مردوخ (مرْدُوك) كان كبير آلهة قدماء البابليين، وكان أساسًا إلهًا لمدينة بابل. ولما كانت بابل أهم وأقوى مدينة في العصور القديمة، فقد أصبح مرْدُوك أهم إله في هذه الحقبة، وقد سمَّاه أصحاب السِّيادة المولى الأعظم، مولى السماء والأرض، وزعموا أن قوته كانت تكمن في حكمته التي كان يستخدمها لمساعدة النَّاس الأخيار على معاقبة النَّاس الأشرار. كانت له عدة صفات خارقة لكن أبرز صفتين كانتا أنه يرى بزاوية 360 درجة وأنه يلقي كلمات سحرية.

وبسبب العلاقات السياسية بين بابل وإريدو، كان مردوك يُعتبر بكر انكي أو آيا رب المياه السفلى (كأوقيانوس تحت الأرض يسمى افسو) الذي يُعبد في اريدو. حين أسّس الأموريون حوالي سنة 1830 ق.م أول سلالة بابلية ستسيطر في أيام حمورابي على كل بلاد الرافدين، صار الاله مردوك اله المملكة. وكان لهذا التبديل نتائج على اللاهوت. فاستطاع علماء بابل أن يبرِّروا ارتفاع شأن مردوك.

فحسب فاتحة شريعة حمورابي، اعطى انو (الاله السامي في البنتيون الاكادي منذ زمن السومريين) وانليل (بالو أي بعل أي السيد) مردوك المُلك الابدي على كل المائتين، ومنحاه المقام الأول بين كل آلهة السماء.

وتعطي السببَ لذلك مَلحمةُ الخلق إنوما إليش أي قصة الخلق البابلية: تجرّأ مردوك وحده على صراع تيامات (تشخيص الشواش والفوضى الأولى) وانتصر عليه. فنال مردوك لقب انليل (بالو أو السيّد). وارتبطت به هذه الصفةُ بحيث سمّي مرارا بال.

هيكله الرئيسي

«أي ساغ ايلا» (البيت الذي يرفع الرأس) في بابل مع البرج المشهور «أي تمن أن كي» (بيت أساس السماء والأرض برج بابل) وباب الشرق المقدس الذي كان مقفلا طوال السنة، ولكن كان يُفتح بضعة أيام خلال الشهر السادس من اجل الطواف مع مردوك ونابو.

اولاد مردوخ:

كان للإله مردوخ ابن واحد وهو الإله نابو إله بورسيبا، وتوضح أسطورة الخليقة إن مردوخ تزوج سربانيط وانجبا نابو. وعُرف هذا الإله كشفيع لفن الكتابة وللكتبة. ففي القرن 6 ق.م، ومنذ بداية القرن 8 ق.م تطورت عبادة الإله نابو فنقرأ مدوّنة أشورية لـ أدد نيراري الثالث:«ثق بنابو ولا تثق بإله آخر». وزوجة نابو هي «تاشميتيوم» أي المستجيبة، ولأبن مردوخ دور كبير في أنقاذ أبيه مردوخ في أعياد رأس السنة الجديدة التي يُحتفل بها في الربيع (نيسان) وتتميّز بطواف احتفالي إلى اكيتو (بيت الاعياد) الواقع خارج المدينة. وكان يتم الاحتفال بتلاوة ملحمة الخلق وتنصيب مردوك كخالق الكون وملكه. وكانوا يعلنون أن هذا اليوم يثبّت مصير البشر والالهة للسنة القادمة وان الذكر القديم لعيد السنة الجديدة كعيد الخصب، ظلّ حيا في طقس زواج مردوك مع زوجته سربانيط (يجمع تمثاله وتمثالها أو يتجامع الملك مع إحدى الكاهنات). وكان هذا الطقسُ الشرطَ الضروري لحفظ الحياة على الأرض. وفي اليوم السادس من عيد الأكيتو يإتي موكب الإله نابو ليخلص أبيه مردوخ من الأسر (العالم الأسفل) بعد أن يقتل الوحوش والخنازير الوحشية والشياطين التي تحتجز مردوخ.

مراجع

آلهة الخلق
آلهة الريح
آلهة السحر
آلهة العدالة
آلهة المياه
آلهة حارسة
آلهة في الكتاب العبري
آلهة ما بين النهرين
أرباب المشتري
أساطير بابلية
إنوما إليش
بعل
شخصيات إينوما إيليش
قاطعو تنانين

مردوخ


Rovinj (; Venetian and ; Istriot:  or ; ; ) is a city in Croatia situated on the north Adriatic Sea with a population of 14,294 (2011). Located on the western coast of the Istrian peninsula, it is a popular tourist resort and an active fishing port. Istriot, a Romance language once widely spoken in this part of Istria, is still spoken by some of the residents. The town is officially bilingual, Croatian and Italian, hence both town names are official and equal.

History

Rovinj was already a settlement of Venetian or Illyrian tribes before being captured by the Romans, who called it Arupinium or Mons Rubineus, and later Ruginium and Ruvinium. Built on an island close to the coast, it became connected to the mainland much later, in 1763, by filling in the channel.

Rovinj was eventually incorporated into the Byzantine Empire, later becoming part of the Exarchate of Ravenna in the 6th century, before being taken over by the Frankish Empire in 788. For the following several centuries it was ruled by a succession of feudal lords, and in 1209 it was acquired by the Patriarchate of Aquileia under Wolfger von Erla.

From 1283 to 1797 Rovinj was one of the most important towns in Istria governed by the Republic of Venice. During this period three town gates were constructed and Rovinj was fortified by two rows of defensive walls, remains of which can still be seen today. Nearby the Rovinj pier one can find one of the old town gates, the Balbi's Arch, dating from 1680, and a late-Renaissance clock tower. The first city statute was proclaimed in 1531.

Following the fall of Venice in 1797 and the ensuing Napoleonic interlude, Rovinj became part of the Austrian Empire, which lasted until World War I. According to the last Austrian census in 1911, 97.8% of the population was Italian-speaking. It then belonged to Kingdom of Italy from 1918 to 1947, when it was ceded to SFR Yugoslavia, as part of SR Croatia. The original town name Rovigno was then changed into Rovinj. During the post-war period, many Italian inhabitants left Rovinj, which led to significant changes to the city's demographic structure.

Following Croatia's independence in 1991, the town became one of the most important centers of Istria County, an administrative unit encompassing most of Istria. Rovinj is today the third most populous town in the county, behind Pula and Poreč.

Climate
Rovinj is one of nine settlements officially designated as towns in Istria County in western Croatia. It has a humid subtropical climate (Köppen: Cfa), with an average temperature of  in January and  in July. The average annual temperature is . The sea temperature is more than  from the mid-June to September. The average annual sea temperature is .

From May to September Rovinj receives more than 10 sunshine hours a day. The rainfall averages  a year and average air humidity is 72 percent.

Originally the peninsula on which the city lies was an island, separated from the mainland by a channel. The latter was filled in 1763. Rovinj Archipelago includes 22 islets.

Demographics
According to the 2021 census, its population was 12,968, with 11,629 living in the city proper. The other settlement in the municipality is Rovinjsko Selo. At the 2011 census it was 14,294 and 13,056 respectively.

In the 2011 census, there were 14,294 people living in Rovinj municipality. Croats form the majority at 63.3%, while ethnic minorities include Italians (11.3%), those identifying with regional affiliation (10.5%), Serbs (4.2%), Albanians (2.7%) and Bosniaks (2.1%).

City government
The City Assembly is composed of 19 representatives, coming from the following political parties:

 Istrian Democratic Assembly (IDS) 13
 Independent 3
 Social Democratic Party of Croatia (SDP) 2
 Croatian Democratic Union (HDZ) 1

Economy

The main economic activity in Rovinj is tourism and during peak season (May–September), its bars, restaurants and art galleries work long hours, while operating limited hours off-season.

The busiest area is the very centre of Rovinj, extending from the main bus station towards the old part of town, where most bars and clubs are located.

The town's main central thoroughfare is the fully pedestrian Carera Street, with many independent shops and art galleries. A farmer's market is located at the edge of the historic part of town, near Valdibora Square.

According to data compiled by Istria Tourist Board, Rovinj is the second biggest tourist destination in the county, in terms of overnight stays. The two closest airports are in Pula (Croatia) and Trieste (Italy). During the summer season, low-cost airlines such as Ryanair operate direct flights from western Europe to both airports. Easyjet operates flights between cities in the United Kingdom and Pula in the summer months.

There are numerous hotels in the town itself, and beds are abundant though usually overbooked in the summer months. Accommodation ranges from private rooms or apartments to bungalows, camping sites and 2 to 5 star hotels. The city also has three luxury, 5-star hotels: Hotel Monte Mulini, Hotel Lone and Grand Park Hotel Rovinj, all owned by hotel group Maistra. Apart from hotels on the mainland, there are also a handful of hotels on small islands surrounding Rovinj which are linked to the mainland by boats which go from the city centre to the hotel on the islands.

Sights and landmarks

 St. Euphemia's Basilica
 Monkodonja
 Zlatni Rt Forest Park
 The Rovinj islands and mainland. These natural sights have been described as "outstanding scenic wonders," because of the pristine beauty of the indented coastline and its forests, consisting of holm oak and Alpine pine trees. This area "of outstanding natural beauty" extends from St. Ivan promontory to Barbariga, including all the Rovinj islands and the mainland 500 metres from the shore line. The Rovinj archipelago consists of 19 islands.
 Limska Draga Fjord
 The Palud marsh and the Due Sorelle Islands – The Due Sorelle (Two Sisters) islands are a nesting site for seagulls. Because of its thick holm oak forest, the Gustinja promontory is regarded as "a forest vegetation reserve."
 Rovinj Town Museum

Transportation
The preferred means of transport for getting around Rovinj is by car. Rovinj is well-connected with the rest of Istria and with larger cities in the region such as Trieste, Venice, Rijeka, Ljubljana and Zagreb.

The centre of Rovinj, which includes the old town, is very walkable and transportation by bike or scooter is a preferred means of getting around for many locals.

The closest commercial international airports are Pula (20 miles), Trieste-Ronchi (70 miles) and Rijeka-Krk (80 miles). The closest major international airports are Venice and Zagreb. Car rental is available at each of the airports. During the summer season, Venice is connected to Rovinj via a direct ferry line which takes about 2.5 hours one way.

Rovinj is served by the Kanfanar railway station (10 miles), which connects the region to Rijeka. However, travelling by bus is preferred to travelling by train due to the limited connections and schedules. The main bus station is located at the south-east end of Carera Street.

Between 1876 and 1966, Rovinj was connected to Kanfanar via a branch line of the Istriani Railway, which was closed supposedly due to heavy motorisation investments by Yugoslavia. Most of the tracks and stations, even though they have been sold by JŽ, can still be seen.

Also during the summer season, there is a direct high speed ferry link between Venice and Rovinj. High speed weekly lines to the Port of Ravenna and Cesenatico were also available in the summer season until 2012/13, when Emilia-Romagna lines, its operator, closed for insolvency.

Education
Primary schools
 Juraj Dobrila – 8-year Croatian primary school.
 Vladimir Nazor – 8-year Croatian primary school.
 Bernardo Benussi – Scuola Elementare Italiana – 8-year Italian primary school.

Secondary schools
 Zvane Črnje – Croatian secondary (13–18) school.
 Strukovna Škola Eugena Kumičića – Croatian secondary (13–18) school for professional development.
 Scuola Media Superiore Italiana Rovigno (SMSIR) – Italian secondary school.

Notable residents
 Giustina Abbà (1903-1974) partisan, anti-fascist and worker.
  (1911-1944) partisan and anti-fascist who gave his name to the Partisan Battalion Pino Budicin

Twin towns
Rovinj is twinned with:
  Adria, Italy (since 1982)
  Camaiore, Italy (since 1990)
  Leonberg, Germany (since 1990)
  Pesaro, Italy

References

Bibliography

Notes

External links

Virtual Rovinj guide

RovinjTourist Board
RovinjTourist Guide
inforovinj – RovinjTourist Guide

Cities and towns in Croatia
Populated coastal places in Croatia
Populated places in Istria County
Populated places in Croatia where Italian is an official language

Rovinj


අජන්තා ලෙන් යනු,  ඉන්දියාවෙහි මහාරාෂ්ට්‍ර ප්‍රාන්තයෙහි  අවුරන්ගාබාද් දිස්ත්‍රික්කයෙහි පිහිටි,  පොයුපෙ 2වන සියවසෙහි සිට ක්‍රියු 480 හෝ 650 පමණ දක්වා කාල නිර්ණය කල හැකි,  ගලෙහි කැන නිමැවුනු බෞද්ධ ලෙන් සමාධි 30 ක් පමණ වෙති.

අජන්තා ලෙන් විහාර

ඉන්දියාවේ වයඔ දිග මහාරාෂ්ට්‍ර ප්‍රාන්තයේ මගෝරා ගඟ අසබඩ අශ්ව ලාඩමක හැඩය ගත් උස් ගල් පර්වතයක අජන්තා ලෙන් පන්තිය පිහිටයි. ක්‍රි.ව. 2 වන සියවසේ දී විහාර අසුහාර දහසක් කරවු අශෝක රජ සමයේ ආරම්භය හා  ක්‍රි.ව. 7 වන සියවස තුල කරවු බවට ශිලා ලේඛනවල සඳහන් වේ. මෙහි ලෙන් 29 ක් දැකිය හැක. ඒවා කොටස් දෙකකින් යුතුය.

චෛත්‍ය ශාලා

ගුහාව කෙලවර ගලින් නෙලන ලද කුඩා චෛත්‍යයක් දැකිය හැකිවන අතර සංඝයා රැස්වීමට ධර්ම සාකච්ඡා පැවැත්වීමට යොදාගෙන ඇත.
9, 10, 19, 26 යන ගුහා ලෙන් චෛත්‍ය ශාලාවන්ය

ආවාස ශාලා
වැඩි වශයෙන් බිතු සිතුවම් දක්නට ඇත
1, 2, 16, 17 යන ලෙන් ආවාස ශාලාවන් ය.

අජන්තා සිතුවම් වල වස්තු විෂය

බුද්ධ  චරිතය
ජාතක කතා
ඓතිහාසික සිද්ධි
තේමා කොට ගනිමින් නිර්මිත අජන්තා සිතුවම් බොහොමයක් ලෝකෝත්තර තේමාවන් මුල් කොට ගනිමින් නිර්මාණිත අතර ඉතා සුළු ප්රමාණයක්  ලෞකික තේමාවන් මුල් කොටගනිමින් නිර්මාණය කොට තිබේ.

