සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ කේන්ද්‍රයේ ඇති තරුව හිරු හෙවත් සූර්යයායි. ( ලතින් භාෂාවෙන් හැදින්වෙන්නේ සොල් යනුවෙනි) පෘථිවිය ඇතුලු අනෙකුත් වස්තුන් (අනෙක් ග්‍රහලෝක, ග්‍රහක,උප ග්‍රහයන්,වාමන ග්‍රහයන්)  සූර්යයා වටා ගමන් කරන අතර සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ස්කන්ධයෙන් 99.8% කට පමණ වගකියන්නේ සූර්යයායි. සූර්ය ශක්තිය , හිරු එළිය සහ තාපය ලෙස පෘථිවිය මත වෙසෙන සියලුම ජීවින්ට අත්‍යාවශ්‍ය වේ. සූර්යාලෝකය ප්‍රධාන වශයෙන් අවශ්‍ය වන්නේ ප්‍රභාසංස‍්ලේෂණ ක්‍රියාවලියටය. එසේම සූර්යයා මගින් පෘථිවියේ දේශගුණය හා කාලගුණය පාලනය කරයි. සූර්යයා පෘථිවිය මෙන් 109 ගුණයක් විශාල වේ.

සූර්යයා ගේ මතුපිට සංයුතිය හයිඩ්‍රජන් (එහි ස්කන්ධයෙන් 74% ක් පමණ හෝ එහි පරිමාවෙන් 92% ක් පමණ ) හීලියම් (ස්කන්ධයෙන් 24 – 25% ක් , පරිමාවෙන් 7% ක් )සහ යකඩ , නිකල්, ඔක්සිජන්, සිලිකන්, සල්ෆර්, මැග්නීසියම්, කාබන්, නියෝන්, කැල්සියම්, සහ ක්‍රෝමියම් යන මුලද්‍රව්‍ය ඉතා සුළු ප්‍රමාණ වලින් ද සමන්විත වේ.

සුර්යයාට ඇත්තේ G2V ලෙස හැඳින්වෙන වර්ණාවලි පන්තියකි. G2 යනුවෙන් අර්ථ දැක්වෙන්නේ 5,780 K මතුපිට උෂ්ණත්වයක් එය සතුව ඇති බවත් එනිසා එයට සුදු පැහැයක් ලැබී ඇති බවත් ය. වායුගෝලීය විසිරීම හේතුවෙන් පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ සිට බලන කල සූර්යයා දිස්වන්නේ කහ පැහැයෙනි.

එහි වර්ණාවලිය සතුව අයනීකරණය වු සහ උදාසීන ලෝහ රේඛා මෙන්ම ඉතා දුර්වල හයිඩ්‍රජන් රේඛාද වේ. වර්ණාවලි පන්තියේ V යන්නෙන් අදහස් වන්නේ බොහෝ තාරකා මෙන්ම සුර්යයාද ප්‍රධාන අනුක්‍රමයේ තරුවක් බවයි. එනම්, එමගින් ශක්තිය නිපදවන්නේ හයිඩ්‍රජන් න්‍යෂ්ටි හා හීලියම් න්‍යෂ්ටි විලයනයෙනි. අපගේ ගැලැක්සියේ G2 පන්තියේ තාරකා මිලියන 100 කට අධික සංඛ්‍යාවක් තිබේ. කුඩා සහ සාපේක්ෂව වැදගත් නොවන තරුවක් ලෙස සැලකණු සූර්යයා ගැලැක්සියේ ඇති තාරකා (රතු කුරුමිට්ටන්) 85% කටත් වඩා දීප්තිමත් බවක් පෙන්නුම් කරයි.

ක්ෂිරපථය මධ්‍යයේ සිට සූර්යයා‍ට ඇති දුර ආලෝක වර්ෂ 26,000 ක් පමණ වන අතර සූර්යයා එය වටා කක්ෂගත වේ. එහි උපරිම කක්ෂ වේගය තත්පරයට කි.මී. 220 ක් පමණ වේ. එනම් සෑම වසර 1400 කටම එක් ආලෝක වර්ෂයක් ද සෑම දින 8 කට ම තාරකා විද්‍යා ඒකකයක් ද (සූර්යයා සහ පෘථිවිය අතර ඇති දුර තාරකා විද්‍යා ඒකකයක් වේ) ගමන් කරයි. දැනට සොයා ගෙන ඇති කරුණු අනුව මෙම දුර ප්‍රමාණයන් නිවැරදි වන නමුත් නව දැනුම සමඟ මෙම අගයන් වෙනස් වීමට ඉඩ ප්‍රස්තාව ඇත.

පෘථිවියේ සිට ආලෝක වර්ෂ 17 ක් ඇතුලත පිහිටි ආසන්නම තාරකා පද්ධති 50 අතරින් දීප්තිමත් බවින් 4 වැනියට වැඩිම තාරකාව ද සූර්යයා වේ.

ලක්ෂණ

සූර්යයා යනු G-වර්ගයේ ප්‍රධාන අනුක්‍රමණ තාරකාවක් වන අතර සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයේ සම්පූර්ණ ස්කන්ධයෙන් 99.8632% ක් පමණ ප්‍රමාණයක් සඳහා සම්මාදම් වෙයි. එය පරිපූර්ණත්වයට කිට්ටු ගෝලයක් වන අතර, එහි විපිටත්වය ඇස්තමේන්තු කර ඇත්තේ මිලියනයෙන් පංගු 9 ක් පමණ ලෙසින් වන අතර, මෙයින් අදහස් වන්නේ එහි ධ්‍රැවීය විෂ්කම්භය හා නිරක්ෂීය විෂ්කම්භය අතර වෙනස  10km පමණක් බවයි.

භ්‍රමණය
සූර්යයා සමන්විත වන්නේ  ප්ලාස්මාවකින් වන අතර එය ඝන වස්තුවක් නොවන බැවින්, එහි ධ්‍රැවයන්හිදීට වඩා වේගයෙන් එය  එහි නිරක්ෂයේදී භ්‍රමණය වෙයි. මෙම ආචරණය හැඳින්වෙන්නේ  ආන්තර භ්‍රමණය ලෙසින් වන අතර, එය එසේ වන්නේ සූර්යයා තුල ඇති වන  සංවහනය නිසා සහ එහි ගර්භයෙහි සිට ඉවතට පවතින තියුණු උෂ්ණත්ව අනුක්‍රමණයන් නිසාවෙන් ඇති වන ස්කන්ධ ගමනය හේතුවෙනි. ක්‍රාන්තිවලමය උත්තර ධ්‍රැවයෙහි සිට බලන කල්හී සූර්යයාගේ වාමාවර්ත  කෝණික ගම්‍යතාවයෙහි කොටසක බැර මෙම ස්කන්ධය විසින් දැරෙන අතර, එනයින් කෝණික ප්‍රවේගයෙහි විබෙදුම යළි සිදුකෙරෙයි. මෙම සත්‍ය භ්‍රමණයෙහි කාලාවර්තය දළ වශයෙන් නිරක්ෂයෙහිදී දින 25.6 ක් හා ධ්‍රැවයන්හී දින 33.5 පමණ වෙයි. කෙසේවෙතත්, සූර්යයා වටා පරිභ්‍රමණය නිසාවෙන් අප විසින් පෘථිවියෙහි සිට සූර්යයා නැරඹුම් ලක්ෂ්‍යය නිරන්තරයෙන් වෙනස් වන බැවින්, එහි නිරක්ෂයෙහිදී තාරකාවෙහි  දෘශ්‍ය භ්‍රමණය දින  28 ක් පමණ වෙයි. මෙම ලැසි භ්‍රමණයෙහි කේන්ද්‍රාභිසාරී ආචරණය සූර්යයාගේ නිරක්ෂයෙහිදී පෘෂ්ඨික ගුරුත්වයට වඩා 18 මිලියන ගුණයක් දුර්වල වෙයි. ග්‍රහ ලෝකයන්හී උදම් ආචරණය මෙයටත් වඩා දුර්වල වන අතර, සූර්යයාගේ හැඩය සැලකිය යුතු තරම් වෙනස් නොකරයි.

රසායනික
සූර්යයා  වනාහී සංගහන I, හෝ බැර මූලද්‍රව්‍යයන්ගෙන් පොහොසත්, තාරකාවකි. කිට්ටුව පිහිටි සුපර්නෝවාවන් එකක් හෝ කිහිපයක කම්පන තරංගයන් නිසා සූර්යයාගේ නිර්මාණය ක්‍රියාරම්භය වන්නට ඇත.
ඊනියා සංගහන II (බැර මූලද්‍රව්‍යය-විරල) තාරකාවල එම මූලද්‍රව්‍යයන්හී බහුලතාවය හා සංසන්දනය කරන කළ,  සෞර ග්‍රහ මණ්ඩලයෙහි පවතින රත්රන් හා යුරේනියම් වැනි බැර මූලද්‍රව්‍යයන්ගේ අධික බහුලතාවය  මෙම අදහස ඉදිරිපත් වීමට හේතු වී ඇත. මෙම මූලද්‍රව්‍ය නිපැයීම බොහෝ දුරට සිදුවන්නට ඇත්තේ සුපර්නෝවාවක් තුලදී  ශක්තිවශෝෂක න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියා තුලින් හෝ මහත් විශාල දෙවන-පරම්පරාවෙහි තාරකාවක් තුලදී  නියුට්‍රෝන අවශෝෂණය ඔස්සේ තත්ත්වාන්තරය මගින්ය.

පෘෂ්ඨය
ශිලාමය ග්‍රහලෝකයන්හී මෙන් නිශ්චිත මායිමක් සූර්යයාට නොමැති අතර කේන්ද්‍රයෙහි සිට දුර වැඩි වන විට එහි පිටස්තර කොටස්හීදී  ඇති වායූන්ගේ ඝනත්වය ඝාතීය ලෙසින් පහළ බසියි. කෙසේවෙතත්, පහත විස්තර කෙරෙන පරිදී, සුවිශද අභ්‍යන්තර ව්‍යුහයක්  එය සතුව ඇත. සූර්යයාගේ අරය මනිනු ලබනුයේ එහි කේන්දුයෙහි සිට  ප්‍රභාගෝලයේ කෙළවර වෙතටය. සරල වශයෙන් පවසතොත් මෙම ස්ථරයට ඉහළින් පිහිටි වායුව සිසිල් වැඩි හෝ සිහින් වැඩි බැවින් සැලකියයුතු තරම් ආලෝක ප්‍රමාණයක් නිකුත් කිරීමට අසමත් වෙන බැවින්  පියවි ඇසට ඉතා පහසුවෙන් දිස්වන පෘෂ්ඨය එය වෙයි .

සූර්යය අභ්‍යන්තරය සෘජු ලෙසින් නිරික්ෂණය කළ නොහැකි අතර සූර්යයා  විද්‍යුත්චුම්භක විකිරණයන්ට පාරාන්ධ බවක් දක්වයි. කෙසේවෙතත්, භූමිකම්පා විසින් ජනනය කරනු ලබන තරංග විසින් පෘථිවියෙහි අභ්‍යන්තර ව්‍යුහය අණාවරණය කිරීමට භූකම්පන විද්‍යාව ඉවහල් වනවා මෙන්ම, සූර්ය භූකම්පන විද්‍යාව නම් ශික්ෂාව විසින් සූර්ය අභ්‍යන්තරයෙහි ගමන් ගන්නා පීඩන තරංග (අවධ්වනිය) උපයෝගී කොට ගෙන තාරකාවේ අභ්‍යන්තර ව්‍යුහය මැනීම හා දෘශ්‍යකරණය සිදු කෙරෙයි. සූර්යයාගේ පරිගණක නිරූපකරණය ද එහි ගැඹුරු ස්ථර විමර්ශනය කිරීම සඳහා සෛද්ධාන්තික මෙවලමක් ලෙසින් භාවිතා වෙයි.

ගර්භය

එහි කේන්දුයෙහි සිට සූර්ය අරයෙන් 20–25% ක් පමණ වන තෙක් සූර්යයාගේ  ගර්භය විහිදෙන බවට සැලකෙයි. එහි ඝනත්වය  දක්වා අගයයක් ගන්නා අතර  (ජලයේ ඝනත්වය මෙන් 150 ගුණයක් පමණ) මිලියන 15.7 කෙල්වින් (K) ට ආසන්න උෂ්නත්වයක් දරයි.

රසායනික සංයුතිය
සූර්යයා සෑදී ඇත්තේ රසායනික  මූලද්‍රව්‍ය වලිනි. ඒවා කොතරම් සුලබ ද, ග්‍රහලෝකවල ඇති මුල ද්‍රව්‍ය වලට ඒවායේ ඇති සබඳතාවය සහ සුර්යයාගේ අභ්‍යන්තරය තුල ඒවායේ විසරණය කෙබඳුද යන්න සොයා බැලීමට නොයෙකුත් විද්‍යාඥයින් විසින් මෙම මුලද්‍රව්‍ය විශ්ලේෂණය කරනලදි.

මුලද්‍රව්‍ය වල සුලබතාවය
බාකල් (Bahcal) විසින් 1990 දී සොයාගෙන ඇති පරිදි සුර්ය අභ්‍යන්තරයෙහි ඇති විශේෂ මුල ද්‍රව්‍ය සමහරකගේ ස්කන්ධ ප්‍රතිශතයන් මෙසේය.
 හයිඩ්‍රජන් - 34%
 හීලියම් - 64%
 ඔක්සිජන් - 1%

ලිතියම්, බෙරලියම් සහ බෝරෝන්
පෙර සිතුවාට වඩා ලිතියම්, බෙරලියම් සහ බෝරෝන් යන මුලද්‍රව්‍ය සුලබ බව 1968 දී බෙල්ජියානු විද්‍යාඥයෙකු විසින් සොයා ගන්නා ලදි.

නියෝන්
2005 වර්ෂයේ දී විද්‍යාඥයින් තිදෙනෙක් විසින් කියා සිටියේ සූර්යයා තුල නියෝන් වල සුලබතාවය පෙර සිතා සිටියාට වඩා වැඩි බවය.

හීලියම්
1986 වන තුරුම පිළිගෙන තිබුනේ සුර්යයාගේ හීලීයම් සංයුතිය Y = 0.25 බවය. නමුත් 1986 දී විද්‍යාඥයින් දෙදෙනෙකු විසින් එම සංයුතිය Y = 0.279 ක් බවට නිවැරදි කරන ලදි.

තනිව අයනීකරණය වූ යකඩ කාණ්ඩයේ මුලද්‍රව්‍ය
1970 දී යකඩ කාණ්ඩයේ මුලද්‍රව්‍ය සුර්යයා තුල කොතරම් සුලබද යන්න පිලිබද පර්යේෂණ දියත් කරන ලදි.

