet ipotek fonu gibi programları sürdürdü ve genişletti.

Turizm ekonominin büyük bir parçasıdır ve GSYİH'nın %5'ini teşkil eder. 2016 yılında, 26,6 milyon ziyaretçi, Hong Kong, uluslararası turistlerin arasındaki en popüler 14. varış noktası yaparak Hong Kong ekonomisine 258 milyar Hong Kong doları (32,9 milyar Amerikan doları) değerinde katkı yaptı.

Turistler için en popüler Çin şehridir ve en yakın rakibinden (Makao) %70 daha fazla ziyaretçi almaktadır. Şehir, gurbetçiler için en pahalı şehirlerden biri olarak gösterilir. Ancak 2020'den bu yana, sıkı COVID-19 seyahat kısıtlamaları nedeniyle gelen ziyaretçilerde keskin bir düşüş oldu. Ek olarak, 2022'de Rus hava sahasının kapanması nedeniyle, çok sayıda havayolu şirketi Hong Kong'daki operasyonlarını durdurma kararı aldı. Turistleri Hong Kong'a geri çekmek amacıyla, Hong Kong hükümeti 2023'te 500.000 ücretsiz uçak bileti vermeyi planladığını duyurdu.

Ulaşım

Hong Kong son derece gelişmiş, sofistike bir ulaşım ağına ve dünyanın en yüksek toplu taşıma kullanım oranına sahiptir: günlük ulaşımın %90'ından fazlası toplu taşıma araçlarında yapılır. Octopus kartı adında bir temassız akıllı ödeme kartı demiryolu, otobüs ve feribotda geçerlidir ve çoğu perakende mağazasında da ödeme yöntemidir.

Mass Transit Railway (MTR), Hong Kong'un  93 metro istasyonunu birbiriyle bağlayan geniş kapsamlı yolcu demiryolu ağıdır. Beş milyondan fazla günlük kullanıcısıyla bu sistem, şehirdeki tüm toplu taşıma yolcularının %41'ine hizmet etmektedir ve %99,9 dakiklik oranına sahiptir.

1924'te Kai Ho ve Au Tak, Kai Tak Havaalanı inşaatına yatırım yaptı.。2013 yılında 372.000 uçak Hong Kong Uluslararası Havalimanı'na giriş çıkış yaptı.。

Hong Kong Uluslararası Havalimanı, şehrin ana havalimanıdır. Bu havalimanında uçuş işleten 100'den fazla havayolu şirketi vardır. Bayrak taşıyıcı şirket Cathay Pacific, Hong Kong Airlines, bölgesel hizmet veren Cathay Dragon, düşük bütçeli şirket HK Express ve kargo şirketi Air Hong Kong, Hong Kong'un yerel havayolu şirketlerinin arasındadır. Yolcu trafiği açısından dünyanın en işlek 8. havalimanı ve dünyada en çok hava kargosunun geçtiği havalimanıdır.

Kültür
Hong Kong kültürü, Doğu ile Batı'nın bir karışımı olarak nitelendirilir. Aile ve eğitimin odaklanıldığı geleneksel Çin değerleri, ekonomik özgürlük ve hukuk devleti gibi Batı ülküleriyle bir araya gelir. Nüfusun büyük çoğunluğu etnik Çinlilerden oluşsa da Hong Kong, kendine özgü bir kimlik geliştirmiştir. Uzun zaman koloni yönetimi altında olmasından ve ekonomisi, toplumu ve kültüründeki gelişme hızının farklılığından dolayı Çin anakarasından ıraksamıştır. Ana akım kültür, Çin'in birçok farklı yerinden gelmiş göçmenlerden kaynaklanır. Bu da Britanya tarzı eğitim, ayrı bir siyasi sistem ve bölgenin 20. yüzyılın ikincisi yarısında yaşadığı hızlı gelişme tarafından etkilenmiştir. O dönemdeki göçmenlerin çoğu, yoksulluk ve savaştan kaçıyordu; bu da zenginliğe dair tutumları yansıtır; Hong Kongluların arasında öz imge ve karar vermeyi maddi çıkarlarla bağlama eğilimi mevcuttur.

