Die Dorfkirche Blankenfelde ist eine Feldsteinkirche im heutigen Ortsteil Blankenfelde des Bezirks Pankow von Berlin, gelegen an der Ecke Hauptstraße/Schildower Straße inmitten des von einer Mauer umgeben Friedhofs. Sie entstand um 1406 und ist eine der über 50 unter Denkmalschutz stehenden Dorfkirchen in Berlin.

Geschichte

Im Zuge der Besiedlung des Barnim wurde um 1230 Blankenfelde als Straßenangerdorf an der Straße von Berlin nach Oranienburg von niederdeutschen Siedlern angelegt. 1375 verfügt Blankenfelde laut Landbuch Karls IV. über 54 Hufen, davon vier Pfarrhufen und eine Kirchhufe. Die Dorfkirche war zu diesem Zeitpunkt wahrscheinlich noch eine Holzkirche. Die spätgotische Kirche aus Mischmauerwerk wurde um 1406 errichtet (Dendrodatierung). Da im Dreißigjährigen Krieg das Dorf, das am Alten Bernauer Heerweg liegt, verwüstet wurde, kann davon ausgegangen werden, dass auch die Kirche zerstört wurde. 1680 wurde die Kirche umgebaut (Vergrößerung der Fenster) und erweitert. Sie erhielt einen südlichen Anbau mit einer Patronatsloge. Diese trägt neben dem Allianzwappen Grumbkow/Grote eine Inschrift über den Erbauer Joachim Ernst von Grumbkow. Das Dach erhielt einen neuen liegenden Dachstuhl sowie einen Dachturm. Der mittelalterliche Zustand wurde 1938–1941 weitgehend rekonstruiert. Bemerkenswert ist der mit Blenden reich verzierte Ostgiebel. Es sind auch noch alte zugemauerte Fenster zu erkennen.

Architektur
Das Mauerwerk der Saalkirche ist aus Feldsteinen. Bei der Restaurierung 1938–1941 wurden die Fenster aus der Barockzeit an den Seitenwänden wieder in ihre alte frühgotische Form, im oberen Teil spitzwinklig abschließend, zurückgebildet. Die Laibungen wurden wie die Gebäudekanten mit großformatigen Backsteinen im Klosterformat gesäumt. Die Giebelschrägen wurden niedriger gemacht. Von den ursprünglich fünf gestaffelten Blenden mit Spitzbögen im östlichen Giebeldreieck wurden die zwei seitlichen vermauert und die verbleibenden drei durch Segmentbögen verändert. Die drei darunter liegenden zugemauerten gotischen Fenster wurden wieder geöffnet. Das Satteldach über der Balkendecke ist mit Biberschwanz gedeckt. Der Dachturm aus holzverkleidetem Fachwerk ist dem Baukörper "aufgesattelt", hat also keine eigenen Grundmauern. Die Glocke goss Johann Friedrich Thiele 1768. Der Helm erhielt erst 1939 die heutige Gestalt. Er besteht aus dem Stumpf eines Pyramidendaches, der sich in einem achtseitigen, spitzen Zeltdach fortsetzt. Die Wetterfahne stammt von 1982 und ist jener von 1680 nachgebildet.1996 erhielt er eine Schieferdeckung. Der südliche Anbau wurde verändert. Seine Pforte wurde mit einer Umrahmung aus Werkstein und Schlussstein versehen. Das Dach wurde niedriger gesetzt, sodass die Dachtraufe mit der des Kirchenschiffs nicht mehr in gleicher Höhe verläuft.

Ausstattung
Ein Grabstein, der sich ursprünglich vor dem Altar über leerer Gruft befand, ist heute an der Nordseite der Kirche angebracht. Er trägt die Inschrift "Erbbegräbnis derer von Grumbkow". Joachim Ernst von Grumbkow wurde jedoch auf seinem Rittergut Ruhnow in Pommern beigesetzt.

Die Deckenleuchten im Altarbereich stammen von 1854, ebenso das Kirchengestühl und die Weinkanne und der Kelch mit Patene. Der alte barocke Altaraufsatz ist 1961 verschwunden. Der Innenraum hat eine Holzbalkendecke und Emporen an der West- und Südseite. Die Brüstung und die Schuke-Orgel mit ihrem Prospekt auf der Südempore stammen aus der Umbauzeit von 1939 bis 1941. Unterhalb und auf der Westempore sowie hinter der Orgel auf der Südempore wurden 1972 bis 1974 Gemeinderäume eingerichtet.

Literatur
 Architekten- und Ingenieur-Verein zu Berlin: Berlin und seine Bauten. Teil VI. Sakralbauten. Berlin 1997.
 Günther Kühne, Elisabeth Stephani: Evangelische Kirchen in Berlin. Berlin 1978.
 Kurt Pomplun: Berlins alte Dorfkirchen. Berlin 1984.
 Hans-Jürgen Rach: Die Dörfer in Berlin. Berlin 1990.
 Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. München/Berlin 2006 (Band Berlin).
 Ernst Badstübner, Sibylle Badstübner-Gröger: Kirchen in Berlin. Berlin 1987.

Weblinks

 Website der Kirchengemeinde
 Geschichte von Blankenfelde

Blankenfelde
Blankenfelde
Berlin-Blankenfelde
Baudenkmal in Berlin
Erbaut im 15. Jahrhundert
Berlin Blankenfelde
Gotisches Bauwerk in Berlin
Blankenfelde

Dorfkirche Blankenfelde (Berlin)


Lactarius pyrogalus (Pierre Bulliard, 1792 ex Elias Magnus Fries, 1838) este o specie de ciuperci necomestibile din încrengătura Basidiomycota în familia Russulaceae și de genul Lactarius, denumit în popor râșcovul cocoșului, bureți de alun sau bureți iuți. Acest burete coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). În România, Basarabia și Bucovina de Nord crește în grupuri mai mari sau mici, pe soluri nutritive ușoare sau bogate in fier și azot, dar de asemenea pe cele argiloase, simbiontul preferat fiind alunul, dar se găsește câteodată și prin păduri de foioase sau mixte. Apare de la câmpie la munte, din (iunie) iulie până în noiembrie. Epitetul soiului se trage din cuvintele grecești ((gr. πυρο=foc) și (gr. γάλα=lapte), adică "lapte de foc".

Taxonomie
Deși specia a fost descrisă de mai mulți micologi cunoscuți sub diverse denumiri (vezi infocasetă), cu toate acceptate sinonim, numele binomial însă este cel creat mai întâi de omul de știință francez Pierre Bulliard ca Agaricus pyrogalus și publicat în 1792, apoi redenumit de marele savant Elias Magnus Fries sub numele actual (2018), alăturându-l genului Lactarius, de verificat în cartea sa Epicrisis systematis mycologici, seu synopsis hymenomycetum din 1838.

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 5–10 cm, este destul de cărnoasă, fragilă, inițial ușor brumată gălbui la margine, boltită, pentru timp lung cu marginea răsfrântă spre picior, apoi din ce în ce mai aplatizată și adâncită în centru, la bătrânețe în formă de pâlnie. Cuticula este netedă, unsuros-lipicioasă, dar nu lucioasă, formând ocazional zone slabe ceva mai închise orânduite concentric. Coloritul variază mult: de la gri-gălbui și gri-măsliniu, peste gri-brun, până la brun-violaceu, devenind în vârstă gri-verzui. La tăiere pierde imediat foarte mult suc.
 Lamelele: sunt subțiri, ușor arcuite cu lameluțe intercalate și muchii netede care stau în contrast cu alte specii ale genului distanțate, inițial mai degrabă aderate larg la picior, lungindu-se în vârstă și devenind slab decurente de-a lungul lui precum neregulat ondulate. Coloritul este gălbui până portocaliu, la bătrânețe ocru sau ocru-portocaliu.
 Piciorul: are o înălțime de 4-8 cm și o lățime de 0,8-1,5 (2) cm, este neted, cilindric precum adesea îngroșat spre bază, unsuros, tânăr plin, apoi împăiat și la bătrânețe gol pe dinăuntru. Culoarea suprafeței este gri-albicioasă până gri-brună, dar mereu mai deschisă decât cuticula.
 Carnea: este albicioasă fără a se decolora la leziune sau tăiere și destul de compactă și cărnoasă. Mirosul este foarte slab fructuos, amintind de mere, dar gustul în primul moment acru și amar care devine după câteva secunde extrem de iute. Iuțirea provine de la alcaloidul unei rășini numită piperină.
 Laptele: care curge în abundentă este foarte iute și alb, necolorându-se în contact cu aerul sau după  uscare.
 Caracteristici microscopice: are spori rotunjori până ovoidali, în forma unei picături, amiloizi (ce înseamnă colorabilitatea structurilor tisulare folosind reactivi de iod), hialini (translucizi), suprafața fiind presărată de negi mici turtiți de până la 0,5 µm într-o rețea incompletă, având o mărime de 8-10 x 7-8 microni. Pulberea lor este gălbuie. Basidiile cu 2-4 sterigme fiecare sunt cuneiforme și măsoară 45-50 x 8-10 microni. Cistoidele la muchii (celule de obicei izbitoare și sterile care pot apărea între basidii și himen, stratul fructifer) sunt fusiforme, ascuțite spre vârf asemănător unei lance, cu o mărime de 50-70 x 6-7 microni.
 Reacții chimice: Carnea se colorează cu fenol brun, cu sulfoformol după 30 de minute lila-roșiatic, laptele cu Hidroxid de potasiu repede galben-auriu până ocru-portocaliu, iar carnea galben de sulf, carnea cu guaiacol albăstrui, cu sulfat de fier imediat galben-rozaliu și cu tinctură de Guaiacum peste brun-rozaliu încet deschis gri-verzui.

