A
 Lucius Accius, (170 – 90 pred Kr.), dramatik a filológ
 Valerius Aedituus, (1. storočie pred Kr.), básnik
 Lucius Afranius, (1. storočie pred Kr.), dramatik
 Albinovanus Pedo, (1. storočie po Kr.), básnik
 Alfius Avitus, básnik
 Lucius Cincius Alimentus, (prelom 3./2. storočia pred Kr.), analistický historik
 Ammianus Marcellinus, (330 – 395 po Kr.), historik
 Lucius Ampelius, (pravdepodobne 3. alebo 4. storočie po Kr.), historik
 Livius Andronicus, (280 – 200 pred Kr.), dramatik a autor epickej poézie
 Valerius Antias, (1. storočie pred Kr.), analistický historik
 Lucius Coelius Antipater, (2. storočie pred Kr.), analytický historik
 Marcus Gavius Apicius, (1. storočie po Kr.), autor kuchárskej knihy
 Lucius Apuleius, (asi 125 – 180), románopisec
 Quintus Asconius Pedianus, (9 pred Kr. – 75 po Kr.), filológ
 Sempronius Asellio, (pred 151 pred Kr. – asi 91 pred Kr.), historik
 Gaius Asinius Pollio, (75 pred Kr. – 4 po Kr.), politik, rečník, básnik a historik
 Marcus Atilius, dramatik
 Titus Quinctius Atta, (1. storočie pred Kr.), dramatik
 Titus Pomponius Atticus, (110 – 32 pred Kr.), patrón umelcov a vydavateľ
 Aufidius Bassus, (prelom 1. storočia pred Kr./1. storočia po Kr.), historik
 Aurelius Augustinus, (354 – 430 po Kr.), teológ, autor cirkevných diel
 Marcus Aurelius Antoninus Augustus, (121 – 180 po Kr.), cisár a filozof
 Sextus Aurelius Victor, (320 – 390 po Kr.), historik
 Decimus Magnus Ausonius, (310 – 395 po Kr.), básnik a rečník
 Avienus, (4. storočie po Kr.), básnik

B
 Valerius Babrius, (2. storočie po Kr.), bájkar
 Caesius Bassus, (1. storočie po Kr.), básnik
 Saleius Bassus, (druhá polovica 1. storočia), epický básnik
 Marcus Furius Bibaculus, (1. storočie pred Kr.), básnik
 Anicius Manlius Severinus Boëthius, (480 – 524 po Kr.), kresťanský filozof

C
 Gaius Caecilius Statius, (230 až 220 – 168 pred Kr.), dramatik
 Gaius Iulius Caesar, (100 – 44 pred Kr.), významný vojvodca a diktátor, autor historických prác
 Titus Calpurnius Siculus, (1. storočie po Kr.), básnik
 Gaius Licinius Calvus, (82 – 47 pred Kr.), básnik a rečník
 Martianus Minneus Felix Capella, (prvá polovica 5. storočia po Kr.), pohanský básnik, právnik a filozof
 Titus Catius, (1. storočie pred Kr.), autor filozofických spisov
 Marcus Porcius Cato nazývaný tiež Starší, (234 – 149 pred Kr.) štátnik a autor didaktických spisov
 Publius Valerius Cato, (1. storočie pred Kr.), básnik a liteárny kritik
 Gaius Valerius Catullus, (84 – 54 pred Kr.), básnik
 Quintus Lutatius Catulus, (150 – 87 pred Kr.), básnik a prozaik
 Aulus Cornelius Celsus, (asi 25 pred Kr. – 50 po Kr.), autor spisov o lekárstve
 Marcus Tullius Cicero, (106 – 43 pred Kr.), filozof, štátnik a rečník
 Gaius Helvius Cinna, (1. storočie pred Kr.), básnik
 Claudius Claudianus, (369 – 404 po Kr.), básnik
 Cluvius Rufus, (prelom 1./2. storočia po Kr.), senátor a autor historického diela
 Lucius Iunius Moderatus Columella, (asi 4 – 70 po Kr.), autor diel o poľnohospodárstve
 Commodianus, (okolo 250 po Kr.), kresťanský básnik
 Cornelius Severus, (prelom 1. storočia pred Kr./1. storočia po Kr.), epický básnik
 Quintus Cornificius, (1. storočie pred Kr.), rečník a teoretik rečníctva
 Cremutius Cordus, (1. storočie po Kr.), historik
 Curiatius Maternus, (1. storočie po Kr.), autor tragédii
 Quintus Curtius Rufus, (1. storočie po Kr.), historik
 Thascius Caecilius Cyprianus, (zomrel roku 258 po Kr.) biskup a autor cirkevných diel

D
 Domitius Marsus, (1. storočie pred Kr.), básnik
 Aelius Donatus, (4. storočie po Kr.), gramatik a autor spisov o gramatike
 Blossius Aemilius Dracontius, (455 – 505 po Kr.), kresťanský básnik

E
 Sextilius Ena, (prelom 1.storočia pred Kr./1.storočie po Kr.), epický básnik
 Severus Sanctus Endelechius, (koniec 4. storočia po Kr.), kresťanský básnik a vzdelanec
 Quintus Ennius, (239 – 189 pred Kr.), básnik
 Magnus Felix Ennodius, (473/4 – 521 po Kr.), kresťanský biskup, vzdelanec a básnik
 Eutropius, (druhá polovica 4. storočia), pohanský historik

F
 Fabius Rusticus, (1. storočie po Kr.), historik
 Faedrus, (asi 20 pred Kr. – asi 50 po Kr.), bájkar
 Fenestella, (52 pred Kr. – 19 po Kr.), historik
 Sextus Pompeius Festus, (prelom 2./3. storočia), gramatik a vzdelanec
 Julius Firmicus Maternus, (4. storočie po Kr.), kresťanský spisovateľ, autor diela o astrológii
 Gaius Valerius Flaccus Setinus Balbus, (zomrel okolo roku 90 po Kr.), epický básnik
 Marcus Verrius Flaccus, (55 pred Kr. – asi 20 po Kr.), gramatik a historik
 Gnaeus Flavius, (3. storočie pred Kr.), autor právnych spisov
 Publius Annius Florus, (koniec 1. storočia po Kr.), historik a básnik
 Sextus Iulius Frontinus, (koniec 1. storočia po Kr.), autor technického spisu o akvaduktoch
 Marcus Cornelius Fronto, (100 – okolo roku 170 po Kr.), gramatik a rečník
 Fabius Planciades Fulgentius, (prelom 5./6. storočia po Kr.), básnik a gramatik
 Aulus Furius Antias, (prvá polovica 1. storočia pred Kr.), historik

G
 Gaius niekedy tiež Caius, (3. storočie po Kr.), právnik
 Gaius Cornelius Gallus, (70 – 26 pred Kr.), politik a básnik
 Aulus Gellius, (125 – 180 po Kr.), gramatik a autor učených pojednaní
 Gnaeus Gellius, (2. storočie pred Kr.), historik
 Granius Licinianus, (2. storočie po Kr.), historik a prozaik
 Grattius, (prvá polovica 1. storočia po Kr.), básnik

H
 Lucius Cassius Hemina, (2. storočie pred Kr.), analistický historik
 Eusebius Sophronius Hieronymus, (347 – 420 po Kr.), teológ, prekladateľ a autor cirkevných diel
 Quintus Horatius Flaccus, (65 – 8 pred Kr.), básnik
 Gaius Iulius Hyginus, (64 pred Kr. – okolo roku 17 po Kr.), polyhistor a gramatik
 Hyginus Gromaticus, (1. storočie po Kr.), autor spisov o zememeračstva

I/J
 Jordanes, (6. storočie po Kr.), historik
 Iulius Obsequens, (4. storočie po Kr.), kresťanský historik
 Iulius Valerius Polemius, (4. storočie po Kr.), autor románov o Alexandrovi Veľkom
 Gaius Iulius Victor, (4. storočie po Kr.), rečník a autor rečníckych spisov
 Justín Mučeník, (koniec 2. storočia po Kr.), svätec a apologéta
 Marcus Iunianus Justinus, (prelom 2./3. storočia po Kr.), historik
 Decimus Iunius Juvenalis, (asi 60 – 140 po Kr.), satirik
 Gaius Vettius Aquilinus Iuvencus, (4. storočie po Kr.), kresťanský básnik

L
 Marcus Antistius Labeo, (zomrel okolo roku 10 po Kr.), právnik a autor právnej literatúry
 Laberius, (1. storočie pred Kr.), autor mimov
 Lactantius, (240 – 320 po Kr.), kresťanský rečník a básnik
 Laevius, (narodený okolo roku 80 pred Kr.), básnik
 Gaius Octavius Lampadio, (2. storočie pred Kr.), filológ
 Licinius Imbrex, (2. storočie pred Kr.), dramatik
 Gaius Licinius Mucianus, (1. storočie po Kr.), politik a encyklopedista
 Porcius Licinus, (1. storočie pred Kr.), básnik
 Titus Livius, (59 pred Kr. – 17 po Kr.), historik
 Marcus Annaeus Lucanus, (39 – 65 po Kr.), básnik
 Gaius Lucilius, (180 – 103 pred Kr.), satirik
 Titus Lucretius Carus, (99 – 55 pred Kr.) básnik a filozof
 Luscius Lanuvius, (2. storočie pred Kr.), dramatik
 Lygdamus, (1. storočie pred Kr.), básnik

M
 Aemilius Macer, (zomrel roku 16 pred Kr.), epický básnik
 Gaius Licinius Macer, (zomrel roku 66 pred Kr.), analistický historik
 Ambrosius Theodosius Macrobius, (4. storočie po Kr.), gramatik a filozof
 Marcus Manilius, (1. storočie po Kr.), básnik a astronóm
 Marius Victorinus, (narodený okolo roku 300 po Kr.), kresťanský rečník a vzdelanec
 Marcus Valerius Martialis, (40 – 102 po Kr.), autor epigramov
 Gnaeus Matius, (1. storočie pred Kr.), básnik
 Pomponius Mela, (1. storočie po Kr.), geograf
 Flavius Merobaudes, (5. storočie po Kr.), básnik
 Marcus Minucius Felix, (prelom 2./3. storočia po Kr.), apologéta

N
 Gnaeus Naevius, (264 – 204 alebo 201 pred Kr.), básnik a dramatik
 Rutilius Claudius Namatianus, (5. storočie po Kr.), básnik
 Marcus Aurelius Olympius Nemesianus, (koniec 3. storočia po Kr.), básnik
 Cornelius Nepos, (100 – 24 pred Kr.), životopisec
 Nigidius Figulus, (asi 98 – 45 pred Kr.), vzdelanec a autor diel o mágii
 Quintus Novius, (1. storočie pred Kr.), dramatik

O
 Aurelius Opillus, (2. storočie pred Kr.), encyklopedista
 Publilius Optatianus Porfyrius, (4. storočie po Kr.), básnik
 Paulus Orosius, (385 – 420 po Kr.), kresťanský historik a teológ
 Publius Ovidius Naso, (43 pred Kr.. – 17 po Kr.), básnik

P
 Marcus Pacuvius, (220 – 130 pred Kr.), dramatik
 Rutilius Taurus Aemilianus Palladius, (4. storočie po Kr.), autor pojednaní o poľnohospodárstve
 Aemilius Papinianus, (okolo 142 – 212 po Kr.), právnik a autor právnickej literatúry
 Aules Persius Flaccus, (34 – 62 po Kr.), satirik
 Gaius Petronius Arbiter tiež Titus Petronius, (27 – 66 po Kr.), satirik
 Quintus Fabius Pictor, (3. storočie pred Kr.), historik
 Lucius Calpurnius Piso Frugi, (zomrel po 146 pred Kr.), historik a politik
 Titus Maccius Plautus, (254 – 184 pred Kr.), autor komédií
 Gaius Plinius Secundus, tiež Plínius Starší (23 – 79 po Kr.), polyhistor a encyklopedista
 Gaius Plinius Caecilius Secundus tiež Plínius Mladší, (61 – 114 po Kr.), rečník a spisovateľ
 Lucius Pomponius, (1. storočie pred Kr.), dramatik
 Pomponius Porphyrio, (3. storočie po Kr.), vzdelanec
 Aulus Postumius Albinus, (2. storočie pred Kr.), historik
 Priscianus z Caesarie, (prelom 5./6. storočia), gramatik
 Priscus, (5. storočie po Kr.), historik a diplomat
 Proba, (306 – 366 po Kr.), kresťanská básnička
 Marcus Valerius Probus, (1. storočie po Kr.), vzdelanec a editor
 Sextus Aurelius Propertius, (47 pred Kr. – 15 po Kr.), básnik
 Aurelius Prudentius Clemens, (348 – okolo 413 po Kr.), kresťanský básnik
 Publius Syrus, (1. storočie pred Kr.), autor mimov a výrokov

Q
 Quintus Claudius Quadrigarius, (1. storočie pred Kr.), analistický historik
 Marcus Fabius Quintilianus, (35 – 100 p Kr.), rečník a autor rečníckych prác

R
 Gaius Rabirius, (1. storočie po Kr.), básnik
 Remmius Flavianus, (4. storočie po Kr.), didaktický básnik
 Quintus Remmius Palaemon, (1. storočie po Kr.), gramatik a filológ
 Reposianus, (asi 3. storočie po Kr.), básnik
 Tyrannius Rufinus, (340 až 345 – 410 po Kr.), mních, historik a prekladateľ
 Rufius Festus, (koniec 4. storočia po Kr.), historik
 Publius Rutilius Lupus, (1. storočie po Kr.), autor gramatických spisov
 Publius Rutilius Rufus, (prelom 2./1. storočia pred Kr.), autor vlastného životopisu

S
 Marius Plotius Sacerdos, (3. alebo 4. storočie po Kr.), autor učebníc gramatiky
 Gaius Sallustius Crispus, (86 – 35 pred Kr.), politik a historik
 Salvianus, (asi 400 – 470 po Kr.), kresťanský spisovateľ
 Salvius Iulianus, (2. storočie po Kr.), právnik a autor právnickej literatúry
 Scribonius Largus, (1. storočie po Kr.), lekár a autor spisov o lekárnictve
 Sedulius, (prvá polovica 5. storočia po Kr.), kresťanský básnik
 Lucius Annaeus Seneca tiež Seneca Mladší, (4 pred Kr. – 65 po Kr.), filozof, dramatik, básnik a politik
 Marcus Annaeus Seneca tiež Seneca Starší, (54 pred Kr. – 39 po Kr.), rečník a autor rečníckych spisov
 Lucius Septimius, (4. storočie po Kr.), románopisec
 Septimius Serenus, (2. alebo 3. storočie po Kr.), básnik
 Quintus Serenus Sammonicus, (3. storočie po Kr.), vzdelanec, lekár a autor prác o medicíne
 Marius Servius Honoratus, (koniec 4. storočia po Kr.), vzdelanec a filológ
 Sextus Empiricus, (2. alebo 3. storočie po Kr.), filozof a lekár
 Sidonius Apollinaris, (430 – 489 po Kr.), básnik a diplomat
 Titus Catius Asconius Silius Italicus, (26 – 101 po Kr.), politik, filozof a básnik
 Lucius Cornelius Sisenna, (okolo 120 – 67 pred Kr.), politik a historik
 Gaius Iulius Solinus, (3. storočie po Kr.), geograf
 Publius Papinius Statius, (45 – 69 po Kr.), básnik
 Lucius Aelius Stilo Praeconinus, (154 – 74 pred Kr.), filológ
 Sueius, (1. storočie pred Kr.), básnik
 Gaius Suetonius Tranquillus, (okolo 75 – po 130 po Kr.), historik a životopisec
 Sulpicia, (1. storočie pred Kr.), básnička
 Gaius Sulpicius Apollinaris, (2. storočie po Kr.), gramatik a filológ
 Sulpicius Severus, (363 – okolo 420 po Kr.), autor kresťanskej literatúry
 Quintus Aurelius Symmachus Eusebius, (340 – 402 po Kr.), politik a rečník

T
 Gaius Cornelius Tacitus, (55 – asi 120 po Kr.), historik
 Terentianus Maurus, (2. storočie po Kr.), gramatik a literárny teoretik
 Publius Terentius Afer, (185 – 159 pred Kr.), autor komédií
 Quintus Septimius Florens Tertullianus, (160 – 225 po Kr.), teológ a autor cirkevných diel
 Tiberianus, (4. storočie po Kr.), pohanský básnik
 Albius Tibullus, (54 – 19 pred Kr.), básnik
 Titinius, (1. storočie pred Kr.), dramatik
 Quintus Trabea, (1. storočie po Kr.), dramatik
 Gnaeus Pompeius Trogus, (1. storočie pred Kr.), historik
 Turpilius, (2. storočie pred Kr.), autor komédií

U
 Domitius Ulpianus, (okolo 170 – 228 po Kr.), právnik

V
 Valerius Maximus, (prelom 1. storočia pred Kr./1. storočia po Kr.), historik
 Lucius Varius Rufus, (74 – 14 pred Kr.), básnik
 Publius Terentius Varro Atacinus, (82 – 35 pred Kr.), básnik
 Marcus Terentius Varro Reatinus, (116 – 27 pred Kr.), polyhistor a politik
 Flauvius Vegetius Renatus, (5. storočie po Kr.), autor spisov o vojenstve a veterinárnej medicíne
 Velleius Paterculus, (1. storočie po Kr.), historik
 Venantius Fortunatus, (530 – 600 po Kr.), kresťanský básnik a životopisec svätých
 Vennonius, historik
 Publius Vergilius Maro, (70 – 19 pred Kr.), básnik
 Marcus Vitruvius Pollio, (medzi 80 a 70 pred Kr. – po 15 pred Kr.), staviteľ a autor diel o architektúre
 Volcacius Sedigitus, (1. storočie pred Kr.), literárny kritik

Antickí spisovatelia
Spisovatelia starovekého Ríma
Rímski spisovatelia

Zoznam spisovateľov starovekého Ríma


Berta Vicente Salas is a Spanish photographer. She was born in Barcelona, Spain, on 22 March 1994.

