Axel Daniel Breidahl (født 30. januar 1876 i Randers, død 4. oktober 1948 i København) var en dansk skuespiller, manuskriptforfatter og instruktør, og derudover journalist, revy- og lystspilforfatter, visedigter, komponist, konferencier, kabaretkunstner og oversætter. Han begyndte sin aviskarriere i 1894 som medarbejder ved Jyllandsposten, 1895 ved Svendborg Avis og fra 1896–1941 ved Politiken, som i 1914 sendte ham ud som korrespondent under 1. verdenskrig.  Sideløbende med sit avisjob var han forfatter ved filmselskaber i Berlin fra 1911-14. Som forfatter af børnebøger kaldte han sig "onkel Axel".

Axel Breidahl er begravet på Sundby Kirkegård.

Han skrev melodien til den kendte Sørens far:
Sørens far har pengeog ko og kalv i vænge
 og hø og halm i lo. Lille far har ingen ko,
 //: og han har ingen penge. ://

Filmografi
 Bag de røde porte (1951) - Musik
 Den talende film (1923) - Medvirkende
 Potteplanten (1922) - Manus
 Den filmende Baron (1917) - Instruktion
 Den glade Løjtnant (1917) - Manus
 Den sjette Sans (1917) - Instruktion
 Der var en Gang (1916) - Instruktion
 Maison Fifi (1915) - Medvirkende
 Axel Breidahl paa Kostumebal (1914) - Medvirkende
 Vägen till mannens hjärta (1914) - Instruktion
 Fødselsdagsgaven (1914) - Instruktion
 Salomos dom (1914) - Instruktion
 Den gamle Majors Ungdomskærlighed (1913) - Instruktion
 Axel Breidahl morer sig (1913) - Instruktion
 Axel Breidahls Lotterigevinst (1913) - Instruktion
 Axel Breidahl som Hypnotisør (1913) - Instruktion
 Axel Breidahls Tvillinger (1913) - Instruktion
 Kærlighed gør blind (1913) - Instruktion - U/Spillefilm
 Kærlighed gør blind (1913) - Instruktion - DK/Spillefilm
 Et Mandfolk til Auktion (1913) - Instruktion
 Hjältetenoren (1913) - Heinz Werner, sanger
 En frygtelig Fejltagelse (1912) - Manus
 Axel Breidahl køber en Bænk (1912) - Instruktion
 Cirkusluft (1912) - Manus
 Mac-Morton (1912) - Manus
 Slangen (1912) - Manus
 Herr Storms første Monocle (1911) - Medvirkende
 Blandt københavnske Apacher (1911) - Manus
 Venus (1911) - Manus
 Dockan (1911) - Medvirkende

Noter

Eksterne Henvisninger

Instruktører fra Danmark
Skuespillere fra Danmark

Axel Breidahl


Jack Smith is an American businessman who co-founded the first free web-based email service, Hotmail.com in 1996.

He has been the CEO of Proximex since 2007.

Career
Jack Smith worked at FirePower Systems Inc., a subsidiary of Canon Inc., where he designed integrated circuits for use in high performance PowerPC workstations, and invented and marketed the first web server accelerator card that boosted server performance significantly.

Later on at Apple Computer, he worked on several of Apple's early PowerBook computers.

He has been the founder and president of EEE.com, building custom Internet web solutions.

Smith came up with the idea for anonymous web-based email in 1995, and worked with Sabeer Bhatia, his colleague at Apple, to found the company. The company opened on July 4, 1996  with Smith as its Chief Technology Officer.

In December 1997, Bhatia sold Hotmail to Microsoft for a reported $400 million.

Smith went on to co-found Akamba Corporation and work as its CEO.

He had also served as a Director of Engineering of Microsoft, first heading its Hotmail engineering division, and then leading a team developing next generation Internet software infrastructure.

In 2007 he was named CEO of Proximex, a physical security information management software provider.

References

Further reading
 Bronson, Po, "HotMale: Sabeer Bhatia started his company on $300,000 and sold it two years later for $400 million. So, is he lucky, or great?", Wired, Issue 6.12, December 1998

1960s births
Living people
Businesspeople in information technology
Place of birth missing (living people)
American technology chief executives
American chief technology officers
American technology company founders
Canon (company) people
21st-century American inventors

Jack Smith (Hotmail)


Der Tiroler Weiher ist ein Teich auf dem Gebiet der hessischen Stadt Frankfurt am Main. Das Stillgewässer liegt südlich des Flusses Main im Frankfurter Stadtwald. Der Tiroler Weiher gehört zum Stadtteil Sachsenhausen und befindet sich nahe der Stadtteilgrenze zum westlich davon gelegenen Frankfurt-Niederrad. Er wurde Ende der 1950er-Jahre künstlich angelegt, um den Grundwasserspiegel im Stadtwald zu regulieren.

Lage
Der Tiroler Weiher liegt in einem Landschafts- und Trinkwasserschutzgebiet des Stadtwaldes, südlich vom Oberforsthaus und vom Festgelände des Frankfurter Wäldchestags. Das Gebiet befindet sich etwa in der Mitte der west-östlichen Ausdehnung des Stadtwaldes und gehört mit diesem zum südlichen Abschnitt des Frankfurter Grüngürtels. Der Teich liegt in der Mulde einer Anhöhe; der Wasserspiegel befindet sich in 118 Metern Höhe über Normalnull. Am Teichufer entlang führt ein westlicher Abschnitt des historischen Grenzpfades und heutigen Rundwanderwegs Schäfersteinpfad.

Geschichte
In der ersten Hälfte 20. Jahrhundert war der Grundwasserspiegel im Frankfurter Stadtwald durch fortdauernde Entnahme von Trinkwasser soweit abgesunken, dass der alte Baumbestand, dessen Wurzeln das Grundwasser nicht mehr erreichen konnten, an einigen Stellen des Waldes durch Trockenschäden abzusterben drohte. Die Frankfurter Stadtwerke hatten als Gegenmaßnahme bereits seit dem Jahr 1907 wiederholt Wasser aus dem Main in die erhöht gelegene Mulde im Stadtwald gepumpt, um es dort versickern zu lassen. Im Jahr 1959 wurde die Mulde zu einer dauerhaften Einrichtung als naturnah wirkender Waldteich Tiroler Weiher umgestaltet. Sie dient weiterhin dem Zweck, dem Main entnommenes, zuvor gereinigtes und zum Teich gepumptes Wasser versickern zu lassen und so den Grundwasserspiegel im Stadtwald zu erhöhen. Darüber hinaus wurde das Teichufer mit Spazierwegen und Sitzbänken als ein Ort der Erholung und Naturbetrachtung gestaltet.

Der Name des Tiroler Weihers nimmt Bezug auf einen im 19. Jahrhundert an dieser Stelle befindlichen Schießstand der Bayerischen Armee (in Frankfurt damals umgangssprachlich als "Tiroler" bezeichnet) des Deutschen Bundes. Truppenteile unterschiedlicher Herkunft waren nach dem Frankfurter Wachensturm am 3. April 1833 und anlässlich der Barrikadenkämpfe der Märzrevolution 1848 an verschiedenen Orten bei Frankfurt stationiert worden, um bei Unruhen gegen die Bürger der Stadt eingesetzt zu werden.

Kunst am Tiroler Weiher
Am Ufer des Teichs stehen seit dem Jahr 2011 drei Skulpturen des Bildhauers Andreas Rohrbach, die das vom Frankfurter Zeichner und Autor Robert Gernhardt entworfene Frankfurter Grüngürteltier darstellen: Eine Freitreppe zum Gewässer wird von zwei Sandstein-Skulpturen gesäumt, die das Tier in Tiroler Schützentracht darstellen; eine Anspielung auf den dort im 19. Jahrhundert befindlichen Schießstand bayerischer Truppen. Die dritte Grüngürteltier-Figur ist vergoldet und sitzt am westlichen Teichufer auf einer etwa vier Meter hohen Säule aus rotem Mainsandstein, die einer römischen Jupitergigantensäule nachempfunden ist. Alle drei Skulpturen sind Teile der Reihe Komische Kunst im Frankfurter Grüngürtel.

Verkehrsanbindung
Der Tiroler Weiher ist direkt nur zu Fuß, mit dem Fahrrad und auf Reitpferden über unbefestigte Waldwege zu erreichen. Die nächstgelegenen Haltestellen des Öffentlichen Personennahverkehrs der Frankfurter Verkehrsgesellschaft VgF sind die Haltestelle Stadion/Schwimmbad der Buslinie 61 sowie die Haltestelle Stadion Straßenbahn der Linie 21 der Frankfurter Straßenbahn. In der Nähe des Stadionbades befinden sich an der Mörfelder Landstraße (Bundesstraße 43 und 44) Parkplätze für den motorisierten Individualverkehr. Der Fußweg zum Teich beträgt aus jeder dieser Richtungen etwa 250 Meter über Waldwege. Ein südlicher Abschnitt des ausgeschilderten Rundwanderwegs Oberforsthausrundweg führt unmittelbar am westlichen Teichufer entlang. Eine Informationstafel vor Ort informiert über die Geschichte des Gewässers (Station 5 des Rundwegs).

Einen Kontrast zum Naturerlebnis des Teiches und seiner Umgebung stellt der Umstand dar, dass sich je nach Windrichtung eine Ein- beziehungsweise Abflugschneise des Flughafens Frankfurt in unmittelbarer Nähe zum Tiroler Weiher befindet. Der daraus resultierende Fluglärm kann als Beeinträchtigung empfunden werden.

Literatur
Magistrat der Stadt Frankfurt am Main, Umweltamt (Hrsg.): Stadtgewässer – Seen, Teiche, Tümpel. Darin: Kapitel Tiroler Weiher. Frankfurt am Main, 2003
Umweltamt der Stadt Frankfurt am Main (Hrsg.): GrünGürtel-Freizeitkarte, 7. Auflage, 2011
Verschiedene Autoren: Natur vor der Haustür – Stadtnatur in Frankfurt am Main. Ergebnisse der Biotopkartierung.  Kleine Senckenberg-Reihe 50, E. Schweizerbart'sche Verlagsbuchhandlung (Nägele u. Obermiller), Stuttgart 2009. ISBN 978-3-510-61393-9
Verschiedene Autoren: Oberforsthaus-Rundweg im Grüngürtel-Park. Faltblatt, herausgegeben vom Umweltamt der Stadt Frankfurt am Main und der Regionalpark RheinMain Südwest GmbH. 1. Auflage, Frankfurt am Main/Kelsterbach, Juni 2009

Weblinks

  (abgerufen am 3. April 2012)

Einzelnachweise

Bauwerk in Frankfurt-Sachsenhausen
Gewässer in Frankfurt am Main
Teich in Hessen
Frankfurter Stadtwald
Gewässer in der Untermainebene

Tiroler Weiher


Bjørkelangen Station (Bjørkelangen stasjon) var en jernbanestation på Urskog–Hølandsbanen, der lå ved byområdet Bjørkelangen i Aurskog-Høland kommune i Norge.

Stationen åbnede 16. november 1896 sammen med den første del af banen fra Bingsfos. Oprindeligt hed den Bjerkelangen, men den skiftede navn til Bjørkelangen 15. december 1898. Samme dag blev banen forlænget til Skulerud. Banen havde hovedkontor og værksted i Bjørkelangen. Banen blev nedlagt 1. juli 1960.

Stationsbygningen blev ligesom på de andre stationer på banen tegnet og opført af Günther Schüssler. Den er et de få, der stadig står på sit oprindelige sted, længe efter at sporene er taget op. Den blev benyttet som forbillede, da der blev opført en stationsbygning for veteranbanen på Sørumsand Station i 1989. Veteranbanens kombinerede værksted og remise er ligeledes en kopi af den tilsvarende bygning i Bjørkelangen, der stadig står der. Bjørkelangens vandtårn står der også stadig, men drejeskiven er fjernet. Anlægget blev renoveret i 2009-2010. Stationsbygningen rummer i dag turistkontor, café og butik, og der er busstoppested udenfor.

I sin tid var der et sidespor fra til stationen til Eidsverket, kaldet Eidsverksporet, der krydsede Hølandselven på en 16 meter lang bro. Broen ligger der stadig (2017) men er nu gangbro.

Litteratur

 Bjerke, Thor; Haugen, Tore;Holom, Finn og Tovås, Ove (2013). Banedata 2013. Hamar / Oslo: Jernbaneverket Norsk Jernbanemuseum / Norsk Jernbaneklubb NJK Forlaget. s 91.

Eksterne henvisninger

 Forvaltningsplan for Urskog-Hølandsbanen
 Jernbane.net om Bjørkelangen Station

Noter

Stationer på Urskog-Hølandsbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1896
Ophørt i 1960

Bjørkelangen Station


Simone Lange (født den 24. oktober 1976 i Rudolstadt i Thüringen) er en tysk politiker (SPD).

Lange er født og opvokset i Thüringen. Efter studentereksamen i 1995 tog hun en diplomuddannelse i offentlig administration og arbejdede i årene 1999 til 2012 som administrationsmedarbejder hos kriminalpolitiet i Flensborg. I 2003 blev hun medlem af det tyske socialdemokrati og i 2012 blev hun valgt ind i landdagen i Slesvig-Holsten. I 2016 blev hun opstillet som fælles overborgermesterkandidat af SPD, CDU og De Grønne og vandt med 51,4 procent af stemmerne over flensborgeren Simon Faber fra SSW. Hun tiltrådte posten 1. januar 2017.

Simone Lange er skilt og har to døtre, der begge går i dansk skole.

Eksterne henvisninger

 Simone Langes hjemmeside  og

Borgmestre i Flensborg
Kvindelige borgmestre
Politikere fra SPD
Medlemmer af landdagen i Slesvig-Holsten

Simone Lange


بدر المنصور، فنان تشكيلي كويتي.

هو الذي صمم كأس بطولة كأس الأمير السابعة التي ستلعب من موسم 2007/2008، ويجسد الكأس التاريخ والتراث الكويتي ويرمز إلى الماضي وتواصله مع الحاضر والمستقبل ، وقد تم اختياره من خلال مسابقة أقامتها الجمعية الكويتية للفنون التشكيلية ، وتبلغ قيمة الكأس 37 ألف يورو وهو من الذهب المصفى.

و يعمل بدر المنصور أيضا مصمما للديكور في تلفزيون الكويت، وقد حصل على المراكز الأولى في معارض كلية العلوم وفي مسابقة التحرير وجامعة الكويت ومسابقة تصميم شعار جمعية العلوم والجائزة الذهبية في مهرجان القرين ومهرجان الكويت للإبداع وصالون الشباب الثاني في قطر.

مصادر

فنانون تشكيليون كويتيون

بدر المنصور


Motanul și Scufița Roșie este un film românesc din 1989 regizat de Mihail Marian.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1989 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1989
Filme de animație

Motanul și Scufița Roșie


Active matrix is a type of addressing scheme used in flat panel displays. In this method of switching individual elements (pixels), each pixel is attached to a transistor and capacitor actively maintaining the pixel state while other pixels are being addressed, in contrast with the older passive matrix technology in which each pixel must maintain its state passively, without being driven by circuitry.

