إيفان راكيتيش (؛ المولود 10 مارس 1988) لاعب كرة قدم كرواتي ذو أصول سويسرية يلعب في مركز الوسط مع نادي إشبيلية الإسباني.

بدأ راكيتيتش مسيرته الكروية مع نادي بازل السويسري وأمضى موسمين معهم قبل أن يوقع مع النادي الألماني شالكه 04. وبعد إمضائه ثلاث مواسم ونصف في الدوري الألماني، وقع مع نادي إشبيلية في يناير من عام 2011. وأصبح بعدها بعامين قائد الفريق وفاز معهم بالدوري الأوروبي. وفي يونيو 2014، وصل ناديا برشلونة وإشبيلية إلى اتفاق حول انتقال راكيتيتش إلى صفوف النادي الكتلوني.

وفي موسمه الأول مع البارسا، حقق الكرواتي الثلاثية ضامنًا دوري الأبطال والليغا وكأس الملك. وسجل الهدف الأول في نهائي دوري الأبطال 2015. وأصبح بذلك أول لاعب يفوز بدوري أبطال أوروبا بعد عام واحد من فوزه بالدوري الأوروبي مع فريق آخر. وبعد لعبه لأكثر من 300 مباراة مع برشلونة وحصده لثلاثة عشر لقبًا، عاد راكيتيتش لإشبيلية في أغسطس 2020.

وعلى الصعيد الدولي يلعب راكيتيتش للمنتخب الكرواتي. مع أنه مثّل سويسرا في الفئات العمرية الصغيرة، إلا أنه اختار تمثيل دولة والدَيْه في مسيرته الدولية. لعب أول مباراة له مع المنتخب الكرواتي عام 2007 ولعب معهم في يورو 2008 ويورو 2012 وكأس العالم 2014 ويورو 2016 وكأس العالم 2018 الذي وصلت فيه كرواتيا إلى النهائي. أعلن راكيتيتش اعتزاله الدولي في سبتمبر 2020 بعد أن مثّل المنتخب الكرواتي في 106 مناسبة، ما جعله رابع لاعب مشاركةً مع المنتخب الكرواتي وقتَ اعتزاله.

مسيرته الكروية

بازل
أول ظهور كان عام 2005 يونيو في نادي بازل السويسري ولعب معهم حتى عام 2007، وشارك معهم في 34 مباراة وسجل 11 هدف.

شالكه
ثم انتقل إلى نادي شالكه 04 الإلماني وقد سجل 28 هدفًا في 70 مباراة شارك فيها.

إشبيلية
وانتقل عام 2011 إلى نادي إشبيلية الأسباني، وخاض معهم 117 مباراة وسجل 27 هدفاً.

برشلونة
ثم انتقل في يونيو 2014 إلى نادي برشلونة الإسباني بمبلغ 18 مليون يورو ولعب وسجل في أول موسم له 9 أهداف في 42 مباراة في جميع المسابقات وأبرز أهدافه هو هدفه على جوفنتوس في نهائي دوري أبطال أوروبا 2015 في الملعب الاولمبي في برلين وفاز مع برشلونة في الخماسية موسم 2014–15 (الدوري الأسباني وكأس ملك إسبانيا ودوري أبطال أوروبا وكأس السوبر الأوروبي 2015).

العودة إلى إشبيلية
في 1 سبتمبر 2020 انتقل راكيتيتش إلى إشبيلية بعد 6 سنوات قضاها في برشلونة.

مسيرته الدولية
بدأ باللعب مع منتخب كرواتيا لكرة القدم منذ عام 2007، وشارك في بطولة أمم أوروبا 2008 وبطولة أمم أوروبا 2012 وبطولة أمم أوروبا 2016 وكأس العالم 2010 وكأس العالم 2014.وكأس العالم 2018 وشارك في بلوغ منتخب كرواتيا لنهائي كأس العالم 2018 في روسيا وخسارة المباراة النهائية أمام فرنسا بنتيجة 4-2.

الإحصائيات

النادي

 ملاحظات

المنتخب

الأهداف الدولية

 قائمة الأهداف والنتائج مع منتخب كرواتيا الأول.

الإنجازات

النادي
بازل.
 كأس سويسرا (1): 2006–07.

إشبيلية
 الدوري الأوروبي (2): 2013–14، 2022–23.

برشلونة
 الدوري الإسباني (4): 2014–15، 2015–16، 2017–18، 2018–19.
 كأس ملك إسبانيا (4): 2014–15، 2015–16، 2016–17، 2017–18.
 كأس السوبر الإسباني (2): 2016، 2018.
 دوري أبطال أوروبا (1): 2014–15.
 كأس السوبر الأوروبي (1): 2015.
 كأس العالم للأندية (1): 2015.

المنتخب
 كأس العالم: الوصيف (1): 2018.

الفردية
 دوري السوبر السويسري أفضل لاعب شاب في السنة (1): 2006–07.
 دوري السوبر السويسري هدف الموسم (1): 2006–07.
 جائزة اللعب النظيف (1): 2013–14.
 لاعب الشهر في الدوري الإسباني (1): يناير 2014.
 الدوري الأوروبي رجل المباراة في النهائي (1): 2014.
 الدوري الإسباني فريق الموسم (2): 2013–14، 2014–15.
 الدوري الأوروبي فريق الموسم (1): 2013–14.
 دوري أبطال أوروبا فريق الموسم (1): 2014–15.
 أفضل لاعب كرواتي في العام (1): 2015.
 فيفبرو الفريق الرابع (1): 2016.
 فيفبرو الفريق الخامس (1): 2015.

ملاحظات

المراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية سويسريون
لاعبو كرة قدم رجالية سويسريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية كروات مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية كرواتيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص من مقاطعة راينفيلدن
رياضيون سويسريون مغتربون في ألمانيا
رياضيون سويسريون مغتربون في إسبانيا
رياضيون كرواتيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون كرواتيون مغتربون في إسبانيا
سويسريون من أصل بوسني
سويسريون من أصل كرواتي
سويسريون مهاجرون إلى كرواتيا
كرواتيون من أصل بوسني
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو إشبيلية
لاعبو برشلونة
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2016
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو شالكه 04
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كأس العالم 2018
لاعبو كرة قدم سويسريون
لاعبو كرة قدم سويسريون مغتربون
لاعبو كرة قدم كرواتيون
لاعبو كرة قدم كرواتيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو منتخب سويسرا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب سويسرا لكرة القدم للشباب
لاعبو منتخب كرواتيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب كرواتيا لكرة القدم
لاعبو نادي بازل
لاعبون فائزون بالدوري الأوروبي
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مواليد 1988
مواليد في راينفيلدن
نادي الفيفا المئوي
رياضيون من أرجاو
لاعبو كرة قدم من أرجاو

إيفان راكيتيتش


The Symphony No. 11 in G minor, Op. 103 (subtitled The Year 1905), by Dmitri Shostakovich was written in 1957 and premiered by the USSR Symphony Orchestra under Natan Rakhlin on 30 October 1957. The subtitle of the symphony refers to the events of the Russian Revolution of 1905, which the symphony depicts. The first performance given outside the Soviet Union took place in London's Royal Festival Hall on 22 January 1958 when Sir Malcolm Sargent conducted the BBC Symphony Orchestra. The United States premiere was performed by Leopold Stokowski conducting the Houston Symphony on 7 April 1958. The symphony was conceived as a popular piece and proved an instant success in Russia, his greatest one since the Leningrad Symphony fifteen years earlier. The work's popular success, as well as its earning him a Lenin Prize in April 1958, marked the composer's formal rehabilitation from the Zhdanov Doctrine of 1948.

Instrumentation
The symphony is scored for 3 flutes (3rd doubling piccolo), 3 oboes (3rd doubling cor anglais), 3 clarinets (3rd doubling bass clarinet), 3 bassoons (3rd doubling contrabassoon), 4 horns, 3 trumpets, 3 trombones, tuba, timpani, triangle, snare drum, cymbals, orchestral bass drum, tam-tam, xylophone, tubular bells, 2 harps (preferably doubled), celesta and strings.

It has become common professional performance practice for the tubular bells part (only used at the conclusion of the fourth movement) to be played on 4 large church bells, each chromatically tuned to the four notes required (G, C, B flat and B natural).

Structure

The symphony has four movements played without break, and lasts approximately one hour.

The Eleventh is sometimes dubbed "a film score without the film". An additional thread is provided by the nine revolutionary songs that appear during the work. Some of these songs date back to the 19th century, others to the year 1905. Shostakovich integrates them into the textures of his symphony. This use of folk and revolutionary songs was a departure from his usual style. They were also songs the composer knew well. His family knew and sang them regularly while he was growing up. In his study of Shostakovich's symphonies, Hugh Ottaway praised the Eleventh as one of the great achievements in program music.

Overview

Composition
Shostakovich originally intended the Eleventh Symphony to mark the 50th anniversary of the Russian Revolution of 1905 and would have written it in 1955. Several personal factors kept him from composing the work until 1957. These factors included his mother's death, his tumultuous second marriage and the arrival of many newly freed friends from the Gulag. Events in Hungary in 1956 may have stirred Shostakovich out of his compositional inertia and acted as a catalyst for his writing the symphony.

Requiem for a generation
According to the composer's son-in-law Yevgeny Chukovsky, the original title sheet for this symphony read not "1905" but "1906", the year of the composer's birth. This causes critics to view the Eleventh Symphony as a requiem not only for the composer himself but for his generation. Still, because the work was composed for the Revolution, its purpose is not lost. The 1905 Revolution was not politicized by the Party, so the piece maintained its romantic aura in the eyes of later generations. Because of this romantic aura, The Eleventh Symphony is among a group of diverse works that embody a spirit of struggle for a just cause, such as Sergei Eisenstein's film Battleship Potemkin and Boris Pasternak's narrative poems "1905" and "Lieutenant Schmidt."

The title, "The Year 1905", recalls the start of the first Russian Revolution of 1905, which was partially fired by the events on 9 January (9 January by the Julian calendar still in use in Russia at the time, modern date of 22 January 1905) of that year. Some Western critics characterized the symphony as overblown "film music" – in other words, as an agitprop broadsheet lacking both substance and depth.

Most Mussorgskian symphony
Shostakovich considered this work his most "Mussorgskian" symphony. He wrote the Eleventh in a simple, direct manner. According to Solomon Volkov, Shostakovich allegedly told him that the symphony was "about the people, who have stopped believing because the cup of evil has run over."

In the first movement, the song "Slushay!" ("Listen!") contains the text "The autumn night is ... black as the tyrant's conscience," while the final movement refers to a piece including the words "shame on you tyrants." Volkov compares this movement's juxtaposition of revolutionary songs (notably the Varshavianska song) to a cinematic montage, while quoting Anna Akhmatova's description of it as "white birds against a black sky".

Testimony and the Hungarian Revolution

In the wake of the publishing of Testimony, the Eleventh has attracted speculation over its possible references to the Hungarian Revolution of 1956. According to Solomon Volkov, Shostakovich said that the Eleventh Symphony "deals with contemporary themes even though it's called '1905.'" According to Zoya Tomashevskaya, Shostakovich also allegedly remarked to Igor Belsky not to forget that he "wrote the symphony in the aftermath of (the) Hungarian Uprising". Shostakovich's widow Irina has also said that he had the Hungarian Revolution "in mind" during composition. Extant evidence and the chronology of the symphony's composition suggests that this could not have been the case. When Sofia Khentova asked Shostakovich in 1974 whether the Eleventh was a veiled reference to the Hungarian Revolution, he replied: "No, it is 1905, it is Russian history."

References

Sources
 MacDonald, Ian, The New Shostakovich (Boston: Northeastern University Press, 1990). .
 Schwarz, Boris, ed. Stanley Sadie, "Shostakovich, Dmitry (Dmitryevich)", The New Grove Dictionary of Music and Musicians (London: Macmillan, 1980), 20 vols. .
 Volkov, Solomon, tr. Antonina W. Bouis, Shostakovich and Stalin: The Extraordinary Relationship Between the Great Composer and the Brutal Dictator (New York: Alfred A. Knopf, 2004.) .

External links
 London Shostakovich Orchestra
 SovMusic.ru Some revolutionary songs quoted in the symphony can be heard here. ("Слушай", "Вы жертвою пали...", "Беснуйтесь, тираны", "Варшавянка")

Symphonies by Dmitri Shostakovich
Compositions in G minor
1957 compositions

Symphony No. 11 (Shostakovich)


Dmitry Petrovich Maksutov (russo: Дми́трий Петро́вич Максу́тов, Perm, 10 de maio de 1832 - São Petersburgo, 21 de março de 1889) foi um contra-almirante da Marinha Imperial Russa que foi o último governador da América Russa (1863–1867). Ele tem ruas dedicadas à sua memória em Sitka e Petropavlovsk-Kamchatsky.

Maksutov nasceu na cidade de Perm. Em 1840, matriculou-se no Corpo de Cadetes Navais, onde se graduou em 1847 no posto de cadete naval. Maksutov foi promovido ao posto de tenente em março de 1851, foi designado para a 46ª divisão e partiu para o Extremo Oriente russo.

Com o início da Guerra da Crimeia, ele foi transferido para Petropavlovsk em junho de 1854. Dmitry e seus dois irmãos - Pavel e Alexander - participaram da guerra. Pavel Maksutov serviu na Frota do Mar Negro e estava a bordo do encouraçado Paris durante a Batalha de Sinop, enquanto Alexandre e Dmitry participaram da defesa de Petropavlovsk durante o cerco de Petropavlovsk. Dmitry Maksutov comandava a lendária bateria de canhão nº 2, enquanto seu irmão Alexander comandava a bateria nº 3. Após a batalha, ambos foram premiados com a cruz da Ordem de São Jorge do 4º grau (postumamente para Alexander Maksutov).

