Gulielmus Otho vulgo Wilhelm Otto Späte (natus die 19 Novembris 1852 Kayna/Saxoniae et Anhaltii, mortuus die 15 Octobris 1925 Ienae) sculptor et latomus Germanicus fuit.

Vita
E familia sculptorum oriundus Academiam artium Berolinensem frequentavit. Inter opera eminet statua Regis alforum (Theodisce: Erlkönig) quam Ienae admireris. Quae allusionem in eiusdem nominis carmen epicolyricum facit, quod Ioannes Volfgangus Goethius anno 1782 pepigerat. Figura anno 1891 priorem exsarciebat iussu possessorum Castelli Thalstein.

In Museo Vimariae Novae autem effigiem praefecti militum de Tümling creavit.

Notae

Spate
Spate
Spate
Iena

Gulielmus Otho Späte


Sainte-Colombe-en-Bruilhois est commune 1650 incolarum (anno 2006) praefecturae Oltis et Garumnae in Franciae occidentalis regione Aquitania iuxta Aginnum.

 Index communium praefecturae Oltis et Garumnae

Nexus externi

Communia praefecturae Oldi et Garumnae
Loci habitati praefecturae Oldi et Garumnae

Sainte-Colombe-en-Bruilhois


Grm je naselje u slovenskoj Općini Trebnju. Grm se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.

Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 96 stanovnika.

Reference

Naselja u Općini Trebnje

sl:Grm
Vikiprojekat geografija/Naselja u Sloveniji

Grm (Trebnje, Slovenija)


Karl Oliver (born March 24, 1963) is a member of the Mississippi House of Representatives for District 46, which encompasses Carroll, Grenada, Leflore, Montgomery, and Webster counties in the north central portion of his state.

Oliver resides in his native Winona in Montgomery County. He is a 1981 graduate of Winona High School and Northwest Mississippi Community College in Senatobia. A funeral home director, he has formerly lived in Grenada, Amory, Starkville, Tupelo, and Brandon, Mississippi.

Political career
On August 26, 2015, Oliver defeated Shed Hunger in the Republican primary runoff election for House District 46. Then in the general election, Oliver defeated the Democrat Ken Strachan with 57 percent of the ballots cast.

Taxpayer Pay Raise Act of 2016
Oliver supported the Taxpayer Pay Raise Act of 2016, and suggested to an Illinois-born Mississippian who was critical of the bill that she might consider returning to her native state.

Statement in favor of lynching
On May 20, 2017, Oliver submitted a Facebook post stating that the Louisiana lawmakers who supported the removal of Confederate monuments and memorials in their state "should be LYNCHED". He made the statement following the removal of the Robert E. Lee Monument, the last of a group of Confederate monuments removed from New Orleans, Louisiana. His statement compared the removal of monuments to Nazi book burnings. House Speaker Philip Gunn condemned Oliver's statement, and stripped him of his vice-chairmanship of the House Forestry Committee.

On May 22, 2017, Oliver apologized, after his statement caused national outrage. Oliver's district includes the town of Money, where African American teenager Emmett Till was lynched.

The Mississippi Legislative Black Caucus, Mississippi NAACP, Mississippi Clarion-Ledger newspaper, and the Southern Poverty Law Center have called for Oliver to resign for his statements. The ACLU of Mississippi has called for Oliver's statement to be investigated for violations of either the state Code of Ethics or the rules of the legislature.

War on Terror
Oliver has stated his perspective that the policies of the Obama Administration made the US less secure against terrorism, and accused the Administration of "aiding in transporting these same Muslim extremist into our nation".

School choice
Oliver has supported school choice, and was given an "A" ranking on the issue by Enpower Mississippi in the group's 2016 Education Report Card.

References

1963 births
Living people
Republican Party members of the Mississippi House of Representatives
21st-century American politicians
People from Winona, Mississippi
People from Grenada, Mississippi
People from Starkville, Mississippi
People from Tupelo, Mississippi
People from Brandon, Mississippi

Karl Oliver


Holly Nixon (born 7 December 1993) is a British rower. She won the gold medal in the coxless four at the 2016 World Rowing Championships with Donna Etiebet, Fiona Gammond and Holly Norton.. She won a bronze medal at the 2017 World Rowing Championships in Sarasota, Florida, as part of the quadruple sculls with Bethany Bryan, Mathilda Hodgkins-Byrne and Jessica Leyden.

In 2021, she won a European bronze medal in the double sculls in Varese, Italy.

References

External links

Holly Nixon at British Rowing

Living people
1993 births
British female rowers
World Rowing Championships medalists for Great Britain

Holly Nixon


Zuzana Malíková (* 2. august 1983, Nové Zámky) je slovenská atlétka, ktorá sa zameriava na chôdzu. Na Majstrovstvách Európy v atletike 2006 vo švédskom Göteborgu dosiahla nový národný rekord v chôdzi na 20 km časom 1:32,14. V uvedených pretekoch obsadila 13. miesto. Jej trénerom bol Jozef Malík. Aktívnu kariéru ukončila v roku 2011 pre stratu motivácie. Momentálne žije v Írsku.

Narodenia v 1983
Slovenskí chodci
Osobnosti z Nových Zámkov
Držitelia slovenských národných rekordov
Slovenskí olympionici
Atléti na Letných olympijských hrách 2004
Atléti na Letných olympijských hrách 2008

Zuzana Malíková


Tafani is a surname. Notable people with the surname include:

Federico Tafani (born 1981), Italian footballer
Jérôme Tafani (born 1958), French businessman

See also
Tafari

Tafani


Giora Eiland (* 1952 im Moschaw Kfar Hess, Israel) ist ein ehemaliger Generalmajor der Israelischen Verteidigungsstreitkräfte (IDF). Er war nationaler Sicherheitsberater Israels und ist "Senior Research Associate" am israelischen "Institute for National Security Studies".

Militärische Karriere
Eiland trat im Jahre 1970 in die israelische Armee ein und diente dort zunächst im Fallschirmjäger-Bataillon 890. Als Offizier nahm er 1973 am Jom-Kippur-Krieg teil, 1976 an der Operation zur Befreiung der Geiseln in Entebbe und an den militärischen Kampagnen im Libanon an der Operation Litani 1978 und am Libanonkrieg 1982.

Nach dem Krieg 1982 war Eiland zunächst in der Offiziersausbildung tätig. Nach einer Fortbildung in den USA wurde er im "Operations Directorate" der Infanterie tätig, einem Planungsstab. In den Jahren 1990 bis 1993 kommandierte Eiland die Offiziersschule der Verteidigungsstreitkräfte sowie die Giv'ati-Brigade. 1999 wurde er Kommandeur des "Operations Directorate" im Rang eines Brigadegenerals. In dieser Rolle war er für die Planungen des einseitigen militärischen Abzugs der IDF aus dem Libanon im Jahr 2000 verantwortlich, sowie für Einsatzplanungen zur Bekämpfung der so genannten Zweiten Intifada. 2001 übernahm er das so genannte "Planning Directorate" der IDF, das er bis zum Ende seines aktiven Dienstes im Jahr 2003 leitete.

Im Jahr 2004 wurde Eiland von Ariel Sharon zum Vorsitzenden des Nationalen Sicherheitsrats Israels ernannt. In dieser Eigenschaft koordinierte er die Planungen zum Abzug Israels aus dem Gazastreifen. Weil er wie seine Vorgänger von den mangelnden Einflussmöglichkeiten auf die israelische Politik enttäuscht war, reichte er 2006 seinen Rücktritt ein und wurde vom ehemaligen stellvertretenden Chef des Mossad, Ilan Mitzrahi, abgelöst.

Im Jahre 2010 leitete Eiland die israelische Kommission zur Untersuchung des Ship-to-Gaza-Zwischenfalls.

Positionen
Am 5. August 2014 rechtfertigte Eiland in einem Beitrag für das israelische Portal ynetnews das harte Vorgehen der israelischen Armee gegen die palästinensische Zivilbevölkerung im Gaza-Streifen während des Gaza-Konflikt 2014. Gleichzeitig kritisierte er die offizielle israelische Haltung, nur gegen die Hamas zu kämpfen und gleichzeitig etwa humanitäre Hilfslieferungen an die palästinensische Bevölkerung zuzulassen. Seiner Meinung nach hätte man dem palästinensischen Staat den Krieg erklären sollen und umfassender auch gegen zivile Ziele vorgehen sollen. Militärschläge gegen die Zivilbevölkerung seien zulässig, weil diese ja die Hamas gewählt habe. In diesem Zusammenhang verglich Eiland das israelische Vorgehen mit dem Vorgehen der Alliierten gegen die deutsche Zivilbevölkerung während des Zweiten Weltkrieges.

Rechtfertigung der humanitären Blockade von Gaza 2023
Nach dem Terrorangriff der Hamas auf Israel am 7. Oktober 2023 und Israels Erklärung einer vollständigen, auch humanitären Blockade des Gazastreifens, erklärte Eiland, Israel müsse in Gaza ein humanitäres Desaster herbeiführen, um die dorthin entführten israelischen Geiseln frei zu bekommen."Wenn wir die Geiseln jemals lebend wiedersehen wollen, ist die einzige Möglichkeit, eine schwere humanitäre Krise in Gaza zu verursachen. Wenn die internationalen Institutionen über eine humanitäre Krise in Gaza schreien und sich die Leichen im Krankenhaus stapeln und sie sie nicht behandeln können, werden wir antworten: "Wir haben kein Problem damit, die wirklichen Probleme in Gaza zu lösen, aber gebt uns zuerst unsere Gefangenen zurück."Die Vereinten Nationen stufen die Blockade als Verstoß gegen das Kriegs- und Völkerrecht ein und warnen vor einer humanitären Katastrophe. Nach Artikel 2 der Konvention über die Verhütung und Bestrafung des Völkermordes sind Maßnahmen, die geeignet sind eine nationale, ethnische Gruppe ganz oder teilweise zu zerstören, als Völkermord einzustufen.

Veröffentlichungen

 Regional Alternatives to the Two-State Solution (2010, BESA)
 Regional Alternatives to the Two-State-Solution, Talk, Jerusalem Center for Strategic Affairs, 2010 (youtube)

Weblinks

Einzelnachweise

Generalmajor (Israel)
Fallschirmjäger (Israel)
Person im Jom-Kippur-Krieg
Israeli
Geboren 1952
Mann

Giora Eiland


Malles  (alia nomina: Malettes, Malles Venustanae, Malles Vennonum Vallis) (Italiane: Malles Venosta; Theodisce: Mals) sunt oppida Italiae et municipia, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Bauzanensi (Alta Athesia/Tirolis Meridionalis) sita. Incolae Mallenses appellantur

Municipium pertinet ad Communitatem Comprehensorialem Venustanam.

Malles Municipium Mercatum vel Burgata est.

Insigne

Geographia
 Vallis Venusta (alia nomina: Vennonum Pagus vel Vennonum Vallis),

Sermones

Aedificia egregia
 Abbatia Montis Mariae

Municipia finitima

 Tridentinum-Alta Athesia/Tirolis Meridionalis (regio),
 Provincia Libera Bauzanensis seu Alta Athesia/Tirolis Meridionalis (provincia ac terra),
 Communitas Comprehensorialis Venustana (communitas comprehensorialis),
 Bauzanum (urbs),
 Municipium Mercatum vel Burgata,
 Municipium Italiae.

Nexus externi
 Pagina officialis

Pinacotheca

Notae

Municipia in provincia Bauzani
Municipia Communitatis Comprehensorialis Vallis Venustae
Municipia Mercati

Malles


Jacopo Caldora oder Giacomo Caldora (* um 1369 in Castel del Giudice; † 15. Oktober oder 18. November  1439 bei Benevento) war ein italienischer Condottiere.

Leben
Jacopo Caldora entstammte einer Familie des Lehnsadels der Abruzzen und wurde um 1369 in Castel del Giudice im damaligen Königreich Neapel als Sohn von Giovanni Antonio Caldora und Rita Cantelmo geboren. Er begann seine militärische Karriere unter Braccio da Montone und ging danach daran, eine eigene Schar von Kämpfern zu rekrutieren, um als Söldnerführer einen großen Feudalbesitz zu erwerben. Als solcher half er 1411 dem König Ladislaus von Neapel gegen Ludwig II. von Anjou. Dann begab er sich in den Dienst Johannas II., Ladislaus' Schwester und seit 1414 Nachfolgerin auf dem neapolitanischen Thron. Als geargwöhnt wurde, er habe Verrat begangen, büßte er vorübergehend die Gunst Johannas ein und sah seine Güter beschlagnahmt. 1419 bekam er aber von der Königin neue Lehen.

Caldora verdingte sich später als Feldherr des Königs Alfons V. von Aragón, als dieser Johannas Königreich in seine Hand zu bekommen suchte. 1424 hatte der Kondottiere die Aufgabe, für Alfons V. Neapel zu verteidigen, wechselte aber die Seiten, so dass Johanna II. die Stadt in ihre Hand bekam. Deshalb von dieser zum Generalkapitän der königlichen Armee befördert, gelang Caldora am 2. Juni 1424 ein bedeutender Sieg über den L'Aquila belagernden Braccio da Montone, der schwer verwundet in Gefangenschaft geriet und drei Tage später seinen Verletzungen erlag. Dafür steigerten sich Caldoras militärischer Ruhm und sein Einfluss auf Johanna. Nach einem Aufstand Bolognas gegen den Kardinallegaten ging er auf Befehl der Kirche gegen die Stadt vor, die ihm aber 1428 erfolgreich Widerstand leistete. 1430 gab ihm die neapolitanische Königin das Lehen Carbonara und das Herzogtum Bari. Er verheiratete auch zwei seiner Kinder mit zwei Kindern seines Gönners, des mächtigen Ministers Sergianni Caracciolo, der 1432 ermordet wurde. Die steigende Macht Caldoras brachte ihn in Gegnerschaft zu Giovanni Antonio Orsini del Balzo, dem Fürsten von Tarent.

Als Johanna II. im Februar 1435 das Zeitliche gesegnet hatte, trat Caldora auf die Seite des damals in Gefangenschaft gehaltenen René von Anjou über, den die verstorbene Königin zu ihrem Nachfolger designiert hatte. Für seinen neuen Herrn zog Caldora gegen Capua und bekriegte in den Abruzzen Adlige, die in Allianz mit Aragón standen. 1436 war er militärisch in Apulien aktiv und schwor René im nächsten Jahr seine nach wie vor aufrechte Loyalität. Während er im Herbst 1439 die Burg Cercello nahe Benevent belagerte, starb er im Alter von etwa 70 Jahren an einer Hirnblutung und wurde in der Kirche Santo Spirito in Sulmona beigesetzt. Den Befehl über seine Kompanie übernahm nun sein Sohn Antonio Caldora.

Literatur

 Marina Raffaeli Cammarota: Caldora, Giacomo. In: Dizionario Biografico degli Italiani (DBI). Bd. 16 (1973), S. 637–641 (online).

Condottiere
Historische Person (Italien)
Geboren im 14. Jahrhundert
Gestorben 1439
Mann

Jacopo Caldora


Walog ang Sævartveitdalen sa Noruwega. Nahimutang ni sa munisipyo sa Ulvik ug lalawigan sa Hordaland Fylke, sa habagatan-kasadpang bahin sa nasod,  km sa kasadpan sa Oslo ang ulohan sa nasod.

Ang klima tundra. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Agosto, sa  °C, ug ang kinabugnawan Pebrero, sa  °C.

Ang mga gi basihan niini

Mga walog sa Hordaland Fylke

sv:Sævartveitdalen

Sævartveitdalen


Richard Brekle, nemški general in vojaški zdravnik, * 30. marec 1879, Stuttgart, † 12. september 1941, Stuttgart.

Življenjepis
V Reichswehru je bil divizijski poveljnik 2. divizije (1930-32), nato pa glavni zdravnik 2. poveljstva skupine Kassel (1932-34), nakar se je upokojil.

Leta 1939 je bil aktiviran, nakar je bil do svoje smrti zdravnik v zaledju 5. armadnega korpusa.

Glej tudi
 seznam nemških generalov

Zunanje povezave
 Axis Biographical Research

Rojeni leta 1879
Umrli leta 1941
Nemški generali
Generali Heera (Wehrmacht)
Nemški vojaški zdravniki
Veterani druge svetovne vojne

Richard Brekle


Miriam Louisa Rothschild ( à Ashton Wold, Northamptonshire - ) est une biologiste, entomologiste, botaniste et écrivain britannique.

Biographie

Miriam Louisa Rothschild est la fille de Charles Rothschild (1877-1923), entomologiste spécialiste des puces et de Rózsika Edle né von Wertheimstein, une sportive hongroise. Son frère est Victor Rothschild, troisième Baron Rothschild, sa sœur est Kathleen Annie Pannonica Rothschild, baronne  Nica de Koenigswarter, passionnée de jazz bebop, mécène de Thelonious Monk et Charlie Parker.

Influencée par son père et son oncle, Lionel Walter Rothschild (1868-1937), naturaliste et grand collectionneur, elle entame à quatre ans une collection de coccinelles et de chenilles. Elle a l'habitude de dormir avec une caille.

