Kihnu est une île d'Estonie, dans le golfe de Riga.

Géographie
Kihnu a une superficie de  ( estonienne par la taille) et compte  (2013). Elle compte quatre villages. Un aéroport permet de joindre Pärnu par avion. Elle est située à  du continent.

Climat
L'île de Kihnu se trouve sur la côte de la mer Baltique et a un climat maritime avec peu de changement de température tout au long de l'année. Comme l'île d'Okushiri et l'île de Yagishiri à Hokkaido au Japon ou l'île de Guafo au Chili, il n'y a pas d'été chaud. Les températures élevées supérieures à  sont très rares sur l'île de Kihnu.

Histoire
L'île a été mentionnée par écrit pour la première fois en 1386.
Autrefois, les hommes de l'île partaient pêcher en mer plusieurs mois par an, laissant les femmes régir seules la vie de la communauté en leur absence, donnant lieu à un exemple de société matriarcale unique.

Culture
L'isolement géographique, le sens communautaire et l'attachement aux coutumes ont permis aux habitants de garder intactes leur culture et leurs coutumes au cours des siècles, ce qui a fait que  a été inscrit en 2008 par l'UNESCO sur la liste représentative du patrimoine culturel immatériel de l'humanité (originellement proclamé en 2003).
Tous les habitants sont de confession chrétienne orthodoxe

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des îles d'Estonie
 Culture de l'Estonie
 Commune de Kihnu

Lien externe

Culture en Estonie
Île en Estonie
Île du golfe de Riga
Patrimoine culturel immatériel de l'humanité en Estonie
Comté de Pärnu

Kihnu


Wolfgang Glechner (* 22. Dezember 1951 in Hochburg-Ach) ist ein österreichischer Maler und Schriftsteller. Er lebt und arbeitet freischaffend in Wien. Glechner ist auch bekannt für publikumswirksame Lesungen aus seinen eigenen und Werken seines Vaters Gottfried Glechner.

Leben
Noch bevor Glechner zu schreiben begann, erzählte er bereits Geschichten mit Mitteln der gegenständlichen Malerei und Zeichnung. Thematisch pflügt er querbeet durch alle Genres – urbane Szenen, Mensch, Tiere, Landschaft. Inhaltliche Schwerpunkte sind die Spannungsfelder zwischen Stadt und Land, zwischen Einzelnem und verordneter Gleichschaltung, sowie allgemein der Kontrastreichtum moderner Lebenswelten. Diese Elemente findet man mit deutlicher Aussage nicht nur in seinen Erzählungen und Romanen, sondern ebenso in seinen meist strahlend bunten bildnerischen Arbeiten so wie in den Zeichnungen und Radierungen, die häufig mit versteckten Pointen überraschen.

Malerei/Bildende Kunst
Seit Mitte der 1980er Jahre ist der in seinen Anfängen vor allem von seinen Lehrern A. Paul Weber und Helmut Huber beeinflusste Autodidakt Wolfgang Glechner als Zeichner anerkannt und in Ausstellungen vorwiegend in Österreich vertreten. 2005 bis 2008 gestaltete Wolfgang Glechner auch interaktive Trickfilme. 1998 formulierte er die "Trennfarbentheorie" und malt seither auch expressive kräftig bunte gegenständliche Ölgemälde. Werke von Wolfgang Glechner befinden sich in zahlreichen privaten und öffentlichen Sammlungen.

Werke
 Jetzt schlagt's Dreizehn – als Provinzler in der Großstadt – fünf Geschichten im Dialekt. Verlag Bibliothek der Provinz, 2009, ISBN 978-3-85252-991-2.
 Der schwer erziehbare Kleiderkasten des Dr. Freud. Verlag Bibliothek der Provinz, 2010, ISBN 978-3-902416-22-3.
 Der Fleischprogrammierer – Neue Geschichten vom Innviertler in Wien. mit einem Vorwort von Alois Brandstetter. Edition Sonnberg, 2011, ISBN 978-3-9502043-5-3.
 Niemand ist in Braunau geboren. Edition Sonnberg, 2013, ISBN 978-3-9502043-9-1.

Einzelnachweise

Weblinks

Maler (Österreich)
Autor
Erzählung
Literatur (Deutsch)
Literatur (Österreich)
Österreicher
Geboren 1951
Mann

Wolfgang Glechner


Աշոտ Դավթյան (), հայ ազատամարտիկ Արմավիրի տարածաշրջանից։

Կենսագրություն
Աշոտ Դավթյանը ծնվել է 1968 թվականի հունվարի 6-ին Իրկուտսկ քաղաքում։ Ավարտել է Արմավիրի շրջանի Նոր Կեսարիա ավանի դպրոցը, 1986-1988 թթ. զորակոչվել և ծառայել խորհրդային բանակում։ 1991 թվականին մասնակցել է Արցախյան շարժմանը, եղել է երկրապահ տարբեր ջոկատների կազմում, կռվել Գորիսում, Ֆիզուլիում, Ստեփանակերտում, Ղուբաթլիում, Հադրութի շրջանում, Լաչինում։

Զոհվել է Հադրութ շրջկենտրոնի պաշտպանության մարտերի ժամանակ՝ 1993 թվականի հոկտեմբերի 13-ին։ Թաղված է հայրենի Նոր Կեսարիա գյուղում։

Աշոտ Դավթյանն ամուսնացած էր, ունի մեկ դուստր՝ Հասմիկը։

Աղբյուրներ
 Ռ. Սահակյան, Գիրք վշտի և հպարտության

Հայ ազատամարտիկներ

Աշոտ Դավթյան


Astronomisches Rechen-Institut (ARI) je astronomický výpočtový ústav v Heidelbergu, od roku 2005 je to súčasť Zentrum für Astronomie der Universität Heidelberg (ZAH; Centra pre astronómiu Heidelberskej univerzity).

ARI mal od roku 1700 až do druhej svetovej vojny sídlo v Berlíne. V rokoch 1776-1959 vydával ročenky Berliner Astronomisches Jahrbuch. Venuje sa problémom nebeskej mechaniky, teoretickej astrofyziky, najmä výskumu dynamiky rušených pohybov v planetárnej sústave a vo hviezdnych sústavách.

Astronómia v Nemecku

Astronomisches Rechen-Institut


An Julogona hamuligera in uska species han Diplopoda nga syahan ginhulagway ni Verhoeff hadton 1913. An Julogona hamuligera in nahilalakip ha genus nga Julogona, ngan familia nga Craspedosomatidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Julogona

Julogona hamuligera


Marcel Vandernotte, francoski veslač, * 9. julij 1909, Nantes, † 15. december 1993.

Vandernotte je za Francijo nastopil na Poletnih olimpijskih igrah 1932 in 1936.

Leta 1932 je bil z bratom Fernandom v dvojcu s krmarjem izločen v repasažu.

Štiri leta kasneje je v Berlinu nastopil kot član francoskega četverca, ki ga je krmaril njegov dvanajstletni nečak Noël Vandernotte.

Sklici

Zunanje povezave

Francoski veslači
Olimpijski tekmovalci za Francijo
Veslači Poletnih olimpijskih iger 1932
Veslači Poletnih olimpijskih iger 1936
Prejemniki bronastih olimpijskih medalj za Francijo

Marcel Vandernotte


An Dasymys foxi in uska species han Rodentia nga ginhulagway ni Thomas hadton 1912. An Dasymys foxi in nahilalakip ha genus nga Dasymys, ngan familia nga muridae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dasymys

Dasymys foxi


An Polymerurus andreae in uska species han Animalia in nahilalakip ha phylum nga Gastrotricha, ngan nga ginhulagway ni Eric Hochberg hadton 2005. An Polymerurus andreae in nahilalakip ha genus nga Polymerurus, ngan familia nga Chaetonotidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polymerurus

Polymerurus andreae


39 — il
 39 (ədəd) — ədəd
 39 — Qubadlı rayonunun avtomobil seriya nömrəsi.
+39 — İtaliyanın beynəlxalq telefon kodu.
E.ə. 39 — il.

39 (dəqiqləşdirmə)


Vay  (Britonice Gwez) est commune 1871 incolarum (anno 2008) praefecturae Ligeris Atlantici in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.

 Index communium praefecturae Ligeris Atlantici

Nexus externi

 Vay pagina interretialis

Communia praefecturae Ligeris Atlantici
Loci habitati praefecturae Ligeris Atlantici

Vay (Liger Atlanticus)


ABT-436 is an orally active, highly selective vasopressin V1B receptor antagonist which was under development by Abbott Laboratories and AbbVie for the treatment of major depressive disorder, anxiety disorders, and alcoholism but was discontinued. It reached phase II clinical trials prior to the discontinuation of its development.

See also
 Balovaptan
 Nelivaptan
 SRX-246
 TS-121

References

Abandoned drugs
Antidepressants
Anxiolytics
AbbVie brands
Drugs with undisclosed chemical structures
Vasopressin receptor antagonists

ABT-436


Yennun Huang from the Vee TIME Corp., Taipei, Taiwan was named Fellow of the Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE) in 2012 for contributions to fault tolerant and failure avoidance software.

See also
Glossary of electrical and electronics engineering
History of software engineering
Software engineering

References

Fellow Members of the IEEE
Living people
Year of birth missing (living people)
Place of birth missing (living people)

Yennun Huang


Հենրի IV, (), Ֆրանսիայի թագավոր 1589 թվականից։ Բուրբոնների դինաստիայի առաջին ներկայացուցիչը։ 1562 թվականից Նավառայի թագավոր (Հենրի Նավառացի)։

Կրոնական պատերազմների ժամանակ հուգենոտների ղեկավար։ 1593 թվականին ընդունել է կաթոլիկություն և մտել Փարիզ։ 1598 թվականին Նանտի էդիկտովը հուգենոտներին շնորհել է դավանանքի ազատություն և այլ արտոնություններ։ Հենրի IV-ի քաղաքականությունը նպաստել է բացարձակ միապետության ամրապնդմանը. դադարեցվել է Գլխավոր շտատների հրավիրումը, սահմանափակվել են նահանգային ժողովների իրավունքները, աճել է բյուրոկրատական ապարատի դերը են։ Տնտեսության ասպարեզում վարել է պրոտեկցիոնիզմի (հովանավորություն) քաղաքականություն, խթանել Ֆրանսիայի մանուֆակտուրաների զարգացումը, բարեկարգել ճանապարհները, բացել նոր ջրանցքներ ևն։ 1604 թվականին սկսվել է Կանադայի գաղութացումը ֆրանսիացիների կողմից։ Հենրի IV-ի կառավարությունը վերացրել է գյուղացիների ժամկետանց պարտքերը, սակայն բարձրացրել անուղղակի հարկերը։ Հենրի IV-ը ղեկավար դեր է խաղացել հակահաբսբուրգյան ընդդիմություն կազմակերպելու գործում, նախապատրաստել Տաբսբուրգների դեմ պատերազմը։ Հենրի IV-ին սպանել է մոլեռանդ կաթոլիկ Ռավալյակը։

Ծանոթագրություններ

Ֆրանսիայի թագավորներ
Սպանվածներ
16-րդ դարի Եվրոպայի միապետներ
Կաթոլիկ միապետներ
Կապիչի շքանշանի ասպետներ

Հենրի IV (Ֆրանսիա)


Martodum  seu Martellum  (Francogallice: Marthod) est commune 1390 incolarum (anno 2008) praefecturae Sabaudiae in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.

 Index communium praefecturae Sabaudiae

Nexus externi

Notae

Communia Praefecturae Sabaudiae
Loci habitati praefecturae Sabaudiae

Martodum


Le district d'Abbottabad (en ourdou : ایبٹآباد) est une subdivision administrative de la province de Khyber Pakhtunkhwa au Pakistan. Constitué autour de sa capitale Abbottabad, le district est entouré par le district de Mansehra au nord, le territoire d'Azad Cachemire à l'est, la province du Pendjab au sud et enfin le district d'Haripur à l'ouest.

Le district est peuplé de près de 1,3 million de personnes en 2017 et la population parle majoritairement hindko. C'est une région montagneuse frontalière avec la région du Cachemire. L'un des plus instruits du pays, le district est par ailleurs relativement acquis à la Ligue musulmane du Pakistan.

Histoire
La région d'Abbottabad a été sous la domination de diverses puissances au cours de l'histoire, notamment le Sultanat de Delhi puis l'Empire moghol. Elle a ensuite été prise par l'Empire sikh en 1818, puis en 1848, elle est conquise par le Raj britannique. C'est d'ailleurs l'officier britannique James Abbott qui donne son nom à la ville d'Abbottabad qu'il fonde en 1853, et donc au district. Ce dernier est alors un simple tehsil du district d'Hazara.

Lors de l'indépendance vis-à-vis de l'Inde en 1947, la population majoritairement musulmane soutient la création du Pakistan. Des minorités hindoues et sikhes quittent alors la région pour rejoindre l'Inde, tandis que des migrants musulmans venus d'Inde s'y installent.

Géographie

Le district d'Abbottabad est une région montagneuse située aux pieds de l'Himalaya et du Cachemire. Il est principalement constitué de reliefs et de vallées, ces dernières étant irriguées par plusieurs rivières. Le nord et l'est du district sont les zones les plus hautes, avec des montagnes boisées et enneigées durant l'hiver. Deux parcs naturels protégés constituent ensemble 6 % de la superficie du district, dont le par national Ayubia depuis 1984.

Démographie

Lors du recensement de 1998, la population du district a été évaluée à  personnes, dont 18 % d'urbains, contre 33 % au niveau national et 17 % au niveau provincial. Le taux d'alphabétisation était de 57 % environ, soit bien plus que la moyenne nationale de 44 % et que la moyenne provinciale de 35 %. Il s'agit d'ailleurs de la meilleure performance de la province de Khyber Pakhtunkhwa et parmi les meilleures du pays. Ce taux se situe à 75 % pour les hommes et 39 pour les femmes, soit un différentiel de 36 points, supérieur aux moyennes provinciale et nationale de 32 et 23 points respectivement.

Le recensement suivant mené en 2017 pointe une population de  habitants, soit une croissance annuelle de 2,2 %, inférieure aux moyennes provinciale et nationale de 2,9 % et 2,4 % respectivement. Le taux d'urbanisation augmente à 22 % et l'alphabétisation à 76 %, dont 86 % pour les hommes et 66 pour les femmes.

Les langues les plus parlées du district sont des dialectes proches du pendjabi, surtout l'hindko parlé par 87 % en 2017. Le pachto, la langue provinciale, est parlé par 6 % de la population et l'ourdou par 2,5 %.

La population est très largement musulmane à environ 99,8 % de la population en 2017, les minorités religieuses étant essentiellement chrétiennes (0,2 %). Avant 1947, les hindous et les sikhs étaient plus nombreux dans le territoire de ce qui constituera ce district, mais avec la création du Pakistan, en 1947, plus de 90 % des hindous et des sikhs du district partirent en Inde, aux suites de la partition.

Administration

Le district est divisé en deux tehsils, Abbottabad et Havelian, ainsi que 51 Union Councils. Le premier, situé au nord, est nettement plus vaste et plus peuplé.

Seules trois villes dépassent les  habitants d'après le recensement de 2017. Il s'agit de Nawanshehr, Havelian et surtout la capitale Abbottabad, qui regroupent à elles seules près de 21 % de la population totale du district et 94 % de la population urbaine, selon le recensement de 2017.

Économie et transports

Le district d'Abbottabad est traversé par la route du Karakorum qui passe à proximité des villes d'Abbottabad et Havelian. Le district est également relié par une ligne de chemin de fer avec la ville de Hasan Abdal, elle-même située sur la ligne Rawalpindi-Attock.

