Î, î harfi Furlanca, Rumence, Kürtçe ve bir dizi başka dilde alfabede bulunan müstakil bir harf ve  Türkçe, Fransızca, İtalyanca, Galce ve bir dizi  başka dilde "i" harfinin bir varyantı olarak bulunmaktadır. Türkçede "i" harfinin düzeltme işaretli hâlidir.

Değişik dillerde kullanımı

Fransızca
Fransızcanın eski imlasında bulunan "is" difon'unun([aɪ], [ɪf], [fə], [əʊ] gibi iki fonemin bileşimi olan ses) harflerinden s harfinin telaffuzdan düşmesinden dolayı "is" harflerinin yerine günümüzde "î" harfi alır ve . Örneğin isle kelimesi bu dönüşüme uğrayıp île(Türkçe:ada) olmuştur.

Kürtçe
Kürtçe alfabesinde yalın i harfi /ɪ/ sesini temsil ederken î harfi /iː/ sesini temsil etmektedir.

Rumence
Rumen alfabesinin 14. harfidir ve  sesini temsil eder. Î harfi,  harfi ile aynı sesi verir, ancak Romanya'daki yazı reformundan beri kelimelerin sadece başında ve sonunda yazılırken, kelimenin ortasında istisnalar dışında  harfi kullanılır.

Türkçe
Dilimizde genellikle Arapça ve Farsça orijinli kelimelerin imlasında kullanılır. "İ" harfinin üstüne gelerek uzun okunmasını sağlar. Kökeni Türkçe olan kelimelerde bugün uzun ünlü yoktur. Günümüz imlâsında, nispet ekinin belirtme hali ve iyelik ekiyle karışmasını önlemek için kullanılır. Mesela:

Türk askeri ve Askerî okul

İslam dini ve Dinî bilgiler

Fizik ilmi ve İlmî tartışmalar

Nispet eki alan kelimelere başka ekler gelse de nispet î'si olduğu gibi kalır. Mesela:

Millîleştirmek, Millîlik, Resmîleştirmek, Resmîlik vb.

Nispet ekinin yerine modern Türkçe'de zaman zaman -sel/-sal ekleri de getirilebilir:

 dinsel / dinî
 manasal / manevî
maddesel / maddî
kimyasal / kimyevî
ruhsal / ruhî
cinsel / cinsî
tarihsel / tarihî

Bazı kelimelere Î harfi gelmez. Örneğin, millet isimlerinde "î" harfi kullanılmaz. "Ermeni" olarak yazılması gereken kelime, "Ermenî" olarak yazılmamalıdır.

Özel isimlerde de Î harfi kullanılmaz: Niyazi, Recai, Zekai, Sezai.

Bunun dışında 5 tane kelimede anlam karışıklığını önlemek için kullanılmaktadır:

 emîr
 kabîl
 metîn
 rahîm
 zahîr

Matematikte kullanımı
Bir sürü yerde birim vektörü î ile gösterilir.

Klavye kullanımı
Türkçe Q klavyede î yapabilmek ",  ve  (veya )" tuşlarına birlikte basılır.

Kaynakça

 TDK resmî sitesi

I
Furlan
Düzeltme imli harfler

Î


Prof. dr. Ruzena Dostálová, Csc. (n. 22 aprilie 1924, Bratislava – d. 18 august 2014, Praga) a fost o filologă, istoric, istoric literar, traducătoare și bizantinologă cehă.

Biografie
A urmat cursuri de filologie clasică (1945–1950) și de greacă modernă (1949-1952) la Facultatea de Filosofie a Universității Caroline din Praga. În 1952, la aceeași universitate, a susținut teza de disertație cu titlul Řecký román o Ninovi na papyrových zlomcích și a primit titlul de doctor. În 1959 a primit titlul de candidat în științe. După terminarea studiilor, a lucrat la Academia de Științe a Cehoslovaciei. În anul 1993 a susținut teza de docență în domeniul filologiei bizantine și neogrecești la Universitatea Carolină din Praga și în 1996 a fost numită profesor de filologie clasică. Ea a publicat un număr mare de cărți, studii și traduceri. De asemenea, a ținut prelegeri la Universitatea Carolină din Praga și la Universitatea Masaryk din Brno.

Publicații
 Byzantská vzdělanost. Praha : Vyšehrad, 1990. 415 s. ISBN 80-7021-034-6. ed. 2. Praha : Vyšehrad, 2003. 413 s. ISBN 80-7021-409-0.
 Il romanzo greco e i papiri. Praha : Univerzita Karlova, 1991. 103 s. ISBN 80-7066-348-0.
 Antická mystéria. Praha : Vyšehrad, 1997. 365 s. ISBN 80-7021-217-9. (coautor Radislav Hošek)
 Základní kurz novořeckého jazyka = Eisagōgī stī neoellīnikī glōssa. Brno : Masarykova univerzita, 2000. 490 s. ISBN 80-210-2395-3. 3. vyd. Praha : Set out, 2008. 498 s. ISBN 978-80-86277-65-3.
 Řecko. Praha : Libri, 2002. 146 s. ISBN 80-7277-110-8.
 Geografie a mýty v Dionysiakách Nonna z Panopole. Červený Kostelec : Pavel Mervart, 2009. 202 s. ISBN 978-80-86818-96-2.

Premii
 2004 – Medalia de Aur a Societății traducătorilor literari greci (Atena)
 2004 – Medalia Facultății de Teologie Evanghelică a Universității Caroline din Praga cu ocazia aniversării a 85 de ani de la înființarea instituției
 2010 – ordinul "Commandeur de l'Ordre du Phénix" al Republicii Elene pentru întreaga carieră, înmânat de ambasadorul Greciei în Republica Cehă Constantinos Kokossis
 2011 – Medalia Učená společnost České republiky

Note

Bibliografie
 L. Havlíková. Za Růženou Dostálovou, Slovanský jih 14/6 (2014) 12-14, ISSN 1213-361.

Legături externe

 Růžena Dostálová na stránkách ETF UK Praha
 Životopis na stránkách MU Brno
 Poezie je moudřejší než dějiny Růžena Dostálová; A2, č. 17, 2006
 http://moravia-magna-mmfh.webnode.cz/pet-zen-ceske-byzantologie-a-balkanistiky/

Nașteri în 1924
Nașteri pe 22 aprilie
Decese pe 18 august
Decese în 2014
Medieviști cehi
Filologi cehi
Istorici cehi
Traducători cehi
Oameni din Bratislava

Růžena Dostálová


La route régionale 181 () est une route régionale allant de Kemiö à Kemiönsaari jusqu'à Tarvasjoki à Lieto en Finlande.

Présentation
La seututie 181 est une route régionale de Finlande-Propre.

Parcours
Kemiö, Kemiönsaari
Sauvo (26,6 km)
Paimio (40,7 km)
Tarvasjoki, Lieto (52,2 km)

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

181

Transport à Lieto
Transport à Kemiönsaari

Seututie 181


Håbets træer er en dansk naturfilm fra 1989 med instruktion og manuskript af Søren Kloch.

Handling
Mauretanien har siden 1972 mistet over 14 mio. hektar græsningsareal og landbrugsjord. Skaden er sket. Men ved hjælp fra international side og med en aktiv befolkning kæmper man nu for at standse sandflugten. Et vigtigt skridt tages hen mod en bæredygtig udvikling for et folk, der lever på kanten af Sahara.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1989

Erosion
Naturfilm fra Danmark

Håbets træer


Rețeaua de troleibuz din Satu Mare a asigurat transportul electric din oraș. Rețeaua a fost inaugurată în 15 noiembrie 1994 și a fost închisă în 9 martie 2005.

Istoric

Troleibuzele au început să circule, începând cu 15 noiembrie 1994, pe un traseu care asigura legătura între Gara Mare și Gara Ferăstrău. Rețeaua este extinsă în 1997 către cartierul Micro 16 (sau Horea) din oraș.

La momentul sistării transportului cu troleibuze, traseele erau următoarele:

T1: Cartier Micro 16 (Horea) - Gara Mare;

T3: Cartier Micro 16 (Horea) - Gara Ferăstrău - Gara Mare - Cartier Micro 16 (Horea).

Ca urmare a hotărârii Consiliului Local, circulația troleibuzelor a fost oprită, începând cu 9 martie 2005. Rețeaua a rămas în conservare până în anul 2014, când a fost demontată.

Flotă

Inițial, parcul auto era alcătuit din 7 troleibuze, acestea fiind:

4 ROCAR 217E, numerotate 01, 02, 03, 04, aduse în 1994;

3 ROCAR 212E, numerotate 05, 06, 07, aduse în 1996-1997.

Ulterior sistării circulației cu troleibuze, patru dintre ele au fost păstrate, existând, la acea vreme, planuri pentru o redeschidere a rețelei pe viitor. Planurile în cauză nefiind concretizate, vehiculele rămase au fost casate în 2008.

Troleibuzele din România
Satu Mare

Troleibuzele din Satu Mare


John D'Emilio ( 1948, en Nueva York) es un catedrático de Historia y Estudios de género y femeninos estadounidense en la Universidad de Illinois en Chicago. Ha enseñado en la universidad de Carolina del Norte en Greensboro. Consiguió su doctorado de la Universidad de Columbia en 1982, donde su profesor fue William Leuchtenburg. Consiguió una beca Guggenheim en 1998 y otra del National Endowment for the Humanities en 1997; fue director del Policy Institute del National Gay and Lesbian Task Force de 1995 a 1997.

Premios y reconocimientos
D'Emilio ganó el premio Stonewall Book Award en 1984 por su libro más citado, Sexual politics, sexual communities, que es considerado la historia definitiva del movimiento homófilo en Estados Unidos de 1940 a 1970. Su biografía del líder del movimiento civil Bayard Rustin, Lost prophet: Bayard Rustin and the quest for peace and justice in America, consiguió el Stonewall Book Award para ensayo en 2004.

En 2005 recibió el Brudner Prize en la Universidad de Yale.

El libro Intimate matters: A history of sexuality in America, escrito junto con Estelle Freedman, fue citado por el juez Anthony Kennedy en la resolución de Lawrence v. Texas, la sentencia del Tribunal Supremo de los Estados Unidos de 2003 que anuló todas las leyes contra la sodomía que todavía estaban vigentes en Estados Unidos.

Obra
 Autor
 Lost Prophet: Bayard Rustin and the Quest for Peace and Justice in America (The Free Press, 2003)
 The World Turned: Essays on Gay History, Politics, and Culture (Duke University Press, 2002)
 Making Trouble: Essays on Gay History, Politics, and the University (New York: Routledge, 1992)
 Sexual Politics, Sexual Communities: The Making of a Homosexual Minority in the United States, 1940-1970 (Chicago: University of Chicago Press, 1983; 2ª edición, con nuevo prefacio y postfacio, 1998)
 Coautor
 With Estelle Freedman, Intimate Matters: A History of Sexuality in America (New York: Harper and Row, 1988; 2ª edición aumentada, University of Chicago Press, 1997)
 Editor
 The Civil Rights Struggle: Leaders in Profile (New York: Facts-on-File, Inc., 1979), con una introducción
 The Universities and the Gay Experience: A Conference Sponsored by the Women and Men of the Gay Academic Union (New York, 1974), con una introducción
 Coeditor
 With William Turner and Urvashi Vaid, Creating Change: Sexuality, Public Policy and Civil Rights (New York: St. Martin's Press, 2000)

Referencias

Véase también
 Género
 Estudios de género
 Teoría queer

Enlaces externos
 Currículum vitae de D'Emilio
 Barnes & Noble:

Historiadores de Estados Unidos
Activistas por los derechos LGBT de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de Columbia
Profesores de la Universidad de Illinois en Chicago
Historiadores de temas LGBT

John D'Emilio


تكوين العضلات هو تكون الأنسجة العضلية، وخاصة في أثناء مرحلة التخلق المضغي (الجنيني).

تتشكل الألياف العضلية بشكل عام من خلال اندماج الخلايا العضلية مع ألياف متعددة النواة تُسمى النبيبات العضلية. يمكن للأرومات العضلية أن تتكاثر أو أن تتمايز إلى نبيبات عضلية خلال التطور المبكر للجنين. ما يتحكم في هذا الاختيار في الجسم الحي غير واضح بشكل عام. إذا وُضعت تلك الأرومات العضلية في مزرعة خلايا، فسوف تتكاثر معظمها في حال وجود عامل نمو الأرومة الليفية (إف جي إف) أو عامل نمو آخر بشكل كافٍ في الوسط المحيط بالخلايا. عندما ينفد عامل النمو، يتوقف الانقسام العضلي ويخضع لتمايز نهائي في الأنابيب العضلية. يحدث التمايز العضلي على مراحل. تتضمن المرحلة الأولى الخروج من دورة الخلية وبدء التعبير عن جينات معينة.

تتضمن المرحلة الثانية من التمايز ارتصاف الأرومات العضلية بعضها مع بعض. أظهرت الدراسات أنه حتى الأرومات العضلية للجرذان والفئران يمكنها التعرف والارتصاف بعضها مع بعض، ما يشير إلى الحفظ التطوري للآليات المعنية.

تتضمن المرحلة الثالثة اندماج الخلية الفعلي نفسه. يُعد وجود أيونات الكالسيوم في هذه المرحلة أمرًا بالغ الأهمية. عند الفئران، تساعد مجموعة من بروتينات معدنية تُسمى ميلترينز ومجموعة متنوعة من البروتينات الأخرى التي ما تزال قيد الدراسة على الاندماج. ينطوي الاندماج على توظيف الأكتين في غشاء البلازما، يليه التقريب الدقيق وإنشاء مسام تتسع بسرعة بعد ذلك.

تخضع الجينات الجديدة ومنتجات البروتين المعبر عنها أثناء العملية لفحص نشط في العديد من المختبرات. وتشتمل على:

 العوامل المعززة للخلية العضلية (MEFs)، التي تعزز تكوين العضل.
 يلعب عامل استجابة المصل (SRF) دورًا هامًا في أثناء تكون العضلة، وهو مطلوب من أجل التعبير عن جينات الألفا أكتين المخطط. وهو يُنظم التعبير عن هيكل الألفا أكتين بواسطة مستقبلات الإندروجين؛ ومن ثم يمكن للستيرويدات تنظيم تكون العضل.
 العوامل المنظمة لتكوين العضل (MRFs): MyoD، وMyf5، وMyf6، والميوجينين Myogenin.

