Dans la mythologie grecque, Mycène ou Mycéné (en grec ancien  / Mykênê) est l'héroïne éponyme de la cité de Mycènes selon certaines traditions. Elle est la fille du dieu-fleuve Inachos et de la nymphe Mélia. Elle est la sœur de Io.

Mycène est brièvement mentionnée par Homère, qui évoque « les femmes anciennes, Tyro, Alcmène et Mycène aux beaux cheveux ». Ce passage est aussi cité par Pausanias, tout comme un autre qui préserve un fragment du Catalogue des femmes : Mycène y serait la fille du dieu fleuve Inachos et l'épouse d'Arestor, et aurait donné son nom à la cité de Mycènes.

Mycène passe aussi parfois pour la mère d'Argos Panoptès.

Notes

Mortel de la mythologie grecque
Progéniture divine dans la mythologie grecque
Mythologie grecque d'Argolide

Mycène (mythologie)


Der Mercury Monterey ist ein Minivan der US-amerikanischen Automobilmarke Mercury, der von 2003 bis 2006 gebaut wurde. Es handelt sich dabei um eine Variante des Ford Freestar, des Nachfolgers des Ford Windstar.

Übersicht
Für das Modelljahr 2004 erhielt der Ford Freestar mit der Einführung des Monterey ein Mercury-Pendant, das auch den 2002 eingestellten Mercury Villager ersetzte. Ford versuchte zu dieser Zeit, alle amerikanischen Ford-Modelle mit einem "F" beginnen zu lassen (neben Freestar etwa auch Freestyle, Fusion oder Five Hundred) und alle Mercury-Modelle mit einem "M" (etwa Mountaineer, Milan oder Montego). Daher ließ man mit dem Monterey einen historischen Modellnamen wiederaufleben, der bereits zwischen 1950 und 1974 verwendet wurde (siehe Mercury Monterey). Der Monterey übernahm Designelemente von anderen Mercury-Fahrzeugen, darunter etwa den typischen "Wasserfall"-Kühlergrill. Er war größer als der vorherige Villager und wurde als Konkurrent des Buick Terraza und des Chrysler Town & Country vermarktet.

Ausstattung
Wie der spätere Mercury Mariner, der Milan und der Montego wurde auch der Monterey in drei Ausstattungsvarianten angeboten: Convenience, Luxury und Premier. Ausstattungsmerkmale wie elektrische Schiebetüren und ein DVD-Player für die Rücksitze waren in den Ausstattungslinien Luxury und Premier erhältlich. Einzigartig für den Premier war die Möglichkeit, die Vordersitze zu beheizen und zu kühlen, was damals in dieser Klasse ein Alleinstellungsmerkmal war.

Motoren und Technik
Der Wagen war ausschließlich mit einem 4,2 Liter-V6 mit 150 kW (204 PS) verfügbar, während im Freestar auch ein kleinerer 3,9-Liter-V6 verfügbar war. Als Getriebe gab es eine Viergang-Automatik, die die Kraft auf die Vorderräder übertrug.

Ende der Produktion
Die Verkaufszahlen des Monterey blieben weit hinter den Prognosen zurück, was in erster Linie auf den allgemeinen Rückgang des Minivan-Segments in Nordamerika zurückzuführen war. Insgesamt wurden während seiner dreijährigen Produktionszeit knapp 33.000 Exemplare verkauft. Kurz vor dem Jahr 2007 wurde er eingestellt, einen Nachfolger gab es nicht mehr.

Weblinks

Einzelnachweise

Kombi

Mercury Monterey (Van)


Leonor Bonilla (born Leonor Bonilla Martínez on March 15, 1970, in Mexico City, Mexico) is a Mexican actress. She is known for Rojo Amanecer, Mujer, casos de la vida real and Cicatrices.

Biography
Bonilla was born on March 15, 1970, in Mexico City, Mexico. She is the daughter of actors Héctor Bonilla and Socorro Bonilla. she had a brother, Sergio Bonilla Martinez  and a half-brother Fernando Bonilla Álvarez, from her father's next marriage. Bonilla is married to Ben Burton and has two children.

In 1989 debut in the film Rojo Amanecer as Student girl. In 1991 debut in telenovelas as Avelina in Madres egoístas produced by Juan Osorio. After an eight-year break, in 1999 she participated in Laberintos de pasión as Rebeca Fernández.

Next participation in 2001 in El manantial as Mirna and 2002 participated in television series Mujer, casos de la vida real. Bonilla in 2005 played Thelma in the film Cicatrices

Filmography

References

External links

1964 births
Living people
Mexican telenovela actresses
Mexican television actresses
Mexican film actresses
Actresses from Mexico City
20th-century Mexican actresses
21st-century Mexican actresses
Mexican people of German descent

Leonor Bonilla


Das Schloss Wald an der Alz liegt im Ortsteil Wald an der Alz der Gemeinde Garching an der Alz im Landkreis Altötting von Bayern (Oberberg 1). Die Anlage ist unter der Aktennummer D-1-71-117-79 als denkmalgeschütztes Baudenkmal von Wald an der Alz verzeichnet. Ebenso wird sie als Bodendenkmal unter der Aktennummer D-1-7841-0172 im Bayernatlas als "untertägige mittelalterliche und frühneuzeitliche Befunde im Bereich von Schloss Wald a.d. Alz und seiner Vorgängerbauten mit ehem. Schlosskapelle und Kath. Pfarrkirche St. Erasmus und zugehörigem Wirtschaftshof" geführt.

Geschichte von Schloss und Herrschaftsgericht Wald
Die Burg Wald wird erstmals 1240 erwähnt, wobei dies aber umstritten ist. Möglich ist, dass die Burg bereits von Adelprht de Silva (1139 genannt, s. u.) entweder auf freieigenem oder auf Salburger Grund errichtet wurde. Urkundlich wird das Gericht Wald erstmals in einer Urkunde des Klosters Raitenhaslach vom 17. März 1283 erwähnt, in der die Gebrüder Kuno und Otto von Wald dem Abt von Raitenhaslach geloben, Burg und Gericht Wald nicht zu veräußern. Da das Kloster Raitenhaslach bereits 788 nach der Notitia Arnonis dem Erzbistum Salzburg angehörte, lag Wald also im Gebiet des Erzbistums. Aus dem Jahr 1283 ist auf einem Rotulus ein Beistandspakt zwischen Herzog Friedrich von Österreich und Erzbischof Friedrich von Salzburg beurkundet, in dem der Herzog dem Erzbischof gelobt, ihm bei der Durchsetzung seiner Rechte ouf Wald und dem gericht, daz da zu gehoert zu helfen. Offensichtlich haben also die niederbayerischen Herzöge dieses Gebiet auch beansprucht. Zwei Jahre später werden ähnliche Beschwerden durch den Erzbischof Rudolf gegen den niederbayerischen Herzog Heinrich XIII. gerichtet. Dabei wird davon ausgegangen, dass Ortlieb von Wald Inhaber eines Salzburger Lehens war, das von diesem aber als herzogliches Lehen behandelt wurde. Zwar konnte dem Ortlieb 1303 ein Lehensbekenntnis zu Salzburg abgerungen werden, letztlich konnte sich Salzburg aber nicht gegen den herzoglichen Herrschaftsanspruch durchsetzen.

Der erste gesicherte Ahnherr der Herren von Wald ist Adelprht de Silva, der 1139 in einer Urkunde des Salzburger Domkapitels zusammen mit seinem Bruder Luitpold und seinem gleichnamigen Sohn erwähnt wird. Ein Luitpold de Walde erscheint Mitte des 12. Jahrhunderts mehrfach in den Traditionen des Klosters Sankt Peter inmitten anderer Salzburger Ministerialen. Ein Konrad von Wald († zwischen 1167 und 1183) lässt ein Gut bei Anthering an das Domkapitel übergeben. Ein Kuno von Wald erscheint zwischen 1199 und 1231 mit seinen Söhnen Otto und Ortlieb in mehreren Urkunden von St. Peter. Um 1240 wird von Rechtsübergriffen der beiden auf das Kloster Raitenhaslach berichtet, vermutlich weil beide von ihrer Burg aus einen Herrschaftsausbau betrieben haben. Die Herren von Wald dürften als ministeriales majores anzusehen sein, da sie selbst Lehen an ihre Gefolgschaft ausgaben. Unklar bleibt, von wem die Herren von Wald die Gerichtsrechte, die sie ausübten, erhalten hatten. Trotz eines Urteils durch Herzog Otto zugunsten des Klosters scheint dies für die Herren von Wald wenig Bedeutung gehabt zu haben. 1242 ordnet Erzbischof Eberhard II. die Exkommunikation der Brüder Otto und Ortlieb von Wald an, was diese aber nicht besonders beeindruckt haben muss. 1259 und 1260 erreicht Herzog Heinrich eine Verzichtserklärung der beiden hinsichtlich angemaßter Grafschaftsrechte, die aber auch nicht eingehalten wurde, wie ein Gerichtsverfahren unter dem Vorsitz des Elekts Philipp von Spanheim in Raitenhaslach zeigt.

Ortlieb der Ältere kämpfte erfolgreich auf wittelsbachischer Seite zusammen mit Heinrich von Rohr und des Alram von Uttendorf gegen Truppen des Bischofs Albert von Regensburg und Bertold von Passau. 1255 ist dieser Ortlieb in niederbayerischen Diensten zu finden. 1273 wird Ortlieb in Reichenhall als Viztum bezeichnet. 1275 begleitet er Herzog Heinrich XIII. nach Straubing und bei dessen Kriegszug nach Wien. Bei dieser Unternehmung verstarb Ortlieb in Linz. Ortlieb der Ältere war mit Agnes von Überacker verheiratet, wobei auch diese Familie abwechselnd in bayrischen wie salzburgischen Diensten stand. Auch Ortlieb der Jüngere (1259–1317) erscheint als herzoglicher Parteigänger und ist 1288 wie sein Vater Viztum. Dennoch bekannte er 1303, das Gericht Wald von der Salzburger Kirche als Lehen erhalten zu haben. Offensichtlich hatte er neben dem Gericht Wald auch das von Mörmoosen inne und stand auch dem Gericht von Plain vor. Die Tochter dieses Ortlieb war mit Heinrich von Rohr vermählt.

Nach einer Urkunde des Klosters Raitenhaslach vom 12. Dezember 1317 erscheint Ludwig der alte Grans als Inhaber der Gerichte Wald und Mörmoosen, die er von König Otto von Ungarn, dem früheren Herzog von Niederbayern erhalten hatte. Er verspricht, die Niedergerichtsbarkeit dem Kloster Raitenhaslach zu überlassen, behält sich aber den Blutbann vor. Nach einer Urkunde vom 8. Januar 1318 ist das Gericht Wald an Ludwig den jungen Grans verpfändet. Die Grans können als Vorläufer der späteren Pfleger auf der Feste Wald gelten. Das Gericht Wald wurde immer wieder verpfändet: 1378 ist es in den Händen der Brüder Werner und Heinrich Seyboldsdofer, weitere Verpfändungen sind von 1390, 1402 und 1403 bekannt. Zu Wald gehörte auch ein Kasten, an den die Naturalabgaben der Untertanen abgeliefert werden musste, dieser befand sich in Burghausen und bildete die Grundlage für die dortige Hofhaltung.

Nach dem Landshuter Erbfolgekrieg erhielt Herzog Friedrich das Gericht Wald am 30. Juli 1505 zur Sicherung seiner Ansprüche aus den Kriegskosten zugesprochen. 1508 gelangte Wald an das Geschlecht derer von Laitter (auch von der Leiter oder della Scala genannt, eine nach Bayern ausgewichene späte Nachfahrenlinie der Scaliger aus Verona). Grund für die Belehnung waren vermutlich die ausstehenden Schulden für geleistete militärische Dienste von Johann dem Älteren und Johann dem Jüngeren della Scala in dem Erbfolgekrieg. Die beiden Brüder ließen Wald von Pflegern verwalten, da sie andere Ämter in Bayern wahrnahmen. Mit Johann Dietrich von der Leiter erlosch dieses Geschlecht am 25. Oktober 1598 im Mannesstamm und Wald fiel als erledigtes Lehen an das Haus Wittelsbach zurück.

1602 begann hier die Ära der Grafen von Wartenberg, die einer morganatischen Linie von Herzog Ferdinand entstammten, der die als nicht standesgemäß erachtete Maria von Pettenbeck geheiratet hatte. Herzog Ferdinand hatte am 2. Januar 1602 Schloss und Herrschaft Wald von seinem Neffen Herzog Maximilian erhalten, 1606 war auch die Malefizgerichtsbarkeit hinzugekommen. Nach dem Tode von Herzog Ferdinand († 1608) wurden diese Rechte auf die Grafen von Wartenberg übertragen, der Lehensbrief für die fünf Kinder stammt vom 16. Februar 1609 und wurde am 10. März 1655 von Kurfürst Ferdinand Maria erneuert. Nach dem Tod des letzten Grafen von Wartenberg, Max Emanuel (1718–1736) war in der Ettaler Ritterakademie an einem Pfirsichkern erstickt, wird Wald der kurbayerischen Verwaltung einverleibt und von Administratoren geleitet. Lange Zeit war dies Johann Baptist Fugger, Reichsgraf von Kirchenberg und Weissenhorn.

Das Herrschaftsgericht Wald wurde 1778 aufgelöst und dem Gericht Neuötting zugeschlagen, 1802 wurde dieser Gerichtsbezirk der Generallandesdirektion unterstellt und 1803 wurden sämtliche Akten dem Landgericht Burghausen überstellt.

Das Schloss und das kurfürstliche Bräuhaus mit Grundbesitz erwarb 1806 bei einer Versteigerung der Brauerbesitzer Rechl aus Neuötting. Er ließ die baufällig gewordene Stallung der Burg abbrechen und verwendete das Material 1836 zum Bau einer Blechfabrik und teilweise zum Anbau eines Nordflügels an die alte Schlosskapelle. Seine Tochter Anna heiratete den Münchner Brauer Mathias Pschorr senior (1800–1879).

Schloss Wald an der Alz einst und jetzt
Schloss Wald ist eine Höhenburg in Spornlage, die vom Alzhochufer im Südosten durch einen breiten Halsgraben abgetrennt ist. Auf der Radierung von Michael Wening von 1721 sind zwei mächtige, die Burganlage flankierende Türme zu erkennen. Die danebenliegende Kirche sowie der über einen Graben führende Zugang bestehen noch.

