Vandoren es una empresa francesa fundada en 1905 que se dedica a la fabricación de lengüetas, boquillas y demás componentes de instrumentos de la familia de la madera.

Historia

Eugène Van Doren (1873-1940) tocaba el requinto en la Ópera de París en una época en la que los instrumentistas de viento fabricaban sus propias cañas. Eugène pronto llamó la atención de sus compañeros de profesión cuando estos comprobaron la calidad de las cañas que estaba fabricando. Al comprobar lo laborioso que resultaba la fabricación de estas cañas, se dedicó a diseñar y fabricar una máquina accionada a pedal. Gracias a esta máquina pudo fabricar más cañas y dar a conocer sus creaciones, adquiriendo fama entre instrumentistas y pasando de fabricar sus propias cañas en el comedor de su domicilio en la Calle André del Sarte a dejar de lado su carrera como músico y fundar una fábrica de cañas en el número 51 de la Calle Lepic en el Año 1905, año de nacimiento de su hijo Robert. Robert Van Doren estudia clarinete y obtiene un premio del Conservatorio de París, y en el Año 1928 viaja a Estados Unidos para realizar una gira en la que llegará a ser solista en Radio City, la famosa estación de radio de la ciudad de Nueva York.Robert deja huella en Estados Unidos de la calidad de las cañas fabricadas por su padre y más tarde decide dejar de lado su carrera musical para dedicarse a la fabricación de cañas al igual que hizo anteriormente su padre. En el Año 1935 compra un solar en el número 56 de la Calle Lepic, donde actualmente se encuentra el edificio de la sociedad Vandoren. Además de comprar el solar de la Calle Lepic, Robert Van Doren comercializa la famosa boquilla 5RV, que tuvo gran éxito entre los músicos profesionales.En el año 1967 llega la tercera generación Van Doren con Bernard Van Doren quien impulsó una nueva generación de boquillas que tomaban como modelo la boquilla B45.Bernard Van Doren también desarrolló numerosa maquinaria con la que consiguió multiplicar la producción.
Actualmente los productos Vandoren gozan de un gran prestigio en el mundo de la música por ser productos de una gran calidad. En sus locales de París,  acoge a músicos de todas las nacionalidades en sus numerosas instalaciones entre las que caben destacar cabinas de prueba o un espacio donde se pueden encontrar partituras especializadas.

Boquillas

Boquillas para clarinete
Vandoren fabrica boquillas para clarinete y saxofón a partir de una pieza de Ebonita, un material obtenido del caucho, para después conseguir la forma exterior deseada utilizando un torno automático. Después de este paso se pule cada pieza y comienza el pre-tablaje,que es el proceso mediante el cual cada boquilla va a ser dividida en diferentes familias. El tablaje definitivo se realiza con herramientas de diamante para que después cada boquilla se termine a mano y pueda ser verificada por músicos profesionales antes de dar el visto bueno al producto. Entre las boquillas diseñadas para Clarinete si bemol destacan los modelos B45 y 5RV para música sinfónica y de cámara, y el modelo 5JB para música jazz. También hay modelos especiales como los B40 para clarinete en mi bemol, clarinete bajo y clarinete alto, y los modelos VD4 y VA5 (clarinete alemán y clarinete austríaco, respectivamente).

Boquillas para saxofón
El proceso de fabricación de boquillas es igual tanto para clarinete como para saxofón, pero la diferencia se encuentra en la variedad de cámaras diseñadas para las boquillas de saxofón que tienen como objetivo conseguir una gran gama de coloridad sonora que va desde el jazz a la música clásica. Entre los modelos a destacar esta el modelo A35  para saxofón alto por su versatilidad o los modelos  para música clásica o y jazz respectivamente.

Abrazaderas
Otros de los productos más comercializados por Vandoren son las abrazaderas.Podemos encontrar hasta cuatro tipos de modelos de abrazaderas para clarinete y saxofón.En primer lugar encontramos las clásicas , caracterizadas por su sonido redondo y clásico. También encontramos abrazaderas Optimum, con cierre rápido y simétrico,abrazaderas M/O, ligeras y de fácil colocación, y por último las abrazaderas Klassik, caracterizadas por su sonido centrado.

Lengüetas

La familia Van Doren cultiva, desde hace ya tres generaciones, en la región del Var(Francia) una variedad de caña cuyo nombre es Arundo donax y que es conocida por los provenzales como "caña musical".Es cortada con cizalla y cosechada manualmente en Luna menguante, manteniendo la tradición de los antiguos carpinteros. Después la caña se deshoja y se corta en varas de 1,80 metros que se secan al sol hasta que adquieren un color dorado. Más tarde estas varas son llevadas a unos almacenes especialmente acondicionados para que se sequen durante dos años. Cuando las cañas se han secado comienza un largo y cuidadoso  que termina con una inspección del producto por parte de artesanos cualificados, antes de que este sea colocado en su protector y embalado en flow pack.

Lengüetas de clarinete

Cañas tradicionales
Este modelo de cañas es el más utilizado por músicos profesionales. Poseen una excelente respuesta en todos los registros y permiten un ataque pianissimo en notas sobreagudas. Su flexibilidad permite la ejecución de grandes intervalos en legato y estacato y su sonido es brillante y con cuerpo gracias su gran riqueza de timbre.

Lengüetas V.12
Son talladas a partir de cañas del mismo diámetro que las que son utilizadas para la fabricación de cañas para saxofón. Las cañas V.12 son más gruesas en ambos extremos(0.10mm en la punta y 3.15mm en el talón).

Lengüetas 56 Rue Lepic
Es el último modelo de cañas diseñado por Vandoren y recibe el nombre del "hogar" Vandoren. Está diseñada a partir de un tubo de caña más grueso y posee un talon semejante al de las cañas alemanas. La caña 56 Rue Lepic proporciona un sonido rico, centrado y muy puro. Posee una rápida respuesta en todos los registros lo que asegura la máxima precisión incluso en los pasajes más difíciles. El grosor de su punta es de 0,11mm y el de su talón de 3,25mm.

Lengüetas para saxofón

Lengüetas tradicionales
Este modelo de cañas poseen un sonido muy puro producido en gran medida por el diseño de su punta fina, equilibrada por una columna vertebral muy sólida. Es la caña favorita de saxofonistas clásicos de todo el mundo.

Lengüetas V.12
Este modelo es una adaptación realizada por Vandoren debido al éxito y a la calidad del modelo V.12 para clarinete. Estas cañas proporcionan una emisión muy precisa, un timbre homogéneo independientemente del registro,y un sonido cálido y aterciopelado con unos agudos controlados.

Lengüetas Java
Modelo de cañas diseñado para música jazz y variedades por Vandoren en el Año 1983. Su diseño, con un extremo más grueso que las cañas tradicionales y una paleta más larga con elasticidad máxima, proporcionan al músico una mayor flexibilidad de interpretación.

Cañas V.16
Las cañas V.16 fueron lanzadas al mercado en 1993 como respuesta a algunos músicos norteamericanos de jazz que demandaban una caña Java con mucha más madera. El sonido de estas cañas es brillante, contundente y bien adaptado a los nuevos estilos musicales.

Lengüetas ZZ
Estas cañas ofrecen una gran facilidad en términos de emisión y un timbre brillante con buena resonancia. Su característica de soplo fácil ha creado numerosos adeptos a este modelo de caña.

Accesorios
Vandoren también ha puesto y pone a disposición de sus clientes una amplia gama de accesorios para clarinete y saxofón. Entre estos accesorios destacan portacañas, retocadores de cañas, secador de micro-fibra para clarinete o protegeboquillas.

Famosos intérpretes que utilizan o utilizaron productos Vandoren
 Paquito D'Rivera
 Michel Portal
 Sidney Bechet
 Marcel Mule
 Stan Getz
 Phil Woods
 Jose Pablo Ayala Padilla

Enlaces externos

 http://www.vandoren.fr/es/home.html

 http://www.vandoren.fr/vandoartistes/artistesvando.html

Empresas de Francia
Fabricantes de instrumentos musicales

Vandoren


Sólskin með vanillubragði er skáldsaga eftir Guðríði Baldvinsdóttur frá árinu 2019 sem fjallar um um sveitadýrin og lífið í sveitinni.

Söguþráður
Sagan byrjar með því að Tindra vaknar um maí morgun og hún á að flytja til Svíþjóðar en hún vill það ekki. Uppáhalds kindin hennar Drottning bar tveimur dauðum lömbum eða það er sem þau halda. Hún bar 3 lömbum eitt lifandi en það var pínu lítið.  svo kemur tölvusjúki frændi Tindru sem heitir Aron Freyr. Það tekur sinn tíma fyrir Aron að venjast sveitinni. Þegar hann er búinn að því lenda Tindra, Aron og Vanilla saman í sveita ævintýrum, til dæmis dettur Aron ofan í skíta kjallarann undir fjárhúsinu og það þurfti að toga hann upp úr honum. Hann var dálítið skítugur.

Aðalpersónur

Tindra
Tindra Sól er aðalpersónan og er að verða ellefu ára. Hún þarf að  flytja til Svíþjóðar en hún vill það ekki.

Vanilla
Vanilla er litla forustu gimbrin sem er mikill prakkari. Hún og Tindra eru bestu vinir.

Dalrós
Dalrós er amma Tindru og á sauðfjárbú á Vothömrum.

Gauti
Gauti er frændi Tindru og kemur alltaf til að hjálpa ömmu með sauðburðinn.

Rauðhetta og Lappi
Rauðhetta er hesturinn hennar Tindru sem hjálpar henni að smala og Lappi er hundurinn þeirra á Vothömrum en hann er samt orðinn dálítið gamall.

Aron Freyr
Hann er leiðinlegi frændi hennar Tindru og fyrst eru  þau ekki góðir vinir en svo dettur Aron ofan í skítakjallarann og þau verðu vinir.

Þuríður
Þuríður er mamma Tindru og er í læknanámi í Svíþjóð og hún vill að Tindra komi til sín en Tindra vill það ekki.

Um höfundinn
Guðríður Baldvinsdóttir er höfundurinn og er skófræðingur og sauðfjárbóndi í Kelduhverfi. Þetta er fyrsta bókin hennar.

Bókaárið 2019
Íslenskar barnabækur

Sólskin með vanillubragði


هيلين توماس ؛ (4 أغسطس 1920 - 20 يوليو 2013) هي صحفية أمريكية مراسلة إخبارية وكاتبة عمود في صحف شركة هيرست، وعضو في فريق البيت الأبيض للصحافة حيث خدمت كمراسلة، ولاحقا رئيسة قسم البيت الأبيض في وكالة يونايتد برس انترناشونال.

توماس قامت بالتغطية الصحفية لرؤساء الولايات المتحدة جميعا بدأ من جون اف كندي، كانت أول امرأة كعضو في نادي الصحافة القومي، وأول امرأة عضو ورئيس لجمعية مراسلي البيت الأبيض، وأول امرأة عضو في «نادي غريديرون» وهو أقدم وأهم نادي للصحفيين في واشنطن دي سي.
كتبت أربعة كتب آخرها: «كلاب حراسة الديمقراطية؟» "?Watchdogs of Democracy" والذي تنتقد فيه دور وسائل وشبكات الإعلام الأمريكية في فترة رئاسة جورج بوش، حيث وصفت وسائل الإعلام الكبرى منها على وجه الخصوص بأنها تحولت من «سلطة رابعة وكلاب تحرس الديمقراطية ومراقب على الديمقراطية» إلى «كلاب أليفة».

حياتها المبكرة
 ولدت هيلين في وينشستر، كنتاكي لوالدين مهاجرين من طرابلس لبنان وكانت عائلتها تعرف سابقا ب«طلوس»  قبل إنشاء دولة لبنان من سوريا. تربت في ديترويت، ميتشيغن، وقد فاخرت بانتمائها العربي فقالت:«أشعر بانتماء إلى لبنان. أحس بانتمائي إلى ثقافتين». والتحقت هيلين توماس بجامعة واين (حاليا جامعة واين الحكومية)، حصلت منها على البكالوريوس في 1942. عملت بعدها في أول وظيفة لها كموظفة طباعة في جريدة واشنطن ديلي نيوز (متوقفة حاليا).
انضمت توماس إلى وكالة يونايتد برس انترناشونال في العام 1943 حيث قامت بإعداد تقارير عن المرأة لوكالة الأنباء تلك. لاحقا وبعد عقد كتبت في عمود لصحف المؤسسة تحت عنوان "Names in the News". وبعد العام 1955 قامت بتغطية نشاطات الوكالات الفيدرالية الأمريكية مثل وزارة العدل الأمريكية، مكتب التحقيقات الفيدرالي ووزارة الصحة والتعليم والرعاية الاجتماعية (وزارة سابقة). كما خدمت توماس كرئيس لنادي المرأة القومي للصحافة بين عامي (1959 - 1960).

المراسلة الرئاسية

في 1960 بدأت هيلين تغطي أنشطة الرئيس المنتخب لاحقا جون اف كندي لتلحق به في البيت الأبيض في يناير 1961 كمراسلة لوكالة يونايتد برس. اشتهرت توماس بلقب "بوذا الجالس"، و"ظِل الرؤساء الأمريكيين"وابتداء من فترة الرئيس كندي أصبحت هي من يطرح السؤال الأول على الرئيس لانها عميدة المراسلين، وهي من ينهي اللقاء بالقول: "شكرا السيد الرئيس"Thank you, Mr. President" لكن بوش الابن حرمها ذلك الامتياز.

تغطية رئاسة بوش
توجه هيلين توماس نقدا لفترة رئاسة الرئيس الأمريكي جورج دبليو بوش للولايات المتحدة الأمريكية حيث تقول أن الرئيس الأمريكي بات ومنذ هجمات الحادي عشر من سبتمبر الإرهابية على الولايات المتحدة ينظر إلى كل من يعترض على سياساته، وخاصة في العراق "على أنه يقف مع الإرهابيين، وإذا كان أمريكيا فإنه غير وطني" كما تقول، وتضيف في حوار صحفي لها أجرته في 2004 "إن ذلك المنطق العجيب سرعان ما أفقد أمريكا احترامها وهيبتها في العالم، وبدد الصورة الديمقراطية للولايات المتحدة". وحول كون بوش قدم نفسه كرجل محافظ وأنه سيجلب السياسة الرحيمة للولايات المتحدة" تعترف توماس بأنه محافظ لكنها لا تظنه رحيماً كما أنها تذكر أنها مُنعت من طرح أسئلة على الرئيس بوش حين سألته: "لماذا لم يحترم الفصل بين الدين والدولة بإنشاء مكتب ديني في البيت الأبيض؟"
ولم تتردد في القول أمام مركز الحوار العربي في واشنطن أن بوش الابن هو أسوأ الرؤساء الأمريكيين على الإطلاق، لأنه أدخل العالم في مرحلة من الحروب الابدية المستديمة، وهو ما يكرر أهوال الماضي. وفي عهده خسرت أمريكا معظم أصدقائها في العالم. وفيما يتعلق بموضوع محاولة الإسرائيليين التجسس على أمريكا علقت ضاحكة: «إنهم موجودون هنا في كل مكان، فما حاجتهم إلى التجسس؟».
قدمت هيلين استقالتها في يوم 8 حزيران 2010 على إثر إدلائها بتصريح قالت فيه عن إسرائيل:«هؤلاء الناس محتلون وعليهم أن يرجعوا إلى ألمانيا أو بولندا...أخبِرْهم أن يخرجوا من فلسطين» وقد اعتبر المتحدِّث باسم البيت الأبيض روبرت غيبس تصريحاتها «عدائية وغير مسؤولة، وتستدعي التوبيخ» وطالبها بالاعتذار فاعتذرت وتقاعدت بعد مسيرة مهنية حافلة امتدت ستة عقود غطت خلالها أنباء عشرة من رؤساء الولايات المتحدة.