තනිව අයනීකරණය වූ යකඩ කාණ්ඩයේ මුලද්‍රව්‍ය වල සම්පූර්ණ gf අගයන් මුලින්ම ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ කොරෝලිස්, බො‍ස්මාන් සහ වෝනර් විසිනි. ස්මිත් නැමැත්තා විසින් වැඩි දියුණු කරන ලද f අගයන් පරිගණක ගත කරන ලදි. තනිව අයනීකරණය වූ යකඩ කාණ්ඩයේ මූල ද්‍රව්‍ය වල සුලබතාවය 1978 වසරේ දී බෙයිමොන්ට් විසින් සොයාගන්නා ලදි. ඇතැම් යකඩ කාණ්ඩයේ මූලද්‍රව්‍ය වල, එනම් කොබෝල්ට් සහ මැන්ගනීස් වැනි මුලද්‍රව්‍ය වල සුලබතාව තීරණය කිරිමට අපහසු වී ඇත්තේ එම මූලද්‍රව්‍ය සතුව පවතින ඉතාමත් සියුම් ව්‍යුහයන් නිසාය.

සූර්යයා සහ ග්‍රහලෝකවල භාගික ස්කන්ධ සබඳතාව
සූර්යයාගේ සහ ග්‍රහලෝක වල නිෂ්ක්‍රීය වායුන්ගේ සමස්ථානික සංයුති අතර භාගික ස්කන්ධ අතර සබදතාවයක් ඇති බව බො‍හෝ ලේඛකයින්ගේ අවධානයට ලක් වූ කරුණකි. උදාහරණ ලෙස සුර්යයාගේ සහ ග්‍රහලෝකවල නියෝන්(Ne) සහ සෙනොන් (Xe) යන මුලද්‍රව්‍ය වල සමස්ථානික සංයුතිය පිළිබද සබඳතාවය ඔවුන් විසින් පෙන්වා දෙන ලදි. කෙසේ නමුත් 1983 වන තුරුම විශ්වාස කළේ සෞරග්‍රහ වායුගෝලීය සංයුතිය හා සූර්යයාගේ සංයුතිය සමාන බවය.

1983 වසරේ දී විද්‍යාඥයින් දෙදෙනෙකු විසින් අනාවරණය කලේ ග්‍රහලෝක සහ සූර්යයා අතර ඇති නිෂ්ක්‍රීය වායු වල සමස්තානිකයන්ගේ සංයුතිය අතර භාගික සබඳතාවට හේතුව සූර්යයාගේ භාගීකරණයම බවය.

මුලද්‍රව්‍ය විසරණය
සූර්යයා සෑදී ඇත්තේ රසායනික මුලද්‍රව්‍ය වලිනි. සුර්යයා තුල මෙම මුලද්‍රව්‍ය විසරණය වී ඇති ආකාරය එනම් සූර්ය අභ්‍යන්තරය තුළ ඒවායේ පැතිරීම පිළිබඳ විශේෂ විද්‍යාත්මක අවධානයක් යොමු විය. සුර්ය මුලද්‍රව්‍ය වල විසරණය තීරණය කරන සාධක කිහිපයක් ඇත. ගුරුත්වාකර්ෂණය ඉන් එකකි. ගුරුත්වාකර්ෂණය නිසා බරින් වැඩි මුලද්‍රව්‍ය (උදාහරණ ලෙස වෙනත් බරින් වැඩි ලෝහ නොමැති අවස්ථාවලදී හීලියම් ) සූර්ය ස්කන්ධයේ මධ්‍යයට ඇලී පවතින අතර හයිඩ්‍රජන් වැනි බරින් අඩු මුලද්‍රව්‍ය සූර්යාගේ බාහිර පෘෂ්ඨය දෙසට පැතිරි පවතී.

හීලියම් විසරණය
සූර්ය අභ්‍යන්තරය තුල හීලියම් වල විසරණය විද්‍යාඥයින් ගේ විශේෂ අවධානයට පාත්‍ර වන්නකි. කාලයත් සමඟ හීලියම් වල විසරණ ක්‍රියාවලිය වේගවත් වන බව සොයාගෙන ඇත.

ප්‍රකාශ ගෝලයේ (Photosphere) මූලදුව්‍ය සංයුතිය
ප්‍රකාශ ගෝලයේ සංයුතිය, එනම් සූර්යාගේ මතුපිට ස්ථරවල සංයුතිය, ආදින් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ රසායනික සංයුතියට සමානතාවක් දක්වන බව 1968 දී සොයා ගන්නා ලදි. නමුත් ඩියුටීරිය, ලිතියම්, බොරෝන් සහ බෙරිලියම් යන මුලද්‍රව්‍ය වල සංයුතියන් මීට වඩා වෙනස් වේ

සූර්ය ලප සහ සූර්ය ලප චක්‍රය

සූර්යා පිළිබඳව කාලෝචිත නිර්ණායක යෙදෙන විට ප්‍රථමයෙන්ම දිස්වන මුහුණුවර නම් සූර්ය ලපයි. වටපිටාවට වඩා අඩු උෂ්ණත්වයක් පැවතීම නිසා ඒවා සූර්ය ලප ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. ප්‍රබල චුම්භක ක්ෂේත්‍ර මගින් සංවහන ක්‍රියාවලිය අඩාල කරන නිසා සූර්ය ලප චුම්භක ක්‍රියාකාරිත්වය වැඩිවීමත් සමග වැඩි වේ. ප්‍රභල චුම්භක ක්ෂේත්‍ර මගින් මතුපිටට ශක්ති පරිවහනය අඩු කරන අතර ක්‍රියාකාරී ප්‍රදේශ නිර්මාණය කිරීම මගින් සූර්ය රැස් වළලුවලට අවශ්‍ය ශක්තිය ලබා දේ. එමනිසා ඒ සමග සූර්ය ගිනි දළු සහ රැස් වළලු ස්කන්ධ විසරණය වී ඉහළ යයි. විශාලතම සූර්ය ලපයක් කිලෝමීටර් 1000 ක් පමණ පළල වේ.

සූර්යා මත දැකිය හැකි සූර්ය ලප ප්‍රමාණය නියතයක් නොවුවද සූර්ය ලපවලට අවුරුදු 11ක පමණ චක්‍රයක් පවතින අතර එය සූර්ය චක්‍රය ලෙස හැඳින්වේ. එක්තරා කාලයකදී සූර්ය ලප කිහිපයක් පමණක් දැකිය හැකි අතර අනෙක් කාලය තුළදී සම්පූර්ණ සූර්ය ලප ප්‍රමාණයම දැකිය හැක. සූර්ය ලප ප්‍රථමයෙන් ඉහළ සූර්ය අක්ෂාංශවලින් ආරම්භවන අතර සූර්ය චක්‍රය දිගින් දිගටම සිදුවෙත්ම ඒවා ගණනින් වැඩිවන අතරම ඒවා සූර්යාගේ සමකය දෙසට ඇදීයයි. මෙම සංසිද්ධිය ස්පෝරස් නියමයෙන් පහදා දෙනු ලබයි.ප්‍රතිවිරුද්ධ චුම්භක ධ්‍රැව නිසා සූර්ය ලප සුලභ වශයෙන් හටගනී. සූර්ය ලපයක චුම්භක ධ්‍රැවය සූර්ය චක්‍රයෙන් සූර්ය චක්‍රයට මාරුවේ. එනම් මෙවර සූර්ය ලපයක උතුරු චුම්භක ධ්‍රැවය පිහිටයි නම් අනෙක්වර එහි පිහිටනුයේ දකුණු චුම්භක ධ්‍රැවයයි.

සූර්ය ලප අභ්‍යාවකාශ කාලගුණයට සහ පෘථිවියේ දේශගුණයට ද දැඩි සේ බලපෑම් එල්ල කරයි. සූර්ය ක්‍රියාකාරිත්වයේ අඩුවීම. අඩු උෂ්ණත්ව සමග සහ සම්බන්ධවන අතර සූර්ය ක්‍රියාකාරිත්වයේ වැඩිවීම උණුසුම් උෂ්ණත්ව තත්ව සමග  සම්බන්ධව පවතී.  17 වන සියවසේ දී දශක කිහිපයක්ම සූර්ය ලපවල ක්‍රියාකාරිත්වය නැවතී තිබුණේය. මෙම කාලය තුළ ඉතා කුඩා සූර්ය ලප ගණනක් පමණක් නිරීක්ෂණය කොට තිබුණේය. මෙම යුගය කුඩා අයිස් යුගයක් ලෙස හඳුන්වාදී තිබුණි. මෙම කාලය තුළ යුරෝපය තුළ ඉතා පහත් උෂ්ණත්වයක් වාර්තාගතවී තිබිණි. ශාක වළලු අධ්‍යයනය මගින් අතීතයේ දී මෙලෙස ගෝලීය උණුසුම මධ්‍යන්‍යය උණුසුමට වඩා අඩු වූ යුගයක්   වූ බව සොයාගෙන ඇත.

සිදුවිය හැකි දීර්ඝ කාලීන චක්‍ර

වසර 41,000 හෝ වසර 100,000 ක කාල ප්‍රාන්තරයන් තුළ  සූර්ය මධ්‍යයයේ චුම්භක අස්ථාවරත්වයක් සිදුවීම මගින් චුම්භක බලපෑමේ යම් අඩු වැඩිවීම් සිදුවන බව නවතම සිද්ධාන්ත පවසයි. මෙම සිද්ධාන්ත අයිස් යුගය පිළිබඳව "මිලන්කොවිච් චක්‍රය" ට වඩා හොඳ පැහැදිලි කිරීමක් ලබා දෙයි. නමුත් අභ්‍යාවකාශ භෞතික විද්‍යාවේ බොහෝ සිද්ධාන්ත මෙන්ම මෙම සිද්ධාන්තය ද එකවර පරීක්ෂා කළ නොහැකිය.

සූර්යයාගේ චුම්භක ක්ෂේත්‍රය

සූර්යයාගේ ධ්‍රැවීය චුම්භක ක්ෂේත්‍ර වල වෙනස්වීම සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ සියලු වස්තූන්ට බලපායි.
සූර්යයා පවතින්නේ වායු හා Plasma ස්වරූපයෙන් පමණි.  ඊට හේතුව වන්නේ එහි අධික උෂ්ණත්වයයි.  මෙම ස්වරූපය නිසා සූර්යයාගේ සමකාසන්න භ්‍රමණ කාලය, ධ්‍රැවයන්ට වඩා අඩු වේ.  (ධ්‍රැවයන් ආසන්නයේ සූර්ය භ්‍රමණයට දින 35 ක් පමණ ගතවන අතර සමකාසන්නයේදී සූර්ය භ්‍රමණයට දින 25 ක් පමණ ගතවේ) මෙම භ්‍රමණ කාලයන්ගේ වෙනස නිසා හිරුගේ චුම්භක ක්ෂේත්‍ර රේඛා එකිනෙක ඡේදනය වීම සිදු වේ.  මේ නිසා සමහරක් ස්ථානයන්ගේ චුම්භක බලපෑම අඩුවේ.  එවිට එම ස්ථානයන්ගේ හිරුලප හා නෙරීම් (Solor Prominence) හට ගැනීමට හේතු වේ.  මෙම චුම්භක රේඛා ඡේදනයන් නිසා හිරු තුළ පිහිටි ඉලෙක්ට්‍රොන වල වෙනස්වීම් සිදු වේ.  අවුරුදු 11 ට වතාවක් මේ නිසා චුම්භක ක්ෂේත්‍ර දිශාවන් වෙනස් වේ.
සූර්යයාගේ මෙම ධ්‍රැව වෙනස්වීම සූර්ය පෘෂ්ඨයට බලපායි.  මෙවිට පෘෂ්ඨයෙන් චුම්භක විහිදෙන දිශාවන් වෙනස් වේ.  සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ සියලු වස්තූන්ට හිරුගේ බලපෑම දැනීමට, සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ Plosma හේතු වේ.  Plosma වලින් තොර, රික්ත අභ්‍යවකාශයක් තිබුණේ නම් හිරුගේ චුම්භක බලපෑම පෘථිවියට 10-4 සිට 10-11 අඩුවිය යුතුය.  නමුත් චන්ද්‍රිකාවන්ට අනුව Magnetohydrodynomic (MHD) ඉලෙක්ට්‍රොනික වලාවන්හි බලපෑම නිසා මෙම බලපෑම රික්ත තත්ත්වයකදී 10-9 ක් බව ගණන් බලා ඇත.

සූර්යයා සම්බන්ධ ගැටළු

සූර්යයාගේ රුක් වළලු තාපන ගැටළු

සූර්යයාගේ දෘෂ්‍යමය මතුපිට (ප්‍රකාශ ගෝලය) ආසන්න වශයෙන් කෙල්වින් 6000 ක පමණ උෂ්ණත්වයක් පවතී. එහෙත් සූර්යයාගේ රුක්වළල්ලක උෂ්ණත්වය කෙල්වින් 1000000 පමණ වේ. ඒ අනුව සූර්යය රුක්වළල්ලකට ප්‍රකාශ ගෝලයෙන් සෘජුවම සන්නායක වන තාපයට අමතරව වෙනත් ක්‍රමයකින් තාපය ලැබිය යුතුය.

ප්‍රකාශ ගෝලයට පහතින්වන සංවහන කලාපයක සිදුවන ආකූල චලනයක් මගින් එම රැස් වළලුවලට අවශ්‍ය තාපය ලැබෙන බව මතයකි. එසේම එම රුක් වළලුවලට තාපය ලැබෙන ආකාරය පැහැදිලි කරන ප්‍රධාන යාන්ත්‍රණ දෙකක් පවතී. පළමු යාන්ත්‍රණය තරංග යාන්ත්‍රණයකි. සංවහන කලාපයේ සිදුවන අනුකූලතාව ගුරුත්වජ සහ චුම්භක ජල ගතික නිසා හටගන්නා බව එම යාන්ත්‍රණය මගින් පෙන්වා දෙයි. එම තරංග ප්‍රකාශයන් වායුගෝලය හරහා ඉහළටම ගමන් කරන අතර සුර්යයා රැස්වළලු අවට අවකාශයට මුදාහරිනු ලබයි. හාත්පස පැතිර පවතින වාතයෙහි තාපක ලෙස මෙහි ශක්තිය ගබඩා කෙරේ.

අනෙක් යාන්ත්‍රණය චුම්භක තාපනයකි. එහිදී ප්‍රකාශ ගෝලයේ සිදුවන වෙනස්වීම් නිසා චුම්භක ශක්තිය නිරන්තරයෙන් වර්ධනය වේ. එම ශක්තිය චුම්භක ප්‍රතිබිම්භය මගින් විශාල සූර්යය ගිනිදලු සහ කුඩා ප්‍රමාණයේ ගණන් කළ නොහැකි තරමේ ගිනිදලු පිටතට මුදාහරිනු ලබයි.

තරංග කාර්යක්ෂම තාපන ක්‍රමවේදයක් දැයි තවමත් පැහැදිලි නැත. "ඇල්ෆනි" තරංග හැර අනෙක් සියළුම තරංග රැස්වළල්ලට පැමිණීමට ප්‍රථම විසිරී යෑම හෝ වර්තනය වී යෑම සිදුවන බව සොයා ගෙන ඇත. ඇල්ෆන් තරංග සාමාන්‍යයෙන් රැස් වළල්ල තුළදී විසිරී නොයයි. එම හේතු නිසා රැස්වළලු සංසිද්ධිය පිළිබඳව නව අධ්‍යනයන් සිදු කරමින් පවතී. එය සිදුවිය හැකි ආකාරය පිළිබඳව දැනට සුළු වශයෙන් අනාවරණය කරගෙන තිබේ. කෙසේ වෙතත් එය ගවේෂණය සදහා විවෘත මාතෘකාවක් සපයා ඇත.