Schloss Wald besteht heute aus zwei barocken Flügelbauten, die auf mittelalterlicher Grundlage im 19. und 20. Jahrhundert ausgebaut wurden. Erhalten sind als Bestandteile der ehemaligen Befestigung ein Eckturm, angebaut ist ein Torbau mit kleinem Torzwinger, und der Stumpf eines Eckturms, die alle im Kern noch mittelalterlich sind. Eine Brücke über den ehemaligen Halsgraben führt zu dem Schloss. Schlossbesitzer Mathias Pschorr hat über dem Eingangsbogen zum Schloss folgenden Spruch anbringen lassen: Das Rauschen des Wassers, der Gesang der Vögel und die Stille des Waldes machen mir diesen Ort angenehm. (zugeschrieben: Ernst Benno, Graf zu Wartenberg)

Neben dem Schloss steht die ehemalige Schlosskapelle St. Erasmus, die seit 1909 als katholische Pfarrkirche dient. Die Grundlagen der Kirche stammen von 1479. 1680 oder 1681 erfolgte ein Einsturz des Bergfrieds und die Beschädigung sowie Wiederherstellung der Kapelle; ihr barocker Ausbau wurde 1680/1681 vorgenommen. Erwähnenswert sind zwei sich ergänzende Freskenzyklen, einer von 1762 (Franz Joseph Soll) und der andere 1930 (Peter Keilhacker, Taufkirchen/Vils). Die Kirche besteht aus einem kreuzgratgewölbten Langhaus (Ende 17. Jahrhundert) mit drei Jochen und tonnengewölbten Stichkappen von 1837; beide sind einschiffig. Die nördliche Erweiterung stammt von 1837. Der nordwestliche Eckturm und das rückwärtige Gebäude wurden um 1806 abgebrochen.

Von dem ehemaligen Hochgericht ist noch die Galgensäule erhalten. Das Schloss befindet sich in Privatbesitz und ist nicht öffentlich zu besichtigen, die danebenliegende Schlosskapelle ist allgemein zugänglich.

Literatur
 Fritz Demmel: Geschichte und G'schichten aus der Gemeinde Garching an der Alz, Altötting 1999
 Claudia Schwaab: Altötting. Das Landgericht Neuötting, das Stadtgericht Burghausen und die Gerichte Wald und Leonberg-Marktl. (= Historischer Atlas von Bayern, Teil Altbayern. Heft 63). Verlag Michael Lassleben, München 2005, ISBN 3-7696-6853-7, S. 372–409: Das Herrschaftsgericht Wald.

Weblinks

 Die Geschichte der Schlossanlage Wald an der Alz
 Schloß und Schloßkapelle St. Erasmus Wald a. d. Alz
 Chronik Wald a. d. Alz

Einzelnachweise

Wald an der Alz
Bauwerk in Garching an der Alz
Baudenkmal in Garching an der Alz
Bodendenkmal in Garching an der Alz
Garching an der Alz

Schloss Wald an der Alz


Tamus (; ) adalah bulan kesepuluh dalam perhitungan tahun sipil dan bulan keempat dalam tahun eklesiastikal pada Kalender Yahudi. Merupakan bulan musim panas, panjangnya 29 hari.

Nama
Nama bulan ini diambil dari Kalender Babel, yaitu menurut nama salah satu dewa utama Babel, "Tamus" (Tammuz). Hal ini disinggung dalam Kitab Yehezkiel, terutama Yehezkiel 8:14.

Hari-hari penting
17 Tamus - Hari Puasa
Puasa pada 17 Tamus adalah dimulai 1 jam sebelum matahari terbit sampai matahari terbenam untuk memperingati bobolnya tembok kota Yerusalem. 17 Tamus adalah permulaan dari masa Tiga Minggu (The Three Weeks), di mana orang Yahudi mengikuti kebiasaan yang mirip dengan masa penghitungan Omer mulai dari satu hari setelah Paskah Yahudi sampai puncaknya pada perkabungan kematian murid-murid Rabbi Akiva (Akibah) pada hari ke-33 Omer - misalnya dengan menunda pernikahan dan pemotongan rambut. Masa Tiga Minggu ini berakhir dengan Tisha B'Av (tanggal 9 bulan Ab atau Av).
Masyarakat Ashkenazi berpuasa anggur dan daging mulai dari permulaan bulan Ab, sedangkan kaum Sefardi hanya melakukannya sejak permulaan minggu menjelang tanggal 9 Ab. Perkabungan diteruskan sampai tengah hari tanggal 10 Ab, hari peringatan selesainya kehancuran Bait Suci Kedua.

Sejarah Yahudi

3 Tamus
 Yosua bin Nun menghentikan matahari
 1994 - Kematian Lubavitcher Rebbe, Menachem Mendel Schneerson.

4 Tamus
 1171 - Kematian Rabbeinu Tam
 1286 - Meir of Rothenburg (Maharam) dipenjarakan

5 Tamus
 429 SM - Nabi Yehezkiel mendapat penglihatan mengenai Kereta Berkuda. ()
 Pada tahun Yahudi 3332 (= 429 SM), Yehezkiel, salah satu nabi yang bernubuat di luar tanah Israel, mendapat penglihatan "Kereta Kuda" yang menggambarkan infrastruktur rohani peristiwa penciptaan (Kitab Yehezkiel pasal 1).

6 Tamus
 1976 - Operasi Entebbe (3-4 Juli)

9 Tamus
 586 SM, 18 Juli (Kalender Yahudi: 423 SM) - Tembok Yerusalem dibobol oleh tentara Babel
 Tentara Babel di bawah pimpinan raja Nebukadnezar membobol tembok pertahanan kota Yerusalem pada tanggal 9 Tamus pada tahun Kalender Yahudi 3338 (= 423 SM). Raja Yehuda, Zedekia (Ziddikiahu atau Tsidikyahu; ) ditangkap dan dibawa ke Babel. Tiga minggu kemudian kehancuran Yerusalem sudah lengkap dengan diratakannya Bait Suci Salomo dan diangkutnya hampir semua orang Yahudi ke dalam pembuangan ke Babel. Tanggal 9 Tamus diperingati sebagai hari puasa oleh orang-orang Yahudi dalam pembuangan, seperti yang disinggung dalam Kitab Zakharia 8:19. Peringatan pada tanggal ini terus dilakukan sampai bobolnya tembok Yerusalem dan kehancuran total kedua oleh tentara Romawi pada tanggal 17 Tamus 3830 (tahun Yahudi; = 70 M). Sejak itu para Rabbi memindahkan hari puasa ke tanggal 17, menurut Talmud, Talmud Rosh Hashanah dan Tur Orach Chaim 549. Namun, orang Yahudi Karait tetap melakukan puasa pada tanggal 9 Tamus.

15 Tamus
 1743 - Kematian Rabbi Chayim ben Attar (Ohr HaChayim)

17 Tamus
 1312 SM - Patung Lembu Mas disembah oleh orang Yahudi, 40 hari setelah pemberian hukum Taurat kepada Musa di Gunung Sinai (Har Sinai). Ini merupakan yang pertama dari Lima tragedi nasional yang diperingati pada hari ini.
 586 SM (Kalender Yahudi: 423 SM) - Persembahan korban di Bait Suci Salomo dihentikan.
 Korban harian (Korban Tamid) berhenti dipersembahkan, tiga minggu sebelum tentara Babel meruntuhkan Bait Suci Pertama pada tanggal 9 Ab.. Ini merupakan tragedi kedua yang diperingati pada hari ini.
 70 M - Tembok Yerusalem dibobol oleh tentara Romawi
Tiga tragedi nasional yang diperingati pada tanggal 17 Tamus berhubungan dengan direbutnya Yerusalem oleh tentara Romawi serta hancurnya Bait Suci Kedua pada tahun 70 M.
 (1) Tembok pertahanan Yerusalem akhirnya bobol.
 (2) Jenderal Romawi Apostomus membakar guluran Taurat.
 (3) Jenderal Apostomus menempatkan berhala di dalam Bait Suci. Pertempuran di Yerusalem masih berlanjut selama 3 minggu sampai tanggal 9 Ab, ketika Bait Suci dibakar habis.</small>

21 Tamus 1636 - Kematian Baal Shem dari Worms
 Ahli Kabbalah Rabi Eliyahu ben Moshe Loanz, yang dikenal sebagai "Rabbi Eliyahu Baal Shem" dari Worms, Jerman, meninggal pada tanggal 21 Tamus 5396 (tahun Yahudi; =1636 M). Ia adalah cucu laki-laki aktivis Yahudi (shtadlan) Rabbi Joselman ("Josel") dari Rosheim, dan pengarang komentari "Michlal Yofi" mengenai Kitab Pengkhotbah.

22 Tamus 1792 - Kematian Rabbi Shlomo dari Karlin
23 Tamus 1570 - Kematian Rabbi Moshe Cordovero
28 Tamus 1841 - Kematian Yismach Moshe
29 Tamus 1105 - Kematian Rashi

Penggunaan lain
 "Tamus" atau "Tammūz" (Arabic: ﺗﻤﻮﺯ) merupakan nama bulan Juli di daerah Mesopotamia dan Turki ("Temmuz" dalam bahasa Turki), serta dalam bahasa Arab. Dalam bahasa Aram/Siria ditulis ܬܡܘܙ. Di Libanon, Suriah, dan Palestina, perang Libanon tahun 2006 dikenal dengan sebutan حرب تموز Ḥarb Tammūz (artinya "Perang (bulan) Juli"), mengikuti kebiasaan Arab yang menamai perang-perang Arab-Israel menurut nama-nama bulan.

Dalam cerita fiksi
 Dalam cerita Xenogears, Tammuz adalah nama negara, yang dinamai menurut bulan Yahudi. Dalam terjemahan resmi bahasa Jepang, ditransliterasi menjadi Tamuzu. Versi bahasa Inggrisnya mengubah lebih lanjut menjadi Thames.

Referensi

Lihat pula
 Tisha B'Av
 Bagian Alkitab yang berkaitan: Yehezkiel 1, Yehezkiel 8, Zakharia 8

Pranala luar
 This Month in Jewish History

Kalender Yahudi
Kitab Yehezkiel
Kitab Zakharia

Tamus (bulan)


Тхьэрыкъуэпщэху () — тхьэрыкъуэ лъэпкъым щыщ лӀэужьыгъуэщ.

Теплъэр
ПӀащэщ, лъэпкъыгъуэм и нэхъ инщ. Щхьэр къащхъуафэщ; пщэбгъухэм, кӀэм — ӀэпапӀэ хужьхэр хэлъщ; тхыцӀащхьэр гъуабжэщ, и лъащӀэр къэщхъуафэщ, бгъэгум плъыфэ къыщӀоуэ.

Здэпсэур
Щогъуалъхьэ кхъуакӀэ мэзхэм, паркхэм, мэз зэхэпхъахэм. Хуабжьу сакщ, къудамэ Ӏувхэм хэсырейщ. Абгъуэ здыщӀри аращ. Щопсэу Еуропэм (ищхъэрэ Ӏыхьэхэр хэмыту), Ищхъэрэ-КъухьэпӀэ Африкэм, Азиэм, Сыбыр къухьэпӀэм. Мэлъэтэж. Къэукъазым куэду щопсэу икӀи лъэтэжкъым.

Ӏусыр
Ӏусым хохьэ гъавэхэкӀ, удз жылэ, мэракӀуэ зэмылӀэужьыгъуэ, санэху, хьэцыбанэ, мышхумпӀэ.

Тхылъхэр
 Брат Хьэсин. Адыгэхэм я къуалэбзу щӀэныгъэр. Черкеск къ. 2007 гъ.

Тхьэрыкъуэхэр

Тхьэрыкъуэпщэху


Bobby Reynolds (* 17. júl 1982, Cape Cod, Massachusetts, USA) je súčasný americký profesionálny tenista. Počas svojej kariéry vyhral 1 turnaj ATP vo štvorhre.

Finálové účasti na turnajoch ATP (2)

Štvorhra - výhry (1)

Štvorhra - prehry (1)

Iné projekty

Externé odkazy

Tenisti USA
Osobnosti z Massachusetts

Bobby Reynolds


Der Bismarckturm in Darmstadt ist ein von 1904 bis 1908 erbauter Aussichtsturm auf dem im südöstlichen Stadtgebiet gelegenen  hohen Dommerberg.

Geschichte
Der 25 m hohe Bismarckturm und der östlich anschließende Festplatz auf dem Dommerberg wurden 1904–1908 im Auftrag der Studentenschaft der Technischen Hochschule Darmstadt zur Erinnerung an Otto von Bismarck nach den Plänen von Regierungsbauführer Gustav Schmoll genannt Eisenwerth unter der Leitung des Architekten Heinrich Stumpf errichtet.

Auf dem Dommerberg wurden jährlich am 21. Juni Sonnenwendfeiern abgehalten. Der als basaltverkleidete Betonkonstruktion errichtete Turm stand ursprünglich nach allen Seiten frei und gewährte so eine gute Fernsicht.

Aus zeitgenössischen Beschreibungen ergibt sich folgendes Bild:

Die Bismarck-Anlage wurde auf ummauertem Grund als erhöhte Terrasse angelegt, an deren Westseite sich der eigentliche Turm anschließt. Der große, ovale Festplatz, hat in seiner Mitte ein niedriges Fackelbecken von ca. 3 m Durchmesser und wird von gestuften Mauerbrüstungen umfasst. Auf der Zugangsseite enden die Brüstungen an zwei gemauerten Pfeilern, die von Flammenschalen bekrönt sind.

Durch einen breiten Treppenaufgang mit fünf Stufen erreicht man den Festplatz und gelangt in gerader Linie zum Fackelbecken. Über zwei Treppenaufgänge mit drei und vier Stufen, die wiederum von zwei Pfeilern mit Flammenschalen flankiert sind, erreicht man den Turmeingang.

Über dem 7,5 m hohen Sockel erhebt sich der 10,6 m hohe rechteckige Turmschaft. Darüber kragt ein 3,1 m hoher Aufbau aus. Das Bauwerk wird von einem 3,2 m hohen gewölbeartigen Turmkopf abgeschlossen, der aus zwei abgesetzten pyramidenförmigen Aufbauten besteht.

Die quadratische Aussichtsplattform mit dem mittig installierten Feuerbecken ist über eine Treppe zu erreichen. Das Becken hat einen Durchmesser von 3 m und weist an seinem Rand kreisrunde Belüftungslöcher auf. Verbrannt wurde damals Paraffin-Öl aus der Grube Messel, das durch ein Rohr vom Erdgeschoss zum Becken hinaufgepumpt wurde.

Durch eine eichene Eingangstür gelangt man in die hinter den beiden Fensterchen liegende Eingangshalle. Das Bauwerk wird von Betondecken in drei Etagen unterteilt. Die obere Etage erreicht man über Steintreppen. Von hier aus ist die Aussichtsplattform über eine Eisentreppe zu erreichen.

