Շրյոդինգերի հավասարում, ֆիզիկական համակարգի քվանտային վիճակը նկարագրող ըստ ժամանակի առաջին և ըստ կոորդինատների երկրորդ կարգի մասնակի ածանցյալներով դիֆերենցիալ հավասարում։ 1925 թ․ վերջին ձևակերպել և 1926 թ․ հրապարակել է ավստրիացի ֆիզիկոս Էրվին Շրյոդինգերը։ Ոչ ռելայտիվիստական քվանտային մեխանիկայի հավասարումն է։

Դասական մեխանիկայում շարժման հավասարումը Նյուտոնի երկրորդ օրենքն է (), որն օգտագործվում է մաթեմատիկորեն կանխատեսելու համակարգի վարքը ժամանակի ընթացքում, եթե հայտնի են համակարգի սկզբնական պայմանները։ Քվանտային մեխանիկայում Նյուտոնի օրենքի համարժեքը Շրյոդինգերի հավասարումն է քվանտային համակարգերի համար (ատոմներ, մոլեկուլներ, ներատոմային մասնիկներ՝ ազատ, կապված կամ տեղայնացված վիճակներում)։ Այն պարզ հանրահաշվական հավասարում չէ, այլ ընդհանուր մասնակի ածանցյալներով դիֆերենցիալ հավասարում, որը նկարագրում է համակարգի ալիքային ֆունկցիայի (երբեմն կոչվում է նաև վիճակի ֆունկցիա) ժամանակային էվոլյուցիան։ Ալիքային ֆունկցիան քվանտային մեխանիկայի հիմնարար հասկացությունն  է։ Քվանտային մեխանիկայի ստանդարտ ներկայացման մեջ ալիքային ֆունկցիան ամենաամբողջական նկարագրությունն է, որը կարելի է տալ ֆիզիկական համակարգի համար։

Շրյոդինգերի հավասարումը հաճախ ներկայացվում է որպես առանձին պոստուլատ, սակայն որոշ հեղինակներ պնդում են, որ այն կարելի է արտածել սիմետրիայի սկզբունքներից։ Շրյոդինգերի հավասարումը քվանտային մեխանիկայում կանխատեսումներ անելու միակ միջոցը չէ․ կարող են կիրառվել նաև այլ ձևակերպումներ, ինչպես օրինակ Վերներ Հայզենբերգի մատրիցային մեխանիկան, Ռիչարդ Ֆեյնմանի հետագծերի ինտեգրալային ձևակերպումը, Կլայն‐Ֆոկ‐Գորդոնի և Դիրակի հավասարումները։

Հավասարումը

Ժամանակից կախված դեպքը
Շրյոդինգերի հավասարման տեսքը կախված է ֆիզիկական իրավիճակից։ Ամենաընդհանուր դեպքը ժամանակից կախված Շրյոդինգերի հավասարումն է, որը տալիս է համակարգի նկարագրությունը ժամանակի ընթացքում։

,

որտեղ -ն կեղծ միավոր է, -ը Պլանկի հաստատունն է՝ բաժանած -ի վրա (կոչվում է նաև Պլանկի կրճատված հաստատուն),  նշանը ցույց է տալիս մասնակի ածանցյալ ըստ  ժամանակի, -ն քվանտային համակարգի ալիքային ֆունկցիան է, -ը՝ համիլտոնյան օպերատորը (որը բնութագրում է ցանկացած տրված ալիքային ֆունկցիայի լրիվ էներգիան և տարբեր տեսք է ընդունում՝ կախված պայմաններից)։

,

որտեղ -ը մասնիկի զանգվածն է, -ն՝ պոտենցիալ էներգիան, -ն՝ լապլասյանը, -ն՝ ալիքային ֆունկցիան ։ Սա նշանակում է, որ «լրիվ էներգիան հավասար է կինետիկ էներգիա գումարած պոտենցիալ էներգիա»՝ , սակայն դրանք չունեն իրենց սովորական հայտնի գրելաձևը։

Շրյոդինգերի հավասարումը էլեկտրամագնիսական դաշտում գտնվող e լիցք ունեցող մասնիկի համար (բայց ոչ սպին ունեցող՝ այդ դեպքի համար տես Պաուլիի հավասարումը).

,

որտեղ ‐ն՝ իմպուլսի օպերատորն է, իսկ ‐ն և  ‐ն՝ էլեկտրամագնիսական դաշտի, համապատասխանաբար, վեկտորական և սկալյար պոտենցիալներն են (միավորների SI համակարգում)։

Շրյոդինգերի հավասարում տերմինը կարող է վերաբերվել ինչպես ընդհանուր հավասարմանը (վերևում գրվածներից առաջինը), այնպես էլ հատուկ ոչ ռելյատիվիստական տարբերակին (գրվածներից երկրորդը և դրա վարիացիաները)։ Ընդհանուր հավասարումը կիրառվում է քվանտային մեխանիկայում ամենուրեք, Դիրակի հավասարումից մինչև դաշտի քվանտային տեսություն, համիլտոնյանի տարատեսակ մատրիցական և բարդ արտահայտություններով։ Հատուկ ոչ ռելյատիվիստական տարբերակը իրականության պարզեցված մոտավորությունն է, որը բավականաչափ ճշգրիտ է բազմաթիվ դեպքերում, սակայն ոչ ճշգրիտ՝ այլ դեպքերում (տես ռելյատիվիստական քվանտային մեխանիկա և ռելյատիվիստական դաշտի քվանտային տեսություն)։

Շրյոդինգերի հավասարումը կիրառելու համար գրվում է համակարգի համիլտոնյան օպերատորը՝ հաշվի առնելով համակարգը կազմող մասնիկների կինետիկ և պոտենցիալ էներգիաները, ապա դա դրվում է Շրյոդինգերի հավասարման մեջ։ Արդյունքում ստացված մասնակի դիֆերենցիալ հավասարումը լուծվում է ալիքային ֆունկցիայի համար, որը ինֆորմացիա է պարունակում համակարգի մասին։

Ժամանակից անկախ դեպքը

Ժամանակից անկախ Շրյոդինգերի հավասարումը կանխատեսում է, որ ալիքային ֆունկցիաները կարող են ձևավորել կանգուն ալիքներ, որոնք կոչվում են կայուն վիճակներ (նաև՝ օրբիտալներ, ինչպես ատոմական օրբիտալներն են կամ մոլեկուլային օրբիտալները)։ Այս վիճակները կարևոր են ինքնին, և եթե կայուն վիճակները դասակարգված են և ընկալված, ապա հեշտ է լուծել ժամանակից անկախ Շրյոդինգերի հավասարումը ցանկացած վիճակի համար։ Ժամանակից անկախ Շրյոդինգերի հավասարումը կայուն վիճակները նկարագրող հավասարում է (երբ համիլտոնյանն ինքը կախված չէ ժամանակից, իսկ ընդհանուր դեպքում ալիքային ֆունկցիան ունի ժամանակային կախվածություն)

։

Հավասարման էությունը բառերով կարելի է ասել.
Երբ համիլտոնյան օպերատորը կիրառված է որոշակի  ալիքային ֆունկցիայի վրա, և արդյունքն ուղիղ համեմատական է նույն  ալիքային ֆունկցիային, ապա -ն կայուն վիճակ է, և  համեմատականության գործակիցը  վիճակի էներգիան է։
Գծային հանրահաշվի տերմիններով այս հավասարումը սեփական վեկտորական հավասարում է։

Ինչպես նախկինում, այս դեպքում ևս ամենահայտնի ձևակերպումը ոչ ռելյատիվիստական Շրյոդինգերի հավասարումն է էլեկտրական դաշտում շարժվող մեկ մասնիկի համար (բայց ոչ մագնիսական դաշտում).

։

Նշանակությունը
Շրյոդինգերի հավասարումը և դրա լուծումները հեղաշրջիչ էին ֆիզիկայի մտածողության մեջ։ Այն իր տեսակի մեջ առաջինն էր, և լուծումները բերեցին հետևանքների, որոնք անսովոր էին և անսպասելի՝ այդ ժամանակների համար։

Լրիվ, կինետիկ և պոտենցիալ էներգիաներ
Հավասարման ամբողջական ձևն անսովոր կամ անսպասելի չէ, այն կիրառում է էներգիայի պահպանման սկզբունքը։ Ոչ ռելյատիվիստական Շրյոդինգերի հավասարման տերմինները կարող են ներկայացվել որպես համակարգի լրիվ էներգիա, որը հավասար է համակարգի կինետիկ և պոտենցիալ էներգիաների գումարին։ Այդ իմաստով դա նույնն է, ինչ դասական մեխանիկայում։

Քվանտացում
Շրյոդինգերի հավասարումը կանխատեսում է, որ եթե չափվում են համակարգի որոշակի հատկություններ, արդյունքը կարող է քվանտանալ, ինչը նշանակում է, որ միայն որոշակի դիսկրետ արժեքներ են հնարավոր։ Օրինակ՝ էներգիայի քվանտացումը. Էլեկտրոնի էներգիան ատոմում միշտ քվանտացված էներգիական մակարդակներից մեկն է։ Այս փաստը հայտնաբերվել է ատոմական սպեկտրասկոպիայի միջոցով։ Մի այլ օրինակ է անկյունային մոմենտի օպերատորի քվանտացումը։ Սա ավելի վաղ արված ենթադրություն էր Բորի ատոմի մոդելի համար, սակայն այն կանխատեսվում է Շրյոդինգերի հավասարումով։

Շրյոդինգերի հավասարման մի այլ արդյունք է, որ ոչ բոլոր չափումներն են քվանտացված արդյուքներ տալիս քվանտային մեխանիկայում։ Օրինակ՝ կոորդինատը, իմպուլսը, ժամանակը և (որոշ դեպքերում) էներգիան կարող են արժեքներ ընդունել անընդհատ տիրույթում։

Չափումները և անորոշությունը
Դասական մեխանիկայում մասնիկը ցանկացած պահի ունի ճշգրիտ կոորդինատ և ճշգրիտ իմպուլս։ Դրանց արժեքները փոխվում են դետերմինիստիկորեն, քանի որ մասնիկը շարժվում է Նյուտոնի օրենքների համաձայն։ Քվանտային մեխանիկայում մասնիկը ճշգրտորեն որոշված հատկություններ չունի, և երբ դրանք չափվում են, արդյունքը տրվում է հավանականությունների բաշխումով։ Շրյոդինգերի հավասարումը կանխատեսում է, թե ինչպիսին է այդ բաշխումը, սակայն չի կարող կանխատեսել ցանկացած չափումի ճշգրիտ արդյունքը հիմնարար կերպով։

Հայզենբերգի անորոշությունների սկզբունքը նկարագրում է չափումների անորոշությունը քվանտային մեխանիկայում։ Ըստ դրա՝ որքան ճշգրտորեն է հայտնի մասնիկի կոորդինատը, այնքան պակաս ճշգրտությամբ է հնարավոր իմանալ իմպուլսը, և ընդհակառակը։

Շրյոդինգերի հավասարումը նկարագրում է մասնիկի ալիքային ֆունկցիայի (դետերմինիստական) էվոլյուցիան։ Սակայն, նույնիսկ եթե ալիքային ֆունկցիան ճշգրիտ հայտնի է, ալիքային ֆունկցիայի որոշակի չափման արդյունքը անորոշ է։

Քվանտային թունելավորում

Դասական ֆիզիկայում, երբ շարժվող գունդը հանդիպում է մեծ արգելքի, շարժումը դադարում է և ապա հետ է պտտվում, քանի որ բավարար էներգիա չունի արգելքի մյուս կողմն անցնելու համար։ Մինչդեռ Շրյոդինգերի հավասարումը կանխատեսում է, որ կա փոքր հավանականություն, որ գունդը կանցնի արգելքի մյուս կողմը՝ նույնիսկ եթե էներգիան շատ քիչ է դրա համար։ Այս երևույթը կոչվում է թունելային անցում։ Այն առնչվում է անորոշության սկզբունքին. չնայած թվում է՝ գունդը արգելքի առջև է, կոորդինատներն անորոշ են, այնպես որ հնարավորություն կա մյուս կողմում հայտնվելու։

Մասնիկը որպես ալիք

Շրյոդինգերի ոչ ռելյատիվիստական հավասարումը մասնակի դիֆերենցիալ հավասարման տեսակ է, որը կոչվում է ալիքային հավասարում։ Սակայն մասնիկը հաճախ կարող է ցուցաբերել ալիքային վարք։
Կրկնակի ճեղքով դիֆրակցիան հայտնի փորձ է, որը ցույց է տալիս ալիքների տարօրինակ վարքը, երբ դրանք կարող են դրսևորել մասնիկային հատկություններ։ Երկու ճեղքերից դուրս եկող վերադրվող ալիքները կարող են մարել միմյանց որոշ տեղամասերում, և կարող են ուժեղացնել այլ հատվածներում։ Բնականաբար մենք չենք մտածում, որ մեկ մասնիկը կարող է նման պատկեր առաջացնել, քանի որ այն պիտի որ անցնի միայն մեկ կամ մյուս ճեղքով, ոչ թե երկուսով միաժամանակ։ Սակայն, քանի որ Շրյոդինգերի հավասարումն ալիքային հավասարում է, մեկ մասնիկը, անցլելով կրկնակի ճեղքով, տալիս է նույն պատկերը (աջ կողմի նկարը)։ Այս ամբողջական պատկերը ստանալու համար փորձը պետք է կրկնել բազմիցս։ Պատկերի տեսքը հաստատում է, որ ամեն էլեկտրոն անցնում է միանգամից երկու ճեղքով։ Չնայած սա հակասում է առաղջ բանականությանը, սակայն Շրյոդինգերի հավասարման կանխատեսումը ճշգրիտ է և ստուգված. մասնավորապես էլեկտրոնների դիֆրակցիան և նեյտրոնների դիֆրակցիան լավ նկարագրված են և լայնորեն օգտագործվում են գիտության մեջ ու տեխնիկայում։

Բացի դիֆրակցիայից, մասնիկները նաև վերադրվում են և ինտերֆերենցիայի են ենթարկվում։

Ծանոթագրություններ

Քվանտային մեխանիկա

Շրյոդինգերի հավասարում


Leslie George Johnson, britanski dirkač Formule 1, * 22. marec 1912, Walthamstow, London, Anglija, Združeno kraljestvo, † 8. junij 1959, Foxcote, Gloucestershire, Anglija.

V svoji karieri je nastopil le na domači in sploh prvi dirki v zgodovini Formule 1 za Veliko nagrado Velike Britanije v sezoni 1950, kjer je z dirkalnikom English Racing Automobiles odstopil v drugem krogu zaradi okvare motorja. Umrl je leta 1959.

Popolni rezultati Formule 1
(legenda)

Viri in reference

Britanski dirkači
Dirkači dirk za Veliko nagrado
Britanski vozniki Formule 1
Privatniki ERE Formule 1

Leslie Johnson


Agustín Miraballes, vollständiger Name Agustín Alberto Miraballes Cedrés, (* 23. Januar 1991) ist ein uruguayischer Fußballspieler.

Karriere
Der nach Angaben seines Vereins 1,75 Meter große, auch im Mittelfeld einsetzbare Offensivakteur Miraballes spielt mindestens seit März 2013 für Miramar Misiones in der Segunda División. Dort kam er in den Spielen des 12., 14., 16., 17., 25. und 26. Spieltags jeweils als Einwechselspieler zum Einsatz und erzielte einen Treffer. Auch in der Partie um den Aufstieg gegen Torque im Juli 2013 wirkte er mit. Am Ende der Saison 2012/13 stieg er mit dem Verein in die höchste uruguayische Spielklasse auf. In der Spielzeit 2013/14 wurde er dort 17-mal in der Primera División eingesetzt und erzielte ein Tor. Am Saisonende belegte er mit seinem Team in der Jahresgesamttabelle den 16. Platz. Dies hatte die direkte Rückkehr in die Zweitklassigkeit ab der Saison 2014/15 zur Folge.

Ende August 2014 schloss er sich dem Zweitligisten Villa Teresa an. Dort trug er in der Saison 2014/15 mit 21 Einsätzen (kein Tor) in der Segunda División zum Aufstieg bei. Anschließend sind bislang (Stand: 17. September 2016) weder Einsätze noch eine Kaderzugehörigkeit für ihn verzeichnet.