සෛද්ධාන්තික ගැටළු - සුර්ය නියුට්රිනෝව පිළිබද ගැටළුව

බොහෝ වසරවල පෘථිවිය තුළ නිරීක්ෂණය කරන ලද සුර්ය ඉලෙක්ට්‍රෝන නියුට්‍රියෝන ප්‍රමාණය සම්මත සූර්ය ආකෘතිය මත පදනම්ව අපේක්ෂා කරන ලද ප්‍රමාණයෙන් තුනෙන් එකක් හෝ අර්ධයක්ව පැවතුණි. මෙම පරස්පර විරෝධීතාවය අඩු කළ යුතුය. නැතහොත් සූර්ය ඉලෙක්ට්‍රෝන නියුට්‍රිනෝව සුර්යයා සහ පෘථිවිය අතර ගමන්කිරීමේදී නිරීක්ෂණය කළ නොහැකි tau බවට හෝ meon නියුට්‍රිනෝව බවට පරිවර්තනය විය යුතුය යන්න එම සිද්ධාන්තවල සදහන්ව තිබිණි.

වර්ෂ 1980 දී පමණ සූර්යය නියුට්‍රිනෝව වඩා නිවැරදිව ග්‍රහණය කර ගැනීමේ අරමුණින් ස්බිඩරි නියුට්රිනෝ නිරීක්ෂකාගාරය, කැමියොක්නෙඩ් නිරීක්ෂකාගාරය සහ කැමියොක්නේඩ් නිරීක්ෂණාගාරය ඇතුළත නිරීක්ෂණාගාර රැසක් පිහිටුවනු ලැබිණි. එම නිරීක්ෂණාගාරවල ප්‍රතිඵල අනුව සූර්ය නියුට්රිනෝව ඉතා කුඩා ශේෂ ස්කන්ධයන්ගෙන් සමන්විත බව සොයා ගැනුණි. 2001 වසරේදී සඩ්බරි නිරීක්ෂකාගාරයට නියුට්රිනෝවල ප්‍රභේද තුනම සෘජුවම නිරීක්ෂණය කිරීමට හැකිවිය. තවද එමගින් සූර්යයා නියුට්රිනෝ හිටවීමේ සමස්ත ශිඝ්‍රතාවය සම්මත සූර්යය ආකෘතිය හා එකග බවද සොයාගනු ලැබීය.

සූර්යයා නියුට්රිනෝවේ සමස්ත ශක්තියෙන් තුනෙන් එකක් පමණ සුළු ප්‍රමාණයක් පමණක් පෘථිවිය තුළදී ඉලෙක්ට්‍රෝන නියුට්රිනෝ මාදිලියෙන් දැකගත හැකි බවද සොයා ගැනුණි. මෙම සමානුපාතය නියුට්රිනෝව ස්කන්ධය බවට පත්වීමේ ක්‍රමය ගැන පැහැදිලි කරන මික්හේයිව් - ස්මිර්නෝව් -වුල්ෆෙන්ස්ටෙයින් සංසිද්ධිය සමග මනාව ගැලපේ. එහෙයින් සූර්යය නියුමිනෝව පිළිබද ගැටළුව විසදුණි.

අඳුරු තරුණ සූර්ය ගැටළුව

සෛද්ධාන්තික ආකෘති මගින් අදින් වසර බිලියන 3.8 ත් 2.5ත් අතර ප්‍රාග් කේම්බ්රියා යුගයේ දී සූර්යයාගේ වර්තමාන දීප්තියෙන් 75% පමණ ගහණය කර ඇත. එවන් දුර්වල සූර්යයයෙක් මගින් පෘථිවිය මත ද්‍රව හා ජලය නොපවතී. කෙසේ වෙතත් භූ විද්‍යාත්මක ආදර්ශනයන් මගින් පෘථිවිය තම අතීතය තුළ ස්ථායී උෂ්ණත්වයක් දරා සිටි බව පෙන්වාදී ඇත. සැබවින්ම මුල්කාලයේ පෘථිවිය දැන් පවතින පෘථිවියට වඩා තරමක් උණුසුම්ව පැවතිණි. එකළ පෘථිවි වායුගෝලය තුළ වර්තමානයට වඩා වැඩි ප්‍රතිශතවලින් හරිතාගාර වායූන් (කාබන්ඩයොක්සයිඩ් , මීතේන් , සහ ඇමෝනියා වැනි) අඩංගුව පැවති බවට විද්‍යාඥයින් තුළ ඒකමතිකභාවයක් පවතී. එම වායූන් මගින් පෘථිවිය කරා පැමිණෙන සූර්යය විකිරණය රදවා ගැනීම මගින් පෘථිවිය මත අවශ්‍ය තරම් තාපයක් රදවා ගනී.

නිරීක්ෂණය සහ ඇසට සිදුවන හානිය

thumb|පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ සිට බලන කළ කැමරා කාචය තුලින් සුර්යයා දිස්වන අන්දම
සූර්යාලෝකය ඉතාමත් දීප්තිමත් වන අතර පියවි ඇසින් සුර්යයා දෙස කෙටි වේලාවක් කෙලින්ම බලා සිටීම වේදනාකාරී විය හැකිය. නමුත් එය සාමාන්‍ය, කණිනිකාව විශාල නොවූ ඇස්වලට එතරම් ගැටලුවක් ඇති නොකරයි. කෙලින්ම සූර්යයා දෙස බැලීමෙන්  Phosphene දෘෂ්ටි මායාවන් සහ තාවකාලිකව අර්ධ වශයෙන්  අන්ධවීම සිදුවිය හැකිය. එමඟින් මිලිවොට් 4 ක පමණ සූර්යාලෝකයක් දෘෂ්ටි විතානය මතට පතිත වන අතර එමඟින් දෘෂ්ටි විතානය මද වශයෙන් උණුසුම් වී ආලෝකයට අනුව නිසි පරිදි ප්‍රතිචාර දැක්විය නොහැකියාවක් ඇති අක්ෂිවලට  හානි ඇති කරයි.  UV කිරණ වලට නිරාවරණය වීම මඟින් කාලයක් යන විට ඇසේ  කාචය කහ පැහැයක ගන්නා අතර, ඇසේ සුද (Cataracts) ඇති වීමට මෙය දායකවන බව විශ්වාස කරයි. නමුත් මෙසේ සිදුවන්නේ සූර්ය  UV කිරණවලට සාමාන්‍ය ලෙසට නිරාවරණය වීම නිසා මිසක සූර්යයා දෙස කෙලින්ම බලා  සිටීම නිසා නොවේ. සූර්යයා දෙස බොහෝ වේලාවක්  කෙලින් බලා සිටීම නිසා UV කිරණ මඟින් ඇති කරන පිළිස්සීම් වැනි දෑ තප්පර 100 ක පමණ පසු දෘෂ්ටි විතානය මත ඇති විය හැකිය. විශේෂයෙන් ම සූර්යයාගෙන් පැමිණෙන UV කිරණ තීව්‍ර හා හොඳින්  නාභිගත වී ඇති අවස්ථාවල  මෙම තත්ත්වය ඇති වේ. කුඩා දරුවන්ගේ ඇස්  හෝ අලුතින් කාච තැන්පත් කරන ලද ඇස් (වයස්ගත වන සාමාන්‍ය ඇස් වලට වඩා වැඩි UV කිරණ ප්‍රමාණයක් මෙම ඇස් වලට ඇතුළු වේ)  Zenith අසල සූර්ය කෝණ, සහ උස් අක්ෂාංශ වල සිට නිරීක්ෂණ  කිරිම වැනි හේතු නිසා තත්වය වඩා බරපතල විය හැකිය.

ද්වීනේත්‍ර දුරදක්න  (Binocular) වැනි ආලෝකය ඒකරාශ්‍රී කරන උපකරණ වල නියමිත. UV කිරණ අවහිර කරන පෙරහන් සවිකර නොමැත්තේ නම් මේවා තුලින් සුර්යයා දෙස බැලීම ඉතාමත් හානිකරයි. පෙරහන් රහිත ද්විනේත්‍ර දුරදක්නා මඟින් පියවි ඇසින් බලන විට දී වඩා 500 ගුණයකින් වැඩි ශක්තියක් ඇසට ඇතුලුවන බැවින් ක්ෂණිකවම දාෂ්ටි විතානයේ සෛල මරුමුවට පත් වේ. මධ්‍යහන ඉර දෙස පෙරහන් රහිත ද්විනේත්‍ර දුර දක්නා වලින් ඉතා කෙටි කාලයක් සුර්යයා දෙස බලාසිටිමෙන් ද ඇස් අන්ධ වීමේ ඉඩ කඩක් පවතී.

සූර්යයා දෙස ආරක්ෂිතව බැලීය හැකි එක් ක්‍රමයක් වන්නේ දුරදක්නය හෝ උපනෙත තුලින් පැමිණෙන ඡායාව තිරය මතට පතිත කිරිමෙනි. නමුත් ඇතැම් දුරදක්න වලට මෙම ක්‍රියාවේ දී හානි  ඇතිවිය හැකි බැවින් මේ සඳහා භාවිතා කළ හැක්කේ කුඩා පරාවර්තන දුරදක්න හෝ ද්වීනේත්‍ර දුරදක්න පමණි.

අර්ධ සූර්යග්‍රහණ පියවි ඇසින් නැරඹිම හානිකර වන්නේ එහිදී ඇතිවන අසාමාන්‍ය ලෙස අධික දෘෂ්ටියට සරිලන පරිදි ඇසේ  කණිනිකාව සැකසෙන්නේ නැති බැවිනි. මෙහිදි ඇසට සිදුවන හානිය කිසිදු වේදනාවකින් තොර වන අතර අන්ධ බව ඇතිවන්නේ තරමක කාලයකට පසුවය.

සූර්ය ගවේෂණ ඉතිහාසය

සූර්ය ගවේෂණ ව්‍යාපෘති

සූර්ය ගවේෂණ සඳහා නිර්මාණය කරන ලද පළමු චන්ද්‍රිකා වනුයේ 1959 දී හා 1968 දී අජටාකාශගත කළ පයනියර් 5,6,7,8 සහ 9 වේ. මෙම චන්ද්‍රිකාවන් සූර්යාගේ සිට පෘථිවියට ඇති දුරට ආසන්න දුරකින් කක්ෂගතව පැවතුන අතර ඒවා මගින් සූර්ය සුළගේ සහ සූර්යා චුම්භක කේෂ්ත්‍රයේ ප්‍රථම සවිස්තරාත්මක මිනුම් ලබා ගැනුණි. "පයනියර් 9" ඉතා දිගු කාලයක් ක්‍රියාත්මක වූ අතර එය 1987 වන තෙක් දත්ත සම්ප්‍රේෂණය සිදු කළේය.

1970 දී "හේලියස් 1" චන්ද්‍රිකාව මගින් සහ "ස්කයිලැබ්" අභ්‍යාවකාශ නැවතුම්පලේ "ඇපලෝ" දුරේක්ෂය මගින් සූර්ය සුළග සහ සූර්ය කොරෝනාව පිළිබඳ ඉතා වැදගත් දත්ත විද්‍යාඥයින්ට සපයන ලදී. හේලික්ස් - 1 චන්ද්‍රිකාව ඇමරිකාව එක්සත් ජනපදයේ සහ ජර්මනියේ ඒකාබද්ධ ව්‍යාපෘතියකි. එය බුදගේ කක්ෂයේ සූර්යාට සමීප ස්ථානයක රැදී සිටිමින් සූර්යා සුළග පිළිබදව අධ්‍යයනයක නිරත විය. "ස්කයි ලැබ්" අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානය 1973 දී "නාසා" ආයතනය මගින් අජටාකාශ ගත කරන ලද අතර එහි වූ සූර්යා ගවේෂණ මොඩියුලය "ඇපලෝ දුරේක්ෂ නැංවුම" ලෙස නම් කරනු ලැබූ අතර එය අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානයේ නවාතැන්ගත් ගගනගාමීන් විසින් ක්‍රියා කරවනු ලැබීය. සූර්ය රැස්වළලු මගින් නිපදවෙන සූර්ය සංක්‍රාන්ති මණ්ඩලය පිළිබඳ ප්‍රථම කාල නිර්ණය කළ නිරීක්ෂණය සිදු කරන ලදී. ඒ හැර පාරජම්බුල විමෝචනයේදී නිරීක්ෂණය කරන ලදී. "රැස් වළලු සංක්‍රාමණය" ලෙස පසුව හඳුන්වනු ලැබූ රැස් වළලු ස්කන්ධ විසර්ජනය පිළිබඳ ප්‍රථම නිරීක්ෂණය සහ සූර්ය සුළඟ සමග තදින් බැඳී පවතින රැස් වළලු සිදුරු පිළිබඳ නිරීක්ෂණ  ඇතුළු බොහෝ සොයාගැනීම් මෙම පරීක්ෂණාගාරය මගින් සිදුවිය.

1980 දී නාසා ආයතනය මගින් Solar Maximum ව්‍යාපෘතිය දියත් කරන ලදී. සූර්ය ක්‍රියාකාරිත්වයන් අධික වූ කාල සීමාවක් තුළ සූර්ය ගිනිදැල් මගින් නිකුත්වන ගැමා කිරණ , X - කිරණ , සහ පාරජම්බුල කිරණ නිරීක්ෂණය කිරීම සඳහා මෙම චන්ද්‍රිකාව සැලසුම් කරන ලදී. දියත් කිරීමෙන් මාස කිහිපයකට පසු පරිපථ දෝෂයක් නිසා යානය හදිසි අවස්ථාවන් සඳහා සූදානමින් පසුවන මට්ටමට පත් වූ අතර යානය ඉදිරි වසර තුනක කාලය තුළ මෙම අක්‍රීය අවස්ථාවේ පසු වුණි.

1984 දී චැලෙන්ජර් අභ්‍යාවකාශ ෂටලයේ මෙහෙයුම් අංක STS – 41C මෙහෙයුම යටතේ දී චන්ද්‍රිකාවේ වැරදි නිවැරදි කරන ලද අතර නැවත මුදා හැරීමට පෙර එහි පරිපථ අළුත්වැඩියා කරන ලදී. පසුව මෙම චන්ද්‍රිකාව විසින් 1989 ජුනි මස පෘථිවි වායුගෝලයට නැවත ඇතුල්වීමට ප්‍රථමයෙන් සූර්යා රැස් වළලුවල ජායාරූප දහස්ගණනක් ලබා ගැණුනි.