وفاتها
توفيت يوم السبت 20 يوليو 2013 عن عمر ناهز 92 عاماً في شقتها بواشنطن العاصمة بعد مشاكل صحية كانت قد واجهتها منذ فترة وأدخلتها إلى المستشفى عدة مرات.

ردود الفعل
نعى الرئيس الأمريكي باراك أوباما توماس وقال في بيان أصدره أن «هيلين كانت من الرواد الحقيقيين في الولايات المتحدة، وأنها احتلت منصب عميدة الصحافيين الأميركيين بسبب إصرارها على أن ازدهار الديمقراطية في المجتمع الأمريكي رهن بتوجيه أسئلة تتسم بالشجاعة، ومحاسبة القادة الأميركيين، وليس استنادا إلى تلك الفترة الطويلة التي مارست فيها العمل الصحافي داخل البيت الأبيض». ووصفها ب«الرائدة الحقيقية» التي حطمت الحواجز لـ«أجيال من النساء في مجال الإعلام». وغرّدت أندريا ميتشيل المراسلة الصحفية المخضرمة في إن بي سي نيوز قائلة أنها «أنارت الطريق لكل من جاء بعدها» وكتبت دانا بيرينو الناطقة باسم البيت الأبيض في إدارة بوش في تويتر: «لقد وقفت إلى جواري في أول يوم أقف فيه على المنصة». وأصدر الرئيس الأمريكي الأسبق بيل كلينتون وزوجته وزيرة الخارجية السابقة هيلاري كلينتون بيانا كالتالي: «كانت هيلين صحفية رائدة وفي الوقت التي أضافت أكثر من نصيبها في تشققات السقف الزجاجي لم تفشل أبدا في جلب الشدة والصلابة لنبض عملها بالبيت الأبيض. غطت طوال مسيرتها بمثابرة وتفان عنيد القضايا والأحداث التي شكّلت مسيرة عالمنا. كان عملها غير عادي بسبب ذكاءها وروحها المتقدة وحس الفكاهة الكبير لديها، والأهم من ذلك التزامها بدور الصحافة القوية في ظل ديمقراطية سليمة.» وأصدرت جمعية مراسلي البيت الأبيض بيانا قالت فيه: «كانت هيلين توماس رائدة في الصحافة وفي فريق صحافيي البيت الأبيض حيث غطت الرؤساء انطلاقا من جون اف كينيدي مرورا بباراك أوباما. بدءا من إدارة كينيدي، كانت المرأة الأولى التي تغطي الرئيس وليس فقط السيدة الأولى. وعقب إلحاهها في 1962، قال كينيدي أنه لن يحضر العشاء السنوي لجمعية مراسلي البيت الأبيض إلا إذا فُتحت للنساء لأول مرة. وهو ما كان. وفي 1975 - 1976، شغلت منصب أول امرأة رئيسة للجمعية. ويدين النساء والرجال الذين لحقوا بفريق الصحفيين بالعرفان للعمل الذي قامت به هيلين والأبواب التي فتحتها. وصحافتنا أفضل جراء ذلك.»

وصلات خارجية

 Helen Thomas confronts Washington officials on the legality of wire tapping
 John Palmer interview with Helen Thomas
 Andrew Denton interview with Helen Thomas
 هيلين توماس في فايند أي غرايف

مصادر

أرثوذكس شرقيون أمريكيون
أشخاص من وينشستر (كنتاكي)
أمريكيون من أصل أرثوذكسي أنطاكي
أمريكيون من أصل لبناني
خريجو جامعة وين ستيت
صحفيات أمريكيات
صحفيون أمريكيون في القرن 20
صحفيون أمريكيون في القرن 21
صحفيون أمريكيون من أصل عربي
صحفيون أمريكيون من أصل لبناني
صحفيون من واشنطن العاصمة
صحفيون وصحفيات أمريكيون
كاتبات أمريكيات في القرن 20
كاتبات أمريكيات في القرن 21
كاتبات عمود
كاتبات عمود أمريكيات
كاتبات غير روائيات أمريكيات
كتاب أمريكيون من أصل لبناني
كتاب سياسة أمريكيون
كتاب عمود أمريكيون
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 20
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 21
كتاب من ديترويت
كتاب من كنتاكي
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 21
مسيحيون أرثوذكس شرقيون لبنانيون
معادو الصهيونية
مواليد 1338 هـ
مواليد 1920
مواليد في وينشستر (كنتاكي)
وفيات 1434 هـ
وفيات 2013
وفيات في واشنطن العاصمة
يونايتد برس إنترناشيونال
فائزون بجائزة الكتاب الأمريكية

هيلين توماس


Semerkant, Özbekistan'ın 12 ilinden biri olan Semerkant ilinin yönetim merkezi olan şehir. Zerefşan Nehri vadisinde, Taşkent'in 275 km güneybatısında yer alır. Nüfus açısından Özbekistan'ın en büyük ikinci şehri, tarihi ve sosyo-kültürel açıdan en önemli şehridir. 2500 sene öncesine dayanan tarihiyle dünyanın en eski şehirleri arasında yer alan Semerkant, İpek Yolu'nun önemli bir kavşağında yer almasından dolayı tarih boyunca siyasi, ekonomik ve kültürel açıdan önemli bir yerleşim yeri oldu.

M.Ö 6. yüzyılda Persler tarafından kurularak Soğdiana bölgesinin merkezi haline gelen şehir, antik dönem boyunca Soğd kültürünün merkezi konumundaydı. M.Ö 329'da Büyük İskender tarafından ele geçirilen şehir, Helenistik dönemde gelişmeye devam etti. 711'de Müslüman Araplar tarafından fethedildikten sonra İslam medeniyetinin önemli şehirlerinden biri haline geldi. İslam coğrafyacılarının yanı sıra doğulu ve batılı seyyahlar tarafından da övülerek kaynaklarda İslâm'ın kubbesi ve dünya cennetlerinin en önde geleni şeklinde tanımlandı. Şehir, özellikle kâğıdı ile meşhur olup İslam toprakları üzerindeki en kaliteli kâğıt burada üretiliyordu. 1220'de Cengiz Han tarafından ele geçirilerek tahrip edilene kadar İranî ve Türkî hanedanlar tarafından yönetildi. Timur'un başkenti olduğu dönem, Semerkant'ın altın çağı olarak kabul edilir. Semerkant, 15. yüzyılda Timur ile onun oğulları ve torunlarının yaptırdığı eserlerle İslâm mimarisinin en güzel örneklerini barındıran bir şehir haline geldi. Semerkant'a muazzam görünümünü veren tarihi yapıların bulunduğu Registan meydanı bugünkü şeklini 17. yüzyılda Buhara Hanlığı döneminde aldı.

1868'de Rus işgaline uğrayarak Rus Çarlığının bir parçası haline gelen Semerkant, 1924 yılında kurulan Özbekistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin başkenti oldu. 1930 yılında Taşkent başkent olana kadar Özbekistan SSC'nin başkenti olmaya devam etti. 1991 yılında Sovyetler Birliğinin dağılmasından sonra bağımsız olan Özbekistan Cumhuriyeti'nin, Semerkant İli'nin yönetim merkezi oldu. 2001 yılında UNESCO Dünya Miras Alanları Listesi'ne eklendi. Tarihsel anıtlarıyla çok sayıda turist çeken Semerkant günümüzde önemli bir otomotiv sanayisi, besin sanayisi, dokuma sanayisi ve öğretim merkezidir. Semerkant iki bölüme ayrılır. Eski şehir ile Çarlık Rusyası ve Sovyetler Birliği günlerinde gelişen yeni şehir. Eski şehirde tarihi anıtlar, eski özel evler ve mağazalar bulunurken, yeni şehirde yönetim merkezleri, kültür merkezleri ve eğitim kurumları bulunmaktadır.

Etimoloji
Semerkant isminin ilk olarak ne zaman kullanılmaya başlandığı hakkında kesin bir bilgi bulunmamaktadır. İlk olarak M.S 1. yüzyılda Antik Yunan ve Roma kaynaklarında Marakanda adıyla geçen şehrin isminin, İslamiyet'ten önce bölgenin yerel dili olan Soğdca'da "taş", "kaya" anlamındaki asmara ve aynı coğrafyada yer alan Taşkent ve Pencikent gibi birçok şehir isminin sonunda yer alan "şehir" veya "yerleşim birimi" anlamındaki Soğdca kant/kent kelimesinin birleşmesinden meydana geldiği kabul edilmektedir. M.S 7. yüzyılda yazılmış Soğdca belgelerde Sm'rkndç şekilde geçen şehrin ismi Çin vekayinamelerinde ise Sa-mo-kien, Sie-mi-sz-kan" ve "Sa-ma-rh-kan" olarak geçmektedir.

Tarihi kaynaklarda Türkler'in şehre, zenginliğinden dolayı Semizkend dedikleri belirtilir. Kaşgarlı Mahmud 11. yüzyılın sonunda kaleme aldığı Dîvânu Lugâti't-Türk adlı eserinde Semerkant için;

".. "صآمِز كآند Semizkend" denir; büyük olduğu için böyle denilmiştir. Farsçada سمرقند derler."

demektedir. Birûnî, çeşitli ülkelerin coğrafyasına ait sunduğu verilerin yer aldığı Kanun-i Mesudî adlı eserinde, Semerkantla ilgili verilerini sunarken; Samarkand, Türkçesi ise Semizkend, yani semiz/kalın şehir ifadesini kullanmıştır. Bâbür Şah, Bâbürnâme adlı hatıratında da Türk ve Moğol halklarının şehrin adını Semizkend diye söylediklerini belirtir. Soğdça bir kelime olan ve şehir anlamına gelen kent kelimesi gunümüz Türkçesi'nde hala aynı anlamda kullanılmaktadır.

 Tarihçe

Rivayetler, dünyanın en eski şehirlerinden biri olan Semerkant'ın kuruluşunu mitolojik olarak Firdevsî'nin Şehnâme adlı eserinin baş kahramanlarından Feridun'a dayandırmaktadır. Avesta ve Şehnâme'ye göre İslam öncesi İran hanedanlarının ilki olan Pişdâdîler'e mensup yarı mitolojik bir karakter olan Feridun, hakimiyeti altındaki toprakları üç oğlu arasında taksim etmiştir. Selm'e Hindistan'ı, Îrec'e İran'ı, Tûr'a da Turan'ı vermiştir. Turan ile İran arasına Siriderya nehrini sınır olarak koymuş, sonra da oğlu Tûr için Semerkant'ı inşa ettirmiştir. Şehnâme'nin, en önemli karakterlerinden olan ve Tur'un soyundan gelen efsanevi Turan hükümdarı Efrâsiyâb, Semerkant'ı imar edip oraya yerleşmiştir. Orta Asya'nın Türkî halkları tarafından bir kahraman olarak benimsenen ve kendisine birçok hikmetli sözler ve öğütler atfedilen Efrâsiyâb'ın Semerkant hâkimiyetiyle ilgili rivayetlerden, o dönemde henüz varolmayan Semerkant'ı değil ancak şehrin kurulduğu bölgeyi egemenlik altına aldığı anlaşılmaktadır. Tepedeki kale için kullanılan Efrâsiyâb kalesi terimi yazılı kaynaklarda 17. yüzyılın sonlarından itibaren görülmektedir. Bu nedenle eski şehrin antik dönemden günümüze ulaşan harabelerinin bulunduğu arkeolojik alana Efrâsiyâb adı verilmiştir. Başka bir rivayete göre Semerkant ilk defa İslam öncesi İran hanedanlarından ikincisi olan Keyânî hükümdarlarından Keykâvus tarafından inşa edilmiştir. Semerkant şehrini İskender'in kurduğu şeklinde rivayetler de bulunmaktadır. İskender, fethettiği bölgelerde İskenderiye adını taşıyan on iki büyük şehir kurmuştur. Bunlardan üçü Horasan bölgesinde olup Semerkant'ta bunlardan biridir. Önceleri İskenderiye adıyla bilinen bu şehrin ismi zamanla değişip Semerkant adını almıştır. İskender, bölgeye vardığında çok kıymet verdiği ve son derece saygı duyduğu yanındaki bir şahıs hastalanmıştır. Hastanın rahatsızlığı orada konaklamaya başladıktan sonra azalınca doktorların buranın havasının sağlıklı olduğunu belirtip burada konaklamalarını söylemesi üzerine burada kalmaya devam edilmiş ve eğer burada ikamet edilirse hastanın tamamen iyileşeceği umulmuştur. Bunun üzerine İskender yanında bulunan komutanlarına buraya yerleşilmesini, herkesin içinde oturabileceği bir ev bina etmesini ve orada bir kanalın açılmasını emretmiştir. Bunun üzerine 12 bin asker, 12 bin ev ve şehrin içinden geçen büyük kanalla birlikte evlerin içinde akan arklar inşa etmişlerdir. Başka bir rivayete göre Semer, İskender'in cariyelerinden birinin ismidir. İskender, Semerkant şehrini bu cariye için inşa etmiştir. Ancak tarihi ve arkeolojik olarak ele alındığında İskender'in bölgeye geldiğinde Semerkant şehrinin zaten var olduğu görülmektedir. Bu rivayetlerin, onun şehrin büyük dış surlarını yaptırması ve bölgede üç yıl süren mücadeleleri esnasında Semerkant'ı ana karargah olarak kullanması ile ilgili olduğu görüşü yaygındır.

Antik Semerkant'ın harabelerinin bulunduğu Efrâsiyâb tepesindeki ilk kazı çalışmaları 19. yüzyılın sonunda Rus arkeolog Nikolay Veselovsky tarafından gerçekleştirildi. Efrâsiyâb kalıntıları Sovyetler Birliği döneminde devlet koruması altında alınarak arkeolojik sit alanı olarak ilan edildi ve 1970 yılında uzun yıllardır toplanan kazı ve bilimsel araştırma buluntularını barındıran, bir Afrasiyab Müzesi kuruldu. Ancak, Semerkant'ın kesin olarak ne zaman kurulduğuna dair bir kanıt yoktur. Semerkant Arkeoloji Enstitüsü araştırmacıları kentin MÖ 8. ve 7. yüzyıllar arasında varlığını savunuyorlar. Şehir sınırları içinde yapılan arkeolojik kazılarda, Geç Paleolitik döneme kadar uzanan kırk bin yıl öncesine dayanan insan yaşamına dair izler ortaya çıkarılmıştır. Şehrin banliyölerinde M.Ö. 12 - 7. binlere tarihlendirilen bir grup Mezolitik dönem arkeolojik alanlar keşfedilmiştir. Şehri su ile besleyen Zerefşan Nehrine bağlı Siab ve Darg'om kanallarının, MÖ 7. ila 5. yüzyıllarda erken Demir Çağında oluştuğu tespit edilmiştir.