Confuzii
Deși bine de identificat, datorită lamelelor sale distanțate și gălbuie, cu excepția gemenului său Lactarius flexuosus (necomestibil), râșcovul cocoșului poate totuși fi confundat de începători cu specii ale aceluiași gen, cu toate necomestibile, ca de exemplu cu: Lactarius acris, Lactarius azonites (necomestibil), Lactarius blennius, Lactarius circellatus, Lactarius decipiens (necomestibil), Lactarius fluens, Lactarius glyciosmus (condiționat comestibil), Lactarius mammosus sin. Lactarius fuscus (necomestibil), Lactarius scrobiculatus (otrăvitor), Lactarius trivialis sin. Lactarius bertillonii var. queletii, Lactarius turpis (posibil letal), Lactarius uvidus sau Lactarius vietus. Mai departe, o confuzie ar fi posibilă chiar și cu delicioșii Lactarius aurantiacus sin. Lactarius mitissimus  și Lactarius volemus.

Specii asemănătoare în imagini

Valorificare
Bureții de alun sunt necomestibili din cauza gustului lor dezgustător acru, amar și extrem de iute.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. VIII, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1928
 Bruno Cetto, volumul 1-7, vezi note
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Lactarius pyrogalus, film în limba italiană
 Lactarius pyrogalus, film, diverse aspecte

Lactarius
Micoriză
Ciuperci necomestibile
1792 în știință

Lactarius pyrogalus


La  est une église située à Chiquinquirá en Colombie, à laquelle l'Église catholique donne les statuts de basilique mineure et, par le choix de la Conférence épiscopale de Colombie, de sanctuaire national. Elle est rattachée au diocèse de Chiquinquirá et dédiée à Notre-Dame du Rosaire.

Historique

Histoire du culte
La dévotion de Chiquinquirá est associée à un miracle. Dans les années 1570, une toile d' représentant Notre-Dame du Rosaire  est abandonnée dans une chapelle en ruines, et se détériore rapidement. Une femme trompée par son mari se retire dans le village, et prie quotidiennement devant la toile abimée. Le , la toile se rénove miraculeusement.

En 1588, l'archevêque de Santa Fe en Nouvelle Grenade, , pose la première pierre d'une église où exposer l'image ; elle y est déplacée en 1610. Le , l'évêque Bernardino de Almansa décide de remettre la gestion du sanctuaire à une communauté religieuse, pour valoriser le lieu de culte ; ce sont les Dominicains qui le prennent dès lors en charge. Le  est décidée la création du couvent de Chiquinquirá.

En 1760, la , créée le , est élevée en paroisse.

Édifice actuel
À partir de 1796, une nouvelle église est construite, consacrée en 1823.

En 1829,  déclare l'image patronne de la Colombie. Le , le maître-autel est consacré. Le couronnement de l'image, suggéré le , est officiellement proposé le , accepté par , et a lieu le . Le sanctuaire est élevé au rang de basilique mineure par  à l'été 1927, en présence de l'archévêque  et du président colombien Miguel Abadía Méndez.

Le , un tremblement de terre détruit une partie de la ville, causant d'importants dommages à la basilique. Les restaurations durent près de deux ans ; l'image retrouve sa place le . Le , le pape  crée le diocèse de Chiquinquirá. En 1983, les Dominicains suggèrent une venue du pape pour les  du miracle ; le Vatican accepte en , et  se rend au sanctuaire le .

Aspects religieux

Indulgences
Plusieurs papes ont accordé des indulgences aux pèlerins de Chiquinquirá :
 le ,  accorde l'indulgence plénière à ceux qui visitent la chapelle Saint-Jacques de l'église (la première) le jour des fêtes dédiées à l'apôtre Jacques ou à saint François d'Assise ;
 le ,  accorde l'indulgence plénière à ceux qui se confessent et communient le jour de l'admission d'un nouveau membre dans la fraternité ;
 le ,  encore accorde l'indulgence plénière à ceux qui participent à la fête donnée le  ;
 le ,  accorde à nouveau des indulgences pour les pèlerins du  ;
 le ,  accorde également des indulgences au  de Bogota, qui est sous la protection de la Vierge de Chiquinquirá ;
 le ,  renouvelle pour quinze ans les indulgences des pèlerins du  ;
 le ,  encore ajoute une indulgence pour les Âmes du purgatoire ;
 le , il devient possible d'obtenir des indulgences dans toutes les églises gérées par des Dominicains.
D'autres indulgences ont pu être accordées à diverses occasions (le , par exemple, à l'occasion d'une procession).

Célébrations
Les principales célébrations sont :
 le  : anniversaire du couronnement de l'image vénérée ;
 le  : fête consacrée à saint Dominique de Guzmán, fondateur de l'Ordre des Prêcheurs (« Dominicains ») ;
 le  : fête consacrée à saint Louis Bertrand, le Dominicain qui a fondé la province ;
 le  d'octobre : fête du Rosaire ;
 le  : fête paroissiale à la rénovation miraculeuse de l'image vénérée.

Voir aussi

Lien interne
 La dévotion à Notre Dame de Chiquinquirá est également pratiquée à la basilique Notre-Dame-de-Chiquinquirá de Maracaibo au Venezuela.

Bibliographie

Références

Chiquinquira

Basilique Notre-Dame-du-Rosaire de Chiquinquirá


Emile Boutroux (1845-1921), Fransız düşünür.

Emile Boutroux 28 Temmuz 1845'te Montrouge'da doğdu. On yaşında IV. Henri Lisesi'ne girdi. Klasik öğrenimini burada yaptı. Yirmi yaşında École Normal'e girdi; orada Jules Lachelire'nin talebesi oldu. Bergson ve Blondel'in hocası olan Boutroux'nun temel eseri Tabiat Kanunlarının Zorunsuzluğu Hakkında (De La Contingence Des Lois De La Nature)'dır. Filozof, metafizik alanında radikal bir olumsallık ve belirsizlik anlayışı geliştirmiş ve doğada zorunluluğun yalnızca görünüşte varolduğunu öne sürmüştür. Nitelik görüşünün niceliği temele alan görüşe baskın çıkması gerektiğini, amaçlılığın mekanik hareketin üstünde olduğunu, neden-sonuç bağlantılarının ötesinde ise olumsallık ve ilerlemenin bulunduğunu öne süren Boutroux, Maine de Biran'ın da etkisiyle dini tecrübenin psikolojik ve sosyolojik bir yaklaşımla ele alınmasına şiddetle karşı çıkmıştır.

Kaynakça

1845 doğumlular
1921 yılında ölenler
École Normale Supérieur'de öğrenim görenler
Fransız filozoflar
Fransız Akademisi üyeleri
Fransa Ahlaki ve Siyasi Bilimler Akademisi üyeleri

Émile Boutroux


William West Anderson, cunoscut sub numele de Adam West, () a fost un actor american cunoscut în primul rând pentru rolul Batman din seria ABC cu același nume din anii 1960 și din filmul omonim din 1966.

West a început să joace în filme în anii 1950. A jucat alături de Chuck Connors în Geronimo (1962) și de The Three Stooges în The Outlaws Is Coming (1965). A apărut, de asemenea, în filmul science fiction Robinson Crusoe on Mars (1964) și a avut un rol de voce în The Fairly OddParents (2003–2017), The Simpsons (1992, 2002) și Family Guy (2000–2018), jucând versiuni fictive ale lui în toate cele trei.  La sfârșitul carierei sale, West a jucat în două filme de animație direct-pe-video, Batman: Return of the Caped Crusaders și Batman vs. Two-Face, cel din urmă a fost lansat postum.

Filmografie

Film

Televiziune

Jocuri video

Note

Bibliografie

Legături externe

 That Time Adam West Had a Conversation With Himself on 'Batman' on Hollywood Reporter
 Holy Día de los Muertos, Batman! Adam West Honored in Old Town on Times of San Diego
 Adam West, Straight-Faced Star of TV's 'Batman,' Dies at 88 on Hollywood Reporter
 Adam West fans mourn the loss of Batman under the Bat signal in Los Angeles  on Los Angeles Times
 Adam West – a life in pictures on The Guardian

Nașteri în 1928
Decese în 2017
Actori americani din secolul al XX-lea
Americani cunoscuți sub pseudonimele folosite
Actori americani din secolul al XXI-lea
Actori de film americani
Actori de televiziune americani
Actori de voce americani
Militari americani
Comici americani
Americani de origine engleză
Americani de origine galeză
Americani de origine germană
Americani de origine irlandeză
Americani de origine scoțiană
Decese cauzate de leucemie

Adam West


Rudolf Mössbauer (1929–2011) was a German physicist.