Hong Kong üzerindeki egemenliğin devrinden beri, sakinlerin arasındaki yerel kimlik hissi büyük oranda artmıştır: nüfusun %53'ü kendini "Hong Konglu", %11'i ise kendini "Çinli" olarak tanımlar. Nüfusun geri kalan kısmı ise farklı karma kimlikler benimser; ör. %23'ü kendini "Çin'de yaşayan Hong Konglu", %12'si ise kendini "Hong Kong'da yaşayan Çinli" olarak görür.

Aile onuru, aileye saygı ve erkek çocukların tercih edilmesi gibi geleneksel Çin aile değerleri yaygındır.
Çekirdek aile, en yaygın aile yapısıdır ancak çok nesilli veya büyük ailelere rastlamak olağandışı sayılmaz.

Feng shui gibi manevi kavramlara uyulur; büyük ölçekli inşaat projelerinde uygun bina konumlandırması ve yerleşimi sağlamak için genellikle feng shui alanında uzman danışmanlar işe alınır. Bir işletmenin feng shui'ye bağlılık derecesinin, bu işletmenin başarısını belirlediğine inanılmaktadır. Kötü ruhları kovmak için düzenli olarak bagua aynaları kullanılır, ve binalardaki dördüncü kat için "4" rakamının yerine başka bir rakamın kullanılması yaygındır, zira bu numaranın Kantoncadaki sesi (四, sei3), "ölüm" anlamına gelen başka bir kelime (死, sei2)ye çok benzer.

Hongkong Mutfağı

Hong Kong'da yemek, bölgenin yabancı etkilere maruz kalmasına ve sakinlerinin çeşitli kökenlerine rağmen öncelikle Kanton mutfağına dayanır.
Pirinç temel besindir ve genellikle diğer yemeklerle birlikte sade servis edilir. Malzemelerin tazeliği vurgulanır.
Ana yemek genellikle pirinç veya erişte ile servis edilir.
Sweetheart cake,dim sum, köpekbalığı yüzgeci çorbası,veya ay keki gibi pek çok yiyecek Hong Kong spesiyalitesi Kanton kökenlidir.

Kümes hayvanları ve deniz ürünleri genellikle ıslak pazarlarda canlı satılır ve malzemeler mümkün olduğunca çabuk kullanılır.

Beş günlük öğün vardır: kahvaltı, öğle yemeği, ikindi çayı, akşam yemeği ve siu yeh.
Yum cha'nın (brunch) bir parçası olan Dim sum aile ve arkadaşlarla dışarıda yemek yeme geleneğidir.

Yemekler arasında congee, cha siu bao, siu yuk, yumurtalı tartlar ve mangolu puding bulunur. Batı yemeklerinin yerel çeşitleri cha chaan teng'de (hızlı, rahat restoranlar) servis edilir.
Ortak cha chaan teng menü öğeleri arasında çorbada makarna, derin yağda kızartılmış Fransız tostu ve Hong Kong tarzı sütlü çay bulunur.

Restoran coğrafyası oldukça uluslararasıdır, Çin'in tüm bölgelerinden spesiyalitelerin yanı sıra çok sayıda Japon, Kore, Hint, Güneydoğu Asya ve Avrupa Doğu-batıya kadar restoranlar füzyon mutfak vardır.
Hong Kong aynı zamanda uzmanlar arasında bir mutfak cenneti olarak kabul edilir çünkü çok sayıda üst düzey uluslararası mutfak çok küçük bir alanda bulunabilir.
Batılı fast food ve kahvehane zincirlerinin yerel yemek kültürü üzerindeki büyük etkisi de açıktır.

Resmi sembol

19. yüzyılın sonunda, Hong Kong'da yeni bir tür olan Bauhinia blakeana keşfedildi. Bilimsel adı, o zamanki Hong Kong valisi Sir Henry Arthur Blake'in ("Bauhinia blakeana") adını almıştır. Kent Konseyi tarafından 1960'larda sembol olarak kabul edildi ve 1965'te Hong Kong'un şehir çiçeği olarak belirlendi. Daha sonra Temel Kanunun hazırlanması sırasında Hong Kong bölgesel bayrağı ve Hong Kong arması için tasarım planı olarak seçildi. Temel Yasa yanlış bir şekilde Bauhinia çiçeği olarak adlandırıldı.

