Zürih (Almanca: Zürich, İsviçre Almancası: Züri, Fransızca: Zurich, İtalyanca: Zurigo, Romanşça: Turitg), İsviçre'nin en büyük kentidir. 2018 yılında Zürih Belediyesinde nüfus 415.367, çevre ilçeleriyle birlikte nüfusu 1,39 milyon kişidir. Zürih şehri Zürih Kantonu'nun başkentidir. İsviçre'nin ekonomik ve Almanca konuşulan bölgesinin kültürel merkezidir. FIFA merkezi Zürih'te bulunur.

Zürih adının kökeni Kelt kelimesi Turustan gelmektedir. 2. yüzyıldaki Roma işgalinde şehir Turicum diye adlandırılmıştır. Günümüz İsviçre Almancasında Züri [tsüri] diye telaffuz edilir. Avrupa'nın en iyi üniversitelerinden olan ETH Zürih (Eidgenössiche Technische Hochschule Zürich) ve Zürih Üniversitesi (Universität Zürich) Zürih'te bulunmaktadır.

Coğrafya

Zürih deniz seviyesinden 408 metre yüksekte Zürih Gölünün kuzey kıyısında, Alp dağlarına 30 km. mesafede, batı ve doğusunda ağaçlıklı tepelerin olduğu bir bölgededir. Eski şehir Zürih Gölü'nün Limmat Nehri'ne birleştiği noktada kurulmuştur. Kuzey ve batısında tepelerle çevrilidir. Bunlar Gubrist, Hönggerberg, Käferberg, Zürichberg, Adlisberg ve Uetliberg'dir. Sihl Nehri şehrin kuzey noktasında Limmat Nehri ile birleşir. Şehrin tarihi merkezi olan Lindenhof, Limmat nehrinin doğu yakasında Zürih gölü'ne 700 metre mesafededir.

Eski şehrin sınırları Schanzengraben kanalı sayesinde anlaşılabilir. Bu yapay su kanalı 17. ve 18. yüzyılda şehrin üçüncü tahkimatı olarak, yıldız biçimindeki surların çevresine savunma amaçlı kazılan çukurların suyla doldurulmasıyla yapıldı. Sihl ve Limmat arasında ilerleyerek Zürih ana tren istasyonundan eski Botanik bahçesi çevresinden dolaşıp Bürkliplatz'a ulaşır.

Topografi
Zürih kenti 91.88 km²lik bir alana yayılmıştır, bunun 4.1 km²sini Zürih Gölü oluşturur. Bu alanın kuzeyinde ise İsviçre Platosu uzanır. Limmat nehrinin kıyıları şehrin en yoğun bölgeleridir. Nehir güneydoğu-kuzeybatı yönünde ilerler ve etrafında iki hatta zaman zaman üç kilometreye ulaşan bir vadi oluşturur. Kısmen kanal haline getirilmiş ve düzeltilmiş olan nehir, vadinin ortasından değil de, sağ tarafından (kuzeydoğu) akar. İsviçre Ulusal Müzesi'nin hemen yanında ''Platzspitz'' adı verilen yerde Sihl nehri ile birleşerek genişler. Limmat'ın en alçak olduğu yer, 392 metre ile Oberengstringen'dir.

Limmat vadisinin batısında ormanlık tepeleriyle Albis dağ zincirleri uzanır. Bölgedeki en yüksek nokta, denizden yüksekliği 869 metre olan Ütliberg'dir. Tepeye çıkan bir trenle rahatça ulaşılabileceği gibi, tepeye çıkan çeşitli yollardan yürüyerek de çıkılabilir. Tepedeki platformdan şehrin, Zürih Gölünün ve Alplerin etkileyici bir panoraması görülebilir.

İklim
Zürih'in iklimi ılımandır. Şehir Atlantik iklimi ile karasal iklim arasında değişme sınırında konumlanmıştır. Bu nedenle Atlas Okyanusu'ndan gelen depresyonlar etkisi altında kalmaktadır. Bu nedenle 47°K enleminde kuzeyde bulunan bir şehir için iklim beklenenden daha ılık ve daha yağışlı geçmektedir. Fakat zaman zaman Doğu Avrupa'dan gelen soğuk bise rüzgarları ısıya tesir etmektedir.

Şehrin meteorolojik gözlem istasyonu 556 m rakımlı Zürichberg tepesinde olup şehir merkezinden 150 m daha yüksek rakımda bulunmaktadır. Bu mevkide yapılan gözlemlere göre, yıllık ortalama ısı 9.3 °C olmaktadır. Bu gözlemlere göre en soğuk Ocak aylık ortalaması 0.3 °C olmuştur ve en yüksek yazlık ay ortalaması Temmuz'de 18.8 °C olmuştur. Ortalama olarak en düşük ortalama aylık ısının 0 °C altına düştüğü 76 gün olmuştur ve en yüksek aylık ortalama ısının 25 °C nin üstünde 40 gün olduğu hesaplanmıştır. Yine bu ortalamalara göre ısının 30 °C derece üstünde olduğu gün sayısı 6 olmuştur.

İlkbahar ve sonbaharda ısı genellik soğuk ile ılımlı arasındadır. Bu gözlemler yüksek rakımlı bir gözlem istasyonunda bulunduğu için daha düşük rakımlı arazilerin ısı ortalamalarının daha değişik olacağı için bu gözlemler ve hesaplar tenkit edilmektedir. Limmat Nehri vadisinde yaz ısının daha yüksek olduğu iddia edilmektedir. Zürih'te bir yıl içinde ortalama yağış 1.134 millimetredir. Isının yüksek olduğu aylarda özellikle Haziran-Ağustos döneminde yağışların diğer dönemlere nazaran daha düşük olduğu bilinmektedir.

Tarih

Erken Tarih

Zürih Gölü'nde Neolitik ve Bronz Çağına ait yerleşimler bulunmuştur. Tahminen 6000 yıl önce göl kıyısında, kazık üstünde kurulan yerleşim birimleri olduğu, 4000 yıl kadar önce de çevredeki tepelerde yerleşim yerleri oluşmaya başladığı görülmektedir. Lindenhof tepesi yakınlarında La Tène kültürüne ait kalıntılar keşfedilmiştir. Roma döneminde Turicum Gallia Belgica ile Rhaetia eyaletlerinin sınırlarındaki bir vergi toplama noktası ve Limmat nehrinde ürünlerin takas edildiği bir yerdi. I. Konstantin'in 318 yılındaki reformundan sonra, Galya ile İtalya arasındaki sınır, bir kale ve garnizonun koruduğu Turicum'un doğusuna, Linth Nehri ile Walensee'nin kesiştiği yere alındı. Kasaba ile ilgili ilk yazılı kayıtlar 2. yüzyıldan kalmadır ve Lindenhof'ta bir mezar taşında bulunmuştur.

5. yüzyılda bir Germen kabilesi olan Alamanlar İsviçre Platosu'na yerleştiler. Roma kalesi 7. yüzyıla kadar ayakta kaldı. Roma kalesinin yerinde Şarlman'ın torunu Ludwig (Alman) 835'te bir Karolenj kalesi yaptırdı. Ludwig aynı zamanda 853'te kız kardeşi Hildegard için Fraumünster manastırını inşa ettirdi. Bunlarla da yetinmeyip Zürih topraklarını, Uri ve Albis ormanlarını Benediktin Tarikatına bağışladı, manastıra ayrıcalıklar sağladı, şehri manastırın kadın baş papazının yönetimine verdi ve direkt olarak kendi korumasına aldı. 1045'te III. Heinrich manastıra pazar yeri kurma, geçiş parası alma, para basma gibi yetkiler de verdi ve böylece manastır şehrin hakimi haline gelmiş oldu.

Zürih, 1218'de Zähringer Hanedanı'nın sona ermesiyle bağımsız bir şehir ('Imperial free city') haline geldi ve eyalet ile karşılaştırabilir bir statü kazandı. 1230'larda 38 hektarlık alanı çevreleyen bir şehir duvarı yapıldı ve Rennweg'deki ilk taş evler inşa edildi. Karolenj kale bir taş ocağı gibi kullanıldı ve kale yıkılmaya bırakıldı.

İmparator II. Friedrich 1234 yılında Fraumünster manastırını düşesliğe yükseltti. Başrahibe belediye başkanını aday gösterir ve sıklıkla para basma işini şehrin vatandaşlarına devrederdi. 14. yüzyılda, ilk bağımsız belediye başkanı olan ve lonca kanunlarını ('Zunftordnung') yapan Rudolf Brun ile birlikte yavaş yavaş manastırın gücü azaldı.

Bu dönemdeki önemli bir olay, Orta Çağ Alman şiirinin ana kaynaklarından biri kabul edilen Manessa Codex'in 14. yüzyılda Zürih'te yaratılmış olmasıdır. Ünlü resimli el yazması - "tüm yüzyılların en güzel Almanca el yazması" olarak nitelenmiştir - Zürih'in ünlü ailesi Manessa family tarafından 1304 ve 1340 yılları arasında yaptırıldı. El yazmasının üretilmesi o dönemde oldukça yüksek maliyetli ve prestijli bir şeydi ve çok sayıda yetenekli yazıcı ve minyatür ressamı gerektiriyordu, ki bu da o dönemde Zürih'teki zenginliğin artışını ve Zürih vatandaşlarının ihtişama düşkünlüklerini göstermektedir.

Eski İsviçre Federasyonu
1 Mayıs 1351'de, Zürih vatandaşları Eski İsviçre Federasyonunu oluşturan Luzern, Schwzy, Uri ve Unterwalden kantonlarının daha önce oluşturdukları birliğe katılma yemini etti. Böylece Zürih bağımsız devletlerin gevşek bir konfederasyonu olan bu birliğin beşinci üyesi oldu ve 1468 ile 1519 yılları arasında birliğe başkanlık yaptı. Bu görev Orta Çağ'dan 1848 yılında kurulan İsviçre devletine kadar olan dönemde konfederasyonun yürütme ve kanun yapma gücü anlamına geliyordu. Toggenburg toprakları nedeniyle Zürih ile konfederasyonun diğer 7 üyesi arasında çıkan Eski Zürih Savaşı 1440 yılında Zürih'in konfederasyondan geçici olarak çıkarılmasına neden oldu. Taraflar açık bir zafer kazanamayınca 1446 yılında barış anlaşması imzaladı ve Zürih 1450'de birliğe geri döndü.

Zwingli, 1520'lerde Grossmünster kilisesinde başrahip olduğu yıllarda İsviçre Reform hareketini başlattı. Zwingli'nin tercümelerine dayanan Zürih İncili 1531'de yayınlandı. Reform devlet sorunları ve sivil yaşamda çok önemli değişikliklere neden oldu ve giderek diğer kantonlara da yayıldı. Bazı kantonlar Katolik kaldılar ve bu durum ciddi çatışmalara ve sonunda Kappel Savaşları'na neden oldu.

Zürih konsülünün 16. ve 17. yüzyıllarda izolasyonist bir tutum almış olması 1624'te şehri ikinci bir duvarla tahkim etmeye kadar gitti. Aynı yıllarda başlayan Otuz Yıl Savaşı da yeni duvarların yapılmasını teşvik etti. Duvarların tahkim edilmesi oldukça pahalı bir işti, maliyet ahaliye yüklenmesi isyanlara yol açtı ve isyanlar kanlı şekilde bastırıldı. 1648'de Zürih, o zamana kadar sahip olduğu bağımsız imparatorluk şehri statüsünü terk edip, Venedik benzeri bir cumhuriyet olduğunu ilan etti. Bu dönemde Zürih'teki politik sistem şehrin güçlü ailelerinin yönetimi altında bir tür oligarşi idi. Bu ailelerin bazıları şunlardı: Bonstetten, Brun, Bürkli, Escher vom Glas, Escher vom Luchs, Hirzel, Jori (veya von Jori), Kilchsperger, Landenberg, Manesse, Meiss, Meyer von Knonau, Mülner, von Orelli. Ayrıca 16. ve 17. yüzyılda dini inaçları nedeniyle Zürih'e gelen Huguenotlar duraksamış olan ekonomiyi ve ticareti yeniden canlandırdılar.

Fransız Devrim Savaşları Zürih'i daha da fazla kargaşaya götürdü. Fransız ordularının İsviçre'yi işgaliyle kurulan Helvetya Cumhuriyeti döneminde şehir Lindth, Thurgau ve Aargau bölgelerini kaybetti. Konfederasyon yıkıldı, feodal haklar ve kanton ayrıcalıkları ortadan kaldırıldı. Bazı kantonlar devrimci fikirlere karşı direndiyse de işgalcilere karşı bir birlik oluşturamadı. 1799'daki Birinci Zürih Muharebesinde Fransız ordusuna karşı İkinci Koalisyon güçleri (Avusturya, Britanya, Rusya ve Osmanlılar) savaştılar. Fransız general Andre Massena geri çekildi. Buna karşın aynı yıl olan İkinci Zürih Savaşında Fransızlar Zürih'i yeniden ele geçirdiler.

Modern tarih
19. yüzyılda Zürih bir ticaret ve ulaşım merkezi haline gelmişti. Buna karşın siyasi sorunlar devam etti. 1839'da liberal hükûmete karşı, kırsal konservativ güçler tarafından bir darbe (Züriputsch) gerçekleştirildi. Bu darbe, tüm İsviçre'yi bir dönem için istikrarsızlığa sürüklese de, radikaller 1845'te yeniden iktidarı ele geçirdiler ve Zürih 1845-46'da yeniden federasyonun başkenti oldu ve Sonderbund kantonlarına karşı liderlik yaptı. Sonderbund Savaşını reformcuların kazanması sonunda kabul edilen Federal Anayasasını Zürih hem 1848 hem 1874'te destekledi.