Einzelnachweise

Fußballspieler (Miramar Misiones)
Fußballspieler (Club Atlético Villa Teresa)
Geboren 1991
Uruguayer
Mann

Agustín Miraballes


Sykkylven est Norvegiae commune 7684  incolarum (anno 2012) in provincia  Møre og Romsdal .

Nexus externi

 Sykkylven pagina interretialis

Communia Norvegiae

Sykkylven


Pojejena (bis 1924 Pojejena Română; serbisch Пожежена oder Požežena; ) ist eine Gemeinde im Kreis Caraș-Severin in Rumänien.

Geografische Lage
Die Ortschaft liegt in der Landschaft Clisura Dunării (serbisch Banatska Klisura). Im Jahre 2011 betrug die Einwohnerzahl 2585, von denen die Mehrheit ethnische Serben waren. Die Gemeinde besteht aus den Dörfern Belobreșca (Белобрешка; Fejérdomb), Divici (Дивић; Divécs), Pojejena, Radimna (Радимна; Rádonya) und Șușca (Шушка; Sisak).

Nachbarorte

Geschichte
Bis 1526 gehörte die Siedlung zum Königreich Ungarn. Während der osmanischen Herrschaft (1526–1718) gehörte sie zum Vilâyet Timișoara. Von 1718 bis 1778 war die Ortschaft Teil der Habsburger Krondomäne Temescher Banat.

Auf der Josephinischen Landaufnahme von 1717 ist der Ort Boseschena eingetragen.
1778 wurde das Banat von der Kaiserin Maria Theresia dem Königreich Ungarn zugesprochen. Von 1849 bis 1860 war es Teil eines eigenständigen Kronlandes der Woiwodschaft Serbien und Temescher Banat.

Nach dem Österreichisch-Ungarischen Ausgleich (1867) wurde das Banat dem Königreich Ungarn innerhalb der Doppelmonarchie Österreich-Ungarn angegliedert.

Anfang des 20. Jahrhunderts wurde das Gesetz zur Magyarisierung der Ortsnamen (Ga. 4/1898) umgesetzt. Der amtliche Ortsname war Alsópozsgás. Die ungarischen Ortsbezeichnungen blieben bis zur Verwaltungsreform von 1923 im Königreich Rumänien gültig, als die rumänischen Ortsnamen eingeführt wurden.

Der Vertrag von Trianon am 4. Juni 1920 hatte die Dreiteilung des Banats zur Folge, wodurch Pojejena an das Königreich Rumänien fiel.

Seit 2012 findet in Pojejena das internationale Pojejena Music Festival statt.

Demografie
Im Jahr 2011 bestand die Bevölkerung aus:
 52,14 % Serben
 45,84 % Rumänen
 1,12 % Roma
 Andere

Sprachen
Die Gemeinde ist offiziell zweisprachig, sowohl mit rumänisch als auch mit serbisch als Amtssprachen.

Weblinks

 Pojejena bei ghidulprimariilor.ro

Einzelnachweise

Ort im Banat (Rumänien)
Ersterwähnung 1526

Pojejena


Əl-Muzil (ər. المذل) — Allahın adlarından biri.

Elə isə yer üzündə dörd ay gəzib dolaşın və bilin ki, siz (müşriklər) Allahdan yaxa qurtara bilməyəcəksiniz və Allah kafirləri rüsvay edəcəkdir.

Xor və alçaq edilmə, Allahın inkarçıları uğratdığı "dünya əzabı"nın bir hissəsidir. Bütün həyatlarını başqalarına nümayiş etdirmək, onlardan təqdir almaq üçün davam etdirən inkarçılar üçün 'xor və alçaq qılınma' son dərəcə böyük bir əzabdır. Allah Quranda dünyada verilən bu əzabın xüsusiyyətini belə bildirir:

Onlardan əvvəlkilər də (peyğəmbərləri) yalançı saymışdılar və (buna görə) əzab da onlara gözləmədikləri yerdən gəldi. Allah onlara dünya həyatında rüsvayçılığı daddırdı. Axirət əzabı isə daha böyükdür. Kaş ki, biləydilər!

Allah bu xor və alçaq qılan sifətini möminlərin və xüsusilə də elçinin əliylə göstərər. Bu gerçəyə Quranda belə işarə edilib:
... Allah sizin əllərinizlə onlara əzab versin, onları rüsvay etsin, sizə onların üzərində qələbə çaldırsın, mömin camaatın qəlbini sevindirsin və möminlərin qəlbindən qəzəbi silib aparsın. Allah istədiyi kəsin tövbəsini qəbul edər. Allah Biləndir, Müdrikdir. Quranda bizə bildirildiyinə görə, Hz. Süleyman öz iqtidarında, inkarçıların ürəklərinə qorxu salmış və onları xor və alçaq etmişdir. Hz. Süleyman inkarçı qövmə göndərdiyi mesajda belə demişdi:

Onların yanına qayıt! Biz onların üstünə qarşısında dura bilməyəcəkləri bir ordu ilə gəlib onları oradan zəlil və alçalmış vəziyyətdə çıxardarıq!"

Bundan başqa Allah bir çox ayəsində, axirətdə inkarçılara alçaldıcı bir əzab olduğunu xəbər verir. Bu, inkarçıların dünya həyatındakı qürur və böyüklənmələrinə qarşılıq Allahın təqdir etdiyi bir cəzadır. Çünki dünya həyatında inkarçıların ən böyük hədəflərindən biri, başqa insanlar tərəfindən təqdir edilməkdir. Bu səbəblə də həyatlarını Allahı tərifləməklə deyil, özlərinə tərif yığmaqla keçirərlər. Allah da bu istəklərinə qarşılıq olaraq cəhənnəmdəki əzablarını bunun üzərinə qurmuşdur. Cəhənnəmdə ən böyük alçaldılmanı isə insanların qarşısında alçaldılınca yaşayacaqlar. Bir ayədə belə buyrulur:

Kafirlər Odun qarşısına gətiriləcəkləri gün (onlara deyiləcəkdir:) "Siz dünya həyatınızda pak nemətlərinizi sərf edib qurtardınız və onlardan zövq aldınız. Bu gün isə siz yer üzündə haqsız olaraq təkəbbür göstərdiyinizə və asi olduğunuza görə alçaldıcı əzabla cəzalandırılacaqsınız!"

Allahın cəhənnəmdə hazırladığı alçaldılma bənzərsizdir və minlərlə növü vardır. Cəhənnəmdəki bu alçaldılmanın inkarçıların ruhunda yaratdığı kiçilmişlik, üzlərinə də əks olunar, üzlərini bir zillət örtər: Mövzuyla əlaqədar ayələr belədir:

O gün (neçə-neçə) üzlər zəlil olub yerə dikiləcək.

Pis işlər görənlərə isə pisliyin cəzası onun misli qədər verilər. Onları zillət bürüyər. Onları Allahdan qoruya bilən bir kimsə də yoxdur. Onların üzləri sanki zülmət gecənin parçalarına bürünmüşdür. Onlar Od sakinləridir və orada əbədi qalacaqlar.

İstinadlar

Muzil

Əl-Muzil


Səlim karvansarası — Dərələyəz mahalının Keşişkənd (1975-ci ildən Yeğeqnadzor) rayonu ərazisində Ələyəz dağının Səlim aşırımında, Ağkənd (1967-ci ildən Ağcanadzor) kəndinin yuxarısında XIV əsrə aid tarixi karvansara.

Ümumi məlumat
Karvansaranın giriş qapısının (1,80m x 1,13m) üzərindəki yarımdairə daş kitabədə onun 1329-cu ildə Azərbaycan Elxanilər dövlətinin hökmdarı Əbu Səid Bahadur xan tərəfindən tikdirildiyi yazılmışdır. Karvansaranın yerləşdiyi ərazidəki Ağkənd kəndində 1918-ci ilə qədər ancaq azərbaycanlılar yaşamış və kənddə ilk ermənilər (rəsmi statistikaya görə 172 nəfər) 1923–1925-ci illərdə köçürülüb məskunlaşmışlar. Həmin ərazilərdə yaşayan azərbaycanlılar 1988-ci ildə zorla qovulduqdan sonra Ermənistan hökuməti Səlim karvansarası ilə bağlı faktları tamamilə saxtalaşdıraraq, onu dünya ictimaiyyətinə erməni abidəsi kimi təqdim edir.

Karvansaranın giriş qapısı (1,80x1,13m) üzərində fars dilində daşa (l,87x0,86m) oyularaq, həkk olunmuş kitabədə deyilir:

"Əbu Səid xan Bahadur — dünyanın sultanı, insanların padşahı, ərəblərin və ərəb olmayanların hökmdarı, bütün xalqların çarı — Allah onun hökmranlığını və sultanlığını əbədi etsin — vaxtında bina olundu. Xeyrat sahibi Çuşkyab ibn (oğlu) Ləvənd ibn …şah Nur ibn … 729-cu il tarixdə" h.729–1328

Erməni saxtakarlığı
Anadoludan tutmuş Çinə qədər Araz boyu karvan-ticarət yolu – İpək yolu üzərində Zəngəzurun Səlim keçidi adlanan yerdə Elxani Əbu Səid dövründə tikilən karvansaranı "erməni milli memarlıq abidəsi" kimi nəşr etdiriblər (Arutunyan V. M, Yerevan, 1984 il). (bax. KGPA, t. III, № 991, s. 62). Həmin yol üzərində Zəngilan rayonunun Məmmədbəyli kəndində Yəhya İbn Məhəmməd türbəsinin (vəf. 1305 il) qapısı üzərində qoyulan kitabə ölçüsü, forması, həkk olunan texnikasına görə, qeyd olunan karvansara kitabəsinin eynidir. Belə kitabənin üçüncüsünə Azərbaycanın tarixi ərazisində hələ rast gəlinməyib. Qeyd olunan kitabədə XIV əsrdə İpək yolu üzərindəki bütün abidələri yaratmış memar Əli Məcdəddinin adı yazılıb. Abidənin içərisində erməni dilində divara bir yazı qoyulub. Bu yazıda olan mətnlə qapının üzərinə hörülən yazının mətni üst-üstə düşmür. Erməni dilində olan yazıda qeyd olunur ki, bu abidə 1332-ci ildə Orbelyan nəslindən olan Çesar tərəfindən tikilib. Lazar Universitetin müəllimi Xr. İv. Kuçuk-İoannasov iddia edir ki, "tatarlar" (yəni azərbaycanlılar) sonradan bu karvansaraya Səlim adı verib və ərəbcə yazını qapının üzərinə qoyublar, halbuki ərəbcə yazı bina tikildiyi zaman qapının üzərinə hörülüb. Hətta ermənilərin çap etdikləri bukletdə də karvansara Səlim karvansarası adı ilə çap olunub.

İstinadlar

Həmçinin bax
 Qafqaz Albaniyası tarixində erməni saxtakarlığı

Xarici keçidlər
 Caliber.az mission landed in Armenia: investigation into the footsteps of vandals — Exclusive photo facts

Ermənistan abidələri
İslam memarlığı
Dərələyəz mahalı
Karvansaralar

Səlim karvansarası


Galt Arena Gardens je najstarejša še aktivna športna dvorana v Ontariu. Gradili so jo leta 1921 in jo odprli januarja 1922. Dvorana se nahaja v mestu Galt, ki je danes del Cambridga, Ontario. Eden od najznamenitejših elementov je njeno impresivno sprednje pročelje.

Dvorano so v zgodovini uporabljali več ali manj za hokej na ledu. V njej so domače tekme igrala štiri različna OHA moštva iz Galta: Galt Canadians, Galt Red Wings, Galt Rockets in Galt Black Hawks.

Zunanje povezave
 Galt Arena Gardens - OHL vodič po prizoriščih

Cambridge, Ontario
Galt Canadians
Galt Red Wings
Galt Rockets
Galt Black Hawks

Galt Arena Gardens


Šebířov je obec v Česku v okrese Tábor v Juhočeskom kraji. 1. januára 2012 tu žilo 364 obyvateľov, z toho 191 mužov a 173 žien, pričom priemerný vek v obci bol 44,4 roka (muži 43,8 roka, ženy 45,1 roka).

Galéria

Referencie

Pozri aj
 Zoznam obcí v Česku

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka obce

Obce okresu Tábor

Šebířov


Osmanlı-Portuqal və Türk-Portuqal adları ilə tanınan Türk-portuqal müharibələri.Türk-Portuqal müharibəsi Portuqaliya Ekspansiyası zaman Portuqal imperiyasının və Osmanlı İmperiyası arasında çox vaxt Hind Okeanında baş verən döyüşlərə deyilir.

Türk-Portuqal müharibələrinə aid olan münaqişələr

 Diu döyüşü (1509)
 Qoa istilası (1510)
 Tunis istilası (1535)
 Osmanlı-Portuqal münaqişəsi (1538-1557)
 Osmanlı-Portuqal münaqişəsi (1558-1563)
 Əlqsar Əl-Kəbir döyüşü (1578)
 Osmanlı-Portuqal münaqişəsi (1580-1589)
 Osmanlı-Venesiya müharibəsi (1714-1718)

Mənbə
 Məhəmməd Həsən Əl-Aidarus Osmanlı-Portuqal münaqişəsi
 Suraya Fərahi Osmanlı tarixi
 Salih Özbaran Osmanlı imperiyasının Avropa ekspansiyasına cavabı

Osmanlı–Portuqaliya müharibələri


Խայտաբղետ հաստաճակատ (), ծածանազգիների ընտանիքի ձուկ։

Արտաքին կառուցվածք
Խոշոր ձուկ է, մարմինը վերին մասում մի փոքր ուռուցիկ է, կողքերից՝ բավական սեղմված։ ՀՀ ձկնային տնտեսություններում և բնական ջրամբարներում երկարությունը 30-40 (երբեմն՝ մինչև 70-80) սմ է, զանգվածը՝ մինչև 10 կգ և ավելի։ Արագաճ ձկնատեսակ է. երկու տարեկանում կարող է հասնել 1-2 կգ-ի։ Գլուխը լայն է՝ սրացած դնչով։ Բերանը վերին է՝ թեք կտրվածքով։ Աչքերը փոքր են՝ ցածր տեղադրված։ Ալանային ատամները միաշարք են։ Ողնուցն առկա է միայն փորային լողակներից մինչև հետանցքն ընկած հատվածում։ Կրծքային լողակները երկար են և անցնում են փորային լողակների հիմքից։ Պոչային լողակը խոր կտրվածքով է։ Թեփուկները մանր են, կողագծում՝ 114-120 հատ։ Մեջքային լողակը կարճ է՝ 10 ճառագայթով, հետնալողակը համեմատաբար երկար՝ 15-17 ճառագայթով։ Խռիկային առաջին աղեղի վրա կան մինչև 270 երկար ու խիտ դասավորված խռիկային առէջներ։ Մեջքը և գլխի վերին մասը մուգ են, կողքերը՝ արծաթակապարագույն՝ անկանոն մուգ պտերով, փորիկը՝ սպիտակավուն։ Լողակները սովորաբար մոխրագույն են։

Բազմացում և զարգացում
Սեռահասուն է դառնում 3-7 տարեկանում, արուները՝ 1 տարի ավելի շուտ (կախված ապրելավայրի պայմաններից)։ ՀՀ բնական ջրամբարներում բազմացում դեռևս չի արձանագրվել, այն կարող է կատարվել միայն ձկնաբուծարաններում՝ հատուկ ստեղծված պայմանների և բարձր ջերմաստիճանի առկայության դեպքում։ Բեղունությունը հասնում է 500 հազար (երբեմն՝ մինչև 2 մլն) ձկնկիթի։

Չբեղմնավորված ձկնկիթը դեղնականաչավուն է, տրամագիծը՝ 1,7 մմ, բեղմնավորվածը՝ մինչև 4,5 մմ։ Ձկնկիթի զարգացումը կարճատև է՝ 1840 ժամ (կախված ջրի ջերմաստիճանից), 3-5 օր հետո թրթուրներն անցնում են ակտիվ սննդառության՝ հիմնականում սնվելով մանր կենդանական պլանկտոնային օրգանիզմներով։

Սննդառություն
Կարող է սնվել նաև որդերով, փափկամարմիններով, մանրաձկներով, բուսական պլանկտոնով, դետրիտով։

Տարածվածությունը Հայաստանում
Հայաստանի կարպային տնտեսություններ պարբերաբար սկսել է ներմուծվել 20-րդ դարի 80-ական թվականներին։ Երբեմն հանդիպում է նաև Արաքս, Մեծամոր գետերում, որտեղ պատահականորեն ներթափանցում է ձկնային տնտեսություններից։ Նախընտրում է գետերի դանդաղահոս տեղամասերը։

Ձկնաբուծություն
ՀՀ կարպային տնտեսությունների հիմնական ձկնատեսակներից է։ Ունի արդյունաբերական մեծ նշանակություն։ Աճեցվում է հիմնականում Արարատյան դաշտի մի շարք ձկնային տնտեսություններում։

Ծածանազգիներ

Խայտաբղետ հաստաճակատ


An Caudites nipeensis in uska species han Ostracoda nga ginhulagway ni Bold hadton 1946. An Caudites nipeensis in nahilalakip ha genus nga Caudites, ngan familia nga Hemicytheridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Caudites

Caudites nipeensis


Hwang Sun-hee (* 15. August 1986) ist eine südkoreanische Schauspielerin.