Les autorités tentent de diversifier l'économie du district en développant le tourisme et les loisirs, grâce au potentiel en matière de sports d'hiver et de visite des paysages et parcs naturels réputés.

Politique
De 2002 à 2018, le district est représenté par les cinq circonscriptions électorales 44 à 48 à l'Assemblée provinciale de Khyber Pakhtunkhwa et depuis 2018 par les quatre numérotées de 36 à 39, en perdant une à l'occasion du nouveau découpage. Le district est représenté à l'Assemblée nationale par les circonscriptions 15 et 16.

Lors des élections législatives de 2008, elles ont été remportées par six candidats de la Ligue musulmane du Pakistan (N) et un de la Ligue musulmane du Pakistan (Q), et durant les élections législatives de 2013 par un trois candidats de la Ligue musulmane du Pakistan (N), deux du Mouvement du Pakistan pour la justice et deux indépendants.

Avec les élections législatives de 2018, le district est représenté par quatre candidats du Mouvement du Pakistan pour la justice et deux candidats de la Ligue musulmane du Pakistan (N).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Khyber Pakhtunkhwa
 Mort d'Oussama ben Laden

Liens externes

  Abbottabad District Demographics sur kp.gov.pk

Abbottabad

District d'Abbottabad


Mezra Pil (be Tırki: Bayırlı) yew dewa vêrina/kohona Darayêni wa. Rayê makina ser ra Darayêni ra nizdiya 40-45 km duyr a. İnkê bestê Belde Darayêni Valyer a. Rayê makina zerrêy Valyer ra benu dı hêti. Yo het kışta raşt ra dewa Muradon, Consuer û Şernon ser ra şınu; Şernon ra z' pêya ruyar (rû) ra kuyenu wever u nızdiya 700-800 mt. Yo qayme dıma reseyenu Mezra Pil. Rayê bin Valyer ra kışta çep ra pırt sekiz ser ra awa Vaxkin, Vazenon, Bor u Şernon texernenu, Kılê ra viyerenu şınu resenu dew. In perr ra rayê mezron Mezra Pil ra (Geldon, Armaşin, Miyedron û Mezra Qıj) şinu dew.

Riyê erdi û iklım
Rayê makina Mezra Pil ra wet çinyu. Rayê makina ser ra Mezra Pil dewa pêyina Darayêni wa. Mezra Pil ra wet dêwi Tavz (Tawz) êsti. Zımê dew, guevaga (xet, sındor) Darayêni (hem z' ayê Çolig) û qezê Diyarbekir Qulp a. Mezra Pil, kendalin yo dewa, yegê eğleb hêy waroni dew d'. Zerrêy dewe d' çend yegê êsti, labelê Mezra Pil pêy guazeron xu z' yena şınasnayiş. Warêy dew, dew ra 4-6 km duyri. Warêy eğleb dew ra 800-1200 mt bêrzi. Şarê Mezra Pil, pêy cıt û pês devarê xu kenu. Mezra Pil d' cew, ğelı (genım), wesarı, kuriek, nehxey (nehxê), baklê, mışoşi (mêrcu), tıtun ûzb. romyenu. Mieşnêy, bizê, mongêy, kêrgi, hindiy bêni whê (webiyayiş). Kiver ra bazılconi, biber, bazılcon siyê, kartuêl, xıyar, thar shıpi, çoniel, kuy; fiyek ra z' shay, murê (mıri), xox, mişmiş, tuy, salinc, alinc, zoğur, wişnê, guazi zb. pawyêni. Zerrêy Mezra Pil û waron dewe d' zaf çêşid thar vêjyenu: pherpar, pıngi, kardı, leğemdur, selmı, gagaç, yelıng (hêlug), lerg (helerg), marşing ûzb. Punê, şimig, tırşık, yağiç (gerzınık) zobi vaşi dewe. Duyes hxebi warê Mezra Pil êsti û nomê yin: Arsuer, Arsuêr Mallon, Arsuêr Qeron, Ğêyd, Phon, Mil Bawşin (Dyar), Dalav, Sulleton, Reng, Kılê, Helzın, Çalkoni yi. Dorpêy waron gema. Dar "kêlmier" xêlyek zafu. Binatey Dalav û Rêng gema "kelmay" a. Darr kêlmier (kelmay) hem zımıstoni qêy adir takotiş, hem z' qêy devarê hxeywon (bızêkon, heron, gayinon) pawyena.

Tarix
Derheqa tarixê ına dew d' hêzrin (kasin) yo zonay (ilm) çinyu. Vatiş vêrinon guere, tarixê Mezra Pil hxeton serron hxenzar dısey-hirsey (1200-1300) cuaver şınu. Honciyo z' vatiş vêrinon guere, wext'ıg Bısılmunon Diyarbekir guret xu dest û dyêr ka (kilisa) zê'g êru kerd Comiya Pila Diyarbekir (Ulu Cami), comiya dewê Mezra Pil z' çend sêrri badên comiya Diyarbekir vıraziyawa. Tarixê dew, inay sera ço eşkenu qıssêybıkeru, labelê honciyo z' ço nieşkenu ki derhxeq tarixê Mezra Pil d' hêzrin yo ermın (çi) vaju. Çahar-panc hêtiya mezêli (gueriston) êsti. İn mezelon ra çend cêy êrd ra biy raştı u hema-hema biy vind. Berkolon mezlon ra astêy merdon ra pêy metodê "qarbon 14" çoy êşkenu ki texmini yo tarixê ına dew eşkera bıkeru. Çend mezêl êst ki hay zerrêy "hxoş"ond û berkolê in mezelona zaf şıkil êsti û tay berkolê z' bıxu zêy kêfiye (kılaw) vıraştêyi.

Dewê Darê Hêni

Mezra Pil


Diviciacus vel Divitiacus, qui medio saeculo I a.C.n. floruit, princeps Aeduus et frater Dumnorigis fuit. Amicum Populi Romani latum est atque Cicero in opere suo De divinatione eum Druidem fuisse scripsit.

Notae

Incolae Galliae
Reges
Aedui
Nati saeculo 2 aut 1 a.C.n.
Mortui saeculo 1 a.C.n.

Diviciacus


SMA Negeri 5 Tangerang Selatan, merupakan salah satu Sekolah Menengah Atas Negeri yang ada di Provinsi Banten, Indonesia. Sama dengan SMA pada umumnya di Indonesia masa pendidikan sekolah di SMAN 5 Tangerang Selatan ditempuh dalam waktu tiga tahun pelajaran, mulai dari Kelas X sampai Kelas XII.

Sejarah
SMAN 5 Kota Tangerang Selatan ( Eks. SMAN 1 Pondok Aren ) berlokasi di perumahan Puri Bintaro Hijau Blok F IV salah satu kelas jauh SMAN 1 Ciputat. Berdiri tahun 2002, tepatnya tanggal 3 Februari 2002 dan tahun beroperasinya 2003-2004, Kepemilikan tanah dengan status hak guna pakai, Luas tanah kurang lebih 5000 meterpersegi dan luas bangunan 1000 meterpersegi.
Berdasarkan Peraturan Wali Kota Tangerang Selatan nomor 10 tahun 2009 nama SMAN 1 Pondok Aren menjadi SMA Negeri 5 Kota Tangerang Selatan

Fasilitas

 Ruang Kelas
 Ruang Kepala Sekolah
 Ruang Tata Usaha
 Ruang Guru
 Ruang BP/BK
 Meja Piket
 Pos Satpam
 Masjid
 Perpustakaan
 Lapangan Olahraga
 Lapangan Parkir
 Laboratorium
 Laboratorium Komputer
 Kantin
 Ruang Musik
 Toilet Siswa
 Toilet Guru
 Taman Sekolah
 Wi-Fi

Ekstrakurikuler
SMA Negeri 5 memiliki banyak kegiatan ekstrakurikuler, diantaranya,

 MPK (Musyawarah Perwakilan Kelas)
 OSIS
 ROHIS
 Basket
 Badminton
 Pecinta Alam (Ciara)
 English Club
 Futsal (Neltas)
 Paduan Suara
 Paskibra
 Pramuka
 Modern Dance
 Mading
 Rohis (Al-Furqon)
 Teater
 Tari Saman
 Taekwondo
 Judo
 Japanese Club
 Silat
 Pétanque
 Karya Ilmiah Remaja (KIR)
 Broadcasting Neltas (NELTAS TV)

Pranala luar

Website SMAN 5 Tangerang Selatan

Lihat Pula

 Daftar SMA Negeri di Kota Tangerang Selatan
 Daftar SMK Negeri di Kota Tangerang Selatan
 Daftar MA Negeri di Kota Tangerang Selatan

Pondok Aren, Tangerang Selatan

SMA Negeri 5 Tangerang Selatan


Attalus III Philometor Euergetes (natus anno 171 a.C.n.; mortuus anno 133 a.C.n.) fuit rex Pergami domu regia Attalidarum ortus.

Familia
Fuit filius Eumenis II regis et Stratonicae reginae.

Regnum
Antecessore acunculo eius Attalo II mortuo Attalus III ei anno 138 a.C.n. successit. Sed non regnare cupiebat atque potius agriculturae et horticzulturae studebat. Ab Aristonico notho Attali II pressus ex testamento populo Romano regnum Pergamum tradidit. Sed Aristonicus nomine Eumenes III regnum Pergami appetivit.

Fontes
 XIII.4.2.

Bibliographia

Notae

Reges Pergami

Attalus III


An Maraenobiotus vejdovskyi in uska species han Maxillopoda nga ginhulagway ni Mrázek hadton 1893. An Maraenobiotus vejdovskyi in nahilalakip ha genus nga Maraenobiotus, ngan familia nga Canthocamptidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maraenobiotus

Maraenobiotus vejdovskyi


Dies ist eine Liste der diplomatischen und konsularischen Vertretungen Haitis.

Diplomatische und konsularische Vertretungen

Afrika
: Cotonou, Botschaft
: Pretoria, Botschaft

Asien
: Peking, Office of Commercial Development
: Tokio, Botschaft
: Taipei, Botschaft
: Hanoi, Botschaft

Europa

Nordamerika

Südamerika

Vertretungen bei internationalen Organisationen
: Brüssel, Mission
: New York, Ständige Mission
 Vereinte Nationen: Genf, Ständige Mission
: Washington, D.C., Ständige Mission
 (UNESCO): Paris, Ständige Mission
: Vatikanstadt, Botschaft

Einzelnachweise

Weblinks

Haiti
!

Liste der Auslandsvertretungen Haitis


Bernard Mariborski, pripadnik rodbine Spanheimov, grof v koroških Trušnjah, mejni grof (markiz) Podravske krajine, odvetnik samostana Šentpavel in udeleženec druge križarske vojne. * pred 1080, † 16. november 1147, Laodiceja, Mala Azija.

Življenje

Bernard Mariborski  je bil eden od otrok Engelberta I. Spanheimskega in Hedvike, brat koroškega vojvode Henrika IV. in koroškega vojvode Engelberta II., brat Hartvika II., Siegfrieda II. in Rikarde. Veliko se je zadrževal na Štajerskem in na Koroškem. Poročen je bil s Kunigundo, sestro mejnega grofa Leopolda Otokarja (1122-1129). Z njo je imel sina Bruna, ki je postal opat v koroškem samostanu Šentpavel, a ta je umrl že pred njim (1140). V času mladoletništva je varoval nečaka Otokarja III. Štajerskega, ki mu je v oporoki zapustil večji del svojih posesti. Na stara leta se je podal na križarsko vojno, v kateri je leta 1147 v bitki pri Laodiceji izgubil življenje.

Politično delovanje in dosežki
Bernardova politična moč je izvirala iz obširnih posestev, ki jih je večinoma podedoval po starših; npr. Vetrinje, Sv. Kandolf, Velinjo vas, Kotmaro vas, Razvanje, Kurjo vas, Radvino, Studence, od brata Hartvika je dobil Velikovec, po izumrtju Eppensteincev pa je dedoval njihove velike posesti v Podravinju.Njegovi večji dosežki so bili:

 Imenovanje za mejnega grofa Podravske krajine (to funkcijo je opravljal vse do svoje smrti). Bernard je že leta 1106 iz Dravske pokrajine pregnal Askvince, 1122 po izumrtju Eppensteincev pa dedoval posesti slednjih v Podravinju, pri čemer je bila njegova oblast zaradi vmesnega samostana Šentpavel odmaknjena od koroške politike. Bil je gospodar Maribora, Slovenske Bistrice, Slovenskih Konjic in Laškega. Zvezo s Koroško je močno omejil v letu 1191 ustanovljeni samostan Šentpavel.
 Ustanovitev Maribora. Bernard Mariborski je kot mejni grof Podravske krajine svoj sedež prenesel iz gradu Hompoš na grad Maribor,iz katerega se je nato razvilo mesto. Bernard namreč že leta 1124 nosi vzdevek Mariborski prav po gradu mejni grad (March purg).
 Imenovanje za odvetnika benediktinskega samostana Šentpavel, kateremu je Bernard sicer daroval veliko posesti, med drugim že leta 1105 polovico Velikovca za primer, da ne bi imel dedičev, malo pred smrtjo pa je šentpavelski opat od njega odkupil še drugo polovico Velikovca.
 Bernard je bil začasno tudi odvetnik benediktinskega samostana v Šent Lampretu na Osojah.
 Zastopanje štajerskega Otokarja III. (1129-1164) v času njegovega mladoletništva. Bernardova žena je bila sestra štajerskega mejnega grofa Leopolda Otokarja (1122-1129), po njegovi smrti pa je Bernard pridobil pravice do zastopanja svojega nečaka, npr. pri  odvetnik benediktinskega samostana v Šent Lampretu. Svojemu varovancu je Bernard v oporoki zapustil večji del svoje posesti, prav zaradi tega pa so od leta 1148 dalje tedanji štajerski mejni grofje gospodovali po nekaterih straneh takratne Ptujske ali Podravske krajine.
 Leta 1142 je Bernard ustanovil cistercijanski samostan v Vetrinju.  Ustanovil ga je s pomočjo nečaka Henrika Spanheima, kasnejšega škofa v Troyesu, ki je v Franciji vstopil med cistercijane in mu od tam poslal duhovnike. Samostanu je podaril tudi obsežna posestva v okolici in tako je ta samostan postal pomembna spanheimska ustanova v središču koroške vojvodine.
 Sodelovanje v drugi križarski vojni leta 1147. Te vojne se je v starosti nad sedemdeset let skupaj s svojim varovancem Otokarjem III. udeležil tudi markiz Bernard, vendar je s svojim oddelkom že 16. novembra 1147 pri maloazijski Laodiceji zašel v zasedo Turkov Seldžukov in padel v boju.

Opombe in sklici

Viri
 Cawley, Charles & FMG (2006-2010). Genealogija koroške veje Spanheimov
 Curk Jože (1983). Urbano-gradbena in komunalna zgodovina Maribora. Iz: Časopis za slovensko krajevno zgodovino št. 31. Strani  148-157.
 Freed, John B. (1984). The Counts of Falkenstein: noble self-consciousness in twelfth-century Germany. USA, American Philosophical Society.
 Gruden, Josip (1910). Zgodovina slovenskega naroda. Celovec, Družba sv. Mohorja.
 Kos, Milko (1915). Gradivo za zgodovino Slovencev v srednjem veku. Četrta knjiga. Ljubljana, Lenova družba.
 Kosi, Miha (1994). [http://www.sistory.si/publikacije/pdf/zcasopis/ZGODOVINSKI_CASOPIS_LETO_1994_LETNIK_48_STEVILKA_2.pdf Templjarji na Slovenskem. Prispevek k reševanju nekaterih vprašanj srednjeveške zgodovine Prekmurja, Bele Krajine in Ljubljane]. Iz: Zgodovinski časopis, letnik 48, številka 2. Str. 146-186.
 -- (2001). The Age of the Crusades in the South-East of the Empire (Between the Alps and the Adritic). Iz: Hunyadi, Z., Laszlovszky, J. (ur.). The Crusades and the military orders: expanding the frontiers of medieval latin christianity.'' Hungary, CEU Medievalia.
  Bernhard. Graf von Truchsee/Marburg

Spanheimi

Bernard Mariborski


Dettingen an der Erms est commune Badense-Virtembergense 9'133 incolarum (anno 2011).