Bu dönemde ülkenin diğer bölgelerinden şehir merkezine yoğun bir göçmen akını yaşandı. Gelen göçmenler şehirde bir sanayi işçi sınıfı oluşturdular, ancak ne şehir vatandaşlarının haklarına sahiplerdi ne de şehir yönetiminde bulunabiliyorlardı. İlk olarak 1860'ta şehir okulları bu göçmenlerin yüksek vergi verenlerinin çocuklarına açıldı, daha sonra bu hak herkese sağlandı, 1975'te şehirde on yıl oturanlara vatandaş olma hakkı verildi ve 1893'te 11 komşu belediye şehirle birleşti. Buna 1934*te 8 belediye daha eklendi.

19. yüzyılda şehir hızlı bir büyüme gösterdi. 1847'de İsviçre'deki ilk tren yolu olan Spanisch-Brötli-Bahn sayesinde Zürih ile Baden arası birbirine bağlandı ve İsviçre Demiryollarının temeli atılmış oldu. Şu anda hizmet vermekte olan Zürih ana tren istasyonu 1871 yılında yapıldı. Bahnhofstrasse 1867'de, Zürih borsası 1877'de devreye girdi.

Şehir plancısı ve mühendis Arnold Bürkli öncülüğünde Zürih sahil şeridinde gerçekleştirilen park, bahçe ve yapılaşmalar da, Zürih'in Limmat ve Sihl üzerinde yerleşmiş küçük bir Orta Çağ şehrinden Zürih gölünün sahilinde uzanan modern ve çekici bir şehir haline gelmesini sağladı. 1867'de Zürih kantonunda 500 kişinin ölmesine neden olan kolera salgınından sonra Bürkli tarafından şehrin lağım sistemi, su reservi sistemleri ve katı atık sistemleri yeniden düzenlendi.

Demografi

Nüfus

31 Aralık 2019'da Belediye sınırları içindeki Zürih şehir nüfusu, geçici oturanlar dahil, 434.008 kişidir ve İsviçre'nin en büyük şehridir. Zürih'te yaşayan halkın % 32.2'si İsviçre vatandaşı değildir. Yaşayan yabancı nüfusun en büyük üç grubunu Almanlar (33.268), İtalyanlar (15.506) ve Portekizliler (7.588) oluşturur.

Diller
Devlet kurumları, basın, okullar, mahkemeler ve her tür yazılı formda kullanılan resmi dil Almancadır (yüksek Almanca). Fakat konuşma dili olarak Zürih Almancası (ya da Zürih diyalekti Züritüütsch) kullanılır. Fakat Zürih'in önemli bir merkez olmasından dolayı çok çeşitli İsviçre diyalektlerini duymak mümkündür. 2012-2014 arasında yapılan bir araştırmaya göre nüfusun % 78.5'i evlerinde ana dilleri olarak İsviçre diyalektiğini veya yüksek Almanca'yı ana dilleri olarak kullanmaktadır. Hızlı şekilde kullanımı artan İngilizce ise halkın % 9.0'inin aile içinde kullandığı dil haline gelmiştir. İtalyanca ise % 6.2, Fransızca ise % 4.6 oranında kullanılmaktadır. Diğer dillerin kullanım oranı ise şu şekilde sıralanır: Hırvatça ve Sırpça (% 3.7), İspanyolca (% 3.6), Portekizce (% 3.1), Arnavutça (% 2.3) ve Türkçe (% 1.8). Ayrıca halkın % 20'si evlerinde iki veya daha fazla dil konuşmaktadır.

Dinler
Huldrych Zwinglinin başlattığı Reform hareketi sonrasında Zürih, İsviçre protestanlığının merkezi ve sığınağı oldu.

1970'te nüfusun %53'ü Protestan, %40'ı ise Katolik idi. Katolik kilisesinin üye kaybetmeye başlaması, Protestan kilisesine göre 20 yıl kadar sonra, 1990'larda başlamış olsa da, her iki etkili din/mezhep de çok sayıda üye kaybetti. 2010 yılında Protestan kilisesi üyeleri nüfusun %26'sına kadar düşerken, Katolik kilisesi 10 puanlık bir kayıpla %30'lara düştü. 1970'te Zürih nüfusunun sadece %2'si hiçbir dine bağlı olmadığını söylerken, bu sayı kiliselerin sürekli güç kaybetmesine uyumlu olarak 2000 yılında %17'ye, 2010'da ise %25'e yükseldi. Zürih'teki Müslüman nüfusu 2000 yılına kadar %5'e ulaşmıştı ancak sonraki yıllarda %1 civarında hafif bir azalma gösterdi. Yahudi nüfusu ise 1970'lerden bu yana %1 seviyesinde sabit kaldı.

Sosyal
Zürih'te işsizlik seviyesi Temmuz 2012'de %3.2'ydi. 2008'de, sosyal sigortalar ve vergiler için herhangi bir kesinti yapılmadan önce ortalama aylık gelir yaklaşık 7,000 CHF idi. 2010'da  devletten doğrudan veya dolaylı refah ödemesi olan aylık ortalama 12,994 vaka vardı.

Yaşam kalitesi
Zürih, bazıları aşağıda yazılı uluslararası sıralamalarda genellikle çok iyi performans gösterir:

Monocle's (2007 dergisi) 2012 "Yaşam Kalitesi Anketi"'nde Zürih "yerleşmek" için dünyanın en iyi 25 şehri listesinde ilk sıradaydı. 2019'da Zürih, Cenevre ve Basel ile birlikte Mercer tarafından dünyanın en yaşanabilir on şehri arasında yer aldı.
fDi Magazine'''nin "Geleceğin Küresel Şehirleri 2021/22" raporunda, Zürih genel sıralamada (tüm kategorilerde) 16. sıradaydı. "Orta ölçekli ve küçük şehirler" kategorisinde Zürih, "İnsan sermayesi ve yaşam tarzı" alt kategorisinde 2. ve "İş dostu olma" kategorisinde 3. olarak genel sıralamada Wrocław'ın arkasında 2. oldu. "Genel doğrudan yabancı yatırım stratejisi" (doğrudan yabancı yatırımla ilgili) kategorisinde Zürih, New York, Montreal (1. ve 2.) ve Dubai (8 numara) gibi şehirlerin arkasında 9. sırada yer aldı.

Ekonomi

CityMayors.com tarafından 2009 yılında yapılan bir ankette Zürih, "Dünyanın En Güçlü 10 Şehri" arasında 9. sırada yer aldı. 2017 Küresel Finans Merkezleri Endeksi'nde Zürih, dünyanın en rekabetçi 11. finans merkezine ve londra'dan sonra Avrupa'nın en rekabetçi ikinci finans merkezine sahip olarak sıralandı. Zürih metropol bölgesi İsviçre'nin ekonomik merkezidir ve birçok uluslararası şirkete ev sahipliği yapar. Zürih ekonomisindeki açık ara en önemli sektör, işçilerin yaklaşık beşte dördünü istihdam eden hizmet sektörüdür. Diğer önemli endüstriler arasında hafif endüstri, makine ve tekstil endüstrileri ve turizm bulunmaktadır. Zürih'te bulunan İsviçre Menkul Kıymetler Borsası 1877'de kuruldu ve günümüzde dünyanın en önemli dördüncü borsasıdır. Ayrıca Zürih, dünyanın en büyük altın ticaret merkezidir.

Aralarında ABB, UBS, Credit Suisse, Swiss Re ve Zürich Financial Services ülkenin en büyük 50 şirketinden on tanesinin merkez ofisi Zürih'tedir. Çoğu İsviçre bankaları'nın genel merkezleri Zürih'tedir ve Büyük Zürih Bölgesi'nde çok sayıda yabancı banka vardır. "Zürih Cüceleri", (ing: Gnomes of Zürich) günlük konuşmada gizlilikleri ve spekülatif alışverişleri nedeniyle  İsviçreli bankacılar için kullanılan konuşma dilinde kullanılan bir terimdir.

Ekonomik güce katkıda bulunan faktörler
Yüksek yaşam kalitesi, Zürih'teki ekonomik büyümenin bir nedeni olarak gösterilir. danışmanlık firması Mercer, uzun yıllardır Zürih'i dünyadaki en yüksek yaşam kalitesine sahip şehir olarak sıralamıştır. Zürih özellikle iş, barınma, eğlence, eğitim ve güvenlik alanlarında yüksek puanlar aldı. Yerel planlama yetkilileri kentsel ve rekreasyon alanları arasında net bir ayrım sağlar ve birçok korunan doğa rezervi vardır. Zürih ayrıca Hong Kong ve Tokyo'nun arkasında ve Singapur'un önünde üçüncü "Gurbetçi çalışanlar için en pahalı şehir listesi" 'nde dünyadaki en pahalı şehir oldu.

Zürih, genelde İsviçre'ye özgü olan ve her düzeyde vasıflı işgücü sağlayan yüksek eğitim yatırımından yararlanır. Şehirde, iki büyük üniversite vardır ve mezunlara ve yüksek teknoloji araştırmalarına erişim sağlamaktadır. Mesleki eğitim pratik iş deneyimi ve akademik çalışmanın bir karışımını içerirken, iyi bir genel eğitim ve dil becerisi düzeyi elde etme vurgulanır. Sonuçta, şehirde birçok çok dilli insan yaşar ve çalışanlar genelde çok motivasyonludur ve az devamsızlık yaparlar. İstihdam yasaları, yakındaki Almanya veya Fransa kadar daha az kısıtlayıcıdır. Technology new start, FinTech ve MedTech'teki diğerleri iyi başlangıç finansmanı sağlar.

İsviçre borsası
İsviçre borsası, daha önce SWX olarak bilinen SIX Swiss Exchange olarak adlandırılır. SIX Swiss Exchange, dünya çapında birçok farklı operasyonel finansal sistemin ana grubudur: Eurex, Us futures exchange, EXFEED, STOXX ve virt-x. SWX'te üretilen döviz cirosu 2007'de 1,780,499.5 milyon CHF idi; aynı dönemde işlem sayısı 35,339,296'ya ulaştı ve İsviçre Performans Endeksi (SPI) toplam 1,359,976.2 milyon CHF'ı piyasa değeri ulaştı.SWX.com Key figures: annual turnover and trades, 1998–2007

Eğitim ve araştırma

2019'da Zürih'teki 20 üniversite, kolej ve yüksek öğrenim kurumunda yaklaşık 70,000 kişi eğitim görüyordu.. İsviçre'nin en seçkin üniversitelerinden ikisi şehirde bulunmaktadır: federal hükûmet tarafından yönetilen İsviçre Federal Teknoloji Enstitüsü (ETH Zürih) ve Zürih kantonu yönetimindeki Zürih Üniversitesi. Her iki üniversite de 2007'de en iyi 50 dünya üniversitesi arasında yer alırken, ETH 2016'dan beri sürekli olarak dünya çapında en iyi 10 üniversite arasında yer aldı.

ETH, 1854 yılında İsviçre Konfederasyonu tarafından kurulmuş ve 1855 yılında bir politeknik enstitüsü olarak kapılarını açmıştır. ETH ününü özellikle kimya, matematik ve fizik alanlarında elde etmiştir ve kurumla bağlantılı 21 Nobel Ödülü sahibi bulunmaktadır. ETH genellikle kıta Avrupası'ndaki en iyi üniversite olarak sıralanır. Kurum, şehrin ortasındaki ana bina ve şehrin eteklerindeki yeni kampüs olmak üzere iki kampüsten oluşmaktadır.

Zürih Üniversitesi 1833'te kuruldu, ancak başlangıcı İsviçreli reformcu Huldrych Zwingli'nin ilahiyat fakültesi kurduğu 1525 yılına kadar uzanır. Günümüzde her yıl 24,000 öğrencisi ve verdiği 1,900 mezunu ile Zürih Üniversitesi, İsviçre'nin en büyüğüdür ve herhangi bir İsviçre yüksek öğretim kurumundaki en geniş konu ve ders yelpazesini sunar.

Pedagoji Koleji, Zürih Uygulamalı Bilimler Üniversitesi (ZHAW) ve Zürih Sanat Üniversitesi (ZHdK), uygulamalı araştırma ve geliştirme sağlayarak Zürih'in bilgi ve araştırma direği olarak ününe katkıda yapan diğer üç en yüksek sınıf teknik üniversitelerdir. Zürih ayrıca Avrupa Yenilik ve Teknoloji Enstitüsü Bilgi ve Yenilik Topluluğunun (İklim Değişikliği Azaltma ve Uyum) ortak yerleşim merkezlerinden biridir.

Üniversite kütüphanelerine ek olarak, şehre bir araştırma ve halk kütüphanesi olan Zentralbibliothek Zürich ve 14 konumlu halk kütüphanesi olan Pestalozzi-Bibliothek Zürich de hizmet verir.

Zürih kantonunda büyüklüklerine göre devlet üniversiteleri

 Ulaşım

 Karayolu ulaşımı
Zürih şehrinden İsviçre'nin tüm büyük kentlere otoyolu bağlantıları vardır. A1 otobanı üzerinden Cenevre veya St. Gallen'e ulaşabilmektedir A3 otobanı ile Basel ve Chur'a erişebilinmektedir ve A4 otobanı, Winterthur'u Zürih üzerinden Luzern'e bağlar.