සුර්යා ගිනිදැල් X - කිරණ තරංග ආයාමය යට‍තේ ජායාරූපගත කිරීම සදහා ජපානය 1991 දී යෝකොහෝ (සූර්යකිරණය) චන්ද්‍රිකාව කක්ෂගත කරන ලදී. මෙහෙයුම් දත්ත මගින් විද්‍යාඥයින්ට එකිනෙකට වෙනස් විවිධ සූර්ය ගිනිදැල් වර්ග හදුනාගැනීමට හැකිවිය. තවද සූර්යා රැස්වළලු කලින් සදහන් කළ පරිදි උපරිම ක්‍රියාකාරී කලාපයේ ඇති නොවී ඉන් මදක් බැහැරින් වූ ප්‍රදේශවල හට ගන්නා බව මෙමගින් ආදර්ශනය කළේය. යොකොහෝ චන්ද්‍රිකාව පූර්ණ සූර්ය වටයක් නිරීක්ෂණය කිරීමට සමත් වුවද 2001 දී ඇති වූ වලයාකාර ග්‍රහණය නිසා එහි සූර්ය නිරීක්ෂණ පද්ධතිය නැතිවී ගිය අතර එය හදිසි අවස්ථාවන් සදහා සූදානම් මට්ටමට පත් වුණු අතර 2005 වසරේදී පෘථිවි වායු ගෝලයට නැවත ඇතුල්වීමේ දී එය විනාශ වී ගියේය.

යුරෝපා අභ්‍යවකාශ ඒජන්සියේ සහ නාසා ආයතනයේ ඒකාබද්ධතාවයෙන් ගොඩනංවන 1995 දෙසැම්බර් 02 දින දියත් කරන ලද "සූර්ය සහ සූර්යා දර්ශක පරීක්ෂණාගාරය තවත එක් වැදගත් සූර්ය නිරීක්ෂක ව්‍යාපෘතියකි. මෙය සත්‍ය වශයෙන්ම වසර දෙකක් සඳහා නිර්මාණය කරන ලද්දක් වුවද , එය දැනට වසර දහයකටත් වඩා ක්‍රියාකාරී මට්ටමේ පවතී. (2007 දක්වා) මෙම ව්‍යාපෘතිය ඊට පසුව ගෙන එන ලද "සූර්ය ගතික පරීක්ෂණාගාර" ව්‍යාපෘතියට බොහෝ සේ ප්‍රයෝජනවත් විය. මෙම චන්ද්‍රිකාව 2008 වසරේදී අභ්‍යාවකාශ ගත කිරීමට සැලසුම් කෙරිණි. සූර්යයා හා පෘථිවිය අතර වන ගුරුත්ව උදාසීන ලක්ෂ්‍යයේ (සූර්යාගේ හා පෘථිවියේ ගුරුත්වාකර්ෂණ බලයන් සමාන වන තැන) මෙය ස්ථානගත කොට ඇත.  දියත් කරන ලද දිනයේ සිට විවිධ තරංග ආයාමවලින් සූර්යාගේ ස්ථායී ජායාරූප බොහෝමයක් ලබා ගැනීමට SOHO චන්ද්‍රිකාව සමත් විය.

SOHO  හි සෘජු සූර්ය නිරීක්ෂණය හැරුණු විට එමගින් බොහෝ ධූම කේතූන් ද සොයාගැනීමට හැකිවිය. මේවායින් බොහොමයක් සූර්යාට ළංවන විට පිලිස්සී අලුවන ක්ෂුද්‍ර සූර්ය දිලිසුම් ධූම කේතු විය.

සියලුම චන්ද්‍රිකා සූර්ය නිරීක්ෂණය කර ඇත්තේ සමතලා කක්ෂ තලයක සිටය. එමනිසා ඔවුන්ට නිරීක්ෂණය කිරීමට හැකි වූයේ නිරක්ෂයට යාබද ප්‍රදේශ පමණි. සූර්යාගේ ධ්‍රැව ප්‍රදේශ නිරීක්ෂණය කිරීමේ අරමුණින් 1990 දී "යුලිසිස්" චන්ද්‍රිකාව කක්ෂගතකරන ලදී. ප්‍රථමයෙන් එය බ්‍රහස්පති වෙත ගමන්ගත් අතර slingshot මගින් එය කක්ෂවලට බොහෝ ඉහළින්වන කක්ෂයක් කරා ගමන් ගන්නා ලදී. තත්කාලීන න්‍යායන්ට අනුව එය 1994 දී ශූමාකර් - ලෙවී 9 ධූමකේතුව බ්‍රහස්පති සමග ගැටීම නිරීක්ෂණය කිරීමට හොඳින් ස්ථානගතව පැවතුණි. "යුලිසීස්"  චන්ද්‍රිකාව තමාගේ සැලසුම්ගත කක්ෂයේ ගමන්ගන්නා විට ඉහළ සූර්ය අක්ෂාංශවලදී සූර්යා සුළඟ සහ සූර්ය චුම්භක කේෂ්ත්‍රය ප්‍රබලව නිරීක්ෂණය කරන ලදී. තවද ඉහළ සූර්ය අක්ෂාංශවලදී නිකුත් වුන සූර්ය සුළඟ අපේක්ෂිත අගයට වඩා අඩු අගයක් වන තත්පරයට කිලෝමීටර් 750 ක වේගයෙන් චලනයවන බවද එමගින් සොයා ගැණුනි. තවද ඉහළ අක්ෂාංශවලින් මුදා හැරෙන චුම්භක තරංග , තාරකා මණ්ඩලය තුළ තැනින් තැන පවතින අන්තරීක්ෂ විකිරණ තුළින් මතුවන බවද මෙම චන්ද්‍රිකාව මගින් සොයා ගැණුනි.

ප්‍රකාශ ගෝලය තුළ මූලද්‍රව්‍යවල සුලභතාවය වර්ණාවලීක්ෂ අධ්‍යයනයන් මගින් සොයාගෙන ඇති නමුත් සූර්යාගේ අභ්‍යන්තර සංයුතිය පිළිබඳව ඇත්තේ දුර්වල දැනුමකි. සූර්ය සුළං සාම්පලයක් නැවත රැගෙන ඒමේ ව්‍යාපෘතිය හෙවත් "ජෙනිසීස්" ව්‍යාපෘතිය දියත් කරන ලද්දේ සූර්ය තැනුම් ද්‍රව්‍යය පිළිබඳ පැහැදිලි මිණුම් විද්‍යාඥයින්ට ලබාගැනීමට හැකිවීමටය.

ජෙනිසීස් යානය 2004 වසරරේදී පෘථිවියට නැවත ඇතුල් වුණ නමුත් පෘථිවි වායු ගෝලයට නැවත ඇතුල්වීමේ දී එහි පැරෂුට් පද්ධතියේ ඇති වූ දෝශයක් නිසා පොළවේ ගැටී චන්ද්‍රිකාවට හානි සිදුවිය. දැඩි හානි සිදු වුවද , අභ්‍යාවකාශ යානයේ නැවත පැමිණි කොටස්වලින් වැදගත් සාම්පල කිහිපයක් සොයා ගැණුනි. මේ වන විටත් ඒවා පිළිබඳ පරීක්ෂණ සිදුවෙමින් පවතී.

සූර්යා පෘථිවි සම්බන්ධතා පරීක්ෂණ (STEREO) ව්‍යාපෘතිය 2006 ඔක්තෝබර් මාසයේ දී දියත් කරනු ලැබීය. මෙමගින් සුවිශේෂ චන්ද්‍රිකා දෙකක් කක්ෂ ගත කරන ලදී. එකක් සූර්යාගෙන් පෘථිවියට විරුද්ධ පසින් ද අනෙක පෘථිවියට ආසන්නයේ කක්ෂගත කිරීමෙන් රැස්වළලු ස්කන්ධ විසර්ජනය වැනි සූර්ය සංසිද්ධි පිළිබඳ ත්‍රිමානේක්ෂීය අවබෝධයක් ලබාගැනීමට තීරණය කරන ලදී.

එක් චන්ද්‍රිකාවක් සංසිද්ධියක් ළඟම තාරකා පද්ධතිය වන ඇල්ෆා සේනචූරිවලින් නිරීක්ෂණය කළේ නම් සූර්යා කැසියෝහියා තාරකා මණ්ඩලය තුළ දිස්විය යුතු වුණි.

සටහන්

ආශ්‍රිත

මන්දාකිණි
තාරකා විද්‍යාව

හිරු


The national flag of Cameroon () was adopted in its present form on 20 May 1975 after Cameroon became a unitary state. It is a vertical tricolour of green, red and yellow, with a yellow five-pointed star in its center. There is a wide variation in the size of the central star, although it is always contained within the inside stripe.

Description
The colour scheme uses the traditional Pan-African colours (Cameroon was the second state to adopt them). The centre stripe is thought to stand for unity: red is the colour of unity, and the star is referred to as "the star of unity". The yellow stands for the sun, and also the savannas in the northern part of the country, while the green is for the forests in the southern part of Cameroon.

The previous flag of Cameroon, used from 1961 to 1975, had a similar colour scheme, but with two gold (darker than the third stripe by comparison) stars in the upper half of the green. It was adopted after British Southern Cameroons joined the state of Cameroon.

The original flag, made law by Law No. 46 of 26 October 1957, was the simple tricolour. It was confirmed  on 21 February 1960 in the new constitution.

Military flags and ensigns
Military flags and ensigns of Cameroon are following British practice with different designs.

Colors

Other flags

Similar colours
The flag of Cameroon uses the  Pan-African colors that is used by many African countries in the region, most notably with similar designs in the flags of Senegal, Guinea and Mali.

See also
Coat of arms of Cameroon
List of Cameroonian flags

References

External links

Cameroon
National symbols of Cameroon
Cameroon
Cameroon

Flag of Cameroon


Beklenen Şarkı - 1953 yapımı Türkiye film
 Beklenen Şarkı - 1971 yapımı Türkiye film
 Beklenen Şarkı - Zeki Müren şarkısı

Beklenen Şarkı


Alma Mahler - sjećanje duše, hrvatski igrani film iz 2001. godine scenarista i redatelja Tomislava Žaje. Snimljen je u produkciji HRT-a na Digital Betacamu.
Scenarij su pisali i Ivica Boban i Maja Gregl. Glume: Božidar Boban, Ivana Boban, Alma Prica, Mladen Vulić i Duško Zubalj.

Izvori

Hrvatski filmovi 2000-ih

Alma Mahler – sjećanje duše (2001.)


ou are not currently logged in. While you are free to edit without logging in, your IP address (which can be used to determine the associated network/corporation name) will be recorded publicly, along with the time and date, in this page's edit history. It is sometimes possible for others to identify you with this information. Creating an account will conceal your IP address and provide you with many other benefits. Messages sent to your IP can be viewed on your talk page.

Please do not save test edits. If you want to experiment, please use the sandbox.

බැඳියක් ඔස්සේ පැමිණ ඔබ පිවිස ඇත්තේ දැනට නොපවතින පිටුවකටයි. මෙම ලිපිය තැනීමට අවශ්‍ය නම්, පහත ඇති කොටුව තුල අකුරු ලිවීම අරඹන්න (වැඩිදුර තොරතුරු සඳහා උදවු පිටුව බලන්න). ඔබ මෙහි පිවිස

වංශකථා


Evangeline, A Tale of Acadie is an epic poem by the American poet Henry Wadsworth Longfellow, written in English and published in 1847. The poem follows an Acadian girl named Evangeline and her search for her lost love Gabriel during the time of the Expulsion of the Acadians.

The idea for the poem came from Longfellow's friend Nathaniel Hawthorne. Longfellow used dactylic hexameter, imitating Greek and Latin classics. Though the choice was criticized, it became Longfellow's most famous work in his lifetime and remains one of his most popular and enduring works.

The poem had a powerful effect in defining both Acadian history and identity in the nineteenth and twentieth centuries. It represents lost loved ones and heartbreak but also keeping hope. More recent scholarship has revealed the historical errors in the poem and the complexity of the Expulsion and those involved, which the poem ignores.

Plot

Evangeline describes the betrothal of a fictional Acadian girl named Evangeline Bellefontaine to her beloved, Gabriel Lajeunesse, and their separation as the British deport the Acadians from Acadie in the Great Upheaval.

Composition and publication history
Longfellow was introduced to the true story of the Acadians in Nova Scotia by his friend Nathaniel Hawthorne, who was told a story of separated Acadian lovers by Boston minister Rev. Horace Conolly, who heard it from his parishioners. Hawthorne and Longfellow had attended Bowdoin College together, though they were not friends at the time. Years later, in 1837, Hawthorne contacted Longfellow for his opinion on his recently published tales in the North American Review, which Longfellow praised as works of genius; the two became lifelong friends. Hawthorne was not interested in fictionalizing Conolly's idea, because, as he told Conolly, "It is not in my vein: there are no strong lights and heavy shadows." Longfellow took the idea and turned it into a poem after months of studying the histories of Nova Scotian families.

Longfellow, who had never visited the setting of the true story, relied heavily on Thomas Chandler Haliburton's An Historical and Statistical Account of Nova Scotia and other books for further background information. He noted his reliance on other sources in his journal on January 7, 1847: "Went to the library and got Watson's Annals of Philadelphia, and the Historical Collections of Pennsylvania. Also, Darby's Geographical Description of Louisiana. These books must help me through the last part of Evangeline, so far as facts and local coloring go. But for the form and the poetry,—they must come from my own brain."

Evangeline was published in book form on November 1, 1847 by William D. Ticknor & Co., and by 1857 it had sold nearly 36,000 copies. During this time, Longfellow's literary payment was at its peak; for Evangeline, he received "a net of twenty-five and sixteenths per cent" royalties, believed to be an all-time high for a poet. Longfellow said of his poem: "I had the fever a long time burning in my own brain before I let my hero take it. 'Evangeline' is so easy for you to read, because it was so hard for me to write."

Analysis

The poem is written in unrhymed dactylic hexameter, possibly inspired by Greek and Latin classics, including Homer, whose work Longfellow was reading at the time he was writing Evangeline. He also had recently, in 1841, translated "The Children of the Lord's Supper", a poem by Swedish writer Esaias Tegnér, which also used this meter. Evangeline is one of the few nineteenth-century compositions in that meter which is still read today.

Some criticized Longfellow's choice of dactylic hexameter, including poet John Greenleaf Whittier, who said the poem would have been better in a prose style similar to Longfellow's Hyperion. Longfellow was conscious of the potential criticism. When sending a copy of the poem to Bryan Procter, Longfellow wrote: "I hope you will not reject it on account of the meter. In fact, I could not write it as it is in any other; it would have changed its character entirely to have put it into a different measure." Even Longfellow's wife Fanny defended his choice, writing to a friend: "It enables greater richness of expression than any other, and it is sonorous like the sea which is ever sounding in Evangeline's ear."  As an experiment, Longfellow reassured himself that he was using the best meter by attempting a passage in blank verse. Even so, while looking over the proofs for a second edition, Longfellow briefly wished he had used a different poetic structure:

The name Evangeline comes from the Latin word "evangelium" meaning "gospel". The Latin word itself is derived from the Greek words "eu"—"good"—and "angela"—"news".

Prologue
Longfellow does not explicitly title the opening three stanzas as the prologue, but publishers generally treat these lines as such. The poem's story begins with the end. The French farmers and fishermen who once inhabited the colony of Acadie in Nova Scotia are gone; the moss-covered trees and the ocean are left to tell the tale.