La Première Guerre mondiale éclate la veille du sixième anniversaire de Miriam, alors que la famille Rothschild se trouvait en Autriche-Hongrie. Ils partent par le premier train en direction de l'ouest mais, incapables de payer, doivent emprunter de l'argent à un passager hongrois qui commentait ainsi l'événement : « ceci est le moment le plus fier de ma vie. Je n'avais jamais pensé que je devrais être invité à prêter de l'argent à un Rothschild ! ».

Son père meurt alors qu'elle n'a que 15 ans, elle devient plus proche encore de son oncle, Lionel Walter. Elle ne reçoit aucun enseignement conventionnel avant l'âge de 17 ans, lorsqu'elle exige d'aller à l'école, mais n'obtient aucun diplôme. Bonne sportive, elle a joué à un niveau international au squash et au cricket.

Durant les années 1930, elle travaille bénévolement à la Station de biologie marine de Plymouth où elle étudie les mollusques du genre Nucula et ses parasites trématodes. Grâce à sa fortune personnelle, elle n'eut jamais besoin de bourse ou d'autres financements. Ceci ajouté à son manque de formation formelle en fit une éternelle amatrice.

Avant la Seconde Guerre mondiale, elle encourage vivement le gouvernement britannique à accepter les juifs allemands fuyant le régime nazi. Durant la guerre, elle travaille à Bletchley Park au service de déchiffrement. Miriam Rothschild se marie en 1943 avec le capitaine George Lane, dont elle divorcera en 1957. Deux fils et quatre filles naîtront de cette union.

Miriam Rothschild est une autorité mondiale sur les puces. Elle est la première à étudier le mécanisme du saut chez ces animaux. Elle étudie également leur cycle reproductif qui, chez les lapins, est relié aux variations hormonales de leur hôte. Elle fait paraître environ 350 publications en entomologie, en zoologie et sur des sujets variés.

Elle fait partie de l'école de génétique d'Oxford durant les années 1960, elle y rencontre E. B. Ford (1901-1988). Elle est l'une des rares femmes supportées par ce généticien. Elle participe à la campagne de Ford pour la légalisation de l'homosexualité.

Miriam Rothschild s'implique également dans la protection de l'environnement en Grande-Bretagne, notamment de la flore et des papillons. Elle est la conseillère pour les plantations du Prince Charles à Highgrove House.

Elle est l'auteur de livres sur son père (Rothschild's Reserves – time and fragile nature) et sur son oncle (Dear Lord Rothschild). Elle est élue membre de la Royal Society en 1985 et est faite Lady en 2000. Elle reçoit des titres honoraires de docteur de huit universités dont Oxford et Cambridge. Elle occupe la chaire de conférence Romanes en 1984-1985 où elle évoque les rapports entre l'homme et l'animal.

Miriam Rothschild avait la réputation d'être une excentrique. Elle était devenue végétarienne, ne consommait pas d'alcool, n'utilisait pas de maquillage, ne portait pas de chaussures comportant du cuir. Née dans une famille juive et protectrice des juifs lors de la guerre, elle était cependant athée.

Liste partielle des publications
 1936 : Gigantism and variation in Peringia ulvae Pennant 1777, caused by infection with larval trematodes, J. Mar. Biol. ASsn UK, 20 : 537-46
 1938 : Further observations on the effect of trematode parasites on Peringia ulvae (Pennant) 1777. Novavit Zool. 41 : 84-102
 1938 : Observations on the growth and trematode infections of Peringia ulvae (Penntant) 1777 in a pool in the Tamar saltings, Plymouth. Parasitology 33 : 406-415.

Notes et références
 Traduction de l'article de langue anglaise de Wikipédia, dans sa version du 15 mars 2007.

Liens externes

Naissance en août 1908
Naissance dans le Northamptonshire
Décès en janvier 2005
Décès dans le Northamptonshire
Décès à 96 ans
Biologiste britannique
Entomologiste britannique du XXe siècle
Zoologiste britannique du XXe siècle
Membre honoraire de la Société zoologique de Londres
Dame commandeur de l'ordre de l'Empire britannique
Étudiant du King's College de Londres
Miriam Louisa

Miriam Louisa Rothschild


Znak medzery alebo prázdny znak je znak, ktorý sa vo vete vkladá medzi jednotlivé slová a za interpunkčné znamienka.

Typografia

Znak medzery


妻崎駅(つまざきえき)は、山口県宇部市大字東須恵字浜田にある、西日本旅客鉄道(JR西日本)小野田線の駅。

歴史
 1929年(昭和4年)5月16日:宇部電気鉄道が、沖ノ山旧鉱駅(後の宇部港駅) - 居能停留場 - 雀田停留場 - 新沖山駅間で開業した際に設置。
 1941年(昭和16年)11月29日:宇部電気鉄道が宇部鉄道に合併し、同社の駅となる。
 1943年(昭和18年)5月1日:宇部鉄道国有化。国有鉄道宇部西線の駅となる。
 1948年(昭和23年)2月1日:宇部西線が小野田線に改称され、当駅もその所属となる。
 1955年(昭和30年)12月1日:貨物取扱廃止。
 1983年(昭和58年)3月8日:荷物扱い廃止。無人駅化(簡易委託駅化)。
 1987年(昭和62年)4月1日:国鉄分割民営化に伴い、西日本旅客鉄道(JR西日本)が継承。

駅構造
島式ホーム1面2線で行違い設備を有する地上駅。駅舎があるが無人駅となっている。上り線北側雀田寄りに駅舎があり、ホームへは構内踏切で連絡している。

のりば

※案内上ののりば番号は設定されていない。

利用状況
1日の平均乗車人員は以下の通りである。

駅周辺

 郵便局
 原ふれあいセンター
 宇部警察署 流川交番
 ホテルルートイン宇部
 宇部市立原保育園
 西宝寺
 国道190号
 宇部市交通局「中原」停留所

隣の駅
 西日本旅客鉄道(JR西日本)
 小野田線
 居能駅 - 妻崎駅 - 長門長沢駅

脚注

関連項目

 日本の鉄道駅一覧

外部リンク

宇部市の鉄道駅
まさき
西日本旅客鉄道の鉄道駅
日本国有鉄道の鉄道駅
宇部鉄道の鉄道駅
1929年開業の鉄道駅

妻崎駅


An Sicyonia truncata in uska species han Malacostraca nga syahan ginhulagway ni Kubo hadton 1949. An Sicyonia truncata in nahilalakip ha genus nga Sicyonia, ngan familia nga Sicyoniidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sicyonia

Sicyonia truncata


Filius Asterigis est liber pictus quem Albertus Uderzo pinxit atque composuit, et Carolus Rubricastellanus in Latinum convertit. Fabula est de infante exposito quem curare cogitur Asterix.

Nonnullae personae dramatis
 Casario, filius Iulii Caesaris et Cleopatrae
 Marcus Iunius Brutus - filius adoptatus Iulii Caesaris
 Iulius Cactus - praefectus Galliae

Liber
"Filius Asterigis", 1984o, Stuttgardiae:Delta, isbn 3-7704-0062-3

 Asterix
 Libri Latine Redditi

Asterix
Franciae scripta
Libri picti
Litterae Francogallicae
Litterae Latine versae

Filius Asterigis


Darshan Chohan (born 4 November 1995) is an English cricketer. He played four first-class matches for Cambridge University Cricket Club between 2015 and 2018.  He captained the University for the 2018 season.

See also
 List of Cambridge University Cricket Club players

References

External links

1995 births
Living people
Singaporean cricketers
Cambridge University cricketers

Darshan Chohan


Loče je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Loče se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.

Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Loče su imale 231 stanovnika.

Etnički sastav
1991. godina:
 Slovenci: 246 (94,6%)
 Hrvati: 14 (5,4%)

Vanjske veze
Satelitska snimka naselja

Naselja u Općini Brežice
Vikiprojekat geografija/Naselja u Sloveniji

Loče (Brežice, Slovenija)


Çaxırlı — Azərbaycan Respublikasının İmişli rayonunun inzibati ərazi vahidində kənd. Mil düzündədir.

Əhalisi
Kənd əhalisinin sayı 1646 nəfərdir ki, onun da 797 nəfəri kişi, 849 nəfəri isə qadındır.

İstinadlar

İmişli rayonunun kəndləri

Çaxırlı (İmişli)


Սթիվեն Պրայս (, ), անգլիացի տաղանդավոր կոմպոզիտոր։ Առավել հայտնի դարձավ Ալֆոնսո Կուարոնի «Գրավիտացիա» ֆիլմից, որի կոմպոզիտորն է հանդիսանում։ Ֆիլմում հնչող հրաշալի երաժշտության համար Սթիվեն Պրայսը ստացավ «Օսկար»՝ «լավագույն օրիգինալ սաունդթրեք» անվանակարգում։

Ֆիլմագրություն

 «Attack the Block» (2011)
 «Աշխարհի վերջը» (2011)
 «Գրավիտացիա» (2013)
 «Ցասում» (2014)
 «Ինքնասպանների ջոկատը» (2016)

Ծանոթագրություններ

Անգլիացի կոմպոզիտորներ
Օսկարակիրներ
BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ

Սթիվեն Փրայս


Saint-Blancard (Gasconice Sent Blancat) est commune 334 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.

Urbis administratio
Praesens praefectus urbis est Georgius Barthes.

 Indicem communium praefecturae Aegirtii

Nexus externi

Communia praefecturae Aegircii
Loci habitati praefecturae Aegircii

Saint-Blancard


Lorougnon Christ Remi (born 15 February 1988), or simply Christ Remi, is an Ivorian professional footballer who plays as a forward for Bangladeshi club Rahmatganj MFS.

References

External links

1988 births
Living people
Men's association football forwards
Ivorian men's footballers
Al-Baqa'a SC players
Shabab Al Sahel FC players
Al Ansar FC players
Tadamon Sour SC players
Shabab El Bourj SC players
Churchill Brothers FC Goa players
Lebanese Premier League players
I-League players
Ivorian expatriate men's footballers
Expatriate men's footballers in Lebanon
Expatriate men's footballers in Jordan
Expatriate men's footballers in India
Expatriate men's footballers in Bangladesh
Ivorian expatriate sportspeople in Lebanon
Ivorian expatriate sportspeople in Jordan
Ivorian expatriate sportspeople in India

Lorougnon Christ Remi


Jean Linssen (1904 – 1961) was a Belgian long-distance runner. He competed in the marathon at the 1928 Summer Olympics.

References

1904 births
1961 deaths
Athletes (track and field) at the 1928 Summer Olympics
Belgian male long-distance runners
Belgian male marathon runners
Olympic athletes for Belgium
Place of birth missing

Jean Linssen


Paul Matte (* 1854; † 1922) war ein deutscher Aquarianer, Fischzüchter und Zierfisch-Importeur und -Exporteur in Berlin-Lankwitz.

In den 1880er Jahren betrieb er mit Kühn in Lankwitz bei Berlin eine "Zuchtanstalt" für Zierfische, die er nach Kühns Tod allein fortführte und erheblich erweiterte. Zu dieser Zeit war es der einzige Zuchtbetrieb in Deutschland und fand unter anderem in den Zeitschriften Die Gartenlaube und Isis Erwähnung. Matte vermehrte und importierte "alljährlich Tausende" Makropoden (Paradiesfische), Teleskop- und Japanische Schleierschwanz-Goldfische und exportiere diese an "selbst überseeische Plätze".

1883 führte Matte Goldfische ein und züchtete besonders hochflossige Exemplare der "Schleierfische", die Zuchtlinie wurde als "Matte Stamm" bezeichnet. Viele Zierfische, u. a. Barsche, Welse und Zahnkärpflinge wurden von ihm, zum Teil erstmals (etwa den von Charles Darwin entdeckten Zehnfleckkärpfling), nach Deutschland eingeführt und vermehrt. Über Moskau gelangte Matte 1896 an 10 Nachzuchtpaare des Siamesischen Kampffisches (Betta splendens) der zuerst 1892 von Jeunet - Paris eingeführt wurde. 1897 wurden 40 Stück des Gestreiften Fadenfisches (Colisa fasciata, Syn. Trichogaster fasciatus) erstmals von ihm aus Kalkutta eingeführt und vermehrt. Im März 1905 führte er erstmals die Wildform des Zebrabärblings (Danio rerio) aus Indien ein. Den Schwertträger (Xiphophorus hellerii) erhielt er erstmals im März 1909.

Das Artepitheton matei der Salmlerart Hemigrammus matei bezieht sich auf Paul Matte. Eigenmann nennt Matte in seiner Beschreibung nicht direkt, das Originaletikett der Typusexemplare identifiziert ihn jedoch als Spender, so dass die Benennung nach ihm trotz der fehlerhaften Schreibweise zweifelsohne gegeben ist. Köhler beschrieb 1906 die Unterart Haplochilus panchax mattei, die später als eigene Art Aplocheilus mattei angesehen wurde und inzwischen als Synonym von Aplocheilus panchax gilt.

Einzelnachweise

Aquarianer
Handel mit lebenden Tieren
Kaufmann
Geboren 1854
Gestorben 1922
Mann

Paul Matte


ՀԿ-ների պատմությունը

Ժամանակակից հայաստանյան քաղաքացիական հասարակության ձևավորման սկիզբ ընդունված է համարել 1980-ական թվականների վերջերը, երբ թույլատրվել է պետությունից անկախ համայնքային գործունեությունը, և հասարակության ներսում սկսել են ձևավորվել ժողովրդավարական շարժումներ։ Հայաստանում խորհրդային իշխանության տարիներին (1920-91) քաղաքացիական հասարակության հատվածի զարգացումը կրել է սոցիալական համակարգի տիրապետող ինստիտուցիոնալ կառուցվածքի ազդեցությունը։ Պետությունը վերահսկել է գոյություն ունեցող բոլոր կազմակերպություններն ու միավորումները (կուսակցություններ, արհմիություններ, ՀԿ-ներ, կոմերիտմիություն և այլն),իսկ յուրաքանչյուր անկախ քաղաքացիական միավորում կամ գործողություն դիտվել է որպես վտանգ պետական իշխանությանը։
Խորհրդային շրջանի ՀԿ-ները մեծ մասամբ ծառայել են պետությանը և կոմունիստական գաղափարախոսությանը՝ կամավոր նախաձեռնությունների միջոցով հանրային կարիքները բավարարելու փոխարեն։

ՀԿ-ների գործունեությունը

1989 թ.-ին Երևանում սկսված բնապահպանական շարժմանը մասնակցել են հարյուրհազարավոր մարդիկ, որի շնորհիվ փակվել են շրջակա միջավայրն աղտոտող մի քանի արդյունաբերական ձեռնարկություններ։ Այդ շարժումներն աստիճանաբար միավորվել են ազգային գաղափարի շուրջ ու ձգտել ԼՂԻՄ-ի միավորմանը ՀԽՍՀ-ին և հանրապետության անկախացմանը։
1990-ական թվականներից արագորեն աճել է ՀԿ-ների թիվը, որոնք խթանել են ժողովրդավարական արժեքների ու մարդու իրավունքների պաշտպանությունը, ինքնակազմակերպվել արմ. համապատասխան կազմակերպությունների նմանությամբ։ «Հասարակական կազմակերպությունների մասին» ՀՀ օրենքն ընդունվել է 2001 թ.-ին, ըստ որի՝ Հայաստանում ՀԿ-ի կարգավիճակ ունեն արհմիությունները, տարատեսակ շարժումները, քաղաքացիական նախաձեռնությունները, ձեռնարկատերերի, սպառողների, մշակութային, երիտասարդական, կանանց միությունները, բնապահպանական, բարեգործական, հայրենակցական և ազգային հատկանիշներով ձևավորված կազմակերպություններն ու հիմնադրամները և այլն։ Վերջին շրջանում նկատվում է ՀԿ-ների ներքին խնդիրների հստակեցման և նրանց դաշինքների ձևավորման միտում։
Ներկայումս ՀՀ-ում գործում է մոտ հինգ հազար ՀԿ։

Քաղաքականություն

Հայաստանի հասարակական կազմակերպություններ


La Classique Morbihan is a women's one-day cycle race which takes place in France and is currently rated by the UCI as category 1.1, having been rated 1.2 in 2015. It is held as the first race of the Grand Prix Morbihan weekend in Grand-Champ, with the Grand Prix du Morbihan for both men and women held the following day.

Previous winners

References

External links

Women's cycle races
Cycle races in France
Recurring sporting events established in 2015
2015 establishments in France
Sport in Morbihan

La Classique Morbihan


Expo 1971 Budapest was a Specialised Expo organised under the theme of Hunting and recognised by the Bureau International des Expositions. It was held in Budapest, Hungary from 27 August to 30 September 1971. The Expo welcomed 52 countries and gathered 1.9 million visitors.

The International Council for Game and Wildlife Conservation (CIC) implemented its newly recognised rules at the Expo. The Expo featured a Wildlife Film Festival and thematic symposiums.

References

External links
Official website of the BIE

1971
1971 in Hungary
Hunting in Hungary

Expo 71


Mons Radus (Italiane: Monterado) est oppidum Italiae et fractio municipiorum Trium Castrorum. Incolae Monteradenses appellantur.

