André-Luc Appietto (né le 30 novembre 1946 à Bizerte (Tunisie) et mort le 5 juillet 1973 à Bourg-en-Bresse) était un pilote de moto français qui courut en course de côte et en championnat de France, ainsi qu'au Bol d'Or (1969) puis s'est attaqué au « Continental Circus », comme on nommait alors le Championnat du monde de vitesse moto.

Carrière en course
Issu d'une famille aisée, à l'âge de dix-neuf ans, André Luc commence à courir en 1966 avec sa  personnelle, en courses de côte à Méru, Lapize et à Montlhéry entre autres. Il pilotait alors aussi sur Bultaco, Morini ou une Kawasaki 500 H1R. Dans la course de Lapize, avec une Laverda , il bat le record de Jacques Insermini. Il obtient également sa licence pour les courses d'endurance.

En endurance : En 1969, l'arrivée des motos japonaises sur le marché français sonne le renouveau de la compétition moto. Elle coïncide avec l'arrivée d'un monstre mythique : la Honda 750 quatre cylindres quatre temps et aussi de la Kawasaki 500 H1. De formidables machines qui - adaptées pour la course - viennent affronter les marques européennes sur les pistes.

Au Bol d'or sur l'autodrome de Linas-Montlhéry, c'est la  Laverda 750 usine pilotée par le tandem Appietto-Naudon qui est donnée favorite par les bookmakers. Le 13 septembre 1969 à 15 heures, 54 machines de 250 à  prennent le départ avec, en tête, la Honda CR 750 (engagée par Japauto)  pilotée par Michel Rougerie et Daniel Urdich. Le temps est pluvieux. La Laverda favorite ainsi que les trois Kawasaki connaissent des problèmes mécaniques. Michel Rougerie et Daniel Urdich (19 ans chacun) vont triompher. Appietto termine  au classement général et  en catégorie plus de .

En Grand Prix : En 1968, il fait une tentative au Grand Prix de Belgique sur une 250 Kawasaki et termine en  place. Il décide alors de s'attaquer au championnat du monde en 1969 et 1970. Il marque des points en GP avec une 500 Paton aux Grand Prix de France et de Tchécoslovaquie. C'est le type même du « pilote privé » - immortalisé par le film Continental Circus - qui va d'un circuit à l'autre avec sa fourgonnette (une Renault Goélette ) équipée d'une couchette et sa moto dedans.

En 1973 sur une 250 Yamaha il marque des points en France se bat sur tous les circuits d'Europe. Sur tous les circuits, il se bat aussi pour plus de sécurité et, en tant que président de l'ACIF, pour que les pilotes français soient payés pour courir.

Autre activité : Absent des circuits de Grand Prix en 1971 et 1972, il ne reste pas inactif puisqu'il monte son propre magasin de motos à Paris au début du Boulevard de la Villette face à la station de métro Stalingrad. Avec son équipe, il y commercialise entre autres des Kawasaki 500 H1 et 350 S2.

L'année 1973 devait être son année. Il est  en  au GP France en avril au Castelet, quelques jours avant sa chute le 6 mai dans le « Virage des Bouleaux » du très dangereux circuit de Bresse . Il décède à l'hôpital le lendemain de l'accident.

Notes et références

Naissance en novembre 1946
Décès en mai 1973
Pilote de moto français
Pilote mort en course ou en essais
Décès à 26 ans

André-Luc Appietto


Sir Alfred Jules "Freddie" Ayer (29 Ekim 1910 - 27 Haziran 1989), genellikle AJ Ayer olarak anılan, özellikle Language, Truth ve Logic (1936) ve The Problem of Knowledge (1956) kitaplarında mantıksal pozitivizmi desteklemesiyle tanınan bir İngiliz filozofu.

Eton Koleji ve Oxford Üniversitesi'nde eğitim gördü,ardından Viyana Üniversitesi'nde mantıksal pozitivizm felsefesi okudu. 1933'ten 1940'a kadar Oxford'daki Christ Church'te felsefe dersleri verdi.

İkinci Dünya Savaşı sırasında Ayer, bir Özel Harekât Sorumlusu ve MI6 ajanıydı.

1946'dan 1959'a kadar University College London'da Grote Philosophy of Mind and Logic profesörüydü ve ardından New College'da Wykeham Mantık Profesörü olmak için Oxford'a döndü. 1951'den 1952'ye kadar Aristoteles Cemiyeti'nin başkanıydı ve 1970'te şövalyelik yaptı. Hümanizmi savunmasıyla tanınıyordu ve İngiliz Hümanist Derneği'nin (şimdi Humanists UK olarak biliniyor) ikinci Başkanıydı.

Hayatı
Ayer, kuzey batı Londra'daki St John's Wood'da kıta Avrupası'ndan zengin bir ailede dünyaya geldi. Annesi Reine Citroën, Fransa'da Citroën otomobil şirketini kuran Hollandalı-Yahudi ailedendi. Babası Jules Ayer, Rothschild ailesi için çalışan İsviçreli Kalvinist bir finansçıydı.

Ayer, Sussex'in Eastbourne sahil kasabasında erkek çocuklara yönelik eski bir yatılı hazırlık okulu olan Ascham St Vincent's School'da eğitim gördü ve burada ardından da Eton College'da (Eton,Berkshire'da, Windsor yakınında, bir yatılı okul) Birinci Dünya Savaşı ile ilgili nedenlerden ötürü yedi yaşında, nispeten erken yaşta, yatılı olmaya başladı. Ayer ilk kez Eton'da karakteristik kabadayılığı ve erken gelişmişliğiyle tanındı. Öncelikle entelektüel arayışlarını ilerletmekle ilgilenmesine rağmen, spora, özellikle ragbiye çok meraklıydı ve ünlü bir şekilde Eton Wall Oyununu çok iyi oynadı. Eton'daki final sınavlarında Ayer, döneminde ikinci, klasiklerde birincilik elde etti. Son yılında, Eton'un kıdemli konseyinin bir üyesi olarak, okulda fiziksel cezanın kaldırılması için başarısız bir şekilde kampanya yürüttü. Oxford'daki Christ Church'den klasikler bursu kazandı.

Oxford'dan mezun olduktan sonra bir yılını Viyana'da geçiren Ayer, İngiltere'ye döndü ve ilk kitabı olan Language, Truth and Logic'i 1936'da yayımladı. Viyana Çevresi tarafından yeni geliştirilen mantıksal pozitivizmin İngilizce'deki bu ilk açıklaması, Ayer'i 26 yaşında İngiliz felsefesinin 'yaramaz çocuğu' yaptı. İkinci Dünya Savaşında, Gal Muhafızlarında, özellikle istihbaratta (Özel Harekât İdaresi (SOE) ve MI6 ) subay olarak görev yaptı. Ayer, 21 Eylül 1940'ta Subay Adayı Eğitim Birimi'nden Galler Muhafızları'na ikinci teğmen olarak atandı.

Savaştan sonra kısa bir süre sonra Oxford Üniversitesi'ne döndü ve burada Wadham Koleji'nin Dekanı oldu. Daha sonra 1946'dan 1959'a kadar Londra Üniversitesi'nde felsefe dersleri verdi, bu dersler radyo ve televizyonda yer almaya başladı. Dans etmeyi, Londra ve New York'taki kulüplere katılmayı seven dışa dönük ve sosyal bir mikserdi. Ayrıca spora da takıntılıydı: Eton için rugby oynamıştı ve ünlü bir kriket oyuncusu ve uzun yıllar sezonluk bilet sahibi olduğu Tottenham Hotspur futbol takımının keskin bir destekçisiydi. Bir akademisyen için Ayer, zamanında "yüksek sosyete" ve kuruluşla yakın bağlantıları olan alışılmadık derecede iyi bağlantılı bir figürdü. Oxford yüksek masalarına başkanlık ederken, genellikle çekici olarak tanımlanır, ancak bazen korkutucu da olabilirdi.

Ayer, üç kadınla dört kez evlendi. İlk evliliği 1932-1941 yılları arasında, daha sonra Ayer'in arkadaşı ve meslektaşı Filozof Stuart Hampshire ile evlenen (Grace Isabel) Renée (ö. 1980) ile oldu.  1960 yılında, bir oğlu olduğu Alberta Constance (Dee) Wells ile evlendi.  Ayer'in Wells ile olan evliliği 1983'te feshedildi ve aynı yıl, Nigel Lawson'ın eski eşi Vanessa Salmon ile evlendi. 1985'te Salmon öldü ve 1989'da ondan kurtulan Dee Wells ile yeniden evlendi.  Ayer'in ayrıca Hollywood köşe yazarı Sheilah Graham Westbrook'tan bir kızı vardı.

1959'dan 1978'de emekliliğine kadar, Sir Alfred, Oxford'da Mantık Profesörü Wykeham Kürsüsü'nü elinde tuttu. 1970 yılında şövalyelik unvanını aldı. Ayer, emekli olduktan sonra, 1987 sonbaharında Bard College'da misafir profesör olarak görev yapmak da dahil olmak üzere, Amerika Birleşik Devletleri'nde birkaç kez ders verdi. Aynı yıl moda tasarımcısı Fernando Sanchez'in düzenlediği bir partide, o zamanlar 77 yaşındaki Ayer, kendisini o zamanlar az bilinen model Naomi Campbell'e zorlayan Mike Tyson ile yüzleşti. Ayer, Tyson'ın durmasını talep ettiğinde, boksör söylendiğine göre, "Benim kim olduğumu biliyor musun? Ben dünya ağır siklet şampiyonuyum" dedi ve Ayer ona "Ben de eski Wykeham Mantık Profesörüyüm. İkimiz de kendi alanımızda öncüyüz. Bunu mantıklı adamlar gibi konuşmamızı öneriyorum" diye cevap verdi. Ayer ve Tyson daha sonra konuşmaya başladı ve Campbell'in dışarı çıkmasına izin verdi. Ayer, Vietnam Savaşı karşıtı aktivizmde yer alan siyasete de dahil oldu, İşçi Partisi'ni (ve daha sonra Sosyal Demokrat Parti'yi), Sporda Irk Ayrımcılığına Karşı Kampanya Başkanı ve Eşcinsel Hukuk Reformu Derneği Başkanı'nı destekledi.

1988'de, ölümünden bir yıl önce Ayer, olağandışı bir ölüme yakın deneyimi  başlıklı bir makale yazdı. Ayer, deneyimden ilk olarak "Gerçek ölümümün benim sonum olacağına olan inancımı biraz zayıflattım... Yine de olacağını umuyorum." diyerek bahsetse de  birkaç gün sonra bunu revize ederek, "Söylemem gereken şey, deneyimlerimin zayıfladığıdır, ölümden sonra yaşam olmadığı inancımın değil, bu inanca karşı katı tutumumun zayıfladığıdır" dedi.

Ayer 27 Haziran 1989'da öldü. 1980'den 1989'a kadar Ayer, 19 Kasım 1995'te bir anıt plaketinin açıldığı 51 York Street, Marylebone'da yaşadı.

Felsefi Fikirleri
Language, Truth and Logic (1936)'de Ayer, felsefenin tek geçerli temeli olarak doğrulama ilkesini sunar. Mantıksal veya ampirik doğrulama mümkün olmadıkça, "Tanrı vardır" veya "hayırseverlik iyidir" gibi ifadeler doğru veya gerçek değildir, ancak anlamsızdır ve bu nedenle hariç tutulabilir veya göz ardı edilebilir. Özellikle din dili doğrulanamazdı ve bu nedenle kelimenin tam anlamıyla anlamsızdı. Ayrıca C.A. Mace'in metafiziğin bir tür entelektüel şiir olduğu şeklindeki görüşünü  "Tanrı" inancının doğrulanabilir bir hipotezi ifade etmediği şeklindeki duruş bazen ignostisizm olarak adlandırılır (örneğin Paul Kurtz tarafından). Daha sonraki yıllarda Ayer, Tanrı'ya inanmadığını tekrarladı  ve kendisinden ateist olarak bahsetmeye başladı. Din konusunda Cizvit bilgini Frederick Copleston ile tartışarak Bertrand Russell'ın izinden gitti.

Ayer'in duygusallık versiyonu "olağan etik sistemi" dört sınıfa ayırır:

 "Etik terimlerin tanımlarını veya belirli tanımların meşruiyeti veya olasılığı hakkındaki yargıları ifade eden önermeler"
 "Ahlaki deneyim fenomenini ve nedenlerini açıklayan önermeler"
 "Ahlaki erdeme öğütler"
 "Gerçek etik yargılar"

Birinci sınıfın önermelerine (ahlaki yargılara) odaklanır, ikinci sınıftakilerin bilime ait olduğunu, üçüncü sınıfın yalnızca emir olduğunu ve dördüncünün (meta-etik yerine normatif etikte kabul edilenler) etik felsefe için fazla somut olduğunu söyler.

Ayer, ahlaki yargıların etik olmayan, ampirik terimlere çevrilemeyeceğini ve bu nedenle doğrulanamayacağını savunur; bu konuda etik sezgilerle hemfikirdir. Ancak, bir kişinin sezgisi çoğu zaman diğerininkiyle çeliştiği için, ampirik olmayan ahlaki gerçeklerin sezgisine yapılan çağrıları "değersiz" sayarak sezgicilerden farklıdır. Bunun yerine Ayer, etik kavramların "sadece sözde kavramlar" olduğu sonucuna varır:Bir önermede etik bir sembolün varlığı, onun gerçek içeriğine hiçbir katkı sağlamaz. Bu nedenle birine "O parayı çalarken yanlış davrandın" dersem, "O parayı çaldın" demekten daha fazlasını ifade etmiyorum. Bu eylemin yanlış olduğunu ekleyerek bu konuda başka bir açıklama yapmıyorum. Ben sadece ahlaki olarak onaylamadığımı kanıtlıyorum. Sanki tuhaf bir korku tonuyla "O parayı çaldın" demiş ya da bazı özel ünlem işaretleri ekleyerek yazmışım gibi. … Şimdi bir önceki ifademi genellersem ve "Para çalmak yanlıştır" dersem, gerçek bir anlamı olmayan, yani doğru ya da yanlış olabilecek hiçbir önermeyi ifade etmeyen bir cümle üretirim. … Ben sadece belirli ahlaki duyguları ifade ediyorum.1945 ile 1947 arasında Russell ve George Orwell ile birlikte eski Komünist Humphrey Slater tarafından düzenlenen kısa ömürlü İngiliz "Felsefe, Psikoloji ve Estetik Dergisi" Polemic'e bir dizi makale yazdı.