Work
By  2013, at the age of 19, she was the finalist in the Sony World Photography Awards for her photograph Ariadna in Urquinaona from her series Urquinaona. It was shot in an abandoned building in Spain, which she described:  'This is a building that was going to be demolished to have a hotel built. Luckily, I found it before the demolition, and its caretaker allowed me to explore the amazing place. It was probably some of the most magical places I've ever been. It's located in the Barcelona city center, and is now a hotel.'
Vicente Salas began a project in Australia along with the photographer Ibai Acevedo named Antipodes. She started to study visual research in the Open University of Catalonia .

In 2016 her series of work about the women penitentiary was released. Vicente Salas traveled to Mexico to teach photography in the prison of Ciudad Juárez as a social program and began her series Centro Penitenciario de Menores, Ciudad De Juárez México.

In an interview for IT Fashion online magazine,  Vicente Salas explained the process of her work:
I have the feeling of always being rehearsing. I practice and then I start creating. I want to experiment and then be sure of what I am doing. What I do, I do it guiding myself through my interests of the moment, and I am drawn to people. I love them. They are fascinating. I love how you can create a time of making a picture and understand what the person you are photographing is giving to you.'

Awards
2014: FLICKR 20 under 20: Selected photographer 2014: Project GrisArt Scholarship

2013: Fototalentos Banco Santander Foundation: First prize 2013: Sony World Photography Awards: First position for portrait category.

2012: Sony World Photography Awards: Finalist in the category of portraits for the convocation of YOUTH.

2011: Emergent Festival of Lleida: selected artist.

Exhibitions
2015: TEDxyouth BCN: Sala Ciutat, Barcelona City Hall

2014: FLICKR 20 under 20 en Milk Studios, New York

2014: PALMAPHOTO 2014 Xavier Fiol Gallery, Palma de Mallorca, España

2014:  REVELA-T festival in Can Manyer Library, Vilassar de Dalt-Barcelona

2014: Barcelona Negra, Valid Foto Gallery, Barcelona

2014: O.F.N.I in Valid Foto Gallery, Barcelona

2013: Sony World Photography Awards 2013, Somerset House (Arts and Cultural Centre) London 2013: Colecciona el mundo in Valid Foto Gallery, Barcelona

2013: Realidad y emoción in Valid Foto Gallery, Barcelona

2012: Sony World Photography Awards 2012, Somerset House (Arts and Cultural Centre) London 2012: Emergent Lleida 2011, Valid Foto Gallery, Barcelona

References

BERTA  VICENTE SALAS // ENTREVISTA. (2013, February 15). Retrieved April  2017, from No dsparen al artista:  https://nodisparenalartista.wordpress.com/2013/02/15/entrevista-a-berta-vicente-salas/

Carolin. (2015, June 9). Berta Vicente Salas.  Retrieved April 2017, from Art fucks me: http://artfucksme.com/berta-vicente-salas/

Domínguez Lavín, A. (2013, March 19). Berta Vicente  ganadora en la categoría de retratos en los Sony World Photography Awards  2013. Retrieved April 2017, from Xakata Foto:  https://www.xatakafoto.com/concursos/berta-vicente-ganadora-en-la-categoria-de-retratos-en-los-sony-world-photography-awards-2013

Gil, L. (2014, July 21). BERTA VICENTE, LA FOTÓGRAFA QUE  NACIÓ DE LA SUPERACIÓN. Retrieved April 2017, from It Fashion:  http://www.itfashion.com/cultura/fotografia/berta-vicente-la-fotografa-que-nacio-de-la-superacion/

Grove, A. (2013, March 25). Berta Vicente (18 años y  finalista del World Photography): "Las fotos marcan el ritmo de mi  vida". Retrieved April 2017, from 20 minutos:  http://www.20minutos.es/noticia/1768401/0/berta-vicente/finalista-premio/sony-world-photography/

Katerina. (2014, November 14). 20under20 Spotlight:  Berta Vicente. Retrieved April 2017, from Flickr blog: http://blog.flickr.net/en/2014/11/19/20under20-spotlight-berta-vicente/

Pilar. (2011, December 4). Berta Vicente Salas.  Retrieved 2017 April, from El dado del arte :  http://eldadodelarte.blogspot.com/2011/12/berta-vicente-salas.html

Vicente Salas, B. (n.d.). Fotografía artística analógica  y digital. Retrieved April 2017, from Domestika:  https://www.domestika.org/en/courses/84-fotografia-artistica-analogica-y-digital

External links
Sony Word Photography Awards
IT Fashion online magazine
Berta Vicente Salas

Spanish photographers
1994 births
Living people

Berta Vicente Salas


Կելշտայնհաուս (, «Արծվի բույն»), թեյարան, կառուցված 1937-1938 թվականներին, որպես նվեր Ադոլֆ Հիտլերի ծննդյան 50-ամյակին։ Տունը կառուցված է 1834 մետր բարձրության վրա։ Այն գտնվում է Բավարիայի Բերխտեսգադեն օկրուգում։

Պատմություն

1934 թվականից սկսած ՆՍԴԱՊ-ի ներկայացուցիչները Օբերզալցբերգ լեռնային շրջանում գնեցին տարածքներ։ Գնված տարածքներում կառուցվեցին Գերմանիայի նշանավոր կուսակցությունների գործիչների տները։ Այս տարածաշրջանի ամենաթանկ նախագիծը դարձավ Կելշտայնհաուսը, որի նախագծումը և կառուցումը Հիտլերի անձնական քարտուղար Մարտին Բորմանը հանձնարարել էր Ռոդերիխ Ֆիկուին։ Թեյարանի և դեպի նրան տանող ճանապարհի կառուցումը ավարտվել է 1938 թվականի ամռանը։ Տունը՝ ՆՍԴԱՊ-ի անունից, նվիրվել է Ադոլֆ Հիտլերին, նրա ծննդյան 50-ամյակի առիթով՝ 1939 թվականի ապրիլի 20-ին։

1945 թվականի ապրիլի 25-ին, երբ բրիտանական ավիացիան զանգվածային ռմբակոծման էր ենթարկում Օբերզալցբերգ տարածաշրջանը՝ Կելշտայնհաուսը և մի շարք այլ տներ չեն վնասվել։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Օբերզալցբերգ տարածաշրջանը օկուպացրել են ամերիկյան զորքերը։ Կելշտայնհաուսում, որը ամերիկացիների կողմից անվանվեց «Արծվի բուն»՝ լեռան գագաթրին գտնվելու պատճառով, ստեղծվեց հրամանատարական շտաբ։ «Արծվի բուն»-ը առգրավվել է ամերիկյան զորքերի կողմից 1946 թվականի ապրիլի 1-ին։ 1951 թվականին «Արծվի բուն»-ը անցել է Բավարիայի կառավարությանը, որը որոշեց այն քանդել։ Սակայն Բերխտեսգադեն օկրուգի կառավարությունը ժամանակավորապես կասեցրեց այդ որոշումը։ Բանակցություններից հետո, որոշվեց միայն պայթեցնել կառույցի ավերակները, որոնք պատկանել են Երրորդ Ռայխի կառավարիչներին։ Այդպիսով, «Արծվի բուն»-ը որոշվեց չքանդել։

Շինարարություն

«Արծվի բնի» և նրան տանող թունելների կառուցումը տևել է 13 ամիս։ Ճանապարհի երկարությունը 6,5 կմ է, որն անցնում է 5 թունելներով, բարձրության տարբերությունը 700 մետր է։ Ճանապարհը ավարտվում է մի հրապարակում, որտեղ ներկայումս կանգ են առնում տուրիստական ավտոբուսները։ Այդ հրապարակում կա 124 մետր եկրարություն ունեցող թունել, որն ավարտվում է վերելակի մոտ։ Վերելակը հղկված է բրոնզով և փայլեցված։ Վերելակում կարող են տեղավորվել առավելագույնը 20 մարդ։ Վերելակը 41 վայրկյանում բարձրանում է 124 մետր, որտեղ էլ գտնվում է Կելշտայնհաուսը։ Ներկայումս թեյարանն ունի մի քանի ռեստորաններ։
Տունը ունի մի քանի ելք դեպի դուրս, որը հնարավորություն է տալիս այցելուներին շրջել և հիանալ Բավարիական Ալպերի գեղեցկությամբ։

Հասանելիություն

Ներկայումս երթևեկությունը դեպի «Արծվի բուն» կատարվում է հատուկ տրանսպորտի և հատուկ տուրիստական ավտոբուսների միջոցով։ Ավտոբուսները դուս են գալիս Բերխտեսգադենի կայարանից յուրաքանչյուր 30 րոպեն մեկ (տոմսի արժեքը յուրաքանչյուր անձի համար 15 եվրո է)։ Ավտոբուսները երթևեկությունը դադարեցնում են 16։30-ին։ Հոկտեմբերի վերջից մինչև ապրիլի սկիզբ էքսկուրսիա չի կատարվում։

Պատկերասրահ

Հետաքրքիր տվյալներ

 «Մողոք» ֆիլմի գրեթե բոլոր տեսարանները նկարահանվել են Կելշտայնհաուսում։

Գրականություն
 The Third Reich in Ruins
 Dokumentation Obersalzberg
 Կելշտայհաուս

Նացիստական Գերմանիա
Բավարիայի տեսարժան վայրեր

Կելշտայնհաուս


Jean-Claude Aumont né le  est un directeur de la photographie, cadreur pour le cinéma français, membre de l'AFC.

Il est le fils de Jean-Pierre Aumont et de Marisa Pavan. Frère de Tina Aumont et neveu de François Villiers.

Filmographie sélective

 2011 : Le sang de la vigne (TV série) - 9 épisode
 2007 à 2013 :  Section de recherches (TV série) - 15 épisodes
 2010: Case Départ, long-métrage de Lionel Steketee, Fabrice Eboué et Thomas Ngijol
 2010 : Tempêtes, téléfilm de Dominique Baron, Marc Rivière et Michel Sibra
 2008 : Alice Nevers, le juge est une femme (TV série) : épisodes : La menace et Princesse
 2006 : Central Nuit (TV série) - 4 épisodes
 2004 : Haute coiffure, téléfilm de Marc Rivière
 2004 : Les Eaux troubles, téléfilm de Luc Béraud
 2003 : Penn sardines, téléfilm de Marc Rivière
 2003 : Fabien Cosma – épisode : Jamais trop tard  (TV série)
 2003 : Femmes de loi – épisode : L'œil de Caïn (TV série)
 2000 : Piège en haute sphère, téléfilm d'Aruna Villiers (épisode de la série Vertiges)
 1997 : L'homme idéal, long-métrage de Xavier Gélin
 1996 : Le Crabe sur la banquette arrière de Jean-Pierre Vergne

Récompenses
2003 : Prix spécial du jury du Festival de la fiction de St Tropez pour l'image du téléfilm Penn Sardines.

Liens externes

Réalisateur français
Naissance en août 1957
Directeur de la photographie français

Jean-Claude Aumont


森吉町(もりよしまち)は秋田県の中央部に位置していた町である。2005年(平成17年)3月22日、北秋田郡の鷹巣町・合川町・阿仁町と合併し北秋田市となった。

地理

山

 森吉山
 倉ノ山
 大森山
 ヒバクラ岳
 柴倉岳
 小滝山
 大平山
 源五郎岳

河川
 阿仁川
 小又川

湖沼
 太平湖(人造湖・森吉ダム)

隣接していた自治体
 鹿角市
 北秋田郡:阿仁町、上小阿仁村、合川町、鷹巣町、比内町
 仙北郡:田沢湖町

歴史
戦国時代は安東氏被官の加成氏(葛西氏一族)が勢力を持っていた。

 1934年(昭和9年)12月10日 - 国鉄阿仁合線(現秋田内陸縦貫鉄道)開通、米内沢駅開業。
 1956年(昭和31年)9月30日 - 北秋田郡米内沢町と前田村が合併し、森吉町となる。
 1959年(昭和34年) - 森吉町立前田小学校根森田分校が廃止、分室となる。
 1964年(昭和39年) - 森吉町立前田小学校根森田分室が廃止。
 1972年(昭和47年)
 3月31日 - 森吉町立湯ノ岱小学校・森吉町立湯ノ岱中学校が閉校。
 4月1日 - 旧森吉町立森吉中学校・森吉町立米内沢中学校・森吉町立前田中学校が統合。新森吉町立森吉中学校が開校。
 1977年(昭和52年)3月31日 - 森吉町立森吉小学校小滝分校が廃校。
 1980年(昭和55年)3月31日 - 森吉町立森吉小学校桐内沢分校が廃校。
 1988年(昭和63年)8月10日 - 浜辺の歌音楽館が開館。
 1991年(平成3年)6月 - 「森吉山ダム建設事業に伴う一般補償に関する協定」締結及び基準の妥結調印。これにより8集落141世帯(桐内・姫ヶ岱・様田・向様田・惣瀬・森吉・鷲ノ瀬・深渡)が水没・移転となり、6集落58世帯(桐内沢・砕渕・小滝・女木内・湯ノ岱・平田)が少数残存地域となった。
 1992年(平成4年)3月31日 - 森吉町立森吉小学校が廃校。
 1995年(平成7年)
 11月3日 - 森吉町コンベンションホール四季美館が開館。
 12月1日 - クウィンス森吉が開館。
 1997年(平成9年)9月11日 - 新庁舎が竣工。
 1998年(平成10年)8月3日~8月7日 - 森吉山麓高原で第12回日本ジャンボリーが開催され、皇太子(現在の天皇徳仁)が来町する。
 2005年(平成17年)3月22日 - 北秋田郡の鷹巣町・合川町・阿仁町と合併し北秋田市となる。