Semerkant, ilk olarak bugünkü şehir merkezinin kuzeyinde kalan Zerefşan Nehrinin güney kıyısındaki vadiye hakim yüksek bir mevkide kurulmuştu. Cengiz Han'ın 1220'de şehri tahrip etmesinden sonra daha güneyde bugünkü modern Semerkant'ın bulunduğu bölgede yeni bir şehir kurulmuştur. Elde edilen arkeolojik ve tarihi verilere göre Semerkant'ın, M.Ö 535 yılında Pers hükümdarı Büyük Kiros tarafından ileri bir karakol olarak kurulduğu anlaşılmaktadır. Arkeolojik verilere göre şehir Persler dönemde 218,5 hektarlık bir alanı kaplamakta olup o dönemde Orta Asya'nın, hatta dünyanın en büyük şehirlerinden biri konumundaydı. Semerkant ilk zamanlardan itibaren Soğd, medeniyetinin merkezi konumundaydı. Soğdiana satraplığının yönetim merkezi olarak uzun süre Ahameniş İmparatorluğu'nda önemli bir rol oynadı.

Semerkant'ın tarih sahnesine çıkışı, Makedonya Kralı Büyük İskender'in Pers İmparatorluğunu yıktıktan sonra M.Ö. 329'da Soğdiana'yı ele geçirmesiyle gerçekleşir. Antik Yunanlar tarafından Marakanda (Eski Yunanca: Μαράκανδα) adıyla anılan Semerkant'ı zapteden Büyük İskender, kendisine karşı ayaklanmayı bahane ederek şehri yakıp yıktı. Ancak şehri dışarıdan gelecek saldırılardan korumak için etrafına büyük bir surla inşa ettirdi. Semerkant, İskender'in ilk fetihleri sırasında önemli zararlar görmesine rağmen hızla toparlandı ve yeni Helen etkisi altında gelişti. İskender'in ölümünden sonra şehir, İskender'in komutanlarından Selevkos'un eline geçti. Antik Semerkant ile ilgili en eski arkeolojik kalıntılar Selevkos kralı I. Antiokhos dönemine aittir. Şehir, M.Ö 189 yılında Helenistik dönem krallıklarından Grek-Baktriya Krallığı'nın sınırları içerisine dahil oldu. Ancak Yunanlar şehirde küçük bir idareci sınıf olarak kaldı. Hakim dilin Soğdca olduğu şehirde nüfusun çoğunluğunu İran menşeli Soğdlar oluşturmaya devam etti. Semerkant'ın başşehri olduğu Soğdiana'da mutlak bir hükümranlık yoktu. Merkez Semerkant'ın üstünlüğünün tanındığı bağımsız Soğd krallıklarından oluşan bir konfedarasyondu. Bölgede İran kültürü ve Budizm kültürü bir arada yaşıyordu. Semerkant'ın Soğd halkının çoğunluğu, Zerdüştîlik ve Zerdüştîlikten ilham alan Mazdeizm ve Maniheizm gibi inançlara mensuptu. Şehirde küçük bir Budist topluluk ta yaşamaktaydı. Şehir, özellikle 6. yüzılda Nestûrîliğin merkezi haline geldi. Ticari aktiviteler için bu bölgeye gelen Nestûrî misyonerler aracılığı ile bu din yayılma göstererek, 530 yılına doğru Semerkant metropolitliği açılarak şehirde kilise ve manastırlar inşa edilmiştir.

5. yüzyılın ortalarına doğru Semerkant'ı hâkimiyetleri altına alan Eftalitler, vergi almakla yetinip Soğdiğana'nın idaresini yerel hânedanlara bıraktılar. 6. yüzyılın ortalarında büyük bir güç haline gelen Kök-Türk Kağanlığı, Eftalitleri yenilgiye uğratarak 562 yılında Semerkant ve Soğdiğana'yı hakimiyeti altına aldı. Kök-Türk Kağanlığının batı kanadı yöneticisi İstemi Yabgu, Semerkant'ın iyi birer tüccar olan ve çevre ülkeleri tanıyan Soğd ahalisini, elçilik heyetlerinde görevlendirdi. Kök-Türk Kağanlığı armağanlar, yağmalar ve ticaret sayesinde elde ettikleri ipekleri Soğd şehir devletlerindeki tüccarlar sayesinde batıya satıp ticari üstünlüğü ele geçirdi. İhşîd adı verilen Soğd yöneticiler Kök-Türk kağanlarının kızlarıyla evlenerek ailevi bağ da kurmuşlardı. Soğd tüccarları Türklerin koruması altındaki İpek yolu üzerinde çok etkili hale gelerek Çin'den İtalya'ya kadar uzanan ticareti kontrollerine aldılar. Semerkant bu dönemde Orta Asya'nın ekonomik, siyasal ve kültürel merkezi oldu. 659'da Çin'in Batı Kök-Türk Kağanlığına son vermesiyle Semerkant ve Soğdiana Çin hakimiyeti altına girdi. Bu dönemde Semerkant Soğd İhşîdliği, şeklen Çin'e bağlı olmakla birlikte neredeyse tam bağımsız durumdaydı.

Müslüman Arapların, Semarkant'ı fethetmek için ilk girişimleri Emevî Halifesi Muaviye döneminde gerçekleşti. Emevîlerin Semerkant'a ilk seferi de 676 yılında Horasan valisi Saîd bin Osman tarafından düzenledi. Üç gün süren kuşatmadan sonra Saîd, Sermerkantlılara çok kayıp verdirmesine rağmen şehri ele geçiremedi. Şehir halkı Saîd'in şehri savaş yoluyla ele geçirip orada bulunanları öldürmesinden çekindiği için barış istediler. Semerkant Kralı Tarhûn'un, müslüman Araplara 700 bin dirhem vergi ödemeyi ve ileri gelenlerin çocuklarından rehineler vermeyi kabul etmesi karşılığında barış yapıldı. Kuşatma esnasında müslüman Araplar kendi içlerinde önemli bazı kişiler olmak üzere epeyce şehit vermişlerdi. Kuşatma sırasında şehit düşenler arasında İslam peygamberi Muhammed'in kuzeni Kusem bin Abbas da yer almaktaydı. Ölümünden çok sonra İslam bu topraklarda tamamen hakim din konumuna geldikten sonra onun mezarının çekirdeğini oluşturduğu Şah-ı Zinde, muazzam bir mezarlar kompleksi haline dönüşecektir. Semerkant Kralı Tarhûn'un anlaşmayı bozması üzerine itaatten ayrılan Semerkant'a Emevîler'in ikinci seferleri Halife Yezîd tarafından Horasan valiliğine getirilen Selm bin Ziyâd tarafından gerçekleştirildi. Selm, bu sefer esnasında büyük ganimet elde etse de seferin yine kalıcı bir sonucu olmamıştır.

Bu dönemde Çin boyundurluğundan kurtularak yeniden büyük bir güç haline gelen Kök-Türk Kağanlığı, Soğdiğana hakimiyetini sağlamak için tekrar harekete geçmişti. 700 yılında Kapgan Kağan döneminde, Tonyukuk ve onun emrinde olan Bilge ve Kültigin, büyük bir kuvvetle Siriderya'yı geçerek Soğdiğana'ya girdiler. İçlerinde Semerkant'ın da bulunduğu altı Soğd şehir devletinin idarelerini düzenleyerek bunları tekrar Kök-Türk Kağanlığına bağladılar. Bu olay, Bilge Kağan'ın kendi adına diktirdiği Bilge Kağan Yazıtında yer almaktadır. Halife Yezîd'in ölümünden sonra çıkan karışıklıklar nedeniyle Emevîler, Kök-Türk Kağanlığının bölgedeki ilerleyişine seyirci kalmışlardı. Ancak I. Velid döneminde en parlak günlerini yaşayan Emevîler'in Horasan valisi Kuteybe bin Müslim, 711 yılında Semerkant'ın kesin olarak fethini gerçekleştirdi. Taberî, Kuteybe'nin Semerkant'ı ele geçirdiği esnada çok sayıda Zerdüştî ateş tapınağı ve iki de Budist manastırının yıkıldığını bildirmektedir.

İslam coğrafyacıları, müslüman Araplar'ın ilk fetihleri sırasında, Amuderya'nın kuzeyinde fethettikleri, Semerkant'ın da yönetim merkezi olduğu Soğdiana bölgesini kapsayan bölgeye, Arapça'da nehrin öte tarafında bulunan yer anlamına gelen Mâverâünnehir adını vermişlerdir. Mâverâünnehir, ilk fetih yıllarından itibaren idari açıdan Emevîlerin Horasan eyaletine bağlıydı. Fetihten itibaren Semerkant, Mâverâünnehir'deki diğer bölgelerin fethinde önemli bir üs olarak kullanıldı. Kuteybe zamanında Soğdlu askerlerden kurulmuş olan 30.000 kişilik birlikler İslâm ordusu içinde önemli bir yer edindi. Emevî Halifesi II. Ömer'in görevlendirdiği tebliğ heyetlerinin çalışmaları sonucu Semerkant ve çevresinde çok sayıda kişi İslâm'a girdi. Kuteybe zamanında Soğdlu askerlerden kurulmuş olan 30.000 kişilik birlikler İslâm ordusu içinde önemli bir yer edindi. 750'de Abbâsîler, Emevî hilafetine son vererek iş başına geldikten sonra İslâm dünyasında ilk kâğıt değirmeni Semarkant'ta yapıldı. 751 yılında Talas savaşından iki Çin tutuklusundan öğrenilen Kâğıt imalâtı diğer İslâm ülkelerine, daha sonra da Avrupa'ya yayılmıştır. Abbâsî hilafetinin merkeziyetçi idaresi gevşeyince İranî kökenli Samanîler, Mâverâünnehir'de önemli bir güç olarak yükseldi. Abbâsî halifesi Mutemid, 875'te bir menşurla bütün Mâverâünnehir'in yönetimini Sâmânîlerlerden Emir Nasr'a verdi. Samânîler'in Mâverâünnehir ve Horasan'da sağladığı siyasi istikrar ve yoğun ticarî faaliyetler neticesinde Semerkant, ilmî, kültürel ve ekonomik açıdan İslâm dünyasının en önemli merkezlerinden biri haline geldi. 10. yüzyılın önemli İslam coğrafyacısı ve tariçisi İbn Havkal, Semerkant'ın, dünyanın her tarafından gelen tüccarlar ve onların getirdikleri mallarla dolup taştığını söyleyerek şehir hakkında geniş bilgi verir. Semerkant özellikle kâğıdı, ipek, yün kumaş ve dokumaları ile de meşhurdu.

Taçik/Tazik adı Eski Farsça'da Arap demek iken 7. yy'dan sonra Arap dinine mensup kişi, Müslüman anlamını kazanmıştır. Maveraünnehir'in Müslüman olmayan halkı İslamiyeti kabul eden İranî halka Tacik demişlerdir. Sâmânîler döneminde Semerkant'ta nüfusun çoğunluğunu Farsça konuşan Tacikler oluşturuyordu. Nüfus bakımından ikinci sırada Türkler ve onların ardından Araplar geliyordu. Müslüman nüfusun giderek arttığı bu dönemde Semerkant ve çevresinde hala azımsanmayacak miktarda Yahudi ve Nesturi Hristiyan vardı. Sâmânîler döneminde Semerkant, çok sayıda âlim ve şair yetişmiştir. Farsça, özellikle Samanîler döneminde Semerkant'ta hakim dil ve kültür haline gelmiştir. Türkî hanedanlar döneminde dahi resmi yazışma dili Farsça olmaya devam etmiştir. Semerkant, Buhara ile birlikte Arap alfabesiyle yazılan Yeni Farsça'nın doğup geliştiği şehirlerden biri olmuştur. Burada, Farsça'nın birçok klasik şairi ve yazarı doğup büyümüş veya yaşamıştır. En ünlülerinden Ömer Hayyam eğitimini Semerkant medreselerinde almış, Farsça edebiyatın kurucusu olarak kabul edilen Rudekî ile Nizamî-i Aruzî ve Sûzenî-i Semerkandî de burada doğmuştur. Farsça, Semerkant'ta Sovyet dönemine kadar da bu üstünlüğünü korumuştur.

Semerkant 11. yüzyılın başında kaynaklarda Türkistan ve Uygur hanları olarak adlandırılan Karahanlılar'ın eline geçti ve 1052'de Tamgaç Han, Semerkant'ı başşehri yaptı. Böri Tegin Tamgaç Buğra Han zamanında Semerkant, cami, medrese, hastane, kervansaray, hamam, çarşı gibi imar faaliyetlerinin yoğunlaşmasıyla daha da gelişti. Böri Tegin Tamgaç Buğra Han'ın yaptırdığı medrese Kusem bin Abbas türbesinin karşısında bulunuyordu. Hükümdar kalesinin güneybatısında IV. İbrahim Kılıç Tamgaç Han tarafından bir saray yaptırılmıştı. 1084 yılında Selçuklu Sultanı Melikşah tarafından hâkimiyet altına alınan Semerkant, 1206'da Hârezmşâhlar'ın egemenliği altına girdi. Semerkant'ı devletinin başşehri yapan Alâeddin Muhammed, Moğol Hükümdarı Cengiz Han'ın önünde tutunamadı. 1219-1220 senelerinde tüm toprakları Cengiz Han liderliğindeki Moğollar'ın istilâsına uğradı.