Links neben dem Treppenaufgang war auf einem Sockel eine Bismarck-Büste, gestiftet von Geh. Oberbaurat Prof. Hofmann, aufgestellt. Sie ist nicht mehr vorhanden.

Nach dem Zweiten Weltkrieg richtete der Deutsche Wetterdienst eine Wetterstation im Bismarckturm ein, die bis 1967 bestand. Von 1967 bis 1969 befand sich auf dem Turm eine Funkstelle der US-Army. Seit 1969 befindet sich auf dem Turm eine zivile Messfunkanlage.

In den 1970er Jahren zahlte die Bundespost der Nutzerin des Turmes, nämlich der Studentenschaft der Technischen Hochschule Darmstadt eine Abfindung in Höhe von 20.000 DM und erwarb von der Eigentümerin des Turmes, dem Land Hessen ein Erbbaurecht.

2001 bis 2005 führte die Bundesnetzagentur als Nachfolgerin der Bundespost mehrere Sanierungen durch (u. a. Neuverfugung, Abdichtung).

Noch im Jahr 2006 wurden Führungen zum und auf den Bismarckturm angeboten. 2012 wurde der Turm für Besucher gesperrt.
Heute weist die gesamte Anlage erkennbare Bauschäden auf (fehlende Feuerschalen, baufälliger Pfeiler). Im November 2014 ist die Anlage durch Bauzäune abgesperrt worden.

Sonstiges
Der Bismarckturm wird umgangssprachlich auch "Dindefass" (Tintenfass) genannt.

Siehe auch
 Liste von Bismarcktürmen

Literatur
 Günter Fries et al.: Stadt Darmstadt (Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland, Kulturdenkmäler in Hessen). Vieweg Verlag, Braunschweig 1994, ISBN 3-528-06249-5, S. 489.
 Thomas Deuster: Der Bismarckturm und Waldpark Marienhöhe, 2. Auflage, S. Toeche-Mittler Verlagsbuchhandlung GmbH, 2009, ISBN 978-3-87820-121-2.
 Jörg Koch: Bismarckdenkmäler und Bismarckgedenken am Oberrhein: Marmor, Stein und Bronze spricht. Verlag Regionalkultur, Ubstadt-Weiher / Heidelberg / Neustadt a.d.W. / Basel 2015, ISBN 978-3-89735-877-5, S. 160–164.

Weblinks

 Der Bismarckturm in Darmstadt beim Infoportal Bismarcktürme
 Der Darmstädter Bismarckturm auf dem Dommerberg auf bismarckturm-darmstadt.de
 Bismarckturm (Darmstadt) auf stadtlexikon-darmstadt.de

Einzelnachweise

Darmstadt
Aussichtsturm in Hessen
Turm in Darmstadt
Kulturdenkmal in Darmstadt
Erbaut in den 1900er Jahren
Bauwerk aus Beton
Sendeturm in Hessen
Aussichtsturm in Europa

Bismarckturm (Darmstadt)


Darlene Conley ( à Chicago —  à Los Angeles) est une actrice américaine. Elle est connue pour ses participations à des séries télévisées, dont The Bold and the Beautiful (dans la Francophonie, Top Models, Top Modèles ou Amour, gloire et beauté) où elle a joué le rôle de Sally Spectra, la directrice de la maison de couture "Spectra", de  jusqu'à sa mort.
En 1981 elle joue dans un épisode de la série télévisée La Petite Maison dans la prairie, saison 8, épisode 5 (Sagesse (A Wiser Heart)) : Mrs. Pierce.

En automne 2006, on lui diagnostiqua un cancer de l'estomac. Les producteurs pensaient intégrer sa maladie dans le scénario de la série mais elle est décédée en , quelques mois seulement après la découverte de son cancer.

Filmographie
 Les Oiseaux (The birds) : Une serveuse

Liens externes

Actrice américaine
Naissance à Chicago
Naissance en juillet 1934
Décès en janvier 2007
Décès à 72 ans
Mort d'un cancer de l'estomac
Décès à Los Angeles
Mort d'un cancer aux États-Unis

Darlene Conley


Sierra Miwok (Sierra Mewuk), jedna od grana Miwok Indijanaca iz Kalifornije, porodica Moquelumnan, koji se dijele na 3 osnovne skupine: Northern Miwok, Central Miwok i Southern Miwok. Sierra Miwok su do kontakta sa Europljanima brojali oko 8,000 duša. Nakon kontakta, koji za njih počinje 1848. otkričem zlata u Kaliforniji, broj im naglo pada, da bi 1910. bio sveden na manje od 700.

Danas Sierra Miwok žive na rezervatu Jackson Rancheria, Shingle Springs i Tuolumne Rancheria sa federalno priznatim područjima-rančerijama, te na Sheep Ranch, Buena Vista, i Chicken Ranch rancheria.

Ostale značajne grupe Miwoka su Plains Miwok, Bay Miwok, Lake Miwok i Coast Miwok. Sierra Miwoki naseljavaše podnožje Sierra Nevade a osnovu njihove prehrane činio je losos i žir koje su sakupljali u Sierri.

Izvori

Moquelumnan
Indijanci, Kalifornija
Indijanska plemena

Sierra Miwok


Marčelji su naselje u Općini Viškovo. Sjeverno  od Viškova i na granici sa Općinom Klana.

Stanovništvo

Izvor:Izdanje Državnoga zavoda za statistiku RH: Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001.

Naselja u Primorsko-goranskoj županiji

Marčelji


Moha je obec v Maďarsku v Stoličnobelehradskej župe v Stoličnobelehradskom okrese.

Má rozlohu 988 ha a žije tu 443 obyvateľov (2007).

Obce v Maďarsku

Moha


An Acrenhydrosoma karlingi in uska species han Maxillopoda nga ginhulagway ni Lang hadton 1965. An Acrenhydrosoma karlingi in nahilalakip ha genus nga Acrenhydrosoma, ngan familia nga Cletodidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Acrenhydrosoma

Acrenhydrosoma karlingi


İraq milli futbol komandası — İraqın milli komandası. Stadionu Bəsrə milli stadionudur.

Tarixi
1923-cü ildə Bağdad Futbol Dərnəyinin nəzarətində olan Bağdad XI olaraq bilinən İraq komandası, İngilis Ordusu komandalarına qarşı oyun oynamağa başladı. Bağdad FA tez bir zamanda dağıldı və 8 Oktyabr 1948-ci ildə İraq Futbol Assosiasiyasının təsis edildiyi deyildi. İraq FA FIFA-ya 1950-ci ildə qoşuldu və 1951-ci il mayın 2-də İraq ilk oyununu keçirdi: Bəsrə XI adlı komandaya 1-1 hesabı ilə qalib gəldi.

İraqın ilk rəsmi beynəlxalq oyunu 1957-ci ildə Beyrutda keçirilən Pan Ərəb Oyunlarının açılış oyununda gəldi, İraq Ammo Baba, Youra Eshaya və Fakhri Mohammed Salman'ın qolları ilə Mərakeşə 3–3 çəkdi. İraqın ilk milli komandasının üzvlərindən biri 1954-cü ildə İngilis Futbol Liqası tərəfdarı Bristol Rovers üçün xaricdə və Avropada oynayan ilk İraqlı futbolçu olmuş Youra Eshaya idi.

1962-ci ildə İraq ilk xarici meneceri Rumıniyalı məşqçi Cornel Drăguăin təyin etdi. İraq ilk kubokunu 1964-cü ildə, Ərəb Millətlər Kubokuna ev sahibliyi edərkən qazandı, üçü qazandı və dörd oyunundan birini rəsmiləşdirdi. Növbəti il, finalda Suriyanı 2-1 məğlub edərək Ərəb Millətlər Kuboku titulunu qorudular.
1972-ci ildə İraq ilk dəfə AÇ Asiya Kubokunda oynadı, ancaq turnirdə bir oyun qazana bilmədi. 1973-cü ilin mart ayında İraq ilk dəfə FIFA Dünya Kuboku seçmə kampaniyasını keçirdi. Qruplarında ikinci, Avstraliyadan bir xal geri qaldılar, buna görə də növbəti mərhələyə vəsiqə qazana bilmədilər. 1970-ci illərin qalan illərində İraq Asiya Oyunlarının ikinci turuna çıxdı (1974), Ərəb Körfəz Kubokunun finalını (1976) məğlub etdi, AFC Asiya Kubokunda dördüncü (1976), Asiya Oyunlarında dördüncü oldu (1978) ) sonda Ərəbistan Körfəz Kubokuna ev sahibliyi etdi və qazandı (1979). 1976 Asiya Kuboku, İraqın sonrakı dörd nəşrdən çıxdıqları üçün İraqın 20 il ərzində ortaya çıxdığı son Asiya Kuboku olardı.

1980-ci illər - Qızıl dövr
1980-ci illər mübahisəli şəkildə İraqın öz tarixindəki ən uğurlu dövrü idi. 1982 FİFA Dünya Kuboku üçün seçmələrin ilk turunda məğlub olaraq məğlub olaraq ongünlüyə başladılar. 1982-ci ildə, 1982 Asiya Oyunlarında qızıl medal qazandılar. 1984-cü ildə İraq Ərəbistan Körfəz Kubokunu qazandı. Növbəti il, 1985 Ərəb Millətlər Kubokunu qazandılar və eyni zamanda 1985 Pan Ərəb Oyunlarında qızıl medal qazandılar.

1986 FIFA Dünya Kuboku
İraq, Qətər və İordaniya ilə qarşılaşdıqları təsnifat mərhələsinin ilk dövrəsinə düşdü. İraq 1B qrupunu 6 xalla üstələyərək ikinci pilləyə yüksəlib. İraq iki ayaqda Birləşmiş Ərəb Əmirlikləri ilə qarşılaşdı. İraq Dubayda BƏƏ-ni 3-2 məğlub etdi. İraq ikinci oyunda BƏƏ-yə 2-1 hesabı ilə məğlub oldu. İraq səfərdə vurduğu qolla 4-4 qazanaraq final mərhələsinə yüksəldi. Final turunda İraq Suriyanı Dəməşqdə 0-0 məğlub etdi. İraq Taifdəki ikinci matçda Suriyanı 3-1 məğlub etdi. İraq ümumilikdə 3-1 qazandı və 1986 FIFA Dünya Kubokuna vəsiqə qazandı

1986 FİFA Dünya Kubokunda qrupunun ilk oyununda İraq Paraqvaya qarşı yaxşı oynadı və hakim tərəfindən səhv buraxılmış bir qol vurmasına baxmayaraq 1-0 hesabı ilə məğlub oldu. İraq ikinci Dünya Kubokundakı ilk qolunu, Belçikaya qarşı 1 məğlubiyyətlə on adam olsa da, Əhməd Radhi İraq üçün bir qol vurdu. Belçika ilə məğlubiyyətdən sonra İraq Dünya Kubokundan kənarlaşdırıldı. İraq üçüncü oyunda Meksikanı qəbul etdi və 1-0 məğlub oldu.

Sonrakı illərdə İraq 1988 Ərəbistan Körfəz Kubokunu qazandı və 1988 Ərəb Millətlər Kubokunu qazandı. Ümumilikdə, İraq 1980-ci illərdə doqquz yarışda qalib gəldi və yeganə Dünya Kubokunda oynadı, bir çoxlarının bunun İraq futbolunun qızıl dövrü olduğuna inanmasına səbəb oldu. 1989-cu ildə İraq, 1990-cı il Dünya Kubokunun finalında bir lisenziyanı qazanmaq üçün yarışdı, ancaq Qətərə qarşı vacib bir oyunu itirdilər.

1990-cı illər - Qaranlıq dövr
1990-cı ildə Körfəz müharibəsindən sonra İraqın Asiya Oyunlarında və əksər ərəb yarışlarında iştirak etməsi qadağan edildi, bunun əvəzinə yoldaşlıq yarışlarında iştirak etməyə səbəb oldu.

1993-cü ildə İraq, 1994 FİFA Dünya Kubokunun seçmələrində iştirak etdi və final mərhələsinə yüksəldi, lakin Dünya Kubokunda iki xal itirib qrupda dördüncü oldu. Yaponiya ilə son oyununu 2-2 ilə çəkərək, Yapon mediası tərəfindən Doha əzabı olaraq adlandırılan matçda yaponlardan finala çıxmaqdan imtina etdilər.

İraq 20 ildir ilk Asiya Kuboku kampaniyası olan 1996 Asiya Asiya Kubokunda iştirak etdi. Dörddəbir finala yüksəldilər, ancaq Abdulrahman İbrahimin vurduğu qızıl qol sayəsində Birləşmiş Ərəb Əmirliklərinə məğlub oldular. 1996-cı ildə İraq dünyada 139-cu yeri tutdu ki, bu da FİFA-nın tarixindəki ən pis reytinqidir.

1997-ci ildə İraq, 1998 FIFA Dünya Kubokunun seçmələrində iştirak etdi, ancaq Qazaxıstana iki məğlubiyyətdən sonra ilk turda məğlub oldu.

Səddam Hüseynin oğlu Uday Hüseynin 'qaranlıq dövr' olaraq bilinməsi, İraq futbolunu idarə etməsindən sui-istifadə etdi və zəif oynayan oyunçulara işgəncə verdi, onları həbsxanaya göndərərək cəzalandırdı, xam kanalizasiya içində çimdi və beton vurdu toplar və bir çox digər dəhşətli cəza alanlar arasında başlarını qırxdırdı.
İraq 2000 Asiya Asiya Kubokunda oynadı, lakin yenə dörddəbir final mərhələsində, Yaponiya bu dəfə 4-1 məğlub oldu. İraq 2002 FIFA Dünya Kuboku seçmə mərhələsinin ikinci turuna çıxdı, ancaq ikinci dövrədəki səkkiz oyunun beşində məğlub oldu və buna görə də finala çıxa bilmədi. İraq, 2002-ci ildə ilk WAFF çempionluğunu qazandı. İki qol geriləməsinə baxmayaraq əlavə vaxtdan sonra finalda İordaniyanı 3-2 məğlub etdi.

2004-cü ildə Asiya Kubokunda dörddəbir finala yüksəldi. Elə həmin il onlar 2006 FIFA Dünya Kuboku seçmələrinin ikinci turunda nokauta uğradılar.

