Casa de Alvenaria - Volume 2: Santana é o segundo de dois volumes autobiográficos escritos por Carolina Maria de Jesus, no segundo volume a escritora segue narrando as dificuldades de sua vida após o sucesso de seu primeiro livro Quarto de Despejo, agora morando no bairro de Santana em São Paulo

Contexto
Carolina Maria de Jesus nasceu em Sacramento, Minas Gerais, mas viveu boa parte de sua vida na favela do Canindé, na cidade de São Paulo. Foi no Canindé que escreveu seu primeiro, e mais bem-sucedido, livro: Quarto de Despejo. Após o sucesso do primeiro livro, Carolina e seus três filhos se mudaram da favela onde moravam após o convite de um empresário para que a família morasse no porão de sua casa em Osasco, na Grande São Paulo. Após um ano do início do primeiro volume, Carolina se muda juntamente com seus filhos para uma casa recém-comprada no bairro de Santana em São Paulo e lá escreve o segundo volume de Casa de Alvenaria.

Publicado pela primeira vez em 2021, juntamente com uma reedição do primeiro volume, o segundo volume inclui relatos de dezembro de 1960 até 1963, com a maioria dos capítulos se passando no ano de 1961.

Em 2021 os dois volumes da obra foram publicados pela Companhia das Letras, contando com prefácios escritos por Conceição Evaristo, e pela filha da escritora, Vera Eunice.

Enredo
O segundo volume de Casa de Alvenaria segue acompanhando as mudanças na vida de Carolina Maria de Jesus após o sucesso de seu primeiro livro. Agora a escritora finalmente realiza o sonho de ter sua casa própria e se muda para o bairro de Santana em São Paulo.

Carolina de Jesus passa a conviver com uma realidade muito diferente daquela em que vivera até então, passa a frequentar jantares, eventos diversos e sessões de lançamento e autógrafos de seus livros, chega até mesmo a conhecer diversos políticos e outras pessoas influentes de sua época. Decepcionada com o que vivia agora que trocara o "Quarto de despejo" pela "Sala de visita", a escritora passa a se queixar de não ter tempo para continuar escrevendo, gostaria de se dedicar a escrita de romances e poesia, porém só conseguia se dedicar a continuar escrevendo seus diários. Carolina constantemente se queixava de estar cansada com tantos compromissos a cumprir como escritora.
Carolina Maria de Jesus se queixa das pessoas que passam a procura-la, muitas vezes para pedir dinheiro, das amizades falsas que se aproximam dela após a fama, do racismo velado e da hipocrisia das pessoas que conhece nesses novos ambientes. Ao escancarar suas críticas contra essa elite social que ela conhecera naquele momento Carolina mantém viva a sua visão crítica sobre a sociedade brasileira, traço marcante de sua escrita desde o primeiro livro, e chega até mesmo a dizer que é "Descendente da bomba atômica".

O livro se encerra com a mudança de Carolina e de seus filhos para um sítio na região de Parelheiros em 1963, onde a escritora seguiria morando até seu falecimento em 1977.

Romances
Livros do Brasil
Livros de 1961
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)
Literatura afro-brasileira

Casa de Alvenaria - Volume 2: Santana


Chromolaena odorata é uma espécie tropical e subtropical de arbusto florido da família das asteráceas (Asteraceae). É nativo das Américas, desde a Flórida e Texas nos Estados Unidos ao sul, passando pelo México e Caribe até a América do Sul. Foi introduzido na Ásia tropical, África Ocidental e partes da Austrália. Consta na vigésima terceiro lugar na lista de 100 das espécies exóticas invasoras mais daninhas do mundo.

Descrição
A Chromolaena odorata é uma erva perene de rápido crescimento. É um arbusto de vários caules que cresce até 2,5 metros de altura em áreas abertas. Tem caules macios, mas a base do arbusto é lenhosa. Em áreas sombreadas torna-se estiolada e comporta-se como uma trepadeira, crescendo sobre outras vegetações. Pode então atingir até 10 metros de altura. A planta é peluda e glandular e as folhas exalam odor pungente e aromático quando esmagadas. As folhas são opostas, triangulares a elípticas com bordas serrilhadas. As folhas têm 4-10 centímetros de comprimento por 1-5 centímetros de largura. Os pecíolos das folhas são 1-4 centímetros de comprimento. As flores tubulares (brancas a rosa pálido) estão em panículas de 10 a 35 flores que se formam nas extremidades dos ramos. As sementes são aquênios e são um pouco peludas. Eles são espalhados principalmente pelo vento, mas também podem se agarrar a peles, roupas e máquinas, permitindo a dispersão a longa distância. A produção de sementes é de cerca de 80 a 90 mil por planta. As sementes precisam de luz para germinar. Pode se regenerar a partir das raízes. Em condições favoráveis, pode crescer mais de três centímetros por dia.

Classificação
Foi anteriormente classificado taxonomicamente sob o gênero Eupatorium, mas agora é considerado mais próximo de outros gêneros da tribo Eupatorieae.

Usos
Uma revisão recente indica que a importância etnofarmacológica, fungicida e nematicida da planta e seu uso como espécie de pousio e planta de melhoria da fertilidade do solo no sistema de rotação de queimadas e queimadas da agricultura contribuiu para seu uso contínuo e disseminação na Nigéria.

Espécie invasiva

A Chromolaena odorata é considerada erva daninha invasora de culturas de campo e ambientes naturais em sua faixa introduzida. Tem sido relatado como sendo a espécie invasora mais problemática dentro das florestas tropicais protegidas na África Na África Ocidental impede a regeneração de espécies de árvores em áreas de cultivo itinerante. Afeta a diversidade de espécies na África Austral. A inflamabilidade da planta afeta as bordas da floresta. No Seri Lanca é uma erva daninha importante em áreas perturbadas e plantações de coco.

Controle
O controle biológico com um artídeo desfolhante foi tentado na década de 1970. Um estudo piloto na região de Axante, em Gana, introduziu a mariposa Pareuchaetes pseudoinsulata com algum efeito. Um apelo renovado para um esforço coordenado de controle biológico na Nigéria foi feito em 2014, para tentar trazer a planta de volta ao equilíbrio ecológico. Na Austrália, foi iniciado um programa sistemático de erradicação com herbicidas. A mosca tefritídeo Cecidochares connexa foi introduzida em Guame da Indonésia em 1998 e está espalhada por toda a ilha. A Chromolaena odorata forma galhas ao redor das larvas da mosca que se tornam um sumidouro de nutrientes que desvia a energia do crescimento da planta para fornecer tecido nutritivo ao longo das paredes da câmara larval. Entre 1 e 7 larvas podem ser encontradas em cada galha.

História da introdução
No , a Chromolaena odorata escapou dos jardins botânicos de Daca (Índia), Java (Indonésia) e Peradenia (Seri Lanca). Na África Ocidental, a planta foi acidentalmente introduzida com sementes florestais. Foi introduzido como ornamental na África Austral e foi introduzido na Costa do Marfim em 1952 para controlar as gramíneas Imperata. Foi encontrado pela primeira vez em Queenslândia, Austrália, em 1994 e talvez tenha sido introduzido com sementes de pastagens estrangeiras. No estado de Querala, no sul da Índia, foi introduzida na década de 1950, época em que os comunistas formaram um governo. Também foi encontrada no lado leste da ilha Havaí no início de 2021.

Toxicidade
A Chromolaena odorata contém alcaloides pirrolizidínicos cancerígenos. É tóxica para o gado. Também pode causar reações alérgicas. Pesquisas recentes mostraram que a planta é larvicida contra todos os principais mosquitos vetores.

Leitura adicional

Plantas descritas em 1759
Flora da América do Sul
Flora do México
Flora do Caribe
100 das espécies exóticas invasoras mais daninhas do mundo

Chromolaena odorata


Jóhann Hafstein (født 19. september 1915, død 15. maj 1980), var en islandsk jurist og politiker, der var Islands statsminister fra 10 juli 1970 til 14 juli 1971.

Familie, uddannelse og arbejde
Hafstein var søn af cand.jur. Júlíus Havsteen, der var sysselmand fra 1921 til 1956, og er kendt for at have oversat Herman Melvilles roman "Moby Dick" til islandsk. I 1934 tog Jóhann Hafstein studentereksamen fra gymnasiet i Akureyri, hvorefter han studerede jura ved Islands Universitet og bestod juridisk embedseksamen i 1938. Derefter videreduddannede han sig i folkeret ved University of London og studieophold i Danmark og Tyskland frem til 2. Verdenskrigs udbrud i efteråret 1939. I 1938 blev han gift med Ragnheiður Thors, datter af Haukur Thors (bror til statminister Ólafur Thors ) og Soffía Hafstein (datter af tidl. minister for Island Hannes Hafstein), og de fik tre sønner Haukur, Jóhann Júlíus og Pétur.

I 1952 blev Hafstein direktør for Útvegsbanki Íslands (Islands Fiskeribank).

Politisk karriere
I 1935 etablerede han Vaka, der var en forening for demokratiske studerende, og blev Vakas første formand. Fra 1939 til 1942 var han formand for Heimdallur.

Han var medlem af Selvstændighedspartiet og sad i Altinget fra 1946 til 1978.

Bibliografi
 1976 - Þjóðmálaþættir

Referencer

Eksterne henvisninger
 althingi.is: Jóhann Hafstein (islandsk)

Jurister fra Island
Statsministre fra Island
Altingsmedlemmer

Jóhann Hafstein


Latinizam kondominij (latinski: condominium - suvlasništvo) u arhitekturi i trgovini nekretninama označava stambenu zgradu u kojoj su stanovi osobno vlasništvo pojedinaca koji njime mogu raspolagati neovisno o drugim stanarima, dok se o zajedničkim prostorijama i vlasništvu brinu preko predstavnika svoga ulaza. Dok je svaki stanar vlasnik svoga stana, istovremeno je i suvlasnik pridružene zemlje, komunikacija, okućnice ili travnjaka zajedno s drugim stanarima i korisnicima stanova. Ovaj izraz najviše se koristi u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi, te u različitim oblicima i varijacijama u Australiji, Južnoj Africi, Novom Zelandu i gotovo svim državama koje su u prošlosti bile dio Britanskog kolonijalnog Carstva.

Kondominiji se uglavnom koriste za stanovanje, otkup, zakup ili najam stanova. Ako se koriste u turističke svrhe, često se nazivaju apartmanima, iako se razlikuju u načinu pružanja usluge. Mnogi neboderi korišteni u poslovne svrhe također imaju ulogu kondominija, jer tvrtke mogu zakupiti svoje prostore i koristiti ih neovisno o drugim uredima ili vlasniku nebodera. U turizmu i hoteli, hosteli i moteli također imaju uloge kondominija.

U Francuskoj, Quebecu i državama francuskog govornog područja (frankofonskim zemljama) koriste se izrazi sličnoga značenja, poput  copropriété divise koji označava zajedničku imovinu, zajedničko vlasništvo. U talijanskom jeziku riječ je preuzeta iz latinskog i potpuno je istoga značenja, dok se u zemljama španjolskoga govornoga područja (hispanidad) koristi metaforični izraz propiedad horizontal; iako doslovno preveden znači vodoravna, horizontalna imovina, vlasništvo, zapravo označava jednakost svih vlasnika koji posjeduju tu imovinu.

Najstariji pravni zapis na kojem se spominje ovaj izraz u značenju vlasništva pronađen je na području negdašnje Babilonije, a datira iz 19. stoljeća prije Krista.

Izvori

Građevine

Kondominij (nekretnine)


Otway est un village américain situé dans le comté de Scioto, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Village dans l'Ohio
Comté de Scioto

Otway (Ohio)


نظام أتصالات اي بي ام 1050 هو نظام اتصال (محظة) فرعي لارسال واستقبال البيانات من نظام مشابه (اي بي ام 1050) أو من حاسب اي بي ام من سلسلة اي بي ام 1400، اي ابي ام 7000 أو سلسلة نظام\360. بدأ إنتاجها في 1963 واتسعت رقعة استخدامها في الستينات.

مكونات النظام

يتكون النظام من الأجهزة التالية:

 وحدة التحكم المركزية اي بي ام 1051
 طابعة ولوحة مفاتيح اي بي ام 1052
 لوحة مراقبة اي بي ام 1053
 قارئ الشريط الورقي اي بي ام 1054
 خرامة الشريط الورقي اي بي ام 1055
 قارئ البطاقة / الخرامة اي بي ام 1442
 لوحة المفاتيح المبرمجة اي بي ام 1092\1093

عدد واحد اي بي ام 1051 وجهاز آخر هي متطلبات كل نظام فرعي. الطابعة تستخدم عنصر سليكتريك للكتابة.

يؤدى الاتصال بشكل متسلسل شبه مزدوج، 70 أو 75 بيتس للثانية. جهاز مودم، كمحول خط اي ابي ام، يستخدم للاتصال. إمكانية اي بي ام 1050 الجديدة بالعمل الغير متزامن مكنت من اتصال عدة نقاط اتصال وحسنت فحص الأخطاء والسرعة لاى 14.8 حرف في الثانية، مقارنة بسرعه طابعة البرق, 10 احرف بالثانية.

مجموعة من أجهزة اي بي ام 1050 معروضة في متحف جامعة امستردام للكومبيوتر.

المراجع

اتصالات

اي بي ام 1050


Die Badminton-Asienmeisterschaft 2012 fand vom 17. bis 22. April 2012 in Qingdao in China statt.