Zürih'in otoyol merkezi konumu nedeniyle, şehir'de ve çevresinde düzenli olarak trafik sıkışıklığı yaşanmaktadır. 1985 yılında şehrin kuzey çevreyolu trafiği rahatlatmak için devreye girmiştir fakat bugünlerde kapasite sınırlarına ulaşmış durumunda. Ayrıca, başlangıçta geçici bir yol olarak inşa edilen ve A1 ve A3 otobanları birleştiren Westtangente, 4 Mayıs 2009'da Aescher Tüneli açılana kadar şehrin en çok trafik yaşanan yollarından biriydi. Uetliberg Tüneli ve İslisberg Tünelin eş zamanlı olarak devreye alınması, Zürih şehir merkezine özellikle güneyden daha yoğun bir şekilde yaklaşılmasını sağladı ve dolayısıyla Zürih'in kuzeyindeki yolların yükünü azaltmıştır. Genel olarak merkezde halen çok trafik oluşuyor. Zürih'te 1000 kişi başına 2016 yılında 328 araba düşüyordu.

 Bisiklet ulaşımı
2015 yılında kent içi ulaşımın %12'si bisiklet ulaşımıdı. 2020 Eylül ayında yapılan bir referandumda yerel halk 2026 yılına kadar ek olarak 50 kilometrelik bisiklet yolları inşasına evet dedi. Zürih Belediyesi 2021'in son çeyreğine kadar 15 kilometre bisiklet yolu yapmış olacak. 2024'e kadar bisiklet yollarının toplam uzunluğu 35 kilometreye ulaşması ön görülüyor.

 Demiryolu ulaşımı
Zürih Garı İsviçre'nin en büyük garıdır. Olten Garıyla beraber İsviçre'nin 2 demiryolu merkezlerinden biri. Zürih kent aglomerasyonuna ve İsviçre'nin her bir yanına banliyö tren (S-Bahn Zürich) ve şehirlerarası hızlı tren (Intercity) seferleri vardır.

Zürih şehrinin toplu taşıma hizmetleri, Zürih toplu taşıma otoritesi (VBZ) tarafından sağlanmaktadır. VBZ, 15 tramvay hattı ve 38 troleybüs hattı işlemektedir. Buna ek olarak, şehir merkezini ETH üniversitesine bağlayan Polybähnli teleferik hattı mevcuttur.

Aralık 2006'da Zürih'in kuzeyinde Glattalbahn'ın ilk etabı açıldı. 2008'den itibaren, bu tramvay hattı Zürih Havalimanına uzatılmıştır.

Bir metro projesi şimdiye kadar mali nedenlerle ve bunları sandıkta reddeden halkın direnişi nedeniyle başarısız oldu.

 Havayolu ulaşımı
Zürih Havalimanı (eski adıyla Zürih-Kloten Havaalanı) İsviçre'nin en büyük ve en önemli havaalanıdır ve Avrupa'nın en büyük havaalanlarından biridir. Flughafen Zürih AG (eski adıyla Unique) tarafından işletilmektedir. Zürih şehrinin kuzeyinde yer alan havaalanı, İsviçre havayolları (SWISS) ve Deutsche Lufthansa için bir merkez havalimanı olarak hizmet vermektedir ve Edelweiss Air ve Helvetic Airways havayollarının yanı sıra İsviçre Kurtarma Uçuş Muhafızı'nın (Rega) merkezidir. Alan, Kloten, Opfikon-Glattbrugg, Rümlang, Oberglatt ve Winkel belediyeleri toprakları kapsamaktadır.

 Kentin idari bölümlenmesi

Zürih şehri belediye sınırları içinde Kreis adı verilen 12 "bölge"ye ayrılmıştır. Bu bölgeler 1'den 12'ye kadar numaralandırılmıştır. Her bir bölge de kendi içinde Quartier (semt) denilen 2 ile 4 ayrı semte ayrılır. Bu semtlerin sayısı 34'tür. Her Kreis'da belediye işlevlerini yerine getiren bir Kreisbüro bulunur. Ayrıca büyük Quartierlerde Quartierbüro''lar da yer alır.

Posta kodu esasına göre ise başka bir ayrım yapılmış ve Zürih 25 posta kodu alanına bölünmüştür.

Zürih sınırları 1893 ve 1934 yıllarında komşu bölgeleri içine alarak genişleme yaşamış ve toplam 19 belediyeden oluşan bir şehir haline gelmiştir. Zürih'in çevresindeki köylerin şehre katılmasına karşın birçok çevre mahallede modernize olmuş bir köy yaşamı sürmektedir. Yerel temelde kurulmuş Vakıf ve dernekler güçlüdür, ayrıca loncalar ve siyasi partilerin bölge kolları da oldukça aktiftir.

Seçimlerde küçük bölgeler daha büyük bölgelerle birleştirilip 5 ile 9 arasında bölgeye ayrıldığı için bölgelerin politik önemleri azalmıştır. Benzer şekilde okullar, kiliseler ve noterler de artık bölgeler temelinde ayrılmamaktadır.

Kardeş şehirler

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Zürih Şehri resmi sitesi
 Zürih Turizm sitesi
 Zürih
 Zurich Ticaret Odasi sitesi
 "Tages-Anzeiger" gazetesi tarafında gunluk olay ve eglenceler
 "Vikivoyge" "Zürih" maddesi  {ing}}
 DMOZ Open Directory Projesi "Zurich" maddesi

Zürih'in (kanton) ilçeleri
Özgür imparatorluk şehirleri

Zürih


The Borough of Maidstone is a local government district with borough status in Kent, England. Its administrative centre is Maidstone, the county town of Kent.

The borough was formed on 1 April 1974 by the merger of the Municipal Borough of Maidstone with the rural districts of Maidstone and Hollingbourne, under the Local Government Act 1972.

Position
The borough covers an area generally to the east and south of the town of Maidstone: as far north as the M2 motorway; east down the M20 to Lenham; south to a line including Staplehurst and Headcorn; and west towards Tonbridge. Generally speaking, it lies between the North Downs and the Weald, and covers the central part of the county. The M20 motorway crosses it from west to east, as does High Speed 1.

Geologically, the Greensand ridge lies to the south of the town. The very fine sand provides a good source for glass-making. The clay vale beyond, through which flow the three rivers which meet at Yalding; the Medway, the Beult and the Teise; and the chalk North Downs all provide raw materials for paper- and cement-making; which are also local industries.

Governance

Maidstone Borough represents the second tier of local government, being one of the local government districts of Kent. The Borough Council consists of 55 councillors, representing voters from 26 wards. Twelve of those wards are within the urban area of Maidstone: they are Allington; Bridge; Downswood & Otham; East ward; Fant; Heath; High Street; North ward; Park Wood; Shepway North; Shepway South; and South ward. The remaining 14 wards cover rural districts.

Political control
The council has been under no overall control since 2023, being led by a Conservative minority administration.

The first election to the council was held in 1973, initially operating as a shadow authority before coming into its powers on 1 April 1974. Political control of the council since 1974 has been held by the following parties:

Leadership
The role of Mayor of Maidstone is largely ceremonial, usually being held by a different councillor each year. Political leadership is instead provided by the leader of the council. The leaders since 1987 have been:

Composition
Following the 2023 election and two changes of allegiance in July 2023, the composition of the council was as follows:

Three of the independent councillors sit with the Greens as the "Green Independent Alliance". Another two form the "Fant and Oakwood Independents". The other six independent councillors sit as the "Independent Group". The next election is due in 2024.

Premises

Council meetings are held at Maidstone Town Hall in the High Street. The council has its main offices at Maidstone House (formerly called Maidstone Gateway) on King Street in the centre of Maidstone.

Elections

Since the last boundary changes in 2002, 55 councillors have been elected from 26 wards, with a third of the council being elected in three out of every four years. From 2024 onwards, the format of elections is due to change, with all councillors being elected together once every 4 years.

Parishes
The third tier of local government is the civil parish; in Maidstone some of the parishes have neither a parish council nor a parish meeting, as indicated (1):

 Barming
 Bearsted
 Bicknor (1)
 Boughton Malherbe
 Boughton Monchelsea
 Boxley
 Bredhurst
 Broomfield and Kingswood
 Chart Sutton
 Collier Street
 Coxheath
 Detling
 Downswood
 East Farleigh
 East Sutton
 Frinsted (1)
 Harrietsham
 Headcorn
 Hollingbourne
 Hucking (1)
 Hunton
 Langley
 Leeds
 Lenham
 Linton
 Loose
 Marden
 Nettlestead
 Otham
 Otterden (1)
 Staplehurst
 Stockbury
 Sutton Valence
 Teston
 Thurnham
 Tovil
 Ulcombe
 West Farleigh
 Wichling (1)
 Wormshill (1)
 Yalding

Transport

Water
The River Medway was the earliest form of transport through the area. It was navigable for cargo-carrying craft as far upstream as Tonbridge, and it was only in the 19th century that the railways brought any change. More recently, various works have been carried out to control the frequent flooding in the clay vale upstream of Maidstone.

Roads
Maidstone, as its importance warranted, has been the hub of roads for many centuries. It lies very close to the Pilgrims' Way; and two Roman roads met south of the town: one from Rochester to Hastings the other branching off to the East Kent coast and Dover.

In the 18th century came the turnpiked roads. One of the earliest in the county – that to Rochester and Chatham – was opened in 1728.

In modern times, two motorways – the M2 and the M20 – pass to the far north of the borough and just north of the town centre of Maidstone respectively.

Railways
The earliest line through Kent was built by the South Eastern Railway. It was not, however, built to pass through Maidstone: instead, a station was built at Paddock Wood railway station, then named Maidstone Road, some six miles away. It was only in the period between 1844 (when that main line was connected by a branch line to Maidstone) and 1884 that Maidstone became a hub once more, although with local trains only, to Strood, Ashford and via Swanley Junction to London.

Mayors

References

Video clips
 Maidstone Council YouTube channel

Non-metropolitan districts of Kent
Boroughs in England

Borough of Maidstone


Yuki Nishiya (født 5. oktober 1993) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tochigi SC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuki Nishiya


Örencik, Sakarya ilinin Geyve ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin halkının çoğu dereköy  gibi manav  ve bir kısmı da karadeniz kökenlidir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 26 km, Geyve ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Geyve'nin mahalleleri

Örencik, Geyve


An Odontochilus saprophyticus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leonid Vladimirovich Averyanov, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Ormerod. An Odontochilus saprophyticus in nahilalakip ha genus nga Odontochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Odontochilus

Odontochilus saprophyticus


La Redondehttp://itouchmap.com/?c=gp&UF=-1203157&UN=-1768339&DG=ISL es una roca deshabitada en el archipiélago de Les Saintes dependiente de la comuna de Terre-de-Haut en el departamento de ultramar francés de Guadalupe.  Se encuentra a 150 metros al sur de la isla de Terre-de-Haut.  Esta el extremo norte del paso de la Gran Ilet (passe du Grand Îlet).

El acceso es muy difícil, el oleaje es siempre fuerte.

Véase también
 Antillas Menores
 Francia de ultramar

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Les Saintes

La Redonde


إنجيل الإبيونيين هو الاسم الشائع الذي أطلقه الباحثون على إنجيل منتحل ذكر في سبع اقتباسات في كتاب «Panarion» لإبيفانيوس السلاميسي، ولكنه أخطأ حين وصفه بالإنجيل العبراني، واعتبره نسخة مبتورة ومحرّفة من إنجيل متى. ذكر إبيفانيوس تلك الاقتباسات ليوضح اختلاف معتقدات وممارسات طائفة مسيحية يهودية تعرف بالإبيونيين عن الأرثوذكسية النيقية.

الأجزاء الباقية من هذا الإنجيل مستخلصة من نسخة توائمية من الأناجيل الإزائية مكتوبة باليونانية الكوينهية مصحوبة بشروحات واختصارات تعكس لاهوتية كاتبها. أهم سمات تلك هذا الإنجيل عدم ذكره للولادة العذرية ولا نسب يسوع، وتبنّي الرب ليسوع لتفانيه بلا خطيئة لتحقيق مشيئة الرب، حيث اختاره ليكون ابن الله عند تعميده، إضافة إلى إلغاء يسوع لطقس القربان اليهودي، وتأكيد نباتية يسوع. ويعتقد أن هذا الإنجيل كُتب في منتصف القرن الثاني الميلادي في أو بالقرب من شرق نهر الأردن. وبالرغم من الاعتقاد بأن هذا الإنجيل استخدم من قبل الإبيونيين خلال عصر ، إلا أن هوية الجماعة أو الجماعات التي استخدمته محل حدس.

يعد إنجيل الإبيونيين أحد الأناجيل اليهودية المسيحية مثل إنجيل العبرانيين وإنجيل الناصريين، التي لم يبق منها جميعها سوى أجزاء في شكل اقتباسات في كتابات آباء الكنيسة الأولى. ونظرًا لحالة التجزئة تلك، فإن الربط بين الأناجيل اليهودية المسيحية والأصل المفترض للإنجيل العبراني غير مؤكد، ويخضع لدراسات بحثية كثيفة. يتميز إنجيل الإبيونيين عن غيره، ويُعرّف على أنه قريب من النسخة المفقودة من إنجيل الإثني عشر. فلا يتبين استقلايته عن إنجيل يوحنا ويتشابه في طبيعته مع الإنجيل المتوائم المعتمد على الأناجيل التي استخدمها يوستينيوس، على الرغم من أن العلاقة بينهم، إن كان هناك علاقة، غير مؤكدة. هناك تشابه بين هذا الإنجيل ووثيقة كانت ضمن الاعترافات الكليمنتية، التي يشار إليها تقليديًا بين الباحثين بصعودات يعقوب البار، حينما يتعلق الأمر بالحديث عن إلغاء طقس القربان اليهودي.

