Santa Lucía Milpas Altas («Santa Lucía»: en honor a su santa patrona Lucía de Siracusa; «Milpas Altas» por la región montañosa en que fue establecido) es un municipio del departamento de Sacatepéquez de la región sur-occidente de la República de Guatemala. Actualmente el municipio se ubica dentro de las 20 ciudades más importantes de Guatemala.

Durante la época colonial fue una doctrina de los frailes dominicos, hasta que estos tuvieron que entregar sus reducciones al clero secular en 1754.

Luego de la Independencia de Centroamérica en 1821, el Estado de Guatemala estableció circuitos y distritos para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados en 1825 y el poblado de Santa Lucía se incluyó al circuito de la Antigua en el Distrito N.º8 (Sacatepéquez).

Toponimia

El poblado como tal, fue establecido en el año de 1824 con el nombre de «Santa Lucía Milpas Altas» en honor a Santa Lucía. El municipio adoptó el nombre de «Milpas Altas» porque el área que ocupa así se conocía desde que pertenecía a la Capilla de Santa Cruz que tenían a su cargo los frailes dominicos desde el siglo .

Historia, Cultura e Identidad

En la década de 1540, el obispo Francisco Marroquín dividió la administración del valle central de Guatemala entre los frailes de la Orden de Predicadores y los franciscanos, asignándole a los primeros el área en donde se encuentra Milpas Altas.  El prior del convento de la Orden de Predicadores tenía a su cargo otros barrios y pueblos cercanos a la ciudad de Santiago de los Caballeros de Guatemala, para los que nombraba vicarios: la del barrio de la Candelaria, la del barrio de Santa Cruz —que incluía Milpas Altas— y la del barrio de San Pedro de las Huertas.

En 1638, los dominicos separaron a sus grandes doctrinas -que les representaban considerables ingresos- en grupos centrados en sus seis conventos, y la región de Milpas Altas estaba en el convento de Santiago de los Caballeros de Guatemala.

El historiador Domingo Juarros escribió que en 1754, en virtud de una Real Cédula parte de las Reformas Borbónicas, todos los curatos de las órdenes regulares fueron traspasados al clero secular, por lo que los dominicos tuvieron que hacer entrega de sus propiedades a las autoridades arzobispales y españolas.

Tras la Independencia de Centroamérica

No se tienen conocimientos exactos sobre el fundador del poblado, pero se ha reportado que habría sido Francisco de Monterroso el que lo fundó en 1824.

Luego de la Independencia de Centroamérica en 1821, el Estado de Guatemala estableció circuitos y distritos para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados en 1825.  Santa Lucía fue adjudicado al circuito de la Antigua en el Distrito N.º8 (Sacatepéquez), el cual también incluía a la Antigua Guatemala, San Cristóbal Alto, San Miguel Milpas Altas, Santa Ana, Magdalena, San Juan Cascón, San Mateo, Santiago, Santo Tomás, Embaulada, San Bartolomé, San Lucas, Pastores, Cauque, Jocotenango, San Felipe, Ciudad Vieja, San Pedro Las Huertas, Alotenango, San Lorenzo, San Antonio, Dueñas, Zamora, Urías, Santa Catalina, San Andrés y San Bartolomé Aguas Calientes, Santa María y San Juan del Obispo.Santa Lucía Milpas Altas pertenece al Departamento de Sacatepéquez, se dice que en 1950 se hablaba Kakchiquel, en San Mateo Milpas Altas, el cual se anexo al municipio de La Antigua Guatemala.

En Santo Tomas Milpas Altas, se cree que los primeros habitantes procedían de los municipios: Magdalena Milpas Altas, Villa Nueva, Amatitlán y en menor escala de otros lugares del interior de la República. No se encuentran rasgos de algún grupo étnico en forma definida, no se habla idioma maya, ni se viste traje típico. Por algún tiempo Santo Tomás Milpas Altas era la cabecera municipal, pero por razones políticas se convierte en aldea y Santa Lucía Milpas Altas se constituye como cabecera municipal.

La aldea La Libertad ubicada al noreste del municipio, tiene una extensión territorial de 4 kilómetros cuadrados en terrenos inclinados. Para el año 1944 el presidente Jorge Ubicó la adjunta a Santa Lucía Milpas Altas. Los primeros habitantes de esta aldea fueron personas que procedían del departamento de Chimaltenango, paulatinamente se fue poblando con otros emigrantes que venían de varios lugares del interior de la República.

Cultura e Identidad
La cultura e identidad de Santa Lucía Milpas Altas pertenece originalmente a la etnia de los kakchiqueles sin embargo, esta se ha ido perdiendo debido a que actualmente el 94% de pobladores es no indígena. Se considera que hasta los años 50 del  se hablaba Kaqchikel.

Costumbres y Tradiciones
El mayor porcentaje de población profesa culto católico, sin embargo se hace presente también culto evangélico en varios lugares poblados del municipio, siendo esta en menor cantidad que la católica. No existe traje típico.

Feria Titular
En Santa Lucía Milpas Altas son celebradas dos fechas importantes la primera: La Fiesta titular de Santa Lucía Milpas Altas es del 10 al 15 de diciembre en honor a la Virgen Santa Lucía. Y la segunda: La fiesta titular de Santo Tomás Milpas Altas es celebrada del 16 al 22 de diciembre en honor a Santo Tomas Apóstol.

Otras Celebraciones
En la aldea La Libertad se realiza la celebración del 15 de agosto en honor a la Virgen de la Asunción, en el parcelamiento Santa Rosa el 28 de agosto en honor a Santa Rosa. La celebración de Corpus Cristi en Santa Lucía Milpas Altas y Santo Tomás Milpas Altas  es el día el cual se reviste de gran trascendencia dentro de los habitantes, aquí se participa en eventos religiosos, culturales y deportivos.

Comidas
El plato típico característico del lugar es el pepián.

Ubicación Geográfica
El municipio de Santa Lucía Milpas Altas se encuentra localizado en la región V o Central de Guatemala y ubicado en el departamento de Sacatepéquez con coordenadas geográficas en latitud de 14° 34 ́35' y longitud de 90°40'40', a una altura que oscila entre 1970 metros sobre el nivel del mar.

La distancia de la cabecera departamental Antigua Guatemala. es de 8 kilómetros y de la ciudad capital de 35 kilómetros. Su extensión territorial es de 19 kilómetros cuadrados.

El casco urbano de Santa Lucía Milpas Altas está distribuido en 4 zonas, entre las cuales la que concentra la actividad industrial es la zona 2.

Los datos obtenidos en el 2010 en el municipio, señalan que la mayor parte del territorio es urbano y únicamente cerca del 15% es rural.

 Norte: San Lucas Sacatepéquez y San Bartolomé Milpas Altas, municipios del departamento de Sacatepéquez
 Sur: Magdalena Milpas Altas y Antigua Guatemala, municipios del departamento de Sacatepéquez
 Este: Villa Nueva, municipio del departamento de Guatemala
 Oeste: San Bartolomé Milpas Altas y Antigua Guatemala, municipios del departamento de Sacatepéquez

Demografía

Población
Santa Lucía Milpas Altas para el año 2002 contaba con 10,126 habitantes, de los cuales 5,028 son hombres constituyendo el 49% de la población y 5,098 mujeres con un porcentaje de 51%. El 84.36% de la población es urbana y el 15.54% (INE, 2002). Según el censo realizado en el 2018 el municipio contaba con 16,447 pobladores.

Crecimiento Poblacional
El crecimiento poblacional del año 2002 al 2008 equivale a un 30% del total de la población, es decir 3,037 pobladores en un periodo de 6 años. El Ministerio de Salud y Asistencia Social reporta en el año 2008, 13,261 lo que hace una diferencia de 3 pobladores más que la proyección realizada por el INE, lo cual evidencia una diferencia de 0.02%.

La tasa de crecimiento poblacional, es de 2.70%, la departamental de 3.68 y a la nacional de 3.47. Los datos indicados expresan que la población del municipio decrece en 0.98 a la tasa departamental y en 0.77 con respecto a la población nacional. Lo que implica que la población del municipio tiene un índice de crecimiento medio.

Población por Grupos de Edad
Para el año 2018, de la población del municipio, el 74% era menor de 40 años, lo cual nos indica que más de la tercera parte de su población es relativamente joven y el 6% de la población era mayor de 60 años.

Concentración y Densidad Poblacional
La densidad poblacional con relación a la extensión territorial del municipio se encuentra en 900 hab/km2, ubicada por encima de la densidad poblacional departamental de 533 hab/km 2 y menor a la nacional de 103 hab/km 2 . Este dato es importante considerarlo en el ordenamiento territorial para evitar la expansión de la mancha urbana y densificar el área urbana actual.

Población Según Grupo Étnico
Santa Lucía Milpas Altas posee una población del 94% no indígena y únicamente el 6% indígena.

Condiciones de Vida
En relación con la calidad de vida de los habitantes de Santa Lucía Milpas Altas, que mide el bienestar, felicidad y satisfacción, el municipio se encuentra ubicado en el puesto 307 a nivel nacional, y se encuentra dentro de un rango catalogado como muy alto (SEGEPLAN, 2008). A lo anterior podemos agregar que la pobreza (19.82% de la población) y la extrema pobreza (2.64% de la población). Catalogado a nivel nacional como bajo.

Flujos Migratorios
Las causas de la migración se evocan a la falta de oportunidades económicas que la mayoría de guatemaltecos padece. Así a través de más y mejores oportunidades de empleo, mejores salarios, aunado a la difícil situación económica, política y social de Guatemala (crisis económica, desempleo, inseguridad), es que los guatemaltecos deciden migrar a un país que les ofrece mejores oportunidades. La migración es considerada por ser una fuente de ingresos y de buscar un mejoramiento de la calidad de vida, se han generado problemas sociales, como la desintegración familiar y la pérdida de identidad. La migración se da a nivel nacional, debido a que los pobladores viajan hacia otros departamentos como Chimaltenango o la Ciudad Capital así como la cabecera departamental de Antigua Guatemala en busca de mejores oportunidades de empleo.

Índice de Desarrollo Humano
Tomando como referencia, el nivel de educación en cuanto matriculación en primaria, y alfabetización, dentro de los rangos de edades correspondientes, en salud en relación con los años en esperanza de vida y el ingreso por persona ajustado a los precios internacionales, según el último informe de PNUD, el municipio de Santa Lucía Milpas Altas se encuentra situado en un 0.767 de índice de desarrollo humano, en comparación al índice departamental que es el 0.708, podemos inferir que el municipio está situado en un desarrollo alto.

División política

El municipio se divide de la siguiente forma:

Aldeas:

 Santo Tomás Milpas Altas

 La Libertad,cual tiene una extensión territorial de 4 km².

Parcelamiento:

 Santa Rosa

Caserío:

 El Triunfo

Colonias:

 Santa Isabel
 6 de enero
 El Paraíso
 San José Las Cañas

Asentamiento

 La Pinada

Dimensiones
Para establecer el modelo de dimensiones se realizaron talleres temáticos en el período que comprende de 2009 a 2010, en los que participaron miembros de la corporación municipal, comités de desarrollo comunitario, asociaciones, e instituciones presentes en el municipio. Se tomaron en cuenta factores sociales, económicos, medio ambientales, políticos e institucionales.

Dimensión social
En este análisis se toman en cuenta particulares de la población en cuanto a salud, educación, servicios básicos, seguridad y participación ciudadana así como sus costumbres y tradiciones.

Salud

Cobertura
Según el ministerio de Salud pública durante el 2008 la cobertura fue del 100% el cual fue atendido por todos los servicios de salud. Sin embargo de acuerdo al mapeo participativo la cobertura es del 50%, ya que existen debilidades en cuanto medicamento, equipamiento y personal especializado.