ඉන්දියානු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය
ඉන්දියානු කලාව
ඉන්දියානු සිතුවම්කරණය
මහාරාෂ්ට්‍රයෙහි ඉතිහාසය
බෞද්ධ පූජනීය ස්ථාන
මහාරාෂ්ට්‍රයෙහි ලෙන්
ඉන්දියාවේ ලෝක උරුම අඩවි
ඉන්දියාවෙහි පිහිටි චිත්‍රාක්ෂර සහිත ලෙන්
පෙරදී ජනාකීර්ණව පැවති ඉන්දියාවෙහි ස්ථාන
2.කෝරළගේ සම්පත් සුරංග(2018). චිත්ර කලාව ,පෙබරවාරි කලාපය.ඉමාෂි ප්රකාශන,පිටු 26,27,28,29.

අජන්තා ලෙන්


Francesco Pentini (Roma, 11 de dezembro de 1797 - Roma, 17 de dezembro de 1869) foi um cardeal italiano do século XIX.

Nascimento
Nasceu em Roma em 11 de dezembro de 1797, Roma. Filho de Ulisse Pentini (ca.1770-1820), marquês de Cottanello (1820), cônsul da Suécia em Roma, e Maria Santini. Neto, por parte de mãe, do representante da Imperatriz Catarina II da Rússia junto ao Papa Pio VI, Gaspare Santini.

Educação
Seu pai o enviou para a Suécia em 1811 para evitar ser enviado para uma escola militar francesa, como fizeram com os filhos da nobreza. Já na Suécia, alistou-se no exército sueco. Mais tarde, estudou no Seminario Romano, Roma; e no Collegio Romano, Roma.

Início da vida
Tenente da guarda do rei Carlos XIII da Suécia, 1813. Membro da escolta de honra de Pio VII em seu retorno de Paris a Roma em 1814, após a queda do imperador Napoleão I da França. Entrou na carreira eclesiástica.

Ordens sagradas
Ordenado (nenhuma informação encontrada). De 1814-1820, substituto do Privy Chamberlainparticipation Capaccini ; e mais tarde, participation de camareiro privado . Prelado doméstico. Cônego coadjutor do Cônego Devoti na basílica patriarcal da Libéria, 1816. Ablegato apostolico, 1816, para levar o barrete vermelho ao novo cardeal Francisco Antonio Javier de Gardoqui Arriquíbar. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça, 30 de novembro de 1820. Cônego do capítulo da basílica patriarcal liberiana, 30 de novembro de 1820. Relator da SC do Bom Governo, 1820-1822. Segundo assessor do tribunal criminal da Câmara Apostólica, 1823-1828. Prelado adjunto da SC do Conselho Tridentino, 1825-1846. Auditor do Tribunal da Assinatura Apostólica de Justiça, 1828-1830. Tenente do tribunal civil da Câmara Apostólica, 1830-1835. Clérigo da Câmara Apostólica, 12 de junho de 1837-1863; seu reitor, 1847-1863. Presidente dos Arquivos. Presidente das Águas e Caminhos, 1847. Vice-presidente do Conselho de Estado, 14 de janeiro de 1848. Ministro do Interior, 22 de fevereiro de 1848. Presidente da Comissão de revisão, 1850; renunciou e retirou-se para a vida privada.

Cardinalado
Criado cardeal diácono no consistório de 16 de março de 1863; recebeu chapéu vermelho e a diaconia de S. Maria em Portico Campitelli, 19 de março de 1863.

Morte
Morreu em Roma em 17 de dezembro de 1869. Exposto na igreja de S. Maria in Portico Campitelli, onde se realizou o funeral com a participação do Papa Pio IX; e sepultado naquela mesma igreja.

Cardeais nomeados pelo papa Pio IX

Francesco Pentini


{{Infobox Jeu vidéo
 | genre           = Survival horror
 | logo            = Alan Wake II logo.svg
 | légende logo    = Logo officiel dAlan Wake 2.
 | développeur     = Remedy Entertainment
 | éditeur         = Epic Games
 | titre           = Alan Wake 2
 | date            =
 | mode            = Solo
 | plate-forme     = Microsoft WindowsPlayStation 5Xbox Series
 | directeur       = Sam LakeKyle Rowley
 | moteur de jeu   = Northlight Engine
 | précédent       = Alan Wake
 | date précédent  = 2010
}}Alan Wake 2 est un jeu vidéo d'horreur de survie développé par Remedy Entertainment et édité par Epic Games Publishing. Suite dAlan Wake (2010), le jeu sort sur Microsoft Windows, PlayStation 5 et Xbox Series le 27 octobre 2023.

L'intrigue se déroule treize années après celle du premier volet et la disparition du célèbre écrivain Alan Wake. Ce deuxième volet est présenté comme un jeu d'horreur de survie psychologique à la vue à la troisième personne et met de nouveau en scène Alan Wake, mais également l'agente du FBI Saga Anderson, dans deux histoires distinctes qui peuvent être jouées dans n'importe quel ordre choisi par le joueur.

En , Sam Lake annonce le jeu Quantum Break et explique qu'Alan Wake II ne peut actuellement pas voir le jour à cause du faible succès commercial du premier volet. En , le studio sort son nouveau jeu Control dont une de ses extensions, AWE, présente plusieurs personnages dAlan Wake. Cette sortie est suivie par l'officialisation du  qui relie plusieurs jeux du studio au sein d'un même univers. Alan Wake II  est officiellement annoncé lors de la cérémonie des Game Awards 2021 et sort le 27 octobre 2023.

Le jeu supporte plusieurs contenus téléchargeables additionnels qui seront disponibles gratuitement après la sortie du jeu, tandis que deux extensions payantes, Night Springs et Lake House, serviront à étendre l'histoire.
Le jeu reçoit d'excellentes critiques, particulièrement pour sa version Microsoft Windows qui obtient la mention  sur l'agrégateur de notes Metacritic.

Trame
Treize années après la disparition du célèbre écrivain Alan Wake (Matthew Porretta), une série de meurtres rituels se produit à Bright Falls, une petite ville du nord-ouest du Pacifique. Saga Anderson (Melanie Liburd), une agente du FBI réputée arrive pour enquêter sur les meurtres ainsi que sur la disparition de son homologue, l'agent Robert Nightingale (). Elle découvre les pages d'une histoire d'horreur qui commence à se réaliser autour d'elle. Celle-ci a été écrite par Alan Wake afin qu'il puisse s'échapper du « cauchemar » au-delà du monde réel dans lequel il est emprisonné. Par ailleurs, son coéquipier est l'agent Alex Casey (James McCaffrey), protagoniste des romans écrits par Alan Wake.

Parmi les autres personnages, il y a notamment, Mr. Door (David Harewood), un présentateur de late-night show, le shérif Tim Breaker (Shawn Ashmore), Kiran Estevez (Janina Gavankar), membre du Federal Bureau of Control, Ahti (), le concierge de l'Ancienne Maison, ainsi que les frères Ilmo et Jaakko Koskela (Peter Franzén).

Plusieurs figures familières de la ville de Bright Falls sont également présentes, comme Rose Marigold (Jessica Preddy), la serveuse du Oh Deer Diner, les frères Tor () et Odin (Harry Ditson) Anderson, membres du groupe Old Gods of Asgard ou encore Cynthia Weaver ().

Système de jeu
Alan Wake II est un jeu d'horreur de survie psychologique à la vue à la troisième personne.

Les joueurs incarnent Alan Wake ou Saga Anderson dans deux histoires distinctes, qui peuvent être jouées dans n'importe quel ordre choisi par le joueur.

Comme dans le précédent volet, le joueur affronte des personnes contrôlées par des forces obscures et protégées par une ombre surnommées « les Possédés ». Ceux-ci sont très vulnérables à la lumière et le joueur doit tirer parti des sources lumineuses pour enlever l'ombre qui fait office de bouclier. L'arme la plus utile pour combattre l'ennemi est la lampe torche qui nécessitent des piles. Le joueur dispose également de grenades flash assourdissantes ou encore de fusées éclairantes. Le personnage n'a pas de limite pour courir et peut esquiver les attaques.

Alan Wake II intègre des éléments de jeu d'enquête. Lorsque le joueur incarne Saga Anderson, il peut mettre le jeu pause, ce qui lui permet d'accéder à un espace sans ennemi surnommé « Mind Place ». Ce dernier est une représentation visuelle des pensées de Saga dans lequel le joueur gère un tableau d'affichage grâce auquel il peut relier des indices pour reconstituer le mystère principal, ainsi que profiler des personnages pour recueillir des indices.

Comme durant le premier volet, le joueur peut récolter des manuscrits qui prédisent les évènements du jeu ou qui offrent des éléments en lien avec l'histoire. Pour dialoguer avec les personnages non-joueurs le joueur a à sa disposition un système d'arbre de dialogue.

Développement

Annonce
En , Sam Lake annonce le jeu Quantum Break et explique qu'Alan Wake II ne peut actuellement pas voir le jour à cause du faible succès commercial du premier volet.

En , Remedy sort son nouveau jeu Control. En août 2020, sort l'extension du jeu nommée AWE qui présente plusieurs personnages d'Alan Wake dont le rôle titre. Le même mois, Sam Lake officialise le  et explique que plusieurs jeux du studio se déroulent dans le même univers.

Le jeu est officiellement annoncé lors de la cérémonie des Game Awards 2021. Une date de sortie est annoncé en mai 2023 lors d'une conférence PlayStation pour le 17 octobre 2023. Le 17 août 2023, Remedy annonce que le jeu est décalé au 27 octobre.

Production
En décembre 2021, Sam Lake confirme que la vue du jeu sera comme son prédécesseur à la troisième personne. Il annonce également le retour d', le « visage d'Alan Wake » qui interprète le rôle titre durant les séances de capture de mouvement, mais aussi le retour de Matthew Porretta pour de nouveau prêter sa voix au personnage.

Une bande annonce sort durant le PlayStation Showcase en mai 2023. Durant celle-ci, on peut apercevoir l'agent du FBI Alex Casey qui a le visage de Sam Lake. Le personnage est auparavant apparu sous forme d'easter egg lors d'une séquence FMV du jeu Quantum Break. Ce n'est pas la première fois que le développeur prête ses traits à un de ses personnages, puisque le héros du premier Max Payne a également son visage. On note également que le personnage a la voix de James McCaffrey, l'interprète de Max Payne dans la franchise, mais aussi du poète Thomas Zane dans Alan Wake et du directeur Trench dans Control.

Durant le  de juin 2023, l'acteur finlandais Peter Franzén est annoncé dans le rôle des frères Ilmo et Jaakko Koskela. En août 2023, Sam Lake annonce le personnage de Mr. Door, un présentateur de late-night show interprété par l'acteur David Harewood. Le nom du personnage est mentionné dans le jeu Control. Le même mois, l'acteur Shawn Ashmore qui incarne le protagoniste de Quantum Break est annoncé dans le rôle du shérif Tim Breaker. Interprété par Janina Gavankar, le personnage de Kiran Estevez mentionné dans Control est révélé en octobre.

Inspirations
Pour combiner le genre horrifique avec celui du policier, le jeu s'inspire de plusieurs œuvres mettant en scènes des détectives. Le duo Saga Anderson et Alex Casey s'inspire notamment de la première saison de True Detective (2014) : . Maloney cite également Le Silence des agneaux (1991) de Jonathan Demme et Seven (1995) de David Fincher, expliquant par rapport à ce dernier que : . Lake ajoute : .

Le studio s'inspire également de l'interprétation de la pluie dans le film : . Taxi Driver a également influencé la représentation de la ville au sein de la Dark Place, le jeu reprenant notamment .

Comme dans leurs autres productions, le studio a été influencé par le travail de David Lynch, plus particulièrement la série Twin Peaks. Pour la direction artistique, le studio a également été influencé par les frères Coen, dont le film Fargo (1996), pour ne pas rendre le jeu .

Comme pour le précèdent volet, le jeu ne prend pas l'aspect du genre du Body horror ou du zombie horror, mais celui de l'horreur psychologique surnaturelle : . Le cinéaste Christopher Nolan a influencé plusieurs éléments de l'intrigue du personnage d'Alan Wake, comme le narrateur non fiable à cause de sa mémoire présent dans Memento (2000), là où l'aspect onirique de la Dark Place puise dans Inception (2010). Pour ce qui est de l'influence d'autres jeux vidéo, l'impact des franchises Resident Evil (1996-) et Silent Hill (1999-) se remarque instantanément. La gestion de la caméra dans les Resident Evil a notamment été examinée . Kyle Rowley approfondit le parallèle avec la franchise : .

Le studio mentionne également Daniel Mullins pour son travail sur ses jeux  (2016) et Inscryption (2021).

Contenus téléchargeables
Après la sortie du jeu, des contenus téléchargeables additionnels seront gratuitement disponibles, tandis que deux extensions payantes, Night Springs et Lake House, serviront à étendre l'histoire.

Accueil

L'agrégateur de notes Metacritic donne un score de 92 sur 100 basé sur  pour la version Microsoft Windows et 89 sur 100 sur  pour la version PlayStation 5.

Notes et références

Notes

Références

Lien externe

Jeu vidéo développé en Finlande
Jeu de tir à la troisième personne
Jeu Remedy Entertainment
Jeu Xbox Series
Jeu PlayStation 5
Jeu Windows
Jeu Epic Games
Jeu vidéo d'horreur
Jeu vidéo sorti en 2023

Alan Wake 2


An Epidendrum costatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Achille Richard ngan Henri Guillaume Galeotti. An Epidendrum costatum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum costatum


Les gorges de Baudinard sont des gorges de France situées dans les Alpes-de-Haute-Provence et le Var, en aval du barrage de Sainte-Croix, sur le cours du Verdon. Elles tiennent leur nom du village de Baudinard-sur-Verdon situé à deux kilomètres au sud en rive gauche. L'extrémité amont des gorges est occupée par le barrage de Sainte-Croix et franchie par le pont de Sainte-Croix au-dessus de l'extrémité sud-ouest du lac de Sainte-Croix. Le sentier de grande randonnée de pays Tour du Lac de Sainte-Croix domine la rivière dans les gorges en rive gauche. Juste à la sortie des gorges s'étend le petit lac de Montpezat formé par le barrage de Quinson.