Filmografie

Fernsehserien
 2010: It's Okay, Daddy's Girl (, SBS) … als Ma Ri-sol
 2011: Sign (, SBS) … als Gang Seo-yeon
 2011: City Hunter (, SBS) … als Jin Se-hui
 2012: Wild Romance (, KBS2) … als O Su-yeong
 2012: Love, My Love (TV, KBS2) … als Hong Seung-hui
 2013: A Hundred Year Legacy (, MBC) … als Eunsol
 2013: Master's Sun (, SBS) … als Cha Hui-ju und Hanna Brown
 2013: Melody of Love (, KBS) … als Gong Su-im

Weblinks

 Hwang Sun-hee auf HanCinema

Filmschauspieler
Kinderdarsteller
Südkoreaner
Geboren 1986
Frau

Hwang Sun-hee


Durfee is the surname of the following:

Brian Lee Durfee, American artist and fantasy author of The Forgetting Moon
Edmund Durfee (1788–1845), American settler
I. P. Durfee (born 1838), American state senator
James Randall Durfee (1897–1977), American judge and Chairman of the Civil Aeronautics Board
Job Durfee (1790–1847), politician and jurist from Rhode Island
M. Eugene Durfee (1885–1941), American architect
Minta Durfee (1889–1975), American silent film actress
Nathan B. Durfee (1812–1872), U.S. Representative from Rhode Island
Thomas Durfee (1826–1901), Chief Justice of the Rhode Island Supreme Court
William Pitt Durfee (1855–1941), American mathematician
Durfee square, an attribute of an integer partition in mathematics

References

Durfee (surname)


Noailles je priimek več ljudi:
 Adrien Noailles, francoski general
 Anne-Jules Noailles, francoski maršal
 Antoine Noailles, francoski admiral
 Jean Noailles, francoski general
 Louis Noailles, francoski maršal
 Louis-Antoine, kardinal de Noailles, francoski kardinal

Noailles


Nassau Veterans Memorial Coliseum (skrátene aj Nassau Coliseum alebo The Coliseum) je multifunkčná aréna v Uniodale štáte New York. Od mesta New York je Nassau Coliseum vzdialené 30 km. Je domov tímu NHL New York Islanders a AFL (liga amerického futbalu v aréne) New York Dragons.

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka

New York Islanders
Hokejové štadióny v USA
Architektúra z 1972

Nassau Veterans Memorial Coliseum


南宍道駅(みなみしんじえき)は、島根県松江市宍道町白石にある、西日本旅客鉄道(JR西日本)木次線の駅である。

歴史
 1962年(昭和37年)1月1日:木次線の宍道駅 - 加茂中駅間に新設開業。気動車の旅客のみを取り扱う駅員無配置駅。
 1987年(昭和62年)4月1日:国鉄分割民営化により西日本旅客鉄道に承継。
 2021年(令和3年)3月13日:定期列車全停車化。

駅構造
備後落合方面に向かって右側に単式ホーム1面1線を持つ地上駅(停留所)。ホームは傾斜面上にあり、周辺道路に対してホームは高い位置にある。また、ホーム自体10‰の勾配上にある。木次鉄道部管理の無人駅で駅舎はなく、備後落合方の出入口から直接ホームに入る形になっている。自動券売機等は設置されていない。

利用状況
近年の1日平均乗車人員は以下の通りである。なお、1994年度は9人、1984年度は9人だった。

駅周辺

 金山要害山
 金山八幡宮

隣の駅
 西日本旅客鉄道(JR西日本)
  木次線
 宍道駅 - 南宍道駅 - 加茂中駅

脚注

関連項目

 日本の鉄道駅一覧

外部リンク

松江市の鉄道駅
なみしんし
西日本旅客鉄道の鉄道駅
日本国有鉄道の鉄道駅
1962年開業の鉄道駅

南宍道駅


Şıma xeyr amey Portalê Cemaeti!

Wikipediya miyan de se beno, senên beno u senên şıma şenê bınusên, şıma şenê na pele ra bımusên.

Problemê ke Wikipediya miyan de şıma veri ra veciyenê, inan sero şıma şenê pela werênayışi ra pers kerên.
Ambasada - Embassy - Botschaft

Xeyr amey - Panc ustıni - Sistemê wikipediya - Politika - Meydanê dewe

Admin
I request administrator access on diq.wikipedia:
Language Code: diq
Meta-Wiki Request Link: m:Requests for permissions
Local User Page: User:Mirzali

I'm a native speaker of Zazaki and an active user since 2006 at Zazaki Wikipedia. I want to help our administrators and contribute to Wikipedia as an administrator. Thank you so much! -- Mirzali (mesac) 15:59, 11 Tişrino Verên 2019 (UTC)

  Mirzali is really the best person in this area, he has experience of years, so he is the very adequate guy for an admin. --Asmêno Bêwayir (mesac) 18:35, 11 Tişrino Verên 2019 (UTC)

 Xorasan (mesac) 18:37, 11 Tişrino Verên 2019 (UTC)

 I know Mirzali and his engagement for the Zaza language for many years. He does his job very good. He uses Zazaki right and in an authentic form. We need him. --Omid V.S. (mesac) 21:07, 11 Tişrino Verên 2019 (UTC)

 Halelim (mesac) 11:43, 12 Tişrino Verên 2019 (UTC)

 As I explained before, I support Mirzali. Vuzorg (mesac) 15:43, 12 Tişrino Verên 2019 (UTC)

 -- Otrox62 (mesac) 09:18, 9 Tişrino Peyên 2019 (UTC)

comment
 Chchinkya (mesac) 08:13, 17 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Страникка (mesac) 19:31, 18 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Talishcha (mesac) 19:33, 18 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Kashiran (mesac) 08:56, 21 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Chanzipanzi (mesac) 08:58, 21 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Fowkye (mesac) 09:00, 21 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Yanikaa123 (mesac) 23:12, 11 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Useno (mesac) 23:08, 11 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Hiseyno (mesac) 23:16, 11 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Ali158 (mesac) 23:24, 11 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Tatankatka (mesac) 23:26, 11 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Alemano000 (mesac) 08:38, 12 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Treliço987 (mesac) 08:40, 12 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Chaobella (mesac) 08:44, 12 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Azerboy654 (mesac) 08:50, 12 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Klaxlun (mesac) 11:12, 12 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Germanboi123 (mesac) 11:14, 12 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Tlaskoskiy (mesac) 11:20, 12 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Begali234 (mesac) 11:06, 13 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Tolongpilitha (mesac) 11:08, 13 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Ulazantabor (mesac) 11:10, 13 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Lalapapatakapa (mesac) 11:13, 13 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Kichipichinichi (mesac) 11:19, 13 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Acchupicchu (mesac) 11:22, 13 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Bellachao (mesac) 20:14, 14 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Kurdoskyavskiytroçivaskipatapata (mesac) 20:16, 14 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Alakazabar (mesac) 08:07, 17 Tişrino Verên 2019 (UTC)
 Papapuli (mesac) 08:09, 17 Tişrino Verên 2019 (UTC)
+++ These users sockpuppet. Best regards '''Xorasan vaten★iştıraki 17:17, 25 Tişrino Verên 2019 (UTC)

Wikipedia Asian Month 2019

Wikipedia Asian Month is back! We wish you all the best of luck for the contest. The basic guidelines of the contest can be found on your local page of Wikipedia Asian Month. For more information, refer to our Meta page for organizers.

Looking forward to meet the next ambassadors for Wikipedia Asian Month 2019!

For additional support for organizing offline event, contact our international team on wiki or on email. We would appreciate the translation of this message in the local language by volunteer translators. Thank you!

Wikipedia Asian Month International Team.

MediaWiki message delivery (mesac) 16:57, 31 Tişrino Verên 2019 (UTC)

Extension of Wikipedia Asian Month contest

In consideration of a week-long internet block in Iran, Wikipedia Asian Month 2019 contest has been extended for a week past November. The articles submitted till 7th December 2019, 23:59 UTC will be accepted by the fountain tools of the participating wikis.

Please help us translate and spread this message in your local language.

Wikipedia Asian Month International Team

--MediaWiki message delivery (mesac) 14:16, 27 Tişrino Peyên 2019 (UTC)

Wikipediya:Portalê cemaeti/Arşiv 7


Naja est genus anguium venenosorum familiae Elapidarum. Species huius generis late per mundum veterem extenduntur et agnoscuntur. Fiunt species in regiones per Africam, Asiam Meridio-Occidentalem, Asiam Meridianam, et Asiam Meridio-Orientalem. Angues quos tirones insigniter cum Najis confundunt sunt Hemachatus haemachatus et Ophiophagus hannah, proprie generum monotypicorum Hemachati et Ophiophagi. Typus generis est Naja naja.

Generi Najae a viginti ad viginti duae species descriptae olim erant, sed genus nuper identidem emendatum est, ut fontes academici magnopere variant. Emendatio autem anni 2009, latissime accepta, docet genera Boulengerinam et Paranajam eadem ac Naja esse. Secundum illam emendationem, generi Najae nunc sunt 38 species.

Descriptio
Species Najae longitudine variant, et corpora plurimarum sunt tenuia. Plurimae usque ad 1.84 metra longae crescunt; longitudines autem maximae sunt 3.1 fere metra, Naja melanoleuca fortasse longissima. Omnes species anteriorem corporis quartam supra solum tollere, collumque complanare ad maiores videndas possunt.

Venenum

Taxinomia

Rikki-tikki-tavi , fabula Rudyardi Kipling

Notae

Bibliographia
Broadley, Donald G. 1974. A review of the cobras of the Naja nigricollis complex in southwestern Africa (Serpentes, Elapidae). Windhoek, S.W. Africae: Staatsmuseum.
Brown, John H. 1973. Toxicology and Pharmacology of Venoms from Poisonous Snakes. Campifonte Illinoesiae: Charles C. Thomas. ISBN 978-0-398-02808-4. Editio interretialis.
Laurenti, Iosephus Nicolaus. 1768. Specimen medicum, exhibens synopsin reptilium emendatam cum experimentis circa venena et antidota reptilium austriacorum. Vindobonae: Joan Thomae. Editio interretialis.
Van Wallach, Wolfgang Wüster, et Donald Broadley. 2009. "In praise of subgenera: taxonomic status of cobras of the genus Naja Laurenti (Serpentes: Elapidae)." Zootaxa 2236 (1): 26–36. PDF.

Nexus externi

Battaglia, V. 2006. Cobra. Naja. Dinosoria.com.

Animalia venenosa
Elapidae
Genera animalium
Taxa Laurenti
Taxa 1768

Naja


Le  est un art martial transmis par Jim Alcheik, du Japon vers la France à partir des enseignements du Yoseikan Ryu. Il est souvent dit, de manière caricaturale et peu documentée, qu'il constitue une synthèse moderne du judo, du karaté, de l'aïkido et du Shōrinji kenpō réalisée en France par le maître Roland Hernaez ( F.F.K.D.A., BEES2 : Judo-Karaté-Aïkido) et ses collaborateurs. Parmi les enseignants qui ont fait partie du premier groupe de recherche et de création en France dans le cadre du taijitsu, on peut citer : Raymond Jugeau, Robert Duboust, Daniel Dubois (cofondateur), Georges Hernaez, Jean-Marie Werner, Philippe Andrieu et Claude Doudou. Le terme taijitsu est souvent accompagnée du mot nihon pour signifier les origines japonaises du naijitsu : nihon taijitsu. À noter que l'appellation nihon taijitsu est née dans un contexte d'incertitudes et de reconnaissance auprès des fédérations délégataires en France.

Le taijitsu européen français est à différencier du taijutsu japonais (Nihon Taijutsu) traditionnel qui n'emprunte pas d'éléments aux arts cités ci-haut. il est cependant nécessaire de pointer que cette distinction taijitsu français / taijutsu japonais pose parfois question et semble, après examen, peu pertinent. le taijitsu tel qu'il émerge en Europe n'est pas français, tout au moins, des principes de méthodologie didactique ont été conçus, mais fondamentalement, l'art martial en question reste japonais. En effet, lorsqu'on examine la transmission technique de la discipline du Japon vers l'Europe, il n'est pas certain que le taijitsu soit en fin de compte une synthèse d'arts martiaux modernes cités ci-dessus, bien que des interférences ou des adjonctions aient pu se faire. le taijitsu, reste, originellement, un rejeton remanié de l'aiki jūjutsu du Daitō Ryū selon certains courants. Les éléments techniques présents dans le taijitsu coexistaient dès lors, selon cette conception, parallèlement avec ceux présents dans l'aïkido, le judo et le karaté. il est donc possible que cette idée populaire fort répandue de « synthèse moderne » ne soit, en fin de compte, qu'une caricature ménageant l'économie intellectuelle, d'autant plus qu'il n'y a pas vraiment d'étude historique sérieuse sur le taijitsu. lorsque des professeurs d'ordre international sont interrogés à ce sujet, nombreux sont ceux qui parlent davantage d'un taijitsu classique, indépendamment de toute orientation postérieure qui serait le fait d'initiatives propres à un maître voulant singulariser son enseignement (Nihon Taijitsu, Taijitsu Do).

Le taijitsu qui signifie en japonais « techniques du corps », soit l'ancienne appellation générique des méthodes de combat à main nues, d'où est ressorti le concept de jūjutsu (ou ju-jitsu ou jiu-jitsu). le taijutsu date d'une trentaine d'années en France dans sa forme de synthèse moderne, grâce à des personnalités aussi fortes que celles de Roland Hernaez et de Daniel Dubois (cofondateur de la méthode,  FFKAMA,  FEKAMT; BEES2; ancien responsable national du taijitsu à la FFKAMA) et grâce aussi à de très nombreux collaborateurs (Claude Doudou, Serge Eisenhuth). Après un séjour au Japon, ces derniers fondent la Fédération française de taijitsu dont Serge Eisenhuth fut le seul président élu de 1986 à 1988. En 1977, cet art martial devient le premier style de jūjutsu associé à une fédération délégataire : la Fédération française de karaté et arts martiaux affinitaires (FFKAMA) et prend son envol. Le taijitsu se pratique sur un tatami, dans un dojo. C'est une méthode d'autodéfense issue des méthodes de combats (Koryū Bujutsu) des samouraïs. On le retrouvait anciennement sous d'autres appellations tel que : Koshi no Mawari, Kogusoku, Torite et d'autres encore.

Définition
Le terme taijutsu est composé de deux kanjis. Selon la méthode de romanisation du japonais la plus répandue, la méthode Hepburn, ces kanji devraient se définir ainsi :
  : corps ;
  : art, moyen, technique ;
Le taijutsu se traduit donc par « art du corps » ou « technique de corps ».

On retrouve assez souvent « art du corps » écrit d'une manière erronée, soit : taijitsu ou encore tai-jitsu. Cette erreur est souvent due à une mauvaise prononciation du japonais par les occidentaux. Elle est même commise par de grands experts hauts gradés dans ces mêmes arts de combats, ce qui n'enlève en rien, à la compétence de ces experts. Toujours selon la méthode Hepburn, la traduction de taijitsu se définirait ainsi :
  : corps ;
  : vérité, réalité, sincérité ;
On remarque ici que l'écriture du kanji  est très différente de l'écriture du kanji .

Le taijitsu serait donc traduit de la manière suivante : « vérité du corps », « réalité du corps » ou « sincérité du corps ». Ce qui est très loin de la méthode de combat qu'est le taijutsu. La confusion et la mauvaise prononciation entre Jutsu et Jitsu, remonte aux premiers échanges des occidentaux avec les nippons vers la fin du . Pour toutes sortes de raisons, souvent politiques, la correction à la romanisation n'a jamais été apportée. Par contre, tous utilisent les bons kanji à l'écriture japonaise du taijutsu : 体術.