Mössbauer may also refer to:

Mössbauer effect, or recoilless nuclear resonance fluorescence
Mössbauer spectroscopy, a spectroscopic technique based on the Mössbauer effect

Mössbauer (disambiguation)


Armutalan, Marmaris Körfezi'nin kuzeyinde Beldibi ve İçmeler mahallelerini kapsayan düzlükte yer alan ve Muğla'ya 49 km, Dalaman'a 92 km ve Datça'ya 66 km uzaklıkta, Muğla Marmaris'e bağlı bir mahalledir.

Armutalan mahallesi sınırları doğuda Höyük ve Kocakır Tepeleri, batıda Mezargediği Tepesi ve Sıraca Ovası, kuzeyde Katır Gediği ve Sumaklı Tepeleri, güneyde Pamucak Tepesi ve denizle belirlenmiş olup; güney doğusunda Hastane Kavşağı ile Çamlıca Tepesi'ni birleştiren hat bulunmaktadır. Armutalan Mahallesi'ne  komşu yerler güneybatı'da İçmeler, doğuda Beldibi, doğu ve güneydoğuda Marmaris'tir.

Mahalle sınırları içindeki alanın büyüklüğü 1.421,08 hektar (14,21 km²) olup bunun 396,12 hektarı (% 27,97) planlı yerleşim alanı, 16,83 hektarı (% 1,18) mesire, geriye kalan 1.006,84 hektarı da (% 70,85) orman alanıdır.

Yerleşim alanı, 28° 14' 25 D, 36° 51' 18 K koordinatları arasında kalmakta olup kuzey-güney doğrultusundaki maksimum uzunluğu 6,75 km, doğu-batı doğrultusundaki maksimum genişliği ise 2,65 km'dir.

Armutalan'ın yer aldığı alüvyon düzlüğü üç bir taraftan faylarla sınırlıdır. Dereler ya faylara koşut (fay zonu üzerinde) ya da onlara dik konumdadır. Derelerin akış yönleri Armutalan yerleşim merkezine doğrudur. Söğütlü Dere ve İncirli Dere'nin akış yönleri ise güneydoğu yönündedir.

Sahip olunan coğrafi yapı, kentin gelişiminde önemli bir unsurdur. 1980'li yıllara kadar küçük bir köy olan Armutalan, bölgedeki turizmin gelişmesi ve 1987 yılında belediye örgütünün kurulması sonrasında hem alan hem de nüfus olarak Türkiye ortalamalarının çok üstünde bir gelişme göstermiştir. Marmaris ve Armutalan yerleşimlerinin üstünde olduğu düzlüğün neredeyse yarısını, bu düzlükteki nüfusun ise 1/3'ünü barındıran, ülke ve dünya ölçeğinde tanınmış birçok konaklama tesisini barındıran, Türkiye'nin önemli bir turizm bölgesidir.

Tarih

Marmaris Şeriye Sicili Defterlerine göre doğrudan doğruya Marmaris Kazası'nın Merkez Nahiyesi'ne bağlı ufak bir köy olan Armutalanı'nın nüfusu, 1302 H/1885 M tarihli Aydın Vilayet Salnamesi'ne göre 62 hanede 385 kişidir. Bu sayı 1965 yılında 724'ü, 1970'te 964'ü, 1980'de 1.381'i, 1985'te 2042'i, 1990'da 4.727'yi bulmuştur. 17 Aralık 1986'da belediye statüsü alarak beldeye dönüşmüştür.

Tarihi kayıtlara göre, Merkez Mahallesi'ndeki eski yerleşim dokusu içinde yaşayan nüfusun tarımla, balıkçılıkla ve ormancılıkla uğraştığı, kentte turizm etkinliklerinin artması ile birlikte önce açtığı pansiyon ve apart otellerle daha sonra da yıldızlı otellerle "turizmci" olmaya başladığı bilinmektedir.

Yükseltiler

Yerleşim alanının denize yaklaşan güney ve güneydoğu kesimleri alüvyal bir düzlük olmakla birlikte Şirinyer ve Camiavlu mahallelerinin tümü ile Sinan Mahallesi'nin batı kesimleri yer yer 300 – 350 m yüksekliklere ulaşan dalgalı bir arazi yapısına sahiptir.

Belediye sınırları içindeki başlıca yükseklikler şu şekilde sıralanabilir: Kızılağaç Tepesi (342 m), Soğukbelen Tepesi (325 m), Ketencik Tepesi (294 m), Çağıl Tepe (289 m), Yörük Tepesi (256 m), Zeytin Tepesi (237 m), Topkonan Tepesi (81 m).

Akarsular ve kaynaklar

Armutalan yerleşim alanında toplam 11 adet dere bulunmaktadır: Deşderen Deresi – 1.617 m, Biber Deresi – 1.399 m, Bakla Deresi – 852 m, Sinam Deresi – 2.265 m (Ketenci Otel'in yanından denize ulaşır.), Hacı Osman Deresi – 1.971 m, Kuru Dere – 430 m, Kuru Dere – 472 m, Sarı Mehmet Deresi – 510 m, Söğütlü Deresi – 678 m, Kuru Dere – 511 m, İncirli Dere.

Yerleşim alanı içinde üç adet doğal su kaynağı (Soğucak Çeşmesi, Kavakdibi Çeşmesi ve Mehmet Balcı Sokak'taki Jandarma Çeşmesi) olup bunlardan sadece Soğucak Çeşmesi'nin suyu içilebilir.

Marmaris Körfezi'ne dökülen bu dereler basit rejimli ve geçici; yani, mevsimlik akıma sahip akarsulardır. Yağışlı mevsimlerde ve özellikle de kış aylarında akış gösterirler. Uzun süren kuraklık nedeniyle kullanımları sınırlıdır. Çoğu zaman cılız akan bu dereler, çevreden aşındırıp getirdikleri materyali ve yataklarına dökülen molozları taşıyamayacak kadar güçsüz ve düşük bir akıma sahiptirler. Bu akarsuların yukarılardan akarak geldikleri düzlükteki yatakları sığdır ve mecralarında akarak Marmaris Körfezi'ne dökülürler. Suların yatakları kum, çakıl ve iri bloklarla doludur.

Bitki örtüsü

Armutalan ve çevresi Akdeniz bitki topluluğu türlerini içermektedir. Yerleşimin ve yakın çevresinin iklim ve toprak koşullarına göre şekillenen doğal bitki örtüsü çok çeşitli ve zengin bir flora oluşturur. Kış aylarında aşırı düşük sıcaklık ve kuraklık olmaması bitkilerin gelişimi için elverişlidir. Yaz kuraklığı çok belirgin olduğundan kurakçıl (kserofit) formasyonlar gelişmiştir. Bunlara "maki formasyonu" denir. Yüksek dağlık alanlarda ise iğne yapraklı ormanlar bulunmaktadır. Dağların kuzeye bakan yamaçlarında, Karadeniz'e özgü nemcil (higrofit) ağaç türleri ile kıyı şeridinde nemli tropikal kuşağın bazı türleri görülmektedir. Ormanlık alanlar genellikle kızılçam (Pinus brutia) ormanları ile örtülüdür

Yerleşim alanı ve çevresinde kızılçam (Pinus brutia), fıstık çamı (P. Pinea), ardıç (Juniperus sp.), sedir (Cedrus libani), meşe (Quercus sp.), çınar (Platanus orientalis), kavak (Populus sp.- alba nigra), söğüt (Salix sp.), servi (Cupressus sempervirens), karaağaç (Ulmus sp.), sığla (Liquidamber orientalis), zeytin (Olea europea), okaliptüs (Eucalyptus cameldulensis), keçiboynuzu (Ceratonia ciliqua), tespih ağacı (Strax officinalis), mersin (Myrtus communis), defne (Laurus nobilis), zakkum (Nerium oleander), erguvan (Celtis ciliquastrum), çitlembik (Pistacia terebinthus), sandal (Arbutus unedo), kocayemiş (Arbutus andrachne), karaçalı (Paliurus spinachristi), hayıt (Vitex agnus-castus) ağaç türleri yaygındır.

Nüfus ve gelişimi

7 Haziran 1987 tarihinde kurulan Armutalan Belediyesi, 1.421,08 hektarlık bir alanda TUİK'in 2012 yılı ADNKS verilerine göre 8.693'ü kadın, 9.331'i erkek olmak üzere toplam 18.024'lük bir nüfusu barındırmaktadır.

1965'li yıllarda 724 nüfuslu bir köy yerleşimi olan Armutalan, özellikle belediye örgütünün oluşturulmasını izleyen 1987 yılından sonra büyük oranda bir gelişme göstererek Marmaris yerleşiminin aşağı yukarı yarısı tutarında bir nüfusa ulaşmıştır.

Armutalan beldesi, 2012 yılı ADNKY verilerine göre barındırdığı nüfus itibarıyla Türkiye'deki yerleşim yerleri arasında 284 ncü, belde yerleşimleri arasında da 7. sırada bulunmaktadır.