Medaillengewinner

Setzlisten

Endrundenergebnisse

Herreneinzel

Dameneinzel

Herrendoppel

Damendoppel

Mixed

Medaillenspiegel

Weblinks
 tournamentsoftware.com

2012
Asienmeisterschaft 2012
Badmintonwettbewerb in Qingdao

Badminton-Asienmeisterschaft 2012


Ignacio Antonio Saavedra Pino (Santiago, 12 de janeiro de 1999) é um futebolista chileno que atua como meia. Defende atualmente o .

Carreira
En 2006, foi jogar nas categorias de base do Colo-Colo até 2011, e em 2012 começou sua carreira profissional no . Saavedra estreou profissionalmente em 4 de agosto de 2018 ante ao Everton com dezoito anos de idade. Após a volta dos longos torneios, Universidad Católica foi campeão da Campeonato Chileno de Futebol de 2018 e da Supercopa de Chile 2019, o segundo título do clube naquele torneio.

Na temporada 2020, Universidad Católica conquistou da Campeonato Chileno 2020 e posteriormente foi campeão da Supercopa de Chile 2020. No final de 2021, Universidad Católica foi campeão da Supercopa de Chile 2021 em pênaltis, e mais tarde instituição também foi coroada tetracampeã do torneio nacional, após vencer as edições 2018, 2019, 2020 e 2021.

Seleção Nacional
Saavedra representou o time sub-17 do Chile no Copa do Mundo FIFA Sub-17 de 2015 no Chile. Foi convocado pela primeira vez para defender a seleção principal do Chile em um jogo amistoso contra o Bolivia, no dia 26 de março de 2021 e estreou pela Seleção Chilena principal.

Títulos

 Universidad Católica

 Campeonato Chileno: 2018, 2019, 2020, 2021
 Supercopa de Chile: 2019, 2020, 2021

Prêmios individuais

 Melhor meio-campista da Campeonato Chileno: 2020
 Equipe ideal da Campeonato Chileno: 2020

Naturais de Santiago (Chile)
Futebolistas do Chile
Futebolistas do Club Deportivo Universidad Católica
Jogadores da Seleção Chilena de Futebol
Jogadores da Copa América de 2021

Ignacio Saavedra


Calshot Spit is a one-mile long sand and shingle bank, near the village of Calshot, located on the southern bank of the open end of Southampton Water, on the south coast of England.

At the end of the spit are Calshot Castle (built by King Henry VIII), an RNLI lifeboat, an NCI station, several slipways, a former Royal Navy and Royal Air Force flying boat station and Calshot Activities Centre. The neck of the spit is owned by New Forest District Council while the end of the spit is owned by  the Crown Estate which leases it to Hampshire County Council.

History
The castle is a low, circular, stone structure and was armed with large muzzle-loading guns. Its purpose, when it was built in 1539, was to protect access to the important harbour at Southampton from seaborne attack, by France or Spain from the English Channel via the Solent.

For much of its history the spit was low lying and parts of it often underwater at high tide. This changed in 1703 when the great storm of that year washed enough shingle onto the spit to make it a more substantial structure.

Calshot Naval Air Station was originally set up in 1913. Its choice as a location for operating flying boats is clear: the landing area is sheltered by land on the three sides of Southampton Water and by the Isle of Wight, several miles away, on the fourth side. As part of the expansion of the site in 1916 the contractor. Henry Boot & Son (Westminster),  built a narrow gauge railway in order to move materials. It was transferred to the air-force in 1919 and ran (with a number of branches) from Eaglehurst camp to north pier at the end of the spit.

In 1929 and 1931, Calshot was the venue for the Schneider Trophy, an international air race for seaplanes.

The railway closed at the end of World War Two When it was found that the wagons had decayed to the point where they were no longer safe to use. One locomotive survives from the railway as Douglas on the Talyllyn Railway.

The Spit was transferred to civilian control at the start of the 1960s. A Coastguard tower was added to the end of the spit in 1973. The Coastguard stopped using the castle in 1990.

The site is now the location of Calshot Lifeboat Station operated by the RNLI, yachts and the National Coastwatch Institution. The hangars are home to Calshot Activities Centre and house indoor climbing walls, artificial ski slopes and a velodrome. In 2005 new public toilets were installed in the spit with a design partially inspired by the spit's beach huts.

Shipping

The spit is a potential navigation hazard for ships entering Southampton Water, and vessels are guided by the Calshot Spit light float. This replaced a Trinity House lightvessel (LV 78) that was anchored off the spit and which was, for a while, a static attraction at the Ocean Village marina in Southampton. In November 2010 it was moved a short distance to the Trafalgar dock where, after renovation, it was to be displayed at the Aeronautica attraction, due to open in 2015. The plans for Aeronautica came to a halt in January 2012. In December 2019 the ship was relocated to the Solent Sky museum in order to be converted into part of the museum's cafe. It was built in 1914 by J I Thornycroft shipyard in Southampton and decommissioned in 1978.

LV 50, which was on the Calshot station between 1943 and 1951, was bought by the Royal Northumberland Yacht Club, and remains their club ship to this day.

Personnel from RAF Calshot traveling to and from the spit would sometimes be taken on and off passing Red Funnel ferries in launches.

Fauna and flora

Historically the site's status as a military base provided a degree of protection for the local flora. The large scale construction of car parks, beach-huts and the importation of topsoil has reduced the range of plants present. Crambe maritima (sea kale) still grows on the spit and in the 19th century it was apparently harvested for sale in Southampton.

See also
 RNAS Calshot
 RAF Calshot

References

External links
 National Coastwatch Institution (Calshot)

Landforms of Hampshire
Spits of England

Calshot Spit


A insurreição islamista no Níger ou insurgência jihadista no Níger é um conflito armado entre o governo do Níger e os grupos jihadistas salafistas. Ocorre no contexto da Guerra do Sahel.

Contexto

Vários grandes ataques ocorreram no Níger durante as décadas de 2010 e 2020.
O Níger enfrenta insurgências jihadistas tanto em suas regiões ocidentais (como resultado do alastramento da Guerra do Mali) quanto em sua região sudeste (como resultado do alastramento da insurgência islâmica na Nigéria). A insurgência na região oeste do país começou com incursões em 2015 e intensificou-se a partir de 2017, com massacres realizados por grupos afiliados à al-Qaeda e ao chamado Estado Islâmico. Em suas regiões do sudeste, por sua vez, o Níger combate principalmente os insurgentes do Boko Haram.

Desenvolvimento

2015-2020
Em 25 de abril de 2015, no Lago Chade, 46 soldados e 28 civis são mortos em um ataque do Boko Haram a uma posição do exército em Karamga. (Ver: Segunda batalha de Karamga)

Em 18 de junho de 2015, nas aldeias de Lamana e Ngouamo, 38 pessoas, a maioria mulheres e crianças, são mortas em dois ataques do Boko Haram.

Em 3 de junho de 2016 ocorre um ataque massivo do Boko Haram em Bosso causando 26 baixas  militares e uma centena feridos. Vários civis são mortos. Os assaltantes assumem o controle do município até que o exército intervenha no dia seguinte. Cinquenta invasores são mortos. (ver: Batalha de Bosso (2016))

Em 23 de fevereiro de 2017, quinze soldados do exército nigerino foram mortos e dezenove outros ficaram feridos em um ataque terrorista a uma patrulha militar na região de Ouallam.

Em 10 de dezembro de 2019 (Ataque de Inates de dezembro de 2019) e em 9 de janeiro de 2020 (Ataque de Chinégodar), ocorreram dois ataques jihadistas contra o acampamento militar de Inates e de Chinégodar, no oeste do país. 71 e 89 soldados morreram, respectivamente. Ambos foram reivindicados pelo Estado Islâmico, bem como os de 25 de dezembro em Sanam, em que mataram 14 soldados.

2021
2021 foi o primeiro ano em que os ataques foram realizados com frequência no país. Os ataques foram realizados todos os meses daquele ano.

Janeiro

A 2 de janeiro, as aldeias de Tchombangou e Zaroumdareye, que estão separadas por sete quilômetros, foram atacadas por vários militantes. O ataque deixou inicialmente 79 pessoas mortas e 75 feridas. Das vítimas falecidas, 49 foram mortas em Tchombangou e 30 em Zaroumdareye. Um dia após o ataque, mais 21 pessoas foram encontradas mortas e outras sucumbiram aos ferimentos em Tchombangou, elevando o número total de mortos para 100. Em 8 de janeiro, o porta-voz do Alto-comissariado das Nações Unidas para os Refugiados disse que 73 pessoas foram mortas na aldeia de Tchouma Bangou e 32 em Zaroumdareye, totalizando 105 mortos. O governo nigerino despachou soldados para a fronteira após os ataques. Os agressores são militantes islamistas que chegaram às aldeias enquanto cruzavam a fronteira do Mali.

Algum tempo antes do massacre, dois militantes islamistas que foram vistos na área foram mortos pelos moradores locais. Esses ataques são suspeitos de serem uma retaliação por esses assassinatos, de acordo com o Ministro do Interior do país.

Fevereiro
Em 21 de fevereiro, sete membros da comissão eleitoral foram mortos e três outros ficaram feridos em uma explosão de mina terrestre em Tillabéri. O ataque foi realizado no mesmo dia do segundo turno da eleição presidencial.

Março

Em 16 de março, homens armados em motocicletas atacaram um comboio que regressava de um mercado em Banibangou, na fronteira com o Mali, para uma aldeia próxima na região de Tillabéri, no sudoeste do Níger, matando 58 pessoas.

Em 21 de março, militantes em motocicletas atacaram Intazayene, Bakorat e Wistan, três vilarejos na região de Tahoua perto da fronteira com o Mali, matando 137 pessoas. O número de mortos faria do ataque o mais mortal cometido por jihadistas na história do Níger. O presidente recém-eleito Mohamed Bazoum condenou os ataques e declarou três dias de luto nacional.

Em 24 de março, pelo menos dez pessoas foram mortas durante ataques em duas aldeias na região de Tillabéri.

Abril a maio
Em 18 de abril, pelo menos 19 civis foram mortos e dois ficaram feridos quando homens armados invadiram uma aldeia na região de Tillabéri.

Em 3 de maio, uma patrulha militar foi emboscada na região de Tahoua, resultando na morte de 16 soldados e no ferimento de mais seis.

Em 12 de maio, cinco aldeões foram mortos e mais dois ficaram feridos depois que militantes invadiram a aldeia de Fantio, na região de Tillabéri, durante as comemorações do Eid al-Fitr.

Em 30 de maio, quatro civis e quatro soldados foram mortos durante um ataque realizado por militantes do Boko Haram na cidade de Diffa, na região de Diffa. Os jihadistas atacaram a cidade no final da tarde, em cerca de quinze veículos, mas foram repelidos pelas forças de segurança que responderam durante um longo tiroteio, no qual seis agressores foram mortos.

Junho
Em 25 de junho, homens armados atacaram um vilarejo e localidades próximas, matando um total de 19 civis. Inicialmente, os agressores invadiram a aldeia Danga Zawne, na região de Tillabéri, matando três pessoas. Posteriormente, atacaram fazendas próximas, matando as outras dezesseis pessoas.

Em 29 de junho, combatentes do Boko Haram atiraram contra um ônibus ao longo da estrada entre Diffa e Mainé-Soroa, matando quatro civis, incluindo o motorista do ônibus, dois moradores e um chefe da aldeia; mais dois ficaram feridos. Os combatentes então seguiram para outra estrada e dispararam contra um grupo de soldados, ferindo seis deles. Um tiroteio eclodiu e treze terroristas foram mortos.

Julho
Em 2 de julho, cerca de 100 "terroristas" fortemente armados em motocicletas atacaram o vilarejo de Tchoma Bangou, matando quatro civis. As forças de segurança responderam ao ataque, iniciando um tiroteio, resultando na morte de cinco soldados e 40 terroristas.

Em 25 de julho, quatorze pessoas foram mortas e uma ficou ferida quando homens armados invadiram a aldeia de Wiye. Nove das vítimas são mortas enquanto trabalhavam nos campos.

Em 28 de julho, 19 civis foram mortos e mais cinco ficaram feridos quando militantes invadiram o vilarejo de Deye Koukou na área de Banibangou, perto da fronteira com o Mali.

Agosto
Em 1 de agosto, militantes islamistas emboscaram e atacaram um grupo de soldados em Torodi, região de Tillabéri. Enquanto os soldados fugiam e carregavam os feridos, uma bomba explodiu. Quinze soldados foram mortos no ataque, enquanto outros seis ficaram desaparecidos.

Em 16 de agosto, homens armados em motocicletas invadiram o vilarejo de Darey-Daye e dispararam contra civis que cuidavam de seus campos, matando 37 pessoas, incluindo catorze crianças.

Em 20 de agosto, homens armados atiraram contra civis que rezavam em uma mesquita na aldeia de Theim, na região de Tillaberi, matando 16 pessoas.

Em 25 de agosto, centenas de militantes do Boko Haram atacaram um posto militar em Diffa, matando 16 soldados e ferindo outros nove. No tiroteio que se seguiu, cerca de 50 insurgentes islamistas foram mortos.

Outubro a dezembro
Em 11 de outubro, dez pessoas foram mortas e outra ficou ferida quando homens armados dispararam contra uma mesquita no vilarejo de Abankor.

Em 18 de outubro, homens armados atiraram contra uma delegacia de polícia em Tillaberi, matando três policiais e ferindo outros sete.

Em 20 de outubro, seis membros da Guarda Nacional do Níger foram mortos e vários outros ficaram feridos quando homens armados emboscaram um comboio que transportava o prefeito de Bankilare e seus guarda-costas, que escaparam ilesos.

Em 2 de novembro, homens armados do Estado Islâmico no Grande Saara atacaram uma delegação liderada pelo prefeito de Banibangou, matando 69 pessoas. O prefeito e o líder de uma milícia de autodefesa estavam entre os mortos.