Références

Baudinard
Baudinard
Baudinard
Baudinard-sur-Verdon

Gorges de Baudinard


Truth Serum este discul EP de debut al interpretei suedeze Tove Lo. Artista a semnat un contract cu Warner/Chappell Music în 2011, lucru care i-a oferit posibilitatea de a compune piese pentru artiști precum Girls Aloud și Icona Pop. În vremea respectivă decise să păstreze acele piese pentru ea considerându-le prea personale. În cele din urmă a lansat în mod independent două discuri single, "Love Ballad" în octombrie 2012, și "Habits" în martie 2013. Popularitatea acestor piese i-a oferit artistei ocazia de a semna un contract cu Universal Records în anul 2013. Discul EP a fost lansat pe cale digitală la data de 3 octombrie 2014.

General
"Truth Serum" a fost descris ca și un material pop, electropop și indie pop. Conform artistei, piesele vorbesc despre cea mai intensă aventură de dragoste, de la începutul fericit al relației cu partea când încearcă să meargă mai departe după despărțire. Discul EP a primit în mare parte recenzii pozitive de la criticii de specialitate, care a apreciat producția și versurile melodiilor. Materialul s-a poziționat la numărul 13 în clasamentul suedez, devenind cel de-al patruzecișinouălea cel mai bine vândut album în țara respectivă. De asemenea a ajuns pe locul opt în clasamentul norvegian, stând acolo douăzecișitrei de săptămâni.

Ordinea pieselor pe disc

Note
A ^ Extras pe disc single.

Referințe

Albume de Tove Lo
Discuri EP din 2014
Discuri EP de debut
Albume conceptuale

Truth Serum


Engleski jezik je zapadnonjemački jezik koji potječe od anglofrizijskog dijalekta koji je Britaniji donio sredinom 5. do 7. stoljeća nove anglosaksonske migrante iz sadašnje sjeverozapadne Njemačke, južne Danske i Nizozemske. Anglosaksoni su se naselili na britanskim otocima od sredine 5. stoljeća i došli su da dominiraju većim dijelom južne Velike Britanije. Njihov jezik, koji se danas naziva stari engleski, nastao je kao grupa anglofrizijskih dijalekata koja se, barem među doseljenicima, govorila u Engleskoj i južnoj i istočnoj Škotskoj u ranom srednjem vijeku, premještajući keltske jezike (i, možda, britanski Latinski) koji je prije bio dominantan. Stari engleski odražavao je različito podrijetlo anglosaksonskih kraljevstava uspostavljenih u različitim dijelovima Britanije. Kasno zapadni saksonski dijalekt s vremenom je postao dominantan. Značajan naknadni utjecaj na oblikovanje staroengleskog jezika imao je kontakt sa sjevernonjemačkim jezicima koje su govorili skandinavski vikinzi koji su osvajali i kolonizirali dijelove Britanije tijekom 8. i 9. stoljeća, što je dovelo do mnogo leksičkog posuđivanja i gramatičkog pojednostavljenja. Anglijski dijalekti imali su veći utjecaj na srednji engleski jezik.

Proto-engleski
Engleski jezik ima svoje korijene u jezicima njemačkih naroda sjeverne Europe. Tijekom Rimskog carstva, veći dio germanskih naselja (Germanija) ostao je neovisan od Rima, iako su neki jugozapadni dijelovi bili unutar carstva. Neki su Germani služili u rimskoj vojsci, a trupe iz germanskih plemena poput Tungrija, Batavija, Menapija i Frisija služili su u Britaniji (Britanija) pod rimskim zapovjedništvom. Germansko naseljavanje i moć proširile su se tijekom migracijskog razdoblja, koje je doživjelo pad zapadnog Rimskog carstva. Germansko naseljavanje Britanije odvijalo se od 5. do 7. stoljeća, nakon završetka rimske vladavine otokom. Anglosaksonska kronika navodi da je oko 449. godine Vortigern, kralj Britanaca, pozvao "srodnika Angla" (Angle koje su navodno predvodili germanska braća Hengist i Horsa) kako bi pomogli odbiti invaziju Pikta, u zamjenu za zemlje na jugoistoku Britanije. To je dovelo do valova doseljenika koji su na kraju uspostavili sedam kraljevstava, poznata kao heptarhija. (Kronika, međutim, nije suvremeno djelo i ne može se smatrati točnim zapisom o takvim ranim događajima.) Bede, koji je svoju crkvenu povijest napisao u godini 731., piše o invaziji Angla, Saksona i Jutama, iako precizna priroda invazije i naseljavanja i doprinosi tih određenih skupina predmet su mnogih rasprava među povjesničarima.

Stari engleski jezik

Germanski naseljenici na Britanskim otocima u početku su govorili raznim dijalektima, koji će se razviti u jezik koji se počeo nazivati anglosaksonskim, ili danas češćim staroengleskim. On je istisnuo takozvani autohtoni britanski keltski (i latinski jezik od bivših rimskih vladara) u dijelove područja Britanije koja su kasnije formirala Kraljevinu Englesku, dok su keltski jezici ostali u većem dijelu Škotske, Walesa i Cornwall-a, i mnogi Keltski-germanski nazivi mjesta opstaju, nagovještavajući rano miješanje jezika. Stari engleski jezik nastavio je iskazivati lokalne varijacije, čiji se ostaci nalaze u dijalektima modernog engleskog jezika. Četiri glavna narječja bila su mercijanski, sjevernjački, kentiski i zapadni saksonski; posljednji od njih stvorio je temelj za književni standard kasnijeg staroengleskog razdoblja, iako bi se dominantni oblici srednjeg i modernog engleskog razvijali uglavnom iz mercijanskog.

Danas većina izvornih govornika engleskog smatra stari engleski jezik nerazumljivim, iako otprilike polovica najčešćih riječi na modernom engleskom imaju staroengleske korijene. Gramatika starog engleskog bila je mnogo sklonija od modernog engleskog, u kombinaciji sa slobodnijim redoslijedom riječi i gramatički je bila poprilično slična modernom njemačkom. Jezik je imao demonstrativne zamjenice (ekvivalentne ovom i onom), ali nije imao određeni članak the. Smatra se da se staroenglesko razdoblje razvilo u srednjoengleski period neko vrijeme nakon normanskih osvajanja 1066. godine, kada je na jezik znatno utjecao stari normanski, jezik nove vladajuće klase.

Srednji engleski jezik

Srednji engleski je oblik engleskog jezika koji se govorio otprilike od vremena Normanskih osvajanja 1066. godine do kraja 15. stoljeća.

Stoljećima nakon osvajanja, normanski kraljevi i visoki plemići u Engleskoj, a donekle i drugdje na Britanskim otocima, govorili su anglo-normanski, vrstu starog normanskog koji potječe iz narječja sjevernog langue d'oïl jezika. Trgovci i plemići nižeg ranga često su bili dvojezični na anglo-normanskom i engleskom jeziku, dok je engleski jezik i dalje bio jezik običnih ljudi. Na srednji engleski jezik utjecali su i anglo-normanski, a kasnije i anglofrancuski.

Sve do 14. stoljeća anglo-normanski, a potom i francuski jezik bili su jezik sudova i vlade. Čak i nakon pada Normana, standardni francuski jezik zadržao je status formalnog ili prestižnog jezika, a oko 10 000 francuskih (i normanskih) posuđenica ušlo je u srednji engleski jezik, posebno izrazi povezani s vladom, crkvom, pravom, vojskom, modom i hranom.

Engleska književnost počela se ponovo pojavljivati nakon 1200. godine, kada je promjenjiva politička klima i pad Anglo-normana učinio taj jezik uglednim. Odredbe Oxforda, objavljene 1258. godine, bio je prvi dokument engleske vlade koji je objavljen na engleskom jeziku nakon Normanovog osvajanja. Eduard III. je 1362. postao prvi kralj koji se parlamentu obratio na engleskom jeziku. Zakon o pozivanju na engleski jezik 1362. učinio je engleski jezik jedinim jezikom na kojem se mogao voditi sudski postupak, iako je službeni zapisnik ostao na latinskom jeziku. Do kraja stoljeća, čak je i kraljevski dvor prešao na engleski. Anglo-normanski ostao je u upotrebi u ograničenim krugovima nešto duže, ali je prestao biti živi jezik. Službeni dokumenti počeli su se redovito raditi na engleskom tijekom 15. stoljeća. Geoffrey Chaucer, koji je živio u kasnom 14. stoljeću, najpoznatiji je pisac iz razdoblja srednjeg engleskog jezika, a The Canterbury Tales njegovo je najpoznatije djelo.

Engleski jezik se u razdoblju srednjeg engleskog jezika naglo promijenio, kako u vokabularu i izgovoru, tako i u gramatici. Dok je stari engleski jezik jezik s velikim utjecajem (sintetički), upotreba gramatičkih završetaka u srednjem je engleskom (analitički) umanjena. Gramatičke razlike su izgubile što više imenica, a pridjevski završeci sravnjeni su s -e. Starija oznaka množine imenica -en (zadržana u nekoliko slučajeva, poput djece i volova) velikim je dijelom ustupila mjesto -s, a gramatički rod odbačen je. Definitivan članak þe pojavljuje se oko 1200. godine, kasnije se navodi kao the, koji se prvi put pojavljuje u Istočnoj i Sjevernoj Engleskoj kao zamjena za staroengleske se i seo, nominativne oblike "onog".

Na pravopis engleskog jezika utjecao je i normanski u ovom razdoblju, pri čemu su se zvukovi / θ / i / ð / pisali više nego sa starim engleskim slovima þ (trn) i ð (et), koja u normanskom nisu postojala. Ova pisma ostaju u suvremenoj islandskoj i ferojskoj abecedi, posuđena od starog engleskog putem starozapadnog norskog

Rani moderni engleski jezik
Engleski je doživio velike zvučne promjene tijekom 15. stoljeća, dok su njegove pravopisne konvencije uglavnom ostale konstantne. Moderni engleski jezik često se datira iz Velike samoglasne promjene koja se odvijala uglavnom tijekom 15. stoljeća. Jezik je dalje transformiran širenjem standardiziranog londonskog narječja u vladi i administraciji i standardizacijskim učinkom tiska, koji je također imao tendenciju reguliranja velikih slova. Kao rezultat toga, jezik je stekao samosvjesne izraze kao što su "naglasak" i "dijalekt". Kako većina ranih tiskarskih strojeva dolazi iz kontinentalne Europe, nekoliko izvornih engleskih slova poput þ i ð izumiru; već neko vrijeme þe piše se kao ye. Do doba Williama Shakespearea (sredina 16. - početak 17. stoljeća), jezik je postao jasno prepoznatljiv kao moderni engleski. Godine 1604. objavljen je prvi rječnik engleskog jezika, A Table Alphabeticall.

Moderni engleski jezik

Prvi autoritativni i cjeloviti engleski rječnik, Dictionary of the English Language, objavio je Samuel Johnson 1755. Rječnik je u velikoj mjeri standardizirao i pravopis engleskog jezika i upotrebu riječi. U međuvremenu, gramatički tekstovi Lowth, Murray, Priestly i drugih pokušali su još više propisati standardnu uporabu.

Rani moderni engleski i kasni moderni engleski jezik, koji se također naziva engleski jezik današnjice (PDE), bitno se razlikuju u rječniku. Kasno moderni engleski jezik ima mnogo više riječi koje proizlaze iz industrijske revolucije i tehnologija koje su stvorile potrebu za novim riječima, kao i međunarodnim razvojem jezika. Britansko carstvo je u svojoj visini pokrivalo četvrtinu kopnene površine Zemlje, a engleski je jezik prihvatio strane riječi iz mnogih zemalja. Britanski engleski i sjevernoamerički engleski jezik, dvije glavne sorte jezika, zajedno govori 400 milijuna ljudi. Ukupni broj govornika engleskog svijeta može premašiti milijardu. Engleski jezik će se gotovo sigurno nastaviti razvijati s vremenom. S razvojem računalnog i mrežnog okruženja (poput chat soba, izraza na društvenim mrežama i aplikacija) i prihvaćanjem engleskog jezika kao svjetske lingua franca kroz kulture, običaje i tradiciju, ne bi trebalo biti iznenađujuće daljnje skraćivanje riječi, izraza i / ili rečenica.

Promjene samoglasnika u engleskom jeziku

Vidi još
 Engleski jezik

Izvori

Engleski jezik

Povijest engleskog jezika


جيش الدانوب هو جيش فرنسي تأسس في 2 مارس 1799 قبل فترة قصيرة من معركة ستوكاش، وكان يهدف إلى منع أي عمليات توغل نمساوية.

الجيوش الميدانية لفرنسا
جيش الإمبراطورية الروسية
حرب التحالف الثاني
حروب الثورة الفرنسية
مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)

جيش الدانوب


Colby Ray Covington, né le  à Clovis en Californie, est un pratiquant américain d'arts martiaux mixtes (MMA). Il combat actuellement dans la catégorie des poids mi-moyens de l'Ultimate Fighting Championship (UFC).

Biographie

Jeunesse
Covington est né le  à Clovis. Sa famille quitte la Californie pour l'Oregon lorsqu'il a 8 ans. Son père a lutté pendant un temps à l'Institut de technologie de l'Oregon et à l'Université du sud de l'Oregon.

Carrière en arts martiaux mixtes (2011-...)

Débuts (2011-2014)

Il est invaincu à ses débuts en gagnant cinq combats, avant de signer à l'UFC à l'été 2014.

Ultimate Fighting Championship (depuis 2014)
Il fait ses débuts à l'UFC le  contre Anying Wang, où il gagne le combat par soumission dans les dernières secondes du premier round. Il combat quelques mois plus tard, le  contre Wagner Silva, qu'il bat par soumission au troisième round.

Le , il bat Mike Pyle par décision unanime. Le , il perd contre Warlley Alves par soumission lors du premier round.

Le , il bat Jonathan Meunier par soumission au troisième round. Le , il bat Max Griffin par TKO au troisième round. Le 17 décembre 2016, il bat Bryan Barberana par décision unanime.

Le , il bat Dong Hyun Kim par décision unanime. Le , il bat Demian Maia par décision unanime.

Le , il bat Rafael dos Anjos par décision unanime.

Le , il bat Robbie Lawler par décision unanime. Le , il combat le champion de la catégorie Kamaru Usman, mais il perd par KO.

Le , il bat Tyron Woodley par TKO.

Le , lors de lUFC 268, il combat à nouveau le champion de la catégorie Kamaru Usman, deux ans après leur dernière rencontre, mais il perd par décision unanime, ne remportant pas la ceinture.

Le , il bat Jorge Masvidal par décision unanime lors de l'''UFC 272. Ce combat est désigné Combat de la soirée.

 Palmarès en arts martiaux mixtes

 Vie privée

Il est un fervent soutien de Donald Trump.