نظرة عامة
هناك عدد من المراحل (المدرجة أدناه) لتطور العضلات أو تكونها. تمتلك كل مرحلة العديد من العوامل الجينية المرتبطة بها، ويؤدي نقصها إلى عيوب عضلية.

المراحل

التطبق
العوامل الجينية المرتبطة: PAX3 وc-Met

قد تتسبب الطفرات في PAX3 بفشل تعبير c-Met. قد تؤدي مثل هذه الطفرات إلى نقص الهجرة الجانبية.

يتوسط PAX3 نسخ c-Met وهو مسؤول عن تنشيط تعبير MyoD؛ يُعد تعزيز القدرة التجددية للخلايا الساتلة إحدى وظائف MyoD (الموصوفة أدناه).

يجري التعبير عن PAX3 بشكل عام بأعلى مستوياته في أثناء التطور الجنيني ثم يصبح بدرجة أقل خلال المراحل الجنينية؛ يُعبَّر عنه أيضًا في الخلايا تحت المحور وخلايا البضعة الجلدية العضلية المهاجرة، ولكن لا يُعبَّر عنه إطلاقًا في أثناء تطور عضلات الوجه. قد تسبب الطفرات في Pax3 مجموعة متنوعة من المضاعفات بما في ذلك متلازمة واردينبيرغ 1 و3 وأيضًا متلازمة اليد-الصمم-القحفية الوجهية. غالبًا ما ترتبط متلازمة واردينبيرغ باضطرابات خلقية تصيب السبيل المعوي والعمود الفقري، مثل ارتفاع الكتف، من بين أعراض أخرى. لكل مرحلة عوامل جينية مرتبطة بها وستحدث بغيابها عيوب في العضلات.

الهجرة
العوامل الجينية المرتبطة: c-Met/HGF وLBX1

تتسبب الطفرات في هذه العوامل الجينية بنقص الهجرة.

العامل LBX1 هو المسؤول عن تطوير العضلات وتنظيمها في الجزء الأمامي من الظهر وأيضًا حركة عضلات الظهر في الطرف بعد مرحلة التطبق. بغياب LBX1، ستفشل عضلات الأطراف في التكون بشكل صحيح؛ أظهرت الدراسات تأثر عضلات الطرف الخلفي بشدة بهذا الغياب بينما تتشكل العضلات العاطفة فقط في عضلات الطرف الأمامي نتيجة هجرة العضلات البطنية.

c-Met هو مستقبل كيناز التيروزين مطلوب من أجل بقاء الأرومات العضلية المهاجرة وتكاثرها. يعوق نقص c-Met تكون العضل الثانوي، ويمنع تكون الجهاز العضلي للأطراف–كما هو الحال مع LBX1–. من الواضح أن c-Met يلعب دورًا مهمًا في التطبق بالإضافة إلى الهجرة. الـPAX3 ضروري من أجل نسخ c-Met.

التكاثر
العوامل الجينية المرتبطة: PAX3، وc-Met، وMox2، وMSX1، وSix، وMyf5، وMyoD

يلعب Mox2 (يُشار إليه أيضًا باسم MEOX-2) دورًا هامًا في تحريض الأديم المتوسط والتمايز الناحي. يمنع اختلال وظيفة Mox2 تكاثر السلائف العضلية ويتسبب بتشكل غير طبيعي لعضلات الأطراف. على وجه التحديد، أظهرت الدراسات نقصًا شديدًا في حجم عضلات الطرف الخلفي في حين لم تتشكل عضلات الطرف الأمامي.

إن Myf5 مطلوب من أجل تكاثر الأرومة العضلية الملائم. أوضحت الدراسات إمكانية تأخر تطور عضلات الفئران في المناطق الوربية وجانب الشوك عند تعطيل Myf-5. يُعد Myf5 أبكر جين عامل تنظيمي معبر عنه في تكون العضلات. إذا عُطل Myf-5 وMyoD، سيحدث غياب كامل للعضلة الهيكلية. تكشف هذه العواقب أيضًا تعقيد تكون العضل وأهمية كل عامل جيني في تطور العضلات السليم.

المراجع

جهاز عضلي
علم الأحياء النمائي الحيواني

تكوين العضلات


Das Langmann & Partner Powerteam ist eine Gemeinschaft bestehend aus rund 30 Sportlern aus den Bereichen Radsport und Laufen in der Steiermark.

Die Gründung erfolgte 2010 durch Alfred Langmann – dem Eigentümer der "Langmann & Partner Finanzdienstleistungs GmbH", welcher auch Namensgeber ist. Er fungiert seitdem auch als Teamsponsor. Teamkoordinator ist der Extremsportler Eduard Fuchs.

Obwohl sich einige Mitglieder dem Breitensport verschrieben haben, finden sich Mitglieder regelmäßig auf Podestplätzen wieder. Große mediale Verbreitung erlangte das Team durch die Siege beim "Race Around Austria" 2010, 2011 und 2012 sowie durch alljährliche Scheckübergaben an karitative Kampagnen wie der Aktion "Licht ins Dunkel", wo am Ende einer Saison die jeweiligen Platzierungen nach einem Schlüssel gegengerechnet und ein Scheck über mehrere tausend Euro durch den Teamsponsor und einem Mitglied des Team übergeben wird.

Zu den erfolgreichsten Mitgliedern zählen:
 Thomas Stindl (Sieg bei der Ultraradmarathon-Weltmeisterschaft) sowie
 Eduard Fuchs (dreimaliger Sieger des Race Around Austria)
Zu den rund 20 fixen Mitgliedern starten regelmäßig namhafte Athleten für das Team, darunter auch Veronika Windisch, Vize-Europameisterin und mehrfache Staatsmeisterin im Shorttrack.

Vor der Gründung des Teams starteten einzelne Athleten für Langmann. Darunter auch der Profi-Triathlet Dietmar Melmer (Triathlon-Weltmeister in der Klasse 45).

Weblinks
 Homepage vom Langmann & Partner Powerteam
 Homepage des Teamsponsors

Einzelnachweise

Sport (Steiermark)

Langmann & Partner Powerteam


Germania Beiertheim war ein Sportverein aus der baden-württembergischen Stadt Karlsruhe. Er erhielt 1990 durch die Fusion zwischen dem Nachfolgeverein Beiertheimer Fußballverein 1898 und der Turnerschaft 1884 Karlsruhe-Beiertheim den Namen Sportverein Karlsruhe-Beiertheim 1884/98.

Geschichte

1898 wurde der FC Germania Beiertheim gegründet und trat 1903 dem Süddeutschen Fußball-Verband bei. 1907 erfolgte die Änderung des Vereinsnamens zu Beiertheimer Fußballverein 1898. Drei Jahre später stieg der BFV in die A-Klasse auf und war damit in der Saison 1910/11 erstmals erstklassig. Die Spielzeit 1911/12 beendete man auf dem letzten Platz der Südkreisstaffel. Nach einer Ligareform scheiterte der BFV in einer Entscheidungsrunde am 25. August 1912 durch eine 3:4-Niederlage gegen den VfB Stuttgart an der Qualifikation für die erstklassige Südkreisliga. In der Saison 1921/22 spielte der BFV in der Abteilung I der Kreisliga Baden. Danach war man nur noch in den unteren Klassen des Badischen Fußballverbandes vertreten.

Am 20. August 1920 fand die feierliche Einweihung der Sportanlage mit einem Freundschaftsspiel gegen den Sport-Club Stuttgart (1:3) statt. 1937 gab es den Zugang der Fußball-Abteilung des Postsportvereins, der sich dem Verein anschloss. Am 12. Dezember 1945 erfolgte die Verschmelzung der beiden Vereine Beiertheimer Fußballverein 1898 e.V. und der am 12. November 1884 gegründeten Turnerschaft 1884 Karlsruhe-Beiertheim e. V. zum Turn- und Sportclub Beiertheim (TuS). Im Jahre 1954, nachdem eine vernünftige Grundlage zur Selbständigkeit der beiden alten Vereine gefunden war, kam es zur Trennung. Jeder der beiden Vereine ging wieder seiner alten Tradition gemäß seinen eigenen Weg. Am 16. Juni 1980 erfolgte die Gründung des Sportverein Karlsruhe-Beiertheim (SVK) als "Dachverein". 1990 dann der offizielle Zusammenschluss zum Sportverein Karlsruhe-Beiertheim 1884/98 e.V.

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Website des SVK Beiertheim

Beiertheim, Germania
Gegründet 1898
Beiertheim-Bulach

Germania Beiertheim


La Copa de la Liga de Segunda División de 1983 fue la primera edición disputada de este torneo en España. Se jugó entre los últimos días del mes de mayo y el mes de junio de 1983, bajo la modalidad de eliminatoria directa a ida y vuelta. Participaron los veinte equipos que durante aquella temporada competían en Segunda División.
El ganador del torneo obtendría el derecho a participar en la Copa de la Liga de Primera División la temporada siguiente.

El Atlético Madrileño fue el primer vencedor del torneo tras superar al Deportivo de la Coruña en la final.

Primera ronda

A diferencia de su homóloga de Primera División, en la categoría de Segunda ningún equipo quedaría exento de jugar esta eliminatoria. Sin embargo la eliminatoria que debía enfrentar al Deportivo de la Coruña y al Palencia no llegaría a disputarse por imposibilidad de los palentinos de alinear el mínimo de ocho jugadores que habían venido jugando durante la temporada.

Los partidos de ida de esta primera ronda se jugaría los días 28 y 29 de mayo de 1983 mientras que la vuelta se jugaría los días 1 y 2 de junio.

Segunda ronda
Los diez equipos clasificados en la primera eliminatoria se enfrentarían en la siguiente ronda los días 5 y 8 de junio. De nuevo ningún equipo quedó exento.

Tercera ronda
En esta eliminatoria solo participaron el Hércules y el Castellón, el resto de equipos pasaron directamente a semifinales. El partido de ida se celebró el 11 de junio mientras que el de vuelta se jugó el día 15.

Fase final
Las dos últimas rondas se jugaron en tan solo diez días entre el 19 de junio y el 29 de junio.

Segunda
Temporada 1982-83 de fútbol en España

Copa de la Liga de Segunda División 1983


Le Lower Mississippi River Museum est un musée maritime, créé en 2012 et situé au bord du fleuve Mississippi à Vicksburg dans le Mississippi.

Le  a autorisé la création et l'ouverture du Lower Mississippi River Museum and Riverfront Interpretive Site. La consultation a été dirigée avec la Smithsonian Institution dans la planification et la conception du musée et du site et avec le Département de l'Intérieur des États-Unis et le National Park Service dans la planification, la conception et la mise en œuvre des programmes d'interprétation. Le musée est le premier du genre aux États-Unis car il est le premier et le seul musée à entretenir et à abriter un bateau fluvial entièrement restauré et en cale sèche.

Description
Le musée présente aux visiteurs la vie entourant le fleuve Mississippi à travers des expositions interactives.
 Théâtre d'orientation qui propose ce qui a changé sur le Mississippi au fil des ans.
 Exposition sur la grande inondation de 1927, la plus destructrice des États-Unis.
 Aquarium présentant les poissons originaires du fleuve.

M/V Mississippi IV

Le Motor Vessel Mississippi est le quatrième navire du Corps du génie de l'armée des États-Unis à porter ce nom. C'est un remorqueur à moteur diesel avec une superstructure tout en acier. Propulsé par deux moteurs 8 cylindres, chacun de 1.860 chevaux, pour plus de maniabilité, il utilisait des hélices à pas réglable qui lui permettaient de générer une poussée inverse de plus de 70 % vers l'avant. Les quatre niveaux de la superstructure sont le rouf principal, le deuxième rouf, le rouf Texas et le poste de pilotage. Il a servi de remorqueur et de navire d'inspection jusqu'à sa mise hors service en 1993. Le 26 septembre 2007, il a été déplacé vers son emplacement permanent sur le terrain du musée.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes

 Mississippi Valley Division
 Liste de musées aux États-Unis
 Maritime & Seafood Industry Museum (Biloxi)

Musée maritime au Mississippi
Musée fondé en 2012
Comté de Warren (Mississippi)

Lower Mississippi River Museum


National Hockey League 2018-19 var den 102. sæson (og den 101. sæson med spil) af ishockeyligaen National Hockey League, og ligaen havde deltagelse af samme 31 hold som i den foregående sæson. Turneringen blev indledt med et grundspil, hvor hvert hold spillede 82 kampe, hvorefter 16 hold gik videre til slutspillet om Stanley Cup.

Slutspillet om Stanley Cup blev vundet af St. Louis Blues, der dermed vandt Stanley Cup for første gang efter tidligere at have tabt tre Stanley Cup-finaler. St. Louis kvalificerede sig til slutspillet ved at ende på tredjepladsen i Central Division og sikrede sig Stanley Cup-trofæet ved at besejre Boston Bruins med 4-3 i kampe i finaleserien.

Hold

Holdene var inddelt i to konferencer med 16 hold i øst-konferencen og 15 hold i vest-konferencen. Hver konference var yderligere inddelt i to divisioner med syv eller otte hold i hver division.

Danske spillere

Grundspil

Format
Alle hold spillede 82 grundspilskampe (41 hjemme- og 41 udekampe). Alle holdene spillede to kampe (en hjemme- og en udekamp) mod hver af holdene i den modsatte konference, hvilket gav 32 kampe for holdene i vest-konferencen og 30 kampe for holdene i øst-konferencen. I øst-konferencen spillede holdene derudover:
 Fire kampe (to hjemme- og to udekampe) mod hvert af de øvrige syv hold i holdets egen division (28 kampe i alt).
 Tre kampe mod hvert af de otte hold i den anden division i samme konference (24 kampe i alt).
I vest-konferencen spillede holdene:
 Fire eller fem kampe mod hvert af de øvrige seks eller syv andre hold i holdets egen division (26 eller 29 kampe i alt).
 Tre eller fire kampe mod hvert af de syv eller otte hold i den anden division i samme konference (21 eller 24 kampe i alt).
Alle hold havde en kamppause på fem dage i løbet af januar måned.

De tre bedste hold i hver division gik videre til slutspillet om Stanley Cup. Derudover gik de to bedste hold i hver konference, der var placeret uden for top 3 i deres respektive division, videre til slutspillet på et wildcard.

Kampe i udlandet

Tre grundspilskampe blev under navnet NHL Global Series spillet uden for Nordamerika. Den 6. oktober 2018 spillede Edmonton Oilers og New Jersey Devils en kamp i Scandinavium i Göteborg. De to grundspilskampe mellem Florida Panthers og Winnipeg Jets blev afviklet i Hartwall Arena i Helsinki den 1. og 2. november 2018.