Active matrix technology was invented by Bernard J. Lechner at RCA, using MOSFETs (metal–oxide–semiconductor field-effect transistors). Active matrix technology was first demonstrated as a feasible device using thin-film transistors (TFTs) by T. Peter Brody, Fang Chen Luo and their team at the Thin-Film Devices department of Westinghouse Electric Corporation in 1974, and the term was introduced into the literature in 1975.

Given an m × n matrix, the number of connectors needed to address the display is m + n (just like in passive matrix technology). Each pixel is attached to a switch-device, which actively maintains the pixel state while other pixels are being addressed, also preventing crosstalk from inadvertently changing the state of an unaddressed pixel. The most common switching devices use TFTs, i.e. a FET based on either the cheaper non-crystalline thin-film silicon (a-Si), polycrystalline silicon (poly-Si), or CdSe semiconductor material.

Another variant is to use diodes or resistors, but neither diodes (e.g. metal insulator metal diodes), nor non-linear voltage dependent resistors (i.e. varistors) are currently used  with the latter not yet economical, compared to TFT.

The Macintosh Portable (1989) was perhaps the first consumer laptop to employ an active matrix panel. Since the decline of cathode ray tubes as a consumer display technology, virtually all TVs, computer monitors and smartphone screens that use LCD or OLED technology employ active matrix technology.

See also
 AMLCD
 AMOLED
 QLED
 TFT-LCD
 Passive matrix addressing
 Pixel geometry
 Comparison of display technology

References

Display technology

Active matrix


Melanthieae, tribus porodice čemerikovki. Postoji sedam priznatih rodova. Ime tribusa dolazi po rodu Melanthium, sinonim za  Veratrum

Rodovi
 Amianthium A.Gray
 Anticlea Kunth, 1843
 Melanthium J.Clayton
 Schoenocaulon A.Gray, 1837
 Stenanthium (A.Gray) Kunth, 1843, nom. cons.
 Toxicoscordion Rydb., 1903
 Veratrum L., 1753
 Zigadenus Michx., 1803

Izvori

Čemerikovke

Melanthieae


Hans Schlunegger (* 1912 in Wengen; † 30. Juli 1948 am Grosshorn) war ein Schweizer Skirennfahrer und Bergführer. Er nahm an vier alpinen Skiweltmeisterschaften teil, wurde 1936 Schweizer Meister in der Abfahrt und gewann 1931 den Slalom sowie 1936 die Abfahrt des Lauberhornrennens. Er war im September 1941 der Erstbesteiger der Schreckhorn-Westwand, gehörte 1947 der dritten Seilschaft an, die die Eiger-Nordwand durchstieg und starb 1948 bei einem Lawinenunglück am Grosshorn.

Biografie
Hans Schlunegger war der Sohn des Wengener Bergbauern und Bergführers Hans Schlunegger senior und wuchs zusammen mit fünf Schwestern und einem Bruder auf. Seine jüngste Schwester war die in den 1940er-Jahren erfolgreiche Skirennfahrerin Hedy Schlunegger.

Schlunegger feierte 1931 seine ersten grossen Erfolge im Skirennsport. Er gewann in diesem Jahr die Abfahrt der Junioren beim 25. Grossen Skirennen der Schweiz, den Schweizer Skimeisterschaften, in Adelboden und den Slalom der Lauberhornrennen in seinem Heimatort Wengen. Er fuhr am Lauberhorn ausserdem die Bestzeit in der Abfahrt, liess dabei aber ein Tor aus und wurde daher disqualifiziert. Im selben Jahr nahm Schlunegger auch an den damals noch als FIS-Rennen bezeichneten ersten Alpinen Skiweltmeisterschaften in Mürren teil. Er startete nur in der Abfahrt, musste diese aber nach einem Skibruch aufgeben. Im nächsten Jahr belegte er bei den Weltmeisterschaften 1932 in Cortina d'Ampezzo als 17. der Abfahrt, 26. des Slaloms und 23. der Kombination Platzierungen im mittleren bzw. hinteren Feld. Danach nahm er drei Jahre lang nicht mehr an den Weltmeisterschaften teil.

Bei den Schweizer Meisterschaften erzielte Schlunegger weiterhin vordere Resultate: Er wurde 1932 in Zermatt Zweiter in der Abfahrt der Junioren und gewann 1933 in Einsiedeln den Spezial-Sprunglauf der Senioren II. Ebenfalls 1933 platzierte er sich mit vier weiteren Läufern des Skiclubs Wengen auf dem dritten Platz des erstmals ausgetragenen nationalen Stafettenlaufes in Grindelwald. Zu dieser Zeit legte er auch seine Prüfung als Skilehrer ab. 1935 erreichte Schlunegger im Kampf um den Titel des Schweizer Skimeisters, welcher zum zweiten Mal in der Viererkombination aus Langlauf, Sprunglauf, Abfahrt und Slalom ermittelt wurde, den dritten Platz hinter Fritz Steuri und Willy Bernath.

Seinen grössten Erfolg auf nationaler Ebene feierte Schlunegger 1936 beim 30. Schweizerischen Skirennen in Davos, als er Schweizer Meister in der Abfahrt wurde. Im selben Jahr gewann er auch die Abfahrt des Lauberhornrennens in Wengen in der neuen Rekordzeit von 4:11 Minuten, nachdem er in den letzten beiden Jahren jeweils den vierten Platz in der Lauberhornabfahrt belegt hatte. Er nahm 1935 auch zum dritten Mal an Weltmeisterschaften teil und erreichte in Innsbruck die Plätze sieben im Slalom, zehn in der Abfahrt und neun in der Kombination. Bei seiner vierten und letzten Weltmeisterschaftsteilnahme 1937 in Chamonix hatte Schlunegger weniger Erfolg. Er stürzte in der Abfahrt und nahm am drei Tage später stattfindenden Slalom nicht teil. Beim Lauberhornrennen wurde Schlunegger 1937 Zweiter im Slalom, Vierter in der Abfahrt und Dritter in der Kombination. Bei den Schweizer Skimeisterschaften desselben Jahres in Les Diablerets erreichte er zum zweiten Mal den dritten Rang in der Viererkombination, diesmal hinter seinem Klubkollegen Heinz von Allmen und dem Andermatter Adi Gamma.

Auch 1938 unterlag Schlunegger im Kampf um den Titel des Schweizer Skimeisters knapp. Er gewann zwar den Kombinations-Sprunglauf, musste sich in der Viererkombination aber dem Deutschen Hellmut Lantschner, Sieger der Abfahrt und des Slaloms, geschlagen geben. Nach 1938 scheint Hans Schlunegger nur noch einmal in den Ergebnislisten der Schweizer Skimeisterschaften auf, als er 1941 Schlussläufer der siebtplatzierten Wengener Staffel im 9. Schweizerischen Staffellauf in Grindelwald war. Im selben Jahr belegte er auch noch Platz sechs in der Lauberhornkombination.

Neben dem Skirennsport war Hans Schlunegger ein bekannter Bergführer. Er unternahm zunächst mit seinem Vater, der 1939 in den Lobhörnern verunglückte, zahlreiche Touren im Berner Oberland, erlernte die französische und englische Sprache und erhielt 1935 sein Führerpatent. Schlunegger wurde zu einem wichtigen Mitglied in der Berner Bergführer- und Skilehrerkommission. Zusammen mit Adolf Rubi unternahm er am 16. Juli 1935 in 16 Stunden von der Mittellegihütte nach Stechelberg die erste Überschreitung des Dreigestirns Eiger, Mönch und Jungfrau ohne Unterbrechung. Im Juli 1936 gehörte er dem Rettungsteam der bei einem Erstbesteigungsversuch der Eiger-Nordwand verunglückten Bergsteiger Toni Kurz, Andreas Hinterstoißer, Willy Angerer und Edi Rainer an. Im September 1941 gelang ihm die Erstbesteigung der Westwand des Schreckhorns. Sechs Jahre später, im Juli 1947, durchstieg er zusammen mit Karl Schlunegger und Gottfried Jermann als dritte Seilschaft und erste schweizerische Gruppe die Eiger-Nordwand.

Am 30. Juli 1948 verunglückten Hans Schlunegger und zwei Berner Begleiter in einer Lawine zwischen Schmadrijoch und Schmadrihütte am Aufstieg zum Grosshorn. Schlunegger hinterliess seine Frau und drei Kinder.

Erfolge im Skisport

Weltmeisterschaften
 Cortina d'Ampezzo 1932: 17. Abfahrt, 23. Kombination, 26. Slalom
 Innsbruck 1936: 7. Slalom, 9. Kombination, 10. Abfahrt

Schweizer Meisterschaften
 Schweizer Meister in der Abfahrt 1936

Lauberhornrennen
 Sieg im Slalom 1931 und in der Abfahrt 1936
 Zweiter Platz im Slalom und dritter Rang in der Kombination 1937

Einzelnachweise

Alpiner Skirennläufer (Schweiz)
Bergsteiger (Schweiz)
Bergführer (Schweiz)
Schweizer Meister (Ski Alpin)
Teilnehmer einer Alpinen Skiweltmeisterschaft
Schweizer
Geboren 1912
Gestorben 1948
Mann

Hans Schlunegger (Skirennfahrer, 1912)


Elsa Beatrice Kidson (Christchurch, 18 de marzo de 1905 - Nelson, 25 de julio de 1979) fue una escultora y científica neozelandesa.

Estudió con su padre Charles Kidson, también escultor y profesor en el Canterbury College School of Art.

Referencias

Bibliografía
Alexa M.Johnston,  "Elsa Beatrice Kidson". Dictionary of New Zealand Biography. Ministry for Culture and Heritage. Consultado en diciembre de 2011.

Enlaces externos

Escultoras de Nueva Zelanda
Escultores del siglo XX
Científicas de Nueva Zelanda

Elsa Beatrice Kidson


Nyack may refer to:

Nyack, New York, a village
Nyack College, whose main campus is in the village
Nyack Pippin, or Nyack, a form of pippin apple
USS Nyack, the name of two U.S. Navy vessels
Nyack, Montana, a location in Flathead County, Montana

Nyack


A categoria peso galo masculino ou até 56 kg do boxe nos Jogos Europeus de 2015 foi disputada entre 16 a 25 de junho, no Baku Crystal Hall, em Baku, Azerbaijão.

Calendário
Horário de verão do Azerbaijão (UTC+5).

Medalhistas

Resultados
Os resultados foram os seguintes.

Eventos do boxe nos Jogos Europeus de 2015

Boxe nos Jogos Europeus de 2015 - Peso galo masculino


An Microbriza poimorpha in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jan Svatopluk Presl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Parodi, Elisa G. Nicora och Sulma Zulma E. Rúgolo de Agrasar. An Microbriza poimorpha in nahilalakip ha genus nga Microbriza, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microbriza

Microbriza poimorpha


Albrecht Behmel es un historiador y escritor alemán.

Origen de su Apellido e Historia Familiar

Hijo del geólogo Hermann Behmel y nieto del arquitecto Pablo Behmel. El apellido de la familia originalmente se escribía ¨Bogumil¨, apellido checo de Bohemia, pero fue alemanizado a Behmel cuando su familia emigró a Sajonia en el . Por el lado de su madre es descendiente de Christoph Martin Wieland, poeta y escritor de la Ilustración proveniente de la región alemana de Suabia.

Vida

Después de trabajar como titiritero en París, Francia, a comienzos de los años noventa, Albrecht se trasladó a Alemania para completar sus estudios de humanidades en Heidelberg y la Universidad de Humboldt. Ha publicado sobre la historia antigua, la guerra naval griega y la literatura alemana temprana como el Cantar de los Nibelungos. Lo más notable es, sin embargo, una serie de e-libros de autoayuda, haciendo de él uno de los pioneros en la publicación electrónica en Alemania. Usó el pseudónimo de Timothy Patterson en dos títulos. Es conocido que sufre de insomnio. Su obra publicada incluye novelas como Homo Sapiens, guiones cinematográficos y obras para la radio y el teatro, así como también documentales y ensayos. Ha trabajado para varias cadenas de televisión alemanas e internacionales, como ARTE y ARD. Behmel fundó una red de profesionales de cine y de medios de comunicación, FilmforumPRO en 2008.

Albrecht Behmel es un artista internacional y ganador de premios. Sus obras han sido expuestas en el "Caroussel du Louvre", Paris, Pier 94, Manhattan, London, Beijín, y en la "Semana de Arte" de Miami y Manila. Es mejor conocido por su serie "The Magic of the Swarms", en el que expone súper héroes, animales, plantas y formas abstractas. Albrecht llama a su estilo "Abstrahismo"

Estilo y Motivos

Dos motivos recurrentes de la mayoría de los libros son la equitación y el alcoholismo o la mezcla de los mismos. Otros tópicos como música tradicional irlandesa, las tradiciones en las universidades y la mitología antigua, aparecen en algunas de sus obras de ficción. La mayoría de los diálogos cuentan con una gran variedad de dialectos alemanes y jergas.

Premios

Radio obra de teatro sobre la vida y obra de Flann O'Brien: septiembre de 2003: Hörspiel des Monats para "Es esta la bicicleta de usted, Senor O'Brien?" Eine Hörspielcollage aus der Welt der Wissenschaft und des Suffs, dirigida por: Nikolai von Koslowski.

Bibliografía

 Was sind Gedankenexperimente? Kontrafaktische Annahmen in der Philosophie des Geistes – der Turingtest und das Chinesische Zimmer. Stuttgart 2001, ISBN 3-89821-109-6
 Das Nibelungenlied. Ein Heldenepos in 39 Abenteuern.  Nacherzählung. Ibidem-Verlag, Stuttgart 2001, ISBN 3-89821-145-2
 'Themistokles, Sieger von Salamis und Herr von Magnesia. Die Anfänge der athenischen Klassik zwischen Marathon und Salamis. Stuttgart 2000, ISBN 3-932602-72-2
 Die Mitteleuropadebatte in der Bundesrepublik Deutschland. Zwischen Friedensbewegung, kultureller Identität und deutscher Frage. Ibidem-Verlag, Hannover 2011, ISBN 978-3-8382-0201-3
 1968 – Die Kinder der Revolution. Der Mythos der Studentenbewegung im ideengeschichtlichen Kontext des "hysterischen Jahrhunderts" 1870 bis 1968. Hannover 2011, ISBN 978-3-8382-0203-7
 Homo Sapiens Berliner Art. Schenk, Passau 2010, ISBN 978-3-939337-78-2
 Die Berliner Express-Historie. 80000 Jahre in 42 Schlückchen. Verlag an der Spree, Berlín 2007, ISBN 978-3-9809951-5-3
 Auf dem Rücken der Pferde liegt das Glück dieser Erde. Weltbild, Augsburg 2006, ISBN 3-8289-8118-6
 Von der Kunst, zwischen sich und dem Boden ein Pferd zu behalten''. Berlín 2005, ISBN 3-89769-910-9

Weblinks

 Rezension von Prof. Dr. Gerrit Schenk zu Erfolgreich im Studium der Geisteswissenschaften
 blog''
Art Scene India, 9.8.2016
 Amazon Page
 100 Best Books
 Goodreads
 Neuschwansteiner
 Artitious

Referencias

Ensayistas de Alemania del siglo XX
Escritores de Alemania del siglo XX
Escritores en alemán
Novelistas de Alemania del siglo XX
Periodistas de Alemania
Personas de Berlín

Albrecht Behmel


Les épreuves d'escrime des Jeux asiatiques de 2014 se déroulent du 20 au  au gymnase Goyang, à Goyang, en Corée du Sud. 12 titres sont attribués, deux pour chaque arme. La Corée du Sud, nation hôte, est le pays le plus médaillé avec dix-sept médailles, suivie par la Chine (douze médailles) et le Japon (cinq médailles).