خلفية
امتلك إبيفانيوس السلاميسي إنجيلاً نسبه إلى الإبيونيين عندما كان أسقفًا لمدينة سلاميس في قبرص. وانفرد من بين آباء الكنيسة بزعمه أن قبرص أحد معاقل الإبيونيين. لا يُعرف من محتوى ذلك الإنجيل سوى سبع اقتباسات أوردها إبيفانيوس في الفصل الثلاثين من كتابه «Panarion» الذي تناول فيه تاريخ الهرطقة في المسيحية حتى تاريخه، بهدف النقد اللاذع لعقائد الإبيونيين. كانت انتقاداته أحيانًا متناقضة، ويعتقد أنه استند في بعضها على الظن. فهذه المصادر المتعددة، المتضاربة أحيانًا، جُمعت لتوضيح تناقض معتقدات وممارسات الإبيونيين مع عقيدة مجمع نيقية، حيث يرى الباحث الهولندي كيلغن أن اقتباسات إبيفانيوس من إنجيل الإبيونيين كانت بغرض إظهار سخافات محتوى هذا الإنجيل. لذا، فاختياره للاقتباسات كان تعسفيًا، وربما لا يشير إلى المحتوى الحقيقي للإنجيل، أو ربما بهدف استخدام ذلك بطريقة غير مباشرة لتوجيه النقد اللاذع ضد الآريوسيين في زمانه، وهو رأي الباحث جريجوري فينلي الذي يرى أن البيانات التي أوردها إبيفانيوس حول الإبيونيين متضاربة نسبيًا، كما أنه لم يذكر أي شيء عارض به الإبيونيون الأرثوذكسية النيقية. وبالتالي، اعتقد فينلي أن إبيفانيوس استخدم اسم الإبيونيين وكتاباتهم، وربط بينهم وبين كتابات قد تخصهم أو لا تخصهم لمهاجمة كل أشكال الآراء الهرطوقية.

يعد مصطلح «إنجيل الإبيونيين» مصطلحًا حديثًا مُتعارف عليه، حيث لا توجد أي وثيقة باقية من عصر المسيحية الأولى تذكر إنجيلاً بهذا الاسم. حتى أن إبيفانيوس وصف هذا الإنجيل بأنه «الإنجيل الذي استخدموه، ونسبوه إلى متّى» و«سمّوه الإنجيل العبراني». وفي نحو سنة 1689 م، سمّاه الراهب الفرنسي ريتشارد سيمون «إنجيل الإبيونيين»، وهو الاسم الذي أصبح شائعًا بين الباحثين لتمييز النص الإنجيلي الذي استخدمه الإبيونيون وبين اعتقاد إبيفانيوس الخاطيء أنه كان النسخة العبرانية من إنجيل متى.  منشأ هذا الإنجيل الإصلي غير معروف، أحد التكهنات تفترض أنه كُتب في شرق وادي الأردن في الموضع الذي يعتقد أن الإبيونيين أقاموا فيه، وفقًا لما ورد في كتابات آباء الكنيسة. ويعتقد أنه كُتب في منتصف القرن الثاني الميلادي، بالتزامن مع الأناجيل الأخرى التي كتبت في تلك الفترة.

مراجع

مصادر

  (6th German edition, translated by George Ogg)

وصلات خارجية
 كتابات المسيحية الأولى - إنجيل الإبيونيين
 Gospel of the Ebionites

أناجيل أبوكريفا يهودية مسيحية
كتب القرن 2
نصوص مسيحية
نصوص مسيحية في القرن 2

إنجيل الإبيونيين


Kennediinae, podtribus mahunarki, dio je tribusa Desmodieae.

Po nekima sastoji se od tri roda kao dio tribusa Phaseoleae  s manje od 20 vrsta koje rastu uglavnom u Australiji.

Rodovi
 Subtribus Kennediinae
 Shuteria Wight & Arn. (5 spp.)
 Afroamphica H. Ohashi & K. Ohashi (1 sp.)
 Kennedia Vent. (15 spp.)
 Hardenbergia Benth. (3 spp.)
 Vandasina Rauschert (1 sp.)

Izvori

Desmodieae

Kennediinae


TFF 3. Lig, Türkiye'deki profesyonel ligler içerisinde 4. kademede ve en altta bulunan ligdir. 1967'de başlayan 3. Lig, 1980-1984 yılları arasında uygulamadan kaldırıldı. 2001'e kadar 3. kademe olarak kalan lig, aynı yıl 2. Lig'in kurulmasıyla 4. kademeye dönüşmüştür.

Statü (2023-24)

TFF 3. Lig 15 takımlı toplam 4 grupta çift devreli lig usulüne göre oynanır.

TFF 3. Lig'de çift devreli lig müsabakaları sonunda, gruplarında ligi 13., 14. ve 15. bitiren takımlar olmak üzere toplam 12 takım Bölgesel Amatör Lig'e düşer.

TFF 3. Lig'de çift devreli lig müsabakaları sonunda gruplarında 1. sırayı alan takımlar TFF 2. Lig'e yükselirler. Bu müsabakalar sonunda gruplarında 2., 3., 4., 5. ve 6. sırayı alan takımlar, TFF 2. Lig'e yükselecek son 2 takımın belirleneceği Play-Off müsabakalarına katılacak takımları oluştururlar. Play Off müsabakaları grup içi eşleşmeler ve final müsabakalarından oluşur.

Sezon Planlaması (2023-24)
TFF 3. Lig 9 ve 10 Eylül 2023 tarihlerinde oynanacak maçlarla başlayacak ve ligin ilk yarısı 16 ve 17 Aralık tarihlerinde oynanacak olan 15 hafta müsabakaları ile sona erecek. Ligin ikinci yarısı 20 ve 21 Ocak tarihlerinde oynanacak 16. hafta müsabakaları ile başlayacak ve normal sezon 27 Nisan 2024 tarihinde sona erecek. Ardından play-off müsabakaları oynanacak.

Takımlar (2023-24)
 Ana madde: 2023-24 3. Lig
2023-2024 sezonunda 62 takımın mücadele edeceği TFF 3. Lig'de müsabakalar 1 ve 2. Grup'ta 15, 3 ve 4. Grup'ta ise 16 takımla oynanacak. TFF 3. Lig, bir önceki sezonun sonunda Bölgesel Amatör Lig müsabakaları sonucunda TFF 3. Lig'e yükselen 15 takım, TFF 2. Ligden düşen 6 takım ve TFF 3. Lig'de kalan 41 takımın katılımı ile toplam 62 takımdan oluşmaktadır.

3. Lig Şampiyonları

 Ana madde: 3. Lig şampiyonları listesi

Not: Tablo son 10 sezonunun Şampiyonlarını göstermektedir. Ayrıntılar ve geçmiş sezonlar için Ana Maddeye bakınız.

3. Lig Gol Kralları

 Ana madde: 3. Lig gol kralları listesi

Not: Tablo son 10 sezonunun Gol Krallarını göstermektedir. Ayrıntılar ve geçmiş sezonlar için Ana Maddeye bakınız.

3. Lig tüm zamanların puan durumu

Dördüncü kademe lig olarak 3. Ligin oynanmaya başlandığı 2001-2002 sezonunda bu yana takımların gösterdikleri performans şu şekildedir:

Son Güncelleme: 15.07.2023 (en son 2022-2023 sezonu verileri eklendi.)

 Play Off maçları dahil değildir.
 İsim değiştiren takımlar yeni isimleriyle yazılmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 3. Lig Şampiyonu Takımlar - TFF

3. Lig


Alcaracejos, İspanya'nın güneyinde, on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci nüfusu sahip olan Endülüs'ün, Córdoba eyaletine bağlı bulunan belediyesi. 2002 yılı sayımlarına göre nüfusu 1.423 kişidir.

Ayrıca bakınız

 Alcaracejos Bazilikası

Córdoba'nın belediyeleri

Alcaracejos


O WTA Tour de 2007 foi a turnê de elite do tênis feminino profissional organizado pela Women's Tennis Association (WTA) para a temporada de 2007.

O WTA Tour de 2007 incluiu os quatro torneios Grand Slam  (supervisionados pela International Tennis Federation (ITF)), os eventos WTA Tier I, Tier II, Tier III e Tier IV, a Fed Cup (organizada pela ITF) e o WTA Championships de final de ano.

Ranking de final de ano
Lista das 20 primeiras do ranking de final de ano da WTA de 2007 em competições de simples e duplas:

Ver também
 Temporada do Grand Prix de tênis de 2007
 Associação de Tênis Feminino (WTA)
 Federação Internacional de Tênis (ITF)

Ligações externas
 WTA Tournaments - 2007 WTA

2007
W
Temporadas da WTA

Temporada da WTA de 2007


Tercer festival de la Nueva Canción Latinoamericana es un álbum en directo doble lanzado en México en 1984, interpretado por los músicos hispanoamericanos tales como León Gieco, Luis Eduardo Aute, Inti-Illimani, Los Folkloristas, Gabino Palomares, Noel Nicola, Tania Libertad, Vicente Feliú, Silvio Rodríguez, Quinteto Tiempo y Luis Enrique Mejía Godoy. Fue grabado en el evento que lleva su nombre, realizado en el Coliseo J. C. Hidalgo en Quito, Ecuador, en julio del mismo año.

El álbum tuvo el respaldo del Comité Internacional de la Nueva Canción, con sede en México, y fue auspiciado por la Casa de la Cultura Ecuatoriana.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de 1984
Álbumes dobles
Álbumes en vivo de Inti-Illimani
Álbumes en vivo de Silvio Rodríguez
Álbumes en vivo de varios artistas
Álbumes en español


Gypsophilinae podtribus iz porodice klinčićevki dio tribusa Caryophylleae. Sastoj ise od tri roda, tipični je sadarka (Gypsophila ) sa 151 vrstom jednogodišnjeg raslinja i trajnica iz umjerene Euroazije.

Rodovi i broj vrsta
 Psammosilene W. C. Wu & C. Y. Wu (1 sp.)
 Ankyropetalum Fenzl (4 spp.)
 Gypsophila L. (151 spp.)

Izvori

Caryophylleae

Gypsophilinae


La bataille de Soldier Spring est un affrontement des guerres indiennes qui eut lieu le  dans l'actuel État de l'Oklahoma entre des troupes de la  et des guerriers comanches et kiowas.

Elle s'inscrit dans une campagne militaire hivernale décidée par le général Philip Sheridan visant à soumettre et contraindre les tribus amérindiennes du Sud des Grandes Plaines à s'installer dans des réserves.

Le , la colonne menée par le major Andrew W. Evans découvrit un campement de Comanches installé sur la branche nord de la rivière Rouge, dans l'actuel comté de Kiowa en Oklahoma. Les troupes américaines bombardèrent le village avec des obusiers de montagne, poussant les non-combattants à fuir. Aidés par des Kiowas installés plus en aval, les Comanches contre-attaquèrent pour un temps avant de s'enfuir. Épuisées après des semaines de campagne, les troupes américaines ne purent se lancer à leur poursuite et passèrent le reste de la journée à détruire le campement et les provisions des Amérindiens. À court de nourriture, nombre d'entre eux finirent par effectuer leur reddition dans les semaines qui suivirent.

Annexes

Bibliographie
 .
 .

 .

Liens externes
 .

Soldier Spring
Soldier Spring
1868 aux États-Unis
Décembre 1868

Bataille de Soldier Spring


Gökçek, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Gökçeören ve Kökez mahalleleri daha önceleri Büyükyapalak köyüne bağlı iken, 23 Şubat 1957'de birleşerek Gökçek adıyla bağımsız bir köy haline geldi. Gökçek, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Kahramanmaraş il merkezine 184 km, Elbistan ilçe merkezine 24 km uzaklıktadır.

Kaynakça

Elbistan'ın mahalleleri

Gökçek, Elbistan


Gaston Glock (1929), Avusturyalı mühendis. Silah tüccarlığı yapan, daha önce plastik eksperti olan Gaston Glock, 1963 yılında Glock Silah Şirketini Deutsch-Wagramda kurmuştur.

Lüksemburg'da 27 Temmuz 1999 tarihinde bir suikastten yaralı olarak kurtulur. En zengin 100 Avusturya'lılar arasında 43'üncü sıradadır. (Trend 2005)

1929 doğumlular
Avusturyalı mühendisler
Avusturyalı iş insanları
Yaşayan insanlar

Gaston Glock


Zakoni koji reguliraju prava lezbijki, homoseksualaca, biseksualaca i transrodnih osoba (LGBT) složeni su u Amerikama, a prihvaćanje LGBT osoba uvelike varira. Istospolni brakovi zakoniti su u Kanadi (na nacionalnoj razini) od 2005. godine, u Argentini od 2010. godine, u Brazilu (u cijeloj zemlji) i Urugvaju od 2013., u Sjedinjenim Američkim Državama (diljem zemlje) od 2015. i u Kolumbiji od 2016. U Ekvadoru je legalan od 2019., u Kostarici od 2020., u Čile i na Kuba od 2022. U Meksiku su istospolni brakovi legalni u svim državama od 2022.

Među zavisnim teritorijima, istospolni brakovi također su zakoniti na Grenlandu, britanskim prekomorskim teritorijima Falklandskih otoka i Južne Georgije i otočja Južni Sandwich, svih francuskih teritorija (Guadeloupe, Martinique, Saint Barthélemy, Francuska Gvajana, Sveti Martin, i Saint Pierre i Miquelon), te na Nizozemskim Karibima, dok su brakovi obavljeni u Nizozemskoj priznati u Arubi, Curaçau i Sint Maartenu. Više od 700 milijuna ljudi živi u nacijama ili podnacionalnim entitetima u Amerikama gdje su dostupni istospolni brakovi.

U siječnju 2018. godine, Interamerički sud za ljudska prava presudio je da Američka konvencija o ljudskim pravima priznaje istospolne brakove kao ljudsko pravo. Time je legalizacija takvih zajednica postala obvezna u sljedećim zemljama: Barbados, Bolivija, Čile, Kostarika, Dominikanska Republika, Ekvador, Salvador, Gvatemala, Haiti, Honduras, Meksiko, Nikaragva, Panama, Paragvaj, Peru i Surinam. Argentina, Brazil, Kolumbija i Urugvaj također su pod sudskom nadležnošću, ali su već imali uvedene istospolne brakove prije donošenja ove presude.