Em 4 de novembro, quinze soldados foram mortos quando homens armados atacaram um posto militar no vilarejo de Anzourou.

Em 5 de dezembro, centenas de rebeldes equipados com motocicletas realizam um incursão contra uma base militar internacional em Tillabéri, matando 29 soldados. 79 dos invasores foram mortos.

Envolvimento dos Estados Unidos

Ver também
Insurreição jihadista no Burquina Fasso

Insurreição jihadista no Níger


Tesfaye Gebre Kidan Geletu (,  – 4 June 2004) was an Ethiopian general who was the acting president of Ethiopia for one week in late May 1991.

Biography

Military career
Prior to joining the Holetta Military Academy, Tesfaye took a one year teacher training course to become an elementary school teacher. After completing his training, he was assigned to Gamo Gofa province. Because of little pay and bad living conditions, he left his teaching job to join the Holetta Military Academy.

At the academy he met Mengistu Haile Mariam; according to Gebru Tareke, along with Legesse Asfaw and Gebreyes Wolde Hana Tesfaye was part of Mengistu's inner circle, his "pals Mengistu knew more intimately in less pressing times, men who played and drank with him and stood by him during the bloody factional days of the Derg." While a colonel, Tesfaye was a member of the Derg, the military committee which seized power from Emperor Haile Selassie, and which would later order the executions of his officials and allegedly the murder of the deposed Emperor himself. He had military successes in Somalia and Eritrea, notably as commander of the forces around Jijiga during the Ogaden War.

Elevated to the rank of Lt. General, Tesfaye Gebre Kidan went on to serve as the longtime Minister of Defence, then on 14 May 1988 was made military governor and general commander in Eritrea. He was recalled to Addis Ababa from Asmara to serve on the military tribunal, which tried the high-ranking officers who had tried to depose President Mengistu in 1989 following the decisive defeat at the Battle of Shire.

Vice President of Ethiopia
He was appointed as Vice President of Ethiopia in April 1991. He became acting president on 21 May 1991 when Mengistu fled as Ethiopian People's Revolutionary Democratic Front (EPRDF) forces closed in on the capital.

Tesfaye took over a regime in a state of utter collapse. He only ruled for a week before the EPRDF marched into Addis Ababa and seized power on 27 May 1991. "Government troops turned on one another," read one contemporary account. "Soldiers wantonly looted state property." Tesfaye realized almost as soon as he took power that he was in an untenable position. With the EPRDF closing in on Addis Ababa from all sides, Tesfaye informed the U.S. chargé d'affaires in Addis Ababa that he could no longer control the situation and had lost command of what was left of the army. After announcing a unilateral cease-fire he fled for the safety of the Italian Embassy. According to Paul B. Henze, Tesfaye had first sought sanctuary at the US embassy, but Ambassador Robert Houdek turned him away.

Asylum in the Italian Embassy
The General remained a virtual prisoner in the Embassy. He suffered a stroke while at the embassy, and as a result used a wheelchair to move around.

Death
Tesfaye's death was publicly confirmed on 4 June 2004.

It is rumored that he died after being hit over the head with a bottle during a physical brawl with Berhanu. CNN later reported that a source confirmed that Berhanu was not involved in the death.

In the book I noti ospiti, a waiter claimed that on June 2, 2004, Tesfaye was struck on the head with a bottle by his fellow refugee (and former Foreign Minister) Berhanu Bayeh, causing him to bleed. He was taken to Menelik II Hospital, where he was pronounced dead.

Notes

1935 births
2004 deaths
Presidents of Ethiopia
Vice presidents of Ethiopia
Defence ministers of Ethiopia
Ethiopian military personnel
Workers' Party of Ethiopia politicians
Assassinated Ethiopian politicians
People murdered in Ethiopia
Government ministers of Ethiopia
Ethiopian communists
2004 crimes in Ethiopia
People of the Ethiopian Civil War
20th-century Ethiopian politicians
2000s assassinated politicians in Africa
Assassinated presidents in Africa
20th-century presidents in Africa

Tesfaye Gebre Kidan


El tiroteo de Olot o la masacre de Olot fue un asesinato múltiple que ocurrió la mañana del 15 de diciembre de 2010 en el pueblo del mismo nombre, ubicado en la provincia de Gerona, Cataluña, España. Murieron cuatro personas. El asesino disparó primero a dos empresarios de la construcción en un bar y, posteriormente, tras conducir, liquidó a dos empleados bancarios en una sucursal cercana. Todos murieron en el acto. En un principio se dijo que el crimen tuvo un móvil económico, aunque esto luego fue desmentido por la policía.

Antecedentes
Pere Puig Puntí, soltero que vivía con su padre octogenario y albañil de profesión (de hecho fue el "peón de confianza" de los asesinados durante más de 20 años), tenía 57 años cuando debido a la grave crisis que atravesaba el país, le comunicaron que iba a ser despedido ya que la empresa no podía hacerse cargo de su sueldo (de hecho, ya le debían algunas mensualidades). Muy aficionado a la caza (sobre todo de jabalíes), tenía de forma legal un rifle de caza mayor desde 1993 y había superado de forma satisfactoria los preceptivos test de psicología (el último en 2010). Llamaba la atención de los vecinos por sus particularidades; de hecho, muchos días, tras el trabajo, se disfrazaba de 'sheriff' y caminaba por las calles de la localidad con un sombrero, una pistola de juguete y una estrella en el pecho y en general era considerado como "extraño y solitario".

El tiroteo
El asesino, que había planificado la matanza durante días, siguió el plan sin inmutarse y seleccionó a sus víctimas. Primero acudió el 14 de diciembre de 2010 en torno a las 8:30 de la mañana hacia un bar y tras cruzar unas palabras con otro vecino; "hace frío, eh?" le comentó el vecino, a lo que Pere contestó: "dentro de nada voy a entrar en calor";  irrumpió en el bar La Cuina de l'Anna a las 9:10, donde desayunaban Joan Tubert, de 62 años, y Àngel Tubert, de 35, padre e hijo y propietarios de la empresa Construccions Tubert S.L., en la que estaba contratado el autor de los disparos hasta su despido. Y sin mediar palabra, disparó primero contra el padre y después contra el hijo matándolos instantáneamente. En el bar había otros nueve clientes, pero Puig sólo encontró allí a dos de los que quería matar. Posteriormente se  reveló que el albañil tenía en su lista a otro trabajador de la empresa y a una cuarta persona cercana al entorno de los propietarios del bar pero no estaban en aquel momento.

Después, tras salir del restaurante, el homicida se subió a su todoterreno Suzuki azul y recorrió a toda prisa la poca distancia que separa el restaurante de una oficina de la Caja del Mediterráneo (CAM), donde había tres trabajadores de la entidad bancaria, aunque ningún cliente. Llegó hacia las 09.21 horas y armado con el mismo rifle, disparó mortalmente a dos empleados -Anna Pujol, de 56 años, y Rafael Turró, de 46-, que fallecieron en el acto, sin que los servicios de emergencia pudieran hacer nada para salvarles la vida. La tercera empleada, que en aquel momento se encontraba en un despacho, salió finalmente ilesa. Al parecer acudió allí porque tenía deudas con el banco y una orden de desahucio.

Detención
Puig se entregó a una patrulla de la policía local justo cuando salía de la oficina bancaria. Todavía estaba armado con el rifle, aunque éste apuntaba al suelo. La patrulla policial vio su coche aparcado en doble fila a las puertas de la CAM y, al ponerle la multa, apareció Puig, quien se entregó sin oponer resistencia tras afirmar que "Acababa de matar a cuatro personas" y "Yo ya estoy satisfecho", les dijo antes de entregarse. En el momento de entregarse, aunque su rifle apuntaba hacia el suelo, uno de los agentes desenfundó su arma reglamentaria y se le escapó un disparo fortuito  pero por suerte la bala se incrustó en la fachada de una funeraria, sin causar heridos. Por último, los agentes le detuvieron sin resistencia muy cerca de la residencia geriátrica La Caritat, donde semanas atrás había sido detenido el celador Joan Vila, sospechoso de haber matado a 11 ancianos a lo largo de un año haciéndoles ingerir lejía y otros productos tóxicos.

Consecuencias
El Ayuntamiento de Olot, en un pleno extraordinario, decretó tres días de duelo en recuerdo de las víctimas, mientras que el alcalde, Lluís Sacrest, calificó de "brutal e inexplicable" la matanza y lamentó que "este mundo creado entre todos crea situaciones de desequilibrio en las mentes de las personas que nos convierten en una sociedad muy frágil".

Este cuádruple crimen sitúa a Olot como la capital de la crónica negra en Cataluña, ya que esta pequeña población, tras dejar atrás el histórico secuestro de la farmacéutica María Angels Feliu, que estuvo 492 días cautiva a mediados de los noventa, descubrió pocas semanas antes de esta matanza que un celador de un geriátrico local  era un ángel de la muerte tras matar al menos a once ancianos, a los que envenenó aprovechándose de su indefensión.

El 26 de junio de 2018 Pere Puig Puntí falleció a consecuencia de un cáncer, en el hospital penitenciario de Tarrasa (Barcelona), donde cumplía condena.

Véase también
 Olot
 Masacre de la Pobla de Pasanant
 Asesinato masivo
 Síndrome Amok
 Spree killer
 Masacre de Puerto Hurraco

Referencias

Enlaces externos
 Tragedia en Olot (Youtube)
 Pere Puig: un cazador "raro"
 El homicida de cuatro personas en Olot iba a ser despedido
 Cuatro muertos en un tiroteo en la localidad gerundense de Olot
 El homicida de Olot admite los cuatro crímenes durante la reconstrucción
 Un despido, posible motivo del tiroteo de Olot
 Un hombre mata a dos constructores y dos empleados de la CAM en Olot
 El asesino de Olot: "Hice lo que tenía que hacer"
 El psicológico de la licencia se hace marcando cruces
 Conmoción en Olot

Masacres en España
España en 2010
Cataluña en el siglo XXI
Historia de la provincia de Gerona
Olot

Masacre de Olot


S.A.R.S. je debitantski studijski album grupe S.A.R.S. objavljen 2009. godine za izdavačku kuću PGP RTS.

O albumu
S.A.R.S. je postigao izniman uspjeh na čitavom prostoru bivše Jugoslavije pjesmom "Buđav lebac", koja je postavljena na YouTube bez ikakve promocije zajedno sa spotom napravljenim praktički bez sredstava na kućnom računalu Nakon neočekivanog uspjeha pjesme "Buđav lebac", S.A.R.S. je odlučio snimiti svoj prvi album. U ožujku 2009. godine, dovršen je prvi studijski album S.A.R.S. za izdavačku kuću PGP RTS uz producentsku pomoć Đorđa Miljenovića.

Usprkos nagradama POPBOKS-a za najbolju pjesmu i otkriće 2008. godine, Uroš Smiljanić, kritičar istog elektroničkog časopisa, izdaje recenziju u kojoj zaključuje kako je istoimeni debitantski album S.A.R.S.-a "tanak sloj prost(ačk)og humora i jeftinijeg formalnog eksperimentisanja razmazan preko debelog komada ničega." Uroš Milovanović ocijenio je ovaj album potpuno drugačijim: "Vrstu osveženja u izrazu bend nadograđuje odličnim pjevanjem, solidnom svirkom... i vještim korištenjem svoje žanrovske fleksibilnosti zarad postizanja željenog efekta."

Najpopularnije pjesme s albuma su: "Buđav lebac", "Ratujemo ti i ja", "Debeli lad" i "Rakija", koje grupa i danas svira na koncertima. Autori pjesama su Dragan Kovačević-Žabac i Vladimir Popović-Hobbo, a glavni vokal je Žarko Kovačević-Žare.

Među gostima na ovom izdanju pojavljuju se multi-instrumentalist Nemanja Kojić - Kojot (Eyesburn) koji je svirao trombon u pjesmama "Ratujemo ti i ja" i "Zubarka", multi-instrumentalist Aleksandar Sedlar, koji je svirao buzuki u istim pjesmama, a Nikola Demonja saksofon, te bubnjar Vladan Rajović koji je svirao u pjesmi "Zubarki". Istovremeno s albumom, izašao je i animirani spot za pjesmu Buđav lebac, koji je crtao ilustrator Aleksa Gajić. Album je uskoro reizdala i izdavačka kuća Zmex.

Srpska plivačica Nađa Higl je pred finalnu utrku na 200 metara prsnim stilom u Rimu 2009. godine, u kojoj je postavila novi europski rekord i postala svjetska prvakinja, pjevušila pjesmu "Buđav lebac". Kasnije joj je publika na dočeku ispred beogradske Gradske skupštine skandirala refren pjesme, a na dočeku organiziranom u njenu čast u rodnom Pančevu, nastupila je i grupa S.A.R.S. kojoj se u pjevanju priključila i sama Nađa.

Album je polučio uspjeh i u Hrvatskoj pa je S.A.R.S. uskoro imao brojna gostovanja.

Popis pjesama

Izvori

Albumi S.A.R.S.-a
Albumi iz 2009.

S.A.R.S. (album)


Nykirke Station (Nykirke stasjon) var en jernbanestation på Vestfoldbanen, der lå i byområdet Nykirke i Horten kommune i Norge.

Stationen blev åbnet sammen med banen 7. december 1881. Stationen blev nedgraderet til holdeplads 27. november 1969 og til trinbræt 1. januar 1971- Betjeningen med persontog ophørte 3. juni 1973, og 25. maj 1978 blev stationen nedlagt. I 2001 blev banen omlagt ved Nykirke, og navnet bruges siden da om et krydsningsspor på den omlagte strækning et stykke nordvest for den gamle station.