Ayrıca bakınız

Dipnot

Kaynakça

Bibliyografya

Basılı kaynaklar

Mevzuat ve içtihat

Akademik yayınlar

Kurumsal raporlar

Gazete ve dergi makaleleri

Web siteleri

Çin'deki şehirler
Şehir devletleri
Güney Çin Denizi
1997'de kurulan bölgeler ve ülkeler
Çin'in özel idarî bölgeleri
Çin'deki metropolitan alanlar

Hong Kong


Most Musala premošćuje rijeku Neretvu u Mostaru i nastavlja se na istoimeni trg. Smješten je između hotela "Neretva" na lijevoj i "Bristola" na desnoj obali. Zanimljiv je po svoja četiri imena u različitim vremenima povijesti, ali i po rušenjima, sanacijama i obnavljanjima.

Povijest
Most je počela graditi osmanlijska vlast početkom 1873. godine, a bilo je planirano da se izgradi s ciljem rasterećenja Starog mosta, koji je stoljećima bio jedini prijelaz s jedne na drugu stranu Neretve. Vilajetska skupština odobrila je tu gradnju na zahtjev hercegovačkih zastupnika u maju 1870. godine. Radovi su bili obustavljeni zbog nedostatka sredstava ili ustanka u Hercegovini 1875. godine. Veliki istesani kameni blokovi dočekali su dolazak Austro-Ugarske.

Most je završen 1882. i dobio je ime Most cara i kralja Franje Josipa. Izgrađen je od željezno-rešetkaste konstrukcije, namijenjene za most u Jablanici. Kad se ispostavilo da je kraći za 4 m za lokaciju u Jablanici, prebačen je u Mostar. Bio je dug 94 m i postavljen na šest ozidanih stupova od tesanog kamena. Već 1888. obavljena je prva rekonstrukcija ovog mosta. Tom prilikom preko njega je provedena glavna vodovodna cijev na lijevu obalu Neretve.

U veljači 1935. skinuta je željezna konstrukcija mosta i izgrađena armiranobetonska. Novi most pušten je u promet 7. srpnja 1936., a dobio je naziv Most kralja Petra. Bio je presvučen asfaltom i to su bili prvi kvadrati asfalta postavljeni u Mostaru.

Nakon Drugog svjetskog rata, od 1945. do rata 1992. ovaj most nosio je ime Most maršala Tita. Od 1952. na tadašnjem Titovom mostu započinje organizirano natjecanje u skokovima u Neretvu, koje se tu nastavlja sve do 1968, kad je prebačeno na Stari most, gdje se i danas održava.

Za vrijeme ratnih sukoba 1992.–1995. most je srušen u noći između 29. i 30. svibnja 1992. Sljedeće godine na mjestu srušenog mosta postavljen je privremeni željezni most. Tokom daljnjih sukoba most je doživio potpunu devastaciju i jedva je bio prohodan. Obnovile su ga jedinice UNPROFOR-a 1995. Uklonjen je 1999. da bi na istom mjestu 2000. godine bio napravljen novi armiranobetonski most, onakav kakav je bio i ranije. Sada nosi naziv Most Musala.

Literatura
 Hivzija Hasandedić, "Musala", Mostarska informativna revija MM, dvobroj 6/7, 1996.
 Zlatko Serdarević, "Most na Musali", Mostarska informativna revija MM, dvobroj 6/7, 1997.

Izvori
 MOSTOVI MOSTARA IZ AUSTRO-UGARSKOG RAZDOBLJA cidom.org. Pristupljeno 24. siječnja 2017.

Cestovni mostovi u Bosni i Hercegovini
Građevine u Mostaru
Mostovi na Neretvi u Bosni i Hercegovini

Most Musala


Vacation je drugi studijski album američkog rock sastava the Go-Go's. Album je objavljen 20. srpnja 1982. godine, a objavila ga je diskografska kuća I.R.S. Records. Album je dostigao osmo mjesto na Billboard 200 ljestvici, te je dobio i zlatnu nakladu. Naslovna pjesma postala je ljetni hit, pa je tako i dostigla osmo mjesto na Billboard ljestvici pop singlova. U vrijeme izdaje albuma, The Go-Go's su se kretale nigdje nego put naprijed. Ipak, nedugo nakon objave albuma, doći će do razmjerica i zlouporabe droga kod nekih članica sastava, što će rezultirati eventualnim prekidom sastava.