Calendrier

Nations participantes

Lors de ces Jeux, 239 athlètes venus de 26 nations prennent part aux différentes épreuves.

  (12)
  (1)
  (1)
  (24)
  (24)
  (2)
  (24)

  (3)
  (9)
  (20)
  (16)
  (4)
  (12)

  (2)
  (8)
  (6)
  (4)
  (6)
  (2)

  (2)
  (19)
  (16)
  (4)
  (6)
  (12)
  (1)

Résultats

Podiums masculins

Podiums féminins

Tableau des médailles

Références

Jeux asiatiques
2014
Escrime
Escrime en Corée du Sud

Escrime aux Jeux asiatiques de 2014


Sloan may refer to:

Sloan (surname)
MIT Sloan School of Management at the Massachusetts Institute of Technology, United States
Sloan (band), a Canadian rock band
Sloan Digital Sky Survey, a major astronomical survey
Sloan Great Wall, a galactic filament discovered by the Sloan Digital Sky Survey
Sloan Fellowship, a research grant to young scientists and scholars
Sloan Research Fellowship, a mid-career master's degree program in general management
Sloan Valve Company, a manufacturer of plumbing systems
Urania sloanus or Sloan's urania, a species of moth
Alfred P. Sloan Foundation, a large philanthropic organization

Places
 Sloan, Indiana, an extinct town in Warren County
 Sloan, Iowa, a city in Woodbury County
 Sloan, Nevada, an unincorporated community in Clark County
 Sloan, New York, a village in Erie County
 Sloan Creek (disambiguation)
 Sloan Lake (Minnesota), a lake in Minnesota
 Mount Sloan, a mountain in British Columbia
 Sloan Peak, a mountain in Washington state
 Sloan's Lake, a lake in Colorado
 Sloan Site, a Paleo-Indian Dalton cemetery in Arkansas

Fictional characters
Sloan McQuewick, a character in the TV series Entourage
Sloane Peterson, Ferris Bueller's girlfriend in the 1986 film Ferris Bueller's Day Off and the 1990s television series of the same name

See also
Sloane (disambiguation)
Slone (disambiguation)
Justice Sloan (disambiguation)

Sloan


Punkt præludium er en film instrueret af Søren Melson.

Handling
En eksperimentel tegnefilm, hvis skaber har forsøgt at analysere rytmen i et musikstykke af Svend Erik Tarp. Man er her gået den modsatte vej, end den man plejer, idet musikken først er komponeret og indspillet, og derefter er billedsiden skabt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1949
Animationsfilm fra Danmark
Eksperimentalfilm fra Danmark

Punkt præludium


Thomas Raggi (Roma, 18 de janeiro de 2001) é um guitarrista e compositor italiano. Fundou, em 2015, juntamente com a baixista Victoria De Angelis, a banda Måneskin, vencedora do Festival de Sanremo 2021 e, posteriormente, no mesmo ano, o Eurovisão da Canção 2021, representando a Itália, com a canção "Zitti e buoni".

Início de vida e educação
Raggi nasceu em na cidade italiana de Roma, em 18 de janeiro de 2001. Desde tenra idade, demonstrou interesse pela música, tendo realizado aulas de guitarra clássica e, mais tarde, de guitarra elétrica.

Durante a infância, o guitarrista escutava bandas como Led Zeppelin, The Who, e Black Sabbath, tendo citado, como algumas de suas influências, Iron Maiden, Ramones, The Clash e Metallica.

O guitarrista conheceu os outros membros durante a época de escola, prestando o ensino fundamental com a baixista Victoria De Angelis e, posteriormente, durante o ensino médio, com o vocalista do grupo, Damiano David.

Carreira

Em 2015, os três decidiram fazer uma postagem no Facebook, anunciando que estavam à procura de um baterista, anúncio que foi respondido por Ethan Torchio, de Frosinone, que se juntaria ao grupo no mesmo ano.

Algum tempo depois, em 2017, a recém-formada banda participaria da 11.ª temporada do X Factor Italia, no qual terminaram na segunda posição entre os participantes. Após conseguirem um contrato com a Sony Music, o grupo também lançaria o extended play Chosen, e, em setembro do ano seguinte, seu primeiro álbum de estúdio, Il ballo della vita.

Em 2021, o grupo conseguiu sucesso internacional após vencerem ambas as edições dos Festival de Sanremo e Eurovisão da Canção. No mesmo ano, a banda lançou o álbum de estúdio Teatro d'ira: Vol. I.

Ativismo
Em 28 de junho de 2021, enquanto se apresentavam para a Polsat, canal de televisão polonês, Damiano David e Thomas Raggi se beijaram no final da apresentação da canção "I Wanna Be Your Slave", como uma forma de apoiar a comunidade LGBT. O beijo causou polêmica, pois, recentemente, a Polônia se mostrou favorável à diversas medidas e declarou apoio à organizações contrárias a comunidade. Entretanto, a atitude, que aconteceu durante o mês do orgulho LGBT, foi aplaudida pelos espectadores presentes no show. Posteriormente, o ocorrido foi divulgado no Instagram do Måneskin, que escreveu: "direitos iguais à comunidade LGBTQIA+" ao lado de um emoji de uma bandeira arco-íris.

Vida pessoal
Existem poucas informações sobre a vida pessoal de Thomas Raggi. De acordo com algumas entrevistas, ele possui piranhas de estimação e só utiliza as redes sociais para divulgar sua música.

Homens
Compositores da Itália
Guitarristas da Itália
Naturais de Roma
Måneskin

Thomas Raggi


Demetrio es el título de una ópera seria que el italiano Pietro Metastasio (1698 – 1782) escribió como poeta oficial del  Emperador de Austria. El libreto es el noveno de los 27 que escribió Metastasio, situándose entre Artaserse (1730) e Issipile (1732).

En 1731 el compositor italiano Antonio Caldara, a la sazón maestro de capilla de la corte imperial de Viena, musicó el texto de Metastasio. La ópera, cantada en italiano y dividida en 3 actos, fue estrenada el Teatro Imperial de la Corte de Viena el 4 de noviembre, con motivo de la onomástica del emperador  Carlos VI  de Austria.

Composición
Las fuentes a las que acudió Metastasio para escribir el libreto de Demetrio fueron: la Geografía del historiador griego Estrabón y los trabajos de Diodoro de Sicilia.

Estreno
En 1762 el compositor italiano Nicola Sala (Tocco Caudio, 1713 – Nápoles, 1801) retomó el libreto de Metastasio para componer una ópera homónima, cantada en italiano y dividida en tres actos, cuyo estreno tuvo lugar en el Teatro San Carlos de Nápoles el 12 de diciembre.

Personajes

{| class="wikitable"
! Personaje
!  Tesitura
! Reparto el 12 de diciembre 1762Director: Nicola Fabio
|-
| Demetrio / Alceste  (Príncipe bajo el nombre de Alceste)
|contratenor
| Giuseppe Cicognani
|-
|Alejandro (Usurpador del trono Seléucida
|tenor
| Pietro de Mezzo
|-
| Cleonice  (Hija de Alejandro y enamorada de Demetrio)
|soprano
| Marianna Moser
|-
| Fenicio  (Preceptor de Demetrio)
|soprano
| Diamante Maria Scarabelli (La Diamantina)
|-
| Olinto
|soprano
| Diamante Maria Scarabelli (La Diamantina)
|-
|Barsene |bajo
| Domenico Luciani
|-
|Mitrane '|soprano
| Barbara Bagi
|}

Escenografía: Vincenzo Re.

 Argumento

Demetrio I Sóter , rey seléucida de Siria, expulsado de su propio reino por el usurpador Alejandro Balas, murió desterrado entre los cretenses, únicos amigos que le quedaron en su adversa fortuna. No obstante, antes de su fuga, entregó a su hijo menor, el pequeño  Demetrio, a Fenicio, el más fiel entre sus vasallos, para que lo custodiase hasta que se presentara la oportunidad de la venganza.

Creció el príncipe real desconocida su condición, incluso para sí mismo, bajo el falso nombre de Alceste, durante un tiempo en la selva, donde la prudencia de Fenicio consiguió ocultarlo a las pesquisas del susodicho Alejandro, y después en Seleucia junto al propio Fenicio, que tan generoso se mostró con él como ejemplo de su fe inviolable. En poco tiempo, el creído Alceste llegó a ser la admiración del reino, tal que fue elevado a considerable grado en la milicia de su enemigo Alejandro, y ardientemente querido por Cleonice, hija de este, princesa digna de padre más generoso.

Cuando le pareció momento oportuno, el muy observador Fenicio empezó a tentar el ánimo de los vasallos, haciendo hábilmente esparcir en el pueblo que el joven Demetrio vivía, aunque bajo nombre desconocido. A esta voz, que se extendió en un momento, los cretenses se declararon defensores del legítimo príncipe. Y Alejandro, para extinguir el incendio antes de que fuera más grande, intentó reprimirlos, pero fue vencido por ellos y muerto. En la pugna se vio envuelto Alceste por necesidad de su grado militar, y durante algún tiempo no se tuvo en Seléucida más noticia de él.

Por tanto, la muerte de Alejandro, tan deseada por Fenicio, vino a suceder en un momento inoportuno para sus cálculos, tanto porque Alceste no estaba en Seléucia, como porque conocía que, en esta situación, la codicia de los altos cargos, cada uno de los cuales aspiraba a la corona, habría hecho pasar por impostor al legítimo heredero. Por tanto, suspirando por el retorno y solicitando ocultamente el socorro de los cretenses, dejó de publicar su secreto.

Mientras tanto, se convino entre los pretendientes que la princesa Cleonice, reconocida por todos como reina, eligiera de entre ellos a un marido. Ésta difirió largamente la elección bajo distintos pretextos, para esperar la llegada de Alceste, el cual llegó oportunamente cuando la afligida reina estaba ya a punto de tener que elegir.

Luego, tras varias vicisitudes, descubierto en Alceste al verdadero Demetrio, recobró este la paterna corona.

 Influencia
Metastasio tuvo gran influencia sobre los compositores de ópera desde principios del  a comienzos del . Los teatros de más renombre representaron en este período obras del ilustre italiano, y los compositores musicalizaron los libretos que el público esperaba ansioso. Demetrio'' fue utilizada por más de 50 compositores para componer otras tantas óperas; sin embargo el paso del tiempo ha hecho caer en el olvido a todas ellas.

Véase también
 Anexo: Óperas tituladas "Demetrio" que tienen por libretista a Metastasio.
 Anexo: Óperas con libreto de Metastasio

Referencias

 New Grove Dictionary of Music and Musicians, 2ª Ed. (2001)

Óperas de Nicola Sala
Óperas de 1762
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Nápoles

Demetrio (Sala)


Heðin Magni Kristin Súni Klein (født 28. februar 1950 i Tórshavn) er en færøsk lærer, forfatter og tidligere politiker (T).

Han blev født i Tórshavn, men voksede op ved Gjógv. Han er uddannet lærer fra Føroya Læraraskúli i 1972 og arbejdede som sådan på Sandur 1972–1983 og ved Eysturskúlin i Tórshavn 1983–1998. Han var daglig leder af forlaget Føroya Skúlabókagrunnur 1998–2004, men blev igen lærer ved Eysturskúlin fra 2004.

Klein kom ind i landspolitik i en ung alder, bare 24 år gammel blev han valgt til Lagtinget fra Sandoy i 1974. Han blev samme år kommunalbestyrelsesmedlem i Sands kommuna, og sad der indtil 1979. Han sad i Lagtinget frem til 1980. Hans Marius Joensen mødte i Lagtinget, mens Klein var fiskeri- og kommunalminister i Atli Dams tredje regering 1979–1981.

Forfatterskab
Heðin M. Klein har skrevet mange bøger, både egne værker og i samarbejde med andre, samt foretaget talrige oversættelser af udenlandsk skønlitteratur. En del af hans værker er oversat til dansk, islandsk, nynorsk, engelsk, tysk, svensk, russisk, finsk, italiensk og serbokroatisk. Klein var formand for forfatterforeningen Rithøvundafelag Føroya 1994–1997 og 2006–2007. Han repræsenterede foreningen i sprognævnet Føroyska málnevndin fra 2009. Klein tildeltes M.A. Jacobsens Heiðursløn for skønlitteratur i 1985.

Bibliografi

Egne værker
 1969 - Væmingar og vaggandi gjálv, Næmingafelag Føroya Læraraskúla.
 1983 - Strandvarp, på eget forlag.
 1985 - Ljóðsins Ljóð, på eget forlag.
 1994 - Veggjagrøs, Forlagið Fannir.
 2004 - Móti tøgnini, egne digte og oversættelser af Olav H. Hauge, Mentunargrunnur Studentafelagsins.
 2012 - Vatnskorpur fyri tøgnina, egne digte og oversættelser af Paul Celan.
 2014 - Afturljóð - udvalgte digte 1969 til 2014, Mentunargrunnur Studentafelagsins.

Oversættelser
 Flytifuglur (1972), sammen med Steinbjørn B. Jacobsen
 Ein vakran summardag (1990) efter Max Bollinger og Jindra Capek, Bókadeildin.
 Okkurt óreint í kálinum (1992) efter Diz Wallis, Bókadeildin.
 Faðir mín, Sólin (1992) efter Nils-Aslak Valkeapää – sammen med Róa Paturssoni, Norðurlandahúsið.
 Tá ið dýrini bardust (1993) efter Diz Wallis, Bókadeildin.
 Nú ríður tú heim (2005) digte af Olav H. Hauge, Bókadeildin.
 Tala tú eisini (2014) digte af Paul Celan

Referencer
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 310. (PDF )

Eksterne henvisninger
 Heðin M. Klein  hos Rithøvundafelag Føroya
 Heðin M. Klein på snar.fo

Lærere fra Færøerne
Skønlitterære forfattere fra Færøerne
Oversættere fra Danmark
Forlæggere fra Danmark
Politikere fra Tjóðveldi
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Fiskeriministre fra Færøerne
Kommunalministre fra Færøerne
Personer fra Thorshavn

Heðin M. Klein


Under mørket er en dokumentarfilm fra 2011 instrueret af Anita Hopland.