Nadalje, neke druge zemlje imaju zakone koji priznaju registrirano partnerstvo (Bolivija), kao i usvajanje djece od strane LGBT osoba. Međutim, devet zemalja još uvijek u svojim statutima ima upisano homoseksulanost (točnije seks između osoba istog spola) kao zločin. Ovih devet zemalja su Jamajka, Dominika, Barbados, Sveta Lucija, Antigva i Barbuda, Sveti Vincent i Grenadini, Grenada, Sveti Kristofor i Nevis, te Gvajana, od kojih je posljednja na kopnu Južne Amerike. Sve su to bivši dijelovi Britanske Zapadne Indije.

Izvori

Amerika

Prava LGBT osoba u Amerikama


Ljevica u Europskom parlamentu – GUE/NGL politička je skupina Europskog parlamenta osnovana 1995. godine a čine je članovi ljevice i krajnje ljevice. Do siječnja 2021. službeni joj je naziv bio Europska ujedinjena ljevica – Nordijska zelena ljevica (francuski: Gauche unitaire européenne/Gauche verte nordique, GUE/NGL).

Skupinu čine političke stranke socijalističke i komunističke političke orijentacije.

Povijest
Proširenjem Europske unije 1995. skupina stranaka lijeve političke orijentacije osnovalo je skupinu Nordijska zelena ljevica. Nordijska zelena ljevica (NGL) spojila se s konfederalnom skupinom Europske ujedinjene ljevice (GUE) 6. siječnja 1995., formirajući konfederalnu skupinu Europske ujedinjene ljevice – Nordijske zelene ljevice. Sufiks NGL dodan je nazivu proširene skupine na inzistiranje švedskih i finskih zastupnika Europskog parlamenta. Skupinu su u početku činili zastupnici u Europskom parlamentu iz finskog Lijevog saveza, švedske Lijeve stranke, danske Socijalističke narodne partije, Ujedinjene ljevice Španjolske (uključujući Španjolsku komunističku partiju), grčkog Synaspismosa, Francuske komunističke partije, Portugalske komunističke partije, Grčke komunističke partije i Komunističke partije oporavka Italije.

Godine 1998. Ken Coates, protjerani europarlamentarac iz Britanske laburističke stranke i suosnivač Nezavisne radničke mreže, pridružio se skupini.

Njemačka stranka demokratskog socijalizma (PDS) i Grčki Demokratski socijalni pokret (DIKKI) pridružili su se 1999. godine kao punopravni članovi, dok je pet zastupnika izabrano s liste Francuskog trockističkog saveza LO - LCR. Iste godine jedan zastupnik Nizozemske socijalističke stranke postao je pridruženim članom.

Godine 2002. grupi su se pridružila i četiri europarlamentarca iz francuskog Pokreta građana i republikanaca, te jedan iz danskog Narodnog pokreta protiv EU.

Godine 2004. francuske trockističke stranke LO-LCR-a i DIKKI-a, kao i Francuski građanski i republikanski pokret, ušli su u spor s vodstvom skupine oko stranačkog ustava i nisu predložili vlastite kandidate. Skupini su se pridružili i europarlamentarci iz portugalskog Lijevog bloka, irskog Sinn Féina, Napredne Stranke radnog naroda Cipra i Komunističke partije Češke i Moravske. Danska socijalistička narodna stranka, članica Nordijske zelene ljevice, napustila je skupinu i pridružila e skupini Zeleni – Europski slobodni savez.

Godine 2009. godine iz talijanske Komunističke stranke za oporavak i finskog Lijevog saveza nije izabran nijedan eurozastupnik. Skupini su se pridružili i europarlamentarci iz Irske socijalističke stranke, Socijalističke partije Latvije i Francuske ljevice.

Godine 2013. skupini se pridružio i jedan europarlamentarac iz Hrvatskih laburista.

Godine 2014. eurozastupnici iz Irske socijalističke stranke, Latvijske socijalističke stranke i Hrvatske laburističke stranke nisu izabrani za novi saziv. Europarlamentarci iz španjolskog Podemosa, EH Bildu i nizozemske Stranke za prava životinja pridružili su se skupini, dok su europarlamentarci talijanske Komunističke partije oporavka i finskog lijevog saveza dobili dovoljno glasova i ponovo se pridružili skupini u novom sazivu. Komunistička partija Grčke, utemeljiteljica grupe, odlučila je napustiti skupinu i ostati nezavisna.

U 9. sazivu Europskog parlamenta 2019. nije izabran niti jedan eurozastupnik iz Francuske komunističke partije, danskog narodnog pokreta protiv EU-a, Nizozemske socijalističke stranke i iz talijanskih stranaka Ljevica i Komunistička partija oporavka. Skupini su se pridružili europarlamentarci iz francuske stranke La France insoumise, te Radničke stranke Belgije, njemačke stranke Zaštita životinja za zaštitu čovjekova okoliša, irskih neovisnih zastupnika 4 Change i danskog Saveza crveno-zelenih.

Politički stavovi
Prema svojoj ustavnoj deklaraciji iz 1994. godine, skupina se protivi sadašnjoj političkoj strukturi Europske unije, ali je predana integraciji europskih država. Ta deklaracija postavlja tri cilja za izgradnju Europske unije na novim temeljima, a to su korjenita reforma institucija kako bi ih se učinilo potpuno demokratskim, napuštanje neoliberalne monetarističke politike za politiku zajedničkog razvoja i pravične suradnje i izlazak zemlja članica EU iz Sjevernoatlantskog saveza (NATO), te jačanje Organizacije za europsku sigurnost i suradnju (OESS).

Skupina jasno ne određuje način postizanja tih ciljeva, da li reformama ili revolucijom, prepuštajući svakoj stranci da odluči o načinu koji smatra najprikladnijim za postizanje ovih ciljeva. Skupina se istodobno pozicionirala i kao pripadnik europskih institucija, omogućujući joj da utječe na odluke donesene suodlučivanjem i kao vanjski faktor svojom spremnošću da izgradi drugačiju Europu ukidanjem Maastrichtskog ugovora.

Organizacija
GUE/NGL je konfederalna skupina koju čine eurozastupnici nacionalnih stranaka izabranima za taj saziv. Te nacionalne stranke moraju dijeliti zajedničke političke ciljeve s grupom kako je navedeno u ustavnoj deklaraciji skupine. Ipak, nacionalne stranke, a ne skupina, zadržavaju kontrolu nad svojim zastupnicima u Europskom parlamentu, stoga skupina može biti podijeljena po određenim pitanjima.

Članovi skupine redovito se sastaju kako bi se pripremili za sastanke, raspravljali o politikama i glasali o rezolucijama. Grupa također objavljuje izvještaje o raznim temama.

Stranke članice
Članovi Europskog parlamenta mogu biti punopravni ili pridruženi članovi.

 Punopravni članovi moraju prihvatiti ustavnu deklaraciju skupine.
 Pridruženi članovi to ne moraju učiniti u potpunosti, ali mogu sjediti s punopravnim članovima.

Nacionalne stranke mogu biti punopravni ili pridruženi članovi.

 Stranke s punopravnim članstvom moraju prihvatiti ustavnu deklaraciju skupine.
 Stranke s pridruženim članstvom ne moraju nužno imati svoje predstavnike u Parlamentu (primjerice, dvije francuske trockističke stranke koje nisu izabrane na Europskim izborima 2004. godine) i mogu biti iz država koje nisu dio Europske unije ili ne žele biti punopravne članice.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službene mrežne stranice Ljevice u Europskom parlamentu – GUE/NGL, pristupljeno 15. svibnja 2021.

Europske političke stranke
Euroskeptične stranke


Las tribulaciones del Juez Franklin (The Tony Randall Show en su título original) es una comedia estadounidense, estrenada el 23 de septiembre de 1976, y emitida por la cadena ABC en su primera temporada y por la CBS en la segunda.

Argumento
La serie está protagonizada por Tony Randall dando vida a Walter Franklin, un juez de mediana edad, viudo, y se desarrolla en Filadelfia. La serie se centra en cómo el sr. Franklin trata de ser un padre soltero, educando a su hija adolescente (Devon Scott) y su hijo preadolescente (Brad Savage).

Para ello cuenta con la ayuda de una ama de llaves inglesa Bonnie McClellen (Rachel Roberts), cuya horrible forma de cocinar era una fuente frecuente de humor. En el trabajo, el juez Franklin tiene que lidiar con su adusta secretaria, Miss Reubner (Allyn Ann McLerie), y su ayudante Jack Terwilliger (Barney Martin).

Secundarios habituales fueron Zane Lasky (Mario Lanza), Michael Keaton, Annette O'Toole, y Durrell Michael. En la segunda temporada de la serie, Devon Scott fue sustituida por Penny Peyser, y se unió al elenco Hans Conried como Wyatt Franklin, el irascible padre del Juez.

Premios y nominaciones
Randall fue nominado a los Globos de Oro, como mejor actor de comedia en 1977.

La serie en España
Se estrenó por Televisión española el 3 de agosto de 1981. El elenco de doblaje fue el siguiente:
 Simón Ramírez (Walter Franklin).
 María Romero (Bonnie McClellen).
 Amelia Jara (Oliver Wendell Franklin).
 Luis Carrillo (Mario Lanza).

Referencias
 Referencia en el Diario ABC, de 2 de agosto de 1981

Series de televisión de los años 1970
Series de televisión de Estados Unidos
Series de televisión ambientadas en Filadelfia
Series de televisión iniciadas en 1976
Series de televisión sobre temas jurídicos
Series de televisión de comedia de Estados Unidos

Las tribulaciones del Juez Franklin


Gemitus Britannorum (eng. Groans of the Britons,) je ime apela Brita rimskoj vojsci za pomoć protiv piktskih i škotskih upadica. Prva povijesna referencija na apel je u Gildasovom dokumentu iz 6. stoljeća De Excidio et Conquestu Britanniae; Gildasov je poslije ponovio Beda Časni u Historia ecclesiastica gentis Anglorum. Prema Gildasu, poruka je naslovljena na generala Flavija Aecija i zahtijevala je njegovu pomoć u obrani bivše Britanije od Pikta i Skota. Zapadno Rimsko Carstvo koje se urušavalo imalo je malo vojnih pričuvnih resursa tijekom opadanja moći. Zapis je dvojben o tome kakav je bio odgovor na apel, ako ga je uopće bilo. Prema Gildasu i raznim kasnijim srednjovjekovnim vrelima, neuspjeh rimskih vojska u osiguravanju Britanije dovela je Brite do pozivanja anglosaskih plaćenika na otok, dovevši tako do anglosaskog naseljavanja na Britaniju.

Vidi
Bitka na Badonu
Gododdin
Kraljevstvo Gwent
Kraljevstvo Wessex

Literatura
De Excidio Britannae, preveo: John Allen Giles
Beda Časni
Mummy, Kevin, "The Groans of the Britons: Toward the British Civitates Period ca. 406-455 C.E.", Ex Post Facto: Journal of the History Students at San Francisco State University, 2002
Rosenbaum, Sabin, [https://www.academia.edu/3091466/The_Gemitus_Britannorum  "The Gemitus Britannorum, A Restoration and English Translation of De Excidio, Chapters 19-25"

Izvori

Povijest Engleske
Stari Rim

Gemitus Britannorum


An Eragrostis fallax in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michael Lazarides. An Eragrostis fallax in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis fallax


The Tuzla Canton (; ; ) is one of 10 cantons of the Federation of Bosnia and Herzegovina, one of two entities in Bosnia and Herzegovina. The cantonal seat is the city of Tuzla.

Municipalities

The Tuzla Canton comprises the following municipalities:

History and culture
The canton was created by the Washington Agreement in 1994, and its boundaries defined by the Dayton Agreement in 1995. Tuzla Canton was called Tuzla-Podrinje Canton until February 1999. Podrinje means 'region near the river Drina' but as the river did not flow through the Canton, a name change was authorised.

The Srebrenik Fortress is Bosnia's best-preserved medieval fort, dating from 1333 and is located in Srebrenik. The Panonian lake is a famous holiday resort for tourists.

Tuzla is the hip hop center of the Balkans due to Edo Maajka, Frenkie and the first hip hop station in Bosnia, which is located in Tuzla, FMJAM. Music artist guitarist Emir Hot, pianist Bešlić, accordionist Emir Vildić and violinist Selma Dizdarević are also from Tuzla. Famous singers Selma Bajrami and Lepa Brena were both born in Tuzla.

Demographics

2013 Census
As of 2013 census, a total of 445,028 inhabitants lives in Tuzla Canton.

People from Tuzla Canton

Historical figures
Husein Gradaščević, military figure and leader of Bosnian uprising

Visual arts
Ismet Mujezinović, painter
Walter Neugebauer, comic book artist
Ljubomir Popović, painter
Nesim Tahirović, painter

Performing arts
Denis Avdić, comedian and radio host
Davor Janjić, actor
Maya Sar, singer-songwriter
Vladimir Valjarević, concert pianist

Literature
Julijana Matanović, writer
Meša Selimović, writer

Fashion
Andreja Pejić, model

Sports
Mirza Delibašić, basketball player
Amer Delić, tennis player
Elmedin Kikanović, basketball player
Svetlana Kitić, handball player
Mara Lakić, basketball player
Damir Mršić, basketball player
Razija Mujanović, basketball player
Damir Mulaomerović, basketball player
Jusuf Nurkić, basketball player
Zoran Pavlović, football player
Dragan Perić, track and field athlete
Andrea Petkovic, tennis player
Miralem Pjanić, football player
Ana Šimić, track and field athlete

Economy

Mining
 Kreka coal mine

See also
 Political divisions of Bosnia and Herzegovina
 List of heads of the Tuzla Canton

References

Cantons of the Federation of Bosnia and Herzegovina

Tuzla Canton


Quo Vadis, MGM'in yapımcılığını üstlendiği 1951 yılında çekilen destansı bir film.
Yönetmenliğini Mervyn LeRoy'un yaptığı bu film, Henryk Sienkiewicz'in 1895 yılında yazdığı aynı adlı romanından uyarlanmıştır. Film müziği Miklós Rózsa'ya aittir.