 Polémiques

 Injures envers le public brésilien (2017)

Après un combat qui remonte à 2017 au Brésil face à une star locale, Covington a insulté le public brésilien dans une interview et déclaré que le Brésil étais un « pays dépotoir » rempli « d'animaux sales ». Ce qui lui a valu de nombreuses critiques et des menaces de morts.

 Bagarre de rue avec Masvidal (2022)

En , quelques semaines après sa victoire sur Jorge Masvidal lors de lUFC 272'', ce dernier l'agresse alors qu'il se trouve dans un restaurant. Covington ressort de cette bagarre avec une dent cassée et de multiples blessures.

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 1988
Naissance à Clovis (Californie)
Pratiquant américain d'arts martiaux mixtes

Colby Covington


Die Kumamoto-Gakuen-Universität (jap. , Kumamoto gakuen daigaku, kurz: gakuendai ()) ist eine private Universität in Japan. Der Hauptcampus liegt in Ōe, Chūō-ku, Kumamoto in der Präfektur Kumamoto.

Geschichte
Die Geschichte der Universität reicht zurück bis zur 1918 gegründeten Überseegesellschaft Kumamoto (), die 1938 die Schule für Chinesische Sprache der Präfektur Kumamoto () errichtete. Ihren direkten Ursprung hat sie in dem 1942 gegründeten Institut für Ostasiatische Sprachen (, Tōyō gogaku semmon gakkō), das aus drei Sprachabteilungen besteht (Chinesisch, Russisch, und Malaysisch). Die Eröffnungszeremonie fand im darauffolgenden Jahr, am 30. Mai 1943, statt und wird seitdem jährlich als Gründungsgedenktag gefeiert.

Nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges im November 1945 wurde das Institut in Linguistisches Institut Kumamoto () umbenannt und wurde 1950 unter dem ersten Präsidenten Morio Takahashi in Kurzuniversität Kumamoto (, Kumamoto tanki daigaku). 1954 wurde der Campus nach Ōe verlegt und im selben Jahr die Handelsuniversität Kumamoto (, Kumamoto shōka daigaku) als vierjährige Universität gegründet.

1966 wurde die Handelsuniversität um das Institut für Soziale Wohlfahrt und im darauffolgenden Jahr um die Fakultät für Wirtschaft erweitert. Bis 1984 kamen der Fachbereich Betriebswissenschaft, der Fachbereich Internationale Wirtschaft und das Graduiertenkolleg hinzu.

Die Universität ging 1994 aus der Fusion zwischen der Handelsuniversität Kumamoto und der Kurzuniversität Kumamoto hervor. Im selben Jahr wurde der Fachbereich Fremdsprachen und die Fakultät für Soziale Wohlfahrt eingerichtet. 2009 wurde die Graduate School of Accountancy () eröffnet.

Fakultäten
 Fakultät für Handelswissenschaft
 Fakultät für Wirtschaftswissenschaften
 Fakultät für Fremdsprachen
 Fakultät für Soziale Wohlfahrt

Graduate Schools
 Graduate School of Commerce
 Graduate School of Economics
 Graduate School of Area-based Cultural Studies
 Graduate School of Social Welfare
 Graduate School of Accountancy

Forschungsinstitute
 Institut für Industrie und Management ()
 Institut für Auslandsstudien ()
 Institut für Soziale Wohlfahrt ()
 Zentrum für Minamata-Studien ()

Angegliederte Bildungseinrichtungen
 Keiai-Kindergarten ()
 Mittelschule ()
 Oberschule ()

Siehe auch
 Liste der Universitäten und Hochschulen in Japan

Einzelnachweise

Kumamoto
Kumamoto
Hochschule in der Präfektur Kumamoto
Gegründet 1942

Kumamoto Gakuen Daigaku


est un érudit de l'islam iranien sunnite, né en  (safar 223 A. H.) à Nichapour et mort le  (2 zoulkadé 924 A. H.) dans la même ville.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .

Liens externes

Naissance en 838
Naissance à Nichapur
Décès en 924
Décès à Nichapur
Ouléma sunnite du fiqh
Philosophe musulman
Personnalité sunnite du IXe siècle
Personnalité sunnite du Xe siècle

Ibn Khouzayma


Carolina Porciuncula de Azeredo (Porto Alegre, 17 de março de 1994), mais conhecida pelo nome artístico funBABE, é uma youtuber, cantora, streamer, gamer e empresária brasileira.

Biografia
Carolina nasceu em Porto Alegre, no ano de 1994. A Gaúcha, ainda que em diferentes datas cronológicas, conheceu, residiu e foi intercambista em diferentes lugares, dentre eles podemos citar Paraguai, Foz do Iguaçu, Canadá, Itália, Rio de Janeiro e São Paulo.

Filha de Verônica Porciuncula, funBABE é irmã de Rafaela e Vinicius Azeredo.

Carreira

2012-presente: Carreira como influenciadora
Em 2012, Carolina criou um canal na plataforma de streaming YouTube. Inicialmente, gravava conteúdos de maquiagem, área na qual era formada, mas passou a gravar vídeos de jogos.

Segundo entrevista aos podcasts nos quais BABE participou ao longo de sua carreira, como o PodDelas, a influenciadora foi sempre influenciada por suas figuras paternas a jogar diferentes jogos, que em determinada época, eram uma modalidade ainda 'dominada' por pessoas do gênero masculino. Dessa forma, Carolina fez seu primeiro vídeo jogando The Sims.

Em 2021, funBABE anunciou diversas parcerias músicas, dentre elas com participações ilustres, como Azzy, MC Caveirinha, em "VIBORA"; BIN, em "REPLAY"; e Zaac e Gabilly em "Sem Freio".

Em 2022, funBABE obtém um PodCast com a streamer Diana Zambrozuski, o PodDarTreta.

Como streamer
funBABE, depois de algum tempo no YouTube, expandiu-se para o Facebook onde começou a fazer lives streams. Atualmente, ela  conta com mais de 600 mil seguidores e é uma das gamers femininas mais visualizadas do Brasil, sendo embaixadora e streamer top global

Em 2020 com o início da pandemia do COVID-19, funBABE assim como centenas de criadores de conteúdos tiveram que inovar, acrescentar, inventar; uma vez que a quarentena exigia cada vez mais conteúdo e entretenimento para milhões de pessoas isoladas em suas casas. Nessa mesma época, funBABE havia começado a fazer live streaming na plataforma Facebook, a convite do mesmo. Em suas cotidianas gameplays, funBABE jogava diversos jogos, porém, devido a uma persistência, "exigência" de seu fã-clube, funBABE começou a jogar o até então Grand Theft Auto V em seu modo não oficial GTA RP.

Hells Angels e o GTA RP
No ano de 2020, com o início da pandemia do Covid-19, as pessoas tiveram que arrumar um jeito de se entreter ficando em casa o tempo todo. Por conta disso, uma nova febre surgiu, sendo os streamers de GTA RP uma âncora do entretenimento para a época.

GTA RP é a versão roleplay  simulação da vida real  de forma não oficial do jogo Grand Theft Auto V, da empresa Rockstar Games, na qual o usuário escolhe um servidor dentro do mod FiveM e cria seu papel, criando um personagem e tendo que interpretá-lo, convivendo com outros players e exercendo determinadas funções e trabalhos, como médicos, policiais, mecânicos e até mesmo ladrões.

funBABE acatou tal oportunidade no início, quando GTA RP ainda não estava em seu auge. Ela começou a fazer live streams de tal jogo, iniciando com a personagem  Cristal Giorno, no servidor "Conexão". Neste servidor, funBABE participou de uma gangue virtual (NÃO REAL), mas durante sua convivência viu que seus integrantes (Na maioria homens) não davam oportunidades para que a mesma pudesse aprender as coisas que deveriam ser propícias para sua participação dentro do jogo, e do papel que ela escolheu exercer dentro de tal facção. Com isso, ela decidiu sair desta gangue e criar sua própria facção composta inteiramente por pessoas que se Identificassem no sexo feminino, surgindo então as Hells Angels.

Após uma série de conflitos dentro do servidor Conexão, funBABE migrou junto com sua gangue já formada para o servidor "Play Hard", onde seu público começou a aumentar consideravelmente. Nesta época, ela convidou a também youtuber Cherryrar, para interpretar a filha de sua personagem no RP. Com o tempo e o crescimento do público da funBABE e de todas as integrantes de sua gangue, a representatividade que elas estavam criando dentro do universo virtual estava sendo muito maior do que funBABE se quer imaginou quando sua mente ainda estava focada em ter o que ela não pode ter, dentro de sua primeira facção. Elas estavam influenciando meninas e mulheres no mundo gamer cada vez mais, assim como o impoderamento feminino.

Alguns conflitos no servidor "Play Hard", obrigaram Carolina Azeredo e sua gangue a saírem deste servidor e criar o seu próprio, que foi nomeado "Cidade dos Anjos". Com a saída das primeiras integrantes e a entrada das "2.0", hoje, funBABE continua neste servidor influenciando cada vez mais as mulheres no mundo gamer.

2020: Loja virtual
No ano de 2020, a influenciadora abriu sua marca própria de roupas e acessórios. A youtuber abriu uma loja virtual, com diversas estampas ligadas ao seu fandom, jogos e momentos que marcam a mesma e seu público.

2021: Carreira na música
Em outubro de 2021, funBABE deu início a sua carreira como cantora pelo projeto Gaming Hits, onde sua música "VÍBORA", trouxe como participação MC Caverinha e Azzy. Após um curto período de tempo, ela lançou sua segunda música, "Replay", contando com a participação do cantor BIN. Um tempo depois, também lançou "Sem freio", a última música do projeto com participação da cantora Gabily e Mc Zaac.

Em setembro de 2022, funBABE lançou a música "Lembra". Sendo esta cantada apenas por ela, mas seu namorado Tilteddy e suas cachorras aparecem no clipe postado no YouTube.

Parcerias
A youtuber funBABE faz e fez muitas publicidades e parcerias com diversas marcas. Entre elas estão grandes empresas como Americanas, Lacoste, Oi, Monster Energy, Facebook Gaming, Cup Noodles e entre outras.

Vida pessoal
A youtuber mora atualmente com seu namorado, TilTeddy - Também streamer, em Foz do Iguaçu. Eles criam duas cachorras, sendo elas, Mancha e Lola. Ambos criam também uma Jibóia Arco Íris do Cerrado do Norte. Em 18 de setembro de 2022, funBABE criou de forma 'surpresa' o canal ViFun, na qual anunciaram implicitamente, por meio de uma estreia de sua mais nova música "Lembra", uma gravidez, que foi confirmada em seu respectivo próximo vídeo; "Descobri Que Estou GRÁVIDA".

Imagem pública

2021 e 2022: Participações em podcasts
funBABE participou em 2021 de dois podcasts que se destacam nesta área do mundo virtual, sendo eles, "Programa Eu Fico Loko", do youtuber Christian Figueiredo e sua esposa Zoo; o "Venus Podcast", das amigas Criss Paiva e Yasmin Yassine; e o "PODDELAS", das amigas Tata Estaniecki (esposa do youtuber Júlio Cocielo) e Bruna Unzueta (Boo). Atualmente, funBABE tem seu próprio podcast, ao lado da também streamer Diana Zambrozuski, chamado PodDarTreta.

Prêmios e Indicações

Singles

Como artista principal

Youtubers do Rio Grande do Sul

FunBABE


විමානවත්ථු යනු ථේරවාද බුදු ධහමෙහි ත්‍රිපිටකයේ සූත්‍ර පිටකයට අතුලත්කොට ඇති පශ්චාත් සූත්‍ර ග්‍රන්ථ කොටස් සහිත ඛුද්දක නිකායෙහි එන හයවැනි ග්‍රන්ථය වේ. බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ ඇති දිව්‍ය ලෝක පිළිබඳ සවිස්තරව සඳහන්ව ඇත්තේ මෙම විමානවත්ථු තුල වේ. පද්‍ය ආකාරයෙන් රචිත මෙය කෙටි කථාංග 85කින් සමන්විත කාව්‍ය සංග්‍රහයකි. එහි එන කථාංග එකිනෙක සමග බොහෝ දුරට සමාන වන අතර එම එක් එක් කථාංගයන් මගින් දැක්වෙන පුද්ගලයෙකුගේ ජීවිතය සහ ඔහුගේ කුසල ක්‍රියාවන් හේතුවෙන් දිව්‍යමය සම්පත්තීන් ලබා ගත් ආකාරය පිළිබඳව මෙහිලා විස්තර කෙරේ.

පරිවර්ථනයන්

 "Stories of the mansions", tr Jean Kennedy, in Minor Anthologies of the Pali Canon, volume IV, 1st edn, 1942
 "Stories of the mansions", tr I. B. Horner, in Minor Anthologies IV, 2nd edn, 1974, Pali Text Society, Bristol
 In Vimana Stories, tr Peter Masefield, 1989, Pali Text Society, Bristol; translation of the commentary, with the verses embedded; the PTS's preferred translation

මේවාද බලන්න
 පේතවත්ථු

බාහිර සබැඳි
විමාන වත්ථු පාළි
Jataka bibliography
The Vimanavatthu

පාලි
ඛුද්දක නිකාය

විමානවත්ථු


Fernando Talaverano Gallegos (auch alternativ: Hernando Talaverano Gallegos)  (* 1563 (nach anderen Angaben: 1546) vermutlich in Granada, Spanien; † 1619 in Chile) war ein spanischer Jurist, der 1617/1618 vorübergehend das Amt des Gouverneurs von Chile innehatte.

Leben

Karriere in Spanien
Talaverano studierte Rechtswesen und wurde nach Angabe von José Toribio Medina 1577 in Granada als Anwalt zugelassen und trat in die Dienste des Herzogs von Béjar. Dieses Datum lässt das Geburtsjahr 1563, das Medina angibt, als eher unwahrscheinlich erscheinen, wäre Talaverano doch im Alter von vierzehn Jahren zum Rechtsanwalt zugelassen worden. Laut Medina wurde er 1595 zum Berater des Santo Oficio von Granada berufen, 1597 zum Richter über die von der Inquisition konfiszierten Güter, später zum Alcalde Mayor (Bürgermeister) von Granada.

Amtszeit in Chile
König Philipp III. berief ihn an die Real Audiencia von Chile; mit seiner Frau, Catalina de Ledesma, und vier Töchtern machte er sich von Sevilla aus im März 1603 auf den Weg nach Amerika. Über Panama gelangte er nach Lima, wo er im Oktober 1603 ankam. Seinen Amtseid leistete er am 13. Januar 1604 in Concepción, am 2. Februar erreichte er Santiago de Chile.