行政

町長

友好都市

 中華人民共和国遼寧省鳳城市
 1997年(平成9年)9月11日 友好都市提携

教育

高等学校

 秋田県立米内沢高等学校

中学校
(合併後は北秋田市立)

 森吉町立森吉中学校

かつてあった中学校

 森吉町立米内沢中学校
 森吉町立前田中学校
 旧森吉町立森吉中学校
 森吉町立湯ノ岱中学校

小学校
(合併後は北秋田市立)

 森吉町立米内沢小学校
 森吉町立浦田小学校
 森吉町立前田小学校

かつてあった小学校

 森吉町立森吉小学校
 森吉町立湯ノ岱小学校
 森吉町立米内沢小学校大野台分校
 森吉町立森吉小学校小滝分校
 森吉町立森吉小学校桐内沢分校
 森吉町立前田小学校根森田分校(分室)

交通

鉄道
 秋田内陸縦貫鉄道
 秋田内陸線
 - 米内沢駅 - 桂瀬駅 - 阿仁前田駅 - 前田南駅 -

道路

一般国道
 国道105号
 国道285号

主要地方道
 秋田県道3号二ツ井森吉線

一般県道
 秋田県道111号桂瀬笹館線
 秋田県道146号桂瀬停車場線
 秋田県道214号福館阿仁前田線
 秋田県道309号比内森吉線

名所・旧跡・観光
 小又峡

出身著名人
 石田信之 (俳優)
 羽後響助枩 (力士)
 豪風旭(大相撲力士)
 一湊政五郎(大相撲力士)
 畠山健治郎 (政治家)

脚注

参考文献

関連項目
 秋田県の廃止市町村一覧
 水の郷百選:森と湖とメロディーのまち

北秋田郡
北秋田市域の廃止市町村
1956年設置の日本の市町村
2005年廃止の日本の市町村

森吉町


Obyektiv — təsviri səthə(fotomaterial, matrisa və s.) proyeksiya edən fotoaparatla birlikdə çalışan linza və ya linzalar dəstindən ibarət olan optik qurğudur.
Obyektivlər foto, kino çəkilişində, optik çapda, mikroskopda, teleskopda və müxtəlif müşahidə və optik cihazlarda istifadə olunur.
Müşahidə cihazlarında obyektiv cihazın birinci komponenti sayılır. Bu halda təsvirə cihazın okulyarında baxılır.
Qurğunun təyinatından asılı olaraq obyektivə diafraqma, sürgü, başlıq, fokuslama sistemi kimi köməkçi elementlər əlavə edilə bilər.

Obyektivlərin xarakteristikaları

Obyektiv – 1)fizikada: obyektiv (optik cihazın qabaq şüşəsi və ya şüşələri); 2)fəlsəfədə: şüurumuzdan asılı olmayan; 3)qərəzsiz, tərəfkeşlik etmədən.

Ədəbiyyat
R.Əliquliyev, S.Şükürlü, S.Kazımova. Elmi fəaliyyətdə istifadə olunan əsas terminlər. Baki,  İnformasiya Texnologiyaları, 2009, 201 s.

Fototexnika
Mikroskoplar
Optik cihazlar

Obyektiv


An Tetranchyroderma norvegicum in uska species han Animalia in nahilalakip ha phylum nga Gastrotricha, ngan nga ginhulagway ni Clausen hadton 1996. An Tetranchyroderma norvegicum in nahilalakip ha genus nga Tetranchyroderma, ngan familia nga Thaumastodermatidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tetranchyroderma

Tetranchyroderma norvegicum


Արիարաթես (), Կապադովկիայի մի քանի սատրապների ու թագավորների անուն մ․թ․ա․ IV-I դարերում։

 Աքեմենյան սատրապ Արիարաթես I սպանվեց մ․թ․ա. 322-ին՝ մակեդոնացիների դեմ ճակատամարտում
 Նրա որդին՝ Արիարաթես II, ապաստանեց Հայաստանում։ Սելևկյանների տիրապետության առաջին տարիներին, մ․թ․ա․ մոտ III դարի սկզբին, Արիարաթես II Հայոց Արդոատես (Արտավազդ) թագավորի օգնությամբ գրավեց հայրենի իշխանությունը և հռչակվեց թագավոր։
 Արիարաթես V (մ․թ․ա․ 163-130) Հռոմի օժանդակությամբ փորձել է խոչընդոտել Մեծ Հայքի հզորացմանը։ Դիոդորոս Սիկիլիացին վկայում է, որ Արիարաթես V նախ ապաստան տվեց Ծոփքի թագավոր Մեհրուժանին, ապա օգնեց, որպեսզի նա Արտաշես Ա-ից ետ գրավի Ծոփաց իշխանությունը։
 Մ․թ․ա․ 90-80-ական թվականներին այնտեղ գահակալում էր Միհրդատ VI Պոնտացու որդի Արիարաթես IX։ Ապպիանոսը վկայում է, որ մ․թ.ա․ 88-84 թվականների հռոմեա-պոնտական պատերազմում Արիարաթես IX-ի բանակում կարևոր դեր է խաղացել հայկական (հավանորեն՝ Փոքր Հայքի) 10-հազարանոց այրուձին՝ Նեմանես կամ Նայմանես հայ զորավարի առաջնորդությամբ։ Արիարաթես IX-ի զորքերը մ․թ․ա․ 88 թվականի վերջին գրավեցին Թրակիան և Մակեդոնիայի զգալի մասը։ Հռոմի զորավար Սուլլայի հաղթանակից և Դարդանեսի պայմանագրից (մ․թ․ա․ 84) հետո Արիարաթես IX այլևս չի հիշվում։
 Արիարաթես X-ին մ․թ․ա․ 40 թվականին ձերբակալեց Հռոմի Անտոնիոս զորավարը և մ․թ․ա․ 36 թվականին մահապատժի ենթարկեց՝ պարթևներին օժանդակելու մեղադրանքով։

Արիարաթես (այլ կիրառումներ)


Azərbaycanın səhnə ustaları filmi rejissor Musa Bağırov tərəfindən 1965-ci ildə çəkilmişdir. "Azərbaycanfilm" kinostudiyasında istehsal edilmişdir.

Məzmun
Film Azərbaycanın məşhur səhnə ustalarına həsr edilmişdir. Burada Hüseyn Ərəblinski, Ülvi Rəcəb, Abbas Mirzə Şərifzadə və başqa görkəmli sənətkarlar barədə söhbət gedir.

Filmin üzərində işləyənlər
Ssenari müəllif: Musa Bağırov
Rejissor: Musa Bağırov
Operator: Rasim Ocaqov

İstinadlar

Həmçinin bax
Azərbaycan filmlərinin siyahısı
1965-ci ilin Azərbaycan filmləri
1960-cı illər Azərbaycan filmlərinin siyahısı

1965-ci ilin filmləri
1965-ci ilin Azərbaycan filmləri

Azərbaycanın səhnə ustaları (film, 1965)


Are You Sure ist der Titel eines englischsprachigen Popsongs, der von den Allisons gesungen, 1961 zu einem Nummer-eins-Hit in Großbritannien wurde und beim Grand Prix Eurovision 1961 Platz zwei belegte.

Geschichte
Die Autoren des Songs Are You Sure sind die Briten John Alford (Musik) und Colin Day (Text), die unter dem Pseudonym John und Bob Allison 1959 das Gesangsduo The Allisons gegründet hatten. Der Text ist ein Abschiedslied, in dem es um die Frage geht:

Are You Sure war für die erste Schallplattenveröffentlichung der Allisons vorgesehen. Die Autoren schickten der Plattenfirma Fontana Anfang 1961 eine Demoband ihres Titels, die sich sofort bereiterklärte, Are You Sure auf einer Single zu veröffentlichen. Die Single erschien in Großbritannien im Februar 1961 unter der Katalog-Nummer 294. Am 24. Februar meldete die britische Musikzeitung New Musical Express, dass Are You Sure einen neuen Verkaufsrekord erzielt hatte, und nahm den Titel in ihre Chartliste Top 30 auf. Am 7. und 21. April eroberten die Allisons Platz eins der NME-Charts, wobei es ihnen gelang, Elvis Presley mit Wooden Heart zu verdrängen. Zuvor hatten die Allisons mit Are You Sure den britischen Ausscheid für den Grand Prix Eurovision 1961 gewonnen und dort den zweiten Platz erreicht.

Durch die Erfolge in Großbritannien und beim Grand Prix fand der Song Are You Sure eine weltweite Verbreitung. Singles erschienen fast überall in Europa, aber auch in den USA, Australien und Neuseeland. In den Hitlisten von Norwegen und Neuseeland stand der Titel auf Platz eins, in den Niederlanden auf dem siebten Platz, und in Deutschland, wo der Song ebenfalls von Fontana veröffentlicht worden war, kam er auf Rang elf.

Coverversionen
Der Erfolg der Melodie von Are You Sure veranlasste mehrere Interpreten, noch 1961 ihre eigene Version zu veröffentlichen. In Großbritannien war es das Duo Don Duke & Bobby Stevens. Einen französischen Text mit dem Titel Soeur Anne sangen Richard Anthony sowie Franck & Johnny. In Norwegen hatte Carl Christian Bøyesen Are You Sure in Er du sikker umgeschrieben, und RCA Norwegen veröffentlichte den Titel mit dem Duo Kurt Foss & Reidar Bøe.

Von Klaus Munro stammt die deutschsprachige Coverversion mit dem Titel Ahoi – Ohé. Er wandelte das Original in einen Sehnsuchts-Song um: "Uns ruft die weite See, wir fahr'n hinaus, denn nichts hält uns zu Haus." Gesungen wurde der Text von den Blue Diamonds, Will Brandes & Hans Lucas sowie den Continentals. In die Hitparaden schafften es nur die Blue Diamonds, die es in den Top 50 auf Platz elf brachten.

Diskografie (Vinylsingles)

Literatur
 Angelika und Lothar Binding: Der große Binding Single Katalog. Band 2. Selbstverlag, 1996, ISBN 3-9804710-1-2, S. 11.
 Günter Ehnert (Hrsg.): Hit Records British Chart Singles 1950–1965 Taurus Press, 1995, ISBN 3-922542-32-8.
 Günter Ehnert (Hrsg.): Hitbilanz Deutsche Chart Singles 1956–1980. Taurus Press, 1987, ISBN 3-922542-24-7.

Weblinks
 Diskografie bei 45cat.com
 New Musical Express 4/1961 bei skidmore.edu
 Coverversionen bei coverinfo.de

Popsong
Nummer-eins-Hit
Lied 1961

Are You Sure


Thomas Etcheverry est un homme politique français, né le  à Saint-Étienne-de-Baïgorry (Pyrénées-Atlantiques) et décédé dans la même commune le .

Biographie
Thomas était le fils de Michel d'Etcheverry, notaire royal, et de Marie Harispe. Il participa aux guerres de la Révolution parmi les chasseurs basques, aux côtés de son cousin Harispe. Il fut ensuite avocat, juge de paix et maire de Saint-Étienne-de-Baïgorry.

Le , il fut élu, à l'unanimité des 48 votants de l'arrondissement de Mauléon, représentant à la Chambre des Cent-Jours.

Il est le père de Jean-Amédée Etcheverry et de Jean-Baptiste Etcheverry, ainsi que le grand-père de Charles Floquet.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en mars 1774
Naissance à Saint-Étienne-de-Baïgorry
Décès en juillet 1832
Décès à 58 ans
Décès à Saint-Étienne-de-Baïgorry
Décès dans les Basses-Pyrénées
Maire des Pyrénées-Atlantiques
Député des Basses-Pyrénées (Cent-Jours)

Thomas Etcheverry


Kaddisch Awelim (, dt. Kaddisch "Trauernder; Betrübnis, Trauer") (aramäisch קָדִישׁ יְהֵא שְׁלָמָא רַּבָא מִן שְׁמַּיָא; dt. Es werde großer Frieden vom Himmel […]) ist ein aramäisches Gebet im jüdischen Gottesdienst, das ganz am Ende während des Maariw gesprochen wird. Da das Gebet hier einen zusätzlichen Abschnitt hat, der mit den aramäischen Worten "יְהֵא שְׁלָמָא רַּבָא מִן שְׁמַּיָא " beginnt wird das Kaddisch auch "קדיש יהא שלמא" genannt.

Text

Einzelnachweise

Jüdischer Gottesdienst
Gebet (Judentum)

Kaddisch Awelim


Абдзахэбзэ ( — адыгэхэм и зы бзэ. Абдзахэбзэр Адыгэбзэ КӀахыбзэмэ ящыщ. Хьэкурынэхьаблым Абдзахэ бэ дэс. Тыркуым 500,000 Абдзахэ ис. Адрэ Абдзахэхэр исых Йорданым, Сурям, Исраэлым и Рихьаные.

Хьарыфмэ ямакъэхэр

Хьэрыф 'ч'  ыкӀи 'чъ'  КӀахыбзэхэмкӀэ (Шапсыгъэбзэ, Бжъэдыгъубзэ ыкӀи КӀэмыгуябзэ) хъугъэх АбдзахэбзэмкӀэ 'щ'  ыкӀи 'ш' .

Хьэрыф 'кӀ'  ыкӀи 'чӀ'  КӀахыбзэхэмкӀэ (Шапсыгъэбзэ, Бжъэдыгъубзэ ыкӀи КӀэмыгуябзэ) хъугъэх АбдзахэбзэмкӀэ 'Ӏь'  (Ӏ + й зэхэтэу) я 'щӀ' .

Адыгэбзэр

Абдзахэбзэ


The Meintangk people are an  Aboriginal Australian people of south-eastern South Australia, often classified as a subgroup of the Ngarrindjeri people.

Country
According to ethnologist Norman Tindale's 1974 work, Meintangk land extended across an estimated . It stretched from Lacepede Bay, northwards some  from Kingston to the Granite Rock. To the south its coastal boundaries lay on Cape Jaffa and inland eastwards to Lucindale, Blackford, Keilira, and Naracoorte. The inland territory from Lake Hawdon to Mosquito Creek also formed part of their land.

People
The Meintangk comprised at least seven groups. Among these were the Paintjunga who were located at Penola.

Language

Notable people
 Irene Watson, Professor of Law at University of South Australia Business School, is of mixed Meintangk and Tanganekald descent, and has written a book on the history of Aboriginal peoples in the southeast.

Alternative names
According to Tindale, other names used to refer to the Meintangk people included:
 Painbali (the exonym used of the Meintangk by the Tanganekald people)
 Paintjunga
 Pinchunga, Pinejunga
 Mootatunga
 Wepulprap (a Tanganekald term, signifying "southern people")

References

Sources

Aboriginal peoples of South Australia

Meintangk people


ヤザタ (Yazata) とは、ゾロアスター教において崇拝される中級の善神の総称。

その名はアヴェスター語で「崇められるに値する者」を意味する。パフラヴィー語ではヤズド  (Yazd) と呼ばれる。

その多くはインド・イラン共通時代の多神教に由来する自然神で、ゾロアスター教神学においては、アムシャ・スプンタより低位であるとされる。

ヤザタは人間に祀られる事を常に欲しており、また、祀られる事によって人間に恩恵を与えると言う。こうした性格はインドのデーヴァと共通しており、ゾロアスター教に取り入れられてなお古い多神教時代の性格を色濃く残していると言える。

主なヤザタ
 アータル
 アープ
 ウルスラグナ
 スラオシャ
 ティシュトリヤ
 ハオマ
 フワル・フシャエータ
 ミスラ
 ラシュヌ
 アナーヒター

脚注

参考文献

ゾロアスター教の伝説の生物

ヤザタ


Affiksli dillər — Flektiv dillərdən fərqli olaraq söz formalarmı affikslərin
köməyilə düzəldən dillər.