Ayer, İngiliz hümanist hareketiyle yakından ilişkiliydi. 1947'den ölümüne kadar Akılcı Basın Derneği'nin Onursal Ortağıydı. 1963'te Amerikan Sanat ve Bilim Akademisi'ne Yabancı Onursal Üye seçildi. 1965'te Agnostikler'in Evlat Edinme Derneği'nin ilk başkanı oldu ve aynı yıl Julian Huxley'in 1970'e kadar yürüttüğü İngiliz Hümanist Derneği'nin başkanlığını yaptı. 1968'de hümanizmin anlamı üzerine bir makale derlemesi olan The Humanist Outlook'u düzenledi. Ayrıca Hümanist Manifesto'nun imzacılarından biriydi.

Çalışmaları
Ayer, doğrulama ilkesini özellikle Language, Truth ve Logic (1936)'de sunmasıyla tanınır. İlke, o zamanlar Ayer'in genç bir konuk olarak ziyaret ettiği sözde Viyana Çemberi'ndeki tartışmaların merkezindeydi. Çemberin önde gelen ışığı Moritz Schlick de dahil olmak üzere diğerleri konuyla ilgili kendi belgelerini sunmaya başlamıştı bile. Ayer'in kendi formülasyonu, bir cümlenin ancak doğrulanabilir ampirik anlamı varsa anlamlı olabileceğiydi, aksi takdirde totolojik ise ya "analitik " ya da "metafizik" (yani anlamsız). 23 yaşında kitap üzerinde çalışmaya başladı ve 26 yaşında yayınlandı. Ayer'in felsefi fikirleri, Viyana Çevresi ve David Hume'un fikirlerinden derinden etkilendi. Onları açık, canlı ve polemikli anlatımı, Dil, Hakikat ve Mantık'ı mantıksal deneyciliğin ilkeleri üzerine temel bir okumaya dönüştürür. Kitap, 20. yüzyıl analitik felsefesinin bir klasiği olarak kabul edilir ve dünya çapında felsefe derslerinde yaygın olarak okunmaktadır. Ayer ayrıca, bilinçli bir insan ile bilinçsiz bir makine arasındaki ayrımın, bir makinenin zekayı gösterme yeteneğini test etmek için 1950'de yayınlanan Turing testini öngören bir argüman olan 'farklı algılanabilir davranış türleri' arasında bir ayrıma dönüştüğünü ileri sürdü.

Ayer, filozof Bertrand Russell hakkında iki kitap yazdı: Russell ve Moore: The Analytic Heritage (1971) ve Russell (1972). Ayrıca David Hume'un felsefesi üzerine bir giriş kitabı ve Voltaire'in kısa bir biyografisi yazdı.

Ayer, Alman filozof Martin Heidegger'in güçlü bir eleştirmeniydi. Mantıksal bir pozitivist olarak Ayer, Heidegger'in varoluşla ilgili önerdiği geniş, kapsayıcı teorilerle çelişiyordu. Bunların, ampirik gösteri ve mantıksal analiz yoluyla tamamen doğrulanamaz olduğunu düşündü. Bu tür bir felsefe, modern düşüncede talihsiz bir gerginlikti. Heidegger'i, kendisinin tamamen yararsız olduğuna inandığı böyle bir felsefenin en kötü örneği olarak görüyordu.

1972-1973'te Ayer, daha sonra The Central Questions of Philosophy adıyla yayınlanan Gifford Derslerini St Andrews Üniversitesi'nde verdi.

Mantıksal pozitivistlerle paylaştığı bakış açısına hâlâ inanıyordu: Metafizik, teoloji ve estetiğin tamamı dahil olmak üzere geleneksel olarak "felsefe" olarak adlandırılan şeyin büyük bölümlerinin doğru veya yanlış olarak değerlendirilebilecek konular değildi ve bu yüzden onları tartışmak anlamsızdı.

The Concept of a Person and Other Essays (1963) adlı eserinde Ayer, Wittgenstein'ın özel dil argümanını ağır bir şekilde eleştirdi.

Ayer'in Foundations of Empirical Knowledge'daki duyu-veri teorisi, ünlü Oxonian JL Austin tarafından, 1950'lerin ortak dil felsefesinin dönüm noktası olan Sense ve Sensibilia'da eleştirildi. Ayer buna Metafizik ve Sağduyu (1969) adlı eserinde yer alan "Sense-datum Teorisini reddetti mi?" Adlı makalesinde yanıt verdi.

Ödülleri
1 Ocak 1970 tarihinde London Gazette'de Şövalye Lisansı alarak Şövalyelik ödülüne layık görüldü.

Seçilmiş Yayınlar

 1936, Dil, Gerçek ve Mantık, Londra: Gollancz. (2. baskı, 1946.) 2001'de yeni bir girişle yeniden basıldı, London: Penguin.ISBN 978-0-14-118604-7
 1940, Ampirik Bilginin Temelleri, Londra: Macmillan.OCLC 2028651
 1954, Felsefi Denemeler, Londra: Macmillan. (Özgürlük, fenomenalizm, temel önermeler, faydacılık, diğer zihinler, geçmiş, ontoloji üzerine yazılar.)
 1957, "Mantıksal bir ilişki olarak olasılık kavramı", S. Korner, ed., Observation and Interpretation in the Philosophy of Physics, New York, NY: Dover Publications.
 1956, Bilgi Sorunu, Londra: Macmillan.OCLC 557578816
 1963, Bir Kişi Kavramı ve Diğer Denemeler, Londra: Macmillan. (Hakikat, mahremiyet ve özel diller, doğa kanunları, kişi kavramı, olasılık üzerine yazılar.)
 1967, "Austin Duyu-Veri Teorisini Red mi Etti?" Synthese cilt. XVIII, s. 117–140. (Ayer 1969'da yeniden basılmıştır).
 1968, Pragmatizmin Kökenleri, Londra: Macmillan.OCLC 641463982
 1969, Metafizik ve Sağduyu, Londra: Macmillan. (Bilgi üzerine yazılar, bilim, şans, felsefe ve siyaset konusu olarak insan, varoluşçuluk, metafizik ve duyu-veri teorisi üzerine Austin'e bir cevap [Ayer 1967].)
 1971 Russell ve Moore: Analitik Miras, Londra: Macmillan.OCLC 464766212
 1972, Olasılık ve Kanıt, Londra: Macmillan.ISBN 978-0-333-12756-8
 1972, Russell, Londra: Fontana Modern Masters .OCLC 186128708
 1973, Felsefenin Temel Soruları, Londra: Weidenfeld.ISBN 978-0-297-76634-6
 1977, Hayatımın Bir Parçası, Londra: Collins.ISBN 978-0-00-216017-9
 1979, "Replies", G. Macdonald, ed., Algı ve Kimlik: AJ Ayer'e Sunulan Denemeler, Yanıtlarıyla, Londra: Macmillan; Ithaca, NY: Cornell University Press.
 1980, Hume, Oxford: Oxford University Press
 1982, Yirminci Yüzyılda Felsefe, Londra: Weidenfeld.
 1984, Özgürlük ve Ahlak ve Diğer Denemeler, Oxford: Clarendon Press.
 1984, Hayatımın Daha Fazlası, Londra: Collins.
 1986, Ludwig Wittgenstein, Londra: Penguen.
 1986, Voltaire, New York: Random House.
 1988, Thomas Paine, Londra: Secker & Warburg.
 1989, "Keşfedilmemiş o ülke", New Humanist, Cilt. 104 (1), Mayıs, s. 10-13.
 1990, Hayatın Anlamı ve Diğer Denemeler, Weidenfeld & Nicolson.
 1992, The Philosophy of AJ Ayer (The Library of Living Philosophers Volume XXI), düzenleyen Lewis Edwin Hahn, Open Court Publishing Co.

Ayrıca bakınız

 Önsel bilgi
 İngiliz filozofların listesi

Kaynakça

Dipnotlar

Alıntılar

 Ayer, AJ (1989). "Keşfedilmemiş bu ülke" , New Humanist, Cilt. 104 (1), Mayıs, s. 10-13.
 Rogers, Ben (1999). AJ Ayer: Bir Hayat  . New York: Grove Press.ISBN 978-0-8021-3869-9 . (Birinci bölüm ve Hilary Spurling tarafından bir inceleme , The New York Times, 24 Aralık 2000.)

Konuyla ilgili yayınlar

 Jim Holt, "Pozitif Düşünme"  (Karl Sigmund'un incelemesi, Demented Times'da Kesin Düşünme: Viyana Çevresi ve Bilimin Temelleri için Epik Arayış, Temel Kitaplar, 449 s.), The New York Review of Books, cilt. LXIV, hayır. 20 (21 Aralık 2017), s. 74–76.
 Ted Honderich, Ayer'in Felsefesi ve Büyüklüğü  .
 Anthony Quinton, Alfred Jules Ayer  . İngiliz Akademisi Bildirileri, 94 (1996), s. 255–282.
 Graham Macdonald, Alfred Jules Ayer , Stanford Felsefe Ansiklopedisi, 7 Mayıs 2005.
 0-7102-0602-X

Dış bağlantılar

 Ayer'in 'Öldüğümde Ne Gördüm' denemesi
 Ayer's Elizabeth Rathbone Felsefe ve Politika Konferansı
 Stanford Felsefe Ansiklopedisi'ne Ayer girişi
 AJ Ayer, Philosophy şirketinde
 AJ Ayer:  Alex Callinicos'tan zaman dışı

 Desert Island Disklerinde Görünüm - 3 Ağustos 1984

Viyana Çevresi
Toplum eleştirmenleri
Siyaset felsefecileri
Teknoloji felsefecileri
Bilim felsefecileri
Din filozofları
Zihin felsefecileri
Mantık felsefecileri
Dil felsefecileri
Tarih filozofları
Eğitim filozofları
Eton College'da öğrenim görenler
Ontologlar
Ahlâkçılar
Metafizikçiler
Mantıkçılar
Mantıksal pozitivizm
Yahudi filozoflar
Yahudi hümanistler
Yahudi ateistler
British Academy üyeleri
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Epistemologlar
İngiliz filozoflar
İsviçre asıllı İngilizler
İngiliz hümanistler
İngiliz ateistler
Deneyciler
Din eleştirmenleri
Britanyalı hümanistler
Britanyalı ateistler
Bard College öğretim üyeleri
Ateist filozoflar
Birleşik Krallık'ta ateizm
Aristotelesçi filozoflar
Analitik filozoflar
Christ Church, Oxford'da öğrenim görenler
University College London öğretim üyeleri
20. yüzyıl Britanyalı filozofları
1989 yılında ölenler
1910 doğumlular
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar

Alfred Jules Ayer


Paula Ormaechea (Sunchales, Santa Fe, Argentina; 28 de septiembre de 1992) es una tenista profesional argentina. En 2013, alcanzó la 59° posición en el ranking WTA.

En el circuito de la ITF, ha ganado dieciséis títulos en individuales y nueve en dobles. A nivel WTA, fue finalista del WTA International de Bogotá, donde fue derrotada por la ex número uno del mundo Jelena Janković en la definición. Logró participar de los cuadros principales de los cuatro torneos del Grand Slam, alcanzando la tercera ronda de Roland Garros en 2013 y 2014 y la segunda fase en el Abierto de Australia (2012) y en el Abierto de los Estados Unidos (2013).

En su carrera, ha obtenido victorias ante Jelena Dokić, Francesca Schiavone, Simona Halep, Garbiñe Muguruza, Madison Keys y Coco Vandeweghe, entre otras. Por la Copa Billie Jean King, tiene un historial de 20-11 en individuales y 1-2, en dobles. Cuenta con el récord de mayor cantidad de victorias en individuales del equipo argentino. Logró llevar a su selección al Grupo Mundial II y una represa para acceder al Grupo Mundial I.

Títulos WTA (0; 0+0)

Individuales (0)

Finalista en Individuales (1)

WTA 125s (0; 0+0)

Individuales

Finales (1)

Clasificación en torneos del Grand Slam

Individuales

Dobles

Títulos ITF (25; 16+9)

Individuales

Títulos (16)

Paula Ormaechea


දංගල් (සිංහල: මල්ලවපොර තරගය) යනු 2016 ඉන්දියානු හින්දි-භාෂා චරිතාපදාන ක්‍රීඩා නාට්‍ය චිත්‍රපටයකි. මෙය ලිහිල් වශයෙන්, සිය දියණියන් වන ගීතා ෆෝගත් සහ බාබිතා කුමාරි ලෝක මට්ටමේ මල්ලවපොර ශූරියන් කිරීමට වෙහෙසෙන අවෘත්තීය මල්ලවපොර ශිල්පියකු වන මහාවීර් සිං ෆෝගත්ගේ කථාව ඇසුරින් නිර්මාණය වී ඇත. එය අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ නිතේෂ් තිවාරි විසිනි. වෝල්ට් ඩිස්නි පික්චර්ස්, ආමීර් ඛාන් ප්‍රොඩක්ෂන්ස් සහ යූටීවී මෝෂන් පික්චර්ස්හි නිෂ්පාදනයක් වන මෙහි පියාගේ චරිතය නිරූපණය කරන්නේ ආමීර් ඛාන් විසිනි. මෙම දියණියන් දෙදෙනාම 2010 පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ක්‍රීඩා තරගාවලියේ දී පදක්කම් හිමි කරගත්හ. බාබිතා එහි දී 51 kg බර පන්තියෙන් රිදී පදක්කමක් හිමි කරගත් අතර, 2014 ග්ලාස්ගෝ ක්‍රීඩා තරගාවලියේ දී 55 kg බර පන්තියෙන් රන් පදක්කමක් හිමි කරගත්තා ය. 2012දී, ඔලිම්පික් සඳහා සුදුසුකම් ලද ප්‍රථම ඉන්දියානු මල්ලව පොර ශිල්පිනිය බව ගීතා පත්වූවා ය. මහාවීර්ගේ උත්සාහයන් නිසා ඉන්දියානු කාන්තාවන් මල්ලව පොර ක්‍රීඩාව කෙරෙහි යොමු කිරීමට හේතු විය. ෆාතිමා සානා ෂෙයික් සහ සාන්‍යා මල්හෝත්‍රා මෙහි දෙසොහොයුරියන්ගේ වැඩිහිටි විය නිරූපණය කරන අතර, සාක්ෂි තන්වාර් විසින් ඔවුන්ගේ මවගේ චරිතයත්, අපර්ශක්ති ඛුරානා විසින් ඔවුන්ගේ ඥාති සොයුරියගේ චරිතයත් නිරූපණය කරති.