 Indicem Communium Badeniae-Virtembergiae

Nexus externi

 Dettingen an der Erms pagina interretialis

Communia Badeniae-Virtembergiae

Dettingen an der Erms


Geoff Taylor ist der Name folgender Personen:

* Geoff Taylor (Fußballspieler) (* 1923), englischer Fußballspieler
 Geoff Taylor (Illustrator) (* 1946), britischer Illustrator

Siehe auch:

 Geoffrey Taylor

Geoff Taylor


«Գութան» (ամսագիր), գյուղատնտեսական գիտական ամսագիր։ Լույս է տեսել 1901-1905 թվականներին, Փարիզում։ Տնօրեն-խմբագիր՝ Գ․ Մեծաաուրյան։ Ձգտել է տարածել հողի մշակման առավել օգտավետ եղանակները, հայ ընթերցողին հասցնել գյուղատնտեսական գիտության նվաճումները։ Առաջարկել է գյուղատնտեսական դասընթացներ ստեղծել գյուղական և նախակրթական վարժարաններում, հայ ժողովրդի ապագան կապել գյուղատնտեսության զարգացման հետ։ Տպագրել է հողվածներ անասնապահության, անասնաբուծության, ցորննի և այլ կուլտուրաների մշակման, շերամապահության, նորագույն գյուղմեքենաների մասին։

«Գութան»-ին առընթեր կազմակերպված գործակալությունը օգնել է ձեռք բերել գյուղմեքենաներ ու գյուղգործիքներ, սերմեր, ինչպես նաև մասնագիտական գրականություն, ստանձնել է ֆրանսիացի մասնագետների միջոցով գործարանների ու ագարակնևրի հատակագծեր կազմելու գործը։

Ֆրանսիայի հայկական ամսագրեր
Հայկական տնտեսական պարբերականներ

Գութան (ամսագիր)


日秀尼(にっしゅうに)は、安土桃山時代から江戸時代の日蓮宗の尼僧。瑞龍寺中興三大比丘尼の1人。豊臣秀吉(羽柴秀吉)の同父姉、秀長と朝日姫の異父姉。夫は三好吉房で、秀次・秀勝・秀保の生母。

諱は智(とも)。位記上の本名は智子(ともこ)とされる。日秀は出家後の法名(法諱)。字は妙慧(みょうえ)。道号は村雲で、通称に村雲尼(そんうんに)。院号は瑞龍院(ずいりゅういん)。記事名は便宜上、日秀尼としているが、僧侶名は正しくは「瑞龍院妙慧日秀」公。

略歴
天文3年(1534年)に誕生。父は木下弥右衛門、母は天瑞院(大政所)。

智は、尾張国海東郡乙之村の住人である弥助(本姓三輪氏、後の三好吉房)に嫁ぎ、永禄11年(1568年)に秀次(治兵衛)、永禄12年(1569年)に秀勝(小吉)、天正7年(1579年)に秀保(辰千代)を産んだ。

弥助・智夫婦は主に長男の秀次と暮らした。秀吉の立身出世によって一家の境遇は大きく変わった。縁者にめぐまれなかった秀吉にとって、姉夫婦の子どもたちは一門衆としてだけでなく、後継者として成長を期待する存在だった。

天正10年(1582年)頃、秀次が阿波国の三好笑巌の養子となって三好姓を名乗って名跡を継ぐと、同じく三好姓を名乗った。また、天正16年正月には三男の秀保が、秀長の養子に入った。

天正18年(1590年)、小田原の役の論功行賞で、秀次の尾張転封後はこれに従って犬山城に居を構えた。同じく秀勝は甲斐国・信濃国2か国に封じられたが、智が僻地におくのは不憫であると秀吉に哀願したので、翌年には秀勝は美濃岐阜城へ移転することになり、吉房は犬山城を秀勝に譲って(秀次の居城である)清洲城へ移った。

天正19年(1591年)12月に秀次が関白職を秀吉から譲られると、一家は聚楽第に住んだ。同年、秀吉は嫡子鶴松を亡くすと、秀次・秀勝を養子に入れた。

ところが、文禄元年(1592年)、秀勝が文禄の役に出征中、巨済島の陣中で病死した。文禄2年(1593年)、秀吉に実子・お拾(豊臣秀頼)が誕生。文禄4年(1595年)4月、秀保も十津川で不可解なことに急な病死で亡くなった。秀吉は秀保の葬礼をおもてだって執り行うことは無用であると秀次に命じたので、智は北政所に陳情して、ようやく葬儀を行うことができる始末だった。そして秀吉の公式な後継者であった秀次までも、この年の7月に突然、蟄居を命じられ、高野山で切腹して果てた。この事件には、夫の吉房も連座して讃岐国に流され、智子は難を逃れたものの、秀吉に孫(秀次の遺児)のほとんど全員を打ち首にされる不幸が続いた。智は泣く泣く嵯峨野の地に善正寺を建立して秀次一族の菩提を弔った。

文禄5年(1596年)正月、智子は戒師に本圀寺の空竟院日禎を招き、仏門に入って出家した。『太閤素生記』によれば、初めは法名を日敬としたが、同名の僧がいたため日秀に改めたという。同年、日秀は京都の村雲の地に瑞龍寺を建立したが、気の毒に思った後陽成天皇が1000石の寺領を寄進したので、後に皇女や公家の娘が門跡となる比丘尼御所(俗にいう尼門跡)として、「村雲御所」と呼ばれる格式高い寺院となった。この寺院は後に大火で焼けて、現在の瑞龍寺へ移転した。

慶長3年(1598年)8月18日、弟・秀吉の死を見送り、慶長17年(1612年)には夫に先立たれ、慶長20年(1615年)夏には大坂の陣で豊臣秀頼ら親族の大半を失い豊臣家が滅亡し、豊臣方についた山口兵内の妻となった最後の孫娘・お菊も徳川方に処刑されるという悲劇を味わった。

寛永2年4月24日または4月4日(1625年5月30日または5月10日)に死去した。享年92。

墓所は瑞龍寺、本圀寺、秀次の墓所がある善正寺に存在する。善正寺には肖像画と木像が残る。

逸話
 慶長20年、大坂夏の陣で豊臣宗家が滅亡すると、真田信繁の五女(母は秀次の娘隆清院)で曾孫にあたる御田姫(後に岩城宣隆室)を自分のもとに避難させている。
 孫(秀勝の娘)である完子との関わりもあったらしく、完子や千世鶴とともに藤堂高虎と面会したり、完子の末娘が日秀の生前からの願いにより瑞龍寺を継いだりしている。
秀吉の兄弟姉妹では唯一、現代に至るまで子孫を残しており、その中には明仁上皇をはじめとする現在の皇族(男性皇族および内親王・女王全員)も含まれている(崇源院#系譜参照)。

関連作品
 新書太閤記(1973年、NET 演:冨士眞奈美)
 おんな太閤記(1981年、NHK大河ドラマ 演:長山藍子)
 秀吉(1996年 NHK大河ドラマ 演:深浦加奈子)
 寧々〜おんな太閤記(2009年 テレビ東京 演:横山めぐみ)
 江〜姫たちの戦国〜(2011年、NHK大河ドラマ 演:阿知波悟美)

脚注

参考文献

木下氏
豊臣氏
三好氏 (秀次系)
日蓮宗の僧
室町・安土桃山時代の僧
安土桃山時代の女性
尾張国の人物
名古屋市出身の人物
16世紀日本の女性
17世紀日本の尼僧
1534年生
1625年没

日秀尼


Michel Cullin, francoski akademski profesor in politik, * 17. september 1944, Pariz, † 3. marec 2020.

Cullin je bil "Maître de conférences" (sl. »Vodja razprave«) na Univerzi v Nici in direktor oddelka za avstrijsko-francoske odnose na Diplomatski akademiji na Dunaju.

Življenje

Študiral je na Diplomatski akademiji na Dunaju, kjer se je izkazal kot študent in absolvent. Po končanem študiju se je zaposlil kot francoski dopisnik za ÖRF, deloval pa je tudi kot raziskovalec. Na različnih univerzah je predaval kot lektor francoščine, glavni pomočnik (in kasneje tudi vodja razprave) pri temah o avstrijski civilizaciji, pomočnik za francoščino in končno na niški univerzi kot »Maître de conférences«.

Poleg svojega dela kot docent in novinar je Cullin od študentskih časov uspešen tudi v politiki, med drugim je član mednarodnega sveta Avstrijske službe v tujini

Za svoje zasluge je prejel veliko odlikovanj.

Publikacije (v nemščini)
 Der Weg zum österreichischen Staatsvertrag. Paris 1966, A.C.A.A
 L'Autriche contemporaine (skupaj z Felixom Kreisslerjem). Paris 1972, A.Colin
 Les théories de la nation autrichienne. Paris 1977, A.C.A.A.
 Education civique et formation politique dans les échanges franco-allemands (zusammen mit Hans Nicklas). Paris/Bad Honnef 1980, DFJW
 Ein Gallier in Danubien: Erfahrungen eines Zwangsarbeiters unter dem NS-Regime (zusammen mit Robert Quintilla), 2006
 Douce France? Musik-Exil in Frankreich / Musiciens en Exil en France 1933-1945 (zusammen mit Primavera Driessen-Gruber). Wien/Böhlau, 2008

Zunanje povezave
 Kratek življenjepis

Francoski diplomati
Francoski politologi
Francoski pisatelji

Michel Cullin


ニカイア帝国(ニカイアていこく、)とは、第4回十字軍の際に西ヨーロッパ諸国とヴェネツィア共和国の軍隊によって占拠されたコンスタンティノープルから逃れた、東ローマ帝国(ビザンツ帝国)の貴族により建国されたによる3ヵ国ののうち、最大の国家を指す慣習的な歴史学上の国名である。トレビゾンド帝国やエピロス専制侯国、テッサロニキ帝国といった1204年の東ローマ崩壊後に形成された他の残存諸国家のように、それは中世まで存続したローマ帝国の東半分の継承国であった。ラテン帝国として史学上知られる国家は、コンスタンティノープルとその近郊の占領後にいわゆる十字軍とヴェネツィア共和国の軍隊により樹立された。

ニカイア帝国はによって樹立され、1204年から同国がコンスタンティノープルにて東ローマ帝国を復活させる1261年まで続いた。

国号
正式な国号は東ローマ帝国同様「ローマ帝国」であり、君主も「ローマ皇帝」を称し続けた。中世ギリシア語の発音に従ってニケア帝国、あるいは皇室の姓を取ってラスカリス王朝とも呼ばれる。自称を重視する立場からニカイアの「中世ローマ帝国」とも呼ぶ説もある。

歴史

成立
1204年の第4回十字軍侵攻後、東ローマ皇帝アレクシオス5世ドゥーカスはコンスタンティノープルから逃れた。その後間もなく、アレクシオス3世アンゲロスの義理の息子テオドロス1世ラスカリスが皇帝を宣言したが、彼もまたコンスタンティノープルでの状況が絶望的だと認識し、ビテュニアにあるニカイアという都市へ逃れた。

十字軍によってコンスタンティノープルに建国されたラテン帝国は、かつての東ローマ領に対し支配権を及ぼしておらず、ギリシアの東ローマ帝国の継承国は、エピロス(エピロス専制侯国)、トラブゾン(トレビゾンド帝国)、そしてニカイアに出現した。トレビゾンド帝国はコンスタンティノープル陥落の数週間前に独立国家として離脱していた一方、ニカイア帝国はラテン帝国に最も近接しており、東ローマ帝国を復活させようとする試みのための最良の位置にあった。

フランドル家のアンリ1世がとブルサにてテオドロス1世ラスカリスを撃ち破ったため、テオドロスはすぐには成功を収められずにいた。しかし、カロヤン・アセンからの侵略に対し防衛すべくアンリがヨーロッパに召喚されたため、アドリアノープルの戦いにてラテン皇帝ボードゥアン1世を破った後、テオドロスはアナトリア半島北東部の大部分を占拠できた。テオドロスはまた、その他の小規模な対抗勢力とともにトレビゾンド軍を破ったことで、継承国のなかで最強の国家を預かる身となった。同じく1205年、ニカイアにて彼は自身を皇帝と宣言、即位した。

無数の停戦協定や同盟が形成されてはその数年後に破棄され、東ローマの継承国としてのラテン帝国と、第二次ブルガリア帝国、そしてニカイア帝国と国境を接するコンヤまでに達していたセルジューク朝は互いに争い合った。1211年、にて、テオドロスはアレクシオス3世アンゲロスによる政権復帰の努力を後押ししていたセルジューク朝の大攻勢を退けた。しかし、この戦闘で受けた損害はでのラテン帝国の手による敗北につながり、その後のニンファエウム条約にてラテン帝国との国境を画定した結果、ミュシアの大部分とマルマラ海沿岸を失った。1212年、ニカイア帝国のこの領土喪失は、トレビゾンド帝国のの死亡に伴う、彼の併合により補われた。と同盟していたアレクシオス3世はニカイア軍に捕らえられ、1211年ごろに獄中で死亡した。

拡大
1222年にテオドロスが死亡すると、次の皇帝にはヨハネス3世ドゥーカス・ヴァタツェスが即位した。彼がテオドロスの娘の夫であり直接的な血縁関係はなかったことに異議を唱え、テオドロスの弟らはその即位を防ごうとした。しかし、それに失敗した彼らはラテン皇帝ロベール1世に対して派兵を依頼し、1225年にが勃発したが、この結果としてニカイア帝国はラテン軍を退けて領域を広げることに成功した。

帝国最長だったヨハネス3世の治世は比較的安定しており、ホーエンシュタウフェン家のフリードリヒ2世の娘と結婚することで、当時神聖ローマ帝国統治下にあったイタリア南部とシチリア島におけるギリシア系住民の安全を確保したり、1235年には第二次ブルガリア帝国のイヴァン・アセン2世と一時的に同盟を結んでマリツァ川とガリポリの間の領土を割譲するなど、エピロス専制侯国を除いて複雑な東欧情勢を上手く処理し強国に成長した。1242年にエピロスを攻めた際にはヨハネス・コムネノス・ドゥーカスを臣従させてその都テッサロニキを後に併合し、1246年にはモンゴル侵攻で弱体化したブルガリアからトラキアとマケドニアを勝ち取り、翌年に講和を結んだ。内政面ではプロノイア制による小アジア領を分配した一方で、辺境農地を兵士へ与えることで国防を維持した。また、1230年代には硬貨鋳造の中核でもあったに宮殿を移動させた。

彼の次に即位したテオドロス2世ラスカリスも巧みな政治手腕で活躍し、休戦協定や同盟締結による和平の創出や、官僚と総主教に対する支配を強化することで内政も安定させた。しかし、テオドロス2世はわずか4年弱で死去したため、その皇位は幼い息子ヨハネス4世ラスカリスに移った。テオドロスはその遺言にて非貴族階級出身のをヨハネスの摂政に指定していたが、修道院で執り行われていた彼の葬儀の最中にミカエル8世パレオロゴスの配下がムザロンを殺害したことで、ミカエルが帝国内の実権を握ることとなった。