Armutalan'daki nüfus artış oranı Türkiye ortalamasının 2,3 katından fazladır.

Türkiye genelindeki nüfus artış hızı, 2009 yılı ADNKS verilerine göre Binde 14,5 olduğu halde bu verinin Marmaris ve Armutalan'ı da kapsayan Muğla ili rakamı, Türkiye ortalamasının bir katından fazlasıyla, Binde 32,4 olarak ortaya çıkmaktadır.

Eğitim düzeyi

2004 yılında DPT tarafından düzenlenen "İlçelerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Sıralaması Araştırması"na göre içinde Armutalan'ın da bulunduğu Marmaris ilçesi, okur-yazar oranı açısından tüm ilçeler arasında % 96,92 oranı ile toplam 872 ilçe arasında 1. sırada bulunmaktadır.

Okur-yazarlık oranı, 2008 ve 2009 yılı ADNKS verilerine göre sırasıyla % 91,42 ve % 90,23 olup; oranın bu şekilde düşmesinin en önemli nedeni, 2008 yılında % 7,19, 2008 yılında da % 8,17 olan "Bilinmeyen" kategorisinin varlığıdır.

Nüfus yoğunluğu

2009 yılı ADNKS verilerine göre Türkiye'nin ortalama nüfus yoğunluğu 94 kişi olduğu halde Muğla ilinin nüfus yoğunluğu 2008 yılı ADNKS verilerine göre 62 kişi/km², Marmaris'te de 88,7 kişi/km², Armutalan belediye sınırları içinde 1.089,2 kişi/km²'dir.

Sosyo ekonomik gelişmişlik düzeyi

Armutalan beldesinin de içinde bulunduğu Marmaris ilçesi, DPT tarafından 1996 ve 2004 yıllarında düzenlenen iki ayrı "İlçelerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Seviyelerine Göre Sıralanması Araştırması"nda, sosyo-ekonomik ölçekte en gelişmiş yerleşimler arasında sırasıyla 14. ve 22. sıraları işgal etmiştir.

1996 yılı itibarıyla 2. Derecede Gelişmiş İl grubunda bulunan Muğla ili ve ilçelerinin 1996 yılında 858, 2004 yılında da 872 ilçe içindeki konumunu gösteren sıralama listesinin incelenmesinden de anlaşılacağı üzere, Türk turizminin önemli uluslararası merkezleri olan Bodrum ve Marmaris gibi ilçeler listenin ön sıralarını işgal etmekle birlikte; aradan geçen 8 yıl sonunda sahip oldukları konumu koruyamadıkları anlaşılmıştır. Ortaca, Dalaman, Fethiye, Ula ve Kavaklıdere gibi ilçeler 1996 yılına göre daha üst sıralara tırmanmakla birlikte; Bodrum, Marmaris, Muğla Merkez, Datça, Milas ve Yatağan gibi önemli merkezlerin daha alt sıralara inmesi, üzerinde düşünülmesi gereken önemli gelişmelerdir.

Eğitim kurumları

Armutalan beldesinde bulunan 3'ü resmi, 1'i özel olan 4 ilköğretim okulunda (Evrenpaşa İlköğretim Okulu, Şehit Ahmet Benler İlköğretim Okulu, Kenan Evren İlköğretim Okulu, Özel Marmaris Ufuk İlköğretim Okulu) 2008-2009 öğretim yılı itibarıyla 2.727 adet öğrenci okumakta olup öğretmen başına düşen öğrenci sayısı 18'dir. (Türkiye ortalaması 23'dür)

Sağlık Hizmetleri

2010 yılında Armutalan Belediyesi tarafından yaptırılan modern binasına geçen Armutalan Sağlık Ocağı'nda 2 pratisyen hekim, 7 hemşire, 8 ebe, 1 sağlık memuru görev yapmakta olup; ayakta tedavi ve başvuru sayısı 2009 yılı verilerine göre 27.310'dur.

Kentsel arazi kullanımı

2006 tarihli Armutalan Turizm Geliştirme Odaklı Kentsel İyileştirme Stratejik Planı verilerine göre kentsel alanın % 28,61'i konut, % 2,20 ticaret, % 8,19'u turistik tesis, % 2,55'i çalışma, % 29,70'i yollara, % 6,51 yeşil alanlara ait olup geriye kalan % 22,23'ü yapılaşmamıştır.

396,12 hektar büyüklüğündeki planlı kentsel alanın % 77,77'sini oluşturan 308 hektarı yerleşim alanıdır

Tarım

Belediye sınırları içindeki çok küçük alanlarda ekmeklik buğday, yonca, fiğ, yağlık zeytin, mandalina ve sebze tarımı yapılmakla birlikte Türkiye'nin önemli bir bal üretim merkezi olan Armutalan'da 2008-2009 dönemi verilerine göre 4.555 adet modern kovandan toplam 91,1 ton bal elde edilmektedir.

Turizm

Belde ekonomisinin belkemiğini oluşturan ve Merkez, Sinan ve Şirinyer mahallelerinde yoğunlaşan turistik konaklama tesislerinin sayısı, 2006 yılı verilerine göre 72'si apart otel, 32'si belediye belgeli otel, 5'i de Bakanlık belgeli otel olmak üzere toplam 109'dur. Bu tesislerin barındırdığı oda sayısı 5.695, yatak sayısı da 13.216'dır.

Belediye

Önceleri Marmaris Belediyesi sınırları içinde bulunan yerleşim, 7 Haziran 1987 tarihinde belediye örgütünün kurulmasıyla kendi yerel örgütüne kavuşmuştur.

Beldenin ilk belediye başkanı İsmet Çakıroğlu (07.06.1987-28.03.2004) olup; bu görevi 28.03.2004-2014 tarihleri arasında iki dönem üst üste seçilen Muhammet Ünlü (CHP) üstlendi.

2014 yerel seçimlerinde Armutalan belediyesi kaldırıldı ve Armutalan Marmaris'e bağlı mahalleye dönüştürüldü.

2007 ve 2008 yıllarında Marmaris ve Armutalan Belediyelerinin Jemjucina ile birlikte gerçekleştirdikleri İncilerin Dansı Uluslararası Çocuk Festivali, 2008 yılında yapılan protokol ile 2009 yılından itibaren Armutalan Belediyesi tarafından yapılmaya başlanmıştır. Bu kapsamda 2010 yılı Armutalan Uluslararası İncilerin Dansı Çocuk Festivali, 6 ülkeden toplam 40 grubun katılımı ile 10-15 Haziran 2010 tarihleri arasında yapıldı.

Kardeş Şehirler

1. Balchik - Bulgaristan

2. Bran - Romanya

3. Mangalia - Romanya

4. Tilos / Rodos - Yunanistan

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Marmaris Kaymakamlığı
 Armutalan Belediyesi
 YerelNet Yerel Yönetimler Portali

Marmaris'in mahalleleri
6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler

Armutalan, Marmaris


José Francisco Molina Jiménez (d. 8 Ağustos 1970), Atlético Kolkata takımında kaleci pozisyonunda görev yapan İspanyol millî futbolcu ve teknik direktördür.

Profesyonel futbolculuk kariyerine 1989 yılında Valencia B kulübünde başladı. Daha sonra sırasıyla Alzira, Valencia, Villarreal, Albacete, Atlético Madrid, Deportivo La Coruña ve Levante kulüplerinde oynadı.

Bir ara günümüzün amansız hastalığı olarak bilinen kansere yakalanmıştır, fakat bu hastalığı yenmiştir.

Oynadığı Kulüpler
 2006 - 2007 Levante UD
 2000 - 2006 RC Deportivo de La Coruña
 1995 - 2000 Atlético Madrid
 1994 - 1995 Albacete Balompié
 1993 - 1994 Villarreal CF
 1991 - 1993 Valencia

Dış bağlantılar

1970 doğumlular
Valensiya doğumlular
İspanyol futbolcular
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Atlético Madrid futbolcuları
RC Deportivo de La Coruña futbolcuları
Levante UD futbolcuları
Villarreal CF futbolcuları
Villarreal CF teknik direktörleri
İspanya millî futbol takımı futbolcuları
Kaleci futbolcular
La Liga futbolcuları
La Liga 2 futbolcuları
Segunda División B futbolcuları
Tercera División futbolcuları
Albacete Balompié futbolcuları
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
İspanyol teknik direktörler
Villarreal CF B teknik direktörleri
La Liga teknik direktörleri
La Liga 2 teknik direktörleri
İspanyol gurbetçi teknik direktörler
Valencia CF Mestalla futbolcuları

José Francisco Molina


15353 Meucci este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15353 Meucci este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Colleverde de Vincenzo Silvano Casulli. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,32 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

15353 Meucci


Önder Focan (d. 1955) Türk caz müzisyeni.

1955 İstanbul doğumlu Focan, 1973 yılında Kadıköy Maarif Koleji ve Anadolu Lisesi ve ardından Ortadoğu Teknik Üniversitesi Makina Fakültesinden mezun olmuştır. Eşi Zuhal Focan ile beraber 2002 - Galata Kuledibi Sokak'ta Nardis adında bir caz kulübü kurmuştur. Sanatçı, Kadıköy Maarif Koleji ve Anadolu Lisesi Mezunlar Derneği (Kalid) tarafından verilen Kristal Martı ödülünü 2003 yılında almaya hak kazanmıştır.