Hind-Avropa və türk dilləri buna misal ola bilər.

İstinadlar

Morfologiya

Affiksli dillər


Castrum Abbatis (Italiane: Castellabate) est oppidum Italiae et municipium, circiter 8 300 incolarum, in Regione Campania et in Provincia Salernitana situm. Incolae Castri Abbatis Castroabbatenses appellantur.

Insignia

Fractiones
 Alano,
 Lago,
 Licosa,
 Ogliastro Marina,
 San Marco,
 Santa Maria,
 Tresino

Municipia finitima
 Agropoli,
 Laureana Cilento,
 Montecorice,
 Perdifumo

 Campania,
 Provincia Salernitana,
 Salernum (urbs),
 Cilentum,
 Municipium Italiae.

Nexus externi
 Situs publicus

Pinacotheca

Notae

Municipia in provincia Salerni
Municipia Cilenti

Castrum Abbatis


Freeburg est une ville de l'Illinois, dans le comté de Saint Clair aux États-Unis.

Comté de Saint Clair (Illinois)
Ville en Illinois

Freeburg (Illinois)


Սպիտակաթև ջրածիծառ (), ջրածիծառների ընտանիքի թռչուն։

Արտաքին տեսքը
Բնադրողվող է, տարածված։ Մարմնի երկարությունը 20-23 սմ է, թևերի բացվածքը՝ 63-67 սմ, կենդանի զանգվածը՝ 74 գ։ Բնադրման շրջանում հասուն թռչնիի մարմինը սև է, դաստակաթևը, գոտկատեղը, ներքնապոչը և պոչը՝ սպիտակ, թափահարողները՝ մոխրագույն, թևատակը՝ սև շերտերով։ Ոտքերը բաց կարմիր են, կտուցը՝ կարճ, սևավուն։ Փետրավորման շրջանում փետրածածկը սև ու սպիտակ թվացյալ խայտերով է։ Հետբնադրման շրջանում մարմինը սպիտակ է, մեջքը, թևերը՝ մոխրագույն, ականջին կա փոքր սև բիծ, գագաթին՝ սև բիծ։ Երիտասարդի թասակը սևավուն է, մեջքը՝ մուգ դարչնագույն-մոխրագույն, թևավերևը՝ մոխրագույն՝ արտաքին և հետին մուգ եզրերով։

Կենսակերպը
Խիստ երամային թռչուն է։ Սովորաբար չի խուսափում մարդկանց ներկայությունից։ Թռիչքը՝ թևերի դանդաղ և խոր թափահարումներով։ Արձակում է ցածր տոնայնության ծվծվոցներ։ Հաճախ, թևերը վեր բարձրացրած և առանց թափահարումների, ազատ անկում է կատարում ջրի մեջ և, մինչև ուսերը սուզվելով, կտուցով ջրից դուրս է հանում որսին։ Բնակվում է ձկնաբուծական լճակներում, լճերում, դանդաղահոս գետերում։ Սնվում է ջրային անողնաշարավորներով, մանր ձկներով։ Գարնանային վերադարձը՝ ապրիլի վերջ-մայիսի սկզբին։ Աշնանային չուն՝ մինչև նոյեմբերի վերջը։ Կենսակերպը լրացուցիչ ուսումնասիրության կարիք ունի։

Սերունդը և նրա խնամքը
Բնադրազույգերը ձևավորվում են մայիսի սկզբից։ Բույնը լողացող հարթակ է՝ եղեգնուտում, կամ ոչ խոր փոսիկ՝ գետնին։ Դնում է 35 մմ տրամագծով, բաց դարչնադեղին՝ սև պտերով 2-3 ձու։ Երիտասարդ թռչունները հայտնվում են հուլիսի առաջին կեսից մինչև չուի երամներ կազմելը։

Ջրածիծառներ
Եվրասիայի թռչուններ
Աֆրիկայի թռչուններ
Կենտրոնական Ասիայի թռչուններ

Սպիտակաթև ջրածիծառ


Unsere Liebe ist aus Gold ist ein Lied der deutschen Dance-Pop-Band Frida Gold. Das Stück ist die vierte Singleauskopplung aus ihrem Debütalbum Juwel.

Entstehung und Artwork
Komponiert und produziert wurde das Lied von Alina Süggeler und Andreas Weizel. Gemastert wurde die Single bei Sterling Sound in New York unter der Leitung von Tom Coyne, gemischt wurde die Single von Moritz Enders in den Kölner Maarwegstudios. Die Single wurde unter dem Musiklabel Warner Music Group veröffentlicht. Auf der Vorderseite des Covers der Maxi-Single sind – neben der Aufschrift des Künstlers und des Liedtitels – Alina Süggeler und Andreas Weizel sich nackt gegenüberstehend zu sehen. Auf der Rückseite sind die restlichen zwei Bandmitglieder Julian Cassel und Thomas Holtgreve zu sehen. Das Coverbild wurde von dem deutschen Fotografen Alexander Gnädinger geschossen und von Katharina Coen designt. Die Aufnahmen fanden im Hattinger Tonstudio Lovesound Studio statt.

Veröffentlichung und Promotion

Die Erstveröffentlichung der digitalen Single fand am 23. September 2011 in Deutschland, Österreich und der Schweiz statt. Die Veröffentlichung des physischen Tonträgers folgte eine Woche später am 30. September 2011. Pünktlich zur Veröffentlichung präsentierte sich Süggeler mit blond (gold) gefärbten Haaren, um die Single besser darstellen zu können. Die Maxi-Single enthält neben der Radioversion auch drei Remixversionen von Unsere Liebe ist aus Gold, sowie das Lied Breath On als B-Seite. Die Remixe stammen von den Beatgees, CJ Stone und der Manhattan Clique. Neben der regulären Maxi-Single gibt es auch eine Veröffentlichung mit nur zwei Titeln, auf der die Lieder Unsere Liebe ist aus Gold und Breath On beinhaltet sind. Um das Lied zu promoten, folgte u. a. ein Live-Auftritt im ARD-Morgenmagazin.

Bundesvision Song Contest 2011
Um das Lied und sich selbst zu promoten, traten Frida Gold beim Bundesvision Song Contest 2011 als Titelverteidiger für Nordrhein-Westfalen an. Sie belegten mit 76 Punkten den siebten Rang. Sie bekamen aus allen Bundesländern mindestens einen Punkt und aus ihrer Heimat Nordrhein-Westfalen bekam die Band mit zwölf Punkten die volle Punktzahl. Jeder Künstler dreht zu Promotionzwecken einen Wahlwerbespot für die Teilnahme am BuViSoco. In diesem graben Frida Gold in der Zeche Sonnenschein (Bochum) nach Gold und sie lassen ein riesen Goldherz in der Bochumer Innenstadt rumgehen.

Punktevergabe

Inhalt
Der Liedtext zu Unsere Liebe ist aus Gold ist auf Deutsch verfasst. Die Musik wurde von Alina Süggeler und Andreas Weizel, der Text von Alina Süggeler verfasst. Musikalisch bewegt sich das Lied im Bereich des Dance-Pops.

In einem Interview mit dem "Provocateur Magazin" erklärte Alina Süggeler, dass sie in dem Lied das Thema Geschwisterliebe verarbeite. Es entstand in einer Zeit, als sich ihr Bruder und ihre Schwester gerade beide auf Weltreise befanden. Sie habe einen Weg gesucht, um mit ihnen Kontakt aufzunehmen und ihnen zu sagen, egal wo sie sind, sie trage sie immer bei sich.

Musikvideo
Das Musikvideo zu Unsere Liebe ist aus Gold feierte am 16. September 2011 auf den Homepages von MTV und VIVA seine Premiere. Das Video wurde im Filmstudio Babelsberg gedreht. Zu sehen ist größtenteils Alina Süggeler, die mit einem Pferd durch eine Stadt trabt und dabei Menschen beobachtet. Die Beobachteten folgen ihr und zum Schluss ist Alina Süggeler mit dem Pferd vor einer großen Ansammlung von Menschen zu sehen. Die Gesamtlänge des Videos ist 3:25 Minuten. Regie führte Marcus Sternberg, produziert wurde es von der Free the Dragon Filmproduktion.

Mitwirkende

Charts und Chartplatzierungen

Unsere Liebe ist aus Gold erreichte in Deutschland Position 32 der Singlecharts und konnte sich insgesamt fünf Wochen in den Charts halten. Für Frida Gold ist dies der dritte Charterfolg in Deutschland.

Weblinks
 Interview mit Alina Süggeler vom 16. Januar 2012 für das Provocateur Magazin
 Making of des Musikvideos

Einzelnachweise

Popsong
Dancesong
Lied 2011
Beitrag zum Bundesvision Song Contest
Frida Gold

Unsere Liebe ist aus Gold


In human anatomy, the Cantlie line or Cantlie's line is an imaginary division of the liver. The division divides the liver into two planes, extending from the middle hepatic vein to the middle of the gallbladder. It is useful for performing hepatectomies.

Structure
The division divides the liver into two planes. It extends from the middle hepatic vein (or the inferior vena cava) to the middle of the gallbladder.

Using Couinaud's classification system, segments two, three, and both parts of four are on the left side of the division, while segments five, six, seven, and eight are on the right.

Clinical significance
Cantlie's line is useful when performing hepatectomies.

History
It was first described by Scottish surgeon James Cantlie in 1887 when he noticed a difference in the amount of atrophy on both sides of this line of the liver while performing an autopsy. He concluded that the line dividing the atrophied segment from the hypertrophied segment must be the true midline of the liver. This opposed the more commonly accepted opinion that the umbilical fissure divided the liver. The portal vein was already known to divide near the porta hepatis, as described by Francis Glisson in Anatomia hepatis, but Cantlie was the first to propose that the liver could be functionally divided into separate, distinct left and right halves. This was confirmed later in experiments done by Rous and Larimore in 1920 and by Schalm in 1956. Though this discovery was made in 1897, the first clinical portal vein occlusions did not occur until 1982.

References

Liver

Cantlie line


Alliance Margaret M. Bloomfield High School is a public charter school located in Huntington Park, California.

External links
 http://www.bloomfieldhs.org/, the official site

High schools in Los Angeles County, California


Srakoper (znanstveno ime Lanius) je največji rod ptičev iz družine srakoperjev (Laniidae).

Večina vrst živi v Evraziji in Afriki, le veliki srakoper živi tudi v severni Ameriki, vrsta Lanius ludovicianus pa izključno v severni Ameriki. V južni Ameriki in Avstraliji srakoperjev ni.

V splošnem so srakoperji ptiči odprte krajine, ki jih pogosto opazimo med sedenjem na izpostavljenem mestu, kot je vrh drevesa ali stebra daljnovoda. So mesojede živali, večinoma lovijo večje žuželke v letu, napadejo pa tudi manjše ptiče, plazilce in sesalce. Večjim vrstam, kot je veliki srakoper, predstavljajo sesalci celo večino plena, še posebej pozimi.

Kljub svoji hrani srakoperji niso prave ujede, med drugim nimajo močnih krempljev, ki so za ujede značilni. Z nogami držijo kvečjemu ujete žuželke, večji plen pa nabodejo na ostro konico, npr. trn gloga ali bodečo žico, nakar ga raztrgajo z ostrim, zakrivljenim kljunom.

Večinoma so samotarske živali, močno teritorialne. Le med parjenjem jih opazimo v parih. Vrste, ki živijo najbolj severno, npr. rjavi srakoper, so selivci in prezimijo južno od paritvenega območja. Spolov ni težko ločiti; samice so v splošnem manj živih barv, pogosto grahaste po trebuhu.

Znotraj roda obstaja nekaj naravnih podskupin, npr. sedem afriških vrst, štirje veliki sivi srakoperji (L. ludovicianus, L. excubitor, L. meridionalis in L. sphenocercus) in šest evrazijskih vrst, ki jih druži rjava obarvanost hrbta (L. tigrinus, L. bucephalus, L. collurio, L. isabellinus, L. cristatus in L. gubernator). Posebej v zadnji skupini ločitev vrst ni zanesljiva.

Vrste v taksonomskem zaporedju

 Lanius tigrinus
 Lanius bucephalus
 Lanius collurio (rjavi srakoper)
 Lanius isabellinus
 Lanius cristatus
 Lanius collurioides
 Lanius gubernator
 Lanius souzae
 Lanius vittatus
 Lanius schach
 Lanius tephronotus
 Lanius validirostris
 Lanius minor (črnočeli srakoper)
 Lanius ludovicianus
 Lanius excubitor (veliki srakoper)
 Lanius meridionalis
 Lanius sphenocercus
 Lanius excubitoroides
 Lanius cabanisi
 Lanius dorsalis
 Lanius somalicus
 Lanius mackinnoni
 Lanius collaris (afriški srakoper)
 Lanius newtoni
 Lanius marwitzi
 Lanius senator (rjavoglavi srakoper)
 Lanius nubicus

V Sloveniji živijo vrste, ki imajo v oklepaju poleg latinskega tudi slovensko ime.

Viri

 Harris T. & Franklin K. (2000). Shrikes and Bush-Shrikes ISBN 0-7136-3861-3

Srakoperji
Taksoni, opisani leta 1758

Srakoper


渡辺 信一郎(わたなべ しんいちろう)

 渡辺信一郎 (アニメ監督)
 渡辺信一郎 (文化人類学者)
 渡辺信一郎 (中国史学者)
 渡邉信一郎 - 元津市副市長、元三重県副知事

渡辺信一郎


Aksiyolociye şınasiya ke etik u estetik sero gureyena, cı rê vaciyena. Na şınasiye, merduman çım de çı hewl aseno, çı hewl nêaseno ney rê dest erzena.

Şınasiye

Aksiyolociye


Ulaan Chab (mongol bitchig : , translittération : , mongol cyrillique : , ) est une ville de la région autonome de Mongolie-Intérieure en Chine. Le centre administratif est situé dans le district de Jining.

Subdivisions administratives

La ville-préfecture d'Ulaan Chab exerce sa juridiction sur onze subdivisions - un district, une ville-district, cinq xian et quatre bannières :
 le district de Jining —  ;
 la ville de Fengzhen —  ;
 le xian de Zhuozi —  ;
 le xian de Huade —  ;
 le xian de Shangdu —  ;
 le xian de Xinghe —  ;
 le xian de Liangcheng —  ;
 la bannière avant droite de Chahar —  ;
 la bannière centrale droite de Chahar —  ;
 la bannière arrière droite de Chahar —  ;
 la bannière de Siziwang — .

Personnalités liées à la ville

 Zhou Guohua (1990-), athlète handisport chinoise

Notes et références

Liens externes
    — Site gouvernemental
  Article de Inner Mongolia News

Ville dans la région autonome de Mongolie-Intérieure
Subdivision administrative dans la région autonome de Mongolie-Intérieure

Ulaan Chab


"Ulduzlar sönmür" () — rejissor Əjdər İbrahimovun filmi.

Məzmun
Tarixi-bioqrafik film şərq xalqlarının azadlığı uğrunda alovlu mübariz, Azərbaycan Xalq Komissarları Sovetinin sədri, SSRİ Mərkəzi İcraiyyə Komitəsinin sədri, gözəl insan, müəllim, həkim, jurnalist, yazıçı və dramaturq Nəriman Nərimanovun həyat və çoxsahəli fəaliyyətinə həsr edilmişdir.

Film bir neçə novelladan ibarətdir. Həmin novellalarda Nəriman Nərimanovun həyatının ən parlaq səhifələri öz əksini tapmışdır.