Udendørskampe

To af grundspilskampene blev spillet udendørs:
 NHL Winter Classic blev afviklet den 1. januar 2019 på Notre Dame Stadium i South Bend, Indiana, hvor Boston Bruins vandt over Chicago Blackhawks med 4-2.
 En Stadium Series-kamp blev spillet den 23. februar 2019 på Lincoln Financial Field i Philadelphia, Pennsylvania, hvor Philadelphia Flyers slog Pittsburgh Penguins med 4-3 OT.

All-star-kamp

Den 64. NHL all star-kamp blev afholdt i SAP Center i San Jose, Californien den 26. januar 2019, hvor Metropolitan All-Stars i finalen besejrede Central All-Stars med 10-5.

Østkonferencen

Metropolitan Division

Atlantic Division

Vestkonferencen

Central Division

Pacific Division

Slutspil

Hold og seedninger

Slutspillet om Stanley Cup havde deltagelse af 16 hold – 8 fra østkonferencen og 8 fra vestkonferencen.

Format

I de første to runder var slutspillet primært opdelt i henhold til grundspilsdivisionerne. I begge konferencer kom de to wildcard-hold fra samme division, og derfor blev det lavest rangerede wildcard-hold i hver konference flyttet til den slutspilsfjerdedel med den højst rangerede divisionsvinder, dvs. at Columbus Blue Jackets blev flyttet over i Tampa Bay Lightnings fjerdedel, mens Colorado Avalanche blev placeret i Calgary Flames' slutspilsdel.

Alle opgør spilledes bedst af syv kampe, hvor det højst seedede hold havde hjemmebane i kamp 1, 2, 5 og 7, mens det lavest seedede hold spillede hjemme i kamp 3, 4 og 6. Uafgjorte kampe blev afgjort i forlænget spilletid til først scorede mål i perioder a 20 minutter med fem markspillere på hvert hold.

Skema

Første runde

Østkonferencen

Vestkonferencen

Anden runde

Østkonferencen

Vestkonferencen

Konferencefinaler

Østkonferencen

Vestkonferencen

Stanley Cup-finale

Kilder / eksterne henvisninger
National Hockey League

Noter

NHL-sæsoner
Ishockey i 2018
Ishockey i 2019

National Hockey League 2018-19


Stonycreek Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Stonycreek Township (Cambria County, Pennsylvania)
 Stonycreek Township (Somerset County, Pennsylvania)

Siehe auch:
 Stony Creek Township
 Stoney Creek Township

Stonycreek Township


معركة كررى معركة حربية بين قوات المهدية والقوات البريطانية الغازية تدعمها قوات مصرية وقعت في شمال امدرمان

التفاصيل
وقعت المعركة في صبيحة 2 سبتمبر 1898م بين قوات المهدية السودانية والقوات البريطانية مع مساندة قوات مصرية في كرري شمال أم درمان عاصمة الدولة المهدية وكان قوام القوات المهدية 60 ألف جندي وتعداد الجيش الإنجليزي المصري حوالي 6 آلاف جندي مسلحين بالمدافع الرشاشة بالمدافع الأوتوماتكية الحديثة تدعمهم البواخر الحربية. بدأت المعركة في الساعة السادسة صباحا وشن الأنصار هجوما شاملا على القوات المحتلة ولم يستطيع أي جندي سوداني الوصول لمعسكر الغزاة وذلك لكثافة النيران. في تمام الساعة الثامنة صباحا أي بعد ساعتين من بداية المعركة أمر كتشنر بوقف إطلاق النار بعد سقوط أكثر من 18 ألف قتيل من الأنصار إضافة إلى أكثر من 30 الف جريح. وانتهت المعركة بانسحاب الأنصار إلى غرب السودان ودخول كتشنر أم درمان عاصمة الدولة المهدية.

بعد المعركة
بعد المعركة سيطرت القوات البريطانية على مدينة أم درمان وانسحبت قوات الأنصار غربا إلى أم دبيكرات

المراجع

  Also available at the مشروع غوتنبرغ.

السودان في 1898
أحداث سبتمبر 1898
أم درمان
معارك الثورة المهدية
معارك السودان
معارك المملكة المتحدة
نزاعات في 1898

معركة كرري


Melite, Yunan mitolojisinde bir nymphe, Naiadlardandır. Herkülle birlikteliğinden Hyllus doğmuştur.

Naiadlar

Melite


Phoenix Rising FC (tidligere Arizona United Soccer Club) er en fodboldklub fra Phoenix, der spiller i den næstbedste amerikanske række. Klubben spiller sine hjemmekampe i Tempe, der er en bydel i Phoenix i Arizona.

Klubben har i øjeblikket flere spillere med en fortid i europæisk fodbold blandt andet Didier Drogba, Shaun Wright-Phillips og Omar Bravo.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldklubber i USA
Etableret i 2014

Phoenix Rising FC


COSPAR (Committee on Space Research) blev oprettet som en kommission under ICSU (International Council of Scientific Unions) i 1958 efter opsendelsen af de første sovjetiske og amerikanske satellitter og under indtryk af det verdensomspændende samarbejde etableret af ICSU under IGY (International Geophysical Year) i 1958. Danmark er medlem af COSPAR gennem Det Kongelige Danske Videnskabernes Selskab. COSPARs vigtigste opgave er at fremme det internationale samarbejde om rumforskning og andre aktiviteter i rummet. I de første år var COSPAR som en strengt videnskabelig og politisk neutral organisation det eneste forum, hvor det internationale rumforskningssamarbejde mellem øst og vest kunne udfolde sig under den igangværende kolde krig.

Fredelig udnyttelse af Rummet
Samarbejdet indenfor COSPAR mellem rumforskere var med til at skabe forudsætningerne for FN aftalen fra 1967 (UN Outer Space Treaty) om den fredelige udnyttelse af Rummet. Første præsident for COSPAR var professor H.C. van de Hulst, mens første vicepræsident var professor E.K. Federov, som tillige var Sovjetunionens forhandler ved kernevåben nedrustningsforhandlingerne i Genève. COSPAR fik overdraget udformningen af internationale regler og standarder for beskyttelse mod organisk og biologisk forurening af planeter (herunder Jorden selv) i henhold til FN aftalens pkt. IX.

COSPARs formål og regler (Charter)
COSPARs Charter opdateret i 1998 indeholder foruden betingelser for medlemskab og regler for præsidium og repræsentantskab følgende formålsparagraf:
"COSPAR shall be a Scientific Committee of ICSU (International Council of Scientific Unions).
Its objectives shall be to promote on an international level scientific research in space, with emphasis on the exchange of results, information and opinions, and to provide a forum, open to all scientists, for the discussion of problems that may affect scientific space research. This shall be achieved through the organization of scientific assemblies, publications or any other means.
COSPAR shall report to ICSU on its activities and provide scientific advice on matters concerning scientific space research to the UN and other organizations as required."

Global rumforskningsorganisation
COSPAR er stadig den eneste globale rumforskningsorganisation og tjener dels som forbindelse mellem de nationale eller regionale rumforskningsorganisationer (NASA, ESA, CNES, ISAS, RSA osv.) og dels som kontakt til og støtte for spæde rumforskningsaktiviteter i udviklingslandene. Den globale karakter understreges bl.a. af de store COSPAR videnskabelige konferencer, der holdes hvert andet år, og som samler deltagere fra alle verdensdele. I tillæg arrangerer COSPAR workshops, uddannelsesseminarer og regionale konferencer specielt i udviklingslandene. Den 40. COSPAR konference og generalforsamling blev holdt i Moskva i 2014 og havde over 3000 deltagere. Den 41. COSPAR konference og generalforsamling skulle holdes i Istanbul i 2016, men blev aflyst efter urolighederne i Tyrkiet. Den 42. COSPAR konference, der også skal markere COSPARs 60-års jubilæum, holdes i juli 2018 i Pasadena i Californien.

Desuden har COSPAR en betydelig rolle som rådgivende organ for FN og andre mellemstatslige organisationer i spørgsmål vedrørende rummet og rumforskning og tjener som ekspertpanel for udarbejdelse af internationale videnskabelige og tekniske regler og standarder for aktiviteter i rummet. COSPAR rapporterer stadig hvert år til FN's generalsekretær vedrørende rumaktiviteter, som kunne medføre biologisk eller organisk forurening af fremmede planeter, eller indebære farer for livet på Jorden ved hjemført biologisk eller organisk materiale. COSPAR står endvidere for udarbejdelse og opdatering af internationale standarder som f.eks. CIRA, COSPAR International Reference Atmosphere, der bygger på koordinerede atmosfæremålinger.

Road Maps for rumforskning
COSPAR udfører tillige rådgivende og koordinerende virksomhed bl.a. gennem udarbejdelse af "Road Maps" for rumaktiviteter indenfor udvalgte felter. Således i 2012 udgav COSPAR "Road Map for Astronomy" med anbefalinger af samarbejde om udvalgte astronomiske rumforsknings-projekter. Ligeledes i 2012 "Road Map for global space exploration" med anbefaling af udstrakt samarbejde om rumprojekter med udviklingslande, der kunne tilføre ny dynamik til spørgsmål som oprindelse og udvikling af vort solsystem og af liv på Jorden (og muligvis andetsteds). I 2015 udgav COSPAR "Road Map for Space Weather" i samarbejde med ILWS (International Living With a Star). Senest er under udgivelse "Road Map for Earth-system science", som sigter mod et globalt samarbejde om observationer og forskning vedrørende en total "Earth-System Model", som forener studier af atmosfære, oceaner, is, land og biokemiske komponenter for blandt andet at fremme (men ikke begrænset til) studier af klimaforandringer.

På informationssiden er COSPAR udgiver af det internationale videnskabelige og tekniske tidsskrift "Advances in Space Research", hvor der udkommer et bind ca. en gang hver måned foruden særnumre om udvalgte emner indenfor rumforskning og rumteknologi. "Advances in Space Research" er et kommercielt produkt og kræver abonnement. Desuden udgives en informationsbulletin "Space Research Today" hvert kvartal. Denne sendes til de videnskabelige unioner og institutioner knyttet til COSPAR samt til alle medlemmer af de nationale COSPAR komiteer.

Organisation
COSPARs højeste myndighed er Council, der ledes af komitéens præsident og bestyrelse samt af repræsentanter for de nationale videnskabelige institutioner og for de internationale videnskabelige unioner. 42 nationer er repræsenteret i medlemskredsen, som omfatter alle de industrialiserede lande og alle større udviklingslande. Desuden er et antal store nationale og internationale industrikoncerner tilknyttet COSPAR som bidragydende medlemmer (dog uden stemmeret i Council).

COSPARs aktiviteter foregår indenfor rammerne af specifikke kommissioner og paneler, herunder:
 Scientific Commission A. Space Studies of the Earth's Surface, Meteorology and Climate.
 Scientific Commission B. Space Studies of the Moon-Earth System, Planets and small Bodies of the Solar System.
 Scientific Commission C. Space Studies of the Upper Atmospheres of the Earth and Planets.
 Scientific Commission D. Space Plasmas in the Solar System.
 Scientific Commission E. Research in Astrophysics from Space.
 Scientific Commission F. Life Sciences as Related to Space.
 Scientific Commission G. Materials in Space.
 Scientific Commission H. Fundamental Physics in Space.
 Panel on Satellite Dynamics
 Panel on Scientific Ballooning.
 Panel on Potentially Environmentally Detrimental Activities in Space
 Panel on Space Research in Developing Countries.
 Panel on Standard Radiation Belts.
 Panel on Space Weather.
 Panel on Planetary Protection.
 Panel on Capacity Building.

Disse kommissioner og paneler arrangerer møderækkerne på de store to-årlige COSPAR konferencer, men arrangerer tillige andre nationale og regionale symposier, workshops og andre møder, og er desuden ansvarlige for udarbejdelse af modeller for atmosfæren, ionosfæren og strålingsbælterne, og for standarder for rumaktiviteter og forslag til regler for adfærd i rummet, som forelægges FN for international godkendelse.

Finansiering
COSPAR finansieres dels ved nationale bidrag fra de tilknyttede medlemslande. Det årlige bidrag varierer fra ca. 23.000 Euro i højeste kategori til 3.000 Euro i laveste. Danmark betaler et årligt bidrag (2016) på 4.353 Euro (næstlaveste kategori). Desuden modtages bidrag fra internationale rumforskningsorganisationer og fra associerede (bidragydende) koncerner. COSPAR konferencer sponsoreres særskilt af ekstra bidrag. Det danske bidrag til COSPAR betales gennem Kgl. Danske Videnskabernes Selskab.

Referencer

Eksterne henvisninger
 COSPARs hjemmeside

Rumfartsorganisationer
Etableret i 1958

COSPAR


Melissa Mehraban (; * 25. September 1984), auch bekannt als Mellica Mehraban und Melisa Meraban, ist eine iranisch-dänische Schauspielerin.

Leben und Karriere
Melissa Mehraban (auch: Melisa Mehraban, Farsi: ملیکا مهربان (ملیسا مهربان)) Sie hat einen Bachelorabschluss in Film and Theater. Sie hat in zwei Fernsehserien und mehreren Kurzfilmen mitgespielt. Der Kurzfilm Mina, in dem Mellica Mehraban die Hauptrolle spielt, wurde am 15. Oktober 2010 auf arte gezeigt. Für diese Rolle erhielt sie eine lobende Erwähnung beim Europäischen Kurzfilmfestival Köln 2009. Im selben Jahr wurde die dänische Serie The Protectors, in deren 17. und 18. Folge sie mitspielt, mit einem Emmy Award in der Kategorie Dramaserie International ausgezeichnet. Ihren ersten großen Spielfilmauftritt hatte sie 2009 in der weiblichen Hauptrolle im Film Fox Hunting im Iran. 2010 war Fox Hunting neben vier weiteren Filmen Gewinner beim DetectiveFEST in Moskau in der Kategorie Feature Detective Film. Darüber hinaus hat Mellica Mehraban dort für die Darstellung der Veronica in Fox Hunting in der Kategorie Antiheld gewonnen.

Laerke Posselt aus Dänemark hat für ein Porträt von Mellica Mehraban den World Press Photo Award 2011 in der Kategorie Porträts erhalten.