Historia
Mons Radus fuit municipium Italiae, in Regione Marchia Anconitana et in Provincia Anconitana situm.
Die 1 Ianuarii 2014 coniunxit se cum Tumba Senogalliensium ac Ripis, ut constituiret municipia nova Trium Castrorum.

Ecclesia Catholica Romana

 Marchia Anconitana (regio),
 Provincia Anconitana,
 Picenum (terra),
 Ancona (urbs),
 Tria Castra (municipium).

Nexus externi
 Pagina officialis

Pinacotheca

Notae

Fractiones in Provincia Anconitana
!
Municipia abrogata Italiae

Mons Radus


Eddie Pullen, ameriški dirkač, * 16. avgust 1883, Trenton, New Jersey, ZDA, † 6. oktober 1940, ZDA.

Pullen je nastopal z dirkalnikom Mercer v prvenstvu Ameriške avtomobilistične zveze (AAA), kjer je osvojil skupno pet zmag, najboljšo uvrstitev v prvenstvu pa je dosegel leta 1914 z drugim mestom. V  je na dirki Vanderbilt Cup odstopil, na dirki za  pa je dosegel svojo najpomembnejšo zmago kariere. Na dirki za Veliko nagrado ZDA je nastopil še v letih 1915, ko je bil med dvanajsterico dirkačev, ki je zaradi dežja odnehala, in 1916, ko je odstopil zaradi trčenja. Umrl je leta 1940.

Viri in reference

Ameriški dirkači
Dirkači dirk za Veliko nagrado

Eddie Pullen


Das Staatliche Komitee für Körperkultur und Sport galt mit der Gründung im Jahr 1952, als ein zentrales Organ der DDR, welches in Fragen der Körperkultur und des Sports die höchste Instanz darstellen sollte.

Gründung
Mit der Gründung des Staatlichen Komitees im Jahr 1952 durch das Politbüro des ZK der SED verlor der Deutsche Sportausschuß seine führende Rolle, da dieser nach Meinung der SED zu wenig ideologische Arbeit leistete. Das Staatliche Komitee wurde auf Wunsch von Generalsekretär Walter Ulbricht und im Namen des Politbüros gebildet, um nach verkündeter Zielsetzung den "Aufbau des Sozialismus" zu fördern und den Klassenkampf zu verschärfen, um letztendlich eine Angleichung an die UdSSR sowie das sowjetische Sportsystem zu erreichen. Mit der Einführung der neuen Sportstrukturen kam es auch zur Umverteilung der Aufgabenbereiche. Das Staatliche Komitee existierte neben dem Deutschen Sportausschuß und dem 1957 gegründeten DTSB als zentrales Organ in der Art eines Sportministeriums der DDR.

Umstrukturierung 1970
Nach 18-jähriger Tätigkeit wurde das Staatliche Komitee 1970 ohne Vorankündigungen aufgelöst und das Komitee in ein Staatssekretariat für Körperkultur und Sport umgewandelt. Die SED forderte eine zunehmende Konzentration der Staatsmacht, womit es zur erneuten Aufteilung und Hierarchisierung der staatlichen und gesellschaftlichen Organisationen kam. Das Staatssekretariat wurde mit allen Vollmachten ausgestattet und besaß die Verantwortung und die Entscheidungsbefugnis für alle staatlichen Aufgaben im Bereich von Körperkultur und Sport. Das Prinzip der Zentralisierung entsprach dem leninistischen Führungsstil. Dieser Schritt festigte die Hierarchie des Sports, in der der DTSB-Präsident als einzige Instanz den Sport leitet. In der Hierarchie unter ihm stand der Abteilungsleiter Sport im Zentralkomitee der SED, Rudi Hellmann, und an dritter Stelle der Staatssekretär. Dies war Günter Erbach, zuvor Rektor der DHfK und kurze Zeit Präsident des Leichtathletikverbandes, der sein Amt als Staatssekretär 15 Jahre lang ausübte. Das Staatssekretariat war nur formal das zentrale Organ in Fragen Körperkultur und Sport, da die wirkliche Aufgabe darin bestand von der Öffentlichkeit als staatliche Verantwortung in Sachen Sport wahrgenommen zu werden. Dazu erhielt das Staatssekretariat die Aufgabe, die Sportwissenschaft anzuleiten und zu steuern, sodass vor allem dafür gesorgt werden sollte, dass der Sport in der DDR unter besten Bedingungen existieren konnte. Somit verwaltete das Staatssekretariat auch die Investitionsgelder für die Sportwissenschaft und die Sportmedizin.

Zuständigkeitsbereiche

Wissenschaftlicher Rat
Dem Staatlichen Komitee, sowie zuvor dem Deutschen Sportausschuss, unterlag die Zuständigkeit für den Wissenschaftlichen Rat mit Sitz an der Deutschen Hochschule für Körperkultur in Leipzig. Der Rat bestand aus sportwissenschaftlichen Experten, welche über die Koordinierung und Planung sportwissenschaftlicher Forschung entschieden. Unterschieden wurden in Plenartagungen, in denen über Grundsatzfragen diskutiert wurde, und Fachkommissionen, wie der Geschichte, der Theorie der Körpererziehung und der Sportmedizin, in denen über fachspezifischen Projekte geredet und entschieden wurde. Nach 10 Jahren Tätigkeit wurde der Wissenschaftliche Rat zum Wissenschaftlich-methodischen Rat umgewandelt, um stärker dem Anspruch der Verschmelzung von Theorie und Praxis gerecht zu werden. Durch die Bildung neuer Sektionen und Fachkommissionen verlagerte sich die Gewichtung vermehrt zu den Anforderungen Sportpraxis und der Leistungssportforschung. Ab 1954 wurden zur mittel- und langfristigen Planung Jahresforschungspläne und ab 1961 perspektivische Rahmenforschungspläne aufgestellt. Mit der Umgestaltung des Staatlichen Komitees in ein Staatssekretariat wurden die Befugnisse des Wissenschaftlich-methodischen Rats 1971 deutlich verringert. Das äußerte sich in der Rückbenennung des Rates und der Streichung des Attributs "methodisch", sowie der Abgabe von Aufgaben an das 1969 vom Staatssekretär errichtete Forschungsinstitut für Körperkultur und Sport.

Deutsche Hochschule für Körperkultur (DHfK)
Die deutsche Hochschule für Körperkultur diente zur Ausbildung von Trainern und Diplomsportlehrern für Betriebssportgemeinschaften und Sportclubs. Mit Unterstützung der SED wurde die DHfK 1950 gegründet und mit Anlehnung an Vorbilder wie die Hochschulen in Moskau und Leningrad aufgebaut. Die Hochschule wurde anfangs vom Deutschen Sportausschuß, 1952 vom Staatlichen Komitee für Körperkultur und Sport, ab 1960 vom Komitee und nach 1970 vom Staatssekretariat kontrolliert. Die Lehre und Forschung der Hochschule war stets nach der marxistisch-leninistischen Ideologie ausgerichtet. Die Hochschule umfasste Fakultäten und Institute und besaß eine Forschungsstelle, die stetig weiter ausgebaut wurde. Nach dem 25-jährigen Bestehen der Hochschule studierten durchschnittlich 2.000 Studierende an der Hochschule, welche von ca. 300 Lehrern und wissenschaftlichen Mitarbeitern unterrichtet wurden. Mit der "Wende" und dem Mauerfall, versuchte die Hochschule, trotz "politischer Altlasten" weiter zu bestehen, wobei 90 % des Personals entlassen wurde und die Hochschule als Fakultät der Sportwissenschaft in die Universität Leipzig eingeordnet wurde.

Forschungsinstitut für Körperkultur und Sport (FKS)
Neben der DHfK und anderen sportwissenschaftlichen Einrichtungen war auch das Forschungsinstitut für Körperkultur und Sport (FKS) mit Sitz in Leipzig, dem Staatlichen Komitee bzw. dem Staatssekretariat unterstellt. Das Forschungsinstitut arbeitete nach dem Prinzip der Praxiswirksamkeit und Effektivität, die nach dem Staatsratsbeschluss 1968, von der Sportwissenschaft verlangt wurde. Das Institut beschäftigte 650 Mitarbeiter und legte Wert darauf, eng mit Sportclubs, Trainern und Athleten zusammenzuarbeiten. Der Schwerpunkt lag auf der Forschung im Bereich des Hochleistungssport und der aktiven Mitgestaltung des Leistungssports. Durch immer engere Spezialisierung und ein Sich-Abkoppeln von der Grundlagenforschung (auch um die Doping-Forschung unter Verschluss zu halten) nahm die Leistungsfähigkeit des FKS in den letzten Jahren der DDR jedoch ab. Neben einer gesellschaftswissenschaftlichen Abteilung, die an Methoden der ideologischen Motivation arbeiteten, führte das Institut, auf Wunsch des Zentralkomitees der SED, Dopingforschung durch. Nach der politischen Wende und dem Einigungsvertrag wurde das FKS der Bundesregierung unterstellt und später in ein Institut für Angewandte Trainingswissenschaft (IAT) umgewandelt, womit die Einrichtung in reduzierter Form erhalten blieb.

Literatur
 Hajo Bernett: Körperkultur und Sport in der DDR. (= Texte, Quellen, Dokumente zur Sportwissenschaft. 27.) Verlag Hofmann, Schorndorf 1994, ISBN 3-778-06871-7.
 Wolfgang Buss, Christian Becker: Der Sport in der SBZ und frühen DDR. (= Schriftenreihe des Bundesinstituts für Sportwissenschaft. Band 109.) Verlag Hofmann, Schorndorf 2001, ISBN 3-778-00909-5.
 Klaus Weise: Sport und Sportpolitik in der DDR zwischen Anspruch und Realität. Forscher- und Diskussionskreis DDR-Geschichte, Berlin 2006, .

Einzelnachweise

Gegründet 1952

Staatliches Komitee für Körperkultur und Sport


A
 Abbas Abdulla – (1940), şair, ədəbiyyatşünas, tərcüməçi.
 Abbas ağa Nazir
 Abbas Arazlı
 Abbas Göyçə
 Abbas Hacıyev – (1933), tənqidçi, ədəbiyyatşünas.
 Abbas Səhhət
 Abbas Vəfadağlı
 Abbas Zaman – (1911–1993), tənqidçi, ədəbiyyatşünas, tərcüməçi, mətnşünas.
 Abbasağa Azərtürk
 Abdulla Abbas
 Abdulla bəy Divanbəyoğlu – (1883–1936), nasir, pedaqoq.
 Abdulla Faruq – (1907–1944), şair, tərcüməçi.
 Abdulla Qurbani
 Abdulla Sur
 Abdulla Şaiq
 Abid Tahirli
 Abil İslam
 Abuzər Bağırov
 Adil Babayev
 Adil Cəmil
 Adil Əfəndiyev
 Adil Qüdrətoğlu
 Adil Mirseyid – (1952), şair.
 Adilxan Bayramov
 Afad Qurbanov
 Afaq Məsud
 Afaq Nəbiqızı
 Ağa Laçınlı
 Ağacavad Əlizadə – (1928–1995), şair, publisist, tərcüməçi.
 Ağaddin Babayev – yazıçı-tərcüməçi
 Ağahüseyn Rəsulzadə
 Ağalar İdrisoğlu
 Ağalar Mirzə
 Ağamalı Sadiq – (1947–1995), şair, nasir.
 Ağamusa Axundov – (1932), ədəbiyyatşünas, dilçi, türkoloq.
 Ağarəhim Rəhimov
 Ağasəfa – (1942), şair, tərcüməçi.
 Akif Abbasov — (1950), nasir, tərcüməçi.
 Akif Hüseynov – (1941), ədəbiyyatşünas, tənqidçi.
 Akif Məhərrəmov
 Akif Nurağaoğlu
 Akif Səməd – (1959–2004), şair.
 Akif Şahverdiyev
 Aqil Abbas
 Aqil Hacıyev
 Aqil İman
 Aqşin Babayev
 Aqşin Yenisey
 Aləmzər Əlizadə
 Alxan Bayramoğlu
 Alı Mustafayev – (1952–1991), telejurnalist, publisist, şair.
 Aliq Nağıoğlu — 1957, yazıçı-jurnalist
 Alim Dərələyəzli
 Alqayıt
 Allahverdi Eminov
 Allahverdi Məmmədli
 Almaz Ülvi
 Altay Yusifoğlu – (1930–2003), nasir, dramaturq, ədəbiyyatşünas, tərcüməçi.
 Anar
 Anatoli Zöhrabbəyov
 Araz Dadaşzadə
 Araz Yaquboğlu
 Arif Abdullazadə – (1940–2002), şair, nasir, ədəbiyyatşünas, tərcüməçi.
 Arif Əmrahoğlu
 Arif Səfiyev
 Arzu Nehrəmli
 Asif Asiman
 Asif Ata
 Asif Əliyev
 Asif Hacıyev
 Asif Rüstəmli
 Asim Yadigar
 Aslan Aslanov
 Aslan Kəmərli – (1942–1992), şair.
 Aslan Qəhrəmanlı
 Aslan Quliyev
 Aşıq Bəhmən Göyçəli
 Aşıq Əhməd
 Aşıq Əkbər
 Aşıq Ələsgər
 Aşıq Əsəd
 Aşıq Haşım Qubalı
 Aşıq Hüseyn Bozalqanlı
 Aşıq Hüseyn Cavan
 Aşıq Xaspolad Coşğun
 Aşıq İdris
 Aşıq İsgəndər Ağbabalı
 Aşıq İslam
 Aşıq Kamandar
 Aşıq Məhərrəm Hüseynli
 Aşıq Mikayıl Azaflı
 Aşıq Mirzə Bilal
 Aşıq Nabat
 Aşıq Nəcəf
 Aşıq Oruc
 Aşıq Pənah
 Aşıq Şəmşir
 Aşıq Şirin
 Aşıq Talıb
 Atababa Musaxanlı
 Ataxan Paşayev
 Atif Zeynallı
 Atilla Maralanlı
 Avdı Qoşqar
 Avtandil Ağbaba
 Ayaz Arabaçı
 Ayaz Vəfalı
 Aydın Abdullayev
 Aydın Dadaşov
 Aydın Hacıyev
 Aydın Xan
 Aydın Məmmədov
 Aydın Səlimzadə
 Aydın Talıbzadə – (1958), teatrşünas, tənqidçi.
 Ayətxan Ziyad
 Aygün Həsənoğlu
 Azad Qaradərəli
 Azad Nəbiyev – (1945), ədəbiyyatşünas, folklorşünas.
 Azad Şərifov
 Azad Talışoğlu
 Azad Yaşar
 Azadə Taleh Abbasqızı
 Azər Abdulla
 Azər Bağırov
 Azər Turan
 Azər İmaməliyev
 Azər Məmmədov
 Azər Mustafazadə

B
 Baba Babazadə – (1955), ədəbiyyatşünas.
 Baba Pünhan – (1948–2004), şair.
 Baba Vəziroğlu – (1954), nasir, şair, tərcüməçi, kinodramaturq.
 Babək Göyüş
 Bahadur Fərman
 Balasadıq – (1929–2003), şair.
 Balaş Abbaszadə
 Balaş Azəroğlu – (1921), şair, ədəbiyyatşünas.
 Barat Vüsal
 Bayram Bayramov – (1918–1994), nasir.
 Bayraməli Abbaszadə – (1869–1926), şair.
 Beydulla Musayev
 Bəbir Məmmədzadə
 Bədri Seyidzadə
 Bəhlul Abdulla – (1940), ədəbiyyatşünas, tənqidçi, folklorşünas.
 Bəhmən Vətənoğlu – (1932-?), şair.
 Bəxtiyar Balakişiyev
 Bəxtiyar Məmmədzadə
 Bəxtiyar Sadıqov
 Bəxtiyar Vahabzadə – (1925–2009), şair, dramaturq, ədəbiyyatşünas.
 Bəkir Çobanzadə – (1893–1938), ədəbiyyatşünas, şair, dilşünas, mətnşünas.
 Bəkir Nəbiyev – (1930), tənqidçi, ədəbiyyatşünas.
 Bilman Qüdrət
 Böyükağa Qasımzadə – (1916–1957), şair, tərcüməçi.
 Böyükağa Talıblı
 Böyükkişi Heydərli
 Budaq Budaqov – (1928), coğrafiyaçı, publisist.
 Budaq Təhməz
 Buludxan Xəlilov – (1966), publisist, dilşünas.

C
 Cabbar Əfəndizadə
 Cabbar Əsgərzadə
 Cabbar Məcnunbəyov
 Cabir Novruz
 Cahangir Gözəlov
 Cahangir Qəhrəmanov
 Cahangir Məmmədli
 Camal Mustafayev
 Camal Yusifzadə – (1941), şair, dramaturq, nasir.
 Cavad Cavadlı
 Cavad Heyət
 Cavanşir Yusifli
 Ceyhun Hacıbəyli
 Cəfər Bağır – (1912–1983), nasir, tərcüməçi.
 Cəfər Cabbarlı
 Cəfər Cəfərov
 Cəfər Hüseynoğlu – (1925–2000), publisist.
 Cəfər Xəndan – (1910–1961), şair, tənqidçi, ədəbiyyatşünas.
 Cəfər Rəmzi – (1905–1996), şair, ədəbiyyatşünas, tərcüməçi.
 Cəlal Abdullayev
 Cəlal Bərgüşad – (1924–1996), nasir.
 Cəlal Məmmədov
 Cəlil Məmmədquluzadə
 Cəlil Nağıyev
 Cəlil Vəzirov
 Cəmil Əlibəyov
 Cəmo bəy Hacınski
 Cəmşid Əmirov – (1918–1982), nasir.