Filmin heyəti

Film üzərində işləyənlər
Ssenari müəllifi: İsa Hüseynov, Əjdər İbrahimov
Quruluşçu rejissor: Əjdər İbrahimov
Quruluşçu operator: Aleksey Temerin
Quruluşçu rəssam: Yevgeni Çernyayev
Bəstəkar: Arif Məlikov
Səs operatoru: Viktor Belyarov
Rejissor: Məmməd Əlili
Mahnıların mətni: Onegin Hacıqasımov, Fikrət Qoca, İslam Səfərli
Mahnı ifa edən: Anatollu Qəniyev ("Çıx yaşıl düzə" mahnısı)

Rollarda
Vladimir Samoylov — Nərimanov
Yevgeni Samoylov — Çiçerin
Valerian Vinoqradov — Mironov
Tengiz Arçvadze — Çingiz
Boris Mulayev — Zarayev
Nelli Samuşiya — Gülsüm
Almaz Əsgərova — Fatma
Tatyana Voloşina — Nataşa
Ənvər Vəliyev — Bünyad
Oleq Xabalov — Çotay
İsmayıl Osmanlı — Tağıyev
Adil İsgəndərov — Nəsib bəy
Əjdər İbrahimov — Bequlov
Müxlis Cənizadə — Mustafa
Nikolay Mixaylov — Çemenov
Nadejda Samoylova — Mariya Fyodorovna
Nikolay Volkov — Tompson
Semyon Sokolovski — Martinau
Əhməd Əhmədov — Əhməd
Ağasadıq Gəraybəyli — jandarm
Zemfira Sadıqova — Firuzə
Mirzə Babayev
Rahib Əliyev
Dadaş Kazımov
Nikolay Şulgin
Muxtar Avşarov
Tamara Kokova
Kamal Xudaverdiyev
Rasim Balayev — Sultanov
Məlik Dadaşov
Rafael Dadaşov
Fazil Salayev
Məmməd Əlili
Sergey İvanov
Saveli Kramarov
Zirəddin Tağıyev
İdris Noqaybayev
Anatoli Falkoviç

İstinadlar

Mənbə
 "Ulduzlar sönmür" bukleti. Bakı, 1971-ci il.
 Азербайджанской ССР кинематография. Кино: Энциклопедический словарь / Гл. ред. С. И. Юткевич; Редкол.: Ю. С. Афанасьев, В. Е. Баскаков, И. В. Вайсфельд и др. — Москва: Советская энциклопедия, 1987. — стр. 13.
 Кино: Энциклопедический словарь / Гл. ред. С. И. Юткевич; Редкол.: Ю. С. Афанасьев, В. Е. Баскаков, И. В. Вайсфельд и др. — Москва: Советская энциклопедия, 1987. — стр. 34; 147; 379.
 Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət Nazirliyi. C.Cabbarlı adına "Azərbaycanfilm" kinostudiyası. Aydın Kazımzadə. Bizim "Azərbaycanfilm". 1923-2003-cü illər. Bakı: Mütərcim, 2004.- səh. 180; 204-208.
 Azərbaycan Milli Ensiklopediyası: Azərbaycan. Ramiz Məmmədov. Kino. Azərbaycan Milli Ensiklopediyası Elmi Mərkəzi, 2007.- səh. 816.

Xarici keçidlər
 Filmi izlə

Nəriman Nərimanov haqqında filmlər
1971-ci ilin Azərbaycan filmləri
Rusca filmlər
Bioqrafik filmlər
Tarixi filmlər
Tammetrajlı bədii filmlər

Ulduzlar sönmür (film, 1971)


Punta ang Te Whatu sa Nuzeland. Nahimutang ni sa amihanang bahin sa nasod,  km sa amihanan sa Wellington ang ulohan sa nasod.

Ang yuta sa Te Whatu kabungtoran sa habagatang-sidlakan, apan sa habagatang-kasadpan nga kini mao ang patag. Sa amihang-kasadpan, dagat ang pinakaduol sa Te Whatu. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa sidlakan sa Te Whatu.  Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Taipa,  km sa habagatan-kasadpan sa Te Whatu. Sa rehiyon palibot sa Te Whatu, mga luuk, mga lawis, ug mga lapyahan talagsaon komon.

Ang klima kasarangan. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Hulyo, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Enero, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga lawis sa Nuzeland

sv:Te Whatu

Te Whatu


Sant Feliu de Barruera is a roman church  situated in the territory of Vall de Boí, a commune in the valley with the same name and Comarca of Alta Ribagorça in the north of Province of Lleida and the autonomous communities of Catalonia in Spain.

History
Like Sant Climent, Taüll, Sant Joan de Boí, Santa Eulàlia d'Erill la Vall or Santa Maria de Taüll, the date of construction of Sant Feliu is believed to be in 11th century.

In November 2000, it was included in the world heritage site of UNESCO with eight other Catalan Romanesque Churches of the Vall de Boí.

Architecture
The church was originally meant to be constructed in a similar manner like the other churches in Vall de Boí, but the construction plan was not followed or the construction was modified significantly. The church has a unique nave, covering a barrel vault with a semi-circular apse in the east. The nave is divided into three bays. The choir is marked by its triumphal arc. It is illuminated by three straight bays. In the north, we find a lateral chapel with a semi-circular apse doubling the principal apse. Outside the church, the principal apse is decorated with blind arcades and Lombard bands, while the lateral chapel is devoid of any such characteristics.

Gallery

References

Churches in Catalonia
Romanesque architecture in Catalonia
Catalan art
Alta Ribagorça
World Heritage Sites in Catalonia
Vall de Boí

Sant Feliu de Barruera


Eugene Amandus Schwarz est un entomologiste américain d'origine allemande, né en 1844 en Silésie et mort en 1928.

Biographie
Il étudie l'entomologie en Europe avant de partir aux États-Unis en 1872. Il suit les cours de Hermann August Hagen (1817-1893) à l'université Harvard. Plus tard, il fait un voyage scientifique dans l'ouest du pays avec John Lawrence LeConte (1825-1883) et travaille notamment avec Charles Valentine Riley (1843-1895). En 1878, il obtient un poste au ministère de l'Agriculture, fonction qu'il conserve jusqu'à sa mort en 1928. Il exerce une grande influence sur de nombreux entomologistes américains, dont Herbert Spencer Barber, qui fut son élève. Il fait partie de plusieurs sociétés savantes dans la Washington Entomological Society, le Washington Biologists Field Club et l'Entomological Society of America. Il joue un rôle très important dans l'organisation des collections entomologiques du National Museum of Natural History.

Source
  Biographie du Smithsonian Institution Archives

Liens externes

Entomologiste américain du XIXe siècle
Entomologiste américain du XXe siècle
Entomologiste allemand du XIXe siècle
Entomologiste allemand du XXe siècle
Naissance en avril 1844
Décès en octobre 1928
Étudiant de l'université Harvard
Naissance à Liegnitz
Décès à 84 ans

Eugene Amandus Schwarz


Bellus Fayacus (Francogallice Beaufai) est commune Francicum 359 incolarum (anno 2009) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori

 Index communium praefecturae Olinae

Notae

Nexus externi

 Belli Fayaci paginas interretiales

Communia praefecturae Olinae
Loci habitati praefecturae Olinae

Bellus Fayacus


Şahbanu (Farski: شهبانو) cêniya şahi rê vaciyena. Şahbanu demê Pehlewi de İran de zaf guriyaya. Şahbanu hetê vate ra İmperatoriya Sasaniyan ra Banbişn ra yena. Bambişn zi qıraliça Sasaniyan rê vaciyêne.

Farski
Leqeba qıraliyeti

Şahbanu


An Nullosetigera integer in uska species han Maxillopoda nga syahan ginhulagway ni Esterly hadton 1911. An Nullosetigera integer in nahilalakip ha genus nga Nullosetigera, ngan familia nga Nullosetigeridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nullosetigera

Nullosetigera integer


Məzmun
Film 1990-cı ildə Bakı şəhərində baş vermiş qanlı yanvar hadisələrindən bəhs edir. Yanvarın 19-dan 20-nə keçən gecə Sovet qoşunları qanunsuz olaraq Bakı şəhərinə yeridildi. Şəhərin yüzlərlə dinc əhalisi odlu silahdan, zirehli texnikadan açılan atəşlərə məruz qaldılar. O günlər yüzlərlə günahsız insanlar şəhid oldular. Həmin gün 20 yanvar hadisəsi SSRİ rəhbərlərinin şovinist maskalarını açıb ifşa etməklə yanaşı, Azərbaycan tarixini ən parlaq səhifələrindən biri oldu. 20 yanvar Azərbaycan xalqının azadlığa, müstəqilliyə doğru ən böyük addımlarından biri idi. Nə qədər ki, Azərbaycan dövləti azaddır, müstəqildir, bir o qədər də şəhidlərimizin ruhu şad olacaqdır.

Filmin heyəti

Film üzərində işləyənlər
Ssenari müəllifi: Sadıq Elcanlı
Rejissor: Aydın Dadaşov
Operator: Ələkbər Muradov, Eldar Məmmədov
Montaj: Gilana Axundova, Fuad Cabbarov
Səs rejissoru: Firudin Hüseynov
Direktor: Ələddin Vəliyev, Faiq Seyidməmmədov

İstinadlar

Xarici keçidlər
 Filmi izlə

Qara Yanvar
1994-cü ilin Azərbaycan filmləri
Sənədli televiziya filmləri
Tarixi filmlər

Qanlı Bakı (film, 1994)


An Astropecten dubiosus in uska species han Asteroidea nga ginhulagway ni Ole Theodor Jensen Mortensen hadton 1925. An Astropecten dubiosus in nahilalakip ha genus nga Astropecten, ngan familia nga Astropectinidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Astropecten

Astropecten dubiosus


Alexander George Torr, CBE, avstralski general in vojaški inženir, * 8. april 1907, † 9. avgust 1952.

Med drugo svetovno vojno se je izkazal kot sposoben inženirec; vojno je končal kot namestnik vrhovnega inženirca Avstralskih vojaških sil.

Sklici

Glej tudi
 seznam avstralskih generalov

Zunanje povezave

 Generals.dk
 ADB

Umrli za pljučnim rakom
Avstralski vojaški inženirji
Avstralski generali
Veterani druge svetovne vojne
Poveljniki reda britanskega imperija
Nosilci Distinguished Service Order

Alexander George Torr


Va Pobblaght Hoveidjagh Chonastagh Hoshiallagh y Roosh () ny co-phobblaght 'syn UPSS veih'n 30 Mee ny Nollick, 1922 derrey 12 Mee ny Nollick, 1991 tra hooar ee e neuchrogheydys myr Pobblaght Chonastagh y Roosh.

Va'n çheer bunnit er 7 Mee Houney, 1917 as mestit stiagh ayns yn UPSS ayns 1922. V'ee currit er enney ec Nerin, yn Estaan, Finnlynn, y Latvey, as y Litaan. Va Moscow ny phreeu-valley.

Kianglaghyn mooie
 Bunraght PHCHR

Shennaghys y Roosh
Roosh


Karl Wülfrath (* 21. September 1904 in Gelsenkirchen; † 1981 in Düsseldorf) war ein deutscher Historiker und Organisator großräumiger Kirchenbuchverkartungen.

Leben und Werk
Karl Wülfrath begann sein Berufsleben mit einer Lehre als Handlungsgehilfe, bevor er ab 1924 an der Universität Köln Wirtschafts- und Sozialwissenschaften studierte. 1926 wechselte er die Fachrichtung und belegte Geschichte sowie deutsche und englische Philologie. Ab 1929 verwaltete er die Stelle eines planmäßigen Assistenten am Englischen Seminar, die er dann von 1934 bis 1941 innehatte. In seiner Jugend war er Mitglied der Pfadfinder und verfasste mehrere Artikel für deren Zeitschrift "Auf neuem Pfad."

Im Juli 1933 promovierte sich Wülfrath mit der literaturhistorischen Arbeit "Bibliotheca Marchica" im Fach Geschichte. Am 1. Oktober 1933 trat er in die SA ein und wurde 1937 Mitglied der NSDAP. 1934 heiratete er. Seine finanzielle Situation verbesserte sich grundlegend durch die familiengeschichtliche Zusammenarbeit mit dem niederländischen Generalkonsul in Köln, Hans Carl Scheibler. Die gemeinsamen genealogischen Forschungen über die Unternehmerfamilie Scheibler und ihren Heiratskreis führten 1939 zur Veröffentlichung der "Westdeutschen Ahnentafeln". Hinter diesem irreführenden Titel verbirgt sich ein für die Wirtschafts- und Sozialgeschichte bedeutsames Buch, in dem die wirtschaftlichen und verwandtschaftlichen Verflechtungen der Unternehmerfamilien und des Bankkapitals an Rhein und Ruhr in beispielhafter Weise aufgezeigt werden.

Anfang 1937 regte der Historiker Gerhard Kallen an, Wülfrath solle einen Band über bäuerliche Sippenkunde als zweiten Band der "Westdeutschen Ahnentafeln" konzipieren, der zugleich als Kreissippenbuch für den Kreis Bergheim erscheinen sollte. Am 17. August 1937 wurde Wülfrath offiziell von der Landesbauernschaft und der Gesellschaft für Rheinische Geschichtskunde mit der bevölkerungsgeschichtlichen Untersuchung der Erftlandschaft beauftragt. Die Landesbauernschaft wollte die Verkartungen vorantreiben, Wülfrath sollte die Daten wissenschaftlich auswerten.

Wülfrath nannte diese Zielstellung, in Anlehnung an den Pfarrer Johann Bredt, "Historische Volkskörperforschung". Da die zugesagte Unterstützung der Verkartungen gering blieb, übernahm Wülfrath 1938 ehrenamtlich die Organisation und Leitung der Verkartungsarbeiten, für die er auf privater Basis eine "Arbeitsstätte für geschichtliche Volkskörperforschung an der Universität Köln" gründete. Es gelang ihm, von der Reichsstudentenführung bis zu gleichzeitig 30 Studenten für die Verkartungen zugeteilt zu bekommen und ihre Aufwandsentschädigung zu sichern, ebenso die der über den NSLB gewonnenen ehrenamtlich mitarbeitenden Lehrer. Als 1939 nach Kriegsbeginn die Arbeiten stockten, schaffte es Wülfrath im Dezember 1939, die Arbeitsstätte als eine Unterabteilung der Rheinischen Abteilung (Oidtmann-Sammlung) der Universitätsbibliothek an die Universität Köln einzugliedern. 1941 wurde die Arbeitsstätte zum Rheinischen Provinzialinstitut für Sippen- und Volkskörperforschung aufgewertet.

Bereits am 4. Juni 1941 hatte kriegsbedingt der Reichsminister des Innern die Unterstützung der Verkartungsarbeiten durch den Verein für bäuerliche Sippenkunde und bäuerliches Wappenwesen untersagt. Am 2. September 1943 wies der Reichsminister für die kirchlichen Angelegenheiten an, dass "die laufenden Verkartungsarbeiten stillzulegen seien." Diese Anordnungen führten auch zur Schließung von Wülfraths Institut in Köln am 30. September 1943. Er selbst wechselte als Schatzmeister in die Dienststelle der Fördergermeinschaft "Gesundes Landvolk" nach Berlin. Nachdem diese Dienststelle am 15. Januar 1944 ausgebombt worden war, arbeitete Wülfrath bis Mai 1945 in der Ausweichstelle in Landshut. Dort verhaftete ihn die die amerikanische Militärregierung und internierte ihn 19 Monate lang.

Nach seiner Entlassung 1947 versuchte Wülfrath erneut, aber vergeblich, eine gesicherte berufliche Existenz als Historiker aufzubauen. Er erhielt nur Aufträge für kleinere Firmengeschichten. Er scheiterte mit Anträgen, die Genealogische Kartei der Erftlandschaft wieder in die Hand zu bekommen und statistisch auszuwerten. Sie befindet sich im Personenstandsarchiv Brühl im Eigentum der Westdeutschen Gesellschaft für Familienkunde.

