William Gould Newman (-) est un homme politique canadien de l'Ontario. Il est député provincial progressiste-conservateur de la circonscription ontarienne d', de Durham-Nord et de Durham—York de 1967 à 1981. Il est ministre dans le cabinet du gouvernement de Bill Davis.

Biographie
Né à Toronto en Ontario, Newman étudie à l' de Guelph. Il travaille ensuite comme agriculteur dans la région de Pickering.

Politique
Newman entame une carrière publique en tant que conseiller du canton de Pickering et préfet du comté d'Ontario.

Élu député provincial en 1967 dans , il est réélu en 1971, dans Durham-Nord en 1975 et dans Durham—York en 1977.

En février 1974, il devient . Durant son passage à l'Environnement, il est critiqué pour ne pas avoir banni l'usage de bouteilles non consignées et pour ne pas avoir placé de restriction sur l'usage de motoneiges. En octobre 1975, il passe au . Dans ce ministère, Newman contribue à la création de  en 1977, programme qui contribue à indiquer les produits provenant de l'Ontario en magasin. Il quitte le cabinet en 1979 en raison de problème d'hypertension et ne se représente pas pour l'élection de 1981.

Après la politique
En 1981, il siège au conseil d'administration de la Régie des alcools de l'Ontario (LCBO) et également au comité sur le meilleur usage des terres de l'.

Newman meurt le 12 octobre 1988 à l'hôpital d'Ajax-Pickering à l'âge de 60 ans.

Résultats électoraux

Références

Liens externes

 William Gould Newman - Assemblée législative de l'Ontario

Naissance en 1928
Naissance à Toronto
Membre du Conseil exécutif de l'Ontario
Député du Parti progressiste-conservateur de l'Ontario
Décès en octobre 1988

Bill Newman (homme politique)


Indenfor hydrologi er en hovedstrøm "det primære nedstrøms segment af en flod" - en strøm som står som kontrast til dens bifloder.

Vandløb kan klassificeres i det internasjonale elveordensystemet Strahler. Systemet blev taget i brug i 1957.

Noter

Kilder
 Benke, Arthur C., ed., and Cushing, Colbert E., ed. (2005). Rivers of North America. Burlington, Massachusetts: Elsevier Academic Press. .
 Patrick, Ruth (1995). Rivers of the United States: Volume II: Chemical and Physical Characteristics. New York: John Wiley & Sons. .

Vandløb

Hovedstrøm


"Lost & Profound" er en dansk produceret sang sunget af Kristian Kjærlund. Kristian Kjærlund optrådte med sangen som hans vindersang i finalen i X Factor 2019.

Referencer

Sange fra Danmark
Singler fra 2019

Lost & Profound


Starnberg () is a Landkreis (district) in the southern part of Bavaria, Germany. Neighboring districts are (from the north clockwise) Fürstenfeldbruck, Munich, Bad Tölz-Wolfratshausen, Weilheim-Schongau and Landsberg.

Starnberg district and the Hochtaunuskreis regularly compete for the title of Germany's wealthiest district.

Geography
Main geographic feature of the district are the five lakes – the Starnberger See and Ammersee, as well as the smaller Weßlinger See, Wörthsee and Pilsensee. The lakes were formed by the glaciers of the last ice age. Hence the district is also called Fünf-Seen-Land (five lake county).

History
The district was created in 1902, when the Bezirksamt München II was dissolved, and the new Bezirksamt Starnberg and Bezirksamt Wolfratshausen were created. Starting in 1939 they were called Landkreis. In 1972 two municipalities (Bachhausen and Höhenrain) from the district Wolfratshausen were added to the district. In the 1978 communal reform the previously 42 municipalities were merged into the current 14 ones.

Partnerships
Since 1982 the district has a partnership with the district Bad Dürkheim in Rhineland-Palatinate. Since 1981 it also has a partnership with the Taipei County (now New Taipei City), which developed after a delegation of parachutists from Taiwan stayed in Starnberg for the 1980 parachuting world championship in Altenstadt/Schongau.

Coat of arms
The coat of arms show the Bavarian diamonds in the background, with a yellow lion and eagle in front. The two animals were the symbol of the Counts of Andechs-Meranien, who ruled the area until 1248.

Towns and municipalities

References

External links

 Five Lake County tourist information
 Starnberg information (English)

Districts of Bavaria

Starnberg (district)


Yves Saint Laurent é um filme biográfico francês de 2014 dirigido por Jalil Lespert. O filme é baseado na vida do designer Yves Saint Laurent em 1958. É estrelado por Pierre Niney, Guillaume Gallienne, Charlotte Le Bon, Laura Smet, Marie de Villepin, Xavier Lafitte e Nikolai Kinski.

O filme foi o primeiro exibido na Mostra Panorama da 64.ª edição do Festival Internacional de Cinema de Berlim, com a presença do diretor, elenco e de Pierre Bergé. O filme recebeu sete indicações ao César e venceu a categoria de Melhor Ator (Pierre Niney).

Premissa
Yves Saint Laurent e Pierre Bergé promovem a indústria da moda francesa e permanecem amigos contra todas as probabilidades.

Elenco

Produção
As filmagens de Yves Saint Laurent começaram em junho de 2013. A fundação de Pierre Bergé emprestou ao filme "77 roupas vintage de seus arquivos e permitiu que Jalil Lespert filmasse certas cenas em sua sede na Avenue Marceau, em Paris". Bergé "elogiou o filme de Lespert – baseado em grande parte em uma biografia de Laurence Benaïm de Saint Laurent – por mostrar os demônios do designer". Bergé disse "[...] há detalhes que eu não gosto, mas isso não tem importância alguma. Você tem que ver o filme como ele é – como um todo."

Recepção
Yves Saint Laurent recebeu críticas mistas. No agregador de resenhas Rotten Tomatoes, o filme possui uma aprovação de 45%, com uma média de 5,3/10 baseada em resenhas de 65 críticos. O consenso do site diz que "embora tenha sua parcela de atuações boas, Yves Saint Laurent também é decepcionantemente brando e estereotipado – especialmente devido à reputação deslumbrante do designer." No Metacritic, o filme possui uma nota de 51/100 baseada em resenhas de 25 críticos.

Guy Lodge, da Variety, disse em 2014 que o filme era "consideravelmente menos inovador do que seu protagonista" e "estruturado de forma desajeitada".

Prêmios e indicações

Filmes da França de 2014
Filmes de Marrocos de 2014
Filmes da Rússia de 2014
Filmes do Japão de 2014
Filmes do Reino Unido de 2014
Filmes da Bélgica de 2014
Filmes em língua francesa
Filmes em língua árabe
Filmes em língua inglesa
Filmes baseados em biografias
Filmes premiados com o César de melhor ator
Filmes ambientados em 1958
Filmes gravados em Marrocos
Filmes gravados em Paris
Filmes de drama biográfico da França
Filmes com temática LGBT de 2014
Filmes biográficos sobre pessoas LGBT
Filmes com temática LGBT da França
Filmes em língua japonesa
Filmes de drama com temática LGBT
Filmes em língua russa

Yves Saint Laurent (filme)


هذه قائمة بأسماء صحون الحرم الرضوي: الصحن باحة واسعة بين أروقة الحرم ومبانيه المسقوفة، وهي أوّل ما يستقبل الزائرين عادةً عند اجتيازهم مداخل الحرم وبوّاباته.

المراجع

عناصر معمارية إسلامية
قوائم

صحون الحرم الرضوي


is a Japanese electronics manufacturer founded in 1947 by Toshio Iue, the brother-in-law of Kōnosuke Matsushita, the founder of Panasonic. Iue left Matsushita Electric Industrial (now Panasonic) to start his own business, acquiring some of its equipment to produce bicycle generator lamps. In 1950, the company was established. Sanyo began to diversify in the 1960s, launching Japan's first spray-type washing machine in 1953. In the 2000s, it was known as one of the 3S along with Sony and Sharp. Sanyo also focused on solar cell and lithium battery businesses. In 1992, it developed the world's first hybrid solar cell, and in 2002, it had a 41% share of the global lithium-ion battery market. In its heyday in 2003, Sanyo had sales of about ¥2.5 trillion. However, it fell into a financial crisis as a result of its huge investment in the semiconductor business. In 2009, Sanyo was acquired by Panasonic, and in 2011, it was fully consolidated into Panasonic and its brand disappeared. The company still exists as a legal entity for the purpose of winding up its affairs.

History

Beginnings

Sanyo was founded when Toshio Iue the brother-in-law of Konosuke Matsushita and also a former Matsushita employee, was lent an unused Matsushita plant in 1947 and used it to make bicycle generator lamps. Sanyo was incorporated in 1949; in 1952 it made Japan's first plastic radio and in 1954 Japan's first pulsator-type washing machine.  The company's name means three oceans in Japanese, referring to the founder's ambition to sell their products worldwide, across the Atlantic, Pacific, and Indian oceans.

Sanyo in America
In 1969 Howard Ladd became the Executive Vice President and COO of Sanyo Corporation. Ladd introduced the Sanyo brand to the United States in 1970. The ambition to sell Sanyo products worldwide was realized in the mid-1970s after Sanyo introduced home audio equipment, car stereos and other consumer electronics to the North American market. The company embarked on a heavy television-based advertising campaign.

Ladd negotiated a purchase of the Fisher Electronics audio equipment manufacturer by Sanyo in May 1975. Under Ladd's leadership, the Fisher Corporation under Sanyo grew to be a multi-million dollar leader in the consumer electronics industry. The new, profitable Fisher Corporation moved its headquarters from New York to Ladd's Los Angeles. Ladd was named president and CEO of the combined Sanyo / Fisher Corporation in 1977, serving until 1987.

Ladd was instrumental at Sanyo in promoting Quadraphonic sound audio equipment for the American market, producing 4-channel audio equipment in both SQ and Matrix formats. He said "we make all kinds of quadrasonic equipment because this is the business we're in... let the consumer buy the kind of software he prefers and we'll provide him the hardware to play it on".

Sanyo realized tremendous growth during Ladd's tenure in the 1970s; annual sales grew from $71.4 million () in 1972 to $855 million () in 1978.

After a fairly slow selling line in their own V-Cord video format, Sanyo adopted Sony's Betamax video cassette format around 1977 with initial success, including SuperBeta and Beta Hi-Fi models.  From around 1984 onwards, production switched entirely to VHS.

In 1976 Sanyo expanded their North American presence with the purchase of Whirlpool Corporation's television business, Warwick Electronics, which manufactured televisions for Sears.

In 1986, Sanyo's U.S. affiliate merged with Fisher to become Sanyo Fisher (U.S.A.) Corporation (later renamed Sanyo Fisher Company). The mergers made the entire organization more efficient, but also resulted in the departure of certain key executives, including Ladd, who had first introduced the Sanyo name to the United States in the early 1970s.

In 1982, Sanyo started selling the MBC-1000 series of CP/M computers. In 1983  it introduced the MBC-550 PC, the lowest-cost IBM PC compatible personal computer available at the time, but its lack of full compatibility drove Sanyo from the market and no follow-on models were released.

1990s corporate culture
An article on "Sanyo Style" written in 1992 described that Sanyo utilizes an extensive socialization process for new employees, so that they will be acclimatized to Sanyo's corporate culture. New employees take a five-month course during which they eat together and sleep together in accommodation. They learn everything from basic job requirements to company expectations for personal grooming and the appropriate way in which to dress for their co-workers and superiors.

Technologically Sanyo has had good ties with Sony, supporting the Betamax video format from invention until the mid-1980s (the best selling video recorder in the UK in 1983 was the Sanyo VTC5000), while producing the VHS video format at the same time for the Fisher brand during the early 1980s, and later being an early adopter of the highly successful Video8 camcorder format. More recently, though, Sanyo decided against supporting Sony's format, the Blu-ray Disc, and instead gave its backing to Toshiba's HD DVD. This was ultimately unsuccessful, however, as Sony's Blu-ray triumphed.

In North America, Sanyo manufactured CDMA cellular phones exclusively for Sprint's Sprint PCS brand in the United States, and for Bell Mobility in Canada.

Acquisition
The 2004 Chūetsu earthquake severely damaged Sanyo's semiconductor plant and as a result Sanyo recorded a huge financial loss for that year. The 2005 fiscal year financial results saw a 205 billion yen net income loss. The same year the company announced a restructuring plan called the Sanyo Evolution Project, launching a new corporate vision to make the corporation into an environmental company, plowing investment into strong products like rechargeable batteries, solar photovoltaics, air conditioning, hybrid car batteries and key consumer electronics such as the Xacti camera, projectors and mobile phones.

Sanyo posted signs of recovery after the announcement of positive operating income of 2.6 billion yen. Sanyo remains the world number one producer of rechargeable batteries. Recent product innovations in this area include the Eneloop Low self-discharge NiMH battery, a "hybrid" rechargeable NiMH (Nickel-metal hydride battery) which, unlike typical NiMH cells, can be used from-the-package without an initial recharge cycle and retain a charge significantly longer than batteries using standard NiMH battery design. The Eneloop line competes against similar products such as Rayovac's "Hybrid Rechargeable" line.

On November 24, 2006, Sanyo announced heavy losses and job cuts.

Tomoyo Nonaka, a former NHK anchorwoman who was appointed chairwoman of the company, stepped down in March 2007. The President, Toshimasa Iue,  also stepped down in April of that year; Seiichiro Sano was appointed to head the company effective April 2007.
In October 2007, Sanyo cancelled a 110 billion yen sale of its semiconductor business, blaming the global credit crisis for the decision and stating that after exploring its other options, it had decided to keep the business and develop it as part of its portfolio.