චිත්‍රපටයේ සංවර්ධනය කටයුතු ඇරඹුණේ 2013 මුල්කාලයේ තිවාරි පිටපත රචනා කරන්නට යෙදුණු කාලයේයි. මූලික වශයෙන් ඉන්දියාවේ හර්යානා ප්‍රාන්තය පසුබිම් කරගත් මෙහි, ප්‍රධාන ඡායාරූපකරණය 2015 සැප්තැම්බරයේ ඇරඹුණේ අසල්වැසි පන්ජාබයේ ය. සත්‍යජිත් පාණ්ඩේ සිනෙමාරූපක ලෙස කටයුතු කළ අතර, බල්ලු සලූජා මෙහි සංස්කාරක ලෙස කටයුතු කළේ ය. ප්‍රිතම් විසින් චිත්‍රපටයේ සංගීතය සහ ධ්වනිපථය නිමැවූ අතර, පද රචනය සිදුකරන ලද්දේ අමිතාභ් භටාචාර්යා විසිනි. ඉන්දියානු කාන්තා මල්ලව පොර කණ්ඩායමේ පුහුණකරුවකු වන ක්‍රිපා ශංකර් බිෂ්නෝයි මල්ලව පොර ජවනිකා සඳහා ඛාන්ව පුහුණු කළා ය.

2016 දෙසැම්බර් 21 උතුරු ඇමරිකානු මංගල දර්ශනයත් සමග, දෙසැම්බර් 23 සිට දංගල් ලොව පුරා මුදාහැරුණේ විචාරකයන්ගෙන් ධනාත්මක ප්‍රතිචාර ලබා ගනිමිනි. මෙම පැසසුම ප්‍රධාන වශයෙන්ම ජීවමාන කථාවක් "සාධාරණ" අයුරින් නිරූපණය සහ ඛාන්ගේ රංගනය වටා කේන්ද්‍රගත විය. මෙය 2017 අප්‍රේල් මස බීජිං ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලේ සහ 2017 ජූනි මස දෙවන BRICS චිත්‍රපට උළෙලේ දී තිරගත විය. 64වන ජාතික චිත්‍රපට සම්මාන උළෙලේ දී සයිරා වසීම් හොඳම සහාය නිළිය සඳහා වන සම්මානය දිනාගත්තේ ගීතාගේ ළමාවිය නිරූපණය වෙනුවෙනි. 62වන ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන උළෙලේ දී මෙය සම්මාන හතරක් හිමි කරගත්තේ ය: එහි දී හොඳම චිත්‍රපටය, හොඳම අධ්‍යක්ෂක, හොඳම නළුවා (ඛාන්) සහ හොඳම ක්‍රියාදාම (ශ්‍යාම්) යන සම්මාන හිමි විය. ආර්ථික වශයෙන් ද එලෙස සාර්ථකත්වයක් හිමි කරගත් මෙය දැනට ඉහළම ආදායම් ලබන ඉන්දියානු චිත්‍රපටයට හිමි වාර්තාව උසුලයි. එසේම පස්වන ඉහළම ආදායම ලබන ඉංග්‍රීසි-නොවන චිත්‍රපටය බවට මෙය පත්වූයේ කට අධික ආදායමක් උපයා ගනිමිනි. ඉන්  කෝටි 1,200කට අධික ආදායමක් හිමිවූයේ චීනයෙනි. එය චීනයේ සර්වකාලීන ඉහළම ආදායම් ලබන චිත්‍රපට 20 අතරට ද අයත් ය. 2017 මෙල්බර්න් ඉන්දියානු චිත්‍රපට උළෙලේ දී මෙම චිත්‍රපටය ටෙල්ස්ට්‍රා ජනතා තේරීම සම්මානය ද හිමි කරගත්තේ ය.

කථාපුවත
මහාවීර් සිං ෆෝගත් (ආමීර් ඛාන්) යනු ඉන්දියාවේ හර්යානාවේ බලාලි ගම්මානය මූලික කරගත් හිටපු ආධුනික මල්ලව පොර ශිල්පියකු සහ ජාතික ශූරයෙකි. ඔහුට ඔහුගේ පියා විසින් ක්‍රීඩාව අත්හැරීමට බලකරන ලද්දේ හොඳ රැකියාවක් ලබාගැනීමේ අරමුණිනි. ඉන් අධෛර්යමත් වන ඔහු සිය රට වෙනුවෙන් පදක්කමක් හිමි කරගැනීමට අපොහොසත් වේ. නමුත් ඔහු ශපථ කරන්නේ සිය නූපන් පුත්‍රයා එය සිදුකරනු ඇති බවයි. දියණියන් සිව්දෙනකුම ලැබීමෙන් වික්ෂිප්ත වන ඔහු සිය බලපොරොත්තුව අත්හරියි. නමුත් ඔහුගේ වැඩිමහල් දියණියන් දෙපළ වන ගීතා සහ බාබිතා තමන්ට අවමන් කළ පිරිමි ළමුන් දෙදෙනකුට පහර දී නැවත නිවසට පැමිණීමත් සමග ඔවුනට අනාගතයේ මල්ලවපොර ශිල්පිනියන් වියහැකි බව ඔහු වටහා ගනියි. මේ නිසා ඔහු ඔවුන්ව පුහුණු කරවයි.

ඔහුගේ පිළිවෙත් තරමක් දරදඬු ය. උදෑසනම දුෂ්කර ව්‍යායාම කිරීමට සිදුවන අතර, උකුණන් ඇතිවීම වැළැක්වීමට හිස කෙස් කෙටියට කපා දැමීමට ද ඔවුනට සිදුවේ. ගම්වැසියන්ගෙන් එල්ලවන බාධා නොතකා ඔවුහු සිය පියා සමග ඉදිරියටම යති. එහි දී ඔවුන් පුහුණුවීමට යොදාගන්නේ ඔහුගේ මැටි වළෙහි ය. මුලින්, දැරියන් සිය පියාගේ ක්‍රියා කලාපයට අප්‍රසාදය පලකළත්, ඔහුට අවශ්‍ය තමන් දර්ශීය ගෘහණියන් වනු දැකීමට නොව හොඳ අනාගතයක් ගොඩනගා දීමට බව ඔවුහු වටහා ගනිති. ඉන් ධෛර්යමත් වන ඔවුහු දිය පියා යටතේ පුහුණුව ලබති. මහාවීර් ඔවුන්ව මල්ලවපොර තරගවලට කැඳවාගෙන යන අතර, එහි දී පිරිමින් සමග තරග වැදී ඔවුහු ජයග්‍රහණය කරති. මල්ලවපොර මෙට්ටයක් ලබාගැනීමට අපහසු හෙයින්, ඔහු සාමාන්‍ය මෙට්ට ස්තර දෙකක් අතුරා ඔවුනව නිදහස්ආර මල්ලව පොර සඳහා පුහුණු කරන්නේ තරගකාරී අවස්ථාවන්ට ඔවුන්ව හුරු කිරීමටයි. ප්‍රාන්ත සහ ජාතික මට්ටමේ කනිෂ්ඨ සහ ජ්‍යෙෂ්ඨ ශූරතා දිනාගැනීමට ගීතා සමත් වේ. අනතුරුව ඇය පාටියාලාහි ජාතික ක්‍රීඩා ඇකඩමිය වෙත ඇතුළු වන්නේ ඉදිරියේ පැමිණීමට නියමිත පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ක්‍රීඩා තරග සඳහා පුහුණුවීමටයි.

එහි දී, ගීතාට මිතුරන් මුණගැසෙන අතර, ඇය තමන් ලද දැඩි බව සහ විනය පිළිබඳ නොතකයි. නිතරම රූඵවාහිනී නරඹන ඇය වීදි ආහාර කෑමට ගන්නා අතර, සිය හිසකෙස් ද වවයි. ඇගේ පුහුණුකරුගේ පුහුණු ක්‍රම සහ මල්ලව ක්‍රම සිය පියාගේ ක්‍රම වලට වඩා වෙනස් ය. ඇය සිතා සිටින්නේ සිය පියාගේ ක්‍රමවලට වඩා ඒවා උසස් බවයි. නිවස වෙත පැමිණෙන ඇය සිය පියාගේ යල්පැන ගිය ක්‍රමවේද පිළිබඳ අපහාස කරයි. ඇය සිය මහලු විඩාපත් පියා සමග දබරයක් ඇති කරගෙන ඉන් ඔහුව පරදවයි. දැඩි සිතැති ගීතාට සිය පියාගේ ක්‍රම ශිල්ප අමතක නොකරන මෙන් බාබිතා පවසන අතර සෑම දෙයකටම ඇය පියාට ණයගැති බව සිහිපත් කරයි. ජ්‍යෙෂ්ඨ ජාතික ශූරතාව හිමි කරගන්නා බාබිතා ද ගීතාගේ ඇකඩමියටම පැමිණෙයි. කෙසේනමුත් අන්තර්ජාතික මට්ටමේ ෂෑම තරගයකින්ම ගීතා පරාජයට වන බව පෙනෙන්නට තිබේ. අනතුරුව ඇගේ පුහුණුකරු ඇයට 51 kg බර පන්තියෙන් වෙනුවට 55 kg බර පන්තියෙන් තරග වැදීමට යොමු කරයි. වික්ෂිප්ත වන ඇය බාබිතාගේ පෙළඹවීම හමුවේ සිය පියා සමග නැවත සමාදාන වේ. පියා සිය බෑණා (අපර්ශක්ති ඛුරානා) සමග පාටියාලා වෙත පැමිණ ඔවුන්ව රහසේම පුහුණු කරවයි. ඔහු ඔවුන් කුඩා කල භාවිතා කළ ක්‍රමයන්ම මෙහි දී යොදා ගනියි. මහාවීර්ගේ මැදිහත්වීම පිළිබඳ අසා කොප්යට පත්වන පුහුණුකරු දැරියන් දෙදෙනාව නෙරපා දැමීමට අදහස් කරයි. ක්‍රීඩා අධිකාරිය ඔවුනට පුහුණු වීමට අවසර දෙන අතර, මහාවීර්ට සමැදිහත් වීම සහ දැරියන්ට ඇකඩමියෙන් ඉවතට යාම අවහිර කරයි. සිය දියනියන්ට සහාය වීමට සිතන මහාවීර් ගීතාගේ අසාර්ථක ක්‍රීඩා තරගවල පටිගත දර්ශන ලබාගන්නා අතර, දුරකථනයෙන් ඇයට ඇගේ වැරදි පෙන්වා දෙමින් ඇයව පුහුණු කරයි.

ක්‍රීඩා උළෙලේ දී, 55 kg බර පන්තියෙන් තරග වදින ගීතා අවසන් වටයට සුදුසුකම් ලබයි. මහාවීර් ප්‍රේක්ෂකයන් අතර සිටගෙන සිටිමින්ම, ගීතාගේ පුහුණුකරුගේ උපදෙස් විවේචනය කරයි. මේ නිසා ගීතා පුහුණුකරුගේ උපදෙස් නොසලකා හරියි. රන් පදකක්ම ලබාගැනීමට ගීතා තරග කරන අතරතුර, ඊර්ෂ්‍යාකාර පුහුණුකරු මහාවීර්ව කුටිකට දමා අගුළු ලයි. ගීතා පළමු සැසිය ජයග්නනා අතර, දෙවන සැසිය පරාජය වේ. අවසන් සැසියේ ලකුණු 1–5 ලෙස වන අතර, ඉතිරිව ඇත්තේ තත්පර නවයකි. සිය පියා කියාදුන් උපක්‍රම සිහියට නගාගන්නා ගීතා 5-පොයින්ටර් පහරක් එල්ල කරන්නේ එය දුෂ්කර යැයි සැවොම සිතා සිටින හෙයිනි. අවසන් තත්පර තුනේ දී සිය ප්‍රතිවාදියාව පරාජය කරන ගීතා ලකුණු 6–5 ක් ලෙස ජය ලබාගනියි. මෙලෙසින් ඇය සැසිය ජයග්නනා අතර, පොරය 2–1ක් ලෙස ජයගනියි. මෙලෙසින් ඇය ක්‍රීඩා උළෙලේ දී රන් පදක්කමක් දිනාගත් ප්‍රථම ඉන්දියානු කාන්තාව බවට පත්වේ. නියම වේලාවට සිය දියණියන්ව වැළඳ ගැනීමට මහාවීර් දිව යයි. පුහුණුකරුව වික්ෂිප්ත කරවමින් පුවත් මාධ්‍ය ඉදිරියේ මෙහි ගෞරවය මහාවීර්ට හිමි වේ.

චරිත නිරූපණය

 ආමීර් ඛාන්, මහාවීර් සිං ෆෝගත් ලෙස
 සාක්ෂි තන්වාර්, දයා ශෝභා කොවුර් ලෙස; මහාවීර්ගේ බිරිඳයි.
 ෆාතිමා සානා ෂෙයික්, ගීතා ෆෝගත් ලෙස; මහාවීර්ගේ වැඩිමහල්ම දියණියයි.
 සයිරා වසීම්, ලාබාල ගීතා ලෙස
 සාන්‍යා මල්හෝත්‍රා, බාබිතා කුමාරි ලෙස; මහාවීර්ගේ දෙවන දියණියයි.
 සුහානි භාට්නගර්, ලාබාල බාබිතා ලෙස
 ගිරිෂ් කුල්කර්ණි, ප්‍රමෝද් කදාම් ලෙස; ජාතික ක්‍රීඩා ඇකඩමියේ පුහුණුකරුවායි.
 අපර්ශක්ති ඛුරානා, ඕම්කාර් ලෙස
 රිත්වික් සහෝරේ, ලාබාල ඕම්කාර් ලෙස
 විවාන් භටේනා, හර්කින්දර් ලෙස; මහාවීර්ගේ හවුල්කරුවායි.
 කෞස්තුභ් පිලේ, අංක 2 පිරිමි තරගකරුවා ලෙස
 ශිශිර් ෂර්මා, ජාතික ක්‍රීඩා ඇකඩමියේ දෙපාර්තමේන්තු ප්‍රධානියා ලෙස
 මීනු ප්‍රජාපති, ජාතික ක්‍රීඩා ඇකඩමියේ ගීතාගේ මිතුරිය ලෙස
 බද්රුල් ඉස්ලාම්, මස් වෙළඳසැලේ හිමිකරු ලෙස

ධ්වනිපථය

චිත්‍රපටයේ සංගීතය නිර්මාණය කරන ලද්දේ ප්‍රිතම් විසිනි. පද රචනය අමිතාභ් භටාචාර්යා විසින් හින්දියෙන් ද, රාජේෂ් මලාරවණ්ණන් විසින් දෙමළෙන් ද සිදුකරන ලදී. වාර්තා වූයේ දාලෙර් මෙහ්න්දි ද මෙහි ගිථයක් ගයා ඇති බවයි.