Infraestructura en Salud
Se cuenta con dos puestos de salud, el nuevo centro de salud de Santa Lucía Milpas Altas,  cuenta con servicio de 22 ambientes destinados a clínicas, oficina y encamamiento, ubicado en el casco urbano. Además cuentan con 5 farmacias. En Santo Tomás Milpas Altas cuenta con un centro de salud amplio, el cual se ubica contigo al parque central.

Movilidad
La movilidad en salud se da a distancias equidistantes de los diferentes lugares poblados y sin ninguna dificultad por encontrarse en un lugar accesible del centro del casco urbano. La mayoría de las personas de la comunidad asisten al hospital nacional regional de la cabecera departamental.

Morbilidad y Mortalidad
En la ficha municipal del año 2009 del Ministerio de Salud y Asistencia Social, se establece que entre las 3 primeras causas de morbilidad general se encuentran infecciones respiratorias agudas, enfermedades de la piel, parásito intestinal, y entre las 3 primeras causas de mortalidad están: bronconeumonías, trastornos de equilibrio hidroelectrolítico (SIGSA, 2009).

Mortalidad Materna e Infantil
Guatemala tiene una alta tasa de mortalidad Materna, ocupa el cuarto puesto a nivel latinoamericano, el departamento de Sacatepéquez, a nivel nacional registra una baja tasa de mortalidad materna, situación que se refleja en el municipio de Santa Lucía Milpas Altas con una tasa de 0% no reportando ninguna muerte. El indicador demográfico que señala el número de defunciones de niños en una población de cada mil nacimientos vivos registrados, durante el primer año de su vida, en Santa Lucía Milpas Altas la tasa de mortalidad infantil se encuentra en 30.77%.

Tanto la tasa de mortalidad de niños menores de 5 años como la tasa de mortalidad infantil para el municipio se encuentran en porcentajes que sobrepasan el 10% del total de población perteneciente a estos rangos estudiados, se hace necesario que ambas sean atendidas y disminuidas. Estas se encuentran dentro del objetivo número 4 de los objetivos del milenio el cual busca disminuir en dos terceras partes la mortalidad de los niños menores de 5 años, y para que esto se realice el aumento porcentual por año es de 2.82%, para la tasa de mortalidad de niños menores de 5 años y de 2.81% anual para la tasa de mortalidad infantil, iniciando en el año 2010, sin que pueda ser interrumpido el proceso y no permitir el aumento del mismo.

Mortalidad de Niños Menores de 5 Años
La tasa de mortal idad de niños menores de 5 años en el municipio para el año 2008 fue d el 14.08%, indicando que se está muy cerca de alcanzar la meta y que se deben fortalecer los programas preventivos, a nivel nacional la mortalidad de niños menores de 5 años se eleva a 14.71 %.

Mortalidad infantil
Es un indicador demográfico que señala el número de defunciones de niños en una población de cada mil nacimientos vivos registrados, durante el primer año de su vida, en Santa Lucía Milpas Altas la tasa de mortalidad infantil se encuentra en 30.77 %.

Prevención
En el municipio existe un programa completo de vacunaciones obligatorias para niños menores de 18 meses de edad, siendo de una dosis de BCG al nacer, 3 dosis de la antipolio y de la Pentavalente; existiendo una cobertura de 114.96% para la BCG, 92.34% para la OPV y la pentavalente. La vacunación con el Toxoide Tetánico (TT), en el municipio de Santa Lucía Milpas Altas, del total de la población de mujeres en edad fértil de 10 a 54 años, se tuvo una cobertura de 48.31%, lo que incide en un gran porcentaje de mujeres sin vacunar, que trae como consecuencia riesgo de tétanos neonatal durante el primer mes de vida, esto es causa del desconocimiento de los beneficios de la vacunación o en gran parte de la población femenina acude a los hospitales de Antigua Guatemala para vacunarse, por lo que el registro se da en otra ubicación.

Medicina tradicional
Se identifica que el 86.34% de los partos son atendidos en el centro de salud por personal técnico, el 12.19% lo atienden 3 comadronas del municipio, las cuales han sido capacitadas por el Ministerio de salud y el porcentaje restante recibe atención empírica al momento del parto. Atendiendo a los requerimientos de las metas del milenio de recibir atención médica especializada, se deberá implementar un programa que mantenga un ritmo de 7.27% de crecimiento anual para alcanzar la meta propuesta, sin que pueda ser interrumpido (SIGSA, 2002).

Esperanza de Vida
Este indicador muestra el bienestar, la conservación y la prolongación de la vida humana que constituye el objetivo central de las políticas y los programas de salud, para el municipio de Santa Lucía Milpas Altas se ha calculado que la esperanza de vida es de 68 años.

Atención Durante el Embarazo
La atención durante el embarazo para el año 2008 fue impartida a 202 mujeres por médicos y por comadronas, 2 casos empíricos 8 . De acuerdo a datos obtenidos por DMP se encuentran aproximadamente 10 comadronas en todo el municipio, aunque este dato no lo refleja el ministerio de Salud Pública.

Cobertura de Atención Prenatal
Porcentaje de mujeres en edad reproductiva (15-49) que recibieron al menos una visita de atención prenatal durante el embarazo. Para este municipio se atendieron a 230 mujeres en el año 2008. Los tres indicadores anteriores que constituyen el objetivo número 5 dentro de los ODM, se ubican dentro de los más cercanos a ser alcanzado, ya que la mortalidad materna es de 0% y la atención durante el embarazo como la cobertura de atención prenatal tienen altos porcentajes de cobertura.

Seguridad Alimentaria y Nutricional
La seguridad alimentaria es el acceso de todas las personas por medio físico, social y económico a los alimentos suficientes, inocuos y nutritivos que satisfagan sus necesidades energéticas diarias y preferencias alimentaria para llevar una vida sana y activa. Según la SESAN en el tercer censo de talla - edad del 2008, sitúa a Santa Lucía Milpas Altas, Sacatepéquez en la categoría de vulnerabilidad moderada debido a que presenta una prevalencia en el retardo de talla del 34.0%.

Educación
El municipio cuenta con los siguientes establecimientos en los niveles de educación formal, en los ciclos de parvúlos, primaria, básicos y diversificado.

Cobertura y Niveles de Educación
La población en edad escolar en los niveles de preprimaria, primaria, básicos y diversificado es atendida en un 52.93%, en 87.88%, 60.70%, y en un 18.97% respectivamente. El nivel diversificado es el que tiene un mayor déficit de acceso por lo que la población debe acudir hacia la Antigua Guatemala o San Lucas Sacatepéquez en busca de centros educativos que impartan carreras. La cobertura educativa no garantiza la calidad de educación, la cual se ve afectada por diversos factores tales como la capacidad del maestro, voluntad por impartir clases, instalaciones y servicios, así como factores personales de los alumnos, economía de los padres, salud, cultura etc.

Tasa Escolaridad Bruta
Corresponde a los estudiantes matriculados en un ciclo escolar específico sin importar la edad. La tasa de escolaridad muestra que los distintos niveles educativos han tenido un aumento con un porcentaje promedio de 60% en preprimaria, 102% primaria, 59.85% básicos y en 8.48% diversificado. La atención y acceso a la primaria está siendo atendida no obstante el aumento del nivel diversificado es muy leve. Esto se debe a un cambio en el comportamiento educativo que motiva a pensar, que cuando los estudiantes adolescentes, hombres o mujeres llegan a una determinada edad, deben de abandonar sus estudios para incorporarse a las fuerzas productivas o inmigran para la cabecera departamental, que es donde hay más opciones de carreras a nivel medio.

Tasa de Escolaridad Neta
Indica porcentualmente la población en edad escolar correspondiente a cada nivel, que efectivamente está escolarizada. En promedio la tasa de matriculación en la enseñanza preprimaria es de 50.78%, primaria se ubica en 90.17%, básicos 43% y diversificado 6.05%. Al realizar una comparación de los porcentajes de escolaridad bruta y neta se observa una diferencia porcentual de 9.22% en preprimaria, 11.83% en primaria, 16.85% para básicos y 2.43 diversificado, en lo que respecta a la tasa de escolaridad bruta y neta.

Relación entre niñas y niños en la enseñanza primaria, secundaria y superior entre hombres y mujeres en los distintos niveles educativos para Santa Lucía Milpas Altas, se encuentra en promedio de: hombres 48.80% y las mujeres el 50.20% siendo una diferencia de 1.40%

Geografía física

El municipio de Santa Lucía Milpas Altas tiene una extensión territorial de 19 km².

Accidentes geográficos e hidrográficos

<div align=center>
{|class="wikitable mw-collapsible" width=60% align=center style='Font-size:0.9em'
|+style=color:black;|Accidentes geográficos y orográficos de Santa Lucía Milpas Altas
|-style=color:white; align=center;
!style="background:#659ec7;"|Categoría
!style="background:#659ec7;"|Listado de nombres
|-
!style=background:lemonchiffon;|Cerros
|Comunal, El Triunfo, La Choza, La Libertad y Santa Rosa
|-
!style=background:lemonchiffon;|Cuencas hidrológicas
|Río Achiguate y río María Linda
|-
!style=background:lemonchiffon;|Ríos
| Las  Cañas
 Saqui
 San José
 Chicorín
 Manzano
 Petate
 Santa María
 San Joaquín
 Agua Tibia
|-
!style=background:lemonchiffon;|Riachuelos
|Chacacia y La Lira
|}

Clima

La cabecera municipal de Santa Lucía Milpas Altas tiene clima templado (Clasificación de Köppen: Csb).

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Idiomas

En el municipio no se habla ninguna lengua indígena, aunque de acuerdo a los archivos de la República, a mediados del siglo  aún se hablaba la lengua kakchikel.

Economía

Los principales productos agrícolas de la región son: maíz, frijol, café y verduras.

Turismo

Los destinos turísticos del municipio son:

 Finca Florencia
 Plazuela de Santa Lucía
 Parque de Santo Tomas
 Matilandia

Tradiciones

La fiesta patronal se celebra el 13 de diciembre en honor a Santa Lucía de Siracusa.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2015
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala
 Anexo:Ciudades más pobladas de Guatemala.

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Doctrinas coloniales de los dominicos en Guatemala
Municipios de Sacatepéquez
Patronazgo de Santa Lucía de Siracusa
Toponimia castellana de Guatemala

Santa Lucía Milpas Altas


×Chrinephrium, hibridni rod papratnjača iz porodice Thelypteridaceae, dio reda osladolike. Postoje tri notovrste, dvije iz Azije i jedna iz Obale Slonovače

Rod je opisan 1992. revizijom porodice Thelypteridaceae.

Notovrste
 ×Chrinephrium ×gogoii (Fraser-Jenk.) Mazumdar
 ×Chrinephrium ×thwaitesii (Hook.) comb.ined.
 ×Chrinephrium ×varievenulosum (Viane) comb.ined.

Izvori

Thelypteridaceae

×Chrinephrium


Cinnamon Cay je sprud na Američkim Djevičanskim otocima, smješten otprilike 11 km istočno od Trunk Caya u zaljevu Cinnamon Bay i 100 metara od obale na plaži Cinnamon Bay na otoku Saint John. Ima visinu od 10 metara. Otočić je nenaseljen, ali ga redovito posjećuju ronioci i kajakaši. Cinnamon Bay Watersports nudi kajake i opremu za ronjenje za putnike na obalu. Cinnamon Cay uglavnom je prekriven travom i kaktusima, a nalazi se unutar Nacionalnog parka Djevičanskih otoka.