In 2008, Sanyo's mobile phone division was acquired by Kyocera.

On November 2, 2008, Sanyo and Panasonic announced that they have agreed on the main points of a proposed buyout that would make Sanyo a subsidiary of Panasonic. They became a subsidiary of Panasonic on December 21, 2009.

In 2010, Sanyo sold its semiconductor operations to ON Semiconductor.

On July 29, 2010, Panasonic reached an agreement to acquire the remaining shares of Panasonic Electric Works and Sanyo shares for $9.4 billion.

By March 2012, parent company Panasonic plans to terminate the Sanyo brand, however it will remain on some of the products where the Sanyo brand still holds value to consumers. In the same month, Sanyo's Southeast Asian unit, responsible for the manufacturing of consumer electric appliances in the region, was announced to be formally acquired by Haier.

In August 2013, a 51% majority stake in Chinese company Hefei Royalstar Sanyo, a 2000 joint venture between Japanese Sanyo and Chinese government investment company Hefei, was purchased by American multinational manufacturer Whirlpool Corporation for $552 million.

Energy

Solar cells and plants

The Sanyo HIT (Heterojunction with Intrinsic Thin layer) solar cell is composed of a mono thin crystalline silicon wafer surrounded by ultra-thin amorphous silicon layers.

Sanyo Energy opened its solar module assembly plants in Hungary and in Mexico in 2004, and in 2006 it produced solar modules worth $213 million.  In 2007, Sanyo completed a new unit at its solar module plant in Hungary that was to triple its annual capacity to 720,000 units in 2008.

Plans to expand production were based on rising demands for Sanyo Hungary products, whose leading markets are Germany, Italy, Spain and Scandinavia.  The plant at Dorog, outside Budapest, became Sanyo's largest solar module production facility in the world. Germany, Italy, Spain and the Scandinavian countries.  The plant at Dorog, outside Budapest, will be Sanyo Electric's largest facility producing solar modules in the entire world.

In late September 2008, Sanyo announced its decision to build a manufacturing plant for solar ingots and wafers (the building blocks for silicon solar cells) in Inagi, Japan. The plant began operating in October 2009 and was to reach its full production capacity of 70 megawatts (MW) of solar wafers per year by April 2010. Sanyo and Nippon Oil decided to launch a joint company, known as Sanyo Eneos Solar Co., Ltd., for the production and sale of thin-film solar panels. The new joint company began production and sales at an initial scale of 80 MW, while gradually increasing its production capacity. For this joint project, Sanyo drew on its solar cell technologies, based on the technology acquired through the development of the HIT solar cell.

Sanyo is also responsible for the construction of the Solar Ark.

Rechargeable batteries
Sanyo pioneered the production of nickel cadmium batteries in 1964, nickel metal hydride batteries (NiMh) in 1990, lithium-ion batteries in 1994, and lithium polymer batteries in 1999. In 2000, it acquired Toshiba's NiMh business, including the Takasaki factory. Since the acquisition of Sanyo by Panasonic, ownership of the Takasaki factory was transferred to the FDK Corporation.

Electric vehicle batteries
Sanyo supplies NiMh batteries to Honda, Ford, Volkswagen and PSA Peugeot Citroen. Sanyo is developing NiMH batteries for hybrid electric vehicles with the Volkswagen group, while their lithium-ion batteries for plug-in HEV will also be housed in Suzuki fleet vehicles.

Sanyo planned to raise monthly production of NiMH batteries for hybrid vehicles from 1 million units to up to 2.5 million by the end of fiscal 2005.

Sanyo India

Televisions
Panasonic reintroduced the Sanyo brand in India, with the launch of Sanyo LED TV range on August 8, 2016. On July 11, 2017, Sanyo launched its range of smart TVs on Amazon Prime Day. In August 2017, Sanyo unveiled its NXT range of LED televisions exclusively on Flipkart. In December 2017, Sanyo introduced its first 4K smart TV range in India.

In September 2019, Sanyo introduced a range of Android TV sets known as the Sanyo Kaizen Series.

Air conditioners
Sanyo worked with Energy Efficiency Services Limited to develop a 1.5-ton inverter air conditioner (AC) with an Indian Seasonal Energy Efficiency Ratio (ISEER) of 5.2. Distribution of these air conditioners began in September 2017.

On April 4, 2019, Sanyo launched a new AC range exclusively on Amazon.

Sanyo TV USA
Though founded in Japan, Sanyo has sold TVs in America for over 50 years; Sanyo TV USA was headquartered in San Diego, California with facilities located in Tijuana, Mexico.

Many of Sanyo's television sets offer MHL compatibility along with Roku-ready branding via HDMI, meaning the TVs are compatible with Roku's MHL-specific streaming stick. Sometimes included with purchase, such as with the Sanyo FVF5044, this stick enables video streaming and other online functions as an affordable alternative to certain smart TVs; the TV's original remote is capable of browsing the service. Multiple models also have USB ports which allow for immediate photo sharing directly off the stick without any additional software/upgrades.

Funai Era
In October 2014, Panasonic announced its intent to transfer the Sanyo TV unit to Funai in the US market in return for annual royalty payments. Funai is a major Walmart supplier that also supplies Philips and Emerson TV sets to the retail chain. Consumer Reports commented in 2018 that Sanyo TVs "seem to turn up mostly in Walmart stores, almost as a private label for the retailer."

Record breaking achievements
Sanyo is also known for its thermal management sector, Sanyo Denki, which makes high speed, large airflow, high static pressure DC fans sold under the moniker "San Ace", a product line mainly geared towards the enterprise market. As of October 2020, Sanyo Denki holds the world record for both rotational speed and static pressure of various dimensions and models. Some notable records are:
 A  12V 31.2W fan released in May 2020, with a rotational speed of 38,000 RPM and a static pressure of .
 A  12V 37.2W contra-rotating fan released in August 2020, with a rotational speed of 36,200 (inlet) and 32,000 (outlet) RPM in opposite directions, creating a static pressure of .
 A  12V 57.6W fan able to spin at 18,300 RPM and provide a static pressure of .

Sponsorship
Sanyo was the primary sponsor of the Penrith Panthers in the National Rugby League in Australia from 2000 to 2012. In Formula One, the company backed Benetton from 1989 to 1995, Williams from 1995 to 1997 and Stewart Grand Prix from 1997 to 1999. In the football sponsored the Argentinian club River Plate from 1992 until 1995 and the Brazilian Coritiba from 1995 until 1999.

References

External links

 Sanyo information on Panasonic website

Japanese companies established in 1949
2011 disestablishments in Japan
Audio equipment manufacturers of Japan
Battery manufacturers
Companies based in Osaka Prefecture
Companies formerly listed on the Tokyo Stock Exchange
Consumer battery manufacturers
Consumer electronics brands
Defunct semiconductor companies
Display technology companies
Electronics companies established in 1949
Electric vehicle battery manufacturers
Defunct defense companies of Japan
Defunct manufacturing companies of Japan
Heating, ventilation, and air conditioning companies
Japanese brands
Mobile phone manufacturers
Panasonic Corporation brands
Photography companies of Japan
Photovoltaics manufacturers
Portable audio player manufacturers
Solar energy companies
Solar energy companies of Japan
Thin-film cell manufacturers
Video equipment manufacturers
Defunct mobile phone manufacturers
2011 mergers and acquisitions
Semiconductor companies of Japan
Home appliance brands
Radio manufacturers
Electronics companies of Japan

Sanyo


An Juncus pallescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck. An Juncus pallescens in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus pallescens


Çirişgediği, Adana ilinin Sarıçam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Karaevli yörüklerinden Karaevli Mustafa,KAVLAK Ömer ve Hacı Ali Çavuş tarafından kurulmuştur.

Coğrafya
Adana iline 18 km, Sarıçam ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Sarıçam'ın mahalleleri

Çirişgediği, Sarıçam


John Muir (født 5. februar 1810 i Glasgow, død 7. marts 1882 i Edinburgh) var en skotsk indolog.

Efter at have fuldendt sin universitetsdannelse trådte han i det ostindiske kompagnis tjeneste (1828—53). Under sit ophold i Indien skrev han en række afhandlinger (dels på sanskrit og engelsk, dels på andre indiske sprog), til brug for indere, navnlig om kristendommens hovedlærdomme, især Mataparīkshā, or examination of religions (2 dele, Kalkutta 1854, sanskritvers med engelsk oversættelse). Muir indlagde sig stor fortjeneste af oprettelsen af et professorat i sanskrit og sammenlignende sprogvidenskab ved Universitetet i Edinburgh 1862, hvortil han skænkede en betydelig pengesum. Blandt hans værker må videre nævnes: Original Sanskrit Texts on the origin and history of the people of India, their religion and institutions (5 bind, London 1852—72, delvis udkommet i 3. oplag, et udvalg af de vigtigste kildesteder til indisk kultur- og religionshistorie med engelsk oversættelse, som har været et af de pålideligste Hjælpemidler til at danne sig et begreb om, hvad gammel indisk religion virkelig er for de behandlede punkters vedkommende); afhandlinger i Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland om vedisk mytologi, Vedafortolkning, etc.; Religious and moral sentiments, metrically rendered from Sanskrit writers (London 1875) etc.

Kilder

Indologer
Orientalister fra Storbritannien
Videnskabsfolk fra Skotland
Faglitterære forfattere fra Skotland
Engelsksprogede forfattere
Briter i 1800-tallet
Personer fra Glasgow

John Muir (filolog)


Otlukbeli, eski ismiyle Karakulak, Erzincan'a bağlı olan 9 ilçeden biridir ancak Karadeniz Bölgesi'nde yer alır. Nüfusu 2492 kişi olup bu bakımdan 922 ilçe arasında sondan onuncudur.

Tarihçe
Otlukbeli ilçesi, Bayburt ve Erzincan illeri arasında bulunmaktadır.

Otlukbeli'nin bilinen tarihi MÖ 2000 yıllarında başlar. O yıllarda Hurriler, Erzincan ve yöresine hakimken daha sonraları hükümranlıklarım güneye kaydırdıklarından bu yöreye Ümtizililer ve Alkuşiler egemen olmuşlardır.

Yöre, MÖ 900'lü yıllarda Urartu Devleti'nin sınırları içinde kalmış ve daha sonraları MÖ 600'lü yıllarda Urartu Devleti'nin yıkılmasıyla 30 yıl kadar İskitler'in egemenliği altında kalmıştır.

İskitler'den sonra Medler, MÖ 550 yılından itibarendee Persler yörede 200 yıl kadar hüküm sürmüşlerdir. MÖ 334 yılında İskender'in Persler'i yenmesiyle yöreyi İskender idare etmeye başlamıştır.

MÖ 515'ten itibaren Sabarlar, yöreye akınlar düzenleyerek yöreyi Ankara'ya kadar işgal etmişlerdir.

7. yüzyılın yıllarına kadar Erzincan ve yöresinin zaman zaman Bizans zaman zaman da Sasaniler'ce yönetildiği kayıtlar arasındadır.

636 yılında ise Kafkaslardan Doğu Anadolu'ya akın eden Türk boyları yöreyi ele geçirmiş ve üç buçuk asırdan fazla bir zaman yöreye hakim olmuşlardır; ancak sık sık Arap akınlarına maruz kaldıklarından köklü bir yapı oluşturamamışlardır.

10. yüzyıldan itibaren ise Oğuz boyları Anadolu'ya gelerek Otlukbeli'ni ve Doğu Anadolu'yu yurt edinmişlerdir.

Daha sonra 1071 Malazgirt Zaferi ile Oğuz Türkleri'nin eline geçen yöre, Anadolu Selçuklu İmparatorluğu'nu teşkil eden 3 beylikten biri olan Mengücekler'in egemenliğine girmiştir.

1228'de Anadolu Selçuklu Sultanı Alaaddin Keykubat tarafından Mengüç Beyliği ortadan kaldırılınca yöre, Selçuklu Tabeyleri'nce yönetilmeye başlamıştır.

1243'te ise Moğollar, Selçukluları Kösedağ Savaşı'nda yenerek yöreye hakim olmuşlardır. 1343'de ise Eretna Beyliği, yöreye egemen olmuştur.

Eretna Beyliği, Timur'un Anadolu'ya gelmesiyle kendisine tabi olmuştur. Bundan sonraki dönemlerde Kadı Burhaneddin, Akkoyunlular ve Karakoyunlular arasında hakimiyet yarışı sürerken 1410 yılında Karakoyunlu hükümdarı Kara Yusuf Erzincan'a egemen olmuştur. 1422 yılında ise Erzincan ve yöresi Akkoyunlu hükümdarı Kara Yülüg Osman Bey tarafından alınmış, daha sonra bir kez daha Karakoyunluların eline geçmiştir.

Son olarak, 1457 yılında Akkoyunlu hükümdarı Uzun Hasan'ın idaresine girmesiyle Akkoyunlu-Karakoyunlu mücadelesi de son bulmuştur.