コンスタンティノープル再征服

ヨハネス3世とテオドロス2世に仕えた経歴を持つミカエル8世は、ヨハネス4世の摂政に就任し、1259年には共同皇帝として統治した。ミカエルはその後間もなく、クマン人やセルジューク朝のトルコ人を含む兵隊を編成し、エピロス専制侯国のテッサロニキに進撃した。エピロス側はシチリアのマンフレーディやアカイア公国と対ニカイア同盟を結んでいたものの、ニカイア軍はペラゴニアの戦いにて彼らを鎮圧してアルタへ入城した。

翌年のミカエルはセルジューク朝やモンゴル、ブルガリアといった各国と同盟を結んでコンスタンティノープル再征服の支度を整えた。再度のコンスタンティノープル包囲には失敗したものの、さらに翌年にニカイア将軍アレクシオス・ストラテゴポウロスに対しトラキア巡回を命じたことで、ヴェネツィア共和国の護衛艦隊が黒海へ出撃中という情報を得た。1261年7月、ヴェネツィア海軍の留守中にニカイア帝国軍がコンスタンティノープルに攻め入ったことで、ラテン帝国は崩壊した。

余波
その後ミカエルは聖ソフィア大聖堂で戴冠式を催し、ヨハネス4世を追放した。その際ヨハネスの目を潰したのは、ニカイアにおり不要となったラスカリス家としての彼が反抗することを妨害することにあり、ここにパレオロゴス王朝が創始された。また、ミカエルは同年に生まれた男児に対しコンスタンティノスと名付けており、かつてのコンスタンティヌス大帝による帝都建設を再起させようとする希望が託されていた。一方、ペラゴニアの戦闘以来捕虜となっていたアカイア公ギヨーム2世・ド・ヴィルアルドゥアンがペロポネソス半島南部の割譲を条件に解放され、これが東ローマ再建の足掛かりとなった。

ギリシア地方を中心に復活を遂げた東ローマ帝国ではあったが、その後のアンドロニコス2世の代などでは1326年にブルサが征服されたほか、娘を半ば人質としてセルビア王国に嫁がせるなど周辺の圧力に悩まされ、14世紀には小アジアに残る領土はほぼ消失した。

思想とヘレニズム
ニカイア帝国の宮廷では、ギリシア語を話す人々を表すために、それまでの「ローマ人」の代わりに「ヘレネス(Hellenes、ギリシア人)」という言葉が広く用いられた。当時の人々は、ニカイア帝国について「ヘラス(Hellas)」あるいは「ヘレニコン(Hellenikon)」という形容詞を使うことを好んだ。そのため、皇帝テオドロス1世はローマ人(Romaioi)とグライコイ(Graikoi)という言葉をヘレネス人に置き換えたほか、ヨハネス3世はギリシア人の子孫を自称し、テオドロス2世も自国を「新ヘラス(the new Hellas)」と表現した。のは西ヨーロッパ諸国との公式文書のなかで、現地民を指すために「グライコイ」を、国名として「ギリシア人の帝国(Empire of the Greeks, Βασιλεία των Γραικών)」の語を用いた。その間、協調的なギリシア民族の自己同定の取り組みがあった。

ニカイア帝国時代を、ヘレニズムの民族意識やギリシアのナショナリズムの高揚を示すものと見る学者もいる。しかしこれらの学者は、民族意識の高まりが公式の帝国イデオロギーには影響しなかったと戒める。公的なイデオロギーでは、ニカイア皇帝の臣下のためにロマイオイの語が使われていたことが証明するように、ビザンティウムをローマ帝国とする伝統的な見方は覆らなかった。ニカイア帝国の公式イデオロギーは、後世の14世紀のパレオロゴス朝の巧言には見られない、征服と軍国主義というものであった。

13世紀ニカイア帝国の思想は、コンスタンティノープルの重要性継続における信念とその奪回の希望により特徴づけられており、政治的普遍主義やヘレニズム民族主義の主張よりも旧約聖書のユダヤ人の摂理の思想を用いた。この時代の皇帝らは、モーセまたはゼルバベルとともに神の民を約束の地へ導く「火柱」などに頻繁に擬えられており、例えばニケタス・コニアテスにより記されたテオドロス1世の演説などにて表れている。

この時期の巧言はまた、旧約聖書からは描写されていない表現を用いて戦争やコンスタンティノープルの再征服を美化していた。例えば、コニアテスはテオドロス1世を賛辞する文中にて、セルジューク朝のスルタンとの戦闘をキリスト教とイスラム教の戦いとして描写し、自ら敵の指揮官を殺害したテオドロスの傷と十字架上のキリストを修辞的に比較している。Dimiter Angelovは、西ヨーロッパの十字軍の思想がこの再征服の見方の発展に影響した可能性があると示唆しており、総主教が戦闘に臨むニカイア軍に罪の完全な赦免を供した記述という、西方の全免償とほぼ一致した慣習がこの時期の記述にある。しかし、こうした免罪符の授与は短命に終わり、考えられうる十字軍の影響の多くは1211年以降に次第に減ったようである。

13世紀の東ローマ人はまた、1204年以後の帝国の状況と古典古代ギリシアの状況の類似点を表現した。この根拠は、これらの文献とビザンティウムの古典的過去の再評価の組み合わせをギリシアのナショナリズムの起源と見る、A. E. Vacalopoulosといった学者の説を補強してきた。コンスタンティノープルの喪失に伴い、この比較は未開人に囲まれた「ヘレネス」という考えに基づき行われた。コニアテスはテオドロス1世に殺されたセルジューク朝スルタンをクセルクセス1世と同一視し、総主教ゲルマヌス2世はマラトンの戦いまたはサラミスの海戦としてヨハネス3世の勝利を想起した。同様に、テオドロス2世は父ヨハネス3世の勝利をアレクサンドロス3世のそれに擬え、当時の「ヘレネス」の勇ましい価値観を激賞した。

それに加えて、この時代の東ローマ人の口調における「ヘレネー(Hellene)」という語の用法に変化があったと見られている。この時点まで、「ヘレネー」は否定的含蓄から生まれ、特に異教の生き残りと結び付けられるものであったが、やがて東ローマ人が西ヨーロッパ諸国に対し文化面における優位性を示す意味を持つようになった。ニカイアの宮廷文化の担い手は、古代の哲学をはじめとする知見を自らのアイデンティティに取り入れたのである。しかし同時期、「グライコイ」と「ヘレネス」の両用語は、帝国とその市民をラテン人と区別したいという願望に促され、宗教形態と民族的自己同定として帝国の外交的用法の一部になったと見られる。「ヘレネス」という語義における変化の正確なタイミングに関して学者の間では議論がある。12世紀における「ヘレネス」の語法の根拠を考察するRoderick Beatonは、1204年のコンスタンティノープル陥落前の正起がこの用語の再評価だと見なす。さらにVacalopoulosと異なり、Beatonはギリシアのナショナリズム誕生というよりは主に言語を中心とした初期の「民族」意識だとしている。

Michael Angoldは、当時のイデオロギーは亡命を含む文化的・政治的状況の変化に対応し適応する東ローマ人の能力を示すものであり、この時代の思想的発展はミカエル8世が前時代のイデオロギーに戻ったため、パレオロゴス朝の復元された帝国によってほとんどの部分が断ち切られ捨てられたと指摘している。

経済
ニカイア帝国の生産力は著しく、住民らの生活必需品をすべて国内で工面できる余裕があったため、最長の治世を実現したヨハネス3世ドゥーカス・ヴァタツェスは食品の輸入を禁じていたほどであった。彼の直轄地では農業や牧畜によって利潤を生み出しており、特に鶏卵の売上による宝玉で飾られた「卵の宝冠」を作らせた一方、免税特権と河川での漁業権を含んだプロノイア制という形にて貴族に多くの利権を付与した。

貴族らの利益を考慮した1219年には、ラテン帝国の後ろ盾でもあるヴェネツィア共和国と通商条約を締結して関税を免除し、ニカイア貴族らは絹織物を所望した。ジェノヴァ共和国とも同盟を締結して投資を増やした一方、ジェノヴァ側はイタリア沿岸都市として初めて黒海貿易に参画できた。

そのほか、国内の農業がモンゴル帝国により打撃を受けたセルジューク朝が食糧輸入の必要に迫られたため、同国へ輸出することでニカイア帝国はさらなる利益を上げることができた。モンゴルは第二次ブルガリア帝国に攻撃を加えていたこともあって、周辺諸国ではニカイア帝国の勢力のみが抜きん出る形となり、経済成長と併せてこれがコンスタンティノープル再征服を可能にしたとされる。

ニカイア帝国(ラスカリス王朝)皇帝一覧

注:()内は在位年。

テオドロス1世ラスカリス(1205年 - 1222年) : アレクシオス3世の娘婿
ヨハネス3世ドゥーカス・ヴァタツェス(聖ヨハネス、1222年 - 1254年) : テオドロス1世の娘婿
テオドロス2世ラスカリス(1254年 - 1258年) : ヨハネス3世の長男
ヨハネス4世ラスカリス(1258年 - 1261年) : テオドロス2世の息子。1261年廃位。
ミカエル8世パレオロゴス(1259年 - 1261年): ヨハネス4世の共同皇帝(副帝)。事実上の権力者

系図

脚注

参考文献
 Angold, Michael (1999). "  Byzantium in exile". In Abulafia, David (ed.). The New Cambridge Medieval History, Volume 5, c.1198–c.1300. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 543–568. ISBN 9781139055734.

関連項目
コンスタンティノス・ラスカリス - テオドロス1世の実兄で、アンゲロス王朝最後の皇帝に数えられることがある。

ニカイア

ニカイア帝国


Erhard Glaser, avstrijski general in vojaški zdravnik, * 8. januar 1870, † 10. julij 1947.

Življenjepis
Po študiju medicine na Univerzi v Pragi (1890–1896) je za eno leto vstopil v avstro-ogrsko vojsko.

Leta 1897 je bil aktiviran kot vojaški zdravnik; služil je v Pragi (1897), na Dunaju (1897–1898), v Bosni in Hercegovini (1989-1904), na Dunaju (1904–1906),... Upokojil se je leta 1920.

Med letoma 1923 in 1926 je bil svetovalni higienik za Bundesheer; med letoma 1926 in 1942 je bil profesor farmakologije na Univerzi na Dunaju.

V Wehrmachtu je bil glavni zdravstveni častnik v zaledju 14. armade, nato pa 12. armade.

Upokojil se je 30. junija 1944.

Glej tudi
 seznam avstrijskih generalov

Sklici

Zunanje povezave
 Axis Biographical Research

Avstrijski generali
Avstrijski vojaški zdravniki
Častniki Avstro-ogrske kopenske vojske
Častniki Bundesheera (Avstrija)
Generali Heera (Wehrmacht)
Veterani prve svetovne vojne
Veterani druge svetovne vojne
Predavatelji na Univerzi na Dunaju
Avstrijski univerzitetni učitelji

Erhard Glaser


Հարսնացուների պատերազմ (), 2009 թվականին ռեժիսոր Գարրի Վինիկի կողմից նկարահանված ամերիկյան հումորային ֆիլմ։ Գլխավոր դերերում հանդես են գալիս Էն Հեթուեյը և Քեյթ Հադսոնը։

Սյուժե
Լավագույն ընկերուհիներ Էմման և Օլիվիան ամբողջ կյանքում երազել են իրենց հարսանիքը անցկացնել հունիսին Պլազա հյուրանոցում։ Էմման բարի աղջիկ է, իսկ Լիվը հաստատակամ։ Իրենց ամբողջ կյանքում նրանք ամեն ինչ կիսել են։ Թյուրիմացաբար նրանց հարսանիքները ընկնում է նույն օրը, և հարսանիքը տեղափոխել մեկ այլ օր հնարավոր չէր։ Սկսվում է պատերազմը։ Նրանցից յուրաքանչյուրն ուզում է, որ հարսանիքը լինի հունիսին, և նահանջել ոչ ոք չի ուզում։

Ընկերուհիները մրցակցում են ամեն ինչում, նրանց կռիվները ավելի ու ավելի են խորանում, նրանք իրար նկատմամբ անում են շատ վատ արարքներ։ Սկզբում Լիվը իմանում է Էմմայի պարի պարապմունքների մասին և պարուսույցին փոխում է դիսկոյի պարողի հետ։ Ի պատասխան այդ արարքի՝ Էմման Դենիելի՝ Օլիվիայի փեսացուի անունից սկսում է Օլիվիային քաղցրավենիքներ ուղարկել, որից Լիվը 3 կիլոգրամ գիրանում է, և հարսանեկան թանկարժեք զգեստը նրան փոքր է և այն հնարավոր չէ ձևափոխել։ Լիվը Էմմայի մաշկը նարնջագույն է ներկում։ Էմման Լիվի մազերը կապույտ է ներկում։ Աղջիկները կռվում են երեկույթի ժամանակ, որը կազմակերպվել էր միայն աղջիկների համար։ Երկուսն էլ դառնում են լրիվ ուրիշ մարդիկ. Էմման սովորում է մարդկանց ասել ոչ, իսկ Լիվը հաճախակի է լաց լինում։ Նրանք երկուսն ել ուզում են հաշտվել, բայց երկուսն էլ չափից շատ հպարտ են դրա համար։ Էմման սկսում է կռվել իր փեսացուի հետ. փեսացուին դուր չի գալիս նրա կյանքի նոր ոճը։

Հարսանիքի օրը Էմման ի ցույց է դնում Էմմայի հիշողությունների DVD-ն, և բոլորը տեսնում են Էմմայի պահվածքը խնջույքի ժամանակ։ Հարսնացուները կռիվ են սարքում, իսկ հետո հաշտվում։ Էմման հասկանում է, որ իր փեսացուն իրեն էլ չի սիրում առաջվա պես և հետ է վերադարձնում մատանին։ Մի տարի անց արդեն Էմման ամուսնացած է լինում Լիվի եղբոր հետ, Էմման և Լիվը երեխայի են սպասում, և նրանց երեխաների պիտի ծնվեն նույն օրը։

Դերերում
 Քեյթ Հադսոն - Օլիվիա Լերներ
 Էն Հեթուեյ - Էմմա Էլլեն
 Բրայեն Գրինբերգ Նեյտ
 Ստիվ Խոու - Դենիել
 Կենդիս Բերգեն-Մարիոն Սենտ - Կլեր
 Կրիստեն Ջոնստոն - Դեբ
 Մայկլ Արդեն - Կևին
 Վիկտոր Սլեզակ - կետի
 Կելլի Կոֆֆիլդ - Կետի
 Ջուն Դայան Ռաֆայել - Ամանդա

Հետաքրքիր փաստեր
 Երբ Լիվի ուղարկած պարուսույցը Էմմային և Ֆլետչերին սովորեցնում է պարել, նա նմանակում էր «Հասիր հաջողության» ֆիլմի պարուսույցին։ Հենց այդ նույն պահին հնչում էր երաժշտություն հենց այդ ֆիլնից։
 Ֆիլմի կարգախոսն է՝ «Ընկերուհին լքում է խնդիրները»։
 Պլազա հյուրանոցում նկարահանվել է նաև «Տանը մենակ 2» ֆիլմը։