Povezani članci
 Dodatak:Popis otoka Američkih Djevičanskih otoka

Izvori

Otoci Američkih Djevičanskih otoka

Cinnamon Cay


Cüzzam veya lepra, Hansen basili (Mycobacterium leprae) adı verilen bir mikroorganizmanın yol açtığı, çevresel sinir sistemi ve deri başta olmak üzere birçok sistem ve organı etkileyebilen, bulaşıcı bir hastalıktır. Ancak bulaşma ihtimali yok denecek kadar azdır, bu nedenle uzun yıllar bulaşıcı bir hastalık olarak kabul edilmemiş ancak halk arasında en az veba kadar bulaşmasından korkulan bir hastalık olmuştur. İnsandan insana bulaştığı düşüncesi temelde bir varsayımdır, zira henüz nasıl bulaştığı kanıtlanamamıştır. Hastalık eski dönemlerde miskin hastalığı olarak da adlandırılmıştır. Çağlar boyu çok korkulan bir hastalık olan cüzzam, birçok yazıya ve sinema yapıtına da konu olmuştur.

Tanı

Hastalık nedeni olan basil 1873 yılında Gerhard Armauer Hansen tarafından tanımlanmıştır. Hansen basili bazı özellikleri bakımından verem hastalığının nedeni olan Koch basiline benzemektedir. Doğada sadece insan vücudunda bulunabilen Hansen basilinin yapay ortamlarda kültürlenebilmesi mümkün olmamıştır. Basil, insan dışında yalnızca Güney Amerika'da yaşayan Armadillo ve bazı fare türlerinde hastalığa yol açabilmektedir. Hastalık etkeni bakteri vücuda girdikten sonra belirtilerin ortaya çıkması, bağışıklık sisteminin direncine göre 2 ile 20 yıl arası zaman alabilmektedir.

Cüzzamın bulaşma kaynağı sadece insandır. Basil hasta vücudundan dışarıya çeşitli yara salgıları ve özellikle burun salgısı ile çıkar ve etrafa yayılır. İnsanlar arasındaki bulaşmanın nasıl olduğu kesin olarak bilinmemekle beraber bunun daha çok sıkı temasla olduğu ve bu temasın uzun süre devamının gerekli bulunduğu düşünülmektedir. Çocuklara anne sütü ile geçebilmektedir. Hastalığa duyarlılık 3-5 yaşlarında daha fazladır.

Hastalığın tanısı yalnızca  mikroskobik incelemelere dayanır. Çünkü kültür besiyerlerinde üreyememektedir. Mikroskobik inceleme için burun mukozası kazınarak alınan madde Ehrlich Ziehl Neelsen yöntemi ile boyanarak incelenir. Küme ve demet halinde toplu kısmen serbest ya da hücre içinde olan basiller görülür. Ayrıca deri lezyonlarından biyopsi ile parça alınıp boyanarak incelenebilir. Alınan bu örneklerin bir kısmının üzerine; bir damla DOPA = (3-4 dihydroxphenylalanine) karıştırılır ve bakteriler Mycobacterium leprae ise siyahlaşma olur. Tanı için diğer bir işlem Histamin testidir. Sağlam ve hasta deriye iğne ile çizgi çizilerek histamin eriği damlatıldığı zaman sağlam deri reaksiyon verirken cüzzamlı deri tepki veremez.

Lepra (cüzzam) Türleri

Lepra hastalığı, vücudun direncine bağlı olarak birbirinden ayrılan iki ana tip ve iki ara tip olarak sınıflandırılır. Ana tipler Lepramatöz ve Tüberküloid tip, ara tipler ise Borderline ve İndetermine tiplerdir.

Lepramatöz Lepra (LL)

Cüzzamın en kötü tipidir. Vücut direnci tamamen hasarlıdır. Hastalık etkeni basiller çok sayıda ve etkindirler. Küçük, çok sayıda ve gövdede simetrik olarak yayılmış, sınırları keskin olmayan, parlak bakır kırmızısı renginde lekeler söz konusudur. Bu lekelerin olduğu deri bölgeleri zamanla duyu kayıplarına uğrarlar. Yüz, ense, memebaşı ve üreme organlarında yerleşen, "leprom" adı verilen sert açık kahverengi lekeler belirir. Yüze yerleştiklerinde arslan yüzü denilen yüz görünümünü ortaya çıkarırlar. Lepromlar ayrıca semer burun denilen burun çöküntüsüne, damak delinmesine, göz kapaklarının düşmesine, ses kısıklığına, parmakların kendiliğinden kopmasına da yol açarlar. Lepromlar iyileşecek olurlarsa mutlaka yerlerinde iz bırakırlar.

Bu tip cüzzamda sinirler görece daha az etkilenirler. Fakat iç organlardaki rahatsızlıklar daha sık görülür. Karaciğer tahrip olabilir, testisler etkilenerek kısırlık ortaya çıkabilir, kemikler etkilenerek derin kemik yıkımı gelişebilir, göz etkilenerek körlük ortaya çıkabilir.

Tüberküloid Lepra (TL)
Bu tür cüzzam çoğunlukla çevresel sinir sistemini etkiler. Yüz felci meydana gelebilir. El kaslarına gelen bazı sinirlerin felci sonucu pençe el görünümü ortaya çıkar. Duyu sinirlerinin felci sonucu ısı temas ve ağrı hislerinin ortadan kalkması söz konusudur. Terbezleri de çalışamadığından deride kuruluk giderek artar ve deri dökülmeye başlar. Bu sinirlerle ilgili belirtilerden başka deride dağınık olarak birkaç tane küçük leke bulunabilir.

Borderline Lepra (TB)
Lepramatöz ve Tüberküloit tipler arasında bir tiptir. Gelişim olarak iki tipten birisine daha yakın olur. Hangi tipe doğru gidiyorsa o tipin özellikleri daha belirgin olmaktadır.

İndetermine Lepra
Genellikle bir tek leke şeklinde kendisini gösterir. His bozukluğu da gösteren bu leke etrafa doğru yayılabilir veya ortası iyileşebilir.

Ağız boşluğu lezyonları (Leprotik stomatit)
Lepralı hastanın hücresel bağışıklık düzeyine göre beliren farklı tipleri arasında ağız boşluğunda en etkin olanı Lepromatöz lepra (LL)'dır. Burun boşluğunda kolonileşen basillerin etkisiyle burun kıkırdağı yıkımı, üstçene kesici dişlerde pembeleşme ve zamanla bu dişlerin kaybı ile hastalığa özgü granülomları içeren "Leprotik stomatit" en önemli bulgulardır. Ağız mukozasına özgü lezyonların çoğu üstçene ön bölge dişetlerindedir. Burun mukozasındaki etken üstçene orta keisici dişlerin periodonsiyumu aracılığıyla, önce dişetine sonra da ağız boşluğuna ulaşır. Dişetinde oluşan tablo, kronik hiperplastik gingivitis niteliklerini taşır ve "leprotik gingivitis" olarak tanımlanır. Bu bölgedeki infiltrasyon ortadaki kesici dişlerin sallanmasına ve dökülmesine neden olur. Üstçene ön bölgeden başlayan dişeti infiltrasyonu sert damağa doğru yayılabilir. Sert damakta oluşan granülomlar engebeler oluşturur (leprom), yumuşak damağa ve küçük dile (uvula) dek genişleyebilir. Yanak ve dil lezyonları seyrektir. Bu alanlardan alınan bir doku örneğinin mikroskopik incelemesinde, sitoplazmaları basillerle dolu makrofaj kümeleri saptanır.

Korunma ve Tedavi

Günümüzde cüzzam korkulacak bir hastalık olmaktan çıkmıştır. Tanı koyulduğunda tedavisi kesin olarak yapılabilmektedir. Birçok hastalıkta olduğu gibi erken tanı önemlidir. Erken tanı yapıldığı durumlarda hiçbir kalıcı sakatlık oluşmadan tedavi mümkündür.

Tedavi bakterinin duyarlı olduğu antibiyotikler ile yapılır. Dapsone (diaminodipheynlsulfone, DSS), sulfonlar, rifampisin ve ethionamid gibi ilaçlar kullanılabilir.

Hastalık yetişkinlere bulaşmaz. Ancak hastalara yakın çevredeki çocukların hastalıktan korunması düşünülebilir. Bunun için BCG aşılamaları ve 2 yaşından küçüklere haftada 5 mg ve 2 yaştan büyüklere de haftada 10 mg Dapsone adlı ilaç verilebilir. Çocukların hastalık olan çevreden uzaklaştırılmaları en uygun tedbirdir.

Cüzzam, ihbarı zorunlu bir hastalık olup, tedavi devlet eliyle ve ücret alınmadan yapılmaktadır. Cüzzamın tıbbi tedavisi kadar cerrahi tedavisi, fizik ve psikiyatrik tedavisi de çok önemlidir.

Türkiye'de 2002 yılı rakamlarına göre 2500 lepralı hasta bulunmaktadır. Hastalığa Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde daha sık rastlanmaktadır.

Dış bağlantılar
 Cüzzam hastalığı ile ilgili detaylı bigiler.
 Cüzzam nedir,Cüzzama iyi gelen şifalı bitkiler

Kaynaklar ve dipnotlar

Mycobacterium
Deri lezyonları
Bakteriyel hastalıklar
Tropikal hastalıklar

Cüzzam


Dadić je hrvatsko prezime,
Ivona Dadić (u. 1993.), austrijska atletičarka hrvatskoga podrijetla
Leo Dadić (u. 1936.), bivši hrvatski nogometaš
Zdravko Dadić (u. 1966.), hrvatski katolički svećenik iz Bosne i Hercegovine
Žarko Dadić (u. 1930.), hrvatski matematičar i povjesničar znanosti i akademik

Izvori

Hrvatska prezimena

Dadić


Energieversorgungsunternehmen (kurz Energieversorger) sind zur Energiewirtschaft gehörende Unternehmen, die in der Energieversorgung tätig sind.

Allgemeines
Energieversorgungsunternehmen gehören zu den Versorgungsunternehmen, die andere Unternehmen und Letztverbraucher als Erzeuger oder Verteiler mit Energie versorgen. Betriebszweck von Energieversorgungsunternehmen ist die Beschaffung und/oder Erzeugung von Energie (elektrischer Strom, Erdgas, Fernwärme, Flüssiggas, Nahwärme) sowie Trinkwasser und deren Vertrieb. Da Energie oft nicht-körperlicher Natur ist (wie Strom), ist Stromhandel, Stromerzeugung und auch der sonstige Energiehandel und -vertrieb mit Besonderheiten im Vergleich zum Warenhandel verbunden. Dazu gehören insbesondere die geringfügige Lagerfähigkeit und der besondere Transportweg und seit der Liberalisierung im Jahr 1998 auch das durch die Trennung von Netz und Vertrieb sehr komplexe Marktdesign der Energiewirtschaft.

Die Volkswirtschaft funktioniert nicht ohne Energie, so dass Energieversorgungsunternehmen als systemrelevant eingestuft sind. Kraftwerke, deren Abschaltung zu einer erheblichen Gefährdung oder Störung der Energiesicherheit und -zuverlässigkeit des Stromversorgungssystems führen, sind als systemrelevant einzustufen, deren Eigentümer werden von der Bundesnetzagentur zum Weiterbetrieb verpflichtet.

Rechtsfragen
Allgemeines
Das deutsche Energierecht versteht unter der Versorgung "die Erzeugung oder Gewinnung von Energie zur Belieferung von Kunden, der Vertrieb von Energie an Kunden und der Betrieb eines Energieversorgungsnetzes" ( Nr. 36 EnWG). Hierunter ist die direkte Belieferung von privaten und gewerblichen Endkunden (Verbrauchern) mit folgenden leitungsnetzgebundenen Energieträgern gemeint:
 Elektrische Energie (Strom): Elektrizitätsversorgungsunternehmen (EVU), kurz Stromversorger;
 Ferngas, Flüssiggas: Gasversorgungsunternehmen (GVU), kurz Gasversorger;
 Fernwärme, Nahwärme: Fernwärmeversorgungsunternehmen, Nahwärmeversorgungunternehmen.
Das Gesetz versteht unter Energie "Elektrizität und Gas, soweit sie zur leitungsgebundenen Energieversorgung verwendet werden" (§ 3 Nr. 14 EnWG). Energieversorgungsunternehmen sind definiert als "natürliche oder juristische Personen, die Energie an andere liefern, ein Energieversorgungsnetz betreiben oder an einem Energieversorgungsnetz als Eigentümer Verfügungsbefugnis besitzen", ausgenommen sind Kundenanlagen ( Nr. 18 EnWG). Außerdem betreiben die Energieversorgungsunternehmen ein Energieversorgungsnetz oder besitzen als Eigentümer eines solchen über eine Verfügungsbefugnis ( Abs. 1 EnWG).