Em 1859, o príncipe Dmitry Maksutov veio para a América Russa para trabalhar para a Companhia Russo-Americana. No início, ele foi assistente do governador Johan Hampus Furuhjelm, a quem sucedeu no comando da empresa em março de 1864. Após a compra do Alasca, a bandeira imperial russa foi abaixada e a bandeira estrelada foi hasteada em 6 de outubro de 1867. Maksutov foi o último governador da América Russa. Ele permaneceu no que passou a se chamar Alasca por mais um ano, servindo como cônsul russo em Sitka e encarregado da emigração dos russos remanescentes.

Em 1869, Maksutov transferiu suas funções para Fyodor Koskul e voltou para a Rússia. Ele serviu em vários navios comerciais e foi promovido ao posto de contra-almirante em 17 de maio de 1882 (dia de sua renúncia).

Ele morreu em São Petersburgo em 21 de março de 1889 e foi enterrado no Cemitério Novodevichy.

Ficção
Príncipe Maksutov é um personagem chave no Ato I do romance Quarenta e Nove de Boris Pronsky e Craig Britton.

América Russa
Marinha Imperial Russa

Dmitri Petrovich Maksutov


Ulf Metschies (* 22. September 1963 in Osnabrück) ist ein ehemaliger Fußballspieler, der sowohl als Verteidiger als auch als Mittelfeldspieler einsetzbar war.

Karriere

Vereinskarriere
Aus der Jugend des Osnabrücker SV 16 wechselte Metschies 1980 zum großen Nachbarn VfL Osnabrück und bestritt dort bereits als 18-Jähriger in der Saison 1981/82 seine ersten neun Spiele in der zweiten Bundesliga. Sein Debüt gab er am 26. März 1982 im Heimspiel gegen Hannover 96, am 28. Spieltag wurde er in der 83. Spielminute für Andreas Loges eingewechselt. Die nächsten acht Spiele stand er immer in der Startelf und spielte die kompletten 90 Minuten.

Für den VfL Osnabrück absolvierte er bis 1988 insgesamt 174 Zweitligaspiele, bevor er ihn in Richtung 1. FC Nürnberg verließ. Am 23. Juli 1988, dem ersten Spieltag der Saison 1988/89, erzielte Ulf Metschies in seinem ersten Bundesligaspiel auch gleich den 1:0-Siegtreffer der Nürnberger beim FC St. Pauli. Der FCN hielt in diesem Jahr nur aufgrund der Tordifferenz die Klasse, obwohl er mit dem Tabellenvorletzten punktgleich war. Von 1991 bis 1993 spielte Metschies für Eintracht Braunschweig. Nachdem er 1993 nach seinem Abschied aus Braunschweig keinen neuen Verein gefunden hatte, ließ er sich reamateurisieren und schloss sich dem BSC Erlangen an, ab 1995 stand er beim 1. SC Feucht unter Vertrag.

Nationalmannschaft
Im Mai 1982 nahm er mit der A-Jugend-Nationalmannschaft an der U-18-Fußball-Europameisterschaft 1982 in Finnland teil. Er wurde in allen drei Vorrundenspielen eingesetzt, schied mit dem Team allerdings in der Vorrunde aus. Zudem hat er zweimal für die deutsche U-21-Mannschaft gespielt.

Trainerkarriere
Als Spielertrainer übernahm er ab 1998 den SV Pölling und blieb dort bis 2000. Danach, ausschließlich als Trainer, übernahm er den SV Neuhaus-Rothenbruck. Von 2006 bis 2008 arbeitete er als Nachfolger von Thomas Ziemer beim Henger SV. In der Winterpause der Saison 2008/09 kehrte er als Trainer zum SV Pölling zurück. In der Saison 2012/13 schaffte er dort den Aufstieg in die Bezirksliga Süd. Nach der folgenden Saison trat er als Trainer des SV Pölling zurück und nahm vorerst keinen Trainerjob mehr an.

Weblinks

 Steckbrief bei glubberer.de

Fußballspieler (Eintracht Braunschweig)
Fußballspieler (1. SC Feucht)
Fußballtrainer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1963
Mann
Fußballspieler (VfL Osnabrück)
Fußballspieler (1. FC Nürnberg)

Ulf Metschies


Les Experts : Vegas () est une série télévisée policière américaine développée par Jason Tracey et diffusée depuis le  sur le réseau CBS et en simultané sur le réseau Global au Canada.

Cette série est diffusée au Québec depuis le  sur Séries Plus, en Belgique francophone depuis le  sur RTL TVI, en France depuis le  sur Paramount+ et en Suisse romande depuis le  sur RTS 1. Elle est inédite dans tous les autres pays francophones.

C'est la  de la franchise Les Experts, et c'est également une suite directe à la toute première série de cette franchise, Les Experts (CSI), diffusée entre 2000 et 2015.

William Petersen, Wallace Langham, Paul Guilfoyle, Marg Helgenberger, Eric Szmanda et Jorja Fox y reprennent leurs rôles qu'ils interprétaient dans la série originale. Des nouveaux personnages apparaissent et sont incarnés par Paula Newsome, Matt Lauria, Mel Rodriguez et Mandeep Dhillon.

Synopsis
Six ans après les événements survenus au casino Eclipse, appartenant à Catherine Willows, une crise menace la crédibilité et l'existence même du laboratoire de la police scientifique de Las Vegas. Toute cette remise en question pourrait engendrer la libération de centaines de criminels. L'équipe d'experts scientifiques va alors se tourner vers d'anciens membres, pour tenter de sauver la réputation du laboratoire. Maxine Roby, désormais à la tête du laboratoire, fait ainsi appel à Sara Sidle et Gil Grissom, dont le retour est motivé par l'agression subie par leur ami Jim Brass.

Distribution

Acteurs principaux
 Paula Newsome  : Maxine « Max » Roby, cheffe du Las Vegas Crime Lab
 Matt Lauria  : Joshua « Josh » Folsom, enquêteur de niveau 3
   : Allie Rajan, enquêtrice de niveau 2
 Marg Helgenberger  : Catherine Willows (depuis la saison 2)
 Jay Lee  : Christopher « Chris » Park (depuis la saison 2, récurrent saison 1)
   : Beau Finado, enquêteur de niveau 1 (depuis la saison 2)
 Ariana Guerra  : Serena Chavez, détective de police (depuis la saison 2)

Acteurs récurrents
 Chelsey Crisp  : Emma Hodges (saison 1)
 Jamie McShane  : Anson Wix (saison 1)
 Sarah Gilman  : Penny Gill
 Sean James  : l'inspecteur Will Carson
   : l'inspectrice des Affaires Internes Nora Cross
 Robert Curtis Brown  : le shérif-adjoint Cade Wyatt
 Luke Tennie  : Bryan Roby
 Kathleen Wilhoite :  (saison 2)
 Sara Amini  :  (saison 2)
 Joel Johnstone  : Jack Nikolayevich (saison 2)
 Sherri Saum  : Jodi Wallach (saison 2)
 Katie Stevens : Lindsey Willows, fille de Catherine (saison 2)
 Derek Webster  :  (saison 2)
 Rob Morgan  : Daniel Jordan (saison 2)
 Eric Szmanda  : Greg Sanders (saison 2)
 Judy Kain :
 J.P. Manoux  : Gene Farrow (saison 2)

Anciens acteurs principaux
 Mel Rodriguez  : , médecin examinateur en chef (saison 1)

Anciens acteurs venant des Experts

 Jorja Fox  : Sara Sidle (saison 1)
 William Petersen  : Gilbert « Gil » Grissom (saison 1)
 Paul Guilfoyle  : James « Jim » Brass (saison 1, 2 épisodes)
 Wallace Langham  : David Hodges (saison 1, 4 épisodes)
 Version française
 Studio de doublage : Libra Films
 Direction artistique : François Dunoyer
 Adaptation : Guérine Régnaut, Mirentxu Pascal d'Audaux et Jonathan Amram

Production

Genèse et développement
Lors de la diffusion du double épisode finale des Experts en 2015, le créateur de la série Anthony E. Zuiker évoque le futur possible des personnages . Peu après l'annulation de Les Experts : Cyber en 2016, dernière série de la franchise, il est révélé que les producteurs sont ouverts à une relance de la franchise. Glenn Geller, président de l'époque de CBS Entertainment, déclare  En , il est annoncé qu'une suite aux Experts est évoquée, avec Jason Tracey, Jerry Bruckheimer et Jonathan Littman à la production déléguée. En , il est annoncé que le projet, baptisé CSI: Vegas, est toujours d'actualité avec le retour de certains acteurs vedettes des Experts. William Petersen est annoncé également comme producteur.

En , CSI: Vegas est officiellement commandée. Uta Briesewitz réalise le pilote. Le premier épisode est diffusé le 6 octobre 2021 sur CBS.

En , CBS renouvelle la série pour une seconde saison après une première saison de dix épisodes. William Petersen et Jorja Fox n'apparaitront pas dans cette deuxième salve.

Le , la série est renouvelée pour une troisième saison.

Distribution des rôles
En , il est annoncé que deux acteurs principaux des Experts, William Petersen et Jorja Fox, sont en négociation pour reprendre leurs rôles respectifs de Gil Grissom et Sara Sidle. En , alors que ces négociations se poursuivent, cinq nouveaux personnages sont annoncés. En , Paula Newsome, Matt Lauria et Mel Rodriguez sont confirmés. Ces deux derniers étaient déjà apparus dans la franchise mais dans des rôles différents.

Mandeep Dhillon rejoint la série en . Wallace Langham est ensuite annoncé pour reprendre son rôle de David Hodges. William Petersen et Jorja Fox sont alors officiellement confirmés dans la série. En , Jamie McShane est annoncé dans un rôle récurrent alors que Paul Guilfoyle reprendra son rôle de Jim Brass dans deux épisodes. En , Anthony E. Zuiker laisse entendre que plusieurs autres personnages des Experts pourraient apparaître dans cette nouvelle série.

Après l'annonce en  du renouvellement de la série pour une seconde saison, il est révélé que William Petersen ne sera pas de retour.

Le , Jorja Fox annonce elle aussi quitter la série après le départ de son partenaire William Petersen.

Le , Marg Helgenberger, qui interprétait Catherine Willows dans la série originale, sera de retour dans la série dérivée pour la saison 2 en tant que personnage régulier.

Le , Eric Szmanda, qui interprétait Greg Sanders dans la série originale, sera de retour dans la saison 2 pour au moins un épisode.

Tournage
En , il est annoncé que le tournage débutera à l'automne 2020, mais cela est rendu impossible en raison des restrictions liées à la pandémie de Covid-19. En , il est annoncé que les prises de vues débuteront courant 2021. Le tournage débute finalement le  et se déroule jusqu'au , à Los Angeles.

Épisodes

Première saison (2021)

La première saison est diffusée du  au .
 Retour à Las Vegas ()
 Noces funèbres ()
 Sous le masque ()
 Un corps, un cochon et des aromates ()
 Que tombent les jetons ()
 Clownesque ou funeste ? ()
 Pur-sang ()
 Le Meurtre du tueur ()
 Se brûler les ailes ()
 La Vérité l'emporte ()

Deuxième saison (2022)

Le , CBS renouvelle la série pour une deuxième saison. Elle est marquée par le départ de William Petersen et celui de Jorja Fox. Elle est marquée également par le retour de Marg Helgenberger. La saison est diffusée du  au .
En Belgique, les épisodes 1 à 13 sont diffusés du  au .
 Elle n'est plus là ()
 Une maison vraiment hantée ()
 Histoire d'un fusil ()
 Koala ()
 Sur le sentier de la mort ()
 De sang glacial ()
 Incendie vengeur ()
 Une touche de grâce ()
 Dans la pièce blanche ()
 Globes oculaires ()
 Bracelet souvenir ()
 Quand la poussière retombe ()
 Découverte majeure ()
 La Troisième fois sera la bonne ()
 Suie et poussière ()
 Tout le monde tombe ()
 La Promesse ()
 C'est de la bombe ()
 Une vie d'horreur ()
 Vague de pistaches ()
 Paroles d'un mourant ()

Troisième saison (2023-2024)
Note : Pour les informations de renouvellement voir la section Production.

Le , la série est renouvelée pour une troisième saison. Elle est prévue pour la mi-saison 2023-2024

Accueil
La plus grosse audience historique de la série est le huitième épisode de la première saison avec une audience de 4.20 millions de téléspectateurs.

La plus faible audience de la série est le quatorzième épisode de la deuxième saison avec un score de 2,93 millions de téléspectateurs.

 La première saison de la série réalise une moyenne de 6,8 millions de téléspectateurs en J+7, ce qui la place en  des séries les plus vues.

DVD
  :
CSI: Vegas - Season One est sortie le

  :
Les Experts: Vegas Intégrale - Saison 1, sortie prévue le

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste de séries policières américaines

Liens externes

Série télévisée créée en 2021
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée de CBS
Série télévisée de CBS Studios
Spin-off de série télévisée
Série télévisée policière américaine
Série télévisée d'action
Série télévisée se déroulant à Las Vegas
Série télévisée tournée à Los Angeles

Les Experts : Vegas


Quinetia, monotipski rod jednogodišnjeg raslinja iz porodice glavočika smješten u tribus Gnaphalieae, dio potporodice Asteroideae.

Jedina vrsta je Q. urvillei s juga Australije (Zapana Australija, Južna Australija, Victoria). Stabljika je uspravna, naraste do 17. cm

Izvori

Gnaphalieae

Quinetia


John Wooleston Tibbatts (* 12. Juni 1802 in Lexington, Kentucky; † 5. Juli 1852 in Newport, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1843 und 1847 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
John Tibbatts besuchte bis 1823 das Transylvania College in seiner Heimatstadt Lexington. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1826 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Newport in diesem Beruf zu arbeiten. Dort war er im Jahr 1831 zudem an der Gründung der Newport Manufacturing Company beteiligt. Es dauerte nicht lange, bis er zu einem beträchtlichen Reichtum kam. In Newport übte er damals auch noch einige lokale Ämter aus.