Otlukbeli Anadolu tarihi ve Anadolu birlik ve bütünlük için önemli bir muharebe meydanı olmaktadir. Bu savaş neticesinde, Fırat nehrinin batısı kesin olarak Osmanlı hakimiyetine geçti. Batılılar, Osmanlı Devleti'ni mağlup edip, İstanbul'a tekrar hakim olamayacaklarını kesin olarak anladılar Otlukbeli'nde, 11 Ağustos 1473 tarihinde meydana gelen muharebe gününde, bir tarafta Fatih Sultan Mehmed, Rumeli Beylerbeyi Has Murad Paşa, Karaman Valisi Şehzâde Mustafa, Amasya Valisi Şehzâde Bayezid ile 100 000 çıkan Osmanlı ordusu ve diğer tarafta Akkoyunlu Uzun Hasan, oğulları Zeynel Mirza,Uğurlu Mehmed Mirza, Uzun Hasan safında olan Karakoyunlular ve Karamanlılar ve yardımcı Gürcü kuvvetleri Otlukbeli'nin tepeleri, Akkoyunlular ve 70 000 asker tarafından tutulduğundan, Osmanlı ordusu Üçağızlı mevkiinde savaş düzeni aldı. Osmanlıların, Uzun Hasan'ın merkez kuvvetlerini şiddetli top ve tüfek atışlarıyla ateş altında tutması, Akkoyunlu kuvvetlerini iyice bozdu. Akkoyunlu ülkesinde bu savaş muharebesi sonrasından taht mücadelesi başlayıp, hanedan parçalandı. Karamanlı ülkesi, Osmanlı hakimiyetine geçti. Otlukbeli Zaferi öncesi ve sonrası, tecavüzlerini arttıran Haçlı korsanlarının Akdeniz ve Ege sahillerindeki saldırıları da neticesiz kaldı. Venedikliler de anlaşma istemek zorunda kaldı.

27 Şubat 1971'de "Karakulak" adıyla belediye teşkilatı kurulan ve daha önceleri Çayırlı'ya bağlı olan yerleşimin adı, 10 Nisan 1973'te "Otlukbeli" olarak değiştirildi. Otlukbeli, 1990'da ilçe statüsü aldı.

Coğrafi yapısı
İlçe, 254 km²'lik alana sahiptir. Kuzeyinde Bayburt ili (52 km) ve Demirözü ilçesi (40 km), doğusunda Aşkale (100 km) ve Tercan (67 km) ilçeleri, güneyinde Çayırlı ilçesi (37 km), batısında ise Demirözü ve Çayırlı ilçeleri ile çevrilmiştir.

Erzincan'a 148 km, Trabzon'a 240 km, Erzurum'a 158 km, Gümüşhane'ye 140 km ve en yakın havalimanına 61 km'dir.

İlçe içinden ulaşım, karayoluyla gerçekleşmektedir. Tüm köyleri asfalt kaplama yola ve içme suyuna sahiptir.

Nüfus

Kaynakça

Otlukbeli


යටත් විජිත යුගයේ ලේඛනවලින්ද දේශීය ලියවිලිවලින් සහ  දේශීය පුරාවෘත්තයන් මගින්ද නැගෙනහිර දෙමළ ජනතාවගේ ඉතිහාසය පිළිබඳ තොරතුරු හෙලිදරව් වේ. ශ්‍රි ලාංකික දෙමළ ප්‍රජාව ඔවුන්ගේ ව්‍යවහාර කරන භාෂාව සහ වෙනත් සිරිත් විරිත් අනුව උතුරු, නැගෙනහිර හා බටහිර වශයෙන් උපකාණ්ඩවලට බෙදී ඇත. නැගෙනහිර දෙමළ ජනතාව නමින් හැඳින්වෙන කොටස් ත්‍රීකුණාමලය, මඩකලපුව හා අම්පාර යන දිස්ත්‍රික්කවල පදිංචිව සිටිති.

මුල් ජනාවාස
තමිල්නාඩුවේ සහ ශ්‍රි ලංකාවේ ජනතාව ඵකම සංස්කෘතියක කොටස්කාරයන් වූ බව බටහිර වෙරළේ පොම්පරිප්පුහිදී සහ නැගෙනහිර වෙරළේ කදිරවේලිහිදී කරන ලද මහා ශිලා යුගයට අයිති  සුසාන භූමි කැනීමේදි ලැබෙන තොරතුරුවලින් හෙලිවේ. මේවා ක්‍රි.පූ දෙවැනි ශත වර්ෂයේ සිට ක්‍රි.ව දෙවැනි ශත වර්ෂය දක්වා කාලයට අයත් වේ.

දෙමළ ජනතාව ශ්‍රී ලංකාවේ පදිංචි වූයේ කුමන කාලයේදීදැයි නිවැරදි තොරතුරක් නොලැබෙන නමුදු දිගින් දිගටම සිදුවූ  දකුණූ ඉන්දීය ආක්‍රමණවලින් පසු (පළමු ශත වර්ෂයේ සිට 13 වෙනි ශත වර්ෂය දක්වා) ඵය සිදුවන්නට ඇත. ඵමෙන්ම දෙමළ බස කථා කරන ජනයා උතුරු සහ නැගෙනහිර මුහුදුබඩ පෙදෙස්වල පදිංචි වන්නට ඇත. 13 වෙනි ශත වර්ෂයවන විට දෙමළ රජෙකුගේ පාලනයක් ද සහිතව දෙමළ හින්දු සමාජයක් යාපනය අර්ධද්විපය තුළ ඇති වූයේ  ඵ් වන විට වියළි කලාපයේ තිබූ සිංහල රාජධානිය පිරිහීමට ලක් වූ හෙයිනි. ඵකොළොස්වෙනි සහ දොලොස්වෙනි ශත වර්ෂය වන විට නැගෙනහිර පළාතේ ඉහළ පෙදෙසෙහි දෙමළ ජනාවාස ආරම්භ වුණි.

ශ්‍රි ලාංකික දෙමළ වැසියන්ගේ ජනවාර්ගික බෙදීම නැගෙනහිර ත්‍රීකුණාමලය 34.3% ක්ද මඩකලපුවේ 70.8% ක්ද අනුරාධපුරයේ 18.4% ක්ද විය.

නැගෙනහිර දෙමළ ජනතාව ඌර්පොඩියාර් ආශ්‍රිතව ඵය මූලස්ථානය කොට වැඩසටහන් සංවිධානයන් ගම්මට්ටමින් පවත්වාගෙන ගිය අතර කුඩි නම් ක්‍රමය මගින් අන්තර් ක්‍රියාවන් පාලනය විය. උඩරට රාජධානියේ පාලනය යටතේ නාමික වශයෙන් පත්කරනු ලැබූ වන්නිමෛ නම් ප්‍රධානීන් මගින් දේශපාලනික වශයෙන් සංවිධානය වූහ. වඩා වැදගත් සමාජ කොටසක් වූයේ මුක්කුවර්වරුය. ඔවුන්ගේ සම්භවය දකුණු ඉන්දියාවෙහිය. යනුවෙන් කෝකිල සංදේශය රචනා කරන ලද සමයේදී මොවුන් ගැන සඳහන් කිරීමේදී "මුක්කුර හටන" යනුවෙන් සඳහන් කර ඇති අතර ඵ් කාලයේදී වරින්වර ලංකාව ආක්‍රමණය කර ඇත. දෙමළ ජනතාව නැගෙනහිර ශ්‍රි ලංකාවට පැමිණීම සහ පදිංචි වීම සම්බන්ධව මට්ටක්කලප්පු මාන්මියම් හී විස්තර සඳහන් කර ඇත.

දේශීය මූලාශ්‍ර
මට්ටකලප්පු මාන්මියම් යනු සත්‍ය වශයෙන්ම බැලු කළ මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කයේ මුක්කුවාවරුන්ගේ ජනාවාස පිළිබඳව ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් බැලු කථාවයි. ඵයින් ස්ථාන නාම පිළිබඳව නිරුක්ති පැහැදිලි කරන අතර මුක්කුවාවරු ගැන පුරාවෘත්තවල සඳහන් තොරතුරු හා ඵෙතිහාසික කරුණු ඵකට සම්බන්ධ කර ඇත. එහි පාවිච්චි කර තිබෙන  භාෂාව ගැන පරීක්ෂා කරන විට පැහැදිලි වන්නේ ඵය කර්තෘවරුන් කීප දෙනෙකු විසින් කාලයක් තිස්සේ කරන ලද කාර්යයන්හි ඵකතුවක් ලෙසයි.

මාන්මියම්වලට අනුව මුක්කුවාවරු පැමිණ ඇත්තේ පාන්ඩ්‍ය දේශයෙනි. ඵය වර්තමාන ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩුවයි. ඔවුන් නැගෙනහිරට පැමිණීමෙන් පසු මධ්‍යගත ගම් හතක් පිහිටුවා ගත්හ. ඵසේ පිහිටුවා ගැනීමෙන් පසු ඔවුහු ධීවර කර්මාන්තයට සම්බන්ධ "තමිලර්" නම් කුලයේ අය සමග ආරවුල් ඇති කර ගත්හ. තමිලර් කුලයේ අය නැගෙනහිර මෙන්ම උතුරේද සිටිති. මුල්ම ජනාවාසය හඳුන්වන ලද්දේ "තමිලතිව්" වශයෙනි. මාන්මියම්වලට අනුව ඵතැන බලකොටුවක් තිබී ඇත. ඔවුහු වලෛ කත්තිරවු නැමැති ධීවර ජනාවාසයේද පදිංචි වී දැල් යොදා විශාල ලෙස මාළු අස්වනු ලබා ගත්හ. "වලෛ" යනු දෙමළ භාෂාවෙන් දැල යන අර්ථයයි. ඉන් පසු ධීවර කර්මාන්තය හා සම්බන්ධ අර්බුද (තිමිලර් අය සම්බන්ධයෙන්) මහත් විනාශයක් කරා ක්‍රමයෙන් වර්ධනය වූ අයුරු මාන්මියම් විස්තර කරයි.

ඉන්දියාවේ සිට මඩකලපුවට පැමිණි තවත් ජනවර්ගයක් වූ පට්ටනියර්වරුන්ගේ උදව් ලබා ගෙන ඔවුහු තිමිලර්වරු පරාජය කර එලවා දැමූහ. ඵසේ එලවා දැමුයේ වෙරුගල් නැමති ප්‍රදේශයටයි. ඵම ස්ථානය මඩකලපුව හා ත්‍රිකුණාමලය අතර මායිමේ  පිහිටි ගම්මානයකි. මෙම පට්ටනියර්වරු දකුණු ඉන්දියාවෙන් වෙළඳ කටයුතු සඳහා පැමිණි මුස්ලිම් පිරිසක් යයි විශ්වාස කෙරේ.

සමහර ගම්වල නම් ඵකී යුද්ධය සිහිපත් කරන ස්මාරක යයි හැඟේ. වර්තමාන මඩකලපුවට ආසන්නයේ තිබෙන "සතුරු කොන්ඩන්" නැමති ගමට තබා ඇති නමෙහි දෙමළ අර්ථය "සතුරන් මරන ලද ස්ථානය" යන්නයි. තමිලර්වරු පලවා හැරි වීරයන් ආපසු පැමිණ ඵකට හමු වූ ස්ථානය "සන්දිවෙල්ලි" නමින් හැඳින්වේ. ඵම වීරයින් ජයග්‍රහණය සැමරූ ස්ථානයත් ගිමන් හැරී ස්ථානයත් හඳුන්වන ලද්දේ"වන්දාරුමූලෙයි" නමිනි. මෙම ස්ථානයේ වර්තමාන නැගෙනහිර විශ්ව විද්‍යාලය පිහිටුවා ඇත.

තිමිලර්වරුන්ගේ ආපසු පැමිණීම වැළැක්වීමට මුස්ලිම්වරු උදව් කළ ස්ථානය හා මුක්කුවර්වරුන් පදිංචි ස්ථානය හඳුන්වන ලද්දේ "එරාවුර්" නමිනි. මෙම නම සෑදී ඇත්තේ එරාදු (ආපසු ගමන වැළැක්වීම) සහ ඌර් (ගම හෝ ස්ථානය) යන වචන ඵක් වීමෙනි. මෙම එරාවුර් ගම අද මුස්ලිම් බහුතරයක් වෙසෙන මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කයේ ගමකි.

තවත් සමාජ කණ්ඩායමක් වූ වෙල්ලාලවරුන් නැගෙනහිර පදිංචියට පැමිණීම පිළිබඳව ඔවුන්ගේම කුලයට ආවේනික වූ පරම්පරාගත කථා තිබේ. වෙල්ලාලයන් කියන්නේ ඔවුන් පැවත එන්නේ ලංකාව ආක්‍රමණය කළ මාඝගේ (1215 - 1236) සෙබලුන්ගෙන් බවයි. කුතුහලය දනවන කාරණයක් වන්නේ යාල්පානම් වෛපව මාලෙයි කතුවරයා සහ වෙනත් උගතුන් කියන අන්දමට යාපනය රාජධානිය ආරම්භ වීමට හේතු භූත වී ඇත්තේද ඔහුය යන්නයි. මාඝ යනු වර්තමාන ඉන්දියවේ ඔරිස්සා ප්‍රාන්තයෙන් පැමිණි ආක්‍රමණිකයෙකි. ඔහුගේ හමුදාවට භටයින් බඳවා ගෙන ඇත්තේ දකුණු ඉන්දියාවෙනි. ශ්‍රී ලංකා සාහිත්‍ය කෘතිවල මාඝගේ ආක්‍රමණය ගැන විස්තර කර තිබෙන්නේ 'වියළි කලාපීය ශාස්ත්‍රීය සිංහල ශිෂ්ටාචාරයක් ඇති නොවීමට ප්‍රධාන හේතුව වන්නට ඇත්තේ මාඝගේ ආක්‍රමණයයි' යනුවෙනි.

ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ජනතාවගේ ඉතිහාසය
දෙමළ විසිරිතය

නැගෙනහිර දෙමළ ජනතාවගේ ඉතිහාසය


Le SS Green Mountain State (T-AC-9) est un navire-grue  du Département de la Défense des États-Unis, en réserve pour l'US Navy. Le navire porte le nom de l'État du Vermont, également connu sous le nom de Mountain State.