Cengiz Han, Mart 1220'de Semerkant önlerine geldiğinde Semerkant halkının gözü savaştan korktuğu için şehri teslim etmeye karar verdiler. Şehrin kadısından, şeyhülislamından ve alimlerinden oluşan bir heyeti Cengiz Han'a yolladılar. İbnül Esir'e göre şehir teslim olduğu için katliam olmadı. Cengiz Han'a Semerkant'ta verilen kalifiye zanaatkar sayısı 30 bin kişi kadardı. Yağmalama ve haraçtan sonra şehir halkı evlerine dönebildi. Cengiz Han ölmeden önce yaptığı taksimat sonucu Mâverâünnehiri, oğlu Çağatay'a vermişti. 1297'de Moğol İmparatorluğu parçalanınca Çağatay Hanlığı bağımsız hale geldi. O dönemde Çağatay Hanlığı toprakları içerisinde yer alan Semerkant'ta 1336'da dünyaya gelen Timur, 1370'te Çağatay Hanlığı'nın batısını kontrol altına alan askeri bir lider olarak kendini gösterdi. Semerkant'ın yeniden imarı ve ikinci parlak dönemi, Mâverâünnehir'i hâkimiyeti altına alan Timur'un Semerkant'ı kendisine başşehir yapması ve çeşitli bölgelerden âlim ve sanatkarları burada toplaması ile başladı. Semerkant'ta günümüze ulaşan tarihi yapıların çoğu Timur ve torunlarının yaptırdığı eserlerdir. Timur, tepedeki eski şehri terkedip yeni Semerkant şehrini tepenin güneyindeki ovalık arazide kurdu. Timur başkentini dünyanın en mükemmel şehri yapmak istiyordu. Bunun için ticareti teşvik etti ve fethettiği şehirlerden en iyi ve zanaatkarları, dokuyucuları, ipekçileri, ok yontanları, zırh yapımcılarını, camcıları, porselencileri, kuyumcuları, tüfekçileri, topçu mühendislerini ve inşaat ustalarını Semerkant'ta bir araya topladı. Ticaretin gelişmesiyle şehir farklı ülkelerden gelen deri, ipek, keten, değerli taşlar ve baharatlarla doldu. Ancak bu malların depo edilip uygun bir şekilde satılacağı bir yer yoktu. Bunun üzerine Timur, şehrin bir ucundan diğer ucuna uzanan bir cadde yapılmasını emretti. Caddenin iki tarafına karşılıklı dükkânlar yapılarak çarşının üzeri örtüldü ve tacirler buraya yerleştirilerek bütün ticaret eşyası bu dükkânlarda depolanıp satılmaya başlandı. Semerkant'ın tarihi Registan meydanı şehrin merkezinde çarşı alanı olarak bu dönemde belirmeye başladı ve 19. yüzyıla kadar Semerkant'ın ticari ve eğitim faaliyetlerinin yoğunlaştığı bir alan oldu . Şehrin batısındaki günümüze ulaşamayan kale Timur tarafından yaptırılmıştı. Timur'un hazinesi bu kalenin içinde yaptırılan dört katlı Gök Sarayda saklanmaktaydı. Timur, divan kurmak için kendisine büyük bir divanhane, sağ ve sol tarafına divan beylerinin oturup divan yapmaları için biraz küçük iki tak yaptırmıştır. Bir de müracaat eden iş sahiplerinin oturması için bu divanhanenin her tarafına küçük daireler inşa ettirmiştir. Ak Saray adı verilen devasa ölçülerdeki bu yapıyı gören seyyah ve yazarlar eski Sâsânî başkenti Medâin'de yer alan, yüksek ve ihtişamlı kemerlere sahip Sâsânî sarayının Eyvân-ı Kisrâ denen eyvan ve cephesinden daha büyük olduğunu söylerler. Ak Saray'dan günümüze sadece iki devasa kulesiyle kemer başlangıçları gelebilmiştir.

1405'te Semerkant'a gelen İspanyol elçisi Clavijo seyahatnamesinde şehirdeki sarayları, bahçeleri, abidevi yapıları geniş bir şekilde anlatmıştır. Semerkant, Timur'un 1405 yılında gerçekleşen ölümünden sonraki yıllarda da özellikle torunu Uluğ Bey'in döneminde de aynı canlılığını korudu. Günümüzde Ay'daki bir kratere adı verilen Uluğ Bey, aralarında ünlü İranlı matematikçi Gıyaseddin Cemşid'in de yer aldığı o zamanın ünlü bilim adamlarından yetmişe yakın alimi Semerkant'a getirtti. Uluğ Bey'in Semerkant'ta yaptırdığı 1420'de tamamlanan abidevi ölçülerdeki Uluğ Bey Medresesi ve Ali Kuşçu'nun müdürlüğünü yaptığı Uluğ Bey Rasathanesi ile birlikte Semerkant şehri, Asya'nın bilim ve kültür merkezi haline geldi. 1497, 1501 ve 1511 yıllarında belirli sürelerle Semerkant'a hakim olan şehrin Timur'un soyundan gelen son hakimi Bâbür, Babürnâme adlı hatıratında Semerkant'ın o zamanki ihtişamını ve yapılarını tasvir etmiştir.

Özbekler 16. yüzyılın başında 1500 yılında Şeybanî Han'ın öncülüğünde birleşerek güçlü bir devlet kurdular. 1501'de Maveraünnehiri ele geçirerek Timurlu hakimiyetine son verip Semerkant'ı ele geçirdiler. Özbekler, 1561 yılında hanlığın başkentini Semerkant'tan Buhara'ya taşıdıktan sonra hanlık Buhara Hanlığı olarak anılmaya başlamıştır. Semerkant Registan'ı bu günkü görünümüne, Uluğ Bey Medresesinin tamamlayıcıları olarak Buhara Hanlığı döneminde 17. yüzyılda yapılan Şir-Dor Medresesi ve Tilla-Kari Medresesi'nin yapımıyla ulaştı. 18. yüzyılda Registan meydanında Timur devrinde yapılmış olan çarşının yerine başka bir çarşı yapıldı. Chor Su olarak bilinen bu kapalı çarşı günümüzde Şir-Dor Medresesinin yanında yer almaktadır. Cengiz Han soyundan olmayan Mangıtlar 1785'te Buhara Hanlığının yönetiminin ele geçirdiler ancak dönemin Orta Asya'nın töresine göre Cengiz Han soyundan gelmedikleri için Emir unvanını kullandılar ve hanlık ta Buhara Emirliği olarak anılmaya başladı. Semerkant da bu dönemde Buhara Emiri'nin buyruğuna girmiş oldu. Ülkeyi Buhara'dan yöneten emirler daha çok başşehirlerinin imarı ve gelişmesine önem verdiler. Semerkant bu dönemde bu yüzden ihmal edildi ve Buhara'nın gölgesinde kaldı. 19. yüzyılda, Semerkant'ı gören seyyahlar şehrin eski görkeminden çok uzak olduğunu belirtirler. Şehrin surları ve yapıları harap durumdaydı.

Rus Çarlığı, 1860'ların başından itibaren Türkistan'daki hanlıkların üzerine askerî harekâtlar düzenlemeye başladı. Daha önce 1839'da İngilizlerin Kabil'i işgal etmesi nedeni ile bölgede Rusya ile İngiltere arasında bir güç mücadelesi başlamıştı. İngilizler, Timur'un soyundan gelenlerin hüküm sürdüğü Hindistanda'ki Babür İmparatorluğuna 1857'de son verdikten sonra Hindistan ve Afganistan hakimiyetini tamamen elde ederek, Rusya ile nüfus alanları konusunda anlaştı. Hindistan ve Afganistan'ı kendine alan İngiltere, Orta Asya hakimiyetini Rusya'ya ter ketti. Mâverâünnehir topraklarında ilerleyen General Konstantin Petrovich von Kaufmann kumandasındaki Ruslar 14 Mayıs 1868'de Semerkant'ı zaptetti. Ancak kısa süre sonra 500 kişilik küçük Rus garnizonu kuşatıldı. Buhara Emirinin büyük oğlu Abdul Malik Tura'nın yanı sıra Şehr-i Sebz'den Baba Beg ve Kitab'dan Jura Beg tarafından yürütülen saldırı ağır kayıplarla püskürtüldü. Alexander Abramov, Rusların Zerfşan Nehri boyunca kurdukları Semerkant yönetim merkezi olduğu Türkistan genel valiliğinin ilk valisi oldu. Şehrin kalesi Rusların yönetim merkezi oldu. Gök Saray, askerî hastaneye dönüştürüldü. Kalenin içine kilise ve okul yapıldı. Semerkant, 1871'den itibaren Ruslar tarafından yeniden planlandı. Rus bölümü bu noktadan sonra, Timur'un inşa ettiği şehrin batısında planlı yeni bir şehir olarak yükseldi. Surlar önemini kaybetti ve yeni geniş caddeler açıldı. Şehre yeni parklar, Avrupa tarzı binalar inşa edildi ve meydanlar yapıldı. Böylece modern Semerkant'ın temelleri atıldı. 1870 yılında bir hastane, birkaç lise, bir okul, bir kütüphane, 1874'te bir tarih müzesi 1885'te kadınlar ve çocuklar için özel bir hastane açıldı. 1886'da şehir, yeni kurulan Semerkant Oblastı'nın merkezi oldu ve Hazar denizi ötesi demiryolunun 1888'de şehre ulaşmasıyla ekonomik olarak daha da canlandı. Şehre Ruslar, Almanalar ve Polonyalılar da yerleşmeye başladı. Şehrin nüfusu 19. yüzyılın ortasında 20 bin civarındayken 20. yüzyılın başında 55 bine yükseldi. 1904 yılında Semerkant'ta ilk Sosyal Demokrat gazetesi Semerkant yayın hayatına başladı. Şehre 1912 yılında büyük bir Ortodoks kilisesi yapıldı.

1917 Rusya'da patlak veren Bolşevik İhtilâli'nden sonra 20 Nisan 1918 ile 1 Mayıs 1918 tarihleri arası düzenlenen 5. Bütün Sovyet Kongresi'nde Rus İmparatorluğu'na bağlı Türkistan Kray topraklarında 30 Nisan 1918 tarihinde Türkistan Sosyalist Federatif Cumhuriyeti kurulunca Semerkant bunun sınırları içerisinde kaldı. Türkistan Komünist Partisi ülke içinde önde gelen partiydi. 1921 tarihinde Türkistan Sosyalist Federatif Cumhuriyeti Türkistan Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti, adıyla Sovyetler Birliği'nin bir parçası haline geldi. Ancak Pantürkizm veya Türkçülük ve Müslüman reform hareketi (usul-ü cedid) taraftarı Mir Seyyit Sultan Galiyev'in (Mirsäyet Xäydär ulı Soltanğäliev), Büyük Turan'ı kurma düşüncesi Rusların işine yaramamış, Ruslar Divide et impera yani Böl ve hükmet taktiğini kullanıp Türkistan Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyetini bölmüşlerdir. Türkistan ÖSSC topraklarında Türkmenistan SSC, Özbekistan SSC ve onlara bağlı Tacikistan ÖSSC, Kara-Kırgız ÖB ve Karakalpakistan ÖB kurulmuştur. Semerkant, 1924 yılından Taşkentin başkent olduğu 1930 yılına kadar Özbekistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin başkenti olmuştur.

Coğrafya

Semerkant Özbekistan'ın kuzey doğusunda, Zarefshan Nehri vadisinde yer almaktadır. Karşı 135 km uzaklıktadır. M37 yolu onu 240 km uzaklıktaki Buhara 'ya, M39 yolu, 270 km uzaklıktaki Taşkent 'e, M39 yolu, Afganistan 'daki 340 km uzaklıktaki Mezar-ı Şerif' e bağlar. Tacikistan sınırı, Semerkant'a yaklaşık 35 km uzaklıktadır. Tacikistan'ın başkenti Duşanbe 210 km uzaklıktadır.

 İklim
İklim tipinin siması güneşli, sıcak, bazen rüzgarlı ve genellikle kurudur. Kışları yumuşak geçer ve hafif don görülür. Yaz ayları sıcak ve kurudur. Temmuz'daki ortalama gündüz sıcaklığı + 34 °C, ortalama gece sıcaklığı + 18 °C'dir. Ocak ayında en sıcak + 7 °C ve en soğuk - 4 °C olur

 Ulaşım
Şehir içi ulaşımda sabah 6:00 akşam 21:00 arası çalışan belediye otobüsü şehrin en yaygın ve popüler ulaşım aracıdır. Bunun yanı sıra 2017'den beri şehirde birçok tramvay hattı faaliyete geçmiş bulunmaktadır. Ayrıca, şehirde genellikle sarı renkte olan şehir taksisi ve minibüsler de ulaşım aracı olarak yaygın bir şekilde kullanılmaktadır. 1950 yılına kadar Semerkant'taki ana ulaşım aracı atlar ve eşeklerin çektiği araba idi. Tramvay daha önce 1947-1973 yılları arasında da mevcuttu. 1924-1930 arası Semerkant'ta buhar tramvayı vardı. Sovyet döneminde, 2005 yılına kadar Semerkant'ta troleybüsler de ulaşımda oldukça yaygındı. Bu gün olduğu gibi Sovyet döneminde de belediye otobüsleri ve taksiler Semerkant'ta faaliyet göstermekteydi.

Semerkant'ın kuzeyinde, 1930'larda Sovyet döneminde açılan Semerkant Uluslararası Havaalanı yer almaktadır. 2019 ilkbaharından itibaren Semerkant Uluslararası Havalimanı'nın Taşkent, Nukus, Moskova, Saint Petersburg, Yekaterinburg, İstanbul ve Duşanbe'ye uçuşları var ve ayrıca diğer şehirlere Charter uçuşları yapılmaktadır. Havaalanı, 1992 yılında havayolunun oluşturulmasından bu yana Uzbekistan Airways tarafından işletilmektedir. Havaalanı hem iç hem de dış hat uçuşlarına sahiptir.

Bugün Semerkant Özbekistan'ın önemli bir demiryolu merkezidir. Özbekistan'dan Doğu'dan Batı'ya giden tüm trenler Semerkant'tan geçmektedir. En önemli ve en uzun ulusal demiryolu rotası Semerkant'tan geçen Taşkent-Kungrad'dır. Taşkent, Semerkant ve Buhara arasında yüksek hızlı Afrasiyab (Talgo 250) trenleri faaliyet halindedir. Semerkant'ın ayrıca Saratov-Semerkant, Moskova-Semerkant, Astana-Semerkand gibi uluslararası demiryolu bağlantıları mevcuttur.

Demiryolu ulaşımı, 1880-1891 yıllarında Rus İmparatorluğu'nun modern Türkmenistan topraklarında ve modern Özbekistan'ın orta kesimindeki demiryolu birlikleri tarafından Trans-Hazar demiryolunun inşası sonucunda Semerkant'a ulaştı. Bu demiryolu Hazar Denizi kıyısındaki Krasnovodsk'tan (şimdi Türkmenbaşı) başlamış ve Semerkant istasyonunda sona ermiştir. Trans-Hazar demiryolunun son istasyonu Semerkant istasyonuydu. Semerkant istasyonunun ilk istasyonu Mayıs 1888'de açıldı. Semerkant, Sovyet yıllarında Özbekistan SSC'nin ve Orta Asya'nın en büyük ve en önemli istasyonlarından biriydi.

 Eğitim

Semerkant, ülkenin önemli eğitim merkezlerinden biridir. Okulların hepsi Özbekistan'ın Millî Eğitim Bakanlığı tarafından idare edilmektedir. Arasında üniversiteler ve akademilerin bulunduğu yükseköğretim mekânları bulunmaktadır. 22 Ocak 1927'de hükûmet kararıyla kurulan Semerkant Devlet Üniversitesi önemli bir üniversitedir. Üniversite yaygın olarak Semerkant Üniversitesi olarak bilinir.

Üniversite ilk olarak 1927'de Özbek Pedagoji Enstitüsü olarak organize edildi ve 1930'da Özbek Devlet Pedagoji Akademisi olarak yeniden adlandırıldı. 1933'te Pedagoji Akademisi ve Özbek Devlet Tıp Enstitüsü birleşti. Üniversite 1941-2016 yılları arasında, şair ve filozof Ali Şir Nevai adını aldı.