Երաժշտություն
Ֆիլմում հնչել են հետևյալ երգերը՝
 Natalie Cole - «This Will Be (An Everlasting Love)»
 Duffy - «I'm Scared»
 Vivaldi - «The Four Seasons, Spring»
 Richard Wagner - «Bridal chorus»
 Colbie Caillat - «Something Special»
 The Submarines - «You Me And The Bourgeoisie»
 2 Unlimited - «Get Ready For This»
 Eve feat. Swizz Beatz - «Tambourine»
 Priscilla Ahn - «Dream»
 Rick James - «Give It To Me Baby»
 Estelle feat. Cee-Lo - «Pretty Please (Love Me)»
 Natasha Bedingfield - «Happy»
 Jason Glover, Dominic Glover & Gary Crockett - «Beautiful People»
 Eric Zimmerman - «Bridal Chorus Petit»
 Paul Fried - «Flute Quartet In C»
 The Hit Crew - «I'm Too Sexy»
 Johann Sebastian Bach - «Jesu Joy Of Man's Desiring»
 Elvio Monti - «Lively Scherzo»
 Estelle - «Pretty, Please (Love Me)»
 Technotronic - «Pump Up The Jam»
 Duffy - «Rain On Your Parade»
 The Submarines - «You Me And The Bourgeoisie»
 Ryan Shaw - «You've Made Me So Very Happy»

Ցուցադրություն
Պրեմիերա - Հունվարի 5, 2009 թվական

Պրեմիերա (ՌԴ) - Փետրվարի 26, 2009 թվական, «Фокс»

DVD-ի թողարկում - Ապրիլի 16, 2009 թվական, Մարտի 26, 2009 թվական, «Двадцатый Век Фокс СНГ»

Blu-Ray-ի թողարկում - Հունիսի 25, 2009 թվական, «Двадцатый Век Фокс СНГ»

Շահույթ
 Շահույթը ԱՄՆ-ում - 58 715 510 $
 Շահույթն աշխարհում - 55 947 951 $ = 114 663 461 $
 Շահույթը Ռուսաստանում - 3 543 106 $
 DVD-ն ԱՄՆ-ում - 28 343 928 $

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ

2009 ֆիլմեր
Ամերիկյան կինոկատակերգություններ
Ամերիկյան մելոդրամա ֆիլմեր
Անգլերեն ֆիլմեր
20th Century Fox ֆիլմեր
Ամերիկյան ֆիլմեր
Նյու Յորքում նկարահանված ֆիլմեր
Ֆիլմեր վրեժի մասին
Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում
Ամերիկյան ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ
Ամերիկյան ֆիլմեր վրեժի մասին
Ամերիկյան ֆիլմեր հասունացման տարիքի մասին
2000-ականների ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ
Ամերիկյան բադի մուվի կինոկատակերգություններ
Ամերիկյան ռոմանտիկ ֆիլմեր
2000-ականների կինոկատակերգություններ

Հարսնացուների պատերազմ


Thermae Diocletiani fuerunt omnium umquam ab imperatoribus Romanis exstructarum thermarum maximae sumptuosissimaeque. Thermae inter annos 298-306 aedificatae sunt. Opus iam a Maximiniano inchoatum, cum autumno anni 298 Romam revertit, post eius mortem a Diocletiano continuatum et a Constantio, Constanini patre, perfectum est..

Forma

Reliquiae thermarum

Multa conclavia thermarum conservata sunt, cum postea in ecclesias, monasteria et alia conversa sunt:

Basilica Beatissimae Virginis et Omnium Angelorum et Martyrum
Ecclesia Sancti Bernardi ad Thermas
Oecus principalis thermarum, nunc pars Musei Nationalis Romani
'Aula octagonalis', etiam pars Musei Nationalis Romani
Aliae reliquiae in regione circumiacente visuntur.

Museum Nationale Historiae Naturalis Vasingtoniae partim elementa architectonica thermarum Diocletiani imitando aedificatum est.

Notae

Nexus externi

Confecta 306
!
Diocletianus

Thermae Diocletiani


Luis Méndez, teils auch als Luis Mendes geführt, (* 18. Mai 1959) ist ein uruguayischer Sportschütze.

Karriere
Der 1,79 Meter große Luis Méndez nahm bereits 1986 mit der uruguayischen Mannschaft an den Südamerikaspielen jenen Jahres in Chile teil. Dort gewann er gemeinsam mit Gustavo Cadarso und José Mautone die Goldmedaille im Mannschaftswettbewerb mit der Zentralfeuerpistole. Zusätzlich holte er mit Cardoso und Fernando Richeri die Bronzemedaille im Mannschaftswettkampf mit der Freien Pistole. Mit der Kleinkaliber-Standard-Pistole errang er zudem eine Silbermedaille im Einzel. Im Folgejahr gehörte er dem Team bei den Panamerikanischen Spielen 1987 in Indianapolis an. Dort sicherte er sich mit der Mannschaft die Bronzemedaille mit der Luftpistole. Bei seinen Teilnahmen an den Panamerikanischen Spielen 1995, 1999 und 2007 sowie an den Südamerikaspielen 1994 und 1998 erreichte er das Siegertreppchen nicht. Auch war Méndez Teil des uruguayischen Aufgebots bei den Olympischen Sommerspielen 2000 in Sydney. Dort belegte er mit der Luftpistole Rang 41. Im Folgejahr wurde er dreifacher Uruguayischer Meister mit der Zentralfeuer-, der Standard- und der Luftpistole. 2006 gewann er bei den Südamerikaspielen in Buenos Aires Silber mit der 25-Meter-Zentralfeuer-Pistole.

Auszeichnungen
Im Rahmen der Ehrungen der besten uruguayischen Sportler des Zeitraums 2009–2010 ("Deportista del Año") wurde er am 28. März 2011 seitens des Comité Olímpico Uruguayo im Teatro Solís als bester Sportler des Jahres 2009 in der Sparte "Schießen" ausgezeichnet.

Einzelnachweise

Sportschütze (Uruguay)
Olympiateilnehmer (Uruguay)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Uruguay)
Uruguayischer Meister (Sportschießen)
Uruguayer
Geboren 1959
Mann

Luis Méndez (Sportschütze)


Panorama City môže byť:

 štvrť mesta Los Angeles, pozri Panorama City (Los Angeles)
 polyfunkčný projekt v Bratislave, pozri Panorama Towers (Bratislava)

Panorama City


Հեքսադեկան (ցետան), ացիկլիկ սահմանային ածխաջրածին, նորմալ կառուցվածքով։ Ցետանը չափանիշ (ցետանային թիվ) է դիզելային վառելիքի համար։ Ցետանային թիվը կարող է լինել մինչև 100։

Գրականություն
 Справочник химика. Том второй. Под ред. Б.Н. Никольского. Изд.։ Химия. 1964. Стр. 578-579

Ծանոթագրություններ

Ալկաններ
Վառելանյութեր

Հեքսադեկան


La Roche-Canillac (Occitanice La Ròcha Canilhac ) est commune Francicum 182 incolarum (anno 2007) praefecturae Curretiae in provincia Lemovicensi.

 Index communium praefecturae Curretiae

Nexus externi

Communia praefecturae Curretiae
Loci habitati praefecturae Curretiae

La Roche-Canillac


Dioecesis Frequentina fuit dioecesis cuius sedes Frequentium erat. Hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae est.

 Episcopum titulare
 Frequentum seu Frequentium
 Dioecesis Aeclanensis
 Dioecesem Abellinensem

Notae

Frequentina
Frequentina
Frequentum
Frequentina

Dioecesis Frequentina


Der Olym () ist ein rechter Nebenfluss der Bystraja Sosna in den russischen Oblasten Kursk, Lipezk, Orjol und Woronesch.

Der Olym entspringt auf der Mittelrussischen Platte in der Oblast Kursk. Von dort fließt er in überwiegend nördlicher Richtung. Er bildet kurzzeitig die Grenze zur Oblast Woronesch. Er fließt weiter durch die Oblast Kursk in die Oblast Lipezk. Im Unterlauf verläuft der Olym mehrere Kilometer entlang der Grenze zur Oblast Orjol. Schließlich erreicht er die Bystraja Sosna, einen Nebenfluss des Don.

Der Olym hat eine Länge von 151 km. Er entwässert ein Areal von 3090 km². Der Fluss wird hauptsächlich von der Schneeschmelze gespeist. 63 km oberhalb der Mündung beträgt der mittlere Abfluss 6,5 m³/s. Maximale Abflüsse von 674 m³/s, sowie geringste Abflüsse von 0,63 m³/s wurden schon gemessen. Der Fluss ist zwischen November und März / April eisbedeckt.

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss in der Oblast Orjol
Fluss in der Oblast Woronesch

Olym


Էմբեր Բոնդին (), մալթացի երգչուհի է, ով հաղթեց Եվրատեսիլի մալթական նախընտրական փուլը իր "Warrior" (Ռազմիկ) երգով և իրավունք ստացավ ներկայացնելու Մալթան Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթում։ Նա ստացավ առավել 12 միավորներ և՛ հեռուստաքվերկությունից, և՛ ժյուրիի անդամներից։ Մալթական հեռարձակող PBS-ը հայտարարեց, որ որոշ կարգավորումների և փոփոխված կանոնների համաձայն առաջին անգամ հաղթական երգի որոշ հատվածներ կամ այն ամբողջությամբ կարող է ենթարկվել փոփոխությունների։ Փաստորեն "Warrior" (Ռազմիկ) երգը կարող է և չներկայացվել Վիեննայում Եվրատեսիլ երգի մրցույթում։

2011-2015 թվականների ընթացքում Էմբերը մասնկացել է Եվրատեսիլի մալթական նախընտրական բոլոր փուլերին։ Նա 2012 թվականին հանդես է եկել որպես բեքվոկալիստուհի Մալթան ներկայացնող Կուրտ Կալլեյայի ելույթի ընթացքում։

Ծանոթագրություններ

21-րդ դարի երգչուհիներ
Մալթացի երգչուհիներ

Էմբեր Բոնդին


Encamp je okrsok (obec) v Andorre. Má 13 225 obyvateľov (2005), jeho katastrálne územie je . Hustota zaľudnenia je 152,07 obyv./km², obec leží v nadmorskej výške

Iné projekty

Externé odkazy
 www.encamp.ad - Oficiálne stránky
 Článok o Encamp na cyberandorra.com

Okrsky v Andorre
Mestá v Andorre

Encamp


Naşit Hakkı Uluğ (b.: 1902, Estanbol – m.: 27 Nisane 1977, Bonn) muxbirê Hâkimiyet-i Milliye u siyasetkarê Tırkiya bi.

Eserê cı
Derebeyi ve Dersim, 1931.
Tunceli Medeniyete Açılıyor, 1938.
Çanakkale Destanının 50. Yılı, 1966.
Emperyalizme Karşı Türkiye 1922-1924, 1971.
Siyasî Yönleriyle Kurtuluş Savaşı, 1973.
Hemşehrimiz Atatürk, 1973.

Nuştekarê Tırkiya
Siyasetkarê Tırkiya
Merdumê ke 1902 de biyê
Merdumê ke 1977 de merdê
Şarê Estanboli
Mebusê Kütahya
Nuştekarê Tırki
Nuştekarê zıwanê Tırki

Naşit Hakkı Uluğ


Akif Səlimov (tam adı: Akif İsmayıl oğlu Səlimov; ) — Laçın Rayon İcra Hakimiyyətinin başçısı (4 mart 2013 – 3 mart 2016).

Həyatı
Səlimov Akif İsmayıl oğlu 7 noyabr 1950-ci ildə Azərbaycan Respublikasının Laçın rayonunun Qarıqışlaq kəndində ziyalı ailəsində anadan olmuşdur. 1966-cı ildə Laçın rayonu Qarıqışlaq kənd orta məktəbini, 1972-ci ildə isə Azərbaycan Politexnik İnstitutunu kimyaçı mühəndis-texnoloq ixtisası üzrə bitirmişdir.

1972–1974-cü illərdə SSRİ Silahlı qüvvələrində həqiqi hərbi xidmətdə olmuşdur. Hərbi xidmət illərində leytenant rütbəsi almışdır.

1974-cü ilin oktyabr ayından 1975-ci ilin avqust ayınadək Qaradağ sement zavodunda usta, 1975-ci ilin avqust ayından 1976-cı ilin avqust ayınadək Laçın rayon Qarıqışlaq daş karxanasında mühəndis, 1976-cı ilin avqust ayından 1980-ci ilin fevral ayınadək Laçın Təmir-tikinti idarəsində mühəndis, 1980-ci ilin fevral ayından 1982-ci ilin fevral ayınadək Laçın Tikinti materialları istehsalat birliyinin direktoru, 1982-ci ilin fevral ayından 1984-cü ilin oktyabr ayınadək Laçın Rayon Partiya Komitəsində təlimatçı, 1984-cü ilin oktyabr ayından 1990-cı ilin noyabr ayınadək Laçın Rayon Milis Şöbəsində siyasi hissə üzrə rəis müavini, 1990-cı ilin noyabr ayından 1994-cü ilin mart ayınadək Laçın Rayon Polis Şöbəsinin rəisi, 1994-cü ilin mart ayından 1996-cı ilin oktyabr ayınadək Goranboy Rayon Polis Şöbəsinin rəisi, 1996-cı ilin oktyabr ayından 2000-ci ilin oktyabr ayınadək Qax Rayon Polis Şöbəsinin rəisi, 2000-ci ilin oktyabr ayından 2006-cı ilin dekabr ayınadək Cəlilabad Rayon Polis şöbəsinin rəisi, 2007-ci ilin yanvar ayından 4 mart 2013-cü il tarixədək isə "Yaqub" Məhdud Məsuliyyətli Cəmiyyətinin direktoru vəzifələrində işləmişdir.

Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 4 mart 2013-cü il tarixli Sərəncamı ilə Laçın Rayon İcra Hakimiyyətinin başçısı təyin edilmiş, 3 mart 2016-cı il tarixli Sərəncamı ilə həmin vəzifədən azad edilmişdir.

Yeni Azərbaycan Partiyasının üzvüdür, Qarabağ müharibəsi iştirakçısı, polis polkovnikidir.

Ailəsi
Ailəlidir, iki övladı var.

Anası Sona Səlimova 1 iyul 2014-cü ildə vəfat edib.

Qarabağ müharibəsində iştirakı
1988-ci ildə ermənilərin separatçılıq niyyəti açıq müharibəyə çevrildiyi andan onun xidməti və vətəndaşlıq fəaliyyəti erməni faşistlərinə qarşı mübarizəyə həsr olunmuşdur. Siyasətə qoşulmayan könüllü döyüşçü dəstələrinin təşkili, döyüş məqsədi üçün polis batalyonlarının yaradılması və yüksək döyüş hazırlığına çatdırılması A.Səlimovun rəhbərliyi altında həyata keçirilmişdir. Şuşa, Laçın, Kəlbəcər, Füzuli, Horadiz ərazilərində aparılan qanlı döyüşlərdə qəhrəmanlıq göstərən,əcdadlarımızın adına layiq cəsarətlə, mərdliklə, qorxmazlıqla vuruşan Laçın polis dəstəsi bütün döyüş əməliyyatlarını bilavasitə polis polkovniki A.Səlimovun təşkilatçılığı, rəhbərliyi ilə keçirilmişdir. Azərbaycanın mübariz ənənələrinə sadiq olan laçınlı polislərin 50 nəfərə yaxını döyüşlərdə həlak olmuş, 144 nəfəri döyüşlərdə yaralanmışdır. Göstərilən igidliklərə görə 3 nəfər polis əməkdaşı "Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı" adına, 3 nəfər isə "Azərbaycan Bayrağı" ordeninə layiq görülmüşdür. Düşmənin hərtərəfli öyrənilməsi, onun tarixi, mənşəyi, dini, dili, bəşəriyyət tarixində rolu və yeri istiqamətində A.Səlimovun sərbəst şəkildə apardığı araşdırma və tədqiqatların maraqlı nəticələri vardır.