Historique
Beaver State a été établi le , sous le nom de cargo vraquier, SS Mormacaltair, sous contrat de l'United States Maritime Administration (MARAD). Construit par le Chantier naval Ingalls de Pascagoula, dans le Mississippi, il a été lancé le  et livré au MARAD le , pour le service avec la compagnie .

En 1975, le navire a été allongé et converti en porte-conteneurs partiel par Todd Ship Yard, à Galveston au Texas. Il a été vendu à l'United States Lines en 1983 et rebaptisé SS American Altair. Ayant cessé leurs activités en 1986, le navire a été remis à la MARAD en 1987 et placé dans la National Defense Reserve Fleet (NDRF). Le navire a été converti en navire-grue au National Steel and Shipbuilding Co. à San Diego, Californie, et mis en service sous le nom de SS Green Mountain State (T-ACS-9) le , affecté à la Ready Reserve Force (RRF), sous le contrôle opérationnel du Military Sealift Command (MSC).

Green Mountain State a été amarré à Bremerton, où il a été maintenu dans un état de préparation, affecté au troisième escadron de navires de prépositionnement maritime. Il a été retiré du contrôle du MSC et retiré de la RRF par réaffectation à la National Defense Reserve Fleet au Texas le . Il a depuis été réaffecté à la , en baie de Suisun en Californie.

Voir aussi

Notes et références

Bibliographie
Silverstone, Paul (2011). The Navy of the Nuclear Age, 1947-2007. Routledge. .

Liens externes
 SS Green Mountain State (ACS-9) - Site NavSource Online
 Green Mountain State (ACS 9) (ACS 10) - Site Naval Vessel Register

Liens connexes
 Liste des navires auxiliaires de l'United States Navy
 navire-grue

Navire-grue de l'US Navy
Bateau lancé en 1964
Navire construit à Pascagoula
Navire auxiliaire de l'US Navy

SS Green Mountain State (T-ACS-9)


إريثري (Ερυθραί) هي مدينة في إقليم أتيكا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3347   نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في أتيكا الغربية
مدن اليونان
مقاطعة أتيكا الغربية

إريثريس


Aceasta este o listă de filme britanice din 1979:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1979 la Internet Movie Database

Vezi și
1979 în Marea Britanie
1979 în film
1979 în televiziune

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1979


Irak İslam Yüksek Konseyi () veya eski adıyla Irak İslam Devrim Yüksek Konseyi Irak'ta faaliyet gösteren siyasi bir parti. Geleneksek destekçileri Şii görüşüne sahip çıkanlardır. Konseyin lideri 2003 yılı Ağustos ayında suikast sonucu öldürülene dek Ayetullah Muhammed Bekir el-Hakim'di. Ondan sonra kardeşi Abdül Aziz el-Hakim, onun ölümünden sonra ise Abdül Aziz el-Hakim'in oğlu Ammar el-Hakim konsey liderliğinde geçmiştir. Parti 2010 Irak parlamento seçimlerine dek Irak'taki en büyük ve etkili siyasi parti olmuştur.

Tarihçe

Örgüt 1982'de Tahran'da İran-Irak Savaşı sürerken Irak'taki Baas rejime muhalif bir şemsiye grup olarak kuruldu. Kurucusu Ayetullah Mohammed Baqir al-Hakim sürgün olarak İran'a giderek bu örgütü kurmuştur. Örgütün amacı Baas iktidarını devirip Irak'ta İslam Cumhuriyeti kurmak olarak açıklanmıştır. Örgüt birlikte hareket ettiği Dava Partisi ile çeşitli konularda farklı düşünmektedir. Özellikle İran İslam Devrimi ile ilgili tutumlar 1984 yılındaki ayrılıkta belirleyici oluştur.

Irak Savaşı

Dava Partisinin aleyhine Irak'ın işgalini destekleyen parti Saddam Hüseyin rejiminin devrilmesinden sonra hızla Irak'a gelerek buradaki Şii nüfus arasında örgütlenecektir. Özellikle savaşın yarattığı tahribatın ortadan kaldırılmasına yönelik parti tarafından sağlanan sosyal ve insanî yardımlar partiye desteğin artmasında etkili olacaktır. Ancak bu dönemde özellikle İran ile partinin bağları, partinin gelir kaynakları ve partinin silahlı kanadı olan Bedir Tugayının silahlı gücü sorgulanacaktır. Parti Irak'ta işgalci konumda olan ABD Silahlı Kuvvetlerine karşı olmadığı için Irak Direnişi tarafından hedef alınacakır. Partinin lideri Mohammed Baqir al-Hakim 29 Ağustos 2003 tarihinde Necef'te düzenlenen bombalı saldırı öldürülecektir.

ABD ile ilişkiler
Partinin ABD ile ilişkileri işgalden öncesine dayanmaktadır. ABD liderliğindeki Iraklı muhalif gruplarla yapılan toplantılara düzenli katılım sağlanmasa da grubun Saddam Hüseyin'i devirme isteği olumlu karşılandı. Zalmay Halilzad öncülüğünde yapılan toplantılarda Saddam sonrası Irak ile ilgili değerlendirmeler yapılacaktır. Irak'ın işgalinden sonra partinin ABD ile ilişkileri, zaman zaman silahlı karşı karşıya gelmelerin yaşanmasına rağmen görece uyumlu olmuştur.

İdeoloji
Parti, Ruhullah Humeyni'nin teokrasi ile ilgili kaleme aldığı Velâyet-i Fakih yâ Hükûmet-i İslamî adlı eser çerçevesinde savunulan velâyet-i fakih (Farsça: ولایت فقیه) yönetim tarzını savunur. Buna göre devlet ve toplam İslâm şeriatına göre ve bunu uygulayacak dinî liderlik tarafından yönetilmelidir. Irak'ta buna göre bir İslam Cumhuriyeti kurulması savunulur. 2007 yılının Mayıs ayında örgütün isim değişikliğinin de yapıldığı düzenlemelerde fakih kavramı daha Iraklı bir şekilde yorumlanarak İran rejimi ile araya mesafe konmaya çalışılmıştır. Buna göre Irak'taki ABD varlığı ile iyi ilişkilerde olan parti yönetimi gündemine demokrasi ve seçimler gibi olguları da dahil etmiştir.

Siyasi etkisi
Partinin en çok destek aldığı Güney Irak bölgesi ve özellikle Basra bölgesidir. Burada parti neredeyse fiili bir hükûmet gibi davranmaktadır. Ancak bu yönetim otokratik ve baskıcı olarak eleştirilmektedir.Özellikle Bedir Tugayı üyelerinin sivil halk üzerinde hukuk dışı tutuklama ve infazlarla baskı kurduğu iddia edilmektedir.

Seçimler
Partinin 2003 yılındaki işgalden sonra yapılan parlamento seçimlerinde aldığı sonuçlar aşağıda sıralanmıştır:
 Anayasa taslağını yazmak için oluşturulacak olan parlamento için yapılan 2005 Ocak Irak parlamento seçimlerinde partinin içinde bulunduğu Ulusal Irak İtilafı (Arapça: الائتلاف الوطني العراقي; al-Itilaf al-Watani al-Iraqi) %48,2 oy oranıyla birinci parti olarak 140 vekillik kazanmıştır.
 Yeni anayasanın yapılmasından sonraki ilk seçimler olan 2005 Aralık Irak parlamento seçimlerinde partinin içinde bulunduğu Ulusal Irak İtilafı %41,2 oy oranıyla üçüncü parti olarak 140 vekillik kazanmıştır.
 2010 Irak parlamento seçimlerinde partinin içinde bulunduğu Ulusal Irak İtilafı %18,2 oy oranıyla üçüncü parti olarak 70 vekillik kazanmıştır.

İran bağlantısı
Irak'taki Sünni gruplar başta olmak üzere işgal karşıtı oluşumların tamamı partiyi İran tarafından tam destek almakla, bu desteğin para ve silah desteği başta olmak üzere ekonomik, siyasi, istihbari ve lojistik yönü havi olduğunu söylemektedirler. Bu bilgiler muhalif Şii partiler tarafından da dile getirilmiş, özellikle parlamento seçimleri öncesi maddi destek alan partinin İran Gizli Servisi ile işbirliği halinde olduğu ileri sürülmüştür.

Örgütsel yapı
Parti Irak'taki en yüksek dinî otorite olarak Ali Husaini Sistani'yi kabul eder. Partinin en yüksek karar organı olan konferans ülke çapındaki delegelerin bir araya gelmesiyle toplanır ve konsey üyelerini seçer. Aynı zamanda Konsey Başkanı olan parti lideri ise konsey üyeleri tarafından belirlenir.

Öne çıkan isimler
 Muhammed Bakır el-Hekim (Partinin kurucusu ve 1982-2003 yılları arasındaki lideri)
 Abdulaziz el-Hekim (Partinin 2003-2009 yılları arasındaki lideri)
 Ammar al-Hakim (Partinin 2009 yılından beri lideri)
 Adil Abdul-Mahdi (Irak cumhurbaşkanı Yardımcısı)
 Hadi Al-Amiri (Bedir Tugayı yöneticisi ve parlamentoda vekil)
 Bakır Cebr ez-Zübeydi (Irak Maliye Bakanı)
 Riad Ghareeb (Irak Belediyeler ve Kamu İşleri Bakanı)
 Mahmud er-Radi (Irak Çalışma Bakanı)
 Akram el-Hekim (Irak Ulusal Diyalog Dışişleri Bakanı)
 Muhammed Jassem Khodayyir (Irak Göç Bakanı)
 Celaleddin Ali al-Saghir (Parlamentoda vekil)
 Humam Hamoudi (Parlamentoda vekil)
 Ridha Jawad Taqi (Parlamentoda vekil)

Bedir Tugayı

Partinin silahlı kolu olarak kurulan Bedir Tugayı, Saddam Hüseyin yönetiminin devrilmesinden sonra silahlı eylemleri bırakarak sosyal ve insanî yardım faaliyetlerine yönelse de gerek ordu gerek de polis teşkilâtı içinde varlığını sürdürmekte ve ayrı bir örgüt olarak değerlendirilmektedir.

Kaynakça

Şii örgütler
Şii siyasi partiler
İslam Devrim Konseyi"
İslam Devrim Konseyi"
1982'de kurulan siyasi partiler

Irak İslam Yüksek Konseyi


The Last of Mrs. Cheyney  é um filme estadunidense de 1937, do gênero comédia dramática, dirigido por Ryszard Bolesławski, George Fitzmaurice e Dorothy Arzner, e estrelado por Joan Crawford, William Powell e Robert Montgomery. O roteiro de Leon Gordon, Samson Raphaelson e Monckton Hoffe foi baseado na peça teatral homônima de 1925, de Frederick Lonsdale, que teve 385 apresentações na Broadway.

Quando o diretor Ryszard Bolesławski morreu repentinamente no meio da produção, George Fitzmaurice assumiu e, quando ele adoeceu, o filme foi finalizado por Dorothy Arzner. Tanto Fitzmaurice quanto Arzner não foram creditados. Este foi o sexto e último filme que Crawford e Montgomery co-estrelaram juntos.

Duas outras versões do filme foram feitas: "The Last of Mrs. Cheyney" (1929), estrelado por Norma Shearer, e "The Law and the Lady" (1951), estrelado por Greer Garson.

Sinopse
O Lorde Francis Kelton (Frank Morgan) encontra uma bela mulher em seu salão nobre. Ele fica confuso, mas seu amigo rico, o Lorde Arthur Dilling (Robert Montgomery), fica fascinado por ela. Eles descobrem pelo comissário do navio que ela é Fay Cheyney (Joan Crawford), uma mulher viúva. Em Londres, ela se torna a queridinha da alta sociedade inglesa, além de conseguir uma bela casa para morar e o mordomo Charles (William Powell) para trabalhar para ela. Embora a moça viva uma vida boa, os dois homens ricos começam a desconfiar que ela seja, na verdade, uma ladra de joias.

Elenco
 Joan Crawford como Sra. Fay Cheyney
 William Powell como Charles
 Robert Montgomery como Lorde Arthur Dilling
 Frank Morgan como Lorde Francis Kelton
 Jessie Ralph como Duquesa de Ebley
 Nigel Bruce como Lorde Willie Winton
 Colleen Clare como Joan
 Benita Hume como Lady Kitty Winton
 Ralph Forbes como Primo John Clayborn
 Aileen Pringle como Maria
 Melville Cooper como William "Bill"
 Leonard Carey como Ames, o mordomo da Duquesa
 Sara Haden como Anna
 Lumsden Hare como Inspetor Witherspoon
 Wallis Clark como George
 Barnett Parker como Comissário

Recepção
Marguerite Tazelaar, em sua crítica para o New York Herald Tribune, escreveu: "Joan Crawford como a Sra. Cheyney foi competente, além de dar ao papel uma simpatia considerável ... A produção foi lindamente encenada, a trilha sonora que a acompanha é boa e as falas brilham".

Bilheteria
De acordo com os registros da Metro-Goldwyn-Mayer, o filme arrecadou US$ 1.107.000 nacionalmente e US$ 690.000 no exterior, totalizando US$ 1.797.000 mundialmente. O retorno lucrativo da produção foi de US$ 460.000.

Ligações externas

Filmes dos Estados Unidos de 1937
Filmes dirigidos por Ryszard Bolesławski
Filmes dirigidos por Dorothy Arzner
Filmes dirigidos por George Fitzmaurice
Filmes baseados em obras de autores dos Estados Unidos
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes de comédia dramática dos Estados Unidos
Filmes de comédia dramática da década de 1930
Filmes ambientados na França
Filmes ambientados em Londres
Filmes sobre crimes
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa
Filmes da Metro-Goldwyn-Mayer

The Last of Mrs. Cheyney (1937)


Charles Yriarte () a fost un om de litere, jurnalist și desenator francez.