Critical response
Evangeline became Longfellow's most famous work in his lifetime and was widely read. Contemporary reviews were very positive. A reviewer for The Metropolitan Magazine said, "No one with any pretensions to poetic feeling can read its delicious portraiture of rustic scenery and of a mode of life long since defunct, without the most intense delight". Longfellow's friend Charles Sumner said he had met a woman who "has read 'Evangeline' some twenty times and thinks it the most perfect poem in the language". Other admirers of the poem included King Leopold I of Belgium. It has been called the first important long poem in American literature.

Influence

Prior to the influence of Longfellow's poem, historians generally focused on the founding of Halifax (1749) as the beginning of Nova Scotian history. Longfellow's poem shed light on the 150 years of Acadian settlement that preceded the establishment of Halifax.

The Expulsion was planned and executed by the British and New England authorities. Longfellow omitted from the poem New England's involvement in the expulsion. Through his poem, Longfellow defines America as a place of refuge for the exiled Acadians. Longfellow's account was later challenged by historian Francis Parkman, in his book Montcalm and Wolfe (1884). Parkman claimed the real reason for the expulsion was the "influence" held by the French over the Acadians, particularly by Abbé Jean-Louis Le Loutre. American historian John Brebner eventually wrote New England's Outpost (1927), which identified how instrumental New Englanders were in the expulsion of the Acadians.

The poem had a powerful impact in defining both Acadian history and identity in the nineteenth and twentieth centuries. More recent scholarship has revealed both the historical misconceptions in the poem and the complexity of the Expulsion and those involved, which the poem obscures. For example, Longfellow's poem depicts Acadia as a utopia and the Acadians as a homogeneous and passive people who are incapable of violence, which ignores the efforts of resistance leader Joseph Broussard and the extensive military history of the Acadians. The poem also allowed for generations of Protestant Anglo-Americans to sympathize with the plight of the Acadians while maintaining anti-Catholic viewpoints. The poem also provided a safe symbolic space for Acadians to develop arguments for more recognition and respect in the United States.

Landmarks and statues
In 1920, at Grand-Pré, Nova Scotia, Acadians reconstructed the French church with a statue of Evangeline in the courtyard. Almost a decade later, in 1929, a statue of Evangeline, posed for by silent Mexican film star Dolores del Río, who starred in the 1929 film Evangeline, was donated to the town of St. Martinville, Louisiana, by the film's cast and crew. In 1934, the first state park in Louisiana was named the Longfellow-Evangeline State Historic Site.

Felix Voorhies wrote the book Acadian Reminiscences: The True Story of Evangeline and other later works of fiction expanded upon the material of the poem, claiming the "real names" of the characters had been "Emmeline LaBiche" (in Longfellow, her full name is Evangeline Bellefontaine) and "Louis Arceneaux" (in the poem, Gabriel Lajeunesse) Lafayette, Louisiana, which supposedly belonged to Gabriel, and the grave of Emmeline in the Perpetual Adoration Garden & Historic Cemetery in St. Martin de Tours Church Square, on Main Street, St. Martinville (the site having been determined for its convenience by local boosters about the turn of the 20th century). "Evangeline Oak" trees in St. Martinville also lay claim to marking the original meeting place of Emmeline and Louis.

Another site claiming to have relation to the historical figures that Evangeline was based upon is the Arceneaux House in Hamshire, Texas, which is marked by a Texas Historical Marker. The house was given to Mary Gadrac Arceneaux, great-great-granddaughter of Louis Arceneaux by her husband.

Place names
Evangeline has also been the namesake of many places in Louisiana and the Canadian Maritime Provinces. It is also often used as a street name in Acadian communities.

Louisiana
In Louisiana, places named Evangeline include:

 Evangeline Parish, Louisiana
 Evangeline, Louisiana, a community in Acadia Parish where the first oil well in Louisiana was drilled
 Evangeline Hall, a residence hall built in 1936 at Louisiana State University

Canada
Places named Evangeline in Canada include, for example:
 Evangeline, Gloucester County, New Brunswick
 Evangeline-Miscouche, a rural community in Prince Edward Island
 Evangeline, a community within Greater Moncton in Westmorland County, New Brunswick

The Evangeline Trail is a historic route in Nova Scotia that traces the Annapolis Valley, ancestral home of the Acadians. The scenic trail is lined by more than a dozen small Acadian villages, running from Grand-Pré, site of the first expulsions, south to Annapolis Royal near the Habitation at Port-Royal, historic site of the original French settlement in North America. The Evangeline Trail ends in Yarmouth, Nova Scotia on the southwest coast.

Film
There have also been numerous film adaptations of the poem Evangeline. Evangeline was the first Canadian feature film, produced in 1913 by Canadian Bioscope of Halifax. It was shot in the Annapolis Valley and at Grand-Pré.  In 1919, Raoul Walsh made a film based on the poem for 20th Century Fox. It was suggested by and starred his wife Miriam Cooper. The film was one of the duo's biggest hits but is now lost. In 1929, Edwin Carewe made a film version starring Dolores del Río, shot in Louisiana and accompanied by a theme song written by Al Jolson and Billy Rose.

The poem was mentioned in the 1987 film Angel Heart, starring Mickey Rourke and Robert De Niro. Evangeline is also referenced in the 2009 Disney film The Princess and the Frog, wherein a Cajun firefly named Raymond falls in love with Evangeline, who appears as a star. Following his death, they are reunited and appear side by side in the night sky.

Music and musical theatre
Evangeline has been the subject of numerous songs:
 A popular song in French titled "Evangeline" was written in 1971 by Michel Conte. Originally sung by Isabelle Pierre, a version performed by Annie Blanchard won the ADISQ award for most popular song in 2006.
 Robbie Robertson of The Band wrote the song "Evangeline", performed with Emmylou Harris. In his lyrics, Evangeline is a girl from the Maritimes who awaits her absent lover in Louisiana, but the storyline and time period differ from Longfellow's original. Another Robertson song, "Acadian Driftwood" from 1975, was also influenced by Longfellow's poem.
 A half-hour suite of guitar music by guitarist and composer Loren Mazzacane Connors, based on scenes in the Longfellow story, was released as a compact disc titled Evangeline (RoadCone, 1998), with a title track vocal by Suzanne Langille.
 Indie folk artist Tony Halchak released an EP titled A Tale of Acadie in 2011, based on the poem but told from Gabriel's point of view.

The poem was first adapted into a theatrical musical in 1874, as Evangeline; or, The Belle of Acadia, which was a Broadway success through the late 19th century.

The Canadian folk singer-songwriter Susan Crowe mentions the "statue of Evangeline" in her song "Your One and Only Life", the first track on an album entitled The Door to the River released in 1996.

A 1999 adaptation by Paul Taranto and Jamie Wax, Evangeline: The Musical, resulted in a 1999 cast album, and a Shreveport, Louisiana production of this version was broadcast in 2000 by PBS.

A 2013 musical adaptation, by Canadian Ted Dykstra, premiered in Charlottetown, Prince Edward Island, and was revived in 2015 in Prince Edward Island and in Alberta at Edmonton's Citadel Theatre. The production featured Brent Carver as the father.

An opera based on Evangeline, composed by Colin Doroschuk, debuted in 2012 in reduced concert form, and was first performed in full in 2014 at Opéra-Théâtre de Rimouski. Doroschuk had previously been a member, with his brothers, of the Canadian pop band Men Without Hats.

Edmonton Opera's Brian Deedrick directed an original musical version of Evangeline, written by playwright Winn Bray and composer Tom Doyle, in Calgary, Alberta, Canada, for the Mount Royal College theatre, in 2000.

The poem was mentioned by the band Highly Suspect in the closing song of their 2022 album "The Midnight Demon Club". The song is titled Evangeline after the poem, and mentions the characters: "Call me Gabriel and you're my Evangeline"

Other
 The opening phrase of the poem, "This is the forest primeval", has entered the cultural lexicon.
 The Evangeline League operated as a minor-league baseball circuit (primarily in Louisiana) in the 1930s, 40s and 50s.
 A depiction of Evangeline from Longfellow's poem was incorporated into the Dominion Atlantic Railway logo along with the text "Land of Evangeline Route". Additionally, there was once a Via Rail train known as the "Evangeline" that ran from Halifax to Yarmouth, but it ended in 1990.
 VIA Rail's "Evangeline Park" a passenger dome / observation / sleeping car. All but one of these Park Cars can be traced to Canadian National or Provincial parks, except for Evangeline Park. Information from Ian Thom's book "Murals from a Great Canadian Train" suggest that it was named for the Evangeline Memorial Park established by the Dominion Atlantic Railway, which is now the Grand Pré National Historic Site in Nova Scotia.
 L'Évangeline was also an important daily newspaper in New Brunswick, from 1887 to 1982.
 Evangeline Downs is a horse racing track located near Lafayette, Louisiana.
 The 1999 musical version of Evangeline was performed in 2014 at the Conseil Acadien de Par-en-Bas theatre in Tusket, Nova Scotia. An actor travelled from Louisiana to perform the role of Gabriel.
 Historical flaws in the poem (and in the Voorhies work) are revealed, as there is no record of the surnames "LaBiche", "Bellefontaine", nor "Lajeunesse" in any of the censuses taken of the Acadians.
 Carrie Jenkins Harris's final novel A modern Evangeline (1896) is a nod to the poem.

References

External links

 1850 edition of Evangeline at Google Book Search
Longfellow-Evangeline State Park in Louisiana
Grand-Pré National Historic Site of Canada
Audio excerpt read by Layne Longfellow; music by Michael Hoppé

American poems
Acadian history
Fictional Cajuns
Works about the French and Indian War
Poetry by Henry Wadsworth Longfellow
Poems adapted into films
1847 poems
Characters in epic poems
Epic poems in English

Evangeline


An Sporobolus acuminatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel. An Sporobolus acuminatus in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus acuminatus


Mate Parlov () a fost un boxer iugoslav de origine croată, și medaliat olimpic cu aur, câștigător al Campionatului European și a celui Mondial la amatori și profesioniști. Parlov este considerat cel mai mare boxer croat din toate timpurile, și cel mai mare sportiv croat al secolului XX.

La amatori
În cariera sa la amatori a participat la 310 meciuri și a pierdut 13. El a fost un de opt ori campion al Iugoslaviei la categoria grea (1967-1974), de cinci ori campion în Balcani (1970-1974), de două ori campion al Europei (1971 în Madrid, și 1973, la Belgrad) și campion mondial la ediția inaugurală a Campionatelor Mondiale din 1974 de la Havana, Cuba. El a câștigat premiul Mânușa de Aur de două ori, în 1967 și 1969. El a participat la Jocurile Olimpice de Vară de la Munchen din 1972 și a câștigat medalia de aur la categoria grea.

Cariera la profesioniști
Parlov a trecut la profesioniști și a câștigat doisprezece dintre primele sale treisprezece meciuri înainte de a se lupta pentru titlul european la categoria ușoară. În 1976 s-a confruntat viitor campion mondial Matei Saad Mohamed. În prima lor luptă de la Milano, care a fost stabilită la opt runde, a fost declarat învins după decizia arbitrului. În revanșa cu Muhammad, s-au luptat pentru un timp de zece runde, învingându-l. După ce și-a apărat titlul European de trei ori, el s-a întâlnit Miguel Angel Cuello pentru titlul mondial WBC la categoria grea, în ianuarie 1978. Parlov l-a învins Cuello, devenind primul campion mondial profesionist dintr-o țară comunistă. Parlov a pierdut titlul la al doilea meci, încercând să-și recupereze titlul, însă fără succes.

Retragere
După retragere Parlov și-a deschis o cafenea în Pula. A fost numit antrenorul naționalei de box a Iugoslaviei înaintea Jocurilor Olimpice din 1984. La Jocurile Olimpice, boxerii iugoslavi au obținut cele mai bune rezultate pe care le-a avut Iugoslavia vreodată: o medalie de aur, una de argint și două de bronz. După Jocurile Olimpice s-a mutat la Fažana în apropiere de Pula, stând departe de box și de public. În martie 2008, el a fost diagnosticat cu cancer pulmonar, și a murit patru luni mai târziu.

Note

Legături externe

 Olimpiadă Rezultate pentru 1972: Box 75-81 kg (categoria ușoară) Bărbați

Nașteri în 1948
Decese în 2008
Boxeri la Jocurile Olimpice de vară din 1968
Boxeri la Jocurile Olimpice de vară din 1972
Decese cauzate de cancer pulmonar
Campioni mondiali la box
Sportivi iugoslavi
Sportivi croați

Mate Parlov


An Epidendrum fritzicardium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater ngan E.Santiago. An Epidendrum fritzicardium in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum fritzicardium


Liviu Pop (n.  1943) este un jurist român, specialist în domeniul dreptului privat, membru corespondent al Academiei Române din 2016.

Legături externe

 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – P

Nașteri în 1943
Juriști români
Membri corespondenți ai Academiei Române

Liviu Pop (jurist)


قـُرْشِقَة أو قَرْسَقَة أو كُرْسِكة أو كُرْس العليا أو أُت كُرْس (نقحرة: أُوت كورس) : هو إقليم فرنسي تابع لمنطقة كورسيكا . عدد سكانه 118593 نسمة .

المراجع

هوت كورس
تأسيسات سنة 1975
تأسيسات سنة 1975 في فرنسا
تأسيسات سنة 1976 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1976
كورسيكا

كورسيكا العليا


Campanula bornmuelleri er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Tyrklandi.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula bornmuelleri


الماضي يعود غدا  مسلسل فنزويلي. يتكون من 120 حلقة بالنسخة الأصلية ومن 109 حلقة بالنسخة المدبلجة، أنتجته مؤسسة RC TV «راديو وتلفزيون كراكاس» في يونيو 1999، ألفه الكاتب Alidha Ávila. ووزع عبر عدة دول من خلال شركة RC TV International.

القصة
يتلخص موضوع المسلسل في وقوع الشاب برناردو بيإداريس وهو ابن متبنى من قبل خوسيه مانوال وهو رئيس بنك سنتناريو في حب فتاة جميلة جدا وهي أوخينيا سانشاز، كان هذا الحب يشهد عدة عوائق ومعرقلات، أهمها حب خوسيه مانوال لنفس الفتاة، وتزوجها رغم عنها مهددا إياها بشريط فيديو يثبت تورطها في قتل زوجها غوستافو، علما وأن خوسيه مانوال قام بحذف مقاطع من هذا الشريط لكي يثبت أن زوجته هي التي قتلت زوجها غوستافو بغية البقاء معه وضمان عدم هروبها منه. بعد مدة من الزمن علم خوسيه مانوال خبر حب برناردو و
أوخينيا مما سبب له صدمة قوية. وانتهت القصة بقضاء المافيا على خوسيه مما جعله ينتحر بمسدس، إضافة زواج برناردو بأوخينيا.