Dort fungierte er zunächst als Stellvertretender Gouverneur. Mit königlicher Urkunde vom 23. März 1606 wurde ihm der Titel eines Oidors verliehen; er amtierte neun Jahre lang. Als der Gouverneur Alonso de Ribera schwer erkrankte, ernannte er Talaverano am 9. März 1617 als vorübergehenden Nachfolger, bis der Vizekönig von Peru oder der König einen dauerhaften Nachfolger bestimmen würden. Mit dem Tod von Ribera trat Talaverano das Amt an und wurde vom Cabildo (Stadtrat) von Santiago am 16. März 1617 formell bestätigt.

Seine Amtsführung war geprägt von einer getreuen Ausführung der Vorgaben des Königs und der Kirche, besonders dem Einfluss des Jesuiten-Paters Luis de Valdivia: "In jener Zeit war es gefährlich, sich in Schwierigkeiten mit diesem Orden [den Jesuiten], zu begeben, angesichts der immensen Macht, die der Klerus unter der Regentschaft des frommen Philipp III. erlangt hatte.", schreibt Diego Barros Arana (S. 96).

Unter anderem entschied Talaverano unter dem Einfluss der Jesuiten, alle gefangenen Mapuche-Indianer freizulassen, darunter den Heerführer Pelantaro, gegen dessen Freilassung sich Alonso de Ribera stets ausgesprochen hatte.

Mit Ankunft des neuen Gouverneurs Lope de Ulloa y Lemos im Januar 1618 übergab Talaverano die Amtsgeschäfte. Im spanischen Kolonialreich hatte sich jede Amtsperson nach dem Ende ihrer Amtszeit eines juicio de residencia zu unterziehen, einer Überprüfung der Amtshandlungen auf Rechtmäßigkeit. Erst mit Entlastung durch das juicio war die Rückkehr nach Spanien gestattet. Talaverano musste sich hier gegen Vorwürfe über die unrechtmäßige Aneignung eines landwirtschaftlichen Gutes rechtfertigen; die Jury in Santiago sprach ihn frei, doch der Indienrat verurteilte ihn zu einer Strafe von hundert Dukaten.

Talaverano starb 1619 in Chile.

Literatur

Einzelnachweise

Mann
Spanier
Gouverneur (Chile)
Geboren im 16. Jahrhundert
Gestorben 1619

Fernando Talaverano Gallegos


El suimanga de Mayotte (Cinnyris coquerellii) es una especie de ave paseriforme de la familia Nectariniidae.

Distribución y hábitat
Es endémica de Mayotte e islotes de los alrededores en el sudeste de las Comoras. Su hábitat natural son los bosques húmedos de las tierras bajas subtropicales o tropicales.

Son aves paseriformes muy pequeñas que se alimentan abundantemente de néctar, aunque también atrapan insectos, especialmente cuando alimentan sus crías. El vuelo con sus alas cortas es rápido y directo.

Referencias

Enlaces externos
 Sonidos y mapa de distribución de Cinnyris coquerellii en Xeno-canto.

coquerellii
Paseriformes del archipiélago de las Comoras
Fauna endémica de Mayotte
Vertebrados descritos en 1860
Taxones descritos por Gustav Hartlaub

Cinnyris coquerellii


Al-`Ula (også Al Ola, ) er en by i det nordvestlige Saudi-Arabien. Byen har  indbyggere. Byen ligger i guvernementet 'Ula (محافظة العلا), et af de syv guvernementer i regionen Medina.

Al-`Ula lå historisk på røgelsesvejen. Den var hovedstad for oldtidens lihyaniter (dedaniterne).

Se også
 Hejaz

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Saudi-Arabien

Al-`Ula


Onthophagus vicinus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Harold em 1886.

Referências

Ligações externas

vicinus
Coleópteros descritos em 1886

Onthophagus vicinus


حرب البشارت (بالإسبانية: Guerra de las Alpujarras) أو ثورة المورسكيين أو ثورة البشارات (بالإسبانية: Rebelión de las Alpujarras) ـ (1568ـ1571) هي ثورة على تاج قشتالة قام بها مسلمو غرناطة الذين أجبروا على التنصر بعد سقوط مملكة غرناطة.

الخلفية التاريخية
ظل الكثير من المورسكيين يعيشون في الأندلس رغم سقوط مملكة غرناطة ـ آخر معاقلهم في الأندلس ـ سنة 1492، وكان هؤلاء المورسكيون ـ الذين لقبوا بالمدجنين (بالإسبانية: Mudéjares) ـ يتمتعون بقدر من الحرية الدينية، رغم تعرضهم لبعض التمييز القانوني.

رغم أن معاهدة غرناطة نصت على التسامح مع المسلمين بعد تسليم غرناطة للقشتاليين، إلا أن الملكة إيزابيلا الأولى أصدرت سنة 1499 مرسومًا يقضي بإجبار جميع مسلمي إسبانيا على التنصر وإلا طردوا من إسبانيا، كما أمرت بإحراق الكثير من الكتب العربية في ساحة البيازين بغرناطة. وقد أدى ذلك إلى اندلاع ثورة في غرناطة (1499 ـ 1501) اعتُبرت انتهاكًا من جانب المسلمين لمعاهدة غرناطة، مما أدى إلى إكراههم على الاختيار بين التنصر والطرد. وفي سنة 1502 ألغت إيزابيلا كل التعهدات الرسمية التي تقضي بالتسامح مع المسلمين في جميع أرجاء مملكة قشتالة، رغم أن مملكة أراغون ظلت تتسامح بشكلٍ ما مع مسلميها، وهو ما ألغاه الملك كارلوس الخامس بدوره عقب ثورة الإخوة (بالإسبانية: Rebelión de las Germanías) التي اندلعت سنة 1526.

وقد أدى ذلك إلى انقضاء الإسلام رسميًا من إسبانيا، ليُعرف المسلمون الذين تحولوا إلى الكاثوليكية باسم المورسكيين. وقد ظل الكثير من المورسكيين يتحدثون اللغتين العربية ويرتدون ثياب المسلمين، وظل مسيحيو إسبانيا ينظرون بريبة إلى هؤلاء المورسكيين ويعتبرونهم مسلمين في السر ومسيحيين غير مخلصين.

التهديد العثماني
في منتصف القرن السادس عشر الميلادي ظهرت الدولة العثمانية كقوة إسلامية ضاربة في منطقة حوض البحر المتوسط، ونشبت عدة صدامات عسكرية بين الدولة العثمانية وإسبانيا، وقد خشي فيليب الثاني ملك إسبانيا من دعم المورسكيين لغزو عثماني محتمل لإسبانيا، وهو ما خطط له العثمانيون بالفعل ـ مساندةً للمورسكيين ـ ولكن البعض أقنع السلطان سليم الثاني باحتلال قبرص بدلًا من إسبانيا لموقعها الاستراتيجي.

رد فعل التاج الإسباني
في سنة 1567 أصدر الملك فيليب الثاني مرسومًا قضى بإنهاء كل أشكال التسامح مع الثقافة المورسكية؛ فحظر استخدام اللغة العربية ومنع ارتداء الملابس المورسكية، وأجبر المورسكيين على التسمي بأسماء مسيحية، وأمر بتدمير كل الكتب والوثائق المدونة باللغة العربية، وبتعليم جميع الأطفال المورسكيين على أيدي قساوسة كاثوليك. ويرى البعض أن فيليب الثاني أصدر هذا المرسوم بنية دفع المورسكيين للثورة ليتخذ ذلك ذريعة لإبادتهم أو طردهم من الأندلس، أو أنه كان يريد ضمان ولاء المورسكيين بدمجهم دمجًا كاملًا في المجتمع الإسباني.

الثورة
تسببت سياسة فيليب الجديدة المتشددة في اندلاع ثورة مسلحة في المناطق التي كانت في الماضي جزءًا من مملكة غرناطة. خطط للثورة فرج بن فرج - الذي ترجع أصوله إلى بني الأحمر آخر حكام غرناطة من المسلمين - ومحمد بن عبو (واسمه الإسباني دييغو لوبيث)، وجمعا القوات وطلبا المدد من ملوك شمال إفريقيا.

وفي ليلة عيد الميلاد من سنة 1568 اجتمع سرًا في وادي الإقليم (بالإسبانية: Vale de Lecrin) جماعة من منفيي ومورسكيي غرناطة والبشارات وغيرهما، وتبرأوا من المسيحية، وبايعوا ابن أمية ـ واسمه المسيحي فرناندو دي بالور (بالإسبانية: Fernando de Valor) ـ قائدًا لهم ووريثًا لعرش الدولة الأموية في الأندلس. وبدأ العصيان المسلح على شكل حرب عصابات بدعم عسكري ومالي من المغرب. ولكن ابن أمية اغتيل سنة 1569 وخلفه محمد ابن عبو.

أرسل فيليب الثاني قوات عسكرية كبيرة قوامها جنود إسبان وإيطاليون لقمع الثورة على رأسها أخوه غير الشقيق جون النمساوي، وكان من بين مقاتلي هذه الحملة الإنكا غارثيلاسو دي لا فيغا، الذي نُصب قائدًا فيما بعد مكافأة له على دوره في قمع هذه الثورة. ورغم أن الثوار ـ الذين تزايد عددهم باضطراد من أربعة آلاف رجل سنة 1569 إلى 25 ألف رجل في العام التالي (بينهم جنود من البربر والأتراك) ـ رغم أنهم حققوا بعض الانتصارات، إلا أنهم سرعان ما خسروا ما كسبوه وقُتل قائدهم ابن عبو بيد بعض أتباعه في مؤامرة دبرها الإسبان في أحد كهوف البشارات في 13 مارس 1571، ثم خمدت الثورة سنة 1571.

الدعم الجزائري للمقاومة ونتائجه

بعد إرسال سكان الأندلس من الجنوب دعوتهم إلى علج علي باشا حاكم إيالة الجزائر العثمانية طالبين منه تقديم المدد ويد العون لمقاومتهم، وافق حاكم الجزائر ليقوم بعد ذلك بإرسال مدد تمثل في : 14000 رجل من رماة البنادق مع حوالي 60 ألف مجاهد جزائري ،بالإضافة إلى عدد كبير من المدافع و 1400 بعير محملة بالبارود محملة على متن 40 سفينة عثمانية التي انطلقت في يناير من عام 1569 ، إلا أن الأمور لم تسر كما هو مخطط له فقد اكتشف الإسبان المخطط عن طريق خطأ ارتكبه أحد قادة المقاومة الموريسكيين ، وبهذا تأخر وصول المدد العثماني وانكشفت مناطق إنزاله، ليبحث العثمانيون على مناطق وسواحل أخرى لإنزال المدد به، إلا أن مشيئة الله وقدره أدت إلى غرق 32 سفينة عثمانية محملة بالمدد إثر العواصف والأمواج العاتية في البحر، ولم تتمكن لذلك إلا 6 سفن من أصل 40 من إنزال شحنتها في سواحل الأندلس لدعم الثوار المسلمين، بالرغم من هذا لم تنكسر عزيمة المسلمين وأعادو إرسال مدد جديد يقدر ب 4000 مجاهد مسلم من رماة البنادق النارية المركزة مع بعض المجاهدين العثمانيين القدماء ليديروا شؤون المعارك، وكذلك تكرر الأمر في السنة الموالية عام 1570 بإرسال مدد وعون جديد لدعم المقاومة إلا أن أنباء عن تجمع أسطول مسيحي للإشتباك مع المسلمين وتدمير شوكة المسلمين، الأمر الذي حرم كلج علي باشا من المشاركة في مقاومة الموريسكيين.

نتائج الثورة

بعد نجاح الإسبان في قمع الثورة، نُقل جميع سكان البشارات تقريبًا إلى قشتالة وغرب الأندلس، وأخليت حوالي 270 قرية من سكانها المسلمين ووُطن في بعضها مسيحيون من الشمال الإسباني بينما تُرك البعض الآخر خاويًا على عروشه. وقد ترتب على هذا التغير الديموغرافي تدمير صناعة الحرير لقرون تالية.

كما أمر فيليب الثاني بتشتيت شمل 80 ألفًا من مورسكيي غرناطة في أنحاء متفرقة من مملكته لتفتيت وحدة المجتمع الموريسكي وتسهيل دمجهم في المجتمع المسيحي، إلا أن العكس هو ما حدث، إذ كان لمورسكيي غرناطة المهجرين تأثير كبير في المورسكيين الذين سبقوهم بالتوطن الإجباري في المناطق التي نُقلوا إليها، والذين كانوا على وشك الاندماج فعليًا في تلك المجتمعات.

التأريخ للثورة
أرّخ الشاعر والدبلوماسي الإسباني دييغو أورتادو دي مندوثا لثورة البشارات في كتابه «حرب غرناطة» (بالإسبانية: La Guerra de Granada)، الذي لم يُنشر في مدريد إلا عام 1610 ـ بعد ثلث قرن من وفاة مؤلفه ـ ولم ينشر في لشبونة إلا عام 1627، ويظهر أن تأخر نشر الكتاب كان مرجعه انتقاد مندوثا الحاد لبعض معاصريه الذين امتدت أعمارهم لما بعد وفاته. ولم تُنشر طبعة كاملة من الكتاب إلا في عام 1730.

انظر أيضا
 ابن أمية
 محمد بن عبو
 رحلة الشهاب إلى لقاء الأحباب
 كتب الجبل المقدس الرصاصية
 منفيون

المصادر

كتاب حرب الثلاثمائة عام بين الجزائر وإسبانيا ص 392-394
 Kaplan, Benjamin J., Religious Conflict and the Practice of Toleration in Early Modern Europe, Harvard University Press, 2007, pp. 310–311.
 Zagorin, Perez, Rebels and rulers, 1500-1660, Cambridge ; New York : Cambridge University Press, 1982, pp. 13–15.

إسبانيا في 1568
إسبانيا في 1571
الإسلام في إسبانيا
إسبانيا في القرن 16
تأسيسات سنة 1568
تاريخ إسلامي
تاريخ منطقة الأندلس
تمردات في القرن 16
تمردات في إسبانيا
فيليب الثاني ملك إسبانيا
معارك الاسترداد
إمارة غرناطة
موريسكيون
نزاعات في 1568
نزاعات في 1571

ثورة البشرات (1568-1571)


Šarovce (ungarisch Barssáró oder Sáró) ist eine Gemeinde im Süden der Slowakei mit  Einwohnern (Stand ). Sie gehört zum Okres Levice innerhalb des Nitriansky kraj.