Styles
On distingue plusieurs styles de taï-jitsu à travers le monde :
 En Europe et en Afrique du Nord : le Taijitsu (Taï-Jitsu), le Nihon Taijitsu (Nihon Taï-Jitsu) et le Taijitsu Do (Taï-Jitsu Do) ;
 Au Japon : le taijutsu (Nihon Taijutsu) est présent au travers de pratiques très similaires dans l'esprit et dans le corpus technique existent (voir Taijutsu).

Le Karaté Taï-jitsu ou Karaté Jitsu : cette discipline est affiliée auprès de la FFKDA (Fédération française de karaté et disciplines associées, anciennement FFKAMA). Ce style est parfois appelé Karaté Jutsu. Cette orientation vers le karaté serait plus récente et nombre de discours insistent sur un « taï-jitsu » central et originel, dans lequel trois grands principes biomécaniques et techniques s'entretiennent sans propension de l'un sur l'autre : « Ai » ou « Wa » (concordance) - « Ju » (souplesse) - « Ken » (percussion). Un taijitsu à tendance karaté tronquerait cet équilibre tridimensionnel d'origine. selon cette conception, nous aurions donc un taijitsu basique (Mochizuki-Alcheik-Hernaez) et un taijitsu orienté vers le karaté (Karaté Jitsu). Il n'est pas rare d'entendre certains maîtres expliquer que le Taijitsu est issu du Karaté ou que le taijitsuka est karateka à la base. Cette conception est totalement erronée sur le plan historique.

Comme cela est développé précédemment, un taijitsu classique perdure aux côtés des autres écoles qui, du fait du vouloir de certaines politiques fédératives ou de l'orientation d'un maître particulier, se sont disjointent. Il s'agit du Taijitsu dont il était question avant ces orientations et qui développe ces principes biomécaniques et techniques : « Ai » ou « Wa » (concordance) - « Ju » (souplesse) - « Ken » (percussion).

Le Nihon Taijitsu : le style du maître Roland Hernaez  et cofondateur du Taijitsu moderne en France au début des années 1970. Ce style est aussi affilié auprès de la FFKDA.

Le Taijitsu Do est un style de taijutsu fondée par Daniel Dubois ( et cofondateur du Taijitsu moderne en France) au début des années 1970. Cette discipline est affiliée auprès de la FEKAMT (Fédération européenne de karaté et arts martiaux traditionnels). Le Taijitsu Do entend retrouver l'esprit originel du sport. Il reste confidentiel.

Le taijitsu, comme le Nihon Taijitsu, est membre de la FFKDA. Cette affiliation à la fédération de karaté s'est accompagnée d'une modification du corpus technique du taijitsu, l'orientant plus vers de la défense personnelle en intégrant un plus grand nombre de techniques issus du karaté. On y retrouve ici les styles de Roland Hernaez (NTJ) et de Bruno Hoffer/Michel Vignon (TJ) qui, s'ils n'en ont plus, en partie, la responsabilité administrative restent extrêmement influents techniquement.

En Suisse, le tai-jitsu a été développé par Me Jean-Pierre Clément dans les années 80. Me Clément est issu du judo et du seikido de Me Maxime Mazaltarim. Il a appris le tai-jitsu avec Me Dubois. Il se distancie nettement du style très proche du karate-jitsu comme le taijitsu se pratique en France notamment mais aussi en Espagne. Le tai-jitsu suisse travaille beaucoup dans le cercle. Il est très performant dans les projections. La pratique du tai-jitsu en Suisse se distingue par une orientation exclusivement sur la self-défense. Cela exclut la participation à des compétitions puis que chaque compétition nécessite des règles lesquelles n'ont évidemment pas cours dans la rue. On ne pratique dans ce style que 3 katas: shoda, nidan et un kata d'esquive originaire du seikido.  L'Association Romande de Tai-Jitsu (ARTJ) fait partie de World Tai-Jitsu federation (WTJF).

Historique du taijitsu français

En 1951, le maître Minoru Mochizuki fut envoyé en Europe pour une mission culturelle. Garant d'une longue tradition transmise par les maîtres Morihei Ueshiba, Jigorō Kanō, Kyuzo Mifune, maître Mochizuki enseigna sa méthode sous le nom d'aïkido-jūjutsu.

En 1957, Jim Alcheik après avoir enseigné l'aïkido et un peu de karaté, développa sous l'étiquette taijitsu une forme d'autodéfense basée sur les techniques que le maître Minoru Mochizuki lui avait enseignées à Shizuoka (Japon), dans son dojo (il est vrai que c'est surtout le maître Hiroo Mochizuki qui forma Jim Alcheik pendant cette période). Le dojo de maître Mochizuki porte le nom de Yoseikan, qui signifie « Maison de l'éducation et de la droiture ». Cette même année, maître Minoru Mochizuki envoya son fils Hiroo en Europe pour développer l'aïkido Mochizuki ainsi que le karaté : il fut d'ailleurs le premier expert japonais à démontrer cet art martial sur le continent.

En 1958, de retour en France, Jim Alcheik créa avec Emile Blanc et Robert Ebgui une organisation qu'il nomma FFATK (Fédération Française d'Aïkido, Taijitsu et Kendo). Après sa mort tragique en 1962, un de ses élèves, Roland Hernaez qui était responsable technique national du « Nihon Taijitsu », a structuré grâce à sa formation d'éducateur sportif, ces divers éléments de technique, en une méthode logique, cartésienne et progressive. Ce n'est pas un mélange de plusieurs disciplines dites « modernes » car l'actuel taijitsu regroupe en son sein diverses formes techniques traditionnelles japonaises sans armes. Dans l'historique de cette discipline, il est souvent oublié de citer Alain Floquet,  qui fut aussi assistant de Jim Alcheik et Raymond Cocatre qui fut Directeur technique après la mort de Jim Alcheik. C'est d'ailleurs Alain Floquet qui prit contact avec Minoru Mochizuki et début 1963, la FFATK par l'intermédiaire d'Émile Blanc alors Président fit venir Hiroo Mochizuki pour assurer l'avenir de l'aïkido-jūjutsu en France (forme de travail de l'école Yoseikan). Appelée à cette époque aïkido Mochizuki, cette discipline sera intégrée dans la FFJDA sous ce nom.

En 1966, Alain Floquet fut nommé directeur technique de l'école d'aïkido Yoseikan pour la France. Reconnaissant à maître Mochizuki, il envoya pendant de nombreuses années des stagiaires à résidence à Shizuoka (Honbu Dojo).

En 1968, c'est l'ouverture de salles en région parisienne, en 1972 la création de la Fédération française de taijitsu.

En , le protocole d'accord avec la Fédération française de karaté et arts martiaux affinitaires (FFKAMA), la FFTJ disparait en tant que fédération. L'Association française de taijitsu est créée. De nombreux accords ont été conclus avec des organisations japonaises : IMAF, Seibukan (Kyoto).

En 1981, la première coupe de France de taijitsu est organisée.

En 1983, Daniel Dubois créa, avec le soutien de la direction technique nationale (DTN), sa tendance taijitsu à la FFKAMA : quelque  au début des années 1990.

En 1986, les dirigeants de AFNTJ (Association française de taijitsu) décidèrent de quitter la FFKAMA. Reconnaissance et protocole avec des organismes Japonais : IMAF, Seibukan de Kyoto et plus tard IFNB.

Entre 1986 et 1988; Serge Eisenhuth est président de la Fédération française de taijitsu. Il négocie les différents rapprochements FFJDA et FFKMA ; celle-là sera désastreuse.

En 1988, c'est le retour à la FFKAMA, avec nouveau protocole d'accord.

En 1995, le premier séminaire du collège des techniciens (groupement interne de l'AFNTJ) fut organisé par Patrick Fezay (professeur de judo, de karaté-jutsu et accompagnateur sportif de haut niveau à Millau ; il fait partie des professeurs qui ont essayé d'apporter des idées novatrices en Nihon Taijitsu dans les années 1990 et plus particulièrement dans l'approche sportive ; il est un très rare professeur de Judo ou de karaté à être diplômé de l'INSEP) à Millau. Les membres présents étaient : Thierry Durand, Jean-Luc Lemoine, Jean Jugeau, Jean-Paul Billault (, BEES1, est professeur à Garches dans la région Parisienne ; partenaire et assistant de Roland Hernaez pendant de longues années au Budokan de Rueil-Malmaison ; ce pratiquant passionné par les arts martiaux a pris du recul par rapport à l'organisation ; son enseignement précis du geste en fait aussi un des meilleurs professeurs français), Philippe Avril, Patrick Fezay et Daniel Laurent et quelques observateurs. Cette équipe semblait apporter une nouvelle dynamique au Nihon Taijitsu mais ce collège de techniciens n'avait pas les moyens matériels et les mains libres pour travailler dans de bonnes conditions.

En 1998, Patrick Fezay créa un groupe de travail « Taijitsu Ryu ». L'idée principale était de réunifier les styles. Projet non suivi par les responsables nationaux AFNTJ et du Taijitsu. Patrick Fezay devient le premier français à passer l'examen du  en Nihon Taijitsu par examen officiel FFKAMA. Cette même année Philippe Avril ( , BEES2 et professeur dans la région de Toulouse ; membre de la commission nationale, il a formé de nombreuses ceintures noires) et Daniel Faynot (Daniel Faynot, , Diplôme d'instructeur fédéral (DIF) FFKAMA,  aux Philippines, il est spécialisé dans les Arts Martiaux Philippins) passent leur .

En 1999, premier stage inter-styles (Nihon Taijitsu/Taijitsu) organisé à Millau.

En 2001, la surprise, encore un oublié dans l'historique de la discipline : Claude Falourd (il obtient son  en Judo avec le maitre Tokyo Hirano en 1952 , puis le  en aïkido-jujūtsu avec le maitre Minoru Mochizuki en 1954 ; il a été aussi moniteur d'éducation physique en 1953 ; de 1954 à 1963, il a été le fidèle adjoint de Jim Alcheik, fondateur de la FFATK et responsable de la mise en place et de la promotion du Yoseikan Budo en France et en Europe ; de 1955 à 1965, date à laquelle il quitta l'armée, Claude Falourd fut responsable de stages de Taijitsu auprès des moniteurs de combat rapproché des armées de terre, air, mer et de la gendarmerie en AFN ainsi que de l'entrainement spécifiques pour les commandos des trois armées) né en 1932, il fut également assistant du maitre Minoru Mochizuki.

Principes

Les principaux principes du taijitsu sont :

 parade effectuée en effacement ;
 action portée sur des articulations et points sensibles ;
 projections en partant à distance et suivies de coups ;
 la défense doit toujours être proportionnée à l'attaque subie, donc toujours juste.

Technique

Le Nihon Tai-Jitsu est composé de plus de 350 techniques de défense : frappes (Atémi ou Ate Waza), projections (Nage Waza), clés (Kansetsu Waza), étranglements (Shime Waza) Le taijitsu tire son originalité des nombreuses clefs et projections qui y sont enseignées. Art martial d'autodéfense, le but est de permettre au pratiquant de répondre de façon efficace et proportionné à une attaque. Une séquence de défense en Taijitsu se décompose comme suit:

 esquive (Hirimi ou Hiraki) : mise en sécurité ;
 Atemi (Atemi Waza) : dite frappe précurseur visant à déstabiliser l'adversaire ;
 technique (Katame Waza) : clef, projection ;
 mise à l'abandon : Atemi final ou une clé / soumission.

Kata (formes)
Littéralement, le mot « kata » signifie « forme », « moule ». Le sens commun le définit comme un « combat imaginaire », dans le sens où le pratiquant qui l'effectue réalise des techniques de défense contre un ou plusieurs adversaires. On retrouve ce genre de pratiques bien plus tot dans les évolutions sur 2 et 4 faces de la Boxe Française, de la Canne et du Bâton, notamment avec les Maitres Joseph Charlemont et Jean Larribeau pour citer les plus célèbres. Ces exercices deviennent la base de l'enseignement de l'Ecole de Joinville, une méthode qui influencera le monde entier, et en particulier le Japon.

On retrouve la pratique du kata dans tous les « do » japonais ; c'est-à-dire tous les arts traditionnels constitués en « voie » (sous-entendu « voie » de développement personnel et de recherche spirituelle basé sur la maîtrise d'une technique artistique). Quelques exemples de « do » : le karate-do = voie de la main vide ; le ju-do = voie de la souplesse ; l'aïki-do = voie de l'union des énergies ; le ka-do = voie des arrangements floraux ; le sa-do = cérémonie du thé ; le sho-do = calligraphie

Le kata devient ainsi une pratique corporelle dont le but est de réaliser une forme parfaite, en synchronisant, en harmonisant le corps et l'esprit. La finalité c'est donc la recherche de la perfection formelle, qui passe nécessairement par une maîtrise de la pensée. Selon les disciplines, le kata peut avoir été inventé soit par le maître fondateur (Jigorō Kanō pour le Judo), soit par plusieurs maîtres soucieux de réaliser une synthèse technique, comme c'est le cas du karaté.
L'interprétation des katas diffère d'une école à l'autre. À partir de ses recherches, maître Tokitsu les catégorise en trois types :
 les katas de renforcement : leur but est de développer la musculature du pratiquant ;
 les katas respiratoires : leur but est d'effectuer un travail spécifique sur la respiration afin de développer le « ki » ;
 les katas de défense : leur but est de synthétiser l'ensemble des techniques d'une école afin de les appliquer dans des situations de combat.

Les différents katas du Taijitsu ont entièrement été inventés par les fondateurs à la fin des années 1970, dans le but de favoriser l'entrée de la discipline dans une fédération reconnue (pour exercer le métier d'enseignant de Taijitsu en toute légalité par exemple). Ils ne sont donc pas le produit d'une longue tradition historique et ne peuvent pas être considérés comme des répertoires techniques aussi fondamentaux que certains katas traditionnels.

En revanche, ils constituent des exercices d'assimilation de techniques fréquemment utilisés en Taijitsu, mais aussi une contrainte physique que l'on s'impose à soi-même et qui structure la progression. Sans être fondamentaux, ils permettent de jalonner les étapes de la progression d'un pratiquant.

Il existe plusieurs types de kata en taijutsu, chacun ayant son utilité propre :
 Kata de base forme atémi, ils constituent le support de base pour l'apprentissage des Kata avec partenaires ;
 Kata d'application des Kihon de base : le Kihon Kata ;
 Kata fondamentaux avec partenaires ;
 Kata japonais.

Plus précisément, les kata de Taijutsu sont :
 Taijitsu Kata Shodan ;
 Taijitsu Kata Nidan ;
 Taijitsu Kata Sandan ;
 Taijitsu Kata Yodan (par deux) ;
 Taijitsu Kata Godan ;
 Taijitsu no Kata Sandan (par deux) / Taï-Jitsu Kata Rokudan (Ecole Taï-Jitsu) ;
 Juni No Kata (école Nihon Jūjutsu) ;
 Yori No Kata ou Hyori No Kata (école Yoseikan) ;
 Taisabaki No Kata (école Yoseikan) ;
 Söshun (Ecole Taï-Jitsu) ;

Bases
Les techniques de bases forment comme les kata, la partie spécifique du taijitsu. Le principe est de faciliter l'étude en prenant comme base d'attaque huit saisies de poignets. Cette progression permet d'assimiler rapidement un système défensif applicable aux autres formes d'attaques.

Elles se composent de trois séries :
 bases projections ;
 bases clés ;
 bases atémis.

La progression est également composée de randori (combats), de Kobudō, de l'étude des brises chutes (Ukemi), des Kuatsu (techniques de ranimation), du Budō

On retrouve également huit esquives dites de bases, qui sont utilisées pour la majeure partie des défenses.

Atémi Waza (frappes)
Parmi les atémis (Atemi Waza) possible, il en existe de deux sortes :
 les frappes avec les membres inférieurs (pieds, genoux) ;
 les frappes avec les membres supérieurs (poings, coudes)

Parmi les atémis de pied, on peut citer les plus connus :
 Mawashi Geri ou coup de pied circulaire ;
 Mae Geri ou coup de pied de face ;
 Ura Mawashi Geri ou coup de pied circulaire inversé ;
 Mikazuki Geri ou coup de pied en croissant de lune ;
 Yoko Geri ou coup de pied de côté ;
 Yoko Geri Kekomi ou coup de pied de côté pénétrant.