Yaradıcılığı
Akif Səlimov 4-cü sinifdə oxuyandan şeir yazmağa başlamışdır. Lakin heç vaxt çap etdirmək marağında olmamışdır. Laçında baş verən hadisələri yaxşı bildiyindən, Laçında baş verən bütün proseslərin içində olduğundan gördüklərini kitab şəklində yazmışdır. Təqaüddə olarkən arxivlərdə araşdırmalar aparmış, müxtəlif mənbələri öyrənmişdir. Nəticədə "Cığırlar birləşsələr" kitabını yazmışdır. Daha sonra "Ora Vətəndir" kitabını ərsəyə gətirmişdir. Kitablarda elə məlumatlar var ki, bu gün Azərbaycan mətbuatında belə məlumatlara çox az rast gəlinir. Bunların bir hissəsi qondarma erməni soyqırımı ilə bağlı arxivlərdən çıxmış materiallardır.

Kitabları
 "Cığırlar birləşsələr…", Bakı, "Elm", 2008.
 "Ora Vətəndir", Bakı, "Sabah", 2009.

İstinadlar

Azərbaycan hərbçiləri
Azərbaycanlı hərbçilər
Azərbaycan polkovnikləri
Birinci Qarabağ müharibəsi iştirakçıları
Laçın Rayon İcra Hakimiyyətinin başçıları
Yeni Azərbaycan Partiyasının üzvləri
Laçın rayonunda doğulanlar

Akif Səlimov


Regio Minscensis (Albaruthenice Мінская вобласць) est regio administrativa Rutheniae Albae, anno 1938 constituta.

In parte media Rutheniae Albae sita, regio Minscensis cum omnibus ceteris regionibus Rutheniae Albae contermina est, nempe cum regione Vitebscensi in septentrione, Mohilovensi in oriente, et Homelensi in meridie, regionibus Brestensi et Grodnensi in occidente contermina est. Aream 39 854 chm2 et circa 1 428 milia incolarum (anno 2019) habet. Caput regionis est Minscum. Aliae urbes sunt Borisovium, Lubanum, Nesvisium, Sluca, Smalavičy, Zaslavium etc.

Divortium aquarum maris Baltici et Ponti Euxini in regione Minscensi situm est; nam e fluminum regionis maximorum Beresina Danapris in Pontum fluentis accola est, Nemenus autem (cui accolae Vilia et Beresina Occidentalis sunt) in mare Balticum aquas fert.

Nota

Nexus externi

!

Regio Minscensis


Lucius Valerius L.f.P.n. Flaccus (natus saeculo 3 aut 2 a.C.n., mortuus anno 152 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

Gens
Pater eius Lucius Valerius Flaccus, consul anni 195 a.C.n. erat, filius eius Lucius anno 131 a.C.n. summum magistratum adeptus est.

Cursus honorum
Flaccus anno 163 a.C.n. aedilis curulis erat: Ludis Megalensibus tum "Heautontimorumenos" Publii Terentii Afri primum actum est. Anno 155 a.C.n. aut antea prator fuit et anno 152 a.C.n. una cum Marco Claudio Marcello consul erat. Hoc magistratu fungens mortuus est.

Bibliographia

Notae

Flaccus, Lucius
Senatores
Praetores

Lucius Valerius Flaccus (consul 152 a.C.n.)


Crosville-la-Vielle est commune Francicum 568 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.

 Indicem communium praefecturae Eburae

Nexus externi

Communia praefecturae Eburae
Loci habitati praefecturae Eburae

Crosville-la-Vieille


Quartz(クオーツ)は、Appleのオペレーティングシステム macOS の描画コアエンジン。前身であるNeXTのDPSに代わり、PDFベースの描画モデルを採用したもの。三次ベジェ曲線を描画プリミティブとするベクトル型システムで、QuickDrawとの互換性はない。なお、QuickDrawはCarbonアプリケーションの互換性のためmacOSにも残されている。

細かく言うと、アプリケーションで個々のバッファに描画を行うプリミティブはQuartz 2Dと呼び、それらを最終的にGPUのフレームバッファに合成する部分はQuartz Compositor(クオーツ・コンポジター)という。単にQuartzという場合は、大抵Quartz 2Dのことである。現在のQuartzの構造では、Quartz 2D、QuickDraw、OpenGL、QuickTimeの各出力が最終的にQuartz Compositorによって画面に描画される形になっている。

Quartzの機能は、Objective-CからはCocoa APIを通して、またC/C++言語からはCarbon APIを通して利用できる。またAppleはQuartzのスクリプト言語バインディングのひとつとしてPythonのバインディングを公式に用意している。

解像度非依存のベクトルベース・システム
浮動小数点による数学座標系
常時アンチエイリアシング
アルファチャンネルのサポート
オブジェクト指向のAPI
Unicodeに対応した多国語文字描画ルーチン (Apple Type Services for Unicode Imaging)

Mac OS X v10.2 (Jaguar) 以降では、環境に応じてGPUのジオメトリ演算ユニットを使って、 CPUの負荷を軽減するQuartz Extremeが実装された。これはQuartz Compositorのバッファ合成をGPU内部で行うシステムであり、これによりOpenGLとの混在描画も可能となった。

Mac OS X v10.4 (Tiger) ではGPUのプログラマブルシェーダを使って、描画演算をほぼ全てビデオチップ内で実行できるQuartz 2D Extreme(Mac OS X v10.5(Leopard)でQuartzGLに名称変更)が隠し機能として搭載されている(多くの不具合を抱えたまま実装されオフにされており、正式にはサポートされていない)。

脚注

関連項目
Quartz Composer

(PDF)
ベジェ曲線
アフィン変換

グラフィックライブラリ
MacOS

Quartz


Mambo Café je celovečerný film mexicko-americkej koprodukcie. Je to komédia s herečkou a speváčkou Thalíou v hlavnej úlohe. Ďalšie úlohy stvárnili Paul Rodríguez, Rosanna DeSoto a Danny Aiello.

Dej

Portorikánsky pár, Frank a jeho manželka Carmen, vlastní latinskoamerickú reštauráciu s názvom Mambo Café v španielskom Harleme v New Yorku. Ich syn Ricky, ktorý je veľký nezbedník a vždy si ho spájajú s krádežami a chuligánstvom. Ich dcéra Nydia, ktorá študuje na Bostonskej univerzite, prichádza neočakávane domov. Rodina ťažko zvláda jej návrat, dlhov majú vyše hlavy, reštaurácia nevynáša a nemá skoro žiadnych hostí. Niečo sa musí urobiť, pretože nedokážu podporovať dcérine univerzitné štúdium.

Obsadenie
Thalía ako Nydia
Danny Aiello ako	Joey
Robert Costanzo ako Antonio Andalucci ("Fat Tony")
Kamar de los Reyes ako Manny
Rosana DeSoto ako Carmen
Rick González ako Ricky
Richard Hillman ako Chris
Paul Rodríguez ako Frank

Filmy podľa názvu
Filmy z 2001
Mexické filmové komédie
Filmové komédie USA

Mambo Café (film)


Die Wohnhäuser vom Ensemble Adlerstraße in Bremen – Mitte, Ortsteil Ostertor, Adlerstraße 1 bis 21, stammen von 1853 bis 1856.

Das Ensemble steht seit 1973 unter Bremer Kulturdenkmal unter Denkmalschutz.

Geschichte
Der heutige Ortsteil Ostertor gehörte nicht zur Altstadt von Bremen. Erst 1849 wurde die "Torsperre" aufgehoben und die Vorstadtbürger erhielten das gleiche Bürgerrecht wie die Altstadtbürger. Danach wurden in den 1850er-Jahren jährlich etwa 100 bis 150 zweigeschossige Reihenhäuser neu erbaut. Eine typische Bebauung dieser Zeit sind die Häuser der Adlerstraße.

Die zumeist zweigeschossigen Wohnhäuser Adlerstraße 1 bis 21 zwischen den Straßenzügen Rembertistraße/ Hoppenbank und Fedelhören in der Nähe vom Rembertiring wurden von 1853 bis 1856 nach Plänen des Architekten Hermann Rauschenberg für den Bauunternehmer Johann Heinrich Mende gebaut.

Die schlichten klassizistischen, teils romantischen Reihenhäuser mit Wohn- und Schlafetage zu beiden Seiten der Adlerstraße zeigen die Merkmale aus der Frühzeit des Bremer Hauses. Sie haben durchgehende Straßen- und Hoffronten, deren hintere Flucht früher durch die Abort-Häuschen unterbrochen wurde. Das einheitliche Gesamtbild wird durch die doch differenzierten Fassadendekorationen aufgelockert. Alle Häuser haben drei Fensterachsen, den seitlichen Eingang und den Nebeneingang zum Souterrain. Das Souterrain befindet sich um 1,30 Meter unterhalb des Straßenniveaus und ist über eine Außentreppe von der Straße erreichbar. An der Hofseite befand sich vor dem Bau der Abortkanäle der Abortgang ("Schietgang") zum Transport der Abortfässer.

Heute (2014) werden die Häuser für Wohnzwecke aber auch als Praxen sowie als Büros bzw. Geschäfte für Dienstleister genutzt.

Literatur
 Rudolf Stein: Klassizismus und Romantik in der Baukunst Bremens II, S. 105–108, 1964.
 Dehio Bremen/Niedersachsen 1992, S. 44.
 Hans Christoph Hoffmann: Das Bremer Haus. Bremen 1974.

Einzelnachweise

Denkmalgeschütztes Ensemble in Bremen
Baudenkmal in Bremen
Wohngebäude in Bremen
Klassizistisches Bauwerk in Bremen
Bauwerk des Historismus in Bremen
Erbaut in den 1850er Jahren
Mitte (Bremen)

Ensemble Adlerstraße


Leonardus (Anglice Leonard) Bloomfield (Sicagi natus die 1 Aprilis 1887; mortuus Portu Novo Connecticutae die 18 Aprilis 1949) fuit linguista Americanus, qui evolutionem linguisticae structuralis in Civitatibus Foederatis annis 1930 et 1940 efficaciter direxit. Language, liber definitivus quem anno 1933 divulgavit, linguisticam structuralem Americanam amplissime descripsit. Maxime in linguisticam Indoeuropaeam ac linguas Austronesicas Algonquianasque describendas conferebat. Scientifica linguisticae fundamentis iciens, behaviorismum (praecipue in operibus ultimis) suadebat, rationibusque formalibus ad data linguistica explicanda consulebat. Gratia autem linguisticae structuralis Bloomfieldianae annis 1950 exeuntibus et 1960 deficiebat, cum theoria grammaticae generativae a Noam Chomsky excogitatae in linguistica academica dominari inciperet.

Iuvenis Collegium Harvardianum (A.B.) atque universitates Visconsiniensem Madisoniae, Chicagoensem (Ph.D.), Lipsiensem, et Regiam Georgiam Augustam Gottingae scholasticus frequentavit. Anno 1924, Societati Linguisticae Americae conditae interfuit.

Scripta selecta
Bloomfield, Leonard. 1909–1910. "A semasiological differentiation in Germanic secondary ablaut." Modern Philology 7: 245–88, 345–82.
Bloomfield, Leonard. 1911. "The Indo-European Palatals in Sanskrit." The American Journal of Philology 32 (1): 36–57. doi:10.2307/288802. JSTOR 288802. HDL 2027/uiuo.ark:/13960/t0mt16d4t.
Bloomfield, Leonard. 1914. Introduction to the Study of Language. Novi Eboraci: Henry Holt. Iterum impressus 1983, John Benjamins. ISBN 90-272-1892-7. Archivum.
Bloomfield, Leonard. 1914. "Sentence and Word." Transactions and Proceedings of the American Philological Association 45: 65–75. doi:10.2307/282688. JSTOR 282688/

Bloomfield, Leonard. 1917. Tagalog texts with grammatical analysis. University of Illinois studies in language and literature, 3 (2-4). Urbanae Illinoesiae.
Bloomfield, Leonard. 1925. Why a linguistic society? Language 1 (1): 1–5. JSTOR 409544.

Bloomfield, Leonard. 1925–1927. "Notes on the Fox language." International Journal of American Linguistics 3: 219–32; 4: 181–219.
  (Iterum impressus in Martin Joos, ed., Readings in Linguistics I, Sicagi et Londinii: The University of Chicago Press 1957, 26–31).
,Bloomfield, Leonard. 1927. "On Some Rules of Pāṇini." Journal of the American Oriental Society 47: 61–70.
Bloomfield, Leonard. 1927. "Literate and illiterate speech." American Speech 2 (10): 432–41. doi:10.2307/451863. JSTOR 451863. Editio interretialis.
Bloomfield, Leonard. 1928. Menomini texts. Publications of the American Ethnological Society 12. Novi Eboraci: G. E. Stechert, Agents. [Iterum impressus, 1974. Novi Eboraci: AMS Press.] ISBN 0-404-58162-5.

 Bloomfield, Leondard. 1929. Recognitio Bruno Liebich, 1928, Konkordanz Pāṇini-Candra (Breslau: M. & H. Marcus) in Language 5: 267–76. Iterum impressus in Hockett 1970: 219–26.
Bloomfield, Leonard. 1930. Sacred stories of the Sweet Grass Cree. National Museum of Canada Bulletin, 60 (Anthropological Series 11). Ottavae. [Iterum impressis 1993, Saskatoon, SK: Fifth House.] ISBN 1-895618-27-4.
Bloomfield, Leonard. 1933. Language. Novi Eboraci: Henry Holt. ISBN 0-226-06067-5, ISBN 90-272-1892-7.
Bloomfield, Leonard. 1934. Plains Cree texts. American Ethnological Society Publications 16. Novi Eboraci. [Iterum impressus 1974, Novi Eboraci: AMS Press]
 Bloomfield, Leonard. 1935. "Linguistic aspects of science." Philosophy of Science 2 ( 4):499–517.
 Bloomfield, Leonard. 1939. Linguistic aspects of science. Sicagi: University of Chicago Press. ISBN 0-226-57579-9.
Bloomfield, Leonard. 1939. "Menomini morphophonemics." Etudes phonologiques dédiées à la mémoire de M. le prince N.S. Trubetzkoy, 105–115. Pragae: Travaux du Cercle Linguistique de Prague 8.
Bloomfield, Leonard. 1942. "Outline of Ilocano syntax." Language 18 (3): 193–200. doi:10.2307/409552. JSTOR 409552.
Bloomfield, Leonard. 1942. Outline guide for the practical study of foreign languages. Baltimorae: Linguistic Society of America.
Bloomfield, Leonard. 1946. "Algonquian." In Linguistic structures of native America, ed. Harry Hoijer et al, 85–129. Viking Fund Publications in Anthropology 6. Novi Eboraci: Wenner-Gren Foundation.
Bloomfield, Leonard. 1958. Eastern Ojibwa, ed. Charles F. Hockett. Ann Arbor: University of Michigan Press.
Bloomfield, Leonard. 1962. The Menomini language, ed. Charles F. Hockett. Portu Novo: Yale University Press.
Bloomfield, Leonard. 1975. Menomini lexicon, ed. Charles F. Hockett. Milwaukee Public Museum Publications in Anthropology and History. Milwaukee: Milwaukee Public Museum.
Bloomfield, Leonard. 1984. Cree-English lexicon, ed. Charles F. Hockett. Portu Novo: Human Relations Area Files. ISBN 99954-923-9-3.
Bloomfield, Leonard. 1984. Fox-English lexicon, ed. Charles F. Hockett. Portu Novo: Human Relations Area Files. ISBN 99954-923-7-7.