Geographie
Die Gemeinde befindet sich im Donauhügelland (Teil des slowakischen Donautieflands) am rechten Ufer des Hron. Das Ortszentrum liegt auf einer Höhe von  und ist sieben Kilometer von Želiezovce sowie 20 Kilometer von Levice gelegen.

Verwaltungstechnisch gliedert sich Šarovce in die Gemeindeteile Šarovce und Veselá.

Geschichte
Die heutige Gemeinde entstand 1943 durch Zusammenschluss der Orte Malé Šarovce (ungarisch Kissáró) und Veľké Šarovce (ungarisch Nagysáró). 1958 kam dazu der Ort Veselé (ungarisch Veszele), der vorher Teil der Gemeinde Turá war.

Der Ort wurde zum ersten Mal 1075 als Saroufalu schriftlich erwähnt (andere Quellen sprechen erst von 1245).

Bis 1918/1919 gehörte der Ort im Komitat Bars zum Königreich Ungarn und kam danach zur Tschechoslowakei. Auf Grund des Ersten Wiener Schiedsspruches lag er 1938–45 noch einmal in Ungarn.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (1621 Einwohner):

Sehenswürdigkeiten
 klassizistische Kirche der Schutzengel von 1847, erbaut an der Stelle einer gotischen Kirche aus dem 13. Jahrhundert
 klassizistische reformierte Kirche von 1780, erbaut nach dem Toleranzpatent, mit dem erst 1899 fertiggestellten Turm

Ort in der Slowakei
Okres Levice
Gemeindegründung 1943
Ersterwähnung 1075

Šarovce


Stine Carsten Kendal (født 10. december 1971) er en dansk erhvervsleder, som i december 2016 afløste Mette Davidsen-Nielsen som administrerende direktør på dagbladet Information, hvis udviklingsdirektør hun var indtil da. Hun er uddannet cand.scient.pol. fra Københavns Universitet 1991-98 og har siden videreuddannet sig i kommunikation og ledelse i mediebranchen.

Før hun blev udviklingsdirektør på Information/iBureauet i 2013 havde hun haft lederstillinger hos medierådgivningsfirmaet Kontrabande hhv. Mandag Morgen.

Referencer

Erhvervsfolk fra Danmark
Erhvervskvinder
Personer i Kraks Blå Bog

Stine Carsten Kendal


An Stipa vargasii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oscar Tovar. An Stipa vargasii in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa vargasii


Max Dolezych (* 2. Juli 1877 in Rosdzin bei Kattowitz; † 15. Juli 1954 in Lübeck) war ein deutscher Jurist und Politiker (DNVP).

Leben
Nach dem Abitur am Humanistischen Gymnasium nahm Dolezych ein Studium der Rechtswissenschaft und Volkswirtschaft auf, das er mit dem Ersten Juristischen Staatsexamen beendete. Im Anschluss absolvierte er das Referendariat und promovierte 1901 zum Doktor der Rechte (Dissertation: Die Rechtsverhältnisse am Fund und Schatz nach gemeinem und bürgerlichem Recht.). Am 1. April 1904 wurde er Syndikus der Handwerkskammer Frankfurt (Oder).

Dolezych trat in die DNVP ein. Er war von 1919 bis 1921 Mitglied der Verfassunggebenden Preußischen Landesversammlung und wurde anschließend in den Preußischen Landtag gewählt, dem er bis 1932 angehörte. Im Parlament vertrat er den Wahlkreis 5 (Frankfurt a. O.).

Literatur
 Ernst Kienast (Bearb.): Handbuch für den Preußischen Landtag. Ausgabe für die 3. Wahlperiode. R. v. Decker's Verlag (G. Schenck), Berlin 1928. S. 513.
 Herrmann A. L. Degener (Hrsg.): Wer ist's? – Unsere Zeitgenossen. IX. Ausgabe. Verlag Herrmann Degener, Leipzig 1928. S. 309.

Einzelnachweise

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
DNVP-Mitglied
Verwaltungsjurist
Deutscher
Geboren 1877
Gestorben 1954
Mann

Max Dolezych


Txai Suruí (Rondônia, 1997) é uma líder indígena ativista brasileira da etnia suruí. Ela é coordenadora do Movimento da Juventude Indígena e trabalha na organização não governamental de defesa dos direitos indígenas Kanindé. Além disso, é Embaixadorie da Z1, um programa de embaixadores de uma conta digital para adolescentes.

Foi a primeira indígena a discursar na abertura de uma conferência do clima, tendo participado, em novembro de 2021, da COP26.

Biografia
Seu nome de batismo é Walelasoetxaige Paiter Suruí, que significa "mulher inteligente, gente de verdade", enquanto Txai quer dizer "mais que amigo, mais que irmão, a metade de mim que existe em você e a metade de você que habita em mim", na língua dos índios Kaxinawá.

É filha de Ivaneide Cardozo, mais conhecida por Neidinha Suruí, e de Almir Suruí, ambos referências da luta indígena por equidade e nomes de destaque na crítica do governo Bolsonaro.

Com seis anos, durante a comemoração do ritual Mapimaí, que festeja a criação do mundo, seu pai anunciou que Txai seria uma grande líder indígena. Viveu, com sua família, até os sete anos na aldeia Cacoal, na Terra Indígena Sete de Setembro e, desde então, em Porto Velho. Quando criança, acompanhava os pais nas excursões pela floresta, em defesa do território.

Quando Txai tinha por volta de 14 anos, ela e sua família passaram um tempo vivendo sob escolta da Força Nacional Brasileira, por conta de ameaças que recebiam de madeireiros da região, em razão do trabalho ativista que desenvolviam. Desde então ela aprendeu a importância de defender o território e a cultura dos povos da floresta.

Em 2020, a 18 de abril, Ari Uru-Eu-Wau-Wau, líder indígena e seu amigo de infância, foi assassinado.

Em novembro de 2021, discursou, em inglês, na abertura da Conferência do Clima da ONU, a COP26, tornando-se a primeira indígena a alcançar tal feito.

"Mas meu povo vive na Amazônia há cerca de 6.000 anos. Meu pai (...) me ensinou que nós devemos ouvir as estrelas, a lua, os animais e as árvores. Hoje, o clima está aquecendo, os animais estão desaparecendo, os rios estão morrendo, e nossas plantas não florescem como antes. A Terra está falando, e ela nos diz que não temos mais tempo", disse, em entrevista, após sua participação naquele evento.

Percurso
Txai Suruí foi a primeira do povo Suruí a ingressar na área jurídica, quando decidiu cursar Direito na Universidade Federal de Rondônia (Unir), que ainda frequenta.

Txai tem um trabalho amplo de defesa dos povos originários. No início de 2021, fundou o Movimento da Juventude Indígena de Rondônia, organização com cerca de 1.700 membros, que ela própria coordena e com a qual participa de ações e mobilizações, exigindo, por exemplo, a demarcação de terras e a garantia de direitos aos povos originários. Além disso, antes mesmo de concluída sua formação, trabalha na parte jurídica da Associação de Defesa Etnoambiental Kanindé, organização social de defesa dos direitos indígenas. É também Embaixadorie da Z1, programa de embaixadores de uma conta digital para adolescentes.

Txai foi a única brasileira a discursar na COP26, Conferência das Nações Unidas sobre as Mudanças Climáticas, em Glasgow, na Escócia; e também a primeira indígena a discursar numa conferência climática. Seu discurso ocorreu na abertura do evento e apresentou as reivindicações sobre as mudanças climáticas dos povos indígenas no Brasil.

A jovem indígena rapidamente virou alvo de mensagens de ódio, sobretudo depois que Bolsonaro a criticou por seu discurso na abertura da COP26.

Ao fim de seu discurso, enquanto os vídeos de sua apresentação já viralizavam na internet, Txai foi abordada por um homem que teria lhe dito para não falar mal do Brasil. Segundo ela, na credencial que o homem usava, era possível ver que ele fazia parte da delegação do governo brasileiro. No dia seguinte, o presidente Jair Bolsonaro (sem partido), que não compareceu à conferência COP26, criticou Txai em declarações que desencadearam uma onda de mensagens de ódio direcionadas às redes sociais da ativista. Representantes da ONU entraram em contato com ela sobre o ocorrido e diversas organizações presentes na COP ofereceram suporte jurídico.

O vice-presidente brasileiro, Hamilton Mourão, não negou as ameaças e ainda minimizou o ocorrido.

Depois da COP, Txai Suruí foi para Estocolmo, onde participou de um protesto pelo clima ao lado da ativista ambiental sueca Greta Thunberg.

Ligações externas

Povos indígenas da América do Sul
Ativistas dos direitos indígenas do Brasil
Ambientalistas do Brasil
Suruís de Rondônia
!Mais Teoria da História na Wiki (Povos originários)
Mulheres indígenas do Brasil
Ativistas indígenas
Líderes indígenas do Brasil
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Povos Originários)

Txai Suruí


Masaryk este un nume de familie ceh. Printre persoanele notabile ce au purtat sau poartă acest nume se află:
 Tomáš Garrigue Masaryk (1850-1937), sociolog, filozof și om politic austro-ungar și cehoslovac, fondator și primul președinte al Cehoslovaciei
 Jan Masaryk (1886-1948), diplomat și om politic ceh, fiul lui Tomáš Garrigue Masaryk
 Alice Masaryk (1879-1966), sociologă cehă și unul dintre membrii fondatori ai Crucii Roșii Cehoslovace, fiica lui Tomáš Garrigue Masaryk
 Pavol Masaryk (născut în 1980), fotbalist slovac
 Fritzi Massary (născută Massaryk)

Vezi și
 1841 Masaryk, un asteroid din exteriorul centurei principale
 Avenida Presidente Masaryk, un important bulevard din Ciudad de Mexico
 Kfar Masaryk (satul Masaryk), un kibuț din nordul Israelului
 Circuitul Masaryk, un circuit de curse din Cehia
 Universitatea Masaryk, a doua cea mai mare universitate din Republica Cehă

Nume de familie cehe
Nume de familie

Masaryk


Snage Ninivske ravnice, (sirjački:  ܚܝ̈ܠܘܬܐ ܕܕܫܬܐ ܕܢܝܢܘܐ  Ḥaylawotho d'Deshto d'Ninwe, eng. Nineveh Plain Forces , NPF, arapski   قوات سهل نينوى  ), vojna organizacija osnovana 6. siječnja 2015. godine. Osnovali su ju domaći Asirci kršćani u Iraku, uz suradnju s Pešmergama, radi obrane od Islamske Države Iraka i Levanta. Ninivska ravnica je regija u srcu asirske domovine. Milicija je u podružnom odnosu s Demokratskom strankom Bet-Nahraina i Beth-Nahrainskom domoljubnom zajednicom (HBA); potnja je dio sekularnog pokreta Dawronoye. Sudjelovali su u bitci za Mosul 2016./17. godine.
Snage su aktivne do danas. Vođa je Safaa Khamro. Borili su se u Iračkome građanskom ratu od 2014. do 2017. godine. Borbena djelovanja su im bila na području Ninivske ravnice u sjevernom Iraku. Snage su dvjesta vojnika. Ideologija ovih snaga su dawronoye i asirijanstvo. Saveznici su im uz Pešmerge, Zaštitne postrojbe Ninivske ravnice, Bet-Nahrainske ženske zaštitne snage i Sirjačko vojno vijeće.

Vidi
 Popis oružanih skupina u Iračkome građanskom ratu
 Asirski demokratski pokret
 Zaštitne postrojbe Ninivske ravnice (NPU)
 Qaraqoški zaštitni odbor (Sigurnosne snage Ninivske ravnice)
 Dwekh Nawsha
 Sutoro
 Sootoro
 Sirjačko vojno vijeće
 Mezopotamsko nacionalno vijeće
 Europska sirjačka unija
 Suroyo TV

Izvori

Vojna povijest
Irak
Asirci

Snage Ninivske ravnice


MacMillan, Macmillan, McMillen or McMillan may refer to:

People
 McMillan (surname)
 Clan MacMillan, a Highland Scottish clan
 Harold Macmillan, British statesman and politician
 James MacMillan, Scottish composer
 William Duncan MacMillan, American physicist and educator

Places

Australia
 Division of McMillan, electoral district in Australian House of Representatives in Victoria

Canada
 Macmillan River, a river in the Yukon Territory of northwestern Canada
 MacMillan Provincial Park, a provincial park in British Columbia, Canada

United States
 McMillan Mesa, a mesa in Flagstaff, Coconino County, Arizona.
 McMillan, Michigan
 McMillan Township, Luce County, Michigan
 McMillan Township, Ontonagon County, Michigan
 McMillan, Oklahoma, an unincorporated community
 McMillan, Wisconsin, a town
 McMillan (community), Wisconsin, an unincorporated community
 McMillan Reservoir in Washington, D.C.

Companies and organizations
 McMillan (agency), a Canadian creative agency
 Macmillan Cancer Support, a British charity
 McMillan Hotels, a hotel group
 McMillan LLP, a Canadian law firm
 McMillan Firearms Manufacturing
 McMillan TAC-50, a sniper rifle
 Macmillan Publishers, a multinational publishing group
 Macmillan Publishers (United States), a former subsidiary
 Macmillan Inc., a now mostly defunct American publishing company
 Macmillan of Canada, a Canadian publishing house.
 MacMillan Bloedel, a Canadian forestry company
 Macmillan Academy, an academy in Middlesbrough, North Yorkshire, England
 Palgrave Macmillan, a British academic and trade publishing company

Other uses
 MacMillan (crater)
 McMillan & Wife, a 1970s television series
 McMillan Plan, a 1901 development plan for Washington, D.C.
 Captain MacMillan, a character from the 2007 video game Call of Duty 4: Modern Warfare

McMillan


Dasycladales, red zelenih algi iz razreda Ulvophyceae. Postoji oko 180 vrsta, a dijeli se na tri porodice.