Handling
Under Mørket handler om frygten der altid vil være en del af alle menneskers liv men hvis vi accepterer og undersøger den, kan vi så give slip? Dette er et portræt af fortidens frygt i nutidens hverdags øjeblikke, der lærer os at leve med den.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2011

Under mørket


16516 Efremlevitan este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16516 Efremlevitan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Liudmila Cernîh. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,29 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 3,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

16516 Efremlevitan


La Carretera Estatal de Idaho 14, y abreviada SH 14 (en inglés: Idaho State Highway 14) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Idaho. La carretera inicia en el sur desde la  hacia el norte en la Sweeney Hill Road in Elk City. La carretera tiene una longitud de 79,7 km (49.515 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera Estatal de Idaho 14 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Idaho por sus siglas en inglés ITD.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ITD

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Idaho

Carretera Estatal de Idaho 14


Isabelle Attard () este o cercetătoare, director de muzeu și politician francez.

Ea a fost deputat al circumscripției nr. 5 a departamentului Calvados între 2012 și 2017. A fost copreședinte al partidului Nouvelle Donne până în ianuarie 2015, părăsindu-l în iunie 2015.

Biografie

Viața personală și profesională
După un prim an de studii în științe economice la Universitatea din Bordeaux, Isabelle Attard s-a orientat către istorie și a obținut o diplomă de studii universitare generale la Universitatea din Orléans. A lucrat apoi ca jurnalist la ziarul La République du Centre. În anul 1990 s-a căsătorit și s-a mutat la Göteborg, în Suedia, unde a fost angajată într-un restaurant McDonald's. Ea a purtat numele de Isabelle Robert până la divorț. A continuat să studieze istoria și a obținut licența în 1991.

Ea s-a mutat în 1992 în orașul Kiruna din Laponia unde a lucrat pe post de consultant în turism și a participat la dezvoltarea turismului practicat de populațiile francofone în această regiune. În paralel, ea și-a reluat studiile și a obținut o diplomă de licență în arheologie nordică la Universitatea din Umeå în 1996.

S-a întors în Franța în 1997 și și-a reluat studiile, de această dată la Sorbona, unde a obținut o diplomă de studii aprofundate în arheologia mediului în 1999. Din 1999 până în 2002 a lucrat la Muzeul național de istorie naturală (MNHN) din Paris.

În 2002, ea a plecat în Africa de Sud pe post de cercetător al sitului arheologic Duinefontein, în perioada studiilor pentru pregătirea tezei de doctorat (2000-2004). După ce a reușit la concursul de specialist în conservarea patrimoniului în 2004, a fost numită în 2005 la conducerea Muzeului Tapiseriei din Bayeux, deținând acest post până la demisia ei în 2010.

În 2010, ea a obținut un doctorat în arheologia mediului-arheozoologie. Ea a fost apoi membru al unității de cercetare 7209 (arheozoologie, arheobotanică: societăți, practici și mediu) la MNHN și CNRS.

A îndeplinit funcția de director al Muzeului debarcării pe Plaja Utah de la Canalul mânecii din 2010 până în iunie 2012.

În 2014, ea a primit premiul l'E-Toile d'Or 2014 « politique » pentru activitatea sa legislativă în favoarea software-ul liber.

Activitate politică

Verzii și EELV
Isabelle Attard a aderat la mișcarea Verzilor în 2001 și apoi, în 2010, la Europe Écologie Les Verts (EELV). A fost purtătorul de cuvânt al grupului local Bessin-Côte de Nacre al EELV din 2011 până în 2012. În septembrie 2011 și-a anunțat intenția de a candida din partea EELV la alegerile parlamentare din 2012. Partidul ei a propus-o candidat în octombrie 2011.

În virtutea  unui acord parlamentar încheiat între Europe Écologie Les Verts și Partidul Socialist, care prevedea că, în schimbul renunțării de a mai avea candidați în 60 de circumscripții rezervate ecologiștilor, Partidul Socialist beneficia de retragerea a 90 de candidați ecologiști, PS s-a angajat că nu va desemna un candidat în circumscripția nr. 5 a departamentului Calvados în alegerile legislative din 2012, cu scopul de a sprijini EELV. Prin urmare, Isabelle Attard a fost desemnată candidat al Partidului Socialist în noiembrie 2011. Ea a avut 10 contracandidați, inclusiv un candidat disident al PS, Jean-Pierre Lavisse, care a fost exclus din partidul său, dar a obținut 19,48 % din voturi în primul tur de scrutin. Ea l-a depășit în turul al doilea, organizat pe 17 iunie 2012, pe candidatul UMP Cedric Nouvelot.

Nouvelle Donne
La 5 decembrie 2013 a anunțat public că părăsește gruparea Europe Écologie Les Verts pentru a se alătura partidului nou-creat Nouvelle Donne.

A fost desemnată apoi copreședinte al partidului de către consiliul național al Nouvelle Donne, celălalt copreședinte fiind Pierre Larrouturou. În paralel a fost și purtător de cuvânt al partidului în campania pentru alegerile europene din 2014.

Pe 21 iunie 2015, a publicat, împreună cu alți șaizeci de membri ai partidului, o scrisoare prin care-și anunța plecarea.

Activitatea de deputat și luări de poziții
Ea a devenit secretar al Comisiei de cultură și educație a  Adunării naționale.

Domeniile ei de interes au fost, printre altele, cultura (patrimoniu, mediul digital), cercetare, libertăți publice și funcționarea instituțiilor politice.

A fost președintele grupului parlamentar de prietenie Franța-Suedia.

Propunerea unei legi referitoare la domeniul public
Ea a depus în 2013, împreună cu membrii grupului ecologist, un proiect de lege ce viza lărgirea domeniului public și asigurarea integrității acestuia. Această propunere include, printre altele, o definire pozitivă a domeniului public, crearea infracțiunii de copyfraudă, și numeroase adaptări ale legii drepturilor de autor la noul mediu digital.

Această propunere de lege nu a fost discutată în acea legislatură.

În acest context, ea a publicat la 1 ianuarie 2016 pe site-ul propriu versiunea originală în limba neerlandeză a Jurnalului Annei Frank, atunci când ea a considerat că a intrat în domeniul public; ei i s-au opus deținătorii dreptului de autor pentru acea lucrare.

Împotriva prelungirea stării de urgență în Franța
După atentatele teroriste din Franța din 13 noiembrie 2015, Isabelle Attard a fost unul dintre cei șase membri ai Parlamentului Francez care a votat împotriva prelungirii stării de urgență, catalogând acest cvasi unanimitate de parlamentari care au votat pentru prelungirea stării de urgență ca rușinoasă.

Eșecul în alegerile din 2017
Candidat la alegerile parlamentare din 2017 și singura personalitate de stânga care a fost susținută în circumscripția sa de toate mișcările de stânga (EELV + PS + BIA + PCF + Ensemble + Partidul piraților), a fost învinsă totuși în prima rundă, obținând 18,20% din voturi în fața candidatului République en marche (LREM) Bertrand Bouyx (38,96%) și a candidatului LR Cédric Nouvelot (23,15%).

Publicații
 Sandrine Costamagno, Isabelle Robert, Véronique Laroulandie, Vincent Mourre, Céline Thiébaut. « Rôle du gypaète barbu (Gypaetus barbatus) dans la constitution de l'assemblage osseux de la grotte du Noisetier (Fréchet-Aure, Hautes-Pyrénées, France) », 1994, Annales de Paléontologie 94, 4 (2008) 245-265
  Jean-Denis Vigne, Isabelle Robert. « The Bearded Vulture (Gypaetus barbatus) as an Accumulator of Archaeological Bones : Late Glacial Assemblages and Present-day Reference Data in Corsica (Western Mediterranean) », Journal of archaeological science, 2002, vol. 29, no7, p. 763-777 [15 page(s) (article)] (1 p.1/2).
  Isabelle Robert Attard and Jelle W. F. Reumer, « Taphonomic reinterpretation of a bone sample of endemic Pleistocene deer from Crete (Greece): osteoporosis versus regurgitation) », Palaeodiversity, 2: 379–385; Stuttgart, 30 décembre 2009.

Note

Legături externe

 Dosarul său de pe site-ul Adunării naționale

Nașteri în 1969
Arheologi francezi

Isabelle Attard


Pachyphragma, monotipski biljni rod iz porodice kupusovki (Brassicaceae), čija je jedina vrsta P. macrophyllum, zimzelena zeljasta trajnica raširena u Turskoj i na Kavkazu.

Naraste do 40cm visine. .Ima male bijele cvjetove s četiri latice koji se pojavljuju u ožujku i travnju.

Sinonimi
 Gagria M.Král
 Pterolobium Andrz. ex C.A.Mey.
 Gagria lobata M.Král
 Lepia latifolia (M.Bieb.) Desv.
 Pterolobium biebersteinii Andrz. ex C.A.Mey.
 Pterolobium macrophyllum Rupr.
 Thlaspi latifolium M.Bieb.
 Thlaspi macrophyllum Hoffm.

Izvori

Thlaspideae

Pachyphragma


Nazi Almanyası, Almanya'nın 1933 ile 1945 yılları arasında, Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi (NSDAP) idaresi altında, tek parti rejimine dayalı yönetim sistemiyle "Führer" unvanlı hükûmet (1933-45) ve devlet başkanı (1934-45) Adolf Hitler'in liderliğinde egemenlik sürdüğü döneme verilen isim. Alman tarihi içerisinde "Reich"ların üçüncüsüdür; bundan dolayı Üçüncü Reich ismiyle de nitelendirilir.

Üçüncü Reich'ın kuruluşu, Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi lideri Adolf Hitler'in Paul von Hindenburg tarafından şansölye olarak görevlendirilmesi ile başladı. İkinci Dünya Savaşı'nda Almanya'nın teslim olmasına kadar geçen zaman zarfını teşkil eden bu dönemin siyasal, sosyal ve ekonomik konularında gerçekleştirilen pek çok faaliyet nasyonal sosyalizmin etkisi altında gelişti.

Devletin isimleri

"Deutsches Reich" (Alman İmparatorluğu)
Almanya, "Alman İmparatorluğu" ismini çeşitli dönemlerde yürürlüğe giren anayasaların sonucunda kullandı. Bismarck'ın kurucusu olduğu Alman İmparatorluğu, 1871'de küçük Alman krallıklarının ve bağımsız Alman şehirlerinin bir federasyonu olarak kuruldu, 1918'de ise Kasım Devrimi ile yıkıldı. 1919'dan 1933'e kadar Almanya, "Weimar Cumhuriyeti" olarak isimlendirilen dönemde Alman İmparatorluğu ismini kullanmaya devam etti.

30 Ocak 1933'te Hitler'in şansölye olmasıyla Alman İmparatorluğu, "nasyonal sosyalist Führer devleti" sistemine geçiş yaptı. Hitler'in liderliğini yürüttüğü Alman İmparatorluğu, İkinci Dünya Savaşı'nın son aşamasında, 8 Mayıs 1945'te Alman kuvvetlerinin kayıtsız şartsız teslimiyle aynı anda son buldu.

"Großdeutsches Reich" (Büyük Alman İmparatorluğu)
Nasyonal sosyalistler zaman içerisinde Alman topraklarını genişletti. 12 ve 13 Mart 1938 tarihlerinde "Ostmark" olarak isimlendirilen Avusturya ilhak edildi. İkinci Dünya Savaşı boyunca Almanya'nın Birinci Dünya Savaşı sonunda kaybettiği toprakların geri alınması ve doğudaki komşu ülkelerin işgal edilmesiyle, Alman İmparatorluğu en geniş sınırlarına ulaştı.

Nasyonal sosyalist rejim Büyük Alman İmparatorluğu ismine, 1848 yılında Habsburg monarşisi içerisinde yaşayan Almanları kapsayan ve "Büyük Alman Çözümü" olarak öngörülen, birleşik bir Alman ulus devletinin planı doğrultusunda sahip çıktı. Bu plan aslında 1871'de Pan-Alman Birliği'nin Alman İmparatorluğu'nu oluşturmasıyla gerçekleşmişti. Buna ek olarak, nasyonal sosyalist rejim "Büyük Alman İmparatorluğu" kavramına yayılmacı bir niyet ekledi: Etnik Almanlar ile diğer alanlar bir "Büyük Cermen İmparatorluğu" yaratmak için ülkeye dahil edilmeliydi. Almanya sınırlarının ötesine gidilmesi tarihi bir zorunluluk olarak lanse edilmiştir.

Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin 1920 yılında ilan ettiği 25 maddelik parti programında ulusal topluluğun egemen olduğu Büyük Almanya'nın kurulması açıklanmıştı. Bundan dolayı, NSDAP iktidarı boyunca ele geçirilen yeni alanlar Büyük Alman İmparatorluğu'nun bir parçası ilan edildi.

26 Haziran 1943'te çıkan bir kararname ile, "Büyük Alman İmparatorluğu" kavramı resmiyet kazanarak "Alman İmparatorluğu" isminin yerini aldı.

İsim değişikliğinin bir sonucu olarak, devletin bastığı posta pulları "Deutsches Reich" yerine "Großdeutsches Reich" ismiyle çıkarılmaya başlandı.

"Drittes Reich" (Üçüncü Reich veya Üçüncü İmparatorluk)
Nasyonal sosyalistlere göre, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu Birinci Reich, Otto von Bismarck'ın 1871'den 1919'a kadar devam eden Alman İmparatorluğu ise İkinci Reich idi.

Weimar Cumhuriyeti döneminde parlamenter sisteme muhalif olan ve Almanya'nın Birinci Dünya Savaşı sonucundaki yenilgisini kabullenemeyen siyasi gruplar, milliyetçi ve otoriter bir yönetimin gelmesini istiyorlardı. Beklenen oldu. 1933'te nasyonal sosyalistlerin iktidara gelmesiyle Üçüncü Reich ilan edildi.

Ayrıca, Hitler Üçüncü Reich'ın bin yıl süreceğini ilan etmişti ve nasyonal sosyalist propaganda, "Tausendjähriges Reich" (Bin Yıllık İmparatorluk) kavramını ortaya çıkarmıştı.