Biografie
Născut în 1832 la Paris, într-o familie de origine spaniolă, Charles Yriarte și-a descoperit talentul artistic încă din tinerețe.

După terminarea studiilor (a studiat arhitectura la École des Beaux-Arts din Paris), a obținut o slujbă la Ministère d'État, devenind inspector la departamentul Azilurilor naționale, apoi inspector la Opera din Paris. În același timp, a început să scrie în diverse ziare franceze și străine, la care a contribuit atât sub formă de articole cât și prin realizarea de ilustrații.

În 1859, s-a alăturat personalului statului-major al corpului de armată spaniol condus de Leopoldo O'Donnell în expediția din Maroc și s-a remarcat printr-o serie de articole și desene, care reflectau respectiva expediție, care au apărut în publicația pariziană . După întoarcerea în Franța, el a renunțat la funcțiile administrative, pentru a se dedica exclusiv ocupațiilor sale literare și artistice.

În 1860, Charles Yriarte s-a alăturat trupelor lui Giuseppe Garibaldi în campania acestuia din Sicilia ("Expediția celor O Mie"), trimițând o nouă serie de reportaje, atât din Sicilia cât și din regiunile Umbria și Marche, pe care le-a vizitat ulterior.

Ulterior, a devenit redactor-șef al hebdomadarului Le Monde illustré. De asemenea, a contribuit cu un număr mare de articole în publicațiile Le Figaro, La Vie parisienne și Grand Journal, semnându-le fie cu numele real, fie cu pseudonimele "Junior" sau "Marchizul de Villemer". Portretele și ilustrațiile publicate sub numele de "Marchizul de Villemer" au fost mult apreciate în epocă. A tradus mai multe cărți din limba spaniolă și a publicat cărți de călătorie și biografii ale de artiști, unele dintre acestea în ediții de lux.

Publicații
 La Société espagnole, 1861
 Sous la tente: Souvenirs du Maroc, récits de guerre et de voyage, 1863
 Les cercles de Paris: 1828-1864, Paris, Dupray de la Mahérie, 1864
 Portraits parisiens, 1865
 Album du Grand Journal, 300 dessins par Bocourt, Cham, Couverchel, Decamps, Deroy, Durand-Brager, Gustave Doré, Gustave Janet, Lix, Marcellin, de Montaut, Eugène Morin, Riou, Rouargue, Thérond, Thorigny, Charles Yriarte, texte par Charles Yriarte, 1865
 Les Femmes qui s'en vont: Études de parisiennes, 1867
 Goya: Sa biographie, les fresques, les toiles, les tapisseries, les eaux-fortes et le catalogue de l'œuvre, 1867
 Paris grotesque: Les Célébrités de la rue (1815-1863), 1868
 Nouveaux portraits parisiens, 1869
 Les Tableaux de la guerre, 1870
 Les Portraits cosmopolites, 1870
 Campagne de France (1870-1871): La Retraite de Mézières effectuée par le  d'armée aux ordres du général Vinoy, 1871
 Les Prussiens à Paris et le 18 mars, 1871
 Les Princes d'Orléans, 1872, gravures de Charles-Jules Robert
 Le Puritain: Scènes de la vie parisienne. Théâtre de salon: La Femme qui s'en va, 1873
 La Vie d'un patricien de Venise au seizième siècle, d'après les papiers d'État des Frari, 1874
 Bosnie-et-Herzégovine, souvenirs de voyage pendant l'insurrection, 1876
 L'Istrie et la Dalmatie, 1874,
 Trieste e l'Istria, Fratelli Treves, Milano, 1875
 Les Bords de l'Adriatique et le Monténégro : Venise, l'Istrie, le Quarnero, la Dalmatie, le Monténégro et la rive italienne, 1878
 Venise : Histoire, art, industrie, la ville, la vie, 1878
 La Femme qui s'en va, comédie en un acte, théâtre du Vaudeville, 13 juin 1879
 Florence: L'Histoire, les Médicis, les humanistes, les lettres, les arts, 1881
 Histoire de Paris: Ses transformations successives, 1882
 Un Condottiere au : Rimini, études sur les lettres et les arts à la cour des Malátesta, Jules Rothschild, 1882
 Françoise de Rimini dans la légende et dans l'histoire, avec vignettes et dessins inédits d'Ingres et d'Ary Scheffer, 1883
 Jean-François Millet, 1885
 Matteo Civitali: Sa vie et son œuvre, 1886
 Autour du Concile: Souvenirs et croquis d'un artiste à Rome, 1887
 Paul Véronèse, 1888
 César Borgia: Sa vie, sa captivité, sa mort, d'après de nouveaux documents des dépôts des Romagnes, de Simancas et des Navarres, 2 vol., 1889
 Autour des Borgia: Les monuments, les portraits, Alexandre VI, César, Lucrèce, l'épée de César, l'œuvre d'Hercule de Fideli, les appartements Borgia au Vatican, études d'histoire et d'art, 1891
 Les Fleurs et les Jardins de Paris, 1893
 Journal d'un sculpteur florentin au XVe siècle: Livre de souvenirs de Maso di Bartolommeo, dit Masaccio, manuscrits conservés à la bibliothèque de Prato et à la Magliabocchiana de Florence, 1894
 Mantegna: Sa vie, sa maison, son tombeau, son œuvre dans les musées et les collections, 1901

Note

Bibliografie
 Pierre Larousse, Grand Dictionnaire universal du XIXe siècle, 1870, vol. 15, p. 1431.

Legături externe

Nașteri în 1832
Decese în 1898
Scriitori francezi din secolul al XIX-lea
Jurnaliști francezi
Desenatori francezi
Oameni din Paris

Charles Yriarte


A história do suicídio remonta a muitas culturas antigas e pode ser vista em diferentes contextos ao longo da história. O suicídio foi considerado um ato criminoso em muitos países durante muito tempo, e mesmo hoje em dia, é uma questão controversa e complexa.

As atitudes em relação ao suicídio variaram ao longo do tempo e entre as culturas, é um fenômeno antigo, que remonta a muitas culturas e períodos históricos diferentes. Há evidências de que o suicídio foi discutido na Grécia Antiga e na Roma Antiga, por exemplo. A literatura também é rica em exemplos de personagens que tiraram a própria vida, como o personagem Werther de Johann Wolfgang von Goethe em "Os Sofrimentos do Jovem Werther". O modo como o suicídio é percebido e tratado varia de acordo com a cultura e a época. Em algumas culturas, o suicídio foi aceito como uma forma de honra ou como um ato de protesto político, enquanto em outras foi considerado um pecado ou uma transgressão contra a lei divina, em muitas sociedades, o suicídio ainda é um tabu e um assunto difícil de ser abordado.

Antiguidade até 1700

Uma das primeiras pessoas históricas da Grécia Antiga a morrer por suicídio foi Empédocles por volta de 434 a.C. Uma de suas crenças era que a morte era uma transformação. É possível que essa ideia tenha influenciado seu suicídio. Empédocles morreu atirando-se no vulcão siciliano Monte Etna.

Na Grécia Antiga, o suicídio era considerado um ato vergonhoso, a pessoa que cometeu suicídio não recebia o ritual de morte costumeiro para os cidadãos comuns, para os gregos antigos, a vida era um presente dado pelos deuses e a vida e a morte eram subjugadas à vontade dos deuses então o suicídio era visto como uma forma de rebelião contra os deuses, como as pessoas eram propriedade dos deuses, o suicídio, portanto, causaria danos a eles.

Platão discutiu explicitamente o suicídio em duas obras, primeiro, em Fédon, Sócrates expressa entusiasmo pela tese, associada aos pitagóricos, de que o suicídio é sempre errado porque representa a libertação de nós mesmos (isto é, das nossas almas) dos nossos corpos, onde os deuses nos colocaram como uma forma de punição (Phaedo 61b-62c). Mais tarde, em Leis, Platão afirma que o suicídio é vergonhoso e seus perpetradores deveriam ser enterrados em sepulturas não identificadas.

Autores como Plutarco, Eurípides e Virgílio denunciaram o suicídio como um ato covarde e miserável, indigno do homem, no entanto, houve exemplos de suicídio que foram considerados um ato heroico na Grécia Antiga: Codro, que sacrificou sua vida para salvar Atenas dos Lacedemônios e Temístocles, que preferiu se envenenar a liderar os persas contra seus compatriotas.

O Concílio de Arles de 452 afirmou que "se um escravo cometer suicídio, nenhuma censura recairá sobre seu mestre".

Em geral, na Roma antiga, homens livres (mas não escravos) podiam escolher cometer suicídio sem problemas, de fato, o suicídio era elogiado por viúvas que seguiam seus maridos após a morte ou se haviam sido estupradas (por exemplo, Lucrécia) e por homens que queriam evitar a desonra ou o envelhecimento. O suicídio nunca foi uma infração embora toda a abordagem da questão fosse pragmática sendo especificamente proibido em três casos: acusados de crimes capitais, soldados e escravos. A razão por trás de todos os três era a mesma: o suicídio de acusados, soldados e escravos era considerado "antieconômico". Se o acusado se matasse antes do julgamento e condenação, o estado perdia o direito de confiscar sua propriedade, uma brecha que só foi fechada por Domiciano no século I d.C., que decretou que aqueles que morreram antes do julgamento não tinham direito a herdeiros legais. O suicídio de um soldado era tratado da mesma forma que a deserção. Se um escravo se matasse dentro de seis meses após a compra, o mestre poderia reivindicar um reembolso total do antigo proprietário.

Na Idade Média, a igreja cristã excomungava as pessoas que tentavam o suicídio e aquelas que morriam por suicídio eram enterradas fora de cemitérios consagrados. A Igreja tinha discussões prolongadas no limite onde a busca pelo martírio era suicida, como no caso de alguns dos mártires de Córdoba. Uma ordem criminal emitida por Luís XIV da França em 1670 era muito mais severa em sua punição: o corpo da pessoa morta era arrastado pelas ruas, de bruços, e depois pendurado ou jogado em uma pilha de lixo, além disso, todos os bens da pessoa eram confiscados.

Mudanças de atitude

As atitudes em relação ao suicídio lentamente começaram a mudar durante o Renascimento; Thomas More o humanista inglês, escreveu em Utopia (1516) que uma pessoa afligida por uma doença pode "se livrar desta vida amarga... já que com a morte ele porá fim não ao prazer, mas à tortura... será uma ação piedosa e santa". Foi suicídio assistido, e matar-se por outros motivos ainda era um crime para as pessoas em sua Utopia, punido com a negação dos ritos fúnebres. A obra de John Donne Biathanatos continha uma das primeiras defesas modernas do suicídio, trazendo provas da conduta de figuras bíblicas, como Jesus, Samson e Saul, e apresentando argumentos com base na razão e na natureza para sancionar o suicídio em certas circunstâncias.

No final do século 17 e início do século 18, surgiram estratégias de cometer o suicídio evitando a danação prometida pela maioria das doutrinas cristãs, um exemplo famoso de alguém que desejou acabar com a própria vida, mas quis evitar a eternidade no inferno foi Christina Johansdotter (falecida em 1740), uma assassina sueca que matou uma criança em Estocolmo com o único propósito de ser executada, Christina é um exemplo daqueles que buscam o suicídio por meio da execução de outro, cometendo um assassinato, semelhante ao suicídio por policial.

A secularização da sociedade que começou durante o Iluminismo questionou as atitudes religiosas tradicionais em relação ao suicídio para eventualmente formar a perspectiva moderna sobre o assunto. David Hume negou que o suicídio fosse um crime, pois não afetava ninguém e era potencialmente vantajoso para o indivíduo. Em seus ensaios "Sobre o Suicídio" e "Sobre a Imortalidade da Alma", de 1777, ele perguntou retoricamente: "Por que eu deveria prolongar uma existência miserável, por causa de alguma vantagem frívola que o público talvez receba de mim?"  Uma mudança na opinião pública em geral também pode ser percebida; The Times em 1786 iniciou um debate animado sobre a moção "O suicídio é um ato de coragem?"

Na Europa do século 19, o suicídio parou de ser visto como causado por pecado, em vez disso, passou a ser um consequência da insanidade. Embora o suicídio tenha permanecido ilegal durante esse período, tornou-se cada vez mais alvo de comentários satíricos, como a paródia no jornal Bentley's Miscellany de 1839, para a London Suicide Company ou o musical The Mikado de Gilbert e Sullivan, que satirizava a ideia de executar alguém que já havia se matado.

Em 1879, a lei inglesa começou a distinguir entre suicídio e homicídio, embora o suicídio ainda resultasse na perda de bens. Em 1882, o falecido foi autorizado a enterrar à luz do dia na Inglaterra e em meados do século 20, o suicídio tornou-se legal em grande parte do mundo ocidental.

Suicídio militar
Nahistória antiga, o suicídio às vezes se seguia à derrota em batalha, para evitar a captura e possível subsequente tortura, mutilação ou escravidão pelo inimigo. Os assassinos de Júlio César, Brutus e Caio Cássio Longino, por exemplo, se mataram após sua derrota na batalha de Filipos. Judeus insurgentes morreram em um suicídio em massa em Masada em 74, durante o Cerco de Massada para não enfrentarem a escravidão pelos romanos.