2015 yılından bu yana üniversitenin rektörü Dr. Alimdjan Rakhimovich Khalmukhamedov'dur. Şu anda, Üniversite aşağıdaki fakülteleri içerir: Filoloji; Tarihi ve Felsefesi; Öğretim; Fizik ve Matematik; Biyoloji; Ekonomi; Tacikçe Filolojisi; Rus Filolojisi; Kanun; Beden Eğitimi.

 Devlet Üniversiteleri
Özbekistan Bilim Akademisi Arkeoloji Enstitüsü
Ziraat Semerkand Devlet Enstitüsü
Mimarlık ve İnşaat Semerkand Devlet Üniversitesi
İktisadi ve Hizmet Semerkand Devlet Enstitüsü
Yabancı Diller Semerkand Devlet Enstitüsü
Semerkand Devlet Tıp Enstitüsü
Semerkant Devlet Üniversitesi

 Ekonomi
Tarih boyunca İpek Yolu'nun önemli bir merkezi olan Semerkant ekonomisinin ana dayanağı, kâğıt üretimi ile ipek, yün kumaş ve dokumaları ihracatıydı. Semerkant'ın Rusya'lar tarafından ele geçirilmesinden sonra 19. yüzyılın sonunda ve 20. yüzyılın başında Semerkant fabrikalarında pamuk, koza, deri, şarap üretimi başladı. Günümüzde Özbekistan'ın ikinci büyük şehri olan Semerkant'ın ekonomisi, büyük ölçüde sanayi, eğitim ve turizm üzerine kuruludur. Traktör ve otomobil parçaları imalatı, başlıca sanayi kuruluşlarıdır. Tarımcılık, pamuk, buğday ihracatı ve çeşitli meyve ve sebze konserveciliği üzerinedir. Eski şehir bölümünde yer alan Siyob Pazarı denilen çarşı, sadece Semerkant'ın değil bölgenin de en önemli pazarıdır. Siyob Pazarı, Bibi-Hanım Camii'nin bitişiğinde yer alır ve sadece yerel halk tarafından değil, yerli ve yabancı turistler tarafından da ziyaret edilir. Pazarda, bakliyat, şekerleme, sebze, meyve ve giyim tezgahları ayrı ayrı bölümlerde yer alır. Halkın et ihtiyacı bile bu pazardan karşılanmaktadır. Özbeklerin plov dedikleri Özbek pilavı için çeşit çeşit pirincin satıldığı Siyob Pazarına, Özbeklerin nan dedikleri ve sadece burada yapılan bu özel Semerkant ekmeği için diğer şehirlerden bile insanlar gelirler. Şehirdeki turistler de özel bir yöntemle üretilen özel Semerkant ekmeğine büyük rağbet gösterir. Plov adlı geleneksel Özbek pilavı sadece özel günlerde yenilmektedir. Lipioshka adlı yiyecek hem restoranlarda hem de sokak satıcılarında satılabilirken, Samsa adlı hamur tatlısı genellikle sokakta satılır.

Şehrin el yapımı halısı ve seramiği de meşhurdur. En pahalı hediyelik eşyalar gümüş takılar ve halılardır. Semerkant'ta alışveriş yapmak için en popüler yerlerden biri de özgün antik teknolojiler kullanılarak hediyelik eşyaların yapıldığı Registan Meydanı'ndaki el sanatları atölyeleridir. Şehrin en büyük alışveriş merkezi, çok sayıda butik, dükkân, mağaza ve hediyelik eşya dükkânının yoğunlaştığı Merkez Departman Mağazası'dır. Bu mağazanın karşısında, Semerkant'taki en iyi altın ve gümüş el yapımı takıları uygun fiyatlarla satın alınabilceği Kuyumcuların Sokağı yer alır. Özbek yasaları, elli yıldan eski olan antika ve kültürel değerlerin ihracına yasak getirmektedir. İhraç edilecek ürünlere ait bir belgenin, seri üretim malları kategorisine ait olduğunu belirten bir belgeye sahip olmak gerekmektedir.

 Turizm
 Tarihi yerler ve müzeler

Semerkant'ın en önemli gelir kaynaklarından biri de turizmdir. Bugün, ilde 31 müze ve 64 türbe bulunmaktadır. 2014 yılında yaklaşık 5 milyon yerli ve 200 bin yabancı turist şehri ziyaret etmiştir. Şehir, 2001 yılında UNESCO Dünya Miras Alanları Listesi'ne eklenmiştir. Registan meydanı Semerkant'ın kalbidir. Anlamı "Kumlu yer" demektir. Semerkant'ın merkezi olan Registan'da doğunun melodileri anlamına gelen Sharq Taronalari adlı iki yılda bir Ağustos ayının sonunda UNESCO himayesinde düzenlenen müzik festivali, Orta Asya'nın en büyük kültürel etkinliğidir. Semerkant'taki en önemli müzelerden biri, şarap müzesidir. Rus işgalinden sonra Semerkant ve çevresinde üzüm yetiştirilmeye başlanmış ve bir dönem ünlü şaraplar üretilmiştir. Bu müze de şarap tarihini anlatan bir müzedir. Antik Semerkant'ın yer aldığı Afrasiyab Arkelojik Sit alanı ve Afrasiyab Müzesi, Semerkant'ın antik dönemine ışık tutan en önemli yerlerdir. Semerkant'ta İslâm Mimarisinin en güzel örnekleri bulunur. Semerkant Registanı'ndaki üç önemli medresenin ilki Uluğ Bey'in Semerkant'ta yaptırdığı 1420'de tamamlanan abidevi ölçülerdeki Uluğ Bey Medresesidir. İslam dünyasının en ünlü ve en özgün eserlerinden biridir. Semerkant Registanı'ndaki diğer iki medrese ise 17. yüzyılda Buhara Hanlığı döneminde Semerkant'ın yöneticisi olan Yalangtuş Bahadır'ın emriyle, 1619-1636 yıllarında Uluğbey Medresesi'nin tam karşısında yaptırılan, kapısının iki yanındaki alınlığı dolduran, simetrik olarak yerleştirilmiş iki adet sarı arslan ve insan yüzü şeklindeki güneş tasvirden dolayı Şir-Dor Medresesi (Arslanlı medrese) olarak adlandırılan medrese ve 1646-1660 yapılan Tilla-Kari Medresesi'dir. Timur'un eşi adına yaptırdığı devasa ölçülerdeki Bîbî Hanım Camii ve Timur'un ölümünün ardından defnedildiği Gur-i Emir de, Semerkant'ın simgelerindendir. Semerkant, inanç turizmi açısından da oldukça cazip bir şehirdir. Semerkant'ın 40 kilometre güneybatısında Özbekistan'ın en bilinen kutsal yerlerinden biri, Davud Peygamber ya da batı dünyasındaki ismiyle David Peygamber'in bir dönemler yaşadığına inanılan mağaradır. Bu mağara üç din tarafından da kutsal görülür. Burada inanışa göre dokununca isteklerin gerçekleştiği Davut'un el ve ayak izleri vardır. Muhammed'in kuzeni olan ve Emeviler devrinde ilk Semerkant kuşatmasına katılan ve bu esnada şehit olan Kusem bin Abbas'ın kabri asırlar boyunca Semerkant'taki en kutsal ziyaretgahlardan biri olmuştur.

14. ve 15. yüzyıllarda Kusem'in kabrinin yamacına eklenen türbelerle birlikte Mısır'daki krallar vadisi gibi bir mezar kent haline gelmiş ve komplekse yaşayan şahın mezarı anlamına gelen Şah-ı Zinde'' denmiştir. Burada Kusem bin Abbas'ın mezarının yanı sıra Emir Timur'un kız kardeşi ile eşleri, çocukları ve komutanlarından bazılarının mezarları da bulunmaktadır. Semerkant'ta en çok ziyaret edilen dini mekanlardan biri de Danyal peygamber kabridir. 14. yüzyılın sonunda Timur, İran'daki Sus şehrini fethettiğinde orada yer alan Danyal peygamber'in kabrinden toprağıyla beraber onun bütün vucudunun, bir başka rivayete göre de kabrinden sadece toprağının alınıp Semerkant'a getirilmesiyle Danyal peygamber için burada şehir kabristanının arka tarafında genişce bir arazi içerisinde yer alan türbe yaptırılmıştır. Ruhabad mozolesi de Timur'un emriyle İslam alimi Şeyh Burhaneddin Sagaradzhi'nin mezarı üzerine inşa edilmiştir. İslam dünyasının en önde gelen hadis alimlerinden Buhârî, Buharalı olmasına rağmen, 870 yılında Semerkant'ta hayatını kaybederek burada defnedilmiştir. Buharî'nin yüzyıllar boyunca sıradan bir mezar olarak kalan kabrinin üzerine Özbekistan'ın bağımsızlığının ardından, 2000'lerin başında Orta Asya sanatının özelliklerini taşıyan bir türbe inşa edildi. Sâmânîlerin Maveraünnehir'de hakim oldukları devirde yaşamış olan ve islam dünyasında iki yaygın Sünni itikad mezhebinden biri olan Maturidîliğin kurucusu olan İmam Mâtürîdî, Semerkant'ta doğmuştur ve 944 tarihinde burada vefat etmiş ve vasiyeti üzerine Çakerdize Kabristanı'na defnedilmiştir. İmam Mâtürîdî'nin kabrinin bulunduğu Siyop mahallesindeki mezarlık Özbekistan'ın Sovyetler Birliği'nin parçası olduğu senelerde iskâna açılmış, önceleri mezarlık olan alanın tamamına beton dökülmüş, Mâturîdî'nin kabri bir evin bahçesinde kalmıştı. Özbekistan, bağımsızlığının ardından Mâturîdî'nin kabrinin bulunduğu alandaki evler yıktırılıp, dökülmüş betonlar kaldırılarak mezarın üzerine bir türbe, etrafına da fıkıh eğitimi veren bir külliye inşa ettirilmiştir.

 Uluğ Bey Medresesi (1417-1420).
 Sher-Dor (Ser-dar) Medresesi (1619-1636).
 Tilya-Kari Medresesi (1646-1660).
 Uluğ Bey Rasathanesi (1421-1449).
 Semerkant Afrasiyab Müzesi
 Timur'un Gur Emîr türbesi
 Shakh-i Zinda (Şah-ı Zinda) türbesi
 Bibi Hanım Camii
 Hazreti Hızır Camii
 Davud Peygamber türbesi
 Zümrüt Hoca Camii
 Bibi Hanım türbesi
 Kok Camii
 Chorsu (Çarsu) antik ticaret merkezi
 Abu Mansur Matridiy (Ebu Mansur el-Matüridî) türbesi
 Rukhobod türbesi
 Aksaray türbesi
 Nisbatdor Hoca Cami
 Abdu Darun Hoca türbesi
 Ishrat-Khana (Ishrathona - İşrethane)
 Namazgâh Cami
 Kok Saray kalıntıları

Nüfus yapısı ve dil

Antik dönemde İranî bir halk olan Soğdarın merkezi olan Semerkant'ta resmi kayıtlara göre günümüzde nüfusun çoğunluğunu Özbekler oluştururken en büyük azınlık Farsça konuşan Taciklerdir. Ancak bu veriler çoğu çevreler tarafından eleştirilirken, Taciklerin çoğunluk olduğunu iddia edilir. Günümüzde Tacikler bağımız kaynaklara göre, özellikle Semerkant'ın ana tarihi mimari anıtlarının bulunduğu şehrin doğusunda yoğunlaşmaktadır. Semerkant'ın en büyük ikinci etnik grubu Türkî bir dil olan Özbekçe konuşan Özbekler şehrin batısında yoğunlaşmışlardır. Edebi ve yazı dili olarak kullandıkları dil, 20. yüzyıla kadar Türkî veya Lehçe-i Çağatay olarak adlandırılan Türk dillerinin Uygur grubuna ait olan Çağatayca idi. Sovyet döneminde kiril alfabesiyle yazılmaya başlanmış ve Özbekçe adını almıştır. Özbekçe günümüzde Semerkant'ta resmi dil olmakla beraber Tacikçe'den sonra en çok konuşulan ikinci dildir.

Semerkant'ta nüfusun %5'ini oluşturan ve hepsi şehrin merkezi ile batısında yaşayan büyük bir Rus, Ukraynalı, Beyaz Rus, Ermeni, Azeri, Tatar, Koreli, Polonyalı ve Alman diasporası bulunmaktadır. Bu uyruklar Sovyet döneminden sonra şehrin ikinci resmi dili olan Rusça'yı konuşmaktadır. 19. yüzyılın sonundan beri özellikle Sovyet zamanında Semerkant'a gelmişler ve burada kalmışlardır. Semerkant'ın en batı ucu ve güney batı taraflarında da, çoğunlukla Özbekçe konuşan Orta Asya Arapları yaşamaktadır. Ancak eski kuşağın sadece küçük bir kısmı Orta Asya Arapçası konuşabilmektedir.

Din

İslam
İslamiyet öncesi dönemde Semerkant halkının çoğunluğu, Zerdüştîlik, Mazdeizm, Maniheizm, Budizm, Yahudilik ve Nestûrîlik gibi inançlara mensuptu. Günümmüzde Semerkant sakinlerinin çoğu Müslümanlar'dan oluşur. Müslümanların yaklaşık % 80-85'i Sünnî ve çoğunlukla Hanefîdir. Sünnilerin neredeyse tamamını Tacikler, Özbekler ve Semerkant'ta yaşayan Semerkant Arapları oluşturur. Semerkant'ta Müslüman nüfusun %10-15'lik kısmını ise Şiîler oluşturur. Özbekistan'daki en kalabalık Şiî nüfus Semerkant'ta yaşamaktadır. Semerkant ilinin yaklaşık 3,5 milyonluk nüfusunun 1 milyonunu Şiiîler oluşturur. Semerkant'taki Şiîler, çoğunlukla kendilerini İranî olarak adlandıran Semerkant İranlılarıdır. Semerkant İranlılarının çoğunu, 18. yüzyıldan itibaren Türkmenler tarafından zorla getirilip köle olarak satılmış, bazıları daha iyi bir hayat için gelmiş bazıları da asker olarak gelmiş ve burada yaşamaya devam etmiş İranlılar oluşturmaktadır. Semerkant'ta birkaç Şiî camii ve medresesi vardır. Bunların en büyüğü Pencap Camii ve Pencap Medresesi'dir.