Oyuncular: Robert Taylor, Deborah Kerr, Leo Genn, Peter Ustinov, Finlay Currie, Felix Aylmer ve Abraham Sofaer şeklinde olup Sophia Loren, kendisinin ilk sinema deneyimlerinden biri olan bu filmde bir köle kızı canlandırmaktadır.

Filmin adı Latincede Whither goest thou? (where are you going? ; nereye gidiyorsun?) anlamındadır.

Dış bağlantılar

1951 çıkışlı filmler
Leh romanlarından uyarlanan filmler
Film ödülü sahipleri
Metro-Goldwyn-Mayer filmleri
Mervyn LeRoy'un yönettiği filmler
Robert Surtees'in görüntülediği filmler
Miklós Rózsa'nın müziğini yaptığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri epik filmleri
Gerçek olaylara dayanan epik filmler
1. yüzyılda geçen filmler
Konusu Roma İmparatorluğu'nda geçen filmler
1950'lerde İngilizce filmler

Quo Vadis (film)


هي قرية في دائرة واقنون وتبعد عن مركز البلدية بـ 3 كلم.

تعتبر جبلة ثالث تجمع سكاني بعد تيقوبعين ومنطقة تامدة، حيث بلغ تعداد سكانها في 2008 حوالي 4000 نسمة.

السكان
سكان جبلة أمازغيون يتكلمون الأمازغية (القبائلية).

التعليم
جبلة لديها مدرسة ابتدائية (بلحوسين محمد أكلي)، ولديها أيضا ثانوية متعددة الاختصصات ولديها مدرسة لتكوين والتعليم INSFP

حيث يأتيها الطلاب من تامدة وتيقوبعين......

الاقتصاد

الزراعة
معظم سكان جبلة يستخدمون وسائل مختلفة بين الحديثة والقديمة.

يوجد أكثر من 50 مركز حولى للزراعة حيث تنتشر زراعة البطيخ الاحمر والبطيخ الاصفر، ويقومون بتربية المواشي

الصناعة
يقوم سكانها بصناعة أغراض منزلية بالخشب كالكراسي والطاولات....

المياه
جبلة لديها واد والنهر الرابط بين شالاواطي وتامدة.

جبلة لديها شبكة مائية والتي تأتي من تامدة.

الرياضة
جبلة لديها ملعب لكرة القدم غير معشوشب، ولديها فريق لكرة القدم.

انظر أيضا
 إغيل بوشن
 آيت عيسى ميمون
 تيقوبعين

المراجع

قرى ولاية تيزي وزو

جبلة (الجزائر)


Brood X (Brood 10), the Great Eastern Brood, is one of 15 broods of periodical cicadas that appear regularly throughout the eastern United States. The brood's first major emergence after 2021 is predicted to occur during 2038.

Characteristics

Every 17 years, Brood X cicada nymphs tunnel upwards en masse to emerge from the surface of the ground. The insects then shed their exoskeletons on trees and other surfaces, thus becoming adults. The mature cicadas fly, mate, lay eggs in twigs, and then die within several weeks. The combination of the insects' long underground life, their nearly simultaneous emergence from the ground in vast numbers and their short period of adulthood allows the brood to survive even massive predation.
Brood X is endemic in Indiana, Ohio, southeastern Pennsylvania, Maryland, New Jersey, Delaware, East Tennessee, Virginia, Washington, DC, and other areas throughout the eastern United States. The brood contains three species, Magicicada septendecim, Magicicada cassini and Magicicada septendecula, that congregate on different trees and have different male songs.

History

1700s emergences
The first known description of an emergence of Brood X appeared in a May 9, 1715, entry in the journal of Rev. Andreas Sandel, the pastor of Philadelphia's "Gloria Dei" Swedish Lutheran Church. In 1737, botanist John Bartram wrote a letter that described the periodicity of the brood's emergences and his 1732 observations of the insect's insertion of their eggs into the small branches of trees northwest of Philadelphia. Bartram later recorded in greater detail within two manuscripts the brood's May 1749 emergence.

Pehr Kalm, a Finnish naturalist visiting Pennsylvania and New Jersey in 1749 on behalf of the Royal Swedish Academy of Sciences, observed in late May that year's emergence of Brood X. When reporting the event in a paper that a Swedish academic journal published in 1756, Kalm wrote:

Kalm then described Rev. Sandel's report and one that he had obtained from Benjamin Franklin that had recorded in Philadelphia the emergence from the ground of large numbers of cicadas during early May 1732. He noted that the people who had prepared these documents had made no such reports in other years.

Kalm further noted that others had informed him that they had seen cicadas only occasionally before the insects emerged from the ground in Pennsylvania in large swarms on May 22, 1749. He additionally stated that he had not heard any cicadas in Pennsylvania and New Jersey in 1750 in the same months and areas in which he had heard many in 1749. The 1715 and 1732 reports, when coupled with his own 1749 and 1750 observations, supported the previous "general opinion" that he had cited.

Kalm summarized his findings in a book translated into English and published in London in 1771, stating:There are a kind of Locusts which about every seventeen years come hither in incredible numbers .... In the interval between the years when they are so numerous, they are only seen or heard single in the woods.

Moses Bartram, a son of John Bartram, described the 1766 emergence of Brood X in an article entitled Observations on the cicada, or locust of America, which appears periodically once in 16 or 17 years that a London journal published in 1768. Bartram noted that upon hatching from eggs deposited in the twigs of trees, the young insects ran down to the earth and "entered the first opening that they could find". He reported that he had been able to discover them  below the surface, but that others had reportedly found them  deep.

In April 1800, Benjamin Banneker, who lived near Ellicott's Mills, Maryland, wrote in his record book that he recalled a "great locust year" in 1749, a second in 1766 during which the insects appeared to be "full as numerous as the first", and a third in 1783. He predicted that the insects (Brood X) "may be expected again in they year 1800 which is Seventeen Since their third appearance to me". Describing an effect that the pathogenic fungus, Massospora cicadina, has on its host, Banneker's record book stated that the insects:.... begin to Sing or make a noise from first they come out of the Earth till they die. The hindermost part rots off, and it does not appear to be any pain to them, for they still continue on Singing till they die.

1902 emergence
Brood X was present in Nassau and Suffolk counties on New York's Long Island, which was the easternmost territory for the brood.

1919 emergence
Nassau County farmers in Massapequa and Farmingdale reported cicada damage to fruit trees from the brood's emergence.

1936 emergence
The Nassau County Farm Bureau warned drivers that the brood's emergence in the area might be heavy enough to clog radiators as the brood began to emerge in mid-June.

1970 emergence
Long Island homeowners described the noise from Brood X as "tremendous."

1987 emergence
Brood X was present on Long Island. A horticultural expert from New York's extension office predicted that the brood's territory on Long Island would decrease because of development.

2004 emergence
The brood had a major emergence during the spring of 2004. The Baltimore region's emergence began around May 11 and was falling silent by June 5. Emergences began in the Washington, D.C., area and in Ohio around May 13. The D.C. area's emergence was peaking by May 21.

Long Island's population of Brood X had nearly disappeared by the time of the 2004 emergence. An entomologist with Cornell University's integrated pest management program suggested that widespread tree removal during development and pesticide use on the island had caused the brood's extirpation there.

2021 emergence

The brood's 2021 expected emergence in 15 states (Delaware, Illinois, Georgia, Indiana, New York, Kentucky, Maryland, North Carolina, New Jersey, Ohio, Pennsylvania, Tennessee, Virginia, West Virginia, and Michigan), as well as in Washington, D.C., began in April. Emergent cicadas were observed in western North Carolina during mid-April.

Although a cold snap delayed emergences, more of the insects appeared as temperatures rose into the 60s. By May 6, large numbers of the insects had emerged there, while others had been reported in Maryland near Washington, D.C., and on the Tennessee-North Carolina border.

By May 7 the brood was emerging in the Philadelphia area, in Pittsburgh, and in Allentown, Pennsylvania. By May 10, people were reporting emergences in Washington, D.C., Bethesda, Maryland, Knoxville, Tennessee, Cincinnati, Detroit, Chicago and St. Louis and by May 19 in Baltimore. By May 20 the emergence was reaching its peak in Washington, D.C. and its inner suburbs. On June 8, small numbers of cicadas were heard in Connetquot River State Park Preserve in Suffolk County on New York's Long Island.

On June 8, while the press corps was preparing to cover Joe Biden's first trip abroad of his presidency, its chartered plane was grounded at Washington Dulles International Airport in Virginia after cicadas clogged the plane's auxiliary power unit. The next day, Biden swatted a cicada that had landed on his neck while he was standing on the tarmac at Joint Base Andrews in Maryland before boarding Air Force One to begin his flight to England.

By June 16, the population of living cicadas was declining and dead cicadas were accumulating in the Washington, D.C., area. The cicadas were gone from the Washington-Baltimore area by June 21. On July 26, the eggs that the cicadas had laid in the area were hatching.

Off-cycle emergences
Significant numbers of periodical cicadas, believed to be Brood X emergents that were four years early, appeared throughout the brood's range in 2000 and in the Baltimore, Maryland-Washington, D.C. area in May 2017.

Popular culture
During a year that Brood X emerged and Ogden Nash was living in Baltimore, The New Yorker magazine published Nash's June 12, 1936, poem Locust-Lovers, Attention!. Nash's 1938 collection I'm a Stranger Here Myself reprinted the humorous verse. His poem The Sunset Years of Samuel Pride mentions the 17–year cyclical swarms of the "locusts".

Bob Dylan's song Day of the Locusts in his 1970 album New Morning refers to the Brood X cicadas that were noisily present in Princeton, New Jersey in June 1970 when Dylan received an honorary degree from Princeton University.

When Brood X re-emerged in 1987, President Ronald Reagan proclaimed in a radio address: "Like the cicadas, the big spenders are hatching out again and threatening to overrun Congress." He then asked his listeners to support a balanced budget amendment and the line item veto to "make the cicadas in Congress go back underground."

Brood X next emerged in 2004. During that year's presidential election campaign, the Republican National Committee placed on the web an advertisement that compared Democratic candidate John Kerry to a periodical cicada. The ad portrayed a cicada's face changing into a picture of a confused-looking Kerry while stating: Every 17 years, cicadas emerge, morph out of their shell, and change their appearance. Like a cicada, Senator Kerry would like to shed his Senate career and morph into a fiscal conservative, a centrist Democrat opposed to taxes, strong on defense."

Nate Powell's 2008 graphic novel Swallow Me Whole thanks "brood X cicadae of 2004" on its acknowledgments page. His book's front cover and last page contain cartoons depicting cicada swarms.

In 2015, singer-songwriter Keith M. Lyndaker Schlabach recorded the song Cicadance at the Rolling Ridge Study Retreat Community (RRSRC) near Harpers Ferry, West Virginia. The song's background contains a field recording of the sound that Brood X produced at the RRSRC during its 2004 emergence. The song, which celebrates the brood, also references the brood's most recent prior emergence in 1987.

During the brood's 2021 emergence, country singer Toby T. Swift released the novelty song Cicada Love Call in Nashville, Tennessee. The song, which Swift first wrote during the brood's 2004 emergence, compares to a cicada a woman who is trying to re-join her reluctant ex-husband after leaving him for another man 17 years earlier.

Also during the brood's 2021 emergence, singer-songwriter Sue Fink released her Cicada Suite, which contains two songs entitled Don't Berate a Cicada and Hymn of the Cicada.  The first song begins with a recording of the insect's sound. Fink issued Cicada Suite  on cicada-shaped flash drives.

Notes

References

Further reading

External links

 2021: The Brood X: The Cicada Podcast from Mount St. Joseph University and Cincinnati Public Radio

Cicadas
Fauna of the Eastern United States

Brood X


Die Wälder am Jagdschloss Göhrde sind ein ehemaliges Naturschutzgebiet im gemeindefreien Gebiet Göhrde im Landkreis Lüchow-Dannenberg in Niedersachsen.

Das ehemalige Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG LÜ 257 ist 170 Hektar groß. Es ist Bestandteil des aus vier Einzelflächen bestehenden FFH-Gebietes "Buchen- und Eichenwälder in der Göhrde (mit Breeser Grund)", zu dem auch die ehemaligen Naturschutzgebiete "Kellerberg" und "Breeser Grund" gehörten. Das Gebiet stand seit dem 16. August 2003 unter Naturschutz. Es ersetzte in diesem Bereich das mit Verordnung vom 1. August 1974 ausgewiesene Landschaftsschutzgebiet "Elbhöhen-Drawehn" mit dem Kennzeichen DAN 27. Zum 21. Februar 2019 ging es im Naturschutzgebiet "Eichen- und Buchenwälder in der Göhrde" auf. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Lüchow-Dannenberg.

Das ehemalige Naturschutzgebiet liegt südlich des Ortes Göhrde innerhalb des Naturparks Elbhöhen-Wendland im Staatsforst Göhrde. Das ehemalige Naturschutzgebiet grenzt im Nordosten an die Bundesstraße 216 und im Nordwesten an die Landesstraße 253. Es stellte einen alten, naturnahen Waldbestand auf einem Endmoränenrücken unter Schutz, der von Buchen- und Eichen- sowie Kiefern- und Fichtenbeständen geprägt ist. Innerhalb des Naturschutzgebietes ist viel Alt- und Totholz zu finden.