හින්දි පථ ලැයිස්තුව

දෙමළ පථ ලැයිස්තුව

තෙලිඟු පථ ලැයිස්තුව

සම්මාන සහ නිර්දේශ

මේවාත් බලන්න

 අඛාදා: ද ඕතොරයිස්ඩ් බයෝග්‍රැෆි ඔෆ් මහාවීර් සිං ෆෝගත් 2017 ජනවාරියේ ප්‍රකාශිතයි.
 ෆෝගත් සොයුරියෝ – චිත්‍රපටයට පාදක වූ සොයුරියන් කණ්ඩායම
 2016 බොලිවුඩ් චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
 ඉහළම ආදායම් ලබන ඉන්දියානු චිත්‍රපට ලැයිස්තුව

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

2010 දශකයේ හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
2016 චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
මල්ලවපොර චිත්‍රපට
2010 පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය ක්‍රීඩා
ක්‍රීඩා මල්ලවපොර චිත්‍රපට
වෘත්තීය මල්ලවපොර චිත්‍රපට
ඉන්දියානු ක්‍රීඩා චිත්‍රපට
ඉන්දියාවේ පන්ජාබයේ රූගත වූ චිත්‍රපට
හර්යානා පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ චිත්‍රපට
ඉන්දියාවේ පන්ජාබය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ චිත්‍රපට
සැබෑ සිදුවීම් පාදක කරගත් චිත්‍රපට
සැබෑ සිදුවීම් පාදක කරගත් ක්‍රීඩා චිත්‍රපට
ක්‍රීඩකයන් පිළිබඳ චරිතාපදාන චිත්‍රපට
වෝල්ට් ඩිස්නි පික්චර්ස් චිත්‍රපට
ප්‍රිතම්ගේ ගීත ඇතුළත් චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චරිතාපදාන චිත්‍රපට
ටෙල්ස්ට්‍රා පීපල්'ස් චොයිස් සම්මාන ජයග්‍රාහකයෝ
දෙමළෙන් හඬකැවුණු හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
තෙලිඟුවලින් හඬකැවුණු හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
යූටීවී මෝෂන් පික්චර්ස් චිත්‍රපට
පාකිස්ථානයේ තහනම් කළ චිත්‍රපට

දංගල් (චිත්‍රපටය)


Latin American cuisine is the typical foods, beverages, and cooking styles common to many of the countries and cultures in Latin America. Latin America is a highly racially, ethnically, and geographically diverse with varying cuisines. Some items typical of Latin American cuisine include maize-based dishes arepas, empanadas, pupusas, tacos, tamales, tortillas and various salsas and other condiments (guacamole, pico de gallo, mole, chimichurri, chili, aji, pebre). Sofrito, a culinary term that originally referred to a specific combination of sautéed or braised aromatics, exists in Latin American cuisine. It refers to a sauce of tomatoes, roasted bell peppers, garlic, onions and herbs. Rice, corn, pasta, bread, plantain, potato, yucca, and beans are also staples in Latin American cuisine.

Latin American beverages are just as distinct as their foods. Some of the beverages predate colonization. Some popular beverages include coffee, mate, guayusa, hibiscus tea, horchata, chicha, atole, cacao and aguas frescas.

Desserts in Latin America vary widely. They include dulce de leche, alfajor, rice pudding, tres leches cake, teja, beijinho, and  flan.

Cultural influences

Native American influence

Information about Native American cuisine comes from a great variety of sources. Modern-day Native peoples retain a rich body of traditional foods, some of which have become iconic of present-day Native American social gatherings (for example, frybread). Foods like cornbread are known to have been adopted into the cuisine of the United States from Native American groups. In other cases, documents from the early periods of contact with European, African, and Asian peoples allow the recovery of food practices which passed out of popularity in the historic period (for example, black drink). Archaeological techniques, particularly in the subdisciplines of zooarchaeology and paleoethnobotany, have allowed for the understanding of other culinary practices or preferred foods which did not survive into the written historic record. The main crops Native Americans used in Mexico and Central America were corn and beans, which are used in contemporary dishes such as pupusas, tamales, pozole, chuchitos, and corn tortillas. The main Native American crops used by Natives of South America were potatoes, corn and chuño, used mainly in modern-day Colombian, Ecuadorian, Peruvian, Chilean, Bolivian and Paraguayan dishes such as arepas, papa a la huancaína, humitas, chipa guasu, locro and many more.

African influence

Africans brought and preserved many of their traditions and cooking techniques. They were often given less desired cuts of meat, including shoulder and intestines. Menudo, Mondongo, Chunchullo for example, was derived from the habit of the Spaniards of giving the slaves cow's intestines. Enslaved Africans developed a way to clean the offal and season it to taste. African slaves in the southern United States did the same thing with pig's intestines, creating the dish known today as chitterlings. In South America, the scraps of food the landlords did not eat were combined to create new dishes that nowadays have been adopted into the cuisines of their respective nations (such as Peruvian tacu-tacu) and (Ecuadorian guatita).

European influence

Europeans brought their culinary traditions, but quickly adapted several of the fruits and vegetables native to the Americas into their own cuisines. Europe itself has been influenced by other cultures, such as with the al-andalus in Spain, and thus their food was already a mix of their world. The European influence for many Latin American cuisine mainly comes from Spain, Portugal, Italy, and to a lesser extent France, although some influences from cuisines as diverse as British, German and Eastern European are also evident in some countries' cuisines such as Argentina and Uruguay, which have Italian cuisine as a main influence, with great Spanish, British, German, Russian, French, Jewish, Armenian and Eastern European influence as well.

Asian influence

A wave of immigrants from Asia, such as China and Japan, also influenced the cuisine of Perú, Brazil, Panama, and Ecuador. The Chinese brought with them their own spices and food-styles, something that the people of Latin America accepted into their tables. Not only that, but several Asian restaurants also adapted many Latin American food-styles into their own. This case can clearly be seen in the Peruvian and Ecuadorian chifa.

Middle Eastern influence

Migration from the Levant (Lebanon, Syria and Palestine) to countries like Brazil, Colombia, Venezuela, Ecuador, and Argentina has made some foods like kibbeh a common staple.

Caribbean

Caribbean cuisine is a fusion of Amerindian, African and European cuisine. These traditions were brought from the many homelands of this region's population. In addition, the population has created from this vast wealth of tradition many styles that are unique to the region.

Seafood is one of the most common cuisine types in the islands, though this is certainly due in part to their location. Each island will likely have its own specialty. Some prepare lobster, while others prefer certain types of fish. For example, the island of Barbados is known for its "flying fish."

Another Caribbean mainstay is rice, but the rice on each island may be a little different. Some season their rice, or add peas and other ingredients such as coconut. Sometimes the yellow rice is served on the side, but it is often part of a dish.

Cuba

Cuban cuisine is a distinctive fusion of Spanish, African and Caribbean cuisines. Cuban recipes share their basic spice palette (cumin, oregano, and bay leaves) and preparation techniques with Spanish and African cooking. The black Caribbean rice influence is in the use of local foods such as tropical fruits, root vegetables, fish, etc.  A small but noteworthy Chinese influence is the daily use of steamed white rice as the main carbohydrate in a traditional Cuban meal. Rice is essential to a Cuban meal. It is usually eaten during lunch and dinner almost every day.

Unlike nearby Mexico and Central America which have tortillas in their cuisines, the only resemblance to the use of tortillas is with casave, dating from pre-Columbian indigenous times which is called Casave. This flatbread is produced by grinding yuca (cassava) root to form a paste which, when mixed with water, becomes a dough. This is lightly cooked as a flat circular disk and air-dried to preserve it for consumption for a later time. It is traditionally reconstituted in salt water and eaten with roasted pork. The other culinary curiosity is a regional dish consisting of a roasted rodent uniquely found in Cuba, jutia (Desmarest's hutia).

Dominican Republic

The cuisine of the Dominican Republic, much like its neighbors, is a fusion of Indigenous (Taino), Spanish, and African cuisines. All or nearly all food groups are accommodated in typical Dominican cuisine, as it incorporates meat or seafood; grains, especially rice, corn, and wheat; vegetables, such as beans and other legumes, potatoes, yuca, or plantains, and salad; dairy products, especially milk and cheese; and fruits, such as oranges, bananas, and mangos. However, there is heaviest consumption of starches and meats, and least of dairy products and non-starchy vegetables. Differences between Dominican cuisine and those of other parts of the West Indies include the milder spicing, which mainly uses onions, garlic, cilantro, cilantro ancho (culantro), ají cubanela (cubanelle pepper), and oregano.

Sofrito, locally known as sazón, a sautéed mix including local herbs and spices, is used in many dishes. Throughout the south-central coast bulgur, or whole wheat, is a main ingredient in quipes and tipili, two dishes brought by Levantine Middle Eastern immigrants. Other favorite foods and dishes include chicharrón, yautía, pastelitos or empanadas, batata (sweet potato), pasteles en hoja (ground roots pockets), chimichurris, plátanos maduros (ripe plantain), yuca con mojo (boiled yuca/cassava) and tostones/fritos (fried plantains

Cuisine also varies due to geographical areas. In general, most Dominican meat dishes tend to involve pork, as pigs are farmed quite heavily on the island. Meat dishes tend to be very well cooked or even stewed in Dominican restaurants, a tradition stemming from the lesser availability of refrigeration on the island. Seaside Dominican fishing villages will have great varieties of seafood, the most common being shrimp, marlin, mahi-mahi or dorado, and lobster. Most villagers more commonly dine on cheap, lesser-quality fish, usually stewed with la criolla, a type of rice. Premium seafood tends to be too expensive for the many locals, and is saved for the island's upper class and the tourist resorts.

Haiti

Haitian cuisine is a mixture of various cuisines, predominately of a similar nature with fellow Latin American countries. In addition to native Taino cooking, French and Spanish colonization in concordance with the introduction of African slaves heavily influenced the culinary practices of Haiti. For example, a staple food of major Haitian cities (e.g. Port-au-Prince) is French baguettes. The French and Spanish brought Roman Catholicism along with them, so the Haitian food calendar follows that of the Catholic tradition. For example, soup joumou (also known as giraumon soup) is served on New Year's Day. Joumou is a pumpkin soup made with salt beef and seasoned with nutmeg and other spices. Haitians eat traditional foods (e.g. benye, white beans, kremas) in excess on feast days. Poorer areas, which were more impacted by the immigration of Syrians and the Lebanese in the 19th century, popularized Pain Haitien. Slaves created various popular Haitian dishes such as pain patate, akra de mori, and thiaka. Other staple foods are rice (diri), other grains, and millet (piti mii) for the poor. All of these foods are usually in every meal along with beans. Poultry is far more popular than pork or meat; however, the majority of the protein provided in a Haitian diet is from rice and beans. Some foods are regional staples. Seafood, while popular everywhere, has a heavy cultural influence on coast towns. Fruits and nuts from the mountains of Haiti are exported across that region of the island, providing Haitians with delicious and healthy drinks and desserts. Though similar to other cuisine in the region, it carries a uniqueness native only to the country and an appeal to many visitors in the island.

Puerto Rico

Puerto Rican cuisine has its roots in the cooking traditions and practices of Europe (Spain), Africa, and the Amerindian Taínos.

When in 1493 Spanish colonizers began a period of great change on the islands. The Spanish introduced foods from around the world including Europe, Asia, and Africa. They realized that not all the food they introduced to this new location were viable. So, while they had to abandon some of what was fundamental to their home country, they began to discover the local assets such as pigs and cattle. Still, some of what the Spaniards brought to Puerto Rico became of great importance to modern traditional dishes such as plantains, bananas, and coffee; all of which are now prominent in current Puerto Rican food culture.

In the latter part of the 19th century the cuisine of Puerto Rico was greatly influenced by the United States in the ingredients used in its preparation. Puerto Rican cuisine has transcended the boundaries of the island and can be found in several countries outside the archipelago . Many crops cultivated in Puerto Rico stem from New World origins like plantains.

Central America
Central American cuisine is a fusion of Indigenous, Spanish and African influence. Most of the countries are within the Mesoamerica cultural and historic region. Some of its staple foods, such as maize, bell peppers, squash, beans, and tomatoes originated and are native to the region and over time have become basic staples in other international cuisines around the world.

Its cuisine varies with its geographical areas, as well as its demographics. In the Pacific coasts of the countries in Central America, the influence of its food are more of an Indigenous and European infusion. In the Caribbean coast the fusion is more of an Indigenous and African fusion. The exception being El Salvador and Belize, where they are the other two countries that do not border both the Pacific and Caribbean. However, their cuisines still possess a fusion of all three cuisines because of their own diverse history, and their neighboring countries' demographics.

Another staple in both Pacific and Caribbean cuisine of the area is rice. It is accompanied by a meat (pork, beef, and chicken), or seafood. Dishes mixed with rice are common throughout the region, an example being gallopinto. The Caribbean coasts of Central America also have a more heavy usage of dishes containing coconut (milk, oil, etc.).

Costa Rica

The main staple, known as gallo pinto (or simply pinto), consists of rice and black beans, which in many households is eaten at all three meals during the day.

Other Costa Rican food staples include corn tortillas, white cheese and picadillos. Tortillas are used to accompany most meals. Costa Ricans will often fill their tortillas with whatever they are eating and eat it in the form of a gallo (direct translation: rooster, however, it resembles a soft Mexican taco). White cheese is non-processed cheese that is made by adding salt to milk in production. Picadillos are meat and vegetable combinations where one or more vegetables are diced, mixed with beef and garnished with spices. Common vegetables used in picadillos are potatoes, green beans, squash, ayote, chayote and arracache. Often, picadillos are eaten in the form of gallos.