Hıristiyanlık
Hristiyanlık, İslam'ın Orta Asya'ya girmesinden çok önce Soğdiana'da yayılmıştı. Semerkant, Hristiyanlıkla 5. yüzyılda tanıştı. Orta Asya'da Nesturiliğin merkezlerinden biri oldu. İslam'ın Orta Asya'ya nüfuz etmesinden sonra, Nesturiler'in büyük kısmı İslam dinini kabul etti, geri kalanı da göç etti. Ancak 15. yüzyıla kadar Semerkant'ta hala Nesturiler yaşamaktaydı. Hristiyanlık Semerkant'ta birkaç yüzyıl sonra, 19. yüzyılın ortalarından itibaren yeniden ortaya çıktı. Ortodoksluk, Semerkant'ın Rus İmparatorluğu tarafından ele geçirilmesinden sonra 1868'de Semerkant'ta yaygınlaşmaya başladı. 19. yüzyılın sonlarında, birçok kilise ve tapınaklar inşa edildi, 20. yüzyılın başlarında, çoğu SSCB sırasında yıkılan birkaç Ortodoks katedrali, kilise ve tapınak inşa edildi. Günümüzde Semerkant'ta, İslam'dan sonra ikinci büyük dini grup Rus Ortodoks Kilisesidir. Semerkant sakinlerinin yaklaşık % 5'inden fazlası Ortodokstur. Aralarında çoğunlukla Ruslar, Ukraynalılar ve Belaruslular ve kısmen de Semerkant'ın Korelileri bulunur. Semerkant, Moskova Patrikhanesi Rus Ortodoks Kilisesi'nin Orta Asya Büyükşehir Bölgesi'nin Özbekistan ve Taşkent eparşisinin Özbekistan Semerkant şubesinin merkezidir. Şehrin birkaç aktif Ortodoks kilisesi var: St. Alexiy Moscowskiy, Kutsal Bakire Şefaat Kilisesi, St. Kilisesi Muzaffer George'un yanı sıra bazı aktif olmayan Ortodoks kiliseleri ve tapınakları, örneğin St. George Pobedonosets. Semerkant'ta da Polonyalılar, Almanlar ve Semerkant'ın bazı Ukraynalıları olmak üzere birçok Katolik te vardır. Semerkant'taki üçüncü büyük Hristiyan cemaat ise Ermeni Apostolik Kilisesi'dir. Ermeni Kilisesi'nin takipçileri on binlerce Semerkant Ermenisidir. Ermeniler, 19. yüzyılın sonlarından beri Semerkant'ta yerleşmeye başladı ve Semerkant'a gelişleri özellikle Sovyet döneminde arttı. Semerkant'ın batısında Ermeni Kilisesi Surb Astvatsatsin bulunur. Semerkant'ta ayrıca binlerce Protestanlık takipçisi ve ayrıca Kore Presbiteryen Kilisesine mensup Hristiyanlar da yer alır. Bu Hristiyan hareketleri Semerkant'ta esas olarak 1991'de Özbekistan 'ın bağımsızlığından sonra ortaya çıktı.

Yahudilik
Buhara Yahudileri, Orta Asya'nın en eski etnik ve dînî gruplarından biridir. Farsça'nın bir lehçesi olan Buhori dilini konuşan Semerkant'ın Yahudi halkı da bu gruba dahildir. Pers imparatoru Kiros, Soğdiğana'yı ele geçirip Semerkant şehrini kurduktan sonra, yanında bulunan ve kendilerine güvenli bir sığınak arayan Yahudileri, Semerkant'ta iskan etmiştir. Yahudilik, Orta Asya'da özellikle İpek Yolu'nun yoğun ticarî faaliyetlere imkân vermesinden dolayı yayılma imkânı bulmuştur. Arapların bölgeyi ele geçirmesinden önce Soğdiana'da önemli Yahudi yerleşim birimleri bulunmaktaydı. Müslüman Arapların bölgeye geldiği 8. yüzyıldan sonra da Yahudiler bölgede ciddi bir nüfusa sahip olmaya devam ettiler. İspanyalı Yahudi bir seyyah olan Benjamin Tudela 12. yüzyılın sonlarında yalnızca Semerkant'ta 50.000 Yahudi bulunduğundan söz etmiştir. 14. yüzyılda Timur'un bölgeyi ele geçirdiği tarihlerde de Buhara ve Semerkant'ta yaşayan Yahudilere atıfta bulunulmuştur. Buhara Yahudileri'nden çeşitli tarihlerde İslam'ı kabul edenler olmuş, bunların bir kısmı zamanla bölgede egemen unsur olan Özbekler ya da Tacikler arasında erimiştir. Bunun dışında 18. yüzyılın ortalarında ve 19. yüzyılın erken dönemlerinde Buhara Yahudileri'nden Çala adı verilen bir grup ortaya çıkmıştır. Farsça "ne o ne bu" anlamına gelen Çala, Müslüman geleneğe bağlıymış gibi görünüp, gizli olarak Yahudiliğe bağlılıklarını sürdüren Buhara Yahudileri için kullanılmış bir terimdir. Çalalar, bir Müslümanın yapması gereken her şeyi yapar görünmüşler, bunun yanında kendi evlerinde Yahudi geleneklerini icra etmeye ve ibadetlerini gerçekleştirmeye devam etmişlerdir. Buhara Hanlığı'nda resmî olarak Çalalar diğer Yahudilerden daha çok hak ve imtiyaza sahip olmuştur. Çünkü onlar İslam'ı kabul eder görünmekle Müslüman tebaa statüsünü elde etmiştir. Semerkant, 1868'de Ruslar tarafından ele geçirildikten sonra Ruslara destek veren ve Buhara Emirliği'nin hakimiyetinden kurtulmak isteyen Yahudiler için, özellikle de Çalalar için bir çekim merkezi olmuştur. Çok sayıda Buhara Emirliği sınırlarında yaşayan Çala, 1868'den sonra kitle halinde Semerkant'a göç etmiştir. Buhara Emirliği sınırları içinde gizli olarak Yahudi ritüellerini ve geleneklerini sürdüren Çalalar Ruslar tarafından yönetimi ele geçirilen Semerkant'ta kendi Yahudi uygulamalarına dönebilmiştir. 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla Buhara Yahudilerinin yoğun olarak bulunduğu Özbekistan bağımsız olunca milliyet esasına göre oluşan devlet yapısı ve anlayışı, azınlıkları tedirgin etmiş ve Buhara Yahudileri gibi çeşitli azınlıkların göç oranında önemli bir artış yaşanmıştır. Sovyetler Birliği'nin dağılmasını takip eden 5-6 yıl içinde binlerce Yahudi, yüzyıllardır yaşadıkları toprakları terk ederek İsrail, ABD, Kanada, Avustralya ve Avrupaya göçerek Semerkant'tan ayrılmış geride az sayıda Buhara Yahudisi kalmış ve bu süreç yetkililerce engellenememiştir. Günümüzde Semerkant'ın doğusunda bugün sadece birkaç ailenin kaldığı Buhori dilini konuşan büyük bir Buhara Yahudisi mahallesi bulunur.

Kardeş şehirler
Horasan'daki Kardeş Şehirler;
  Belh Afganistan
  Nişabur İran
  Merv Türkmenistan
  Buhara Özbekistan

Diğer Şehirler:

  Eskişehir Türkiye
  İstanbul Türkiye
  İzmir Türkiye
  Cusco Peru
  Lahor Pakistan
  Lviv Ukrayna

Galeri

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Semerkant ili'ndeki şehirler
Özbekistan'daki şehirler
Özbekistan'daki il merkezleri
Sasani İmparatorluğu'n kentleri

Semerkant


The Mercedes-Benz R-Class is a large luxury MPV introduced by Mercedes-Benz in 2005 for the 2006 model year. Following the success of the smaller A- and B-Class MPVs, Mercedes presented a concept vehicle, Vision GST (Grand Sports Tourer), at the 2002 Detroit Auto Show and a second one presented at the 2004 Detroit Auto Show, subsequently introducing the production version at 2005 New York International Auto Show. The R-Class was manufactured in Vance, Alabama until 2015 when its production was shifted to Mishawaka, Indiana for a smaller volume production until 2017.

The R-Class (W251) shared its platform with the M-Class (W164) and GL-Class (X164) and was available in two wheelbase lengths: standard  and long . The R-Class was sold in the United States and Canada in long wheelbase only. The R-Class in both standard and long wheelbases were sold internationally until the end of 2013 with exception of China where R 320 and R 400 with long wheelbase continued to be sold until 2017.

Updates

2007 changes
Mercedes-Benz announced in May 2007 that the R-Class model range would be expanded with more engine options and availability of rear-wheel-drive system for selected models in addition to 4MATIC all-wheel-drive system. A new smaller 3-litre V6 was available in both petrol and diesel versions. The seating options became more flexible, offering five, six, or seven seats. AMG styling option was added to the extensive list of standard and extra-cost options.

2010 changes
The R-Class received a major update with facelift to the front and rear fascias, grille, side mirrors, and taillights for the model year 2011. The revised model was unveiled at the 2010 New York International Auto Show.

At the same time, the new 5.5-litre V8 motor was introduced to R-Class for the first time since the last R-Class with V8 motors, R 500 and R 63 AMG, were withdrawn from the market in 2007. The reintroduced R 500 was not offered in the North American market. The North American market continued with R 350 4MATIC and R 350 BlueTEC 4MATIC, both in long wheelbase form and with V6 engines only, for 2011 and 2012.

R 63 AMG 4MATIC
The AMG version of the W251, R 63 AMG 4MATIC, was introduced at the 2006 North American International Auto Show as a 2007 model. It featured a handbuilt 6.2-litre M156 E 63 V8 engine producing  and  of torque. The R 63 AMG was equipped with same engine, seven-speed AMG Speedshift 7G-TRONIC, and 4MATIC all-wheel-drive system from ML 63 AMG and GL63 AMG. The driver can manually select the gears by pressing the upshift and downshift buttons placed behind the steering wheel spokes if desired. No rear-wheel-drive option was offered in R 63 AMG 4MATIC. The top speed is electronically restricted to  or  with optional extra-charge AMG Driver's Package. Despite its heavy weight, the acceleration was brisk with  time of 4.6 seconds.

A high performance version of R-Class wasn't well-received due to its poor handling dynamics, especially with the heavy V8 engine. With 200 units built for the worldwide sale, this model was the rarest of R-Class and amongst the rarest AMG models. Due to extremely low sales and the lack of advertisement, R 63 AMG was withdrawn from the market in 2007, making it a single model year.

Chinese market
From 2014 to 2017, the long wheelbase R-Class was sold in China only with one engine option in two different power outputs: R 320 4MATIC and R 400 4MATIC. The R-Class enjoyed a steady popularity in China with annual sales between 12,000 and 14,000 units per year. Due to its small sales volume, the production was shifted from Alabama to Indiana where the R-Class for Chinese market was assembled by contract manufacturer AM General from 2015 to 2017.

Technical data

Powertrains
The entry with (Long) in parenthesie denotes availability in both standard and long wheelbases. Otherwise, the entry shows the standard wheelbase only. The Long without parentheses denotes long-wheelbase version only. The asterisk next to the figures denotes the long-wheelbase R-Class. The double asterisk denotes the optional extra-cost AMG Driver's Package.

Transmissions
All models except for R 350 4MATIC BlueEFFICIENCY, R 400 4MATIC, R 300 CDI BlueEfficiency, and R 350 BlueTEC 4MATIC use seven-speed 7G-TRONIC automatic transmissions. The latter four models use seven-speed 7G-TRONIC plus automatic transmission.

Safety and security
The R-Class scored "Good" in the Insurance Institute for Highway Safety (IIHS) front crash test but "Acceptable" in the side impact crash test due to the excessive load against the dummy's torso. After modifying the seatbelts and interior door trim for the 2009 model year, the IIHS rated the R-class "Good" overall in side impacts allowing the R-Class to receive the Top Safety Pick award.

In the United Kingdom, Thatcham Research's New Car Whiplash Ratings (NCWR) tested the R-Class and awarded it the top "Good" rating overall for its ability to protect occupants against whiplash injuries. Thatcham Research's New Vehicle Security Ratings (NVSR) awarded R-Class with five out of five stars for vehicular theft deterrent and four out of five stars for breaking-in deterrent.

Gallery

Sales
Mercedes targeted 50,000 sales per year, half of those for the North American market. While the initial strong sales of first two model years, 2006 and 2007, the sales fell in 2008 following the recession, reaching less than ten percent of ML-Class sales. Sales continued downward, and R-Class was discontinued in 2012 for the North American market and in 2013 for Europe and other markets — with exception of China where R-Class enjoyed popularity. Mercedes-Benz Metris introduced in 2014 is considered a successor to the R-Class for the North American market.

In Germany, the limited engine choices and lack of available rear-wheel-drive option at the launch led to slow sales with almost 4,500 units sold in 2006. The sales decline followed for a few years despite adding more engine choices and rear-wheel-drive option. The 2011 mid-cycle refresh increased the sales to almost 2,500 before dropping to less than 500 units for the final model year, 2013.

The cause of poor sales performance is hard to attribute, considering multitude of possible reasons. One is the confusing marketing of what R-Class is: Mercedes-Benz tried to persuade the customers that R-Class represented a new category of luxury passenger vehicle with the attribution of station wagon/estate, crossover, SUV, and van rolled into one. Additionally, Mercedes-Benz initially marketed the R-Class as a "Sports Cruiser" and later as a "Family Tourer". It also suffered the "image problem" caused by ill-fated Chrysler Pacifica that looked too similar to R-Class and was similarly sized despite R-Class having more luxury features and better managed launch. Chrysler Division of parent company, DaimlerChrysler, had introduced Pacifica a few years prior to the R-Class introduction, and Pacifica was plagued with production and quality issues as well as poor marketing and few engine choices. Secondly, the customer preference had shifted away from MPV minivans and vans to CUV and SUV during the late 2000s and most of the 2010s. Thirdly, the Great Recession of 2008-2009 greatly impacted automotive sales and consumer confidence along with a strong increase in fuel price, making R-Class less desirable due to its higher fuel consumption.

The mid-cycle refresh didn't help with sales at all despite an updated fascia appearance more in line with the M-Class and GL-Class and a better interior.

References

External links

R-Class
Crossover sport utility vehicles
Minivans
All-wheel-drive vehicles
Cars introduced in 2006
Rear-wheel-drive vehicles
Motor vehicles manufactured in the United States
2010s cars

Mercedes-Benz R-Class


The domain name int is a sponsored top-level domain (sTLD) in the Domain Name System of the Internet. Its name is derived from the word international, characterizing its use for international organizations and treaty-related purposes. The first use of this domain was by NATO, which had previously been assigned the top-level domain .nato.

According to Internet Assigned Numbers Authority (IANA) policy, based on RFC 1591, the sTLD int is reserved for international treaty-based organizations, United Nations agencies, and organizations or entities having observer status at the UN. int is considered to have the strictest application policies of all TLDs, as it implies that the holder is a subject of international law. For this reason, the application procedure requires the applicant to provide evidence that it is indeed treaty-based by providing a United Nations treaty registration number and that it has independent legal status.

Delegations
, the domain int consists of 166 subdomain delegations.

The subdomain eu.int was used by the European Union–affiliated institutions. However, the aforementioned institutions' domain names switched to the TLD eu on May 9, 2006 (Europe Day). All previous eu.int addresses continued to be accessible for a transitional period of at least one year. , the European Central Bank continues to use ecb.int in addition to ecb.eu and ecb.europa.eu, and the .int domain is still sometimes used for email addresses.

The Stockholm Convention on Persistent Organic Pollutants (POPS) saw its initial application for a domain name under int rejected on the grounds that the convention did not explicitly create an entity subject of international law. However, POPS appealed to the IANA Reconsideration Committee and obtained its domain (pops.int) on the grounds that other conventions lacking such specific language had nevertheless obtained a registration. The IANA granted the domain after the committee determined that (1) the organization was chartered by a treaty that was very likely to enter into force, and (2) despite lacking a legal track record, it met "the requirement for independent international legal personality." This grant was subject to the provision that the status of eligibility be renewed if the treaty had not entered into force within four years of the registration.