Filmografie
 2004: Big Money, Desperate Life – Regie: Derek
 2004: It is all about love – Regie: Thomas Winterberg
 2005: In impotence Fathom – Regie: S. Javadi
 2005: Women and music – Regie: Kim Koch
 2006: A movie about life – Regie: Anne Sofie Røresgaard
 2007: The Killing (Forbrydelsen, Fernsehserie)
 2007: Fighter – Regie: Natasha Arthy
 2007: As a family – Regie: Perminda Singh
 2008: Mina (Kurzfilm) – Regie: Mette Kæregaard
 2010: The Protectors (Livvagterne, Fernsehserie) – Regie: Mikkel Seerup
 2011: Fox Hunting (Kurzfilm) – Regie: Majid Javanmard

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Iraner
Däne
Geboren 1984
Frau

Melissa Mehraban


Der Kohlbach ist ein rund 12 Kilometer langer Bach im Kraichgau im nordwestlichen Baden-Württemberg, der im Stadtteil Flehingen von Oberderdingen im Landkreis Karlsruhe von rechts und Osten in den oberen Laufabschnitt des Rhein-Zuflusses Kraichbach mündet.

Geographie

Verlauf
Der Kohlbach entsteht an einem Traufabschnitt der langgestreckten Schilfsandsteinstufe, in der zwischen Bretten und Eppingen der Stromberg und der Heuchelberg nordwestlich auslaufen. Das Quellgebiet liegt im äußersten Süden der Sulzfelder Gemeindegemarkung im Kohlbachwald und der östlich unmittelbar benachbarten Eppingen-Mühlbacher Ortsgemarkung im südlichsten Hartwald. Die offizielle Quelle liegt auf etwa  am Beginn einer nordöstlich laufenden Waldklinge im Kohlbachwald neben der Straße von Ochsenburg nach Sulzfeld. Eine weitere, namentlich auf Karten als Kohlbrunnen ausgewiesene Quelle läuft der Klinge etwas weiter abwärts von der oberen rechten Hangkante zu; schon im Hartwald entsteht etwas höher ein weiterer, unbenannter und etwa 0,5 km längerer rechter Quellast. Schon merklich eingetieft, läuft der vereinte Kohlbach von diesem Zulauf an zwischen großen alten Schilfsandsteinbrüchen, die an beiden oberen Hangkanten beginnen, ungefähr nach Norden, ehe er den Wald verlässt, vor dem ersten Weinberghang am Föhrenberg nach Nordwesten ausweicht und aus der Kontur der Waldberge in die vorgelagerte Kraichgau-Hügellandschaft überwechselt.

Hier setzt der Bach zu einem weiten Bogen nach Norden und wieder zurück auf etwa gleiche Breite an, der sich bis Flehingen hinzieht; seine vor allem rechten sonnenausgesetzten Hänge sind nun oft mit Wein bepflanzt. Zuerst weitet sich der flache Talgrund stark aus, der Bach zieht etwa 80 m unter der Ravensburg auf einer Kuppe eines rechten Randsporns vorbei und durchquert Sulzfeld, worin er lange verdolt läuft. An dessen Nordende tritt die Kraichgaubahn Heilbronn–Karlsruhe aus einem Tunnel im Osten ins Tal und folgt dann dem Bach auf fast seinem ganzen restlichen Lauf am linken Hangfuß. Nach Sulzfeld beginnt fast schon an der Mitte des Bogens in der Aue das Naturschutzgebiet Kohlbachtal und angrenzende Gebiete, das sich, besiedelte Teile ausgenommen, bis zum Mündungsort längs des Baches hinzieht und auch Talgründe zulaufender Nebenbäche umfasst. Deren erster schon etwas größerer mündet von rechts an der Sulzfelder Egonmühle, anschließend wendet sich der Bach mehr und mehr nach Südwesten, wechselt aufs Zaisenhausener Gemeindegebiet, die B 293 steigt nahe der Grenze aus Eppingen im Nordosten kommend ins Tal ab und folgt dann an der Hangseite der Bahnlinie. Im Ort Zaisenhausen mündet von rechts das 2,4 km lange Claffenbrunnenbächle aus dem Norden und ein kürzerer Hungergraben von links, nach dem Ort ein weiterer, 2,7 km langer Hungergraben von links. Kurz danach liegt an der Gemarkungsgrenze eine Schwefelquelle, die einst als Heilquelle genutzt wurde.

Am folgenden Siedlungsrand des Oberderdinger Teilorts Flehingen endet der große Bachbogen am Zulauf des mit 8,7 km längsten Zuflusses Humsterbach von Kürnbach im Osten her, der noch südöstlich davon in einer dem Kohlbach recht ähnlichen Quelllage entsteht. Die restlichen 0,9 km seines Laufes zieht der vereinte Bach durch Flehingen nach Westen und mündet dann beim Flehinger Wasserschloss von links und auf knapp  in den hier nordwestlich ziehenden Kraichbach, der hier mehr als zwei Kilometer kürzer ist.

Zuflüsse
Liste der direkten Zuflüsse und  Seen von der Quelle zur Mündung. Gewässerlänge, Seefläche, Einzugsgebiet und Höhe nach den entsprechenden Layern auf der Onlinekarte der LUBW. Andere Quellen für die Angaben sind vermerkt.

Quelle des Kohlbachs gut einen Kilometer nordwestlich von Zaberfeld-Ochsenburg neben der K 3509 (Nummer ab der Kreis- und Gemeindegrenze, zuvor K 2060) von dort nach Sulzfeld im beginnenden Sulzfelder Kohlbachwald auf etwa . Der Bach läuft zunächst nordöstlich.

 (Zufluss vom Kohlbrunnen), von rechts auf etwa  etwa 200 m unterhalb der offiziellen Quelle, über 0,1 km. Die Quelle Kohlbrunnen liegt auf etwa .
 (Längerer Quellast), von rechts auf etwa  etwa 400 m unterhalb der offiziellen Quelle, 1,0 km. Entsteht auf knapp  in der Südwestspitze des Eppinger Hartwalds, etwa 250 m nördlich des Waldrands mit einem Teilstück der Eppinger Linien. Der Kohlbach läuft ab hier nordnordwestlich und tritt etwa 950 m unterhalb der offiziellen Quelle an einem sumpfigen Waldrand auf etwa  in eine südliche Flurbucht aus. Nach weiteren etwa 300 m verlässt er auf etwa  seine Waldbucht und wendet sich vor dem Weinbergsüdhang des Föhrenbergs nach Westnordwesten.
 Schaiberngraben, von links auf etwa , ca. 0,5 km. Entsteht auf etwa .Das Tal ist inzwischen eine breite und flache Mulde.
 Passiert die Sulzfelder Seemühle auf etwa .Der Bach dreht danach auf Nordwestkurs.
 (Zufluss vom Fuß des Weinbergshangs am Leiberg), von links am südöstlichen Ortsrand von Sulzfeld, 1,1 km. Entsteht im Gewann Büsch auf etwa . Ist am Unterlauf im bebauten Bereich verrohrt.
 (Mühlkanalrest), von links an der Egonmühle auf etwa .
 Hesselbach, wenige Schritte danach, 1,3 km und 2,7 km². Entsteht im Gewann Hesselsee am Westrand des Forlenwaldes auf etwa . Nach diesem Zufluss kehrt sich der Bach mehr und mehr nach Südwesten.
 Hungergraben, von links an B 293 vor Zaisenhausen auf etwa , 1,1 km. Entsteht an der Nordspitze des Waldes Hägenich auf etwa .
 Claffenbrunnenbächle, von rechts in Zaisenhausen an der Hildastraße, 2,4 km und 2,3 km². Entsteht im Flurgewann Sauloch neben einer Straße auf etwa .
 Mörsbach, von links nach Zaisenhausen unterhalb der Mühle, 1,3 km. Entsteht neben dem Hederichsberg auf etwa , läuft als Graben neben Feldwegen und Straße und nimmt vor der Mühle einen kurzen, oberhalb blind endenden Kanalrest in der Aue auf, in dessen Unterlauf er zur Mündung an dieser vorbeiläuft.
 Hungergraben, von links auf  fast gegenüber dem Mörsbach, 2,7 km und 4,3 km². Entsteht unterhalb des Weinberghangs Hahnenberg nordöstlich der Heiligenäckersiedlung von Kürnbach auf etwa  und läuft durch den Breidingerbruch.
 (Feldweggraben vom Götzenrain), von rechts auf etwa , 1,3 km. Entsteht an der K 3512 auf etwa .
 (Entwässerungsgraben einer Schwefelquelle), fast gegenüber dem vorigen am linken Auenrand, über 0,1 km.
  Passiert wenig nach dem vorigen einen Teich am linken Ufer, knapp 0,1 ha.
 Passiert auf etwa  im Osten von Oberderdingen-Flehingen zwischen Sportplätzen die zum Ort gehörende Sickinger Mühle.
 Humsterbach, von links und Südosten in Flehingen vor der Talquerung der Franz-vom-Sickingen-Straße auf etwa , 8,7 km und 17,3 km². Entsteht ostnordöstlich von Sternenfels zwischen der L 1103 nach Zaberfeld-Leonbronn und einem Teilstück der Eppinger Linien auf rund .Der Kohlbach läuft nach diesem Zufluss noch einen knappen Kilometer westwärts durch Flehingen.
 (Teichabfluss), von einem 0,1338 ha großen Teiches in der rechten Aue fast gegenüber dem vorigen.

Mündung des Kohlbachs von links und Osten auf knapp  beim Flehinger Wasserschloss in den hier nordwestlich ziehenden Kraichbach. Der Kohlbach ist ab der offiziellen Quelle 11,6 km lang und hat ein 46,9 km² großes Einzugsgebiet, der aufnehmende Kraichbach ist an diesem Zufluss selbst erst 9,4 km lang.

Einzugsgebiet
Der Kohlbach hat ein 46,9 km² großes Einzugsgebiet, zu dem sein großer linker Unterlaufzufluss Humsterbach 17,3 km² beiträgt. Etwa 14 km² und damit rund 30 % davon gehört den westlichen Höhen des Strom- und des Heuchelberges an, der Rest dem niedrigeren Kraichgau-Hügelland. Das Einzugsgebiet hat ungefähr die Form eines Parallelogramms mit Ecken im Südsüdosten, Osten, Nordnordwesten und Westen, dessen etwas längere Diagonale von Südsüdost nach Nordnordwest etwa 10 km und dessen kürzere von Ost nach West etwa 9 km misst. Darin schlägt der Kohlbach einen weiten Nordbogen fast vom östlichsten Punkt bis fast zum westlichsten, während der Humsterbach nach einem kurzen Nordlauf von nahe dem Südsüdwesteck dann in recht gerader Linie ungefähr westlich läuft.

Der mit knapp  niedrigste Punkt liegt an der Mündung des Kohlbachs in den Kraichbach in Flehingen ganz im Westen. Von dieser zieht die Wasserscheide nördlich bis etwa zum Flehinger Luisenhof. Von dort läuft sie auf dem Höhenrücken gegen das Einzugsgebiet des abwärtigen Kraichbach-Zuflusses Eschbach anfänglich auf der Hohen Straße nordöstlich bis zu einem Hügelgipfel auf  nördlich des Waldstreifens Schwalbenrain, dem höchsten Punkt an dieser Seite des Einzugsgebietes, wo an die Grenze nun Einzugsgebiet der oberen Elsenz stößt, die nördlich über den unteren Neckar den Rhein erreicht.

Kurz nach diesem lokalen Höhenmaximum erreicht die Scheide ihren nordnordöstlichsten Punkt, kehrt sich dann nach Südosten und läuft bald dicht an der rechten Talschulter des Kohlbachs, dem sie sich nach Passieren der  hohen Sulzfelder Ravensburg auf dem etwa  hohen Föhrenberg bis auf weniger als einen halben Kilometer nähert. Anschließend erklettert sie über Hangwald das nordwestliche Randpodest von Heuchel- und Stromberg, wo sie am Eintritt der Straße Ochsenburg–Mühlbach in den Hartwald auf etwa  den östlichsten Punkt des Einzugsgebietes erreicht, in dessen Nähe der längere rechte Quellast des Kohlbaches entsteht.

Ab hier entwässert die flache, offene Hochebene jenseits über die Zaber ostwärts zum mittleren Neckar, dicht an ihrem Trauf läuft die Einzugsgebietsgrenze des Kohlbachs südsüdwestlich und gelangt zwischen Leonbronn und Sternenfels an den Anstieg zur nächsten, ganz bewaldeten Stufe des Strombergs, nach deren Erklimmen sie beim Wasserreservoir etwa einen Kilometer südöstlich über Sternenfels an dessen Nordtrauf den mit  höchsten und südlichsten Punkt des Einzugsgebietes in deren Südsüdwestecke erreicht. Hier konkurriert jenseits auf einem kurzen Stück deren großer Nebenfluss Kirbach und dann die Metter selbst zur unteren Enz.

Über den Sporn des Schloßbergs steigt die Wasserscheide nun nordwestlich schnell hinab nach Sternenfels auf der unteren Höhenstufe des Strombergs um , durchquert das Dorf und steigt dann gleich nochmals ab ins Kraichgau-Hügelland, wo sie auf der rechten Hangschulter in Höhen unter  in einem Abstand von oft nur wenigen hundert Metern dem Kraichbach rechtsseitig bis zurück zur Mündung des Kohlbachs an der Westspitze des Einzugsgebietes folgt.

Geologie
Das Einzugsgebiet liegt insgesamt im Mittelkeuper. Der Kohlbach beginnt seinen Lauf im Schilfsandstein (Stuttgart-Formation), der den Nordwestrand von Heuchel- und Stromberg in einem breiten Südost-Nordwest-Streifen weit über das Einzugsgebiet hinaus säumt und hier die erste Geländestufe über den Kraichgauhügeln auf etwa  Höhe bildet. Ungefähr am ersten Richtungsknick tritt der Bach in den Gipskeuper (Grabfeld-Formation) ein, in dem er bis zur Mündung verbleibt.

Die höhere Geländestufe des Strombergs südöstlich der Straße von Sternenfels nach Leonbronn oberhalb der Quellen des Humsterbaches reicht über dem Mergelhang der Bannhalde bis in höhere Schichten des Mittelkeupers. Löss-Sedimente bedecken einen Teil des Schilfsandsteins der mittleren Geländestufe und große Teile des darunterliegenden Hügellandes. Die quartären Talfüllungen im weiten Gipskeuper-Tal des Kohlbachs beginnen schon südlich von Sulzfeld, im Tal des Humsterbachs an seiner Westwende in Kürnbach.

Auf den südöstlichen Waldhöhen von Sulzfeld, am Trauf östlich von Kürnbach und um Sternenfels wurde früher Schilfsandstein über Tage abgebaut. Am Westfuß der Ravensburg gibt es einen größeren alten Steinbruch im Gipskeuper. Einige Geotope dort zeigen Aufschlüsse der Schichtenfolge.