الأبطال

 كارولينا تيجيرا بدور Eugenia Sanchez de Landaeta
 Juan Carlos Vivas بدور Bernardo Valladares
 Mariano Alvarez بدور Jose Manuel Valladares
 ألبا روفرزي بدور Esperanza Salvat
 Carlos Camara Jr. بدور Javier Espinoza
 لويس فرنانديز (ممثل فنزويلي) بدور Gustavo Landaeta
 Carlos Marquez بدور Don Julio Valladares
 Dad Dager بدور Cecilia Valladares de Espinoza
 Maria Cristina Lozada بدور Yolanda de Valladares
 Herminia Martinez بدور Carlota Zanetti de Landaeta
 Rosario Prieto بدور Evencia de Romero
 مارغريتا هرنانديز بدور Clemencia Hidalgo Ollarvide
 Leopoldo Regnault بدور Jose Clemente Bejarano
 Manuel Escolano بدور Esteban Itriago
 Ambar Diaz بدور Yuraima
 Alfonso Medina بدور Marcos Romero
 Betzabeth Duque بدور Manuela Itriaga
 أنطونيو كويفاس بدور Rodolfo Romero
 Aitor Gaviria بدور Asdrubal España
 Mirela Mendoza بدور Fatima Romero
 Solmayra Castillo بدور Ana María de Itriago
 Gabriela Santeliz بدور Adelaida Bejarano
 Leonardo Marrero بدور Orlando Contreras
 Jeronimo Gil بدور Danilo Bejarano
 مالينا ألفارادو بدور Magola
 Frank Spano بدور Alvaro Gil
 Mauricio Antonucci بدور Simon Romero
 خورخي أرافينا بدور Sebastian Palacios
 Joel Borges بدور Pecas
 Martin Brassesco بدور Alexis Salgueiro
 Ivonne Conte بدور Celina
 Alejo Felipe بدور Horacio Santana
 Gaspar 'Indio' González بدور Celio
 جليدايس إيبارا بدور Micaela Rojas
 Ralph Kinnard بدور Walter Newman
 Vito Lonardo بدور Paredes
 Gerardo Soto بدور Alfonzo Ponte

روابط خارجية

مراجع

تيلينوفيلا 1999
تيلينوفيلا فنزويلية
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في كاراكاس
مسلسلات تلفزيونية بالإسبانية
مسلسلات تلفزيونية فنزويلية
مسلسلات تلفزيونية فنزويلية انتهت في 1999
مسلسلات تلفزيونية فنزويلية بدأ عرضها في 1999
مسلسلات مدبلجة

الماضي يعود غدا (مسلسل)


ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක 5ක ප්‍රධාන උණුදිය උල්පත් 10ක් වර්ථමානය වන විට හඳුනාගෙන තිබේ.

අම්පාර දිස්ත්‍රික්කය
වහව උණුදිය උල්පත්
මහඔය උණුදිය ලිං
කපුරැල්ල උණුදිය උල්පත්
ජයන්තිවැව උණුදිය උල්පත
මුතුගල්වෙල උණුදිය උල්පත

අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කය
අඩම්පනේ උණුදිය උල්පත්

ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කය
ගෝමරන්කඩවල උණුදිය උල්පත්
කන්නියා උණුදිය ලිං

පොලොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කය
නෙළුම්වැව උණුදිය උල්පත්

හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කය
මදුනාගල උණුදිය ලිං

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ උණුදිය උල්පත්

ශ්‍රී ලංකාවේ උණුදිය උල්පත්


Palitzsch ist ein Einschlagkrater im Osten der Mondvorderseite, der unmittelbar am südöstlichen Rand des großen Kraters Petavius liegt.
Der Krater ist stark erodiert und das Innere uneben.

Nördlich des Kraters beginnt das Mondtal Vallis Palitzsch, das in nördlicher Richtung entlang des Walls von Petavius bis zum Nebenkrater Petavius D verläuft.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Astronomen Johann Georg Palitzsch offiziell benannt.

Weblinks

 Palitzsch auf The-Moon Wiki
 mondkarte.org/.../Vallis-Palitzsch

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Johann Georg Palitzsch

Palitzsch (Mondkrater)


A Bug's Life is a 1998 American animated comedy film produced by Pixar Animation Studios for Walt Disney Pictures as its second feature-length film, following Toy Story (1995). Directed by John Lasseter and co-directed by Andrew Stanton from a screenplay written by Stanton, Donald McEnery and Bob Shaw and a story conceived by Lasseter, Stanton and Joe Ranft, the film stars the voices of Dave Foley, Kevin Spacey, Julia Louis-Dreyfus and Hayden Panettiere. In the film, a misfit ant named Flik, looks for "tough warriors" to save his ant colony from a protection racket run by a gang of grasshoppers. Unfortunately, the "warriors" he brings back turn out to be an inept troupe of Circus Bugs. The film's plot was initially inspired by Aesop's fable The Ant and the Grasshopper.

Production on A Bug's Life began shortly after the release of Toy Story in 1995. The ants in the film were redesigned to be more appealing, and Pixar's animation unit employed technical innovations in computer animation. Randy Newman composed the music for the film. During production, a controversial public feud erupted between Steve Jobs and Lasseter of Pixar and DreamWorks co-founder Jeffrey Katzenberg due to the parallel production of his similar film Antz, which was released the same year.

A Bug's Life premiered at the El Capitan Theatre in Los Angeles on November 14, 1998, and was released in the United States on November 25. It received positive reviews and became a commercial success, having grossed $363 million at the box office. It was the first film to be digitally transferred frame-by-frame and released on DVD, and has been released multiple times on home video.

Plot

A colony of ants, led by the elderly Queen and her daughter Princess Atta, live in the middle of a seasonally dry creekbed on a small hill known as "Ant Island". Every summer, they are forced to give food to a gang of  grasshoppers, led by Hopper.

One day, a courageous but clumsy inventor ant named Flik accidentally destroys the food offering with his grain harvester. Hopper discovers this, and demands twice as much food as compensation. When Flik earnestly suggests the ants enlist the help of bigger bugs to fight the grasshoppers, Atta sees it as a way to get rid of Flik and sends him off.

Flik travels to "the city", a heap of trash under a trailer. Flik mistakes a troupe of jobless Circus Bugs for the warrior bugs he seeks. The bugs, in turn, mistake Flik for a talent agent, and agree to travel with him back to Ant Island. During a welcome ceremony after their arrival, the Circus Bugs and Flik discover their mutual misunderstandings. The Circus Bugs attempt to leave, but are pursued by a nearby bird; while fleeing, they rescue Atta's younger sister Dot from the bird, gaining the ants' respect. At Flik's request, the Circus Bugs continue the ruse of being "warriors", thus enabling them to continue enjoying the ants' hospitality. Learning that Hopper fears birds inspires Flik to build a crewed ornithopter disguised as a bird to scare away the grasshoppers. Meanwhile, Hopper reminds his gang of the ants' superior numbers, warning them the ants will rebel if not kept in line.

The ants finish constructing the fake bird. During the subsequent celebration, the Circus Bugs' old boss, P.T. Flea, arrives, seeking to rehire them and blowing their cover; the ants exile Flik and the Circus Bugs, and desperately attempt to gather food for a new offering. Hopper returns, sees the mediocre offering, and takes over the island. He then demands the ants' own winter food supply, planning to execute the Queen afterward. Overhearing the plan, Dot persuades Flik and the Circus Bugs to return to Ant Island.

After the Circus Bugs distract the grasshoppers long enough to rescue the Queen, Flik deploys the bird. It initially fools the grasshoppers, but P.T., who is also fooled, sets the bird on fire. Realizing the deception, Hopper has Flik publicly beaten to teach the ants a lesson, proclaiming that the ants are lowly life forms who live solely to serve the grasshoppers. Flik asserts that Hopper actually fears the colony, because he has always known what they are capable of. This inspires the ants and the Circus Bugs to fight back against the grasshoppers, driving all but Hopper away.

The ants shove Hopper into the circus cannon to shoot him off of the island, but rain suddenly begins to fall. In the ensuing chaos, Hopper frees himself from the cannon and abducts Flik. The Circus Bugs and Atta pursue, with the latter catching up to Hopper and rescuing Flik, who lures Hopper to the real bird's nest. Believing the bird is another fake, Hopper taunts it, until it grabs him and feeds him to its chicks. With the anthill now at peace, Flik improves his inventions to help gather food for the ants.

Flik and Atta become a couple, and proceed to send Hopper's affable brother Molt and a few ants to help P.T. and the Circus Bugs on their new tour. Atta and Dot become the new Queen and Princess. The ants celebrate their victory and congratulate Flik as a hero. They then bid a fond farewell to the circus troupe.

Voice cast

Production

Development

During the summer of 1994, Pixar's story department began turning their thoughts to their next film. The storyline for A Bug's Life originated from a lunchtime conversation between John Lasseter, Andrew Stanton, Pete Docter and Joe Ranft, the studio's head story team; other films such as Monsters, Inc., Finding Nemo and WALL-E were also conceived at this lunch. Lasseter and his story team had already been drawn to the idea of insects serving as characters. Like toys, insects were within the reach of computer animation back then, due to their relatively simple surfaces. Stanton and Ranft wondered whether they could find a starting point in Aesop's fable The Ant and the Grasshopper. Walt Disney had produced his own version with a cheerier ending decades earlier in the 1934 short film The Grasshopper and the Ants. In addition, Walt Disney Feature Animation had considered producing a film in the late-1980s entitled Army Ants, that centered around a pacifist ant living in a militaristic colony, but this never fully materialized.

As Stanton and Ranft discussed the adaptation, they rattled off scenarios and storylines springing from their premise. Lasseter liked the idea and offered some suggestions. The concept simmered until early 1995, when the story team began work on the second film in earnest. During an early test screening for Toy Story in San Rafael in June 1995, they pitched the film to Disney CEO Michael Eisner. Eisner thought the idea was fine and they submitted a treatment to Disney in early July under the title Bugs. Disney approved the treatment and gave notice on July 7 that it was exercising the option of a second film under the original 1991 agreement between Disney and Pixar. Lasseter assigned the co-director job to Stanton; both worked well together and had similar sensibilities. Lasseter had realized that working on a computer-animated feature as a sole director was dangerous while the production of Toy Story was in process. In addition, Lasseter believed that it would relieve stress and that the role would groom Stanton for having his own position as a lead director.

Writing
In The Ant and the Grasshopper, a grasshopper squanders the spring and summer months on singing while the ants put food away for the winter; when winter comes, the hungry grasshopper begs the ants for food, but the ants turn him away. Andrew Stanton and Joe Ranft hit on the notion that the grasshopper could just take the food. After Stanton had completed a draft of the script, he came to doubt one of the story's main pillars – that the Circus Bugs that had come to the colony to cheat the ants would instead stay and fight. He thought the Circus Bugs were unlikable characters as liars and that it was unrealistic for them to undergo a complete personality change. Also, no particularly good reason existed for Circus Bugs to stay with the ant colony during the second act. Although the film was already far along, Stanton concluded that the story needed a different approach.

Stanton took one of the early circus bug characters, Red the red ant, and changed him into the character Flik. The Circus Bugs, no longer out to cheat the colony, would be embroiled in a comic misunderstanding as to why Flik was recruiting them. Lasseter agreed with this new approach, and comedy writers Donald McEnery and Bob Shaw spent a few months working on further polishing with Stanton. The characters "Tuck and Roll" were inspired by a drawing that Stanton did of two bugs fighting when he was in the second grade. Lasseter had come to envision the film as an epic in the tradition of David Lean's 1962 film Lawrence of Arabia.

Casting
The voice cast was heavy with television sitcom stars of the time: Flik was voiced by Dave Foley (from NewsRadio), Princess Atta was voiced by Julia Louis-Dreyfus (from Seinfeld), Molt was voiced by Richard Kind (from Spin City), Slim was voiced by David Hyde Pierce (from Frasier) and Dim was voiced by Brad Garrett (from Everybody Loves Raymond). Joe Ranft, member of Pixar's story team, played Heimlich the caterpillar at the suggestion of Lasseter's wife, Nancy, who had heard him playing the character on a scratch vocal track.

For Hopper, the film's villain, Lasseter's top choice was Robert De Niro, who repeatedly turned the part down, as did a succession of other actors. Kevin Spacey met John Lasseter at the 1995 Academy Awards and Lasseter asked Spacey if he would be interested in doing the voice of Hopper. Spacey was delighted and signed on immediately.

A Bug's Life was the final film appearance of actor Roddy McDowall, who played Mr. Soil, dying shortly before the film's theatrical release.

Art design and animation
It was more difficult for animators during the production of A Bug's Life than that of Toy Story, as Pixar's computers ran sluggishly due to the complexity of the character models. Lasseter and Stanton had two supervising animators, Rich Quade and Glenn McQueen, to assist with directing and reviewing the animation. The first sequence to be animated and rendered was the circus sequence that culminated with P.T. Flea's "Flaming Wall of Death". Lasseter placed this scene first in the pipeline because he believed it was "less likely to change". After Lasseter thought it would be useful to look at a view of the world from an insect's perspective, two technicians obliged by creating a miniature video camera on Lego wheels, dubbed the "Bugcam". Fastened to the end of a stick, the Bugcam could roll through grass and other terrain and send back an insect's-eye outlook. Lasseter was intrigued by the way grass, leaves and flower petals formed a translucent canopy, as if the insects were living under a stained-glass ceiling. The team also later sought inspiration from Microcosmos (1996), a French documentary on love and violence in the insect world.

The transition from treatment to storyboards took on an extra layer of complexity due to the profusion of storylines. While Toy Story focused heavily on Woody and Buzz Lightyear, with the other toys serving mostly as sidekicks, A Bug's Life required in-depth storytelling for several major groups of characters. Character design also presented a new challenge, in that the designers had to make ants appear likable. Although the animators and the art department studied insects more closely, natural realism would give way to the film's larger needs. The team took out mandibles and designed the ants to stand upright, replacing their normal six legs with two arms and two legs. The grasshoppers, in contrast, received a pair of extra appendages to appear less attractive. The story's scale also required software engineers to accommodate new demands. Among these was the need to handle shots with crowds of ants. The film would include more than 400 such shots in the ant colony, some with as many as 800. It was impractical for animators to control them individually, but neither could the ants remain static for even a moment without appearing lifeless, or move identically. Bill Reeves, one of the film's two supervising technical directors, dealt with the quandary by leading the development of software for autonomous ants. The animators would only animate four or five groups of about eight individual "universal ants". Each one of these "universal ants" would later be randomly distributed throughout the digital set. The program also allowed each ant to be automatically modified in subtle ways (e.g. different color of eye or skin, different heights, different weights, etc.). This ensured that no two ants were the same. It was partly based on Reeves's invention of particle systems a decade and a half earlier, which had let animators use masses of self-guided particles to create effects like swirling dust and snow.

The animators also employed subsurface scattering—developed by Pixar co-founder Edwin Catmull during his graduate student days at the University of Utah in the 1970s—to render surfaces in a more lifelike way. This would be the first time that subsurface scattering would be used in a Pixar film, and a small team at Pixar worked out the practical problems that kept it from working in animation. Catmull asked for a short film to test and showcase subsurface scattering and the result, Geri's Game (1997), was attached alongside A Bug's Life in its theatrical release.