Durante a Segunda Guerra Mundial, as unidades japonesas costumavam lutar até o último homem, em vez de se render. No final da guerra, a marinha japonesa enviou pilotos para atacar os navios aliados. Essas táticas refletem a influência da cultura guerreira samurai, onde o seppuku era frequentemente necessário após uma perda de honra.

Suicídio

História do suicídio


Brad Downey (* 1980 in Louisville, Kentucky) ist ein US-amerikanischer Künstler. Er lebt in Berlin.

Leben
Downey wurde in Louisville geboren und reiste als Mitglied einer United-States-Marine-Corps-Familie durch das ganze Land. 1998 zog er nach New York und begann ein Film-Studium an dem Pratt Institute in Brooklyn. Er schloss 2003 sein Studium ab. Seine Abschlussarbeit ist ein Dokumentarfilm über Straßenkunst mit dem Titel Public Discourse. Dieser wurde weltweit gezeigt, unter anderem im Londoner Institute of Contemporary Arts und beim Copenhagen International Documentary Festival.

2003 zog Downey nach London und erwarb an der Slade School of Art in London bei Bruce McLean einen Master-Abschluss in Malerei und Skulptur.

Er erlangte Bekanntheit durch seine Zusammenarbeit mit dem Street-Art-Künstler Leon Reid IV A.K.A. VERBS, A.K.A Darius Jones die auch Thema eines Romans wurde.

Werk
Downey erschafft meist dreidimensionale Objekte im öffentlichen Raum. Er selbst bezeichnet diese Werke als Skulpturen.  Dabei hat seine Kunst auch einen starken performativen Charakter.

2008 sprühte Downey grüne Farbe auf die Schaufenster des KaDeWe – im Auftrag von Lacoste.

Seine Werke sind unter anderem in der Sammlung Reinking vertreten.

Eine 2019 von ihm angefertigte Holzstatue der US-amerikanischen First Lady Melania Trump nahe der slowenischen Stadt Sevnica, wo Melania Trump aufgewachsen war, wurde am 4. Juli 2020 von Unbekannten mutwillig in Brand gesteckt und wegen der dadurch verursachten Beschädigung entfernt.

Ausstellungen
 Urbis in Manchester
 Tate Modern
 Künstlerhaus Bethanien in Berlin
 Basil Art Fair in Miami
 ICA in London
 Mass MOCA, USA
 Peacock Visual Arts, Schottland
 2008: fresh air smells funny, Kunsthalle Dominikanerkirche, Osnabrück.
 2008: Call it what you like! Collection Rik Reinking, KunstCentret Silkeborg Bad, Dänemark.
 2009: ARTotale der Leuphana Universität Lüneburg.
 2009: Urban-Art – Werke aus der Sammlung Reinking, Weserburg Museum für moderne Kunst, Bremen.
 2011: Street Art – meanwhile in deepest east anglia, thunderbirds were go…, Von der Heydt-Museum, Kunsthalle Barmen, Wuppertal.
 2013: POESIA – Werke aus der Sammlung Reinking, Städtische Galerie Delmenhorst, Delmenhorst.
 2017: Magic City – Die Kunst der Strasse

Literatur
 Zipco, Ed. The Adventures of Darius and Downey: And other True Tales of Street Art, As Told to Ed Zipco. Thames & Hudson (2008) ISBN 0-500-51395-3.
 Sven Nommensen, Iben From: Call it what you like!: Collection Rik Reinking. 1. Auflage, KunstCentret Silkeborg Bad, Dänemark (2008) ISBN 87-91252-23-7 (Ausstellungskatalog).
 André Lindhorst, Rik Reinking: Fresh Air Smells Funny: an exhibition with selected urban artists. 1. Auflage, Kehrer Verlag Heidelberg (2009) ISBN 3-939583-94-4 (Ausstellungskatalog).
 Ingo Clauß, Stephen Riolo, Sotirios Bahtsetzis: Urban Art: Werke aus der Sammlung Reinking. 1. Auflage, Hatje Cantz, Ostfildern (2009) ISBN 978-3-7757-2503-3 (Ausstellungskatalog).
 Annett Reckert, Rik Reinking: POESIA – Werke aus der Sammlung Reinking. 1. Auflage. Städtische Galerie Delmenhorst (2013) ISBN 978-3-944683-00-3 (Ausstellungskatalog).
 Brad Downey: Spontaneous Sculptures. Gestalten Berlin (2011) ISBN 978-3-89955-379-6.
 Brad Downey: The Floor, The Table and The Wall. Published by Sparkassen-Kulturstiftung; Possible Books (2013) (Ausstellungskatalog).
 Patrick Nguyen: Beyond the street. The 100 leading figures in urban art. Gestalten Berlin (2010) ISBN 978-3-89955-290-4.
 Rafael Schacter: The world atlas of street art and graffiti. Aurum London (2013) ISBN 978-1-78131-073-1.

Weblinks

 Brad Downey Offizielle Website
 reinkingPROJEKTE

 Brad Downey in der Video Data Bank
 Sculpture (Tour de France) on BBC
 Videos of Brad Downey: "The Studio" (2011), "House of Cards II" (2007), "Mieze" (2007)

Presse
 tall bench
 heart cut
 Interview im Tip, 2008
 Interview with Brad Downey in Chief Magazine

Einzelnachweise

Bildender Künstler (Vereinigte Staaten)
Streetart-Künstler (Deutschland)
Bildender Künstler (Berlin)
US-Amerikaner
Geboren 1980
Mann

Brad Downey


Uthörn (danés: Udhjørne Holm) es una pequeña isla alemana localizada junto a la isla de Sylt, en el distrito de Nordfriesland, y como tal es la isla más septentrional de Alemania después de Sylt propiamente dicha. Pertenece al municipio de List.

La isla está situada en el llamado Königshafen (Puerto del Rey), una bahía en la costa oriental de Sylt, que se encuentra en el mar de Frisia. Uthörn se encuentra al norte de la ciudad de list, a sólo un kilómetro de la península Ellbogen de Sylt.
Uthörn tiene casi 780 m de longitud y hasta 240 m de ancho, y su superficie terrestre alcanza las 13 hectáreas.

Véase también
 Geografía de Alemania
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización

Archipiélagos e islas de Schleswig-Holstein
Islas de Alemania del archipiélago de las Frisias

Uthörn


Alejandro Aravena Mori (Santiago, 22 de junio de 1967) es un arquitecto chileno, académico de la Pontificia Universidad Católica de Chile y profesor visitante de la Universidad de Harvard, ganador en 2016 del Premio Pritzker, principal premio de arquitectura en el mundo.

Biografía

Vida personal
Nació y creció en una familia de clase media. El primer año de enseñanza básica lo realizó en una escuela pública, luego en una institución de educación privada (C

Colegio Alemán) desde donde egresó de la secundaria con 17 años. Sus padres, ambos profesores, trabajaban allí y la administración del colegio les concedió una beca parcial para su hijo. Está divorciado y tiene tres hijos.

Trayectoria académica y profesional
Realizó sus estudios universitarios en la Facultad de Arquitectura, Diseño y Estudios Urbanos de la Pontificia Universidad Católica de Chile. Tras graduarse como arquitecto en 1992, se trasladó a Venecia para realizar un postgrado en el Instituto Universitario de Arquitectura, y seguir cursos de grabado en la Academia de Bellas Artes (Accademia di belle arti di Venezia).

A partir de 1994, ha ejercido su profesión de manera independiente. Desde ese mismo año se desempeña como profesor de la Escuela de Arquitectura en la Universidad Católica de Chile y, desde 2000, es también docente invitado en Harvard. Es invitado con frecuencia a impartir cursos y dar conferencias en distintos lugares del mundo, entre otros, en el Colegio de Arquitectos de Cataluña, Archilab 2001 en Orleans, el IUAV de Venecia, el Banco Mundial y el Banco Iberamericano de Desarrollo en Washington.

En 2001 fundó con Andrés Iacobelli el estudio de arquitectura ELEMENTAL. y desde 2006 es su director ejecutivo. En sociedad con Gonzalo Arteaga, Diego Torres, Víctor Oddó y Juan Ignacio Cerda, la empresa que encabeza Aravena realiza proyectos sociales de infraestructura, transporte, espacio público y vivienda, en cooperación con la Universidad Católica de Chile y Copec.

En 2009 fue nombrado integrante del jurado que otorga el premio Pritzker, función que desempeñó hasta 2015, como único miembro latinoamericano. Consultado sobre si los factores ajenos a los méritos del candidato, como la voluntad de incentivar a alguna arquitectura emergente, o mostrar de «corrección política» podían tener alguna influencia en la decisión del jurado respondió:

A fines de 2009 fue elegido  International Fellow of the Royal Institute of British Architects  y presentado en una ceremonia oficial en febrero de 2010.

Proyecto viviendas Valparaíso
Desde 2006 Alejandro Aravena encabezó un proyecto de viviendas sociales en la ciudad de Valparaíso en el sector de Playa Ancha en lo que se denominó Población Elemental, haciendo referencia directa a la marca de su empresa en el nombre del conjunto habitacional financiado por el Estado de Chile. Lamentablemente para la empresa Elemental y la población Elemental, el conjunto habitacional no resistió la lluvia por lo que resultaron anegadas 158 casas, 28 casas debieron ser declaradas como inhabitables.

Aravena es director de la 15.ª Exhibición Internacional de Arquitectura de la Bienal de Venecia (2016), cargo en el que fue nombrado en 2015.

Obra

Su obra arquitectónica incluye el diseño y construcción de centros de enseñanza, edificios institucionales, oficinas, plantas de empresas, sedes de servicios públicos, museos, bibliotecas y viviendas. Entre las últimas destacan tanto proyectos de vivienda social de bajo presupuesto, como amplias y cómodas residencias en la ciudad o casas de veraneo en sectores campestres y en balnearios. A fines de 2005, la Universidad de Harvard realizó una muestra con una amplia retrospectiva de toda su obra como arquitecto.

Entre las obras construidas más relevantes se cuentan:

 Facultad de Matemáticas de la Universidad Católica de Chile, Santiago, Chile (proyecto: 1998; construcción: 1999)
 Colegio Huelquén Montessori (proyecto y construcción:2001)
 Viviendas sociales «Quinta Monroy», Iquique, Chile (proyecto: 2003; construcción: 2004)
 Torres Siamesas, Universidad Católica de Chile, Santiago, Chile (proyecto: 2003; construcción: 2005)
 Residencia para la Universidad St. Edwards, Austin, Texas, Estados Unidos (proyecto:2006;construcción:2008)
 Viviendas y centro comunitario en Temuco, Chile (2008)
 Proyecto de reconstrucción de edificios públicos de la ciudad de Concepción (tras el terremoto y tsunami, en obras desde 2010)
 Viviendas sociales en Monterrey, México (construcción: 2010, proyecto premiado en 2011)
 Conjunto de viviendas y centro Comunitario, Lo Barnechea, Santiago, Chile (construcción:2012)
 Escuela Aurelia Rojas Burgos, La Pintana, Santiago, Chile (construcción: 2013)
 Centro de Innovación Anacleto Angelini, Campus San Joaquín, Universidad Católica de Chile, Santiago, Chile (2013)
 Facultad de Medicina de la UC
 Parque Periurbano, Calama, Chile (en construcción en 2016)

Aravena dirige desde ELEMENTAL una iniciativa internacional para innovar y construir conjuntos ejemplares de vivienda de muy bajo costo. Hasta la fecha, ha realizado más de 2500 viviendas de este tipo.

El enfoque más novedoso de su trabajo en el área pública es la idea de viviendas sociales con posibilidad de crecer, las viviendas «expansibles». Si el presupuesto es estrecho, la idea de Aravena es construir «media casa grande» en lugar de una casa pequeña y apostar a la capacidad que tendrán las familias para ir realizando mejoras sucesivas. De esta manera procedió, por ejemplo, cuando el gobierno de Chile le encargó en 2003 que propusiera una solución habitacional para albergar a 100 familias de la ciudad de Iquique que llevaban tres décadas sin casa, ocupando ilegalmente terrenos con sus campamentos y construcciones improvisadas o precarias. Pero el presupuesto para realizar la misión era bajísimo: solo 7500 dólares por familia y dentro de los marcos de un programa del Ministerio de Vivienda cuya exigencia adicional era que no existiera ningún endeudamiento posterior. Con ese escaso monto tenían que cubrirse todos los gastos: terreno, diseño arquitectónico, urbanización, materiales y construcción. Una de las claves para la solución del dilema fue pensar un edificio de 750 mil dólares que albergara 100 familias, en lugar de diseñar 100 unidades precarias de 7500 y multiplicarlas por 100. La segunda, y más importante, fue establecer el principio de que cada unidad de este edificio ofreciese la oportunidad de ampliación del espacio, de modo que lo más difícil de construir para las familias (cocina, baño, escaleras) estuviese bien hecho y proyectado de manera estratégica en cuanto a su ubicación en el plano, de modo que pudiesen de a poco y con medios propios ampliar los espacios habitacionales. Lo central del concepto fue visualizar «la vivienda no sólo como un fin en sí mismo, sino como un vehículo para superar la pobreza»  y esto implicaba además una preocupación especial por la ubicación de los terrenos, que permitiera una buena conexión con los espacios de trabajo, recreación, educación, redes comunitarias. Este proyecto, Quinta Monroy, se construyó en 2004, la superficie total construida fue de 35 000 m² y trabajaron, además de Aravena, los arquitectos Alfonso Montero, Tomás Cortese, Emilio de la Cerda y Andrés Iacobell y los ingenieros Juan Carlos de la Llera, Mario Álvarez, Tomás Fischer, Alejandro Ampuero, Carl Lüders y José Gajardo.