Additionally, the domain int was historically also used for Internet infrastructure databases. The name space arpa had been slated to be moved into int, but in 2000 the Internet Architecture Board recommended that no new infrastructure databases should be added to int and that arpa retain its function. The only remaining technical role of int was for reverse translation of IPv6 addresses in the zone ip6.int. This zone was officially removed on 6 June 2006 in favor of ip6.arpa, also administered by IANA.

Grandfathered delegations
Several domains under int were granted prior to the application of the strict guidelines. World YMCA is an example of the loose guidelines applied in the early 1990s. IANA has not withdrawn the existing assignment from YMCA and other organisations such as The Phone Company (which has however not been available since 2011 and the domain name is no longer registered) who do not meet the current criteria.

See also
 Generic top-level domain
 List of organizations with .int domain names

References

External links
 Delegation Record for .INT, Internet Assigned Numbers Authority (IANA)
 IANA—Intergovernmental Treaty (.INT) Domains

Computer-related introductions in 1988
Internet Assigned Numbers Authority
Sponsored top-level domains

sv:Toppdomän#Generiska toppdomäner

.int


Chimia bioanorganică este o ramură a chimiei care are ca scop examinarea rolului pe care îl au metalele în funcționarea metabolică a organismelor vii. Printre temele de cercetare ale chimiei bioanorganice se numără comportamentul metaloproteinelor, dar și cel al metalelor ne-esențiale, fără rol biologic, ca parte a toxicologiei. Interesează, de asemenea, și aspecte legate de chimia coordinativă a metalelor tranziționale, biosistemele redox bazate pe ioni metalici, sisteme metal-enzime și rolul biochimic al metalelor alcaline și alcalino-pământoase.

Vezi și
 Biochimie
 Cofactor
 Chimie anorganică
 Metabolismul fierului în organismul uman

Referințe

Biochimie
Chimie anorganică

Chimie bioanorganică


Burden est une ville américaine située dans le Comté de Cowley, au Kansas. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Kansas
Comté de Cowley (Kansas)

Burden (Kansas)


محمد إبراهيم سليمان الأستاذ بكلية الهندسة جامعة عين شمس، وزير الإسكان والمجتمعات العمرانية المصري السابق (1993 - 2005م) وعضو مجلس الشعب المصري عن دائرة الجمالية الدورة البرلمانية (2005 - 2010)، ورئيس شركة الخدمات البترولية البحرية.

مناصب وعضويات
 عضو مجلس الشعب عن دائرة الجمالية الدورة البرلمانية (2005 - 2010).
 وزير الإسكان المرافق والمجتمعات العمرانية (1993 - 2005)
 رئيس شركة الخدمات البترولية البحرية (يوليو 2009).

نقد

استجواب مجلس الشعب
 قيام الوزير بمنح زوجته السيدة منى صلاح الدين المنيري قطع الأرض رقم 189 الحي الخامس منطقة العمارات بمساحة 1393.01 مترًا.
 قيامه بمنح ابنته جودى محمد إبراهيم سليمان قطعة رقم 35 الحي المتميز منطقة الجولف بمساحة 733.15 مترًا بالتجمع الخامس.
 قيامه بمنح ابنته دينا محمد إبراهيم قطعة رقم 16 الحي شمال المشتل بمساحة 3343.83 مترًا بالتجمع الخامس باعتها لشركة كارلتون للاستثمارات العقارية.
 قيامه بمنح ابنه القاصر شريف محمد إبراهيم (بولاية والده) أرضًا سكنية بالحي المتميز منطقة الجولف بالتجمع الخامس بمساحة 4458.10 مترًا، مقام عليها فيلا سكنية (قصر).
 قيامه بمنح ابنة القاصر شريف محمد إبراهيم (بولاية والده) الوزير فيلا مميزة رقم 56 منطقة 22 بمارينا.
 قيامه بمنح فيلا الزمردة معدل 12 منطقة 24 بمارينا لابنته جودى محمد إبراهيم سليمان.
 قيامه بمنح فيلا الزمردة معدل 11 منطقة 24 لابنته دينا محمد إبراهيم سليمان (يراجع المستند المقدم وهو خطاب وزارة الإسكان إلى محكمة شمال القاهرة).
 قيامه بمنح فيلا بمارينا باسم عمرو وإيهاب حسني ابن السيدة ماجدة المنيري شقيقة السيدة منى المنيري زوجة الوزير السابق.
 قيامه بمنح أسامة عامر عيسى زوج شقيقة زوجته (عديلة) فيلا في المنطقة المتميزة رقم 24 مارينا 5 زمردة، وتقع هذه الفيلا على نفس صف فيلات أولاد الوزير على البحر مباشرة.
 قيامه بمنح ذات الشخص (أسامة عامر عيسى) فيلا في شارع الشانزليزيه في مارينا 2 ثم باعها بأكثر من عشرة ملايين جنيه.
 قام بمنح السيد عماد الحاذق، شريكه في مجمع ليك فيو بالقطامية، فيلا بمارينا.
 قيامه بمنح فيلا بمارينا باسم الدكتور عبد الله أبو زيد الأستاذ في كلية الهندسة، والذي كان يدرس لابنته جودى التي عُينت معيدة في كلية الهندسة جامعة عين شمس!
 قيامه بمنح فيلا بمارينا على البحيرة للسيدة ماجدة المنيري شقيقة زوجته في مارينا 5 على البحيرة بجوار فندق «مكسيم إن».
 قيامه بمنح فيلا بمارينا لشقيقه محمود إبراهيم سليمان.
 قيامه بمنح فيلا بمارينا باسم علا ضياء الدين المنيري (ابنة شقيق زوجته).
 قيامه بمنح فيلا بمارينا باسم نيللي صلاح الدين المنيري (شقيقة زوجته).

واشار أعضاء البرلمان المبلغون إن كل من سبقت أسماؤهم تم منحهم أراضٍ للبناء في القاهرة الجديدة وبمساحات كبيرة وأماكن متميزة، ويمكن الاستعلام عن ذلك من وزارة الإسكان.

واتهم الأعضاء المبلغون وزيرَ الإسكان السابق محمد إبراهيم سليمان بالتربح بصورة غير مشروعة عن طريق بيع الأراضي من الباطن وتقديمها للشركات العقارية نظير مقابل مادي مستتر، وذلك بحسب ما جاء بالبلاغ على النحو التالي:

قيام الوزير السابق ببيع منزل مساحته 3.6 متر بالقناطر الخيرية ـ منطقة الشعير ـ بمبلغ عشرة ملايين جنيه للمقاول حسن درة، وتم منح الأخير وشركاته الأراضي التالية:
 أ- الشركة الهندسية للمشروعات العمرانية (حسن درة).
 100 فدان أقيم عليها مشروع حدائق المهندسين بالشيخ زايد، ثم تخصيصها في يوليو 1999 بسعر 110 جنيهات للمتر.
 80 فدانًا أقيم عليها مشروع زايد 2000 تم تخصيصها في أكتوبر 1994 بسعر المتر 50 جنيهًا للمتر.
 170 فدانًا على جزأين لمشروع جرينز، ثم تخصيص الأولى في 6/1994 والجزء الثاني في يناير 1995 بسعر 170 جنيها للمتر.
 ب – شركة القاهرة الجديدة للتنمية والإسكان (حسن درة).
 37 فدانًا بالتجمع الخامس في مايو 2005 بسعر 200 جنيه للمتر.
 وبذلك يكون إجمالي ما حصل عليه المقاول حسن درة من الوزير السابق 387 فدان أراض للبناء أي مليون وستمائة خمسة وعشرون ألف وأربعمائة متر، بحسب ما جاء في بلاغ أعضاء مجلس الشعب الـ47.

وذكر الأعضاء أن سليمان خصص للشركة المتحدة للاستثمارات العقارية (عماد الحاذق) الأراضي الآتي بيانها:
 1400 فدان خصصت في مايو 2004 سعر المتر 200 جنيه.
 139 فدانًا خصصت في سبتمبر 2004 سعر المتر 220 جنيهًا.
 56 فدانًا خصصت في يناير 2005 سعر المتر 270 جنيهًا.
 ويقام على هذه الأراضي مشروع ليك فيو على شارع الـ90 أرقى منطقة بالقاهرة الجديدة، وبذلك يكون الوزير السابق قد منح للشركة المتحدة للاستثمارات العقارية «عماد الحاذق» 295 فدانًا أرض مبان بمتوسط 230 جنيهًا للمتر تقريبًا.
 ويكون إجمالي ما حصل عليه المقاول عماد الحاذق من الوزير السابق 295 فدانًا أي مليون ومائتان وتسعة وثلاثون ألف متر.

كما استعرض النواب في بلاغهم ما خصصه وزير الإسكان المبلغ ضده للمقاول وجدي كرارة صاحب شركة مكسيم إن للاستثمار العقاري من أراض، على النحو التالي:
 74 فدانًا تم تخصيصها في أكتوبر 2005 بسعر 225 جنيهًا للمتر، يقام عليها مشروع «كاتري كلوب».
 18 فدانًا تنازلت عنها أكاديمية الشرطة للمقاول المذكور مقابل دفع رسم تنازل 200 جنيه للمتر لوزارة الإسكان و275 جنيهًا للمتر ثمنًا للأرض.
 تم بيع مبنى البولنج بجوار المسرح الروماني منطقة الشانزلزيه بمارينا بمساحة 1345 مترًا بكامل الأرض والمباني، وبدون أية مزايدات بمبلغ 2.5 مليون جنيه، أي بما يعادل 1859 جنيهًا للمتر أرض ومبان وتجهيزات في أرقى مناطق مارينا، وتم البيع بالتعاقد المباشر بدون إعلان أو مزايدة.
 تم تأجير فندق مارينا المملوك للدولة لمدة خمس سنوات تبدأ من شهر 8/2007 وحتى شهر 8/2012 بمبلغ 1.7 مليون جنيه سنويًا، بزيادة 7% سنويًا، علمًا بأن التعاقد تم في شهر 6/2005 على أن تبدأ مدة الإيجار لخمس سنوات من 2007، والفندق على مساحة 7200 متر، والإيجار يشمل المبنى المفروش بالكامل وكافة ملحقاته من مخازن ومطاعم وكافيتريات وغرف للكهرباء ومواقف للسيارات، وقد تم التأجير أيضًا بدون إعلان أو مزايدة.
 كما استعرض النواب المبلغون ما خصصه وزير الإسكان المبلغ ضده لشركة المهندسون المصريون للاستثمار العقاري، وهي شركة عائلية، يسري وطارق سعد زغلول وأخواتهما، على النحو التالي:
 90 فدانًا من مدينة 6 أكتوبر أقيم عليه مشروع المروج تم التخصيص في يوليو 1994 بسعر 55 جنيها للمتر.
 100 فدان بمدينة العبور أقيم عليها مشروع جيرو لاند «مدينة ملاهي» تم تخصيصها في يوليو 1994 أيضًا بسعر 50 جنيهًا للمتر.
 27 فدانًا بالقاهرة الجديدة في يوليو 1997 بسعر 110 جنيهات للمتر.
 50 فدانًا بالقاهرة الجديدة تم تخصيصها بذات التاريخ بسعر 70 جنيهًا للمتر.
 380 فدانًا بمدينة العبور يقام عليها مشروع الجولف سعر المتر 50 جنيهًا في يوليو 1994.
 21 فدانًا بمدينة الشروق مقام عليها مشروع جرين لاند في يوليو 1994 بسعر المتر 50 جنيهًا.
 وأضاف النواب أن وزير الإسكان السابق منح شركة المهندسون المصريون للاستثمار العقاري، وهي شركة عائلية أكثر من 647 فدان أرض مبان، منها 570 فدانًا في يوم 27 يوليو 1994 ولشركة واحدة، وكأن مصر قد خلت من مستثمرين وشركات عقارية أخرى، حسب قول المبلغين في بلاغهم.

وأفاد النواب أن جميع هذه الأراضي حصل عليها المنتفعون بالتقسيط، ولم يدفعوا من ثمنها سوى 10% كدفعة مقدمة وحصلوا بضمانها على قروض بالمليارات من البنوك المصرية، فكان النهب مزدوجًا للثروة العقارية المملوكة للشعب ولودائعه المالية في البنوك.

وردا على ذلك أفاد الوزير السابق أنه قد قام بشراء جميع مملكاته قبل توليه الوزارة.

استياء من رئاسة لشركة خدمات البترول البحرية
وفي يوليو 2009، أثار قرار رئيس الوزراء د.أحمد نظيف بتعيين المهندس محمد إبراهيم سليمان رئيساً لشركة الخدمات البترولية البحرية بدلاً من المهندس محمد عاطف، والذي صدر قرار بنقله لرئاسة شركة مصر للصيانة، غضب واستياء العاملين بالشركة، حيث كان متوقعاً أن يتم تعيين أحد المساعدين الأكفاء بالشركة، والتي نجحت خلال الفترة الماضية وحققت أرباحاً كبيرة وتوسعات مكنتها من عملية فصل تبعيتها عن شركة بتروجيت.

رأي الاخوان المسلمين
وزارة الإسكان ويتولاها الدكتور محمد إبراهيم سليمان وقد أكدت تقارير الجهاز المركزي للمحاسبات عن وجود مخالفات جسيمة في عمليات العطاءات بالوزارة؛ حيث يتم رسو معظمها لصالح مكتب هندسي معين تبين ملكيته لشقيق زوجة الوزير، هذا بالإضافة لقضية الدكتور ممدوح حمزة الاستشاري المصري المعروف وهي القضية التي كشفت عن عمليات رشاوى واستغلال نفوذ واسعة من قِبل الوزير، ورغم الشائعات التي راجت وقتها عن رحيل الوزير بعد أن طالت القضية شخصيات كبيرة ومؤثرة بمصر، وقيام أجهزة رقابية حسَّاسة بالتحقيق في ملابسات القضية استمر الوزير رغم نصائح المقربين له بالاستقالة من منصبه، وكان قد سبق ذلك قضية انهيار العقارات بمصر وتحديدًا عمارة مدينة نصر؛ حيث تبين وجود قصور لوزارة الإسكان في عمليات المتابعة والإشراف.