Feud between Pixar and DreamWorks
During the production of A Bug's Life, a public feud erupted between DreamWorks' Jeffrey Katzenberg, and Pixar's Steve Jobs and John Lasseter. Katzenberg, former chairman of Disney's film division, had left the company in a bitter feud with CEO Michael Eisner. In response, he formed DreamWorks SKG with Steven Spielberg and David Geffen and planned to rival Disney in animation. After DreamWorks' acquisition of Pacific Data Images (PDI)—long Pixar's contemporary in computer animation—Lasseter and others at Pixar were dismayed to learn from the trade papers that PDI's first project at DreamWorks would be another ant film, to be called Antz. By this time, Pixar's project was well known within the animation community. Both Antz and A Bug's Life center on a young male ant, a drone with oddball tendencies that struggles to win a princess's hand by saving their society. Whereas A Bug's Life relied chiefly on visual gags, Antz was more verbal and revolved more around satire. The script of Antz was also heavy with adult references, whereas Pixar's film was more accessible to children.

It was clear that Lasseter and Jobs believed that the idea was stolen by Katzenberg. Katzenberg had stayed in touch with Lasseter after the acrimonious Disney split, often calling to check up. In October 1995, when Lasseter was overseeing postproduction work on Toy Story at the Universal lot's Technicolor facility in Universal City, where DreamWorks was also located, he called Katzenberg and dropped by with Stanton. When Katzenberg asked what they were doing next, Lasseter described what would become A Bug's Life in detail. Lasseter respected Katzenberg's judgment and felt comfortable using him as a sounding board for creative ideas. Lasseter had high hopes for Toy Story, and he was telling friends throughout the tight-knit computer-animation business to get cracking on their own films. He told various friends, "If this hits, it's going to be like space movies after Star Wars" for computer animation companies. Lasseter later recalled, "I should have been wary. Jeffrey kept asking questions about when it would be released."

When the trades indicated production on Antz, Lasseter, feeling betrayed, called Katzenberg and asked him bluntly if it were true, who in turn asked him where he had heard the rumor. Lasseter asked again, and Katzenberg admitted it was true. Lasseter raised his voice and would not believe Katzenberg's story that a development director had pitched him the idea long ago. Katzenberg claimed Antz came from a 1991 story pitch by Tim Johnson that was related to Katzenberg in October 1994. Another source gives Nina Jacobson, one of Katzenberg's executives, as the person responsible for the Antz pitch. Lasseter, who normally did not use profane language, cursed at Katzenberg and hung up the phone. Lasseter recalled that Katzenberg began explaining that Disney was "out to get him" and that he realized that he was just cannon fodder in Katzenberg's fight with Disney. For his part, Katzenberg believed he was the victim of a conspiracy: Eisner had decided not to pay him his contract-required bonus, convincing Disney's board not to give him anything. Katzenberg was further angered by the fact that Eisner scheduled Bugs to open the same week as The Prince of Egypt, which was then intended to be DreamWorks' first animated release. Lasseter grimly relayed the news to Pixar employees but kept morale high. Privately, Lasseter told other Pixar executives that he and Stanton felt terribly let down by Katzenberg.

Katzenberg moved the opening of Antz from spring 1999 to October 1998 to compete with Pixar's release. David Price writes in his 2008 book The Pixar Touch that a rumor, "never confirmed", was that Katzenberg had given PDI "rich financial incentives to induce them to whatever it would take to have Antz ready first, despite Pixar's head start". Jobs was furious and called Katzenberg and began yelling. Katzenberg made an offer: He would delay production of Antz if Jobs and Disney would move A Bug's Life so that it did not compete with The Prince of Egypt. Jobs believed it "a blatant extortion attempt" and would not go for it, explaining that there was nothing he could do to convince Disney to change the date. Katzenberg casually responded that Jobs himself had taught him how to conduct similar business long ago, explaining that Jobs had come to Pixar's rescue by making the deal for Toy Story, as Pixar was near bankruptcy at that time. Katzenberg said, "I was the one guy there for you back then, and now you're allowing them to use you to screw me." He suggested that if Jobs wanted to, he could simply slow down production on A Bug's Life without telling Disney. If he did, Katzenberg said, he would put Antz on hold. Lasseter also claimed Katzenberg had phoned him with the proposition, but Katzenberg denied these charges later.

As the release dates for both films approached, Disney executives concluded that Pixar should keep silent on the DreamWorks battle. Regardless, Lasseter publicly dismissed Antz as a "schlock version" of A Bug's Life. Lasseter, who claimed to have never seen Antz, told others that if DreamWorks and PDI had made the film about anything other than insects, he would have closed Pixar for the day so the entire company could go see it. Jobs and Katzenberg would not back down and the rivaling ant films provoked a press frenzy. "The bad guys rarely win," Jobs told the Los Angeles Times. In response, DreamWorks' head of marketing Terry Press suggested, "Steve Jobs should take a pill." Despite the successful box office performance of both Antz and A Bug's Life, tensions would remain high between Jobs and Katzenberg for many years. According to Jobs, Katzenberg came to Jobs after the success of Shrek (2001) and insisted he had never heard the pitch for A Bug's Life, reasoning that his settlement with Disney would have given him a share of the profits if that were so. Although the contention left all parties estranged, Pixar and PDI employees kept up the old friendships that had arisen from spending a long time together in computer animation.

Music

The film's score was composed and conducted by Randy Newman. Walt Disney Records released the soundtrack on October 27, 1998. The album's first track is a song called "The Time of Your Life" written and performed by Newman, while all the other 19 tracks are orchestral cues. Although the album was out of print physically in the United States during the 2000s, in June 2018 Universal Music Japan announced that a re-mastered edition would be released on October 3, 2018, along with other soundtrack albums from the Walt Disney Records pre-2018 catalogue. The album is also available for purchase on iTunes. The time duration is 47 minutes and 32 seconds.

Release

A few days before the world premiere, the film was screened at Camp David. A day after the screening, the crew visited the Oval Office in the White House.

The film's world premiere was on November 14, 1998, at the El Capitan Theatre in Los Angeles. It opened at the El Capitan on November 20, 1998 before opening nationwide on November 25.

A teaser trailer for Star Wars: Episode I – The Phantom Menace was attached to the screenings of A Bug's Life. Within a few weeks into the film's theatrical release, new outtakes were added to the theatrical prints. Because the film is animated, no actual outtakes exist; they are animated specifically for the outtakes sequence.

Home media
A Bug's Life was the first home video release to be entirely created using a digital transfer. Every frame of animation was converted from the film's computer data, as opposed to the standard analog film-to-videotape transfer process. This allowed for the film's DVD release to retain its original 2.35:1 widescreen format. The DVD was released on April 20, 1999, alongside a VHS release which was presented in a standard 1.33:1 "fullscreen" format. The film's fullscreen transfer was performed by entirely "reframing" the film shot by shot; more than half of the film's footage was modified by Pixar animators to fit within the film's aspect ratio. Several characters and objects were moved closer together to avoid being cut out of frame. The film's VHS release was the best-selling VHS in the United Kingdom, with 1.76 million units sold by the end of the year. On August 1, 2000, these editions were re-released on VHS and DVD under the Walt Disney Gold Classic Collection banner.

On November 23, 1999, a 2-disc Collector's Edition DVD was released. It was fully remastered in anamorphic widescreen and has substantial bonus features.
The edition was re-released on May 27, 2003, to coincide with the release of Finding Nemo. This THX-certified DVD release once again gives the option of viewing the film in Widescreen or Full Frame. The second disc features numerous bonus features, such as a set-top game and a Finding Nemo featurette.

On May 19, 2009, the film was released on Blu-ray, and then on 4K Blu-ray on March 3, 2020.

Reception

Box office
A Bug's Life grossed $371,940 at the El Capitan in its first five days before expanding nationwide. The film grossed a record $45.7 million during the five-day Thanksgiving holiday weekend, including $33.3 million for the three-day weekend, ranking first at the box office, beating out Babe: Pig in the City and The Rugrats Movie. Its five-day Thanksgiving opening gross surpassed the previous record holder held by 101 Dalmatians. This record was surpassed by Toy Story 2 the following year. With a total gross of $12.5 million, A Bug's Life achieved the second-highest first two-day Thanksgiving gross, behind Back to the Future Part II. It managed to retain the top position in its second weekend, making $17.1 million and outgrossing Psycho. During its third weekend, the film's number one spot was taken by Star Trek: Insurrection, but it still overperformed Jack Frost while earning $11.1 million.

In its first international weekend, the film grossed $3.2 million from 5 countries, setting record openings for an animated film in Australia ($1.6 million) and Thailand ($400,000), with the latter surpassing Mulan. Furthermore, it made $2 million during its opening weekend in Mexico, which was the country's second-highest at the time, after Godzilla.

By late December 1998, A Bug's Life had earned over $100 million. Altogether, several in-year 1998 films combined with Titanic pulled $7 billion in North America, propelling the film industry to a record year at the box office.

In February 1999, the film also had a record opening for an animated film in the United Kingdom with an opening weekend gross of £4.2 million ($6.9 million). In Japan, the film ended Armageddons 13-week-long run in the number one spot, earning $1.7 million.

At the end of its theatrical run, the film grossed $162.8 million in the United States and Canada and $200.4 million in foreign countries, pushing its worldwide gross to $363.3 million, surpassing the competition from DreamWorks Animation's Antz, which earned $171.8 million worldwide.

Critical response
On review aggregator Rotten Tomatoes, the film has a rating of  based on  reviews and an average rating of . The site's critical consensus reads, "A Bug's Life is a rousing adventure that blends animated thrills with witty dialogue and memorable characters – and another smashing early success for Pixar." Another review aggregator, Metacritic, gave the film a score of 77 out of 100 based on 23 critics, indicating "generally favorable reviews".

Todd McCarthy of Variety wrote, "Lasseter and Pixar broke new technical and aesthetic ground in the animation field with Toy Story, and here they surpass it in both scope and complexity of movement while telling a story that overlaps Antz in numerous ways." James Berardinelli of ReelViews gave the film three and a half stars out of four, saying "A Bug's Life, like Toy Story, develops protagonists we can root for, and places them in the midst of a fast-moving, energetic adventure." Roger Ebert of the Chicago Sun-Times gave the film three and a half stars out of four, writing "Will A Bug's Life suffer by coming out so soon after Antz? Not any more than one thriller hurts the chances for the next one. Antz may even help business for A Bug's Life by demonstrating how many dramatic and comedic possibilities can be found in an anthill." Kenneth Turan of the Los Angeles Times gave the film four out of five stars, writing "What A Bug's Life demonstrates is that when it comes to bugs, the most fun ones to hang out with hang exclusively with the gang at Pixar." Peter Stack of the San Francisco Chronicle gave the film four out of four stars, stating "A Bug's Life is one of the great movies – a triumph of storytelling and character development, and a whole new ballgame for computer animation. Pixar Animation Studios has raised the genre to an astonishing new level".

Richard Corliss of Time magazine wrote, "The plot matures handsomely; the characters neatly converge and combust; the gags pay off with emotional resonance." Owen Gleiberman of Entertainment Weekly gave the film a B, saying "A Bug's Life may be the single most amazing film I've ever seen that I couldn't fall in love with." Paul Clinton of CNN wrote, "A Bug's Life is a perfect movie for the holidays. It contains a great upbeat message ... it's wonderful to look at ... it's wildly inventive ... and it's entertaining for both adults and kids." Michael Wilmington of the Chicago Tribune gave the film three and a half stars out of four, and compared the movie to "Akira Kurosawa's Seven Samurai (with a little of another art-film legend, Federico Fellini, tossed in)." where "As in Samurai, the colony here is plagued every year by the arrival of bandits." On the contrary, Stephen Hunter of The Washington Post wrote, "Clever as it is, the film lacks charm. One problem: too many bugs. Second, bigger world for two purposes: to feed birds and to irk humans."

Accolades

A Bug's Life won a number of awards and numerous nominations. The film won the inaugural Broadcast Film Critics Association Award for Best Animated Film (tied with The Prince of Egypt) as well as the award for Best Family Film. It also won the Satellite Award for Best Animated Film and the Grammy Award for Best Instrumental Composition by Randy Newman. It was also nominated for the Academy Award for Best Original Musical or Comedy Score, the Golden Globe Award for Best Original Score and the BAFTA Award for Best Achievement in Special Visual Effects. In 2008, the American Film Institute nominated this film for its Top 10 Animation Films list.

Legacy
In the years since its release, A Bug's Life has been regarded by critics and fans to be a Pixar film that, in contrast to its successors, has become largely forgotten by audiences. While recognized as solidifying Pixar's success, the film has been seen as the studio's sophomore slump in the wake of the critically successful Toy Story, and inhibited by being released directly before the equally revered Toy Story 2. Pixar's feud with DreamWorks as a result of Antz has also been regarded as a factor in A Bug's Lifes legacy.

Critics have generally ranked A Bug's Life to be one of Pixar's weaker releases; while it has been seen as "charming", as well as an "ambitious" film with pioneering animation for its time, others have described it as "adequate", and appealing more to a younger demographic. Nonetheless, the film's characters, voice acting, and humor have received lasting praise.

Media and merchandise

Attached short film

The film's theatrical and video releases include Geri's Game, an Academy Award winning Pixar short made in 1997, a year before this film was released.

Video game

A game, based on the film, was developed by Traveller's Tales and Tiertex Design Studios and released by Sony Computer Entertainment, Disney Interactive, THQ and Activision for various systems. The game's storyline was similar to the film's, with a few changes. However, unlike the film, the game received mixed reviews. Aggregating review website GameRankings gave the Nintendo 64 version 54.40%, the PlayStation version 51.90% and the Game Boy Color version 36.63%. GameSpot gave the PlayStation version a 2.7/10, concluding that it was "obvious that Disney was more interested in producing a $40 advertisement for its movie than in developing a playable game." IGN gave the Nintendo 64 version a 6.8/10, praising the presentation and sound by stating "It was upbeat, cheery look and feel very much like the movie of the same name with cheery, happy tunes and strong sound effects but again criticized the gameplay by saying the controls were sluggish with stuttering framerate and tired gameplay mechanics". while they gave the PlayStation version a 4/10, criticizing the gameplay as slow and awkward but praising the presentation as cinematic.

Theme park attractions
Disney's Animal Kingdom includes the 3D show It's Tough to Be a Bug!, which also existed at Disney California Adventure from 2001 to 2018.
The Disney California Adventure nighttime show World of Color features a segment that includes Heimlich the Caterpillar from the film.

Former theme park attractions
From 2002 to 2018, A Bug's Land was a section of Disney California Adventure that was inspired by the film.

See also

 Lists of animated feature films
 List of Pixar films
 List of computer-animated films
 List of Disney animated films based on fairy tales
 List of films featuring insects

References

Bibliography

External links

 Official website at Pixar

1998 films
1998 computer-animated films
1990s American animated films
1998 comedy films
American children's animated adventure films
American children's animated comedy films
Animated films about insects
Best Animated Feature Broadcast Film Critics Association Award winners
1990s English-language films
1990s children's animated films
Fictional ants
Fictional grasshoppers
Films involved in plagiarism controversies
Films scored by Randy Newman
Films directed by John Lasseter
Films produced by Darla K. Anderson
Pixar animated films
Disney controversies
Films with screenplays by John Lasseter
Films with screenplays by Joe Ranft
Films with screenplays by Andrew Stanton
Walt Disney Pictures animated films
Animated films set on islands
Films about ants

A Bug's Life


Dumitru Bâșcu (cunoscut și ca Dimitrie Bîșcu; ) a fost un pictor român. Este cunoscut pentru pictură în ulei (natură statică, peisaj și portrete) ca și pentru pictură murală, frescă, pictură și restaurare de biserici.