Anschluss- und Versorgungspflicht
Die Energieversorgung gehört zur Grundversorgung. Für den örtlichen Grundversorger gilt deshalb eine Versorgungspflicht durch Kontrahierungszwang. Die Anschluss- und Versorgungspflicht ergibt sich aus der dem Energieversorgungsunternehmen erteilten Konzession und verpflichtet es, jedermann an das Versorgungsnetz anzuschließen und zu versorgen. Hierzu ist im Versorgungsgebiet ein leistungsfähiges Versorgungsnetz zu errichten und zu unterhalten. Stromanbieter oder Gasversorger haben nach  Abs. 1 EnWG Letztverbraucher, gleich- oder nachgelagerte Elektrizitäts- und Gasversorgungsnetze sowie -leitungen, Ladepunkte für Elektromobile, Erzeugungs- und Speicheranlagen sowie Anlagen zur Speicherung elektrischer Energie zu technischen und wirtschaftlichen Bedingungen an ihr Netz anzuschließen.

Energieversorgungsunternehmen haben nach  Abs. 1 EnWG für Netzgebiete, in denen sie die Grundversorgung von Haushaltskunden durchführen, Allgemeine Bedingungen und Allgemeine Preise für die Versorgung in Niederspannung oder Niederdruck öffentlich bekannt zu geben und im Internet zu veröffentlichen und zu diesen Bedingungen und Preisen jeden Haushaltskunden zu versorgen. Die Pflicht zur Grundversorgung besteht nicht, wenn die Versorgung für das Energieversorgungsunternehmen aus wirtschaftlichen Gründen nicht zumutbar ist.

Netzbetreiber müssen Anlagen zur Erzeugung von Strom aus erneuerbaren Energien und aus Grubengas unverzüglich vorrangig an ihr Netz anschließen ( Abs. 1 EEG). Netzbetreiber müssen ferner den gesamten Strom aus erneuerbaren Energien oder aus Grubengas unverzüglich vorrangig physikalisch abnehmen, übertragen und verteilen ( Abs. 1 EEG).

Aufsichtsbehörden
Energieversorger unterliegen der Aufsichtsbehörde Bundesnetzagentur (BNetzA). Die Aufnahme der Energielieferung an Haushaltskunden ist bei der BNetzA anzeigepflichtig. Die BNetzA veröffentlicht eine Liste dieser EVU auf ihrer Internetseite. Der BNetzA ist die beabsichtigte Stilllegung von Anlagen zur Stromerzeugung zwölf Monate vorher anzuzeigen ( Abs. 1 EnWG), damit diese die Systemrelevanz überprüfen kann. Eine Anlage ist systemrelevant, wenn ihre Stilllegung mit hinreichender Wahrscheinlichkeit zu einer nicht unerheblichen Gefährdung oder Störung der Sicherheit oder Zuverlässigkeit des Elektrizitätsversorgungssystems führen würde und diese Gefährdung oder Störung nicht durch andere angemessene Maßnahmen beseitigt werden kann (§ 13b Abs. 2 EnWG). Auch Gaskraftwerke gelten mit einer Nennleistung ab 50 Megawatt gemäß  Abs. 1 EnWG als systemrelevant.

Einige der Aufgabenbereiche von Energieversorgern weisen besondere Marktstrukturen auf (z. B. fehlender Wettbewerb im Fernwärmebereich) und unterliegen deshalb zusätzlich einer Kartellaufsicht. Strom- und Gasnetze als natürliches Monopol unterliegen einer Kontrolle durch die Energieaufsicht und durch die Regulierungsbehörden, z. B. Regulierung von Netzentgelten für Strom- und Gasnetze.

Versorgungsvertrag
Der zwischen einem Energieversorgungsunternehmen und einem Verbraucher geschlossene Vertrag, der die Belieferung mit Energie und Trinkwasser zum Inhalt hat, wird als Versorgungsvertrag bezeichnet. Der Versorgungsvertrag über Elektrizität, Erdgas, Fernwärme oder Trinkwasser ist ein Kaufvertrag, und zwar konkret ein Bezugsvertrag, bei dem der Umfang der künftigen Liefermengen bei Abschluss des Vertrags noch ungewiss ist. Wegen dieser Ungewissheit steht der Energieversorger in ständiger Leistungsbereitschaft, um den Vertrag erfüllen zu können. Der Zeitpunkt und die Häufigkeit der Abrufe sowie die Leistungsmenge bestimmt der Verbraucher. Der Energieversorger hat die angeforderten Einzelleistungen stets zeitnah zu erbringen. Die Vertragspartner sind zu wiederkehrenden Leistungen verpflichtet, so dass der Bezugsvertrag ein Dauerschuldverhältnis darstellt.

Im Leistungsangebot eines Versorgungsunternehmens ist grundsätzlich ein Vertragsangebot zum Abschluss eines Versorgungsvertrags in Form einer sogenannten Realofferte zu sehen, die von demjenigen konkludent angenommen wird, der aus dem Leitungsnetz des Versorgungsunternehmens Elektrizität, Gas, Wasser oder Fernwärme entnimmt. Im Urteil stellte der Bundesgerichtshof (BGH) klar, dass bei tatsächlichem Strombezug Vertragspartner des stillschweigend zustande gekommenen Stromliefervertrages derjenige ist, der die tatsächliche Verfügungsgewalt über den Versorgungsanschluss am Übergabepunkt ausübt.

Rechnungslegung
Energieversorgungsunternehmen haben – unabhängig von ihrer Betriebsgröße und Rechtsform – ihren Jahresabschluss und den Lagebericht gemäß  HGB nach den Vorschriften für große Kapitalgesellschaften aufzustellen. Die bilanzrechtlichen Erleichterungen für kleine und mittlere Unternehmen dürfen sie deshalb nicht nutzen.

Gesellschafter
Gesellschafter von Energieversorgungsunternehmen können Privatpersonen oder andere Unternehmen der Privatwirtschaft als Aktionäre sein. Ist die öffentliche Hand (durch Gemeinden oder Gemeindeverbände, etwa als Stadtwerke) mit mehr als 50 % beteiligt, spricht man von öffentlichen Versorgungsunternehmen, die zu den Kommunalunternehmen gehören. Energieproduzenten wie Kraftwerksbetreiber oder Gasförderunternehmen und der Vertrieb der Energie müssen nicht in einem Unternehmen liegen. Andererseits können Erzeuger, Vertreiber und auch Netzbetreiber Teil eines größeren Energiekonzerns sein. Energieversorgungsunternehmen in privater Hand betreiben Gewinnmaximierung, öffentliche dagegen haben als Unternehmensziel das Kostendeckungsprinzip.

Sonstiges
Während das eng ausgelegte, am Gesetz orientierte Begriffsverständnis zugleich das allgemein gebräuchliche ist, können im erweiterten, z. B. wissenschaftlichen Sinne auch solche Unternehmen als Energieversorger gelten, die mit der Belieferung nicht leitungsgebundener Brennstoffe wie Heizöl, Kohlebriketts, Holzpellets etc. befasst sind, sowie solche aus Vorstufen der Belieferung wie Energieerzeugung, Energiehandel, Energiespeicherung oder Energietransport über große Entfernungen.

Seit der Liberalisierung der Energieversorgung sind die Energieversorgungsunternehmen in der Regel nicht mehr zugleich auch die Verteilnetzbetreiber (VNB) bzw. Netzbetreiber (NB). Lediglich kleinere Stadtwerke dürfen zugleich Energielieferant und Netzbetreiber sein. Für jedes Netzgebiet gibt es nur einen Gas- bzw. Stromnetzbetreiber, der anders als der Energieversorger nicht vom Kunden ausgesucht werden kann. Seit der Liberalisierung des Messwesens muss auch der Messstellenbetreiber (MSB) nicht mehr unbedingt mit dem Netzbetreiber identisch sein.

Wegen der Monopolstellung der Netzbetreiber werden von der Bundesnetzagentur Erlösobergrenzen festgesetzt. Diese geben den maximalen Betrag vor, den sie mit den Netznutzungsentgelten (kurz: Netzentgelten) einnehmen dürfen. Nach Abzug der Kosten des Netzbetriebs ergibt sich daraus der Gewinn des Netzbetreibers.

Literatur

Einzelnachweise

Energiewirtschaft
Energieunternehmen
 Energieversorgungsunternehmen

Energieversorgungsunternehmen


සන්තියාගෝ ඩි කොම්පොස්ටෙලා (, ) යනු වයඹ දිග ස්පාඤ්ඤයේ ගලීසියාවේ ස්වතන්ත්‍ර ප්‍රජාවේ  අගනුවරය.

සන්තියාගෝ ඩි කොම්පොස්ටෙලා


حصار عكا هو حصار فرضه الصليبيون بقيادة ريتشارد قلب الأسد ملك إنجلترا وفيليب الثاني أغسطس ملك فرنسا على الحامية الأيوبية في مدينة عكا خلال الفترة ما بين 28 أغسطس/آب 1189 حتى سقوطها بيدهم في 17 جمادى الآخرة 587هـ الموافق 12 يونيو/حزيران 1191 بعد أن استسلمت الحامية.

كان حصار عكا أول مواجهة بين الصليبيين والأيوبيين في الحملة الصليبية الثالثة التي كان هدفها استرجاع القدس بعد أن سقطت في يد صلاح الدين الأيوبي. بعد أن استسلمت الحامية المسلمة أمر ريتشارد باعدامهم على خلاف ما وعدهم.

مراجع

تاريخ سوريا
تاريخ الشام
حصارات الإسبتارية
حصارات الإمبراطورية الرومانية المقدسة
حصارات إنجلترا
حصارات مملكة بيت المقدس
حصارات الحملات الصليبية
حصارات فرنسا
ريتشارد الأول ملك إنجلترا
مملكة بيت المقدس في عقد 1180
مملكة بيت المقدس في عقد 1190
معارك الأيوبيين
معارك الحملة الصليبية الثالثة
معارك أرمينيا الصغرى
معارك صلاح الدين الأيوبي
نزاعات في 1189
نزاعات في 1190
نزاعات في 1191
تاريخ عكا

حصار عكا (1189–91)


باولو كونتي (Paolo Conte) (أستي، 6 يناير 1937) مغني مؤلف ، عازف البيانو و مؤلف الموسيقي و يشتهر بصوته المميز و الحزين ، و أحيانا كلماته الحزينة .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أستي
حائزون على ديفيد دي دوناتيلو
حائزون على ناسترو دي أرجينتو
عازفو بيانو جاز إيطاليون
عازفو بيانو ذكور إيطاليون
عازفو بيانو في القرن 21
مغنون إيطاليون
مغنون وكتاب أغان إيطاليون
مغنون ومغنيات وكتاب أغان إيطاليون
مواليد 1937
مواليد في أستي
موسيقيو جاز إيطاليون
موسيقيو جاز ذكور
موسيقيون إيطاليون في القرن 20
موسيقيون إيطاليون في القرن 21
موسيقيون ذكور إيطاليون في القرن 20
موسيقيون ذكور إيطاليون في القرن 21

باولو كونتي


كاسادنرا تحتمل أكثر من معنى ومنها:

 كاساندرا شخصية في الأساطير اليونانية
 كاساندرا (استعارة): استعارة لغويّة تُذكر عادةً ضمن سياقات علم النفس و الأعمال و البيئة للإشارة إلى الشخص المتنبئ بأحداث قبل وقوعها مع عدم تصديق الناس له

 كاساندرا (كاسي) فنتورا مغنية أمريكية.
صفحات توضيح أسماء أماكن

كاساندرا (توضيح)


The String Quartet No. 2 in G major, Op. 18, No. 2 (actually his third), was written by Ludwig van Beethoven between 1798 and 1800 and published in 1801, dedicated to Joseph Franz von Lobkowitz.