Kansetsu Waza (clefs articulaires)
Les clés et les techniques de contrôle (katame waza) sont des mouvements de torsion des articulations visant à disjoindre les muscles et les tendons ou à briser les os. Dans la pratique de tous les arts martiaux, ce mouvement est contrôlé et le pratiquant qui subit la technique de clé frappe trois fois dès lors qu'il ressent une douleur trop forte afin que son partenaire relâche la prise.

Nage Waza (projections)
Les projections et sutemis (sacrifice du corps, de l'équilibre) sont issus du Judo et du Ju-jitsu.

Le pratiquant doit travailler non seulement la projection en elle-même, mais aussi les techniques de « brise chute » (Ukemi Waza) pour éviter de se blesser lorsqu'il en subira une.

Randori
Le randori est une forme d'expression plus libre en Taijitsu. Il se pratique sous une forme codifiée tant par les attaques (saisies, atemis, bâton, couteau) que par le jeu des partenaires Uke (受け) / Tori (取り). Le randori étant chronométré (une minute quinze par exemple) sur un temps donné, cette forme de travail doit être rapide et explosive, ce qui permet d'une part un certain réalisme car vitesse optimale, ainsi que de vérifier si les techniques sont effectivement réalisables en combat réel. Lors d'un randori les techniques découlent d'une logique selon le positionnement, l'environnement, l'attaque, le timing, le gabarit du partenaire, l'état d'esprit du moment À la longue, cet exercice vise un détachement total entre l'esprit et le corps dit Mushin.

Le randori peut aussi se faire en cercle, cercle dans lequel le Uke est au centre et réagit aux attaques successives de ses partenaires, un par un, armés ou non. Puis, par ordre de grade, chacun des partenaires passe au centre.

Le randori est à distinguer des « techniques traditionnelles », qui exigent un plus gros effort technique et sont donc forcément moins rapides. Les défenses sont le plus souvent go no sen, défense sur initiative, que sen no sen, initiative sur initiative.

Compétitions
Le Taijitsu possède deux compétitions différentes en France : la Coupe régionale (une pour chaque région) et la Coupe de France (qui rassemble les cinq premiers de chaque région). La compétition se comporte comme des matchs à élimination directe (quarts de finale, demi-finale). Les deux vainqueurs des demi-finales s'affrontent en finale pour les titres de champion et de vice-champion.

Chaque affrontement entre deux combattants (un avec une ceinture bleue, l'autre avec une rouge) se traduit soit par un randori (d'une minute pour les minimes et cadets ou d'une minute trente pour les juniors et seniors), soit par une série de trois saisies (de face, latérale, arrière) et d'un atemi (Mae Geri Chudan ou Oi Tsuki Chudan). Les catégories inférieures à minimes n'ont pas de randori, mais trois techniques différentes (coup de poing direct, saisie de poignet et saisie de poignet inverse).

Les arbitres, trois au total, jugent la prestation des concurrents en notant, la puissance, la technique, l'esquive et la saisie. Au terme du combat, chaque arbitre lève un drapeau, bleu ou rouge, pour déterminer le vainqueur. Celui qui obtient la majorité, emporte la victoire.

Depuis 1981, la Coupe de France rassemble entre 300 et 400 compétiteurs. Les dernières coupes de France de tajitsu :
 2000 : Vainqueur seniors ceinture noire : Samuel Docquois (Ligue Flandres Artois) ;
 2001 : Compiègne - Vainqueur seniors ceinture noire : Samuel Docquois (Ligue Flandres Artois) ;
 2002 : Pierrelatte - Vainqueur seniors ceinture noire : Rudy Bailleux (Ligue Flandres Artois) ;
 2003 : Gravelines - Vainqueur seniors ceinture noire : Grégory Denise (Ligue Île-de-France) ;
 2004 : Alençon - Vainqueur seniors ceinture noire : Thomas Schmit (Ligue Île-de-France) ;
 2005 : Angers - Vainqueur seniors ceinture noire : Thomas Schmit (Ligue Île-de-France) ;
 2006 : Gravelines - Vainqueur seniors ceinture noire : Thomas Schmit (Ligue Île-de-France) ;
 2007 : Périgueux - Vainqueur seniors ceinture noire : Fabrice Caudron (Ligue Flandres Artois) ;
 2008 : Alençon - Vainqueur seniors ceinture noire : Rothe Bastien (Ligue Franche Comté) ;
 2009 : Gravelines - Vainqueur seniors ceinture noire : Jean-Pierre Dal (Ligue Flandres Artois).

Passages de grades - ceinture noire

Dan
 Âge requis : 14 ans ;
 licences requises : trois licences (dont celle de l'année en cours) ;
 temps de Pratique requis : un an de pratique à partir de l'obtention de la ceinture marron ;
 passage : c'est un passage en trois modules, avec trois jurys différents à chaque tables. Bien qu'il soit numéroté, l'ordre de passage n'est pas forcément respecté.

Module 1
Kihon : le candidat effectue des techniques de base simples exécutées en aller et retour sur trois pas (en avançant ou en reculant) et des techniques d'enchaînements simples (maximum trois mouvements).

Kihon Ippon Kumité : la totalité des attaques et défenses doit être effectuées par le candidat, à droite et à gauche.

Module 2
Kata : le candidat effectue le kata de base de son choix (Tai Jitsu Kata Shodan, Nidan et Sandan). Il peut aussi effectuer un kata Karaté.

Technique de Bases : le candidat effectue deux séries parmi les huit séries de techniques de bases. Il doit démontrer atémi, clé et projection des deux séries de son choix, à droite et à gauche.

Module 3
Démonstration technique' : le candidat exécute dix techniques sur des attaques à droite imposées par le jury (attaques de face, latérales, arrières et au sol).Randori libre : le candidat exécute un randori d'une durée d'une minute quinze avec un partenaire de son choix. Le randori ne comportera pas d'attaque avec armes.

 Hauts gradés de Taï-Jitsu Français
 Ceinture noire  :
 Christian BISONI (Expert Fédéral FFKDA).

 Ceinture noire  :
 Pascal ROTUNDO.
 Dominique LEBIHAN.
Jean-Pierre DAL.
 Pascal THIBAUT

 Hauts gradés du Nihon Taijitsu français
 Ceinture noire  :
 Roland Hernaez.

 Ceinture noire  :
 Georges Hernaez ;
 Daniel Dubois (FEKAMT).

 Ceinture noire  :
 Raymond Jugeau ( de Judo, professeur qui a apporté beaucoup d'éducatifs pédagogiques dans la méthode ; il a été formé par Christian Lefévre) ;
 Max Lormeteau (expert formé par Christian Lefévre)
 Philippe Avril ;
Vik Hridayanand Bhadye

 Ceinture noire  :
 Jean-Paul Billault ;
 Orlando Bertolini ;
 Marc Bertolini ;
 Dominique Bouny ;
 Thierry Durand ;
 Philippe Galais ;
 Christophe Gauthier ;
 Daniel Faynot ;
 Jean-Luc Lemoine ;
 Gerard Thubert ;
 Didier Crouzat ;
 Philippe Lefranc ;
 Richard Folny ;
 Henriet Olivier ;

 Ceinture noire  :
 Jean Jugeau ;
 Patrick Malenfant ;
 Didier Roger ;
 Patrick Fezay ;
 Serge Rebois ;
 Laurent Courtay ;
 Gérard Targa ;
 Grégoire Grés ;
 Barrois Patrick.

 Titres internes
Les experts et les titres japonais (honorables) composent les titres internes. Ces titres ne sont pas reconnus par l'administration française, les informations suivantes sont tirées des livres de Roland Hernaez et des sites de l'IMAF.

 Experts
La nomination à ce titre interne au Nihon Tai-Jitsu repose sur un système d'attribution assez complet. En effet, le candidat doit posséder le brevet d'état  (BEES1), le grade de Yodan () et le titre de Renshi décerné par un organisme japonais.

La ceinture correspondante est noire avec à l'extrémité deux bouts rouges.
Ce titre à plusieurs niveaux : régional, national ou international.

Les critères d'attributions pour les deux derniers niveaux ne sont pas décrits dans les diverses sources. Ces titres sont attribués par le collège des experts et ne sont pas assimilables aux titres décernés (experts fédéraux) par la fédération de Karaté. L'attribution de ces titres repose principalement sur la valeur technique du professeur, mais également sur la fidélité.

Les premiers à avoir porté ce titre en France sont : Roland Hernaez, Robert Duboust, Daniel Dubois, Georges Hernaez, Raymond Jugeau, Gérard Regnier, Bernard Burlion, Max Lormeteau, Daniel Laurent, Serge Eisenhuth et Louis Mercier.

 Experts récents
Dominique Bouny (, breveté d'état, est président de la ligue Bretagne de Karaté et s'occupe de l'Association Nationale de Nihon Taijitsu) et Patrick Fezay ont été nommés en 1997, alors que les responsables du Nihon Taijitsu n'avaient pas nommés d'experts en France depuis plus de dix ans. Thierry Durand sera nommé en 1998. De plus, sur ces dernières années Laurent Larivière Président de l'EFNTJ, Serge Rebois responsable également du kyusho IKF pour la France et Richard  Folny ont été nommés Renshi par Sensei Roland Hernaez.

 Titres japonais (honorables)
Les titres dits « honorables » sont un complément de graduation dans les arts martiaux traditionnels. En France, il semble que ce soit fin des années soixante-dix que l'Hakko Ryu Jūjutsu ait délivré en premier ces titres :

 Renshi :
 niveau minimum requis, , qualifié pour l'enseignement technique ;
 excellente compréhension et compétence remarquable dans le domaine des arts martiaux ;
 rédaction d'un essai ou publication requise. ;
 équivalence universitaire .

 Kyoshi :
 deux ans minimum après avoir été promu au grade de  et au titre de Renshi ;
 connaissances approfondies des techniques et de la tradition des arts martiaux ;
 avoir fait la preuve de la qualité de sa technique et de sa méthode d'enseignement ;
 rédaction d'un essai ou publication exigée ;
 équivalence universitaire .

 Hanshi :
 niveau minimum requis , le titre de Kyoshi et être âgé d'au moins 50 ans ;
 posséder un caractère et une moralité exceptionnels ;
 qualités reconnues de chef et contributions aux arts martiaux ;
 excellente compréhension des techniques, de l'histoire et de l'esprit du Budo ;
 rédaction d'un essai ou publication exigée ;
 équivalence universitaire .

 Shihan : niveau minimum requis , Kyoshi. Le terme de Shihan signifie « chef instructeur ».

 Meijin :
 niveau minimum requis  et 35 ans de pratique assidue minimum ;
 titre exceptionnel, aboutissement de toute une existence dédiée et sacrifiée à l'art, associant parfois la notion d'être divin, image symbolique pour mieux faire comprendre la valeur et la richesse de celui qui détient ce titre honorable ;
 le terme de Meijin signifie « Grand maître », « grand homme accompli », « être d'exception » ;
 souvent donné à titre posthume dans les Ryu du Japon ancien.

 Soke' : responsable de style ou d'école (Ryu Ha), qui a assumé un rôle de directeur par héritage.

Recherches historiques

Dans le livre : La force millénaire, , maître Hernaez donne comme référence historique le  en citant des ryu célèbres. Page 23, il donne une autre appellation possible pour le Taijitsu : Koshi no Mawari.

Dans un dossier préparé par André Louka (Kyoku Budo ): , et l'auteur mentionne : .

Henri Plée, dans son ouvrage L'Art sublime et ultime des points vitaux, mentionne des ryu en page 19 et indique qu'entre 1574 et 1700, il existait vingt styles de Jujūtsu.

Howard Reid et Mickael Croucher parlent, dans le Larousse des arts martiaux (1987), page 196, du Taihojutsu pratiqué par les policiers après la seconde guerre mondiale.

Renjiro Shirata (1912-1993), dans une interview réalisée en 1984 par Stanley Pranin, a écrit Les Maîtres de l'Aikido, et, en page 191, nomme le Taijutsu pour désigner des techniques à mains nues.

Dans le bulletin fédéral  de 1987, le responsable national, Roland Hernaez précise que le Taijitsu est issu en partie du Yoseikan Budo et du Shōrinji Kenpō et que le précurseur de cette discipline en Europe fut Jim Alcheik (élève du maître Minoru Mochizuki).

Dans son livre le Nihon Taijitsu 1993 (réédition de son ouvrage de 1983), Roland Hernaez reproduit, page 11, un extrait de Voici le Karaté par maître Masutatsu Oyama, dans lequel ce dernier cite le Taijutsu. L'auteur reprend dans ce livre page 13, l'ancienne appellation Koshi no Mawari, ainsi que le nom de Juho (méthode de la souplesse) pour la partie des projections et luxations (si l'on tient compte du fait que maître Hernaez a fait des stages chez le Maitre Mochizuki et que celui-ci fut élève de Morihei Ueshiba et que ce dernier a travaillé avec Takeda du Daito Ryu, on pourrait en conclure que le Taijitsu est issu du Daito Ryu ; mais, au regard de la pratique et de l'histoire, on constate, qu'à la base, cette discipline est composée d'atémi, de clés et de projections ; l'apport de l'école du maître Mochizuki serait en substance avec le travail des sutemi, issus quant à eux de l'école : Gyokushin Ryu ).

Dans le livre Les Arts Martiaux Sports de combats (INSEP), Lucien Batigne, dit page 70 dans le paragraphe « évolution générale des activités », qu'en 1970 de nouvelles méthodes ont été créées et il cite entre autres le Taijitsu.

Kenji Tokitsu (Président de l'institut Européen de Recherche du Budo et Des Pratiques Corporelles Orientales) nous précisera dans un courrier que Taijitsu  et qu'effectivement le Koshi no Mawari est une appellation ancienne (dernièrement la lecture de plusieurs ouvrages pourrait venir en contradiction sur ce dernier aspect ; en effet, nous retrouvons des traces du terme Taijutsu en tant que discipline à part entière vers le  ; il semblerait que le concept Jujūtsu soit né de nombreuses appellations qui laissent un champ d'exploration titanesque pour les historiens des Arts Martiaux).

Louis Frédéric (dictionnaire des Arts Martiaux) retrace l'historique de l'école Nagao Ryu : école de Taijutsu, fondée au  par Nagao Kenmotso, un samouraï pratiquant les Ryu : Ittô Ryu et Yagyu Shinkage Ryu.

Des traces plus lointaines du Taijitsu se retrouvent dans l'encyclopédie des Arts Martiaux de Gabrielle et Roland Habersetzer. L'auteur s'accroche à plusieurs identifications se rapprochant des Arts des Ninjas :
 Ninpo Taijutsu (ensemble de techniques de combat à mains nues utilisées par le ninja) ;
 Dakentaijutsu (technique de bases de blocages (Uke Waza) et de coups frappés (Atemi Waza)) ;
 Jutaijutsu (techniques de projections (Nage Waza) et de saisies (Hodoki) ;
 Taihenjutsu (techniques de déplacement).

Une des plus célèbres le Togakure Ryu fondée par Tokagukure Daisuke au  comportait 18 niveaux de formation.

Kogusoku mise au point au  que l'on retrouve sous les appellations suivantes : Kogusoku Ryu, Takeuchi Ryu : anciennes formes de Jūjutsu (alors Taijutsu) créées en 1530 par Takenouchi Hisanori qui prit par la suite le nom de Takenouchi Ryu. Il basa son style également par l'utilisation d'une corde qu'il portait autour des hanches. Il donna à son école le nom de Koshi no Mawamari (enroulé autour des hanches). L'auteur précise que le mot Jujūtsu était encore inconnu.