Politisch war Tibbatts Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1842 wurde er im zehnten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1843 die Nachfolge von Thomas F. Marshall von der Whig Party antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1844 konnte er bis zum 3. März 1847 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Tibbatts setzte sich für eine starke Währung, den freien Handel und die Annexion der Republik Texas ein. Während des folgenden Mexikanisch-Amerikanisches Krieges war er als Oberst Kommandeur einer Infanterieeinheit der US Army. Danach war er bis 1848 Militärgouverneur von Monterrey. Anschließend kehrte er nach Kentucky zurück, wo er bis zu seinem Tod im Juli 1852 als Anwalt praktizierte.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Person im Mexikanisch-Amerikanischen Krieg
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1802
Gestorben 1852
Mann

John W. Tibbatts


W. Bockstiegel Reederei GmbH & Co. KG ist eine Reederei und Projektierungs-Gesellschaft in Emden/Ostfriesland.

Kapitän Werner Bockstiegel gründete 1983 in Emden die Bockstiegel Bereederungs GmbH für Schifffahrtsgeschäfte aller Art. Schwerpunkt waren Projekte von Schiffsneubauten sowie deren kaufmännische und technische Betreuung. Seit 2000 arbeitet das Unternehmen als W. Bockstiegel Reederei GmbH & Co. KG und betreut nach wie vor Schiffsneubauten. Schwerpunkt des Unternehmens ist der Betrieb einer Flotte von rund 60 Frachtschiffen.

Unternehmensstruktur
Bockstiegel beschäftigt nach eigenen Angaben rund 50 Landmitarbeiter in Emden und in seiner Niederlassung in Hamburg sowie etwa 1000 Seeleute auf den Schiffen. Letztere werden überwiegend über eine Crewingfirma beschäftigt.

Das Unternehmen arbeitet eng mit der EMS ConBulk Befrachtungs GmbH & Co. KG in Leer zusammen, die zuständig ist für die Befrachtung und Vermarktung von Containerschiffen, Mehrzweck- und Schwergutfrachtern. Ein Teil der Flotte wird von der ebenfalls in Leer ansässigen zur Briese Gruppe gehörenden Firma BBC Chartering & Logistics GmbH in Zeitcharter beschäftigt. Für die Befrachtung der kleineren Mehrzweckfrachter ist Meerpahl & Meyer GmbH in Hamburg verantwortlich.

Das Unternehmen hat eine Niederlassung in Hamburg und wickelt das Frachtmanagement über die unternehmenseigene EMSConBulk Befrachtungs GmbH ab.

Flotte
Bockstiegel bereedert verschiedenste Schiffsklassen- und typen:
 Massengutfrachter (Schüttgutfrachter)
 Containerschiffe
 Mehrzweckschiffe
 Schwergutfrachter

Zwischenfälle
Am 28. Februar 2012 wurde bei dem Neubau BBC Coral die Tandembeladung durch die beiden schiffseigenen NMF-Schwergutkräne mit einer 800-Tonnen-Last getestet. Das Schiff holte dabei stark nach Steuerbord über. Dadurch riss der Ausleger des vorderen Kranes ab, infolgedessen schlug die Last auf das Schiff. Das Schiff gehört zur BBC-Amber-Klasse, einer 17 Schwergutfrachter umfassenden Schiffsklasse, von denen 14 an Bockstiegel gehen.

Am 13. April 2012 wurde der von einer ukrainischen Firma gecharterte Frachter Atlantic Cruiser (ex BBC Italy) der Reederei Bockstiegel kurz vor Erreichen eines syrischen Hafens gestoppt. Der Mehrzweckfrachter des Typs Stocznia Gdanska 8203 soll zuvor im Hafen von Dschibuti von einem iranischen Frachter schweres Militärgerät und Munition für das syrische Regime übernommen haben. Das Schiff schaltete am 14. April seinen Transponder ab und konnte nicht mehr geortet werden. In der Nacht vom 17. zum 18. April 2012 lief es den türkischen Hafen İskenderun an und wurde dort von den Behörden untersucht. Bei der Durchsuchung durch türkische Behörden wurden kein Militärgerät oder Waffen gefunden, wie von offizieller Seite (deutsche und türkische Behörden) bestätigt wurde.

Am 7. April 2019 gegen 06:45Uhr kollidierte die zur BBC-Amber-Klasse zählende BBC Amethyst mit dem Schleusenleitstand der Holtenauer Schleuse des Nord-Ostsee-Kanals. Die zwei im Leitstand anwesenden Personen blieben unverletzt und das Schiff konnte wenige Stunden später seine Reise von Norrköping (Schweden) nach Rotterdam (Niederlande) fortsetzten.

Einzelnachweise

Bockstiegel
Gegründet 1983
Verkehrsunternehmen (Emden)

Reederei Bockstiegel


{{معلومات نزاع عسكري
|مقاتل3=
|اسم_النزاع=معركة ليبانت
|لون الخط=
|جزء_من=الحرب العثمانية - البندقية (1570–1573)
والحروب بين ملكية هابسبورغ والدولة العثمانية
|صورة=Battle of Lepanto 1571.jpg
|تعليق=معركة ليبانت
|حجم الصورة=
|بدل الصورة=
|صندوق علوي=
|التاريخ= 7 أكتوبر 1571
|تاريخ البدء=
|تاريخ الإنتهاء=
|مكان=خليج باتراس ، البحر الأيوني
|إحداثيات=
|وضع=
|نتيجة= انتصار العصبة المقدسة وهزيمة العثمانيين
|التغييرات_الحدودية=
|إقليم=
|خصم1= العصبة المقدسة:
 جمهورية البندقية
 الإمبراطورية الإسبانية
 الدولة البابوية
 مملكة نابولي
 مملكة صقلية
 جمهورية جنوة
 دوقية توسكانا
 دوقية سافوي
 دوقية أوربينو
 فرسان مالطة
|خصم2=
 إيالة الجزائر
|قائد1= العصبة المقدسة:
وسط :  دون خوان النمساوي سيباستيانو فينير مارك أنطونيو كولونايسار : أغوستينو بربريجويمين :  جيوفاني اندريا دوريااحتياط :  ألفارو دي بازان
|قائد2= البحرية العثمانية:
وسط :
مؤذنزاده علي باشايمين : محمد سيروكو باشا يسار: أولوج علي باشا
|قائد3=
|وحدات1=
|وحدات2=
|قوة1=
|قوة2=
|خسائر1=
|خسائر2=
|ملاحظات=
}}معركة ليبانت''' هي معركة بحرية وقعت في 7 أكتوبر- 1571 بين العثمانيين وتحالف أوروبي، وقد انتهت بهزيمة العثمانيين.

ما قبل المعركة
كانت الدولة العثمانية عند وفاة السلطان سليمان القانوني قد بلغت أقصى اتساعها وخاضت الحروب في ميادين الشرق والغرب وحققت لها هيبة كبيرة في العالم، وبقدر هذه الهيبة الكبيرة كان لها أعداؤها الأقوياء الذين ينتظرون أي بادرة ضعف حتى ينالوا منها.

وعندما جلس سليم الثاني على العرش خلفا لوالده القانوني في ربيع 974هـ/ أيلول/سبتمبر 1566 ظهر بعض التمرد في الدولة، فقامت حركة تمرد في اليمن سنة 1567 استطاعت حصر العثمانيين في الشريط الساحلي، ولم يستطع العثمانيون إعادة سيطرتهم على اليمن إلا بعد عامين.

وظهرت في تلك الفترة في أروقة الدولة العثمانية كثير من المشاريع الكبيرة التي استهلكت الكثير من الوقت من الدولة دون أن توضع موضع التنفيذ، أو ربما تعرضت للفشل، حيث فكرت الدولة في فتح قناة السويس بين البحر الأبيض والبحر الأحمر لإعادة حركة التجارة العالمية من رأس الرجاء الصالح الذي سيطرت عليه البرتغال إلى طريق التجارة القديم.

كما شرعت الدولة سنة 1569 في فتح قناة بين نهري الدون والفولجا وتأمين المرور بين البحر الأسود وبحر الخزر، حيث إن هذه القناة ستربط تركيا بمنطقة تركستان وتحول دون تهديد الروس والإيرانيين لتركستان، ولذا قامت الدولة العثمانية بحملة عسكرية على «إمارة أسترخان» لكن فتح هذه القناة المهمة لم يؤخذ مأخذ الجد نظرا لوجود مصالح لحكام الأقاليم تتعارض مع شق مثل هذه القناة، وأكد ذلك خان القرم بقوله: «عندما تبدأ الجنود العثمانية القدوم إلى الأراضي القبجاقية وشيروان (منطقة أوكرانيا وشمال أذربيجان حاليا) فسوف لا تبقى هناك قيمة للتتر ويحتمل أن تذهب قرم (أوكرانيا) من أيدينا».

كان العثمانيون رغم المشاريع الكبيرة التي أعلنوا عنها في تلك الفترة يركزون اهتمامهم على فتح جزيرة قبرص التي كانت عقبة كبيرة في طريق التجارة المنتعشة بين مصر وإسطانبول والتي يسيطر عليها البنادقة ويمارسون من خلالها بعض أعمال القرصنة البحرية، ولذا شرع العثمانيون في فتحها رغم إدراكهم أن فتح هذه الجزيرة سوف يؤدي إلى قيام تحالف مسيحي قوي ضدهم.

الاستعداد للمعركة

كانت قبرص تمثل أهمية خاصة للعالم المسيحي في صراعه مع الدولة العثمانية، وعندما علمت أوروبا بنوايا العثمانيين تجاه قبرص تحرك البابا بيوس الخامس وعقد معاهدة اتفاق ضد الدولة العثمانية في 25 أيار/مايو 1571 مع ملك إسبانيا والبندقية وبعض الدويلات المسيحية، وكان هذا الاتفاق المسيحي هو الاتفاق الثالث عشر الذي تعقده أوروبا ضد الدولة العثمانية منذ تأسيسها.

ونص الكتاب الذي أرسله البابا بيوس إلى ملك أسبانيا على «أنه لا توجد في العالم المسيحي أية دولة مسيحية يمكنها أن تقف بمفردها في مواجهة الدولة العثمانية ولذا فالواجب على كافة الدول المسيحية أن تتحد لكسر الغرور التركي»، وهكذا بدأ يتشكل الائتلاف المسيحي لحرب الدولة العثمانية.

واستطاعت أجهزة المخابرات العثمانية في البندقية وروما أن ترصد هذا الاتفاق وهو في طور التكوين وأبلغت به إستانبول، وتحرك الأسطول العثماني للبحث عن الأسطول الصليبي وإبادته، وتحرك الوزير العثماني برتو باشا قائد الأسطول لتنفيذ تلك المهمة.

كان التحالف المسيحي القوي الذي تغذية مشاعر الكراهية للدولة العثمانية يتمتع بأسطول على قدر كبير من القوة والخبرة في القتال البحري والكثافة في عدد السفن ووجود عدد من كبار قادة البحر، فكان الأرمادا (الأسطول) يضم 295 سفينة و30 ألف جندي و16 ألف جداف و208 سفن حربية، وكان القائد العام للأسطول هو دون خوان وهو ابن غير شرعي للإمبراطور الأسباني كارلوس الثاني وهو من كبار قادة البحر.

أما الأسطول العثماني في البحر المتوسط والبالغ حوالي 400 سفينة فقد توزعت سفنه عند حلول فصل الخريف إلى عدد من القواعد، وبقيت حوالي 184 سفينة تحت قيادة برتو باشا ومؤذنزاده علي باشا وذهبت هذه السفن إلى ميناء "إينبختي" أو "ليبانت (وكان ميناء عثمانيا في اليونان على خليجي باتراس-كورنثوس).

وعندما حل فصل الشتاء على السفن التي يقودها برتو باشا بدأ الضباط في التسرب لقضاء الشتاء بعدما رؤوا السفن العثمانية ألقت مراسيها في إينبختي ظنا منهم أنه لن يوجد قتال في هذا الموسم، ولم تظهر من برتو أو مؤذنزاده علي باشا قدرة على ضبط الأسطول، إضافة إلى أنه كان يوجد عدد من السفن في حاجة إلى إصلاح، كما أن جدافة الأسطول العثماني كانوا من المسيحيين.

وكانت النقطة المهمة في الأمر أن القائدين برتو باشا ومؤذنزاده علي باشا لم يكونا من القادة البحريين ولكنهما من قادة الجيش البري وتوليا مهمة قيادة الأسطول منذ فترة وجيزة، وكان يوجد بعض القادة البحريين في الأسطول العثماني مثل حسن باشا الذي يبلغ من العمر 71 عاما، وأولوج علي باشا ويبلغ من العمر 64 عاما لكن لم تكن لهما السيطرة على القرار

سير المعركة
عندما اقترب الأسطول الصليبي من ميناء إينبختي الذي يرسو فيه الأسطول العثماني اجتمع برتو باشا مع كبار قادة البحر لبحث الموقف، وانفض هذا الاجتماع دون أن يتوصل القادة إلى خطة لمواجهة المعركة القادمة التي لا يفصل بينها وبينهم إلا وقت قصير.

وكانت المؤشرات تؤكد أن هناك ميلا لما يطرحه برتو باشا ومؤذنزاده علي باشا لمواجهة الموقف المتأزم على اعتبار أنهما المسئولين أمام الدولة في إستانبول.

وكان رأي القادة البحريين في الأسطول هو عدم الدخول في هذه المعركة -غير المتكافئة- إلا بعد أن تقصف مدافع القلاع العثمانية سفن العدو وتتلفها، وهو ما يعطي فرصة كبيرة لسفن الأسطول العثماني لتتبع ومطاردة الأسطول الصليبي، أو بمعنى آخر إنهاك الأسطول الصليبي قبل بدء المعركة ثم الانقضاض عليه بعد ذلك. ولكن برتو باشا ومؤذنزاده علي باشا أعلنا أنهما تسلما أمرا بالهجوم على الأسطول الصليبي.