Bayrak

Almanya 1919'da, cumhuriyetin ilanından sonra siyah-beyaz-kırmızı renklerden oluşan Reich bayrağını (schwarz-weiß-rote Flagge) kaldırarak günümüzde de kullanılan ve cumhuriyeti simgeleyen siyah-kırmızı-altın renklerden oluşan bayrağı (schwarz-rot-goldene Flagge) yürürlüğe koymuştu. Buna rağmen siyah-beyaz-kırmızı bayrak, Weimar Cumhuriyeti dönemindeki Alman ordusu Reichswehr tarafından kullanılmaktaydı ve ticaret bayrağı olarak da yürürlükteydi. Siyah-kırmızı-altın bayrak, 1918 yenilgisini kabul etmeyen milliyetçi kesimler tarafından bir utanç sembolü olarak kabul ediliyordu. 1933'te Hitler'in iktidara gelmesiyle siyah-kırmızı-altın bayrak rafa kaldırıldı, Reich'ın sembolü olan siyah-beyaz-kırmızı bayrak yeniden ulusal bayrak olarak yürürlüğe kondu. Siyah-beyaz-kırmızı renkler 1867-1871 arasında hüküm sürmüş Kuzey Almanya Konfederasyonu'nun ve 1871-1918 arasında hüküm sürmüş Alman İmparatorluğu'nun bayrağını oluşturmaktaydı (Bu iki devletin siyah-beyaz-kırmızı bayrağı 3:2 oranındayken Üçüncü Reich'ınki 3:5 oranındadır).

Siyah-beyaz-kırmızı bayrak, 1933'ten itibaren 2 yıl yürürlükte kaldıktan sonra, 1935'te kırmızı zemin üzerindeki beyaz dairenin içerisinde yer alan siyah gamalı haçın bulunduğu bayrakla (Hakenkreuzflagge) değiştirildi (NSDAP bayrağından farklı olarak gamalı haçın yer aldığı beyaz daire merkezde değil soldadır). 1935-1945 arasında gamalı haç bulunan bayrak, Alman devletinin ve Alman ulusunun bayrağı olarak kabul edildi.

İdeoloji
→ Ana madde: Nasyonal sosyalizm

Nasyonal sosyalizm, ulusal devrimci bir hareket olarak kendisini toplumun ve devletin her kademesinde belirleyici etmen yapan bir siyasal öğretidir. İçişlerinde ve dışişlerinde, ulusun mevcudiyetinin korunması ve geleceğinin planlamasının yapıldığı politik uygulamaları içerir. Ulusal toplum fikri, siyaset, ahlak ve hukuk gibi çeşitli meselelerde belirleyici kurallar koyan bu halk hareketi, 1933-1945 yılları arasında Almanya'nın resmî devlet felsefesi olarak yürürlükte kaldı. Nasyonal sosyalistler, o dönemin Almanya'sında ortak bir toplum dayanışması içerisinde, tek parti olan NSDAP'nin popülist yönetimi altında ulusal yükselmeyi hedefleyen politikalar doğrultusunda faaliyet göstermişlerdir.

"Führer devleti" (Führerstaat) sistemi
"Nasyonal sosyalist Führer devleti", nasyonal sosyalizm ideolojisinin ortaya koyduğu, ülke yönetiminde tüm yetkilerin tek siyasal otoritenin egemenliğinde olduğu bir devlet modelidir. Adolf Hitler'in ilan ettiği nasyonal sosyalizmin öğretileri ve nasyonal sosyalist devlet sistemi kendi taraftarlarınca bir diktatörlük değil, tam anlamıyla bir ulusal egemenliği esas alan ve halka hizmet eden sosyal devlet sistemi olarak tanımlanmıştır. Tarafsız bir gözlem sonucunda nasyonal sosyalist yönetimin tek parti rejimine dayanan ve muhalefete yer vermeyen yönetim biçimi bir diktatörlük olarak kabul edilebilir.

"Führer devleti" sisteminin en üst basamağında devletin ve milletin lideri olan "Führer" yer alır. Führer, halkı ve devleti ilgilendiren meselelerde parlamentarizme alternatif olan hızlı bir uygulamayla, karar alma yetkisinin en üst kademesini kendisinde bulundurur. Ülke içindeki siyasal kuruluşların ve yerel yönetimlerin tümü Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'ne bağlıdır. Üçüncü Reich döneminde temel öneme sahip mevzuat ve politika konularında halk egemenliği meşru edilmişti. Bunun için halk oylamaları gerçekleştiriliyordu. Nasyonal sosyalist devletin politik meselelerle ilgili soruları anlaşılır ifadelerle  açıklandı ve genellikle "Evet" veya "Hayır" seçenekleri ile seçmenler tarafından karar olunabildi.

Tarihçe

1933 yılında Büyük Friedrich'in mezarında büyük bir ulusal kalkınma ve direniş başladı. Bu direniş tarihe geçti -Potsdam Günü olarak da bilinir- ve böylelikle çok yeni temel yasalar ve temel düzenlemelerin gelmesini sağladı. Temel esasta bilinçli halk toplumlaşması ve bağdaşması, ülke dahilinde köklendirilmesi; bir diğer öge olarak ise istikrarı sağlamak için yapılacak görevlerin halledilmesinde hak sahibi olunup, yapılan işlerin halkın ve Reich'ın -yani imparatorluğun- kalkınması için olunduğudur. Üçüncü Reich, yani Üçüncü Alman İmparatorluğu da aynı ikincisindeki ve  birincisindeki gibi halk ve memleket esaslarına dayalıydı. Hitler savaş, bunalım ve enflasyondan bitkin düşmüş Alman halkına kurtuluş sundu. Böylelikle 5 Mart 1933 tarihinde devlet seçimlerinde Adolf Hitler'e verilen güç transferi onu liderlik (Führer makamı) için güçlendirirken, geniş bir halk kitlesinin desteğiyle gerçekleşen ve kan dökülmeden uygulanarak hayata geçen, nasyonal sosyalist hükûmetin devrimi gerçekleşmiş oldu. Garnizon Kilisesi'nde 21 Mart'ta yapılan bir şenlik nasyonal sosyalistlerin doğum tarihi olmuş oldu.

Yeni Alman Devleti hükûmetteki Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi ile hükûmet taraftarı milliyetçi muhalefetin -Alman Ulusal Halk Partisi- katılımıyla beraber kuruldu. Üçüncü Alman İmparatorluğu, nasyonal sosyalistlerin başını çektiği ve diğer milliyetçilerin de entegre olduğu bir idarede şekillendi. Nasyonal sosyalist hükûmet, yönetime geldiği andan itibaren Almanya'da yaşanan ekonomik ve sosyal buhranı gidermek için çalışmalarda bulundu, ayrıca bu çalışmalarıyla eş zamanlı olarak nasyonal sosyalizmi toplum hayatının her alanına sokmaya çalıştı. Mart 1933 tarihinde Cumhurbaşkanı Hindenburg, şubatta Reichstag binasında çıkan yangından sonra yeni kurallar koydu. Aynı ayda yeni bir yasa çıkarıldı. 23 Mart'taki parlamento oturumunda "Halkta ve İmparatorlukta Sıkıntının Kaldırılmasına Dair Yasa" (Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich) adındaki 5 maddelik yetki tasarısının kabul edilmesiyle yasama ve yürütme erkleri, Alman halkına ve Alman devletine en hızlı şekilde hizmet edilmesi için NSDAP'nin eline geçti. Yasama yetkisinin, bütçe denetiminin, anayasa değişikliği yapma yetkisinin, dört yıl süreyle kabineye devredilmesi hükümlerini getiren bu yasada, halkın Alman İmparatorluğu'na ulusal bağlılıkla hizmet etmesi belirtiliyordu. Böylece devlet, anayasadaki hükümleri gözetmeksizin ve milletvekillerine gerek kalmaksızın yeni yasaların çıkmasını ve anayasada değişikliklerin yapılmasını sağladı. Böylelikle parlamentodaki diğer partilerle beraber sendikalar da hepten kaldırıldı. Marksist sendikaların yerine ulusal görüşteki nasyonal sosyalist Alman Emek Cephesi öne geçti. Yeni devlet biçimi Führerlik makamı temelinde 31 Mart ve 7 Nisan'da tanıtıldı ve her şey yürürlüğe girene kadar devlet belediye başkanları atandı. 30 Ocak 1934 tarihinde bütün hak ve yasalar eyaletlerden ve halktan yeni kurulan devlete geçti ve teslim edildi. Partilerin tekleşmesi ve devletin bir olması, Marksist ve komünist partilerin kaldırılıp yok olmasına neden oldu. Nasyonal sosyalistler, muhafazakâr milliyetçilerle de yollarını ayırdılar. NSDAP dışındaki diğer milliyetçi partilerin kapatılmasıyla, bu partilerin üyelerinin çoğu NSDAP'ye katıldılar. 1 Aralık 1933 tarihinde nasyonal sosyalistler açık siyasal çalışmaların tek yasal sorumlusu oldular. Almanya, NSDAP iktidarının hayata geçirdiği, memleketin ve halkın kalkınmasını esas alan iç politikalar sayesinde çok güçlü bir ülke olma yolunda ilerledi. Ekonomi alanındaki politikaların sonucunda işsizlik sayısı 1933 yılı başında 6 milyon iken, 1936 yılının ortasında 1,17 milyona düştü. İşsizlikteki düşüş 1936 sonrasında daha hızlandı. Devlet miras yasalarıyla 29 Eylül 1933 tarihinde köylülerin kazancını yüksek seviyeye getirdi. Irk düşünceleriyle de büyük yoğunlukla Yahudilerin şimdiye kadar oldukları politika ve devlet dairelerinden çıkartılmaları gerçekleştirildi. İlk temel önlem, bununla beraber çıkarılan memur yasası oldu. 7 Nisan 1933 tarihinde yapılan reformla devlet dairelerinde çalışacak olan memurların gerçek Alman olmaları zorunlu kılındı. Bununla beraber nasyonal sosyalistler 15 Eylül 1935 tarihinde Nürnberg Yasaları'nı çıkarttılar. Alman eğitim sistemi nasyonal sosyalizme uygun olarak, kültür derslerine ve çocuklar ile gençlerin doğuştan gelen yeteneklerini değerlendiren sanat derslerine ağırlık veren bir müfredatı yürürlüğe koyarak yeniden düzenlendi. Tüm kamu kuruluşlarında nasyonal sosyalizme ait semboller Almanya'nın resmî simgeleri olarak yürürlüğe kondu.

Dış politikada Üçüncü Reich şimdiye kadar hiç tanınmayan bir güvensizlikle, diğer dış devletlerle uğraşıma girdi. Genfer Konferansı'nda verilen kararda silahlanmanın kaldırılmasını isteyen Fransa'ya büyük tepki gösterildi. Bunun üzerine 14 Eylül 1933 tarihinde Almanya 1919'da yapılan uluslararası birlikten yani sözleşmeden çıktı. 12 Kasım 1933'te yapılan halk oylamasında %95 evet oyu alınmasıyla bu adım belirlenmiş oldu. 30 Ocak 1933 tarihinde faşist İtalya ile olan iyi müttefiklik de soğudu. Çünkü Benito Mussolini Avusturya'ya nasyonal sosyalistlerin kaldırılması ve yok olması için destekte bulundu. 26 Ocak 1934 tarihinde dış politikada bir başarı gösterildi ve Almanya-Polonya saldırmazlık paktı sağlandı. Söylenilenlere göre NSDAP idaresindeki Alman İmparatorluğu'nu SA'nın şefi Ernst Röhm ve nasyonal sosyalistlerin sol kolu düşürmeye çalıştı. Ernst Röhm'ün devrim denemesi 30 Haziran 1934 tarihinde bitirildi. Fransa Alman düşmanlığı politikası için çalışıyordu ve bunun için Sovyetler Birliği'ne bile başvurdu. 2 Ağustos 1934 tarihinde Cumhurbaşkanı Paul von Hindenburg ölünce Adolf Hitler onun yerine geçip görevi devraldı ve "Führer und Reichskanzler" yani Führer ve İmparatorluk Şansölyesi unvanıyla devlet başkanı oldu. 19 Ağustos 1934'te yapılan halk oylamasında % 89 evet ile bu belirlenmiş oldu; böylece Alman halkı, Adolf Hitler'in Alman İmparatorluğu'nun tek lideri olmasına onay verdi. Versay Antlaşması hiçe sayılıp kaldırıldıktan sonra 1935 yılının başında Saarland eyaleti geri alındı. 13 Ocak 1935 tarihinde yapılan halk oylaması büyük bir yoğunlukla bunu belirlemiş oldu. Versay Antlaşması'ndaki askerliğin zorunlu olmaması kaldırılıp, zorunlu askerlik yürürlüğe girdi. 18 Haziran 1935 tarihinde İngiltere ile askerî birlik anlaşması yapıldı. Fransa ve Sovyetler Birliği'nin siyasal ortaklığı üzerine, onlara bir cevap verilmiş oldu. 7 Mart tarihinde Ren eyaletine askerî birlikler yerleştirildi. 29 Mart tarihinde yapılan halk oylamasının sonucunda halkın % 99'u Führer'in arkasında olduğunu gösterdi. Ağustos 1936 tarihinde Berlin'de yaz olimpiyat oyunları gerçekleştirildi. Aynı yılda İtalya ve Almanya faşist General Franco'ya İspanya'da askerî birlikleriyle halk savaşında destek oluyorlardı.

12 Mart 1938 tarihinde Alman ordusu dostlukla Avusturya'ya giriş yaptı. Hitler'i binlerce Avusturyalı sevinçle karşıladı. Böylelikle Avusturya ile beraberlik kuruldu. 10 Nisan tarihinde yapılan halk oylamasıyla Avusturya'nın yasaları, Almanya'nın yasaları ile eşleştirildi. Almanya'da halkın %99'u, Avusturya'da ise %99,7'si bu iki Alman devletinin birleştirilmesini onaylamış oldu. Diğer Batı hükûmetleri bu birlikteliği diplomatik şekilde protesto ettiler. Münih'te yapılan anlaşmayla Südet toprakları Almanya'ya bağlandı. 9 Kasım 1938 tarihinde "Kristal Gece Olayı" yaşandı ve verilen kararda Almanya'nın Sovyetler Birliği'ne saldırmama kararı kaldırıldı.

Alman orduları 1939 tarihinde Çekoslovakya'nın yarısına giriş yaptı. Nitekim, diğer Batı ülkelerinden gelebilecek olan herhangi bir saldırıda Çekoslovakya'nın onlarla beraber olabileceği ihtimali büyüktü. Memelland toprakları da Versay Antlaşması'nın kaldırılmasıyla Almanya'ya geri verilmiş oldu.

İkinci Dünya Savaşı

Hitler, Memelland bölgesini aldıktan sonra hedefini Polonya'ya çevirdi. Hedef, Doğu Prusya ile ana toprakların birleştirilerek Prusya'nın toprak bütünlüğünün garanti altına alınması idi. Bu, Alman milleti için oluşturması gereken yaşam alanının (Lebensraum) bir başka adımıydı. 24 Ağustos 1939 tarihinde Sovyetler ile anlaşarak ortak bir şekilde Polonya'nın ve Doğu Avrupa'nın bölüşülmesini sağladı. 1 Eylül akşamı Danzig şehrinin Almanya'ya ilhakı için Polonya'ya bir nota verdi ve nota reddedildi. Bunun üzerine Hitler Polonya'ya askerî müdahalede bulundu. İlerleyen süreçte Birleşik Krallık ve Fransa da Almanya'ya savaş ilan etti, böylece II. Dünya Savaşı fiilen başlamış oldu.