Notes et références

Bibliographie

 Bruno Hoffer et Michel Vignon, Cours de taï-jitsu, éditions De Vecchi
 Bruno Hoffer et Michel Vignon, Cours de taï-jitsu, les défenses contre armes, éditions De Vecchi
 Bruno Hoffer et Michel Vignon, Le Grand Livre du taï-jitsu, éditions De Vecchi
 Christian Bisoni (Académie Taï-Jitsu France), Taï-Jitsu, Travail aux armes, Tome 1, Etude du tantô, édition LULU.com (Lien d'achat : http://www.lulu.com/shop/christian-bisoni/tai-jitsu-travail-aux-armes-tome-1/hardcover/product-23461961.html#ratingsReview)

Voir aussi

Articles connexes
 Aïkibudo
 Arts martiaux japonais
 Budō
 Jūjutsu
 Koryū Bujutsu
 Mochizuki Minoru | Mochizuki Hiroo
 Nihon Kenpō | Ninjutsu
 Shōrinji Kenpō
 Taijutsu
 Yoseikan Budo

Liens externes

Art martial japonais

Taijitsu


桜井 賢(さくらい まさる、1955年〈昭和30年〉1月20日 - )は、日本のバンドTHE ALFEEのメンバーである。埼玉県秩父郡荒川村(現:秩父市)出身。血液型A型。明治学院大学法学部法律学科中退(2014年3月、明治学院大学から「名誉学士」の称号が授与された)。ベース担当。身長170cm。THE ALFEEの前身のコンフィデンスの創設者であり、メンバーにて唯一のオリジナルメンバー。

趣味は貯金、将棋、野球、手品(マジック)。テニス、F1好きでもある。実家は株式会社櫻井太傳治商店。

BE∀T BOYSではリーダーを務め、祥寺張扇"(ジョージ・ハリセン)(現在はサクライ)と名乗る。

略歴
明治学院高校在学中の1970年、同級生とフォークグループ「コンフィデンス」を結成し、サイモン&ガーファンクルなどのコピーを歌っていた。高校時代にコンフィデンスを結成した時点から考えると、アルフィーの創設者で唯一のオリジナルメンバーである。

1972年に、山野楽器で催されたビクター音楽産業主催のフォークコンテストにコンフィデンスとして出場し優勝する。その会場で、ソロで出場していた坂崎幸二(のちの坂崎幸之助)に出会ったことが現在のTHE ALFEEの原点である。コンフィデンスには、後に坂崎、高見沢俊彦(桜井と同じ高校出身)が加入し、アルフィーの母体となった。そのため、「アルフィーの創始者」「アルフィーの元祖」「高校時代にアルフィーを作った男」等と称されている。

1974年にアルフィーとしてデビューする際、美声を買われてデビュー曲のリードボーカルを担当する予定だったが、高見沢が加入すると、急遽高見沢がリードボーカルの曲(「夏しぐれ」)に変更され、予定されていたデビュー曲はB面(「危険なリンゴ」)となり、当時ギター未経験であったにもかかわらずアコースティックギターを担当することになった。また、本来はドラマー志望であったが、デビュー後に、グループとしての音楽性を広げていく過程で必要に迫られてベースを始めた。初期には曲によっては、ウッドベースや12弦ギターを担当していたこともある。ベースは「青春の記憶」をリリースした頃に始めたと、コンサートのMCで発言している。

1979年、TBS系テレビドラマ『熱愛一家・LOVE』にゲスト出演した。1990年にはアニメ「ハゲしいな!桜井くん」で声優デビュー。苗字が同じというだけで抜擢され、主人公の若ハゲ高校生・桜井弘也役を担当した。

2009年に演歌歌手の冠二郎、落語家林家たい平、俳優の藤原竜也と共に秩父市の観光大使に任命されている。2014年3月、母校の明治学院大学で「名誉学士」の称号を授与された(明治学院大学独自の制度であり、法的な大学卒業とは異なる)。

人物
爆風スランプのベーシスト、江川ほーじん脱退後、不在期間のテレビ出演などに際し、ベースを担当したことがある。
フジテレビでの生番組中に感電したことがあるらしい。これは桜井が使用していたアンプが漏電していて、スタンドマイクの高さを調整している時に、右腕がベースの弦に触れてしまったために起きてしまった。高見沢と坂崎は桜井のネックレスから火花が飛んだのを見た。それ以来、マイクスタンドが自分のほうに倒れてきても絶対に触らず、身をかわして避けるとのことである(『音楽戦士』にて発言)。
ジャケットやテレビではサングラスをかけ素顔を見せないが、デビュー初期のシングルジャケットでは、素顔を見ることができる(オフィシャルホームページで公開中)。しかし2014年12月17日発売の『青春の記憶[+2]』では、サングラスがCGで追加されている。
ツアーには、スペアやチューニングの違い(THE ALFEEの楽曲に半音下げたチューニングの曲が増えていることから)を考慮して5、6本のベースを持っていく。また、高見沢ほどではないが、桜井自身も変形ベースの持ち主であり、F-1マクラーレン・ホンダベースや自らの顔がキングになっているトランプ柄のベース・王将ベース(ヘッドやポジションマークが他の駒になっている)などを持っている。エルヴィス・プレスリーの顔が描かれている物もある。しかし、基本的にはフェンダー・ジャズベースをメインのベースギターにしており、これだけはどうしても外せないらしい。しかし、高見沢や坂崎と比べツアー時に持ち出すベースの数はそれほど多くは無い。
他のメンバーとは異なり、ソロでは音楽活動をしていない。THE ALFEEとしての夏イベを休止した際、高見沢と坂崎はソロライブや和幸などの活動をしていた。しかし桜井は公に姿を見せていなかったため、『森田一義アワー 笑っていいとも!』に坂崎が出演した際に彼を心配していた。秋ツアーで『夏なにをしてすごしていたのか?』という弄られ方は、夏のイベントがない年の恒例となっている。

楽器
メインで使用している楽器は1960年代製フェンダージャズベース(複数本所有)であり、その後使用しているESP(Navigatorブランドも含む)のベースにおいてもジャズベースが基本となっている。初期にはベーシストを志すきっかけとなったクイーンのジョン・ディーコンに憧れて、塗装を自ら剥がしたプレシジョンベースを使用(ネックが反ってフレットレスにし、後にESP製ネックに換装)していたが、ネックの細さから来る弾きやすさや、独特のトーンが決め手となり、ジャズベースがメインに落ち着いている。スペアやチューニングの違い(曲によって半音下げチューニングの物がある)などを含めても、毎回のツアーで持ち出すベースは8本にも満たないことが多い。ただし、ヴィンテージはツアー終了後に即リペアに出さなければならず、夏の野外イベントでは大事を取って使用を避けている。その場合の代役として、スクラッチまで正確に再現した(レリック加工、エイジド加工された)Navigator JBがある。

2011年以降はホールツアーでも上記Navigatorモデルがメインとなっており、ヴィンテージジャズベースはレコーディング専用に「隠居」したことが窺える。しかし、その後も時折ステージで見かける機会があるようである。

基本的に指弾き、テンポの速いハードロックナンバーではピック弾きでプレイするが、曲によっては「サファイアの瞳」の間奏などで、スラップ奏法(チョッパー奏法)を披露する。

基本的にアンプにダイレクトに繋いでいて、エフェクターは使用していない。かつてはモーグのペダルシンセサイザーを使用していたこともあるが、現在はそれらも無く、ライブでの彼の足元は非常にすっきりしている。またボリュームやトーンのコントロールも基本的に全開で、アクティブサーキットを搭載したベースであっても、基本的なセッティングが決まったら、それからは全く動かすことがないため、テープで固定されている。近年の彼のベースにはボリュームがひとつだけの物や、またはそれらが全く無いダイレクト出力となっているものがある。

それ以外にもミュージックマン・スティングレイや5弦ベースなども使用していたが、近年はあまりステージでそれらを見る機会は少ない。また「罪人たちの舟」の途中のカデンツァ部分などでフレットレスベースを使用しているため、ライブでそれを再現するためにESPが製作したダブルネックベース「トナカイ」を使用している。重量バランスを考慮してヘッドレスベースとなっていて、上側のネックがフレットレスとなっている。電気系コントロールはそれぞれのネックが1ボリュームのみとなっている、極めてシンプルな物となっている。

アンプはトレース・エリオットを使用している。独特の癖があるアンプとされるが、彼は独特のトーンを気に入り、長年にわたって愛用している。日本で初めてトレース・エリオットを使用したアーティストのひとりとされている。ステージでは真後ろではなく、下手に横向きに置かれ、客席からは姿が見えないようになっている。1998年のニューヨーク公演では現地でレンタル調達したアンペグのベースアンプを使用していた。その後2018年頃より、アンプをトレース・エリオットからt.c.electronicに変更していることが明らかになった。

ワイヤレスシステムはEX-PRO、ケーブルはCustomAudioJapan、弦はダダリオまたはESPをそれぞれ使用している。

1990年代終盤には、アンコールの出し物のコーナーで、ウクレレを弾いたことがある。またアンコールで、メンバー同士で楽器を持ち換え、高見沢のギターを弾いたこともある。

2014年8月25日に日本武道館で行われたデビュー記念日に行われたコンサートのオープニングでは、久し振りに12弦ギターでの演奏を披露した(坂崎よりTerry's Terryを借りた)。しかし、シールドがささっていなかった。

容姿の変化
デビュー当時は長髪にしていた。また、素顔を見せており、髭も伸ばしていない。その後、2年余りの容姿は不明だが、1978年9月7日放送の『ザ・ベストテン』に研ナオコのバックバンドとして出演した時にはサングラスをかけ、上唇の上の髭を伸ばすようになっていた。同年の末には髪を中央で分けるようになった。

1979年、「桜井は角刈りにするといい」という酒の席での高見沢の冗談を真に受けて角刈りにした(当時のマネージャーで、現在の所属事務所「PROJECTⅢ」社長の関口登からかなり怒られたという)。そのため、当時のアーティスト写真や翌年の次作シングル「無言劇」のジャケットなどではニットキャップを被っている彼の姿を見ることが多い。なお、角刈りの桜井の映像は2014年にポニーキャニオンより発売されたCD+DVD‐BOX『THE ALFEE 40th Anniversary スペシャルボックス』に収録されている(ALFEEがゲスト出演したフジテレビ系『君こそスターだ!』1979年12月30日放送回が収録)。

1982年頃からは再び髪を分けるようになり、次第にオールバックになっていった。

1989年頃(BE∀T BOYS「誰よりもLady Jane」発表時期)は顎鬚や頬鬚も伸ばしていた(ちなみに「誰よりもLady Jane」の振り付けは、高見沢が桜井の顎鬚をいじるポーズで終わる)。

1994年夏頃からは、それまで剃っていた顎鬚を伸ばすようになった。その後の髪型は、オールバックか中分けである。

1990年頃から高見沢と坂崎が髪を染めるようになっても、桜井は黒髪で通してきた。

2016年秋ツアー時、顎鬚がツートーン(白髪交じり)であるのが急に嫌になり剃り落としたものの、坂崎・高見沢両名に気づかれず(坂崎に至っては「顎鬚なんかあったっけ?」と言った)、翌年より再び生やし始めた。

エンターテイナー
一般には「歌専門の人」「サングラスと髭」「強面」との渋いイメージが強いが、実はメンバー内では「道化役」「いじられ役」であり、特に学生時代の成績のことがよくネタにされている。MCの盛り上げ役でもある。

また桜井本人だけでなく父親もユニークなキャラクターのようで、坂崎がレギュラー出演していた「所ジョージのオールナイトニッポン」では「桜井の父」というネタコーナーが設けられていた。その内容は「桜井の父は、座布団で鶴が折れる」「桜井の父は、スイカを剥いて食べる」「桜井の父は、缶ジュースを剥いて飲む」「桜井の父は、鼻の穴に足の親指が入る」といったものである。その後、このコーナーは坂崎がオールナイトニッポンを担当するようになってからそのまま受け継いでいる。

コンサートやテレビ出演の際はスーツ姿であることが多いが、ツアーのアンコールでは色々なキャラクターに扮する。以下にその例を挙げる。

キャラクター一覧
「ハッピーおじさん」法被と黄色いヘルメットを着用、ピースサインを出し『はーっぴー』と叫ぶ。(法被とヘルメットは色違いの事もあり。またヘルメットは未着用の場合もあり)
「ヒッピーおじさん」1999年登場、ヒッピーの扮装で怪しいTシャツを売りつける、レゲエが好き。
「ホルちゃん」2001年登場、メンバーの高見沢が『とんねるずの生でダラダラいかせて!!』で闘牛に挑戦し、ギタリストの命である左手人差し指を骨折した際に登場、牛の着ぐるみを着て、「自家製」の牛乳進呈にて骨折の早期回復を願った。
「このえ・へい」通称「このえちゃん」、2003年登場、ロンドン・バッキンガム宮殿の近衛兵の扮装、ぜんまい仕掛けで動く。背中のぜんまいの巻き具合で動きが変わる。
「花火師まさる」1997年登場、強風で夏のイベントに於いて特殊効果の花火が使えなかったために秋ツアーでスクリーンに花火を打ち上げた、ちなみに春は火消しだった。
「花櫻じじい」1998年登場、枯れ木に花を咲かせましょう、とスクリーン内の枯れ木にいろいろな花を咲かせた。
「周富富」シェフの出で立ち、中華なべを持って登場、料理は腰が命と力説した。
「海の家のおじさん」実家である櫻井太傳治商店の別館主人として登場。麦藁帽とアロハ、親友の"かやまゆうぞう"からもらったウクレレがトレードマーク。沢田研二が好きという設定で、『勝手にしやがれ』をカバーした。1999年12月の武道館公演では加山雄三が突然ステージに登場。桜井一人だけがそれを事前に全く知らされていなかったため、ステージでひとり唖然としていた。
「マサルティンバンコ」得意のマジックショー、縄抜けが得意。
「ペペロンチーノ」(パバロッD)3大テノールの一人、ルチアーノ・パヴァロッティのパロディ。持ち歌は「オー・ソレ・ミオ」と「タイタニック愛のテーマ」。ステージ上でマジックを披露しながら「オー・ソレ・ミオ」を歌うこともあった。
「カネヤン」指揮者カラヤン最後の弟子、カラヤンの死後弟子入りした?という。ホルストの『木星』を指揮する。
「フレD」フレディ・マーキュリーのパロディ、クイーンのナンバーを熱唱する。2018年の春のツアー「春の巻」で久しぶりに登場した。
「エルビス」サングラスにもみ上げ、ヒラヒラ衣装。
「ジャイアンツおやじ」短命に終わる。
「国定忠D」Dシリーズはコーナー後に演奏される「D.D.D!」と言う曲の前振りに使われた。
「源治」2000年夏のイベントのVHSビデオパンフレットに登場。幻の秩父原人。
「ゴンザレス桜井」2015年春・秋ツアーにて登場。和装のお姉キャラ。
「ペンギン太郎」2016年のアンコールのマラカス・ブラザーズのコーナーで、ペンギンの着ぐるみ姿で登場した。
「狸の神様」2016年のクリスマスイヴの武道館ライブで、狸の着ぐるみ姿で登場した(同年大阪城ホール公演ではスタッフの手違いで狸の頭部が会場に届かなかったため同系色の犬の頭部で代用し、『タヌキイヌ』という珍獣のような姿になっていた)。

趣味・嗜好その他
大の酒好きであり、高見沢と坂崎から酒乱だと思われているぐらいである。2009年頃はハイボールを好んでいたが、基本的には芋焼酎を気に入っているようである。近年では休肝日も設けているが、「他の日に休肝日の分呑んでいる」と他のメンバーからいじられることが多い。また、芋焼酎を飲む最も至福の瞬間は"ライブ終了後にシャワーを浴び、愛用の赤いガウンを着て煽る一杯"とのこと。

なお、かつてはタバコも吸っていたが、2009年秋頃より禁煙している。

落語も好んでいるようで、かつて同居していた弟の影響があると言う。特に3代目古今亭志ん朝のファンのようで、通販でCDコレクションやレコードを購入するほどである。

メンバーの中でも最もモータースポーツ、特にF1に対しての造詣が深い。特にアイルトン・セナを尊敬していたが、セナがサンマリノグランプリで死を遂げた際にはかなりショックを受けていたという。ライブではサウンドチェックの際に客席の真ん中に陣取り、PAスタッフにF1の音声を収録したCDを大音量で流してもらうことを楽しんでいると度々語っている。また、後にフェラーリを購入している。

自他ともに認める高所恐怖症である。1986年に東京都第13号埋立地(現在の東京都港区台場)で開催された野外コンサート「SWEAT&TEARS TOKYO BAY-AREA」では、サウンドチェック時にステージ中央の階段に上って見た所、階段の隙間から下が見えてしまい、足が竦んで登ることができなくなってしまったと後に述懐している。コンサートのエンディングで最上段まで一気に駆け上がることができたのは、夜の闇でその隙間が見えなくなっていたためである。またコンサートのオープニングなどでリフトに乗って降下して登場する際に、直立不動になっていることがコンサートでのMCで他のメンバーからよく弄られている。

典型的な「アナログ人間」で、所有している携帯電話は所謂「ガラケー」で、パソコンすら所有していない(自身がスマートフォンやパソコンが使えないからとも)ためインターネットすら見ないという。その為「唯一の通信手段がFAXだけ」と他のメンバーからもいじられている。

櫻井太傳治商店とのかかわり
ブレイクする前、実家が経営する櫻井太傳治商店でアルバイトをして生計を立てていた。現在は弟が店の経営を継いでおり、桜井本人もTHE ALFEEとしての活動が休みの際には、店に顔を見せることがあるという。櫻井太傳治商店のホームページでは桜井が兄弟と並んで立っている写真を期間限定で見ることができる。

脚注

注釈

出典

外部リンク
 THE ALFEE
 OFFICIAL FANCLUB "ALFEE MANIA"

THE ALFEEのメンバー
日本の男性ロック歌手
日本のベーシスト
1955年生
存命人物
埼玉県出身の人物

桜井賢


Maria Wilhelmina Strandberg née Söhrling (6 November 1845 –16 October 1914) was a Swedish operatic mezzo-soprano who performed at the Royal Theatre in Stockholm from 1867 to 1903, mainly in soubrette roles.