Stationsbygningen var opført i træ efter tegninger af Balthazar Lange. Det var en stationsbygning for mellem stationer af 3. klasse i stil med Eidanger, Lauve og Borre. Bygningen blev revet ned i 1989.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Vestfoldbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1881
Ophørt i 1978
Jernbanestationer i Vestfold

Nykirke Station


Ovjesna jedrilica ili Rogallovo krilo je lako upravljivi zrakoplov bez motora, načinjen od tkanine i aluminijskoga ili kakva drugoga kostura, namijenjen jednomu ili dvojici letača. U zraku se održava poput zračne jedrilice, koja u mirnoj atmosferi klizi zrakom (planira) na račun gubitka visine. Polijeće obično s uzvisina, a ako se koristi povoljnim usponskim strujanjima, npr. toplim zrakom, može letjeti dulje nego jednostavnim planiranjem. Zmajevi su katkada opremljeni i motorom, pa lete poput motornih zrakoplova. Služe uglavnom za rekreaciju i šport; športsko zmajarstvo sastoji se od preciznoga letenja ili duljinskih preleta. Prvi let bezmotornom letjelicom težom od zraka, koja je konstrukcijski bila nalik suvremenim zmajevima, ostvario je Otto Lilienthal 1891. godine, dok se izum zmaja u današnjem smislu (1948.) pripisuje američkim inženjerima Gertrudi i Francisu Rogallu, odakle i naziv Rogallovo krilo.

Izvori

Vidi još
 Zmajarstvo
 Padobransko jedrenje

Vanjske poveznice

Zrakoplovno jedriličarstvo
Zrakoplovstvo

Ovjesna jedrilica


Eggebek, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 16,68 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 2586 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Reinhard Breidenbach tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-eggebek.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Eggebek


Francis Thornhill Baring, 1st Baron Northbrook,  (20 April 1796 – 6 September 1866), known as Sir Francis Baring, 3rd Baronet, from 1848 to 1866, was a British Whig politician who served in the governments of Lord Melbourne and Lord John Russell.

Early life
A member of the famous Baring banking family, he was the eldest son of Sir Thomas Baring, 2nd Baronet, and his wife Mary Ursula Sealy, eldest daughter of Charles Sealy.

Baring was educated at Winchester College and then Eton College. He obtained a double first class from Christ Church, Oxford, in 1817, and graduated with a Master of Arts four years later. In 1823, he was called to the Bar at Lincoln's Inn and in 1848, he succeeded his father as baronet.

Political career
Baring entered the British House of Commons in 1826, sitting as a Member of Parliament for Portsmouth until his retirement in 1865. A year later, he was raised to the Peerage of the United Kingdom as Baron Northbrook. Baring was appointed a Lord of the Treasury in 1830, a post he held for the next four years until June 1834. In 1831, Baring was appointed to also serve on the Government Commission upon Emigration, which was wound up in 1832.

He was a Secretary to the Treasury until November 1834, executing this office again between 1835 and 1839. Subsequently, Baring was sworn of the Privy Council and joined the cabinet as Chancellor of the Exchequer, serving until the fall of the Melbourne government in August 1841. He returned to the cabinet in January 1849, replacing Lord Auckland as First Lord of the Admiralty in Russell's cabinet, until its fall in 1852.

Baring was a member of the Canterbury Association. He met John Robert Godley on 24 November 1849 to discuss educational matters for the proposed settlement in Canterbury, New Zealand, and gave £600 for education as a memorial to Charles Buller, who had died in the previous year.

Personal life
Lord Northbrook was twice married.  Firstly, on 7 April 1825 at the Dockyard Chapel, Portsmouth, Lord Northbrook married Jane Grey (1804–1838), daughter of the Sir George Grey, 1st Baronet, and niece of Charles Grey, 2nd Earl Grey. They were the parents of:

 Hon. Mary Baring (d. 1906), who married John Bonham-Carter, son of John Bonham-Carter.
 Thomas George Baring (1826–1904), who married Elizabeth Sturt, daughter of Henry Sturt and sister of Lord Alington.

Secondly, in 1841 he married Lady Arabella Georgina Howard (1809–1884) at St George's, Hanover Square. Lady Arabella was the second daughter of Kenneth Howard, 1st Earl of Effingham. They were the parents of:

 Hon. Francis Henry Baring (1850–1915), who married Lady Grace Boyle, daughter of Richard Boyle, 9th Earl of Cork.

Lord Northbrook died on 6 September 1866, aged 70, and was succeeded by his son from his first marriage, Thomas, who later was created Earl of Northbrook in 1876. Lady Northbrook died in December 1884, aged 75.

Honours
 Baring Bay on western Devon Island in the Canadian Arctic is named in his honour.

References

External links

1796 births
1866 deaths
People educated at Eton College
Alumni of Christ Church, Oxford
Francis
Barons in the Peerage of the United Kingdom
Chancellors of the Exchequer of the United Kingdom
Baring, Francis
Lords of the Admiralty
Financial Secretary to the Treasury
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Baring, Francis
Baring, Francis
Baring, Francis
Baring, Francis
Baring, Francis
Baring, Francis
Baring, Francis
Baring, Francis
Baring, Francis
Baring, Francis
Baring, Francis
UK MPs who were granted peerages
Baring, Francis
Francis
Fellows of the Royal Society
Members of the Canterbury Association
Peers of the United Kingdom created by Queen Victoria

Francis Baring, 1st Baron Northbrook


Las Molineras (también llamada Caserío Las Molineras) es una localidad y pedanía española perteneciente al municipio de Caniles, en la provincia de Granada. Está situada en la parte oriental de la comarca de Baza. Cerca de esta localidad se encuentran los núcleos de Los Gallardos, Balax y La Vega.

Demografía
Según el Instituto Nacional de Estadística de España, en el año 2011 Las Molineras contaba con 59 habitantes censados.

Referencias

Localidades de la provincia de Granada
Pedanías de la provincia de Granada
Comarca de Baza
Caniles

Las Molineras


Ilosia aikoja, Mielensäpahoittaja est un film finlandais réalisé par Tiina Lymi, sorti en 2018.

Synopsis
Mielensäpahoittaja (« le ronchon ») a perdu sa femme et prépare sa propre mort.

Fiche technique
 Titre : Ilosia aikoja, Mielensäpahoittaja
 Réalisation : Tiina Lymi
 Scénario : Juha Lehtola, Tiina Lymi et Tuomas Kyrö d'après son roman du même nom
 Musique : Juri Seppä et Miska Seppä
 Photographie : Henri Blomberg
 Montage : Joona Louhivuori
 Production : Jukka Helle et Markus Selin
 Société de production : Solar Films
 Pays :
 Genre : Comédie dramatique
 Durée : 118 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Heikki Kinnunen : Mielensäpahoittaja
 Satu Tuuli Karhu : Sofia
 Elina Knihtilä : Katri
 Jani Volanen : Pekka
 Iikka Forss : Hessu
 Mari Perankoski : Miniä
 Sulevi Peltola : Kolehmainen
 Janne Reinikainen : Kivinkinen

Distinctions
Le film a été nommé pour six Jussis et a reçu celui meilleur second rôle féminin pour Satu Tuuli Karhu.

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
Mielensäpahoittaja, film de 2014

Liens externes

Film finlandais sorti en 2018
Comédie dramatique finlandaise
Adaptation d'un roman finlandais au cinéma
Film de Solar Films

Ilosia aikoja, Mielensäpahoittaja


Blizzard Brothers (also known as Blizzard Brothers Inc.) were a hardhouse music duo, consisting of DJs, Daniel Allan and Rob Brizzi. They covered and remixed AC/DC's song, "Thunderstuck" and released it in Australia on 11 February 2002 as a single, which peaked at No. 30 on the ARIA Singles Chart. It also appeared on the German Singles Chart Top 100. For the track they used Peter Millwood as guest lead vocalist.

In December 2002 they issued their second single, which is a cover of "I Was Made for Lovin' You", originally by Kiss. Another track on this single, "Look at Me", was co-written by Allan and Brizzi with Carlotta Chadwick. Chadwick provided lead vocals and Allan was on backing vocals. Blizzard Brothers Inc. remixed "Alone" by Belgian dance group, Lasgo, which was released with that group's single.

Allan later went on to produce for European dance acts: Ian Van Dahl, Paps 'n' Scar and Lasgo. In Australia, he worked with Human Nature and Sophie Monk (producing a remix of "Inside Outside"). Allan also produced music for the travel and lifestyle television program, Getaway, and Channel 9's children's TV show, New MacDonalds Farm. Allan's music is featured in the 2003 Australian film, Fat Pizza.

Disgraphy

Singles

References

Musical groups from Sydney

Blizzard Brothers


An Eragrostis spectabilis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Frederick Traugott Pursh, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Eragrostis spectabilis in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eragrostis

vi:Eragrostis spectabilis

Eragrostis spectabilis


Vejsil Čurčić (Sarajevo, 17. kolovoza 1868. – Sarajevo,  1959.), bosanskohercegovački je povjesničar bošnjačkog podrijetla.

Životopis
Vejsil Čurčić je rođen u Sarajevu 1868. godine, gdje je pohađao ruždiju, nižu gimnaziju i tehničku školu. Roditelji su mu imali ljetnu izletničku kuću – kulu u Topliku kod Sarajeva na spahiluku Ćurčića još od 1736. godine, od kada je Salih-aga Ćurčić u svojoj vakufnami osnovao Ćurćića vakuf, koji će stipendirati učenike za školovanje i Gazi Husrev-begove medrese u Sarajevu.

Bio je oženjen Hrvaticom s kojom je imao kćer koja je živjela u Zagrebu. Studirao je pretpovijesnu arheologiju i etnografiju u Beču. Radio je u Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine u Sarajevu kao arheolog i etnograf od 1891. do 1924. godine. Kao asistent bio je dvije godine u Beču od 1905. godine u Dvorskom muzeju i sveučilištu, nakon čega je u Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine rukovodio pretpovijesni odjel muzeja u Sarajevu.

Istraživao je rudarstvo i lončarstvo brončanog doba u Bosni, pretpovijesne nakite, starinsko oružje i gospodarstvo. Sudjelovao je kod iskopina neolitskog naselja u Butmiru pokraj Sarajeva, tumula na Glasincu, iskopina u Sanskom Mostu i Ripču kod Bihaća, kod Ljubuškog, zatim sojeničko naselje i nekropolu u Donjoj Dolini kod Bosanske Gradiške, te brončano naselje Velika Gradina u Varvari na vrelu Rame kod Prozora, lončarstvo u Orubici kod Bosanske Gradiške. Konzervirao je srednjovjekovne tvrđave: Doboj, Blagaj i Maglaj. Kod istraživanja sojenica u Donjoj Dolini na Savi došao je do važnih otkrića koji su pohranjeni u Zemaljskom muzeju Bosne i Hercegovine.

U novoj zgradi Zemaljskog muzeja postavio je prvu izložbu 1913. godine Etnološkog odjela i u botaničkoj bašti postavio zbirku stećaka. Godine 1914. imenovan je za kustosa (pristava) od kada je vodio srednjovjekovni i etnografski odjel, koje je ilustrirao slikama i modelima.

Obavio je više arheološko-topografskih istraživanja (Bosanski Petrovac i dr.) a posebno se bavio topografijom stećaka. Snimao je srednjovjekovne nekropole nadgrobnih spomenika – stećke. Proučavao je stećke Kulina bana, Vlatka Vlađevića i vojvode Miotoša, te ih dopremio u muzej. Postavio je Etnografsku zbirku i Zbirku stećaka. Sakupljao je etnografsku građu, posebno predmete drvorezbarstva, oružje, nošnju i pribor za privređivanje. Pisao je o predpovijesnom rudarstvu i metalurgiji. Uradio je monografiju o oružju i narodnom ribarstvu na teritoriji Bosne i Hercegovine. Naposljetku, bio je ravnatelj Zemaljskog muzeja Bosne i Hercegovine od 1943. do 1945. godine.

Preminuo je u Sarajevu, 1959. godine.

Izvori

Vanjske povezice
 Vejsil Čurčić

Bosanskohercegovački arheolozi
Životopisi, Sarajevo

Vejsil Čurčić


Arthur Llewelyn Davies ( - ) est un avocat anglais, mais il est surtout connu comme le père des garçons qui ont inspiré les histoires de Peter Pan de JM Barrie.

Biographie

Né le 20 février 1863, Davies est le deuxième fils de Mary Crompton et John Llewelyn Davies, vicaire de Kirkby Lonsdale, membre du Trinity College de Cambridge, un des premiers alpinistes qui est le premier à grimper sur la troisième plus haute montagne des Alpes, et un ennemi déclaré de la pauvreté et de l'inégalité actif dans les groupes socialistes chrétiens . Sa sœur est la suffragette Margaret Llewelyn Davies . Il est l'oncle de Theodora Llewelyn Davies, la première femme admise à l'Inner Temple au sein de la profession juridique britannique en 1920.

Davies fréquente le Marlborough College et le Trinity College de Cambridge . Il est brièvement maître au Collège d'Eton, mais quitte ce poste pour pratiquer le droit.

Il rencontre Sylvia du Maurier (fille du dessinateur George du Maurier et sœur du futur acteur Gerald du Maurier) lors d'un dîner en 1889 et ils se sont fiancés peu de temps après . Il l'épouse en 1892 et ils ont cinq enfants, tous des garçons : George (1893-1915), Jack (1894-1959), Peter (1897-1960), Michael (1900-1921) et Nicholas (1903-1980).