Biografie
Dumitru Bâșcu s-a născut în satul Cracalia, comuna Dumeni, județul Dorohoi, actualmente George Enescu, Botoșani.  Este fratele vitreg al muzicianului George Enescu prin tatăl său, Costache Enescu.  Mama sa a fost Maria Ferdinand Suschi de origine poloneză.

A urmat Școala de Belle Arte din Iași (actualmente Universitatea Națională de Arte "George Enescu" din Iași) între 1920-1924, avându-i ca profesori pe Gheorghe Popovici (pictor) si Jean L. Cosmovici, precum și Școala Națională de Arte Frumoase (actualmente Universitatea Națională de Arte București) între 1924–1927 unde i-a avut ca profesori pe George Mirea și Camil Ressu. A debutat la Salonul Oficial de pictură și sculptură în 1927, câștigând premiul Anastase Simu. A expus din nou la Salonul Oficial în 1928-1930 și 1946, primind în 1929 premiul Aman precum și cel mai mare premiu "Bursa de voiaj pentru pictura" în valoare de 50000 lei care i-a permis o călătorie extinsă de studii în Franța (1929-1931).  A întreprins alte călătorii de studii în Franța și Italia în 1939.

În următorii ani Bâșcu a expus regulat, având prima expoziție personală la Sala Dalles în 1935 urmată de o expoziție la Societatea Tinerimea artistică în 1944.  A expus lucrări la Flacăra (1947), Expoziția Anuala de Stat (1948, 1953, 1954), Expoziția Interregională București (1956), și Expoziția de Arte Plastice București (1960).  A făcut parte din juriul Salonului Oficial de toamnă în 1946 (președinte Camil Ressu).  A publicat numeroase cronici de artă.

S-a căsătorit cu Margareta Arvay (Kutis) în 1943.  Împreuna au avut o fiica, Ana-Maria Sandi, născută în 1945.  A murit la București pe data de 18 November 1983 și este înmormântat la cimitirul Andronache.

Vezi și
 Lista artiștilor participanți la Saloanele Oficiale de pictură, sculptură, grafică din România (1924 - 1944)

 Lista artiștilor participanți la expozițiile Tinerimii artistice

 Petre Oprea

 Octavian Barbosa

 Tinerimea artistică

 George Enescu

 Anastase Simu

Referințe

Bibliografie
 Barbosa, Octavian, Dictionarul artistilor români contemporani, Editura Meridiane, 1976
 Deac, Mircea, Lexicon critic si documentar, pictori, sculptori si desenatori din Romania sec. XV-XX, Editura Medro, 2008
 Oprea, Petre, Expozanți la Saloanele Oficiale de pictură, sculptură, grafică. 1924-1944, Direcția pentru cultură, culte și patrimoniul cultural național a Municipiului București, 2004, p.19
 Oprea, Petre, Expozanți la Saloanele Oficiale de pictură, sculptură, grafică 1945 - 1947, Directia pentru cultura, culte si patrimoniul cultural national, București 2007
 Oprea, Petre, Artiști participanți la expozițiile Societății Tinerimii Artistice (1902-1947), Maiko, București, 2006, p. 30
 Preda, Caterina (coord.) Uniunea Artistilor Plastici din Romania in documente de arhiva, Editura Universitatii Bucuresti, 2015, p.168

Legături externe

 https://www.artprice.com/artist/546027/dimitrie-bascu

 http://artindex.ro/2012/06/10/bascu-dimitrie/

 http://www.tudor-art.com/ro/artists/view_artist/936/bascu-dumitru

 http://www.askart.com/artist/Dumitru_Bascu/11264555/Dumitru_Bascu.aspx

 https://www.mutualart.com/Artist/Dumitru-Bascu/52A76A4DCE6865B2/Biography

 http://220.127.116.11:8991/F?func=find-b&request=000014681&find_code=SYS&local_base=BCU10&CON_LNG=ENG

Nașteri în 1902
Pictori români
Decese în 1983

Dumitru Bâșcu


FPS, şu anlamlara gelebilir:

 Birinci şahıs nişancı (İngilizce: First Person Shooter), birinci kişi kamerasından oynanan oyunların genel adı
 Saniyedeki kare sayısı (İngilizce: Frame Per Second),
 Fire  Protection System; enjeksiyonlu motorlarda kaza sonrası yangın ihtimalini azaltmak için, enjektörlere yakıt gönderilmesini engelleyen sistem
 Facepunch Studios, bağımsız video oyunu geliştiricisi

FPS


Sanhaço-de-cabeça-vermelha (Piranga erythrocephala) é uma ave canora americana de tamanho médio na família Cardinalidae. É endêmica do México. O sanhaço ruivo tem cerca  comprimento, o macho tem uma plumagem predominantemente amarelo-oliva com cabeça e garganta vermelhas, enquanto a fêmea tem a frente amarelada.

Duas subespécies são reconhecidas.

Status
A IUCN avaliou as espécies como sendo de menor preocupação. É encontrado em várias áreas protegidas e grande parte de sua área de distribuição fora delas também possui habitat em grande extensão, fica claro que o risco de curto prazo para esta espécie é baixo. Segundo dados do UICN.

Espécies descritas por William John Swainson
Aves descritas em 1827
Aves do México
Espécies pouco preocupantes

Sanhaço-de-cabeça-vermelha


مدينة ولاتة أو «ولاتن» مدينة تاريخية موريتانية تقع في  ولاية الحوض الشرقي تبعد عن العاصمة نواكشوط 1350 كم على الحدود مع مالي وقد أعلنتها اليونسكو موقعاً للتراث العالمي.

نشأة مدينة ولاته
يقول المؤرخون تاريخ هذه المدينة يعود إلى القرن الأول ميلادي حيث كانت تعرف ب «بيرو»، وتوصف خلال حقبة الملثمين ب إيوالاتن أو أيوالاتن، ومع مجيء الإسلام الصحراء عرفت هذه المدينة ازدهارا كبيرا، كانت محطة للتجار والقوفل القادمة من الجنوب في أفريقيا متجهة إلى الشمال.

في مطلع القرن الرابع عشر في حدد 726 هجري، زارها الرحالة المسلم ابن بطوطة وتحدث عن الازدهار الشديد الذي كانت تعرفه المدينة بحكم موقعا الإستراتيجي كنقطة وصل بين الأقاليم الأفريقية في الجنوب وبين الدولة الإسلامية في الشمال حيث وصف رخاء معيشة أهلها بقوله (ويجلب إليهم تمر درعة، وسجلماسة، وتأتيهم القوافل من بلاد السودان فيحملون الملح ويباع الحمل منه بولاتن بثمانية مثاقيل إلى عشرة ويباع في مدينة مالي بعشرين مثقالا وربما يصل إلى أربعين مثقالا وبالملح يتصارفون كما يتصارف بالذهب والفضة يقطعونه قطعا ويتبايعون به).2(الرحلة ص 658)

ومنذ مطلع القرن السادس عشر الميلادي عرفت مدينة ولاته بداية نهضة فكرية كبيرة، وأصبحت أحد أهم مراكز الإشعاع الثقافي العربي الإسلامي، وهاجر إليها عدد كبير من علماء مدينة تمبوكتو التي عرفت قلاقل وفي نفس الظروف هاجر إليها علماء ومفكرون من فاس وتلمسان ومراكش، كما استقر بها بعض أهالي توات بجنوب الجزائر، وبعض العائدين من الأندلس التي سقطت نهائيا بيد الأسبان عام 1492.
هذا الكم المتنوع من المهاجرين رفد المدينة بمصادرها الثقافية التي بقيت حتى الآن وسمح لها في نفس الوقت بأن تتحول خلال القرون الخمسة الماضية إلى منارة ثقافية وعلمية وعاصمة من عواصم الفقه المالكي، كما نجد هذه الروافد المختلفة ماثلة في العمارة الولاتية، وفي عادات سكان المدينة المتحضرة وسط عالم صحراء بدوي، مخالفاً للعادات الحضرية التي استقدمها الوافدون معهم من فاس وتلمسان وغرناطة وغيرها من الحواضر العربية العريقة في العمران والمدنية.

العمارة الولاتية

تشتهر البيوت الولاتية بفن عمارة خاص بها مستوحى من العمارة العربية الإسلامية خاصة منها الأندلسية والمغربية، ويبدو ذلك من طراز مواد البناء، وأيضا في أنواع الزخرفة مع جنوح إلى البساطة بعض الشيء وميل إلى استخدام الخامات المحلية من فخار وجص وجليز وحجارة ملونة عالية الجودة تضمن قوة البناء وانسجامه مع المشهد البيئي العام الذي وضع ولاته فوق مرتفعات الحوض جاثمة بجلالها لقلعة تحرس هدوء الصحراء وتتبرج بجمالها في وجه المرتفعات الشامخة. وقد حاول باحثون غربيون وموريتانيون تفسير معاني لوحات الفسيفساء التي تزيّن جدران ومداخل البيوت الولاتية، وقد اتفقوا على عودة بعضها لفترة ما قبل الإسلام بما يحمله من أساطير وثنية في حين أن بعضها الآخر إسلامي مغربي أندلسي الملامح لحد يجعل البعض يعتقد أنه جلب من فاس أو تلمسان وهو أمر يكاد يكون متعذر الإثبات أو النفي على حد سواء.

والبيت الولاتي يضمن نوعا من التهوية الطبيعية وذلك بتقليله من الأبواب، فلكل منزل بابان لا أكثر أحدهما مخصص للرجال والضيوف، والآخر للنساء والحريم عامة، كما أن في كل بيت مجلسا يسمى محليا (درب) وهي إشارة إلى موقعه كأقرب مكان من باب الشارع حتى لا تقع عين الزائر على الحريم، وللحريم أيضا مجلس يكون بابه داخليا أي متفرعا من إحدى الغرف فقط ويسمى (السقفة) ولا يخلو بيت من دور علوي يسمى (القرب)، والسلم الصاعد إليه يكون متسعا لحد يسمح بفناء تحته توضع فيها قدور الماء لتبقى باردة.

أساطير ولاته

لولاته أساطيرها الكثيرة التي يعود بعضها إلى معجزات الصالحين والبلطجية والتجار والجواري وغيرهم ممن حلَّ بهذه المدينة والتي ظلت الأجيال تتناقلها كتراث له مكانته الخاصة عند الأهالي. وتقاطع التاريخ والأسطورة، الحقيقة والخيال، ما كان وما يجب أن يكون، في الكثير من هذه الاساطير والحكايا، منها قصة مجيء ولي الله الصالح سيدي أحمد البكاي بودمعة إلى مدينة ولاته مطلع القرن الخامس عشر الميلادي.
وتقول الحكاية إن سيدي أحمد سمي البكاي بودمعة لأنه ظل لشدة تقواه وعبادته ظل مدة أربعين سنة يبكي لأن نافلة فاتته، وعندما جاء من الشمال نازحا مع مريديه، نزلت قافلته خارج سور ولاته مساء، وكان السور يغلق عند مغيب الشمس وكل من كان موجودا خارجه تأكله السباع، وبدافع النصيحة أسرعَ الأهالي لتنبيه الولي ومريدي، لكنه رفض مبارحة مكانه، وجاءت السباع، وظلت تبصص عند قدميه بأذنابها مسلمة عليه، ولدهشة أهالي ولاته في الصباح عندما وجدوه حياً، طلبوا منه الإقامة معهم، وعندها انتفت السباع نهائيا من المنطقة.
ومزار البكاي موجود في ولاته وهو أحد المعالم الإسلامية وبأحوازها التي تزخر بالكثير من المعالم والمزارات الأخرى الكثيرة.

صعوبات

مدينة ولاته الآن معرّضة بكل تراثها الإسلامي العريق للغرق بفعل التصحر وزحف الرمال، وهذا هو سبب الحملة الدولية التي أطلقتها اليونيسكو من أجل المدن التاريخية الموريتانية الأربع. وإن كانت ولاته أكثرها عُرضةً لواقع هجرة عدد كبير من سكانها لحد أنهم لم يعودوا الآن يزيدون على الألفين نسمة، وهم الذين كانوا يزيدون على العشرات من الآلاف منذ عهود سحيقة. ولعل العزاء الوحيد في بقاء هذه المدينة العربية هو نشاط المكتبات والمخطوطات المدعومة لحدٍّ ما من اليونيسكو والمعهد الموريتاني للبحث العلمي، وهذا ما سمح بتصنيف بعض مكتباتها التي تحوي آلاف المخطوطات الثمينة التي لا تقدر بثمن على أن البعض الآخر ما زال عرضة للإهمال ويعيش حالة مزرية تهدد إن لم يتداركها الغيورون على ثقافة هذه الأمة، بأن تنقرض وتصبح أثراً بعد عين مرة واحدة إلى الأبد.

معرض

مصادر

أماكن مأهولة في موريتانيا
بلديات موريتانيا
مدن موريتانيا
مواقع أثرية في موريتانيا
مواقع التراث العالمي في موريتانيا
ولاية الحوض الشرقي
بلديات ولاية الحوض الشرقي

ولاتة


Henricus de Bracton (rettere Henry of Bratton, fødselsår ukendt, død 1268) var en engelsk jurist.

Henricus de Bracton stammede rimeligvis fra en landsby Bratton (Bratton Fleming eller Bratton Clovelly) i Devonshire. Han blev rejsedommer 1245 og var 1248—1267 assiseretsdommer i Englands sydvestlige grevskaber. I 1264 blev han tillige ærkediakon i Barnstaple og samme år kansler ved katedralen i Exeter. Henricus de Bractons ufuldendte værk De legibus et consuetudinibus Angliæ libri quinque, in varios traclatus distincti, muligvis forfattet 1250—1259, er et af Englands stolteste litterære mindesmærker fra middelalderen, den første praktisk-videnskabelige fremstilling i systematisk Form af den gældende retsorden: civilprocessen, lenssystemet, strafferetten og straffeprocessen, fremragende ved rig kasuistik, grundig bearbejdelse af retstilfældene og skarp logik. Mærkelig er romerrettens indflydelse på Henricus de Bracton; de af ham benyttede steder af Azos Summa blev 1895 udgivet af Frederic William Maitland (Selected passages from the works of Bracton and Azo — The publications of the Selden Society VIII). Et af Paul Vinogradoff 1884 i British Museum fundet manuskript med omtrent 2 000, af Henricus de Bracton ved affattelsen af hans "Tractatus" anvendte retstilfælde offentliggjordes af Maitland i det fortrinlige værk: Bractons Note Book. A collection of cases decided in the king's courts during the reign of Henry the third, annotated by a lawyer of that time, seemingly by Henry of Bratton (I—III, 1887). Henricus de Bractons "Tractatus" blev første gang trykt i London 1569 af Richard Tottel. Af senere udgaver må fremhæves den af Sir Travers Twiss besørgede, med kildehenvisninger, parallelsteder og engelsk oversættelse (I—VI, 1878—1883), men en til nutidens fordringer svarende, kildekritisk udgave mangler endnu.

Kilder

Dommere fra England og Wales

Henricus de Bracton