Biography
Born in Stockholm, Wilhelmina Söhling was the daughter of the music teacher and organist Wilhelm Söhrling (1822–1901) and Marie Elise Vretman.
After being brought up in a musical family, she studied  solo singing from 1862 to 1865 at the Swedish Conservatory under Julius Günther, Isak Berg and Fredrika Stenhammar. She made her début at the Royal Theatre on 18 October 1867 as Jeannette in Nicolas Isouard's comic opera Joconde.

In the spring of 1868, she was engaged by the Royal Theatre, playing further soubrette roles in comic operas including Vattendragaren and  Les rendez-vous bourgeois. She soon moved on to more classical roles such as Zerlina Don Giovanni and Cherubino in The Marriage of Figaro. Other roles included Micaëla in Carmen, Magdalena in the Swedish première of Die Meistersinger von Nürnberg, Marta in Faust and Pamina in The Magic Flute.

On 18 October 1892, when she appeared as the Marquise in La fille du régiment, celebrating the 25th anniversary of the Royal Opera, she was awarded the Litteris et Artibus medal. She retired from the Royal Opera on 6 November 1903. She continued to live in Stockholm where she died on 16 October 1914.

Personal life
In 1878, she married  customs official Olof Strandberg (1847-1889), son of  opera singer (tenor), Olof Strandberg (1816-1882) and actress  Aurora Vilhelmina Strandberg.

References

19th-century Swedish women opera singers
Swedish operatic mezzo-sopranos
19th-century Swedish opera singers
1845 births
1914 deaths
Singers from Stockholm
Litteris et Artibus recipients

Wilhelmina Strandberg


Shoal Point is a coastal suburb in the Mackay Region, Queensland, Australia. In the  Shoal Point had a population of 977 people.

Geography
Shoal Point is a headland at the north-east of the locality ().

The waters and inlets of the Coral Sea form the eastern and northern boundaries, and most of the western.

History
In the  Shoal Point had a population of 977 people.

Amenities
The Mackay Regional Council operates a mobile library service on a fortnightly schedule at O'Brien Esplanade.

References

Mackay Region
Suburbs of Mackay, Queensland

Shoal Point, Queensland


Meritocratia (vox ficta usu vocabuli Latini meriti | elementi Graeci terminalis -κρατία, 'potestatem' significantis, quamquam puriore Latinitate meriticratia dici potius debuit) est notio systematis socialis ac politici, quo munera concredantur atque honores deferantur secundum rationes ad merita, quae demonstrari possint, ad peritias, ad indoles hominum pertinentes. Meritocratiae fautores hoc systema utile esse affirmant ad efficacitatem operum ac nisuum humanorum provehendam et ad aequitatem in hominum societate fovendam, cum, meritocratia vigente, non natales, non opes, non amicitiae, non consanguinitates vel adfinitates in muneribus singulis hominibus committendis respiciantur, sed potius virtutes atque ingenia.

Meritocratiae notio, hoc fere verbo diversis linguis aptato expressa (incipiendo a meritocracy vocabulo Anglico primum anno 1958, quod nobis constet, edito), altera dimidia saeculi vicesimi parte orta ac diffusa est; consilia tamen talia, quae hodie meritocratica appellare possimus, variis temporibus variisque in orbis terrarum partibus antea capta erant.

Contra meritocratiam, critica a Michael Sandel, philosophus Americanus, est in qua meritocratia "tyrannia" sit, inaequitatem reditum aggravandi.

Notae

Notiones contrariae
Nepotismus
Aequalitas resultati

Hierarchia

Ideologia
Sociologia
Civilitas

Meritocratia


Smučarski skoki na Zimskih olimpijskih igrah 1968. Olimpijska prvaka sta postala Jiří Raška, na manjši skakalnici, in Vladimir Belusov, na večji.

Rezultati

Manjša skakalnica K90

Večja skakalnica K120

1968
Športi Zimskih olimpijskih iger 1968


Kiskunhalas je mesto v Maďarsku v Báčsko-malokumánskej župe v Kiskunhalasskom okrese.

Má rozlohu 22 758 ha a žije tu  obyvateľov ().

Osobnosti mesta
 Ágnes Szávayová (* 1988), tenistka

Partnerské mestá
  Hódmezővásárhely, Maďarsko
  Kanjiža, Srbsko
  Kronach, Nemecko
  Nowy Sacz, Poľsko
  Sfântu Gheorghe, Rumunsko
  Subotica, Srbsko

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka

Mestá v Maďarsku

Kiskunhalas


Olqa (və ya Knyaqinya Olqa; ) — Böyük Knyaqinya. Həyat yoldaşı İqor Rürikoviçin olümündən sonra regent kimi hakimiyyətdə olmuşdur. Rusiyada xristianlıq yayılmamışdan qabağ xristianlığı qəbul edən ilk rus hökmdarı. İlk rus müqəddəsi.

İstinadlar

Xarici keçidlər
 Knyaqinya Olqa. Karamzin
 Я Qədim rusda bütpərəstlik. 2-ci hissə, 7 başlıq : Müdrük Olqa haqqında
 Knyaqinya Olqa
 Bütün mənbələrə əsasən hazırlanmış Olqanın bioqrafiyası
 Müqəddəs knyaqinya Olqa qədim rus kitab adətində (XII–XVI в.)

Böyük Kiyev Knyazları
Rüriklər sülaləsi

Olqa (knyaqinya)


Segalanya (atau semua hal) adalah semua hal yang ada (eksis), kebalikan dari ketiadaan atau bahkan pelengkapnya. Totalitas semua hal bersifat relevan terhadap sejumlah materi subjek. Tanpa batasan, istilah ini dapat mengacu pada semuanya. Alam semesta sering diartikan sebagai segalanya yang ada. Istilah ini dapat merujuk pada pandangan dunia yang antroposentris atau kumpulan pengalaman manusia, sejarah, dan kondisi manusia pada umumnya.

Teori segalanya

Dalam fisika teori, teori segalanya (TOE) adalah teori yang dapat menjelaskan dan menyatukan semua interaksi dasar alam dalam satu model tunggal. Awalnya, istilah ini dipakai untuk menyebut teori-teori yang terlalu digeneralisasi. Istilah ini kemudian menjadi cara yang umum untuk menyebut "cawan suci"-nya fisika. Teori segalanya dalam filsafat akan bertanya: "Mengapa kenyataan dapat dipahami?" "Mengapa hukum alam seperti itu?" "Mengapa ada segalanya?" Ide tentang segalanya adalah jawaban untuk pertanyaan-pertanyaan yang hilang, alasan untuk berpikir, dan pemikiran bahwa semua adalah semua, sebagaimana segalanya adalah segalanya.

Referensi

Lihat pula
 Paradoks Russell
 Ketiadaan

Metafisika
Persepsi
Ontologi
Kuantitas

Segalanya


An Procambarus enoplosternum in uska species han Malacostraca nga ginhulagway ni Hobbs hadton 1947. An Procambarus enoplosternum in nahilalakip ha genus nga Procambarus, ngan familia nga Cambaridae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Procambarus

Procambarus enoplosternum


The canton of Saintonge Estuaire is an administrative division of the Charente-Maritime department, western France. It was created at the French canton reorganisation which came into effect in March 2015. Its seat is in Meschers-sur-Gironde.

It consists of the following communes:

Arces
Barzan
Boutenac-Touvent
Brie-sous-Mortagne
Chenac-Saint-Seurin-d'Uzet
Cozes
Cravans
Épargnes
Floirac
Gémozac
Grézac
Jazennes
Meschers-sur-Gironde
Meursac
Montpellier-de-Médillan
Mortagne-sur-Gironde
Saint-André-de-Lidon
Saint-Simon-de-Pellouaille
Talmont-sur-Gironde
Tanzac
Thaims
Villars-en-Pons
Virollet

References

Cantons of Charente-Maritime

Canton of Saintonge Estuaire


Ակտիվ, նշանակում է
 հաշվապահական հաշվեկշռի մաս, որը արտացոլում է տվյալ ձեռնարկության կամ հիմնարկության նյութական արժեքները դրամական արտահայտությամբ՝ դրանց կազմը և տեղադրումը (դրամական միջոցները, այլ հիմնարկությունների նկատմամբ պարտքային պահանջները), միջին պարտքը
 արտասահմանից ստացվող, երկրի դրամական եկամուտների գերազանցում (օրինակ, ապրանքների արտահանման շնորհիվ), այնտեղ կատարած նրա ծախսերի նկատմամբ, հակադարձ պասիվ (պարտք)
 գույքային իրավունքների ամբողջությունը (ունեցվածքը), որը պատկանում է ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձին
 հաշվապահական հաշվեկշռի մաս, բնութագրում է միջոցների կազմը, տեղաբաշխումը և օգտագործումը, խմբավորված ըստ վերարտադրության գործընթացում նրանց ունեցած դերի

Աղբյուրներ
 Մ Չոբանյան «Բիզնեսի համառոտ բառարան», 1992 թ

Տնտեսագիտական տերմիններ
Կորպորատիվ իրավունք

Ակտիվ (այլ կիրառումներ)


Kács je obec v Maďarsku v Boršodsko-abovsko-zemplínskej župe v Mezőkövesdskom okrese.

Má rozlohu 1670 ha a žije tu 577 obyvateľov (2007).

Obce v Maďarsku

Kács


Samningen (The Samnanger Resident) is a local Norwegian newspaper published in the municipality of Samnanger in Hordaland county. The paper was established in 1977 and is published weekly, on Thursdays. It is edited by Hallvard Tysse. The paper's office is located in Årland.

Circulation
According to the Norwegian Audit Bureau of Circulations and National Association of Local Newspapers, Samningen has had the following annual circulation:
2004: 1,339
2005: 1,360
2006: 1,374
2007: 1,380
2008: 1,387
2009: 1,375
2010: 1,393
2011: 1,418
2012: 1,404
2013: 1,419
2014: 1,438
2015: 1,433
2016: 1,424

References

External links
Samningen homepage

Newspapers published in Norway
Norwegian-language newspapers
Samnanger
Mass media in Hordaland
Newspapers established in 1977
1977 establishments in Norway

Samningen


Ռյուտնիկ (), կոմունա Գերմանիայի Բրանդենբուրգ հողատարածքում։

Գտնվում է Արևելյան Պրիգնից Ռուպպին շրջանում։ Ենթարկվում է Լինդով կառավարությունը։ Բնակչությունը կազմում է 497 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի)։ Տարածքը կազմում է 17,66 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 12 0 68 372։

Արտաքին հղումներ
 Պաշտոնական կայք

Ծանոթագրություններ

Գերմանիայի քաղաքներ

Ռյուտնիկ


Na cesti (kjer gume ne poljubljajo asfalta)  je roman Gorana Gluvića; izšel je leta 2003 pri založbi Mondena.

Vsebina
Kronološko je roman sestavljen iz dveh zgodb, prva se dogaja pet let pred drugo, tematsko pa roman sestavljajo štiri zgodbe. V uvodni spoznamo junaka z imenom Riba, ki sedi v Tivoliju in opazuje oblačno nebo. Njegovo dekle Marja se odpravlja na dvodnevni izlet v Prekmurje na degustacijo vin. Kljbu hitenju zamudi avtobus, čeprav kot organizatorka res ne bi smela manjkati.

Druga zgodba nas prestavi v minibus. Sedem izletnikov skupaj s šoferjem in brez organizatorke potuje v Prekmurje. Marja jim sledi s taksijem, šofer pa avtobusa noče ustaviti in celo tako zdrvi naprej, da taksi izrine s ceste. Taksist obvesti policijo in izkaže se, da je minibus ukraden. Marja se vrne v Ljubljano, kjer sreča Aleksa - s tem se roman konča.

Vmesna poglavja pripovedujejo o tem, kako sta se Marja in Riba pred petimi leti spoznala. Marja je jezna zapustila svojega fanta Aleksa in se nato izgubila v gozdovih na Jelovici, nakar se ji je še pokvaril avto. Riba jo je našel in ji pomagal, nato pa jo vso premočeno povabil na čaj v svojo barako. Po skupni noči v postelji jo je Riba odpeljal v dolino.

Tretja zgodba o mladem mesarju in nekdanjem rokoborcu Tončku je vzporedna zgodbi o potovanju z avtobusom. Tonček ima v lasti mesnico, se uči francoščine, saj si želi na Azurno obalo, prijateljuje z vegetarijanko Tino, ki se je pripravljena z njim poročiti in se zanj tudi odpovedati vegetarijanstvu. Nekega dne Tonček kupi tri pločevinke zlate barve, ne da bi komu povedal, za kaj jo bo potreboval. Izkaže se, da v kleti goji telička, s katerim se pogosto in vedno na enak način pogovarja. Probleme mu povzroča prijatelj Rajko, ki ga izsiljue, saj je zadolžen in mu nenehno očita, da brez njega Tonček ne bi nikdar postal mesar. Izkaže se, da Tonček na izpitu ni mogel zaklati bikca, zato je to namesto nejga storil Rajko. Tonček svojega telička pobarva z zlato barvo in ga nato zakolje. Od takrat naprej je slabe volje, nekoč se stepe z Rajkom in ga v navalu jeze zadavi.

Knjige leta 2003
Slovenski romani
Dela Gorana Gluvića

Na cesti (Goran Gluvić)


Gülşad Eynulla qızı Baxşıyeva (12 dekabr 1952 Bakı şəhəri) — azərbaycanlı aktrisa, Azərbaycan SSR əməkdar artisti (1982), Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetinin rejissor və aktyor sənəti kafedrasının professoru.

Həyatı
Gülşad Baxşıyeva 1952-ci ildə Bakı şəhərində anadan olmuşdur. 1971–1975-ci illərdə M. A. Əliyev adına Azərbaycan Dövlət İncəsənət İnstitutunda (indiki ADMİU) professor, SSRİ Xalq artisti Mehdi Məmmədovun rəhbərliyi ilə ali məktəbi bitirdikdən sonra S. Rəhman adına Şəki Dövlət Dram Teatrında fəaliyyət göstərmişdir. Şəki teatrının yaradıcılarından biri olmuşdur. Teatrın repertuarında olan tamaşalarda (1975/1985) aparıcı aktrisa kimi əsas rolları ifa etmişdir.

O zaman SSRİ-də keçirilən ADR, Macar, Bolqar dram sənəti festivallarının iştirakçısı olmuşdur. 1981-ci ildə Macar festivalında oynanılan Ş. Petefenin "Pələng və kaftar" tamaşasında Predslava roluna görə "Qadın rolunun ən yaxşı ifaçısı" diplomuna layiq görülmüşdür. 1982-ci ildə Teatrın yaranmasında və inkişafındakı xidmətlərə görə "Əməkdar artist" fəxri adına layiq görülmüşdür. Şəki teatrının açılışından 10 il müddətə qədər fəaliyyətdə olduğu zaman, müxtəlif tamaşalarda müxtəlif xarakterli 28 rol oynamışdır.

2006-cı ildə Ramiz Əzizbəylinin "Yalan" filmindəki "Nisə" roluna görə "Ən yaxşı qadın obrazı" nominasiyasında Milli Kinematoqrafçılar İttifaqının "Qızıl çıraq" mükafatına layiq görülmüşdür. Teatr və kino yaradıcılığıyla yanaşı o həm də 23 ildir ki, Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetində aktyor kadrlarının hazırlanması ilə məşğuldur. Onlarla istedadların formalaşmasına böyük diqqət və qayğı göstərir. Tələbələrinin sırasında "xalq və əməkdar artist" fəxri adına layiq görülənlər də var.