Eğitmen
1999, 2000 ve 2004 yılında IAJE (Uluslararası Caz Eğitmenleri Birliği) seminerlerine katılmıştır.

1996-1999 yıllarında Akademi İstanbul'da Jazz Ensemble dersleri vermiştir.

Müjdat Gezen Sanat Merkezi'nde  Armoni dersleri vermiştir.

2003-2004 yıllarında Yıldız Teknik Üniversitesi'nde Caz Stilleri Analizi dersi vermiştir.

2006-2007 yıllarında Yıldız Teknik Üniversitesi'nde Caz Gitar dersi vermiştir.

Sanat yönetmenliği
2002 yılından beri Nardis Jazz Club'un sanat yönetmenliğini yapmaktadır. Her yıl 315 yerli ve yabancı sanatçının konserini organize eder. Bu müzisyenlerin arasında Benny Golson, Dianne Reeves, Terence Blanchard, Ernie Watts, Dee Dee Bridgewater, Christian McBride, Roy Hargrove, Al Foster, Kurt Elling, Thierney Sutton, Jeff Hamilton ve daha nice önemli müzisyen yer almaktadır.

Sosyal sorumluluk projeleri
Sanat yönetmeni ve koordinatörü olduğu İstanbul – Pori Müzik Ağı (IPMN) kapsamında profesyonel müzisyenlerin, genç müzisyen adaylarının ve grupların iki şehir arasında karşılıklı değişimini sağlamıştır. Bu proje ayrıca çocukların caz eğitimi almalarına ve sahne alma fırsatı bulmalarına destek olmuştur.

Katıldığı Uluslararası Festivaller

 2012 22. Akbank Caz Festivali, Türkiye
 2012 2. Antalya Caz Festivali, Türkiye
 2012 48. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 2012 Alma Ata Caz Festivali, Kazakistan
 2012 Alaçatı Caz Rüzgarı, Türkiye
 2012 Kuşadası Sealight Caz Günleri, Türkiye
 2011 47. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 2011 21. Akbank Caz Festivali (Balkan Trio ile), Türkiye
 2011 İstanbul Caz Festivali Tünel Şenlikleri (Meltem Ege ile), Türkiye
 2011 Malta Etnik Müzik Festivali, Malta
 2011 Klaipeda Jazz Voices, Litvanya
 2011 46. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 2011 Şangay Fuarı, Çin
 2011 Bodrum Karsanat Caz Günleri, Türkiye
 2010 Zonguldak Karaelmaz Üniversitesi, Türkiye
 2010 İzmir Caz Festivali, Türkiye
 2010 45. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 2010 İstanbul Pori Müzik Ağı Konserleri, Finlandiya ve Türkiye
 2010 Uluslararası İst. Caz Festivali 'Jazz Club' Konserleri (w/Raive Taffenau), İst.
 2010 Alma Ata Caz Festivali, Kazakistan
 2010 Akdeniz Caz Festivali, Elbe Adası, İtalya
 2009 Blue Wave Caz Serisi, Amman, Ürdün
 2009 Aşdod Süper Caz Festivali, İsrail
 2009 Cafe Turc 2009 Türk Günleri, Paris, Fransa
 2009 44. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 2009 Rigas Ritmi Festivali, Riga, Litvanya
 2009 Alma Ata Uluslararası Caz Festivali, Kazakistan
 2009 Eskişehir Genç Caz Günleri, Eskişehir, Türkiye
 2008 Ege Üniversitesi Caz Günleri, İzmir, Türkiye
 2008 WWF Fuarı, Bodrum, Türkiye
 2008 Denizli Caz Festivali, Denizli, Türkiye
 2008 43. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 2008 15. Uluslararası İstanbul Caz Festivali, Türkiye
 2008 Soundscapes Fesitvali, Basel, İsviçre
 2007 42. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 2007 11. Uluslararası Ankara Caz Festivali, Türkiye
 2007 14. Uluslararası İstanbul Caz Festivali, Türkiye
 2007 Multi Cultural Festivali, Canberra, Avustralya
 2007 İstanbul Müzik Günleri, Cite de la Music, Paris, Fransa
 2006 10. Uluslararası Ankara Caz Festivali, Türkiye
 2006 6. Nomme Caz Festivali, Talinn, Estonya
 2006 41. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 2005 5. Nomme Caz Festivali, Talinn, Estonya
 2005 40. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 2005 12. Uluslararası Caz Festivali, Türkiye
 2005 Zola Caz ve Şarap Festivali, Bolonya, İtalya
 2004 Akdeniz Festivali, Sao Paolo, Brezilya
 2004 8. Uluslararası Ankara Caz Festivali, Türkiye
 2004 MartFest ODTU, Ankara, Türkiye
 2004 4. Nomme Caz Festivali, Talinn, Estonya
 2004 Bodrum Hadigari Caz Günleri, Türkiye
 2004 39. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 2003 9. Eskişehir Müzik Festivali, Türkiye
 2003 Uluslararası İstanbul Caz Festivali, Türkiye
 2003 Compact Jazz, Türkiye
 2002 Uluslararası Gitar Festivali, Londa, İngiltere
 2002 37. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 2002 9. Uluslararası İstanbul Caz Festivali, Türkiye
 2002 NAMM Fuarı, Los Angeles, ABD
 2001 Savoy Tiyatrosu, Helsinki, Finlandiya
 2001 Glauchau Kültür Festivali, Almanya
 2001 Club A-Trane, Berlin, Almanya
 2001 36. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 2001 8. Ankara SCA Vakfı Müzik Festivali, Türkiye
 2001 NAMM Fuarı, Los Angeles, ABD
 2000 7. Ululslararası İstanbul Caz Festivali, Türkiye
 2000 35. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 1999 6. Parnu Caz Festivali, Estonya
 1998 34. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 1998 8. Zagreb Caz Festivali, Hırvatistan
 1998 33. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 1997 Zagreb BP Caz Festivali, Hırvatistan
 1997 4. Müzikorama Bodrum, Türkiye
 1997 32. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 1997 Midem '97 Guitar Night Cannes, Fransa
 1996 2. Eskişehir Müzik Festivali, Türkiye
 1996 31. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 1996 3. İstanbul Caz Festivali, Türkiye
 1996 9. YKB Gençlik Festivali, Türkiye
 1995 30. Pori Caz Festivali, Finlandiya
 1995 2. Kuşadası Caz Festivali, Türkiye
 1995 34. Bursa Kültür ve Sanat Festivali, Türkiye
 1994 4. Akbank Caz Festivali, Türkiye
 1987 1. Bursa Caz Festivali, Türkiye
 1985 13. İstanbul Müzik Festivali, Türkiye
 1985 Bilsak 1. Caz Festivali, Türkiye

Eserleri

 Songbook (2012)
 36mm Biometric (2009)
 Swing A La Turc (2007)
 Kırmızıya Çalıyor (2005)
 Reminisce (2003)
 Spontaneous Int.Jazz Friends (2003)
 Standard A La Turc (2001)
 Vocalists (1999)
 Beneath the Stars (1998)
 On The Bosphorus (1997)
 Sekiz (1996)
 Erken (1995)
 Jazz Guitar (1994)

Birlikte çaldığı müzisyenler

 Sid Jacops
 David Friesen
 Scott Hamilton
 Grady Tate
 Bill Stewart
 Sam Yahel
 Kenny Barron
 John Nugent
 Michael Mossman
 Jyrki Kangas
 Gary Smulyan
 Mack Goldsbury
 Ralph Moore
 Ernst Bier
 Carlos Benavent
 Stefan Weeke
 Avery Sharp
 Ron McClure
 Aaron Scott
 Tom Hubbard
 Lewis Nash
 Jerry Byrd
 Christian McBride
 Dwayne Burno
 Al Foster
 Brian Lynch
 Roy Hargrove
 George Gray
 Vitali Samharadze
 Marcus McLaurine
 Niels Lan Doky
 Marian Petrescu
 Ted Curson
 Judy Farrow

Dış bağlantılar
 Resmi sitesi

1955 doğumlular
İstanbul doğumlu müzisyenler
Türk caz müzisyenleri
İstanbul doğumlu erkek şarkıcılar
Türk caz gitaristleri
Türk caz bestecileri
Yaşayan insanlar
Kadıköy Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
Balet Plak sanatçıları

Önder Focan


La París-Madrid fue una carrera automovilística organizada en 1903 por el Automobile Club de France y por el Automóvil Club de España.

A finales del  se organizaron las primeras carreras automovilísticas teniendo Francia como epicentro. La primera carrera fue la París-Rouen en 1894, seguida de la París-Burdeos, entre otras. La París-Madrid formó parte de aquel conjunto de carreras, pero estuvo plagada de incidentes. El gobierno francés quiso prohibirla en mitad del recorrido debido a una serie de accidentes donde fallecieron siete personas entre ellas Marcel Renault, hermano de Louis Renault (fundador de Renault).