Ç
 Çərkəz Məcid – (1937–1989), şair, yazıçı, tənqidçi.
 Çingiz Abdullayev – (1959), nasir, publisist.
 Çingiz Ələkbərzadə – (1936–1999), nasir.
 Çingiz Əlioğlu – (1944), şair, tərcüməçi.
 Çingiz Hüseynov – (1929), nasir, tənqidçi, ədəbiyyatşünas, tərcüməçi.

D
 Damət Kərimli
 Daşqın – (1958), şair, nasir, tərcüməçi.
 Davud Nəsib – (1942–2003), şair, publisist, tərcüməçi.
 Dəmir Gədəbəyli
 Dərviş Cavanşir

 Dəyanət Osmanlı – (1965), şair.
 Dəyanət Səlimxanlı
 Dilarə Əliyeva
 Dilsuz – (1945), şair, tərçüməçi.
 Dinarə Gərəkməzli – (1948), şair, tərçüməçi.
 Dünyamalı Kərəm

E
 Elbariz Məmmədli
 Elbəyi Sadiq
 Elbrus Şahmar
 Elçin
 Elçin Hüseynbəyli
 Elçin İsgəndərzadə
 Elçin Mirzəbəyli
 Elçin Şıxlı
 Eldar Baxış
 Eldar Əhədov
 Eldar İsgəndərzadə
 Eldar Həsənli
 Eldar İsmayıl
 Eldar Nəsibli
 Eldəniz Quliyev
 Elxan Zeynallı
 Elxan Məmmədli
 Elman Həbib
 Elman Eldaroğlu
 Elman Quliyev
 Elməddin Əlibəyzadə
 Elmira Axundova
 Elmira Qasımova
 Elmira Rəhimova
 Elmira Zamanova
 Elnarə Akimova
 Elşad Qoca
 Elvin Mütaliboğlu (Yazıçı-Şair)
 Elşən Əzim
 Emin Mahmudov
 Esmira Şükürova
 Etibar Etibarlı
 Etibar Vəliyev
 Etimad Başkeçid
 Eynəli bəy Sultanov
 Eynulla Ağayev
 Eyvaz Borçalı
 Eyvaz Əlləzoğlu
 Eyvaz Qələmçəli
 Eyvaz Zeynalov

Ə
 Əbdül Hüseynov
 Əbdülbaqi Fövzi
 Əbdülxalıq Cənnəti
 Əbdüllətif Bəndəroğlu
 Əbdülvahab Yurdsevər
 Əbdürrəhim bəy Haqverdiyev
 Əbil Yusif
 Əbülfət Mədətoğlu — (1959), şair, publisist.
 Əbülfət Misiroğlu
 Əbülfəz Abbasquliyev (Abasquliyev)
 Əbülfəz Bərəkət
 Əbülfəz Hüseyni — (1925–1987), şair, tərcüməçi, əddəbiyyatşünas.
 Əbülfəz Muxtaroğlu
 Əbülqasım Hüseynzadə
 Ədalət Əsgəroğlu
 Əfqan
 Əflatun Nemətzadə
 Əfrahim Hüseynov
 Əhəd Muxtar
 Əhliman Axundov
 Əhməd bəy Ağaoğlu
 Əhməd Cavad
 Əhməd Cəfəroğlu
 Əhməd Cəmil
 Əhməd Elbrus
 Əhməd İsayev
 Əhməd Qasımov
 Əhməd Qəşəmoğlu
 Əhməd Mahmud
 Əhməd Oğuz — (1961), şair.
 Əhməd Paşa
 Əhməd Süleymanov
 Əhmədağa Muğanlı — (1926–2001), nasir, ssenarist.
 Əjdər Ağayev — (1937), şair, nasir, publisist, tənqidçi, pedaqoq.
 Əjdər İbrahimov
 Əjdər Ol — (1958), şair, publisist, tərcüməçi.
 Əkbər Ağayev
 Əkbər Babayev
 Əkbər Qoşalı — (1973), nasir, publisist.
 Əkbər Məftun
 Əkbər Yerevanlı
 Əkrəm Cəfər
 Əkrəm Əylisli
 Ələddin İncəli
 Ələkbər Salahzadə
 Ələkbər Ziyatay — (1913–1982), şair, tərcüməçi.
 Ələmdar Cabbarlı
 Ələmdar Quluzadə
 Ələviyyə Babayeva — (1921), nasir, tərcüməçi.
 Əlfi Qasımov
 Əlhəddin Cekli — (1955), publisist.
 Əli Əmirov (Əli Əmirli)
 Əli Əsgərov
 Əli Fərəcov
 Əli Fitrət — (1890–1948), şair.
 Əli Həsənli
 Əli Hüseynzadə
 Əli İldırımoğlu — (1927), nasir, publisist.
 Əli Kəmali
 Əli Kərim — (1931–1969), şair, tərcüməçi.
 Əli Qurban Dastançı
 Əli Mehdi
 Əli Nazim
 Əli Nəzmi — (1878–1946), şair, ədəbiyyatşünas, tərcüməçi.
 Əli Razi Şəmçizadə (Əli Razi)
 Əli Səbri
 Əli Səngərli
 Əli Sultanlı
 Əli Tudə — (1924–1996), şair.
 Əli Vəkil — (1938), şair, tərcüməçi.
 Əli Vəlioğlu
 Əli Vəliyev
 Əli Vulkan
 Əliabbas Müznib
 Əliağa Aslan
 Əliağa Bakir
 Əliağa Cəfərli
 Əliağa Kürçaylı — (1928–1980), şair, dramaturq, tərcüməçi.
 Əliağa Vahid
 Əliağa Yasinzadə
 Əlibala Hacızadə
 Əlibəy Hüseynzadə
 Əliqulu Qəmküsar
 Əlirza Xələfli
 Əlisa Nicat
 Əlisəfa Azayev
 Əlisəfdər Hüseynov
 Əlisəmid Kür
 Əliyar Səfərli
 Əliyar Yusifli
 Əlizadə Nuri — (1962), şair.
 Əlövsət Ağalarov
 Əmin Abid
 Əmin Əfəndiyev
 Əmir Mustafayev
 Əmir Pəhləvan
 Əmirxan Xəlilov
 Əmrah Əmrahov
 Ənvər Çingizoğlu
 Ənvər Əhməd — (1943), şair, tərcüməçi, ədəbiyyatşünas.
 Ənvər Əlibəyli
 Ənvər Məmmədxanlı — (1913–1990), nasir, kinodramaturq, tərcüməçi.
 Ənvər Rza — (1939–1987), şair, tərcüməçi.
 Ənvər Yusifoğlu
 Əsgər Zeynalov
 Əsgərağa Gorani
 Əşrəf Hacıyev
 Əvəz Qurbanlı
 Əvəz Sadıq
 Əyyub Qiyas — (1968), şair, nasir, tərcüməçi.
 Əziz Mirəhmədov
 Əziz Şərif — (1895–1989), tənqidçi, ədəbiyyatşünas, tərcüməçi.
 Əzizağa Elsevər
 Əzizağa Məmmədov
 Əzizə Cəfərzadə

F
 Faiq Balabəyli
 Famil Mehdi
 Famil Süleymanov
 Fatma Həsənqızı
 Fazil Rəhmanzadə
 Feyzi Ağüzüm
 Feyzulla Qasımzadə
 Fəxri Müslüm
 Fəxri Uğurlu
 Fərəc Fərəcov
 Fərhad Əsgərov
 Fəridə Əliyarbəyli
 Fəridə Ləman
 Fəridə Vəlixanova
 Fəridə Vəzirova
 Fərqanə Mehdiyeva
 Fərman Eyvazlı
 Fərman Kərimzadə
 Fərrux Həsənli
 Fəthi Xoşginabi
 Fikrət Qoca
 Fikrət Nağıyev
 Fikrət Sadıq
 Firdövsiyə Əhmədova
 Firudin Ağayev
 Firudin Hüseynov
 Firudin bəy Köçərli
 Firudin Köçərli
 Firudin Qurbansoy
 Firuz Mustafa
 Firuz Sadıxzadə (Firuz Sadıqzadə)
 Firuzə Məmmədli
 Flora Xəlilzadə
 Fuad Babanlı
 Fuad Əmircan
 Füzuli Bayat
 Füzuli Sabiroğlu

G
 Gəray Fəzli
 Gülağa Tənha
 Gülarə Qədirbəyova
 Gülər Abdullabəyova – (1946), ədəbiyyatşünas, tərcüməçi.
 Gülhüseyn Hüseynoğlu
 Gülxani Pənah
 Güllü Yoloğlu
 Gülrux Əlibəyli (Gülrux Əlibəyova)
 Güntay Gəncalp
 Günel Mövlud

H
 Hacı Hacıyev
 Hacı Kərim Sanılı
 Hacı Mail
 Hacı Zeynalabdin Marağayi
 Hacıbaba Nəzərli
 Hafiz Baxış
 Hafiz Rüstəm
 Hamlet İsaxanlı
 Hamlet Qoca (Hamlet Qocayev)
 Haşım bəy Sağib
 Haşım bəy Vəzirov
 Haşım Tərlan
 Heydər Hüseynov
 Həbib Sahir
 Həqiqət
 Həkim Qəni
 Həmid Abbas
 Həmid Axundlu
 Həmid Araslı
 Həmid Arzulu
 Həmid Dönməz
 Həmid Herisçi
 Həmid Məmmədzadə
 Həmid Vəliyev
 Həmidə xanım Cavanşir-Məmmədquluzadə
 Hənəfi Zeynallı
 Həsən bəy Zərdabi
 Həsən Əlibəyli
 Həsən Göyçəli
 Həsən Xəyallı
 Həsən Qasımov
 Həsən Quliyev
 Həsən Mehdiyev
 Həsən Merac
 Həsən Mirzə
 Həsən Seyidbəyli
 Həsən Şirinov
 Həzi Həsənli
 Hidayət Əfəndiyev
 Hidayət (Hidayət Orucov)
 Hikmət Ziya
 Hökumə Billuri (Həkimə Bülluri) Hümmət Əlizadə
 Hüseyn Abbaszadə
 Hüseyn Arif
 Hüseyn Cavid
 Hüseyn Əfəndi Qayıbov
 Hüseyn Hatəmi
 Hüseyn Həsənov
 Hüseyn Həşimli
 Hüseyn Hüseynov
 Hüseyn İbrahimov
 Hüseyn Kürdoğlu
 Hüseyn Muxtarov
 Hüseyn Razi
 Hüseyn Şərif
 Hüseyn Şərqi
 Hüseynbala Mirələmov

X
 Xaqani Şirvani
 Xaqani İsmayıl
 Xaqani Qayıblı — şair, tərcüməçi, publisist, Fin-Ugor dilləri üzrə ilk azərbaycanlı alim.
 Xalid Əlimirzəyev
 Xalidə Hasilova
 Xanəli Kərimli
 Xanəli Toliş
 Xanım İsmayılqızı
 Xanımana Əlibəyli
 Xanverdi Turaboğlu
 Xasay Hacıyev
 Xatirə Nurgül
 Xatirə Quliyeva
 Xeyrəddin Qoca
 Xeyrulla Məmmədov
 Xəlil İbrahim
 Xəlil Mirzə
 Xəlil Rza Ulutürk
 Xəlil Yusifli
 Xəstə Bayraməli
 Xəzangül
 Xıdır Alovlu
 Xınalıqlı Zeynəb — (XII əsr), şairə.
 Xuraman İsmayılova
 Xuraman Vəfa
 Xurşidbanu Natəvan

İ
 İbrahim Göyçaylı
 İbrahim İbrahimli
 İbrahim İlyaslı
 İbrahim Quliyev
 İbrahim Tahir
 İbrahim Yusifoğlu
 İbrahim Zakir
 İbrahim bəy Musabəyov
 İbrahimxəlil Tamıyev
 İdris Şükürlü
 İdris Verdiyev
 İdris Zamanlı
 İfrat Əliyeva
 İlham Qəhrəman
 İlham Rəhimli
 İlqar Fəhmi
 İlqar İlkin
 İltifat Saleh
 İlyas Əfəndiyev
 İlyas Tapdıq
 İmadəddin Nəsimi
 İmaməddin Zəkiyev
 İmamverdi Əbilov
 İmamverdi Həmidov
 İmamverdi İsmayılov
 İmir Məmmədli
 İmran Qasımov
 İmran Seyidov
 İnqilab Kərimov
 İntiqam Qasımzadə
 İrene Melikof
 İrəc Mirzə
 İrina Novinskaya
 İsa Cavadoğlu
 İsa Həbibbəyli
 İsa Hümmətov
 İsa Hüseynov
 İsa İsmayılzadə
 İsgəndər Coşqun (İskəndər Coşğun)
 İshaq İbrahimov
 İsi Məlikzadə
 İslam
 İslam Ağayev
 İslam Ələsgər
 İslam İslamzadə
 İslam Səfərli
 İsmayıl Cəfərpur
 İsmayıl İsmayılov
 İsmayıl Katib
 İsmayıl Qarayev
 İsmayıl Məmmədov
 İsmayıl Şəms
 İsmayıl Şıxlı
 İsmayıl Vəlibəyli (İsmayıl Vəliyev)
 İsmixan Didərgin
 İsrafil İsrafilov
 İsrafil Məmmədov
 İttifaq Mirzəbəyli
 İvan Tretyakov

K
 Kamal Abdulla
 Kamal Talıbzadə
 Kamandar Şərifov
 Kamil Vəli Nərimanoğlu
 Kamran Məmmədov
 Kamran Rəhimov
 Kələntər Kələntərli
 Kəmaləddin Qədim
 Kərim Yaycılı
 Knyaz Aslan – (1960), şair, publisist, tərcüməçi, ədəbiyyatşünas, kitabşünas
 Kövsər Tarverdiyeva

Q
 Qabil (Qabil İmamverdiyev)
 Qafar Qərib
 Qafar Kəndli
 Qaley Allahverdiyev
 Qalib Qadir
 Qantəmir
 Qara Namazov
 Qardaşxan
 Qasım Qasımzadə
 Qeybulla Rəsulov
 Qədir Aslan
 Qədiməli Əhməd
 Qəhrəman Qəhrəmanzadə
 Qələndər Xaçınçaylı
 Qəmər bəyim Şeyda
 Qərib Əli Ucatürk — şair, publisist, ədəbi tənqidçi
 Qəşəm Aslanov
 Qəşəm İsabəyli (Qəşəm İsazadə)
 Qəşəm Nəcəfzadə
 Qətran Təbrizi
 Qəzənfər Əliyev
 Qəzənfər Kazımov
 Qəzənfər Paşayev
 Qılman İlkin
 Qılman İmanlı
 Qiymət
 Qulam Məmmədli
 Qulamhüseyn Beqdeli
 Qulamhüseyn Saidi
 Qulamrza Səbri Təbrizi
 Qulu Ağsəs
 Qulu Xəlilli
 Qulu Kəngərli
 Qurban Bayramov
 Qurban Qurbanov
 Qurban Musayev
 Qurbanəli Şərifzadə
 Qüdrət Muğanlı
 Qurgen Antonyan
 Qurgen Qabrielyan
 Qədir Tərtərli

L
 Lalə Həsənova
 Lev Əsgərov
 Lətif Hüseynzadə
 Lətif Şüküroğlu
 Lətifə Məmmədova