Gülşad Baxşıyeva o vaxt Şəki teatrında baş rejissor çalışan böyük sənətkar Hüseynağa Atakişiyevlə ailə həyatı qurmuşdur. Onların Elbəy (d. 1978) və Elmir (d. 1980) adında 2 oğulları var. Təəssüf ki onların ailə həyatı uzun sürməmiş, sonrada ayrılmışdırlar.

ADMİU-da 1985-ci ildən "Səhnə danışığı" kafedrasında, 1994-cü ildən isə "Rejissor və aktyor sənəti" kafedrasında işləyir. 2000-ci ildən dosentlik, 2006-cı ildən isə professorluq vəzifəsində çalışır.

Mükafatları
 Azərbaycan SSR əməkdar artisti — 01.12.1982

Əsas rolları
 Komsomol poeması (S. Vurğun) — Gülcamal
 Hacı Qara (M. F. Axundov) — Sonaxanım
 Vəziri-xani-Lənkəran (M. F. Axundov) — Zibaxanım
 Nişanlı qız (S. Rəhman) — Bənövşə
 Yalan (S. Rəhman) — Şəlalə
 Kral Lir (V. Şekspir) — Qonerilya
 Romeo və Cülyetta (V. Şekspir) — dayə
 Əks-səda (N. Xəzri) — Zərifə ana
 Arvadımın əri (G. Xuqayev) — Fərizət
 Ağ xəstəlik (K. Çapen) — ana
 Pələng və kaftar (Ş. Petefe) — Predslava
 Bağdada putyovka var (Ə. Əylisli) — Sitəmxanım
 Vəzifə (Ə. Əylisli) — Nazlı
 Ezop (Fiqeyredu) — Kleya
 Uca dağ başında (V. Səmədoğlu) — Şənbəxanım
 Arturo Uinin karyerası (B. Brext) — Dokteyzi
 Adsız ulduz (M. Sebastyan) — Madmazel Kuku
 Sizi deyib gəlmişəm (Anar) — Zeynəb
 Adamın adamı (Anar) — At Balaxanım
 Həyatın dibində (M. Qorki) — Vasilisa
 Teymurləng (K. Marlo) — Zenokrata

Bakı teatrlarında oynadığı rollar
 Ölüm hökmü (Elçin) — bələdçi Arzu
 Ağ dəvə (Elçin) — Safura
 Şeytan tələbəsi (Ə. Əylisli) — Şaban arvad
 İntihar (V. Səmədoğlu) — Kleotra
 Halallıq (N. Rasputin) — Anna qarı
 Al canım qadan alım (Ə. Nesin) — Siyen
 Aydın (C. Cabbarlı) — Böyükxanım
 Sevil (C. Cabbarlı) — Sevil
 Ayı (A. Çexov) — Popova
 Təklif (A. Çexov) — Nataliya Stepanovna
 Evlənmə (N. Qoqol) — Arina Panteleymovna
 Nazrin xanım (Nuşiç) — Savka xala
 Mənim ağ göyərçinim (T. Vəliyeva) — Suğra

Televiziya tamaşalarındakı rolları
 Kənd sayağı elçilik (B. Şou) — qız
 Evlənmə (N. Qoqol) — Aqafiya Tixonovna
 Cinayət və cəza (F. Dostoyevski) — Katerina İvanovna
 Kamança (C. Məmmədquluzadə) — ana
 Hallalıq (N, Rasputin) — Anna qarı
 Cəza (A. Məsud) — ana
 Gecə (V. Vəliyev) — qoca ana
 Gecə yarıdan ötmüş (H. Orucov) — gəlin
 Yanmış körpülər (E. Məmiyev) — ana

Filmoqrafiya
 Aktrisanın təbəssümü (film, 1974) — rol: Naxış
 Beşmərtəbəli evin altıncı mərtəbəsi (film, 1996) — rol: Zivər
 Bəxt üzüyü (film, 1991) — rol: Sara
 Ömürdən uzun gecə (film, 1996)
 Hər şey yaxşılığa doğru (film, 1997) — rol: hamilə qadın
 Bir anın həqiqəti (film, 2003) — rol: ana
 Milli bomba (film, 2004) — rol: qız anası
 Girov (film, 2005) — rol: falçı qadın
 Yalan (film, 2005) — rol: Nisə
 Yanmış körpülər (film, 2007)
 Günaydın, mələyim! (film, 2008)
 İstanbul reysi (film, 2010)
 Qayınana (film, 2011)
 Vəkil hanı? (film, 2011)
 Sirr (serial, 2012)
 Axınla aşağı (film, 2014)
 Bəxt üzüyü 2 (film, 2017)
 Yerlə göy arasında (film) — rol: əri ölmüş qadın
 Özünə oxşa (film) — Məryəm

İstinadlar

Xarici keçidlər
 İzlə

Azərbaycan aktrisaları
Azərbaycan SSR əməkdar artistləri

Gülşad Baxşıyeva


Conventio internationalis de protegendis hominibus omnibus a decessione coacticia est pactio de iuribus humanis Nationum Unitarum consilio anno 2006 facta ad interdicendam et puniendam decessionem coacticiam, quippe quae scelus contra humanitatem sit. Quae conventio etiam dignitatem hominum ad decessum coactorum restaurari iubet. Conventio die 23 Decembris 2010 valere incepit. Mense Februarii 2022 civitates 98 huic conventioni subscripserunt, quam autem 68 civitates ratam fecerunt.

 Internationalis Exstinctorum Dies
 Iudicium Internationale Criminale
 Declaratio et propositum Vindobonae

Nexus externi
 Conventio internationalis de protegendis hominibus omnibus a decessione coacticia (Anglice)
 Conventio internationalis de protegendis hominibus omnibus a decessione coacticia (Francogallice)

Nationes Unitae
Ius internationale
Iura humana


"Andrea" is a song by the American surf band The Sunrays. Composed by the band's singer/songwriter/drummer Rick Henn, it was the band's most successful single, peaking at #41 on the Billboard charts on March 5, 1966.

Background
It was the title track, but the second single released from the band's only original album, Andrea. The first single, "I Live for the Sun", had peaked at #51 on October 23, 1965, and reached #20 in Australia, and a cover by Vanity Fare reached the same position in the UK. The band had previously released a single, "Outta Gas", that was not on the album. The song features a five-part harmony, produced by Murry Wilson, who was also the father and producer of the Beach Boys.

The Sunrays spent 1964 as the opening act for the Beach Boys on tour. After Wilson was dismissed as manager for his sons' band, he suggested that the Sunrays get some songs together to put out an album of their own. While on an airplane, guitarist Eddy Medora met "this beautiful stewardess, just lovely." He promised he would write a song about her when he returned home. He mentioned the conversation to Henn. By the time of the band's first rehearsal after returning home, Henn had completed writing the song.  While the girl on the album cover was named Samantha, the band launched a nationwide contest, advertised in Tiger Beat, to find Andrea.

References

1966 singles
1966 songs
Song recordings produced by Murry Wilson

Andrea (song)


首都高速3号渋谷線(しゅとこうそく3ごうしぶやせん)は、東京都港区の谷町ジャンクション(JCT)で都心環状線と分岐し、同都世田谷区の用賀へ至り東名高速道路に直結する首都高速道路の路線である。アジアハイウェイ1号線「AH1」の一部を構成する。

大橋JCTで中央環状線と接続している。

概要
「都道首都高速3号線I期」は東京都千代田区隼町(三宅坂ジャンクション) - 渋谷区道玄坂1丁目の延長6.7kmの路線であり、このうち、隼町から都道首都高速2号分岐線が分かれる谷町ジャンクションまでは「首都高速都心環状線」と呼称。谷町JCTから西側を一般向けに「首都高速3号渋谷線」と呼称する。本項では「首都高速3号渋谷線」に相当する部分について説明する。

歴史
1962年(昭和37年)1月20日、渋谷4丁目の青山学院大学付近の暫定出入口 - 道玄坂1丁目(渋谷出入口)付近の1.3 kmを着工。この区間は1964年(昭和39年)10月1日に開通した。谷町JCTと渋谷4丁目の間は1963年(昭和38年)に着工、1967年(昭和42年)9月2日に開通している。谷町JCTから高樹町付近までは、幅員20mだった放射22号線(六本木通り)を40 mに拡幅する工事と合わせて高架構造で建設された。建設中は都電が走っており、高速道路完成後は高架の下を走る予定であったが、完成時点で都電は廃止された。その名残として、高架の橋脚には都電の架線用の金具が取り付けられていた。六本木交差点と西麻布交差点(建設時は霞町交差点)の間の地下には日比谷線が通っていることから、地下鉄の構造物を地中梁で跨ぎ、上部構造では横梁を設けず橋脚で直接支える構造が採用された。西麻布交差点では、放射22号線が環状4号線(外苑西通り)をオーバーパスする陸橋と一体の二層構造となっている。その先の青山学院大学付近では、グラウンドの機能を維持するためトンネル構造が採用された。渋谷駅の前後の区間は交通の輻輳する街路や鉄道の上部を通過するため、安全でかつ交通を阻害しない工法として、プレストレスト・コンクリート橋の渋谷高架橋が、ヤジロベエのように橋脚から左右にバランスを取り桁を架設するディビダーク工法で建設された。

道玄坂1丁目の渋谷出入口と用賀出入口の間は1968年(昭和43年)3月8日に着工、1971年(昭和46年)12月21日に開通した。大半の区間は放射4号線(玉川通り)上部を高架で通過する。玉川通りは道玄坂と三軒茶屋の間の幅員は40 m、三軒茶屋以西は30 mに拡幅されていたため、中間の渋谷(都心方向)・池尻(郊外方向)・三軒茶屋(都心方向)の3つの出入路はいずれも三軒茶屋以東に設けられている。渋谷出入口近くで玉川通りと道玄坂通りが合流する道玄坂上交差点(建設時は上通交差点)は地形上の理由から玉川通りがアンダーパスとなり、建設省から委託を受け首都高速の高架の下部構造と一体施工された。ここから世田谷区新町1丁目交差点付近にかけては、路面電車の東急玉川線に代わり建設される東急新玉川線(2000年に東急田園都市線に改称)が地下に並行する。東急の地下トンネルの躯体を首都高速の基礎としており、同時施工の必要から下部構造の一部は東京急行電鉄(現:東急、鉄道事業は東急電鉄へ分割)に施工を委託した。一部駅舎や新町交差点付近では首都高速道路公団が東急から委託を受け施工している。用賀1丁目交差点付近から玉川通りを北に逸れ、環状8号線交差部までは用地買収区間で、この区間に用賀本線料金所が設けられている。用賀付近では強力な反対運動があり、土地買収価格を巡って最高裁判所まで争われたが、首都高速道路公団の主張が認められている。

年表
 1964年(昭和39年)10月1日 : 渋谷4丁目(暫定出入口) - 渋谷出入口開通。
 1967年(昭和42年)9月2日 : 谷町JCT - 渋谷4丁目(暫定出入口)開通。
 1971年(昭和46年)12月21日 : 渋谷出入口 - 用賀開通により全線開通。同時に東名高速道路と接続。
 2010年(平成22年)3月28日 : 大橋JCT供用開始により中央環状線新宿線と接続。
 2014年(平成26年)3月20日 :渋谷出入口付近で火災発生。上りは大橋JCTと高樹町の間、下りは谷町JCTと大橋JCTの間で通行止め。
 2015年(平成27年)3月7日 : 大橋JCTで中央環状品川線と接続。
 2019年(令和元年)12月19日 : 渋谷入口(用賀・東名方面) 供用開始。

路線番号
3

出入口など
 出入口番号欄の背景色が■である部分については道路が供用済みの区間を示している。
 全線東京都内に所在。
 渋谷出入口を除く4つの出入口はハーフインターチェンジとなっている。用賀出入口の逆方向には、東名高速道路のインターチェンジとして東京インターチェンジがある。

交通量
24時間交通量(台) 道路交通センサス

(出典:「平成22年度道路交通センサス」・「平成27年度全国道路・街路交通情勢調査」(国土交通省ホームページ)より一部データを抜粋して作成)

 令和2年度に実施予定だった交通量調査は、新型コロナウイルスの影響で延期された。

ギャラリー

脚注

注釈

出典

参考文献

関連項目
 関東地方の道路一覧
 アジアハイウェイ1号線

外部リンク

 首都高ドライバーズサイト
 首都高速道路株式会社

03しふや
東京都の道路
アジアハイウェイ1号線

首都高速3号渋谷線


Խնձորեսկի ճոճվող կամուրջ, կամուրջ Սյունիքի մարզի Խնձորեսկ գյուղում՝ Գորիս-Ստեփանակերտ մայրուղուց աջ, խոր ձորի զառիթափի լանջերին և սարահարթի վրա։

Պատմություն
Կամուրջը միմյանց հետ կապում է հին Խնձորեսկի երկու «ափերը»` Հին և Նոր Խնձորեսկները, որտեղից երևում են Խնձորեսկի չորս եկեղեցիները և «Ինը մանուկի» աղբյուրը։

Կամուրջը կառուցվել է 2012 թվականին խնձորեսկցի գործարար Ժորա Ալեքսանյանի նախաձեռնությամբ ու հովանավորությամբ, ով կառույցը նվիրել է ծնողների՝ Հայկ և Թամարա Ալեքսանյանների հիշատակին։

Կամրջից բացվում է տեսարան դեպի ձորը, որտեղ գտնվում է Անապատ եկեղեցին, որի բակում թաղված է Մխիթար Սպարապետը։ Կամրջի մյուս ծայրում քարանձավային քաղաքն է՝ իր բազմաթիվ տուն-քարանձավներով ու «առանձնատներով»։

Տվյալներ
Կամրջի երկարությունը 160 մետր է, բարձրությունը՝ 63 մ, քաշը՝ 14 տոննա։ Կամուրջը միաժամանակ կարող է «սպասարկել» միջին քաշ ունեցող մոտ 700 մարդու։

Պատկերասրահ

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
Խնձորեսկի ճոճվող կամուրջը կշռում է 14 տոննա, տեսանյութ

Հայաստանի կամուրջներ
Սյունիքի մարզի հուշարձաններ

Խնձորեսկի ճոճվող կամուրջ


Սանտ Անիոլ դե Ֆինեստրես (, մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Խիրոնա պրովինցիայի Կատալոնիա ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լա Գարոչա շրջանի կազմում։ Տարածքը զբաղեցնում է 47,73 կմ²։ Բնակչությունը՝ 342 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։

Արտաքին հղումներ
 Ayuntamiento de Sant Aniol de Finestres
 Instituto de Estadística de Cataluña

Իսպանիայի բնակավայրեր

Սանտ Անիոլ դե Ֆինեստրես


Lyciscus () was a diplomat in Ancient Greece during the third century BCE. An Acarnanian, he was sent by his countrymen as ambassador to the Lacedaemonians in 211 BCE to urge them to ally themselves with Philip V of Macedon (or at any rate not to join the Romans and Aetolian League).

He defended the kings of Macedonia from the attack of Chlaeneas, and dwelt on the danger of allowing the Romans to gain a footing in Greece and on the indignity of the descendants of those who had repulsed Xerxes and his barbarians becoming now the confederates of other barbarians against Greeks.

As recounted by Polybius, Lyciscus's story is perhaps the first recorded application of what is now a legal doctrine in international law known as Clausula rebus sic stantibus, which allows for the dissolution of treaties due to fundamentally changed circumstances: as phrased by Polybius, this principle is that 'if the circumstances are the same now as the time when you made the alliance with the Aetolians, then your policy ought to remain on the same lines, but if they have been entirely changed, then it is a matter entirely new and unprejudiced'.

Notes

3rd-century BC Greek people
Ancient Acarnanians
Ancient Greek ambassadors
3rd-century BC diplomats
3rd-century BC births
Year of death unknown

Lyciscus of Acarnania


Methymna (Graece ) signifcare potest:
 urbem in insula Lesbo sitam, vide Methymna
 Methymna (Creta), urbem in insula Creta sitam
 Archidioecesis titularis ecclesiae Catholicae Romanae, vide Methymna (sedes titularis)

Methymna (discretiva)