Por este motivo, la carrera finalmente fue suspendida en Burdeos tras el final de la primera de las tres etapas inicialmente previstas. Los concursantes que así lo desearon, pudieron completar el recorrido hasta Madrid, pero fuera de competición.

Desarrollo
La carrera tomó la salida el 24 de mayo de 1903 a las 3:30 m en Versalles. En el punto de partida se agruparon 315 vehículos, entre los que figuraban 127 automóviles, 23 voiturettes y 47 motocicletas. Los vehículos estaban agrupados en categorías según el peso:
 88 Groses voitures (grandes automóviles) de 651 a 1000 kg y motor de 45 a 90cv.
 49 Voitures legeres (automóviles ligeros) de los 400 a 650 kg y motor de 12 a 40 cv.
 33 Voiturettes menos de 400 kg y motor entre 12 y 16 cv, con alguna excepción de 6 y 9 cv.
 54 Motocyclettes (motocicletas) clase única con motores de 2,50 a 9,50 cv.

Clasificación final
De los más de 300 vehículos que tomaron la salida, solo 99 cruzaron la meta en Burdeos. Todos los demás participantes abandonaron por distintos motivos, entre los que se incluyen varios accidentes, algunos de ellos mortales, como el de Marcel Renault y el de los ingleses Claude Barrow y Phil Stead.

Imágenes

Referencias

Enlaces externos

 París-Madrid, edición 1903
 Paris - Madrid Race of 1903. The race to death.  (inglés)
 «Parigi-Madrid 1903. Una corsa che non ebbe arrivo», di Donatella Biffignandi (italiano)
 No Mirando a Nuestro Daño (Todos los Pilotos Muertos) J.-L. Otero de Saavedra Mira. NORMAND –TODOS IGUALES. Detallado relato de las incidencias de la carrera

Competiciones de automovilismo
Competiciones de automovilismo de Francia
Deporte en 1903

París-Madrid


مسجد عماد عقل هو أحد المساجد الخمسة التي تم استهدافها من قبل الغارات الجوية الصهيونية خلال مجزرة غزة ديسمبر 2008. أدى هذا الاستهداف إلى انهيار عدة منازل ملاصقة له. ذهب ضحية استهداف المسجد خمسة شقيقات فلسطينيات تتراوح أعمارهم بين الرابعة و السابعة عشر، أسماء الشقيقات هي جواهر ودينا وسمر واكرام وتحرير و اسم أباهم هو أنور بعلوشة.

انظر أيضاً

 محمد الدرة
 حصار غزة
 محرقة غزة
 عملية لاميد هيه
 مجازر ضد الفلسطينيين

مصادر و مراجع

جرائم حرب إسرائيلية
مذابح ضد الفلسطينيين
مساجد في قطاع غزة

مسجد عماد عقل


الرعاية التجارية Sponsorships هو دعم لحدث، نشاط، شخص أو منظمة مالياً أو تزويدهم بالمنتجات والخدمات مقابل تحقيق المنفعة لكل من الداعم (الشركات) والمدعوم. يهتم الراعي عن طريق رعايته لحدث معين بتعزيز وترويج الاسم التجاري له بطريقة غير تجارية أكثر من اهتمامه بترويج المنتجات. فالرعاية تعتبر طريقة غير مباشرة للإعلان وتهدف إلى ربط اسم المعلن (الراعي) بماركة معينة، فيقوم الراعي برعاية المواقع والنشاطات التي تجذب عدد كبير من الجمهور الذين يهدف للوصول إليهم، فيضع الشعار المميز له في الموقع على الإنترنت أو في مكان النشاط دلالة على رعايته لهذا الحدث.

ففي جميع القطاعات تقريباً من جميع الأسواق توجد منافسة شديدة بين الشركات والعلامات التجارية، وفي الغالب لايمكن التفريق بينها من حيث الجودة والسعر، فتلجـأ الشركات إلى دعم احداث أو فرق مشهورة لتبرز من ضمن الشركات المنافسة وتخلق ميزة استثنائية لعلامتها التجارية.

بعض أنواع الرعاية
 تقوم الشركات بدعم فرق رياضية مشهورة بتقديم المعدات والأجهزة التي تحتاجها هذي الفرق مقابل الاعتراف بالاسم التجاري للشركة، حيث تقوم الفرق بوضع شعار الشركة الراعية على ملابس اللاعبين وفي مكان حدوث السباق وعلى الأجهزة الرياضية. وبذلك تتحقق المنفعة للطرفين حيث يتم الإعلان بطريقة غير مباشرة عن الشركة الراعية للسباق وترويج اسمها ووصولها إلى أكبر عدد من الجمهور، بينما في المقابل تستفيد الفرق مالياً من خلال الدعم الذي تحصل عليه.
 مثل فرق الفورمولا 1 (Formula one) تعتمد اعتماداً كبيراً في دخلها عن طريق الإعلان عن التبغ الذي يعكس رعاية التبغ لهذه الفرق.
 تقوم الشركات بدعمبرامج تلفزيونية مالياً مقابل وضع شعارها في هذه البرامج دلالة على كونها الراعي الرسمي لهذا البرنامج. ففي اليابان تقوم شركات كبيرة بدعم مسلسلات تلفزيونية ويوضع شعار الشركة في بداية الحلقة.

النظريات

تم استخدام مجموعة من النظريات النفسية والاتصالات لشرح كيفية عمل الرعاية التجارية للتأثير على جمهور المستهلكين. يستخدم معظمهم فكرة أن العلامة التجارية brand (الراعي) والحدث (الراعي) تصبح مرتبطة في الذاكرة من خلال الرعاية ونتيجة لذلك، يمكن أن يؤدي التفكير في العلامة التجارية إلى إنشاء روابط تبقى متصلة بالحدث. نشر كورنويل ويكس وروي (2005)  مراجعة شاملة للنظريات المستخدمة حتى الآن لشرح آثار الرعاية التجارية.

واحدة من أكثر النتائج انتشارًا في الرعاية التجارية هي أن أفضل الآثار تتحقق عندما يكون هناك تطابق وارتباط منطقي بين الراعي والجهة الراعية، مثل علامة تجارية رياضية ترعى حدثًا رياضيًا، أو شركة طبية ترعى حدثا طبيا. ومع ذلك، أظهر العمل الذي قام به كورنويل وزملاؤه  أن العلامات التجارية التي ليس لها تطابق منطقي ما زالت قادرة على الاستفادة على الأقل فيما يتعلق بتأثيرات الذاكرة، إذا حدد الراعي بعض الأسس المنطقية لرعاية الجمهور.

التصنيفات المتعددة

 الداعم التسلسلي هو أعلى مركز في فئات الدعم. غالبًا ما يتم تضمين اسم وشعار الداعم في عنوان السلسلة (سلسلة كأس مونستر إنرجي ناسكار)). يسمح هذا الوضع أيضًا للشركات بأن يكون لها صوت حاسم بشأن مسألة التواجد بين الداعمين من الشركات الأخرى العاملة في نفس مجال الأعمال، والحق في استخدام الفرق وأعضاء الفريق واللاعبين والمدربين والجهة العقابية لإجراء عروض ترويجية مشتركة، والحق في الأولوية التواجد في جميع الفعاليات الرسمية المخصصة لحدث رياضي، مع ذكر إلزامي في جميع الأنشطة التي تتم نيابة عن الفريق، مع إبراز اسم الراعي الرئيسي في اعتمادات الأفلام، والبرامج التلفزيونية التي تم إنشاؤها بدعم مالي، ووضع الشعارات واللافتات. غالبًا ما يتطلب الأمر وضع ملصق أو ملصق على عنصر مرئي للغاية (موحد أو سيارة سباق أو لوحة) لكل منافس، حتى لو كان راعيهم الشخصي في منافسة مباشرة مع الراعي المتسلسل.
 عنوان الداعم يميز أهم مساهمة لشركة في تنظيم واستضافة حدث. غالبًا ما يتم وضع اسم هذا الراعي بجوار اسم المسابقة والفرق والرياضيين الفرديين ويرتبط به (على سبيل المثال، يتم وضع شعار الراعي على اللقب في أماكن مختلفة حول الملعب أو المسار (مثل الرسم في قم بإدخال العشب / الرصيف أو الجدران أو الأماكن المختلفة في الحقل أو لوحات الإعلانات على جانبي الحقل أو ما إلى ذلك) أو الاسم في عنوان الاسم الرسمي لحدث سباق السيارات أو اسم لعبة كرة سلة الكلية الأمريكية). في حالة وجود كفيل اللقب، قد يظل موقف الكفيل العام مجانيًا.
 الداعم العام هو الداعم الذي يقدم واحدة من أكبر المساهمات (في حالة عدم وجود داعم ملكية - عادة ما يكون أكثر من 50 ٪ من جميع أموال الرعاية المجمعة) والتي تتلقى لها الحق في استخدام صور المنافسة وكذلك التغطية الإعلامية الشاملة. إذا لزم الأمر، يمكن استكمال وضع الراعي العام من قبل الرعاة العامين لفئات معينة، وكذلك الداعم الرئيسي.
 يوفر الداعم للفريق الأموال للفرق الفردية. يتم تخصيص المزيد من الأموال المقدمة (الراعي الأساسي مقابل الراعي الثانوي)
 الداعم الرسمي هو الداعم الذي يجعل جزء معين من الأموال التي تم جمعها (في حدود 20-25 ٪). عادة، يمكن منح الحالة المعينة حسب الفئة («شريك التأمين الرسمي»، «شريك السيارات الرسمي»، إلخ).
 الداعم الفني هو الداعم الذي يشجع تنظيم الأحداث الرياضية من خلال الدفع الجزئي أو الكامل للسلع والخدمات (مثل المعدات الطبية واللياقة البدنية وتنظيم النقل والإقامة).
 الداعم المشارك عبارة عن شركة، لا يتجاوز حجم رسوم الدعم عادة 10٪ من إجمالي الأموال اليت تم جمعها.
 الداعم المعلوماتي هي منظمة تقدم الدعم المعلوماتي من خلال التغطية الإعلامية، وإجراءات العلاقات العامة، والإجراءات المشتركة، إلخ.