Wülfraths schriftlicher Nachlass aus den Jahren 1933 bis 1943 befindet sich im Stadtarchiv Witten.

Literatur
 Klein, Ralph: Karl Wülfrath und das "Rheinische Provinzialinstitut für Sippen- und Volkskörperforschung". In: Burkhard Dietz, Helmut Gabel, Ulrich Tiedau (Hrsg.): Griff nach dem Westen. 2 Bände, Teilband 2. Waxmann, Münster 2003, S. 791–817, ISBN 978-3-8309-1144-9 (Digitalisat).
 Haupts, Leo: Universität im nationalsozialistischen Fahrwasser. Der Fall des "Rheinischen Provinzialinstituts für Sippen- und Volkskörperforschung an der Universität Köln". In: Peter Hanau, Carl August Lückerath,  Wolfgang Schmitz und Clemens Zintzen (Hrsg.): Engagierte Verwaltung für die Wissenschaft. Festschrift für Johannes Neyses, Kanzler der Universität zu Köln, zum 60. Geburtstag. Universitäts- und Stadtbibliothek, Köln 2007, S. 149–170, ISBN 978-3-931596-41-5.

Weblinks

Einzelnachweise

Historiker
Genealoge
SA-Mitglied
NSDAP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1904
Gestorben 1981
Mann

Karl Wülfrath


In der Stadt Regensburg gibt es vier Naturschutzgebiete. Zusammen nehmen sie im Stadtbereich eine Fläche von etwa 119 Hektar ein. Das größte Naturschutzgebiet ist das 1939 eingerichtete Naturschutzgebiet Am Keilstein.

Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Regensburg
 Liste der Landschaftsschutzgebiete im Landkreis Regensburg
 Liste der FFH-Gebiete im Landkreis Regensburg
 Liste der Geotope im Landkreis Regensburg

 Liste der Landschaftsschutzgebiete in der Stadt Regensburg
 Liste der FFH-Gebiete in der Stadt Regensburg
 Liste der Geotope in Regensburg

Einzelnachweise

Weblinks

!Naturschutzgebiete
!
Regensburg

Liste der Naturschutzgebiete in der Stadt Regensburg


Le tracteur Sprague est un matériel de travaux du métro de Paris issu de motrices Sprague-Thomson réformées et transformées. Ils étaient affectés à l'atelier de La Villette.

Ce matériel assure une partie de la traction des trains de travaux entre 1931, date des premières transformations, et 2011, lorsque les derniers tracteurs sont retirés du service pour des raisons de sécurité.

Historique

Les premiers tracteurs de travaux sur base de motrice Sprague-Thomson sont réalisés à partir de véhicules endommagés lors d'accident (1931) ou par faits de guerre (1943). Le rythme des transformations s'accélère en 1963 avec les premières radiations massives de matériel Sprague-Thomson après la transformation de la ligne 1 pour le métro sur pneumatiques.

Leur rôle décroît à partir de 1985 avec les premières livraisons de tracteurs à marche autonome, mais surtout de 2005, lorsque la RATP commence à recevoir les  commandés en 2002. Leur remplacement est notamment motivé par la difficulté à obtenir des pièces détachées.

Le , les matériels Sprague sont interdits de circulation pendant le service voyageurs, la rame historique pouvant bénéficier de dérogation temporaire à cette interdiction.

Dans la nuit du 7 au , un accident (arc électrique dans une motrice d'un train aspirateur) blesse deux personnes. Le , pour des raisons de sécurité, les tracteurs Sprague sont mis à l'arrêt en attente de décision. Le , la RATP décide de mettre définitivement fin à leur utilisation, la rame historique restant seule autorisée à circuler. Un convoi, immobilisé à la Porte de Charenton en raison de cette interdiction, obtient toutefois une dérogation pour regagner les ateliers de La Villette dans la nuit du  au .

Sept tracteurs Sprague sont préservés : T.59, T.74, T.91, T.94, T.95, T.62 et T.216. Le premier est sauvegardé par la RATP dans l'ancienne gare de triage de Villeneuve-Saint-Georges avec l'ensemble du matériel roulant préservé par l'entreprise. Les T.74, 91 sont la propriété de l'Association d'exploitation du matériel Sprague et enfin les T.94, T.95, T.62 et T.216 appartiennent à des particuliers.

Technique
À partir d'anciennes motrices Sprague-Thomson du Nord-Sud ou de la CMP, deux types de tracteurs sont construits.

Tracteurs unidirectionnels
L'espace voyageurs d'une motrice est vidé de ses aménagements. La caisse peut être conservée en l'état pour obtenir un fourgon, ou découpée pour ne conserver que la loge de conduite ; dans ce cas, l'autre partie est aménagée en plateforme et peut également supporter un pylône permettant le captage du courant par une perche en contact avec un fil aérien. Le tracteur peut-être équipé d'une bande transporteuse passant au-dessus la cabine, ce qui lui permet d'être incorporé à une rame de Renouvellement Voie Ballast.

Comme la motrice dont il est issu, ce tracteur est unidirectionnel sans possibilité de réversibilité en marche seule.

Deux anciennes motrices du Nord-Sud de 1925 sont modifiées en 1973 selon ce principe mais avec une disposition particulière. Leur caisse est entièrement reconstruite mais, surtout, ils sont équipés de batteries d'accumulateurs, d'un hacheur de courant (Kesar) et d'un dispositif autorisant la marche à vitesse extrêmement réduite. Ceci permet à ces deux tracteurs, numérotés K01 et K02, de circuler sur les voies du métro lorsque le courant est coupé.

Tracteurs bidirectionnels
Deux motrices voient leur caisse coupée par le milieu. Les deux moitiés comportant les loges de conduite sont soudées de manière que ces dernières se trouvent aux deux extrémités du tracteur. L'engin ainsi obtenu est bidirectionnel, comportant une loge de conduite à chacune de ses extrémités. Entre les deux, la caisse peut être pleine ou transformée en plateforme.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes
  ; ce document est une archive

Matériel roulant hors service du métro de Paris

Tracteur Sprague


Erich Neubert (* 26. Januar 1896 in Chemnitz; † 20. März 1970 in München) war ein deutscher Illustrator von Kinder-, Märchen- und Bilderbüchern, Karikaturist, Zeichner und Maler.

Leben
Erich Neubert wurde in Chemnitz als Sohn des Johann Gottlieb Neubert (geb. 1811), Müller im Sternmühltal, geboren. Erich Neubert wurde Lehrer. Er war verheiratet mit Margarete Eisold. Das Paar hatte eine Tochter. Bis 1945 war Neubert an der Waisenschule in Chemnitz als Lehrer tätig.

Zu Beginn der 1920er Jahre wurde er vom H. Thümmlers Verlag in Chemnitz, der u. a. Thümmlers Erzgebirgs-Bücher herausgab, mit der Illustration zahlreicher Klassikerausgaben bzw. Auswahlbände beauftragt. Auch die Erzgebirgsbücher sind z. T. von Erich Neubert illustriert. Neubert schuf auch zahlreiche eigene Werke, vor allem Märchenbücher, entwarf Kalender und Spiele. Bis heute gedruckt werden seine Abreiß-Adventskalender mit jeweils einer weihnachtlichen Geschichte in 24 Bildern. Er entwarf auch andere Adventskalender, z. B. einen Adventskalender mit Wunschzettel. Bis 1945 zeichnete er außerdem Karikaturen und Milieubilder für die Sonntagsbeilage des Chemnitzer Tageblattes.

1953 wurde Chemnitz in Karl-Marx-Stadt umbenannt. Erich Neubert malte damals für den Verlag Erhard Neubert in Karl-Marx-Stadt, Lindenstraße 2, unter anderem Märchenkalender und Quartettspiele. Entstanden sind in dieser Zeit auch zahlreiche Postkarten, z. B. mit der Figur des Mecki. Seine Abreiß-Adventskalender aber waren den DDR-Behörden ein Dorn im Auge: "Kalender von Erich Neubert, wie 'Weihnachtswerkstatt' (1958), 'Schneeflöckchens Weihnachtsreise' (1959) oder 'Teddys Weihnachtsreise' (1960) entsprachen nicht den Vorstellungen des modernen sozialistischen Kinderkalenders."

1961 siedelte Erich Neubert nach München über, wo er am 20. März 1970 starb.

Forschungssituation, Werk und Bedeutung
Erich Neubert hinterließ ein umfangreiches grafisches Werk. Mit dem Zeichenstift hielt er u. a. die Eigenarten und Charaktere seiner Mitmenschen fest. Der Nachlass enthält zahlreiche Milieustudien aus der Kriegszeit und aus der Nachkriegszeit sowie seine Tagebücher. Neben Auftragsarbeiten gestaltete Neubert auch in eigener Initiative Bücher und Themen. Darunter sind Märchen, die er von ganzseitigen Tafeln bis hin zur Schrift und Textillustrationen komplett eigenhändig gestaltete. Einige seiner Adventskalender werden bis heute unverändert vom Korsch Verlag aufgelegt. Die Rechte an seinen Werken werden heute von seinem Enkel verwaltet.

Werke (Auswahl)
 Advents-Abreißkalender "Schneeflöckchens Weihnachtsreise". Korsch Verlag. ISBN 978-3-7827-5772-0.
 Advents-Abreißkalender "Teddys Weihnachtsreise". Korsch Verlag. ISBN 978-3-7827-3846-0.
 Advents-Abreißkalender "Weihnachtswerkstatt" (1957). Korsch Verlag. ISBN 978-3-7827-0560-8.
 Ein grünes Blatt : Eine Auswahl der schönsten Gedichte / Theodor Storm (1920)
 Ein Winteridyll und Lieder eines fahrenden Schülers (1920)
 Frühling und Liebe : die schönsten Gedichte / von Freiherr v. Eichendorff (1921)
 Schwenzelenz heit bei iech fruh! : Dies u. das aus dem Erzgebirge (1921)
 In St. Jürgen : Eine Erzählung / Theodor Storm (1921)
 An das Glück : Eine Auswahl / Friedrich Hebbel (1922)
 Bergfrühling : Eine Auswahl der schönsten Gedichte / Gottfried Keller (1922)
 Der Blumenstrauß: Eine Auswahl der schönsten Gedichte / Ludwig Uhland (1922)
 Drüben am Markt und Ein grünes Blatt : 2 Novellen / Theodor Storm (1922)
 Ein stiller Musikant Im Saal [u. a.]. 3 Geschichten / Theodor Storm (1922)
 Veronika und Viola tricolor : 2 Novellen / Theodor Storm (1922)
 Frühling und Liebe : Die schönsten Gedichte / Frh. von Eichendorff (1922)
 Hannchen und die Küchlein : Ein Familienidyll (1922)
 Romeo und Julia auf dem Dorfe : Eine Erz. / Gottfried Keller (1922)
 Junge Liebe : Eine Ausw. d. schönsten Gedichte / Annette Freiin von Droste-Hülshoff (1922)
 Das Fähnlein der sieben Aufrechten.... Eine Novelle (1924)
 UImensee. Späte Rosen. Zwei Geschichten von Theodor Storm (1925)
 Kempnitz, die feste (1928)
 Ä Faßl Freibier : Ein heiteres Spiel in erzgebirgischer Mundart in 1 Aufzug (1934)
 Ein Spaziergang durch die Magdeburger Mundart (1937)
 Mozart auf der Reise nach Prag (o. J.)
 Das neugierige Engelchen : Ein Märchen f. groß u. klein (1948)
 Der Wurzelzwerg und das Glockenblumenelfchen und Der Weihnachtsengel : Zwei kleine Theaterstücke f. d. "Kinderbühne" (1948)
 Dummerchen: Ein Bilderbuch für kleine Leute (1950)
 Kleine Helfer: Bunte Bilder von fleißigen Leutchen (1950)
 Wir legen Figuren: Ein Beschäftigungsspiel zur Unterhaltung und Belehrung für jung u. alt (1951)
 Rekorde im Tierreich: Quartettspiel und Schwarzer Peter (1962)

Literatur
 Tina Peschel: Adventskalender. Geschichte und Geschichten aus 100 Jahren. Verlag der Kunst, Husum 2009, ISBN 978-3-86530-114-7.
 Esther Gajek: Adventskalender von den Anfängen bis zur Gegenwart. Süddeutscher Verlag, München o. J., ISBN 3-7991-6422-7.

Weblinks
 Museumsführer des Traumstadtmuseums
  Die Postkarten von E.Neubert für Russen.

Einzelnachweise

Kinder- und Jugendliteratur
Illustrator (Deutschland)
Märchenillustrator
Deutscher
Geboren 1896
Gestorben 1970
Mann

Erich Neubert


An Cnemidaster squameus in uska species han Asteroidea nga syahan ginhulagway ni Alcock hadton 1893. An Cnemidaster squameus in nahilalakip ha genus nga Cnemidaster, ngan familia nga Zoroasteridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cnemidaster

Cnemidaster squameus


Norman M. Bradburn (born )  is an American social scientist and the Tiffany and Margaret Blake Distinguished Service Professor Emeritus at University of Chicago and former University Provost, and an Elected Fellow of the American Academy of Political and Social Science, American Statistical Association, and American Academy of Arts and Sciences.

In 2012, Bradburn received the Warren J. Mitofsky Award for Excellence in Public Opinion Research from the Board of Directors of the Roper Center for Public Opinion Research at Cornell University.

Education
Bradburn received his bachelor's degree from both the University of Chicago and Oxford University and went on to receive a master's and PhD in Clinical and Social Psychology (respectively) from Harvard University.

References

University of Chicago faculty
American social scientists
1933 births
Living people
Harvard Graduate School of Arts and Sciences alumni
University of Chicago alumni
Fellows of the American Statistical Association
Fellows of the American Academy of Political and Social Science
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences

Norman Bradburn


An Iodictyum phoeniceum in uska species han Bryozoa nga syahan ginhulagway ni Busk hadton 1854. An Iodictyum phoeniceum in nahilalakip ha genus nga Iodictyum, ngan familia nga Phidoloporidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Iodictyum

Iodictyum phoeniceum


Robert FitzRoy () adalah seorang meteorolog dan kapten dalam perjalanan kedua dari HMS Beagle, yang dihadiri oleh naturalis Inggris Charles Darwin.