En 1897, ses fils d'âge préscolaire George et Jack se sont liés d'amitié avec JM Barrie, qu'ils rencontrent lors de sorties à Kensington Gardens avec leur nurse Mary Hodgson et leur petit frère Peter. Lui et Sylvia rencontrent Barrie et sa femme Mary lors d'un dîner du Nouvel An cette année-là, et elle noue également une étroite amitié avec l'écrivain. Bien qu'Arthur n'ait pas encouragé l'amitié de sa femme et de ses fils avec Barrie, et n'ait pas partagé leur affection pour lui, il n'a pas fait grand-chose pour s'y opposer. Il permet à Barrie de passer beaucoup de temps chez les Davies et à sa famille de rendre visite aux Barrie - qui n'ont pas d'enfants - dans leur chalet. Pendant l'une les vacances que les familles passent ensemble, Barrie prend une série de photographies des aventures des garçons, qu'il compile dans un livre photo intitulé The Boy Castaways ; Barrie donne l'un des deux exemplaires imprimés à Davies, qui l'égare dans un train.

Le roman de 1901 de Barrie, The Little White Bird, présente des personnages inspirés de la famille de Davies - un garçon David dans la tranche d'âge de George et la mère du garçon qui ressemble à Sylvia - qui se lient d'amitié avec une version à peine déguisée de l'auteur. La pièce de théâtre de Barrie, Peter Pan, ou le garçon qui ne grandirait pas, inspirée des garçons de Davies, fait ses débuts en décembre 1904. Les chapitres de The Little White Bird mettant en vedette Peter Pan sont republiés en 1906 sous le nom de Peter Pan in Kensington Gardens, avec la dédicace "To Sylvia and Arthur Llewelyn Davies and their boys (my boys)".

En 1904, l'année où la pièce de Barrie fait ses débuts, Arthur déménage avec sa famille hors de Londres lorsqu'ils achètent , un manoir élisabéthain à Berkhamsted, Hertfordshire . En 1906, il découvre une grosseur à la joue qui s'avère être un sarcome malin. Il subit deux opérations, qui lui enlèvent une grande partie de sa mâchoire supérieure, de son palais et de sa pommette, ainsi que le canal lacrymal de ce côté. Cela le laisse défiguré et incapable de parler, même avec un insert de mâchoire artificielle, mais sans arriver à retirer tout le cancer ce qui lui cause une douleur considérable. Barrie, devenu riche grâce à ses livres et à ses pièces de théâtre, paie ses soins médicaux et devient un compagnon régulier à son chevet, surtout dans ses derniers mois. Pendant ce temps, Arthur décrit Barrie dans une lettre à son fils Peter comme "un très bon ami pour nous tous". Les récits familiaux diffèrent quant à la proximité réelle des deux. Arthur est décédé à Egerton le 19 avril 1907, à l'âge de 44 ans .

Références

Liens externes

Élève de Marlborough College
Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Famille Llewelyn Davies
Décès en avril 1907
Naissance en février 1863
Décès à 44 ans

Arthur Llewelyn Davies


Petzel ist

der Familienname folgender Personen

 Eugen von Petzel (1853–1915), preußischer Generalleutnant
 Friedrich Wilhelm Petzel (1901–1976), deutscher Ingenieur und Flughafendirektor
 Jörg Petzel (* 1953), deutscher Germanist und Historiker
 Malte Petzel (1930–1972), deutscher Schauspieler, Regisseur und Hörspielsprecher
 Marie Petzel (1835–1917), deutsche Lehrerin und Schriftstellerin
 Michael Petzel (* 1952), deutscher Journalist, Gründer des Karl-May-Archivs
 Rosa Petzel (1831–1912), deutsche Malerin und Schriftstellerin

eine Flurbezeichnung
 Pëtzel, eine Flur südlich von Dalheim (Luxemburg), derzeit erforschte Grabungsstätte eines römischen Vicus (Landstadt).

Siehe auch:
 Betzel
 Pezel
 Petzl

Petzel


Stássar (fræðiheiti: Philepittidae) eru ætt spörfugla.

Flokkun

Stássar flokkast í tvær ættkvíslir.

 Stuttnefsstássar (Philepitta)
 Kastaníustássi (Philepitta castanea)
 Grænstássi (Philepitta schlegeli)
 Bjúgnefsstássar (Neodrepanis)
 Blómakrækir (Neodrepanis coruscans)
 Nebbastássi (Neodrepanis hypoxanthus)

Heimildaskrá

Spörfuglar

Stássar


Argozelo Portekiz'de Vimioso belediyesine bağlı olan, 29,55 km2 yüzölçümüne sahip, 809 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vimioso

Argozelo


صحراء قبسون هي صحراء في أستراليا وتشكل إلى جانب شقيقاتها صحراء سمبسون وصحراء الرمل الكبرى الواقعة شمالها وصحراء فكتوريا الكبرى جنوبها ما يناهز 35% من مساحة القارة، الأمر الذي يجعل أستراليا ثاني أجف القارات بعد القارة المتجمدة الجنوبية، سميت القارة نسبة إلى ألفرد جبسون وهو مستكشف توفي في هذه الصحراء عطشا سنة 1876 أثناء محاولة عبورها.

مصادر

جغرافيا حيوية في أستراليا الغربية
جغرافية أستراليا الغربية
صحاري أستراليا الغربية
صحاري وأراضي جنبات جافة
عروق (جغرافيا)
مناطق بيئية في أستراليا
مناطق بيئية في أستراليا الغربية

صحراء جيبسون


Wolfgang Hahn (* 30. April 1911 in Potsdam; † 10. Januar 1998 in Kassel) war ein deutscher Mathematiker und Hochschullehrer an der Technischen Hochschule Graz.

Leben
Wolfgang Hahn studierte ab 1928 Mathematik an den Universitäten in Berlin und Göttingen. 1933 promovierte er bei Issai Schur zum Thema Die Nullstellen der Laguerreschen und Hermiteschen Polynome. Danach war er im Schuldienst, bis er 1940 zur Wehrmacht eingezogen wurde. Er geriet in Kriegsgefangenschaft und kehrte erst 1946 nach Berlin zurück. Während er als Industriearbeiter beschäftigt war, habilitierte er sich 1950 an der Universität Berlin und erhielt 1952 eine Dozentur an der TH Braunschweig, wo er mit Unterbrechungen bis 1963 tätig war. Von 1959 bis 1961 ließ er sich beurlauben, um am Indian Institute of Technology Madras ein Department of Applied Mathematics aufzubauen. Zwischen 1962 und 1964 war er an verschiedenen amerikanischen Universitäten tätig und erhielt eine Stelle als wissenschaftlicher Rat an der Universität Bonn. Am 1. Oktober 1964 übernahm der den Lehrstuhl für Mathematik II an der Technischen Hochschule Graz, wo er bis zu seiner Emeritierung 1981 blieb. Von 1967 bis 1969 war er Dekan der Naturwissenschaftlichen Fakultät, 1969/70 Rektor und danach bis 1972 Prorektor.

Nach dem Tod seiner Frau 1982 lebte er noch bis 1997 in Graz und übersiedelte dann zu seinen Kindern nach Kassel, wo er Anfang Januar 1998 infolge einer Tumoroperation starb.

Forschung
Er arbeitete über spezielle Funktionen und insbesondere orthogonale Polynome. Die Hahn-Polynome sind nach ihm benannt.

Auszeichnungen
 Ehrenmitglied der Österreichischen Mathematischen Gesellschaft.

Schriften (Auswahl)
 mit Hilmar Bothe: Rechnen. Algebra. Geometrie. Teilausgabe von: Eberhard von Hanxleden: Lehrbuch der Mathematik für Real- und Mittelschulen. Vieweg, Braunschweig 1953.
 Theorie und Anwendung der direkten Methode von Ljapunov. Springer, Berlin, Göttingen, Heidelberg 1959.
 mit Lev Pontrjagin, Rudolf Herschel: Mathematische Theorie optimaler Prozesse. Oldenbourg, München, Wien 1964.
 mit Kurt Hoffmann: Mathe Physik Formelsammlung einschließlich Periodensystem der chemischen Elemente. Buchner, Bamberg 2002, ISBN 3-7661-6004-4.
 Bewegungsstabilität bei Systemen mit endlich vielen Freiheitsgraden, in Robert Sauer, Istvan Szabo Die Mathematischen Hilfsmittel des Ingenieurs, Springer Verlag, Band 4, 1970
 Stability of Motion, Die Grundlehren der mathematischen Wissenschaften in Einzeldarstellungen Bd. 138 (Orig.engl.), Springer, Heidelberg 1967

Literatur
 F. Kappel: Wolfgang Hahn-an address in honour of his 70th birthday. In F. Kappel, W. Schappacher: Evolution equations and their applications. (Schloss Retzhof, 1981). In: Res. Notes in Math. 68. Pitman, New York, ISBN 978-0-273-08567-6, S. XI–XVI.
 Professor Dr. Wolfgang Hahn. In: Journal of Mathematical and Physical Sciences. 18. 1983, , S. I–VI.

Weblinks

 Bilder von Wolfgang Hahn auf owpdb.mfo.de
 Kurzbiografie von Wolfgang Hahn bei der Deutschen Mathematiker-Vereinigung

Einzelnachweise

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Technische Universität Braunschweig)
Rektor (Technische Universität Graz)
Deutscher
Geboren 1911
Gestorben 1998
Mann

Wolfgang Hahn (Mathematiker)


An Gasteria pulchra in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Aiton, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Adrian Hardy Haworth. An Gasteria pulchra in nahilalakip ha genus nga Gasteria, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gasteria

Gasteria pulchra


An Cycnoches peruvianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Cycnoches peruvianum in nahilalakip ha genus nga Cycnoches, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Cycnoches

Cycnoches peruvianum


Harry Klog er en dansk virksomhedsfilm fra 1983 instrueret af Jesper Klein. Filmen er produceret af Saga Kortfilm for Handels- og Kontorfunktionærernes Forbund.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Virksomhedsfilm fra Danmark
Danske film fra 1983

Harry Klog


Branch Brook Park is a county park of Essex County, New Jersey. It is located in the North Ward of Newark, between the neighborhoods of Forest Hill and Roseville. A portion of the park is also located within the Township of Belleville.  At , Branch Brook Park is the largest public park in the city of Newark. The park is noted for the largest collection of cherry blossom trees in the United States, having over 5,000 in more than eighteen different varieties collectively called Cherryblossomland, as well as its spectacular Cherry Blossom Festival each April.

The area had served as an Army training ground during the American Civil War. At the time, the northern portion of the area had been a marsh known as Old Blue Jay Swamp. In 1867, Frederick Law Olmsted and Calvert Vaux, the designers of Central Park, presented their report on the site to the Board of Commissioners of the Newark Park. It recommended Concourse Hill, with its commanding views of Newark and distant Manhattan, as the best location for the park.

The park was formally created almost three decades later, in 1895, by the newly created Essex County Parks Commission, making it the nation's first county park. In 1898, a public appropriation financed the conversion of the swamp into a landscaped lake.  The initial park was only  in size but grew in the 1920s through private donations from prominent Newark families, such as the Ballantines, eventually reaching the city limit with Belleville and becoming one of the largest urban parks in the United States.  The Morris Canal originally ran on the park's west side, until its old bed was turned into the Newark City Subway, providing access to the park from Downtown Newark.

The first designs of the park, based largely on romantic garden themes, were proposed in 1895 and 1898, after the Parks Commission hired several architectural firms to plan the park. In 1900, the commission hired the Olmsted Brothers firm to redesign the park. The result was the park's current naturalistic look and feel, with acres of meadows and forests, in a manner similar to their father's earlier designs of Central Park and Prospect Park.

The park is home to many architecturally significant structures, including bridges, buildings, gates, and sculptures. Many of these were designed by the beaux-arts architectural firm of Carrère and Hastings headed by John Merven Carrère and Thomas Hastings. The pair designed two Subway Bridges now referred to as Subway 1, East and Subway 2, West.

The famous cherry trees were the result of a 1927 gift from Caroline Bamberger Fuld, sister of department store magnate Louis Bamberger and widow of the store's vice president.  The Cherry Blossom Festival attracts approximately 10,000 visitors each April. Branch Brook Park also features a lake and a pond.

During World War II, the park's grounds served a tent city for recruits, as well as a landing strip for airplanes of the United States Postal Service.

The neighborhood on the east side of the park, Forest Hill, is Newark's most affluent.   Also on the east side of the park is the Cathedral of the Sacred Heart Basilica, one of the largest cathedrals in the United States.

It has been placed on both the New Jersey (1980) and National (1981) Registers of Historic Places.

In 1999 Branch Brook Park began a $25 million ten-year restoration program.  In 2004, the Park Avenue bridge was repaired, as were the baseball fields in the center of the park. In 2007, a plan was created to provide for more than 5,000 cherry trees in the park and renovate and rename the Welcome Center. The plan uses a $650,000 grant from the Essex County Recreation and the Open Space Trust Fund from 2006 and private donations.

In 2012, statues dedicated to sports figures Althea Gibson and Roberto Clemente were unveiled in the park. In 2013 the park was in the final phase of the restoration plan.

Gallery

See also

 National Register of Historic Places listings in Essex County, New Jersey

References

External links
 Official site
 Essex County Cherry Blossom Festival Information, Branch Brook Park

Belleville, New Jersey
Cherry blossom
Parks on the National Register of Historic Places in New Jersey
Geography of Newark, New Jersey
Parks in Essex County, New Jersey
Tourist attractions in Newark, New Jersey
National Register of Historic Places in Newark, New Jersey
County parks in New Jersey
Historic districts in Essex County, New Jersey
Historic districts on the National Register of Historic Places in New Jersey
Culture of Newark, New Jersey

Branch Brook Park


Thule II er en dokumentarfilm fra 1939 instrueret af Jette Bang.