Almanya, 1 Eylül sabahı herhangi bir savaş ilanı olmaksızın Polonya'ya saldırdı. Alman planına göre Batı Cephesi'nden kaydırılan birlikler sayesinde 1 ay içinde Polonya işgal edilecek ve hemen ardından ordu bütün gücünü batıya çevirecekti. Savaş boyunca Wehrmacht generallerinin kullandığı yıldırım savaşı (Blitzkrieg) taktiklerinin ilk örnekleri Polonya'da görülmüştür. Kısa sürede Alman birlikleri Varşova'yı ele geçirmiştir. Ülkenin doğusunu ise Almanlar ile anlaşan Sovyetler ele geçirmiştir.

Almanya Polonya'yı ele geçirdikten sonra askerî güç ve yığınağını batıya kaydırdı. Ancak Müttefik generalleri arasında Almanya'nın saldırıp saldırmayacağı veya Fransa'ya saldırırsa nereden saldıracağı tam olarak kestirilemiyordu. Almanlar ise ikinci bir Marne Bozgunu yaşamamak için deniz kıyısından saldırmayı öngören Schlieffen Planı'nı tekrar kullanmayacaktı. Alman Genelkurmayı Müttefikler'e kendilerinin yenileştirilmiş bir Schlieffen Planı'nı kullandıklarını düşündürmek için Hollanda'yı da işgal bölgesine kattı. Ancak esas vurucu darbe Ardenler bölgesinden saldıracak zırhlılardı. Nitekim Müttefikler Ardenler bölgesindeki ormanlık alanın herhangi bir zırhlı saldırısını engelleyeceğini veya kısıtlayacağını düşünüyordu. Ancak planlar boşa çıktı. BEF ve Fransız ordusu 20 günde Almanlara yenildi. İngiltere, BEF ve Fransa'ya ait 1.400.000 kadar askeri esir düşmekten Dunkirk Tahliyesi'yle kurtardı. Bunun üzerine zaten bir çıkartmaya sert bir şekilde direnecek olan Birleşik Krallık ana topraklarının güvenliğini sağladı. Kısa bir süre sonra Fransız ordusu teslim oldu ve işbirlikçi Vichy Fransası kuruldu.

Almanya, sırası ile Polonya, Danimarka-Norveç, Fransa cephelerinde galip geldikten sonra Çelik Paktı'ndan askeri bir darbe ile ayrılan Yugoslavya'ya bir cezalandırma saldırısı uyguladı, ardından işgal etti. Daha sonra müttefiki İtalya Krallığı ile savaşta olan Yunanistan'ı  işgal etti. Hitler, I. Dünya Savaşı'nın kaybedilmesinde Alman sosyalistlerin büyük etkisi olduğunu düşünüyor ve Sovyetler'in ise esas kışkırtıcı olduğunu ima eden hareketlerde ve konuşmalarda bulunuyordu. Başarısız Birahane Darbesi sonrasında cezaevinde iken yazdığı politik görüşlerini öne süren Mein Kampf'ta açıkça Alman ırkının yaşayabilmesi için "Lebensraum"unu doğuya doğru genişletmesi gerektiğini söylemiştir. Stalin ise pek çok sorunu görmezden gelerek müttefiklerin de kibirli davranışları sonucu Molotov-Ribbentrop Paktı'nı imzalamış ve Nasyonal Sosyalist Almanya ile birlikte Doğu Avrupa'yı işgal etmişti. Ancak Hitler tarafından Kızıl Ordu'nun bazı sorunları Kış Savaşı sırasında ortaya çıkmıştı.

Viyana Diktası ile Romanya'da faşist bir yönetim kurulmuş olan Bulgaristan ise Yunan Makedonyası ile Dobruca'nın bir kısmı karşılığı Mihver Devletleri safında savaşa girmişti. Finlandiya ise Kış Savaşı ile aksak bir barışa sahip ve kaybettiği toprakları geri almak ister bir durumda idi. Ayrıca Kızıl Ordu'nun agresif hareketleri sürekli sınır ülkelerinde daha radikal hükûmetlere yol açıyordu. Alman Ordusu kısa sürede Doğu Cephesi'ne bütün gücünü yığdı. 1941 yazı sonunda bir savaş ilanı olmaksızın ilk Alman birlikleri Sovyetler'e saldırdı ve dört yıl sürecek olan Doğu Cephesi Savaşları başladı.

Almanya'nın müttefiki İtalya, Libya'da başlarda İngilizlere karşı başarı alıyormuş gibi gözükse de daha sonradan Libya'nın çok önemli mevkilerinden birini kaybetmiş ve başarısızlığa uğramıştı. Bunun üzerine Alman Genelkurmayı İtalya'ya yardım etme kararı aldı. Esasen Alman Afrika Kolordusu (Afrikakorps) efsanevi komutan Erwin Rommel ile başarılı olsa da sürekli desteklenen İngiliz Ordusu -ki Afrika Kolordusu öncelikli bir cephede değildi, öncelik doğu cephesindeydi- ve Japonya ile imzaladığı anlaşma gereği Almanya'nın, Pearl Harbor baskınından sonra ABD'ye savaş ilan etmiş olmasıyla ve bunun sonucu ABD'nin Vichy Fransası'na saldırmasıyla sıkıştı. Ayrıca İngilizlerin, Almanların Enigma şifreleme sistemini çözmesi ile Afrika'ya göndereceği yardımların güzergâhı ve saati önceden biliniyor ve Kuzey Afrika limanlarına ulaşamadan Akdeniz'de egemen konumdaki İngiliz donanmasınca imha ediliyordu. Belli bir süre sonra ise Tunus üzerinden Sicilya ve Güney İtalya'nın savunmasına atandı. Ancak Müttefikler başarılı Sardinya, Anzio ve Sicilya çıkartmalarından sonra Roma'ya doğru ilerlemeye başlayınca İtalyan Hükûmeti kayıtsız şartsız teslim oldu. Buna rağmen yenilen İtalyan Ordusu'nun artıkları Roma'nın kuzeyinde bazı savunma hatları kurdular. Savaş burada durgun bir şekilde geçti.

Amerika'nın savaşa girmesi güç dengelerini değiştirmişti. Müttefikler İtalya'da savaşı kazanmış, ancak Almanya'ya karşı gerçekçi bir ilerleme kazanmamış hatta durdurulmuştu. Kara Avrupası'na farklı noktalardan saldırılması gerekiyordu. Başlarda yaklaşan Sovyet işgaline karşı Balkanlar'a bir çıkarma düşünüldüyse de daha sonra Fransa'da karar kılınmıştır. 1944 yılı yazında Müttefikler Normandiya Kıyıları'ndan dört sahilden çıkarma yapmış, Caen ve Cherbourg gibi bölgelere ise hava indirme tümenleri ile saldırmışlardı. Kanlı mücadelelerden Sonra Alman Ordusu Müttefik ordusunu Alsas-Loren ve Belçika sınırlarında durdurabildi. Belli başlı Ardennes gibi karşı taarruzlarda bulunabilse de tam anlamıyla bir yenilgi aldı ve Almanya'nın insan ve kaynak gücü tükendi. Müttefikler yavaş yavaş Almanya'yı batıdan işgal etmeye başladı.

Doğu Cephesi'nde dengeler, Almanya'nın İtalya'da ve Fransa'da savaşa girmesi ile değişti. Değişen dengeler sonucunda Sovyetler hızlı bir ilerleyişe başladı. Stalingrad'da esir düşen asker sayısınında fazla olması nedeniyle Alman ordusu güçsüz bir konuma geldi. Sırasıyla Romanya, Bulgaristan, Macaristan ve Finlandiya taraf değiştirdi. Yugoslavya topraklarında ise partizan gruplar belli başlı bölgelerde yönetimi ele geçirdiler. 1945 baharında ise Sovyet birlikleri Polonya'yı ele geçirdi ve Pomeranya'da ilerlemeye başladı. 16 Nisan'da başlayan Berlin Muharebesi 2 Mayıs'ta sonuçlandı. Reichstag'da Sovyet bayrağı dalgalanıyordu.

Coğrafya

Bölgesel değişiklikler
Birinci Dünya Savaşı'ndaki yenilgilerinin ve bunun sonucunda ortaya çıkan Versay Antlaşması'nın bir sonucu olarak Almanya, Alsas Loren, Kuzey Schleswig ve Memel'i kaybetti. Saarland, sakinlerinin daha sonra hangi ülkenin katılacağına referandumla karar vermesi koşuluyla Fransa'nın bir koruyucusu oldu ve Polonya ayrı bir ulus oldu ve Prusya'yı diğerlerinden ayıran Polonya Koridoru'nun oluşturulmasıyla denize erişim verildi. Danzig ise özgür bir şehir yapıldı.

Almanya, 1935'te düzenlenen bir referandumla Saarland'ın kontrolünü geri aldı ve 1938'deki Anschlussta Avusturya'yı ilhak etti. 1938 Münih Anlaşması Almanya'ya Sudetenland'ın kontrolünü verdi ve altı ay sonra Çekoslovakya'nın geri kalanını ele geçirdi.  Deniz yoluyla işgal tehdidi altında olan Litvanya, Mart 1939'da Memel bölgesini teslim etti.

1939 ve 1941 yılları arasında Alman kuvvetleri Polonya, Danimarka, Norveç, Fransa, Lüksemburg, Hollanda, Belçika, Yugoslavya, Yunanistan ve Sovyetler Birliği'ni işgal etti. Almanya Nisan 1941'de Kuzey Yugoslavya'nın bazı bölgelerini ilhak etti, Mussolini ise 1943'te Trieste, Güney Tirol ve İstirya'yı Almanya'ya verdi.

İşgal altındaki topraklar
İşgal edilen bölgelerin bir kısmı, Hitler'in uzun vadeli bir Büyük Germen Reich yaratma hedefinin bir parçası olarak Almanya'ya dahil edildi. Alsas-Loren gibi çeşitli alanlar, bitişik bir Gaunun (bölgesel bölge) yetkisi altına alındı. Reichskommissariate (Reich Komiserleri), yarı-sömürge rejimler, işgal altındaki bazı ülkelerde kuruldu. Alman idaresi altına alınan alanlar arasında Bohemya ve Moravya Protektorası, Reichskommissariat Ostland (Baltık devletlerini ve Belarus'u kapsayan) ve Reichskommissariat Ukrayna vardı. Belçika ve Fransa'nın işgal edilen bölgeleri, Belçika'nın kontrolü altına alındı. 1919'a kadar Almanya'nın bir parçası olan Eupen-Malmedy ilhak edildi. Polonya'nın bir kısmı Reich'a dahil edildi ve işgal altındaki Polonya'nın merkezinde Genel Hükûmet kuruldu. Danimarka, Norveç (Reichskommissariat Norwegen) ve Hollanda (Reichskommissariat Niederlande) hükûmetleri, büyük ölçüde yerlilerden oluşan sivil yönetimlere verildi. Hitler, sonunda bu alanların çoğunu Reich'a dahil etmeyi amaçladı. Almanya, İtalyan himayesindeki Arnavutluk'u işgal etti ve 1943'te Karadağ'ın İtalyan valiliğini ve 1941'de işgal altındaki Sırbistan'da bir kukla hükûmet kurdu.

Siyaset

İdeoloji
Naziler, I. Dünya Savaşı'nın sona ermesinin ardından meydana gelen sosyal ve mali çalkantılar sırasında ortaya çıkan aşırı sağcı faşist bir siyasi partiydi. Parti küçük ve marjinal kaldı, 1928'de federal oyların %2,6'sını aldı. 1930'a gelindiğinde Parti, federal oyların %18,3'ünü alarak onu Reichstag'ın en büyük ikinci siyasi partisi haline getirdi. Hitler 1923'teki başarısız Birahane Darbesi'nden sonra hapishanedeyken, Alman toplumunu ırka dayalı bir topluma dönüştürme planını ortaya koyan Kavgam'ı yazdı. Nazi ideolojisi, antisemitizmin unsurlarını bir araya getirdi, ırk hijyeni ve öjeni ve bunları Alman halkı için daha fazla Lebensraum elde etmek amacıyla Pancermanizm ve bölgesel yayılmacılık ile birleştirdi. Rejim, Polonya'ya ve Sovyetler Birliği'ne saldırarak bu yeni bölgeyi ele geçirmeye çalıştı ve orada yaşayan, Aryan ırkından daha aşağı olarak görülen ve bir Yahudi-Bolşevik komplosunun parçası olarak görülen Yahudileri ve Slavları sürgüne göndermek veya öldürmek niyetindeydi. Nazi rejimi, yalnızca Almanya'nın Bolşevizm güçlerini yenebileceğine ve insanlığı Uluslararası Yahudilerin dünya egemenliğinden kurtarabileceğine inanıyordu. Naziler tarafından hayatı yaşamaya değer olmayan diğer insanlar arasında zihinsel ve fiziksel engelliler, Romanlar, eşcinseller, Yehova'nın Şahitleri ve sosyal uyumsuzlar vardı. Ek olarak, Masonlar yoğun bir şekilde izlendi ve zulüm gördü.

Völkisch hareketinden etkilenen rejim, kültürel modernizme karşıydı ve entelektüelizm pahasına geniş bir ordunun gelişimini destekledi. Parti, birliği teşvik etmek ve rejimin popülaritesini desteklemek için Kan Bayrağı gibi semboller ve Nazi Partisi mitingleri gibi ritüeller kullandı.

Devlet
Hitler, tüm astların mutlak itaatini gerektiren Führerprinzipi ("lider ilkesi") öne sürerek Almanya'yı otokratik bir şekilde yönetti. Hükûmet yapısını, kendisini yanılmaz lider olarak zirvede olan bir piramit olarak gördü. Parti sıralaması seçimlerle belirlenmedi ve pozisyonlar daha yüksek rütbelilerin atanmasıyla dolduruldu. Parti, Hitler etrafında bir kişilik kültü geliştirmek için propagandayı kullandı. Kershaw gibi tarihçiler, Hitler'in bir hatip olarak becerisinin psikolojik etkisini vurgular. Roger Gill şöyle diyor: "Hareketli konuşmaları çok sayıda Alman insanının zihnini ve kalbini ele geçirdi: dinleyicilerini adeta hipnotize etti".

Üst düzey yetkililer Hitler'e rapor verirken ve onun politikalarını uygularken, önemli ölçüde özerkliğe sahiptiler. Yetkililerin "Führer için çalışmasını" - günlük karar alma süreçlerine karışmadan, parti hedefleri ve Hitler'in istekleri doğrultusunda politikaları ve eylemleri teşvik etmede inisiyatif almalarını bekliyordu. Hükûmet, iktidarı toplamak ve Führer'in beğenisini kazanmak için mücadele eden parti seçkinleri tarafından yönetilen dağınık bir hizipler topluluğuydu. Hitler'in liderlik tarzı, astlarına çelişkili emirler vermek ve onları görev ve sorumluluklarının örtüştüğü pozisyonlara yerleştirmekti. Bu şekilde, kendi gücünü pekiştirmek ve maksimize etmek için astları arasında güvensizliği, rekabeti ve iç çatışmayı besledi.