İraq, 2004-cü ilin Oktyabr ayında Dünya Reytinqində 39-cu sırada yer aldı ki, bu da tarixlərində ən yüksək sıradadır. Növbəti il İraq Qərbi Asiya Oyunlarında Suriyanı penaltilər seriyasında məğlub edərək qızıl medal qazandı. 2007-ci ildə Ərəbistan Körfəz Kubokunun qrup mərhələsində İraq məğlub oldu. Körfəz Kubokundan çıxmaq çox mübahisəli şəraitdə baş verdi; İraq Səudiyyə Ərəbistanı ilə hər iki komandanı növbəti mərhələyə keçirəcək son oyunu çəkmək üçün razılaşmağa çalışdı; İraq meneceri Əkrəm Salman, İraqlı oyunçulara oyunu qazanmamalarını söylədi, ancaq Səudiyyə Ərəbistanı oyunçuları heç bir razılaşmadan xəbərsiz oldular və oyunu qazanaraq İraqı kubokdan çıxartdılar. [8] Əkrəm Salman vəzifəsindən kənarlaşdırıldı və Jorvan Vieira baş məşqçi təyin edildi. Onun altında İraq WAFF çempionatının finalına çatdı, ancaq İrana 2-1 hesabı ilə məğlub oldu.

2007-ci il Asiya Kubokunun A qrupunda Avstraliyaya qarşı oynayan İraq; Kuboku qazanmaq yolunda İraq oyunu 3-1 qazandı.

2007-ci ilin iyul ayında İraq 2007-ci il Asiya Kuboku kampaniyasına başladı. Heyət əsasən 2004-cü il Olimpiya Oyunlarında dördüncü, 2006-cı il Asiya Oyunlarında ikinci yeri tutan oyunçulardan ibarət idi. Vieira komandasını turnirə hazırlamaq üçün cəmi iki ay qaldı və komanda çox zəif şəraitdən əziyyət çəkdi. İraq FA komandaya turnir üçün kifayət qədər dəst təmin etmək üçün mübarizə apardı və İraq təhlükəsizlik səbəbi ilə öz ölkələrində əvvəlki oyunları oynaya bilmədi və oyunçuların əksəriyyətinin ailə üzvlərinin müharibədə öldürüldüyü bildirildi.

Komanda, turnirin ən yaxşı hallarından birini istehsal etməzdən əvvəl Taylandın qonaq etdiyi 1-1 hesablı heç-heçə ilə başladı: favorit Avstraliya üzərində 3-1 hesablı qələbə. Omanla heç-heçə sonra İraqı Vyetnam qarşısında iki qol vurduğu İraqı dörddəbir finala çıxardı. Asiya nəhəngləri Cənubi Koreyanı (turnir öncəsi yoldaşlıq oyununda İraqı 3-0 məğlub edən) Noor Sabri'nin qazandığı penaltilər seriyasında məğlub edərək daha bir böyük kədər qazandı. Oyundan sonra bir intiharçı, Cənubi Koreya üzərində yarımfinal qələbəsini qeyd edən 30 futbol azarkeşini öldürdü və bu, demək olar ki, İraq komandasının finaldan çıxmasına səbəb oldu, ancaq ölülərin şərəfinə davam etmək qərarına gəldilər və başqa bir istehsal etdilər. finalda Səudiyyə Ərəbistanını 1-0 məğlub edərək kədərləndikləri, başdan sona qədər üstünlük təşkil etdikləri oyun bir Younis Mahmud başlığı ilə qazandı. Bu turnir qələbəsi beynəlxalq tarixdə ən böyük acınacaqlı hadisələrdən biri olaraq görülür, çünki müharibə aparan bir ölkə, idmanın ən böyük 'nağıllarından' biri kimi təsvir olunan beynəlxalq çempion oldu.

Vieira, Asiya Kubokundan sonra istefa verəcəyini bildirmişdi. O, 2007-ci ilin sentyabrında Egil Olsen ilə əvəz edildi. Olsenin altında İraq üçüncü tura yüksəldi, ancaq Çinlə 1-1 hesablı heç-heçədən sonra FA Olseni darmadağın etdi və onu Adnan Həmədlə əvəzlədi. İraq 2010 FIFA Dünya Kuboku seçmə oyunlarının final mərhələsinə yüksələ bilmədi, çünki Qətərə 1-0 məğlubiyyət onların qrupda üçüncü yerdə başa vurduğunu gördü. Bunun ardınca İraq FA komandanı dağıtmağı qərara aldı və Həmədanı istefaya göndərdi.

Jorvan Vieira 2008-ci ilin sentyabrında yenidən təyin edildi. 2009-cu ildə Ərəbistan Körfəz Kubokundan sonra Vieira vəzifəsindən kənarlaşdırıldı və Bora Milutinovic ilə əvəz olundu.
Bir neçə ay sonra, İraq yalnız ikinci FIFA turnirində iştirak etdi: 2007 FIFA Asiya Kubokunu qazanaraq qazandıqları 2009 FIFA Konfederasiyalar Kuboku. Turnirə ev sahibləri Cənubi Afrika ilə 0-0 məğlubiyyətlə başladılar. UEFA Avro 2008 qalibləri İspaniyaya bir qol vurmadan. İraq Yeni Zelandiya ilə son oyunu 0-0 keçirdi və məğlub oldu.

20 noyabr 2009-cu ildə FIFA Təcili Yardım Komitəsi hökumətin müdaxiləsi səbəbiylə İraq FA'nın fəaliyyətini dayandırdı;dayandırma 19 mart 2010-cu ildə qaldırıldı.

Uğurları
 Asiya Kubokunun qalibi (1) - 2007.

Mənbə
 Berti Foqts: Yeni stimulla Asiya çempionuna qarşı ilk sınaq

Həmçinin bax

Asiya milli futbol komandaları
İraqda futbol
İraq milli idman komandaları

İraq milli futbol komandası


Imagine je druhým sólovým albumom Johna Lennona, ktorý je zároveň jeho najpopulárnejším projektom. Album bol nahraný a vydaný v roku 1971. Skladby, ktoré tento album obsahuje sú jemnejšie ladené a menej avantgardné ako skladby jeho predošlého albumu, ktorý vydal pod názvom John Lennon/Plastic Ono Band. Podľa Lennonových vyjadrení pri tvorbe tohto albumu mu šlo o to, aby svoje myšlienky polial čokoládovou polevou, ktorá je zaujímavejšou pre širšie spektrum publika.

Základ albumu bol nahrávaný v Lennonovom domácom štúdiu (Ascot Sound Studios v Tittenhurst Park), niektoré dodatočné party boli dohrané v štúdiu Record Plant v New Yorku. Spoluproducentami albumu boli Phil Spector John Lennon a Yoko Ono. Pracovné materiály, ktoré vznikli počas nahrávania na ktorých je zdokumentovaný vývoj hudobných nápadov počas realizácie niektorých skladieb vyšiel na videu s názvom Gimme Some Truth: The Making of John Lennon's Imagine.

Titulná skladba albumu "Imagine" sa stala tzv. Signature songom Johna Lennona a jedným z najznámejších hudobných apelov pre prezentáciu myšlienky svetového mieru.

Populárnymi sú aj skladby "Jealous Guy" (skladba, ktorá vznikla v Indii už v roku 1968 pri nahrávaní albumu The Beatles po názvom "Child of Nature"), "Oh My Love" (kompozícia, ktorá vznikla v apolupráci s Yoko Ono), či meditatívna skladba "How?".

Album Imagine obsahuje aj rokenrolovo ladené skladby "Crippled Inside" a "It's So Hard", ako aj provokatívnu pieseň "Gimme Some Truth", ktorá vznikala so skupinou The Beatles ešte počas nahrávania albumu Let It Be. Pôvodne prvú (vinylovú) stranu albumu Imagine uzatvára kakofonickou zmesou tónov politický song "I Don't Wanna Be a Soldier Mama".

Uznanie
Už v čase jeho prvého vydania v septembri a októbri 1971 bol album Imagine pozitívne prijatý hudobnou kritikou a stal sa svetovou jednotkou so stálym predajom. Titulná skladba dosiahla tretie miesto v rebríčkoch USA a v Spojenom kráľovstve sa dostala na prvú pozíciu. V roku 2000 vznikla pod dohľadom Yoko Ono remastrovaná reedícia tohto albumu.

V roku 2003 sa album Imagine v hodnotení časopisu Rolling Stone dostal na 76. miesto zoznamu 500 najlepších albumov všetkých čias. Zároveň bola z tohto albumu vytvorená zlatá remastrovaná kópia v štúdiu Mobile Fidelity Sound Lab.

Zoznam skladieb
Autorom skladieb je John Lennon, okrem uvedených výnimiek.
 "Imagine" – 3:01
 "Crippled Inside" – 3:47
 "Jealous Guy" – 4:14
 "It's So Hard" – 2:25
 "I Don't Wanna Be a Soldier" – 6:05
 "Gimme Some Truth" – 3:16
 "Oh My Love" (John Lennon/Yoko Ono) – 2:44
 "How Do You Sleep?" – 5:36
 "How?" – 3:43
 "Oh Yoko!" – 4:20

Výroba albumu
John Lennon – gitary, klavír, harmonika, píšťalka, spev
George Harrison – gitary, slide gitara, dobro
Tom Evans (Badfinger) – gitara
Rod Linton – gitary
Joey Molland (Badfinger) – gitary
John Tout (of Renaissance) – klavír (na obale chybne napísané, že gitara)
Ted Turner – gitara
Klaus Voormann – basgitary
Nicky Hopkins – klavír, elektrický klavír
John Barham – harmónium, klávesy, vibrafón
Alan White – bicie, perkusie
Michael Pinder – perkusie
Jim Gordon – bicie, perkusie
Jim Keltner – bicie, perkusie
J&P Duo Group – vokály
King Curtis – saxofóny

Referencie

Albumy Johna Lennona
Hudobné albumy z 1971

Imagine (album)


Էլեկտրական սինապս, սինապսի տեսակ, հանդիպում է անողնաշարավորների և ողնաշարավորների մոտ, սակայն առավել լավ ուսումնասիրված են առաջինների մոտ։
Էլեկտրական սինապսներում ազդանշանի հաղորդումն իրականացվում է երկու բջիջների միջև առաջացող տեղային հոսանքների միջոցով՝ էլեկտրական եղանակով։ Էլեկտրական սինապսները բացահայտվել են Ջոն Էկկլսի կողմից 1961 թ.-ին։ Առավել շատ տարածված են ցածրակարգ օրգանիզմների մոտ։

Բարձրակարգ կենդանիների մոտ գերակշռում են քիմիական սինապսները, չնայած սաղմնային զարգացման շրջանում էլեկտրական սինապսների քանակն ավելի շատ է, քան հետծննդյան շրջանում։ Էլեկտրական սինապսները հիմնականում հանդիպում են կենտրոնական նյարդային համակարգի կառույցներում, սրտամկանում (կարդիոմիոցիտների նեքսուսներ), հարթ մկաններում։

Առանձնահատկություններ
Ունեն նեղ սինապսային ճեղք (2-5 նմ)։ Հաղորդումը փոխանցում են հիմնականում երկկողմանի, ի տարբերություն քիմիական սինապսների՝ չունեն միջնորդանյութեր։ Նրանք չունեն սինապսային ուշացում, հիմնականում դրդող են, ունեն բարձր շարժունություն և գրեթե չեն հոգնում։ Էլեկտրական սինապսներում բացակայում է ռիթմի փոխակերպումը, որը բնորոշ էր քիմիական սինապսներին։

Որոշ անողնաշարավորների մոտ հայտնաբերվել են միակողմանի հաղորդմամբ էլեկտրական սինապսներ։

Նախասինապսային և հետսինապսային թաղանթները միացված են յուրահատուկ սպիտակուցային անցուղիներով, որոնց քանակը մեկ սինապսում կարող է հասնել մի քանի հարյուրի։ Այս անցուղիները թափանցելի են ոչ միայն իոնների, այլև նյութափոխանակության որոշ ցածրամոլեկուլային նյութերի նկատմամբ էլ։

Աշխատանքի սկզբունք
Էլեկտրական սինապսներում գործողության պոտենցիալը նախասինապսային թաղանթից անմիջականորեն փոխանցվում է հետսինապսային թաղանթ։ Դրան նպաստում են նեղ սինապսային ճեղքը, նախա- և հետսինապսային թաղանթները միացնող 2 նմ տրամագծով մի քանի հարյուր սպիտակուցային անցուղիները և վերոհիշյալ թաղանթների ցածր տեսակարար դիմադրությունը։

Էլեկտրական սինապսներում հետսինապսային դրդման աղբյուրը նախասինապսային թաղանթի գործողության պոտենցիալն է։

Էլեկտրական սինապսներում հաղորդման ժամանակ նախա- և հետսինապսային թաղանթների միջև առաջանում են տեղային հոսանքներ, որոնք նախասինապսային թաղանթում ունեն մուտքային, իսկ հետսինապսային թաղանթի վրա՝ ելքային ուղղություն։ Նախասինապսային թաղանթում դրդման առաջացման դեպքում սպիտակուցային անցուղիներով կատարվում է դրական լիցքավորված իոնների տեղափոխում դեպի հետսինապսային բջիջ։ Երբ հետսինապսային բջջի գումարային ապաբևեռացումը հասնում է շեմքային մակարդակին, այստեղ ևս առաջանում է գործողության պոտենցիալ։

Եթե քիմիական սինապսներում իոնային հոսանքներն ավարտվում էին նախասինապսային թաղանթում և վերածվում քիմիական ազդակների, ապա էլեկտրական սինապսներում իոնային հոսանքները նախասինապսային թաղանթից անցնում են հետսինապսային թաղանթ և առաջացնում գործողության պոտենցիալ։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Electrical Synapses
 The ionic mechanism of postsynaptic inhibition
 Electrical synapses: a dynamic signaling system that shapes the activity of neuronal networks
 ELECTRICAL SYNPASE TUTORIAL
 Introduction to Synapse
 Synapse

Բջջային գործընթացներ
Կենտրոնական նյարդային համակարգ
Սինապս
Բջջային հաղորդակցություն
Էլեկտրաֆիզիոլոգիա

Էլեկտրական սինապս


Anthimos Koukouridis (, * 2. Januar 1962 in Alexandroupoli), mit weltlichem Namen Christos Koukouridis, ist ein griechisch-orthodoxer Geistlicher und seit 2004 Metropolit von Alexandroupoli.

Biografie
Anthimos studierte an der Pädagogischen Akademie Zarifeia zu Alexandroupoli und der Theologischen Fakultät der Aristoteles-Universität Thessaloniki. Am 6. Oktober 1985 wurde er von Metropolit Anthimos Roussa von Alexandroupoli zum Diakon geweiht und benannte sich um in Anthimos. Am 29. Oktober 1989 empfing er die Priesterweihe und wurde zum Kanzler der Eparchie ernannt.

Am 6. Oktober 2004 wurde Anthimos zum Metropoliten von Alexandroupoli gewählt. Er empfing am 9. Oktober 2004 die Bischofsweihe durch Erzbischof Christodoulos von Athen, am 5. November desselben Jahres wurde er in Alexandroupoli inthronisiert.

Weblinks
 Lebenslauf auf der Website der Metropolie Alexandroupoli (griechisch).
 Offizielle Webseite der Kirche von Griechenland (griechisch).