ولما رأى قادة البحر في الأسطول العثماني ذلك نصحوهما بأن يخرجا إلى القتال في البحار المفتوحة لأن ذلك يعطي الفرصة للسفن العثمانية بأن تقوم بالمناورة وأن تستخدم مدفعيتها القوية بكفاءة عالية ضد الأسطول الصليبي.

إلا أن برتو وغيره من القادة لم يستمعوا إلى هذه النصائح من أهل الخبرة في القتال البحري، وأعلن أنه سيقاتل بالقرب من الساحل، وقال: «أي كلب هو ذلك الكافر حتى نخافه؟» ثم قال: «إنني لا أخشى على منصبي ولا على رأسي، إن الأوامر الواردة تشير بالهجوم، لا ضير من نقص خمسة أو عشرة أشخاص من كل سفينة، ألا توجد غيرة على الإسلام؟ ألا يُصان شرف البادشاه؟!».

وكانت هذه المقولة تعبر عن الجهل بالحقائق ولا تعبر عن شجاعة أو حماسة دينية، إذ إنه من غير المعقول أن تدار حرب بحرية على الساحل، ومن ثم فقد كانت النتيجة في تلك المعركة محسومة لصالح الأسطول الصليبي قبل أن تبدأ.

اتسمت معركة ليبانت بالدموية والعنف الشديدين، فاستشهد قائد القوة البحرية مؤذنزاده علي باشا وابنه مع بداية المعركة كما أسر ابنه الثاني، وغرقت سفينة القيادة في الأسطول العثماني التي فيها برتو باشا وتم سحبها إلى الشاطئ بتضحيات كبيرة.

أما القائد البحري العثماني أولوج الذي كان يقود الجناح الأيمن فإنه لم يخسر أيا من سفنه البالغة 42 سفينة واستطاع أن يقضي على الأسطول المالطي بالكامل الذي يتكون من ست سفن واغتنم رايته، وعندما رأى أن الهزيمة تقع بالأسطول العثماني وأن تدخله لإنقاذه هو انتحار مؤكد، رأى أن من الحكمة الابتعاد عن الميدان حفاظا على بقية الأسطول والاستعداد لمعركة قادمة.

كانت الخسائر في تلك المعركة ضخمة للغاية لكلا الطرفين فقد خسر العثمانيون 142 سفينة بين غارقة وجانحة وأسر الصليبيون 60 سفينة عثمانية، واستولوا كذلك على 117 مدفعا كبيرا، و256 مدفعا صغيرا، كما تم تخليص 30 ألف جداف مسيحي كانوا في الأسر، وسقط من العثمانيين حوالي 20 ألف قتيل وأسير، من بينهم 3460 أسيرا، ومن بين الأسرى 3 برتبة لواء بحري، وحاز الصليبيون راية مؤذنزاده علي باشا الحريرية المطرزة بالذهب، وقد أعادها بابا روما إلى تركيا سنة (1385هـ= 1965م) كتعبير عن الصداقة بين الجانبين.

وقتل من الصليبيين حوالي 8 آلاف وسقط 20 ألف جريح، وأصيبت غالبية السفن المسيحية، وكان من بين الأسرى المسيحيين ميغيل دي ثيربانتس الذي فقد ذراعه الأيسر وعاش أسيرا في الجزائر وألف روايته المشهورة دون كيشوت.

والواقع أن خسائر العثمانيين المعنوية كانت أشد فداحة من خسائرهم المادية، حيث كانت تلك المعركة الكبيرة ذات مردود سلبي في علاقة الدولة العثمانية بالأوربيين فزال من نفوس الأوربيين أن الدولة العثمانية دولة لا تقهر، وهو ما شجع التحالفات الأوربية ضدها بعد ذلك، وظهرت المراهنات على هزيمتها.

ورغم هذا الانتصار الباهر للأوربيين في معركة ليبانت البحرية فإن الأوربيين لم يستطيعوا استغلال هذا الانتصار الكبير من الناحية الإستراتيجية، فقد استطاع العثمانيون بعد أقل من عام واحد على هذه الهزيمة بناء أسطول جديد كان أكثر قوة وعددا من الأسطول الذي تحطم في تلك المعركة، وهو ما أثبت أن الدولة العثمانية ما زالت تحتفظ بقوتها وأنها تستطيع في الوقت القليل تعويض الفاقد من قوتها وخسائرها نظرا لما تتمتع به الدولة من موارد وطاقات ضخمة.

بناء الأسطول العثماني

ومن المفارقة أنه بينما كانت البندقية وغيرها من الدول التي شاركت في ليبانت يشربون كئوس الانتصار وينحتون التماثيل تخليدا لذلك الانتصار الكبير، كان العثمانيون يعملون على قدم وساق في بناء أسطولهم الجديد، حتى إن السلطان العثماني نفسه خصص جزءا من حديقته الخاصة لإنشاء مصنع لبناء 8 سفن جديدة، واستطاع العثمانيون خلال الشتاء الذي أعقب المعركة أن يشيدوا ما يقرب من 153 سفينة حربية.

ولم ينس العثمانيون تقوية الروح المعنوية لشعبهم، وتذكيرهم بأن خسارة معركة لا تعني بحال من الأحوال خسارة الصراع، ولذا قام أولوج علي باشا القائد البحري بالدخول إلى إستانبول بعد الهزيمة بحوالي شهرين في أسطول كبير مكون من 87 سفينة وتمت ترقيته إلى قائد القوات البحرية.

ولم يلبث أولوج علي باشا أن غادر إستانبول مع 245 سفينة في حزيران/يونيو 1572 للدفاع عن قبرص بعدما علم أن الأسطول الصليبي يسعى للاستيلاء عليها، وعندما رأى دون جون الأسطول العثماني متجها نحوه أدرك أنه ليس في استطاعته مقاتلته بعدما تمكن العثمانيون من تعويض خسائرهم. أما البابا بيوس الخامس فكتب إلى الشاه إسماعيل الصفوي وإلى إمام اليمن يطلب منهما التحالف لقتال الدولة العثمانية.

ولم تنس الدولة العثمانية القصاص لهزيمتها في ليبانت فعقدت معاهدة مع البندقية في 7 آذار/مارس 1573 تكونت من سبعة بنود، منها: أن تسدد البندقية إلى الدولة العثمانية 300 ألف ليرة ذهبية كغرامة حرب، وأن تعترف بالسيادة العثمانية على قبرص، وبعد أقل من عام قامت 220 سفينة عثمانية بتدمير سواحل إيطاليا الجنوبية.

معرض صور

مراجع

الدولة العثمانية في 1571
إيطاليا في 1571
البحر الأيوني
الدولة العثمانية في القرن 16
المعارك البحرية للحرب العثمانية - البندقية
تاريخ المسيحية
تاريخ إسلامي
تاريخ إيتوليا-أكارنانيا
معارك الإسبتارية البحرية
معارك الدولة البابوية البحرية
معارك العثمانيين البحرية
معارك إسبانيا البحرية
معارك جمهورية البندقية البحرية
معارك جنوة البحرية
معارك منطقة سافوا البحرية
نافباكتوس
نزاعات في 1571

معركة ليبانت


Liga pentru Apărarea Drepturilor Poporului Albanez (în albaneză: Lidhja për mbrojtjen e të drejtave te kombit Shqiptar), denumită comun Liga de la Prizren (în albaneză: Besëlidhja e Prizrenit), a fost o organizație politică albaneză înființată la 5 ianuarie 1877 (oficial, la 10 iunie 1878) în orașul Prizren, aflat pe atunci în vilayetul Kosova al Imperiului Otoman.

Tratatul de la San Stefano și apoi cel de la Berlin au acordat altor state teritorii locuite de albanezi. Incapacitatea Porții de a-și proteja interesele într-o regiune locuită în proporție de 70% de musulmani și predominant loială otomanilor i-a obligat pe liderii albanezilor să-și organizeze apărarea dar și să ia în calcul înființarea unei administrații autonome, pe modelul celor pe care le avuseseră Serbia și Principatele Dunărene înainte de a-și obține independența.

Liga a fost înființată la întâlnirea a 47 de bei otomani ținută la Prizren în 10 iunie 1878. O poziție inițială a Ligii a fost prezentată în documentul denumit . În acest document, liderii albanezi își declarau intenția de a conserva și a păstra integritatea teritorială a Imperiului Otoman în Balcani susținând Poarta, și de "a lupta cu armele în mână pentru a apăra integritatea teritoriilor Albaniei". Deși nu spunea nimic despre reforme, școli, autonomie sau despre unificarea populației albaneze într-un singur vilayet, sub influența lui , această poziție inițială a fost schimbată radical și a avut ca urmare revendicarea autonomiei de către albanezi și chiar războiul deschis cu Imperiul Otoman.

Context

Războiul Ruso-Turc din 1877–1878 a dat o lovitură decisivă puterii otomane în Peninsula Balcanică, lăsând imperiul cu doar un control precar în Albania și în Balcanii de Est. Temerile albanezilor că teritoriile locuite de ei vor fi împărțite între Muntenegru, Serbia, Bulgaria și Grecia le-au alimentat opoziția. Primul tratat de după război, tratatul de la San Stefano semnat la 3 martie 1878, acorda Serbiei, Muntenegrului și Bulgariei teritorii revendicate de Liga de la Prizren. Austro-Ungaria și Regatul Unit au blocat acordul deoarece el îi dădea Rusiei o poziție dominantă în Balcani, ceea ce perturba echilibrul puterilor în Europa. O conferință de pace urma să se țină mai târziu în acel an la Berlin pentru a rezolva disputa.

Situația de ansamblu i-a determinat pe albanezi să se organizeze în Consiliile Locale de Salvare Națională cu scopul de a proteja teritoriul locuit de etnici albanezi. Până la sfârșitul lui 1877, problema apărării integrității teritoriale a devenit una foarte dificilă. La 13 decembrie 1877, sârbii declaraseră război Imperiului Otoman, fiind urmați de Muntenegru. Ei erau susținuți de Armata Rusă și și-au îndreptat atacurile asupra părții nordice a Albaniei. În ciuda luptelor duse, albanezii nu au reușit să apere câteva regiuni și orașe din nord-estul și nord-vestul Albaniei. La ocuparea acestor teritorii, au început masacre și deportări ale albanezilor autohtoni. Aceste evenimente au influențat Consiliile Locale de Salvare Națională să se unească într-un singur organism de coordonare. La 12 decembrie 1877, albanezii au înființat la Constantinopol Comitetul Central pentru Apărarea Drepturilor Poporului Albanez.
Tratatul de la San Stefano a declanșat temeri în rândul albanezilor și bosniacilor și i-a determinat pe conducătorii lor să organizeze apărarea teritoriului pe care îl locuiau. În primăvara lui 1877, albanezii influenți de la Constantinopol—între care , figura cea mai de seamnă a mișcării naționale în primii săi ani—a organizat un comitet de îndrumare a rezistenței albanezilor. În mai, grupul a cerut o întâlnire generală a reprezentanților tuturor teritoriilor în care existau comunități albaneze la acea dată. Membrii comitetului erau , , Sami Frashëri, , ,  și .

Întâlnirea de la Prizren
În timpul întâlnirii de la Prizren, 47 de bei au semnat un  la 18 iunie 1878. Documentul reprezenta o poziție inițială, susținută mai ales de proprietarii de pământuri și de persoane cu legături în administrația otomană. În Articolul 1 al acestui document, acești lideri albanezi își reafirmau intenția de a păstra integritatea teritorială a Imperiului Otoman în Balcani susținând Poarta, legea islamică Sharia, și de "a lupta cu arma în mână pentru a apăra integritatea teritoriilor Albaniei". Articolul 6 al aceluiași document reafirmă ostilitatea albanezilor, ca loialiști otomani, față de independența Bulgariei și Serbiei. "Nu trebuie să lăsăm armate străine să calce pământul nostru. Nu vom recunoaște numele Bulgariei. Dacă Serbia nu pleacă pașnic din țările ilegal ocupate, trebuie să trimitem bașbuzuci (akingii) și să luptăm până la capăt pentru a elibera aceste regiuni, inclusiv Muntenegrul".

La prima întâlnire a Ligii, memorandumul (kararname) nu specifica nimic despre vreo reformă, despre școli, despre autonomie sau despre unificarea populației albaneze într-un singur vilayet. Nu era o cerere de independență a Albaniei, nici măcar de autonomie în cadrul Imperiului Otoman ci, după cum propunea Pashko Vasa, doar de unificare a întregului teritoriu revendicat într-un singur vilayet. Curând, această poziție s-a schimbat radical și a avut ca urmare cereri de autonomie și războiul deschis împotriva Imperiului Otoman, după cum a formulat Abdyl Frashëri

Congresul de la Berlin
În iulie 1878, cei 60 de membri ai conducerii Ligii de la Prizren, în frunte cu Abdyl Bey Frashëri, au trimis o scrisoare Marilor Puteri de la Congresul de la Berlin, prin care cereau rezolvarea problemei albanezilor rezultată în urma războiului.

Congresul de la Berlin a ignorat memorandumul ligii, iar Otto von Bismarck chiar a declarat că nu există un popor albanez și că Albania este doar o "denumire geografică". Congresul a cedat Muntenegrului orașele Bar și Podgorica și zonele din jurul satelor montane Gusinje și Plav, pe care liderii albanezi le considerau teritoriul lor. Serbia a obținut și ea un teritoriu în care locuiau și etnici albanezi. Aceștia din urmă, în mare majoritate loiali Imperiului, se opuneau vehement pierderilor teritoriale. Albanezii se temeau și de posibila pierdere a Epirului în fața Greciei. Liga de la Prizren a organizat rezistență armată în Gusinje, Plav, Shkodra, Prizren, Preveza și Janina. Un lider local descria frontiera ca "plutind pe sânge".