Notae

Bibliographia
1925. "The call for the organization meeting." Language 1 (1): 6–7. JSTOR 409545.
Bloch, Bernard. 1949. "Leonard Bloomfield." Language 25 (2): 87–89. Lauatio. JSTOR 409937.
Despres, Leon M. 1987. "My recollections of Leonard Bloomfield." In Leonard Bloomfield: Essays on his life and work, ed. Robeet A. Hall, Jr., 3–14. Philadelphiae: John Benjamins. ISBN 90-272-4530-4.
Fought, John G. 1999a. Leonard Bloomfield: Biographical Sketches. Taylor & Francis.
Fought, John G. 1999b. "Leonard Bloomfield's linguistic legacy: Later uses of some technical features." Historiographica linguistica 26 (3): 313–32.
Goddard, Ives. 1987. "Leonard Bloomfield's descriptive and comparative studies of Algonquian." In Leonard Bloomfield: Essays on his life and work, ed. Robert A. Hall, Jr., 179–217. Philadelphiae: John Benjamins. ISBN 90-272-4530-4.
Hall, Robert A. Jr. 1987. Leonard Bloomfield: Essays on his life and work. Amstelodami: Benjamins. ISBN 90-272-4530-4.
Hall, Robert A. 1987. "Bloomfield and semantics." In Leonard Bloomfield: Essays on his life and work, ed. Robert A. Hall, Jr., 155–60. Philadelphiae: John Benjamins. ISBN 90-272-4530-4.
Hall, Robert A. Jr. 1990. A life for language: A biographical memoir of Leonard Bloomfield. Philadelphiae: John Benjamins. ISBN 1-55619-350-5.
Hockett, Charles F., ed. 1970. A Leonard Bloomfield Anthology. Bloomingtoniae: Indiana University Press. ISBN 0-226-06071-3.
Harris, Randy Allen. 1995. The Linguistics Wars. Novi Eboraci: Oxford University Press.
Hockett, Charles F. 1987. "Letters from Bloomfield to Michelson and Sapir." In Leonard Bloomfield: Essays on his life and work, ed. Robert A. Hall, Jr., 39–60. Philadelphiae: John Benjamins. ISBN 90-272-4530-4.
Hockett, Charles F. 1999. "Leonard Bloomfield: After fifty years." Historiographica linguistica 26 (3): 295–311.
Hoenigswald, Henry M. 1987. "Bloomfield and historical linguistics." In Leonard Bloomfield: Essays on his life and work, ed. Robert A. Hall, Jr., 73–88. Philadelphiae: John Benjamins. ISBN 90-272-4530-4.
Jones, William. 1907. "Fox texts." American Ethnological Society Publications, 1. Lugduni Batavorum. [Iterum impressus 1974, Novi Eboraci: AMS Press]
Jones, William. 1911. "Algonquian (Fox)," ed. Truman Michelson. In Handbook of American Indian languages, ed. Franz Boas, 1: 735–873. Bureau of American Ethnology Bulletin 40. Vasingtoniae: Smithsonian Institution.
Jones, William. 1917. Ojibwa texts: Volume 1, ed. Truman Michelson. Lugduni Batavorum: American Ethnological Society Publications 7 (1): 1.
Jones, William. 1919. Ojibwa texts: Volume 2, ed. Truman Michelson. Novi Eboraci: G. Stechert.
Joos, Martin (1986) Notes on the development of the Linguistic Society of America 1924-1950. Ithaca, NY: Spoken Language Services.
Kniffka, Hannes (1994) Hearsay vs. Autoptic Evidence in Linguistics: Some Eastern and Western Perspectives and Perspectives of Perspectives. The Study of `Indigenous Grammar(s) in Cross-Cultural Perspective. ZDMG 144 (2): 345-376.
Lehmann, Winfred P. 1987. "Bloomfield as an Indo-Europeanist." In Leonard Bloomfield: Essays on his life and work, ed. Robert A. Hall, Jr., 163–72. Philadelphiae: John Benjamins. ISBN 90-272-4530-4.
Manaster Ramer, Alexis. 1992–1993. "Ever since Bloomfield." In Proceedings of the international congress of linguists 15 (1): 308–310.
Michelson, Truman. 1921. The Owl sacred pack of the Fox Indians. Bureau of American Ethnology Bulletin 72. Vasingtoniae: Smithsonian Institution.
Michelson, Truman. 1925. "Accompanying papers." Bureau of American Ethnology Annual Report 40: 21–658. Vasingtoniae: Smithsonian Institution.
Nichols, John D., et Leonard Bloomfield, eds. 1991. The dog's children: Anishinaabe texts told by Angeline Williams. Winnipeg: Publications of the Algonquian Text Society, University of Manitoba. ISBN 0-88755-148-3.
Robins, R. H. "Leonard Bloomfield: The man and the man of science." Transactions of the Philological Society 86: 63–87.
Rogers, David E. 1987. "The influence of Pāṇini on Leonard Bloomfield." In Leonard Bloomfield: Essays on his life and work, ed. Robert A. Hall, 89–138. Philadelphiae: John Benjamins. ISBN 90-272-4530-4.
Sayers, Frances Clarke. 1987. "The small mythologies of Leonard Bloomfield." In Leonard Bloomfield: Essays on his life and work, ed. Robert A. Hall, 16–21. Philadelphiae: John Benjamins. ISBN 90-272-4530-4.
 Tomalin, Marcus (2004) Leonard Bloomfield: Linguistics and Mathematics. Historiographia Linguistica 31: 105-136.
 Wolff, John U. (1987) Bloomfield as an Austronesianist, Leonard Bloomfield: Essays on his life and work,'' ed. Robert A. Hall, 173–78. John Benjamins. ISBN 90-272-4530-4.

Nexus externi
Linguistic Society of America. Leonard Bloomfield Book Award.
Biographia. Textus in tabulis relatus.
Index bibliographicus de fortuna docentis Bloomfield. Linguist List.
De chartis Leonardi Bloomfield. National Anthropological Archives, Smithsonian Institution.
"Guide to the Leonard Bloomfield Papers 1935-1943." University of Chicago Special Collections Research Center.

Alumni Universitatis Chicagoensis
Alumni Universitatis Harvardianae
Alumni Universitatis Lipsiensis
Alumni Universitatis Wisconsinensis
Auctores Anglici
Incolae Visconsiniae
Iudaei
Linguistae Civitatum Foederatarum
Professores Universitatis Cincinnatiensis
Professores Universitatis Civicae Ohiensis
Professores Universitatis Yalensis
Professores Universitatis Chicagoensis
Scriptores Civitatum Foederatarum

Leonardus Bloomfield


Borut Gombač, slovenski pesnik, pisatelj, dramatik in knjižničar, *12. junij 1962, Maribor.

Življenje

Gombač je po poklicu in izobrazbi knjižničar. Med letoma 1990 in 1992 je bil samostojni kulturni delavec, od leta 1992 pa je zaposlen v Univerzitetni knjižnici v Mariboru. Je eden od pobudnikov in organizatorjev Slovenskih dnevov knjige v Mariboru (Ko te napiše knjiga) in dobitnik številnih nagrad (Glazerjeve listine (2006), nagrade za vrhunske dosežke na področju literature Mestne občine Maribor ...).

Delo
Piše kratke zgodbe, pravljice, pesmi, besedila za songe, radijske in lutkovne igre ...

Priznanja in nagrade
Njegove pravljice so bile večkrat nagrajene na natečajih Radia Slovenija, lutkovna igra Kdo je navil rumeno budilko pa na slovenskem lutkovnem festivalu Klemenčičevi dnevi.

Zbirka desetih pravljic Velike oči male budilke je avtorju prinesla dve nominaciji za najpomembnejši nagradi na področju mladinske književnosti na Slovenskem, in sicer nominacijo za desetnico (nagrado podeljuje mladinska sekcija pri Društvu slovenskih pisateljev) in večernico (vseslovenska nagrada za izvirno leposlovje).

Leta 2020 je prejel Veronikino nagrado za pesniško zbirko S konico konice jezika, oktobra 2020 pa je bil imenovan za Basadorja Basovskih Znanosti.

Bibliografija
Knjižne objave:
Največji časopis na svetu, DZS, 1993
Prostorček in Minutka, Aristej, 1997
Trampolin, roman.com (soavtor), Študentska založba, 1999
Razblinjene dlani, Subkulturni azil, 2004
Velike oči male budilke, Aristej, 2004
Sence in sinkope, Litera, 2007
Nekdo iz smetnjaka, Aristej, 2008
Antologije:
Peti letni čas (Borut Gombač), 100 naj pesmi za mlade, Rokus, 2001
Kdaj ste umrli?, zgode in nezgode slovenskih mladinskih pisateljev, Franc-Franc, 2005
Geniji 2, antologija sodobne slovenske mladinske proze, Genija, 2007
Zgoščenka:
Razpljuskane šipe (songi v izvedbi glasbene skupine Cantorana in uglasbitvi Vaska Atanasovskega), posneto v studio Radia Maribor, 2003
Gledališka igra:
Nova notranjost, SNG Nova Gorica, 2006
Radijske igre:
Nova notranjost, Radio Slovenija, 1991
Vžigalica v snegu, Radio Slovenija, 1997
A Match In The Snow, festival Prix Europa, Berlin, 1997
Gluha gora, Radio Slovenija, 1998
Skozi zaprta vrata, Radio Slovenija, 1999
Sence in sinkope, Radio Maribor, 2007
Prasketanje, Radio Marš, 2007
Lutkovne igre:
Kdo je navil rumeno budilko, Klemenčičevi dnevi, 1997
Ela na otoku Kigani, 1999
Rojstni dan, Lutkovno gledališče Maribor,  2004

Viri in zunanje povezave

http://www.zupca.net/dnevna_soba/knjiga_meseca/b_gombac.htm
http://www.zupca.net/dnevna_soba/knjiga_meseca/b_gombac_knjiga_meseca.htm
http://www.maribor.si/povezava.aspx?pid=2606
http://www.readme.cc/si/knjizni-namigi-in-bralci/knjizni-namig/showbooktip/3021/
http://www.balkanwriters.com/broj7/borutgomba7.htm
http://www.drustvo-dsp.si/si/pisatelji/97/detail.html
http://www.ljudmila.org/subkulturni-azil/frontier/zbirke/022.htm
http://www.zalozba-litera.org/nakup3.asp?id=140
http://chp.uni-mb.si/mkc/trampolin/pog00.html
http://chp.uni-mb.si/mkc/trampolin/pog19.html

Glej tudi
 seznam slovenskih mladinskih pisateljev
 seznam slovenskih pesnikov

Rojeni leta 1962
Živeči ljudje
Slovenski pesniki
Slovenski pisatelji
Slovenski dramatiki
Slovenski knjižničarji
Slovenski mladinski pisatelji
Prejemniki Glazerjeve listine

Gombač, Borut

Borut Gombač


Qalacıq — Azərbaycan Respublikasının Cəbrayıl rayonunun inzibati ərazi vahidində kənd.

Tarixi
1993-cü ildə Ermənistan Respublikası Silahlı Qüvvələri tərəfindən işğal edilib.

9 Noyabr 2020-ci ildə Azərbaycan Silahlı Qüvvələri tərəfindən işğaldan azad edilmişdir.

Toponimikası
Qalacıq Cəbrayıl rayonunun Hovuslu inzibati ərazi vahidində kənddir. Çaxmaq çayının (Arazın qolu) sahilində, Qarabag silsiləsinin ətəyindədir. Keçmis adl Əhmədli olmuşdur. Yasayış məntəqəsi orta əsrlərə aid qədim qala xarabalığının yaxlnlığında salindığı üçün belə adlandırılmışdır.

İqtisadiyyatı
Əsas təsərrüfatı heyvandarlıq idi.

Həmçinin bax
Cəbrayıl rayonu

Xarici keçidlər
Azərbaycan Respublikası Cəbrayıl Rayon İcra Hakimiyyəti

İstinadlar

Cəbrayıl rayonunun kəndləri

Qalacıq (Cəbrayıl)


"Fallin" is a song by Greek musical duo Playmen featuring Greek singer Demy. It was released as a digital download in Greece on 11 January 2012 as the third single from her debut studio album #1 (2012). The song also peaked at number 1 on the Greek Singles Chart.

Music video
A music video to accompany the release of "Fallin" was first released onto YouTube on 12 February 2012 at a total length of four minutes and twenty-three seconds.

Track listing

Charts

Release history

References

2012 songs
2012 singles

Fallin' (Demy song)


Die Polnische Badminton-Mannschaftsmeisterschaft der Saison 1988/1989 gewann das Team von Technik Głubczyce. Es war die 16. Austragung der Titelkämpfe.

Endstand

Weblinks
http://www.badminton.com.pl/pzbad/home/rozgrywki-ligowe/ekstraklasa/wyniki-historyczne

Mannschaft 1989
Badminton 1988
Badminton 1989

Polnische Badminton-Mannschaftsmeisterschaft 1989


Philantomba maxwellii, le Céphalophe de Maxwell, est une espèce d'antilopes de petite taille originaire de l'Afrique de l'Ouest.

Le Céphalophe de Maxwell atteint  de long et  au garrot pour environ . Sa robe est grise à gris-brun, tendant parfois vers le pourpre, avec un ventre blanc et des marques blanches sur la face. Il vit dans la forêt humide, où il se nourrit d'herbe, de fruits ou de buissons.

Description
Le Céphalophe de Maxwell possède un pelage d'une couleur pouvant varier d'un individu à l'autre. Le manteau peut être gris ou gris-brun, généralement plus foncé sur le dos et plus pâle au niveau ventral. Il présente un dos arrondi, de courtes pattes ainsi qu'une queue courte touffue dotée de lignes blanches de part et d'autre. Les cornes sont souvent présentes chez les deux sexes, mais parfois plus courtes ou manquantes chez certaines femelles.

Cette espèce présente un dimorphisme sexuel, les femelles étant généralement plus grandes et plus lourdes que les mâles.

Distribution
Ce taxon se rencontre dans les pays suivants : Burkina Faso, Bénin, Côte d'Ivoire, Gambie, Ghana, Guinée-Bissau, Guinée, Liberia, Nigeria, Sierra Leone, Sénégal et Togo.

Liste des sous-espèces
Selon  :
 Philantomba maxwellii subsp. danei (Hinton, 1920)
 Philantomba maxwellii subsp. maxwellii

Systématique
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Philantomba maxwellii (C.H.Smith, 1827).

L'espèce a été initialement classée dans le genre Antilope sous le protonyme Antilope maxwellii C.H.Smith, 1827.

Ce taxon porte en français le nom vernaculaire ou normalisé suivant : Céphalophe de Maxwell.

Philantomba maxwellii a pour synonymes :
 Antilope maxwellii C.H.Smith, 1827
 Cephalophus liberiensis Hinton, 1920
 Cephalophus maxwellii (C.H.Smith, 1827)
 Guevei maxwelli (Smith, 1827)

Liens externes

Notes et références

Mammifère (nom scientifique)
Bovidae
Faune d'Afrique de l'Ouest

Philantomba maxwellii


Piatra Buhei ("Buhei Rock") is a natural monument in Romania protected by national interest what correspond a -III- a IUCN (natural reserve of kind geologic and paleontologic). Located in Suceava County, on administrative of the city Câmpulung Moldovenesc.

Description
The natural area is near Giumalău Mountain, in central part of Suceava County, on exit from Câmpulung Moldovenesc city, in slope of valley Izvorul Alb an affluent of left to Moldova River, near country road (DJ175A) Chiril - Câmpulung.

Natural reserve with a surface of 2 ha was declared a protected area from The Law nr.5 from  6 March 2000 Art. 1 (seen approval of the Plan of sparing the national territory - Section a III-a - protected area) and represent a zone (outcrop) of geologic and palaeoentomological interest, in slope of creek Izvorul Alb.

References

Geography of Suceava County
Nature reserves in Romania

Piatra Buhei


Nureddin Paşa (b.: 1883, Giresun – m.: 2 Nisane 1923, Anqara) zabıtê zerrey İmperatoriya Usmanıcan u Tırkiya, u serdarê belediyay Giresuni biyo.