Bischof der Kirche von Griechenland
Orthodoxer Bischof (21. Jahrhundert)
Grieche
Geboren 1962
Mann

Anthimos Koukouridis


Le genre Neotis comprend quatre espèces d'oiseaux appartenant à la famille des Otididae.

Liste des espèces
D'après la classification de référence (version 7.1, 2017) du Congrès ornithologique international (ordre phylogénique) :
 Neotis ludwigii – Outarde de Ludwig
 Neotis denhami – Outarde de Denham
 Neotis heuglinii – Outarde de Heuglin
 Neotis nuba – Outarde nubienne

Références externes

Otididae

Neotis


Rottumerplaat est une île côtière néerlandaise de la mer des Wadden. Elle fait partie des îles de la Frise Occidentale et est rattachée à la commune d'Het Hogeland. elle n'a pas d'habitation permanente.

Elle est aussi connue sous le nom commun de Rottum avec les deux autres petites îles inhabitées de Rottumeroog et Zuiderduintjes.

Voir aussi
îles de la Frise Occidentale
Mer de Wadden

Het Hogeland
Île dans la province de Groningue
Île des îles de la Frise-Occidentale
Île inhabitée

Rottumerplaat


Sơn La est une des provinces de la région du Nord-ouest du Viêt Nam.

Géographie

Localisation
La province se situe à 320 km de Hanoï et est traversé par la route nationale 6. La province comprend trois points de passage de la frontière avec le Laos : un à Chiềng Khương, un à Pa Háng et un à Nà Cài (commune de Chiềng On).

Topographie
La province a une élévation moyenne de 600-700 mètres au dessus du niveau de la mer. Près de 97 % de la province se trouve dans les bassins versants des rivières Noire et Ma. Il y a deux plateaux : le plateau de Mộc Châu et le plateau de Sơn La.

Climat

La province a un climat subtropical humide dans les montagnes, avec une saison sèches et froides et des étés chauds et humides accompagnés de fortes pluies. En raison de l'encaissement du terrain, de nombreux micros-climats existent permettant le développement de la production agro-forestière. Le plateau de Mộc Châu convient aux plantes des milieux tempérées et aux animaux. Les rives de la rivière Noire conviennent aux arbres tropicaux à feuillage persistant.

Les statistiques montrent que la température moyenne annuelle de Sơn La tend à augmenter ces 20 dernières années avec une augmentation de 0,5 °C à 0,6 °C. La température moyenne annuelle à Sơn La est de 21,1 °C et à Yên Châ de 23 °C. La pluviométrie annuelle moyenne diminue (elle s'élève à  pour Sơn La et à  pour Mộc Châu). L'humidité moyenne diminue également. Les sécheresses en hiver et les vents chauds et secs de l'Ouest dans les derniers mois de la saison sèche et au début de la saison des pluies sont des facteurs qui influent sur la production agricole de la province.

Histoire
Avant 1479, Sơn La (qui comprenait la ville même et les districts actuels de Mộc Châu, Yên Châu, Mai Sơn, Sông Mã, Thuận Châu) était le territoire du royaume Bồn Man. En 1479, Sơn La a été officiellement incorporé dans Đại Việt sous le roi Lê Thánh Tông et dans la province de Hưng Hóa.

Le , le châu de Sơn La est fondée à partir du district de Gia Hưng, province de Hưng Hoá dont il fut séparé avec un statut équivalent. Le major de Chateaurochet en était le député adjoint. Son successeur fut Moulié (en ).

Le , le  territoire militaire est créé puis, le , le district militaire de Vạn Bú  est établi et constitué de deux phủ (ancienne unité administrative) et de huit châu (ancienne division administratives). Il est alors commandé par le major Théophile Pennequin qui sera remplacé par le capitaine Diguet (1893-1956) et le major Norminot (1895).

Le , le district de Vạn Bú et la ville de Vạn Bú (actuelle Tạ Bú) sont établis. À cette époque, M. Cillilat, portant le titre d'ambassadeur de France à Van Bú, a remplacé le major Norminot.

Le , le châu de Sơn La devient la province de Sơn La avec pour capitale la ville de Sơn La. Le premier envoie français, Jean Monpeyrat, prit ses fonctions à Sèvénier de 1902 à 1909. Ses successeurs étaient M. Hernandez (1909-1911), Fillion, Bonnermain, Louis René, Pierre Grossin, Nempont, Romanetti, Saint-Poulot (1928-1933), Cousseau, Gabon et Robert. En 1907, le ministre Monpeyrat construisit la prison de Sơn La. En 1917, Laumet ouvrit une école pour enseigner le vietnamien et le français. En 1933, Gabriel de Saint-Poulof (remplaçant Romanetti en 1928) est mort lors d'une tentative d'évasion des prisonniers de Sơn La. Il fut remplacé en 1939 par Cousseau, lequel fut remplacé par Robert qui conserva ce poste jusqu'en 1945.

Après 1946, la province de Sơn La formait, avec les provinces de Lai Châu et de Phong Thổ établies par la France, la « région autonome thaï » sous la direction de la France.

Entre 1948 et 1953, la province appartenait au Việt Bắc et comprenait six districts : Mường La, Thuận Châu, Phù Yên, district de Mai Sơn, Yên Châu et le Mộc Châu.

Entre 1953 et 1955, la province est située dans la région du Nord-ouest.

Entre 1955 et 1962, la province est abandonnée et appartient à la région autonome de Thái-Mèo.

Entre 1962 et 1975, la région autonome est renommée en région autonome de Tây Bắc. Elle comprend sept districts avec l'ajout des districts de Quỳnh Nhai et Sông Mã et le transfert du district de Phù Yên dans la province de Nghĩa Lộ.

Après la dissolution de la région autonome de Tây Bắc, la province récupère deux districts de la province de Nghĩa Lộ : les districts de Phù Yên et de Bắc Yên. À partir de cette date, la province se subdivise en un chef-lieu : Sơn La et neuf districts : les districts de Bắc Yên, Mai Sơn, Mộc Châu, Mường La, Phù Yên, Quỳnh Nhai, Sông Mã, Thuận Châu et Yên Châu.

Le , le district de Sông Mã a été divisé en deux districts : celui de Sông Mã et celui de Sốp Cộp.

Le , Sơn La prit officiellement le statut de ville.

Le , le district de Mộc Châu est divisé en deux : le district de Mộc Châu (dans son nouveau découpage) et le district de Vân Hồ.

Administration
La province se compose d'une ville Sơn La et de onze districts.

Démographie

Sources

Références

Bibliographie

Compléments

Articles connexes
Région du Nord-ouest
Barrage de Sơn La

Liens externes

Province de Sơn La


An Gerbillus pulvinatus in uska species han Rodentia nga ginhulagway ni Rhoads hadton 1896. An Gerbillus pulvinatus in nahilalakip ha genus nga Gerbillus, ngan familia nga muridae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gerbillus

Gerbillus pulvinatus


Le Service général du Renseignement et de la Sécurité ou SGRS (; allemand : Allgemeiner Nachrichten- und Sicherheitsdienst ) est un des deux services de renseignement de la Belgique. Il dépend du Ministère de la Défense. Son homologue civil est la Sûreté de l'État, dépendante du Service public fédéral Justice.

Histoire et compétences
Les missions du SGRS sont déterminées à l'article 11 de la « Loi organique des services de renseignement et de sécurité » du  (Moniteur Belge du ).

Les agents de ce service exercent dans la discrétion afin de garantir, entre autres, la sécurité des Belges expatriés ou pour prévenir des menaces étrangères sur les Belges et leurs intérêts. Ils sont dès lors tenus au secret professionnel.

Le Chef du SGRS est simultanément le sous-chef d'état-major Renseignement et Sécurité (Assistant Chief of Staff Intelligence and Security – ACOS IS). Il est donc à la fois soumis à l'autorité directe du Ministre chargé de la défense et du chef d'État-Major.

Le SGRS est contrôlé de près par le Comité permanent de contrôle des services de renseignement (« Comité R », dépendant du Parlement), disposant d'un site web et publiant des rapports sur le fonctionnement même dudit service ainsi que de son homologue civil, la Sûreté de l'État.

Le SGRS fournit, comme d'autres services, l'OCAM (Organe de coordination pour l'analyse de la menace) en information et renseignements. L'OCAM est chargé de l'analyse de la menace en matière de terrorisme et d'extrémisme.

Avec l'augmentation de la menace terroriste dans les années 2010 et les dysfonctionnements constatés lors des attentats du 22 mars 2016 à Bruxelles, le SGRS s'est vu renforcé.

En , la hiérarchie de la SGRS est accusée par plusieurs de ses membres ou anciens membres de volontairement saboter certaines opérations de contre-espionnage en raison de conflits d'intérêts.

Directions et Comité
Il est composé d'un état major, de deux directions, d'un comité de supervision.
 État Major et appui
 Direction Cyber: Cyber Sécurité
 Direction Sécurité: Sécurité Militaire
 Comité de supervision: des piliers Collecte et Exploitation

Renseignement
Les différents piliers du renseignement du SGRS ont pour missions : de rechercher, d'analyser et de traiter le renseignement relatif à toute activité qui menace ou pourrait menacer l'intégrité du territoire national, les plans de défense militaires, l'accomplissement des missions de la Défense, la sécurité des ressortissants belges à l'étranger ou tout autre intérêt fondamental du pays. Les produits d'analyse et autres évaluations sécuritaires sont transmis aux plus hautes autorités de l'État.

Les différents piliers du Renseignement du SGRS sont donc responsable du recueil du renseignement, aussi bien sur le plan stratégique qu'opérationnel. Dans ce cadre, la recherche du renseignement est essentiellement axée sur l'étranger. Le renseignement stratégique vient en appui du processus de prise de décision des responsables politico-militaires.

Le renseignement opérationnel est principalement destiné aux Composantes, et selon le cas, aux commandants d'unités en opération extérieure.

Sécurité

La direction Sécurité du SGRS est chargée de la sécurité militaire du personnel appartenant au département de la Défense, ainsi que de la sécurité des installations militaires, de l'armement, des munitions, des équipements, des plans et documents et des systèmes informatiques et de communication.

Cette mission porte également sur la protection du secret lié aux engagements internationaux de la Belgique ou lié à l'accomplissement des missions de la Défense. La Direction Sécurité est également responsable de l'exécution d'enquêtes de sécurité, précédant l'octroi d'une habilitation de sécurité. Une telle habilitation est requise pour la prise de connaissance d'informations classifiées. Ces habilitations peuvent être délivrées au personnel militaire ou civil du département de la Défense ou, dans le cadre d'un contrat commercial, au personnel d'une firme privée.

Toutes les activités liées à la sécurité sont centrées sur les forces armées belges et sur les installations militaires alliées en Belgique. Si nécessaire, elles peuvent être exercées au profit d'unités belges qui sont déployées à l'étranger.

Renseignement de sécurité
Le SGRS emploie des militaires et des civils pour recueillir des informations dans le cadre de la contre-ingérence : rechercher, collecter et exploiter toute information en matière d'espionnage, sabotage, terrorisme et subversion qui forme ou peut former une menace pour les intérêts de la Défense, l'exécution des missions de la Défense ou les plans de défense militaires.
Depuis 2010, la protection du potentiel économique et scientifique fait également partie des missions de ce service (Moniteur belge, ).

État Major et appui
L'état major et l'appui a pour missions : l'appui général dans le domaine du personnel et des finances, de la sécurité interne, du training, de la logistique et du transport ainsi que des systèmes d'information et de communications.

Cyber sécurité
La capacité Cyber protège, sécurise et assure la liberté de manœuvre des autres composantes et s'intègre dans les opérations militaires et de renseignement avec ses effets intrusifs et offensifs.

Dirigeants du service

Notes et références

Liens externes
 Site officiel de la Défense
 Site officiel du Comité R
 Site officiel de la Sûreté de l'Etat belge
Site officiel du Service Général du Renseignement et de la Sécurité

Service public en Belgique
Service de renseignement
Renseignement militaire

Service général du renseignement et de la sécurité


Glanford Park adalah sebuah stadion sepak bola yang terletak di kota Scunthorpe, Lincolnshire, Inggris dan merupakan stadion untuk klub Scunthorpe United.

Glanford Park dibuka pada tahun 1988 dengan biaya pembangunan 2.5 juta Pound Sterling, berkapasitas 9.088 tempat duduk. Ini pertama kalinya sebuah klub sepak bola Inggris pindah ke stadion baru dibangun selama 33 tahun, sejak Southend United pindah ke Roots Hall pada tahun 1955.

Pranala luar

  Profil stadion di situs resmi Scunthorpe United
  Info Stadion Glanford Park

Stadion sepak bola di Inggris

Glanford Park


Dmanisi, yew sûka wareyê Kvemo-Kartliya.

Nıfus
Gorey amardışê peyêni ra nıfusê sûke 2 661 nefero.

Bıvênên
 Sûkê Gurcıstani

Çımey

Dmanisi
Sûkê Gurcıstani

Dmanisi


Natalia, vulgo Natalie Dormer (Raedingae nata die 11 Februarii 1982), alumna academiae artis scaenicae Webber Douglas, est actrix. Notissima est propter partes ab ea actas Victoriae in pellicula Casanova, Anna Bolenae seriei televisificae The Tudors, Margaery Tyrell seriei Game of Thrones, Cressida seriei Hunger Games.

Bibliographia
 Martha Hayes, "Natalie Dormer: 'Female empowerment shouldn't be only about sexuality'" in The Guardian (23 Novembris 2015)

Nexus externi

Mulieres
Actores Angliae
Nati 1982
Homines vivi
Actores ex Game of Thrones
Alumni Academiae Artis Scaenicae Webber Douglas

Natalia Dormer


Qırx — say sistemində ədədlərdən biridir. Otuz doqquzdan sonra,  Qırx birdən əvvəl gəlir.