Formarea

La 10 iunie 1878, circa optzeci de delegați, mai ales lideri religioși musulmani, șefi de clanuri și alte persoane influente din vilayetele otomane Kosovo, Monastir și Janina, s-au întâlnit în orașul Prizren din vilayetul Kosova. Circa 300 de musulmani au participat la adunare, inclusiv delegați din Bosnia și mutasarriful (administratorul sangeacului) din Prizren ca reprezentant al autorităților centrale, și fără delegați din . Delegații au înființat o organizație permanentă, Liga de la Prizren, sub conducerea unui comitet central care avea puterea de a impune taxe și de a strânge armată. Liga de la Prizren consta din două ramuri: ramura Prizren și ramura de sud. Ramura Prizren era condusă de Iljas Dibra și avea reprezentanți din zonele Kirçova (Kicevo), Kalkandelen (Tetovo), Pristina, Mitroviça (Kosovska Mitrovica), Viçitirin (Vucitrn), Üsküp (Skopje), Gilan (Gnjilane), Manastir (Bitola), Debar (Debar) și Gostivar. Cea sudică, condusă de  consta din șaisprezece reprezentanți din zonele Kolonjë, Korçë, Arta, Berat, Parga, Gjirokastër, Përmet, Paramythia, , Margariti, Vlorë, Tepelenë și Delvinë.

La început, autoritățile otomane au susținut Liga de la Prizren, dar Sublima Poartă a presat delegații să se declare în primul rând otomani și abia apoi albanezi. Unii delegați, în frunte cu șeicul din Kalkandelen, au susținut această poziție și au pus accent pe solidaritatea musulmană și pe apărarea pământurilor musulmane, inclusiv Bosnia și Herțegovina. Această poziție inițială a ligii, bazată pe solidaritatea religioasă a stăpânilor de pământ și a membrilor administrației otomane cu autoritățile religioase, a fost motivul pentru care s-a propus denumirea "Comitetul Adevăraților Musulmani" (în albaneză: Komiteti i Myslimanëve të Vërtetë). Alți reprezentanți, în frunte cu Frashëri, s-au concentrat pe ideea autonomiei Albaniei și pe crearea conștiinței identității albaneze care să nu țină cont de liniile religioase sau tribale.

Rezistența armată
După ce nu au reușit să-și îndeplinească cererile pe cale diplomatică, albanezii s-au lansat pe calea conflictului militar cu vecinii balcanici.

Liga de la Prizren avea 30.000 de membri înarmați sub controlul său, care au lansat o revoluție împotriva Imperiului Otoman după eșecul de la Congresul de la Berlin și după ce otomanii au ordonat oficial dizolvarea Ligii, de teamă că ea va dori independența față de Imperiu. Prima operațiune militară a ligii a fost , generalul otoman care urma să supervizeze transferul teritoriului Plav-Gucia către Muntenegru. La 4 decembrie 1879, membrii Ligii au participat la  și au învins forțele Muntenegrene care încercau să preia controlul în Plav și Gusinje. După izbucnirea luptelor deschise, Liga a preluat de la turci controlul asupra orașelor kosovare Vučitrn, Peć, Kosovska Mitrovica, Prizren și Gjakova. Îndrumată de mișcarea pentru autonomie, Liga a respins autoritatea turcă și a cerut separarea totală de Imperiul Otoman. Acesta la rândul său încerca să suprime Liga și a trimis o armată în frunte cu comandantul turc Derviş Paşa, care, în aprilie 1881 capturase Prizrenul și zdrobise rezistența de la Ulcinj. Liderii Ligii și familiile lor au fost uciși sau arestați și deportați.

În august 1878, Congresul de la Berlin a cerut o comisie care să traseze frontiera între Imperiul Otoman și Muntenegru. Congresul a cerut Greciei și Imperiului Otoman să negocieze o soluție la disputa lor de frontieră. Rezistența albanezilor față de tratat a obligat Marile Puteri să returneze Imperiului otoman Gusinje și Plav acordând Muntenegrului în schimb orașul de coastă Ulcinj, majoritar albanez. Albanezii au refuzat să capituleze. În cele din urmă, Marile Puteri au impus o blocadă maritimă asupra Ulcinj-ului și au forțat autoritățile otomane să-i țină pe albanezi sub control. Eforturile diplomatice și militare au reușit să păstreze controlul albanez în Epir, deși și acolo unele teritorii au fost cedate Greciei în 1881. În acel an, Marile Puteri au decis transferul Tesaliei și districtului Arta la Grecia.

Sfârșitul Ligii
Confruntat cu presiunea internațională crescândă de a-i "pacifica" pe albanezii refractari, sultanul a trimis o armată mare sub comanda lui Derviş Turgut Paşa pentru a suprima Liga de la Prizren și a transfera orașul Ulcinj Muntenegrului. Albanezii care erau loiali Imperiului au susținut intervenția militară a Sublimei Porți. În aprilie 1881, cei 10.000 de oameni ai lui Derviş Paşa au capturat Prizrenul și apoi au zdrobit și rezistența din Ulcinj. Liderii Ligii de la Prizren și familiile lor au fost arestați și deportați. Frashëri, care fusese la început condamnat la moarte, a fost închis până în 1885 și apoi exilat până la moartea sa șapte ani mai târziu.

Memoria

Bariere puternice au blocat eforturile liderilor albanezi de a le insufla compatrioților lor o identitate albaneză, diferită de loialitatea față de regimul otoman. Împărțiți în patru vilayete otomane, albanezii nu aveau un nucleu geografic sau politic. Diferențele religioase între etnicii albanezi i-au obligat pe liderii naționaliști să dea mișcării naționale un caracter pur laic, ceea ce i-a înstrăinat pe liderii religioși. Cel mai important factor care îi unea pe albanezi, limba vorbită, nu avea o formă literară standard și nici măcar un alfabet. Fiecare din cele trei variante disponibile, cel latin, cel chirilic și cel arăbesc, implicau diferite conotații politice și religioase față de care exista un segment al populației care se opunea. În 1878, nu existau școli cu predare în albaneză în cele mai dezvoltate zone revendicate de Ligă, și anume Gjirokastër, Berat și Vlorë—unde în școli se preda fie în turcă, fie în greacă.

Liga de la Prizren s-a numărat printre cele mai evidente reacții albaneze față de retragerea patronajului imperial otoman asupra albanezilor, după aproape patru secole de dominație asupra Balcanilor. Urmările Războiului Ruso-Turc din 1877 au produs tratatul de la San Stefano, care recunoștea idependența și revendicările teritoriale ale Bulgariei, Muntenegrului și Serbiei. După război, liderii albanezi din Peć, Gjakova, Gusinje, Luma, și din Debar și Tetovo s-au întâlnit în Macedonia Vardarului pentru a discuta dezvoltarea a ceea ce doar mai târziu avea să fie considerată o platformă națională. Grupul de protonaționaliști au primit tot felul de ajutoare materiale și financiare din Imperiul Otoman, care se confrunta cu realitatea obligativității de a se retrage din nou din teritoriile ocupate din Balcani.

Urmări
Imperiul Otoman a continuat să se prăbușească și după Congresul de la Berlin. Problemele financiare l-au împiedicat pe sultanul Abdül Hamid al II-lea să reformeze armata, și el a recurs la represiune pentru a menține ordinea. Autoritățile s-au străduit fără succes să controleze situația politică din teritoriile albaneze ale Imperiului, arestând suspecții de activități naționaliste. Când sultanul a refuzat cererile albanezilor de unificare a celor patru vilayete locuite de albanezi, liderii acestora au reorganizat Liga de la Prizren și au incitat la răscoale care au adus regiunea, mai ales Kosovo, aproape de anarhie. Autoritățile imperiale au reprimat din nou Liga de la Prizren în 1897, l-au executat pe președintele ei în 1902, și au interzis corespondența și cărțile în limba albaneză. În Macedonia, unde gherile susținute de bulgari, greci și sârbi luptau cu autoritățile otomane dar și între ele, albanezii musulmani au suferit atacuri, iar grupările albaneze de gherilă au răspuns cu aceeași monedă. În 1906, întâlnirea albanezilor ținută la Bitola a stabilit în secret Comitetul pentru Eliberarea Albaniei. Un an mai târziu, gherilele albaneze l-au asasinat pe mitropolitul ortodox grec din Korçë.
Pe durata în care a fost activă, Liga a reușit să aducă interesele naționale ale albanezilor în fața Marilor Puteri și a deschis calea către Liga de la Peja, care avea susținere străină mai bună atât din Italia cât și din Imperiul Austro-Ungar.

În ciuda faptului că a eșuat în cele din urmă, Liga de la Prizren a realizat multe. Atât Muntenegru cât și Grecia au primit mai puțin teritoriu revendicat de albanezi decât ar fi primit în lipsa unui protest organizat, iar acesta a constituit primul pas către o organizație națională.

Bibliografie

Istoria provinciei Kosovo

Liga de la Prizren


Teimuraz Bagrationi (), otherwise known as Tsarevich Teimuraz Georgievich (; April 23, 1782 – October 25, 1846), was a Georgian royal prince (batonishvili) and scholar primarily known as an author of the first critical history in Georgian as well as for his work to popularize interest in the history and culture of Georgia and preserve its treasures.

Biography

Prince Teimuraz was born in Tbilisi to Heir Apparent George, subsequently the last king of Georgia (Kingdom of Kartli and Kakheti) from 1798 to 1800, and his wife, Ketevan Andronikashvili. He studied at the Telavi Seminary, and, at the age of 13, took part in the 1795 Battle of Krtsanisi at which his grandfather, King Heraclius II of Georgia, was defeated by a Persian invading army under Agha Mohammad Khan Qajar. Teimuraz did not accept the Russian annexation of Georgia of 1801, which followed shortly after his father's death and fled to Persia, whence his uncle, Alexander fought to expel the Russians from Georgia. During the Russo-Persian War (1804-1813), Teimuraz, who was known as Tahmures Mirza in Persia, served as a Persian artillery commander. On October 16, 1810, however, he surrendered to the Russian authorities. On January 12, 1811, he settled in St Petersburg where he was granted a state salary and pension. In 1813, he acquired a mansion on Vasilievsky Island and concentrated on scholarly work. He collected and researched old Georgian chronicles and analyzed Greco-Roman and Armenian sources on Georgia. He was a collaborator and friend of Marie Brosset, a French scholar, whom he frequently consulted on the history of Georgia. At the same time, Prince Teiumraz befriended and tutored the young Georgian students in St Petersburg – Platon Ioseliani, and David Chubinashvili – both of whom eventually became prolific Georgian historians.

In the 1830s-1840s, he composed two major works on the early history of Georgia – "ისტორია დაწყებითგან ივერიისა, ესე იგი გიორგიისა, რომელ არს სრულიად საქართველოჲსა" (1832, History of Iberia or Georgia, that is All of Sakartvelo) and "ისტორია ძველი კოლხიდისა" (1840, History of Ancient Colchis) – and wrote commentaries to the 12th-century Georgian national epic "The Knight in the Panther's Skin" ("განმარტება პოემა ვეფხისტყაოსანისა", 1843). His articles were published in the Paris-based Journal Asiatique and Memoires inedits. He was elected an honorary member of the French Societe Asiatique (1831), the Russian Imperial Academy of Sciences (1837) and the Danish Royal Antiquarian Society (1838). Prince Teimuraz also authored several poems, and a memoir of his European travels as well as the Georgian translations of Tacitus, Voltaire, and Pushkin.

He died in Saint Petersburg and was buried there at the Alexander Nevsky Lavra.

Ancestry

References

External links

  Теймураз Багратиони, a Great Soviet Encyclopedia article.

1782 births
1846 deaths
Bagrationi dynasty of the Kingdom of Kartli-Kakheti
Battle of Krtsanisi
19th-century historians from Georgia (country)
Georgian princes
Historians of Georgia (country)
Honorary members of the Saint Petersburg Academy of Sciences
Writers from Tbilisi
People of the Russo-Persian Wars
Iranian military commanders
18th-century people from Georgia (country)
People of Qajar Iran
People from the Russian Empire

Prince Teimuraz of Georgia


Krizanovski  es un jútor del raión de Krasnoarméiskaya, en el sur de Rusia. Está situado en el delta del Kubán, en la orilla derecha de su distributario Protoka, frente a Slaviansk-na-Kubani, 11 km al sur de Poltávskaya y 67 km al noroeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 413 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Trudobelikovskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Крижановский.

 Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Krasnoarméiskaya del krai de Krasnodar

Krizanovski


Die Nationalstraße 306 (), chin. Abk. G306, ist eine 497 km lange, in Ost-West-Richtung verlaufende Fernstraße im Nordosten Chinas in der Provinz Liaoning sowie auf dem Gebiet des Autonomen Gebiets Innere Mongolei. Sie führt von Suizhong an der Bohai-Bucht über Jianchang, Lingyuan, Chifeng und den Harqin-Banner nach Hexigten Qi in der Inneren Mongolei.

Weblinks

Offizielle Webseite des chinesischen Verkehrsministeriums

Nationalstraße in der Volksrepublik China
Nationalstrasse China306
Straße in Liaoning
Straße in der Inneren Mongolei

Nationalstraße 306 (China)


دوكوفشتشينا  هي مدينة في مقاطعة ساراتوف أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 4259 نسمة.

مدن مقاطعة ساراتوف

دوخوفشتشينا (مقاطعة ساراتوف)


Ada Isensee (Potsdam, ) est une vitrailliste allemande.

Biographie

Elle a d'abord étudié la psychologie à l'Université Louis-et-Maximilien de Munich et à Tübingen. Elle a ensuite poursuivi ses études aux Beaux-Arts de Paris.

Elle a travaillé au Musée du verre de Corning .

Voir aussi

Bibliographie

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1944
Naissance à Potsdam
Peintre allemande
Peintre de vitraux
Naissance dans le Troisième Reich

Ada Isensee


سيلكوود فيلم أمريكي من إنتاج سنة 1983 ومن بطولة الممثلة ميرل ستريب، يتكلم عن قصة واقعية لسيدة اسمها كارين سيلكوود وهي مهندسة تقنية لدى محطة نوويه وناشطة في حزب.