It consists of four movements:

 Allegro (G major)
 Adagio cantabile – Allegro – Tempo I (C major)
 Scherzo: Allegro (G major)
 Allegro molto, quasi presto (G major)

Of the Op. 18 string quartets, this one is the most grounded in 18th-century musical tradition. According to Steinberg, "In German-speaking countries, the graceful curve of the first violin's opening phrase has earned the work the nickname of Komplimentier-Quartett, which might be translated as 'quartet of bows and curtseys'."

The nickname may have originated from one of Haydn's last string quartets written about the same time (Op. 77, No. 1; 1799), which was also known as the Komplimentier-Quartett. Haydn was Beethoven's teacher at the time, and there are similarities in style between the two quartets. They are also both in the key of G major.

After he finished the quartet, Beethoven was not satisfied with the second movement and wrote a replacement. Sketches of the original slow movement survive and a complete version has been reconstructed by musicologist Barry Cooper. It was performed publicly, possibly for the first time, by the Danel Quartet in the Cosmo Rodewald Concert Hall at the Martin Harris Centre, University of Manchester, on 30 September 2011.

References

Bibliography
; especially the essay by Michael Steinberg (pp. 155–159)

External links

String quartet 02
1800 compositions
Compositions in G major

String Quartet No. 2 (Beethoven)


كاسحة ثلوج أو كاسحة الثلج (Snowplow) هي عربة أو أدا يتم إضافتها إلى عربة لأجل جرف وإزالة الثلج وأحيانا الجليد من السطوح الخارجية عادةً السطوح المستخدمة في المواصلات كالشوارع والطرقات. في حالات عديدة يتم تركيب محاريث أو أداة كاسحة إلى الجرارات والشاحنات وعربات الحمل من أجل أن تقوم بوظيفة كاسحات الثلوج.

تاريخ كاسحات الثلج
كانت العربات التي تجرها الحيوانات وعادة الأحصنة مستخدمة سابقاً في عملية جرف الثلوج من الطرقات حيث كانت تركب عليها قطعة خشبية تقوم بالمهمة. ومع التطور التقني واختراع العربات التي تعمل على الوقود تم البدء باستخدام العربات التي تعمل بمحرك في عملية جرف الثلوج من الشوارع والطرقات، ويعد أول استخدام للعربات التي تعمل بمحرك في عملية كسح الثلوج إلى عشرينيات القرن العشرين تقريباً في الولايات المتحدة الأمريكية. في حين أنه قد تم تطوير نفس التقنية في استخدام العربات التي تعمل بمحرك في النرويج أيضاً خلال نفس الفترة تقريباً.

مراجع

مركبات تجارية
إزالة الثلوج
شتاء
عربات
مركبات أرضية

كاسحة ثلوج


Johann Gottfried Riemschneider (født 1691, død 1742) var en tysk operasanger og komponist. Han var søn af Gebhard Reimschneider (1657-1701), kantor af Marienkirche i Halle, og var en klassekammerat med Händel. I 1712 lod han sig indskrive ved det juridiske fakultet ved universitetet i Halle. Han sang J.S. Bachs musik i kapellet i Cöthen i 1718 og ved hoffet, hvor man antager, at han fortolkede mesterens profane cantata.

Liv og gerning
Riemschneider studerede ved Halle med den unge Handel. Han sang J.S. Bachs musik i kapellet Cöthen i 1718 og ved hoffet, hvor man antager, at han fortolkede mesterens profane cantata, hvoraf Amore traditore.

I 1737 blev et oratorio komponeret af ham spillet i samme by. I 1739 overtog han stillingen som kapelmester efter Matthesons død, men allerede i 1741 overtog Möhring stillingen.

Han sang i Hamborg fra omkring 1720, og medvirkede der i mindst fem operaer af Reinhard Keiser (1723-7) samt arrangementer af Händel's Tamerlano og Giulio Cesare in Egitto. I 1729 fik Handel ham til London, hvor han virkede som bas ved Royal Academy of Music og medvirkede i tre operaer af Händel i sæsonen 1729-1730, blandt andet Partenope ved førsteopførelsen 24. februar 1730 i King's Theatre. I 1732 kom han atter til Hamborg og medvirkede ved Telemanns opsætning af en opera af Händel. Senere blev han efterfølger for Reinhard Keiser ved det hamborgske domkantorat. I 1742 fik han ansættelse som hofsanger hos Christian VI, hvor han afløste Sophie Dorothea Lovisa Keiser, der havde trukket sig tilbage.

Noter

Litteratur
Marian Van Til: George Frideric Handel: A Music Lover's Guide to His Life, His Faith & the Development of Messiah & His Other Oratorios; New York 2007; ; s. 71
"Johann Gottfried RIEMSCHNEIDER"

Operasangere fra Tyskland

Johann Gottfried Riemschneider


La línea 334 de la red de autobuses interurbanos de Madrid une la terminal de autobuses de Conde de Casal con Rivas Futura (Rivas-Vaciamadrid).

Características
Esta línea une Madrid con los barrios de Covibar y Rivas Futura de Rivas-Vaciamadrid. El recorrido total tiene una duración media de unos 30 minutos.

Está operada por la empresa La Veloz, S. A. mediante concesión administrativa del Consorcio Regional de Transportes de Madrid.

Frecuencias

Material móvil

Recorrido y paradas

Sentido Rivas Futura

Sentido Madrid

Véase también
 Estación de Conde de Casal
 Estación de Rivas Urbanizaciones
 Estación de Rivas Futura
 Estación de Rivas Vaciamadrid

Enlaces externos
 Página oficial Consorcio Regional de Transportes

334

Línea 334 (Interurbanos Madrid)


Milovan Đilas (Karadağca: Милован Ђилас; 4 Haziran 1911 - 20 Nisan 1995), Karadağ asıllı Yugoslav siyasetçi, komünizm karşıtı teorisyen ve yazar. II. Dünya Savaşı sırasında Yugoslav Partizanları örgütünde ve savaş sonrası kurulan Yugoslav hükûmetinde etkili bir isimdi. Komünist lider Tito ile birlikte çalıştı. 1953'ten itibaren Komünist Parti yöneticileri ile arası açılan Djilas, parti içi bürokrasiyi ve yönetimin bazı kademelerini eleştirmesi sonucu partiden atıldı. "Yeni Sınıf" teorisi ile ünlüdür.

Yaşamı
Karadağ'ın bir köyünde dünyaya geldi. 1932'de üniversite öğrencisi iken Yugoslavya Komünistler Birliği'ne katıldı. Siyasi görüşleri nedeniyle tutuklanan Djilas, 1933-1936 yılları arasında tutuklu kaldı. 1938'de Komünist Parti Merkez Komitesi'ne seçildi ve 1940'ta Politbüro üyesi oldu.

İkinci Dünya Savaşı
1941'de Yugoslavya Krallığı Mihver Devletleri tarafından işgal edildiğinde direnişi örgütlemede Josip Broz Tito'nun yanında yer aldı; savaş boyunca bir gerilla komutanı idi. İtalyan işgalcilere karşı direniş başlatmak üzere Karadağ'a gönderildi. 1941 Karadağ Ayaklanması'nda önemli rol oynadı. Kasım 1941'de Tito tarafından görevden alındı. Sırbistan'da partinin ana yayın organı olan Borba'nın editörlüğünü yapmakla görevlendirildi.

Savaşın ardından
Savaştan sonra Çeşitli diplomatik görevlerde ülkesini temsil etti, Stalin ve diğer SSCB yetkilileri ile görüş alışverişinde bulunmak için SSCB'ye yapılan seyahatlere katıldı. 1953'te başbakan yardımcısı, aynı yıl millet meclisi başkanı oldu.

Rejim karşıtlığı
Komünist sistemde "İmtiyazlı yöneticilerden müteşekkil bir yeni sınıfın" oluştuğu iddiası üzerine Komünist Parti yöneticileriyle arası açıldı. 1954'te açıkça "demokratikleşme" talep etmesinin ardından partiden ihraç edildi. The New York Times'a verdiği bir röportaj nedeniyle düşmanca propaganda yapmakla suçlandı ve 1,5 yıl hapisle cezalandırıldı. 1956'da ise Macar Devrimi'ni komünizmin sonunun başlangıcı olarak adlandırması üzerine 3 yıl hapse mahkûm oldu.

Hapse girmeden önce yazıp ABD'deki yayıncısına gönderdiği "Yeni Sınıf" adlı kitabı 1957'de yayımlandı. Kitapta modern komünizmin köklerinin, batı Avrupa'daki modern sanayiinin doğuşu karşısında unutulmuş olmakla beraber, çok gerilere ulaştığını ifade etti. Komünizmin ana hatları, maddenin hakimiyeti ve realitenin daimi değişikliğe tâbi bulunması hakikatinde saklı bulunup, bu fikirlerin komünizmin doğuşundan az evvelki zamanın düşünürlerinden alındığını savundu. Kitap büyük başarı kazandı ve kırk dile çevrildi. Yazar ise yedi yıl daha ceza aldı.

4 yıl iki ay hapis yattıktan sonra 20 Ocak 1961'de şartlı olarak salıverilen Djilas, "Stalin'le Konuşmalar" kitabını yayımladığı için 1962'de tekrar tutuklandı. "Devlet sırlarını açıklamakla" suçlandı ve 5 yıl hapis cezası aldı.

Mahkûmiyeti sırasında romanlar yazdı ve John Milton'un Kayıp Cennet eserini Sırp-Hırvatça'ya çevirdi. Dokuz yıl mahkûmiyet yaşamından sonra 31 Aralık 1966'da genel aftan yararlanarak serbest kaldı.

"Stalin ile konuşmalar"
Kızıl Ordu askerlerinin Alman kadınlarına toplu ve sistematik şekil tecavüz ettiğine dair genel olarak kullanılan kaynaklardan en önemlisi Milovan Djilas'ın 1961 yılında "Conversations with Stalin" adıyla basılmış olan kitabıdır. Yapılan alıntılar çoğunlukla sadece bir iki cümle olarak alıntılandığı için metnin tamamını bütünlüğünden kopartmayarak alıntılamak gereklidir:

Ancak bu kitabı kanıt olarak kullananların görmezden geldiği veya örtbas etmeye çalıştığı bazı ayrıntılar mevcuttur. Bunlar şöyle sıralanabilir:

Kitap, yaşandığı iddia edilen olaylardan oldukça sonra (17 yıl) basılmıştır
Kitabın basıldığı dönemde Yugoslavya ile Sovyetler Birliği arasındaki ilişkiler çok şiddetli şekilde kopmuş durumdadır
Kitabın yazarı Djilas ise artık 1961 yılında kesinlikle komünizm davasından kopmuş durumdadır.
Özellikle Stalin'den son yapılan alıntının kaynağı belirsizdir.