Türk mədəniyyətində 40 ədədi
Qırx, türk, altay, orta Asiya və yaxın şərq mifologiyalarında və xalq mədəniyyətində ayrıca İslam inancında müqəddəs ədəddir. Kırk, Gırk, Kırh, Kırn olaraq da deyilər. İslamın təsiri əhəmiyyətini artmışdır. Qırx övliya tərəfindən və ya qırx şaman tərəfindən qorunan müqəddəs şəxslərə "qırxlı" adı verilər. Burla Xatunun döyüşçü Qırx Qız köməkçisi vardır. Yeni doğum etmiş bir qadının yanına bir-iki adam xaric qırx gün ərzində kimsə girib çıxmaz. Bundan başqa bu müddət uşağın "qırxının çıxması" mənasına da gəlir ki, bu anlayışa bağlı ənənələr vardır; dua oxunması, yemək verilməsi kimi. Ölünün qırxının çıxması da yenə bənzər şəkildə dualarla və halva edilərək həyata keçirilir. Bu anlayışın əsasında ruhun yaşadığı evi qırx gün sonra tərk etdiyi inancı vardır. Qırğız bayrağında günəşin ətrafında qırx qırğız boyunu işarələyən qırx şüa vardır. Dədə Qorqud Hikayeleri, Manas Dastanı, Qırğız Törəyiş Əfsanəsində Qırx Qız vardır. Oğuz Xanın verdiyi şölənlərdə diktirdiği direklərin boyu qırx qulac uzunluğundadır. Hekayə və nağıllarda "qırx gün, qırx gecə" toylar edilir. Cəza üçün "qırx qatır və ya qırx sətir" şəklində bir tətbiq bəhs edilir. Əjdahalar qırx gün (və ya qırx il) yatarlar. Əjdahalardan qırx qıl koparılır və atəşdə yandırılar, əjdaha ancaq o zaman ölür. İslamiyyətdə isə ölümün ardından qırx gün sonra mövlud və Quran oxunar. Musa Peyğəmbər, Tanrının buyruqlarını qırx gün-qırx gecədə almışdır.

Qırxlar , türk xalq inancında Qırx Övliya deməkdir. Xristian türklərdə 40 Əziz anlayışı vardır. Onlar üçün 40 şam yandırılır. Qırxlar qarışan igidlər də bir daha görünməzlər. Xəstələrin şəfa üçün getdiyi "Çilten Ocağı" Asiyada fərqli bölgələrdə mövcuddur. Qırx Çilten və ya Qırx Eren adıyla da xatırlanarlar. Qışın ardından baharda yenidən dirilməyə hazırlıq prosesi kimi qışda təbiətdəki üç dəfə ölüb dirilməyi ifadə edən və ilki qırx gün davam edən üç dövrün adı Çilli şəklində keçər. Böyük Çilli 40 gün, Kiçik Çilli 20 gün, Boz Çilli isə Nevruz'a qədər gedər.

Riyaziyyatda

Əsas hesablamalarda
 Qırx ədədi — cüt ədəddir və eyni zamanda mürəkkəb ədəddir. Belə ki, 1, 2, 4, 5, 8, 10, 20 və 40 ədədlərinə qalıqsız bölünür.

Say sistemində

Elmdə

Dində
"Qırx" kəlməsi haqqında qırx incəlik
1-Həzrət Peyğəmbəri-Əkrəm (s) buyurmuşdur:"Hər kim qırx gün müddətində əməllərini ixlasla yerinə yetirsə,elm və hikmət çeşmələri onun qəlbindən dilinə cari olar.

2-İmam Baqir (ə) buyurmuşdur:"İnsan qırx gün müddətində imanını Allah Üçün xalis etsə,Allah-Təala onu dünyaya qarşı rəğbətsiz edər,dünyanın dərdini və dərmanını ona tanıtdırar,daha sonra hikməti onun qəlbində möhkəmləndirib,dilini hikmət ilə danışığa gətirər".

3-Fəzl ibn Yəsar deyir:İmam Baqir (ə)-ın belə buyurduğunu eşitdim:"Hər kəs şərab içsə,namazı qirx gün ərzində qəbul olunmaz.

4-İmam Sadiq(ə) buyurmuşdur:"Hər kəs mömin qardaşlarından qırx nəfəri dua etdikdən sonra özünü dua etsə,onun hər iki duası qəbul olar".

5-İmam Sadiq (ə) buyurmuşdur:Bir mömin şəxs dünyasını dəyişdikdə,qırx nəfər mömin şəxs dəfn mərasimində iştirak edib,onun mömin olduğuna şəhadət versələr,Allah-Təala onu bağışlayar".

6-Həzrət Peyğəmbəti-Əkrəm(s) buyurmuşdur:"Bir şəxsin biz Əhli-Beytə məhəbbət barədə yaydığı qırx hədis ,onun sədəqə verdiyi qırx min dinardan(qızıl puldan)üstündür.Allah-Təala ona hər bir hədis üçün bir peyğəmbər savabınl,hədisin hər bir hərfi üçünsə qiyamət günü bir nur verər".

7-Həzrət Peyğəmbəri-Əkrəm(s) buyurmuşdur:"Ümmətimdən hər kəs camaatın istifadə etməsi üçün qırx hədis əzbərləyərsə,Allah-Təala onu qiyamət günü fəqih və alim halında gətirər".
8-Həzrət Peyğəmbəri-Əkrəm(s) imam Əli (ə)-a vəsiyyət edərək buyurmuşdur:"Ya Əli! Ümmətimdən hər kəs Allahın razılığını qazanmaq məqsədila qırx hədis əzbərləyərsə,Allah-Təala onu qiyamət günündə peyğəmbərlər,övliyalar,şəhidlər və layiqli şəxslərlə birgə məşhur edər".
9-İmam Sadiq (ə) buyurmuşdur:"Hər kim halal və haram barəsində bizim hədislərimizdən qırx hədisi hifz edərsə,Allah-Təala qiyamət günü onu alim və fəqih halında gətirər və ona əzab verməz".
10-Həzrət Rəsuli-Əkrəm(s) buyurmuşdur:" Mənim ümmətimdən hər kəs sünnədən qırx hədis əzbərləyərsə,qiyamət günü ona şəfaət edərəm".

İnam və etiqadlarda
Qırx dini etiqadlarda çoxluq anlamındadır. "Qırx düyməli paltar", "qırx otaq", "qırx dəvəli yük" deyəndə ilk baxışda sakrallıq hiss olunmur.

Azərbaycan türklərinin "Əsli və  Kərəm" eposunun mifoloji qaynaqlarında qırx düyməli xalat gerçək aləmin bitməsi – ömür yolunun bağlanması, o biri dünyanın qapısının isə açılması kimi mənalandırılır.  Lakin düymələr açılıb axıra çatan kimi təzədən bağlananda bu rəqəmin arxasında sirli aləm gizləndiyi aşkarlanır.

Mənbə
 Türk Əfsanə Sözlüyü, Dəniz Qaraqurd, Türkiyə, 2011, (OTRS: CC BY-SA 3.0)

İstinadlar

Xarici keçidlər
 Kırklar
 Türk Mitolojisi Sözlüğü, Pınar Karaca (Kırk Erenler)
 Türk mifologiyasında əhəmiyyətli Sayılar, Süheyla Sarıtaş

Ədədlər
Türk mifologiyası

40 (ədəd)


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Big Reef.

Kagaangan ang Big Reef sa Nuzeland. Nahimutang ni sa sentro nga bahin sa nasod,  km sa kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa kasadpan sa Big Reef.  Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Riwaka,  km sa habagatan sa Big Reef. Sa rehiyon palibot sa Big Reef, mga luuk, ug mga lawis talagsaon komon.

Ang klima kasarangan. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Pebrero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hunyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Hunyo, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Nobiyembre, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Kagaangan sa Nuzeland

sv:Big Reef (rev i Nya Zeeland)

Big Reef (kagaangan sa Nuzeland)


Léktor ( - bralec, čitatelj) je beseda, ki je proti koncu srednjega veka v srednji Evropi označevala akademsko izobraženega učitelja, šele v preteklem stoletju pa se je pomensko specializirala v učitelja tujega jezika.

Beseda lektor je tujka, prevzeta prek nemščine (Lektor) iz latinščine lector - bralec, in ima zdaj več pomenov:
 lektor - predavatelj na visokih šolah za praktični pouk zlasti tujih jezikov
 lektor - sodelavec založbe, radia, televizije, gledališča, ki pregleduje, jezikovno obdeluje, ocenjuje in jezikovno popravlja prispele rokopise
 lektor nekdaj - kdor glasno bere drugim
 lektor v cerkvi - bralec pri cerkvenem obredu

Viri

 Verbič, France, Slovar tujk, Cankarjeva založba, Ljubljana 1979
 Slovar slovenskega knjižnega jezika, Druga knjiga, DZS, Ljubljana 1980
 Snoj, Marko, Slovenski etimološki slovar, Založba Modrijan, Ljubljana 2003

Jezikoslovje
Poklici

Lektor


Le district de Jinnan (津南区 ; pinyin : Jīnnán Qū) est une subdivision de la municipalité de Tianjin en Chine.

Notes et références

Voir aussi

Lien externe
  Site gouvernemental

Jinnan

District de Jinnan


Banovo je selo sjeveroistočno od Vrbovca.

Selo se tako zove od 1910. godine kad su doseljeni Zagorci i drugi, koji su pokupovali bivšu vlastelinsku zemlju. Dok je zemlja bila u vlasništvu vlastelina Lovrečina Grad, ovdašnje naselje se zvalo Prnjarevac, od 1850. do 1880. Imbiovec, a od 1880. do 1890. godine Mala Lovrečina. U naselju su stanovali obrtnici i radnici, zaposleni kod vlastelinstva, i to u vlastelinskim zgradama. Od drugog svjetskog rata u selu se nalazi četverogodišnja osnovna škola.

 Naselja u Zagrebačkoj županiji

Banovo


Frank Leslie Haxell (25 June 1912 – 26 May 1988) was a British trade unionist and communist activist.

Career
Born in Islington, Haxell worked as an electrician and joined the Electrical Trades Union in 1929.  In 1935, he joined the Communist Party of Great Britain (CPGB).  A prominent and militant activist, he supported an unofficial strike in Chorley, Lancashire, in 1939, and as a result was barred from holding office in the union for five years.

Working with other CPGB members, Haxell was central to successful opposition to a wage freeze during 1950 and 1951, and was elected as assistant general secretary of the union in 1948.  When the general secretary, Walter Stevens, died suddenly in 1954, Haxell stood in the election for the post, defeating Jock Byrne.

Under Haxell's leadership, the union was widely criticised and accused of vote-rigging.  Les Cannon, a CPGB member, was very critical of the Soviet invasion of Hungary, while Haxell was not.  Cannon resigned from the party and worked with Labour Party Members of Parliament John Freeman and Woodrow Wyatt in an attempt to change the leadership of the union.

Haxell was re-elected general secretary in 1959, an election Byrne had widely been expected to win.  Byrne and Frank Chapple took Haxell to court, along with president Frank Foulkes and fourteen other CPGB members, alleging that the election had been fixed.  Byrne and Chapple won the case in 1961, Byrne being declared general secretary by the court.  Haxell was then expelled from the union, and agreed to resign from the CPGB.  Haxell returned to working as an electrician, and was later permitted to rejoin the union, but not to hold office in it.

References

1912 births
1988 deaths
Communist Party of Great Britain members
General Secretaries of the Electrical Trades Union (United Kingdom)
People from the London Borough of Islington

Frank Haxell


LMFAO yew gruba Amerikayıca. LMFAO be muzikê Elektro-pop eleqedaro. Ezayê grube Stefan Kendal Gordy (Redfoo) u Skyler Husten Gordy (SkyBlu)o. Gruba LMFAOy muzikê xo rê Party Rock vana.

Diskografiye
 Party Rock (2009)
 Sorry for Party Rocking (2011)

Gruba muziki
Grubê muzikê rocki
Muzisyenê Dewletanê Amerikayê Yewbiyayeyan

LMFAO


Rutvenjak Mali je majhen nenaseljen otoček v Jadranskem morju. Pripada Hrvaški.

Rutvenjak Mali, ki ima površino manjšo od 0,01 km², leži med Mrčaro in Prežbo okoli 0,5 km severno od otočka Rutvenjak Veliki.

Glej tudi
 seznam otokov na Hrvaškem

Otoki Dalmacije

Rutvenjak Mali


Lake Thunderbird ist ein Wasserreservoir im Stadtgebiet von Norman im US-Bundesstaat Oklahoma.

Der Stausee wurde von 1962 bis 1965 künstlich angelegt und versorgt die nahen Gemeinden Norman, Del City und Midwest City mit Trinkwasser. Er wird von einem 2.200 m langen und bis zu 44 m hohen Damm gestaut.

Der See ist benannt nach der Legende vom Donnervogel, einem übernatürlich starken Vogel. Viele Anwohner hingegen nennen den See Lake Dirtybird und spielen damit auf das trübe Seewasser an.

Weblinks

Einzelnachweise

Stausee in Nordamerika
Stausee in Oklahoma
SThunderbird
Norman (Oklahoma)
Bauwerk im Cleveland County (Oklahoma)

Lake Thunderbird


Dies universa contra cancrum est ritus die 4 Februarii quotannis celebratus, quem Consociatio Nationum anno 2002 eo consilio consecravit, ut mortales cancro laborantes et absentia therapiae inter gentes contemplentur et commiserentur. Ritus etiam stigma et discrimen migrationis allevare conatur.

Sententia ab anno 2020 ad annum 2021 "Sum Et Ero" fuit, et ab anno 2022 ad annum 2024 "Lacunam Curationis Exple" est.

Notae

Nexus externi
Situs interretialis huius ritus proprius.

Medicina
Nationes Unitae
Ritus Februarii

Dies mundi contra cancrum


Der Moratsch (; ) ist ein rechter Nebenfluss des Slutsch in der belarussischen Minskaja Woblasz.

Der Moratsch entspringt auf dem Kapyler Höhenzug, etwa 10 km östlich vom Rajon-Verwaltungszentrum Kapyl. Von dort fließt er in überwiegend südlicher Richtung. Er fließt westlich des ebenfalls nach Süden strömenden Slutsch. Westlich von Salihorsk wird der Moratsch zum Krasnoslobodskoje-Stausee aufgestaut. Unterhalb des Stausees ist er vollständig kanalisiert. Er mündet schließlich nordwestlich der gleichnamigen Ortschaft Moratsch in den Slutsch, einen Nebenfluss des Prypjat im Einzugsgebiet des Dnepr.

Der Moratsch hat eine Länge von 150 km. Er entwässert ein Areal von 2300 km². Der Fluss wird hauptsächlich von der Schneeschmelze gespeist. Im März und April führt er üblicherweise Hochwasser. Der mittlere Abfluss beträgt 8,7 m³/s. Im Sommer und Herbst kann es aufgrund von starken Niederschlagsereignissen zu Hochwasser kommen. Im Dezember gefriert der Moratsch. Im März / Anfang April reißt die Eisdecke gewöhnlich wieder auf. Zumindest in der Vergangenheit wurde auf dem Fluss Flößerei betrieben.

Einzelnachweise

Moratsch


Punta ang Otamatea sa Nuzeland. Nahimutang ni sa rehiyon sa Chatham Islands, sa kasadpang bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Wellington ang ulohan sa nasod.