وصلات خارجية

أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1980
أفلام أمريكية متعلقة بإل جي بي تي
أفلام إنتاج 1983
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1980
أفلام تقع أحداثها في 1974
أفلام تقع أحداثها في أوكلاهوما
أفلام توينتيث سينتشيري فوكس
أفلام دراما إنتاج عقد 1980
أفلام درامية 1983
أفلام سجلها جورج ديليريي
أفلام سيرة ذاتية درامية أمريكية
أفلام عن الحركة العمالية
أفلام عن التقانة النووية
أفلام عن ناشطين
أفلام كتب نصها السينمائي نورا أفرون
أفلام مبنية على أحداث حقيقية
أفلام متعلقة بإل جي بي تي 1983
أفلام مصورة في تكساس
أفلام مصورة في نيومكسيكو
أفلام من إخراج مايك نيكولز
أفلام مناهضة للأسلحة النووية
عقد 1980 أفلام متعلقة بإل جي بي تي

سيلكوود (فيلم)


Folgefonna, Norveç'in Hardanger bölgesinde bir buzul. Kapladığı 214 km² alanıyla kıta Norveç'in Jostedalsbreen ve Svartisen'den sonra üçüncü büyük buzuludur. Buzulun kesimleri alt gruplara alan dağılımı olarak şu şekilde ayrılır: Kuzey Folgefonna 25 km², Orta Folgefonna 9 km² ve Güney Folgefonna 180 km².

Konum
Buzul, Folgefonna Yarımadası'nın yüksek sıradağlık bölgesinde bulunur. Doğuda Sør Fyordu, güneyde Åkra Fyordu ve batıda Hardanger Fyordu'nun arasında kalır. Buzul Hordaland Eyaleti'nin Jondal, Ullensvang, Odda, Etne ve Kvinnherad idari bölgelerindeki bir alanı kaplar.

Buzul'un bulunduğu en yüksek yer deniz seviyesinden 1662 m yüksekteyken, en düşük yer 400 m yüksektedir. Folgefonna birçok kola sahiptir. Bunlardan bazıları; Bondhusbreen, Blomsterskardsbreen ve Buerbreen'dir

Folgefonna Milli Parkı
29 Nisan 2005'ten beri Folgefonna, Norveç'in 25. Milli Parkı'dır. Hem buzul hem de çevredeki tabiatın büyük bir kısmı korunmaktadır ve beraber 545,2 km² dir.

Oluşum
Folgefonna buzul çağından kalma değildir. Son buzul çağının sonrasında buz hızlı bir şekilde geri çekilmiş ve çevredeki buz tamamen erimiştir. Yaklaşık 2500 yıl önce, düşük ısılı, yüksek yağışlı bir periyotta buzulun kuzey kısmı (Nordre Folgefonna) yeniden oluşmuştur. Periyodik değişimlerle buzul, bugünkü genişliğine uzanır. Buzulun diğer kısımları da paralel bir geçmişe sahiptir.

Dış bağlantılar
 Fotoğrafları

Norveç'teki buzullar

Folgefonna


Ingeborg Hunzinger (Berlín, 3 de febrero de 1915 - Ib., 19 de julio de 2009) fue una escultora alemana, hija del químico Hans Heinrich Franck, nieta del pintor Philipp Franck y abuela de la escritora Julia Franck.

Datos biográficos
Hunzinger era originalmente Ingeborg Franck. La madre de Hunzinger era judía y en 1932 Ingerborg se unió al Partido Comunista. Sin embargo, comenzó en 1935 a estudiar en la Facultad de Bellas Artes y Artes Aplicadas. En el curso de 1938/1939 era una estudiante de maestría de Ludwig Kasper. La Cámara de Cultura del Reich le prohibió estudiar en 1939, y emigró a Italia, al llegar a Florencia, conoció al artista alemán Helmut Ruhmer miembro de la Villa Romana y más tarde en Roma, en la vivió en Villa Massimo. Hunzinger se refugió en Sicilia, a donde le siguió Ruhmer. A finales de 1942, volvió de regreso forzosamente a Alemania, donde pasó los últimos años de la guerra en la Selva Negra y dio a luz a dos hijos. No se le permitió casarse con Helmut Ruhmer, el padre de sus hijos, a causa de las leyes raciales.

Después de que Ruhmer cayese en los últimos días de la guerra, Ingeborg se casó a mediados de los años 50 con Adolf Hunzinger, padre de su tercer hijo. Después del divorcio con Hunzinger, se casó con el escultor Robert Riehl en los años sesenta.

En Berlín Oriental, abrieron un estudio del arte. De 1951 a 1953 Hunzinger fue estudiante de maestría con Fritz Cremer y Gustav Seitz. Ella se dedicó a la docencia en la Academia de Arte de Berlín-Weissensee,  y trabajó desde 1953 en Berlín-Rahnsdorf como artista independiente.
A pesar de su pertenencia al SED y más tarde al Die Linke,  se negó a aceptar tanto la Orden del Mérito Patriótico (en alemán Vaterländischer Verdienstorden y el Premio Nacional de la Alemania del Este (en alemán Nationalpreis der DDR).

En 1995, Hunzinger creó "Block der Frauen" (Bloque de mujeres) donde era la Sinagoga Vieja donde también fueron las protestas de Rosenstrasse. Ella hizo esto para dar respeto a las mujeres valientes que pelearon para proteger a sus familias.

Obras (selección)
 1959: Mutter mit Kindern - Madre con hijos, escultura de piedra arenisca en el triángulo de Auer, Berlín-Friedrichshain
 1970: Stürzende - Convergencia, escultura de piedra arenisca de las víctimas de camino a la muerte en el campo de concentración de Sachsenhausen, a partir de abril de 1945 en Parchim en un parque entre la escuela Goethe y el Hospital
 1974: Die Erde - la tierra, escultura en Monbijoupark, Berlin-Mitte
 1987: Escultura de la fachada de la Köpenick Rathaus, Berlín
 1993: Wiedersehen - Adiós, escultura en el patio de la Memoria de la Semana sangrienta de Köpenicker en junio de 1933, Berlin Koepenick, Puchanstraße 12
 1995: Block der Frauen - bloque de las mujeres, escultura en Berlín para conmemorar las protestas de la calle Rosenstraße
 1996: relieves de cerámica Karl-Liebknecht y Mathilde Jacob en la entrada de la casa, de Franz Mehring-Platz 1, Berlín
 1996: Älteres Paar - Pareja de ancianos, en el parque Püttbergeweg, Berlin Rahnsdorf
 1997: Pegasus detrás de la Strandhalle Ahrenshoop
 1998: Der Sizilianische Traum - El sueño de Sicilia, en el Hotel Alexander Plaza, Berlin-Mitte

Bibliografía
 Rengha Rodewill, Einblicke – Künstlerische - Literarische - Politische. Die Bildhauerin Ingeborg Hunzinger.  Mit Briefen von Rosa Luxemburg. Karin Kramer Verlag, Berlín 2012, ISBN 978-3-87956-368-3
 Christel Wollmann-Fiedler, Ingeborg Hunzinger. Die Bildhauerin. Wuppertal: HP Nacke Verlag, 2005, ISBN 3-9808059-6-4.
 Bernd Ehrhardt, Die Bildhauerin Ingeborg Hunzinger in Spreenhagen. Beeskow: Kreiskalender Oder-Spree, 2009.

Galería

Notas y referencias

Notas

Enlaces externos

 Werknachweise mit Abbildung von Ingeborg Hunzinger im katalog bildhauerei-in-berlin.de
 Berliner Künstlerin Ingeborg Hunzinger arbeitet an einer Skulptur von Rosa Luxemburg
PND : 132291185
 Wikipedia-Personeninfo

Escultoras de Alemania
Escultores de Alemania del siglo XX
Escultores de Alemania del siglo XXI
Artistas exiliados del nazismo
Escultores de Alemania en Italia
Alemanas del siglo XX
Nacidos en Berlín
Miembros del Partido Comunista de Alemania

Ingeborg Hunzinger


La isla de Morzhovéts  es una isla de Rusia localizada en el límite sur del mar de Barents. Se encuentra en la bahía de Mezén, en la entrada del mar Blanco, separándolo del mar de Barents.

Morzhovéts se encuentra a solo unos kilómetros del círculo polar ártico. Esta isla tiene una superficie de 110 km².

La isla se encuentra a 23,3 km del territorio continental ruso. La isla es llana y está cubierta de hierba (por la tundra) y tiene muchos lagos. El más grande es el lago Morzhovéts. Hay un asentamiento en la isla, llamado Séverny Gorodok, que tiene un faro y una estación meteorológíco. La población del asentamiento es de 12 personas.

Referencias

Véase también
 Geografía de Rusia
 Anexo:Islas de Rusia

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla en Wikimapia

Archipiélagos e islas del mar Blanco de Rusia
Archipiélagos e islas del mar de Barents de Rusia
Archipiélagos e islas del óblast de Arjánguelsk

Isla de Morzhovets


Julius Wilhelm Leberecht Mannhardt (* 8. Februar 1834 in Hanerau, Herzogtum Holstein; † 24. November 1893 daselbst) war ein weitgereister deutscher Ophthalmologe, der sich auch als Schriftsteller und Diplomat betätigte.

Leben und Beruf
Julius Mannhardt war der Sohn von Charlotte Amalie und Wilhelm Mannhardt (1800–1890), der nahe dem der Familie gehörenden Gutshaus Hanerau eine private Internatsschule für Jungen einrichtete. Sein Sohn Julius besuchte ein Gymnasium in Hamburg und studierte im Anschluss daran Medizin an den Universitäten Heidelberg, Göttingen, Berlin und Kiel. In Göttingen trat er im Wintersemester 1853/54 in die Burschenschaft Hannovera ein. 1856 bestand er in Kiel das ärztliche Staatsexamen. Im Jahr darauf wurde er dort zum Dr. med. promoviert mit der Dissertation "De pseudarthrosi" (= Nichtheilung von Frakturen).

Auf Empfehlung des Kieler Ordinarius für Chirurgie Friedrich von Esmarch, der sehr wahrscheinlich mit der Familie Mannhardt bekannt war, übernahm Julius Mannhardt 1863 eine orthopädische Klinik in Altona. Sein Interesse wandte sich immer stärker der Ophthalmologie zu. 1865 ließ er sich in Hamburg als Augenarzt nieder, bildete sich in diesem Fach jedoch bei Albrecht von Graefe in Berlin sowie bei Herman Snellen und Franciscus Cornelis Donders in Utrecht weiter fort.

1867 begab er sich nach Istanbul und praktizierte dort als Ophthalmologe. Die Arbeit bereitete ihm große Freude, zumal das orientalisch-bunte Flair der Stadt auch in seiner Praxis anzutreffen war. Er berichtete darüber in Briefen an seine Familie in der Heimat. Im Übrigen entdeckte er, dass armenische Lastenträger, die ohne familiären Anhang in Istanbul in größeren Gruppen zusammenlebten, an einem Blindheit verursachenden Trachom erheblich häufiger erkrankten als etwa türkische Soldaten, die in Kasernen lebten. Er führte das zu Recht auf eine Ansteckung zurück, die bei den christlichen Armeniern weit häufiger erfolge als bei den muslimischen Türken, weil, wie er meinte, letztgenannte ein größeres Bedürfnis nach frischer Luft und Reinlichkeit hätten, sich insbesondere möglichst in fließendem Wasser wuschen.

1869 zog Mannhardt nach Florenz, der damaligen Hauptstadt des Königreichs Italien. Auch hier praktizierte er als Augenarzt. Nun konnte er seine Familie aus Holstein nachkommen lassen. Sein Sohn Wilhelm L. Mannhardt starb dort am 13. Dezember 1873 im Alter von 12 Jahren und wurde auf dem protestantischen, sog. Englischen Friedhof beerdigt. Gleiches widerfuhr seiner Tochter Mathilde, die am 12. Januar 1876 im Alter von 13 Jahren starb. Mannhardt blieb bis 1878 in Florenz. In dieser Zeit unternahm er Reisen in Italien, besuchte u. a. Rom, Neapel und Bagni di Lucca. Einmal führte ihn eine Reise über Italien hinaus bis nach Tunis. An allen Orten, an denen er sich längere Zeit aufhielt, war er auch augenärztlich tätig.

Die Gesandtschaften des Norddeutschen Bundes sowohl in Istanbul als auch in Florenz hatten nach Berlin gemeldet, Julius Mannhardt sei von seiner Persönlichkeit sowie von seiner Tatkraft her jemand, der erforderlichenfalls mit einer geheimen diplomatischen Mission beauftragt werden könne. Eine solche ergab sich 1870 kurz nach Ausbruch des Deutsch-Französischen Krieges. Auf Weisung des Auswärtigen Amtes des Norddeutschen Bundes, also im Einvernehmen mit Bismarck, wurde Julius Mannhardt vom Gesandten des Norddeutschen Bundes in Florenz ersucht, unverzüglich Giuseppe Garibaldi auf der Isola Caprera, einer kleinen Insel nördlich von Sardinien, aufzusuchen, um mit ihm über die Gestellung eines Hilfskorps auf deutscher Seite im Krieg gegen Frankreich zu verhandeln. Gegen entsprechende Subsidien erklärte sich Garibaldi bereit und versprach, mit bis zu 30.000 Mann einzugreifen. Garibaldi machte jedoch einen gewichtigen Vorbehalt: Er wolle nur gegen das Kaiserreich Frankreich kämpfen, nicht gegen ein republikanisches Frankreich. Da beide Verhandlungspartner sich die letztgenannte Staatsform für Frankreich in allernächster Zeit nicht vorstellen konnten, akzeptierte Mannhardt den Vorbehalt und Garibaldi erklärte sich zum Alliierten der deutschen Armeen. Als Mannhardt wieder in Florenz eintraf und dem Gesandten des Norddeutschen Bundes vom erfolgreichen Abschluss der Verhandlungen berichtete, zeigte der ihm eine gerade eingetroffene Depesche, in der vom Ausgang der Schlacht bei Sedan am 1. September 1870 berichtet wurde: Kapitulation eines Großteils der französischen Armee und Gefangenschaft von Kaiser Napoleon III. Beide Gesprächsteilnehmer gingen davon aus, der Krieg sei damit beendet – und Mannhardt bemerkte, seine Reise nach Caprera sei nutzlos gewesen. Sie konnten sich nicht vorstellen, dass der Krieg weiter geführt würde und Garibaldi seinen Vorbehalt bei den Verhandlungen mit Mannhardt nutzte, zur Unterstützung der republikanischen Sache mit einer Gruppe Freiwilliger nach Südfrankreich zu gehen. Es gab einige wenige Scharmützel mit deutschen Truppen, doch war das Eingreifen Garibaldis letztlich nicht entscheidend für den Ausgang des Krieges.