Einzelnachweise

LUBW
Amtliche Online-Gewässerkarte mit passendem Ausschnitt und den hier benutzten Layern: Lauf und Einzugsgebiet des Kohlbachs
Allgemeiner Einstieg ohne Voreinstellungen und Layer:
Höhe:

Länge:

EZG:

Seefläche:

Sonstige:

Andere Belege

Literatur
 Topographische Karte 1:25.000 Baden-Württemberg Nord, als Einzelblatt Nr. 6818 Kraichtal, Nr. 6819 Eppingen, Nr. 6918 Bretten und Nr. 6919 Güglingen

Weblinks
 Karte von Lauf und Einzugsgebiet des Kohlbachs auf:
 Karte von Lauf und Einzugsgebiet des Kohlbachs auf:
 Meßtischblätter in der Deutschen Fotothek:
 6818 Odenheim von 1876
 6819 Niederhofen von 1902
 6918 Knittlingen von 1927
 6919 Güglingen von 1901

Fließgewässer im Landkreis Karlsruhe
Sulzfeld (Baden)
Zaisenhausen
Geographie (Oberderdingen)
Gewässer im Kraichgau

Kohlbach (Kraichbach)


دورا دونكل Dora Dunkl (ولدت في فورتسبورج في 13 أكتوبر 1925 – وماتت في شتاير في 3 ديسمبر 1982) هي شاعرة وأديبة ألمانية نمساوية.

حياتها

ولدت في عام 1925 وكان اسمها الأصلي فالتراوْد شوتنلوهر. درست العلوم الثقافية في فورتسبورج حيث تعرفت على أحد طلاب الطب وهو أنتون أوبر لايتنر وتزوجته في عام 1944 وكان عمرها آنذاك 19 عاما. وبعد الحرب انتقل الاثنان إلى فيلس ثم أخيرا إلى هايدرسهوفن قرب شتاير، حيث عمل زوجها هناك طبيبا. وكان نتاج ذلك الزواج طفلان: ابنة وهي فالترواد 1946 وابن وهو هانس أنتون 1950.

وكانت أولى كتاباتها تقارير ثقافية وأعمدة أدبية في المجلات الإقليمية، ثم بدأت تكتب وتنشر الشعر ذو الصبغة المحافظة. وترأست في هايدرسهوفن صالونا أدبيا اجتماعيا، كان من بين روادهأكسل كورتي Axel Corti.

ثم انفصلت عن زوجها الأول عام 1958, وتزوجت بهاينريش دونكل الذي كان من أشهر المهندسين المعماريين في شتاير.

ومنذ ذلك الحين بدأت تنشر تحت اسم دورا دونكل. وكان مسكنهما في الدونكلهوف الواقع في شارع الكنائس في شتاير، والذي يعد من أبهى المساكن في المدينة. وهناك في فناء البيت كانت دورا تقيم الأمسيات الشعرية والموسيقية، وتتلو بعضا من أعمالها أو أعمال آخرين. وغالبا ما كان الشعر أو النثر الواقعي خاصة لمارلين هاوسهوفر. وتلقت في عام 1970 جائزة الأدب التشجيعية من مقاطعة أوبرأوشتررايش.

وفي نفس العام أصدرت مجموعتها الشعرية Mein Haus «بيتي». وفيها تربط ما بين جوهر وكينونة البيت وما بين ذاتها هي. فهي تقول مثلا: «الكلمات تتحول إلى أشباح وتصرخ حول البيت مثل الأشباح».

وفي عام 1973 تولت منصب أمين الصندوق في نادي القلم النمساوي. كما كانت عضوة في اتحاد الكتاب النمساويين وفي اتحاد الفنانيين ميرتس MAREZ.

وقد توفي هاينريش دونكل في عام 1978 بعد معاناة قصيرة مع المرض، كما توفيت دورا في عام 1982 جراء أمراض في الكبد والكلى.

من أعمالها

 بيت من حجر (الأعمال الكاملة وصدرت في عام 1992)
 ذات صباح 1986
 استمرار الذكرى 1972

روابط خارجية

مراجع

كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1925
مواليد في فورتسبورغ
وفيات 1982
وفيات في اشتاير

دورا دونكل


Sinningia aghensis é uma espécie de planta do gênero Sinningia e da família Gesneriaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1991 por Alain Chautems.

Forma de vida
É uma espécie rupícola e herbácea.

Descrição
<p>Planta com 25-70 centímetros de altura com 2-3 pares de folhas condensadas, entrenós de até 5 mm, lâmina 3-18 centímetros de comprimento, produzindo geralmente uma única haste floral de 20-30 centímetros de comprimento na axila de uma folha no ápice do caule, 4-12 flores em cimeiras no ápice da haste, corola com cerca de 3,5 centímetros compr, roxo escuro, lobos patentes a algo reflexos.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo e Minas Gerais.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de vegetação sobre afloramentos rochosos.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Araujo, A.O.; Chautems, A.; Rossini, J. Sinningia  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Sinningia aghensis no projeto Flora e Funga do Brasil
 Sinningia aghensis no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Sinningia
Plantas descritas em 1991
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Sinningia aghensis


O torneio de softbol nos Jogos Pan-Americanos de 2023 em Santiago, no Chile, será realizado entre 30 de outubro e 4 de novembro de 2023 no Centro de Beisebol e Softbol, localizado na comuna de Cerrillos.

Um total de oito equipes femininas (cada uma consistindo em até 18 atletas) irão competir no torneio, totalizando até 144 atletas na competição.

Qualificação

Um total de oito equipes femininas se classificaram para o torneio pan-americano de softbol. O país-sede (Chile) teve classificação automática, juntamente com as campeãs dos Jogos Pan-Americanos Júnior de 2021 e com as seis melhores equipes do Campeonato Pan-Americano de 2022.

Nações participantes
Um total de 8 CONs qualificaram uma equipe, entre parênteses encontra-se representada a quantidade de atletas.

Resultados

Primeira fase
Os resultados do evento são demonstrados a seguir.

Todas as partidas seguem o fuso horário local (UTC−3).

Grupo A

Grupo B

Classificação 5º–8º lugar

Disputa pelo sétimo lugar

Disputa pelo quinto lugar

Segunda fase

Todas as partidas seguem o fuso horário local (UTC−3).

Fase final

Disputa pelo bronze

Disputa pelo ouro

Classificação final

Softbol
2023
Pan-Americanos

Softbol nos Jogos Pan-Americanos de 2023


بلدية قَلْيُوْش أو بلدية قليوشة أو بلدية كالوسا دي سوجورا , هي بلدية تقع في مقاطعة لقنت. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 17.366 نسمة.

توأمة
لقليوشة اتفاقيات توأمة مع كل من:
 توريفايجا

أعلام
 سلفادور كامبيلو

المراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت

كالوسا دي سوجورا


Jon Steven Young (rođen 11. listopada 1961.) je bivši igrač američkog nogometa koji je igrao 15 sezona u NFL ligi na poziciji quarterbacka. Većinu svoje karijere je proveo u redovima San Francisco 49ersa, s kojima je osvojio tri naslova prvaka.

Karijera

Young je pohađao Sveučilište Brigham Young u Utahu, gdje je kao quarterback naslijedio budućeg osvajača Super Bowla s Chicago Bearsima Jima McMahona. Young ima odličnu posljednju sezonu na sveučilištu, u kojoj je njegova momčad postavila novi rekord sveučilišne organizacije NCAA po prosječnom broju osvojenih jardi u napadu u jednoj sezoni (584 ukupno po utakmici, od toga 370 Youngovih jardi dodavanja). Profesionalnu karijeru nastavlja u USFL-u, konkurentskoj ligi NFL-a, u kojoj se zadržava dvije sezone. 1985. godine nakon dodatnog drafta za USFL i CFL igrače Young potpisuje za Tampa Bay Buccaneerse, gdje u sezonama 1985. i 1986. kao starter u 19 od ukupno 32 utakmice momčad vodi samo do tri pobjede. Zbog toga ga Buccaneersi razmjenjuju u San Francisco početkom 1987. gdje do 1990. igra kao rezerva iza Joea Montane koji 1989. i 1990. predvodi San Francisco do naslova prvaka.

Nakon Montanine ozljede u konferencijskom finalu 1990., Young dobiva priliku kao starter u sezoni 1991. Unatoč njegovoj ozljedi koljena sredinom sezone, 49ersi pobjeđuju u 10 od 16 utakmica u sezoni, ali nedovoljno za prolaz u doigravanje. Montana je izvan momčadi i sljedeće sezone, a 49ersi predvođeni Youngom sezonu završavaju s 14 pobjeda i plasmanom u doigravanje. Young osvaja nagradu za MVP-a sezone, pritom predvodeći ligu u broju touchdownova i postotku uspješnih dodavanja, ali 49ersi gube u konferencijskom finalu od kasnijih prvaka Dallas Cowboysa. 1993. se Montana oporavlja od ozljede, ali ga klub razmjenjuje u Kansas City Chiefse i Young i službeno postaje početni quarterback 49ersa. I ove sezone Young i 49ersi dolaze do konferencijskog finala, gdje ponovno gube od Cowboysa, a Young ponovno predvodi ligu u postignutim touchdownima, uz momčadski rekord u jardama dodavanja u jednoj sezoni (4023).

1994. Young po drugi put postaje MVP lige, uz 35 touchdownova (najviše u ligi), a 49ersi s 13 pobjeda osvajaju diviziju i konferenciju. U konferencijskom finalu se po treći put zaredom susreću s Cowboysima, ali ih ovaj put pobjeđuju i dolaze do Super Bowla XXIX gdje ih čekaju San Diego Chargersi. U završnoj utakmici Young postiže čak šest touchdownova i proglašen je MVP-jem Super Bowla, a 49ersi osvajaju svoj peti Super Bowl, prvi nakon sezone 1989. U iduće tri sezone, unatoč njegovim problemima s ozljedama i nekoliko propuštenih utalmica, Young i 49ersi ulaze u doigravanje gdje ih svaki put pobjeđuju Green Bay Packersi predvođeni Brettom Favreom. Sezone 1998. Young kao 37-godišnjak po četvrti put ima najviše touchdownova u ligi (36, uz 12 izgubljenih lopti), a 49ersi ovaj put pobjeđuju Packerse u doigravanju, ali gube tjedan dana kasnije od Atlanta Falconsa u divizijskoj rundi. U trećoj utakmici sezone 1999. Young zadobiva potres mozga, te se zbog posljedica ne vraća u momčad do kraja sezone i u lipnju 2000. objavljuje odlazak u mirovinu.

Statistika u NFL-u

Regularni dio sezone

Napomena: Ut. - odigranih utakmica, Yds - jardi dodavanja, TD - postignutih touchdowna, Int - izgubljenih lopti

Vidi još

Tampa Bay Buccaneers
San Francisco 49ers
Super Bowl XXIX
USFL

Izvori

Američki igrači američkog nogometa

Steve Young


Consall es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Staffordshire Moorlands, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Consall tiene una superficie de 8,67 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Consall tenía 118 habitantes (48,31% varones, 51,69% mujeres) y una densidad de población de 13,61 hab/km². El 10,17% eran menores de 16 años, el 78,81% tenían entre 16 y 74, y el 11,02% eran mayores de 74. La media de edad era de 43,32 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 22,64% estaban solteros, el 63,21% casados, y el 14,15% divorciados o viudos.

Todos los habitantes eran blancos y originarios del Reino Unido. El cristianismo era profesado por el 88,14%, mientras que el 6,78% no eran religiosos y el 5,08% no marcaron ninguna opción en el censo. Había 51 hogares con residentes y 5 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Consall


Quadrans (Tam anlamı "çeyrek") 1/4 as değerinde düşük kıymetli, bronz bir Roma sikkesidir. Quadrans'lar bronz döküm sikkeler olarak Roma Cumhuriyeti tarihi boyunca değerlerini belirten 3 nokta (3 [[uncia]'yı ifade etmek için]) ile basılmışlardır. Ön yüz figürü başlangıçtaki birkaç farklı varyasyondan sonra herkül başına dönüşmüş arka yüze ise gemi pruvası işlenmiştir. Bu sikkeler döküm tekniği kullanılarak Orta İtalya'nın diğer şehirlerinde aynı değerle basılmışlardır.

MÖ 90'larda, bronz sikkeler semuncial (bir tür işaretle değerleme sistemi) standartlara indirilince, quadrans'lar tedavüldeki en düşük değerli sikke haline geldi. Zaman zaman da olsa Antoninus Pius (MÖ 138-161) dönemine kadar basılmaya devam edildi. Roma İmparatorluğunda diğer sikkelerden farklı olarak çok nadir İmparatorun figürünü taşırlar.

Dış bağlantılar
 Quadrans (Roman Imperial), Quadrantes, Semis, Semisses

 http://www.greekandromancoins.com

Antik Roma sikkeleri

Quadrans


එම්ප්‍රස් මියොංසොං () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2001දී විකාශය වූ දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. මෙය KBS2 නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය කෙරිණි.

ඓතිහාසික සම්බන්ධතාව

මියොංසොං අධිරාජිනිය (19 ඔක්තෝබර් 1851 – 8 ඔක්තෝබර් 1895) හෙවත් සරලව මින් අගබිසව වශයෙන් හඳුන්වන්නේ ජොසොන්හි විසි හයවන රජු සහ කොරියානු අධිරාජ්‍යයේ පළමු අධිරාජයා වූ කොරියාවේ ගෝජොංගේ පළමුවන නීත්‍යානුකූල බිරිඳයි.

මෙයිජි ජපන් රජය විසින් මින් අගබිසව සිය රාජ්‍යයේ ව්‍යාප්තියට තර්ජනයක් ලෙස සලකා ඇත. ඇයව දේශපාලනයෙන් ඉවත් කිරීම සඳහා ගෝජොං රජුගේ පියා වූ හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන් (ජපනුන් සමග කටයුතු කළ බලවත් රාජ්‍යාධිකාරියෙකි) අසාර්ථක කැරැලි කිහිපයක්ම ඇතිකළේ ය. මේ හේතුවෙන් ඇය ජපන් බලපෑම් පිළිබඳ දැඩි විරෝධී ස්ථාවරයක පසුවූවා ය.