Pranala luar
  Robert FitzRoy

Gubernur Jenderal Selandia Baru
FitzRoy, Robert

Robert FitzRoy


マウマウ団の乱(マウマウだんのらん、英語:Mau Mau Uprising)は、イギリスの植民地だったケニア()で1952年から1960年に起こった民族主義的独立運動。

名称

「マウマウ」()と独立主義運動につけられた名称は、イギリス側からの他称である。「マウマウ」の語源は諸説あるが、
 ハイエナが食料を漁る際の擬音(2006年版アメリカン・ヘリテージ・ディクショナリーによる)
 襲撃のあった土地の名から(マウ〜などがよく使われていた)
 白人入植者が独立運動側を蔑称するために造語した意味のない言葉
 スワヒリ語のスローガン「Mzungu Aende Ulaya — Mwafrika Apate Uhuru」のアクロニム(頭文字をとって作った造語)。意味は「白人は欧州へ帰れ、アフリカ人に自由を」。
 外に警官が来た場合に「ウマ!ウマ!」(〈出ろ!出ろ!〉)と警戒していたことによる。「マウマウ」は「ウマ!ウマ!」の聞き違い。

歴史
ケニア最大民族であるキクユ族を中心とする人々による(KAU)から離脱した急進派は、ケニア土地自由軍(KLFA)を結成した。

1952年から、KLFAは各地の白人農場、警察署、政府軍用地、親植民地派のケニア人を襲撃した。軍事的にはこの襲撃は失敗に終わったが、イギリス本国のキクユ族に融和的な意向を無視し、常々「黒人も植民地支配を歓迎している」と主張して白人至上主義的な支配を続けていたケニア植民地政府が、黒人の反乱に直面し、なおかつ自力で事態を収拾できなかったことから、結果としてケニア独立を早めることとなった。

植民地政府は、マウマウ側の掃討に乗り出し、10月20日に非常事態を宣言し、マウマウ側のリーダーと考えていた(誤解だった)KAUのジョモ・ケニヤッタらKAUの指導者を逮捕し、扇動者として裁判に付された。反乱は他の諸民族をも巻き込み、植民地政府は、イギリス本国から派遣された正規軍5万人、戦車、爆撃機などを投入しナイロビで2万7千人、農村で107万人の反乱支持者を逮捕した。ケニア山の山林内に封じ込められたマウマウは、(Waruhiu Itote)を中心に対抗したが、お世辞にも巧みなゲリラ戦とは言えなかった。またマウマウ団はどちらかと言うと恐怖支配の集団だったので、投降して寝返る者も多く、寝返った者による「特殊作戦グループ」による拠点掃討が大きな効果を挙げた。

1956年にニエリ方面の指導者、()の逮捕により終結。

結果
この反乱によるマウマウ側の死者数は、11503人だった。一方、ケニア植民地側の死者数は、白人入植者95人、親植民地派とみなされたアフリカ人、黒人兵士など1920人だった。またそれ以外に、ゲリラからの隔離政策で環境劣悪な収容所に送られて死亡したキクユ族は2万人程度に上ると見られている。イギリス軍は、ケニア植民地予算の4年分に匹敵する巨額の戦費支出を余儀なくされた。

マウマウ団の乱を機に、KAUの中心メンバーによってケニア・アフリカ民族同盟(KANU)が結成され、ケニアは1963年に独立を果した。

脚注

注釈

出典

外部リンク
 映画「The Oath Mau Mau」予告編(英語)
 英国ニュース映画「Mau Mau in Kenya」(英語)

 The Early Days Of The Mau Mau Insurrection
 British brutality in Mau Mau conflict
 The Mau-Mau and the end of the Colony
  Churchill death threat revealed
  Economist review of the Elkins and Anderson books
Royal Engineers Museum - Royal Engineers and the Mau Mau

Daily Telegraph Review of Elkins and Anderson
Guardian Review of Elkins and Anderson
London Review of Books review of Elkins and Anderson
Washington Post review of Elkins and Anderson
The Nation review of Elkins and Anderson
Hasting review of Elkins and Anderson in the Daily Telegraph
 Interview with Caroline Elkins about her book Imperial Reckoning
  Critique of Elkins
  Another Critique of Elkins
 BBC News: Mau Mau to sue British government
 Deflem, Mathieu. 1994. "Law Enforcement in British Colonial Africa: A Comparative Analysis of Imperial Policing in Nyasaland, the Gold Coast, and Kenya." Police Studies 17(1):45-68.

文芸作品
グギ・ワ・ジオンゴ ":en:Weep Not, Child"(1964年)、":en:A Grain of Wheat"(1967年)、":en:Petals of Blood"(1977年)

ケニアの歴史
イギリス帝国
反乱
ケニアの抗英運動
独立戦争
ケニアの戦争
イギリスの戦争
20世紀の戦争
ゲリラ組織
ジョモ・ケニヤッタ

マウマウ団の乱


Bellprat (Hispanice:  Bellprat) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 91 incolarum sunt.

Nexus externi

 Communis pagina interretialis

Catalonia
Communia Hispaniae

Bellprat


Locmaria-Plouzané  est commune 4841 incolarum (anno 2008) praefecturae Finis Terrae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.

 Index communium praefecturae Finis Terrae

Nexus externi

 Locmaria-Plouzané pagina interretialis

Communia Praefecturae Finis Terrae
Loci habitati praefecturae Finis terrae

Locmaria-Plouzané


Pierre-Augustin-Bernardin de Rosset de Rocozels de Fleury (, ) est un prélat français.

Biographie
Né au château de Pérignan (Aude), il est le deuxième fils de Jean Hercule de Rosset de Rocozels de Fleury et de Marie de Rey, et petit-fils de Bernardin de Rosset de Rocozels et de Marie de Fleury (sœur du cardinal de Fleury). Il est le frère d'Henri-Marie-Bernardin de Rosset de Rocozel de Fleury (1718-1781), archevêque de Tours de 1750 à 1773 puis archevêque de Cambrai de 1775 à sa mort.

Il fait des études au collège de la Marche à Paris, et à la Sorbonne où il obtient le bonnet de docteur en théologie en 1742. Nommé évêque de Chartres par brevet royal, puis confirmé dans cette fonction par le pape Benoît XIV en 1746, il prend le nom de Pierre VI. Il donne des lettres de vicaire général de son diocèse, ainsi que de grand archidiacre de son église à Louis Hector Honoré Maxime de Sabran (1739-1811).

Premier aumônier de Marie Leszczynska (1743) puis grand-aumônier de Marie-Antoinette (1774), il est fait commandeur de l'ordre du Saint-Esprit dans la chapelle royale du château de Versailles (1777). Durant l'hiver rigoureux de 1751-1752, il donne sa vaisselle d'argent à la Monnaie pour le soulagement des miséreux. À Chartres, il fait reconstruire le palais épiscopal. Il décède le  au palais des Tuileries où il dispose d'un appartement, et est inhumé à Saint-Louis-du-Louvre dans le tombeau familial.

Références

Sources
 Abbé Guy Le Boucq, Oraison funèbre de Messire Pierre-Augustin-Bernardin de Rosset de Fleury, évêque de Chartres. Chartres, M. Deshayes, 1781.
 Charles-Philippe d'Albert de Luynes, Mémoires du Duc de Luynes sur la cour de Louis XV (1735-1758), Paris, Firmin Didot, 1860.

Voir aussi

Bibliographie
 Charles Bonami, « Pierre-Augustin-Bernardin de Rosset de Rocozels de Fleury (1717-1780), évêque de Chartres (1747-1780) », Mémoires de la Société archéologique d'Eure-et-Loir, tome 28, 1980, p. 87-101, lire en ligne sur Gallica, consulté le 20 avril 2023.

Articles connexes
 Famille de Rosset

Liens externes

Évêque de Chartres
Évêque catholique français du XVIIIe siècle
Naissance en mai 1717
Naissance dans l'Aude
Décès en janvier 1780
Commandeur de l'ordre du Saint-Esprit
Décès à Paris
Décès à 62 ans

Pierre Augustin Bernardin de Rosset de Rocozels de Fleury


Mere (mouse)

1.  Güle: Çıçax ma bı mereya hetê çep u raştiya héreket kenê ju mekanizma miyanê mere dı güley plastiki doş keno. Ju qol kışt ra ju qol zi peyni ra no merey doş keno. Doş biyayena cı zi ser héreketê madıro.

2.	Ékıs: Çıçax mere héreket keno o bı êya piya dı (2) hébi ékıs zi héreket kenê. Nêy 2 ékısi, bı şeklê  90 derece zeredê mere dı bı pêya grêdayeyê. U nêy güley çarnanê. Çıçax merdım mere anceno çep no ekısan ra ju kewno dewre u sinyali dano kompitor u éyni çi, çıçax ma merey ancenê peyni o çax zi sinyal şıno kompitorı.

3.	Tekerê ékısi: Her ju ékısi serdı ju tekerı esto u nêy tekeran ser dı zi ju metal kontak

4.	Tekerê élaqay: Her tekeri serdı qandê kontaxı ju susta (yay) esto.  Çıçax tekeri doş benê u éleqey nina bı metal kontaxan dı vırazêno u nê zi dıma resenê sustayan u N3ey sustayan ra enerjiyê signali vırazênê. Çend signal reseno kompitor, maneno ser héreketê mere u sinyalan. Çendı dur mere héreket bıkero, héndı zi sinyali vırazênê.

5.	Qabloy merey: Bı xêrê qabloy merey sinyali şınê resenê kompitor. Ju proxram miyanê kompitori dı nêy sinyalan açareneno komünikasyon u frekans. Ka mereyo çıçi wazeno u çend héreket kerdo u bı kamcin istiqamet şıno u ka o yo çıçi wazeno vırazo. U nêy héreketi ma monitor (ekranê) kompitori dı vinenê.

6.	Qümçey: Ma çıçax dest danê kümçey merey ser sinyali şınê resenê kompitor u ju proxram kompitori miyan dı waştena ma açarneno zıwanê kompitori u vano ka mayê kompitori ra çıçi wazenê. Éleqey na waştena ma zi giredeyeya mayo. Yani ka kamcin qümçe ma ıngışt nanê ser.

Çımey
 Kıtabê Faruk İremet "Allmänt IT" (bı Swêdki).

Teknolociye
Komputer

Mere (Mouse)


Die Curling-Mixed-Doubles-Weltmeisterschaft 2009 (offiziell: 2009 World Mixed Doubles Curling Championship) war die 2. Austragung der Welttitelkämpfe im Curling-Mixed-Double (). Jedes Team besteht aus einer Spielerin und einem Spieler. Das Turnier fand vom 18. bis 25. April des Jahres im italienischen Wintersportort Cortina d'Ampezzo, Provinz Belluno statt. Gespielt wurde in der Cortina d'Ampezzo Curling Arena.

Die Schweizer Mannschaft, in Person von Irene Schori und Toni Müller, verteidigte ihren Titel aus dem Vorjahr.

Gespielt wurde ein Rundenturnier (Round Robin), was bedeutet, dass jeder gegen jeden antritt.

Teilnehmer

Blaue Gruppe

Rote Gruppe

Grüne Gruppe

Tabellen der Round Robin
Die drei Gruppenersten standen direkt im Halbfinale. Die drei Gruppenzweiten spielten in der Halbfinal-Challenge den vierten und letzten Platz für das Semifinale aus.

Blaue Gruppe

Rote Gruppe

Grüne Gruppe

Ergebnisse der blauen Gruppe

Runde 1
 Sonntag, 19. April 2009 09:00

Runde 2
 Sonntag, 19. April 2009 16:00

Runde 3
 Montag, 20. April 2009 08:00

Runde 4
 Montag, 20. April 2009 14:30

Runde 5
 Dienstag, 21. April 2009 08:00

Runde 6
 Dienstag, 21. April 2009 14:30

Runde 7
 Dienstag, 21. April 2009 21:00

Runde 8
 Mittwoch, 22. April 2009 11:15

Runde 9
 Mittwoch, 22. April 2009 17:45

Runde 10
 Donnerstag, 23. April 2009 11:15

Ergebnisse der roten Gruppe

Runde 1
 Sonntag, 19. April 2009 12:30

Runde 2
 Sonntag, 19. April 2009 19:30

Runde 3
 Montag, 20. April 2009 11:15

Runde 4
 Montag, 20. April 2009 17:45

Runde 5
 Dienstag, 21. April 2009 08:00

Runde 6
 Dienstag, 21. April 2009 14:30

Runde 7
 Dienstag, 21. April 2009 21:00

Runde 8
 Mittwoch, 22. April 2009 11:15

Runde 9
 Mittwoch, 22. April 2009 17:45

Runde 10
 Donnerstag, 23. April 2009 08:00

Runde 11
 Donnerstag, 23. April 2009 14:30

Ergebnisse der grünen Gruppe

19. April
 Sonntag, 19. April 2009 08:00

 Sonntag, 19. April 2009 11:15

 Sonntag, 19. April 2009 14:30

 Sonntag, 19. April 2009 17:45

 Sonntag, 19. April 2009 21:00

20. April
 Montag, 20. April 2009 08:00

 Montag, 20. April 2009 11:15

 Montag, 20. April 2009 14:30

 Montag, 20. April 2009 17:45

 Montag, 20. April 2009 21:00

21. April
 Dienstag, 21. April 2009 08:00

 Dienstag, 21. April 2009 11:15

 Dienstag, 21. April 2009 14:30

 Dienstag, 21. April 2009 17:45

 Dienstag, 21. April 2009 21:00

22. April
 Mittwoch, 22. April 2009 08:00

 Mittwoch, 22. April 2009 14:30

 Mittwoch, 22. April 2009 21:00

23. April
 Donnerstag, 23. April 2009 08:00

 Donnerstag, 23. April 2009 11:15

 Donnerstag, 23. April 2009 14:30

Tie-Breaker
Im Tie-Breaker standen sich die punktgleichen Mannschaften von Ungarn und Schweden sowie Tschechien und Polen gegenüber, um den zweiten Platz in der blauen bzw. grünen Gruppe zu ermitteln.

 Donnerstag, 23. April 2009 19:00

Play-off

Halbfinal-Challenge 1
 Freitag, 24. April 2009 09:00

Halbfinal-Challenge 2
 Freitag, 24. April 2009 13:00

Turnierbaum

Halbfinale
 Freitag, 24. April 2009 18:00

Spiel um die Bronzemedaille
 Samstag, 25. April 2009 12:00

Finale
 Samstag, 25. April 2009 12:00

Endstand

Weblinks
 results.worldcurling.org: Ergebnisdatenbank der World Curling Federation (englisch)

2009
Weltmeisterschaft Mixed Doubles
Sportveranstaltung in Cortina d'Ampezzo
Curling (Italien)


Ernst Wendt ist der Name folgender Personen:

* Ernst Wendt (Mathematiker) (Adolf Ernst Wendt; 1872–1946), deutscher Mathematiker und Nautiker
 Ernst Wendt (Regisseur, 1876) (1876–1946), deutscher Regisseur, Drehbuchautor und Schauspieler
 Ernst von Wendt (1877–1939), finnischer Journalist und Autor
 Ernst Wendt (Regisseur, 1937) (1937–1986), deutscher Hörspiel- und Theaterregisseur

Ernst Wendt


Moosburg je obec v Rakúsku v spolkovej krajine Korutánsko v okrese Klagenfurt-vidiek.

Žije tu  obyvateľov ().

Partnerské mestá
 Katerini, Grécko, 1996
 Maintal, Nemecko, 1976
 Moosburg an der Isar, Nemecko, 1991

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka

Obce okresu Klagenfurt-vidiek

Moosburg (Korutánsko)


Մոյոլա  (իտալ․՝ Moiola) կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։

Բնակչությունը կազմում է 283 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 20 մարդ/կմ2։ Տարածքը՝ 14 կմ2։ Փոստային ինդեքս՝ 12010։ Հեռախոսային կոդ՝ 0171։
Կոմունայի հովանավորն է համարվում Սուրբ Մեմբոտը։

Կոմունայի վարչակազմ
 Հեռախոսահամար։ 0171 717012
 Էլեկտրոնային փոստ։ email@example.com
 Պաշտոնական կայք։

Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.

Արտաքին հղումներ
 Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ
 http://www.istat.it/english/

Իտալիայի բնակավայրեր

Մոյոլա


Corpa, dewleta İspanya de, mıntıqaya Madridiyo otonom de, wılayetê Madridi miyan de yew belediyaya.

Belediyey Madridi

Corpa


Die Liste der Bischöfe von Swindon stellt die bischöflichen Titelträger der Church of England, der Diözese von Bristol, in der Province of Canterbury dar. Der Titel wurde nach der Stadt Swindon benannt. Bis 1994 hieß der Titel Bischöfe von Malmesbury, benannt nach der Stadt Malmesbury.