El Salvador

Salvadoran cuisine is a style of cooking derived from the nation of El Salvador. The traditional cuisine consists of food from the Pipil people, with a European twist in most modern dishes. Many of the dishes are made with maize (corn).

El Salvador's most notable dish is the pupusa, a thick hand-made corn flour or rice flour tortilla stuffed with cheese, chicharrón (fried pork rinds), refried beans or loroco (a vine flower bud native to Central America). There are also vegetarian options, often with ayote (a type of squash), or garlic. Some adventurous restaurants even offer pupusas stuffed with shrimp or spinach.

Two other typical Salvadoran dishes are yuca frita and panes rellenos. Yuca frita, which is deep fried cassava root served with curtido (a pickled cabbage, onion and carrot topping) and pork rinds with pescaditas (fried baby sardines). The yuca is sometimes served boiled instead of fried. Panes con Pavo (turkey sandwiches) are warm turkey submarines. The turkey is marinated and then roasted with Pipil spices and handpulled. This sandwich is traditionally served with turkey, tomato, and watercress along with cucumber, onion, lettuce, mayonnaise, and mustard. A lot of Salvadoran food is served with French bread, or pan frances in Spanish.

Guatemala

The cuisine of Guatemala reflects the multicultural nature of Guatemala, in that it involves food that differs in taste depending on the region. Guatemala has 22 departments (or divisions), each of which has very different typical foodstuffs. Guatemalan cuisine is widely known for its candy originating from Antigua Guatemala.

There are also foods that it is traditional to eat on certain days of the week - for example, by tradition it is known that on Thursday, the typical food is "paches" which is like a tamal made with a base of potato, and on Saturday it is traditional to eat tamales.

Honduras

Honduran Cuisine combines Spanish, Caribbean, and pre-Columbian influences of the indigenous Maya-Lenca population. Its most notable feature is that it uses more coconut than any other Central American cuisine in both sweet and savory dishes. Regional specialties include pollo con tajadas (fried chicken with fried green banana chips) fried fish, carne asada, and baleadas. Platano maduro fritos with sour creme are also a common dish.

In addition to the baleadas, the following are also popular: meat roasted with chismol carne asada, chicken with rice and corn, fried fish (Yojoa style) with encurtido (pickled onions and jalapeños). In the coastal areas and in the Bay Islands, seafood and some meats are prepared in many ways, some of which include coconut milk.

Among the soups the Hondurans enjoy are: conch soup, bean soup, Mondongo soup, or soup of intestine, seafood soups, beef soups, all of which are mixed with plantains, yuca, cabbage among other things, and complemented with corn tortillas.

Other typical dishes are the montucas or corn tamale, stuffed tortillas, tamales wrapped up with banana leaves, among other types of food.  Also part of the Honduran typical dishes are an abundant selection of tropical fruits such as: papaya, pineapple, plums, epazotes, passionfruits, and a wide variety of bananas and plantains which are prepared in many ways.

Nicaragua

The Cuisine of Nicaragua is a fusion of Spanish, Caribbean and pre-Columbian dishes of the indigenous peoples. When the Spaniards first arrived in Nicaragua they found that the indigenous peoples had incorporated foods available in the area into their cuisine. Despite the blending and incorporation of pre-Columbian and Spanish influenced cuisine, traditional cuisine changes from the Pacific to the Caribbean coast. While the Pacific coast's main staple revolves around fruits and corn, the Caribbean coast makes use of seafood and the coconut.

As in many other Latin American countries, corn is a main staple. Corn is used in many of the widely consumed dishes, such as nacatamal, and indio viejo. Corn is also an ingredient for drinks such as pinolillo and chicha as well as in some sweets and desserts. Locally grown vegetables and fruits have been in use since before the arrival of the Spaniards and their influence on Nicaraguan cuisine. Many of Nicaragua's dishes include fruits and vegetables such as jocote, grosella, mimbro, mango, papaya, tamarind, pipián, banana, avocado, yuca, and herbs such as cilantro, oregano and achiote.

Gallo pinto is Nicaragua's national dish, consisting of red beans and rice. The dish has several variations including the addition of coconut oil or grated coconut which is primarily prepared on Nicaragua's Caribbean coast. It is thought to have originated in Nicaragua; however, there is some controversy about the origins of this dish.

Panama

Panamanian cuisine has its own unique and rich cuisine. As a land bridge between two continents, Panama is blessed by nature with an unusual variety of tropical fruits, vegetables and herbs that are used in native cooking. Also, as a crossroads of the world catalyzed by the Panama Canal, Panamanian cuisine is influenced by its diverse population of Hispanic, native Indian, European, African, Colombian, Jamaican, and Chinese migration. A common Panamanian diet includes seafood such as crab, lobster, and squid, many versions of chicken soup, and vast amounts of fruit such as papayas, coconuts, and bananas. They also drink chicha, a very common drink found in Panama.

Mexico

Mexican cuisine is a style of food which is primarily a fusion of indigenous Mesoamerican cooking with European (especially Spanish) cooking developed after the Spanish conquest of the Aztec Empire. The basic staples remain the native corn, beans and chili peppers but the Europeans introduced a large number of other foods, the most important of which were meat from domesticated animals (beef, pork, chicken, goat and sheep), dairy products (especially cheese) and various herbs and spices. While the Spanish initially tried to superimpose their diet on the country, this was not possible thanks largely to Mexico's highly developed indigenous cuisines. Instead, the foods and cooking techniques of both the indigenous Mexicans and the Spanish began to be mixed contributing to the development of an even more varied and rich cuisine. Over the centuries, this resulted in various regional cuisines, based on local conditions such as those in the north, Oaxaca, Veracruz and the Yucatán Peninsula. Mexican cuisine is highly tied to the culture, social structure and its popular traditions, the most important example of which is the use of mole for special occasions and holidays, particularly in the South region of the country. For this reason and others, Mexican cuisine was added by UNESCO to its list of the world's "intangible cultural heritage".

Mexican-Americans in the United States have developed regional cuisines largely incorporating the ingredients and cooking styles of authentic Mexican cuisines. Tex-Mex is a term describing a regional American cuisine that blends food products available in the United States and the culinary creations of Mexican-Americans influenced by Mexican cuisine. Mexican cuisine varies by region, because of local climate and geography and ethnic differences among the indigenous inhabitants and because these different populations were influenced by the Spaniards in varying degrees.

Central Mexico's cuisine is largely made up of influences from the rest of the country, but also has its authentics, such as barbacoa, pozole, menudo, tamales, and carnitas.
Southeastern Mexico, on the other hand, is known for its spicy vegetable and chicken-based dishes. The cuisine of Southeastern Mexico also has quite a bit of Caribbean influence, given its geographical location. Veal is common in the Yucatán. Seafood is commonly prepared in the states that border the Pacific Ocean or the Gulf of Mexico, the latter having a famous reputation for its fish dishes, in particular à la veracruzana.

South America

The richest products of South America come from the middle of the continent, the Amazonia Potatoes are frequently grown as a result of this, and also plants such as quinoa. The Peruvian capital, Lima, was declared the "Gastronomic Capital of the Americas" in 2006. Many plains are also on this continent, which are rich for growing food in abundance. In the Patagonia south of Argentina, many people produce lamb and venison. King crab is typically caught at the southern end of the continent. Antarctic krill has been recently discovered and is now considered a fine dish. Tuna and tropical fish are caught all around the continent, but Easter Island is where they are found in abundance. Lobster is also caught in great quantities from the Juan Fernández Islands.

Argentina

The cuisine of Argentina is strongly influenced by Italian and Spanish cuisines and cooking techniques. Indigenous gastronomies derived from groups such as the Quechua, Mapuche, and Guarani have also played a role.
There are many regional differences, specially in the provincial states of the north, west, east and central Argentina, with many plants, fruits and dishes that are not known or barely known in Buenos Aires.

Another determining factor in Argentine cuisine is that Argentina is one of the world's major food producers. It is a major producer of meat (especially beef), wheat, corn, milk, beans, and since the 1970s, soybeans. Given the country's vast production of beef, red meat is an especially common part of the Argentine diet. Due to the very large number of Argentines of Italian ancestry, pizza and especially pasta are also very popular, but there are food traditions from other European nations as well, including the English afternoon tea.

Bolivia

Bolivian cuisine is the result of Spanish cuisine with infusions of ancient Andean tradition and varies greatly due to the geography of Bolivia. It has been influenced by the Inca cuisine, Aymara cuisine, Spanish cuisine, and to a lesser extent the cuisines of other neighboring countries, like Argentina and Paraguay. European immigration to Bolivia is not as common when compared with other Latin American countries, and while German, Italian, Basque and other cuisines have influenced the cuisine of Bolivia, Spanish cuisine remains the primary influence.

In Western Bolivia in the Altiplano, due to the high, cold climate cuisine tends to use spices, whereas in the lowlands of Bolivia in the more Amazonian regions dishes consist of products abundant in the region: fruits, vegetables, fish and yuca.

Almuerzo is the most important meal of the Bolivian day, so much so that daily life tends to revolve around it. Long lunches are traditional throughout the country, so businesses and shops often close between the hours of 12 and 2 pm, so that the workers have time to return home for lunch. A typical Bolivian lunch would consist of several courses, including a soup, a main course of meat, rice, and potatoes, then a dessert and coffee. Lunch is taken at a leisurely pace and is traditionally followed by a nap, the oft-cited siesta.

Brazil

The cuisine of Brazil, like Brazil itself, varies greatly by region. Brazilian cuisine can be divided into several distinct locations. From the north of Brazil through the Amazonian jungle, and directly down the Brazilian coastline.

This diversity reflects the country's mix of native Amerindians, Portuguese, Africans, Italians, Spaniards, Germans, Syrians, Lebanese and Japanese, among others. This has created a national cooking style marked by the preservation of regional differences.

Coffee, being one of the main agricultural products of Brazil, is an indispensable part of every Brazilian's diet. "Chimarrão," a caffeinated drink made of "erva mate", and the super caffeinated "cafezinho" are commonly served at meals, between meals, and for snacks. The average Brazilian drinks 12-24 of these concoctions per day.

Chile

Chilean cuisine stems from the combination of traditional Spanish cuisine with indigenous ingredients.

European immigrants also brought with them various styles and traditions in cooking, heavily influencing the cuisine of Chile, including Italian, German, and French influences as well as the English afternoon tea. These mixtures have created a unique fusion. Seafood is widely used and an array of produce which historically has grown throughout the region have been implemented into Chilean gastronomy. Many recipes are accompanied and enhanced by Chilean wine such as Curanto.

Colombia

The cuisine of Colombia consists of a large variety of dishes that take into account the difference in regional climates. For example, in the city of Medellín the typical dish is the bandeja paisa. It includes beans, rice, ground meat or carne asada, chorizo, fried egg, arepa and chicharrón. It is usually accompanied by avocado, tomato and sauces.

Inland, the plates resemble the mix of cultures, inherited mainly from Amerindian and European cuisine, and the produce of the land mainly agriculture, cattle, river fishing and other animals' raising. Such is the case of the sancocho soup in Valledupar. Local species of animals like the guaratinaja, part of the wayuu Amerindian culture.

Ecuador

The food in Ecuador is diverse, varying with altitude, associated agricultural conditions, and ethnic and racial communities. Ecuadorian cuisine is an amalgamation of Spanish, Andean, and Amazonian cuisines and to a lesser degree Italian, Lebanese, African, and Chinese. Most regions in Ecuador follow the traditional 3 course meal of sopa/soup and segundo/second dish then dessert and a coffee are customary. Dinner is usually lighter and sometimes just coffee or agua de remedio/herbal tea with bread.

Beef, chicken, and seafood are popular in the coastal regions and are typically served with carbohydrate-rich foods, such as rice accompanied with lentils, pasta, or plantain, whereas in the mountainous regions pork, chicken, beef and cuy (guinea pig) are popular and are often served with rice, corn, or potatoes.

Some of the typical dishes in the coastal region are: a variety of ceviches, pan de yuca (cassava bread), corviche (plantain, peanut and fish dumplings), guatita, encebollado (fish, cassava and onion stew), empanada de viento (deep-fried flour empanada with cheese filling, served sprinkled with sugar), empanada de verde (green plantain empanada with cheese filling), mangrove crab, arroz con menestra (lentil or bean stew and rice) con asado, caldo de bola (beef soup featuring a green plantain ball filled with meat, egg, and spices). Local staples are rice, plantains and a great variety of seafood.

Typical dishes in the mountain region include: hornado, fritada, humitas, tamales, llapingachos, lomo saltado, and churrasco. Pork, chicken, beef, and cuy (guinea pig) are popular in the mountain regions and are served with a variety of grains (especially rice and corn or potatoes).  A popular street food in mountain regions is hornado, consisting of potatoes served with roasted pig. Fanesca, a fish soup including several types of bean, is often eaten during Lent and Easter. During the week before the commemoration of the deceased or All Souls' Day, the fruit beverage colada morada is typical, accompanied by t'anta wawa which is stuffed bread shaped like children.

In the rainforest, a dietary staple is the yuca, elsewhere called cassava. The starchy root is peeled and boiled, fried, or used in a variety of other dishes. Across the nation it is also used as a bread, pan de yuca, which is analogous to the Brazilian pão de queijo and its often consumed alongside different types of drinkable yogurt "yogur persa" brought by Persian immigrants.

Chifa (from the Mandarin words 吃饭, meaning "to eat rice") Ecuadorian-Chinese fusion food is a mainstay of Ecuadorian cuisine.

Paraguay

The cuisine of Paraguay is the set of dishes and culinary techniques of Paraguay. Much like its neighboring countries, Paraguayan cuisine is a fusion of Indigenous cuisine (Guaraní), Spanish cuisine and international cuisines from those who have immigrated over the years. Meat, especially beef, is a staple of the Paraguayan diet. This is reflected in the Asado, a series of barbecuing practices and the social event that are traditional to Argentina, Uruguay, and Paraguay.

The cuisine of Paraguay includes unique dishes such as sopa paraguaya, kiveve prepared using a pumpkin, also known as "andai", or Chipa Guasú. Chipa Guasú, an original dish to Paraguay, is a cake made with corn grains that is now widely served in Northeastern Argentina as well. The national drink of Paraguay is known as terere, in addition to fruit juices and soft drinks being very common throughout the country. Yucca and corn are two important ingredients in Paraguayan cuisine

Peru

Peru has a varied cuisine with ingredients like potato, uchu or Ají (Capsicum pubescens), oca, ulluco, avocado, fruits like chirimoya, lúcuma and pineapple, and animals like taruca (Hippocamelus antisensis), llama and guinea pig (called cuy). The combination of Inca and Spanish culinary traditions, resulted in new meals and ways of preparing them. The arrival of Africans, Chinese and Japanese immigrants in the 19th century also resulted in the development of Creole cuisine in the city of Lima, where the vast majority of these immigrants settled.