පළමු චීන-ජපන් යුද්ධයේ දී ජපානය ජයගැනීමත් සමග, මින් අගබිසව කොරියාව සහ රුසියාව අතර ශක්තිමත් සම්බන්ධතාවක් ඇති කිරීමට උත්සාහ ගත්තේ, දේවොන්ගුන් විසින් නියෝජනය කළ කොරියාවේ ජපන් බලපෑම අවහිර කිරීමටයි. මෙකල කොරියාව වෙනුවෙන් පත්කළ ජපන් අමාත්‍යවරයා වූ මියුරා ගොරෝ සහ විශ්‍රාමගත් ලුතිනන් ජනරාල්වරයකු විසින් ජපානය කෙරෙහි වඩාත් මිත්‍රශීලී ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළ දේවොන්ගුන්ගේ පක්ෂයට ආධාර ක‍ළහ.

1895 ඔක්තෝබර් 8 දින හිමිදිරියේ, දේවොන්ගුන්ට පක්ෂපාතී හුල්ල්‍යොන්දේ භට කණ්ඩායම රාජකීය ආරක්ෂකයන් මැඬ ග්යොංබොක්ගුං මාලිගයට පහරදුන්නේ ය. දේවොන්ගුන්ගේ ප්‍රබල ආධාරකරුවකු වූ වූ බොම්සොන් සෙන්පතියාගේ නායකත්වය යටතේ හුල්ල්‍යොන්දේ නිලධාරීන් පිරිස විසින් ජපන් සෙබලුන් කණ්ඩායමකට ඇතුළුවීමට අවසර ලබා දිණි. මෙම ජපන් සෙබලුන් මාලිගය තුළට පහරදීම සඳහා මියුරාගේ මෙහෙයවීම මත බඳවා ගැනුණු පිරිසකි. අගබිසවගේ මාලිගය (ඔඛොරු මණ්ඩපය) වෙත ඇතුළුවීමෙන් පසු මෙම ඝාතකයින් විසින් "අගබිසව විය හැකි යැයි සැකකෙරුණු මාලිග [ස්ත්‍රීන්] තිදෙනකු මරාදමන ලදී. ඉන් එක් අයකු මින් අගබිසව බව තහවුරු කරගත් පසු, ඔවුහු එම සිරුරු ඔඛොරු මණ්ඩපය ඉදිරිපස පයින් වනාන්තරයේ දී දවා, අළු විසුරුවා හැරියහ." මියයන විට ඇගේ වයස අවුරුදු 43කි.

මින් අගබිසවගේ ඝාතනයෙන් පසු, විදේශ බලවේගවලවලට සිය සිතැඟි අනුව කටයුතු කිරීමට මගපෑදිණි. මේ පිළිබඳ එල්ල වූ අන්තර්ජාතික විවේචන සංසිඳුවීම පිණිස ජපන් රජය "මියුරාව නැවත කැඳවා, හිරෝෂිමා දිස්ත්‍රික් අධිකරණය යටතේ ඔහුට නඩුපවරන ලදී. එයට දායක වූ යුධ නිලධාරීන්ව යුධ අධිකරණයට යොමුකෙරිණි. ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැති වීම හේතුවෙන් ඔවුන් සියල්ල වරදකරුවන් නොවන බව ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි."

කෙසේනමුත්, මෙම ඝාතනය "කෙටි හිසකෙස් පණත් නියෝගය" (단발령, 斷髮令) සමග ඇති වූ කොරියාවේ ජපන්-විරෝධී ආකල්පය පොළඹවාලී ය. ඇතැම් කොරියානුවන් විසින් ඉයුල්මි ධර්මිෂ්ට හමුදා නම් වූ හමුදා සංවිධානය කරමින් දීපව්‍යාප්තව විරෝධතා සංවිධානය කරන ලදී. අගබිසවගේ ඝාතනයෙන් පසු, ගෝජොං රජු සහ කිරුළහිමි කුමරු (පසුව කොරියාවේ සුන්ජොං අධිරාජයා) 1896දී, රුසියානු තානාපති වෙත පලාගියහ. මෙය ජපන් පාලනය යටතේ සිදු වූ ගැබෝ ප්‍රතිසංස්කරණය අවලංගු කිරීමට හේතු විය. 1897 ඔක්තෝබර් මස, ගෝජොං රජු ග්යොංගුංගුං (නූතන දොක්සුගුං) වෙත යළි පැමිණියේ ය. එහි දී ඔහු කොරියානු අධිරාජ්‍යය ප්‍රකාශයට පත්කළේ ය.

චරිත නිරූපණය
චෝයි මියුං-ගිල්, මියොංසොං අධිරාජිනිය ලෙස (කථාංග 82-124)
ලී මි-යොන්, මියොංසොං අධිරාජිනිය ලෙස (කථාංග 1, 10-81)
මූන් ග්‍යුන්-යොං, මින් ජා-යොං ලෙස (ලාබාල මියොංසොං අධිරාජිනිය)
ලී ජින්-වූ, ගෝජොං රජු ලෙස
ලී ජූන්, ලාබාල ගෝජොං ලෙස
යූ දොං-ග්‍යුන්, හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන් ලෙස
ජුං සුන්-ක්‍යුං, යොංබෝදං ආර්යාව ලෙස
සුන්වූ ඉයුන්-සූක්, ගම්ගෝදංහි යි ආර්යාව ලෙස (ජා-යොංගේ මෑණියන් ය; මින් චි-රොක්ගේ භාර්යාවයි.)
ලී දොක්-හී, මින්, මහා මාලිගයේ කුමරුන්ගේ වල්ලභ කුමරිය ලෙස (හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන්ගේ භාර්යාවයි; ගෝජොංගේ මෑණියන් ය.)
කිම් යොං-රිම්, මහා රාජකීය වැන්දඹු ජෝ රැජින ලෙස
ලී යොං-හු, හ්‍යුංගින් කුමරු ලෙස
ඉයොම් යූ-ෂින්, හ්‍යුංගින් කුමරුගේ භාර්යාව ලෙස (ගෝජොංගේ ප්‍රධාන සේවිකාව)
පාක් යොං-ජි, කිම් බ්යොං-හක් ලෙස
කිම් හ්යෝ-වොන්, මින් ස්‍යුං-හෝ ලෙස
කිම් ජූ-යොං, යි ග්යොං-හා ලෙස
යූ හ්යේ-යොං, රැජින ලෙස
කිම් ජොං-හා, රාජකීය වැන්දඹු රැජින ලෙස
කිම් සං-වූ, ජෝ දූ-සොන් ලෙස
සොං ජේ-හෝ, කිම් ජ්වා-ග්‍යුන් ලෙස
හන් බොම්-හී, යි ජේ-මියොන් ලෙස
කිම් සොං-හන්, මින් ග්යොම්-හෝ ලෙස
හ්යොන් සොක්, මින් තේ-හෝ ලෙස
ලී ජේ-ඉයුන්, ජං ආර්යාව ලෙස
කිම් බෝ-මි, හොං පාලිකාව ලෙස
හොං ඉල්-ග්වොන්, හොං ග්යේ-හුන් ලෙස (හොං පාලිකාවගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා)

මියොංසොං අධිරාජිනී නිළි දෙපළ
වාර්තා වන ආකාරයට, නිළි ලී මි-යොන් KBS ආයතනය සමග ගිවිසුමක් අත්සන් කළේ කථාංග 100කට පමණි. නමුත් ඉහළ ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාර හේතුවෙන් KBS නාළිකාවට කතාමාලාව මුලින් සැලසුම් කළ පරිදි කථාංග 100කට වඩා දීර්ඝ කිරීමට අවශ්‍ය විය. ලී මි-යොන් හට රඟපෑමට අවශ්‍යව තිබුණේ මුල් ගිවිසුම අනුව කථාංග 100කට පමණක් බැවින්, ඉන් ඉදිරියට කථාංග නිරූපණය ඇය ප්‍රතික්ෂේප කළා ය. කෙසේනමුත්, KBS නාළිකාව විසින් කථාව තවත් දීර්ඝ කොට චෝයි මියුං-ගිල් එම චරිතය සඳහා යොදාගැනිණි. මේ නිසා ලී මි-යොන්ගේ රංගනය 81වන කථාංගය තෙක් දක්නට ලැබෙන අතර, චෝයි මියුං-ගිල් විසින් 82වන කථාංගයේ සිට ඉදිරියට එම චරිතය නිරූපණය කරන ලදී. OST සංගීත වීඩියෝව සඳහා ලී මි-යොන් නිරූපණය කළ මරණ දර්ශනය සමග මෙය වරදවා වටහා නොගත යුතු ය.

සම්මාන
2001 KBS නාට්‍ය සම්මාන
විශිෂ්ටතම සම්මානය, නිළිය: ලී මි-යොන්
හොඳම සහාය නළුවා: කිම් සුං-හ්වන්
හොඳම සහාය නිළිය: කිම් බෝ-මි
වසරේ PD සම්මානය: යූන් චං-බුම්

2002 බෙක්සං කලා සම්මාන
රූපවාහිනියේ හොඳම නළුවා: යූ දොං-ග්‍යුන්

2002 KBS නාට්‍ය සම්මාන
දේසං/ප්‍රධාන ත්‍යාගය: යූ දොං-ග්‍යුන්
විශිෂ්ටතම සම්මානය, නිළිය: චෝයි මියුං-ගිල්

මේවාත් බලන්න
 ද ලාස්ට් එම්ප්‍රස් (පුළුල් සංගීත සංදර්ශනය)

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 නිල වෙබ්අඩවිය

2000 දශකයේ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
කොරියානු විකාශන පද්ධතියේ රූපවාහිනී නාට්‍ය
2001 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2002 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්

එම්ප්‍රස් මියොංසොං (රූපවාහිනී කතාමාලාව)


Esta lista de desastres no Brasil por número de mortos inclui desastres ocorridos nos Brasil com mais de 100 óbitos, incluindo desastres naturais, crises sanitárias ou por consequenciais do ser humano.

Mais de 400.000 mortos

Mais de 1.000 mortos

Mais de 300 mortos

Mais de 100 mortos
Acidentes e incidentes ferroviários no Brasil
B

Ver também

 Lista de acidentes e incidentes aéreos no Brasil

Referências

Listas do Brasil

Lista de desastres no Brasil por número de mortos


Chi Andromedae (χ Andromedae / χ And) est une étoile binaire de la constellation boréale d'Andromède. Elle est visible à l'œil nu et sa magnitude apparente combinée est de 5,01. D'après les mesures de sa parallaxe annuelle réalisées par le satellite Gaia, le système est distant d'environ  de la Terre. Il s'éloigne du Système solaire à une vitesse radiale héliocentrique de .

Propriétés
Chi Andromedae est très probablement une binaire spectroscopique avec une période orbitale estimée de  et une excentricité de 0,37. L'étoile primaire, , est une géante jaune de type spectral , qui a épuisé les réserves en hydrogène de son noyau et qui a évolué hors de la séquence principale. Son rayon s'est étendu de telle sorte qu'il est maintenant neuf fois plus grand que le rayon solaire. Elle est 47 fois plus lumineuse que le Soleil et sa température de surface est de . L'étoile apparaît tourner très lentement sur elle-même, ne présentant pas de vitesse de rotation projetée mesurable. Son compagnon, , est probablement une étoile naine de type G ou K.

Nomenclature
χ Andromedae, latinisé en Chi Andromedae, est la désignation de Bayer de l'étoile. Elle porte également la désignation de Flamsteed de 52 Andromedae.

En astronomie chinoise traditionnelle, Chi Andromedae fait partie de l'astérisme de Tianda jiangjun (en chinois , ), représentant un militaire de haut rang décrit comme le « Général céleste ».

Notes et références

Lien externe

Constellation d'Andromède
Binaire spectroscopique
Étoile de type spectral GIII
Andromedae, Chi
Andromedae, 52
Objet du Bonner Durchmusterung
0469
010072
007719

Chi Andromedae


Christian I de Saxonia (n. 29 octombrie 1560, Dresda – d. 25 septembrie 1591, Dresda) a fost Elector de Saxonia din 1586 până în 1591. El a aparținut ramurei Albertine a Casei de Wettin.

Biografie
A fost al șaselea, dar al doilea fiu supraviețuitor al Electorului Augustus de Saxonia și a prințesei Anna a Danemarcei. Decesul fratelui său mai mare, Alexandru (8 octombrie 1565), l-a făcut să devină noul moștenitor al Electoratului Saxoniei.

Familie
La Dresda, la 25 aprilie 1582, Christian s-a căsătorit cu Sofia, fiica Electorului Johann Georg de Brandenburg. Ei au avut șapte copii:
Christian II (n. 23 septembrie 1583, Dresda – d. 23 iunie 1611, Dresda), succesor al tatălui său ca Elector.
Johann Georg I (n. 5 martie 1585, Dresda – d. 8 octombrie 1656, Dresda), succesor al fratelui său ca Elector.
Anna Sabine (n. 25 ianuarie 1586, Dresda  – d. 24 martie 1586, Dresda).
Sofia (n. 29 aprilie 1587, Dresda – d. 9 decembrie 1635, Stettin), căsătorită la 26 august 1610 cu Ducele Francisc I de Pomerania.
Elisabeta (n. 21 iulie 1588, Dresda – d. 4 martie 1589, Dresda).
Augustus (n. 7 septembrie 1589, Dresda  – d. 26 decembrie 1615, Naumburg), căsătorit la 1 ianuarie 1612 cu Elisabeth de Brünswick-Wolfenbüttel. Nu au avut copii.
Dorothea (n. 7 ianuarie 1591, Dresda – d. 17 noiembrie 1617, Quedlinburg), prințesă-stareță de Quedlinburg (1610).

Literatură

Ilse Schunke: Beitraege zur Politik des Kurfürsten Christian I. v. Sachsen 1586-1591 vornehmlich in den Jahren 1586/89, Munich, 1922

Legături externe

Nașteri în 1560
Decese în 1591
Casa de Wettin
Electori de Saxonia
Oameni din Dresda

Christian I, Elector de Saxonia


Cocos Adaları (kokos okunur) veya diğer adıyla Keeling Adaları, Güneydoğu Asya'da Hint Okyanusu'nda bulunan ve Avustralya'ya bağlı olan adalar grubudur. Cocos Adaları'nın nüfusu, Temmuz 1997'de 617 idi. 1984'teki oylamayla halk Avustralya'ya bağlanmayı tercih etmiştir.

1609'da kaptan William Keeling tarafından keşfedilen adalar, bundan dolayı Keeling adaları olarak da bilinir.

Coğrafya
Cocos Adaları, 14 km² lik bir alana ve 26 km'lik bir kıyı şeridine sahiptir. Cocos Adaları'nın bitki örtüsü Hindistan cevizi ağaçlarından oluşur. 9 ay boyunca güneydoğu rüzgârları ve orta derecede yağış hâkimdir.