Singl "Vacation" smatra se prvim singlom objavljenim na kazeti. Osim naslovne pjesme, još dva singla s albuma objavljena su u kratkom vremenskom razmaku: "Get Up and Go" i "This Old Feeling", iako nijedna nije bila veći hit u SAD-u. Pjesma "Speeding", uopće nije na albumu, već se koristi kao B strana singla "Get Up and Go". Također se pojavljuje u filmu Zlatno doba u Ridgemontu, kao i na njegovom službenom soundtracku.

Popis pjesama

Osoblje
The Go-Go's
Belinda Carlisle – glavni vokali
Charlotte Caffey – gitara, klavijature, prateći vokali
Gina Schock – bubnjevi, udaraljke, prateći vokali
Kathy Valentine – bas-gitara, prateći vokali
Jane Wiedlin – ritam gitara, vokali

Dodatni glazbenici
Steve Berlin – saksofon (na pjesmi 8)

Ostalo osoblje
Richard Gottehrer – produciranje
Thom Panunzio – inženjer zvuka, miksanje
Greg Calbi – mastering
Mick Haggerty – direktor fotografije, fotografija, dizajn
Ginger Canzoneri – direktor fotografije

Izvori

Albumi iz 1982.
Američki glazbeni albumi

Vacation


Andreas Niedermann (* 27. April 1956 in Basel) ist ein Schweizer Schriftsteller und Verleger.

Leben
Nach der Ausbildung zum Chemie- und Textillaborant führte er ein unstetes Leben quer durch Europa. Er arbeitete in vielen Berufen, war u. a. Steinbrecher, Journalist, Kinobetreiber, Alphirte, Theatertechniker und Fitnesstrainer. Ab 1987 publizierte er regelmäßig Romane, die oft autobiografisch gefärbten Inhalt hatten. Seit 1989 lebt er mit seiner Familie in Wien. 2005 gründete er den Songdog-Verlag.

Bücher
 Grabsteinentwürfe (Gedichte). 1979
 Sauser (Roman). Ed. Moderne, Zürich 1987
 Stern (Roman). Nautilus, Hamburg 1989
 Die Stümper (Roman). Bommas, Augsburg 1996
 Verflucht schön (Roman). Songdog, Wien 2005
 Das Flackern der Flamme bei auffrischendem Westwind (Stories, Berichte, Skizzen). Songdog, Wien 2006
 Love is Hell (Roman). Songdog, Wien 2008
 LOG (Aufzeichnungen Wien-Wald AR). Songdog, Wien 2009
 Die Katzen von Kapsali (Roman). Songdog, Wien 2010
 Goldene Tage (Roman). Songdog, Wien 2012
 Von Viktor zu Hartmann (Stories). Songdog, Wien 2014
 Country (Stories). Songdog, Wien 2015
 Blumberg (Kriminalroman). Songdog, Wien 2018
 Das Glück der falschen Fährten (Novelle). Edition Baes, Wien 2019
 Blumberg 2. Die Wachswalze (Kriminalroman). Edition Baes, Wien 2020
 Schreiben. Selbstbild mit Tier. Songdog, Bern 2022

Weblinks

 Website des Songdog-Verlags
 Andreas Niedermann. Biografie und Bibliografie auf Viceversa Literatur

Autor
Verleger (21. Jahrhundert)
Unternehmer (Schweiz)
Roman, Epik
Literatur (Deutsch)
Literatur (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1956
Mann

Andreas Niedermann


O prefeito de Paris () é o principal executivo de Paris, a capital e maior cidade da França. O titular do cargo é responsável pela administração e gestão da cidade, apresenta propostas e recomendações ao Conselho de Paris, é ativo na aplicação das ordenanças da cidade, apresenta o orçamento anual da cidade e nomeia oficiais da cidade, comissários de departamento etc. Durante as reuniões do Conselho de Paris, o prefeito atua como presidente, como em qualquer outra comuna da França. Como Paris também funciona como um departamento, o prefeito também tem o posto de presidente do conselho departamental.