Porodice
 Dasycladaceae Kützing
 Polyphysaceae Kützing
 Triploporellaceae Pia

Izvori

Ulvophyceae

Dasycladales


Henrik Lundström er navnet på flere personer:
 Henrik Lundström (håndboldspiller) (født 1979) − svensk tidligere håndboldspiller
 Henrik Lundström (skuespiller) (født 1983) − svensk skuespiller

Henrik Lundström


تعدّ كرة البلازما أو مصباح البلازما (بالإنجليزية: Plasma Ball أو Plasma Lamp) كحلية تزيين وقد كانت ذات شهرة فترة الثمانينيات من القرن الماضي. وقد اخترعها العالم الشهير نيكولا تيسلا بعد الاختبارات التي عملها على تيار ذو تردد عالي في انبوب زجاجي مفرغ لغرض دراسة ظاهرة كهرباء ضغط عالي. وقد اسماها انبوب تصريف الغاز الخامل

الوصف
الشائع أن لمبة البلازما موجودة على شكل كرة أو اسطوانة. بالإضافة إلى اشكال أخرى متعددة، وتكون من زجاج شفاف مملوءة بغازات متعددة ومخلوطة (الهليوم والنيون في الغالب وأحياناً بالغازات النبيلة مثل الزينون والكريبتون) تحت ضغط منخفض (أقل من 0.01 جو) وتحفز بتيار متناوب عالى التردد بجهد عالي أيضا (35 ك هرتز، 2-5 ك فولت) تنتج من محول ذو جهد عالي، وبدائرة صغيرة بوسط الكرة تعمل كقطب كهربائي. إنارة البلازما تتمدد من داخل القطب الكهربي إلى طرف الزجاجة العازلة، معطيا شكلا ثابتا من الأحزمة الضوئية الملونة التي تلحق خطوط المجال الكهربي للقطب الآخر، ولكنه أيضا يلحق الحمل الحراري.

عند وضع اليد بقرب الكرة الزجاجية فذلك يحفز المجال الكهربي العالي التردد فتخرج حزمة من القطب الداخلي متجهة إلى نقطة التلامس على جدار الكرة الزجاجية، فالزجاج يكون كعازل على شكل مكثف ما بين الغاز المؤين واليد.

مراجع

انظر أيضا
 بلازما (فيزياء)
 قوس الطاقة
 قرصة بلازما

اتجاهات وبدع عقد 1980
اختراعات نيكولا تسلا
فيزياء البلازما
مصابيح تفريغ الغاز

كرة البلازما


زمن الاضمحلال  أو   أو زمن التضاؤل أو زمن التَّلاشِي هو الزمن المطلوب لتناقص مطال النبضة - وفي الإلكترونيات يكون ذلك من قيمة معتبرة (عادة 90% من قيمة النبضة) إلى قيمة أخرى معتبرة (عادة 10% من قيمة النبضة).

المراجع

هذه المقالة تتضمن معلومات متاحة للاستخدام العام من ملفات إدارة الخدمات العامة، المعايير الفدرالية 1037C مدعومة بالمعايير العسكرية الأمريكية MIL-STD-188.

خصائص الاستجابة العابرة
مصطلحات الإلكترونيات

زمن الاضمحلال


Léglise Saint-Léonard est une église catholique située dans la commune de La Vaupalière, en France.

Localisation
L'église est située à La Vaupalière, commune du département français de la Seine-Maritime.

Historique

L'église est fondée par Raoul Waspail au milieu du  et placée sous l'invocation de saint Léonard et saint Nicolas.

L'édifice est modifié au .

L'église devient chapelle vicariale en 1828. Un porche est détruit en 1862 et le portail est restauré en 1866.

L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques le .

Durant des travaux dans les années 1960, un cœur reliquaire est retrouvé, datable d'après 1650, et la plupart du mobilier ancien disparaît alors.

Description
L'édifice, de style roman, est en pierre de taille et ardoise.

L'église possède un plan en croix latine et une flèche polygonale, et un cadran solaire. En outre, elle conserve des fonts baptismaux du  (ou du ) et deux dalles tumulaires du .

L'édifice conserve des vestiges d'une litre funéraire et deux cloches datées de la fin du  pour l'une et du début du  pour l'autre.

Références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Rouen

Liens externes

L'église sur le site rouen.catholique.fr
L'église sur le site patrimoine-religieux.fr

Bibliographie
 .

La Vaupalière
La Vaupalière
Monument historique inscrit en 1926

Église Saint-Léonard de La Vaupalière


La baronía de las Torres es un título nobiliario español creado por el rey Alfonso XIII en favor de Joaquina Despujol y Reynoso, hermana de Eulogio Despujol y Reynoso, I barón del Castillo de Burjasenia, mediante real decreto del 17 de marzo de 1919 y despacho expedido el 2 de julio del mismo año.

Barones de las Torres

Historia de los barones de las Torres

 Joaquina Despujol y Reynoso, I baronesa de las Torres.
Casó con Luis Álvarez de Estrada y Luque, primer introductor de Embajadores. Le sucedió su hijo:

 Luis Álvarez de Estrada y Despujol (m. Madrid, 25 de febrero de 2015), II barón de las Torres y II barón del Castillo de Burjasenia.
Casó con María del Pilar Sáinz de Vicuña y Soriano. El 26 de enero de 2016, previa orden del 18 de diciembre de 2015 para que se expida la correspondiente carta de sucesión (BOE del 6 de enero), le sucedió su hijo:

 Luis Álvarez de Estrada y Sáinz de Vicuña, III barón de las Torres.

Referencias

Torres
España en 1919

Baronía de las Torres


Amt Bargteheide-Land er et amt i det nordlige Tyskland, beliggende under Kreis Stormarn. Kreis Stormarn ligger i delstaten Slesvig-Holsten.
Amtet er beliggende mellem Hamborg og Lübeck, omkring byen Bargteheide, hvor dets administration ligger, men den er ikke en del af amtet.

Kommuner i amtet

Historie
Amtet blev oprettet i 1948 under navnet Amt Bargteheide og bestod da af kommunerne Bargfeld-Stegen, Bargteheide, Delingsdorf, Elmenhorst, Fischbek, Hammoor, Jersbek, Klein Hansdorf, Nienwohld, Timmerhorn og Tremsbüttel fra de tidligere Amtsbezirke Bargteheide og Jersbek.

Efter udskillelsen af Bargteheide 1957 fik det sit nuværende navn. Under den kommunale nyordning i 1970-erne slog kommunerne Jersbek, Klein Hansdorf, Timmerhorn, Elmenhorst og Fischbek sig sammen til storkommunen Elmenhorst. I 1974 blev naboamtet Amt Mollhagen nedlagt, og derfra kom Todendorf under Amt Bargteheide.

Eksterne kilder og henvisninger

 Amt Bargteheide-Land

Bargteheide-Land

Amt Bargteheide-Land


ولاية بدية هي اٍحدى ولايات المنطقة الشرقية بسلطنة عمان يجاورها من الشمال ولاية القابل، ومن الجهة الشرقية تجاورها ولاية الكامل والوافي ووادي بني خالد. تاريخ بدية يعود إلى القرن الثامن الهجري حينما استوطنها الحجريون وقد ذادوا عنها الغزاة كمطلق المطيري الوهابي الذي قتل 1813 م وقبره معروف في بلدة الواصل وأبنه سعد بن مطلق الذي هاجمهم يوم العيد العاشر من ذي الحجة عام 1835 م.

شعار الولاية
النخلة في السلطنة لها شأن كبير في نفوس العمانيين فحافظوا على هذه الشجرة المباركة أباً عن جد وذلك بما تجود على الإنسان من فضائل عديدة وتتعدد في الولايات العمانية مختلف أنواع وأصناف النخيل، وفي الحقول الخضراء تلوح نخلة المبسلي شعار ولاية بدية بشموخها وسعفها وبسرها الأصفر في فصل القيظ الذي يطبخ في أفران تقليدية بعد أن يكتمل اصفراره فتبدأ مواقد التبسيل في العمل.

عدد السكان
يبلغ عدد سكان ولاية بدية 20 ألفا و946 نسمة حيث يبلغ عدد العمانيين 16 ألفا و973 نسمة بينما يبلغ عدد الوافدين 3 آلاف و973 نسمة حسب إحصاءات تعداد 2010.

معالمها
تعلو بين ربوع بدية مطاولة أشجارها الوارفة في محبة وتآلف العديد من القلاع والحصون ومن أبرز المعالم الأثرية:
 حصن الواصل  : وهو أول حصن تم بنائه في ولاية بدية ويعد الأكبر مساحة وجمالا حيث يحتوي على أربعة قلاع منيعة وسوق داخلي ويعد من ابرز معالم قرية الواصل وولاية بدية, وحاليا يتم ترميمة من قيل وزارة التراث القومي بسلطنة عمان .
 حصن المنترب: الذي تلوح أطلاله للزائر من بعيد ونظرا لأهمية هذا الحصن الشامخ بين ربوع بدية أعيد ترميمه في مطلع التسعينات ويقف اليوم وقفة الشوامخ المعمارية التي تفتخر بها الولاية.
 حصون في الحوية والغبي والشارق ولكل حصن سيرته التاريخية تتناقلها الألسن، وتوثقها بعض مصادر التاريخ العماني حسب الحوادث التي دارت فيها.
 كما توجد العديد من المعالم الأخرى ومنها البيوت الأثرية والأبراج والمساجد القديمة.

رياضة الهجن والخيول
وللهجن والخيول العربية الأصيلة أكثر من قصة عاشها وعشقها الإنسان العماني منذ أمد بعيد فعلى ظهورها نشأ الفرسان، يسابقون الريح والأحلام والطموحات، من أجل ذلك تقام سباقات تظهر فروسية وشجاعة الشباب، وتحيي أمجاداً تليدة عاشها الإنسان مع الهجن والخيل ومثل هذه السباقات تقام في المناسبات والأعياد، يختلط فيهاء رغاء الإبل وصهيل الخيل، وبأغاني الفرح الشعبية.

السياحة
بدية تتعدد بها المعالم السياحية ما بين رمال وجبال وأفلاج وعيون وأودية يعشق زائرها كل قرية من قراها.
وفي ولاية بدية الكثير من الأفلاج التي تروي ضواحيها من بينها أفلاج المنترب والغبي والجاحس والشارق وهاتوه ودبيك والقاع والراكة وشاحك والحوية والظاهر وفلج الحيلي كلها تحمل أسماء وعناوين مدنها، وهناك عيون تنضح بمياه عذبة وتنتشر في قرية الظاهر منها عين يايا، وعين حبسين وعين أبو سحيلة وأبو غافة وأبو صريمة وعين التمر، وبقطرة الماء تكونت قرى خضراء تلوح للعين وكأنها لوحات تشكيلية لوحات رسمتها السواعد الفتية لأبناء بدية قبل عقود من السنين.
والزائر إلى بدية من الوهلة الأولى يشعر بالأناقة في الشوارع والمنازل والحدائق، يخامرك الإحساس بأنك بدأت تعرف الفن وتتذوقه في بدية وتحس في بلدة الواصل تلك الصورة الجميلة وفي المنترب وفي الحوية والراكة هذه الواحة الصحراوية الجميلة التي تمتاز بطبيعة ساحرة وتشكل الراكة بوابة الرمال وملتقى القوافل قديما وحديثا وملتقى الرحلات السياحية المتجهة نحو رمال الشرقية وفي كل قرى ولاية بدية يبقى الإحساس ذاته يرافقك، وأنت ترى الشوارع حتى الترابية لها نظرة خاصة من سائح لأنها تجاور كثبانا رملية وتدهش الناظر إليها، والبيوت قد وضع فنان تشكيلي بصمته عليها من التصميم والألوان والتنظيم، إحساس بالأناقة في الشكل يرفعك إلى أناقة السلوك، تاريخ عريق يتحدث عن نفسه في كل ربوع وساقية وفلج ونخلة، شواهد عملاقة تحكي قصة ابن بدية وأمجاده التاريخية.. والرحلة في رمال بدية ذات نكهة خاصة حيث صنعت الطبيعة لنفسها عالما لم يعكره صخب المدينة ولا ضجيجها ولم يتلوث فابن بدية يشهد له أنه استطاع أن يحاور هذه الصحاري وأن يحترم لها خصوصيتها.. فكان حواراً جميلاً بين بدية المدينة والصحراء.. الليل في كثبان بدية لحظات للتأمل.. نسمات (الكوس) تضفي على المكان روحانية خاصة.. سكون الليل يهمس في آذان نجمات السماء المكان يغلفه هدوء سرمدي لا تقطعه إلا زقزقات العصافير التي تتنقل بين أشجار الغاف والسمر.. قد يصادفك الحظ وتشهد عناق المطر بكثبان رمال بدية.. منظر الأودية وهي تنساب فوق الرمال الذهبية، لوحة بدية تختلط فيها ألوان الطيف فتبدو للناظر لوحة بديعة صاغتها يد القدرة الإلهية، تتوزع قرى ولاية بدية كحبات لؤلؤ صاغتها يد فنان بارع، وضمتها إلى عقد ذهبي لتواكب سياحة جميلة برمال صفراء بديعة على روابي بدية. (منقول)

مراجع

أماكن مأهولة في سلطنة عمان
ولاية بدية

ولاية بدية


André Roussin (Marsella, 22 de enero de 1911 - París, 3 de noviembre de 1987) fue un dramaturgo francés.

Biografía

Abandonó en su primer año la Facultad de Derecho para ejercer como periodista en su ciudad natal y luego se inició en el mundo de la literatura dramática. Se incorporó en 1933 a la Compagnie du Rideau Gris, fundada por Louis Ducreux. Participó en la gestión de la empresa hasta el final de la Segunda Guerra Mundial.

Fue durante la guerra cuando André Roussin escribió y produjo (con una pequeña herencia), su primera obra de teatro: Am Stram Gram, una comedia en tres actos, que interpretó Micheline Presle. En 1943 escribió Une grande fille para Madeleine Robinson, con quien vivía una historia de amor.

Su consolidación profesional se produce con La Petite Hutte. La obra se representó por primera vez en Bruselas en octubre de 1947 con puesta en escena del autor que también interpretó un papel junto a Suzanne Flon y Fernand Gravey. En diciembre de ese año, la producción se estrenó en París, alcanzando las 1500 representaciones.

Durante los años siguientes, la mayor parte de las obras de Roussin alcanzan el éxito. Así, Bobosse, estrenada en 1950 e interpretada por François Perier más de 1500 veces o Lorsque l'enfant paraît, estrenada en 1951, que alcanzó 1.600 representaciones.

Fue elegido miembro de la Academia francesa el 12 de abril de 1973.