M
 Maarif Soltan – (1956), şair, tərcüməçi.
 Maarif Teymur – (1946), ədəbiyyatşünas, publisist, mətnşünas.
 Mahir Qarayev – (1958), şair, publisist, tərcüməçi.
 Mahmud Allahverdiyev
 Mahmud İsmayılov
 Mailə Muradxanlı – (1940), tərcüməçi, dramaturq, publisist.
 Maqsud Hacıyev
 Maqsud İbrahimbəyov – (1935), nasir, kinodramaturq.
 Maksim Musayev
 Malik Fərrux
 Malik Mahmudov
 Manaf Süleymanov
 Marat Haqverdiyev
 Maşallah Xudubəyli
 Mehdi Hüseyn
 Mehdi Məmmədov
 Mehdi Mirkişiyev
 Mehdi bəy Hacınski
 Mehdixan Kəlbəcərli
 Mehriban Vəzir
 Məcid Musazadə
 Məcid Şamxalov
 Məcnun Göyçəli
 Mədaxil Cavadlı
 Mədinə Gülgün
 Mədinə xanım Qiyasbəyli
 Məhəmməd Ağaoğlu
 Məhəmməd ağa Şahtaxtlı
 Məhəmməd Baharlı
 Məhəmməd Biriya
 Məhəmməd Əmin Rəsulzadə
 Məhəmməd Füzuli
 Məhəmməd Hadi
 Məhəmməd Nərimanoğlu
 Məhəmməd Tağı Sidqi
 Məhəmmədəli Fərzanə
 Məhəmmədəli Tərbiyət Təbrizi
 Məhərrəm Bayramov
 Məhərrəm Cəfərli
 Məhərrəm Əlizadə
 Məhərrəm Qasımlı
 Məhərrəm Mahi
 Məqsud Şeyxzadəı
 Məleykə Səma
 Məmməd Alim
 Məmməd Aranlı
 Məmməd Araz
 Məmməd Arif
 Məmməd Aslan
 Məmməd Cəfər
 Məmməd Əkbər
 Məmməd İbrahim
 Məmməd İsmayıl
 Məmməd Kazım
 Məmməd Məmmədov
 Məmməd Oruc
 Məmməd Rahim
 Məmməd Səid Ordubadi
 Məmmədağa Sultanov
 Məmmədəli Müsəddiq
 Məmmədhüseyn Əliyev
 Məmmədhüseyn Təhmasib
 Məmmədiyyə Yusifzadə
 Məmmədkazım Ələkbərli
 Məmmədrza Afiyət Mərəndi
 Mərkəz Qacar
 Məryəm Əlizadə
 Məstan Günər (Məstan Əliyev)
 Məsud Əlioğlu
 Məsudi Dövran
 Məsumə Məlikova
 Məti Osmanoğlu
 Məşkur Əkbər
 Məzahir Daşqın
 Məzahir Fitrət
 Mikayıl Müşfiq
 Mikayıl Rəfili
 Mikayıl Rzaquluzadə
 Mikayıl Yanar
 Minayə Əliyeva
 Mir Cəlal
 Mir Hidayət Hesari
 Mir Mehdi Etimad
 Mir Möhsün Nəvvab
 Mirabbas Aslanov
 Miraslan Bəkirli
 Mirəli Seyidov
 Mirəziz Seyidzadə
 Mirhafiz Bahadır
 Mirvari Rəhimzadə
 Mirvarid Dilbazi
 Miryusif Mirnəsiroğlu
 Mirzəli Möcüz Şəbüstəri
 Mirzə Abay Dağlı
 Mirzə Bala Məmmədzadə
 Mirzə Əli Ləli
 Mirzə Ələkbər Sabir
 Mirzə Ənsərli
 Mirzəli Hüseynzadə (1939-2002), publisist, şair, nasir
 Mirzə Həsən Rüşdiyyə (Təbrizi)
 Mirzə Xosrov Axundov
 Mirzə İbrahimov
 Mirzə Məhəmməd Axundzadə
 Mirzə Müştaq
 Mirzə Sadıq Fani
 Miskinli Vəli
 Molla Pənah Vaqif
 Molla Vəli Vidadi
 Mollalar Əşrəf
 Möhbəddin Səməd – (1942), publisist, nasir.
 Möhsün Möhsünov
 Mövlud Süleymanlı
 Muxtar Abduyev
 Muxtar Əhməd
 Murad Köhnəqala – (1959), şair, publisist.
 Musa Axundov
 Musa Bağırov
 Musa Quluzadə (Mustafa Quliyev)
 Musa Urud – (1961), şair, həkim-narkoloq.
 Musa Yaqub – (1937), şair.
 Musarza Mirzəyev
 Mustafa Çəmənli – (1947), nasir, publisist.
 Mustafa Quliyev
 Mübariz Əlizadə
 Mürsəl Həkimov – (1929), ədəbiyyatşünas, pedaqoq.
 Müslüm Oğuz
 Müşfiq Çobanlı
 Müzahim İsmayılzadə
 Müzəffər Nəsirli

N
 Nazim Zahid
 Nadir Məmmədli
 Nadir Vəlixanov
 Nağı Nağıyev
 Nahid Hacızadə
 Namiq Abdullayev
 Namiq Hacıheydərli
 Nasir Mənzuri
 Natəvan Dəmirçioğlu
 Natiq Qubadoğlu
 Natiq Rəsulzadə
 Natiq Səfərov
 Nazim Axundov
 Nazim Aslan Bozalqanlı
 Nazim Əhmədli
 Nazim Əkbərov
 Nazim Hüseynli
 Nazim İbrahimov
 Nazim Muğanlı
 Nazim Rizvan
 Nazir Əhmədli
 Nemət Bəsir
 Nemət Veysəlli
 Nəbi Xəzri
 Nəcəf bəy Vəzirov
 Nərgiz Cabbarlı
 Nəriman Əbdülrəhmanlı
 Nəriman Əliyev
 Nəriman Həsənzadə
 Nəriman Qasımoğlu
 Nəriman Nərimanov
 Nəriman Süleymanov
 Nəsib Əfəndiyev
 Nəsiman Yaqublu
 Nəzakət Əzizova
 Nəzir Eltəkin
 Nigar Rəfibəyli
 Nikolay Xatunsev
 Nisbət Mehdiyeva
 Nisəbəyim
 Nizaməddin Şəmsizadə
 Nizami Aydın
 Nizami Cəfərov
 Nizami Gəncəvi
 Nizami Xudiyev
 Nizami Məmmədov
 Növrəs İman
 Novruz Gəncəli
 Nurəddin Babayev
 Nurəddin Ədiloğlu
 Nurəddin Əliyev
 Nurəddin Qənbər
 Nurəddin Rza
 Nurəngiz Gün
 Nuridə Atəşi
 Nüsrət Kəsəmənli
 Nüşabə Araslı

O
 Oqtay Cəfərov
 Oqtay Mirqasımov
 Oqtay Rza
 Oqtay Salamzadə
 Oqtay Şamil
 Orxan Fikrətoğlu
 Oruc Səda
 Osman Əhmədoğlu
 Osman Sarıvəlli

P

 Paşa Qəlbinur
 Pənah Xəlilov – (1925-?), əbiyyatşünas, tənqidçi, tərcüməçi.
 Pənahi Makulu
 Pərvanə Zəngəzurlu
 Piruz Dilənçi
 Polad Qasımov

R
 Rafael Hüseynov
 Rafiq Hümmət
 Rafiq İmrani
 Rafiq Qurbanov
 Rafiq Novruzov
 Rafiq Oday
 Rafiq Salmanov
 Rafiq Savalan
 Rafiq Səməndər
 Rafiq Tağı
 Rafiq Yusifoğlu
 Rahid Ulusel
 Ramiq Muxtar
 Ramil Əliyev
 Ramin Məmmədov
 Ramiz Abbaslı
 Ramiz Abdullayev
 Ramiz Duyğun
 Ramiz Əkbər
 Ramiz Fətəliyev
 Ramiz Qusarçaylı
 Ramiz Mehdiyev
 Ramiz Məmmədzadə
 Ramiz Rövşən
 Rasim Gənzəli
 Rasim Kərimli
 Rasim Qaraca
 Rauf İsmayılov
 Rəfail İncəyurd
 Rəfail Tağızadə
 Rəfiq Zəka Xəndan
 Rəfiqə Nuray
 Rəhilə Qeybullayeva
 Rəhim Alxas
 Rəhim Əliyev
 Rəhman Əlizadə
 Rəsmiyyə Sabir
 Rəsul Rza
 Rəşad Məcid
 Rəşid Faxralı
 Rəşidbəy Əfəndiyev
 Rövşən Yerfi
 Ruhulla Axundov
 Rübail
 Rüfət Əhmədzadə
 Rüfət Zəbioğlu
 Rüstəm Behrudi
 Rüstəm İbrahimbəyov
 Rüstəm Kamal
 Rüstəm Rüstəmzadə
 Rüzgar Əfəndiyeva
 Rza Şahvələd
 Rzaqulu Nəcəfov

S
 Sabir Abdinli
 Sabir Adil
 Sabir Azəri
 Sabir Bəşirov
 Sabir Əhmədli
 Sabir Əliyev
 Sabir Gəncəli
 Sabir Hacıyev
 Sabir Mustafayev
 Sabir Nəbioğlu
 Sabir Nuri Türkel
 Sabir Rüstəmxanlı
 Sabir Sarvan
 Sabit Rəhman
 Saday Budaqlı
 Saday Şəkərli
 Sadıq Elcanlı
 Sadıq Xanəliyev
 Sadıq İbrahimov
 Sadıq Şükürov
 Sahib Abdullayev
 Salam Qədirzadə
 Salam Sarvan
 Salman Mümtaz
 Samət Əlizadə
 Samvel Qriqoryan
 Sara Bağırova
 Sara Nəzirova
 Sevil Mehdiyeva
 Sevinc Nuruqızı
 Seyfəddin Dağlı
 Seyfəddin Qəniyev
 Seyfulla Şamilov
 Seyid Cəfər Pişəvəri
 Seyid Hüseyn
 Seymur Baycan
 Seyran Səxavət – (1946), şair, nasir, tərçüməçi.
 Seyran Vəliyev
 Səadət Buta
 Sədaqət Kərimova
 Sədaqət Məmmədova
 Səfər Alışarlı
 Səfər Kəlbixanlı
 Səhənd
 Səhər
 Səid Səlmasi
 Səlim Babullaoğlu
 Səməd Ağaoğlu
 Səməd Behrəngi
 Səməd Mənsur
 Səməd Vurğun
 Sərdar Əsəd
 Sərdar Mehdiyev
 Sərraf Şiruyə
 Səttar Axundov
 Səyadulla Kərimli
 Səyavuş Məmmədzadə
 Səyavuş Sərxanlı
 Səyyad Aran
 Simax Şeyda
 Sirus Təbrizli
 Solmaz Amanova
 Soltan Abbas
 Soltan Yusif
 Sona xanım Axundova
 Söhrab Tahir
 Sultan Mərzili
 Sultanməcid Qənizadə
 Süleyman Hüseynov
 Süleyman Rəhimov
 Süleyman Rüstəm
 Süleyman Sani Axundov
 Süleyman Süleymanov
 Süleyman Vəliyev
 Sürəyya Ağaoğlu
 Sürəyyə Bəylərbəyova
 Svetlana Nəcəfova

Ş
 Şahin Fazil
 Şahin Musaoğlu
 Şahmar Əkbərzadə
 Şahmar Hüseynov
 Şakir Quliyev
 Şamil Qurbanov
 Şamil Süleymanlı
 Şamo Arif
 Şeyx Məhəmməd Xiyabani
 Şeyx Məhəmməd Rasizadə
 Şəfaət Mehdiyev
 Şəfiqə Əfəndizadə
 Şəhriyar
 Şəkər Aslan
 Şəlalə
 Şəmistan Nəzirli
 Şəmsəddin Abbasov
 Şərif Ağayar
 Şirməmməd Nəzərli
 Şıxəli Qurbanov
 Şövkət Hüseynova
 Şurəddin Məmmədli Qarapapaq
 Şükufə Mirzəyeva
 Şükür Şənol

T
 Tacəddin Şahdağlı
 Tağı Şahbazi Simurğ
 Tahir Hüseynov
 Tahir Kazımov
 Tahir Talıblı
 Tahirə Məmməd
 Taleh Həmid
 Taleh Şahsuvarlı
 Tamara Vəliyeva
 Tamilla Şəfəq
 Tapdıq Əlibəyli – şair-publisist, jurnalist.
 Tehran Əlişanoğlu
 Telli Pənahqızı
 Telman Hüseyn
 Telman Qarabağlı
 Teymur Atəşli – (1923–1976), şair
 Teymur Bünyadov
 Teymur Elçin
 Teymur Əhmədov
 Teymur bəy Bayraməlibəyov
 Teymurçin Əfəndiyev
 Teyyub Qurban
 Təhsin Mütəllimov
 Təranə Haşımova
 Təranə Muxtarova
 Tərlan Novruzov
 Tərzibaşı Əta
 Tezer Taşqıran
 Tofiq Abdin
 Tofiq Bayram
 Tofiq Əbdülhəsənli
 Tofiq Əfəndiyev
 Tofiq Əhmədov
 Tofiq Əkbərov
 Tofiq Hacıyev
 Tofiq Hüseyn
 Tofiq İsmayılov
 Tofiq Qəhrəmanov
 Tofiq Mahmud – (1931–1997), şair, nasir, tərcüməçi, publisist.
 Tofiq Məlikli
 Tofiq Mütəllibov
 Tofiq Nurəli
 Tofiq Yusifov
 Turan Həsənzadə
 Türkan Əfəndiyeva

U
 Umud Rəhimoğlu

Ü
 Ülvi Bünyadzadə
 Ümgülsüm Sadıqzadə
 Üzeyir Hacıbəyov

V
 Vahid Əziz- (1945), şair, tərcüməçi.
 Vahid Məmmədli (1965–), yazıçı
 Vaqif Abbasov
 Vaqif Arzumanlı
 Vaqif Bayatlı Odər
 Vaqif Bəhmənli – (1955), şair, tərcüməçi.
 Vaqif Əlixanlı – (1943), nasir, dramaturq, tərcüməçi.
 Vaqif Hüseynov
 Vaqif İbrahim – (1945–1983), şair.
 Vaqif Məmmədov
 Vaqif Musa
 Vaqif Nəsib – (1939), şair, nasir, tərcüməçi.
 Vaqif Səmədoğlu
 Vaqif Sultanlı – (1958), nasir, ədəbiyyatşünas, tərcüməçi.
 Vaqif Tanrıverdiyev
 Vaqif Vəliyev – (1924–1998), ədəbiyyatşünas.
 Vaqif Yusifli
 Valeh Mirzə
 Vasif Quliyev
 Vasif Süleyman
 Vasim Məmmədəliyev
 Vəfa Əliyev
 Vəkil Hacılı
 Vəli Əliyev
 Vəli Xuluflu
 Vəsimə İsmayılqızı
 Vidadi Babanlı – (1927), nasir, şair, tərcüməçi.
 Vilayət Hacıyev
 Vilayət Quliyev – (1952), tənqidçi, ədəbiyyatşünas, tərcüməçi.
 Vilayət Rüstəmzadə
 Vladimir Qafarov – (1935–2000), şair, tərcüməçi.
 Vladimir Portnov – (1927), şair, tərcüməçi, tənqidçi.
 Vüqar Bayramov
 Vüqar Əhməd
 Vüqar Dəmirbəyli

Y
 Yaqub Babayev
 Yaqub Nəsirli
 Yasif Nəsirli – (1938), nasir, tənqidçi, publisist, tərcüməçi.
 Yaşar Əliyev – (1963), nasir, tərcüməçi.
 Yaşar Qarayev – (1936–2002), tənqidçi, ədəbiyyatşünas.
 Yaşar Rzayev
 Yaşar Vəliyev
 Yavuz Akpınar
 Yəhya Paşazadə
 Yəhya Şeyda – (1924), şair, ədəbiyyatşünas.
 Yuri Fidler – (1898–1981), şair, tərcüməçi.
 Yusif Əhmədov
 Yusif Əzimzadə – (1917–1984), nasir, dramaturq, publisist, tərcüməçi.
 Yusif Həsənbəy – (1932), şair, dramaturq, tərcüməçi.
 Yusif Kərimov – (1940), nasir, publisist.
 Yusif Nəğməkar
 Yusif Seyidov – (1929), tənqidçi, ədəbiyyatşünas.
 Yusif Səmədoğlu
 Yusif Şirvan
 Yusif Vəzir Çəmənzəminli
 Yusif Ziya

Z
 Zahid Xəlil
 Zakir Sadatlı- (1961–2013),yazıçı-publisist, şair, jurnalist
 Zakir Fəxri
 Zakir Quliyev
 Zaman Əsgərli – (1953), ədəbiyyatşünas, tənqidçi, publisist.
 Zaman Qarayev
 Zaman Novruz
 Zərəngiz Dəmirçi Qayalı-(1962),şair,publisist
 Zaməddin Ziyadoğlu
 Zaur Qəriboğlu
 Zaur Ustac
 Zemfira Məhərrəmli
 Zeydulla Ağayev
 Zeynal Cabbarzadə – (1920–1977), şair, publisist.
 Zeynal Xəlil
 Zeynal Vəfa
 Zəki İslam
 Zəkiyyə Qiyasbəyli
 Zəlimxan Yaqub
 Zəminə Xınalı
 Zirəddin Tağıyev
 Zivər Ağayeva
 Ziyəddin Məhərrəmov
 Zöhrə Əsgərova
 Zülfüqar Əhmədzadə
 Zülfüqar Qodmanlı
 Zülfüqar Şahsevənli
 Zümrüd Yağmur

İstinadlar

Vikipediya siyahıları
Azərbaycan siyahıları

Azərbaycan yazıçılarının siyahısı


Gol est Norvegiae commune 4609 incolarum (anno 2012) in provincia Buskerud.

Nexus externi

 Gol pagina interretialis

Communia Norvegiae

Gol (Norvegia)


Jean Maximilien Lamarque, francoski general, * 1770, † 1832.

Sklici

Francoski generali
Vojaški guvernerji Pariza

Jean Maximilien Lamarque


Bəydili — Azərbaycan Respublikasının Salyan rayonunun Sarvan inzibati ərazi vahidində kənd.

Bala Kur çayının sahilindədir.