مميزات الرعاية
 القدرة على لفت نظر الزبائن مما يؤدي إلى توسيع قاعدة العملاء للاسم التجاري.
 تطوير ولاء العملاء وزيادة المبيعات: نتيجة تحسن الصورة الذهنية للشركة وتحسّن سمعتها وزيادة الوعي بالعلامة التجارية الخاصّة بها سيُقبِل زبائن جدد على شراء منتجات الشركة وسترتفع العوائد من الزبائن الحاليين من مشترياتهم.
 أقل تكلفة من الإعلانات الصريحة وأكثر قبولاً لدى الزبائن.
 زيادة الوعي بالعلامة التجارية. إن رعاية الشركة لحدث كبير سيجعل جماهيره يعرفون علامتها التجارية،
 ترويج الاسم التجاري (الماركة التجارية) للراعي.
 زيادة المبيعات.
 تطوير العلاقات التجارية لرجال الأعمال.
 تحسين الصورة الذهنية للشركة: إن رعاية الشركة لأحداث كبيرة ستجعل الزبائن ينظرون إلى هذه الشركة باعتبارها قوية وذات قدرة مالية كبيرة، وزيادرثقة الزبائن بها وبمنتجاتها.
 تساهم في بناء سمعة جيدة للشركة: ان قيام الشركة برعاية الأحداث الاجتماعية أو الأحداث الخيرية مثل الحفلات الخاصة بالأطفال المصابين بالسرطان، ستجعل المجتمع ينظر إليها على أنها تتمتع بمسؤولية اجتماعية وتقدّم الدعم للمجتمع وهذا ما يحسن سمعتها.
 الاستهداف الجيد لفئة محددة من السوق: تستطيع الشركة من خلال رعاية حدث ما أن تستهدف فئة سوقية محدّدة قد لا تستطيع استهدافها من خلال وسائل الإعلان.
 طرح منتج جديد أو تقديم عينات مجانية للزبائن أثناء الحدث وقياس ردة فعل الجمهور عليه قبل طرحه في السوق، وكذلك يمكن توزّيع عينات مجانية لأحد منتجاتها الجديدة أثناء الحدث الذي ترعاه.

مضار الرعاية
 إذا قامت شركات الرعاية بدعم نشاطات غير معروفة أو فرق غير مشهورة فإنها قد لا تحصل على الدعاية الكافية مقابل مأقدمته من دعم مادي.
 تتضرر العلامة التجارية للشركات الراعية والداعمة في حالة حدوث أي فشل للفريق أو الحدث الذي تدعمه.

الحصول على الدعم
يوجد الكثير من الطرق والاساليب التي يمكن من خلالها الحصو على الرعاية التجارية سواء المحددة أو الممتدة أو الدائمة:
 معرفة النظام الأساسي الخاص بك والشركات التي تتطابق مع ذلك
 تحديد قيمة العرض بدقة
 حديد نوع الرعاية المطلوبة من الداعم
 كتابة اقتراحًا مقنعًا يوضح لماذا يجب على الداعم رعاية عملك.
 اسأل عن قيمتها الخاصة بك
 المتابعة المستمرة للشركات التي تم التقدم لها
 البحث عن الشركات التي ترعى أحداثًا أو أنشطة أخرى مماثلة لك
 إنشاء قائمة الرعاة المحتملين الذي سيتم التعامل معها والتواصل معهم
 العصف الذهني لاحتياجات ومتطلبات كل داعم محتمل
 كتابة ملخص تنفيذي يبين تفاصل الرعاية ونوعها واهدافها سواء لمعرض أو كتاب أو شركة
 قائمة مستويات الرعاية المختلفة مثلب الرعاية الدائمة أو المحددة أو لحدث معين لمرة واحدة
 تحديد الميزانية المطلوبة من الداعم للحدث أو العمل المطلوب رعايته
 تصميم دعوة مميزة لاسرالها للداعم المحتمل.

كتابة رسالة طلب الرعاية
يتوجب على الراغبين بايجاد داعمين ورعاة خطاب مناسب لطلب الرعاية (a Letter Requesting Sponsorship). حيث يجب أن يبيّن خطابك للداعمين جدوى رعاية الحدث، وأن يوضح له الفوائد التي ستعود عليه عند رعاية الحدث. يمكن أن تكون رسالة طلب الرعاية العامل الأهم بعد اللقاء الشخصي الذي يحدّد ما إذا كنت ستحصل على الرعاية التي تسعى إليها للحدث أم لا. يوجد العديد من النقاط التي يمكن الاخذ بها لكتابة رسالة طلب الرعاية:

الفرق بين الرعاية والإعلان
فرقت IEG (المجموعة الرائدة في مجال تقديم الاستشارات، التدريب، البحث، التقييم والقياس لشركات الرعاية) بين الرعاية والإعلان على النحو التالي:
 الإعلان يهتم بالكمية بينما الرعاية تهتم بالنوعية، فيجب الا تتعارض الرعاية مع الإعلان.
 ووفقاً لإحصاءات محللي السوق فإن الرعاية والدعم تمثل حوالي 535$ من عائدات الإعلانات على الإنترنت في عام 2007.

أمثلة
 "WebMD.com" الموقع الرائد في الولايات المتحدة الأمريكية في مجال المعلومات الطبية يقدم «مواقع رعاية» للشركات مثل شركة «فيليبس»
التي تقوم بدعم ورعاية الأدوات التي تستخدم لإيقاف الرجفان القلبي عن طريق الصدمة الكهربائية، وشركة "Lilly" التي تقوم بدعم ورعاية الأدوية التي تعالج الاضطرابات وقصور الانتباه لدى الأطفال.
 شركة كوكا كولا تقوم بدعم دورة الألعاب الأولمبية ونهائيات كأس العالم لكرة القدم بتقديم الميداليات الذهبية وكؤوس البطولة.
 فريق يوفنتوس الإيطالي يحظى بأكبر دعم في تاريخ كرة القدم حيث يحصل على حوالي 15 مليون يورو في السنة.
 فريق مانشستر يونايتد البريطاني يحظى بدعم كثير من الشركات مثل AIG (الراعي الرسمي للفريق)، نايك، AirAsia وغيرها من الشركات.

عقود الرعاية في كرة القدم
في أغلب الحالات تمثل عقود الرعاية الجزء الأكبر من إيرادات أندية كرة القدم السنوية. ولا تتوقف عقود الرعاية الإعلانات على قمصان الفريق فقط كما يعتقد البعض، لكنها تبدأ من الشركة التي تقدم هذه القمصان بالإضافة لبقية أدوات الفريق من ملابس وأطقم تدريب وكرات وغيرها، بالإضافة للشركات التي تحصل على حقوق الإعلان داخل الملاعب وعلى قمصان الفريق، وتختلف بين الراعي الرئيسي للقميص وراعي آخر يتم وضع إسمه على الأكمام أو على قمصان التدريب، وأمور أخرى.<ref name=":0">{{استشهاد ويب
| مسار = https://www.zawya.com/ar/آراء/حقوق-البث-وأشياء-أخرى-مصادر-دخل-أندية-كرة-القدم-ma8l8bju
| عنوان = حقوق البث وأشياء أخرى - مصادر دخل أندية كرة القدم
| موقع = www.zawya.com
| لغة = ar
| تاريخ الوصول = 2022-12-31
| الأخير = srcSet="https://static.zawya.com/version/c:ZjMzMzkwZDItMmRkMS00:MzMwZGYz/image.webp?f=1%3A1
| الأول =

عقود الرعاية تتباين حسب شعبية واسم النادي، والنجاحات التي يحققها في الفترة التي يكون فيها لهذه الشركات حق رعايته. وعادة ما تشمل هذه العقود مبالغ إضافية تحصدها الأندية في حالة الفوز ببطولة كبرى مثل  دوري أبطال أوروبا على سبيل المثال.

انظر أيضا
 تسويق
 إعلان
 تبرع
 تسويق القضية
 وسيط رعاية تجارية

مراجع

مصطلحات تجارية
مصطلحات تلفاز

رعاية تجارية


Ağcaşar, Kayseri ilinin Yahyalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Kayseri iline, Yeşihisar yönünden gelinirse 120 km, Develi üzerinden gelinirse 70 km, Yahyalı ilçesine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

https://www.e-icisleri.gov.tr/Anasayfa/MulkiIdariBolumleri.aspx  Genel Mahalle Listesi, T.C.İçişleri Bakanlığı, Mart 2020.