Handling
Thuledistriktet. Fangst med slæde og hunde. Kvindesysler: læder, kamikker. Fangst fra snehytte. Hvalrosfangst og flænsning. Havareret slæde. Bjørnejagt. Hunde trænes i bjørnejagt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1939

Film om Grønland
Dokumentarfilm fra Danmark

Thule II


Disosiyatif bozukluklar, kişide kimlik, bellek, algı ve çevre ile ilgili duyumlar gibi normalde bir bütün halinde çalışan işlevlerin bütünlüğünün bozulmasıdır. Dissosiyasyon çoğunlukla travmaya karşı bir savunma düzeneği olarak ortaya çıkar. Hastalık bu şekilde travmadan kaçmayı sağlarken aynı zamanda travmanın kişinin yaşamı üzerindeki etkisini de geciktirir.

Türleri

Disosiyatif bozukluklar 5 alt grupta incelenir.

Dissosiyatif amnezi

En sık rastlanan dissosiyatif bozukluktur. Genellikle stresli ve travmatik olaylara eşlik eder.  Aşırı psikososyal vakalardan sonra geliştiğinde bu tanıyı koymak doğru olur. Çünkü bu tür hafıza kayıpları beyinde oluşan organik bozukluklardan da kaynaklanır.
Başlıca belirtileri; belirli bir olayın hatırlanamaması, kişinin tüm yaşamını hatırlayamaması veya belirli bir zaman aralığını hatırlayamaması ya da her şeyi unutması olarak bilinir.

Dissosiyatif füg

Amnezinin bir türü de sayılabilir. Oldukça nadir görülen bir durumdur. Kişinin geçmişini ve adı veya ailesi gibi önemli kimlik bilgilerini unutup, evinden ya da alışageldiği ortamdan ayrılmasıdır. Kısmen ya da tamamen yeni bir kimliğe bürünür. Çoğunlukla saatler veya günler sürer. İyileşme genelde kendiliğinde olur. İyileşme sonrasında kişi füg başlangıcı zamanı hatırlayabilir, ancak füg esnasında yaptıklarını hatırlamaz.

Dissosiyatif kimlik bozukluğu (çoğul kişilik)

Bu hastalık genellikle küçüklükten kalan travma gibi olaylara kişi dayanamadığı için beyin bunlara dayanabilecek kişilikler veya bir kişilik yaratır. Yaratılan bu kişiliklerde genellikle her zaman bir duygu veya eskiden kalan bir anı olur. Kimi kişilikler iyi iken, şiddet canlısı kişilikler de vardır veya bazen intihara meyilli kişilikte görülebilir.Bu hastalığa yakalanan erkeklerde kadın kişilikler ve bu hastalığa yakalanan kadınlarda ise de erkek kişilikler rahatça yaratılabilirler. Genellikle hastalarda en fazla 10 kişilik görülür ama bunun sayısı aslında kişiden kişiye değişebilir. Bu alt egolar bazen aşık olabilirler, ancak kişilik şiddet yanlısı ise karşıdan tepki alamayınca bu sevgi öfkeye dönüşebilir. Ancak sadece şiddet yanlısı kişilikte görülmez, bu iyi kişiliklerde de görülebilir, hatta kişilik takıntı haline getirebilir ve bu yüzden bu sevgilerini normal bir kişi gibi sevdikleri kişiye söyleyebilirler. Bu yüzden erkekseniz ve bir kadın kişiliğiniz ya da kadınsanız ve bir erkek kişiliğiniz varsa onlar da aşık olabilir ve bunu dile getirebilirler. Tedavi edilirken önce doktor tarafından bu kişiliklerin tanınması, nasıl bir kişilik olduğu ve nereden geldiği tespit edilmelidir. Ve tespitten sonra birleştirme (birleştirme tedavisi: kişilikleri yok edip asıl karakterin kalmasını sağlamak) tedavisi başlar. Ancak tedavi sırasında da yeni kişilikler bazen çıkabilir. Tedavide bu çıkan yeni kişilikler ya kişiye yardım eder diğer kişiliklerin yok olmasını sağlar ya da tedaviyi zorlaştırabilirler. Ancak bu hastalığa yakalananlar mutlaka psikiyatri uzmanına gitmelidirler.

Depersonalizasyon bozukluğu

Kişinin kendi gerçeklik duygusundan ya da bedeninden ayrıldığı hissinin olduğu ya da sanki bunları dışarıdan bir gözlemci gibi izlediği hissini yaşadığı, sürekli veya yineleyen yaşantıların olduğu bir bozukluktur. Bu yaşantısı sırasında kişinin gerçeği değerlendirmesi bozulmaz.

Başka türlü adlandırılamayan dissosiyatif bozukluk

Uzun süre ve yoğun şekilde beyin yıkama ve düşünce değiştirme gibi zorlayıcı ikna periyotlarına maruz kalan kişilerde belli derecelerde dissosiyasyon görülebilir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Dissosiyatif bozukluklar - Prof. Dr. Vedat Şar, İstanbul Üniversitesi

Anormal psikoloji
Psikiyatrik tanı
Dissosiyatif bozukluklar

Dissosiyatif bozukluklar


Charlie'nin Çikolata Fabrikası (İngilizce özgün adıyla Charlie and the Chocolate Factory), Roald Dahl'ın aynı adlı kitabından esinlenerek yapılmış bir Amerikan filmidir.

Konusu

Charlie (Freddie Highmore) ailesi ile zor bir şekilde geçinen fakir bir çocuktur. Tüm dünya ve Charlie, çikolata fabrikasıyla zengin olmuş Willy Wonka'nın (Johnny Depp) esrarengiz ve yıllardır kapalı olan fabrikasını merak etmektedir.

Ama bir gün Willy Wonka 5 çikolata ambalajının altına altın bilet saklamıştır. Altın biletleri bulan 5 çocuk fabrikaya girme hakkına sahip olacak ve içlerinden biri hayallerinin ötesinde bir dünyaya kavuşacaktır. Ve Charlie ise çikolata alamayacak kadar fakir olmalarına rağmen o fabrikaya girmek için elinden geleni yapacaktır. Ve Charlie fabrikaya büyükbabasıyla birlikte girer. Onlar gibi dört çocuk daha fabrikaya girmeye hak kazanır. Bu çocuklar: Veruca Salt, Violet Beauregarde, Augustus Gloop ve Mike Teavee'dir. Charlie diğer çocuklara göre daha akıllı, sakin ve tokgözlüdür. Veruca ise fabrikadaki her şeyi ister, çok şımarıktır ve zengindir. Mike televizyon bağımlısı bir oğlan, Violet sakız delisi ve hırslı bir kız, Augustust ise açgözlü her şeyi yemek isteyen bir çocuktur.

Çocuklar fabrikayı dolaşırken Wonka onları Umpa-Lumpa'larıyla tanıştırıken çikolata yemeyi çok seven Augustus açgözlülük yaparak çikolata gölüne gider. Wonka ona gitmemesini söylemiştir ama o gider. Yanlışlıkla çikolata gölüne düşen Augustus bir makine tarafından çikolata süzme yerine gider. Geriye kalır 4 çocuk. Sakız çiğnemeyi çok seven Violet ise Wonka'nın icadı olan doyurucu sakızı (Wonka'nın ona çiğnememesi gerektiğini söylediği halde) çiğner. Çiğnediği sakız onu şişirir ve ve böğürtlen gibi şişer,aynı zamanda mor olur. Hayvanları bir eğlence aracı olarak kullanan Veruca ise fındık kemiren çalışkan sincapları görerek onlardan birini almak ister ama sincaplar buna izin vermez ve Veruca'ya saldırırlar. Veruca'nın iyi bir ceviz olmadığını düşünürler. Onu bozuk cevizlerin giitiği yere çöpe atarlar. Babasıda onun gittiği yere gider. Geriye Charlie ve Mike kalmıştır. Mike teknolojik aletleri çok seven bir çocuktur. Wonka çikolata ışınlama televizyonunu onlara tanıtırken Mike televizyona atlar ve ışınlanmak ister. Işınlandıktan sonra Mike çok küçülür ve onu uzatma makinesine götürürler.

Geriye tek Charlie kalmıştır. Wonka büyük cam asansörle Charlie'lerin gecekondu evine gider. Charlie'ye bir teklifte bulunmuştur. Teklif şudur : " Ya aileni bırakıp fabrikaya sahip olacaksın , ya da ailenle sefalet içinde yaşayacaksın. " Charlie ailesine çok bağlı olan bir çocuk olduğu için teklifi hiç düşünmeden reddeder. Wonka kulaklarına inanamaz. Çünkü Charlie hiçbir çocuğun reddedemeyeceği bir teklifi reddedmiştir. Wonka'nın çikolataları artık eskisi kadar güzel olmaz ve Wonka iflas etmeye başlar. Charlie'nin babası ise çok iyi bir iş sahibi olmuş ve aldığı maaş'da gayet güzeldir. Charlie ve ailesi fakirlikten kurtulup mutlu-mesut yaşarlar.

Bir gün ayakkabısını boyadığı bir adamla Wonka fabrikası hakkında konuşurken Charlie onun Willy Wonka olduğunu anlar ve ona tavsiyede bulunur. İyi çikolatalar üretebilmesi için dişçi olan babası ile görüşmesi gerektiğini savunur. Bunu tek başına yapacak cesareti olmayan Wonka Charlie ile beraber babasını ziyarete gider. İlk gördüğünde onu tanımayan babası onu azı dişlerinden tanır. Aralarındaki küskünlüğü giderirler. Ailenin hayatta önemli bir yeri olduğunu bu olaydan sonra anlayan Wonka teklifini değiştirerek Charlie'ye hem fabrikada çalışabileceğini hem de ailesini görebileceğini söyler. Charlie'nin aileside artık Wonka'yı benimsemiş ve hep beraber fabrikada yaşamaya başlamışlardır.

Oyuncular
 Johnny Depp .... Willy Wonka
 Freddie Highmore .... Charlie Bucket David Kelly .... Grandpa Joe Helena Bonham Carter .... Bayan Bucket
 Noah Taylor .... Bay Bucket
 Julia Winter .... Veruca Salt AnnaSophia Robb .... Violet Beauregarde Jordan Fry .... Mike Teavee Philip Wiegratz .... Augustus Gloop James Fox .... Bay Salt Missi Pyle .... Bayan Beauregarde
 Deep Roy .... Oompa-Loompa Christopher Lee .... Dr. Wilbur Wonka (Willy Wonka'nın Babası)
 Adam Godley .... Bay Teavee,
 Franziska Troegner .... Bayan Gloop Francesca Hunt .... Bayan Salt Liz Smith .... Büyükanne Georgina
 Eileen Essell ....Büyükanne Josephine David Morris .... Büyükbaba George Geoffrey Holder''' .... Anlatıcı

Soundtrack
"Wonka's Welcome Song" – 1:01
"Augustus Gloop" – 3:10
"Violet Beauregarde" – 2:08
"Veruca Salt" – 2:13
"Mike Teavee" – 1:32
"Main Titles" – 5:00
"Wonka's First Shop" – 1:42
"The Indian Palace" – 3:16
"Wheels in Motion" – 3:17
"Charlie's Birthday Bar" – 1:53
"The Golden Ticket/Factory" – 3:03
"Chocolate Explorers" – 2:14
"Loompa Land" – 1:42
"The Boat Arrives" – 1:15
"The River Cruise" – 1:54
"First Candy" – 1:21
"Up and Out" – 3:11
"The River Cruise, Pt. 2" – 1:56
"Charlie Declines" – 1:32
"Finale" – 3:46
"End Credits Suite" – 7:01

Kaynakça

Dış bağlantılar

 A Golden Ticket

Kitaplardan uyarlanan filmler
Tim Burton'ın yönettiği filmler
IMAX filmler
Danny Elfman'ın müziğini yaptığı filmler
Pinewood Studios filmleri
Yiyecek ve içecek ile ilgili filmler
Warner Bros. filmleri
Richard D. Zanuck'un yapımcısı olduğu filmler
John August'un senaryosunu yazdığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri fantastik komedi filmleri
2000'lerde İngilizce filmler
2005 çıkışlı komedi filmleri

Charlie'nin Çikolata Fabrikası (film)


Þaksvölungur (fræðiheiti: Chaetura pelagica) er fugl sem tilheyrir ætt svölunga.

Tenglar

Svölungaætt

Þaksvölungur


Philippe Leduc (* 18. Juni 1952 in Nantes) ist ein ehemaliger französischer Fußballschiedsrichter.

Leduc pfiff in der Saison 1990/91 erstmals ein Spiel in der ersten französischen Liga. Dort war er bis 1997 aktiv und kam auf insgesamt 90 Einsätze. Im französischen Pokal pfiff er sechs Spiele, darunter das Finale im Jahr 1995. Dazu kommt das Finale des Coupe de la Ligue, das er 1997 leitete. Leduc kam außerdem dreimal im Europapokal und viermal bei Länderspielen zum Einsatz.

Einzelnachweise

Mann
Geboren 1952
Franzose
FIFA-Schiedsrichter (Frankreich)

Philippe Leduc


Les relations diplomatiques entre le Luxembourg et l'Union des républiques socialistes soviétiques, sont des relations internationales entre deux états souverains qu'est le Luxembourg, et que fut l'Union soviétique jusqu'à sa disparition en 1991.