Dolayısıyla yaşandığı iddia edilen olaylardan 17 yıl sonra, üstelik de konuya ve adı geçen kişi ve kurumlara şiddetli önyargıya sahip bir kişinin hiçbir ilave kaynak göstermeksizin yaptığı iddialar akademik olarak kanıt olarak sayılamaz. Özellikle anı anlatılarında insan hafızası kişiye çok çeşitli oyunlar oynayabildiği, yaşandı sanılan olayların aslında o şekilde yaşanmadığı belki de tamamen uydurulduğu çok sayıda örnek mevcuttur. Akademik tarih bilim dalındaki "Testis unus, testis nulluk" yani tek şahit geçersiz şahittir prensibi bu durumla örtüşmektedir. Tarihçilerin eleştirel çalışmaları sırasında yapmak durumunda oldukları kaynak eleştirisi burada önemini hissettirmektedir. Djilas'ın anlatımının güvenirliği bir yana burada Stalin'in söylediği iddia edilen şözleri söyleyip söylemediğini kesin olarak bilmek olanaksızdır. Ancak kesin olan şey şudur: Stalin'in söylediği iddia edilen ifadeler kesinlikle Almanya'da tecavüze uğrayan kadınlarla ilgili değildir. Kitabının 93.sayfasında Djilas Moskova ziyaretinin 1944-45 Kışında olduğunu belirtmektedir. Dolayısıyla bu dönemde savaş hala sürmekte ve Alman kadınlarının tecavüze uğradığı iddiaları henüz yapılmamaktaydı. Sonuç olarak, Stalin'in böyle bir açıklama yapıp yapmadığı kesin değildir, Djilas'ın doğruyu mu söylediği yoksa komünizm-karşıtı duygularıyla mı bunları kaleme aldığı bilinmemektedir. Ancak ne olursa olsun bu söylenenler Kızıl Ordu'nun Alman kadınlarına yönelik tecavüz iddialarıyla ilgili değildir.

Eserleri
The New Class: An Analysis of the Communist System, 1957
Land without Justice, 1958
Conversations with Stalin; Penguin, 1961
Montenegro, 1963
The Leper and Other Stories, 1964
Njegoš: Poet-Prince-Bishop, 1966
The Unperfect Society: Beyond the New Class, 1969
Lost Battles, 1970
Under the Colors, 1971
The Stone and the Violets, 1972
Memoir of a Revolutionary, 1973
Parts of a Lifetime, 1975
Wartime, 1977
Tito: The Story from Inside, 1980
Rise and Fall, 1985
Of Prisons and Ideas, 1986

Makaleleri
 "Disintegration of Leninist Totalitarianism", (1984 Revisited: Tolitarianism in Our Century içinde), New York, Harper and Row, 1983, editör Irving Howe
 "The Crisis of Communism". TELOS 80 (Yaz 1989). New York

Çevirileri
 Milton, John, Paradise Lost (İngilizceden Sırpçaya), 1969

Ölümü
Belgrad'da 20 Nisan 1995 tarihinde vefat etti.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Milovan Đilas and Serbian political emigration  Istorijska biblioteka website (Sırpça)
Nije bio ideološki pisac , Matija Bećković, NIN, 30 Mart 2006
Milovan Djilas writings , Hoover Institution Archives

1911 doğumlular
1995 yılında ölenler
Resim aranan siyasetçiler
Karadağlı siyasetçiler
Yugoslavlar
Yugoslav komünistler
Yugoslav siyasetçiler

Milovan Đilas


Herman Hertzberger (Ámsterdam, 6 de julio de 1932) es un arquitecto holandés.

Biografía
Herman Hertzberger nació el 6 de julio de 1932 en Ámsterdam, capital de los Países Bajos.
Estudió Arquitectura en la Universidad Técnica de Delft, completó sus estudios en el año 1958. Posteriormente regresó a esta universidad como profesor entre los años 1970 y 1999.

Carrera

Obras destacadas
 Escuela Montessori, Delft (1970)
 Diagoonwoningen, Delft (1971)
 Edificio de oficinas de Centraal Beheer, Apeldoorn (1972)
 Chassé Theater, Breda (1995)
CODA Apeldoorn

Galardones y reconocimientos
 Medalla de Oro del RIBA.

Referencias

Enlaces externos

 Architectuurstudio HH
 Diagoonwoningen, Delft (1971)
 Obras de Herman Hertzberger en Urbipedia

Arquitectura moderna
Arquitectos de los Países Bajos del siglo XX
Urbanistas de los Países Bajos
Ganadores de la Medalla de Oro del RIBA
Arquitectos de los Países Bajos del siglo XXI
Miembros de la Real Academia de Bélgica
Miembros de la Academia de las Artes de Berlín
Nacidos en Ámsterdam

Herman Hertzberger


Dmanisi (Gürcüce: დმანისი), Gürcistan'da, başkent Tiflis'e yaklaşık 85 kilometre uzaklıkta bulunan bir kasaba ve sit alanıdır. Kvemo Kartli bölgesinde, Maşavera Irmağı vadisinde yer alır. Dmanisi, Orta Çağ'da Bizans, Ermenistan ve İran'a açılan ticaret yolu üzerinde kurulmuştur.

Dmanisi kalıntılarında ilk kazı çalışmaları 1936'da başlatıldı ve 1960'lara kadar sürdürüldü. Gürcü paleontolog Prof. A. Vekua, 1983'te Dicerorhinus etruscus etruscus'a ait dişler ortaya çıkardı. Villafranchian faunasının tipik bir örneği olan bu tür, Pleyistosen dönemine aitti. 1984'te ayrıca taş aletler ortaya çıkarıldı. 1991'de kazılara Alman bir arkeolog da katıldı. Almanya, ABD, Fransa ve İspanya'dan yeni kişilerin katılımıyla Dmanisi'deki kazı çalışmaları, Gürcistan Bilimler Akademisi gözetiminde uluslararası araştırma projesi haline geldi. 1999 ve 2001'de Dmanisi'de, daha sonra Homo georgicus olarak adlandırılan insangiller fosillerinin kafatasları bulundu.

Ayrıca bakınız
 Dmanisi Tarihi Sit Alanı

Gürcistan'daki arkeolojik sitler
Gürcistan'daki şehirler
İnsan evrimi

Dmanisi


بلدية نافاريدونديا (بالإسبانية: Navarredondilla) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية نافاريدونديا 270 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية نافاريدونديا

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

نافاريدونديا


Zdeněk Bobrovský, (nacido el 1 de diciembre de 1933 en Rosice, Checoslovaquia - murió el 21 de noviembre de 2014), es un exjugador checo de baloncesto. Consiguió 3 medallas en competiciones internacionales con Checoslovaquia. Es el hermano de Jan Bobrovský.

Enlaces externos
Perfil en sports reference

Baloncestistas de República Checa
Baloncestistas de Checoslovaquia
Baloncestistas del BC Brno
Hermanos baloncestistas

Zdeněk Bobrovský


Claude Lorius (Besanzón, 27 de febrero de 1932-21 de marzo de 2023) fue un glaciólogo, climatólogo francés, reconocido por sus estudios de la composición de los gases inclusivos del hielo polar, indicando los climas antiguos de la Tierra (paleoclimas).

Biografía
Al momento de su muerte, Claude Lorius era director emérito de investigaciones en el CNRS, después de desempeñarse como Director del Laboratorio de Glaciología y Geofísica del Ambiente, en Grenoble desde 1983 a 1988. Después de su primer invierno en Tierra Adelia en la Base Charcot en 1957, participó en más de veinte expediciones polares entre los años 1960 a 1980, principalmente a la Antártida, en el contexto de misiones polares francesas e internacionales, incluyendo una a la base antártica Vostok. Hizo toda su carrera en el CNRS, donde recibió la Medalla de oro, en 2002, junto a Jean Jouzel. En 1994, fue elegido miembro titular de la Academia de las Ciencias.

En junio de 2008, fue el primer francés en recibir el Premio Blue Planet por el ambiente. El 12 de abril de 2009, se le otorgó el título de Comandante de la Légion d'honneur.

Aportes científicos
Las contribuciones científicas de Claude Lorius fueron esenciales, para la comprensión del cambio climático de la tierra, a través de sus estudios sobre la composición de las burbujas de aire incluidas en núcleos de hielo obtenidos por perforación profunda. Estos fueron llevados a cabo durante dos campañas antárticas, en la Base Vostok desde 1984 hasta 1991 inclusive, en la base franco-italiana Concordia, con perforaciones europeas EPICA. Así se demostraron las relaciones directas entre las tasas de gases de efecto invernadero (como el dióxido de carbono y el metano), con la evolución climática sobre los periodos entre 150 a 800 milenios. Además, esas muestras proporcionaron un registro de la composición del clima mundial en esos mismos periodos.

En 1963, seis años después de pasar el invierno en la base Charcot, Claude Lorius sostuvo su tesis que cubre los núcleos de hielo en la Antártida, recogidas en la Antártida. Demostró que existe «una relación entre la temperatura a la cual se forma el hielo, y la proporción de isótopos de oxígeno e hidrógeno en las moléculas de agua que forma el hielo ». La composición isotópica del agua de una muestra, sirve para determinar cuál es la temperatura ambiente cuando el hielo se formó. La capa de hielo de la Antártida, de más de 2 km de espesor, resultado de sucesivas capas de nieve, así como un núcleo de hielo de varios cientos de metros (obtenidos con un taladro), contienen un control indirecto sobre decenas de miles años de la temperatura: el cambio en su composición isotópica se utiliza como un indicador proxy, de acuerdo con el término inglés), de paleoclimas.

En 1965, durante un invierno en Tierra Adelia, observó las burbujas de gas del hielo en su vaso de whisky : «Tuve la intuición de que ellas mantenían la información de la altitud de la formación de hielo y, más importante aún, que representaban los testigos fiables y singulares de la composición del aire ». Unos 20 años después, el análisis de trazas de dióxido de carbono y metano en las burbujas de aire atrapadas en el hielo de Vostok desde hace miles de siglos, estarán en la portada de la revista Nature.

Premios y distinciones
 2009: promovido al grado de Comandante de la Légion d'honneur
 2008: Premio Blue Planet
 2006: Medalla Vernadsky
 2002: Medaille d'or du CNRS con Jean Jouzel
 2001: Prix Balzan por la climatología
 1996: Tyler Prize for Environmental Achievement
 1994: miembro titular de la Academia de las Ciencias francesa
 1994: Premio Italgas
 1989: Medalla Bélgica
 1988: Premio Humboldt

Algunas publicaciones
 . 2011. Voyage dans l'anthropocène. Cette nouvelle ère dont nous sommes les héros. Ediciones Actes Sud

 . 2008. 365 jours sous les glaces de l'antarctique. Ediciones Glénat

 . 2008b. Planète blanche : les glaces, le climat et l'environnement, . Ediciones Odile Jacob

 . 1987, 2007. Le grand défi des pôles, colección «Découvertes Gallimard» (n.º 15). Ediciones Gallimard
Trad. al español El gran desafío de los Polos, colección «Aguilar Universal» (n.º 16), Madrid: Aguilar, S. A. de Ediciones, 1990.

 . 1979. Trace metals in Antarctic snows since 1914. 4 pp.

 . 1964. The polar ice-caps. Editor UNESCO, 16 pp.

Referencias

Enlaces externos
 Biographie Claude Lorius, CNRS
 Claude Lorius résume sa carrière (vidfeo de 10 min

Profesores de Francia
Climatólogos de Francia
Miembros de la Academia de Ciencias de Francia
Miembros de la Academia Europea
Medalla del CNRS
Comendadores de la Legión de Honor
Escritores en francés del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XX
Premio Balzan
Glaciólogos
Nacidos en Besanzón
Escritores en francés del siglo XXI
Escritores en inglés del siglo XXI

Claude Lorius


A Segunda Liga de 2023–24 (também conhecida como Liga Portugal SABSEG  por motivos de patrocínio), será a 34ª temporada da Segunda Liga, a segunda principal liga profissional da Liga de Clubes e a segunda temporada sob o atual título da Liga Portugal SABSEG. Esta será a primeira temporada da Segunda Liga munida da tecnologia de Videoárbitro (VAR).

O Moreirense é o atual campeão, tendo conquistado o seu 3º título da Segunda Liga na época anterior. União de Leiria, Belenenses e Länk Vilaverdense juntaram-se como clubes promovidos da Liga 3 de 2022–23 substituindo B-SAD, Trofense e Covilhã, despromovidos à Liga 3 de 2023–24.