Tam adı Puta Bəydili ("Puta adlanan ərazidə yaşayan bəydillilər") olmuşdur. Cox vaxt Bəydilli variantında da yazıya alınmışdır.

İstinadlar

Salyan rayonunun kəndləri

Bəydili (Salyan)


La communauté de communes du Tournonais est une ancienne communauté de communes française, située dans le département de l'Ardèche. Elle a fusionné avec la communauté de communes Pays de l'Hermitage pour former la communauté de communes Hermitage-Tournonais au .

Composition du Bureau
Président :

 chargé des finances : Jean-Louis Cordola (Mauves)

 chargé du développement économique : Pascal Diaz (Tournon)

 chargé de l'environnement et de la propreté : Pierre Xavier (Etables)

 chargé du tourisme et de l'environnement : Frédéric Sausset (Tournon)

 chargée de la petite enfance : Isabelle Orcel (Glun)

 chargé de l'environnement, des rivières et du schéma d'assainissement non collectif : Michel Cluzel (Plats)

 chargé du développement durable : Maurice Quinkal (Vion)

Composition
Elle était composée de 13 communes :

Compétences
 Assainissement collectif
 Collecte des déchets des ménages et déchets assimilés
 Traitement des déchets des ménages et déchets assimilés
 Autres actions environnementales
 Création, aménagement, entretien et gestion de zone d'activités industrielle, commerciale, tertiaire, artisanale ou touristique
 Construction ou aménagement, entretien, gestion d'équipements ou d'établissements sportifs
 Activités culturelles ou socioculturelles
 Schéma de cohérence territoriale (SCOT)
 Schéma de secteur
 Création et réalisation de zone d'aménagement concertée (ZAC)
 Aménagement rural
 Création, aménagement, entretien de la voirie
 Programme local de l'habitat
 Opération programmée d'amélioration de l'habitat (OPAH)
 Réalisation d'aire d'accueil ou de terrains de passage des gens du voyage

Historique
Au 1/01/2014, la Communauté de communes du Tournonais a fusionné avec la  Communauté de communes Pays de l'Hermitage  pour former la Communauté de communes Hermitage-Tournonais.

Notes et références

Article connexe
 Intercommunalités de l'Ardèche

Liens externes
 Splaf
 La base Aspic (Accès des services publics aux informations sur les collectivités) pour le département de l'Ardèche
  La communauté de communes du Tournonais sur la base Banatic (Base nationale d'informations sur l'intercommunalité)
 Communauté citoyenne de l'Hermitage-Tournonais

Tournonais
Tournon-sur-Rhône

Communauté de communes du Tournonais


L'Homme des jeux (titre original: ) est un roman de science-fiction de l'écrivain écossais Iain M. Banks. Cette œuvre publiée pour la première fois en 1988 (et en 1992 pour la traduction française) peut être considérée comme un space opera.

Présentation de l'œuvre
Ce roman constitue le deuxième tome du cycle de la Culture, une série d'intrigues imaginées par l'auteur. Il comporte quatre parties: Une plate-forme en Culture, Imperium, Machina ex machina et Impasse sur le pion.

Résumé
Au sein de la Culture, certains jeux suscitent un grand intérêt. Il s'agit de jeux complexes, fondés sur le calcul et la stratégie, qui à bien des égards rappellent les échecs.

De tous les joueurs-de-jeux, Jernau Morat Gurgeh est sans conteste l'un des plus redoutables et des plus réputés. Non seulement il a remporté d'importantes victoires, mais il a aussi écrit sur la théorie des jeux.

Un jour, Gurgeh se laisse persuader par le drone Mawrhin-Skel de tricher pour établir un nouveau record à un jeu. Mawrhin-Skel utilise ensuite cet écart de conduite pour faire du chantage contre Gurgeh. Pour donner au drone ce qu'il désire, Gurgeh doit s'adresser à Contact, service de la Culture spécialisé dans l'évaluation et l'infiltration de civilisations étrangères. Gurgeh se voit alors proposer un voyage – Contact lui offre l'occasion de visiter l'Empire d'Azad et de participer à son jeu sacré, lui aussi appelé Azad.

Gurgeh est d'abord très hésitant devant cette proposition. D'abord, c'est la première fois qu'il entend parler de l'Empire. D'après les informations de Contact, les Azadiens diffèrent grandement des citoyens de la Culture : leur société est individualiste, hiérarchisée et barbare, leur technologie est moins avancée et leur mode de reproduction implique la participation de trois genres distincts. Ensuite, la durée du voyage sera de cinq ans. Enfin, le jeu d'Azad semble infiniment complexe et exigeant...

Pour Gurgeh, le goût de la nouveauté l'emporte toutefois. Ainsi, le joueur-de-jeux choisit de tenter l'aventure.

Parmi les Azadiens, Gurgeh, seul représentant de son monde, se sent quelque peu méprisé. Néanmoins, il n'en fait que peu de cas, s'efforçant tout au plus de respecter les règles et les protocoles avec l'assistance d'un drone nommé Flère-Imsaho.

Au jeu d'Azad, Gurgeh fait belle figure. Confronté à des adversaires de plus en plus redoutables, mais déstabilisés par ce nouveau venu, il ne cesse de surprendre et de gagner. Bientôt, sa progression inquiète les plus hauts dirigeants de l'Empire, ceux qui doivent leur statut à leurs prouesses au Jeu.

Gurgeh se voit invité à cesser de jouer et sera la cible d'attentats. Envers et contre tous, il continue à s'adonner au Jeu et à mettre l'Empire dans l'embarras. Au terme de son parcours, un seul adversaire pourra sauver l'honneur: l'Empereur lui-même...

Pour les Azadiens, l'Empereur se veut toujours le meilleur joueur. D'ailleurs, Gurgeh sera impressionné par son style-de-jeu, et il se verra tout d'abord dominé. Peu à peu, il revient toutefois dans la partie à mesure qu'il saisit comment l'Empereur aborde le jeu: comme une lutte entre l'Empire et la Culture. Il s'adapte à cette réalité, jouant d'une façon plus audacieuse, plus efficace.

Ce sont donc deux mondes, deux univers qui s'opposent.

Dénouement et révélations finales
Lorsque Gurgeh l'emporte, toute la structure de l'Empire s'écroule, car l'empereur, ne pouvant admettre la défaite de son système politique au Jeu d'Azad, emmène son élite dans sa chute.

Plus tard, Gurgeh découvrira que la Culture le manipulait.

Personnages

Au sein de la Culture...

Les humains
 Professeur Boruélal, connaissance de Gurgeh, elle lui présente une joueuse très talentueuse;

 Sieur Dreltram, Gurgeh rencontre cet inconnu à bord d'un train et l'affronte au jeu de Possession;

 Stemli Fors, étudiant du professeur Boruélal, Gurgeh et lui jouent une partie de Quatre-Couleurs que Gurgeh remporte;

 Jernau Morat Gurgeh, personnage principal du roman. Bien que les jeux soient toute sa vie, sa passion ne fut pas toujours très vive. Ainsi, peu avant son départ pour l'Azad, Gurgeh en était à se remettre en question: il ne voyait plus l'intérêt de jouer. Néanmoins, tout change lorsqu'il découvre l'Azad, un jeu qui diffère de tout ce qu'il connaissait: de par sa complexité, c'est un défi des plus stimulants.

Une fois parmi les Azadiens, Gurgeh demeure fasciné, envoûté par ce jeu. Il souhaite ardemment gagner, et ce pour lui-même et non pour servir quelque cause: bien qu'il incarne à la fois une menace et une volonté politiques, ses motifs seront d'abord personnels.

S'il joue pour son propre intérêt, Gurgeh n'en est pas moins influencé par des facteurs extérieurs. Ainsi, il aborde l'Azad suivant la mentalité de la Culture, et son style-de-jeu se fera plus brutal lorsqu'il découvrira la cruauté des dirigeants azadiens;

 Estray Hafflis, Gurgeh est invité à l'une de ses réceptions;

 Olz Hap, joueuse de Frappe réputée, que Boruélal présente à Gurgeh. Gurgeh la vainc, mais au prix d'une tricherie;

 Yay Méristinoux, amie et amante de Gurgeh, passionnée de paysagisme (la conception de paysages pour les Orbitales). Elle change de sexe pendant le voyage de Gurgeh;

 Shohobohaum Za, officiellement ambassadeur de la Culture parmi les Azadiens. Za est un ivrogne et un bon vivant: ce qui l'intéresse le plus, c'est de s'amuser. C'est en faisant sa rencontre que Gurgeh connaîtra un peu mieux les Azadiens, avant, bien plus tard, de découvrir sa véritable identité de mercenaire de la Culture.

Les drones
Les drones sont de petits robots intelligents. Ils s'expriment par la parole et occupent des rôles bien précis. Ils se déplacent en flottant dans les airs (d'où leur nom) et ils sont entourés d'une aura dont la couleur reflète leur état d'âme.

Dans L'Homme des jeux, le héros interagit avec les drones suivants:

 Chamlis Amalk-ney, âgé d'environ 4000 ans, c'est un ami de Gurgeh à qui il prodigue de nombreux conseils;

 Flère-Imsaho, Contact le charge d'accompagner Gurgeh parmi les Azadiens.

Durant sa mission, Flère-Imsaho veille sur le joueur-de-jeux, s'assurant qu'il respecte les protocoles, le tenant informé, le conseillant et le protégeant de dangers physiques. En outre, il lui fait découvrir la vraie nature des Azadiens.

Sur le plan relationnel, Flère-Imsaho et Gurgeh s'entendent plus ou moins. À plusieurs reprises, Flère-Imsaho trouve Gurgeh insouciant. Quant au joueur-de-jeu, il considère le drone comme un casse-pieds;

 Loash, agent de Contact, il visite Gurgeh alors que celui-ci ignore encore l'existence des Azadiens. Son objectif est de s'assurer de l'intérêt de Gurgeh pour l'éventuel voyage sans faire aucune mention de l'Empire;

 Mawhrin-Skel, irascible et insolent. À l'origine, il a été conçu pour être un drone de Contact, mais jamais il ne put s'y joindre car il était d'une nature trop instable et belliqueuse.

Pour obtenir réparation, Mawhrin-Skel se servira de Gurgeh. D'abord, il l'incite à tricher contre Olz Hap. Ensuite, il le fait chanter: menaçant de ternir sa réputation, il lui demande d'user de son influence pour lui faire réintégrer Contact;

 Worthil, drone de Contact. Dépêché auprès de Gurgeh, il lui apprend l'existence des Azadiens et lui propose de visiter l'Empire.

Les Azadiens
Selon le genre auquel ils appartiennent, ces humanoïdes peuvent être soit mâles, soit femelles, soit apicaux. Lors de la reproduction, les mâles fécondent les apicaux. Puis, ceux-ci implantent leurs œufs fertilisés dans l'utérus des femelles.

Sur le plan social, les apicaux représentent le sexe dominant. Ce sont eux qui occupent les postes les plus prestigieux. Quant aux mâles, ce sont généralement des soldats. Les femelles sont habituellement considérées comme des objets.

Différents Azadiens décrits par l'auteur:

 At-sen (femelle), Gurgeh la rencontre sur Eä, planète-mère de l'Empire lors de sa visite du Trou, sorte de ville souterraine, royaume de tous les vices;

 Hamin Li Srilist (apical), mentor de l'Empereur. En gagnant à l'Azad, Gurgeh l'embarrasse. Ainsi, Hamin l'invitera à ne plus jouer, au besoin en tentant de l'acheter, puis en cherchant à l'assassiner;

 Inclate (femelle), compagne d'At-sen;

 Lin Goforiev Tounse (apical), prêtre. Il perd contre Gurgeh à l'Azad;

 Lo Frag Traff (apical), avec le grade de colonel, il affronte Gurgeh à l'Azad et perd;

 Lo Péquil Monénine senior (apical), officier de liaison auprès du Bureau des Affaires extra-impériales de l'Empire. Il accueille Gurgeh sur Eä et l'escorte lors de sorties publiques;

 Lo Prinest Bermoiya (apical), juge à la Cour Suprême d'Eä. Adversaires à l'Azad, Gurgeh et lui font un pari: à l'issue de leur partie, le perdant sera châtré. Finalement, Gurgeh en sort vainqueur;

 Lo Shav Olos (apical), il est près d'Hamin;

 Lo tenyos Krowo (apical), chef des Services Secrets de la Marine de l'Empire, Gurgeh le bat à l'Azad;

 Lo Wescekibold Ram (apical), directeur de la Commission Impériale des Monopoles. Au jeu d'Azad, il perd contre Gurgeh;

 Nicosar  (apical), Empereur et ultime adversaire de Gurgeh. En constatant la victoire de ce dernier, il révèle une incroyable sauvagerie. D'abord, il ordonne un massacre. Puis, il tente de le tuer. Confronté à la chute d'Azad, il perd finalement la vie;

 Trinev FilleDutley (femelle), joueuse d'Azad dont Gurgeh fait la connaissance en arrivant sur Eä. L'Azadienne l'implore alors de gagner. Plus tard, Gurgeh se la rappellera ;

 Yomonul Lu Rahsp (apical), avec le grade de maréchal. Lors d'une partie de chasse, il retourne son arme contre Gurgeh.

Analyse

La rencontre de deux mondes
L'Homme des jeux, c'est d'abord le choc de deux civilisations, soit la Culture d'un côté, et l'Azad de l'autre. Sur le plan politique et social, ces mondes sont aux antipodes: alors que la Culture est ouverte, évoluée et égalitaire, l'Azad est intolérant (sexiste), décadent et hiérarchisé. Dans ce contexte, la présence de Gurgeh parmi les Azadiens est loin d'être anecdotique. Plutôt, elle représente la rencontre de ces deux univers.

Tout au long du récit, le lecteur sera amené à faire sa propre réflexion, à forger sa propre opinion: si l'Azad et la Culture diffèrent, ils évoquent tous deux l'âme humaine. Ainsi, l'Azad se veut le reflet de ce que l'humain a de plus laid: cruauté, sadisme, violence. Quant à la Culture, sa philosophie semble séduisante. Toutefois, elle n'en demeure pas moins discutable. Ainsi, si elle prône les libertés individuelles, l'histoire de Gurgeh montre plutôt le contraire: le joueur-de-jeu a été trompé et utilisé par Contact. Vue sous cet angle, la Culture n'est plus l'utopie qu'elle semblait être.

La thématique du jeu
De tous les jeux évoqués, aucun n'est décrit de façon détaillée. Plutôt, l'auteur explore le jeu en tant que concept, en tant que symbole. Pour ce faire, il s'introduit dans la pensée de ses personnages, de son héros. Dès lors, le jeu sert différentes fonctions.

Pour les citoyens de la Culture, il s'agit d'une forme d'art, d'un loisir des plus nobles. Pour les Azadiens, c'est essentiellement un moyen: moyen d'acquérir un statut, de structurer leur société. Pour le héros de l'histoire, c'est ce qui le définit, le fondement de son identité.

Dans L'Homme des jeux, le jeu revêt un aspect paradoxal: s'il est source d'amusement, il est surtout pris au sérieux. En fait, ce n'est pas tant le jeu que la victoire qui compte: ceci est vrai autant pour Gurgeh que pour les Azadiens.

Gagner est donc le but premier. Toutefois, tous n'accordent pas la même signification à la victoire. Ainsi, Gurgeh souhaite gagner parce qu'il cherche à se dépasser. Quant aux Azadiens, ils considèrent la victoire comme une occasion de gravir les échelons de leur société: alors que Gurgeh semble motivé de l'intérieur, les Azadiens semblent l'être de l'extérieur. Dès la deuxième partie de l'œuvre (et même avant), ce contraste apparaît en toile de fond.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes
 (fr) commentaire sur le site Bibliotheca
 (fr) commentaire sur le site www.actusf.com
 (fr) commentaire sur le site branchum.club.fr
  commentaire sur le site www.eyrie.org
  commentaire sur le site www.scwu.com
  commentaire sur le site www.yetanotherbookreview.com
  commentaire sur le site www.vavatch.co.uk
  AZAD the Game - the Boardgame development website

Bibliographie
 Iain M. Banks (trad. Hélène Collon), L'Homme des jeux, Robert Laffont, coll. Ailleurs et Demain, Paris, 1992
 Iain M. Banks (trad. Hélène Collon), L'Homme des jeux, Le Livre de poche, coll. Science-fiction, Paris, 1996

Roman britannique paru en 1988
Roman de science-fiction britannique
Roman sur le jeu
1988 en science-fiction
Cycle de la Culture

L'Homme des jeux


Giovanni Delise, italijanski veslač, * 1. november 1907, Izola, † 19. maj 1947, Izola.

Delise je za Italijo nastopil na Poletnih olimpijskih igrah 1928 in tam s četvercem s krmarjem osvojil zlato.