1933 ve 1935 yılları arasında birbirini izleyen Reichsstatthalter kararnameleri, Almanya'nın mevcut Länderlarını (kurucu devletler) kaldırdı ve onların yerine Nazi liderleri (Gauleiters) tarafından yönetilen yeni idari bölümler olan Gaue{'}}yi getirdi. Länder, eğitim gibi bazı devlet daireleri için hala idari bölümler olarak kullanıldığından, değişiklik hiçbir zaman tam olarak uygulanmadı. Bu, Nazi rejiminin idari tarzına özgü, birbiriyle örtüşen yargı yetkileri ve sorumluluklardan oluşan bürokratik bir karışıklığa yol açtı.

Yahudi memurlar, I. Dünya Savaşı'nda askerlik hizmeti görmüş olanlar hariç, 1933'te işlerini kaybettiler. Yerlerine Parti üyesi veya parti yandaşları atandı. Gleichschaltung sürecinin bir parçası olarak, 1935 tarihli Reich Yerel Yönetim Yasası yerel seçimleri kaldırdı ve belediye başkanları İçişleri Bakanlığı tarafından atandı.

Hukuk
Ağustos 1934'te, memurlar ve ordu mensupları, Hitler'e koşulsuz itaat yemini etmek zorunda kaldılar. Bu yasalar, Hitler'in sözünün mevcut tüm yasaları geçersiz kıldığı kavramı olan Führerprinzip'in temeli oldu. Hitler tarafından onaylanan herhangi bir eylem, hatta cinayet bile böylece yasal hale geldi. Kabine bakanları tarafından önerilen tüm yasaların, üst düzey kamu hizmeti atamalarını veto edebilecek olan Führer Yardımcısı Rudolf Hess'in ofisi tarafından onaylanması gerekiyordu.

Weimar Cumhuriyeti'nin yargı sisteminin ve yasal kodlarının çoğu, siyasi olmayan suçlarla başa çıkmak için yerinde kaldı. Mahkemeler, Nazilerin iktidara gelmesinden öncekinden çok daha fazla ölüm cezası verdi ve infaz etti. Üç veya daha fazla suçtan (küçük olanlar bile olsa) hüküm giymiş kişiler, mutad suçlu olarak kabul edilebilir ve süresiz olarak hapse atılabilir. Fahişeler ve yankesiciler gibi insanlar, doğası gereği suçlu ve toplum için bir tehdit olarak değerlendirildi. Binlerce kişi tutuklandı ve yargılanmadan süresiz olarak hapsedildi.

Yeni bir mahkeme türü olan Volksgerichtshof ("Halk Mahkemesi") 1934'te siyasi davalarla ilgilenmek üzere kuruldu. Bu mahkeme 1945'te feshedilene kadar 5.000'den fazla ölüm cezası verdi. Üç veya daha fazla suçtan (küçük olanlar bile olsa) hüküm giymiş kişiler, mutad suçlu olarak kabul edilebilir ve süresiz olarak hapse atılabilir. Gestapo, siyasi suçluları, Yahudileri ve istenmeyen diğer kişileri tespit edip sınırladıkları için Nazi ideolojisini uygulamak için araştırmacı polislikten sorumluydu. Hapishaneden serbest bırakılan siyasi suçlular genellikle Gestapo tarafından hemen yeniden tutuklandı ve bir toplama kampına kapatıldı.

Naziler, ırkçı yasalara duyulan ihtiyacı haklı çıkarmak için Rassenschande ("ırk kirletme") kavramını yaymak için propagandayı kullandılar. Eylül 1935'te Nürnberg Kanunları çıkarıldı. Bu yasalar başlangıçta Aryanlar ve Yahudiler arasındaki cinsel ilişkileri ve evlilikleri yasakladı ve daha sonra "Çingeneleri, Siyahileri veya onların çocuklarını" kapsayacak şekilde genişletildi. Yasa ayrıca 45 yaşın altındaki Alman kadınların Yahudi hanelerinde hizmetçi olarak çalıştırılmasını da yasakladı. Reich Vatandaşlık Yasası, yalnızca "Alman veya ilgili kandan" olanların vatandaş olabileceğini belirtti. Böylece Yahudiler ve diğer Aryan olmayanlar Alman vatandaşlıklarından çıkarıldı. Yasa ayrıca Nazilerin rejimi yeterince desteklemeyen herkesi vatandaşlıktan çıkarmalarına izin verdi. Kasım ayında yayınlanan ek bir kararname, üç Yahudi büyükanne ve büyükbabası veya Yahudi inancına uyulması durumunda iki büyükanne ve büyükbabası olan herkes Yahudi olarak tanımlandı.

Üçüncü Reich'ta uygulamalar

1930'ların Almanyası'nda Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin kitle desteği kazanmasının önemli sebeplerinden birisi, geniş çaplı sosyal refah programlarıydı. Nasyonal sosyalist rejim, toplumdaki birlik-beraberlik duygusunu beslemek için Alman işçi sınıfına festival, tatil, gezi, sinema gibi imkânlar sunuyor, NSDAP Gençlik Kolları tarafından büyük şenlikler düzenleniyordu.

Rejimin diğer bir ilgi çekici özelliğiyse mimari projeleriydi. 1933-1936 yılları arasındaki otoban seferberliği, sadece ülkenin değil, dünyanın ilk ulusal karayolu sistemini kurdu. Almanya bu yıllarda inşaat, otomobil üretimi ve işsizlikle mücadele gibi konularda Amerika Birleşik Devletleri'ni geride bırakmıştı.

Sigara karşıtı kampanyayı başlatanlar da nasyonal sosyalistlerdi. Alman bilim insanları sigaranın kansere yol açtığını kanıtlamışlardı. Ancak Almanların sigaranın tehlikeleri konusundaki başarılı araştırmaları savaşın gölgesinde kalıp unutuldu. Tütünün insan sağlığına verdiği zarar, 1950'li yıllarda Amerikalı ve İngiliz bilim insanları tarafından yeniden keşfedildi ve 1960'larda tüm dünyada bu konuda bir konsensüse ulaşıldı. Asbestin insan sağlığına zararlarını ortaya koyanlar da Alman doktorlardı. Su kaynaklarının temizlenmesi, fabrikaların içme suyu kaynaklarından uzaklaştırılması, kadınların göğüs kanseri riskine karşı tedavi görmesi gibi bugünün meseleleri daha o zamanlar nasyonal sosyalistler tarafından uygulanan genel halk sağlığı kampanyasının parçalarıydı. Ayrıca, uzay çalışmalarının temelini atanların arasında başta Wernher von Braun olmak üzere Almanya'dan ABD'ye kaçan bilim insanlarıydı.

Nasyonal sosyalistlere verilen desteğin önemli sebeplerinden biri de ekonomiydi. Her millet gibi Almanlar da ekonomik güvenliklerine öncelik veriyordu ve nasyonal sosyalistler o dönemde tüm dünyayı etkisi altına alan ekonomik kriz ve işsizliği cepheden karşılamıştı. Devlet eliyle yapılan yatırımlarla, yüzde 30'a vurmuş işsizliği kesin bir şekilde düşürmeyi başarmışlardı. Nasyonal Sosyalist Almanya'da Merkez Bankası Başkanlığı ve Maliye Bakanlığı gibi görevlerde bulunmuş olan kamu maliyecisi Hjalmar Schacht, ülkede yıllardır hüküm süren enflasyonu kısa sürede bitirmiş ve devlet girişimciliği çerçevesinde bir sanayileşme planı hazırlamıştı. Bu sanayileşmenin temelini silah fabrikaları oluşturuyordu.

Seferberlik ruhunun bir başka ürünü olan "Reich İşgücü Hizmeti" (Reichsarbeitsdienst) programı da ülkeyi bir otoban ağının sarmasında, yeraltı sığınakları ve hastaneler inşa edilmesinde, Almanya'nın bütün Avrupa'nın en zengin ülkesi olmasında büyük rol oynamıştı.

Nasyonal sosyalistler kendilerine özgü mimari bir tarz yaratma yoluna gitmişlerdi. Özellikle de Hitler, mimarlık gibi büyük bir sanat dalını, yakın adamlarından mimar Albert Speer aracılığıyla, kişisel rehberliği altına almıştı. Üçüncü Reich'ta mimari, Antik Roma mimarisine göre neo-klasik tarzda biçimlendirildi. Speer, Almanya'ya özgü bir tarz oluşturmak için çeşitli Roma binalarını gözden geçirdi ve bunlardan aldığı ilhamla Nürnberg'deki devasa miting alanlarıyla Berlin'deki İmparatorluk Merkez Binası'nı inşa etti. Bütün bunları, tasarlanana ancak hiçbir zaman inşa edilemeyen, Roma'daki Pantheon'un devasa bir versiyonu (Volkshalle) izleyecekti. Volkshalle yapılsaydı, nasyonal sosyalizmin yarı dinî merkezi olacak ve "Welthauptstadt" (Dünya başkenti) adını alacak Berlin'in sembolü haline gelecekti. Ayrıca Paris'teki Zafer Takı'ndan defalarca büyük bir yapı da planlanıyordu. Almanya için düşünülen çok sayıda yapı, büyüklükleri nedeniyle hayata geçirilemedi. Bu projeler için ayrılması planlanan kaynaklar savaş yıllarında kullanıldı.

Üçüncü Reich'ta verilen ulusal eğitim-öğretim, gençliğin fiziksel eğitimini de kapsıyordu. Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin alt gençlik kuruluşları, resmî devlet okullarına alternatif sunuyordu. Devlet okullarında zorunlu eğitim gören genç Alman erkekleri ve Alman kızları, katıldıkları gençlik kuruluşlarında —Hitler Gençliği ve Alman Kız Birliği— vakit geçirebiliyor, arkadaş edinebiliyor ve sportif faaliyetlere katılıyorlardı, bu gençlik kuruluşları partiye bağlıydı. Verilen ikincil eğitimin amacı, gençliği ahlaksal ve fiziksel olarak sağlam yetiştirmekti. Okullardaki eğitim müfredatında ise tarihin başta olduğu kültür derslerine çok önem veriliyordu. Üçüncü Reich'ta sanat ideolojik bir bakış açısıyla devletin kontrolü altına alındı. Bu dönemde Alman edebiyatı Yahudi etkisinden arındırılmak için baskı altına alınmıştı ve Alman edebiyatçılarının çalışmaları ön plana çıkarılmaya çalışılıyordu. Yahudi yazarların ve nasyonal sosyalizme aykırı eserler çıkarmış edebiyatçıların kitapları meydanlarda yakılıyor, yayımlanmaları yasaklanıyordu. Eğer bir kimse edebiyat, sanat, radyo, film, müzik ya da gazete yoluyla bir şeyler üretecekse, Reich Ticaret Odası'na üye olmak zorundaydı.

Üçüncü Reich'ta 1 Mayıs İşçi Bayramı "Ulusal Emek Günü" (Tag der nationalen Arbeit) ismiyle kutlanıyordu. Nasyonal sosyalistler, komünist çizgideki uluslararası işçi bayramını Alman halkı için uygun bir tarzda şekillendirerek Almanya'nın ulusal bayramı haline getirdiler. İşçi bayramına nasyonal sosyalist bir yorum getirilen yeni kutlamalar, Alman işçi sınıfının coşkulu kutlamalarıyla büyük bir şenlik havasında geçiyordu. 1 Mayıs işçi bayramı 1934 yılından itibaren "Alman Halkının Ulusal Günü" (Nationalfeiertag des Deutschen Volkes) ismiyle kutlanmaya başlandı.<ref>{{Web kaynağı |url=http://de.wikipedia.org/wiki/Tag_der_nationalen_Arbeit |başlık=Tag der nationalen Arbeit |erişimtarihi=24 August 2015 |arşivurl=https://web.archive.org/web/20150921152424/https://de.wikipedia.org/wiki/Tag_der_nationalen_Arbeit |arşivtarihi=21 Eylül 2015 |ölüurl=hayır }}</ref>

Üçüncü Reich'ın sosyal politikalarından bir tanesi, her Alman ailenin rahat bir yaşam sürmesi için gereken olanakların sunulmasıydı. Bu politikalar arasında, her Alman ailenin ulaşımlarını kolayca sağlamaları için otomobil sahibi olması planı da vardı. Volkswagen'ın öyküsü, 1937 yılında nasyonal Sosyalist Almanya'da Adolf Hitler'in tüm Alman halkını otomobil sahibi yapmak için üretilmesini emrettiği yeni bir otomobil markası projesinin hayata geçmesi ile başlar. Alman halkı için üretilen bu yeni ve kullanışlı otomobillere Volkswagen, yani "Halk Arabası" ismi verilir. Nasyonal Sosyalist Almanya'da halk için üretilen Volkswagen, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra dünyaya ihraç edilen meşhur bir otomobil markası olmuştur.

 Silahlı kuvvetler

Reichswehr, Hitler'e göre bir utanç kaynağıydı. Çünkü Reichswehr zorunlu askere alma işlemi gerçekleştiremiyor, kurmay subay yetiştiremiyor veya İtilaf Devletleri'nin sahip olduğu ağır silahlardan daha ağır bir silah üretemiyordu. Ülkenin asker sayısı jandarma kuvvetleri de dahil olmak üzere 100.000 ile sınırlı tutulmuştu. Hitler öncelikle gelecek vadeden subayları gizlice yurtdışına Kurmay Eğitimi için yolladı. Ardından 1936 yılında Rhein havzasının silahlandırılması ile Versay Antlaşması'nı reddettiğini açıkladı. Hemen ardından ordunun ismini Reichswehr'den Wehrmacht'a çevirdi. Wehrmacht'a hızlı bir sanayi altyapısı sağladı. Wehrmacht'ın araç ihtiyacını Krupp ve Porsche ikilisi karşılarken top gibi ağır silahlar için Rheinmetal'i kullandı. IG Farben tıbbi ve lojistik ihtiyaçları karşılarken, Siemens gibi firmalarda yeni gelişmekte olan elektronik/radar/haberleşme gibi ihtiyaçlara karşılık verdiler. Üç yıl gibi kısa bir sürede Wehrmacht Panzer, Mekanize Piyade, Motorize Piyade tümenlerine sahip oldu. Eski topları ve anti-tank silahlarını PAK serisi ile yenilemeye girişti.

Hitler, Wehrmacht dışında SS'i kurarak Wehrmacht'a paralel bir parti ordusu oluşturdu. SS 'in başında ise Nazi Partisi ileri gelenlerinden Heinrich Himmler vardı.

Hitler ve kurmaylarına göre deniz kuvvetleri olası bir savaşta Müttefik kuvvetler ile başa baş mücadele edebilecek bir kapasiteye gelemeyecekti. Esas amacı düşmanı oyalamak ve kaynaklarının ulaşımını engelleyecek bir donanma kurmak istedi bunun için de Plan Z'yi yürürlüğe koydu.Böylece yeni deniz kuvvetlerinin belkemiği ağır ve hafif kruvazörler ile denizaltılar üzerine kuruldu. Buna rağmen Plan Z, iki adet zırhlı kruvazör içermekte ve Ferdinand von Zeppelin gibi bir uçak gemisi yapılmasını da öngörmekteydi.