Ang yuta sa Otamatea daghan kaayong patag. Sa amihang-sidlakan, dagat ang pinakaduol sa Otamatea. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa kasadpan sa Otamatea.   Sa rehiyon palibot sa Otamatea, mga lawis, ug nga bato nga pormasyon talagsaon komon.

Ang klima ugahon. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Pebrero, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Septiyembre, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga lawis sa Chatham Islands (rehiyon)

sv:Otamatea

Otamatea


Սամուել-Մուրատ վարժարան, ամենօրյա դպրոց։

Հիմնադրումը
Հիմնադրվել է 1832 թվականին, Իտալիայի Պադուա քաղաքում՝ եվդոկացի Սամուել Մուրատյանի կտակի համաձայն, Մխիթարյան միաբանության նախաձեռնությամբ։

Տեղափոխումը
1846 թվականին տեղափոխվել է Փարիզ, 1870 թվականին՝ Վենետիկ, միացվել է Ռափայելյան վարժարանին և կոչվել Մուրատ-Ռափայելան։ Մխիթարյան միաբանները, ստանալով ֆրանսիական կառավարության համաձայնությունը, 1929 թվականին վարժարանը Սամուել-Մուրատ անունով բացել են Փարիզում։

Փակումն ու վերաբացումը
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին փակվել է, վերաբացվել 1946 թվականին։ 1848-1870 թվականներին այստեղ կիրառվել է ֆրանսիական միջնակարգ դպրոցի ծրագիրը (ուսման տևողությունը վեց տարի), ընդունվել են նախակրթարանն ավարտածները։ Այնուհետև գործել է ժամանակակից ֆրանսիական լիցեյի ծրագրով։ Շրջանավարտներն ստացել են բակալավրի աստիճան և իրավունք՝ առանց քննության ընդունվելու համալսարան։

Մանկապարտեզի բացումը
1991-1995 թվականներին վարժարանում գործել է երկօրյա մանկապարտեզ, դասավանդվել են հայոց լեզու և կրոն։ Փակվել է 1995 թվականին՝ նյութական դժվարությունների պատճառով։

Ֆրանսիայի հայկական դպրոցներ
Նոր շրջանի հայկական դպրոցներ
Նորագույն շրջանի հայկական դպրոցներ

Սամուել-Մուրատ վարժարան


Republik Sosialis Rumania (, RSR) adalah negara partai tunggal yang ada dari tahun 1947 hingga 1989. Dari tahun 1947 hingga 1965, negara ini dikenal sebagai Republik Rakyat Rumania (Republica Populară Romînă, RPR). Negara ini adalah negara yang beraliansi dengan Uni Soviet dan negara Blok Timur. Pemerintahan yang ada didominasi Partai Komunis Rumania, seperti yang tertulis di dalam konstitusi.

Setelah Perang Dunia II berakhir, Rumania, mantan anggota Blok Poros, diduduki oleh Uni Soviet, yang merupakan satu-satunya perwakilan dari pihak Sekutu. Pada tanggal 6 Maret 1945, setelah demonstrasi massal oleh pendukung komunis dan tekanan Soviet, terbentuklah pemerintahan baru, yang mencakup juga anggota-anggota Partai Komunis Rumania (yang sebelumnya terlarang). Secara bertahap makin banyak orang komunis menguasai pemerintahan, tetapi banyak juga para pemimpin politik sebelum zaman perang dihilangkan dari kehidupan politik. Pada bulan Desember 1947, Raja Mihai dipaksa untuk turun tahta dan lahirlah Republik Rakyat Rumania.

Pada awalnya, sumber daya Rumania yang langka pasca-perang dikuras oleh "SovRom", perusahaan bebas pajak Soviet-Rumania yang memungkinkan Uni Soviet untuk mengontrol sumber utama pendapatan Rumania. Pengurasan ekonomi lainnya, yaitu pampasan perang yang dibayar ke Uni Soviet. Namun pada tahun 1950-an, pemerintah komunis Rumania mulai menegaskan kemerdekaannya dari pengaruh Soviet, iseperti penarikan pasukan komunis Soviet di Rumania pada tahun 1958.

Pada tahun 1960-1970an, Nicolae Ceaușescu, seorang anggota Partai Komunis Rumania, mulai memimpin Rumania dengan menjadi Sekertaris Jenderal Partai (1965), Ketua Majelis Negara (1967) dan berperan menjadi Presiden yang baru terbentuk pada tahun 1974. Kecaman Ceaușescu terhadap Invasi Soviet ke Cekoslowakia pada tahun 1968 dan pengurangan represi internal secara singkat membantu memberinya citra positif baik di negaranya dan di Barat. Namun, pertumbuhan ekonomi yang cepat yang cenderung didorong oleh kredit luar negeri secara bertahap memberi jalan untuk langkah penghematan besar-besaran dan represi politik yang menyebabkan jatuhnya pemerintahannya yang totaliter pada Desember 1989.

Banyak orang dieksekusi atau meninggal di tahanan during pada masa Komunis Rumania, terutama pada zaman Stalinis (1950-an). Putusan pengadilan pada tahun 1945-1964 berjumlah 137, kematian dalam tahanan diperkirakan mencapai puluhan atau ratusan, bahkan ribuan. Banyak lagi dipenjara karena alasan politik, ekonomi atau lainnya dan menderita penganiyaan, penyiksaan maupun kematian.

Sejarah

Pendudukan Soviet dan naiknya komunis

Saat Raja Mihai, yang didukung partai politik utama menggulingkan Ion Antonescu pada bulan Agustus 1944, membuat Rumania keluar dari Blok Poros dan membawanya ke blok Sekutu, Mihai tidak dapat berbuat apapun untuk menghilangkan ingatan akan keterlibatan Rumania dalam serangan Jerman ke Uni Soviet. Pasukan Rumania bertempur di bawah komando Soviet, bergerak melalui Utara Transilvania ke wilayah Hungaria, dan ke Cekoslowakia, Austria dan Jerman. Namun, Soviet malah memperlakukan Rumania sebagai wilayah taklukan, dan pasukan Soviet tetap menduduki Rumania dengan dalih bahwa otoritas Rumania tidak bisa menjamin keamanan dan stabilitas Transilvania Utara.

Konferensi Yalta telah memberikan Uni Soviet kepentingan yang dominan di Rumania, dan Perjanjian Perdamaian Paris 1947 gagal untuk mengakui Rumania sebagai sekutu. Tentara Merah menduduki tanah Rumania. Komunis hanya memainkan peran kecil dalam pemerintahan masa perang Mihai, yang dipimpin oleh Jenderal Nicolae Rădescu. Namun hal tersebut berubah pada Maret 1945, ketika Dr. Petru Groza dari Barisan Pembajak, yang dekat dengan pihak Komunis, menjadi perdana menteri. Meskipun pemerintahnya berbasis luas, termasuk anggota dari partai-partai besar sebelum zaman perang (kecuali Garda Besi), tetapi kaum Komunis memegang kementerian-kementerian kunci, dan sebagian besar menteri yang mewakili pihak non-komunis seperti Groza hanya menjadi simpatisan.

Sang Raja tidak menyukai arah pemerintahannya, ia berusaha memaksa Groza mengundurkan diri dengan menolak mentanda-tangani beberapa UU (gerakan ini lebih dikenal sebagai "pemogokan raja"). Melihat hal ini, Groza memilih untuk membuat undang-undang tanpa repot-repot berusaha mendapatkan tanda tangan Mihai. Pada tanggal 8 November 1945, pada hari nama Raja Mihai, terjadi demonstrasi anti-komunis di depan istana raja di Bukares. Terjadilah bentrok dengan petugas keamanan yang mengakibatkan puluhan orang tewas dan terluka. Melihat hal ini, petugas Soviet menahan tentara Rumania dan polisi agar tidak menembaki warga sipil, dan akhirnya pasukan Soviet yang memulihkan ketertiban.

Meskipun Raja tidak setuju, pemerintahan Groza melakukan reformasi lahan dan memberikan perempuan hak pilih. Namun hal ini juga membawa awal dari dominasi Soviet di Rumania. Dalam pemilu 19 November 1946, Blok Partai Demokratik yang dipimpin komunis memenangkan 84% suara. Sayangnya, pemilu ini diwarnai dengan berbagai penyimpangan, seperti intimidasi, kecurangan pemilu, dan pembunuhan
Arsip mengkonfirmasi kecurigaan hasil pemilu pada saat itu, dan pada kenyataannya, dipalsukan.

Setelah membentuk pemerintahan, kaum komunis bergeak untuk menghilangkan peran partai moderat, seperti Partai Petani Nasional. Partai ini dituduh melakukan spionase setelah diketahui pada tahun 1947 para pemimpinnya bertemu diam-diam dengan pejabat AS. Show trial kepemimpinan mereka segera disusun, dan kemudian mereka dimasukkan ke dalam penjara. Pihak lain dipaksa untuk "bergabung" dengan Komunis.

Antara tahun 1946 dan 1947, para pendukung dan pejabat pemerintahan pro-Blok Poros dieksekusi sebagai penjahat perang, terutama dalam keterlibatannya dalam Holokaus dan serangan kepada Uni Soviet. Pemimpin Rumania dalam PD II yang pro-Nazi, Ion Antonescu, dieksekusi pada tanggal 1 Juni 1946.

Pada tahun 1947, Rumania menjadi satu-satunya monarki di Blok Timur. Pada 30 Desember tahun itu, Mihai berada di istananya di Sinaia. Tiba-tiba Groza dan Gheorghiu-Dej memanggilnya agar kembali ke Bukares. Mereka menyajikan rancangan penurunan tahta dirinya yang sudah diketik dan menuntutnya untuk menandatangani surat itu. Salah satu dari mereka (Groza atau Gheorghiu-Dej) mengancamnya dengan menodong pistol pada dirinya, pasukan pro-komunis berada di sekitar istananya, dan saluran telepon dipotong. Mihai dipaksa untuk menandatangani dokumen. Beberapa jam kemudian, Parlemen menghapuskan monarki dan menyatakan Rumania sebuah republik rakyat. Pada bulan Februari 1948, komunis memaksa sisa-sisa Partai Sosial Demokrat untuk bergabung dengan mereka untuk membentuk Partai Pekerja Rumania. Namun, orang-orang sosialis yang berpikiran independen dikeluarkan dari partai. Hasilnya, partai gabungan itu adalah Partai Komunis Rumania dengan nama baru. Sementara itu, politisi non-komunis dieksekusi, dipenjara atau melarikan diri ke pengasingan.

Rezim komunis kemudian dilegalisasi dengan konstitusi baru, yang hampir seluruhnya merupakan salinan dari Konstitusi Uni Soviet 1936. Mereka melarang dan menghukum setiap organisasi yang bersifat "fasis atau anti-demokrasi" - yang secara luas ditafsirkan untuk melarang pihak yang tidak bersedia melakukan perintah komunis. Para kelas pekerja juga diberikan kebebasan pers, berbicara dan berkumpul. Meskipun terjadi pembunuhan besar-besaran, pemenjaraan dan pelecehan dari petani lokal selama kolektivisasi paksa, nasionalisasi milik pribadi dan penindasan politik, sebaliknya hak-hak dan kebebasan dijabarkan dalam Konstitusi 1948 dan dua penerusnya (di Konstitusi 1952 dan Konstitusi 1965), tetapi tidak pernah dihormati oleh pemerintah atau para hakim yang baru ditunjuk selama 42 tahun kekuasaan komunis.

Pemerintahan komunis juga membubarkan Gereja Katolik Yunani Uniate Rumania, mendeklarasikan penggabungannya dengan Gereja Ortodoks Rumania.

Republik Rakyat Rumania
{{Infobox Former Country
| conventional_long_name = Republik Rakyat Rumania
| native_name = Republica Populară Romînă
| common_name = Rumania
| continent = Eropa
| country = Rumania
| p1 = Kerajaan Romania
| national_anthem = Zdrobite cătuşe  (1947–1953)  Te slăvim Românie <small>(1953–1977)
| flag_p1 = Flag of Romania.svg
| s1= #Pemerintahan Ceaușescu
| flag_s1 = Flag of Romania (1965-1989).svg
| image_flag = Flag of Romania (1948-1952).svg
| image_coat = Coat of arms of the Popular Republic of Romania (1948-1952).svg
| image_map =
| event_start = Monarki dihapuskan
| capital = Bukares
| government_type = Marxisme-Leninisme negara partai tunggal
| date_start = 30 Desember
| event_start = Monarki dihapuskan
| title_leader = Sekertaris Jenderal
| leader1 = Gheorghe Gheorghiu-Dej
| year_leader1 = 1944–1954
| leader2 = Gheorghe Apostol
| year_leader2 = 1954–1955
| leader3 = Gheorghe Gheorghiu-Dej
| year_leader3 = 1955–1965
| title_representative = Kepala Negara
| representative1 = Constantin Parhon
| year_representative1 = 1947–1952
| representative2 = Petru Groza
| year_representative2 = 1952–1958
| representative3 = Ion Gheorghe Maurer
| year_representative3 = 1958–1961
| representative4 = Gheorghe Gheorghiu-Dej
| year_representative4 = 1961–1965
| year_start = 1947
| event_end = Konstitusi 1965
| date_end = 21 Agustus
| year_end = 1965
}}
 Tahun-tahun awal

Tahun-tahun awal pemerintahan komunis di Rumania ditandai dengan perubahan berulang-ulang dan banyak penangkapan dan pemenjaraan karena faksi-faksi partai berusaha untuk mendominasi. Sumber daya negara juga terkuras oleh perjanjian SovRom dengan Uni Soviet, yang memfasilitasi pengiriman barang Rumania ke Uni Soviet dengan harga murah. Pada 11 Juni 1948, semua bank dan perusahaan besar dinasionalisasi.

Dalam kepimpinan komunis, terdapat tiga faksi utama, semua dari mereka beridelogi Stalinis, yang membedakannya adalah perbedaan sejarah pribadi mereka masing-masing, bukannya perbedaan politik atau filosofis yang mendalam. Ketiga faksi itu adalah:
 "Orang Moskwa", seperti Ana Pauker dan Vasile Luca, menghabiskan masa perang di Moskwa.
 "Tahanan Komunis", seperti Gheorghe Gheorghiu-Dej, ditahan pada zaman perang.
 "Sekertariat Komunis", kelompok ini kurang kuat Stalinis-nya, seperti Lucrețiu Pătrășcanu. Ia berhasil melewati masa-masa Antonescu dengan bersembunyi di wilayah-wilayah Rumania dan telah berpartisipasi dalam pemerintahan yang luas setelah Kudeta Raja Mihai 1944.

Pada akhirnya, dengan bantuan Joseph Stalin, Gheorghiu-Dej dan faksi "Tahanan Komunis"-nya menang. Pauker disingkirkan dari partai (bersama dengan 192.000 anggota partai lain) dan Pătrăşcanu dieksekusi setelah show trial.