L'histoire luxembourgo-russe pouvant être considérée comme ancienne car elle peut remonter à l'indépendance du Grand-Duché de Luxembourg en 1839, quand l'empereur Nicolas Ier (empereur de Russie) décida d'envoyer à la rencontre, de Guillaume II (roi des Pays-Bas), alors Grand-Duc par Union personnelle, son ambassadeur en poste à Bruxelles.

Pour ce qui est de l'URSS, même si les relations commencèrent dans les années 1930, c'est véritablement durant la Seconde Guerre mondiale, quand de nombreux jeunes hommes luxembourgeois furent enrôlés de force dans la Wehrmacht pour servir notamment sur le front de l'Est, que les relations entre autorités luxembourgeoises et soviétiques s'accentuèrent. Faits prisonniers, la plupart seront gardés en URSS dans la région de Tambov.

Les débuts diplomatiques
Fin août et début septembre 1935, l'établissement de relations diplomatiques entre le Luxembourg et l'Union des républiques socialistes soviétiques est acté via une convention commerciale provisoire entre l'Union soviétique et l'Union économique belgo-luxembourgeoise.

En juillet 1936 est nommé comme Ministre de l'URSS (ambassadeur) à Luxembourg, Eugène Roubinine, déjà Ministre de l'URSS à Bruxelles, d'où il continuera à résider. Ainsi, le Luxembourg , ne disposant à ce moment pas d'agent diplomatique sur le sol soviétique, vient se placer sous la protection diplomatique de la représentation belge à Moscou pour préserver les intérêts luxembourgeois.

Seconde Guerre Mondiale
Après l'invasion allemande de mai 1940, le gouvernement luxembourgeois s'exile à Londres. L'URSS ne rentrera quant à elle en guerre qu'en juin 1941, avec la rupture du Pacte germano-soviétique.

En octobre 1942, Joseph Bech, alors ministre des Affaires étrangères du Grand-Duché, convient à Londres de reprendre les échanges diplomatiques avec l'URSS en s'entendant avec M. Bogomolov, envoyé extraordinaire et plénipotentiaire de l'Union soviétique auprès du gouvernement belge en exil.  M. Bogomolov représentera l'URSS, le Luxembourg désignant le représentant belge auprès des autorités soviétiques.

Le 18 décembre 1942, le Luxembourg, aux côtés d'autres représentations nationales en exil comme le Gouvernement polonais en exil ou encore du Gouvernement yougoslave en exil mais aussi d'autres gouvernements alliés comme le Royaume-Uni et l'URSS, font une déclaration commune sur le génocide par les « hitlériens » de la population juive d'Europe.

Le 30 juin 1943, via la BBC, un appel est lancé aux luxembourgeois enrôlés de force dans l'armée allemande, lu en langue luxembourgeoise. Dans cet appel, il est notifié aux luxembourgeois enrôlés de force et qui se trouveraient sur le front de l'Est, de déserter dès que l'occasion se présente et de rejoindre les lignes soviétiques. Dans ce même appel, ce dernier restransmet les phrases à dire aux soldats soviétiques quand un soldat luxembourgeois est fait captif, à savoir "Je suis luxembourgeois, je suis de vos amis", le tout en langue russe, et épeler dans le message radio en citant des villes et lieux du Luxembourg . De plus, il convient de noter que le gouvernement luxembourgeois avait, depuis au moins décembre 1942, tentait d'obtenir des autorités soviétiques un traitement préférentiel pour ses ressortissants faits prisonniers sur le front de l'Est, de plus, les autorités luxembourgeoises en exil tenant au courant les autorités soviétiques de leurs ressortissants amenés au Luxembourg ou dans la Grande Région pour travailler notamment dans les mines ou usines sidérurgiques.

Après des échanges, le 16 juin 1944 est nommé René Blum, diplomate du Luxembourg à Moscou et prenant le titre d'Envoyé Extraordinaire et Ministre Plénipotentiaire. R. Blum tiendra ainsi informer, depuis Moscou, le gouvernement exilé, en particulier sur l'avancée des dialogues autour des prisonniers de guerre luxembourgeois.

Le 23 mai 1945, à l'occasion de la fin du conflit, Charlotte (grande-duchesse de Luxembourg) fera publier en russe et dans la Pravda, un message de félicitations et de remerciements à l'égard de Staline, de l'Armée Rouge et du peuple soviétique.

De l'après-guerre à 1956
Dans la période immédiate de l'après-guerre, le Luxembourg et notamment la Grande-Duchesse Charlotte s'efforcent de faire rapatrier les conscrits de force dans les rangs de l'armée allemande. Ainsi, par une lettre datée du 11 août 1945, Charlotte s'adresse personnellement à Joseph Staline, lui demandant la libération la plus rapide de ses concitoyens – mentionnant aussi les Malgré-nous – qui seraient à cette date aux environs de deux milles dans les camps de prisonniers soviétiques.La réponse des soviétiques est quasiment immédiate, fin septembre 1945, les premiers luxembourgeois commencent à être rapatriés.

En 1949, pour célébrer le  anniversaire de la naissance du poète russe Alexandre Pouchkine, des documents inédits sont envoyés au Luxembourg pour une exposition organisée par la Bibliothèque nationale.

En 1953 est créée l'association « Luxembourg-URSS », dont le président honoraire est René Blum.

En octobre 1955, une délégation parlementaire luxembourgeoise, conduite par E. Reuter, se rend en visite officielle en URSS. Le 16 juin 1955, une délégation du Soviet Suprême, conduite par Y.I. Paletskis, vient au Luxembourg. Cette venue marque l'ouverture au Luxembourg d'une mission de l'Union soviétique, celle-ci prenant ses quartiers au Château de Beggen, au nord de Luxembourg (ville).

Révolution hongroise de 1956
En novembre 1956, lors de la Révolution Hongroise, quand les chars soviétiques interviennent dans Budapest, un groupe de jeunes manifestants, en particulier des étudiants, manifestent un anticommunisme important. Le 6 novembre 1956, la mission de l'Union soviétique au Luxembourg, nouvellement ouverte, sera prise et saccagé par les manifestants, et ne cessera qu'avec l'intervention de la Police grand-ducale et de la Gendarmerie grand-ducale. Cette attaque ne fera que des dommages matériels.

1956-1983
En 1960, à l'occasion du  anniversaire de l'établissement de relation diplomatiques entre le Luxembourg et l'URSS, les missions diplomatiques des deux pays s'accordent pour leurs réorganisations au rang d'ambassades.

En 1966, Pierre Werner, alors Premier Ministre luxembourgeois, reçoit du Président du Conseil des Ministres de l'URSS, Alexis Kossyguine, une lettre contenant des photos de la surface lunaire prises depuis la station soviétique Luna 9.

À partir de la fin des années 1960, les relations entre le Grand-Duché et l'Union soviétique s'accentuent. Ainsi, en 1969, est signé un accord sur la coopération économique, scientifique et technique entre l'Union des républiques socialistes soviétiques, et l'Union économique belgo-luxembourgeoise(cet accord sera renouvelé en 1974). La même année, le Ministre des Affaires étrangères du Luxembourg, Gaston Thorn, se rend en URSS et signera à Moscou un accord culturel entre les deux pays.

En juin 1970, une délégation de la Chambre des députés (Luxembourg) se rend en visite officielle à Léningrad.

En 1971, ce sera une délégation du Soviet suprême de l'Union soviétique qui se rendra au Luxembourg et, dans la même année sera signé un traité portant sur le commerce entre le gouvernement de l'Union soviétique, et ceux des membres de l'Union économique Benelux.

En juillet 1972, le ministre des Affaires étrangères d'URSS, Andreï Gromyko, vient au Luxembourg en visite d'état et échange avec son homologue luxembourgeois des lettres de ratification de l'Accord sur la coopération culturelle entre l'URSS et le Luxembourg. La même année, le gouvernement luxembourgeois décidera que les représentants consulaires belges en URSS, y seront habilités à représenter les intérêts du Luxembourg.

Des négociations sur des questions internationales seront abordées en 1973, quand Gaston Thorn ira en visite en URSS en juillet de cette année.

En juin 1975, ce sera au tour du Grand-Duc Jeanet la Grande-Duchesse Joséphine-Charlotte de se rendre en visite officielle en URSS. Ils seront ainsi reçus par le Præsidium du Soviet suprême et par différents membres du gouvernement soviétique d'alors, et visiteront notamment Moscou et Léningrad. De plus, le couple grand-ducal assistera à la signature d'un accord sur la coopération scientifique et technique entre le Comité d'État auprès du Conseil des Ministres de l'URSS pour la science et la technique, et la société anonyme Arbed.

En 1977, il y a un accord pour un programme à long terme de développement de la coopération économique, industrielle et scientifique entre l'URSS, et l'Union économique belgo-luxembourgeoise. La même année, un accord sur la coopération dans le domaine de la télévision et de la radiodiffusion est signé entre le gouvernement soviétique, et Radio Télévision Luxembourg.

En 1979, le Grand-Duc Jean se rendra encore une fois en URSS, et plus tard dans l'année ce sera une délégation soviétique qui viendra au Luxembourg. Entre 1979 et 1983, il faut relever une accélération dans le domaine de la coopération culturelle entre le Luxembourg et l'Union soviétique. Ainsi, plusieurs programmes de coopérations culturelles et scientifiques sont signés et l'année 1983 concrétise ces rapprochements. En effet, d'abord à Luxembourg (ville), puis à Moscou, est inaugurée l'exposition « Luxembourg-Russie-URSS », puis une exposition commune soviéto-luxembourgeoise, « URSS (Russie)-Luxembourg. Pages de l'histoire. 1867-1983 ».

1984-1991
Dans cette dernière période, le Luxembourg et l'Union des républiques socialistes soviétiques restent de solides partenaires, notamment dans le champ de la coopération culturelle et scientifique. Renouvelant les programmes de coopérations, qui sont accueillis avec encore plus de cordialité sous les auspices de la Perestroïka et de la Glasnost mises en œuvre par Mikhaïl Gorbatchev, le Luxembourg restera un soutien assez important malgré sa taille envers l'Union soviétique, et ce jusqu'à la disparition de cette dernière.

Notes et références

Union soviétique
Luxembourg

Relations entre le Luxembourg et l'Union soviétique


Darkin Serna (Nóvita, Chocó, Colombia, 15 de noviembre de 1993) es un futbolista colombiano. Juega de delantero y está libre.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en Deportes Concepción.com

Nacidos en Nóvita
Futbolistas de Colombia
Futbolistas del Club Deportes Concepción en los años 2010

Darkin Serna


Óláfs saga Tryggvasonar en mesta (Óláfr Tryggvason'un en büyük Saga'sı), Norveç krallarının sagalarından biridir. Kral Óláfr Tryggvason uzatılmış bir biyografisidir. 1300 civarında yazılmıştır.

Tarih kitapları
Biyografik kitaplar
13. yüzyıl kitapları
14. yüzyıl kitapları

Óláfs saga Tryggvasonar en mesta


Shanne er en dansk dokumentarserie i fem afsnit fra 2012 med manuskript og instruktion af Ulla Søe og Sussie Weinold.

Tv-serien er baseret på de samme personer og optagelser som dokumentarfilmen Shanne og veninderne fra 2012.

Handling
Shanne på 13 og Emma på 12 er veninder. De gik i klasse sammen, indtil Emma flyttede klasse. Shanne fik en ny veninde, Jasmin, men nu flytter hun også! Livet som teenager er fyldt med udfordringer, især når det handler om veninder. Serien åbner døren ind til pigeværelset, det fortrolige rum, hvor følelserne vendes og drejes. Det er hårdt og det er sjovt og det er for piger. Serien følger den 13-årige halv-columbianske Shanne, der er optaget af at finde ud af hvem hun er, og hvor hun hører til. Vi følger Shanne i et vigtigt år af hendes liv. Først forlader endnu en klasseveninde klassen og Shanne føler sig meget alene. Heldigvis bliver klassen delt og andre elever kommer til, så nye venskaber kan opstå. Shanne får mod på at begynde til fodbold sammen med de nye veninder - men det betyder, at forholdet til Emma bliver mere skrøbeligt. Jalousien breder sig, og den engang så tætte hjerteveninde viser sig ikke altid at være så vigtig alligevel.

Afsnit

Eksterne henvisninger

Noter

Danske film fra 2012

Dokumentarfilm fra Danmark
Tv-serier fra Danmark

Shanne


Bamerni Havaalanı, Kuzey Irak'ın Duhok ilindeki Bamerni kasabasında (Osmanlı döneminde Musul Sancağı İmadiye Kazası içinde) bulunan askeri havaalanıdır. 36. paralelin kuzeyinde, Türkiye sınırına 40 km mesafede bulunmaktadır. Türkiye PKK sızmalarını önlemek ve bölgenin güvenliğini sağlamak üzere, elektronik sistemleri Türkiye'den getirerek modernize edilip tanklarla desteklemiştir.

Havaalanının Türkiye'nin kontrolü altında olduğu 2002'de Celal Talabani'nin NTV'ye yaptığı bir açıklama sonrası gündeme gelmiştir.

1990'ların başından beri bölgede Tugay seviyesinde birlik bulunduran Türkiye'nin, Bamerni Havalimanı'ndaki varlığı bugün 60 tank ve çeşitli Zırhlı birlikler ile yaklaşık 2.000 asker düzeyindedir.

Kaynakça

Irak'taki havaalanları
Türk Hava Kuvvetleri üsleri
Irak-Türkiye ilişkileri
Duhok ili

Bamerni Havaalanı


Dlhá nad Váhom este o comună din Slovacia aflatâ în districtul Šaľa, regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 888 de locuitori.