História
Quando a Revolução Francesa começou após a tomada da Bastilha em 14 de julho de 1789, os insurgentes da cidade assassinaram o último reitor de Paris, Jacques de Flesselles. Com o cargo abolido como um dos primeiros movimentos com a dissolução do Ancien Régime, os insurgentes estabeleceram um governo revolucionário chamado "Comuna de Paris", inicialmente liderado por Jean Sylvain Bailly, o primeiro intitulado "Prefeito de Paris". O gabinete do prefeito foi muito importante durante as fases críticas da Revolução, e durante a Era Terror (1793 – 1794) foi decisivo na descoberta e execução de todos os suspeitos contra-revolucionários. Em julho de 1794, após o 9º Termidor, o golpe de estado que depôs e executou Robespierre e seus comparsas, o cargo de prefeito foi abolido por ser considerado muito poderoso.

Após a Revolução de Fevereiro de 1848, a Monarquia de Julho acabou em favor de uma nova República, que restaurou o cargo de prefeito. Essa renovação foi, no entanto, curta.

Em 1870, mais uma vez, o cargo de prefeito de Paris foi restabelecido e novamente não durou muito. A ocasião para a recriação foi a queda do Segundo Império após a derrota na Guerra Franco-Prussiana. O governo provisório de Louis-Jules Trochu acreditava que uma liderança forte em Paris impediria a sedição durante o cerco prussiano. Após a conquista definitiva de Paris pelos prussianos, o descontentamento popular irrompeu em uma nova Comuna insurrecional que mantinha crenças socialistas. Além disso, caso a Comuna fosse finalmente suprimida, o novo governo nacional preferiu dividir Paris em várias prefeituras distintas (uma para cada arrondissement) para evitar a perda total da cidade em caso de novas revoltas.

Assim, por quase 14 meses, de 1794 a 1977, Paris foi a única comuna da França sem prefeito e tinha menos autonomia do que o menor vilarejo. Na maior parte do tempo, de 1800 a 1977, foi controlada diretamente pelo prefeito departamental (o prefeito do Sena antes de 1968 e prefeito de Paris depois de 1968). Em 1975, o Parlamento aprovou um projeto de lei restabelecendo um prefeito eleito para Paris, a partir de 1977. O projeto de lei foi assinado pelo presidente Valéry Giscard d'Estaing em 31 de dezembro de 1975. Em março de 1977, após a primeira eleição municipal formal, o ex-primeiro-ministro Jacques Chirac foi escolhido como prefeito de Paris, cargo que ocupou até 1995, quando foi eleito presidente da França.

Referências

 Uma lista de prebostes dos mercadores (excluída deste artigo em 2017) encontra-se em La Grande Encyclopédie, volume 25, página 1063, publicada em 1899. Veja a varredura do texto completo em Gallica :  .
 A lista de prefeitos desde 1789 vem do site da prefeitura de Paris. Ver Historique des maires de Paris .

Prefeito de Paris


Mihail Bucur (n. 1858, Reghin jud. Mureș - d. 17 aprilie 1928, Reghin jud. Mureș ) a fost un delegat al Societății culturale a meseriașilor români din Reghin la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia.

Biografie
Mihail Bucur a urmat studiile Școlii primare confesionale greco-catolice din Reghin. A practicat meseria de rotar.

Activitatea politică
A fost membru al P.N.R., membru în direcțiunea Băncii populare "Cerbul" – Reghin și al P.N.Ț., din 1926.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1858
Decese în 1928
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Mihail Bucur (delegat)


موسيقى كناوة (أو قناوة) هي مزيج من موسيقى ورقصات إفريقية وبربرية، وهي مغربية  الأصل وكانت بداياتها بمدينة صويرة كما أنها منتشرة في بعض مناطق شمال أفريقيا.