Resim galerisi

Kaynakça

Cocos Adaları


Magic était un projet de cryptanalyse des Alliés pendant la Seconde Guerre mondiale. Il a impliqué le Signal Intelligence Service (SIS) de l'armée des États-Unis et l'unité spéciale des communications de la marine des États-Unis.

Décryptage
Magic a été créé pour combiner les capacités cryptologiques du gouvernement américain dans une organisation surnommée the Research Bureau (le bureau de recherche). Les officiers du renseignement de l'armée et de la marine (et plus tard des experts et techniciens civils) étaient tous sous un même toit. Bien qu'ils aient travaillé sur une série de codes et de chiffres, leurs succès les plus importants concernaient RED, BLUE et PURPLE.

ROUGE
En 1923, un officier de la marine américaine a récupéré une copie volée du livre de codes secrets utilisé par la marine japonaise pendant la Première Guerre mondiale. Des photographies du livre de codes ont été remises aux cryptanalystes du bureau de recherche et le code traité a été conservé en rouge. dossiers (pour indiquer sa classification Top Secret). Ce code s'appelait "ROUGE".

BLEU
En 1930, le gouvernement japonais a créé un code plus complexe qui a été nommé BLUE, bien que RED soit toujours utilisé pour les communications de bas niveau. Il fut rapidement brisé par le Research Desk (le bureau de recherche) au plus tard en 1932. Les stations d'écoute COMINT du renseignement militaire américain ont commencé à surveiller les communications de commandement à flotte, de navire à navire et des communications terrestres.

VIOLET
Après que l'allié du Japon, l'Allemagne, a déclaré la guerre à l'automne 1939, le gouvernement allemand a commencé à envoyer une assistance technique pour améliorer ses capacités de communication et de cryptographie. Une partie consistait à leur envoyer des machines Enigma modifiées pour sécuriser les communications de haut niveau du Japon avec l'Allemagne. Le nouveau code PURPLE (de la couleur obtenue en mélangeant le rouge et le bleu), était déroutant.

PURPLE, comme Enigma, a commencé ses communications avec la même ligne de code, mais est ensuite devenu un fouillis insondable. Les briseurs de code ont essayé de briser les communiqués PURPLE à la main, mais ont découvert qu'ils ne pouvaient pas. Ensuite, les décrypteurs ont réalisé qu'il ne s'agissait pas d'un code additif ou de substitution manuel comme le ROUGE et le BLEU, mais d'un code généré par une machine similaire au chiffre Enigma allemand. Le décodage était lent et une grande partie du trafic était encore difficile à briser. Au moment où le trafic était décodé et traduit, le contenu était souvent obsolète.

Une machine d'ingénierie inverse créée en 1939 par une équipe de techniciens dirigée par William Friedman et Frank Rowlett pourrait déchiffrer une partie du code PURPLE en reproduisant certains des paramètres des machines japonaises Enigma. Cela a accéléré le décodage et l'ajout de plus de traducteurs dans le personnel en 1942 a permis de déchiffrer plus facilement et plus rapidement le trafic intercepté.

Trafic VIOLET
Le ministère japonais des Affaires étrangères a utilisé une machine à chiffrer pour crypter ses messages diplomatiques. La machine a été appelée "PURPLE" par les cryptographes américains. Un message a été tapé dans la machine, qui l'a chiffré et envoyé à une machine identique. La machine de réception ne peut déchiffrer le message que si elle est définie sur les paramètres corrects ou sur les touches. Les cryptographes américains ont construit une machine capable de décrypter ces messages.

La machine PURPLE elle-même a été utilisée pour la première fois par le Japon en 1940. Les cryptographes américains et britanniques avaient intercepté du trafic PURPLE bien avant l'attaque de Pearl Harbor. Cependant, les machines PURPLE n'étaient utilisées que par le ministère des Affaires étrangères pour acheminer le trafic diplomatique vers ses ambassades. La marine japonaise a utilisé un système cryptographique complètement différent, connu sous le nom de JN-25.

Les analystes américains n'ont découvert dans PURPLE aucune allusion à l'attaque japonaise imminente sur Pearl Harbor ; ils ne le pouvaient pas non plus, car les Japonais faisaient très attention à ne pas discuter de leur plan dans les communications du ministère des Affaires étrangères. En fait, aucune information détaillée sur l'attaque prévue n'était même disponible pour le ministère japonais des Affaires étrangères, car cette agence était considérée par l'armée, en particulier ses membres les plus nationalistes, comme insuffisamment « fiable ». L'accès des États-Unis aux communications diplomatiques privées japonaises (même les plus secrètes) était moins utile qu'il n'aurait pu l'être autrement parce que la politique du Japon d'avant-guerre était largement contrôlée par des groupes militaires comme l'Imperial Way Faction, et non par le ministère des Affaires étrangères. Le ministère des Affaires étrangères lui-même a délibérément caché à ses ambassades et consulats une grande partie des informations dont il disposait, de sorte que la capacité de lire les messages PURPLE était loin de faire un différence significative concernant les intentions militaires tactiques ou stratégiques du Japon.

Les cryptographes américains (voir Station HYPO) avaient déchiffré et traduit le message diplomatique japonais en 14 parties rompant les négociations en cours avec les États-Unis à 13 heures (heure de Washington), le 7 décembre 1941, avant même que l'ambassade du Japon à Washington n'ait pu le faire. En raison des difficultés de déchiffrement et de dactylographie à l'ambassade, la note a été remise en retard au secrétaire d'État américain Cordell Hull. Lorsque les deux diplomates japonais ont finalement remis la note, Hull a dû faire semblant de la lire pour la première fois, même s'il était déjà au courant de l'attaque de Pearl Harbor.

Tout au long de la guerre, les Alliés lisent régulièrement la cryptographie allemande et japonaise. L'ambassadeur du Japon en Allemagne, le général Hiroshi Ōshima, envoyait souvent à Tokyo des informations militaires allemandes inestimables. Cette information était régulièrement interceptée et lue par Roosevelt, Churchill et Eisenhower.  Selon Lowman, "Les Japonais considéraient le système PURPLE absolument incassable… La plupart sont allés dans leurs tombes en refusant de croire que le [chiffre] avait été brisé par des moyens analytiques… Ils pensaient que quelqu'un avait trahi leur système."

Distribution antérieure à Pearl Harbor
Même ainsi, l'information diplomatique avait une valeur plus limitée pour les États-Unis en raison de sa manière et de sa description. "Magic" a été distribué de telle manière que de nombreux décideurs politiques qui avaient besoin des informations qu'il contenait n'en savaient rien, et ceux à qui il a été réellement distribué (au moins avant Pearl Harbor) n'ont vu chaque message que brièvement, car le messager s'est tenu prêt à le reprendre, et isolé des autres messages (aucune copie ou note n'étant autorisée). Avant Pearl Harbor, ils ne voyaient que les décryptages jugés « assez importants » à distribuer par les officiers de l'armée ou de la marine. Néanmoins, être capable de lire les messages VIOLET a donné aux Alliés un grand avantage dans la guerre ; par exemple, l'ambassadeur du Japon en Allemagne, le baron Hiroshi Ōshima, a produit de longs rapports pour Tokyo qui ont été chiffrés sur la machine PURPLE. Ils comprenaient des rapports sur des discussions personnelles avec Adolf Hitler et un rapport sur une visite des défenses d'invasion dans le nord de la France (y compris les plages d'invasion du jour J). Le général Marshall a déclaré qu'Ōshima était « notre principale base d'informations concernant les intentions d'Hitler en Europe ».

Dewey et Marshall
Lors des élections de 1944, Thomas Dewey a menacé de faire de Pearl Harbor un sujet de campagne  jusqu'à ce que le général Marshall lui envoie une lettre personnelle qui disait, en partie :

 Pour expliquer le caractère critique de ce dispositif, qui serait anéanti en un instant si le moindre soupçon était éveillé à son égard, la bataille de la mer de Corail reposait sur des messages déchiffrés et donc nos quelques navires étaient à la bonne place au bon moment. De plus, nous avons pu concentrer nos forces limitées pour faire face à leur avance navale sur Midway alors qu'autrement nous aurions presque certainement été à environ  hors de propos. Nous avions des informations complètes sur la force de leurs forces.

Dewey a promis de ne pas soulever la question et a tenu parole.

Les débats d'après-guerre
L'intrusion dans le système PURPLE, et dans les messages japonais en général, a fait l'objet d'audiences acrimonieuses au Congrès après la Seconde Guerre mondiale dans le cadre d'une tentative de décider qui, le cas échéant, avait permis que la catastrophe de Pearl Harbor se produise et qui donc devrait être blâmé. Au cours de ces auditions, les Japonais ont appris, pour la première fois, que le système de chiffrement PURPLE avait été brisé. Ils avaient continué à l'utiliser, même après la guerre, avec l'encouragement du gouvernement d'occupation américain. Une grande confusion quant à savoir qui à Washington ou à Hawaï savait quoi et quand, d'autant plus que « nous décryptions leurs messages », a conduit certains à conclure que « quelqu'un à Washington » était au courant de l'attaque de Pearl Harbor avant qu'elle ne se produise, et, puisque la base de Pearl Harbor ne s'attendait pas à être attaquée, « l'omission d'avertir Hawaï de l'arrivée des Japonais devait être délibérée, car il ne pouvait guère s'agir d'un simple oubli ». Cependant, PURPLE était un code diplomatique, pas un code militaire; ainsi, seules des inférences pouvaient être tirées de PURPLE quant à des actions militaires japonaises spécifiques. Cependant, en fait, nous ne connaissons pas toute l'histoire. C'est ce qui alimente l'état d'esprit du théoricien du complot et les soupçons qu'il ne s'agissait pas seulement d'une ruse pour assurer la place de l'Amérique dans une guerre de tir, mais aussi de leur possible désir d'aller au-delà des efforts antérieurs pour s'assurer un pied économique en Asie. Il n'en demeure pas moins qu'il y a toujours un effort délibéré pour garder secrets tous les aspects de la collecte de renseignements électromagnétiques pour cette période. Il est imprudent d'imaginer que nous savons tout ce qui s'est passé et tout ce qui était connu avant le 7 décembre. En dehors des efforts de l'US Army Signal Intelligence Service (SIS) de William F. Friedman, les historiens américains souffrent parfois d'une vision en tunnel. On parle peu des efforts d'autres nations pour briser les codes japonais à la fois diplomatiques et militaires. Par exemple, les archives du British Government Code & Cypher School Far East Combined Bureau, Signals Center in the Far East (HMS Anderson) qui couvrent la période de 1934 à 1945. Ce n'est peut-être qu'une coïncidence si des enregistrements de la période 1940-43 sont manquants. L'enregistrement est toujours restreint, il n'est donc même pas possible de dire ce qui manque exactement. Il faut également se rappeler que les États-Unis avaient envoyé une de leurs machines aux Britanniques au début de 1941. On ne sait pas non plus qu'en plus du Far East Combined Bureau, il y avait une vaste chaîne de postes de collecte de signaux stationnés à travers le Canada. Ils collectaient également des transmissions japonaises bien avant Pearl Harbor. C'est aussi du fantasme de croire que les Américains ont publié toutes les informations disponibles de leur côté. C'est en partie la raison pour laquelle les audiences au Congrès ont été acrimonieuses. Il est également irresponsable d'imaginer que toute la vérité derrière le résultat horrible de Pearl Harbor et des Philippines ne pourrait pas affecter la réputation de dirigeants comme Roosevelt. C'était bien politique et cette volonté de certains historiens aujourd'hui de blanchir ce qui n'est toujours pas accessible au public peut aussi être considérée comme politique. Il reste encore une possibilité que quelque chose se soit produit avant l'attaque, de source américaine ou britannique, qui aurait pu changer le résultat.

Histoire
Lorsque PURPLE a été cassé par l'US Army Signals Intelligence Service (SIS), plusieurs problèmes se sont posés pour les Américains: qui obtiendrait les textes décryptés, qui déchiffre, à quelle fréquence, dans quelles circonstances, et, question cruciale (à cause des rivalités interservices sur les données) qui ferait la livraison. La Marine et l'Armée américaines ont chacune insisté sur le fait qu'elles s'occupaient seules de toute la livraison du trafic déchiffré, en particulier aux décideurs politiques haut-placés aux États-Unis. Finalement, après de nombreux allers-retours, un compromis a été trouvé : l'Armée serais responsable du décryptage un jour, et la Marine le lendemain.

La liste de distribution incluait finalement certains – mais pas tous – des chefs de file du renseignement militaire à Washington et ailleurs, et certains – mais, encore une fois, pas tous – des chefs de file de la politique civile à Washington. La routine éventuelle de distribution comprenait les étapes suivantes :

 l'officier de service (armée ou marine, selon le jour) déciderait quels décryptages étaient suffisamment importants ou intéressants pour être distribués
 ils seraient récupérés, enfermés dans une mallette et remis à un officier relativement subalterne (pas toujours autorisé à lire les décryptages) qui « ferait le tour » des bureaux appropriés.
 aucune copie des décryptages n'a été laissée à quiconque sur la liste. Le destinataire serait autorisé à lire le décryptage traduit, en présence de l'agent de distribution, et était tenu de le rendre immédiatement après avoir terminé. Avant le début de la deuxième semaine de décembre 1941, c'était la dernière fois que quelqu'un sur la liste voyait ce décryptage particulier.