Obras

 1941 : Am Stram Gram
 1944 : Le Tombeau d'Achille
 1944 : Jean Baptiste le mal aimé
 1945 : Une grande fille toute simple
 1945 : La Sainte Famille
 1947 : La Petite Hutte
 1948 : L'Etranger au théâtre
 1948 : Les Œufs de l'autruche
 1949 : L'École des dupes
 1949 : Nina
 1950 : Bobosse
 1951 : La Main de César
 1951 : Lorsque l'enfant paraît
 1952 : Hélène ou la joie de vivre
 1953 : Patience et impatiences
 1954 : Le Mari, la Femme et la Mort
 1955 : Le Tombeau d'Achille

 1955 : L'Amour fou ou la première surprise
 1957 : La Mamma
 1960 : Les Glorieuses et une femme qui dit la vérité
 1962 : La Coquine
 1963 : La Voyante
 1963 : Un amour qui ne finit pas
 1965 : Un contentement raisonnable
 1966 : La Locomotive
 1969 : On ne sait jamais
 1972 : La Claque
 1974 : La Boîte à couleurs
 1982 : Le Rideau rouge, portraits et souvenirs
 1982 : La vie est trop courte
 1983 : Rideau gris et habit vert
 1987 : La petite chatte est morte
 1987 : Mesdames, Mesdemoiselles, Messieurs
 1987 : Treize comédies en un acte

Notas y referencias

Enlaces externos

 La locomotora (La Locomotive, 1966), comedia en dos actos.
 Representación ofrecida por TVE en la emisión del 14 de dic. de 1973 de Estudio 1, con actuación de Milagros Leal, José Bódalo, José Orjas, Asunción Villamil, María José Prendes y Antonio Durán.
 Otra copia.
 Otra copia.

 La Mamma, en versión de Ángel Fernández Montesinos y Juan José de Arteche, con actuación de Amparo Rivelles, y emitida por TVE el 7 de marzo de 1983.
 Otra copia.

Dramaturgos de Francia del siglo XX

Miembros de la Academia Francesa
Nacidos en Marsella
Fallecidos en París

André Roussin


Vânătorii de fantome (titlu original: Ghostbusters, titlu alternativ Ghostbusters: Answer the Call) este un film american supranatural de comedie din 2016 regizat de Paul Feig. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Melissa McCarthy, Kristen Wiig, Kate McKinnon, Leslie Jones și Chris Hemsworth. Scris de Feig și Katie Dippold, este al treilea film din franciza Ghostbusters (după Vânătorii de fantome din 1984 și Vânătorii de fantome 2 din 1989) și sevește ca reboot al filmelor anterioare. Prezintă patru femei care încep să vâneze fantome prin New York City.

Prezentare

Distribuție

Producție
Un al treilea film Ghostbusters a fost în diverse faze ale producției încă din 1989. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 144 de milioane $.

Primire

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme cu fantome

Filme din 2016
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Paul Feig
Filme cu oameni de știință nebuni
Filme supranaturale
Filme SF din anii 2010
Filme fantastice din anii 2010
Filme cu fantome
Filme SF de comedie
Filme de comedie de groază

Filme LStar Capital
Filme Village Roadshow Pictures
Filme The Montecito Picture Company
Filme Pascal Pictures
Filme Feigco Entertainment
Filme Columbia Pictures

Vânătorii de fantome (film din 2016)


Yeşilköy, Sinop ilinin Boyabat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1907 yılı kayıtlarında Yamalak, 1968 yılı kayıtlarında ise Engilekin Yanalağı olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 113 km, Boyabat ilçe merkezine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Boyabat belde ve köyleri

Yeşilköy, Boyabat


مدينة صافيتا  هي إحدى مدن محافظة طرطوس في سوريا، تقع على بعد 35 كم شمال شرق طرطوس على ارتفاع 380 متر عن مستوى سطح البحر، يحيط بالمدينة التلال المكسوة بالخضرة والاشجار المثمرة، وتطل المدينة على عدة قمم جبلية منها جبل النبي متى ذو الينابيع التي يزيد عددها على 300 نبع، وجبل النبي زاهر وجبل النبي صالح الذي يقع على قمته حصن سليمان الأثري.

الطبيعة والسكان

تتميز صافيتا بطبيعتها الجميلة واطلالاتها الخلابة على الجبال والاحراش والغابات من جميع الجهات ويبلغ عدد سكان مدينة صافيتا أكثر من 200 الف نسمة.

الآثار والسياحة في صافيتا

طبيعة ساحرة وأثار عرقة حيث تنتشر الاثار والمواقع الأثرية في صافيتا ومحيطها، وفي سط مدينة صافيتا قلعة ضخمة تعود إلى فترة الحروب الصليبية لا يزال أحد الابراج الضخمة لتلك القلعة قائما حتى الآن ويصل ارتفاعه إلى 28 متر يطلق علية (برج صافيتا) ويوجد به كنيسة لا تزال مستخدمة من السكان المسيحيين بالمدينة، سكان صافيتا بمعظمهم من المسلمين والمسيحيين وتتميز بوجود عدد من الكنائس والمزارات أهمها كنيسة القديس ميخائيل وكنيسة القديس نيقولاوس.

ومن المواقع الأثرية المهمة في منطقة صافيتا حصن سليمان الذي يقع بالقرب من قمة النبي صالح من جهة الغرب على ارتفاع يصل إلى 950 متراً عن سطح البحر وتحيط به الجبال من جهات الشمال والشرق والجنوب وينفتح على واد جميل تزينه اشجار الجوز الدلب التوت السنديان وكروم العنب.

ومن المواقع الأثرية والسياحية التي تتبع لمنطقة صافيتا موقع الكفرون الذي يعود تاريخه إلى العهد الكنعاني ويتوسط قرى الكفرون جبل عال يسمى جبل السيدة العذراء فيه آثار فينيقية وصليبية منها السور الذي يحيط بقمة جبل السيدة والكنيسة وترتفع هذه المنطقة عن سطح البحر 600 متر.

الكفر كلمة أرامية تعني الحارة والواو والنون للتصغير مثل /مار/ و/مارون/ وهناك رأي آخر يقول أن الواو والنون للجمع لتصبح حارات موضحا ان الكفرون اليوم عبارة عن بلدة واحدة تكونت من سبع قرى (أصبحت أحياء) صغيرة قديمة هي زريق وبشور وسعادة ورفقة وحيدر وبيت بدرة ونبع كركر/ وهي مصيف ومقصد سياحي تتمتع بطبيعة ساحرة.

ولفت مدير الآثار إلى وجود ما يسمى بآثار تدمر الكفرونية وهي عبارة عن بيوت قديمة بنيت في الكفرون يسميها البعض آثار تدمر الكفرونية وتتميز بشكل بنائها وأابرز معالمها التراثية جرن الدق الذي يستعمل لدق الحبوب كالقمح وتحضير المأكولات العربية القديمة مثل الكبة النية وطاحون الحبوب/الرحى/ التي يعود اختراعها إلى العصر الحجرى والتنور والحومة التي يتجمع فيها الماء في أخفض نقطة في منطقة الكفرون وجسر الكفرون الذي شيده الفرنسيون ويعد من أشهر ما يميز الكفرون بمظهره القديم فوق نهر جميل يقصده الناس للتمتع بمنظره والجلوس على ضفافه وبيت الباب الكفروني القديم وباب السياج وسلاسل صخور الكفرون الشامخة بموقعها المألوف تعطي رونقاً عجيباً لمنظر الكفرون في كل الاتجاهات.

ومن آثار الكفرون أيضا مغارة الضوايات الواقعة إلى الشمال الشرقي من بلدة ومصيف مشتى الحلو على بعد 2 كيلومتر منها وتعتبر من أقدم المغارات
المكتشفة في سورية مشيرا إلى أنها تحمل هذا الاسم لأنها مغارة ذات ثقوب مضيئة في سقفها تضئ القاعة الأولى من المغارة كما تبدو فيها الصواعد والنوازل بسبب الترسيب لوجودها في الصخور الكلسية ويقصدها السياح عن طريق المشتى، واستخدمت المغارة كملجأ للثوار الذين قاوموا الاحتلال العثماني والفرنسي وتمتد المغارة عدة كيلومترات تحت الأرض وتتميز بجمال النوازل والصواعد باشكالها البديعة وبالقرب من المغارة يوجد نبع العطشان.

ولا ننسى قلعة أم الحوش التي ترتفع عن سطح البحر حوالي /160/ مترا ولم يبق منها حاليا غير أطلال أثرية متهدمة بنيت بأحجار نحتية وكانت فيما مضى عبارة عن برج من الأبراج الصليبية التي استخدمها الصليبيون للمراقبة والمراسلة وحماية الطرق.

مهرجان صافيتا السياحي

يقام في 16 و 17 و 18 أغسطس / اب من كل عام مهرجان صافيتا السياحي وهو عبارة عن كرنفال سياحي ترفيهي والكثير من العروض التراثية والفرق الفنية إضافة والحفلات وامسيات زجل وفعاليات مختلفة وعرض للازياء وانتخاب ملكة جمال صافيتا.

ومن القرى المحيطة ب صافيتا قرية تل ترمس الطليعي وعلى طريق خط الجديد تتواجد الصفصافة عين الزبدة ثم باتجاه الحدود السورية اللبنانية، مثل قرى الريحانية زاهد الدكيكة الدقار البصيصة، وتعتبر الريحانية من أكثر القرى تعليم جامعي حيث يوجد الكثير من الخريجين وفيها نسبة كبيرة من المغتربين في الخليج العربي وهي قرية زراعية تشتهر بزراعة الخضراوات وأهمها الباذنجان والكوسا والبازلاء وتشتهر بزراعة اشجار الزيتون أيضا، يطل على هذه القرية دير مارالياس الريح وهو من الاديرة القديمة جدا، أغلب سكان الريحانية من الروم الأرثوذكس.

قائمة قرى صافيتا

تتبع لمنطقة صافيتا عدد من البلدات والقرى والمصايف وهي:
 دريكيش زريب
 قرية بشرائيل
 قرية حكر مخيبر
 قرية حابـــا
 قرية أسقف
 قرية حكر عين الباردة
 قرية المتراس
 قرية سبة
 قرية الصفصافة
 قرية الدكيكة
 قرية البصيصة
 ضهر عامودي
 قرية الريحانية
 تل ترمس
 قرية الدقار
 قرية عين الزبدة
 قرية زاهد
 قربة السيسنية
 قرية عين الجرن
 قرية كرم مغيزل
 قرية أم حوش
 قرية عين دابش
 قرية اليازدية
 النعاصات
 الدبدابة
 بيت الشيخ يونس
 الزويتينة
 بيت صالحة
 بويضة السويقات
 التلعة
 قرية بتعلوس
 قرية عين بشريتة
 المندرة
 الرويسة
 بيت عمران زينة
 بيت ريشة
 المعوانة
 قرية العديدة
قرية السويدة
قرية الشماميس
قرية مجدلون البستان
قرية عين الكرم
مرج دياب
حوحو

مصادر

موقع مدينة صافيتا الأول: http://safita1.com/

أماكن مأهولة في منطقة صافيتا
السياحة في سوريا
تجمعات أرثوذكسية شرقية في سوريا
جغرافيا سوريا
محافظة طرطوس
مدن سوريا
منطقة صافيتا

صافيتا


Nikolaj Carstensen (født 9. januar 1996) er en dansk ishockeyspiller. Han spiller i øjeblikket for Aalborg Pirates.

Biografi
Nikolaj er født og opvokset i Vojens og spillede for Vojens IK som ungdomsspiller.

Metal Ligaen

Sønderjyske

Sæsonen 2014-15

Sæsonen 2015-16

Sæsonen 2016-17

Aalborg Pirates

Sæsonen 2017-18

Sæsonen 2018-19

Sæsonen 2019-20

Referencer

Eksterne henvisninger

Ishockeyspillere fra Danmark
Ishockeyspillere fra Aalborg Pirates

Nikolaj Carstensen


سيبيو مدينة تقع وسط رومانيا عاصمة محافظة سيبيو في إقليم ترانسيلفانيا ( بالرومانية: Sibiu, بالألمانية: Hermannstadt, بالهنغارية -المجرية-: Szeben, Nagyszeben).

تبعد عن بوخارست حوالي 282 كم، تعتبر مركز اقتصادي وثقافي هام حيث أختيرت كعاصمة للثقافة الأوروبية لعام 2008. تقع في سهل محاط بجبال أهمها جبال فاغاراش الممتدة من جبال الكارابات وتتصف بجو معتدل قاري بارد شتاءً. يعود تاريخ إنشاء المدينة لحوالي منتصف القرن الثاني عشر على يد السلاف.
تعد مدينه سيبيو عقده مواصلات هامه تربط مدن رومانيا ببيعضا وذالك بسبب موقعها المتوسط في قلب البلاد
يعيش في سيبيو اقليه ألمانيه (ساش) وهم بقايا قبائل جرمانيه تم إستقدامهم في زمن الأمبراطوريه النمساويه الهنغاريه وكانو بنائين مهره ولديهم طريقه خاصه بهم في بناء المنازل والأسوار اعتمدت عليهم الأمبراطوره ماريا تيريزا اثناء حكمها لبناء القلاع والحصون
كما تعيش اقليه هنغاريه في المدينة وهناك اقليات من الغجر ( الروما)
تطورت سيبو بشكل ملفت لنظر بين سنوات 2002-إلى 2007حيث اختيرت كعاصمه لثقافه الأوربيه وذالك في فتره تولي السيد يوهانوس رئاسه البلديه
عدد السكان تقريبا 175.000 نسمة (إحصاء 2007) ويخدمها مطار سيبيو الدولي.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لسيبيو:

توأمة
لسيبيو اتفاقيات توأمة مع كل من:

 لاندسهوت (2002 - )
 باورو
 كولومبيا
 ديفينتر
 كلاغنفورت (1990 - )
 ماربورغ
 رين (1999 - )
 ويرال
 ميشيلين

أعلام

 آرثر إرز فون ستروسنبيرغ
 بيرتا بوك
 فرانز يوزف مولر فون رايشنشتاين
 كلاوس يوهانيس
 فريدريش مولر
 ستيف هولمز
 هيرمان أوبرث
 كونستانتين نويكا
 كونراد هاس

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة أسست في القرن 12
بلدات رومانيا
تأسيسات سنة 1190 في أوروبا
عواصم الثقافة الأوروبية
مقاطعات عواصم الرومانية
عواصم إمارة ترانسيلفانيا
أماكن مأهولة في مقاطعة سيبيو

سيبيو


Min mor og flasken er en film instrueret af Lisa Lamarche, Rune Vistisen.

Handling
Når flasker står gemt i skabe og skuer, når temperamentet stiger og falder i tide og utide, så ved jeg at min mor har drukket. Lisas mor voksede op med to dybt alkoholiserede forældre, som hun selv agerede forælder for. Hun tørrede op efter deres fuldesyge og passede sin lillebror og huset. Hun lovede sig selv, at hun aldrig ville drikke, når hun selv fik børn. Men sådan gik det bare ikke. I dokumentarfilmen "Min mor og flasken" fortæller både Lisa selv og hendes mor i dag med stort mod og ærlighed om, hvordan det er at være barn af alkoholikere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007

Portrætfilm fra Danmark

Min mor og flasken