المصادر

 استقالة وزير الثقافة المصري هل تفتح الباب لغيره؟، إخوان أون لاين، 17 سبتمبر 2005
 حالة غليان في «الخدمات البترولية البحرية» بعد قرار «نظيف» تعيين «سليمان» رئيساً للشركة.. والعاملون يقولون: «خربت مالطة»، اليوم السابع، 30 يونيو 2009
 «المصري اليوم» تكشف بالمستندات: إبراهيم سليمان باع لزوجته وأبنائه القصر فيللات فاخرة بمارينا وأراضي متميزة بالتجمع الخامس أثناء توليه الوزارة، المصري اليوم، 27 أكتوبر 2008*
 47 نائبًا يقدمون مستندات للنائب العام تفضح فساد «سليمان»، الموقع الرسمي للكتلة البرلمانية للإخوان المسلمين، 25 يناير 2009

وصلات خارجية

 «المصري اليوم» تكشف بالمستندات: إبراهيم سليمان باع لزوجته وأبنائه القصر فيللات فاخرة بمارينا وأراضي متميزة بالتجمع الخامس أثناء توليه الوزارة، المصري اليوم، 27 أكتوبر 2008
 حاسبوا.. محمد إبراهيم سليمان، اليوم السابع، 30 يناير 2009
 النيابة تطالب برفع الحصانة عن محمد إبراهيم سليمان، مصراوي، 4 يناير 2010
 النيابة العامة: إبراهيم سليمان تلقى رشاوى 20 مليون جنيه من 3 رجال أعمال، مصراوي، 4 يناير 2009
 فساد إبراهيم سليمان.. فتش عن «الوطني»، إخوان أون لاين، 11 يناير 2010
 مجلس الدولة يفتي بعدم أحقية إبراهيم سليمان في تولية شركة الخدمات البترولية، مصراوي، 20 يناير 2010
 إبراهيم سليمان يستقيل من البرلمان.. وفهمي يقرر استرداد الأموال التي تقاضاها من (الخدمات البترولية)، مصراوي، 1 فبراير 2010
 التحقيقات: إبراهيم سليمان تلقى رشاوى 20 مليون جنيه من 3 رجال أعمال، جريدة الشروق، 3 يناير 2010
 الحسيني يقدم بلاغًا للنائب العام ضد إبراهيم سليمان، إخوان أون لاين، 28 فبراير 2010
 سليمان خصص حديقة عامة مساحتها 10 آلاف متر لبناء قصر لرجل اعمال كبير، جريدة الشروق، 20 مارس 2010

أعضاء هيئة تدريس جامعة عين شمس
أعضاء مجلس الشعب المصري 2005
فساد في مصر
كنديون متجنسون
مهندسون مصريون
مواليد 1365 هـ
وزراء إسكان مصريون

محمد إبراهيم سليمان


Kosmos 2430, ruski satelit sustava ranog upozorenja o raketnom napadu, iz programa Kosmos. Vrste je US-K (Oko br. 6069).

Lansiran je 23. listopada 2007. godine u 4:39 s kozmodroma Pljesecka s mjesta 16/2. Lansiran je u visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Molnijom-M 8K78M. Orbita mu je bila 520 km u perigeju i 39175 km u apogeju. Orbitne inklinacije bio je 62,87°. Spacetrackov kataloški broj je 32268. COSPARova oznaka je 2007-049-A. Zemlju je obilazio u 704,44 minute.

Vratio se u atmosferu 5. siječnja 2019. godine. Iz misije je ostalo nekoliko dijelova od više stupnjeva rakete: blok 2BL ostao je u visokoj orbiti, a 11S510 i BOZ vratili su se u atmosferu.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page US-K (73D6) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2430


O conurbație (din franceză: conurbation) este un ansamblu urban compus din mai multe nuclee urbane (orașe) ale căror suburbii se apropie în cele din urmă.

Noțiunea și termenul au fost formulate în secolul al XIX-lea de urbanistul britanic . Acest termen are tendința să fie înlocuit, adesea în mod impropriu, prin cel de megalopolis.

Referințe

Urbanism
Sisteme sociale

Conurbație


La  Unió Esportiva Vic es un club de fútbol de la ciudad de Vic (Barcelona España), que milita en la Lliga Elit.

Historia
El fútbol llegó a la ciudad de Vic de la mano del Esbarjo Marià Ausà (1913). Más tarde, en 1922, se fundó el Vic Football Club, club que corresponde al actual equipo de la Unió Esportiva Vic que se creó en 1943 tras la fusión del Vic Football Club y el Esbarjo Marià Ausà, adoptando los colores e identidad del primero, además de su fecha de fundación: el 18 de octubre de 1922.

El estadio Hipòlit Planàs se inauguró el año 1986, con la presencia de los dos equipos catalanes de Primera División, el Fútbol Club Barcelona y el Real Club Deportivo Español, además de los veteranos de ambos conjuntos de la época.

Al final de la temporada 2009-2010, el club se fusionó con la UE Aiguafreda y consiguió subir a Primera Catalana, aprovechando su plaza. En 2011 logró el ascenso a Tercera División, categoría que conservó hasta 2013. Actualmente, la UE Vic milita en la Lliga Elit, categoría fundada el año 2023 y donde el conjunto de Osona logró el ascenso tras quedar tercero en Primera Catalana, la temporada 2022-23.

En 2015, con la creación de la Fundació UE Vic, la entidad recuperó el fútbol base que perdió al juntarse con el Vic-Riuprimer REFO, que se creó en 2009 con la fusión del Remei CF, el Riuprimer CF y la Escola de Futbol d'Osona.

Han sido entrenadores del Vic hombres del fútbol comarcal como Frederic Riera, Francesc (Quiquet) Ribas, Joan Toll, Jaume Anglada, Joan Roma, Jaume Puigvinyeta y Josep Colomer, y los exjugadores de Primera División Joan Segarra y Pepito Ramos.

Estadio
El estadio de la Unió Esportiva Vic, inaugurado en 1986, recibe el nombre de Estadi Hipòlit Planàs. Es un campo de césped artificial con una capacidad para 4000 personas. Contiene una tribuna cubierta con una cabina de prensa, además de un servicio de bar a la entrada del recinto. A su alrededor están ubicados tres campos de fútbol, dos con el terreno de juego de arena y otro de césped artificial. En este estadio no sólo se juegan los partidos del primer equipo, la U. E. Vic, sino que también entrenan y juegan los equipos del fútbol base de la Fundació UE Vic. Además, entrenan los equipos juveniles, cadetes, infantiles y benjamines del Vic-Riuprimer REFO, entidad que disputa los partidos en Santa Eulalia de Riuprimer.

En el peno municipal del Ayuntamiento de Vic celebrado el 20 de diciembre de 2021 se aprobó por unanimidad cambiar el nombre del Estadio Municipal de Vic por Estadi Hipòlit Planàs en homenaje al histórico presidente de la entidad que promovió la construcción del estadio y con motivo de la celebración del centenario del club.

Temporadas
Hasta la temporada 2023-24 el club ha militado 24 veces en Tercera División, 1 en Lliga Elit i 19 en Primera Catalana.

Plantilla

Plantilla y cuerpo técnico 2023/24

| colspan=8 bgcolor=#ff0000 style="color:white;" align=center| Porteros

|-
| colspan=8 bgcolor=#ff0000 style="color:white;" align=center| Defensas

|-
| colspan=8 bgcolor=#ff0000 style="color:white;" align=center| Mediocampistas

|-
| colspan=8 bgcolor=#ff0000 style="color:white;" align=center| Delanteros

El defensa Ramon Carrascal, retirado al finalizar la temporada 2017-18, es el jugador que más veces ha vestido la elástica roja y blanca: 403 partidos oficiales y un total de 15 temporadas con el primer equipo. En la temporada 2022-23, se convierte en el técnico del primer equipo.

Enlaces externos
 Web oficial del club
 Plantilla UE Vic Web Oficial
 Red social Twitter
 Red social Facebook
 Red social Instagram

Clubes deportivos de la provincia de Barcelona
Equipos de fútbol de la provincia de Barcelona
Equipos de fútbol de Primera Catalana
Vic
Equipos de fútbol fundados en 1913
Fútbol en España en 1913
Equipos de fútbol que se han fusionado y fusiones

Unió Esportiva Vic


Siempre Gisela fue un programa magazine conducido por Gisela Valcárcel y transmitido por Frecuencia Latina. Se presentaron orquestas y cantantes del momento, además las entrevistas a famosos del medio artístico.

Producción

En 2005 Frecuencia Latina (hoy Latina Televisión) anunció un nuevo programa basado en el éxito Aló Gisela. El formato se aleja de este para ofrecer una revista nocturna, en que July Naters asumió la dirección artística.

En el debut, Gisela Valcarcel realizó un baile grupal con su cabalístico vestido rojo, el tema fue «Crazy in Love» de Beyoncé y Jay-Z. Le acompañó Pierina Carcelén. A los días se presentó la cantante Gloria Trevi como invitada especial.

Pese a la expectativa del retorno de Valcárcel a los magacines, el inicio del programa fue accidentado. Obtuvo alrededor de seis puntos de audiencia para entonces y fue motivo de críticas muy directas por parte de Magaly Medina su hasta entonces archienemiga; la periodista hizo comentarios sarcásticos sobre el fracaso de la animadora y las parodias que le hacían en programas cómicos.

El programa compitió con la serie Así es la Vida, entonces líder en el índice de audiencia, que creció hasta nueve puntos de rating al finalizar su primera semana. Posteriormente la producción obtuvo la primicia de presentar al grupo Climax para interpretar «Mesa que más aplauda» pero Panamericana consiguió la exclusividad. La falta de invitados exclusivos frente a su competencia causó revuelo en la prensa escrita.

Un mes después de su emisión, se anunciaron medidas para recuperar público. Sin embargo, la producción tuvo otro percance cuando llegó a la programación Dina Páucar: la lucha por un sueño, que demostró una demografía complementamente distinta del horario estelar en lugar del horario de mediodía.

Posteriormente el presidente del canal Baruch Ivcher descubrió que la caída de audiencia se debió a la elección del productor de este espacio Federico Anchorena, que renunció posteriormente, como sucesor de Guillermo Guille.

Despedida

Luego de 7 semanas, Gisela anuncia su retiro del programa y de los espacios magacín, agradeciendo a su público con esta frase:

Días después, Valcárcel tuvo fue nuevamente convocada por Panamericana Televisión, donde ya tuvo un programa de renovación que se propuso con anterioridad en la Teletón de 2004. Fue el primer avance del canal, ya que produciría posteriormente Bailando por un sueño, antecesora de El gran show.

Fue nominado a los Premios Luces 2005 por El Comercio como «fiasco del año».

Análisis
La periodista de La República, Verónica Palomino, comentó que «en la lucha por sobrevivir en una resentida economía, la Señito —codiciosa— no sólo empezó sobreactuada y con una mala producción, sino que consiguió un buen pedazo de la torta publicitaria. Sin medir, la rubia lanzó que "no pensaba en rating", porque "tenía 11 auspiciadores". Y con ello estalló una guerra por el rating».

Referencias

Programas de televisión de Perú
Programas de televisión de Latina Televisión
Programas de Gisela Valcárcel

Siempre Gisela


යාපනය අර්ධද්වීපය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු පළාතේ ප්‍රදේශයකි.එය විශාල කොටස් තුනකට කඩා වෙන් කෙරෙයි.ඒවා නම් වඩමරච්චි, තෙන්නමරච්චි සහ වලිකාමම් වෙති. පළාතේ අග නගරය වන, යාපනය මෙහි පිහිටා ඇත අර්ධද්වීපය බොහෝ ලෙසින් ජලයෙන් වටවී ඇති අතර දිවයිනෙහි ඉතිරිය වෙත සම්බන්ධ වී ඇත්තේ සිහින් භූමි තීරුවකිනි. එහි හැඩය නාගයෙකු/සර්පයෙකුගේ හිසට සමාන වන අතර එහි පුරාණ වැසියන් නාග ගොත්‍රිකයන් හා නාග අදහන්නන් ලෙසින් හැඳින්වීමට මෙයද හේතු වූවා යැයි සලකති. එහි භූගත ජලය භාවිතා වන්නේ පානීය, කෘෂිකාර්මීය සහ කර්මාන්තමය අවශ්‍යතාවයන් සඳහාය. වී ගොවිතැන සඳහා අහස් ජලය භාවිතා කෙරෙන අතර එසේ කෙරෙන්නේ ඊසාන දිග මෝසම් වැසි පවතින කාලයෙහි තෙමසක කාල පරිච්ඡේදයක් තුල පමණි. අභ්‍යන්තර ජල ප්‍රදේශ හා සමග මුළු භූමි ප්‍රමාණය 1,030 කිමී² වෙයි. භූමි භාගය බොහෝ ලෙසින් පැතලි සහ අඩු උස් බවකින් යුතු වන අතර තෙලිප්පලයි අවට වන බටහිර පෙදෙසෙහි මධ්‍යම ප්‍රදේශය පමණක් මුහුදු මට්ටමෙහි සිට මීටර 10.5 පමණ ඉහළ නැග සිටියි. . භූමිය එහි සිට දකුණු සහ ගිණිකොණ දෙසට සෙමෙන් බෑවුම් වන අතර උතුරු දිසාවට එක්වරම උස අඩුවීමක් පෙන්නුම් කරයි.

යාපනය අර්ධද්වීපය


Agrilus pilosovittatus é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae. É conhecida a sua existência na América do Norte e Sul da Ásia.

Referências

pilosovittatus
Coleópteros descritos em 1873

Agrilus pilosovittatus


Enamorada es el decimonoveno álbum de estudio realizado por la cantante mexicana de pop latino Yuri; con este álbum retoma su carrera comercial, que había abandonado por dedicarse a su fe cristiana. Este es el único álbum que realiza con la discográfica Muxxic Latina. El productor de este disco es Alejandro Zepeda con quien ya había colaborado con enorme éxito en álbumes anteriores.

Antecedentes
Yuri decide regresar a mediados de 2001 pero no fue sino hasta el año 2002 cuando la veracruzana lo hace de manera formal con el lanzamiento de su disco 'Enamorada' dejando a un lado los temas religiosos y retoma los temas de amor y desamor.

Para tal objetivo, firma un contrato para la realización de un solo álbum y su promoción con la discográfica Muxxic Latina, una casa disquera española pequeña comparada con las que había colaborado anteriormente pero que deseaba entrar al mercado musical mexicano.

Realización y promoción

Con 'Enamorada", Yuri regresa para trabajar nuevamente en su carrera comercial y recuperar a su público, con este álbum retoma sus raíces musicales tomando nuevamente los temas románticos y pop.

El primer sencillo de esta producción, "Ya no vives en mí" fue muy bien recibido por las estaciones de radio y por su público, pero el álbum no despegó en ventas debido a la poca promoción que realizó su disquera por el desconocimiento del mercado.

Recepción

El álbum se posiciona muy bien en Centroamérica y algunos países de Sudamérica gracias a la distribución de Polygram, pero en México tiene muy poca promoción, solo logra vender un poco más de 45,000 copias en el mercado mexicano. Sin embargo el sencillo "baile caliente" solamente lanzado en Chile se posiciona segundo en la lista de los diez más populares. Por otra parte el segundo sencillo "Hasta que vuelva a mi" en México tiene una esporádica distribución debido al cierre de operaciones de la disquera. Y en Centroamérica "Quien te ha pedido amor" tiene muy poca difusión en los medios.
La canción "Enamorada" con toques pop y dance fue también promocionada.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de 2002
Álbumes de Yuri

Enamorada (álbum de Yuri)


Malpighijevo tjelešce (bubreg), tjelešce u bubregu
Malpighijevo tjelešce (slezena), tjelešce u slezeni

Malphighijevo tjelešce