Eskerê İmperatoriya Usmanıcan
Herbanê Balkani de merdumi
Herbê Dınyayê Yewıne de merdumi
Terteley Qoçgiriye de merdumi
Eskerê Tırkiya
Siyasetkarê Tırkiya
Merdumê ke 1883 de biyê
Merdumê ke 1923 de merdê

Topal Osman Ağa


Le palais d'État du Kenya () est la résidence officielle du président de la République du Kenya. Elle était connue à l'origine sous le nom de palais du Gouvernement ().

Le bâtiment fut construit en 1907 à Nairobi pour servir de résidence officielle au gouverneur de l'Afrique orientale britannique, à l'époque où le Kenya était une colonie de la Couronne. Le gouverneur conduisait jusqu'alors ses fonctions officielles depuis le  (actuellement un monument national) à côté de la .

Après l'indépendance, le palais du Gouvernement fut rebaptisé en « palais d'État ». Bien qu'il soit toujours la résidence officielle du chef de l'État, en pratique, il est devenu un bureau administratif fournissant de façon occasionnelle un hébergement aux visiteurs officiels et aux réceptions pour la fête nationale. Cet usage a prévalu pendant les présidences de Jomo Kenyatta et de Daniel Arap Moi, qui préféraient leur résidence privée au palais d'État.

Le palais d'État est bâti à Nairobi sur un terrain de , se trouve à dix minutes en voiture du centre-ville. Il existe d'autres palais d'État (et résidences d'État) dispersées à travers le pays pour fournir l'hébergement au président kényan quand celui-ci se déplace en dehors de la capitale.

Liens externes
 Site officiel du palais d'État au Kenya
 Image satellite du palais d'État sur Googlemaps

Nairobi
Etat

Palais d'État (Kenya)


La recherche généalogique en Russie est compliquée par l'histoire récente tumultueuse du pays. Nombre de registres ont été détruits pendant la Première Guerre mondiale, la Révolution russe et la guerre civile qui s'ensuivit. À cela s'ajoutèrent les destructions volontaires des registres pendant la collectivisation ou pour protéger sa famille même lointaine des purges staliniennes.

La Seconde Guerre mondiale, les goulags et l'oubli ont fait le reste.

Des bribes d'archives peuvent subsister sur place ou dans les chefs-lieux de raïon. C'est la localisation de 97 % des registres et archives russes. Pour Moscou et Saint-Pétersbourg, un dépôt d'archives centralise toutes les données dans un bâtiment.
La Bibliothèque Nationale de Russie à Saint-Pétersbourg abrite un centre d'études généalogiques présidé depuis sa fondation par le docteur Igor Sakharov.

La Fédération russe de généalogie, fondée en 1997, est présidée par Stanislav Doumine, du Musée historique de Moscou.

Bibliographie
  Jean-Marie Thiébaud, La Russie, l'URSS, la Biélorussie, les Pays baltes, l'Ouzbékistan, l'Arménie, la Georgie et l'Ukraine : dictionnaire bibliographique, biographique, généalogique, héraldique et historique du Moyen âge au XXIe siècle , (4 vol.), Auto-édition, 2004
  Jean-Marie Thiébaud, Armorial et Nobiliaire de l'Empire de Russie, Paris, S.P.M., 2014, 2 vol. illustr., 1860 p.
  Vladislav Rjéoutski, « Les Français dans la franc-maçonnerie russe au siècle des lumières : hypothèses et pistes de recherche », Slavica Occitania (Revue), Toulouse, n° 24, 2007, p. 91-136. Voir Annexe. Liste des francs-maçons francophones en Russie au XVIIIe (texte intégral, site Les classiques des sciences sociales

Lien externe
  Travaux de Vladislav Rjéoutski

Recherche généalogique par pays
Histoire de la Russie

Recherche généalogique en Russie


Dasein ohne Leben – Psychiatrie und Menschlichkeit (Existence Without Life – Psychiatry and Humanity) is a 1942 Nazi propaganda film about the physically and mentally disabled. The film labeled inherited mental illness as a threat to public health and society, and called for extermination of those affected.

The film was not released to the public, but was shown to perpetrators of the euthanasia program and to other leading figures. All known copies of the film were thought to be lost, but after the politico-economic turnaround in the former GDR following reunification, eight reels of "the 23 rolls Schweninger shot for these films, complete with soundtracks" were found in 1989-1990 in Potsdam.

Plot

The theme of the film is the call for the killing of mentally ill patients: "Inherited mental illness" is the "greatest public health hazard."  Whoever is "afflicted" bears "the heavy burden of fate: an existence without life".

Embedded in the plot is a brief history of psychiatry. A professor  named "Kämpfer" (English: "fighter") tells two students about the successes achieved in the treatment of mentally ill patients via electro-shock and insulin shock therapy. Shortly before the turn of the 20th century, many new institutions were established in order to accommodate an ever-increasing number of patients. In the setting of the film, there are 1,000 institutions with about 500,000 patients, which have to be cared for by 2,000 physicians and 40,000 nurses. The patients are accommodated in historic buildings in beautiful landscape, none of which is appreciated by the patients.

The second line of argumentation is the suggestive presentation of sick individuals via voice-over. A group of "idiots" in Hartheim Euthanasia Centre is described as follows: "We see here their future destiny, as if reflected in a funhouse mirror". A group of "idiots" in Kindberg, also a euthanasia centre, are "crippled in body and soul, miserable wretches, a burden to both themselves and to others, like ghosts without a will, imagination, or feeling." Further examples from other institutions follow, including Grafeneck Euthanasia Centre. The director of a "large lunatic asylum" appears as an expert: 73% of the parents of his "incurable inmates" were allegedly in favor of "redeeming" them.

Filmmaking
The director was Hermann Schwenninger, one of the three managing directors of Gemeinnützige Krankentransport ("Charitable Ambulance"), a front company of Aktion T4, the central institution for the mass murder of patients in the Third Reich. Schwenninger also wrote parts of the screenplay of Ich klage an. The contract for the film came from Hitler's Chancellery, and was produced by Tobis Film.

For the filmmaking, Schwenninger shot the complete course of the NS euthanasia program, including the transport of the frightened patients to the killing institutions, and through an observation window the murder in a gas chamber of the center Pirna-Sonnenstein. During the one and a half year of production, the film team visited 20 to 30 institutions throughout Nazi Germany.

Film screening

The film only screened in closed circles.

In March 1942, the film was premiered in front of 28 physicians. The largest group were the reviewers of Aktion T4 and members of the  (Max de Crinis, Hans Heinze, Werner Heyde, Paul Nitsche and Carl Schneider). They were joined by Herbert Linden (), Otto Wuth (psychiatrist of the army health system), three top politicians of the health care administration of Baden, Bavaria and Württemberg and Hellmuth Unger, a writer.

On December 22, 1942, the film was shown at the Military Medical Academy. The invited audience consisted of the top officials of the Sicherheitspolizei, the Gestapo, the RKPA, Federal Ministry of the Interior, the Hitler Youth, the doctors of the military service, the head of the medical services of the Luftwaffe, eight doctors of the military academy, and the director of the Berlin Health Office.

In January 1943, Arthur Nebe screened Existence Without Life to hundreds of SS officers, who received it enthusiastically.

Copies
Copies of the complete film as released are lost today, although there were at least six copies circulating among Nazi organizations, the SS, and the Wehrmacht staffs. It was assumed that the copies were destroyed before the Allies invaded but eight reels of the film were found in a GDR film archive. The eight reels, five to ten minutes each, are viewable online at the United States Holocaust Memorial Museum website. Some pre-production parts can be found in the Steven Spielberg Film and Video Archive.

A reconstruction of the film was made in the Channel Four documentary, Selling Murder: The Secret Propaganda Films of the Third Reich (1991) using the original script contained within the Federal German Archives and original footage of the mentally disabled but with actors for the roles of students and the professor.

See also
 Nazism and cinema
 Propaganda in Nazi Germany

Literature

External links

Annotations

References

1942 films
Films about euthanasia
Lost German films
Nazi eugenics
Nazi propaganda films
German black-and-white films
German documentary films
1942 documentary films
Rediscovered German films

Dasein ohne Leben


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Rewa.

Bukid ang Rewa sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Masterton District ug rehiyon sa Wellington, sa sidlakang bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Rewa.

Ang yuta palibot sa Rewa kabungtoran sa sidlakan, apan sa kasadpan nga kini mao ang patag.  Hapit nalukop sa kasagbotan ang palibot sa Rewa.

Ang klima baybayon. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Hulyo, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Oktubre, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Kabukiran sa Wellington (rehiyon)
Kabukiran sa Nuzeland nga mas taas kay sa 200 metros ibabaw sa dagat nga lebel

sv:Rewa (berg)

Rewa (bukid)


Axel Kicillof (natus in urbe Boni Aëris die 25 Septembris 1971) est scriptor de rebus oeconomicis et politicus Argentinae. E familia Iudaeorum Askenazi ortus, alumnus est Universitatis Bonaeropolitanae ubi rebus oeconomicis studuit doctoratumque nactus est; ibidem postea professor meruit.

A die 20 Novembris 2013 Axel Kicillof est minister oeconomiae et vectigalium Argentinae, quintus ille qui hoc munus tenuerit praeside Christina Fernández de Kirchner.

Opera
 2008 : Fundamentos de la Teoria General: las consecuencias teoricas de Lord Keynes. Bono Aëre: Eudeba. ISBN 9789502316123
 editio Europaea, 2012: Volver a Keynes. Fundamentos de la Teoría general de la ocupación, el interés y el dinero. Matriti: Capital Intelectual
 2010 : De Smith A Keynes: Siete Lecciones de Historia del Pensamiento Economico. Bono Aëre: Eudeba. ISBN 9789502317588

Nexus externi
 Vita apud ministerium oeconomiae Argentinense

Nati 1971
Viri
Politici Argentinae
Homines vivi
Alumni Universitatis Bonaeropolitanae

Axel Kicillof


Compassion is the second studio album by British electronic music artist Forest Swords, released on 5 May 2017. The album is Forest Swords' second, following 2013's Engravings.

The first single from the album, "The Highest Flood", was released on 7 March 2017. Compassion was announced on 30 March 2017, and accompanied by another track from the album, "Arms Out", featuring a video directed by Sam Wiehl and Forest Swords himself. On 26 April 2017, a third track, "Panic", was released, again with a video directed by the artist.

A further single featuring two tracks from the Compassion album recording sessions—"Congregate" and "Free"—was released on 28 September, with all proceeds going to relief work in Mexico and Puerto Rico.

In an interview with Fact, Barnes talked about the hybrid of digital and analog sounds used to create the record, noting that computer-generated instruments and digital processing on recordings blur the lines between "real and fake" on the record, drawing parallels between his music making techniques and the current affairs trend of 'fake news' in the media. Barnes cited "communication" as a central theme of the record, claiming "It's what I like exploring musically as well, sometimes you can say quite a lot with an instrumental part that you maybe can't say with language or lyrics that are prescriptive."

Artwork and design
Barnes has a background in graphic design, and designed all the artwork for the album himself. In an interview with The Vinyl Factory, he said he chose the album's cover photograph because 'It just seemed to sum up what I try and make with the music: something that's timeless… and something that veers between different emotions', describing it as a 'visual metaphor' for the 'feel and themes of the record'. Barnes describes a book on Francis Bacon's paintings and 'the photos they found on his studio floor by John Deakin' as a 'singular… style reference for the artwork' on Compassion.

The art booklet that accompanies the deluxe edition of the album includes a variety of found images sourced from "old books and magazines". Many of the images are "portraits of people who'd emigrated" through Barnes's "home port" of Liverpool in the early 1900s.

Critical reception

At Metacritic, which assigns a normalized rating out of 100 to reviews from mainstream publications, Compassion received an average score of 82, based on 15 reviews, indicating "universal acclaim". Q magazine gave the album a score of 4 out of 5 and said it "unfolds like a journey through a bustling soundscape of found sounds, instrumental loops and post-dubstep production". Loud and Quiet gave the album 8 out of 10 and stated it is "arresting in its austerity". Pitchfork rated the album 7.8; "more ambitious and varied while retaining the uncanniness he's known for". PopMatters gave it a score of 8, saying "A dazzling, evocative album that acts as the perfect soundtrack to the precarious times we live in". The A.V. Club called it "passionately realized" in an A− review. Clash gave it an 8 out of 10 review, describing it as "wordless protest music that impresses with its sheer thematic ambition". Exclaim! awarded it 8 out of 10, saying "the goosebumps will cover most of your body". It charted at number 9 on their Top 10 Dance and Electronic Albums of 2017. The Quietus said that he had "lost none of his power to enthral, disturb and enthuse". Compassion was included in Albums of the Week lists by Rolling Stone, Entertainment Weekly and Vulture. It was album of the week on BBC 6 Music and Bleep. Holly Dicker of Resident Advisor described the music on Compassion as experimental.

Track listing

Personnel

Technical
 Matthew Barnes – production
 Carl Saff – mastering

Artwork
 Matthew Barnes – art direction

Charts

References

2017 albums
Forest Swords albums
Ninja Tune albums

Compassion (Forest Swords album)


Arthur Legat,  belgijski dirkač Formule 1, * 1. november 1898, Haine-Saint-Paul, La Louvière, Belgija, † 23. februar 1960, Haine-Saint-Paul, La Louvière, Belgija.

Arthur Legat je pokojni belgijski dirkač Formule 1. Debitiral je v sezoni 1952, ko je nastopil le na domači dirki za Veliko nagrado Belgije, ki jo je sicer končal, a zaradi prevelikega zaostanka za zmagovalcem ni bil uvrščen. Drugič in zadnjič je v Formuli 1 nastopil na domači dirki za Veliko nagrado Belgije v naslednji sezoni 1953, kjer je odstopil. Umrl je leta 1960.

Popolni rezultati Formule 1
(legenda)

Viri in reference

Belgijski dirkači
Dirkači dirk za Veliko nagrado
Belgijski vozniki Formule 1
Veritasovi dirkači Formule 1

Arthur Legat


Ortus heliacus et Occasus heliacus sunt termini technici astronomiae. Qui termini designant stellarum vel planetarum vel lunae ortus vel occasus qui matutino tempore una cum solis ortu fiunt. Occasus et ortus qui vespertino tempore una cum solis occasu fiunt ortus vel occasus acronichus vocantur.

Cum tellus semel per annum circum Solem movetur, sol visus a terra videtur semel per annum inter  fixas caeli stellas viam in caelo quae linea ecliptica vocatur permigrare. Quamobrem omnes unius hemisphaerii stellae aliquo tempore anni tum nocte videri possunt, cum non evanescunt propter nitorem diurnum. Heliacus stellae ortus fit cum primum in anno stella fixa mane paulo ante solem orientem in caelo apparet.

Planetae inferiores et luna
Planetae inferiores quae sunt Mercurius et Venus duos ortus heliacos habent, unum quo primo, alterum quo ultimo in caelo visibiles sunt. Luna habet et ortum heliacum et ortum acronichum.

Res gestae
Ortus heliacus Sirii olim magni momenti erat. Heliacus Sirii ortus diem quo dies caniculares aestate inciperent antiquate indicabat; praesertim in Aegypto antiqua, heliacus Sirii ortus diluvium Nili incipere significabat.

Ortus et occasus cosmicus
Tempora anni

Nexus externi
ORTUS ET OCCASUS HELIACUS.
ORTUS ET OCCASUS ACRONYCHUS.
ORTUS ET OCCASUS COSMICUS
Johann Heinrich Zedlers Universal-Lexicon

Astronomia

Ortus et occasus heliacus