Más allá de una propuesta arquitectónica que ofrece a las familias realizar ampliaciones con sus propios recursos futuros, su concepto de «incrementabilidad» constituye un verdadero cambio de paradigma en la manera de proyectar viviendas para los sectores más pobres. La idea central de Aravena es definir la vivienda (también la social) como una inversión —tal vez la más importante de la vida— y no como un gasto social. Postula que esto es posible solo si el diseño contempla desde un principio la posibilidad cierta de incrementar su valor con los años (por eso su concepto pone también especial cuidado en la ubicación central del terreno). Las viviendas sociales se suelen construir con materiales baratos, de baja calidad y durabilidad y en la periferia lejana de los centros urbanos, lo que hace que su depreciación sea muy acelerada, asemejándose más a la compra de un bien de consumo (como un automóvil, por ejemplo) que a una inversión en un bien inmueble. Lo verdaderamente novedoso de la propuesta de Aravena es que revierte esta situación.

Entre los proyectos más relevantes de Aravena en 2016, cabe mencionar la nueva sede de la farmacéutica Novartis en Shanghái.

En 2019 el periódico británico Financial Times destacó la casa diseñada por Aravena en Ocho Quebradas (un condominio cercano a Los Vilos) como una de las cuatro mejores casas de Sudamérica. Las otras tres son The Grid House y Quinta da Baroneza, en Sao Paulo, la casa denominada «Patagonia», en Bariloche. La propiedad de 250 metros cuadrados es una vivienda para vacaciones, construida con tres grandes bloques de hormigón que se sostienen mutuamente, tiene una  distribución muy bien lograda y ventanales que permiten una vista panorámica al mar. Está tasada en 752 millones de pesos chilenos (1,1 millones de dólares).

Publicaciones
Además de varios artículos en revistas especializadas, Aravena es autor de los libros:

Entre las publicaciones sobre su obra se cuentan la monografía Alejandro Aravena, progettare e costruire publicada por Electa; la cuarta edición de Historia Critica de la Arquitectura Moderna de Kenneth Frampton; 60 Innovators Shaping Our Creative Future de Thames & Hudson; así como libros de Phaidon y Taschen. También hay publicaciones en revistas sobre arquitectura de más de treinta países. Se han presentado exhibiciones sobre su obra en Harvard GSD (2004), la Bienal de San Pablo (2007), la Bienal de Arquitectura de Venecia y la Trienal de Milán (2008), entre otras.

Premios y reconocimientos
El Colegio de Arquitectos de Chile lo eligió en 2000 como el «mejor arquitecto menor de 35 años». Internacionalmente, la Fundación Rolex de Suiza lo nominó entre los 25 arquitectos más promisorios del mundo. También los estudiantes de Arquitectura lo eligieron como el«mejor arquitecto menor de 45 años»

Entre los premios que ha recibido cabe destacar, entre otros:

 Medalla de Arquitectura Erich Schelling 2006 (Alemania)
Premio global de arquitectura sustentable 2008
  León de Plata 2008 en la Venice Architecture Biennale
 Premio Avonni a la Innovación 2009
 Premio de Diseño Curry Stone 2010
 Premio Marcus de Arquitectura.
 Título de Doctor Honoris Causa de la Universidad Nacional de La Plata.
 Premio Charles Jencks 2018, otorgado por la Royal Institute of British Architect (RIBA).
Mención aparte merece el Premio Pritzker, que obtuvo en 2016 convirtiéndose en el primer chileno que obtiene esta distinción y en el cuarto latinoamericano, después del mexicano Luis Barragán y los arquitectos brasileños Oscar Niemeyer y Paulo Mendes da Rocha. Tom Pritzker, el director ejecutivo y presidente de la Fundación Hyatt que patrocina el premio dijo que la arquitectura de Aravena «da oportunidades económicas a los menos privilegiados, mitiga los efectos de los desastres naturales, reduce el consumo de energía y brinda un espacio público acogedor», calificó a Aravena como «Innovador e inspirador» señalando que «muestra cómo la arquitectura de óptima calidad puede mejorar la vida de las personas».

De los edificios públicos diseñados por Aravena, el jurado destacó especialmente las cinco obras realizadas para la Universidad Católica, su alma mater, entre ellas, las sedes de las facultades de Matemáticas y de Medicina, como asimismo el Centro de Innovación Anacleto Angelini (un espacio de la Universidad de carácter multidisciplinario que articula la interacción entre universidad, empresa y sector público).

Recepción y crítica

Tras haber sido galardonado con el premio Pritzker, se ha comentado críticamente que él mismo formó parte del jurado hasta el año 2015, que entre los arquitectos premiados, con sus 48 años es el segundo más joven (después de Ryue Nishizawa) y que se trata además de la primera vez que se entrega el Pritzker a un director en ejercicio de la Bienal de Arquitectura. Todo lo anterior indicaría que su obra tiene un interés principalmente actual. De los trabajos que Aravena ha realizado con la oficina de Arquitectura Elemental, solo unos pocos tendrían una calidad «tal vez buena, pero en ningún caso excelente». Aravena habría sido premiado no por la calidad de su obra construida, sino por su estilo especial de ejercer la arquitectura, que lo ha convertido en un símbolo del compromiso con la arquitectura social. Esta decisión de premiar a Aravena constituiría un verdadero cambio de paradigma en los criterios del Pritzker: Desde la idea de premiar la obra de toda una vida de un arquitecto (que lo ha hecho hasta aquí un premio comparable al Nobel) a premiar la relevancia actual de las propuestas arquitectónicas un profesional promisorio.

Sin embargo, el valor que el jurado del Pritzker deba asignarle a la función social de la arquitectura es sin duda controvertido. La prensa generalista internacional ha tendido a celebrar el alejamiento de los criterios del premio desde aquel concepto estrecho y muy clásico sobre lo que cabe clasificar dentro de la «arquitectura como arte», para acercarse a un concepto más amplio, que pueda valorar una «arquitectura activista», capaz de reconocer a un pionero de la «arquitectura participativa y colaborativa» como Aravena y de premiar la orientación hacia las propuestas para solucionar los problemas sociales reales de las grandes metrópolis latinoamericanas.

Referencias

Enlaces externos

Alejandro Aravena


Dasylirion glaucophyllum ist eine Pflanzenart der Gattung Dasylirion in der Familie der Spargelgewächse (Asparagaceae). Englische Trivialname sind "Glaucous-Leaved Dasylirion", "Hidalgo Sotol" und "Desert Spoon".

Beschreibung

Dasylirion glaucophyllum  bildet einen robusten Stamm von 30 bis 50 cm Höhe. Die variablen, unregelmäßig angeordneten, wachsartigen, bläulichen Laubblätter sind 50 bis 100 cm lang und 5 bis 10 mm breit. Die gelben Randdornen sind unregelmäßig nach oben gerichtet.

Der dichte, rispige und holzige Blütenstand wird 1 bis 2 m hoch. Die zahlreichen Blüten sind grün bis weißfarben.

Die elliptischen Kapselfrüchte enthalten einen Samen und sind 7 bis 9 mm lang und 4 bis 5 mm breit. Die dreikantigen braunen Samen sind 3 bis 4 mm lang und 2 mm breit.

Die Blühperiode reicht von Juni bis Juli.

Verbreitung und Systematik

Dasylirion glaucophyllum ist in Mexiko in Hidalgo in Höhenlagen von 1900 bis 3000 m verbreitet. Die Art wächst an steinigen Hängen, vergesellschaftet mit Yucca filifera, Agave-Arten und Calibanus-Arten.

Die Erstbeschreibung erfolgte 1858 durch William Jackson Hooker. Synonym ist Dasylirion glaucum Carrière.

Das seltene Dasylirion glaucophyllum ist ein Mitglied der Sektion Glaucophyllum. Es ist in Ost-Zentral Mexiko geografisch isoliert. Charakteristisch ist der robuste kurze Stamm mit den typischen wachsartigen, bläulichen Blättern. Die Art ist nahe verwandt mit Dasylirion wheeleri jedoch sind die Blätter insgesamt schmaler. Dasylirion glaucophyllum wird in Europa in mediterranen Regionen kultiviert.

Nachweise

Literatur
 Fritz Hochstätter: The Genus Dasylirion. (Nolinaceae) part 3. In: Piante Grasse. Band 31, Nr. 4, 2011, S. 162–164.

Einzelnachweise

Weblinks

Dasylirion (Gattung)
glaucophyllum

Dasylirion glaucophyllum


Hod po vatri je čin bosonogog hodanja po podlozi sačinjenoj od vrućeg žara ili kamenja.

Diljem svijeta mnogi ljudi i kulture su prakticirali hodanje po vatri. Najraniji poznati podatak o izvođenju tog čina potječe iz željeznog doba Indije - oko 1200 godina pr. Kr. Često se koristi kao obred prolaza, kao test snage i hrabrosti pojedinca ili u religiji kao test vjere.

Suvremena fizika objasnila je fenomen, zaključivši da je vrijeme kada je stopalo u dodiru s podlogom nije dovoljno za izazivanje opeklina, u kombinaciji s činjenicom da žar nije dobar vodič topline.

Izvori

Fizika

Hod po vatri


Jimmy Birklin (* 12. Januar 1970) ist ein ehemaliger schwedischer Orientierungsläufer. 2001 wurde er Weltmeister im Sprint.

Birklin wurde 1990 Vizeweltmeister der Junioren. 1995 und 1999 gewann er mit der schwedischen Herrenstaffel jeweils die Bronzemedaille. Birklin gewann 2000 den Mehr-Etappen-Orientierungslauf O-Ringen. 2001 wurde er in Tampere erster Weltmeister im neueingeführten Sprintwettbewerb.

Seit 1999 läuft er für den Verein Malungs OK Skogsmårdarna. Er gewann 1994, 1999 und 2004 die schwedische Meisterschaft auf der Langdistanz. Mit der Staffel von Tolered-Utby OL gewann er 1994 den Titel.

Platzierungen

Weblinks
 Jimmy Birklin World of O Runners
 Jimmy Birklin Park World Tour

Orientierungsläufer (Schweden)
Weltmeister (Orientierungslauf)
Schwedischer Meister (Orientierungslauf)
Geboren 1970
Schwede
Mann

Jimmy Birklin


Zahájí ist ein Ortsname in Tschechien:
 Zahájí, Okres České Budějovice
 Zahájí (Chorušice), Ortsteil von Chorušice, Okres Mělník
 Zahájí (Hněvkovice), Ortsteil von Hněvkovice, Okres Havlíčkův Brod
 Zahájí (Litomyšl), Ortsteil von Litomyšl, Okres Svitavy
 Zahájí (Lesná) (Waldheim), Okres Tachov

Zahájí (Begriffsklärung)


Krossanesborgir eru klettaborgir með klöppum, mýrum og tjörnum norðan við Krossanes á Akureyri. Svæðið var friðað sem fólkvangur árið 2005. Í borgunum eru tvær stjórar tjarnir: Djáknatjörn og Hundatjörn. Margar fuglategundir verpa í Krossanesborgum.

Tilvísanir

Friðlýst svæði á Íslandi
Akureyri

Krossanesborgir


Kenneth Joseph Arrow (d. 23 Ağustos 1921 New York, ABD; ö. 22 Şubat 2017), Amerikalı iktisatçı.

Romanya Yahudisi bir ailede doğdu. Babası Büyük Buhran döneminde işsiz kalınca Sosyalizm düşüncesi benimsedi. Bu yüzden görüşlerinin özünde sol eğilimle bir felsefe yapısı görülmektedir.

Neoklasik ekonominin temelini oluşturan pek çok kuramda Arrow'un izlerini bulmak mümkündür. 1972 yılında ekonomi dalında Nobel Ödülü almaya hak kazanmıştır. Bugün Gérard Debreu ile yarattığı genel denge teorisinin üzerine oturduğu şablon Arrow-Debreu dengesi olarak adlandırılmaktadır.
Arrow'un imkânsızlık teoremi, Arrow-Pratt katsayısı gibi önemli kavramlar yine onun ve arkadaşlarının ellerinde meydana getirilmiştir. Paul Romer'in üniversite hocalığını yaptı. Arrow, ekonomist Anita Summers'ın erkek kardeşi, ekonomist ve eski Hazine Bakanı ve Harvard Başkanı Larry Summers'ın amcası ve son ekonomistlerden ve Paul Samuelson'ın kayınbiraderiydi

Seçilmiş araştırma eserleri listesi

 1949, Bayes and Minimax Solutions of Sequential Decision Problems,  with D. Blackwell and M.A. Girshick, Econometrica
 1951, Optimal Inventory Policy , with T. Harris and J. Marschak, Econometrica
 1951, Mathematical Models in the Social Sciences , in Lerner and Lasswell, editors, Policy Sciences
 1951, Social Choice and Individual Values
 1951, Alternative approaches to the theory of choice in risk-taking situations , Econometrica, 19: 404-437
 1952, The Determination of Many-Commodity Preference Scales by Two- Commodity Comparisons , Metroeconomica
 1953, The Role of Securities in the Optimal Allocation of Risk-Bearing , 1953, Econometrie - (in 1963, RES).
 1953, Hurwicz's optimality criterion for decision making under ignorance," Technical Report 6, Stanford University
 1954, Import Substitution in Leontief Models , Econometrica
 1954, Existence of an Equilibrium for a Competitive Economy , with Gerard Debreu,  Econometrica.
 1959, Functions of a theory of behaviour under uncertainty," Metroeconomica, 11: 12-20
 1959, Rational Choice Functions and Ordering , Economica
 1959, Toward a Theory of Price Adjustment, In Moses Abramovitz et al., eds. The Allocation of Economic Resources: Essays in Honor of Bernard Francis Haley. Stanford: Stanford University Press
 1962, The Economic Implications of Learning by Doing, Review of Economic Studies, 29

Dış bağlantılar
 Nobel e-muzesinde otobiyografisi
 Nobel Ödülü alma konuşması

Ayrıca bakınız
 Nobel Ekonomi Ödülü sahipleri listesi

1921 doğumlular
New York doğumlular
2017 yılında ölenler
Amerikalı ekonomistler
Romanya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Cambridge Üniversitesi öğretim üyeleri
Columbia Üniversitesinde öğrenim görenler
Stanford Üniversitesi öğretim üyeleri
Nobel Ekonomi Ödülü sahipleri

Kenneth Arrow


بدل رفو المزوري أو بدل محمد طاهر أديب كردي عراقي من مواليد 1 أغسطس 1960 في قرية الشيخ حسن، كردستان العراق.