Equipas

Mudanças
União de Leiria, Belenenses e Länk Vilaverdense (todos eles promovidos após uma ausência de 10 anos) foram promovidos da Liga 3 de 2022–23 (terminando em primeiro, segundo e terceiro lugar, respetivamente), substituindo a B-SAD (nunca antes despromovida), o Trofense (despromovido após 2 anos) e o Covilhã (despromovido após 15 anos na Liga 2).

Número de equipas por Associação de Futebol

Tabela classificativa

Líderes por jornada

Playoff manutenção/promoção
O  3º classificado disputará um playoff com o  16º classificado da Primeira Liga de 2023–24 a duas mãos, para decidir a última equipa a participar na Primeira Liga de 2024–25.

Playoff manutenção/despromoção
O  16º classificado disputará um playoff com o  13º classificado da Liga 3 de 2023–24 a duas mãos, para decidir a última equipa a participar na Segunda Liga de 2024–25.

Futebol de 2023 em Portugal
Futebol de 2024 em Portugal

Ligas de futebol de Portugal
Portugal

Segunda Liga de 2023–24


Roman Holowinsky (* 26. Juli 1979) ist ein US-amerikanischer Mathematiker, der sich mit analytischer Zahlentheorie (zum Beispiel Siebmethoden), automorphen Formen und L-Funktionen befasst.

Holowinsky studierte an der Rutgers University, wo er 2001 seinen Bachelorabschluss in Mathematik und Informatik erwarb und 2006 bei Henryk Iwaniec promoviert wurde (Shifted convolution sums and quantum unique ergodicity).  Als Post-Doktorand war er 2006/2007 am Institute for Advanced Study (ebenfalls als Gast 2009/2010) und ab 2008 an der University of Toronto und dem Fields Institute in Toronto. Seit 2009 ist er Assistant Professor an der Ohio State University.

Mit Kannan Soundararajan gelang ihm der Beweis der Quanten-Eindeutigkeits-Ergodizitäts-Vermutung (QUE, Quantum Unique Ergodicity Conjecture von Peter Sarnak, Zeev Rudnick 1991, inspiriert von Problemen aus dem Quantenchaos) für Modulflächen. Dabei geht es um Gleichverteilungsfragen der Nullstellen von Eigenfunktionen des Laplaceoperators auf diesen Flächen. Soundararajan und Holowinsky näherten sich dem Problem (an dem viele bekannte Mathematiker arbeiteten und das zuvor von Elon Lindenstrauss für Mass-Wellenformen gelöst worden war) auf verschiedenen Wegen – am Ende ergänzten sich ihre Resultate.

2011 erhielt er den SASTRA Ramanujan Prize. Im selben Jahr wurde er Sloan Fellow.

Weblinks
Homepage Ohio State University
Zum Erhalt des SASTRA Ramanujan Preises (PDF; 42,1 KB)

Einzelnachweise

Mathematiker (21. Jahrhundert)
US-Amerikaner
Geboren 1979
Mann

Roman Holowinsky


Duarte Fernandes () fue un diplomático portugués, el primer europeo en establecer en 1511 relaciones diplomáticas con Tailandia, cuando dirigió una misión diplomática al reino de Ayutthaya (Reino de Siam), después de la conquista portuguesa de Malaca.

Biografía
Duarte Fernandes era un sastre que fue a Malaca en la primera expedición de Diogo Lopes de Sequeira, en septiembre de 1509. En la secuencia de un fallido complot para destruir la expedición, estaba entre los diecinueve portugueses que quedaron detenidos en Malaca, junto con Rui de Araújo, adquiriendo en ese tiempo valiosos conocimientos sobre la cultura de la región.

En 1511, poco después de la conquista portuguesa de Malaca, a sabiendas de las ambiciones siamesas sobre las islas malayas, Afonso de Albuquerque le envió de inmediato en una misión diplomática a la corte del rey de Siam Ramathibodi II, viajando en un junco chino al regresar a casa. Fue el primer europeo en llegar allí, estableciendo relaciones amistosas entre el reino de Portugal y el reino de Siam, y volviendo acompañado por un enviado siamés con regalos y cartas a Albuquerque, y al rey de Portugal. Cinco años después del contacto inicial, Ayutthaya, Tailandia y Portugal firmaron un tratado que otorgaba el permiso para el comercio portugués en el reino.

Notas

Referencias
 El artículo de la Wikipedia en inglés menciona como bibliografía:
 Donald Frederick Lach, Edwin J. Van Kley, "Asia in the making of Europe", p. 520-521, University of Chicago Press, 1994, ISBN 978-0-226-46731-3

Enlaces externos

Embajadores de Portugal
Diplomáticos de Portugal
Exploradores de Asia del siglo XVI nacidos en Portugal

Duarte Fernandes


وزارة الداخلية الفرنسية ، هي واحدة من أهم الحقائب الوزارية في الحكومة الفرنسية. يقع مقرها في فندق دو بوفو بالدائرة الثامنة في باريس بالقرب من قصر الإيليزي. تم إنشائها خلال الثورة الفرنسية.

تحمل وزارة الداخلية على عاتقها مسؤولية حفظ الأمن الداخلي العام في البلاد والنظام.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي (باللغة الفرنسية)

وزارات حكومة فرنسا
وزراء داخلية فرنسيون

وزارة الداخلية (فرنسا)


Sistina Software was a US company that focused on storage solutions designed around a Linux platform. It originated in the University of Minnesota.

Their three primary offerings were Global File System (GFS), logical volume management (LVM) and device mapper (DM).

Sistina Software was acquired by Red Hat in December, 2003 for $31 million in stock. After acquisition GFS was merged into Red Hat Cluster Suite and open sourced.

GFS
GFS is a cluster file system on Linux that allows servers to transparently access a single file system on a storage area network (SAN).  Its highlights are performance and reliability (journaling filesystem, scalability through parallelism, etc.).

LVM
LVM has become a part of the Linux kernel.  It is a subsystem which allows arbitrary physical storage to be recognized as a virtual disk device.  The physical storage can be remote, or it can even consist of multiple physical devices, but LVM abstracts those distinctions away from the operating system user.  LVM also provides services for backing up data.

References

Red Hat

Sistina Software


Jules Gabriel Verne  (; 8 Şubat 1828 - 24 Mart 1905), Fransız yazar ve gezgin.

Verne, Hugo Gernsback ve H. G. Wells ile genellikle bilim kurgunun öncüleri olarak adlandırılır. Eserlerinde ayrıntılarıyla tarif ettiği buluşlar ve makinelerin o sıralarda gelişmekte olan Avrupa sanayisi ve teknolojisine ilham kaynağı olduğu düşünülür. Özellikle uzay, hava taşıtları ve denizaltılar hakkında yazmıştır.

Daha çok Denizler Altında Yirmi Bin Fersah (1870), Dünyanın Merkezine Yolculuk (1864) ve Seksen Günde Devr-i Âlem (1873) romanlarıyla tanınır. UNESCO'nun çeviri kitap veritabanına (Index Translationum) göre eserleri en çok çevrilen ikinci yazardır.

Eserleri 148 farklı dile çevrildi. Birçok icadı önceden tahmin ettiği için Bilim falcısı olarak anıldı.

Hayatı

Çocukluğu ve gençlik yılları
8 Şubat 1828'de Fransa'nın Nantes şehrinde doğdu. Varlıklı bir avukat olan Pierre Verne ile eşi Sophie Henriette Allotte de la Fuye'nin beş çocuğundan en büyüğüdür. Kış aylarında yoğun trafikli bir liman şehri olan Nantes'da,  yaz aylarında ise Loire Nehri kıyısında yelkenlileri ve gemileri izleyerek geçirdiği çocukluğu, seyahat ve macera üstüne hayallerini ateşledi. 12 yaşındayken tayfalık yapmak üzere bir gemiye binip evden kaçmaya yeltenen Jules Verne'in, babası tarafından yakalanıp gemiden indirildiğinde "bundan sonra yalnız hayal dünyasında seyahat edeceğine" dair ailesine söz verdiği rivayet edilir. Bu hikâyenin gerçekliği hakkında şüpheler vardır. Jules Verne'nin deniz ve macera tutkusunu kardeşi Paul de paylaşıyordu ve Paul sonunda bir deniz mühendisi oldu. Jules Verne ise kısa hikâyeler ve şiirler yazmaya başladığı yatılı okul döneminin ardından 1846'da babasının işini devam ettirebilmek için hukuk öğrenimi görmek üzere Paris'e gitti.

Jules Verne, Paris'e gittikten sonra kısa sürede hukuk diplomasını aldı ancak bu süre içinde edebiyat hevesinin hukuka ilgisinden daha büyük olduğunu fark etti. Amcası aracılığıyla Paris edebiyat çevresi ile tanıştı. Şahsen tanıdığı Victor Hugo, Alexandre Dumas gibi yazarların etkisinde tiyatro  oyunları kaleme aldı ve bohem bir hayat sürdürdü. Baba mesleğini devam ettirmek yerine tiyatro ve edebiyata yönelmesine kızan babası maddi desteğini kesince geçimini yazarak karşılamak zorunda kaldı.

Yazarlığa, arkadaşı müzisyen Jean Louis Aristide Hignard ile birlikte tiyatro oyunları yazarak başladı. İlk tiyatro eseri 12 Haziran 1850'de sahnelendi. 1852-1855'te bir Paris tiyatrosunda sekreterlik yaptı. Bu dönemde komediler, operetler yazdı, kısa hikâyeler kaleme alıp dergilerde yayınlatmaya başladı. Bunların çoğu Paris'te çıkan Musée des familles adlı dergide yayınlandı. Amerikalı yazar Edgar Allan Poe'nın eserlerini okuduktan sonra onun büyük bir hayranı olan Verne, Poe etkisinde yazılar üretmeye başladı.

Bir gemi ile dünyayı dolaşmış olan Fransız seyyah Jacques Arago ile dost oldu. Bu dostluk ona, Paris'ten daha geniş ve ilginç dünyalar hakkında yazılar yazması için ilham verdi. Fransa dışına hiç çıkmamış olsa da hayal gücünü kullanarak başka dünyaları anlattı.

Evliliği, borsacılık yılları, ilk seyahatleri
1857'de iki kız çocuğu sahibi bir dul olan Honorine de Viane More ile evlendi. Eşinin borsacı erkek kardeşinin etkisi ile Paris Menkul Kıymetler Borsası'nda simsarlık yapmaya başladı ama edebi çalışmalarına ara vermedi.

1859'da arkadaşı Aristide Hignard ile birlikte ilk defa Fransa'nın dışına çıkarak, Britanya Adaları'nı gezdi. Bu seyahatin notlarını İskoçya Seyahati adıyla romanlaştırdı. 1861 yazında aynı arkadaşı ile çıktığı İskandinavya seyahati, eşinin doğum yaptığı haberinin gelmesi üzerine yarıda kaldı. Jules Verne'in, 5 Ağustos'ta dünyaya gelen oğullarına Michel adı verildi.

Balonla Beş Hafta
Verne, borsadaki işine devam ederken yirmiden fazla günlük gazeteyi, her türlü bilimsel yayını okuyordu. Astronomi, meteoroloji, fizyoloji alanlarındaki deney ve keşifleri yakından takip edip aynı zamanda coğrafya ile ilgileniyordu. Okuduklarına dayanarak o günlerde Avrupalılar için gizemli bir kıta olan Afrika'da balonla yapılan bir seyahat hakkında kitap yazmayı düşündü. O yıl Fransız fotoğrafçı Nadar, adını "Dev" koyduğu bir sıcak hava balonu yapmaya çalışıyordu ve bu konu kamuoyunun çok ilgisini çekiyordu. Jules Verne, kitabı üzerinde çalışırken Nadar ile tanıştı. Bu ilişki sayesinde romanı için gerekli teknik bilgileri edindi. Yazdığı roman, coğrafi gerçekler, bilimsel buluşlar ve hayal ürünü bir hikâyeyi bir araya getiren yeni bir tür roman idi. Balonla Beş Hafta adlı bu eseri, daha sonraki çalışmalarında izlediği biçimin temelini oluşturdu.