التاريخ
يمتاز فن تاكناويت بتاريخه العريق، فبعد أن كانت موسيقى كناوة توصف بموسيقى الشارع قبل ربع قرن من الآن، أصبحت هذه الموسيقى الآن تتمتع بإعتراف دولي، وبصفتها موسيقى النشوة والدهشة المتواصلة، إستطاعت موسيقى كناوة أن تعبر الحدود وتصنع لنفسها نمطا موسيقياًَ قائماً بذاته، والدليل على ذلك هو حضور الكثير للإستمتاع بحفلات كناوة كل سنة. ويقول الشيوخ القدامى للموسيقى الكناوية، إن موسيقاهم مرتبطة ارتباطا وثيقاً بالطقوس العلاجية التي مارسها أجدادهم الأفارقة في جنوب الصحراء الكبرى. ويمكن للمتمعن في إيقاعات الموسيقى الكناوية أن يكتشف تشابهها مع موسيقى الفودو في هايتي، أو السانتيريا الكوبية أو الكاندومبلي البرازيلية، وهي جميعها من أصول واحدة حملها معهم الأفارقة من جنوب الصحراء الكبرى خلال مراحل الاستعباد وتجارة الرقيق.

وتتوفر موسيقى كناوة على عدة خصوصيات أهمها إرتباطها بالطابع الصوفي، الذي يجذب المستمع ويُدخله في حالة روحانية خاصة، إضافة إلى محافظتها على طابعها الأصيل، ومزجها أصولاً أفريقية وتأثيرات عربية وأمازيغية. وتتميز تلك الموسيقى بقابلية حوارها مع العديد من الأصناف الموسيقية العالمية. فتلك الخصوصيات جعلت من موسيقى كناوة عالمية بأصول إفريقية. وقد امتدت ثقافة كناوة من خلال الموسيقى لتشمل فنوناً مغاربية مثل موسيقى الديوان في الجزائر، وستانبلي في ليبيا وتونس.

في سنة 2019، أدرجت اللجنة الحكومية لصون التراث الثقافي غير المادي التابعة لمنظمة الأمم المتحدة للتربية والعلوم والثقافة (اليونيسكو)، فن كناوة ضمن القائمة التي تمثل التراث الثقافي غير المادي للإنسانية. مما جعل موسيقى كناوة تنضاف إلى سبعة عناصر أخرى للتراث الوطني المغربي والتي أدرجت ضمن القائمة المذكورة، ويتعلق الأمر ب «الفضاء الثقافي لساحة جامع الفنا»، و«موسم طانطان»، و «عادات الأكل في منطقة البحر الأبيض المتوسط»، و«الصقارة»، و«مهرجان حب الملوك لصفرو»، و«العادات والممارسات والدراية بشأن شجرة الأركان»، و«تاسكوين» وهي رقصة أمازيغية من الأطلس الكبير صنفت ضمن خانة ما «يحتاج إلى صون استعجالي».

الملابس والآلات الأساسية
يعرف فنانوا موسيقى كناوة باسم المعلم الكناوي. ويتميز المعلمين الكناوين الذين يغنون موسيقى كناوة بلباسهم التقليدي. لكل واحد من المعلمين طريقته الخاصة في العزف على آلة الكمبري. كما تستعمل آلات عديدة مثل القرقب.

أعلام موسيقى كناوة
بعض المعلمين الكناويين المعروفين:

 حميدة بوسو
 حسن بوسو
 عبد اللطيف المخزومي
 مصطفى باقبو
 حميد القصري
 محمود غينيا
 حسن حكمون
 محمد كويو
 عبد الكبير مرشان
 هشام مرشان
 ماجد بقاس

المهرجانات
لموسيقى كناوة العديد من المهرجانات المحلية والدولية مثل مهرجان كناوة وموسيقى العالم بمدينة الصويرة في المغرب ومهرجان موسيقى الديوان بعاصمة الجزائر.

يعتبر مهرجان كناوة وموسيقى العالم الذي يُنظم سنوياً بمدينة الصويرة من أهم وأكبر المهرجان الخاصة بموسيقى كناوة، ويعرف مشاركة مجموعة من المعلمين الكناوين المغاربة والعديد من الفنانين العالمين خصوصاً من مالي وغينيا وكوبا وإسبانيا.

معرض الصور

انظر أيضًا
 مهرجان كناوة وموسيقى العالم (المغرب)
 مهرجان موسيقى الديوان (الجزائر)
 حميد القصري
 كناوة
 عيساوة

مراجع

أساليب موسيقية مغربية
موسيقى شمالية إفريقية
موسيقى صوفية

موسيقى كناوة