حياته ومسيرته

أكمل المزوري دراسته الابتدائية والثانوية في مدينة الموصل في العراق. تخرج من قسم اللغة الروسية، كلية الآداب من جامعة بغداد عام 1985، بدأ بالنشر نهاية السبعينيات باللغة العربية بجريدة الحدباء في الموصل. من خلال دراسته في بغداد، واكب صحافة العاصمة ونشر نتاجاته الأدبية والصحفية باللغتين العربية والكردية في صحافة ودوريات العاصمة ومنها (الأقلام، الطليعة الأدبية، بيان، هاوكاري، روشه نبيري نوى، الثقافة، العراق، باشكوى عيراق..إلخ). عمل مراسلًا صحفيًا من مدينة الموصل لصحيفة بزاف وهاوكاري ومجلة ره نكين منتصف الثمانينيات. يعمل بمجال الشعر والترجمة والصحافة وادب الرحلات. يعيش المزوري في النمسا منذ عام 1991. عضو في نقابة صحفيي النمسا، عضو اتحاد ادباء النمسا. وعضو جمعية المترجميين العراقيين، المركز العام - بغداد. عضو في الاتحاد العالمي للسينمائيين العرب. شارك في الكثير من المهرجانات السينمائية ضمن الطاقم الصحفي للمهرجان ومنها مهرجانات أفلام الجبال ومهرجان الفيلم النمساوي. شارك خلال مسيرته الثقافية في كثير من المهرجانات الشعرية في العراق والنمسا وكازاخستان والمغرب. اقيمت له امسيات شعرية وثقافية في العراق وإقليم كردستان والعالم باللغات الكردية والعربية والألمانية. كتب الكثير من الأدباء والنقاد حول تجربته الشعرية ومنهم زهير كاظم عبود، إبراهيم اليوسف، د. خالد يونس خالد، فتح الله الحسيني، د. توفيق التونجي، د. هدية الايوبي، جلال زنكابادي، الناقد مسعود عكو، قيس قرداغي، الروائي والشاعر اسعد الجبوري، القاص والناقد حسب الله يحيى، الشاعرة سوزان سامي جميل، عبد الغني علي يحيى، د. مؤيد عبد الستار، حكيم نديم الداوودي، الناقد جوتيار تمر، نجيب بالايي، الشاعر المغربي إبراهيم القهوايجي، د. ضياء نافع، د. عبد الاله الصائغ، الكاتب المغربي عبد الحي مفتاح، الناقد حسن العابدي، الشاعر عبد الجواد الخنيفي، الدكتور جليل كمال الدين، الروائي محمد سليم سواري، الناقد اللبناني شوقي بزيع، الكاتب المصري عبد العزيز الشرقاوي، د. عائدة بدر والكاتبة الفلسطينية دينا سليم. نشر المزوري نتاجًا كثيًفا في الصحافة العراقية والعربية (الثقافة الأجنبية والأديب والتآخي والصوت الآخر والاتحاد والاداب العالمية والجوبة السعودية وصدى المهجر الأمريكية وسردم العربي ورامان والسفير اللبنانية والصباح الجديد وطريق الشعب والمؤتمر والمنارة) ونشرت قصائده في أنطولوجيات عربية وألمانية.

يجيد المزوري اللغات الكردية، العربية، الإنجليزية، الألمانية والروسية وترجمت قصائده إلى العربية، الإنجليزية، الألمانية، الفرنسية، الايطالية، الروسية والتركية.

مؤلفاته
 ومضات جبلية من الشعر الكردي المعاصر عن وزارة الثقافة والإعلام في العراق عام 1989
 أغنية الباز ـ قصائد كردية مترجمة ـ دهوك 2001
 رسول حمزاتوف وطالما تدور الأرض بمشاركة الأستاذ خيري هزار مزوري ـ دهوك 2001
 أنطولوجيا شعراء النمسا باللغة العربية، ترجمة عن الألمانية ـ دار الزمان السورية ـ دمشق 2008
 أنطولوجيا شعراء النمسا باللغة الكردية ـ مؤسسة سبيريز للطبع والنشرـ دهوك ـ كردستان العراق 2008
 وطن اسمه آفيفان ـ قصائد كردية مترجمة ـ سندباد للنشر - القاهرة 2009
 آفيفان ـ قصائد للشاعر الكردي عبد الرحمن مزوري ـ ترجمة ـ دار سردم للنشر في السليمانية - كردستان العراق 2009
 قصائد حب نمساوية باللغة العربية، ترجمة عن الألمانية ـ دار الزمان السورية ـ دمشق 2010
 دم الصنوبر.قصائد للشاعر بدرخان السندي.ترجمة.عن منشورات اتحاد الأدباء الكرد ـــ فرع دهوك\كردستان العراق.2010
 قصائد حب كردية.ترجمة عن الكردية، على هامش المهرجان التكريمي في دهوك.مطبعة خاني دهوك - كردستان العراق2010 .
 الوطن الأبيض (قصائد من النمسا) ترجمة عن الألمانية، باللغة الكردية - دهوك ـ كردستان العراق 2011.
 مواويل الشتاء..اصوات شعرية من كردستان ـ ترجمة عن الكردية، باللغة العربية \دهوك ـ إصدارات جمعية الشعراء الشباب في دهوك 2011.
 الشهد والثلج، ترجمة عن الكردية، باللغة العربية - عن دار الثقافة والنشر الكردية بغداد، العراق 2013.
 النسر وشعراء من وطن الثلج والنار، باللغة العربية عن دار الشؤون الثقافية في بغدادالعراق 2013.
 وطن جديد (قصائد من النمسا) ترجمة عن الألمانية باللغة العربية دهوك كردستان العراق 2014.
 بدل رفو صقر من كردستان باللغة الألمانية بقلم الروائية أنغيبورك ماريا اورتنر صدرت في مطبعة فايس هاوبت في النمسا سنة 2013
 رقصة الشعر (قصائد من النمسا) ترجمة عن الألمانية بالعربية ـ دار الزمان السورية ـ دمشق 2017 .
 أطفال الهند علموني (قصائد وشهادات من الادب الكردي في المهجر) بالعربية ـ دار الزمان السورية ـ دمشق 2018.
 بدل رفو.. سندباد القصيدة الكردية في المهجر للناقد عصمت شاهين الدوسكي، دار الزمان السورية - دمشق 2018.
 العالم بعيون كردية باللغة العربية، من أدب الرحلات، عن مؤسسة خاني للثقافة والاعلام - مطبعة خاني دهوك 2018.

التكريمات والشهادات
حاز المزوري على شهادات تقديرية في كثير من الدول عن دوره في نشر الأدب الكردي والنمساوي في العالم ومنها:

 تكريم من جمعية هيفي في جامعة كازاخستان الحكومية عام 2009 .
 اقيم له مهرجان تكريمي في مدينة دهوك - كردستان العراق يوم 7 تشرين الأول 2010 والذي يعد أول مهرجان في تاريخ العراق يكرم فيه الشعب أحد ادبائه.
 تم تكريمه من قبل الفرع الأول للحزب الديمقراطي الكردستاني في مدينة دهوك - كردستان العراق عام 2010 .
 اقيم له احتفال تكريمي وتم تدوين حياته في بيوغرافيا للروائية النمساوية ماريا انغيبورك اورتنرفي كتاب (صقر من كردستان) في المكتبة الوطنية النمساوية عام 2013 .
 تم منحه المواطنة الشرفية في مدينة شفشاون المغربية من قبل عمدة المدينة محمد السفياني في احتفال تكريمي عام 2018.
 تم تكريمه من دار الثقافة التابعة لوزارة الثقافة المغربية في شفشاون عام 2018 .
 تم تكريمه بشهادات تقديرية من المهرجان الوطني للشعر المغربي ومنتدى الحوار للثقافات والفنون في شفشاون عام 2018.
 تم تكريمه من قبل مؤسسة خاني للثقافة والاعلام في كردستان العراق عام 2018 .
 تم تكريمه من قبل البيت العربي النمساوي للثقافة والفنون في فيينا لجهوده في الحركة الثقافية النمساوية عام 2019 .
 تم تكريمه بدرع النادي العائلي في مدينة القوش في العراق عام 2019.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من محافظة نينوى
خريجو جامعة بغداد
شعراء أكراد
شعراء عراقيون في القرن 20
شعراء عراقيون في القرن 21
شعراء موصليون
صحفيون عراقيون
مواليد 1960
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21

بدل رفو المزوري


NK Rudina iz Rudine, kod Starog Grada, otok Hvar, bivši hrvatski nogometni klub.

Povijest
Osnovan je 1939. godine.

Izvori

Nogomet na Hvaru
Nogometni klubovi u Splitsko-dalmatinskoj županiji

NK Rudina


اف لاسيرتاي أو العظاءة اف EV Lacertae نجم يبعد 16,5 سنة ضوئية عن المجموعة الشمسية، يقع في كوكبة العظاءة.

اف لاسيرتاي هو قزم أحمر، كتلته هي 16% من الكتلة الشمسية. نجم شاب نسبياً عمره بضعة مئات ملايين السنين فقط، ولكنه سريع الدوران بحيث يولد حقلاً مغناطيسياً كبيراً يبلغ 100 ضعف حقل الشمس مما يؤدي إلى اندلاعات لهب هائلة. بسبب نشاطه الكبير هو محل اهتمام علماء الفلك، مثال لذالك الدراسة التي قامت على مدا 9 أيام بين 1986 و1987 حيث شوهد 50 انفجارا هائلا في تلك المدة.
في 25 ابريل 2008 رصد علماء ناسا انفجارات هائلة في هذا النجم، تفوق الطاقة الناجمة عن الانفجار ملايين المرات طاقة انفجار قنبلة نووية.

وصلات خارجية
 EV Lacertae

مراجع

أجرام جليزا وجليزا-يارايس
أجرام مسماة بتسميات النجوم المتغيرة
أجرام هيباركوس
كوكبة العظاءة
مجموعة الدب الأكبر المتحركة
نجوم النسق الأساسي نوع-M
نجوم مضيئة

EV العظاءة


Svalbard Bryggeri er et norsk mikrobryggeri i Longyearbyen på øen Spitsbergen i øgruppen Svalbard. Svalbard Bryggeri på 78 ° Nord er det nordligste kommercielle bryggeri i verden.

Etableringen af et bryggeri på Svalbard krævede en ændring af norsk lov, der ikke tillod kommerciel produktion af alkoholholdige drikkevarer der. Dette betød, at produktionen først blev startet i 2015, efter at loven blev ændret af Stortinget.

Øllet er kendetegnet ved, at 16% af vandet til brygningen er optøet is fra den 2000 år gamle isbræ Bogerbreen. Bryggeriet producerer fem forskellige øl. Dåseøllet fra Svalbard-bryggeriet fordeles over hele det norske fastland og en stigende andel eksporteres. Bryggeriet tilbyder smagning til besøgende til Longyearbyen.

Produkter
 Spitsbergen IPA
 Spitsbergen Pale ale
 Spitsbergen Pilsner
 Spitsbergen Stout
 Spitsbergen Weissbier

Referencer

Eksterne henvisninger
 Bryggeriets hjemmeside

Longyearbyen
Bryggeri
Mikrobryggerier fra Norge

Svalbard Bryggeri


Irving Grant Thalberg Jr. (August 25, 1930August 21, 1987) was an author and the son of 1930s Hollywood producer Irving Thalberg and Academy Award-winning actress Norma Shearer.

Thalberg was six years old when his father died from pneumonia at the age of 37. He was educated at Institut Le Rosey in Switzerland and attended Stanford University. He was a professor of philosophy at the University of Illinois at Chicago until he died of cancer on August 21, 1987, four days before his 57th birthday. He left a wife and three daughters. Prior to the University of Illinois, he was briefly a professor at the University of Washington.

Publications
Thalberg published two books of philosophical studies through the Muirhead Library of Philosophy:  Enigmas of Agency (Allen & Unwin, London, 1972), and Perception, Emotion & Action (Blackwells, Oxford, 1977).

Unlike most epistemologists, Thalberg published articles that defended the Platonic tripartite analysis of knowledge (justified true belief, a.k.a. "JTB") against the more popular view that Gettier counterexamples refuted the JTB account.  Specifically, Thalberg argued that justification is not transmissible through valid deduction.

See also
American philosophy
List of American philosophers

References

External links
http://www.jstor.org/stable/4318855

https://doi.org/10.2307/2024370

1930 births
1987 deaths
Alumni of Institut Le Rosey
American people of German-Jewish descent
Jewish philosophers
Writers from Los Angeles
University of Illinois Chicago faculty
Deaths from cancer in Illinois
20th-century American philosophers

Irving Thalberg Jr.