Some typical Peruvian dishes are ceviche (fish and shellfish marinated in citrus juices), the chupe de camarones (a soup made of shrimp (Cryphiops caementarius)), anticuchos (cow's heart roasted en brochette), the olluco con charqui (a casserole dish made of ulluco and charqui), the Andean pachamanca (meats, tubers and broad beans cooked in a stone oven), the lomo saltado (meat fried lightly with tomato and onion, served with french fries and rice) that has a Chinese influence, and the picante de cuy (a casserole dish made of fried guinea pig with some spices). Peruvian food can be accompanied by typical drinks like the chicha de jora (a chicha made of tender corn dried by the sun). There are also chichas made of peanuts or purple corn, known as chicha morada.

Uruguay

The cuisine of Uruguay is traditionally based on its European roots, especially from Italy, Spain, France, Portugal, Germany and Britain. Many foods from those countries such as pasta, sausages, and desserts are common in the nation's diet. The Uruguayan barbecue, asado, is one of the most exquisite and famous in the world. A sweet paste, Dulce de Leche is the national obsession, used to fill cookies, cakes, pancakes, milhojas, and alfajores.

The base of the country's diet is meat and animal products: primarily beef but also chicken, lamb, pig, and sometimes fish. The preferred cooking methods for meats and vegetables are still boiling and roasting, although modernization has popularized frying (see milanesas and chivitos). Meanwhile, wheat and fruit are generally served fried (torta frita and pasteles), comfited (rapadura and ticholos de banana), and sometimes baked (rosca de chicharrones), a new modern style. Bushmeat comes from mulitas and carpinchos. Regional fruits like butia and pitanga are commonly used for flavoring caña, along with quinotos and nísperos.

Venezuela

Due to its land, diversity of agricultural resources, and the cultural diversity of the Venezuelan people, Venezuelan cuisine often varies greatly from one region to another. Its cuisine, traditional as well as modern, is influenced by its European,  West African and Native American traditions. Food staples include corn, rice, plantain, yams, beans and several meats. Potatoes, tomatoes, onions, eggplants, squashes, spinach and zucchini are also common sides in the Venezuelan diet. Venezuela has several representative national dishes such as the arepa (a corn based bread like patty), pan de jamón, tequeño, pabellón criollo and the hallaca at Christmas time.

Traditional eating customs
There are many different kinds of traditions associated with eating in Latin America. There are a variety of special days where certain foods are consumed, as well as many holidays that are celebrated in Latin America.

Traditions

There are many forms of gratitude that inhabitants of Latin America employ when they discard excess food. Some people kiss the bread while others cut it before discarding it.
Other such traditions are upheld largely by the country, Argentina and Uruguay have one such tradition known as a ":es:Ñoquis del 29" or "the Gnocchi 29", where on the 29th of each month a family eats gnocchi, sometimes placing money under their plate to wish for abundance in the next month.

There is a holiday celebrated in Latin America known as Three Kings Day (otherwise known as Epiphany) which is celebrated on January 6 of each year where families feast in honor of God's manifestation in human form in Jesus.

In many countries of Latin America families consume lentils on the first day of the New Year because they are thought to bring prosperity.

See also

 Latin American culture
 List of cuisines
 Louisiana Creole cuisine
 Native American cuisine
 Aztec cuisine
 Inca cuisine
 Maya cuisine
 North American cuisine
 South American cuisine
 Spanish cuisine

References

Latin American cuisine


البث التلفزي في تونس بدأ لأول مرة مع التقاط ذبذبات القناة الإيطالية راي في شمال البلاد. أول قناة وطنية حكومية أطلقت في 1966، تحت اسم إ.ت.ت.1، تبعتها ثاني قناة حكومية وهي قناة 21 في 7 نوفمبر 1994. أول قناة خاصة في تونس هي قناة حنبعل التي أطلقت في 2005، ولكن قناة خاصة معارضة أخرى أطلقت من خارج تونس منذ 2003 وهي الحوار التونسي. وثاني قناة خاصة هي قناة نسمة التي أطلقت في 2007، وبقي المشهد الإعلامي التلفزي مسدودا بسبب الحكم الإستبدادي حتى 2011. بعد الثورة التونسية في 2011، إنفتح المشهد التلفزي والإعلامي بصفة عامة وتم افتتاح الكثير من القنوات التلفزية المتنوعة الخاصة.

القنوات الحالية

قنوات تونسية عمومية
القنوات التونسية العمومية تقع بين 1966 و1990 تحت إشراف الإذاعة والتلفزيون التونسي، ثم بين 1990 و2007 تحت إشراف مؤسسة الإذاعة والتلفزة التونسية. وأخيرا منذ 2007 تحت إشراف مؤسسة التلفزة التونسية.

قنوات تونسية خاصة

قنوات سابقة

مواضيع ذات علاقة
 قائمة القنوات الفضائية العربية
 الإعلام في تونس
 قائمة إذاعات الراديو التونسية

مراجع

التلفزيون في تونس
قوائم وسائل إعلام تونسية

البث التلفزي في تونس


එස්ටෝනියානු ස්වෛරීත්වය ප්‍රකාශයට පත් කිරීම (), සම්පූර්ණයෙන්: එස්ටෝනියානු සෝසස හි ස්වෛරීත්වය ප්‍රකාශයට පත් කිරීම (Deklaratsioon Eesti NSV suveräänsusest) නිකුත් කෙරුණේ, 1988 නොවැම්බර් 16 වන දිනදී,   එස්ටෝනියාවේ සිංගිං විප්ලවය අතරතුරදීය.

ආශ්‍රිත


An Lepanthes blepharophylla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henry August Hespenheide. An Lepanthes blepharophylla in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Cuba. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes blepharophylla


Fugleliv i vågerne er en dansk dokumentarfilm fra 1951, der er instrueret af Arthur Christiansen.

Handling
Når de danske have fryser til, må de overvintrende svømmefugle søge sammen på strømsteder med åbent vand, for eksempel Kalvebod Strand, hvor fuglene fodres af politi og dyreværn. Her kommer sangsvaner og knopsvaner, forskellige andearter og måger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1951

Dokumentarfilm fra Danmark

Fugleliv i vågerne


Rhizobium, Rhizobiaceae familyasına bağlı bir bakteri cinsidir.

Bakteriler bitki köklerinde kök nodülleri şeklinde kolonize olurlar. Bu nodüllerde havadaki nitrojen amonyağa dönüştürülür ve bu amonyak bitkiye glutamin ve üreidler gibi organik bileşikler sağlar. Bitki ise bakteriye fotesentezden elde ettiği organik bileşikleri sağlar.

Taksonomi
Rizobiyum cinsine bağlı türler (2022):

 Rhizobium aggregatum - (Hirsch ve Müller, 1986) Kaur et al., 2011
 Rhizobium alamii - Berge et al., 2009
 Rhizobium alkalisoli - Lu et al., 2009
 Rhizobium borbori - Zhang et al., 2011
 Rhizobium cellulosilyticum - García-Fraile et al., 2007
 Rhizobium daejeonense - Quan et al., 2005
 Rhizobium endophyticum - López-López et al., 2011
 Rhizobium etli - Segovia et al., 1993
 Rhizobium fabae - Tian et al., 2008
 Rhizobium galegae - Lindström, 1989
 Rhizobium gallicum - Amarger et al., 1997
 Rhizobium giardinii - Amarger et al., 1997
 Rhizobium hainanense - Chen et al., 1997
 Rhizobium herbae - Ren et al., 2011
 Rhizobium huautlense - Wang et al., 1998
 Rhizobium indigoferae - Wei et al., 2002
 Rhizobium larrymoorei - (Bouzar and Jones, 2001) Young, 2004
 Rhizobium leguminosarum - (Frank, 1879) Frank, 1889 emend. Ramírez-Bahena et al., 2008
 Rhizobium leucaenae - Ribeiro et al., 2012
 Rhizobium loessense - Wei et al., 2003
 Rhizobium lupini - (Schroeter, 1886) Eckhardt et al., 1931
 Rhizobium lusitanum - Valverde et al., 2006
 Rhizobium mesosinicum - Lin et al., 2009
 Rhizobium miluonense - Gu et al., 2008
 Rhizobium mongolense - van Berkum et al., 1998
 Rhizobium multihospitium - Han et al., 2008
 Rhizobium oryzae - Peng et al., 2008
 Rhizobium phaseoli - Dangeard, 1926 emend. Ramírez-Bahena et al., 2008
 Rhizobium pisi - Ramírez-Bahena et al., 2008
 Rhizobium pseudoryzae - Zhang et al., 2011
 Rhizobium pusense - Panday et al., 2011
 Rhizobium radiobacter - (Beijerinck and van Delden, 1902) Young et al., 2001
 Rhizobium rhizogenes - (Riker et al., 1930) Young et al., 2001
 Rhizobium rosettiformans - Kaur et al., 2011
 Rhizobium rubi - (Hildebrand, 1940) Young et al., 2001
 Rhizobium selenitireducens - corrig. Hunter et al., 2008
 Rhizobium skierniewicense - Pulawska et al., 2012
 Rhizobium soli - Yoon et al., 2010
 Rhizobium sullae - Squartini et al., 2002
 Rhizobium taibaishanense - Yao et al., 2012
 Rhizobium tibeticum - Hou et al., 2009
 Rhizobium trifolii - Dangeard, 1926
 Rhizobium tropici - Martínez-Romero et al., 1991
 Rhizobium tubonense - Zhang et al., 2011
 Rhizobium undicola - (de Lajudie et al., 1998) Young et al., 2001
 Rhizobium vallis - Wang et al., 2011
 Rhizobium vignae - Ren et al., 2011
 Rhizobium vitis - (Ophel ve Kerr, 1990) Young et al., 2001
 Rhizobium yanglingense - Tan et al., 2001

Dış bağlantılar
 Legume sanctions maintain Rhizobium mutualism
 Current list of rhizobia species
 Nitrogen Fixation and Inoculation of Forage Legumes

Kaynakça

Rhizobiaceae

Rizobiyum


La 76.ª edición de la Copa del Rey de baloncesto se disputó en el Palau Sant Jordi de Barcelona del 16 al 19 de febrero de 2012. Fue la 10.ª edición disputada en Barcelona tras la última de 1986.

El Real Madrid Baloncesto se proclamó campeón ante su gran rival, el Regal Fútbol Club Barcelona, logrando así su 23.ª Copa del Rey. Esto le convierte en el equipo que más veces ha ganado esta competición.

El equipo blanco recuperó pues diecinueve años después la Copa del Rey, y el trono que le perteneció casi siempre (al menos desde 1962, cuando rebasó al Barça en el palmarés), pero que compartía ahora con su eterno adversario.

Equipos participantes
El torneo lo disputaron a partido único, con un sistema de final a ocho, los ocho mejores equipos de la Liga ACB 2011-12 al término de la primera vuelta de la competición liguera. Como curiosidad, tan sólo 3 equipos participantes en esta Copa del Rey, disputaron la del año anterior, ya que ni Banca Cívica Sevilla, ni Lucentum Alicante, ni Mad Croc Fuenlabrada, ni Lagun Aro GBC, ni Unicaja Málaga estuvieron presentes. Además, se produjo un debut, el de Lagun Aro GBC.
<center>
{{Copa
| seeds = no
| team-width=225
| RD1= Cuartos de final
| RD1-date= 16 y 17 de febrero
| RD1-team1=  Regal FC Barcelona | RD1-score1= 75
| RD1-team2=   Lucentum Alicante | RD1-score2= 54
| RD1-team3=  Caja Laboral Baskonia | RD1-score3= 72
| RD1-team4=   Lagun Aro GBC | RD1-score4= 65
| RD1-team5=   Unicaja Málaga | RD1-score5= 65
| RD1-team6=   Banca Cívica Sevilla | RD1-score6= 75
| RD1-team7=   Real Madrid | RD1-score7= 75
| RD1-team8=   Mad-Croc Fuenlabrada | RD1-score8= 66
| RD2= Semifinales
| RD2-date= 18 de febrero
| RD2-team1=   Regal FC Barcelona | RD2-score1= 66
| RD2-team2=   Caja Laboral Baskonia | RD2-score2= 57
| RD2-team3=   Banca Cívica Sevilla | RD2-score3= 84
| RD2-team4=   Real Madrid | RD2-score4= 92
| RD3= Final
| RD3-date= 19 de febrero
| RD3-team1=   Regal FC Barcelona | RD3-score1= 74
| RD3-team2=   Real Madrid | RD3-score2= 91}}
</center>

 Cuartos de final

 Semifinales

 Final

 MVP de la Copa
  Sergio Llull'''

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de la Copa del Rey en ACB.com
 Programa oficial de la Copa del Rey 2012 en ACB.com
 Partido íntegro de la Final 2012 en RTVE.es

Copa del Rey de baloncesto
Baloncesto en 2012
Eventos deportivos celebrados en Barcelona
Deporte en España en 2012

Copa del Rey de baloncesto 2012


Mand og mand imellem er en amerikansk film fra 1947. Filmen er baseret på Laura Z. Hobsons roman af samme navn.

Plot

Filmen handler om en journalist (Gregory Peck), der går undercover som en jøde for at efterforske i antisemitisme i New York og de rige samfund i Darien, Connecticut.

Eksterne henvisninger

Dramafilm fra USA
Amerikanske film fra 1947
Oscar for bedste film
Film instrueret af Elia Kazan
Film baseret på bøger
Film i sort-hvid
Romantiske film fra USA

Mand og mand imellem


1. općinska nogometna liga Virovitica (I. općinska nogometna liga Virovitica) za sezonu 1979./80. je bila liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bilo "Bratstvo" iz Gornjeg Bazja.

Ljestvica

 Gornje Bazje – piše se i kao Gornje Bazije
 Ovčara, skraćeno za Ovčara Suhopoljska – danas dio naselja Suhopolje

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Međuopćinska liga Virovitica – Đurđevac 1979./80.
 2. općinska liga Virovitica 1979./80.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Virovitički list"
 library.foi.hr, "Virovitički list" - glasilo Socijalističkog saveza, br. 1161  (30/1980), god. XXVIII, izdano 18. srpnja 1980., str. 12 (završna ljestvica), preuzeto 5. kolovoza 2021.