Yayıncı Hetzel
Yayınlatmaya çalıştığı kitabı çeşitli yayıncılar tarafından reddedilen Jules Verne'in edebi kariyeri yayıncı Pierre Jules Hetzel ile tanıştıktan sonra başladı. Balonla Beş Hafta, 1863 yılında Hetzel tarafından yayımlandı ve bir anda büyük başarı kazandı.

Kitabın başarısından sonra borsacılığı bırakıp kendisini tamamen edebi çalışmalara veren Jules Verne, Hetzel ile bir sözleşme yaptı ve yirmi yıl boyunca her yıl iki cilt fenni roman veya daha kısa sürede 40 adet fenni roman yazmayı taahhüt etti. İlk olarak Dünyanın Merkezine Yolculuk (1864), Aya Seyahat (1865), Ayın Etrafında (1870) adlı kitaplarını yayımladı. Kitapçı Hetzel, yazarla yaptığı ilk sözleşmeyi içine daha parlak şartlar koyarak beş defa tekrarladı.

Jules Verne, ömrü boyunca ardı ardına eser vermeyi sürdürdü. Yapıtları arasında Denizler Altında Yirmi Bin Fersah (1870), Bir Gazetecinin Yolculuk Notları (1872), Seksen Günde Devr-i Âlem (1873), Esrarlı Ada (1875), Chancellor Kazazedeleri (1875), Michael Strogoff (1876), 15 Yaşında Bir Kaptan (1878) vardır.

Seyahatleri
Jules Verne 1859 ve 1861'de arkadaşı Aristide Hignard ile yaptığı ilk yurtdışı seyahatlerinden sonra Nisan 1867'de kardeşi Paul ile birlikte Amerika kıtasına seyahat etti. Verne'nin bu seyahatinin 26 günü gemide geçmişti ve sadece sekiz günde New York'u ve Niagara Şelalesi'ni görebildi. Ancak bu gezisi, Yüzen Şehir adlı kitabına Denizler Altında Yirmi Bin Fersah adlı romanındaki birçok fikre ilham sağladı.

Yazar, 1872'de eşinin doğduğu şehir olan Amiens'e yerleşti. Kitaplarından elde ettiği kazançla St. Michel adını verdikleri bir yat satın aldı ve kendi hayatında da kitaplarındaki gibi maceralar yaşamak üzere yatı ile seyahatlere çıktı. Seyahatleri yeni kitaplarına ilham verdi.

1872'de Londra ve Woolwich, 1871-1873 arasında yayıncısı Hertzel'in davetiyle Manş Adaları'na geziler yaptı, 1876'da İngiltere kıyılarını dolaştı.

1878'de yatı ile uzun bir geziye çıkarak Lizbon, Tanca  ve Cebelitarık'ı dolaştı. 1881'de Hollanda, Danimarka, Almanya'yı ziyaret etti.

1884'te yeniden yatıyla Akdeniz gezisine çıkarak Cezayir, Malta ve İtalya'yı dolaştı.

1883'te yayımladığı ve mekân olarak Osmanlı topraklarını seçtiği İnatçı Keraban adlı kitabındaki detaylı İstanbul tasvirlerinden ötürü yazarın Türkiye'ye de seyahat etmiş olduğu düşünülür, ancak Verne'nin gerçekte hiç Türkiye'de bulunmadığı, bunun da onun hakkındaki efsane ve söylentilerden birisi olduğu söylenir.

Son yılları

1886'da evine döndükten sonra akıl hastası olan yeğeni tarafından vuruldu ve bu nedenle hayatının geri kalanında baston kullanmak zorunda kaldı. Tedavi için sürekli uğraştı. 1887'de yayıncısı Hetzel'in ve ardından annesinin ölümü üzerine karamsar bir dönemine girdi.

1888'de siyasete atılan Jules Verne, Amiens belediye meclisinde görev aldı. Tiyatrolar, okullar ve şehircilik gibi kültürel sorunlarla ilgilendi. 1889'da belediye sirkini kurdu. 1892, 1896 ve 1900 dönemlerinde de Meclis üyeliğine yeniden seçildi.

İlerleyen şeker hastalığı sonucu 1902'de kısmen görme yeteneğini kaybeden yazar, 24 Mart 1905'te Amiens'teki evinde hayatını kaybetti. Amiens'te La Madeleine Mezarlığı'na defnedilmiştir.

Ölümünden iki yıl sonra mezarının başına bir heykeli dikildi. Heykelde Verne, mezarında doğrulmuş, bir elini yıldızlara uzatır biçimde betimlenir.

Eserlerinin Türkçe yayınlanması
Jules Verne eserlerinin Türkçeye çevrilip yayınlanmasının geçmişi 1875 yılını bulur. Ahmet İhsan Tokgöz Osmanlı son döneminde "Jules Verne tercümeni" namıyla bilinir olmuştu. Harf Devrimi'nden sonra eserleri yeni harflerle tekrar yayımlandı. En önemli Jules Verne çevirmeni, Ferid Namık Hansoy'dur.  1940'larda Jules Verne'in eserlerini çevirmeye başlayan Hansoy, yazarın elli eserini Türkçeye kazandırdı. Bertan Onaran da Jules Verne tercümeleri yapmıştır.

Yirminci Yüzyıl'da Paris
Yirminci Yüzyıl'da Paris romanı, kaleme alındıktan 130 yıl sonra yayımlanabilmiş bir eseridir. Verne, bu kitabı 1863 yılında kaleme almış ama yayıncısı Hetzel, fazla karamsar olduğu gerekçesiyle yayımlamayı reddetmişti. Eserin kaybolduğu sanılan yazması, 1990'da ailesi tarafından eski bir sandıkta bulundu. Eser, 1994 yılında Fransa'da yayımladı ve büyük ilgi gördü.

Bilimkurgu yazarlığı
Jules Verne ismi, kaynakların çoğunda Hugo Gernsback ve H. G. Wells ile birlikte bilimkurgunun babası olarak anılıyor olsa da öykülerindeki ayrıntıları bilimsel gerçeklere dayanarak kaleme alındığı için Jule Verne'nin bilimkurgu yazarı değil, bilim yazarı  veya teknoloji yazarı olarak anılması gerektiği iddia edilir.

Filme alınan eserleri
Verne'nin romanları, pek çok filme esin kaynağı olmuştur. Bunların başlıcaları şunlardır :
A Trip to the Moon (Aya Yolculuk), 1902, Georges Méliès
Vynález zkázy (Jules Verne'in Muhteşem Dünyası),  1958, Karel Zeman
20,000 Leagues Under the Sea (Denizler Altında 20.000 Fersah), 1954, Walt Disney
Around the World in 80 Days (80 Günde Devrialem), 1956, Michael Todd
Journey to the Center of the Earth (Dünyanın Merkezine Seyahat), 1959, Henry Levin
Master of the World (Dünyanın Hakimi), 1961, William Witney
Mysterious Island (Esrarlı Ada), 1961, Ray Harryhausen
Five Weeks in a Balloon (Balonda Beş Hafta), 1962, Irwin Allen
In Search of the Castaways (Kaptan Grant'ın Çocukları), 1962, Robert Stevenson

Dış bağlantılar

Verne'in "Cenub Yıldızı" romanının Türkçe tam metni (Hansoy Çevirisi), Erişim tarihi:18.01.2012
 Gutenberg Projesinde  Jules Verne

Eserleri

Yaşadığı Sırada Yayımlanan Romanları
Olağanüstü Yolculuklar Serisi, Jules Verne'in romanlarından ve kısa öykülerinden oluşan bir derlemedir.

Ölümünden Sonra Eklenen Romanları

Jules Verne Mart 1905'te öldüğünde, el yazmalarının birçoğu yayınlanmayı bekliyordu ve bazıları zaten yayıncıya verilmişti. Bu romanların ve kısa öykülerin çoğu, yayımlanmadan önce yazarın oğlu Michel Verne tarafından düzenlendi. Orijinal versiyonlar onlarca yıl sonrasına kadar piyasaya sürülmedi.

Kaynakça

1828 doğumlular
1905 yılında ölenler
Esperantistler
Bilimkurgu yazarları
Science Fiction Hall of Fame üyeleri

Jules Verne


الفضاء ثلاثي الأبعاد هو نموذج هندسي فراغي من ثلاثة متغيرات يمثل فيه الكون الفيزيائي والذي توجد فيهِ معظم الأشكال المعروفة للمادة. وتتميز اتجاهات الفضاء ثلاثي الأبعاد بالتعامد على بعضها، وتقع تلك المتجهات في ثلاثة مستويات متعامدة.

المجسمات
هي كل ما يشغل حيزاً من الفراغ، أي لهُ حجم، وقياس، وشكلٍ معين.

أنواع المجسمات
تنقسم المجسمات إلى قسمين هما:

أ - المجسمات المنتظمة الحجم: وهي التي يمكن إيجاد حجمها عن طريق الحساب العادي.

ب - المجسمات غير المنتظمة الحجم: وهي التي لا يمكن إيجاد حجمها بالطرق التقليدية.

المجسمات منتظمة الحجم

المجسمات المنتظمة محددة وكل المجسمات المنتظمة تندرج تحت ستة مجسمات وهي كالتالي:

المكعب

يتكون المكعب من:
 6 أوجه متطابقة على شكل مربعات كلها
 12 حرفا متساوية وهو الواصل ما بين مربعين على المكعب
 8 رؤوس وهي تجمع أطراف ثلاثة حروف
حجم الكعب = طول الحرف × نفسه × نفسه

متوازي المستطيلات
يتكون متوازي المستطيلات من:
 6 أوجه كلها مستطيلات أحيانا وبإمكان تواجد وجهين على شكل مربع
 12 حافة
 8 رؤوس

وإذا كان لمتوازي المستطيلات وجهين على شكل مربع فلا ينتظم حروفه
حجم متوازى المستطيلات = الطول × العرض × الارتفاع.

الكرة
الكرة هي مجسم ليس له أي أضلاع أو حروف أو رؤوس.

الهرم
الهرم هو مجسم جوانبه مثلثات، وقاعدته إما ثلاثية أو رباعية أو خماسية وما يشبه ذلك.

المخروط
المخروط هو مجسم ينتج من توصيل جميع نقاط منحنى مغلق بنقطة لا تنتمي إليه، ويسمى المنحنى الخط الدليلي والنقطة بـرأس المخروط ويسمى كل مستقيم يوصلة بين الخط الدليلي والرأس بـراسم المخروط

المنشور

للمنشور نوعان:
 القائم: هو الموشور حيث تتعامد الأحرف الجانبية مع أضلع القاعدتين.
 المائل: هو كل ما يخالف المنشور القائم.
تندرج معظم الأشياء التي يتعامل معها الفرد بالمجسمات المنتظمة الحجم مثال (الحجرة، الكتاب، الحاويات، كرة القدم، أهرامات الجيزة).

المجسمات غير المنتظمة
هذه المجسمات ليس لها أبعاد وهي شاذة نوعا ما وليس لهذه المجسمات أقسام تندرج تحتها ومن أمثالها: المنازل المنهارة، فاكهة الموز، السوائل.

ومن وسائل قياس الحجم لجسم غير المنتظم هو وضعه في حوض فيهِ سائل مثل الماء، وحساب حجم السائل قبل وبعد الغطس، والفرق بينهما هو حجم الجسم غير المنتظم.

صور لبعض المجسمات

معرض صور

مراجع

انظر أيضا
 فضاء ثنائي الأبعاد
 ملمس (فنون بصرية)

3 (عدد)
أشكال ثلاثية الأبعاد
هندسة إقليدية فراغية
هندسة تحليلية
هندسة متعددة الأبعاد

فضاء ثلاثي الأبعاد