Versay Antlaşması Almanya'nın hava kuvvetleri bulundurmasını yasaklamakta idi. Ancak anlaşma Hitler tarafından reddedilince kurmaylarının da tavsiyesi ile Luftwaffe'yi kurdu ve güçlendirmeye başladı. Öncelikle kara kuvvetlerinden büyük bir subay transferi gerçekleştirdi. Ardından bazılarına nasyonal sosyalistlerin de öncelik ettiği Junkers, Heinkel, Messerschmitt Focke-Wulf gibi firmalardan hava kuvvetleri için planlar çizmesini ve uçaklar üretmesini istedi. Luftwaffe aynı deniz ve kara kuvvetlerinde olduğu gibi dakik savaşabilecek şekilde tasarlanmıştı. Bunun için Junkers Ju 87 gibi pike bombardıman uçağı ve yakın muharebe araçlarının üretimine öncelik verdi.

 Ekonomi

Nasyonal Sosyalist Almanya'nın para birimi, Weimar Cumhuriyeti döneminde de kullanılmış olan Reichsmark idi. Alman ekonomisi, Hitler tarafından görevlendirilen ekonomi bakanı (Aynı zamanda Reichsbank'ın başkanı) Hjalmar Schacht ve Hermann Göring'in bazı özel programları ile oldukça hızlı bir şekilde denge altına alındı. Büyük Buhran'da çok fazla olan işsizlik, %0'lara çekildi. Ayrıca Fransa, Belçika ve Danimarka'dan sayıları milyonları geçen işçiler ülke içinde istihdam edildi. Hitler büyük patronlara gerektiğinde döviz ve ucuz ham madde sağlıyor, buna karşılık onların politik desteğini alıyordu. Savaş başladıktan sonra esirleri de iş gücü olarak yine belli başlı patronlara verdi. Almanya'nın oldukça büyük petrol ve metal açığı vardı. Demir ihtiyacını İsveç ve Norveç'ten, kromu Sovyet Rusya ve Türkiye'den, petrolü ise genellikle Romanya ve Bavyera'dan karşılıyordu. Savaşın sonlarına doğru Romanya'nın düşmesi, Türkiye ve İsveç'in ambargosu ve Norveç ile ticaretin İngiltere Filosu tarafından kesilmesi nedeniyle büyük ham madde sıkıntıları yaşanmıştır. Hitler'in 19 Mart 1945 yılındaki talebi üzerine batıda bulunan sanayi kuruluşlarında sadece üretim kısıtlayıcı önlemler alınırken Sovyetler'e geçebilecek olan sanayi kuruluşları toptan imha edilmesi üzerine Albert Speer'e emrini iletmiştir. Albert Speer ise, Hitler'in bu taleplerini gerçekleştirmemiştir. Speer, yayımladığı bir emirle birlikte bu yıkımı engellemiştir. Nazilerin iktidara geçişinden (1933) II. Dünya Savaşı'nın başlangıç yılına (1939) kadar Almanya'da haftalık kazançlar reel olarak %19 arttı. Naziler, Büyük Buhran'ın ortasında iktidara geldi. O dönemde işsizlik oranı %30'a yakındı. 1938'de Almanya'da işsizlik ortadan kalktı. 1933 yılında 56 olan sanayi üretimi, 1938 yılında 144'e çıktı. Hitler liderliğindeki Nazilerin iktidara geldiği 1933 yılından itibaren Almanya ekonomisi üzerindeki gelişmeler ve Hitler'in izlediği ekonomi politikaları günümüzde dahi olağanüstü başarı olarak değerlendirilmektedir.

 Kültür
Rejim, ulusal bir Alman etnik topluluğu olan Volksgemeinschaft kavramını destekledi. Amaç, ırksal saflığa ve Marksizme karşı savaş, fetih ve mücadeleye hazırlanma ihtiyacına dayalı sınıfsız bir toplum inşa etmekti. Alman İşçi Cephesi 1933'te Kraft durch Freude (KdF; Neşeyle Güç) örgütünü kurdu. On binlerce özel eğlence kulübünün kontrolünü ele geçirmenin yanı sıra, son derece düzenli tatiller ve eğlenceler sundu.

Reichskulturkammer (Reich Kültür Odası) Eylül 1933'te Propaganda Bakanlığı'nın denetimi altında örgütlendi. Film, radyo, gazete, güzel sanatlar, müzik, tiyatro ve edebiyat gibi kültürel yaşamın unsurlarını denetlemek üzere alt odalar kuruldu. Bu meslek mensuplarının kendi organizasyonlarına katılmaları istendi. Yahudilerin ve siyasi olarak güvenilmez olduğu düşünülen insanların sanatta çalışmaları engellendi ve birçoğu göç etti. Kitaplar ve senaryolar yayınlanmadan önce Propaganda Bakanlığı tarafından onaylanmak zorundaydı. Rejim, kültürel kaynakları yalnızca propaganda aracı olarak kullanmaya çalıştığı için standartlar kötüleşti.

1930'larda radyo Almanya'da popüler oldu; 1939'a kadar hanelerin yüzde 70'inden fazlası, diğer tüm ülkelerden daha fazla alıcıya sahipti. Temmuz 1933'e kadar, radyo istasyonu kurmayları solculardan ve istenmeyen kişilerden temizlendi. Propaganda ve konuşmalar, iktidarın ele geçirilmesinden hemen sonra tipik radyo sesleriydi, ancak zaman geçtikçe Goebbels, dinleyicilerin eğlence için yabancı yayıncılara yönelmemesi için daha fazla müzik çalınmasında ısrar etti.

 Sansür
Gazeteler, diğer medya organları gibi devlet tarafından kontrol ediliyordu; Reich Basın Odası gazeteleri ve yayınevlerini kapattı veya satın aldı. 1939'da gazete ve dergilerin üçte ikisinden fazlası doğrudan Propaganda Bakanlığı'na aitti. Nazi Partisi'nin günlük gazetesi Völkischer Beobachter ("Etnik Gözlemci"), Nordik üstünlüğünü savunan ırk teorilerinin yer aldığı Yirminci Yüzyıl Efsanesi kitabını da yazan Rosenberg tarafından düzenlendi. Goebbels, telsiz hizmetlerini kontrol etti ve Almanya'daki tüm gazetelerin yalnızca rejim lehine içerik yayınlamasında ısrar etti. Goebbels'e göre Propaganda Bakanlığı her hafta tam olarak hangi haberlerin yayınlanması gerektiği ve hangi açılardan yararlanılacağı konusunda iki düzine direktif yayınladı; tipik gazete, özellikle neleri atlayacağına ilişkin yönergeleri yakından takip etti. Gazete okuru, kısmen içeriğin kalitesinin düşmesi ve kısmen de radyonun popülaritesinin artması nedeniyle düştü. Savaşın sonlarına doğru insanlar resmi kanalların dışında bilgi edinebildikleri için propaganda daha az etkili oldu.

Kitap yazarları sürüler halinde ülkeyi terk etti ve bazıları sürgündeyken rejimi eleştiren materyaller yazdı. Goebbels, geri kalan yazarların Germen mitleri ve kan ve toprak kavramına ilişkin kitaplara odaklanmasını tavsiye etti. 1933'ün sonunda, çoğu Yahudi yazarlara ait veya Yahudi karakterleri içeren binden fazla kitap Nazi rejimi tarafından yasaklanmıştı. Nazi kitap yakmaları gerçekleşti; 10 Mayıs 1933 gecesi bu türden on dokuz etkinlik düzenlendi. Albert Einstein, Sigmund Freud, Helen Keller, Alfred Kerr, Marcel Proust, Erich Maria Remarque, Upton Sinclair, Jakob Wassermann, HG Wells ve Émile Zola alenen yakıldı. Liberal, demokratik değerleri benimseyen pasifist eserler ve literatürün yanı sıra Weimar Cumhuriyeti'ni destekleyen veya Yahudi yazarlar tarafından yazılan yazılar da yok edilmek üzere hedef alındı.

 Mimarlık ve sanat

Hitler mimariye kişisel bir ilgi duydu ve devlet mimarları Paul Troost ve Albert Speer ile Roma mimarisine dayalı neoklasik tarzda kamu binaları yaratmak için yakın çalıştı. Speer, Nürnberg'deki Nazi partisi miting alanları ve Berlin'deki yeni bir Reich Şansölyesi binası gibi heybetli yapılar inşa etti. Hitler'in Berlin'i yeniden inşa etme planları arasında Roma'daki Pantheon'a dayanan devasa bir kubbe ve Paris'teki Arc de Triomphe'nin iki katından daha yüksek bir zafer takı vardı. Fakat hiçbir yapı inşa edilmedi.

Hitler'in soyut, Dadaist, dışavurumcu ve modern sanatın çökmekte olduğuna dair inancı politikanın temeli oldu. Birçok sanat müzesi yöneticisi 1933'te görevlerini kaybetti ve yerlerine parti üyeleri getirildi. Yaklaşık 6.500 modern sanat eseri müzelerden kaldırıldı ve Nazi jürisi tarafından seçilen eserlerle değiştirildi. Reddedilen eserlerin "Sanatta Çöküş" gibi başlıklar altında sergileri 1935'e kadar on altı farklı şehirde açıldı. Goebbels tarafından düzenlenen Dejenere Sanat Sergisi Temmuz-Kasım 1937 arasında Münih'te gerçekleşti.

Besteci Richard Strauss, Kasım 1933'te kurulduğunda Reichsmusikkammerın (Reich Müzik Odası) başkanlığına atandı. Diğer sanat türlerinde olduğu gibi, Naziler, ırksal olarak kabul edilemez görülen ve çoğunlukla müziği onaylamayan müzisyenleri dışladı. Caz özellikle uygunsuz görüldü ve yabancı caz müzisyenleri ülkeyi terk etti veya sınır dışı edildi. Hitler, Richard Wagner'in müziğini, özellikle Germen mitlerine ve kahramanlık hikâyelerine dayanan parçaları tercih etti ve 1933'ten 1942'ye kadar her yıl Bayreuth Festivali'ne katıldı.

 Nüfus

1939'daki nüfus sayımına göre, Nazi Almanyası topraklarında, Reich İşçi Servisi (RAD) ve ordu çalışanları da dahil olmak üzere 79.375.281 kişi yaşıyordu; 38.761.645 (%48,83) erkek ve 40.613.636 (%51,17) kadın. Bunlardan 24.187.422'si (%30,47) büyük şehirlerde, 29.875.968'i (%37,64) 2.000 ila 100.000'den az nüfusa sahip belediyelerde ve 25.311.877'si (%31,89) 2.000'den az nüfuslu belediyelerde yaşıyordu. Çok sayıda eyaleti ile Prusya'nın eski toprakları, açık ara en büyük nüfus alanını (40.941.155 kişi veya %51,58) oluşturuyordu. O zamanlar zaten Nazi Almanyası'na "bağlı" olan Avusturya, 6.881.457 kişiyi (%8,67) oluşturuyordu.

 Bakanlıklar
Nasyonal Sosyalist Almanya'da 16 bakanlık bulunmaktaydı. Bunlardan 10 tanesi 1933'ten önce de vardı. 6 tanesi ise 1933'te kuruldu.

 Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı — Reichsarbeitsministerium Beslenme ve Tarım Bakanlığı — Reichsministerium für Ernährung und Landwirtschaft Maliye Bakanlığı — Reichsfinanzministerium Adalet Bakanlığı — Reichsjustizministerium Posta Bakanlığı — Reichspostministerium Ulaştırma Bakanlığı — Reichsverkehrsministerium Ekonomi Bakanlığı — Reichswirtschaftsministerium Dışişleri Bakanlığı — Reichsministerium des Auswärtigen İçişleri Bakanlığı — Reichsministerium des Innern Savaş Bakanlığı (daha önce Millî Savunma Bakanlığı, "Reichswehrministerium") — Reichskriegsministerium1933'te kurulan yeni bakanlıklar:

 Halkı Aydınlatma ve Propaganda Bakanlığı — Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda Sivil Havacılık Bakanlığı — Reichsluftfahrtministerium Bilim, Eğitim ve Kültür Bakanlığı — Reichsministerium für Wissenschaft, Erziehung und Volksbildung Kilise İşleri Bakanlığı — Reichsministerium für die kirchlichen Angelegenheiten Doğu Toprakları İşgal Bakanlığı — Reichsministerium für die besetzten Ostgebiete Silahlanma ve Mühimmat Bakanlığı (Ekim 1942'de Silahlanma ve Savaş Üretimi Bakanlığı) — Reichsministerium für Bewaffnung und Munition''

Sınırların genişlemesi

Ayrıca bakınız
 Nasyonal sosyalizm
 Wehrmacht
 Waffen-SS
 Sturmabteilung
 Hitler Gençliği
 Nazilerin iktidara yükselişi
 Alman tekrar silahlanması
 II. Dünya Savaşı
 Mihver Devletleri
 Antisemitizm
 Holokost
 Generalplan Ost
 Nazilerin Sovyet savaş esirlerine karşı işledikleri suçlar
 Nazi Almanyası'nda tütün karşıtı hareket
 Nazi Almanyası'nda hayvan refahı

Dış bağlantılar
 Lebendiges Museum Online — "NS-Regime"
 Video: Nasyonal Sosyalist Almanya'dan fotoğraflar — Renklendirilmiş görüntüler.  / Devam videoları: 2 , 3 , 4 , 5 , 6
 Video: Nasyonal Sosyalist Almanya'da yaşam — Renklendirilmiş görüntüler.  / Devam videosu: ikinci bölüm.
 Commons'ta Nasyonal Sosyalist Almanya'nın posta pulları.
 Commons'ta Nürnberg Gösterilerinden fotoğraflar.

Notlar

Kaynakça

Reichler
Avrupa tarihindeki devletler
1930'larda Almanya
1933'te Almanya'da kurulan oluşumlar
1940'larda Almanya
Faşist devletler
Doğum yanlılığı
Nasyonal sosyalizm
1945'te varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler
1933'te kurulan bölgeler ve ülkeler
Totaliter devletler

Nazi Almanyası


Zagrebačka nogometna zona za sezonu 1990./91. je bila liga šestog ranga natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bio "Pionirski grad" iz Zagreba.

Ljestvica

Unutrašnje poveznice
 Prvenstva Zagrebačkog nogometnog podsaveza
 Zagrebački nogometni podsavez
 Hrvatska liga - Sjever 1990./91.
 Regionalna liga Zagreb - Jug 1990./91.

Vanjske poveznice
 nk-maksimir.hr

Izvori

1990-91 zona
Zagreb-zona
1990-91 Zagreb-zona

Zagrebačka nogometna zona 1990./91.