1979-80 1 OL
Virovitica-1

1. općinska nogometna liga Virovitica 1979./80.


බුදුන් වහන්සේගේ පාද ලාංඡනය සිරි පතුල හෙවත් ශ්‍රී පාද ලාංඡනය නම් වේ.

==ආර
==සම්ප්‍රදායන්
==

ආශ්‍රිත ලිපි

 ශ්‍රීපාදස්ථානය
 සමනල කන්ද

බුද්ධාගම

සිරි පතුල


Olaylar
 1399 - Avrupa'ya Moğol istilası başladı.
 1586 - Japonya'nın 107. İmparatoru Go-Yōzei, tahta çıktı.
 1637 - Japonya'da, Shimabara isyanları başladı.
 1777 - Fransa, ABD'yi ilk tanıyan devlet oldu.

 1790 - Meksika'da, Azteklere ait "Aztek takvimi" bulundu.
 1865 - Franz Schubert'in, Bitmemiş Senfonisi ilk kez seslendirildi.
 1903 - Wright Kardeşler, benzin motorlu uçakları Wright Flyer ile Kitty Hawk'ta (Kuzey Karolina) ilk uçuşu gerçekleştirdi: uçuş mesafesi 37 m, uçuş süresi 12 saniye.
 1905 - 1905 Moskova Ayaklanması bastırıldı. Çarlık Orduları 10 gün süren isyan boyunca binlerce kişiyi katletti.
 1908 - İttihat ve Terakki Cemiyeti, II. Meşrutiyet'in ilanından sonra İttihat ve Terakki Fırkası adını aldı.
 1908 - II. Meşrutiyet'in ilanından sonraki seçilen yeni Osmanlı Meclis-i Mebusanı ilk toplantısını yaptı.
 1917 - Tunceli'nin Pülümür ilçesi, Rus işgalinden kurtuldu.
 1918 - Fransız askerleri, denizden Mersin'e çıkarma yapmaya başladı. Mersin, Tarsus, Adana, Ceyhan, Misis ve Toprakkale işgal edildi.
 1919 - Türkiye İşçi ve Çiftçi Sosyalist Fırkası kuruldu.
 1925 - Türkiye ile Sovyetler Birliği arasında tarafsızlık antlaşması imzalandı.
 1926 - Uşak Şeker Fabrikası açıldı.
 1928 - Afganistan'da Kral Emanullah Han'a karşı ayaklanma başladı.
 1934 - Kasım 1934 tarihli Kanun'la Kemal öz adlı Cumhurbaşkanına verilen "Atatürk" soyadının veya bunun başına ve sonuna söz konarak yapılan adların hiçbir kimse tarafından öz ve soyadı olarak alınamayacağına dair Kanun, TBMM'de kabul edildi.
 1935 - Douglas DC-3 tipi uçağın ilk uçuşu.
 1936 - Ankara'da 19 Mayıs Stadyumu, Başbakan İsmet İnönü'nün söylevi ile açıldı.
 1941 - Almanlar Sivastopol'u kuşattılar.
 1941 - İsmet İnönü Hûkümeti, yeni yıldan itibaren ekmeğin karneyle dağıtılacağını açıkladı.
 1961 - Niteroi'de (Brezilya) bir sirkte çıkan yangında 323 kişi öldü.
 1965 - BM, Türkiye'nin Kıbrıs'a müdahale edemeyeceğine ilişkin karar aldı. Türkiye bu kararı reddetti.
 1965 - Türkiye Fikir Kulüpleri Federasyonu (FKF) kuruldu.
 1967 - Avustralya Başbakanı Harold Holt, Portsea (Victoria) yakınlarında yüzerken kayboldu.
 1969 - ABD Hava Kuvvetleri, yaptıkları UFO araştırmaları sonucunda dünyadışı bir uzay gemisine ilişkin kanıta rastlamadıklarını açıkladı.
 1969 - SALT-I görüşmeleri başladı.
 1971 - 3. Haliç Köprüsü'nün temeli atıldı.
 1973 - Amerikan Psikiyatri Birliği, DSM'den eşcinselliği listesinden çıkararak yönelimin bir hastalık olmadığını belirtti.
 1979 - Nâzım Hikmet'in eseri olan ve koreografisi Arif Melikov tarafından yapılan Ferhat ile Şirin balesi, TRT'nin Sanat Dünyası adlı programından çıkarıldı.
 1980 - İstanbul Şehir Tiyatroları'nda çalışmaları sakıncalı görülen 38 sanatçının işine son verildi. İşine son verilen sanatçılar arasında Başar Sabuncu, Ali Taygun, Mustafa Alabora, Erdal Özyağcılar, Orhan Alkaya, Beklan Algan da bulunuyordu.
 1980 - Türkiye'nin Sidney Başkonsolosu Şarık Arıyak ve koruma polisi Enver Sever silahlı saldırı sonucu öldü. Saldırıyı ASALA örgütü üstlendi.
 1981 - Kızıl Tugaylar örgütü, İtalya'daki en yüksek rütbeli NATO askeri olan General James Dozier'i kaçırdı.
 1981 - Polonya'da polis gösteri yapan işçilerin üzerine ateş açtı: 7 işçi öldü.
 1982 - Çin'deki gezisini tamamladıktan sonra Endonezya'ya geçen Cumhurbaşkanı Kenan Evren, burada Devlet Başkanı Suharto tarafından 21 pare top atışı ve büyük bir askerî törenle karşılandı.
 1983 - Madrid'de bir gece kulübünde çıkan yangında 82 kişi öldü.
 1983 - Erdal İnönü, yeniden SODEP genel başkanlığına seçildi.
 1984 - YÖK, öğretim üyeleri ve öğrenciler hakkında "bilgi fişi" tutulmasını istedi.
 1989 - Ankara'da ilk ve orta dereceli okullar hava kirliliği nedeniyle tatil edildi.
 1989 - Brezilya'da 25 yıl sonra ilk seçimler yapıldı.
 1989 - Amerikan animasyon televizyon durum komedisi Simpsonlar, yarım saatlik altın saatler şovu olarak FOX'ta yayınlanmaya başlandı.
 1991 - Türkiye'de ilk futbol cinayeti, Galatasaray (futbol takımı)GS-BJK maçı sonrası gerçekleşti.
 1994 - Yeni Yüzyıl gazetesi yayın hayatına başladı.
 1995 - Ganalı Kofi Annan, BM Genel Sekreteri oldu.
 1996 - Sedat Bucak'ın otomobilinde bulunan silahların Emniyet Müdürlüğü'ne ait olduğu belirlendi.
 1997 - Fazilet Partisi, İsmail Alptekin Başkanlığında kuruldu.
 1997 - Ukrayna'dan kalkan bir yolcu uçağı, Katerini (Yunanistan) yakınlarında dağa çarparak düştü: 70 kişi öldü.
 1998 - Safranbolu, kültürel varlık olarak Dünya Miras Listesi'ne alındı.
 2002 - Londra'da toplanan Iraklı rejim muhalifleri, Saddam Hüseyin rejiminin devrilmesinin ardından 2 yılı aşmayacak bir sürede demokratik ve federal bir Irak'ın kurulması, serbest seçimlerin yapılması ve anayasanın hazırlanması üzerinde anlaşmaya vardılar.
 2002 - Yugoslavya Federal Cumhuriyeti Parlamentosu, Bosna-Hersek'te 43 ay süren savaşa son veren Dayton Barış Anlaşması'nı yedi yıl sonra onayladı.
 2002 - ABD Başkanı George W. Bush, balistik füzelere karşı savunma amacıyla geliştirilen ve füze kalkanı olarak bilinen savunma sisteminin konuşlandırılması talimatını verdi.
 2004 - Irak'ın Musul kenti yakınlarında uğradıkları silahlı saldırı sonucu, 5 Türk güvenlik görevlisi öldü.
 2004 - AB, Türkiye ile 3 Ekim 2005'te müzakerelere başlama kararı aldı.

 2010 - Google, insan vücudunun tamamının haritasını çıkaran yeni bir ağ tarayıcısı geliştirdi. İsmini Google Body olarak belirledi.
 2013 - Türkiye'de 4 Bakan, çeşitli düzeyde bürokrat ve iş adamlarının şüphelileri olduğu yolsuzluk, rüşvet ve kaçakçılık operasyonları başladı.
 2016 - Türkiye'nin Kayseri ilinde patlama oldu. (2016 Kayseri saldırısı)
 2020 - Türkiye Değişim Partisi, Mustafa Sarıgül tarafından kuruldu.

Doğumlar

 1267 - Go-Uda, Japonya'nın 91. İmparatoru (ö. 1324)
 1493 - Paracelsus, İsviçreli hekim, simyager, botanikçi ve astrolog (ö. 1541)
 1619 - Prens Rupert, Alman asıllı devlet adamı, asker, amiral, bilim insanı, sporcu, koloni valisi ve amatör sanatçı (ö. 1682)
 1706 - Émilie du Châtelet, Fransız matematikçi, fizikçi ve yazar (ö. 1749)
 1734 - I. Maria, 1777-1816 yılları arasında Portekiz'in 1815-1816 yılları arasında Brezilya'nın Kraliçeliğini yapmış hükümdar (ö. 1816)
 1749 - Domenico Cimerosa, İtalyan asıllı besteci (ö. 1801)
 1770 - Ludwig Van Beethoven, Alman besteci (ö. 1827)
 1778 - Sir Humphry Davy, İngiliz kimyacı ve fizikçi (ö. 1829)
 1797 - Joseph Henry, Amerikalı fizikçi (ö. 1878)
 1842 - Sophus Lie, Norveçli matematikçi (ö. 1899)
 1864 - Felix Körling, İsveçli bestecisi (ö. 1937)
 1874 - William Lyon Mackenzie King, Kanadalı siyasetçi (ö. 1950)
 1887 - Josef Lada, Çek ressam, karikatürist ve yazar (ö. 1957)
 1893 - Erwin Piscator, Alman tiyatro yönetmeni, yazar ve yapımcı (ö. 1966)
 1894 - Wim Schermerhorn, Hollandalı politikacı (ö. 1977)
 1896 - Anastasiya Platonovna Zuyeva, Sovyet oyuncu (ö. 1986)
 1897 - Hasan Âli Yücel, Türk öğretmen, eski Millî Eğitim Bakanı ve Köy Enstitüleri'nin kurucusu (ö. 1961)
 1905 - Simo Häyhä, Fin askeri (ö. 2002)
 1908 - Willard Libby, Amerikalı fiziksel kimyager ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 1980)
 1912 - Edward Short, İngiliz siyasetçi (ö. 2012)
 1920 - Kenneth E. Iverson, Kanadalı bilgisayar bilimcisi (ö. 2004)
 1930 - Armin Müller-Stahl, Akademi Ödüllü Alman sinema oyuncusu
 1930 - Safa Önal, Türk senarist, yönetmen ve yazar (ö. 2023)
 1934 - Irving Petlin, Amerikalı sanatçı ve ressam (ö. 2018)
 1936 - Franciscus (Jorge Mario Bergoglio), Papa
 1936 - Tuncer Necmioğlu, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu, senarist ve tiyatro eleştirmeni (ö. 2006)
 1937 - Art Neville, Amerikalı şarkıcı, söz yazarı ve orgcu (ö. 2019)
 1937 - John Kennedy Toole, Amerikalı yazar ve Pulitzer Ödülü sahibi (ö. 1969)
 1941 - Fritz Moen, Norveçli mahkum (ö. 2005)
 1942 - Muhammed Buhari, Nijerya devlet başkanı olan ve Nijerya Ordusundan emekli tümgeneral
 1944 - İlhan Erdost, Türk yayımcı (ö. 1980)
 1944 - Bernard Hill, İngiliz aktör
 1946 - Eugene Levy, Kanadalı oyuncu, televizyon yönetmeni, yapımcısı ve yazar
 1946 - Rıza Silahlıpoda, Türk müzisyen
 1947 - Wes Studi, Amerikan Yerlisi dizi ve sinema oyuncusu
 1948 - Kemal Kılıçdaroğlu, Türk siyasetçi
 1949 - Sotiris Kaiafas, Kıbrıslı millî futbolcu
 1951 - Ken Hitchcock, Kanadalı buz hokeyi koçu
 1951 - Tatyana Kazankina, Rus sportçu
 1956 - Itır Esen, Türk sinema sanatçısı
 1956 - Peter Farrelly, Amerikalı film yönetmeni, senarist, yapımcı ve yazar
 1958 - Mine Koşan, Türk ses sanatçısı
 1958 - Roberto Tozzi, İtalyan atlet
 1961 - Ersun Yanal, Türk futbolcu ve teknik direktör
 1965 - Ali Çatalbaş, Türk tiyatro ve sinema sanatçısı
 1968 - Claudio Suárez, Meksikalı millî futbolcu
 1969 - Laurie Holden, Amerikalı oyuncu
 1971 - Claire Forlani, İtalyan asıllı İngiliz aktris
 1973 - Martha Érika Alonso, Meksikalı siyasetçi ve bürokrat (ö. 2018)
 1973 - Rian Johnson, Amerikalı yazar ve yönetmen
 1973 - Paula Radcliffe, İngiliz atlet
 1973 - Hasan Vural, Alman asıllı Türk millî futbolcu
 1974 - Sarah Paulson, Amerikalı oyuncu
 1974 - Giovanni Ribisi  Amerikalı aktör
 1975 - Oktay Derelioğlu, Türk futbolcu
 1975 - Eugene, Amerikalı profesyonel güreşçi
 1975 - Milla Jovovich, Ukraynalı model ve artist
 1976 - Edward Aguilera, İspanyol şarkıcı
 1976 - Patrick Müller, İsviçreli eski millî futbolcu
 1977 - Katheryn Winnick, Kanadalı film ve televizyon oyuncusu
 1978 - Manny Pacquiao, Filipinli profesyonel eski boksör
 1979 - Aleksandar Radenković, Alman oyuncu
 1981 - Tolgahan Sayışman, Türk model ve oyuncu
 1981 - Tim Wiese, Alman kaleci
 1982 - Stephane Lasme, Gabonlu profesyonel basketbolcu
 1982 - Onur Özsu, Türk şarkıcı ve müzisyen
 1983 - Paolino Bertaccini, Belçikalı futbolcu
 1984 - Mikky Ekko, Amerikalı şarkıcı, şarkı yazarı ve müzik yapımcısı
 1986 - Emma Bell, Amerikalı oyuncu
 1987 - Marina Arzamasava, Beyaz Rus atlet
 1987 - Chelsea Manning, WikiLeaks web sitesine gizli belgeler verdiği şüphesiyle Mayıs 2010'da Irak'ta tutuklanan Amerika Birleşik Devletleri Silahlı Kuvvetleri askeri
 1988 - Grethe Grünberg, Estonyalı buz patenci
 1991 - Jin Izumisawa, Japon futbolcu
 1992 - Andrew Nabbout, Avustralyalı futbolcu
 1993 - Ali Berke Sağır, Türk voleybolcu
 1996 - Yelizaveta Tuktamışeva, Rus buz patenci
 1998 - Martin Ødegaard, Norveçli millî futbolcu