Literatur

Swindon
Swindon

Liste der Bischöfe von Swindon


An Puertoricomys corozalus in uska species han Rodentia nga syahan ginhulagway ni Williams ngan Karl F. Koopman hadton 1951. An Puertoricomys corozalus in nahilalakip ha genus nga Puertoricomys, ngan familia nga Echimyidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Puertoricomys

Puertoricomys corozalus


An Basslerites in uska genus han Ostracoda. An Basslerites in nahilalakip ha familia nga Trachyleberididae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Basslerites

Basslerites


Լիդեն (Liden) Էդվալդ (շվեդերեն՝ Evald Lidén, ), շվեդ արևելագետ-հայագետ, հնդեվրոպաբան։

Հայերենի հատկապես ստուգաբանությանը և հնչյունաբանությանն է անդրադարձել «Հետազոտություններ հին հնդկական և համեմատական լեզվաբանության պատմության վերաբերյալ» (1897), «Հայկական հետազոտություններ» (1906), «Մի ներդրում հայերենի հնչյունաբանության մեջ» (1911) և այլ ուսումնասիրություններում։ Լիդեն հայերենի բառերը ստուգաբանելով նաև հյուսիսային լեզուների (շվեդերեն, դանիերեն, նորվեգերեն, իսլանդերեն) համեմատությամբ՝ առանձնակի ծառայություն մատուցել հայագիտությանը։

Ծանոթագրություններ

Շվեդ հայագետներ
Շվեդ արևելագետներ
Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ

Էվալդ Լիդեն


An Robertsonia flavidula in uska species han Maxillopoda nga ginhulagway ni Willey hadton 1930. An Robertsonia flavidula in nahilalakip ha genus nga Robertsonia, ngan familia nga Diosaccidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Robertsonia

Robertsonia flavidula


Paul Stalteri est un joueur international canadien de soccer. Il réussit le doublé coupe-championnat avec le Werder Brême lors de la saison 2003-2004. Stalteri a aussi joué en Premier League pour les équipes de Tottenham Hotspur et de Fulham FC.

C'est un joueur régulier de l'équipe nationale, dont il a porté 84 fois le maillot et pour laquelle il a marqué 7 buts. Il a remporté la Gold Cup en 2000.

Il annonce sa retraite le , à l'âge de trente-cinq ans.

Jeunesse
Paul Stalteri est né d'un père italien et d'une mère guyanienne.

Carrière

En club
Stalteri est un joueur pouvant jouer défenseur latéral des deux côtés ou milieu défensif. Il commence le soccer dans des compétitions entre colleges avec l'Université de Clemson, la même équipe que l'international américain Oguchi Onyewu. Il décide alors de devenir joueur professionnel. Il s'engage alors avec le Lynx de Toronto alors qu'il étudie à l'Université York, à Toronto. Après une saison avec l'international canadien Dwayne De Rosario au cours de laquelle il marque sept buts et délivre deux passes décisives, il est remarqué par un recruteur du Werder Brême. Il signe alors avec le club allemand. Après deux années avec l'équipe réserve, il joue pour la première fois avec l'équipe première en août 2000, lors du premier match de la saison contre l'Energie Cottbus.

Au cours de la saison 2001-2002, Stalteri devient un membre régulier de l'équipe une, place qu'il consolide lors de la saison suivante. En 2003-2004, lorsque le Werder devient champion, il est le premier canadien à être titré en Bundesliga.

En mai 2005, il est transféré en Premier League, au Tottenham Hotspur. Il est un membre important de l'équipe la première année, et son club termine à quelques points seulement d'une place qualificative en Ligue des champions. L'arrivée du Français Pascal Chimbonda lors du marché estival 2006 lui est néfaste, et Stalteri perd peu à peu sa place de titulaire.

Le , après son entrée en jeu, il marque un but à la dernière minute du derby londonien contre West Ham et offre à son équipe une victoire 4-3. Il n'a pourtant quasiment pas joué lors du début de saison. Cette année-là, ses autres buts interviennent contre Manchester City en Premier League et contre Leicester City en FA Cup.

Le , lors de la dernière journée du mercato hivernal, il est prêté six mois à Fulham. Il joue son premier match pour son nouveau club le  à Middlesbrough, lors de la défaite 1-0 de son équipe. Après être revenu à White Hart Lane à l'été, il se sépare de son club à l'amiable le .

Il décide alors de revenir en Bundesliga, et plus précisément au Borussia Mönchengladbach. Il y retrouve son ami international Rob Friend.

En sélection
Depuis ses débuts le  contre l'Iran, Paul Stalteri est un joueur régulier avec son équipe nationale. À la fin de sa carrière, il dispose de 84 sélections pour sept buts inscrits.

Il est nommé capitaine pour un match amical contre le Venezuela le  juin 2007, avant d'y rester durant le reste de sa carrière, et notamment durant la Gold Cup 2007. Il obtient sa dernière sélection internationale le  lors d'un match contre le Honduras.

Palmarès

En club
  Werder Brême
 Champion de Bundesliga en 2003-2004
 Vainqueur de la Coupe d'Allemagne 2003-2004

International

 Vainqueur de la Gold Cup en 2000
 Troisième de la Gold Cup en 2002 et 2007
  Canada -20 ans
 Vainqueur du Championnat d'Amérique du Nord, centrale et Caraïbe des moins de 20 ans en 1996

Individuel
 Joueur canadien de l'année en 2001 et 2004

Liens externes
  Site officiel

Étudiant de l'Université York
Joueur de soccer des Tigers de Clemson
Joueur du Lynx de Toronto
Joueur du Werder Brême
Joueur du Tottenham Hotspur FC
Joueur du Fulham FC
Joueur du Borussia Mönchengladbach
Joueur de soccer international canadien
Footballeur italo-canadien
Personnalité canadienne née d'un parent italien
Joueur vainqueur de la Gold Cup
Naissance en octobre 1977

Paul Stalteri


People for the Ethical Treatment of Animals (skrátene PETA) je nezisková organizácia, ktorá sa angažuje za práva zvierat. Bola založená v roku 1980 v Norfolku, Virgínia. Združuje 1,8 milióna členov a podporovateľov a je najväčšou organizáciou svojho druhu. Slogan organizácie znie "zvieratá nie sú naše na jedenie, obliekanie, experimentovanie alebo používanie na zábavu".

Svoje úsilie sústreďuje na štyri oblasti v ktorých veľké množstvo zvierat trpí väčšinu svojho života: továrne a farmy (chov zvierat), laboratória (pokusy na zvieratách), odevný priemysel (kožušníctvo) a zábavný priemysel (cirkusy). Organizácia pracuje aj v oblastiach, kde sa obzvlášť krutým spôsobom zaobchádza so zvieratami.

Ročne vyšetrovatelia organizácie PETA odhalia veľký počet prípadov krutého zaobchádzania so zvieratami. PETA pracuje pomocou verejného vzdelávania, vyšetrovania a výskumu, legislatívnymi cestami a protestnými kampaňami. Organizácii pomáhajú aj známe osobnosti a zapájajú sa do kampaní (napr. Pamela Andersonová, Pink, Joaquin Phoenix, Paul McCartney).

Referencie

Pozri aj
 práva zvierat

Iné projekty

Externé odkazy
 www.peta.org oficiálna stránka

Neziskové organizácie
Práva zvierat
Organizácie založené v 1980


The Research Institute for Arts and Technology (RIAT) is an independent and international research institute established in 2012 in Austria and operating internationally. The aim of the institute is to investigate how technology and art can relate and inform each other in areas that include: open hardware, publishing, epistemic culture, cryptocurrencies and the blockchain. In 2017 RIAT was recognized by the European Commission and Ars Electronica for innovation at the interface of science, technology and art with a STARTS Prize Honorary Mention.

History

The organisation began as Artistic Bokeh in 2012. It established itself as the Research Institute for Arts and Technology in 2015 after artists Bernhard Cella and Matthias Tarasiewicz made a decision to depart the University of Applied Arts Vienna. Since 2012 Cella and Tarasiewicz had both been leading research projects supported by the Austrian Science Fund at the Center of Art and Knowledge Transfer within the University of Applied Arts Vienna. Alongside the projects that were relocated from the University of Applied Arts Vienna, the other Viennese art initiatives Coded Cultures, 5uper.net and Artistic Bokeh were also integrated into the institute.

In July 2018, RIAT researcher Andrew Newman announced at the Gray Area Festival that the institute now refers to itself as the RIAT Institute for Future Cryptoeconomics although it is still legally named Research Institute for Arts and Technology. Since then the institute has predominantly focused on blockchain and cryptocurrency research, joining a consortium of Austrian research institutions to establish the Austrian Blockchain Center. In November 2018 the Austrian Blockchain Center received €20 million in funding from the Austrian Research Promotion Agency and is described as the world's largest blockchain competence center. RIAT leads the research area Data Science Methods for Blockchain Analytics & Predictions in partnership with the Austrian Institute of Technology.

Artist-in-Residence Program
RIAT runs an artist-in-residence program with the MuseumsQuartier in Vienna that focuses on research practices at the intersection of arts and technology.  The residency program started in 2005 through 5uper.net and continued in 2012 with Artistic Bokeh. In 2016 the residency program was expanded through a new partnership between the Research Institute for Arts and Technology and the Museumsquartier. In 2017, RIAT shifted the focus of the residency program to inviting artists, researchers and developers working in cryptoeconomics.

External links
 Research Institute for Arts and Technology
 Coded Cultures
 Journal for Research Cultures
 Salon für Kunstbuch

References

Research institutes in Austria
Scientific organisations based in Austria
Research institutes established in 2015


San Quirino merupakan sebuah nama comune di Italia. San Quirino terletak 100 km baratlaut Trieste dan 8 km timurlaut Pordenone. Tepatnya di Provinsi Pordenone. Pada tahun 2004, kota ini memiliki jumlah penduduk 3.996 jiwa dan memiliki luas wilayah 51,2 km².

San Quirino berbatasan dengan Aviano, Cordenons, Maniago, Montereale Valcellina, Pordenone, Roveredo in Piano, Vivaro.

Pranala luar
 Situs resmi

San Quirino


Iacoba Bisset, vulgo plene Winifred Jacqueline Fraser Bisset (nata die 13 Septembris 1944 in oppido Weybridge Surregiae) est actrix cinematographica Anglica. Alumna est Lycei Francici Londiniensis.

Pelliculae selectae

 1967 : Casino Royale
 1968 : Bullitt
 1973 : La Nuit américaine
 1992 : Murder on the Orient Express

Nexus externi

Nati 1944
Homines vivi
Mulieres
Actores Angliae
Alumni Lycei Francici Caroli de Gaulle Londiniensis

Iacoba Bisset


Սալար (Գրանադա) () մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Ալմերիա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լոխա շրջանում։ Տարածքը կազմում է կմ²։ Բնակչությունը՝ 2831մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։

Արտաքին հղումներ
 Microweb turística de Salar realizada por el Patronato de Turismo de Granada
 Situación de Salar
 Ayuntamiento de Salar

Գրանադա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ

Սալար (Գրանադա)


Joža Mahnič, slovenski literarni zgodovinar in univerzitetni učitelj, * 1. oktober 1918, Bohinjska Bistrica, † 2. julij 2009.

Življenje in delo
Po končani klasični gimnaziji v Ljubljani je študiral romanistiko in slovenistiko na Filozofski fakulteti v Ljubljani. Leta 1948 je doktoriral iz primerjalne književnosti in literarne teorije z disertacijo  Problem baudelairizmov pri Župančiču. Na Filozofski fakulteti je bil asistent volonter za primerjalno književnost, pozneje je tam  honorarno predaval didaktiko slovenskega jezika in književnosti, kasneje pa na Akademiji za glasbo kulturo pisnega in ustnega izražanja. Tedaj je postal habilitirani univerzitetni profesor. Zaradi politične nezaželenosti je služboval po ljubljanskih gimnazijah, največ na Gimnaziji Jožeta Plečnika, bil je  ravnatelj Slovanske knjižnice; od leta 1994 do 2008 je bil predsednik Slovenske matice, ob koncu predsedovanja pa je bil imenovan za častnega predsednika.

Ukvarjal se je predvsem s slovensko moderno, posebej z Otonom Župančičem. V Zgodovini slovenskega slovstva je v peti knjigi orisal Obdobje moderne, zatem pa je urejal in z opombami opremil devet knjig Zbranega dela Otona Župančiča. V zvezi s pesnikovim ustvarjanjem je izdal in napisal spremno besedo k faksimilirani izdaji rokopisa zbirke, na novo objavil ljubezenske Pesmi za Berto, otroške Abecedo na polju in v gozdu, poskus rekonstrukcije zbirke Med ostrnicami, zbirko Ciciban, izbor iz celotnega opusa Podaj mi roko, pesem! ter knjigo Pripovedi o Župančiču in pomenki z njim. Prav tako je objavil poljudno študijo Oton Župančič leta 1955, monografijo k zbranemu delu o Otonu Župančiču Ustvarjanje, razvoj, recepcija leta 1998, zbornik razprav o slovenskih avtorjih 20. stoletja Presoje in pogledi leta 2000, 2006 pa je izšel zbornik razprav, kritik in zapisov z naslovom Od Zoisa prek moderne do Kocbeka.

Uredil in napisal je spremne besede h Kettejevim Basnim in pravljicam, k otroškim pesmim Srečka Kosovela Otrok s sončnico, k pesmim Stana Kosovela Zrcala, h Koblarjevim spominom Moj obračun, k Slodnjakovemu romanu Pohojeni obraz, k Pahorjevim novelam Varno naročje pa daljšo študijo. Uredil je zbornika z referati s simpozijev, Pregljevega in Koblarjevega ter sodeloval pri mnogih drugih. Pokrajino, zgodovino in kulturo rojstnega Bohinja je poljudno prikazal v knjigi V svetu rože mogote.

Ukvarjal se je z muzeologijo, brez uspeha snoval Slovenski literarni muzej, udejanjil pa spominske zbirke o Valentinu Vodniku v Ljubljani, o Župančiču v Vinici in Ljubljani ter o Francetu Koblarju v Železnikih.

Njegov brat je bil književnik, gledališčnik in teatrolog Mirko Mahnič (1919 - 2018)

Izbrana bibliografija
 Sence in luči z moje poti. Ljubljana: Slovenska matica, 2009
 Od Zoisa prek moderne do Kocbeka. Ljubljana: Slovenska matica, 2006
 Presoje in pogledi Ljubljana: Slovenska matica, 2000
 Oton Župančič: Ustvarjanje, razvoj, recepcija. Ljubljana: DZS, 1998.
 Jernej Kopitar v Vukovem letu: Govori in referati s študijskih dni in simpozija, podatki o življenju, izbor bibliografije. Ljubljana: Kulturna skupnost Ljubljana Šiška,1998
 V svetu rože mogote: Razglednice iz nekdanjega Bohinja. Ljubljana: Cankarjeva založba, 1995. (soavtorstvo z Matjažem Glavanom)
 Župančičeva spominska zbirka - Mestni muzej Ljubljana. Maribor: Obzorja, 1985
 Ustvarjam, torej sem. Celje: Mohorjeva družba, 1985
 Oton Župančič: Pregled, oznaka in ocena njegove umetnosti in dela: poljudna študija: ob 60-letnici moderne. Maribor: Obzorja, 1955

Glej tudi
 seznam slovenskih literarnih zgodovinarjev

Predsedniki Slovenske matice
Slovenski literarni zgodovinarji
Predavatelji na Akademiji za glasbo v Ljubljani
Župančičevi nagrajenci
Uredniki Zbranih del slovenskih pesnikov in pisateljev
Slovenski univerzitetni učitelji
Predavatelji na Filozofski fakulteti v Ljubljani

Joža Mahnič


Rašov je obec v Česku v okrese Brno-venkov v Juhomoravskom kraji. 1. januára 2012 tu žilo 219 obyvateľov, z toho 123 mužov a 96 žien, pričom priemerný vek v obci bol 41,6 roka (muži 40,1 roka, ženy 43,6 roka).

Referencie

Pozri aj
 Zoznam obcí v Česku

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka obce

Obce okresu Brno-venkov

Rašov (okres Brno-venkov)