Sklici

Zunanje povezave

Italijanski veslači
Olimpijski tekmovalci za Italijo
Veslači Poletnih olimpijskih iger 1928
Prejemniki zlatih olimpijskih medalj za Italijo

Giovanni Delise


性別(英: sex) - 生物学的性別。
 性行為(英: sex、intercourse) - 生物学的繁殖行為、性的欲求に基づく自慰行為または愛情行為、または性的関係。
 ジェンダー(英: gender) - 社会学・心理学的性別。
 性 (生物学) - 有性生殖生物の繁殖のメカニズム、および方法。
 性 (文法)(英: gender) - 名詞の性別。
 性 (仏教) - 仏教において本来具わっている性質、生まれつきの固有の性質本性。
 性 (儒教) - 性善説と性悪説、性即理などにおける性。
 性 (ツイストの曲) - ツイストの楽曲。サガ。
 性質(英: characteristic、trait) - 質・傾向を持つことを表す接尾辞。「経済性」「アルカリ性」など。

関連項目

 Sex (曖昧さ回避)
 サガ (曖昧さ回避)
 質 (曖昧さ回避)
 セクシー(=性的)

性


Կարապետ Շահենի Սիտալ (Շահինյան)  (1891, Կաճետ կամ Կաշտ (Արևմտյան Հայաստանի Շատախի գավառում) - մայիսի 26, 1972, Ֆիլադելֆիա), հայ բանաստեղծ, խմբագիր, հասարակական գործիչ։ 1895-1896 թվականների հայկական կոտորածների ժամանակ Շահինյանների ընտանիքը տեղափոխվել է Վան։

Կենսագրություն
Ծնողներից զրկվելով՝ Սիտալն ապաստանել է ամերիկյան որբանոցում։ 1907 թ.-ին ավարտել է Վանի Ամերիկյան բարձրագույն վարժարանը, 1910 թվականին՝ Թավրիզի Ամերիկյան քոլեջը։ Վերադառնալով Վան՝ նվիրվել է ուսուցչությանը։ 1911 թվականին, Հ. Ավագյանի և Ս․ Ժամկոչյանի հետ հիմնել ու խմբագրել է «Վան-Տոսպ» պարբերականը։ 1914 թվականին, խուսափելով թուրք զինվորագրությունից, մեկնել է ԱՄՆ, հաստատվել Ֆիլադելֆիայում, որտեղ հետևել է Փենսիլվանիայի համալսարանի գրականության և գեղարվեստի դասընթացներին։

Իր հիմնադրած տպարանում, որը գործել է շուրջ 40 տարի, Սիտալը 1923-1924 թվականներին լույս է ընծայել «Հորիզոն» գրական, գիտական, հասարակական շաբաթաթերթը (խմբագրել է Փ․ Մինասյանի և Հ․ Հովսեփյանի հետ)։ Հայաստանում սովետական կարգեր հաստատվելուց հետո հարել է ԱՄՆ-ում գործող Հայ բանվորական կուսակցությանը, որը հետագայում մտել է ԱՄՆ-ի կոմունիստական կուսակցության մեջ՝ կազմելով վերջինիս հայկական հատվածը։ Սիտալը եղել է «Խորհրդային Հայաստանի տեխ․ օգնության», «Հայաստանի օգնության կոմիտեի» (ՀՕԿ) և այլ առաջադիմական միությունների անդամ։

Կյանքի վերջին տարիներին Ամերիկահայ առաջադիմական միության պատվո նախագահն էր։ Քանիցս այցելել է Խորհրդային Հայաստան, որտեղ նշվել են նրա գրական-հասարակական գործունեության 40, 50, 60-ամյակները։

Առաջին ստեղծագործությունները լույս են տեսել «Առավոտ», «Զանգ» (Թավրիզ), «Վան֊Տոսպ» (Վան) պարբերականներում (1910-ական թթ․)։ «Դուսաներգեր» (1919 թ.), «Կարավանի ետևէն» (1922 թ.) գրքերը պարունակում են հայկական ժողովրդական ավանդավեպերի մշակումներ՝ «Ոսկե խոտը», «Արևամարդը», «Մհեր», «Ծամթել» և այլն։ «Գիշերէն մինչև լուսաբաց» (1931 թ.) ժողովածուում Սիտալը բանաստեղծությունների շարքեր է նվիրել Սովետական Հայաստանին և, իր բառերով ասած, «ռազմերգել է հայ բանւորութեան և միջազգային պրոլետարիատի պայքարը․․․»։ Սիտալը գրել է նաև «Գիւղն իմ հեռաւոր» (1936 թ.) պոեմը, «Սասնայ ծռեր» (1939 թ.) դյուցազներգությունը, գրական մշակման ենթարկել «Կաշտի քաջեր» (1942 թ.) վիպերգը։ «Հազարան բլբուլ»-ը (1946 թ.)՝ հայկական նույնանուն հեքիաթի, իսկ «Հովիվ Ազոն» (1954 թ.)՝ քրդական «Ների Բալո» վիպերգի մշակումն են։

Սիտալը հեղինակ է նաև հրապարակախոսական երկերի («Տեսայ մեր երկրի արևածագը», 1948 թ., «Հայաստանի լուսափառ արևածագը և Վրացեանի մարող ձէթի ճրագը», 1949 թ., «Արևածագ և առաւօտ», 1957 թ., «Նոր հորիզոններ», 1959 թ.), որոնցում նոթագրել է Սովետական Հայաստանից ստացած տպավորությունները։

Երկեր
 Լուսաբաց, Ե․, 1936 թ.։
 Պայքարի երգեր, Ե․, 1953 թ.։
 Դյուցազնական, Ե․, 1957 թ.։
 Ոսկեհունձ, Ե․, 1962 թ.։

Գրականություն
 Սելյան Պ., Կարապետ Սիտալ, Ե., 1961:

Ծանոթագրություններ

Հայ բանաստեղծներ
Հայ խմբագիրներ
Հայ հասարակական գործիչներ

Կարապետ Սիտալ


Kanjiža (en serbe cyrillique :  ; en hongrois : ) est une ville et une municipalité de Serbie situées dans la province autonome de Voïvodine. Elles font partie du district du Banat septentrional. Au recensement de 2011, la ville comptait  et la municipalité dont elle est le centre .

Géographie

Kanjiža est située sur les bords de la rivière Tisa.

Histoire

Localités de la  municipalité de Kanjiža

La municipalité de Kanjiža compte 13 localités :

 Adorjan (en hongrois : Adorján)
 Doline (en hongrois : Völgyes)
 Horgoš (en hongrois : Horgos)
 Kanjiža
 Male Pijace (en hongrois : Kispiac)
 Mali Pesak (en hongrois : Kishomok)
 Martonoš (en hongrois : Martonos)
 Novo Selo (en hongrois : Újfalu)
 Orom (en hongrois : Orom)
 Totovo Selo (en hongrois : Tóthfalu)
 Trešnjevac (en hongrois : Oromhegyes)
 Velebit
 Vojvoda Zimonić (en hongrois : Ilonafalu)

Kanjiža est officiellement classée parmi les « localités urbaines » (en serbe :  et ) ; toutes les autres localités sont considérées comme des « villages » (/).

Démographie

Ville

Évolution historique de la population dans la ville

Pyramide des âges (2002)

Répartition de la population dans la ville (2002)

Municipalité

Pyramide des âges (2002)

Répartition de la population dans la municipalité (2002)

Toutes les localités possèdent une majorité de peuplement hongrois, à l'exception de Velebit, qui possède une majorité serbe.

Politique
À la suite des élections locales de 2004, les sièges de l'assemblée municipale de Kanjiža se répartissaient de la manière suivante :

Élections locales de 2008
À la suite des élections locales serbes de 2008, les 29 sièges de l'assemblée municipale de Kanjiža se répartissaient de la manière suivante :

Njilaš Mihalj, membre de la Coalition hongroise d'István Pásztor, a été élu président (maire) de la municipalité, avec comme adjoint Bimbo Mihalj. Katkics Zoltán a été élu président de l'assemblée municipale et Beszédes Ernő vice-président.

Culture

Économie

Tourisme

Transports

Personnalités
Đorđe Krstić (1851-1907), peintre ;
Árok Ferenc (né en 1932), footballeur et entraîneur ;
Miloš Mile Dimitrijević (1824-1896), président de la Matica srpska ;
Dobó Tihamér, peintre ;
Kanizsai (Csuka) Ferenc, écrivain ;
Koncz István, poète ;
Koncz István, acteur, réalisateur ;
Nagy József (né en 1957), un danseur et chorégraphe ;
Monica Seles, joueuse de tennis ;
Lékó Péter (né en 1979), joueur d'échecs ;
Tobijaš Ninčić, écrivain ;
Baráth Ferenc (né en 1946), graphiste.

Coopération internationale
Kanjiža a signé des accords de partenariat avec les villes suivantes :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Villes de Voïvodine
 Villes de Serbie
 Localités de Serbie

Liens externes
  Site officiel de la municipalité de Kanjiža

Localité dans la municipalité de Kanjiža
Localité à majorité hongroise en Serbie
Station thermale en Serbie

Kanjiža


ヌンチャク()は、沖縄の琉球古武術の武器の一種である。ブルース・リーのカンフー映画によって世界的に広く知られるようになった。

概要

形状は2本の同じ長さの棒を紐や鎖で連結したもので、本来定寸はないが一般的には棒の長さ250 - 450 mm程度、太さは24 mm - 36 mm程度、連結する紐や鎖の長さは100 - 180 mm前後で全長は700 - 1000 mm程度のものが多い。フリースタイルの振り方はロープを手首に掛けて棍を回転させる技が多いのでロープの長さが130 - 150 mmのロングロープヌンチャクを棍頭を握って振る。これに対してショートロープヌンチャクは棍が長めで振り方は根底を握ってX字振りなど豪快な大振りを行う武道ヌンチャクに用いられている。ロープが短いので棍が乱れず安全性がある。振り回して相手を殴打したり、短棒として片手あるいは両手持ちで「受け」「打ち」や「突き」に用いられ、連結部分で相手の腕や棒を絡め取って関節を極めたり投げたり、締める技もある。

起源
ヌンチャクは沖縄古武術の武器として知られるが、起源には諸説がある。沖縄では馬具「ムーゲー」からの発生説が一般にはよく知られているが、他にも麦や稲の脱穀用具「車棒(くるまんぼう)」からの発生説などもある。ただし、沖縄でも本部御殿手のようにヌウチクと発音する流派もあるが、60以上に分かれるという福建語の方言起源なのか、沖縄での訛りなのかは不明である。フィリピンではタバクトヨク、中国語では双節棍、両節棍(福建語の発音はnn̄g chiat kùn、ヌンチャックン、ヌンチェークン)、双截棍とも表記される。

フィリピン武術の「カリ・エスクリマ」でも使われている。フィリピン武術の歴史は古く1300年代後半には既に存在していたと言う記録も残っている。16世紀にフィリピンはスペインの侵略で植民地となり、禁武政策がとられたため、民衆はカリを儀式の踊りに組み込んで伝承させたという説もある。しかし、現在のカリ、エスクリマ、アーニスなどと呼ばれるフィリピン武術は、南部のミンダナオ島やスールー諸島のイスラム系民族(非常に戦闘力の高い勇猛な海賊でもあった)に対抗させるため、スペイン武術のエスパダ・イ・ダガ(短剣と刀の二刀を操る剣術)などを教えたのが基礎になったことがわかっている。もちろん、それ以前にも土着の武術はあったし、貿易で訪れたり住み着いた明(中国)や日本の武術も流入していたはずである。カリではヌンチャクのことを「タバク・トヨク(英:Tabak-Toyok)」 と言い、他のカリの棒術と同じくグルグル振り回しながら操る。中国の梢子棍はフレイルと同様に長い棒の先に短い棒をつないだ形状で、そこから派生したという説もあるが、確証はない。梢子棍と同じ構造の脱穀用農具の殻竿(沖縄では車ん棒)を武器にした例は江戸後期の日本にもあったが、そもそも東南アジアや鹿児島などには大きさは異なるものの、紐の短いヌンチャクと同じ形をした穀物の脱穀具も存在した。

歴史

沖縄古武術に伝わるムーゲー起源説では、琉球王国時代、御殿、殿内といった貴族、またある程度以上の上級士族は、乗馬用に馬を飼育しており、日常的に馬術の稽古も怠らなかった。こうした上流階級の貴士族は、不意の襲撃などに備えて隠し武器(いわゆる暗器)を携帯したり、また、簪(ジーファー)など身近にある道具を隠し武器として利用するように心がけていた。

ムーゲーとは、木製の轡(くつわ)の一種で、普段は馬の顔に装着されているが、不意の襲撃に遭った時などには、これを外して武器として活用できるように工夫していたという説がある。これがヌンチャクの起源であるという。例えば、本部御殿の本部朝勇なども、こうしたムーゲーヌンチャクの作り方を心得ていたという説もある。

沖縄の昔のヌンチャクは長さ7寸5分(約23 cm)から長くて10寸(30 cm)までで、一般に小型であった。それゆえ、着物の袂(たもと)に忍ばせたり、腰帯の間に隠したりして、隠し武器として携帯することが容易であった。また、木製のヌンチャク以外にも、手ぬぐいを湿らせて即席の武器として利用したり、あるいはタオルの端に小石を包んで縫い付けておけば、立派なヌンチャクの代用品の役割を果たすことができた。それゆえ、ヌンチャクは庶民の護身武器ではなく、馬を飼育し、日常的に乗馬の習慣のあった貴士族の隠し武器として考案されたものであったという説をとなえる人もいるが、根拠はない。1945年(S20)荒川武仙が国際剛柔流空手道連盟三代目会長泉川寛喜先生から「沖縄には拍子木のような武器がある」ということを聞き、いろいろ工夫してヌンチャクを自作し、杉並区の倫武館(旧名 泉武館、仙武館)で宗幹流双幹棍道を普及したのが沖縄以外では最初のヌンチャクの流派だったと思われる。そのヌンチャクは長さ45 cmで棍間が3 cmと短く安定した振り方ができるが現在は見かけることは少ない。

また、現存する1970年以前の中国の双節棍は沖縄やフィリピンのものと比べてかなり大型であり、それらが一般的であったとすれば東南アジア貿易の船上や琉球で携帯武器として小型化した可能性はある。

材質

棒部
棒部には、かつては樫や椎、スヌケ(イスの木の心材)などの堅木が用いられた。今日では、高級品はイスの木や黒檀、タガヤサン、ビワなど。普通は白樫や赤樫、普及品はアラカシやシイ、その他の木製。フィリピン武術では籐(ラタン)製も多い。また玩具向けや練習用にプラスチックやラバーなどの素材も用いられている。ほかにも、武術ではないジャグリングのフリースタイル・ヌンチャクなどではグラファイトやLED内蔵のアクリル製なども素材として使用されている。塩ビパイプ、その他のプラスチックや金属パイプの中に短い木材を差し込み、そこに穴をあけて紐を通すと容易に棍を連結できる。

紐部
紐には、かつてはアダンの木根、シュロ、馬の尾、人間の頭髪などが用いられたという説もある。今日では、綿やナイロンなどのロープ、鎖(チェーン)などもポピュラーである。鎖と棒の接合部分にボールベアリングをはめ込んだタイプもある。強靱さや操作性からはアラミド繊維などを芯にした登山用の細いロープが最適で、チェーン式は動きが遅い。従来のヌンチャクは細い紐またはロープを2 - 4本束ねて連結している。パイプの棍に木材を差し込み、そこに穴をあけてロープ1本で連結することもできるが、接着をよほど工夫しないと強度に不安が残る。

技法
ヌンチャクの技法は、世界的な普及もあって、現在では世界各国で様々な技法が生み出されている。以下に紹介するのは、基本的に沖縄の伝統的な技法である。

ヌンチャクの技法の基本は棒の基底部を握り、振り回すことで遠心力を発生させ、これを打撃に利用するものである。打撃以外にも、棒部による防御などの技法もある。1970年代半ばに香港で出版された李小龍(ブルース・リー)双節棍の技法書(小冊子)には、双手警天、流星観月、左右逢原、喧賓奪主、鳥倦知環、毒蛇吐信、翻山越嶺、雪花蓋頂、先斬後奏、蘇秦背剣、威振八方、二丁のヌンチャクを使う双龍出海、大鳳展翅、狂龍乱舞などの技名とイラストがあったが、どれも太極拳などの技名や陶淵明、周易などの古語から取ったような名前で、いつからあったものか不明である。沖縄では一般にヌンチャク一丁による操作を基本とするが、二丁一対を基本とする流派(本部御殿手)もある。また、振り方にも各流派によって特徴がある。ほかにヌンチャクの材質、重量、長さによっても要求される技法は違ってくる。いまでも馬の尾を紐部に使用する流派(渡山流)では、尾の弾力を利用して弾くように振ったりもする。むくの樫の木等で作られた普通のヌンチャクでは、振り回しても映画の中のような音は出ないが、宗幹流のヌンチャクには先端に空けた小穴に金属パイプを装着して笛のような風切り音を出す(破魔矢の原理で発音する)工夫もあった。これと『風の谷のナウシカ』に登場する蠱笛(むしぶえ)をヒントに1983年和光大学の関根秀樹(照林流)が考案したサウンドオブジェ「ぴよぴよヌンチャク」は、プラスチックパイプ製のヌンチャクに4 - 6つの音孔が開いており、振り回すと笛のような和音がいくつも出る。沖縄での従来のヌンチャクはシイや樫などの堅木で作られ、長さ約30 - 36 cm前後、棍間の紐の長さは拳一個分から15 cm程度のものが多かった。宗幹流のヌンチャクは棒が長く紐が短く、フィリピンのものやブルース・リーの影響で作られたものは紐が長い。現在はラバーヌンチャクなど柔らかい素材で作られたものもある。ジャグリングの一種であるフリースタイルヌンチャクでは、武術的な防御や打撃の技法は失われ、過剰な回転数と、連結する紐やチェーンを手首に巻いて回転させるリストスピン(リストロール)等の派手な技法が繁用されている。フリースタイルは外国で発生したニュースポーツである。これには親指側から回すフロントハンドと小指側から回すバックハンドの回し型がある。リストスピンは逆手握りで行うことが多いが順手握りで行うこともできる。順手の手法は難しくノーマルターンのリストスピンとフィンガースピンが可能である。リバースターンは親指にロープをかけて回す指回し(フィンガースピン)になる。これらのフリースタイルは棍頭を握って回転させる技で難度が高いが華やかでヌンチャクといえばフリースタイルだと思っている人が多くなっている。荒川武仙の宗幹流派の振り方は棍の端(棍底、棍尾)を握る長棍(ロンググリップ)でゴルフや野球のスウィングのように豪快な一回振りである。