Processus de décryptage
Plusieurs étapes préalables étaient nécessaires avant qu'un décryptage ne soit prêt pour la distribution :

 Interception. Le ministère japonais des Affaires étrangères utilisait à la fois une transmission sans fil et des câbles pour communiquer avec ses unités offshore. La transmission sans fil était interceptée (si possible) à l'une des plusieurs stations d'écoute ( Hawaï, Guam, Bainbridge Island dans l'État de Washington, Dutch Harbor sur une île de l'Alaska, etc.) et les messages chiffrés bruts étaient transmis à Washington DC. Finalement, il y avait une station de décryptage (y compris une copie de la machine PURPLE de l'armée) aux Philippines également. Le trafic du câble était (pendant de nombreuses années avant la fin de 1941) collecté dans les bureaux de la compagnie de câble par un officier militaire qui en a fait des copies et les a envoyées à Washington. Le trafic par câble à Hawaï n'a pas été intercepté en raison de problèmes juridiques jusqu'à ce que David Sarnoff de RCA accepte de l'autoriser lors d'une visite à Hawaï la première semaine de décembre 1941. À un moment donné, les interceptions étaient envoyées par la poste aux services de renseignement (de l'armée ou de la marine) depuis le terrain.
 Décryptage. L'interception brute était déchiffrée par l'armée ou la marine (selon le jour). Le déchiffrement était généralement réussi car le chiffre avait été cassé.
 Traduction. Ayant obtenu le texte brut, en lettres latines, il était traduit. Parce que la Marine avait plus d'officiers parlant japonais, une grande partie du fardeau de la traduction incombait à la Marine. Et parce que le japonais est une langue difficile, dont la signification dépend fortement du contexte, une traduction efficace exigeait non seulement un japonais courant, mais aussi une connaissance considérable du contexte dans lequel le message était envoyé.
 Évaluation. Le décryptage traduit a dû être évalué pour son contenu en matière de renseignements. Par exemple, le contenu ostensible du message est-il significatif ? S'il s'agit, par exemple, d'une lutte pour le pouvoir au sein du ministère des Affaires étrangères ou d'une autre partie du gouvernement japonais, sa signification et ses implications seraient très différentes d'un simple message d'information ou d'instruction à une ambassade. Ou, pourrait-il s'agir d'un autre message d'une série dont le sens, pris ensemble, est plus que le sens de n'importe quel message individuel. Ainsi, le quatorzième message à une ambassade ordonnant à cette ambassade d'ordonner aux navires marchands japonais faisant escale dans ce pays de retourner dans leurs eaux nationales avant, disons, la fin novembre serait plus important qu'un seul message de ce type destiné à un seul navire ou port. Ce n'est qu'après avoir évalué un décryptage traduit pour sa valeur en renseignements que quelqu'un pouvait décider s'il méritait d'être distribué.

Dans la période précédant l'attaque de Pearl Harbor, le matériel a été manipulé de manière maladroite et inefficace, et a été distribué encore plus maladroitement. Néanmoins, l'expérience extraordinaire de lire les communications les plus intimes d'un gouvernement étranger, parfois même avant le destinataire prévu, était étonnante. C'était tellement étonnant que quelqu'un (peut-être le président Roosevelt) l'a appelé magique. Le nom est resté.

Décret exécutif 9066
Un aspect de Magic reste controversé à ce jour - le degré d'implication des interceptions dans la publication de l'ordonnance exécutive américaine 9066 le 19 février 1942 et de l'ordonnance exécutive 9102 ultérieure le 18 mars, qui a conduit à la création du Wartime Relocation Authority (WRA). Ceci est souvent confondu avec la question de l'internement, qui était en fait traitée par le Service de l'immigration et de la naturalisation (INS) du ministère de la Justice et affectait tous les citoyens des pays en guerre avec les États-Unis dans n'importe quel endroit.

L'internement des « étrangers ennemis » par le gouvernement américain a commencé deux mois avant le décret 9066 du 8 décembre 1941, immédiatement après l'attaque de Pearl Harbor et incluait des Allemands et des Italiens, et pas seulement les Japonais vivant sur la côte ouest des États-Unis.

David Lowman dans son livre MAGIC: the Untold Story  rapporte que la principale justification des délocalisations et des internements nippo-américains était de protéger contre l'espionnage et le sabotage, car Magic ne pouvait pas être mentionné pendant la guerre. Ceux qui défendent la décision d'évacuer et de déménager lorsqu'ils sont vus dans leur contexte, notamment la blogueuse et journaliste d'investigation Michelle Malkin, indiquent que les interceptions de Magic justifient en partie l'EO 9066. Malkin cite le témoignage de 1984 du sous-secrétaire avec le plus de renseignements d'origine Magic, qui a déclaré  que l'opération Magic « était un facteur très important » dans leurs considérations. De nombreux autres documents de source primaire sont cités dans le livre de Malkin In Defence of Internment  pour affirmer que les messages interceptés par Magic discutent du développement d'un réseau d'espionnage parmi les Américains d'origine japonaise par les consulats japonais, fournissent le type de données d'espionnage envoyées au Japon, et beaucoup plus, ce qui a fait soupçonner que plusieurs milliers de membres de la communauté japonaise-américaine représentaient un risque d'espionnage, y compris des membres de Kibei, Issei et Nisei.

En 1988, le Congrès a adopté et le président Ronald Reagan a signé une loi qui s'excusait pour l'internement au nom du gouvernement américain. La législation indiquait que les actions du gouvernement étaient basées sur « des préjugés raciaux, l'hystérie guerrière et un échec du leadership politique ». Les audiences qui ont produit cette décision n'ont pas pris en compte les interceptions de Magic.

Ce qui suit est le texte réel de plusieurs interceptions Magic traduites en anglais avant et pendant la guerre et déclassifiées et rendues publiques en 1978 par le gouvernement américain ( The Magic Background of Pearl Harbor :, Government Printing Office, 8 volumes)

Tokyo à Washington

 Interception par Magic de Tokyo à Washington #44 – 30 janvier 1941

Interception datée du 30 janvier 1941 et notée comme traduite 2-7-41 Numérotée #44

Consulats du Japon aux États-Unis à Tokyo
Pendant le reste de 1941, certains des messages entre Tokyo et ses ambassades et consulats ont continué à être interceptés.

En réponse au passage ordonné des efforts de propagande à la collecte d'espionnage, les consulats japonais dans tout l'hémisphère occidental ont rapporté leurs informations normalement par l'utilisation des canaux diplomatiques, mais lorsque le temps est limité par l'utilisation de messages codés en VIOLET. Cela a fourni des indices vitaux sur leurs progrès directement au président américain et à ses principaux conseillers.

Des interceptions en mai 1941 des consulats de Los Angeles et de Seattle rapportent que les Japonais réussissaient à obtenir des informations et la coopération de la « deuxième génération » d'Américains japonais et d'autres.

Magic intercepte LA à Tokyo #067 - 9 mai 1941

Interception datée du 9 mai 1941 et traduite 5-19-41 Numérotée #067

Interception magique de Seattle à Tokyo #45 - 11 mai 1941

Interception datée du 11 mai 1941 et traduite 6-9-41 Numérotée # 45

Accès par le cabinet de Roosevelt
Ces interceptions ainsi que d'autres rapports des efforts de contre-espionnage du FBI et de l'Office of Naval Intelligence, l'affaire d'espionnage TACHIBANA pendant l'été 1941, les efforts du FBI contre les Yakuza japonais tout au long des années 1930 le long de la côte ouest (les TOKOYO et TOYO CLUB) étaient tous disponibles uniquement. aux plus hauts dirigeants du cabinet Roosevelt. Même J. Edgar Hoover, directeur du FBI, n'était pas au courant de l'existence de l'intelligence magique.

Point de vu opposé
Ceux qui considèrent que l'Executive Order 9066 concernant l'internement japonais-américain n'était pas basé sur les interceptions de Magic, soutiennent :

 le commandant sur la côte ouest, le lieutenant-général. JL DeWitt, n'était pas sur la liste d'interception de Magic ;
 son supérieur, le secrétaire à la Guerre Henry Stimson, figurait sur la liste d'interception ;
 Stimson a demandé à DeWitt une justification du programme de réinstallation ;
 si les interceptions de Magic ont fourni une justification, pourquoi demander à DeWitt une justification supplémentaire ?

Une théorie est que Stimson voulait que DeWitt fournisse des justifications qui pourraient être rendues publiques, car les interceptions de Magic ne pouvaient pas être rendues publiques.

Le problème s'est envenimé en raison de la sortie du livre de Malkin en 2004, In Defense of Internment, dans lequel les interceptions de Magic jouent un rôle majeur dans la défense de sa thèse.

D'autres chiffrements japonais
PURPLE était une fenêtre attrayante, mais tactiquement limitée, sur la planification et la politique japonaises en raison de la nature particulière de l'élaboration de la politique japonaise avant la guerre (voir ci-dessus). Au début, une meilleure fenêtre tactique était le code de la flotte japonaise (un code chiffré), appelé JN-25 par les cryptanalystes de l'US Navy. L'introduction de la version utilisée dans les mois qui ont suivi le 7 décembre 1941 a fourni suffisamment d'informations pour mener aux victoires navales américaines dans les batailles de la mer de Corail et de Midway, arrêtant les avances japonaises initiales vers le sud et éliminant la majeure partie de la puissance aéronavale japonaise. . Plus tard, le trafic JN-25 intercepté a également fourni l'horaire et l'itinéraire de l'avion transportant l'amiral Isoroku Yamamoto lors d'une tournée d'inspection dans le sud-ouest du Pacifique, donnant aux pilotes de l'USAAF une chance de tendre une embuscade (Opération Vengeance) à l'officier qui avait conçu l'attaque de Pearl Harbor. Et encore plus tard, l'accès aux messages de l'armée japonaise à partir des décryptages du trafic de communication de l'armée a aidé à planifier la campagne d'île en île aux Philippines et au-delà.

Une autre source d'information était le code d'attaché militaire japonais (connu sous le nom de JMA aux Alliés) introduit en 1941. Il s'agissait d'un système de transposition fractionné basé sur des groupes de codes à deux lettres qui représentaient des mots et des phrases courants. Les groupes ont été écrits dans une grille carrée selon un motif irrégulier et lus verticalement, semblable à une transposition colonnaire interrompue. Ensuite, les lettres ont été surchiffrées à l'aide d'une table d'alphabets préétablie. Ce système a été brisé par John Tiltman à Bletchley Park en 1942.

Autre effraction revendiquée en PURPLE
Le livre de 1992 The Sword and the Shield: The Mitrokhin Archive and the Secret History of the KGB, de Christopher Andrew, basé sur les archives Mitrokhin sorties clandestinement de Russie au début des années 1990 par un archiviste du KGB, contient des informations sur la connaissance soviétique du japonais en temps de guerre. transmissions chiffrées. Il prétend que les Soviétiques ont fait irruption de manière indépendante dans le trafic PURPLE japonais (ainsi que la machine précédente rouge), et que les messages PURPLE décryptés ont contribué à la décision de Staline de déplacer des troupes d'Extrême-Orient vers la région de Moscou pour la contre-attaque contre l'Allemagne en décembre 1941, car les messages ont convaincu le gouvernement soviétique qu'il n'y aurait pas d'attaque japonaise.

À quel point l'opération Magic était-elle secrète ?
L'avis que la cryptographie japonaise était dangereusement inadéquate a été publié par le Chicago Tribune, qui a publié une série d'articles juste après Midway, commençant le 7 juin 1942, qui affirmaient (à juste titre) que la victoire était due en grande partie à l'effraction par les États-Unis des systèmes de chiffrement japonais (dans ce cas, le chiffrement JN-25, bien que le ou les systèmes qui avaient été cassés n'aient pas été mentionnés dans les articles de journaux). La Tribune a affirmé que l'histoire avait été écrite par Stanley Johnston à partir de ses propres connaissances (et de celles de Jane ), mais Ronald Lewin fait remarquer que l'histoire répète la mise en page et les erreurs d'un signal de l'amiral Nimitz que Johnston a vu alors qu'il était dans le transport Barnett. Nimitz a été réprimandé par l'amiral King pour avoir envoyé la dépêche aux commandants de la Force opérationnelle sur un canal disponible pour presque tous les navires.  L' officier exécutif du Lexington, le Commandant Morton T. Seligman a été affecté au service à terre et a pris sa retraite plus tôt.

Cependant, ni les Japonais ni quiconque aurait pu leur en parler ne semblent avoir remarqué ni la couverture du Chicago Tribune, ni les histoires basées sur le récit du Chicago Tribune publiées dans d'autres journaux américains. Ils n'ont pas non plus remarqué les annonces faites au Congrès des États-Unis dans le même sens. Il n'y a eu aucun changement dans la cryptographie japonaise liée à ces articles de journaux ou aux divulgations du Congrès.

Alvin Kernan était un militaire de l'aviation à bord des porte-avions  et  pendant la guerre. Pendant ce temps, il a reçu la Navy Cross. Dans son livre Crossing the Line, il déclare que lorsque le porte-avions est revenu à Pearl Harbor pour se ravitailler avant la bataille de Midway, l'équipage savait que le code japonais avait été enfreint et que les forces navales américaines se préparaient à engager la flotte japonaise à Midway. Il insiste sur le fait qu'il "... se souvient exactement de l'occasion à laquelle on m'a dit, avec tous les détails sur les navires et les dates..." malgré l'insistance ultérieure sur le fait que la rupture du code a été gardée secrète.

Le commandant de la marine américaine IJ Galantin, qui a pris sa retraite en tant qu'amiral, fait plusieurs fois référence à Magic dans son livre de 1988 sur ses patrouilles de guerre dans le Pacifique en tant que capitaine du sous-marin américain  . Cependant, Galantin appelle Magic « Ultra » qui était en fait le nom donné à l'opération de décryptage du code allemand. À la réception d'un message du commandement de la flotte du Pacifique, le dirigeant hors de la station normale pour intercepter les navires japonais en raison d'un message Magic, écrit Galantin. « J'avais rédigé mes ordres de nuit avec soin. Je n'ai fait aucune référence à Ultra et souligné seulement la nécessité d'être très attentif aux cibles dans ce domaine fructueux". Galantin avait précédemment mentionné dans son livre que tous les capitaines de sous-marin étaient au courant de « Ultra » (en fait, de Magic).

De plus, le chef d'état-major de l'armée George C. Marshall a découvert au début de la guerre que les documents de Magic étaient largement lus à la Maison Blanche, et que "... à un moment donné, plus de 500 personnes lisaient des messages que nous avions interceptés des Japonais... Tout le monde semblait les lire".

Fiction
Le roman Cryptonomicon de Neal Stephenson comprend une version fictive de Magic, le cryptosystème japonais étant nommé « Indigo » plutôt que « PURPLE ».

James Bond reçoit les produits du programme de décryptage fictif "MAGIC 44" dans You Only Live Twice comme monnaie d'échange lorsqu'il est déployé pour négocier des concessions de renseignement de Tiger Tanaka, chef du renseignement japonais.

La série Le Corps de W. E. B. Griffin est un récit romancé de la marine des États-Unis et du Marine Corps lors des opérations de renseignement dans le théâtre du Pacifique pendant la Seconde Guerre mondiale. De nombreux personnages principaux des romans, à la fois fictifs et historiques, ont accès à aux renseignements de Magic et les utilisent.

Notes et références

Articles connexes
 Liste des codes navals japonais
 Ultra

Histoire de la cryptologie
Pages avec des traductions non relues

Magic (cryptographie)