Eine kleine Heidefläche mit Magerrasen sowie das 1996 ausgewiesene, 41 Hektar große Naturwaldreservat "Ewige Route" waren in das ehemalige Naturschutzgebiet einbezogen. Während das Naturwaldreservat seiner natürlichen Entwicklung überlassen wird, wird der Wald im übrigen ehemaligen Naturschutzgebiet unter Berücksichtigung des Schutzzweckes forstwirtschaftlich bewirtschaftet. Dabei werden insbesondere standortfremde Baumbestände (u. a. Lärchen, Fichten und Douglasien, aber auch standortfremde Laubbäume wie Bergahorn und Roteiche) in naturnahe Buchenwälder und lichte Eichen-Mischwälder auf bodensauren Standorten umgewandelt. Der überdurchschnittlich hohe Anteil von Alt- und Totholz wird erhalten und weiter entwickelt, ebenso werden Horst- und Höhlenbäume erhalten.

In dem ehemaligen Naturschutzgebiet befindet sich ein Waldlehrpfad.

Einzelnachweise

Ehemaliges Naturschutzgebiet im Landkreis Lüchow-Dannenberg
Waldschutzgebiet in Niedersachsen
Göhrde (gemeindefreies Gebiet)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Wälder am Jagdschloss Göhrde


Donald II. Luđak (škot. Dòmhnall mac Chòiseim) (?, 862. - kraj Dunnottara, Aberdeen, 900.), škotski kralj, od 889. do smrti. Zavladao je Škotskom u vrijeme kada su se Danci vratili kako bi osvojili i zauzeli područje na granici između Škotske i anglosaskih kraljevstava.

Anketirao je kraljevstvo Srathclyde te je ujedinio krune Pikta, Škota i Sratchyldea u jedinstveno kraljevstvo Albe i bio prvi vladar s naslovom kralja Albe, umjesto dotadašnjeg naslova kralja Pikta i Škota.

Donald II. je bio prvi škotski kralj koji se obračunavao s gorštacima u Škotskom visočju. Navjerojatnije je ubijen kod Dunnottara u bitci protiv Danaca. Naslijedio ga je rođak, Konstantin II., sin kralja Aedha.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Donald II., kralj Škota - Britannica Online
 Kralj Donald II. (889.-900.) - britroyals.com
 Kralj Donald II. - undiscoveredscotland.co.uk

Škotski vladari
Alpini

Donald II.


Flora Suya est une actrice et réalisatrice malawienne.

En 2010, elle joue dans le film de  : Season of a life pour lequel elle est nommée pour l'Africa Movie Academy Award de la meilleure actrice lors de la 6e cérémonie des Africa Movie Academy Awards.

En 2013, son rôle dans le film Last Fishing Boat réalisé lui aussi par Shemu Joyah lui vaut une nouvelle nomination pour l'Africa Movie Academy Award de la meilleure actrice.

En 2016, elle réalise le film dans lequel elle met en scène Tapiwa Gwaza. En 2018, ce film lui vaut une nomination pour l'Africa Movie Academy Award du meilleur premier film.

Notes et références

Liens externes

Actrice malawite

Flora Suya


Fado, 19. yüzyıldan günümüze kadar uzanmış bir Portekiz halk müziği türüdür. Fado'nun tam bir çevirisi olmamakla beraber, kelime anlamı kadere veya alın yazısına yakındır.

Fado, balıkçı, kâşif ya da denizci olan sevgililerini, eşlerini denize uğurlayan ve onların geri dönmesini umutla bekleyen 19. yüzyıl Portekiz kadınlarının artık beklenen yakınlarının geri gelmemesi üzerine denize karşı yaktıkları ağıtlardan türemiştir. Bu nedenle Fado, derin acıların, hüzünlerin, özlemin, nostaljinin, mutluluğun ve aşkın ifade edildiği bir müzik türüdür.

Fado'nun, isimlerini Portekiz'in Lizbon ve Coimbra şehirlerinden alan iki türü vardır. Coimbra'nın sade bir tarzı olmakla beraber Lizbon fado'su daha yaygındır. Günümüz Portekiz'inde modern fado birçok ünlü müzisyenin icra ettiği popüler bir müzik dalıdır.

Klasik fado bir Portekiz gitar ve bir klasik gitar eşliğinde tek bir şarkıcının performansıyla icra edilmektedir. Modern fadonun ise yaylı çalgılar dörtlüsünden tüm bir orkestraya kadar çeşitli uygulamaları mevcuttur.

Bu müziğin en büyük ustaları arasında şu isimler sayılabilir: Amália Rodrigues (1920-1999)  Alfredo Marceneiro (1891-1992), Mariza Reis Nunes ve Ana Moura.

Dış bağlantılar
 Portal do Fado
 :: Terreiro do Fado ::

Halk müziği
Portekiz'de kültür

Fado


Jewison Francisco Bennette Villegas (Heredía, 15 de junho de 2004) é um futebolista costarriquenho que atua como ponta-esquerda. Atualmente joga pelo Sunderland.

Carreira em clubes
Revelado pelo Herediano , Bennette fez sua estreia profissional em agosto de 2021, na derrota por 3 a 2 para o Jicaral - neste jogo, marcou também seu primeiro gol. Um ano depois, o o Sunderland, equipe da EFL Championship (segunda divisão inglesa), anunciou a contratação de Bennette por 4 anos, que disputou outras 5 partidas (4 pelo Campeonato Costarriquenho e a Supercopa da Costa Rica) antes de assinar com os Black Cats.

Seleção Costarriquenha
Representou as seleções de base da Costa Rica (categorias Sub-15 e Sub-20, onde ainda atua), estreando pelo time principal dos Ticos no empate sem gols com El Salvador, em agosto de 2021, sendo o mais jovem atleta a defender a seleção na história, aos 17 anos e 2 meses de idade. Foi convocado pelo técnico Luis Fernando Suárez para a disputa da Copa do Mundo FIFA de 2022., atuando como titular contra a Espanha (foi substituído por Bryan Ruiz) e saindo do banco de reservas nas partidas contra Japão (entrou na vaga de Anthony Contreras) e Alemanha (substituiu Johan Venegas), não evitando a eliminação na primeira fase.

Vida pessoal
Seu pai, também chamado Jewison, e seu tio, Try Bennett, também seguiram carreira no futebol: o primeiro jogou quase toda a carreira no futebol costarriquenho (defendeu também o Comunicaciones da Guatemala entre 1997 e 1999) e disputou a Copa Ouro da CONCACAF de 1998 pela Seleção Costarriquenha, enquanto o segundo também vestiu a camisa dos Ticos (disputou a Copa Ouro da CONCACAF de 2003 e a Copa América de 2004).

Títulos
Herediano
 Primeira Divisão da Costa Rica: 2021–22
 Supercopa da Costa Rica: 2022

Ligações externas
 Perfil de Jewison Bennette - OGol.com.br

Futebolistas da Costa Rica
Futebolistas do Club Sport Herediano
Futebolistas do Sunderland A.F.C.
Jogadores da Seleção Costarriquenha de Futebol
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022
Naturais de Heredia (Costa Rica)

Jewison Bennette


Teodora Vázquez ou Theodora del Carmen Vázquez est une militante féministe salvadorienne. Elle est la porte parole du groupe des 17, groupe de femmes accusées d'homicide aggravé au Salvador pour avoir fait une fausse couche.

Biographie
En 2008, Theodora del Carmen Vázquez est enceinte de neuf mois de son deuxième enfant. Elle travaille dans un collège privé, à la cafétéria. Comme beaucoup d'employées domestiques en Amérique latine, elle dort sur place. Lors d'une sortie, elle est agressée violemment en sortant du bus. Au bout de trois jours de douleurs, elle demande de l'aide à la direction du collège, pour prendre un taxi et aller à l'hôpital. La direction refuse toute aide. Elle se réfugie aux toilettes. Elle s'évanouit. Lorsqu'elle reprend conscience, son bébé est mort. C'est la police qui vient la chercher pour la conduire en prison. Elle est condamnée à 30 ans de réclusion criminelle. En prison, elle rencontre d'autres femmes qui subissent la même injustice. Glenda Cruz, enceinte de quatre mois est battue par son compagnon. Elle fait une fausse couche. La justice l'envoie en prison.

En 2014, Teodora Vázquez reçoit la visite de militantes d'Amnesty International. Teodora Vázquez leur donne son accord pour lancer  une campagne mondiale et rendre public son histoire en dehors du Salvador. Teodora Vázquez fait partie du « Groupe des 17 ». Il s'agit de 17 femmes identifiées et qui ont donné leur accord pour rendre publique leur histoire. Elles ont toutes été condamnées à de lourdes peines de prison, après avoir subi une urgence obstétricale pendant leur grossesse. Les 17 femmes ne sont pas les seules à subir cette injustice.

Les Nations unies demandent aux autorités nationales salvadoriennes d'examiner les cas de femmes qui purgent de longues peines condamnées pour avortement accidentel ou intentionnel.

Le 13 décembre 2017, le tribunal rejette un recours en appel et confirme la condamnation de Teodora Vázquez à 30 ans pour infanticide. C'est un coup dur pour Teodora Vázquez qui pensait que son procès allait être révisé.

En 2018, la Cour suprême de justice accepte de commuer sa peine. Teodora Vasquez est libérée. Elle a passé dix années et sept mois en prison. En 2018, 27 femmes purgent des peines de prison allant de 6 à 35 ans.

Depuis sa libération, Teodora Vázquez se consacre à la défense des femmes et à la dépénalisation de l'avortement. Elle demande également que la justice déclare son innocence. Depuis, elle a intégré le programme Mujeres en el Camino, qui vient en aide aux femmes en prison.

En 2021, Celina Escher réalise Nuestra libertad un long métrage sur son parcours et celui des femmes accusées d'homicide aggravé au Salvador après avoir fait une fausse couche.

Notes et références

Féministe salvadorienne

Teodora Vázquez


Humphrey Mitchell (-) est un homme politique canadien de l'Ontario. Il est député fédéral travailliste de Hamilton-Est de 1931 à 1935 et député libéral de la circonscription ontarienne de Welland d'une élection partielle en 1942 à 1950.

Biographie
Employé comme arpenteur-géomètre pour la Hamilton Hydro. Mitchell est actif dans les mouvements syndicaux de la région. Il est conseiller municipal d'Hamilton de 1929 à 1931. À la suite du décès du député conservateur George Rennie, il est approché afin de se porter candidat en tant que travailliste (Labour) dans Hamilton-Est qui comporte une grande population issue de la classe ouvrière et ayant déjà élu des représentants travailliste sur les scènes municipales et provinciales.

Alors dans l'opposition, les Libéraux ne présente aucun candidat contre Mitchell afin d'éviter la division du vote anti-conservateur et avec l'espoir qu'il se rallie ou supporte le parti de façon non officielle advenant son élection.

Élu lors de l'élection partielle, il entre fréquemment en divergence avec le groupe de députés travaillistes indépendants alors dirigé de façon informelle par J. S. Woodsworth et fait partie du . Après que Mitchell ait assisté à la réunion fondatrice du Parti social démocratique du Canada (Co-operative Commonwealth Federation) organisée dans le bureau de , il refuse de se rallier au nouveau parti.

Lors de l'élection de 1935, le CCF présente un candidat contre Mitchell à l'inverse des Libéraux qui ne présente pas de candidat. Ceci ayant pour effet de diviser le vote et contribuer à l'élection du candidat conservateur malgré le vote national défavorable aux Conservateurs.

Mitchell ne se présente pas en 1940, mais suivant le décès du député libéral Arthur Damude dans Welland en 1941, Mitchell est nommé ministre du Travail dans le cabinet de William Lyon Mackenzie King et est élu peu de temps après lors d'une élection partielle en 1942. Il demeure député et ministre du Travail dans les cabinets de King et de Louis St-Laurent jusqu'à son décès en août 1950.

Ministre du Travail nommé seulement un an après l'introduction de l'assurance-chômage au Canada, il supervise la mise en œuvre et le développement rapide du programme et la mobilisation rapide de la main-d'œuvre pendant la Seconde Guerre mondiale et l'embauche généralisée des femmes dans la production pour l'effort de guerre.

Ayant certaines responsabilités liées à l'immigration avec son ministère, il a joué un rôle par la suite controversé dans la déportation et l'internement des Japonais-canadiens durant la guerre.

Résultats électoraux

Références

Liens externes

Naissance en septembre 1894
Naissance dans le Sussex de l'Ouest
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti libéral du Canada
Conseillers municipaux ontariens
Décès en août 1950
Décès à 55 ans

Humphrey Mitchell


Bandekrigerne - En insider åbner op er en dokumentarfilm instrueret af Thomas Heurlin.

Handling
Lille A har ifølge politiet i mange år har været én af lederne af indvandrerbanden på Blågårds Plads på Nørrebro i København. Nu står han for første gang frem og fortæller sin historie. Blågårds Plads-banden er af politiet mistænkt for at være blandt Danmarks største leverandører af hash, og den ligger i krig med hovedmodstanderen, Hells Angels, i den københavnske bandekonflikt. Filmen fortæller historien om, hvordan indvandrerdrengen Abde Benarabe blev til bandelederen "Lille A". "En insider åbner op" er det første afsnit af miniserien "Bandekrigerne", som er i to afsnit.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Kriminalitet i Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark

Bandekrigerne - En insider åbner op


Hardin County er navnet på 6 counties i USA:

 Hardin County, Illinois
 Hardin County, Iowa
 Hardin County, Kentucky
 Hardin County, Ohio
 Hardin County, Tennessee
 Hardin County, Texas

Hardin County


Charles Moore peut désigner :
 Charles Moore (1603-1643), 2 vicomte Moore de Drogheda, un aristocrate irlandais qui dirige les forces royalistes irlandaises dans le nord de Leinster au début de la guerre d'Irlande ;
 Charles Moore (1730-1822), 1 marquis de Drogheda, un pair irlandais, puis un pair britannique et un officier de l'armée ;
 Charles Moore (1820-1905), un botaniste britannique d'origine écossaise ;
 Charles Moore (1910-1989), 11 comte de Drogheda, un pair britannique ;
 Charles Moore (1929-2020), un athlète américain champion olympique sur 400 m haies ;
 Charles Moore (1956-), baron Moore d'Etchingham, un journaliste anglais et ancien rédacteur en chef du Daily Telegraph, du Spectator et du Sunday Telegraph.