武術としてのヌンチャクは元来が隠し武器という性格上、かつては人前で演武したりして、武器の存在そのものを広くアピールするということはなかった。例えば、尚泰王の冊封の際に開催された演武会の目録には、棒や釵(鉄尺)の演武の記録はあるが、ヌンチャクが演武された記録はない(『島袋全発著作集』)。ヌンチャクが一般に紹介されるようになったのは、主に戦後である。それゆえ、棒や釵などと違って、昔から広く知られた伝統的なヌンチャクの型というものは存在しなかった。しかし、近年では稽古用に、また演武会用に演出を強く意識した型などが、各流派、団体によって創られている。

武術という枠を出て、「美しく表演するスポーツ」「健康に良い運動」といった観点での活動も見られ、型にとらわれないフリースタイルというジャンルが個人スポーツとして欧米を中心に広まっている。フリースタイルは従来のクラシックスタイルの振り方には見られなかった振り方が加えられている。古流空手、近代武道、中国武術、エクストリームマーシャルアーツ(楽曲などを伴う演武が中心の武道風アクションパフォーマンス)、ジャグリングなどの幅広い技術展開がなされている。

類似の武器
中国武術ではヌンチャクより長大な三節棍の方が有名で表演にもよく使われる。ブルース・リー以前の中国武術ではあまりポピュラーでなかった双節棍(両節棍、二節棍)は、棍の長さも連結部の鎖の環も大きく重いものが多かった。沖縄武術の武具には、めったに見ないが各部位の長さが短い四節棍も存在している。

その他
 日本では携帯すると軽犯罪法に触れる恐れがあり、海外でも単独所持を法律で禁じている国(カナダなど)もある。
 ロッククライミングに使う、2つのカラビナを短いザイルで結んだ用具(クイックドロー)をその形状から「ヌンチャク」とも呼ぶ。
 1971年9月25日に発生した第1次坂下門乱入事件では、沖縄出身の犯人がヌンチャクを武器にして坂下門から皇居内(宮内庁庁舎)に乱入、確保した際に警官が負傷した。新聞では「琉球の武器を使う」と表現されている。

参考文献
 荒川武仙『新琉球武道双節棍』1970年。
 荒川武仙『宗幹流双節棍道・棒道大全』1985年。
 外間哲弘『沖縄空手道・古武道の真髄』那覇出版社、平成11年。 ISBN 4890951245
 仲本政博『沖縄伝統古武道・改訂版』ゆい出版、2007年。
 関根秀樹『民族楽器をつくる』創和出版、1989年。
 関根秀樹『新版 民族楽器をつくる』創和出版、2003年。

脚注

関連項目
 手 (沖縄武術)
 空手道
 多節棍
 ブルース・リー

外部リンク

 ヌンチャクの振り方を教えます【琉球古武道】How to swing Nunchaku, Ryukyu Kobudo
 ムーゲー(ヌンチャク)  - 沖縄空手会館

鈍器
日本の武器
琉球古武術

ヌンチャク


Շյոֆենների դատարան.
 6-8-րդ դարերից-16-րդ դար Արևմտյան Եվրոպայի որոշ երկրներում (Գերմանիա, Իտալիա և այլն), այսպես կոչված, «կարգ ստեղծողների», «դատական այրերի» (շյոֆեններ, սկաբիններ, ռախիմբուրգներ) դատարան։ Միջնադարյան Գերմանիայում շյոֆենները դատական կոլեգիայի անդամներ էին, հետագայում տարբեր լիազորություններով ատենակալներ, որոնք ընտրվում էին սովորույթով և պաշտոնյա-դատավորի հետ ինկվիզիցիոն ձևերով իրականացնում դատավարություն։ Մշտական Շյոֆենների դատարաններ ստեղծվել են Կարլոս Մեծի օրոք (մոտ 770-780)։
 1848-1849 թվականների հեղափոխությունից հետո Գերմանիայում (1871 թվականից՝ ամբողջ կայսրությունում) տերունական դատավորի և երկու ատենակալների (շյոֆենների) կազմով դատարաններ, որոնք քննում էին մանր քրեական գործեր։
 Գերմանիայում դատարաններ (1950 թվականից), որոնք քննում են տեղամասային դատավորների ընդդատությունից դուրս, սակայն տեղամասային դատարանների իրավասության մեջ մտնող կարևոր քրեական գործեր։

Դատարաններ
Դատավորներ

Շյոֆենների դատարան


Nagaon is a village in Barpeta district, situated in the north bank of the river Brahmaputra.

Transport
The village is near Hajo Doulashal road (National Highway 427) and connected to nearby towns and cities like Barpeta, Hajo and Guwahati with regular buses and other modes of transportation.

Notable people
 Mahendra Mohan Choudhry, former Governor of Punjab and former Chief Minister of Assam

See also
 Tukrapara
 Tupamari

References

Villages in Barpeta district

Nagaon (village)


En optique et électromagnétisme, la diffraction de Fresnel, encore nommée diffraction en champ proche ou approximation de Fresnel, est une description en champ proche du phénomène physique de diffraction qui apparaît lorsqu'une onde diffracte à travers une ouverture ou autour d'un objet. Elle s'oppose à la diffraction de Fraunhofer qui décrit le même phénomène de diffraction mais en champ lointain.

À l'opposé de la diffraction de Fraunhofer, la diffraction de Fresnel doit prendre en compte la courbure du front d'onde, afin de rendre correctement le terme de phase des ondes interférentes en champ proche (voir principe de Huygens). Les deux formulations ne sont pas incompatibles : lorsque la distance augmente, c'est-à-dire lorsqu'on se place en champ lointain, le rayon de courbure des ondes sortantes diffractées devient très grand, si bien que ces ondes peuvent être approximées par des ondes planes selon la direction du plan image : on retrouve alors la diffraction ou approximation de Fraunhofer.

Cette description de la diffraction est nommée d'après le physicien français Augustin Fresnel.

Expression du champ électrique

Les notations utiles sont décrites dans la figure 1. Si l'on considère que les dimensions de l'ouverture diffractante sont petites devant la distance entre le plan objet et le plan d'observation, alors l'expression du champ électrique diffracté au point (x, y, z) est donnée par :

Cette formule peut être trouvée à partir de l'intégrale de diffraction de Kirchhoff, où l'expression de la distance

est approchée à l'aide d'un développement limité (dimensions transverses petites devant z).

Cette expression est connue comme l'intégrale de la diffraction de Fresnel ; cela signifie que, si l'approximation de Fresnel est valide, le champ propagatif est une onde sphérique se propageant selon z, et dont l'origine est l'ouverture (ou l'objet) du plan objet. Cette intégrale module l'amplitude et la phase de l'onde sphérique.

Applications

La diffraction de Fresnel multiple au voisinage d'une structure diffractante possédant des crêtes périodiques (miroir crête) entraîne la réflexion spéculaire, cet effet peut être utilisé pour la réalisation de miroirs atomiques.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tache de Fresnel
 Diffraction de Fraunhofer
 Théorie de la diffraction
 Diffraction par une fente

Liens externes
 Étude de la diffraction de Fresnel dans quelques cas simples

Bibliographie
 W. Goodman, Introduction à l'optique de Fourier et à l'Holographie, Masson et Cie 1972 (version originale américaine chez Mac Graw Hill)

Fresnel
Électromagnétisme

Diffraction de Fresnel


Christian Boussus (* 5. marec 1908, Hyères, Francúzsko - † 12. august 2003, Neuilly-sur-Seine) bol francúzsky tenista. Medzi jeho najväčšie úspechy v tenise patrí účasť vo finále dvojhry na grandslamovom turnaji French Championships (1931), účasť vo finále štvorhry na grandslamovom turnaji French Championships (1932) a zisk titulu v zmiešanej štvorhre na Australian Championships (1935).

Francúzsko reprezentoval aj v Davisovom pohári, odohral celkovo 19 zápasov, všetky v dvojhre (10 výhier, 9 prehier).

Účasti vo finále dvojhry na grandslamových turnajoch (1)

Finále (1)

Externé odkazy

Zdroj

Narodenia v 1908
Úmrtia v 2003
Francúzski tenisti
Víťazi Australian Open

Christian Boussus


Պետորկա (), նահանգ Չիլիի Վալպարաիսո տարածաշրջանում։ Վարչական կենտրոնն է Լա Լիգուա քաղաքը։ Նահանգը ղեկավարում է նախագահի կողմից նշանակված նահանգապետը։ Որպես նահանգ Պետորկան հանդիսանում է Չիլիի երկրորդ մակարդակի վարչական միավոր, որը իր հերթին բաժանվում է համայնքների (comunas)։ Ներառում է 5 համայնք.
 Լա Լիգուա
 Կաբիլդո
 Սապալյար
 Պապուդո
 Պետորկա

Աշխարհագրությունը և բնակչություն
Չիլիի Ազգային վիճակագրական ծառայության 2002 թվականին կատարված մարդահամարի տվյալներով նահանգում բնակվում է 70 610 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 15,39 մարդ/կմ²։

Պետորկա նահանգի տարածքի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 4 588,9 կմ²։

Տես նաև
 Չիլիի վարչական բաժանում

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Պետորկա նահանգի պաշտոնական կայքը

Չիլիի Վալպարաիսո տարածաշրջան
Չիլիի նահանգներ

Պետորկա (նահանգ)


Albertus Di Meola (vulgo Al Di Meola), natus Albertus Laurentius Dimeola (Al Laurence Dimeola) die 22 Iulii 1954 Novae Caesareae Novae Caesareae, est musicus jazz fusion et Latin jazz Americanus qui primum cithara Hispanica psallit, et etiam compositor et productor albi musici.

Nexus externi

Situs officialis

Nati 1954
Homines vivi
Citharistae Civitatum Foederatarum
Incolae Novae Caesareae
Musici Civitatum Foederatarum

Albertus Di Meola


Die evangelisch-lutherische Kirche Langeneß ist die einzige Kirche auf der Hallig Langeneß. Sie liegt dort zentral auf der Kirchwarf und gehört zur Kirchengemeinde Langeneß-Nordmarsch im Kirchenkreis Nordfriesland der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Norddeutschland.

Vorgängerbauten
Bis zu den Landverlusten im 14. Jahrhundert gab es im Gebiet der heutigen Halligen viele Kirchspiele. Durch den Untergang einiger Kirchen gehörten die neu entstandenen Halligen Langeneß, Nordmarsch und Butwehl zunächst zu unterschiedlichen Kirchspielen auf benachbarten Inseln oder Halligen. Erst 1599 erhielt Nordmarsch wieder eine eigene Kirche. Diese musste aufgrund von Sturmfluten mehrfach neu aufgebaut und dabei auch verlegt werden. An den letzten Standort des 1838 endgültig abgebrochenen Gebäudes erinnert der Name der Kirchhofswarf, auf der heute noch der Friedhof der Hallig liegt.

Die Hallig Langeneß erhielt ihre erste Predigtstätte 1658 und 1666 den ersten ordentlichen Pastor. 1663 errichtete man bereits am heutigen Standort eine vollwertige Kirche, die 1725 von Grund auf erneuert und bis 1894 genutzt wurde.

Bau und Geschichte
Das jetzige reetgedeckte Gebäude wurde 1894 auf den Fundamenten des Vorgängerbaus errichtet. Hierbei erweiterte man den westlichen Teil, teilte den östlichen Teil ab und richtete diesen als Schule ein. Nachdem die Schule in den 1960er-Jahren andere Gebäude erhalten hatte, konnte die Kirche 1975/76 umgestaltet und renoviert werden, wobei auch der frühere Schulteil in einen zweistöckigen Gemeindeteil umgewandelt wurde.

Heute liegt die Kirche auf einer Höhe von  und damit bereits 3 m über dem mittleren Hochwasser. Zusätzlich ist sie durch einen Wall an der Warftkante geschützt, dessen Höhe  beträgt.

Ausstattung

Ein Teil der heutigen Ausstattung stammt aus der alten Kirche von Nordmarsch, so der bemalte Flügelaltar von 1670, die Kanzel von 1696 und das Gestühl von 1686. Auffällig ist die 1730 mit biblischen Szenen bemalte Decke des Kirchenraums. Der Altar ist eine Stiftung zweier Schiffer aus Langeneß und zeigt wichtige Szenen des Neuen Testamentes, so die Kreuzigung Jesu, das letzte Abendmahl und die vier Evangelisten.

Innerhalb des Gebäudes stehen zwei Taufsteine. Ein aus Muschelkalk gefertigter Taufstein wird auf das 13. Jahrhundert datiert und steht heute im Eingangsraum, der heute für Taufen benutzte Taufstein im Hauptraum besteht aus Sandstein und stammt vom Ende des 16. Jahrhunderts.

Auf zwei Tafeln an der West- und Südwand werden chronologisch seit 1658 die Namen der Pastoren der Kirche eingetragen. Der Rahmen der älteren Tafel stammt dabei noch aus dem Jahr 1706. An der Nordwand und über dem Altar hängen zwei Kruzifixe, die beide auf das 17. Jahrhundert datiert werden.

Im 20. Jahrhundert kamen zur Ausstattung das Votivschiff, die Osterleuchter, der Kronleuchter und die im Watt vor Langeneß gefundene Skulptur an der Südwand hinzu.

Eines der bemerkenswertesten Stücke der ursprünglichen Innenausstattung, das 188 × 204 cm große Ölgemälde Die Enthauptung Johannes des Täufers, befindet sich heute im Husumer Schloss. Das Gemälde soll 1706 als Strandgut auf die Insel gekommen sein, es wird Gerard Seghers zugeschrieben und auf das Jahr 1620 datiert. Es wurde aufgrund seiner sehr realistischen Darstellung der Enthauptung auf der Hallig nicht lange öffentlich gezeigt. Carl Haeberlin fand es 1903 auf dem Dachboden der Kirche, ließ es aufwändig restaurieren und später nach Husum bringen.

Glockenturm und Friedhof
Die Kirche besitzt an der Südseite einen kleinen Friedhof und vor der Nordwestecke einen Glockenstapel. Seine einzelne Bronzeglocke stammt aus dem Jahr 1957, wiegt 125 kg und hat den Schlagton f2. Direkt vor dem Glockenstapel stehen die Reste eines historischen Sandsteinsarges. In der Mitte des Friedhofes steht die Statue Rufer zu Gott der Hamburger Bildhauerin Gertrud Weiberlen, die auch auf dem Friedhof begraben ist.

Fotografien und Karte

Literatur

Weblinks

 Adresse der Gemeinde auf der Internetseite der Nordkirche
 Geschichte der Kirche auf der Internetseite der Gemeinde Langeneß & Oland

Langeneß
Langeness
Langeness
Langeness
Erbaut in den 1890er Jahren

Kirche Langeneß


An Lemniscomys striatus in uska species han Rodentia nga syahan ginhulagway ni Linnaeus hadton 1758. An Lemniscomys striatus in nahilalakip ha genus nga Lemniscomys, ngan familia nga muridae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lemniscomys

Lemniscomys striatus


Časová rovnica je rozdiel medzi pravým a stredným slnečným časom. Časová rovnica sa rovná rozdielu hodinových uhlov pravého Slnka a stredného Slnka. Hodnota časovej rovnice sa počas roka mení, možno ju zobraziť analemou,  krivkou s dvoma maximami a dvoma minimami. Pri kladnej časovej rovnici kulminuje pravé Slnko skôr ako stredné Slnko a hodiny idúce podľa stredného slnečného času zaostávajú za slnečnými hodinami. V ročnom priebehu časová rovnica dosahuje maximá 16. mája (+3,8 min) a 3. novembra (+16,4 min), minimá dosahuje 12. februára (-14,4 min) a 25. júla
(-6,3 min). Časová rovnica vysvetľuje nerovnaké trvanie dopoludňajších a popoludňajších hodín vo februári a novembri, meškanie západov Slnka po letnom slnovrate a pred zimným slnovratom.

Referencie

Čas

Časová rovnica