Nach Holstein zurückgekehrt, betätigte Mannhardt sich augenärztlich in Hanerau und Neumünster. Bereits 1880 begab er sich erneut auf eine Reise, diesmal nach Venezuela, in das Geburtsland seiner Ehefrau Mathilde geborene Vollmer y Rivas (1842–1896), einer Klaviervirtuosin, mit der er neun Kinder hatte. In Venezuela hat er mehrere Monate als Augenarzt praktiziert.

Dokumentiert ist seine Reise nach Südamerika (unter anderem Havanna, die Azoren) in der Abschrift von Briefen an seine Familie "Briefe aus Amerika". Sie beginnen mit dem Datum 8. Oktober 1880 ("An Bord des Royal Mail Schiffs Cagus") und enden am 15. Februar 1881 (im Commercial Hotel auf der Karibikinsel St. Thomas). Auch hier war er offenbar als Augenarzt tätig: "Hier (in St. Thomas, Anm. des Autors) ist ein Herr aus Porto Rico, der mich erwartet und operiert werden will. Ich werde also kaum den 16. nach Havanna abreisen können".

Nach ihrer Rückkehr 1881 bezog die Familie das Gut "Fernsicht" in Kellinghusen, von wo aus Mannhardt seine Praxis in Neumünster betreute. Mit der gesamten Familie war Theodor Storm gut bekannt; er verzog 1880 von Husum nach Hademarschen, besuchte aber auch Julius Mannhardt in Kellinghusen und lernte so 1884 dort den Dichter Detlev von Liliencron kennen.

Ein Ischiasleiden veranlasste Julius Mannhardt später, nach Lübeck zu ziehen. Er verstarb 1893 an seinem Geburtsort, seine Frau am 24. Mai 1896 in Lübeck.

Veröffentlichungen
 De pseudarthrosi (= Schriften der Universität zu Kiel. Bd. 4,7, Med. 2). C. F. Mohr, Kiel 1857, 11 S. (medizinische Dissertation, Universität Kiel, 1857).

Die Erkenntnisse, die Mannhardt zwischen 1858 und 1887 als Augenarzt gewonnen hatte, wurden in zehn Aufsätzen in Albrecht von Graefe's Archiv für Ophthalmologie bzw. in den Klinischen Monatsblättern für Augenheilkunde veröffentlicht und sind in der Abhandlung von Dieter Schmidt aufgeführt. Darunter befindet sich:
 Klinische Mittheilungen aus Constantinopel. In: Archiv für Ophthalmologie. Bd. 14, H. 3 (Oktober 1868), S. 26–50, doi:10.1007/BF02720672.

Julius Mannhardt schrieb – von Theodor Storm gefördert – auch Novellen.
 Erzählungen aus den Bädern von Lucca. Zu dieser Schrift hat Theodor Storm ein Vorwort geschrieben. Mit diesem Vorwort versehen erschien die Geschichte eines faux ménage unter dem Pseudonym G. Dur in: Westermanns Monatshefte. Band 58 (1885), S. 655–669.
 Frau Venus, ohne Verfasser, in: Die Grenzboten. 59. Jahrgang (1900), Erstes Vierteljahr, S. 37–44 und 92–98.

Mannhardt beschäftigte sich mit weltanschaulichen Problemen und gab anonym das 436 Seiten umfassende Werk heraus
 Ein Katechismus der Moral und Politik für das deutsche Volk. Verlag von E. L. Hirschfeld, Leipzig 1891. Im selben Jahr wurde eine zweite Auflage gedruckt. Etliche Jahre nach Mannhardts Tod erlebte das Buch 1921 einen Nachdruck.

Literatur
 Alfred Stern: Bismarck und Garibaldi während des deutsch-französischen Krieges 1870–71. In: Deutsche Rundschau. Jg. 60, H. 5 (Februar 1934), S. 89–95.
 Clifford Albrecht Bernd (Hrsg.): Theodor Storm – Paul Heyse: Briefwechsel. Bd. 3: 1882–1888. Erich Schmidt Verlag, Berlin 1974, S. 348, Anmerkung "Zu 231", Nr. 4 (online bei Google Books).
 Karl Ernst Laage (Hrsg.): Theodor Storm – Erich Schmidt: Briefwechsel. Bd. 2: 1880–1888. Erich Schmidt Verlag, Berlin 1976, S. 208, Anmerkung "Zu 102", Nr. 10 (online bei Google Books).
 Dieter Schmidt: Julius Wilhelm Leberecht Mannhardt (1834–1893), ein viel gereister Ophthalmologe des vergangenen Jahrhunderts. In: Mitteilungen der Julius-Hirschberg-Gesellschaft zur Geschichte der Augenheilkunde. Band 1 (2000), S. 253–265 (Zusammenfassung).
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Bd. 1, Teilbd. 8, Supplement L–Z. Winter, Heidelberg 2014, ISBN 978-3-8253-6051-1, S. 63–65.

Weblinks
 Erwähnung auf den Seiten der Praxis Dr. med. Gellrich
 Burschenschaft Hannovera, Geschichte und Geschichten

Einzelnachweise

Augenarzt
Deutscher Diplomat
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1834
Gestorben 1893
Mann

Julius Mannhardt


Trisat je slovenski nanosatelit za promatranje Zemlje, proizveden u sklopu istoimenog slovenskog programa na Sveučilištu u Mariboru .

Lansiran je 3. rujna 2020. iz Francuske Gijane, odakle ga je u svemir odnijela raketa-nosač Vega. Znanstveni cilj misije usmjeren je na daljinsko detektiranje Zemljine površine pomoću hiperspektralne kamere.

Prva uspješna komunikacija između satelita i zemaljske postaje u Mariboru uspostavljena je 3. rujna 2020. u 12:20 po lokalnom vremenu.

Specifikacije

 Klasa: Nanosatelit oblika 3U
 Masa: 5 kg
 Dimenzije: 11 × 12 × 34 centimetara (sklopljen), 111 × 48 × 34 centimetara (rasklopljene antene)
 Kontrola položaja: dvoosna (po izboru troosna) stabilizacija (3 magnetska pokretača, solarni i visokoosjetljivi senzori magnetskog polja)
 Napajanje: baterija snage 30 Wh, fiksni solarni paneli
 Komunikacija: VHF (GFSK, podesiva brzina prijenosa), UHF (GFSK, podesiva brzina prijenosa)
 Određivanje orbite: prijemnik globalnog navigacijskog satelitskog sustava za određivanje orbite s podrškom za GPS, GLONASS, Galileo, BeiDou

Izvori

Umjetni sateliti
Znanost i tehnologija u Sloveniji

Trisat


أبو عقال الأغلب الثاني بن إبراهيم الأول الاغلبي هو رابع ملوك الدولة الأغلبية، تولى المُلك بعد وفاة أخوه زيادة الله الأول عام 223 هـ وأستمر في الحكم حتى وفاته عام 226 هـ فكانت دولته سنتين وتسعة أشهر وأياماً، وتوفي وهو ابن ثلاث وخمسين سنة وهو أصغر أبناء إبراهيم بن الأغلب وجميع ملوك الأغالبة الذين جاءو من بعده من ذريته، وقد أمن الناس في زمانه، وأحسن إلى الجند، وقطع النبيذ عن القيروان وعاقب على بيعته وشربه، وكان في عهده حروب ومنها وقعة قفصة عندما خرجت عليه قبائل من البربر من لواتة وزاغة ومكناسة فوجه إليهم جيشاً وجعل عليه عيسى بن ريعان الأزدي وهو أحد جنوده، فانتصرت قواته عليهم وأعادهم إلى الطاعة، وقد أوصى بالملك من بعده لابنه مُحَمد الأول بن الأغلب.

مراجع
 ابن الأبار، الحلة السيراء، تحقيق حسين مؤنس (القاهرة 1963).
 الرقيق القيرواني، تاريخ إفريقية والمغرب، تحقيق المنجي الكعبي (تونس 1967).
 ابن عذاري المراكشي، البيان المغرب في أخبار الأندلس والمغرب، ج1، تحقيق ج.س. كولان وإ. ليفي بروفنسال (بيروت).

الهوامش

تونسيون في القرن 9
أغالبة
أمراء إفريقية الأغالبة
عرب في القرن 9
ملكيون في إفريقيا في القرن 9
مواليد 140 هـ
مواليد 757
وفيات 196 هـ
وفيات 812
وفيات 841

أبو عقال الأغلب بن إبراهيم


Uldhalsstork () er en storkefugl, der lever i det sydlige Asien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Storkefugle

Uldhalsstork


تقريبا جميع الموريتانيين مسلمين من أهل السنة والجماعة وتعتنق المذهب المالكي. منذ الاستقلال في 1960 اعتمد النظام الجمهوري الإسلامي. الميثاق الدستوري لعام 1985 أقر أن الإسلام دين الدولة والشريعة الإسلامية هي مصدر القوانين في البلاد.

التاريخ
انتشر الإسلام في موريتانيا مع حركة التجار والحرفيين والصوفيين. لعب أتباع الطريقة الصوفية دورا مهما في التوسع في وقت مبكر من الإسلام. حتى نهاية القرن التاسع عشر اكتسبت الروابط الدينية أهمية عندما حاولوا جعل الدين قوة من أجل توسيع الهويات والولاءات خارج حدود القرابة. ساد السلام النسبي في المنطقة من قبل الإدارة الفرنسية ولكن ساهم الاستياء المتزايد من الحكم الاستعماري في ارتفاع سريع في نفوذ الحركات الإسلامية. في العقود الأخيرة عارضت الحركات الإسلامية التعصب القبلي وكانت عنصرا لا غنى عنه في نمو المشاعر القومية.

الصوفية
في الثمانينات صار أغلب أتباع الطرق الصوفية يتبعون الطريقتين القادرية والتيجانية. كما يوجد أتباع للطرق الشاذلية المتمركزة في بومديت وتكانت والغودفية المتمركزة في تكانت، أدرار، الحوض الشرقي، والحوض الغربي.

مصادر

الإسلام حسب البلد

الإسلام في موريتانيا


Crkva Sv. Križa u Blatu je ranosrednjovjekovna crkva s grobljem na otoku Korčuli.

Izgrađena je na temeljima antičke citadele i romaničke crkve sv. Jeronima iz 4. ili 5. stoljeća. Hrvati s potomcima iz plemena ili roda Zmaj i kneza Mislava kupuju u 9. stoljeću zemljište i na njemu grade crkvu. Prvi pisani spomen crkve nakon 9. stoljeća potječe iz oporuke Jakova Radostića 17. ožujka 1346. godine, kojom određuje gradnju crkve.

Zidni vijenac (korniža) apside drugačije je izvedbe nego onaj na lađi, a kraj ostataka porušenih zidovi s južne, sjeverne i istočne strane naziru se temelji manje crkve. Prethodna je crkva prepolovljena da bi se nadogradio novi dio u 14. st. Naknadno je pronađen uski prozorčić na začelnom zidu apside. Plošno pročelje jednobrodne kamene građevine s polukružnom visokom apsidom iznad ulaza sastoji se od lunete s križnom rozetom u središtu, dva četvrtasta prozorčića i masivne preslice sa zvonom. Na bočnim zidovima probijena su dva barokna prozora, a krov je prekriven kanalicama. U obnovljenoj unutrašnjosti postavljen je kameni oltarni stol na začelju apside s prikazom raspeća.

Izvori
 Galić, Zdenko: Svjedokinja »hrvatske« arhitekture: Crkva Sv. Križa u Blatu Glas Koncila, 16. srpnja 2020.

Korčula
Crkve u Hrvatskoj
Blato

Crkva Sv. Križa u Blatu


Mehmet Fikri Karadağ (3 Ocak 1953) Türk asker. Kuvvayi Milliye Derneği'nin kurucusu.
1991-1996 yılları arasında Elazığ'da görev yaptı. 8. Kolordu Hareket Başkanı görevinde de bulundu. 30 Ağustos 2003 tarihinde emekli oldu. Vatansever Kuvvetler Güç Birliği Hareketi'nden ayrılarak 2005 yılında Kuvvayi Milliye Derneği'ni kurdu. 2007 seçimlerinde İstanbul 1. bölgeden bağımsız milletvekili adayı olmuştur.

Ergenekon davası
22 Ocak 2008 günü yapılan Ergenekon Operasyonu kapsamında gözaltına alınan Karadağ tutuklanarak Kartal Cezaevine konmuştur. Ergenekon davasında silahlı terör örgütüne üye olma, TC hükûmetine karşı silahlı isyana tahrik, zorla hükûmeti ıskata teşebbüs, hukuka aykırı olarak kişisel verileri kaydetme, halkı kin ve düşmanlığa alenen tahrik etme veya aşağılama, tutuklu hükümlünün yerini bildiği halde yetkili merciye bildirmeme suçlamalarıyla hakkında 2 kere ağırlaştırılmış müebbet ve 256 yıldan 524 yıla kadar hapis cezası istenen Karadağ, 5 Ağustos 2013'te kararı açıklanan Ergenekon Davası'ndan ağırlaştırılmış müebbet hapis ile 12 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası almıştır. Anayasa Mahkemesi kararı üzerine, "kişi hürriyeti ve güvenliğini ihlal" kararı ve "gerekçeli kararın bugüne kadar yazılmaması" nedeniyle 12 Mart 2014 tarihinde tahliyesine karar verildi. Ancak Balyoz davasında hakkında 16 yıl kesinlemiş hapis cezası bulunduğundan Silivri Cezaevi'nden çıkamadı. İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesindeki onuncu duruşmanın öğleden sonraki oturumunda verilen kararla Mahkeme, 'Ergenekon örgütü' adı altında bir örgüt olmadığı için, 'örgüt kurmak, yönetmek, üyelik, yardım ve yataklık' suçlarından açılan tüm davalar yönünden 235 kişiden oluşan sanıkların tümünün beraatine karar verildiğini açıkladı.