Charles Moore


An Vanilla kinabaluensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cedric Errol Carr. An Vanilla kinabaluensis in nahilalakip ha genus nga Vanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanilla

Vanilla kinabaluensis


Ülke kodu bir ülkenin isminin kısaltılmış halidir. Uzun ülke isimleri bu şekilde daha kolay kullanıma sunulmuştur. Bu kodlar uluslararası nitelik taşır. Veri işleme ve iletişimde sıkça kullanılır.

Kısaltmalar

Ülke kodu


Edge of Seventeen, yönetmenliği  David Moreton tarafından yapılan 1999 yılı ABD filmidir.

Konusu
80'li yıllarda orta Amerika'da yaşayan liseli bir gencin kendi eşcinsel kimliğiyle olan çatışmasını konu almıştır. Sandusky'li genç Eric ve onun iyi arkadaşı Maggie eğlence parkındaki tabldot işletmesine çalışan olarak girdiklerinde, lezbiyen olan müdüreleri Angie ve gay üniversite öğrencisi Rod ile arkadaş olurlar. Maggie, Eric'ten arkadaşlıktan öte bir sevgi beklemektedir fakat kıvılcımlanma Eric ve Rob arasında olur. Bunun üzerine Rod, Chris'e uzun süredir beklediği ilk tecrübesini yaşatır ve hemen ardından Ohio'ya geri döner ve Eric ise Rodsuz geçen seneyi, hayalini kurduğu aşkı aramaya adar.

Ödüller
 1998, Outfest
 Audience Award
 Outstanding Narrative Feature (David Moreton)
 Grand Jury Award
 Outstanding American Narrative Feature (David Moreton)
 Outstanding Screenwriting (Todd Stephens)
 1998, San Francisco International Lesbian & Gay Film Festival
 Audience Award
 Best Feature (David Moreton)

Dış bağlantılar
 Yahoo Movies
 About Gay Movies Sayfası
 Youtube Sayfası

1990'larda romantik komedi filmleri
1990'larda romantik dram filmleri
1990'larda komedi-drama filmleri
Amerika Birleşik Devletleri romantik komedi filmleri
Amerika Birleşik Devletleri romantik dram filmleri
Amerika Birleşik Devletleri komedi-drama filmleri
David Moreton'ın yönettiği filmler
Gey temalı filmler
Konusu Sandusky, Ohio'da geçen filmler
Amerika Birleşik Devletleri bağımsız filmleri
1985'te geçen filmler
1990'larda LGBT temalı filmler
Biseksüel temalı filmler
Lezbiyen temalı filmler
1990'larda İngilizce filmler
1998 çıkışlı komedi filmleri
1998 çıkışlı dramatik filmler
1999 çıkışlı dramatik filmler
1999 çıkışlı komedi filmleri
Amerika Birleşik Devletleri LGBT temali gençlik filmleri

Edge of Seventeen


කොරපොතු (අනාකූල) හැඩැති ඒක න්‍යෂ්ඨික සෛල වේ. සරල ශල්කමය අපිච්ඡදය මේවා එකතුවෙන් සෑදේ. ගර්තවල අඩංගු ය.

ජීව විද්‍යාව

ශල්කමය අපිච්ඡද සෛල


, is a 1972 Japanese kaiju film directed by Jun Fukuda, written by Shinichi Sekizawa, and produced by Tomoyuki Tanaka, with special effects by Teruyoshi Nakano. Distributed by Toho and produced under their effects-based subsidiary Toho-Eizo, it is the 12th film in the Godzilla franchise, and features the fictional monster characters Godzilla, Gigan, Anguirus, and King Ghidorah. The film stars Hiroshi Ishikawa, Yuriko Hishimi, Tomoko Umeda, and Minoru Takashima, alongside Haruo Nakajima as Godzilla, Kenpachiro Satsuma as Gigan, Koetsu Omiya as Anguirus, and Kanta Ina as King Ghidorah. It is the last film in which Godzilla was portrayed by Nakajima after playing the character since the original 1954 film; he subsequently retired from suit acting.

Godzilla vs. Gigan was released theatrically in Japan on March 12, 1972. It received a wide theatrical release in the United States in 1977 by Cinema Shares under the title Godzilla on Monster Island and was released in the UK by Miracle Films the same year as War of the Monsters.

Plot
Giant insectoid aliens resembling cockroaches from the dying planet "M Space Hunter Nebula" plot to colonize the Earth, their planet having become uninhabitable after another race on the planet polluted it, then died out from the effects of their own destruction. The aliens assume the forms of dead humans and work as the development staff of the peace-themed theme park, World Children's Land, the centerpiece of which is "Godzilla Tower". The Nebula M aliens plan to use the space creatures Gigan and King Ghidorah, guided by two "Action Signal Tapes", to wipe out human civilization.

Manga artist Gengo Kotaka stumbles onto their plan after being hired as a concept artist for the park. When Gengo and his friends accidentally obtain one of the Action Signal Tapes and play it, Godzilla and Anguirus hear the signal and realize something is amiss. Godzilla sends Anguirus to investigate. When Anguirus approaches Tokyo, the Japan Self Defense Forces, misunderstanding the monster's intentions, drive him away.

Anguirus reports back to Monster Island, and Godzilla follows it back to Japan to save the Earth from Gigan and King Ghidorah. The aliens attempt to kill Godzilla with a lethal laser cannon hidden inside Godzilla Tower, but Gengo and his companions use the aliens' over-reliance on technology against them, forcing the invaders to unwittingly destroy themselves. After a lengthy fight, Godzilla and Anguirus force Gigan and King Ghidorah back into space and then Godzilla and Anguirus swim back to Monster Island, but not before Godzilla turns around and gives a roar of triumph, in thanks to the human friends.

Cast

Production

Writing
Disappointed with the critical and commercial reception of Godzilla vs. Hedorah (1971), Tomoyuki Tanaka immediately began thinking about how to take Godzilla back to the golden era of the 1960's. Taking note of the Champion Matsuri Festival Reissue of Ghidorah, the Three-Headed Monster in 1971 and Invasion of Astro-Monster in 1972, which drew in strong attendance of 1,350,000 people (whereas Godzilla vs. Hedorah had 400,000 people), Tanaka felt the best way to reinvigorate Godzilla was not to try new things, but bring back fan-favorite villain King Ghidorah.

He commissioned both Shinichi Sekizawa and Kaoru Mabuchi, to write different drafts for the next Godzilla film. Each of them coming up with their own separate concepts. Both writers were given stipulations from Tanaka though to include King Ghidorah and a new monster, Gigan. Presumably, someone at the studio also insisted upon the Godzilla Tower, as it appears in both writers' drafts as well. The two drafts were turned in on July 1971.

Two drafts were turned in on July 1971. Kimura's draft, titled Godzilla vs. The Space Monsters: Earth Destruction Directive (ゴジラ対宇宙怪獣 地球防衛命令, Gojira tai Uchū Kaijū: Chikyū Bōei Meirei) involved Miko, an alien being resembling a large brain, intends to conquer the Earth using King Ghidorah, Gigan, and Megalon (later to be reworked into the main villain in 1973's Godzilla vs. Megalon). However Godzilla and Anguirus appear in Tokyo in defense of Earth. Miko uses the three space monsters to install his being into a giant statue of Majin Tuol, a fictional Inca god, which has been erected at Tokyo's Science Land. Gigan uses the buzzsaw in his chest to cut the statue, causing it to bleed. Majin Tuol, now having come to life and inhabiting the statue, allies itself with Godzilla and Anguirus. The three Earth monsters defeat the space creatures and Godzilla destroys Miko. After the decisive battle, Majin Tuol again turns to stone.

Sekizawa's pitch, titled King Ghidorah's Great Counterattack! (キングギドラの大逆襲!, Kingu Gidora no Daigyakushū!) or The Return of King Ghidorah, featured Godzilla, Rodan, and Varan in combat with King Ghidorah, Gigan, and a new monster called Mogu. Except for its monster cast, this draft was reportedly much closer to the final filmed version of Godzilla vs. Gigan.

Music
The majority of the film's soundtrack consists of recycled cues from previous Toho films such as Frankenstein Conquers the World, Atragon, King Kong Escapes, Battle in Outer Space, and several other Godzilla films. Akira Ifukube, who composed the music for those films, receives credit in the film. In addition to those stock tracks, several themes composed by Ifukube for the Mitsubishi Pavilion at Expo '70 are used throughout the movie. A new song called "Godzilla March", sung by Susumu Ishikawa and composed by Kunio Miyauchi, plays at the end of the film. Ishikawa also performed two more new songs ("Go! Go! Godzilla" and "Defeat Gigan") that were released on the soundtrack album.

Filming
This was Haruo Nakajima's final time playing Godzilla, a role he had played since 1954.

Presumably in order to cut costs, the film relies heavily on stock footage from previous films, such as Ghidorah the Three-Headed Monster, Invasion of Astro-Monster, War of the Gargantuas and Destroy All Monsters for Godzilla and King Ghidorah's fighting screentime.

This was the first film in which Godzilla actually drew blood. It first happens during the big battle later in the film when Gigan flies over past Godzilla and swipes his shoulder, and later, when Gigan repeatedly strikes a severely weakened Godzilla in his forehead. Also, Anguirus is cut in the snout by Gigan at one point, consequently bleeding towards the camera.

Creature design
Gigan was designed by Shōnen Magazine illustrator Takayoshi Mizuki, based on ideas by Teruyoshi Nakano. Mizuki was contacted in early 1971 by Toho production manager Masao Suzuki to design a space monster for a new Godzilla film.

According to Nakano, "the idea for Gigan was to create a monster with quite a different shape," wanting for the monster to be akin to a "richly colored dinosaur" and also being inspired by the designs of the multilayered jūnihitoe kimonos worn by Japanese court ladies. Mizuki created two potential looks for Gigan, a "triangular" design reminiscent of his final appearance, and a "circular" design sporting a number of hemispheres across its body. Mizuki aimed for a "sharp, florid" look when creating Gigan's design, and took inspiration after birds; he based Gigan's form on migratory birds such as geese, and adopted the sharpness of an eagle from his neck up.

In this film, King Ghidorah's three heads required completely new sculpts to be made, which were created by Nobuyuki Yasumaru. A year later, the suit would be used one final time for the television series Zone Fighter, before being formally retired.

Release

Box office
In Japan, the film sold approximately 1,780,000 tickets. The film earned ¥320 million in Japan distribution income (rentals) and grossed about  worldwide.

Critical Response

On review aggregator Rotten Tomatoes, approval rating of 67% based on 6 reviews, with an average rating of 6/10.

English version
Following the film's release in Japan in March, 1972, Toho commissioned Hong Kong broadcaster and voice actor Ted Thomas to produce an English language dub. As was usual with Toho's international export versions of its films, Godzilla vs. Gigan was left uncut, although the credits were changed to English. One significant change was made for this international version. In the Japanese release, speech bubbles, as seen in comic books, are used to depict a conversation between Godzilla and Anguirus. The speech bubbles were removed in original prints of the English version and the conversation was dubbed into English with Thomas as the voice of Godzilla.

In 1977, Mel Maron's Cinema Shares International Distribution purchased the North American rights to Godzilla vs. Gigan and released the film as Godzilla on Monster Island in the U.S. Rather than going to the expense of dubbing the film again, Cinema Shares utilized Toho's English dub. Aiming for a "G" rating from the MPAA, the company's editors removed three instances of blood from the monster scenes and muted the phrase "You're a hard bitch" on the soundtrack. Following the theatrical release, Godzilla on Monster Island entered television syndication.

In the 1980s, Toho had regained control of the film's American distribution rights and licensed the film to New World Pictures. New World's home video division released the international version of Godzilla vs. Gigan on video in 1988, fully uncut. Several budget re-releases of the film continued from New World's successors over the next decade. Shortly thereafter, the Sci-Fi Channel began broadcasting Cinema Shares' version, Godzilla on Monster Island, in the early 1990s. A letterboxed transfer of Toho's international version replaced Godzilla on Monster Island on the channel in 2002.

Home media
The film received several VHS releases during the 1990s by distributors such as Anchor Bay Entertainment and PolyGram Video. The film was released on DVD by Sony Pictures Home Entertainment on October 19, 2004, and on Blu-ray by Kraken Releasing on May 6, 2014. In 2019, the Japanese version was included in a Blu-ray box set released by the Criterion Collection, which included all 15 films from the franchise's Shōwa era.

References

Bibliography

External links

 Godzilla on the web (Japan)

1972 films
1970s Japanese-language films
1970s science fiction films
Alien invasions in films
Films scored by Akira Ifukube
Films about dragons
Films about extraterrestrial life
Films directed by Jun Fukuda
Films produced by Tomoyuki Tanaka
Films set in Kanagawa Prefecture
Films set in Tokyo
Films set in amusement parks
Films set on fictional islands
Giant monster films
Godzilla films
Japanese science fiction films
Japanese sequel films
Kaiju films
1970s monster movies
Toho films
Films with screenplays by Shinichi Sekizawa
1970s Japanese films

Godzilla vs. Gigan