Dış bağlantılar

Yahyalı'nın mahalleleri

Ağcaşar, Yahyalı


La Avenida General Bonilla es una arteria vial de gran importancia en el sector poniente de la ciudad de Santiago de Chile. Se extiende en dirección este-oeste, uniendo principalmente a las comunas de Lo Prado y Pudahuel.

Etimología
El nombre de la avenida recuerda a Óscar Bonilla, militar chileno y Ministro del Interior y Defensa Nacional en la Junta Militar de 1973.

Características
Es una vía de doble calzada con bandejón central, el cual inicia en la Avenida Neptuno y continúa así hasta la Avenida Serrano. Inicia como continuación de la Avenida Ecuador unas cuadras después de que ésta cruce la Avenida Las Rejas, naciendo en la calle Isla Decepción, en cuya intersección se ubica un supermercado y la estación Pajaritos de la línea 1.

En su recorrido, cruza los talleres de metro de la estación Neptuno, el ex Mundomágico, el Complejo Deportivo Bonilla, el cual consta de 14 canchas de fútbol; un sector de comercio gastronómico, la estación Barrancas de la línea 5 y finaliza en la entrada de la empresa La Marmite, la cual abastece alimentos a las compañías aéreas.

G
Lo Prado
Pudahuel

Avenida General Óscar Bonilla


The Strong National Museum of Play (aussi appelé The Strong Museum ou the Strong) fait partie de The Strong à Rochester, New York (Etats-Unis). Fondé en 1969 et initialement composé de la collection privée de Margaret Woodbury Strong, c'est en 1982 que le musée est ouvert au public, après des années de préparation, catalogage et développement d'exposition pour le nouveau bâtiment, situé au centre ville de Rochester.

Pendant au moins 15 ans après son ouverture, la mission du musée est d'interpréter l'histoire culturelle et sociale américaine entre 1830 et 1940, sous la direction de H.J. Swinney et William T. Alderson. La collection de Margaret Woodbury Strong de poupées et jouets, d'Arts décoratifs américains et européens, de photographies, de peintures, artisanat japonais et de publicités, est alors complétée par des collections achetées et données.

Le musée reçoit une importante publicité nationale et locale, ainsi que d'une aide financière de la National Endowment for the Humanities' Exhibitions and Public Programs division.

Dans les années 90, le Conseil d'administration et le Directeur du musée modifie sa mission initiale, qui devient alors : collecter, conserver et interpréter l'histoire du jeu. Depuis, la collection du musée a été améliorée et enrichie, ainsi qu'agrandit à deux reprises (en 1997 et 2006).

Le musée est à présent l'un des cinq Play Partners of The Strong, comprend également le National Toy Hall of Fame, le International Center for the History of Electronic Games et Brian Sutton-Smith Library and Archives of Play et est l'auteur du American Journal of Play.

Organisation

Initialement connu comme le Margaret Woodbury Strong Museum, puis the Strong Museum. Enfin, après une importante rénovation et expansion (doublant presque sa surface, à ≈ 26 198m²) en 2006, il est alors renommé comme étant The Strong National Museum of Play.

Le National Museum of Play, outre le fait d'être un musée uniquement consacré à l'étude des jeux, par son caractère interactif, est dit comme étant un musée pour enfants. Il est même le deuxième plus grand musée de ce type aux Etats-Unis.

Le musée comprend des éléments phare du monde du jeu. Les visiteurs peuvent également explorer les univers de Rue Sésame, de La Famille Berenstain, de Reading Adventureland et du Dancing Wings Butterfly Garden.

Les expositions ont pour thématique les jeux vidéo, les livres de contes, les programmes télévisés, l'éducation, la nature, l'Histoire, la bande dessinée, les manèges et petits trains et l'univers des enfants.

Ainsi, eGameRevolution est la première exposition permanente sur les jeux vidéo des Etats-Unis et accueille le World Video Game Hall of Fame.

The Strong Museum a reçu 700 000$ US de la Fondation nationale pour les sciences humaines pour réaliser et mettre en place une exposition interactive, prévue pour 2022, pour montrer l'influence des jeux vidéo sur la culture.

Références

Liens externes

Musée fondé en 1982
Musée à New York
Histoire du jeu vidéo
Musée de jeux et jouets

The Strong National Museum of Play


Camber Castle (tidligere Winchelsea Castle) er et Device Fort fra 1500-tallet bygget tæt ved Rye af kong Henrik 8. for at beskytte Sussex' kystlinje mod angreb fra franskmændene. Den første forskansning på stedet var et lille rundt artilleritårn. I 1539 fik yderligere spændinger mellem England og Frankrig Henrik til at gentænke sine forsvarplaner for kysten, og Camber Castle blev genopbygget og udvidet i de næste år under ledelse af ingeniør Stefan von Haschenperg fra Mähren. Det var ikke tilfredsstillende, og der blev  udført yderligere forbedringer fra 1542 til 1543. Resultatet var en stort koncentrisk artillerifæstning med et centralt keep med fire cirkulære bastioner omkring, og en cirkulær bastion ved indgangen af sten og mursten

Den endelige borg blev oprindeligt udstyret med 28 messing- og jernkanoner og en garnison på 28 mand under ledelse af en kaptajn. Det var muligvis i brug i 1545, da en fransk flåde angreb kysten, men det var kun i brug i kort tid. Camber og de omkringliggende havne begyndte at bliver fyldt med sand og andet og blev ubrugelige. Kystlinjen kom også længere og længere ud. Det resulterede i, at Camber Castle til sidst lå langt inde i landet. Yderligere var borgen allerede afløst af nye europæiske former, før den stod færdig, og freden med Frankrig senere i århundredet mindskede nødvendigheden betragteligt. Fæstningen var i brug til 1637, hvor den blev lukket af Charles 1. Ved udbruddet af den engelske borgerkrig i 1642 blev mange af befæstningerne fjernet af rundhovederne for at forhindre kavalererne i at bruge dem.

Ruinerne blev et populært sted til picnic i 1700- og 1800-tallet og blev malet af J.M.W. Turner. Planer om at genopbygge borgen som et Matellotårn eller som et klubhus for en lokal golfbane blev aldrig udført. Området blev brugt under anden verdenskrig. Den arkæologiske interesse for stedet øgedes efter krigen og i 1967 begyndte staten langsomt at renovere det. I 1977 blev det solgt af de private ejere. I 1970'erne og 1980'erne var der flere arkæologiske udgravninger. Det drives i dag af English Heritage, som genåbnede det efter omfattende renoveringer mellem 1968 og 1994 og er åbent for offentligheden. Det er en listed building af første grad.

Se også
 Liste over borge og slotte i England

Referencer

Bibliografi

Eksterne henvisninger

Rye Harbour Nature Reserve's page on the castle
English Heritage's visitor page for the castle

Slotte i East Sussex
Borgruiner i Storbritannien
Device Forts

Camber Castle


Boğazcık, Antalya ilinin Kaş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy, adını bulunduğu yeryüzü şeklinden almaktadır.

Coğrafya
Antalya iline 198 km, Kaş ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Kaş'ın mahalleleri

Boğazcık, Kaş


L'artère ethmoïdale antérieure est une branche de l'artère ophtalmique qui nait dans l'orbite.

Trajet

L'artère ethmoïdale antérieure nait de l'artère ophtalmique dans l'orbite en aval de l'artère ethmoïdale postérieure. Elle suit le nerf ethmoïdal antérieur pour sortir de l'orbite par le foramen ethmoïdal antérieur. Elle chemine ensuite dans le foramen ethmoïdal antérieur et donne des ramifications qui irriguent le sinus frontal et les cellules ethmoïdales antérieures et postérieures. Elle pénètre ensuite dans la fosse crânienne antérieure où elle bifurque en une branche méningée et une branche nasale.

La branche nasale traverse la lame criblée de l'ethmoïde pour entrer dans la cavité nasale et passe dans une rainure sur la surface profonde de l'os nasal. Puis elle bifurque en une branche médiale et une branche latérale.

La branche latérale irrigue la paroi latérale de la cavité nasale.

La branche médiale vascularise la cloison nasale.

Une branche terminale de la branche latérale, appelée branche nasale externe passe entre l'os nasal et le cartilage nasal pour vasculariser la peau du nez.

Branches

 Des ramifications destinées aux cellules ethmoïdales et au sinus frontal
 Une branche méningée vascularisant une partie de la dure-mère de la fosse crânienne antérieure.
 Les branches nasales traversant les foramens de la lame criblée pour pénétrer dans la cavité nasale :
 une branche nasale latérale alimentant la paroi latérale de la cavité nasale
 une branche nasale externe irrigant la zone cutanée du nez.
 une branche nasale médiale irrigant la cloison nasale.

Voir aussi

 Zone de Kiesselbach

Notes et références

ethmoïdale antérieure

Artère ethmoïdale antérieure