Balyoz davası
21 Eylül 2012'de sona eren Balyoz davasında 16 yıl hapis cezası aldı. Anayasa Mahkemesi' nin vermiş olduğu hak ihlali kararı neticesinde 19.06.2014 yılında Silivri cezaevinden tahliye edildi

Kaynakça

Yaşayan insanlar
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
1953 doğumlular
Ergenekon davası sanıkları
Balyoz davası sanıkları
Türk albaylar
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Piyade subaylar

Fikri Karadağ


Anne Hathaway (n. 1555-1556 - d. 6 august 1623) a fost soția dramaturgului și poetului englez William Shakespeare. Se cunosc puține lucruri despre viața ei din acea vreme. Anne Hathaway s-a căsătorit cu Shakespeare în 1582 în satul Temple Grafton, aproape de Stratford-upon-Avon. A trăit în Stratford toată viața, chiar și în timp ce Shakespeare a lucrat și trăit în Londra. Ea a murit în Stratford la 6 august 1623 și este înmormântată lângă soțul ei în Biserica Sfânta Treime, Stratford.

Viața
Se crede că Anne Hathaway a crescut în Shottery, un sat mic, la vest de Stratford-upon-Avon, Warwickshire, Anglia. Se presupune că ea a crescut într-o fermă, care a fost casa familiei Hathaway, aceasta fiind acum o atracție turistică majoră pentru sat. Tatăl ei, Richard Hathaway, a fost fermier yeoman ("om liber"). El a murit în septembrie 1581 și a lăsat fiicei sale suma de zece mărci sau £6 13s 4d (șase livre, treisprezece șilingi și patru pence), care urma "să i se plătească în ziua căsătoriei ei". În testamentul tatălui ei, numele ei este scris ca Agnes, ceea ce a dus ca unii cercetători să creadă că ea ar trebui să fie menționată ca Agnes Hathaway.

Note

Legături externe

 Anne Hathaway, wife of Shakespeare
 Hathaway and Shakespeare's marriage licence
 A TIME magazine review of Germaine Greer's new biography on Anne Hathaway

 Virtual Tour of Anne Hathaway's home

Nașteri în 1556
Decese în 1623
Decese pe 6 august
Englezi din secolul al XVI-lea
Englezi din secolul al XVII-lea
Femei din secolul al XVI-lea
Femei din secolul al XVII-lea
! Hathaway, Anne

Anne Hathaway (Shakespeare)


Cooper Webb, né le 10 novembre 1995 à Newport (Caroline du Nord), est un pilote américain de motocross et de supercross. Son père Robert, un surfeur professionnel, a fait du motocross dans les années 1970. Cooper Webb est champion de supercross AMA 450SX 2019 et 2021.

Carrière

Début de carrière
Webb a participé à sa première course de motocross à l'âge de 4 ans au Kinley MX et participé à son premier championnat amateur à l'âge de 6 ans au guidon d'une Yamaha PW50.

Par la suite Cooper a commencé sa carrière professionnelle de motocross à l'âge de 17 ans avec l'équipe d'usine Yamaha Star Racing en 2013.

Le 28 juin 2014, il a remporté sa première course AMA de motocross en catégorie 250cm3 . au Muddy Creek Raceway et a été nommé rookie de l'année AMA Monster Energy Supercross en 2014.

En 2015, Cooper Webb a remporte le championnat AMA de supercross 250SX Ouest.

La saison suivante, en 2016, il a effectué le doublé en remportant le titre AMA supercross 250SX Ouest puis le championnat AMA de motocross 250MX.

Il est également le capitaine de l'équipe américaine de Motocross des nations qui a terminé deuxième derrière l'équipe de France .

Carrière en 450 cm3
Cooper Webb monte en catégorie reine 450 cm3 en 2017 en rejoignant l'équipe d'usine Red Bull KTM . Il s'entraîne aux côtés de Marvin Musquin et Zach Osborne sous la direction de son entraîneur Aldon Baker.

Après 2 années difficile ou il a des difficultés à trouver ses marques, Webb remporte le titre AMA Supercross 450SX en 2019.

En 2020, malgré un accident impressionnant en fin de saison à Arlington, Webb termine 2e derrière Eli Tomac de l'AMA supercross 450SX 2020.

Par la suite, en 2021, Webb a remporté son deuxième championnat de supercross 450SX face à Ken Roczen.

Palmarès
 Champion AMA supercross 250 côte ouest en 2015
 Champion AMA supercross 250 côte ouest en 2016
 Champion AMA motocross 250 côte ouest en 2016
 Champion AMA supercross 450 en 2019
 Champion AMA supercross 450 en 2021

Références

Liens externes

Pilote de moto américain
Pilote de moto-cross
Naissance en novembre 1995
Naissance dans le comté de Carteret

Cooper Webb


«The Awakening» o «Awakening» puede referirse a:

Música
 The Awakening (n/d), banda sudafricana.
 The Awakening (1990), álbum de Merciless.
 The Awakening (2011), álbum de James Morrison.
 Awakening (1998), álbum de Color Me Badd.
 Awakening (2011), álbum de Blessthefall.
 Awakening (2012), canción del álbum Southern Air de Yellowcard.
 The Awakening (2015), álbum de P.O.D.

Cine y televisión
 The Awakening (1915), película de Ralph Ince.
 The Awakening (1928), película de Victor Fleming.
 The Awakening (1980), película de Mike Newell.
 Awakening (2003), episodio (S04xC10) de la serie de televisión Ángel.
 The Awakening (2006), documental.
 Species IV: The Awakening, película de 2007 dirigida por Nick Lyon.
 The Awakening, serial de la 21ª temporada de Doctor Who, emitido en 1984.

The awakening


Lisa De Leeuw (born July 3, 1958) is an American former pornographic actress.

Career
She appeared in over 200 films and was inducted into both the X-Rated Critics' Organization Hall of Fame and the AVN Hall of Fame.
She also appeared in magazine spreads for pornographic magazines such as Genesis, Hustler, and Swank in the early 80s.

Alleged death
In the 2000 book Skinflicks: The Inside Story of the X-Rated Video Industry, writer and porn producer David Jennings describes the stigma and rumors surrounding AIDS in the porn community in the late 1980s and early 1990s. He wrote: "Reputed to be dead of AIDS, Lisa DeLeeuw and Brandy Alexandre, now out of the industry, proclaimed themselves alive and healthy." However, in 2003, another publication, Headpress 25, claimed that De Leeuw died of complications from AIDS on November 11, 1993.

Awards
 1981 CAFA Award for Best Supporting Actress – Amanda by Night
 1982 CAFA Award for Best Supporting Actress – Blonde Heat
 1985 AVN Award for Best Supporting Actress—Film – Dixie Ray, Hollywood Star
 1986 AVN Award for Best Supporting Actress—Film – Raw Talent

See also

 Golden Age of Porn

References

External links

American female adult models
American pornographic film actresses
People from Moline, Illinois
Pornographic film actors from Illinois
Living people
1958 births

Lisa De Leeuw


Der Kazanowski-Palast (auch Radziejowski-Palast, polnisch: Pałac Kazanowskich oder Radziejowskich) war ein prächtiges Warschauer Stadtschloss im 17. Jahrhundert. Er wurde 1656 während der schwedischen Sintflut (Zweiter Nordischer Krieg) niedergebrannt und später nicht in ursprünglicher Form wiederaufgebaut. An seiner Stelle befindet sich seit 1663 als Eckgebäude der Krakowskie Przedmieście 62 und der Ulica Bednarska 28 in der Innenstadt ein ebenfalls historisches Gebäude, das heute von der Caritas (Erzdiözese Warschau) genutzt wird.

Geschichte
Ende des 16. Jahrhunderts befand sich hier, oberhalb der Warschauer Weichselböschung, ein hölzernes Anwesen von Jerzy Mniszech. Zu Beginn des 17. Jahrhunderts ließ vermutlich Andrzej Bobola dieses Gebäude durch ein gemauertes Objekt ersetzen. Im Jahr 1617 ging das Palais in das Eigentum von König Sigismund III. Wasa über, der es seinem Sohn Władysław IV. Wasa schenkte. Nachdem der neue Eigentümer von einer Europareise zurückkehrte, beauftragte er 1628 den Baumeister Constantino Tencalla mit der Errichtung eines neuen Palastes im Stil der italienischen Renaissance. Das vormalige Bobola-Palais wurde als Basis genutzt.

Bereits 1632 gab der noch nicht regierende Prinz den Palast an seinen Favoriten Adam Kazanowski. Diese großzügige Schenkung führte zu Problemen mit dem König und dem Sejm. Ab 1637 ließ Kazanowski das Gebäude im Stile Tencallas erweitern. Der Palast verfügte über vier Geschosse, hatte eine Zentralheizungsanlage und zählte zu den größten und prächtigsten Warschauer Palästen seiner Zeit. Neben einem Innenhof verfügte er an der Weichselböschung über einen auf Terrassen angelegten großen Park. 1646 beschrieb Jean Le Laboureur die wertvolle Innenausstattung des Palastes, die aus edlen Möbeln, Marmor, flämischen Gemälden, orientalischer Bildwirkerei, Decken im venezianischen Stil, Silber- und Goldgedecken sowie einer Musikinstrumente-Sammlung bestand. Kazanowski hielt sich ein Privatorchester, das im Palast aufspielte.

Nach dem Tode Kazanowskis fiel der Palast an seine Witwe, Elżbieta Słuszczanka, die Hieronim Radziejowski heiratete. Später kam es infolge eines Prozesses gegen Radziejowski zu einer Fehde zwischen den Familien Słuszka und Radziejowski, in deren Verlauf der Palast mit Waffengewalt von den Słuszkas besetzt wurde. 1656 wurde das prächtige Gebäude im Verlaufe des Zweiten Nordischen Krieges mehrfach geplündert und schließlich abgebrannt. Ein Angriff aus dieser Zeit auf das Gebäude wurde von Henryk Sienkiewicz in seinem Roman "Potop" thematisiert.

Neubau
1661 gehörte die Ruine der Familie Lubomirski. 1663 entstand hier ein Neubau nach einem Entwurf von Giovanni Battista Gisleni. Dieses Gebäude bezog noch bestehende Teile des alten Kazanowski-Palastes mit ein. Bereits kurze Zeit später schenkte die Fürstin Helena Thekla Lubomirska den Palast dem Orden der Unbeschuhten Karmelitinnen, die ihn ihren Bedürfnissen anpassten. Seit 1818 war er Eigentum und Sitz der Warschauer Wohltätigkeitsgesellschaft (Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności "Res sacra miser"). 1818 gab Frédéric Chopin hier ein Wohltätigkeitskonzert. Mit einem Dekret von 1989 übergab der Primas von Polen das Gebäudeensemble an die Warschauer Caritas (Towarzystwo Charytatywne Caritas A.W.), die es bis heute als Sitz nutzt.

Die hier befindliche Kapelle zur unbefleckten Empfängnis der Heiligen Jungfrau Maria (polnisch: Kaplica Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny) gehörte ursprünglich zum Kazanowski-Palast. 1819 baute Antonio Corazzi sie im klassizistischen Stil um. Im Jahr 1944 im Rahmen der Kampfhandlungen des Warschauer Aufstandes ausgebrannt, wurde sie 1949 unter Jerzy Brabander wiederaufgebaut. Die frühbarocken Kreuzgänge und Portale im Hof blieben erhalten.

Siehe auch
 Liste der Paläste in Warschau

Einzelnachweise und Anmerkungen

Literatur
 Julius A. Chroscicki und Andrzej Rottermund: Architekturatlas von Warschau. 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978, S. 51 und 84

Weblinks

 Info zum Kazanowski-Palast bei Warszawa1939.pl (in Polnisch)
 Info und historische Aufnahmen zum Gebäude der Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności bei Warszawa1939.pl (in Polnisch)

Śródmieście (Warschau)
Palast in Warschau
Abgegangenes Bauwerk in Warschau
Erbaut in den 1630er Jahren
Renaissancebauwerk in Polen

Kazanowski-Palast


ද වොෂිංටන් පෝස්ට් යනු වොෂිංටන්, ඩී.සී. හී ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙන ප්‍රධාන ඇමරිකානු දිනපතා පුවත්පතකි.  දිනපතා පුළුල් පිටු සංස්කරණ ඩිස්ට්‍රික්ට් ඔෆ් කොලොම්බියා, මේරිලන්ඩ්, සහ වර්ජීනියා ප්‍රාන්ත සඳහා මුද්‍රණය කෙරෙයි.

ආශ්‍රිත
 ද නිව්යෝර්ක් ටයිම්ස්
 ද ගාඩියන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 The Washington Post Company history at Graham Holdings Company
 The Washington Post channel in Telegram
 Scott Sherman, May 2002, "Donald Graham's Washington Post" Columbia Journalism Review. September / October 2002.

 Jaffe, Harry. "Post Watch: Family Dynasty Continues with Katharine II", Washingtonian, February 26, 2008.

1877 establishments in Washington, D.C.
2013 mergers and acquisitions
Daily newspapers published in the United States
National newspapers published in the United States
Newspapers published in Washington, D.C.
Peabody Award winners
Peabody Award-winning websites
Podcasting companies
Newspapers established in 1877
Pulitzer Prize-winning newspapers
Pulitzer Prize for Public Service winners
Pulitzer Prize for National Reporting winners

ද වොෂිංටන් පෝස්ට්