Ölümler
 535 - Ankan, Japonya'nın 27. İmparatoru
 1187 - VIII. Gregorius, 1187 yılında 21 Ekim ile 17 Aralık doneminde 2 aydan kısa bir süreyle Papası (d. 1100)
 1273 - Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî, mutasavvıf ve şair (d. 1207)
 1645 - Nur Cihan, Babür İmparatoru Cihangir'in eşi (d. 1577)
 1763 - Frederick Christian, Saksonya Elektörlüğü Prensi (d. 1722)
 1830 - Simón Bolívar, Güney Amerika bağımsızlık savaşı önderi (d. 1783)
  1833 - Kaspar Hauser, Almanya'da esrarengiz bir şekilde ortaya çıkışı ve hayatıyla çeşitli efsanelere konu olan genç (d. 1812)
 1847 - Marie Louise, 1814'ten ölümüne kadar Parma düşesi olarak taç giyen Avusturyalı arşidüşes (d. 1791)
 1898 - Hermann Wilhelm Vogel, Alman fotokimyacı ve fotoğrafçı (d. 1834)
 1907 - William Thomson (Lord Kelvin), İngiliz fizikçi (d. 1824)
 1909 - II. Léopold (Belçika Kralı), Belçika Kralı (d. 1835)

 1905 - Aleksey Uhtomski, Rus devrimci ve Sosyalist Devrimci Parti önderlerinden (d. 1875)
 1907 - William Thomson, İskoçyalı fizikçi (d. 1824)
 1909 - II. Leopold, 1865'ten 1909'a kadar Belçika Kralı (d. 1835)
 1917 - Elizabeth Garrett Anderson, İngiliz hekim ve kadın hakları savunucusu (d. 1836)
 1933 - Thupten Gyatso, Tibet'in dini önderi 13. Dalay Lama (d. 1876)
 1935 - Juan Vicente Gómez, Venezuela diktatörü (1908-1935 arasında) (d. 1864)
 1947 - Johannes Nicolaus Brønsted, Danimarkalı fiziksel kimyacı (d. 1879)
 1962 - Thomas Mitchell, Amerikalı aktör ve yazar (d. 1892)
 1964 - Victor Franz Hess, Avusturyalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1883)
 1965 - María Teresa Vera, Kübalı şarkıcı, gitarist ve besteci (d. 1895)
 1966 - Bronislovas Paukštys, Litvanyalı Katolik rahip (d. 1897)
 1969 - Hadi Hün, Türk tiyatrocu (d. 1907)
 1972 - Muzaffer Alankuş, Türk asker ve siyasetçi (d. 1898)
 1980 - Oskar Kummetz, Nazi Almanyası'nda asker (d. 1891)
 1981 - Cemal Tural, Türk asker ve eski Genelkurmay Başkanı (d. 1905)
 1987 - Marguerite Yourcenar, Belçikalı yazar (d. 1903)
 1995 - İsa Yusuf Alptekin, Uygur siyasetçi ve Doğu Türkistan Cumhuriyeti'nin Genel Sekreteri (d. 1901)
 2009 - Jennifer Jones, Amerikalı Oscar ödüllü oyuncu (d. 1919)
 2011 - Kim Jong-il, Kuzey Kore'nin eski ulusal lideri (d. 1941)
 2011 - Eva Ekvall, Venezuelalı manken ve yazar (d. 1983)
 2011 - Cesaria Evora, Yeşil Burunlu şarkıcı (d. 1941)
 2014 - Bilal Ercan, Türk halk müziği ve bağlama sanatçısı (d. 1962)
 2016 - Henry Heimlich, Amerikalı göğüs cerrahı ve tıp araştırmacısı (d. 1920)
 2016 - Gordon Hunt, Amerikalı seslerdirme sanatçısı, yönetmen ve oyuncu (d. 1929)
 2017 - Kjell Grede, İsveçli film yönetmeni ve senarist (d. 1936)
 2018 - Penny Marshall, Amerikalı komedyen, seslendirme sanatçısı, yapımcı, yönetmen ve oyuncu (d. 1943)
 2018 - Anca Pop, Rumen-Kanadalı şarkıcı-söz yazarı (d. 1984)
 2018 - Francis Roache, Amerikalı üst düzey kanun adamı ve siyasetçi (d. 1936)
 2020 - Jeremy Bulloch, İngiliz aktör (d. 1945)
 2020 - Pierre Buyoya, Burundili asker ve siyasetçi (d. 1949)
 2020 - Maciej Grubski, Polonyalı siyasetçi (d. 1968)

Tatiller ve özel günler

1217
17

17 Aralık


Bradley es una localidad situada en Staffordshire (Inglaterra). Según el censo de 2011, tiene una población de 513 habitantes.

Demografía
Según el censo de 2001, en ese momento Bradley tenía 395 habitantes (46,58% varones, 53,42% mujeres) y una densidad de población de 21,28 hab/km². El 16,96% eran menores de 16 años, el 74,94% tenían entre 16 y 74, y el 8,1% eran mayores de 74. La media de edad era de 45,12 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 15,85% estaban solteros, el 69,82% casados, y el 14,33% divorciados o viudos.

Según su grupo étnico, el 98,48% de los habitantes eran blancos y el 1,52% mestizos. La mayor parte (97,96%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,76% de la población, mientras que el 1,27% había nacido en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 84,13% y el hinduismo por el 0,76%, mientas que el 7,05% no eran religiosos y el 8,06% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 169 hogares con residentes y 4 vacíos.

Referencias

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Bradley (Staffordshire)


NGC 364 este o galaxie lenticulară situată în constelația Balena. A fost descoperită în 2 septembrie 1864 de către Albert Marth.

Note

Vezi și
 NGC 363
 NGC 365

Legături externe
 NGC 364 pe WikiSky
 NGC 364 pe spider.seds.org

Galaxii lenticulare
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1864
Obiecte astronomice descoperite de Albert Marth

NGC 364


Mihai Niță () este un politician român, ales senator în 2008 din partea . În 2012, a trecut la  și a fost ales din nou senator în 2012 și deputat în 2016 din partea , succesorul PC. De fiecare dată a candidat în județul Olt.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Senatori români 2012-2016
Senatori români 2008-2012
Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020

Mihai Niță


L'hôtel-Dieu de Chartres est un hôpital de la ville de Chartres, préfecture du département français d'Eure-et-Loir, en région Centre-Val de Loire.

Description

Histoire
La conciergerie a été construite en 1866. Durant la deuxième guerre mondiale, dans la nuit du 17 juin au 18 juin 1940, Jean Moulin y a été interrogé et torturé.

Ce lieu de mémoire fait l'objet d'une inscription au titre de monument historique depuis le .

Aujourd'hui
Depuis le déménagement du centre hospitalier général à l'hôpital Louis Pasteur du Coudray en 1986, ce pôle de santé des hôpitaux de Chartres regroupe :
 Une résidence pour personnes âgées ;
 Des activités ambulatoires de psychiatrie infanto-juvénile ;
 Un centre d'action médico-sociale et un centre d'action médico-sociale précoce (CAMSP) ;
 Une maison pour les personnes autistes du département d'Eure-et-Loir.

Architecture
Les éléments suivants sont à remarquer :
 La conciergerie, avec un pavillon symétrique, forme l'entrée monumentale du lieu ;
 L'ensemble des bâtiments inclut également une chapelle, édifiée avec un appareillage de briques colorées et pierres de taille ;
 Une stèle coiffée du buste de Gabriel Maunoury, chirurgien de l'hôtel-Dieu et député d'Eure-et-Loir de  1912 à 1924, est située à l'angle des rues Docteur-Maunoury et Gabriel-Lelong ;
 Une stèle aux bienfaiteurs de l'hôpital qui, de 1804 à 1963, mentionnent quatorze noms, dont Napoléon Ier.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Chartres

Liens externes

Monument historique à Chartres
Monument historique inscrit en 2009
Patrimoine du XIXe siècle
Chartres
Hôpital monument historique en France

Hôtel-Dieu de Chartres


වනාන්තර කළමණාකරණයට අමතරව පාලනය කරන ලද පිළිස්සීම කෘෂිකර්මාන්තයේදී භාවිතා වේ. දියුණුවන රටවල මෙය හේන් සඳහා භූමිය පිළිස්සීම ලෙස හඳුන්වයි. කාර්මීකරණය වූ රටවල් භූමිය සැකසීමේ ක්‍රමයක් ලෙස තැන තැන ගෙන යා හැකි පස සකසන උපකරණ භාවිතා කරයි. ක්ෂේත්‍රය පිළිස්සීම, භෝගවල ඉතිරි කොටස් ඉවත් කිරීම, වල් පැළ ඉවත් කිරීම සහ වල් පැළ වල බීජ ඉවත් කිරීම සහ ක්ෂේත්‍රය පිරිසිදු කිරීමට යොදා ගන්නා තාක්ෂණයකි. ක්ෂේත්‍රය පිළිස්සීම , වල් නාශක යෙදීම, සී සෑම යන ක්‍රමවලට වඩා ලාභ දායී වුවද එය දුම් හා ගින්දර ආශ්‍රීත දූෂක නිපදවන නිසා මෙය නිවාස ආශ්‍රීත වගා බිමිවල යොදා නොගනී. ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය ක්ෂේත්‍ර පිළිස්සුම නීතිමය ලෙස හා විධිමත්ව රජයේ හා ප්‍රාන්තවල භූමිවලට යොදා ගනී. මුලින්ම මෙය නව පාෂාණ යුගයේ සිදු වූ විප්ලවීය වෙනස්කම්වලදී යොදා ගන්නා ලදී. (Neolithic Revolution). (වසර 9 – 11000 කට පමණ පෙර ශීත යුගය අවසාන භාගයේ දඩයක් කරුවන් වගා කිරීම ඇරඹීමේදී යොදා ගන්නා ලදී.

විවාදය

Oregon හි තණකොළ බීජ වගාකරන ගොවීන් ක්ෂේත්‍රය මීළඟ වගාව සඳහා පිරිසිදු කර සූදානම් කිරීමට ක්ෂේත්‍රය පිළිස්සීම යොදා ගනී. එසේම නැවත වගා කරන තණකොළවල  බීජ හට ගැනීමට ගිනි තැබීම අවශ්‍යය. Oregon 1981 දී ගොවිබිම් ගිනි තැබීමට අවසර දුන්නද 1988 දී ගිනි තැබීමෙන් පිට වූ දුම නිසා සිදු වූ මෝටර් රථ අනතුරු නිසා ගිනි තැබීම සීමා කරන ලදී. මෙය Oregon හි Albany ආසන්නයේ ප්‍රාන්ත අතර මෝටර් රථ ධාවනයේදී සිදු විය. අනතුරු 23 ක් සිදු වී 7 දෙනෙක් මිය ගොස් 37 කට තුවාල විය. මෙම සිදුවීම නිසා ක්ෂේත්‍ර ගිනි තැබීම පිළිබඳ අධ්‍යයනය කර තහනම් කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර
http://en.wikipedia.org/wiki/Controlled_burn#Agricultural_use

කෘෂි කාර්මික භාවිත


The  Göppingen Gö 1 Wolf was a single-seat glider produced in Germany from 1935.

Design and development
Conceived as a rival to the Grunau Baby, it was the first product of the newly formed Sportflugzeugbau Göppingen Martin Schempp firm. It was a conventional, strut-braced high-wing design of wooden construction, incorporating a wheel aft of the loaded centre of gravity to ease ground handling, as well as aero-tow and winch launches.

Of very similar construction to the Grunau Baby, the Wolf had strut-braced high-set monoplane wings supported on a pylon aft of the cockpit. The hexagonal-section fuselage was constructed largely of wood with plywood skinning and the wings and tail surfaces were plywood-skinned back to the main spars with wooden-framed fabric-covered rear portions. The undercarriage consisted of rubber-sprung skids under the nose and tail with a fixed mainwheel aft of the loaded centre of gravity.

Operational history
Stressed for aerobatics, one example was purchased by Alan Cobham's National Aviation Day displays, and was flown under tow directly to London by Joan Meakin. During early flying with the Wolf it gained a reputation for dangerous spinning characteristics, which resulted in the Gö 1 being grounded in 1938, pending incorporation of modified, longer-chord, slotted ailerons.

The cost of the required modifications proved uneconomic for the majority of owners and the majority of Gö 1s never flew again and only three are known to have survived in museums.
One is still operational in Germany at Schempp-Hirth GmbH. On June 30, 2018, Tilo Holighaus made a 74 km cross country flight with it.

Variants
TG-20 Four Gö 1s impressed by the USAAF and allocated serials 42-57168,42-57175, 42-57195, and 42-57204

Specifications (Gö 1 Wolf)

See also

References

Further reading

Japanese Gliders 1930–1945, 回サδ,ー之i 1930–1945, KAWAKAMI, H. (1998) [p. 310. Note 3 views + plan + specs]
Segelflugzeug Geschichten Die Gleit Segelflugzeuge des Deutschen und auf der Segelflugmuseums Wasserkuppe SELINGER, Peter F. (2004) [p. 56–57. Text + photo + specs]

External links

 Manufacturer's website
 Gö 1 Wolf page

1930s German sailplanes
Schempp-Hirth aircraft
Aircraft first flown in 1935

Göppingen Gö 1


An Amorphophallus tuberculatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilbert Leonard Anna Hetterscheid ngan Van Dzu Nguyen. An Amorphophallus tuberculatus in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Amorphophallus

Amorphophallus tuberculatus