Istoric
Dlhá nad Váhom este atestată documentar din 1113.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Dlhá nad Váhom


Mala Stupa je nenaseljeni hrvatski jadranski otočić. Pripada Korčulanskom otočju, u Pelješkom kanalu, a nalazi se oko 1.2 km od Orebića.

Izvori

Vanjske poveznice

Korčulansko otočje

Mala Stupa


O Campeonato Mundial de Halterofilismo de 1995 foi a 67ª edição do campeonato de halterofilismo, organizado pela Federação Internacional de Halterofilismo (FIH), em Guangzhou, na China, entre 16 a 26 de novembro de 1995. Contou com a presença de 438 halterofilistas (345 masculino e 93 feminino) de 63 nacionalidades filiadas à Federação Internacional de Halterofilismo (FIH).

Medalhistas

Masculino

  — RECORDE MUNDIAL

Feminino

  — RECORDE MUNDIAL

Quadro de medalhas

Quadro de medalhas no total combinado

Quadro de medalhas nos levantamentos + total combinado

Ligações externas
Site da Federação Internacional de Halterofilismo

1995
Mundial
Halterofilismo
Halterofilismo


قضية ستايلز الغامضة، بالإنجليزية The Mysterious Affair at Styles، وهي رواية تحقيق من تأليف اغاثا كريستي، كتبت أثناء الحرب العالمية الأولى، في عام 1916، ونشرت لأول مرة في الولايات المتحدة عام 1920، وفي المملكة المتحدة عام 1921.
وهي الرواية الأولى التي ظهر فيها المفتش هيركيول بوارو، والمفتش جاب وآرثر هستنغز.
ويحتوي كتاب الرواية على مخطط للمنزل (الذي تقع فيهِ الجريمة) ورسم لمشهد الجريمة.

تأليف الرواية والنشر الأولي
بدأت أغاثا كريستي العمل على قضية ستايلز الغامضة في عام 1916، وكتبت معظمها في دارتمور. استوحت شخصية هيركيول بوارو من تجربتها في العمل كممرضة، إذ خدمت الجنود البلجيكيين خلال الحرب العالمية الأولى، وكذلك من اللاجئين البلجيكيين الذين كانوا يعيشون في توركواي.

رُفضت مسودة الرواية من قبل دار نشر «هودر وستوكتون» ودار «ميثيون». ثم أرسلت كريستي المسودة إلى دار نشر «ذا بودلي هيد». بعد الاحتفاظ بها لعدة أشهر، عرض «جون لين» مؤسس «ذا بودلي هيد» قبولها شريطة أن تجري كريستي تعديلات طفيفة على النهاية. راجعت كريستي الفصل قبل الأخير، وغيرت مشهد الوحي الكبير لبوارو من قاعة المحكمة إلى مكتبة ستايلز. ذكرت كريستي في وقت لاحق أن العقد الذي وقّعته مع لين كان استغلاليًا.

نُشرت قضية ستايلز الغامضة من قبل جون لين في الولايات المتحدة في أكتوبر عام 1920، ومن قبل دار نشر «ذا بودلي هيد» في المملكة المتحدة في 21 يناير 1921. بيعت طبعة الولايات المتحدة بسعر  2دولار أمريكي، والطبعة البريطانية بسبعة شلنات وستة بنسات (6/7).

نبذة عن الرواية
تدور أحداث القصة في إنجلترا إبان الحرب العالمية الأولى في قصر ستايلز بإسكس، إيميلي كافيندش هي امرأة ترث بعد وفاة زوجها ملكية القصر والجزء الأكبر من ثروة السيد كافيندش الراحل، وتتزوج هذه الأرملة برجل أصغر منها سنا وهو ألفريد انجلثروب والذي يعيش معها في هذا القصر بالإضافة إلى ابني زوجها الأول من زوجته الأولى، وهما جون ولورنس كافينديش، وكذلك زوجة جون ماري، وفتاة شابة تدعى سنثيا موردوش تعمل في صيدلية محلية قريبة من المستشفى.

يفيق المقيمون في ستايلز ذات ليلة ليجدوا أن إيميلي إنجلثروب قد ماتت متسممة. هستنغز المقيم كضيف في المنزل، يطلب المساعدة من صديقه هيركيول بوارو الذي يقيم بالقرب من قرية ستايلز، فيشرع بوارو في عمله بربط الأحداث المتعلقة بالجريمة ويكتشف أن إيميلي في يوم وفاتها قد تشاجرت مع كل من زوجها ألفريد وابن زوجها الراحل جون، وقد بدت بعد هذه المشاجرة متوترة ومضطربة، وقررت كتابة وصية جديدة، إلا أنه لا يوجد أي أثر لهذه الوصية الجديدة ويبقى السؤال مطروحا كيف ومتى تم تسميم السيدة إيميلي إنجلثروب؟

في البداية، يكون ألفريد هو المتهم الأول، خاصة أنه سيستفيد ماليا من وفاة زوجته وكذلك لأنه أصغر سنا بكثير من زوجته، وقد اعتبره أفراد عائلة كافينديش دوما صائد ثروات. إيفيلين هوارد، مرافقة إيميلي، هي الأخرى تكره زوج ربة عملها. كما أن تصرفات هذا الأخير قبيل الجريمة تزيد من قوة الاتهامات ضده، وأخيرا يقرر المفتش جاب توقيفه بتهمة قتل زوجته، لكن بوارو يتدخل ويثبت أنه ليس هو من قام بتسميمها. فتتجهه الشكوك فيما بعد إلى جون كافينديش، الذي يتم توقيفه هو الآخر لنفس التهمة.

وفي الخاتمة وبعد مواصلة التحقيق يكتشف بوارو أن المرتكب الحقيقي للجريمة هو ألفريد انجلثروب بمساعدة مرافقة زوجته الراحلة، إيفيلين هوراد ويتبين أن عداوتهما الشديدة اتجاه ألفريد كانت مجرد تمثيل وقد سمم زوجته عن طريق وضع البروميد في دوائها الذي اعتادت تناوله.

الشخصيات
 هستنغز، راوي الرواية، وقد عاد لتوه من الجبهة الغربية للحرب العالمية الأولى.
 هيركيول بوارو، محقق بلجيكي، انتقل بسبب الحرب إلى إنجلترا، صديق قديم لهستنغز.
 المفتش جاب، مفتش من سكوتلاند يارد.
 إيميلي إنجلثروب، مالكة قصر ستايلز، امرأة ثرية.
 ألفريد انجلثروب، الزوج الجديد لإيميلي الذي يصغرها سنا، ويظنه الجميع صائد ثروات.
 جون كافيندش، الابن الأكبر للزوج الأول لإيميلي من زوجته الأولى.
 ماري كافيندس، زوجة جون.
 لورنس كافيندش، الأخ الأصغر لجون.
 إيفيلين هوارد، مرافقة السيدة إيميلي.
 سنثيا موردوش، فتاة يتيمة وصديقة للعائلة.
 دكتور باورشتاين، خبير سموم.
 دوركاس، خادمة في قصر ستايلز.

الإهداء

إهداء الكتاب جاء على النحو الآتي: «إلى أمي».
كان لأم اغاثا كريستي دور كبير في تشجيعها على الكتابة وهذه ليست الرواية الوحيدة التي أهدتها إلى والدتها.

الاقتباس
مثلت الرواية في إحدى حلقات مسلسل "أجاثا كريستي بوارو" عام 1990، وكانت أحداث الحلقة مطابقة لأحداث الرواية، باستثناء بعض التعديلات البسيطة، مثل إلغاء شخصية الدكتور باورشتاين. والمسلسل من بطولة ديفيد سوشي بدور هيركيول بوارو.

العناوين العربية والعالمية
احتفظ عند الترجمة إلى أغلب اللغات على العنوان الأصلي للرواية، مثلاً في الترجمة العربية كان عنوانها القضية الغامضة أو القضية الكبرى في ستايلز.

 قضية ستايلز الغامضة - دار الأجيال للنشر.
 القضية الغامضة في مدينة ستايلز - مكتبة جرير.
 القضية الكبرى - دار ميوزيك للطبع والنشر، عمر عبد العزيز أمين، تحمل الرواية الرقم (73) ضمن السلسلة.

تبدل العنوان في بعض الترجمات الأخرى، مثل «الأبواب المغلقة» في الترجمة الدانماركية، و«قضية ستايلز» في الترجمة الفنلندية، و«بوارو في قصر ستايلز» في الترجمة الإيطالية، و«الموت يأتي فجأة» في الترجمة التركية.

الأهمية الأدبية والاستقبال
أعطى ملحق التايمز الأدبي (3 فبراير 1921) للكتاب مراجعةً حماسية، وإن كانت مختصرة، وقد جاء فيها: «الخطأ الوحيد في هذه القصة هي أنها مبدعة للغاية». ووصفت المراجعة الإعداد الأساسي للحبكة وخلصت إلى: «يُقال أنه أول كتاب للمؤلفة، وجاء نتيجة رهان حول إمكانية كتابة قصة بوليسية لن يتمكن فيها القارئ من اكتشاف المجرم. يجب على كل قارئ أن يعترف بأنها قد ربحت الرهان».

أثارت الرواية أيضًا إعجاب مجلة ذا نيويورك تايمز لمراجعة الكتب (26 ديسمبر 1920):على الرغم من أن هذا قد يكون أول كتاب منشور للآنسة أغاثا كريستي، فهي تظهر مهارة كاتب متمرس... يجب عليك الانتظار حتى الفصل قبل الأخير في الكتاب للحصول على الرابط الأخير في سلسلة الأدلة التي مكنت السيد بوارو من كشف كامل المؤامرة المعقدة ووضع ذنب الجريمة حيث ينتمي حقًا. ويمكنك بأمان أن تراهن نفسك بأنك ستستمر في التخمين حول الحل، حتى تستمع إلى كلمات السيد بوارو الأخيرة حول قضية ستايلز الغامضة، ومن المؤكد أنك لن تضع هذا الكتاب الممتع جانبًا أبدًا.اقتبست مراجعة الرواية في مجلة ذا صنداي تايمز في 20 فبراير 1921 مقدمة الرواية الترويجية التي كتبها الناشر وذكر فيها أن كتابة كريستي للكتاب جاءت نتيجة رهان أنها لن تكون قادرة على القيام بذلك دون أن يتمكن القارئ من تخمين القاتل، ثم قالت المراجعة: «شخصيًا لم نجد «اكتشاف القاتل» أمرًا صعبًا للغاية، لكن يمكننا أن نعترف أن القصة، خاصة كأول كتابة لمغامرات خيالية، مبتكرة بشكل جيد جدًا، وأن حل اللغز هو نتيجة للاستنتاج المنطقي. علاوة على ذلك، فإن القصة لا تفتقر إلى الحركة، والشخصيات العديدة الموجودة فيها مرسومة بشكل جيد».

روابط خارجية
 موقع لقراءة الرواية مجانا (باللغة الإنجليزية).
 معلومات حول الرواية في الموقع الرسمي لأغاثا كريستي (باللغة الإنجليزية).
 معلومات حول حلقة مسلسل «اغاثا كريستي بوارو» المقتبسة من الرواية (باللغة الإنجليزية).

انظر أيضًا
 قائمة أعمال أغاثا كريستي

المراجع

أعمال تدور أحداثها في منازل ريفية
روايات أولى
روايات الحرب العالمية الأولى
روايات بريطانية حولت إلى عروض تلفزيونية
روايات بريطانية في 1920
روايات تقع أحداثها في إسكس
روايات عن القتل
روايات متلفزة
روايات نشرت أولا بشكل سلسلة
روايات هيركيول بوارو
قتل الزوجة في الخيال

قضية ستايلز الغامضة


Governadoria-geral de Varsóvia () foi uma unidade administrativo-territorial do Império Russo, formada em 11 de janeiro de 1874, a partir do Vice-reino da Polônia. Foi abolida em fevereiro de 1917 pelo Governo Provisório Russo após a ocupação do território da governadoria-geral por tropas alemãs e austro-húngaras.

Divisões administrativas

A Governadoria-geral de Varsóvia incluiu 10 gubernias, referidas no Código de Leis do Império Russo como Gubernias do Reino da Polônia, e na vida política e na vida cotidiana, as Gubernias de Privislinskie, Região de Privislinski ou Gubernias da Região de Privislinski:

 Varsóvia (14 uezds, 22 cidades e 7.039 outros povoados  - Aqui e além a partir do início do séc. XX)
 Kalisz (8 uezds e 142 volosts, 13 cidades e 5102 outros povoados)
 Kielce (7 uezds e 128 volosts, 7 cidades e 3080 outros povoados)
 Lomzhinskaia (7 uezds e 72 volosts, 7 cidades e 3014 outros povoados)
 Lublin (10 uezds e 143 volosts, 13 cidades, 42 posads e 3259 outros povoados)
 Petrakovskaia (8 uezds e 143 volosts, 11 cidades e 5090 outros povoados)
 Płock (7 uezds e 95 municípios, 9 cidades e 3752 outros povoados)
 Radomskaia (7 uezds e 142 volosts, 10 cidades e 3780 outros assentamentos)
 Sedletskaia (desde 1912, Kholmskaia) (9 uezds e 140 volosts, 12 cidades e 3995 outros povoados)
 Suwalki (7 uezds e 85 municípios, 10 cidades e 5.126 outros povoados)

Referências

Governadorias-gerais do Império Russo

Governadoria-geral de Varsóvia


Feministiskt initiativ er navnet på flere politiske partier:
 Feministisk initiativ – dansk politisk parti
 Feministisk initiativ (Norge) – norsk politisk parti
 Feministiskt initiativ (Sverige) – svensk politisk parti
 Feministisk initiativ (Finland) – finsk politisk parti

Feministisk initiativ (flertydig)