 Zaman Gheorghiu-Dej

Gheorghiu-Dej, seorang pendukung Stalinis, tidak senang dengan reformasi Nikita Khrushchev di Uni Soviet setelah kematian Stalin pada tahun 1953. Dia juga menolak keras tujuan Comecon untuk mengubah Rumania menjadi "lumbung" Blok Timur, berusaha melakukan rencana ekonomi yang berbasis di sekitar industri berat dan produksi energi, menutup kamp kerja terbesar Rumania, meninggalkan proyek Kanal Danube-Laut Hitam, menghentikan penjatahan dan menaikkan upah buruh. Selanjutnya, tetap ada kebencian terhadap Uni Soviet di mana tanah historis Rumania tetap menjadi bagian dari negara itu sebagai RSS Moldavia. Faktor-faktor ini dikombinasikan untuk menempatkan Rumania di bawah Gheorghiu-Dej menjadi lebih independen dan nasionalis.

Gheorghiu-Dej menganggap dirinya adalah seorang Stalinis, dan pemerintah Soviet yang saat itu lebih liberal mengancam untuk merusak otoritasnya. Dalam upaya untuk memperkuat posisinya, Gheorghiu-Dej berjanji melakukan kerjasama dengan negara manapun, terlepas dari sistem politik-ekonominya, asalkan kesetaraan internasional diakui dan tidak ikut campur dalam urusan dalam negeri negara lain. Kebijakan ini menyebabkan penguatan hubungan Rumania dengan Tiongkok, yang juga menganjurkan penentuan nasib nasional dan menentang hegemonisme Soviet.

Gheorghiu-Dej mengundurkan diri sebagai sekretaris jenderal partai pada tahun 1954 tetapi tetap menjadi perdana menteri; sekretariat bersama yang terdiri empat anggota partai, termasuk Nicolae Ceauşescu, mengendalikan partai selama setahun sebelum Gheorghiu-Dej kembali lagi mengambil kendali. Meskipun terdapat kebijakan baru tentang kerjasama internasional, Rumania bergabung dengan Pakta Warsawa pada tahun 1955, yang mensyaratkan subordinasi dan integrasi sebagian dari militer negara tersebut ke dalam persenjataan Soviet. Namun, Rumania menolak untuk mengizinkan Pakta Warsawa bermanuver di negaranya dan mengurangi partisipasinya dalam manuver militer di daerah anggota-anggota aliansi tersebut.

Pada tahun 1956, Perdana Menteri Soviet, Nikita Khrushchev, mencela Stalin dalam Pidato Rahasia sebelum Kongres ke-20 Partai Komunis Uni Soviet. Gheorghiu-Dej dan kepemimpinan Partai Pekerja Rumania (Partidul Muncitoresc Român, PMR) segera bersiap dengan arus de-Stalinisasi. Gheorghiu-Dej menjadikan Pauker, Luca dan Georgescu kambing hitam untuk kebijakan kaum Komunis yang terlalu berlebihan pada masa lalu dan mengklaim bahwa PMR telah membersihkan unsur Stalinis bahkan sebelum Stalin meninggal pada tahun 1953.

Pada bulan Oktober 1956, pemimpin komunis Polandia menolak untuk tunduk pada ancaman militer Soviet, yang menginginkan campur tangan mereka dalam urusan politik dalam negeri dan mengangkat anggota politbiro yang lebih taat kepadanya. Beberapa minggu kemudian, partai komunis di Hungaria hampir hancur selama revolusi rakyat. Tantangan Polandia dan pemberontakan rakyat Hungaria menginspirasi siswa Rumania dan para pekerja untuk berdemonstrasi di universitas dan kota-kota industri untuk menyerukan kebebasan, kondisi hidup yang lebih baik, dan mengakhiri dominasi Soviet. Dengan dalih bahwa pemberontakan Hungaria mungkin menghasut pemberontakan negaranya sendiri, Gheorghiu-Dej mengambil langkah-langkah radikal yang berarti akan ada juga penganiayaan dan pemenjaraan berbagai "tersangka", terutama orang-orang asal Hungaria. Dia juga menganjurkan intervensi cepat Soviet, dan Uni Soviet memperkuat kehadiran militernya di Rumania, terutama di sepanjang perbatasan Hungaria. Meskipun kerusuhan Rumania terbukti fragmentaris dan terkendali, Hungaria tidak, jadi pada bulan November, pihak Moskwa melancarkan invasi berdarah ke Hungaria. Rumania menawarkan untuk mengambil bagian dalam intervensi militer di Hungaria pada tahun 1956, tapi Nikita Khrushchev menolak gagasan itu.

Setelah Revolusi 1956, Gheorghiu-Dej bekerja sama dengan pemimpin baru Hungaria, János Kádár, yang diangkat oleh Uni Soviet. Rumania ditugaskan menahan mantan perdana menteri Hungaria (yang juga merupakan pemimpin revolusi 1956) Imre Nagy. Dia dipenjara di Snagov, utara Bucharest. Setelah serangkaian interogasi oleh Soviet dan otoritas Rumania, Nagy dikembalikan ke Budapest untuk pengadilan dan eksekusi.

Di Transilvania, pemerintah Rumania menggabungkan universitas berbahasa Rumania dan Hungaria yang berada di Cluj, mengakhiri Universitas Bólyai Hungaria, dan juga bekerja secara bertahap menghilangkan pendidikan Hungaria di sekolah menengah dengan mengubahnya menjadi pendidikan Rumania.

Gheorghiu-Dej menyebar ketakutan bahwa Hungaria ingin mengambil alih Transylvania. Ia mengambil dua pendekatan untuk masalah ini, yaitu menangkap para pemimpin Aliansi Rakyat Hungaria, dan di bawah tekanan Soviet, ia mendirikan daerah otonom Hungaria, di wilayah Székely.

Pemerintah Rumania juga mengambil langkah-langkah untuk mengurangi ketidakpuasan publik dengan mengurangi investasi di industri berat, meningkatkan produksi barang konsumen, desentralisasi manajemen ekonomi, meningkatkan upah dan insentif, dan melembagakan unsur manajemen pekerja. Pihak berwenang menghapuskan pengiriman wajib bagi petani pribadi tetapi juga mempercepat program kolektivisasi di pertengahan 1950-an, meskipun tidak brutal seperti sebelumnya. Pemerintah menyatakan kolektivisasi selesai pada tahun 1962, ketika pertanian kolektif negara mengontrol 77% dari tanah garapan.

Meskipun Gheorghiu-Dej mengklaim bahwa ia telah membersihkan pihak Stalinis Rumania, tetapi ia tetap rentan terhadap serangan karena keterlibatannya jelas dalam kegiatan partai dari 1944-1953. Pada pertemuan pleno PMR Maret 1956, Miron Constantinescu dan Iosif Chişinevschi, keduanya adalah anggota Politbiro dan wakil perdana menteri, mengkritik Gheorghiu-Dej. Constantinescu, yang menganjurkan liberalisasi ala Khrushchev, menjadi ancaman tertentu untuk Gheorghiu-Dej karena dia menikmati hubungan baik dengan pimpinan Moskwa. PMR menyingkirkan Constantinescu dan Chişinevschi dari partai pada tahun 1957, mencela mereka sebagai Stalinis dan menganggap mereka punya keterlibatan dengan Pauker. Setelah itu, Gheorghiu-Dej tidak menghadapi tantangan serius untuk kepemimpinannya. Ceauşescu mengganti Constantinescu sebagai kepala kader PMR.

 Penganiayaan, sistem kamp kerja paksa dan perlawanan anti-komunis

Penganiayaan yang keras dari musuh nyata atau yang dianggap melawan pemerintah Komunis dimulai dengan pendudukan Soviet pada tahun 1945. Meskipun pemerintah Rumania dianggap sebagai sekutu melawan Nazi Jerman, tentara Soviet bertindak seperti tentara pendudukan dan bisa menangkap hampir setiap orang yang dianggap "fasis" atau "anti-Soviet".

Setelah pemerintah komunis menjadi lebih kuat, jumlah penangkapan meningkat. Semua lapisan masyarakat terlibat, tetapi terutama ditargetkan adalah elit sebelum perang, seperti intelektual, pendeta, guru, mantan politisi (bahkan jika mereka berhalauan sayap kiri) dan siapa saja yang berpotensi membentuk inti perlawanan anti-komunis.

Penjara yang ada penuh dengan tahanan politik, dan akhirnya dibuatlah sistem baru penjara dan kamp kerja paksa, yang dibuat berdasarkan Gulag Soviet. Proyek kuno Kanal Danube-Laut Hitam dijadikan alasan untuk membangun beberapa kamp kerja paksa, di mana banyak orang tewas. Beberapa penjara paling terkenal termasuk Sighet, Gherla, Piteşti dan Aiud, dan kamp kerja paksa didirikan di tambang-tambang timah dan di Delta Danube.

Salah satu eksperimen cuci otak yang populer di Eropa Timur terjadi di Rumania, yaitu di penjara politik Piteşti, yang terletak di 120 kilometer barat laut Bukares. Penjara ini populer di Rumania dengan 'Eksperimen Pitești' atau Fenomena Pitești-nya, yang dilaksanakan di penjara ini antara tahun 1949 hingga 1952. Eksperimen Pitești dilakukan untuk 'mendidik kembali' musuh rezim (musuh nyata atau bayangan), dengan melibatkan penyiksaan psikologis dan fisik, dan mereka dipaksa untuk dipermalukan, direndahkan dan diberi tindakan tidak manusiawi. Puluhan orang tewas dalam 'percobaan', tetapi tujuannya sebenarnya bukan untuk membunuh orang, tetapi untuk 'mengajar kembali' mereka. Beberapa dari mereka yang diberi 'pendidikan ulang' kemudian menjadi penyiksa dirinya sendiri, dan mereka yang selamat dari Piteşti banyak yang bunuh diri atau berakhir di rumah sakit jiwa.

Rezim komunis juga melakukan deportasi petani dari Banat (barat daya Transilvania, di perbatasan Yugoslavia), mulai dari 18 Juni 1951. Sekitar 45.000 orang secara paksa "dimukimkan" di daerah yang lebih sedikit penghuninya di dataran timur (Bărăgan). Keputusan pemerintah diarahkan untuk menciptakan cordon sanitaire melawan Josip Broz Tito dan Yugoslavia-nya. Kebijakan ini juga menggunakan taktik intimidasi untuk memaksa para petani yang tersisa untuk bergabung dalam pertanian kolektif. Kebanyakan yang dideportasi tinggal di Baragan selama 5 tahun (sampai 1956), tetapi beberapa tetap tinggal di sana secara permanen.

Terdapat juga perlawanan anti-komunis, yang memiliki bentuk yang terorganisir, dan banyak orang yang menentang pemerintah mengangkat senjata dan sejumlah kelompok partisan dibentuk, terdiri 10-40 orang. Ada serangan terhadap pos polisi dan sabotase. Beberapa partisan terkenal adalah Elisabeta Rizea dari Nucşoara dan Gheorghe Arsenescu. Meskipun sejumlah besar anggota polisi rahasia Securitate dan pasukan tentara bersama-sama melawan mereka, perlawanan bersenjata di pegunungan berlanjut hingga awal 1960-an, dan salah satu pemimpin partisan paling dikenal tidak ditangkap sampai tahun 1974.

Bentuk lain dari perlawanan anti-komunis (yang tanpa kekerasan kali ini), adalah gerakan mahasiswa 1956. Dalam reaksi terhadap pemberontakan anti-komunis di Hungaria, terjadi gema yang dirasakan seluruh blok Timur. Protes terjadi di beberapa pusat universitas sehingga banyak penangkapan dan pengusiran. Gerakan mahasiswa yang paling terorganisir terjadi di Timişoara, di mana 3000 ditangkap. Di Bukares dan Cluj, kelompok terorganisir yang dibentuk mencoba untuk membuat kebijakan yang lebih berpihak kepada gerakan anti-komunis di Hungaria dan mengkoordinasikan kegiatan mereka. Reaksi pemerintah adalah segera menangkap mahasiswa atau mengskors mereka dari program mereka, beberapa guru dipecat, dan asosiasi baru dibentuk untuk mengawasi kegiatan mahasiswa.

Puluhan ribu orang tewas sebagai bagian dari penindasan dan kolektivisasi pertanian di Komunis Rumania terutama di bawah Gheorghiu-Dej.Rummel, Rudolph, Statistics of Democide, 1997.

 Pemerintahan Ceaușescu
Gheorghiu-Dej meninggal pada tahun 1965 dalam keadaan yang tidak jelas, yang tampaknya terjadi ketika ia berada di Moskwa untuk perawatan medis. Setelah perebutan kekuasaan, ia digantikan oleh Nicolae Ceauşescu. Gheorghiu-Dej bersifat Stalinis, sementara Uni Soviet sedang dalam periode reformis. Di lain pihak, Ceauşescu awalnya tampak sebagai seorang reformis.

Selama dua tahun terakhir, Gheorghiu-Dej memanfaatkan perselisihan Soviet-Tiongkok dan mulai menentang hegemoni Uni Soviet. Ceauşescu, didukung oleh rekan-rekan Gheorghiu-Dej seperti Maurer, meneruskan kebijakan yang populer tersebut. Hubungan dengan negara-negara Barat dan negara-negara lain mulai diperkuat dan dianggap menjadi kepentingan nasional Rumania. Pemaksaan pengaruh budaya oleh Uni Soviet, terutama budaya Rusia di Rumania yang dimulai pada tahun 1950, dihentikan dan sebagai penggantinya, media Barat diizinkan untuk beredar di Rumania.

 Tahun-tahun awal
Pada tahun 1965, mencontoh dari Cekoslowakia, nama negara diubah menjadi Republica Socialistă România (Republik Sosialis Rumania) dan nama lama PMR dikembalikan menjadi Partidul Comunist Român'' (Partai Komunis Rumania).

Dalam tahun-tahun awal kekuasaannya, Ceauşescu begitu populer, baik di negara asalnya dan di luar negeri. Barang-barang pertanian melimpah, barang-barang konsumen mulai muncul kembali, terjadi pencairan budaya, dan yang penting dalam hubungan luar negeri, ia berbicara menentang invasi Soviet ke Cekoslowakia (1968). Sementara reputasinya di negaranya memudar, ia terus melakukan hubungan luar negari yang baik dengan pemerintah Barat dan dengan lembaga-lembaga kapitalis internasional seperti Dana Moneter Internasional dan Bank Dunia karena garis politik independennya. Rumania di bawah Ceauşescu memelihara dan kadang-kadang meningkatkan hubungan diplomatik dan lainnya dengan, antara lain, Jerman Barat, Israel, Tiongkok, Albania, dan Chile di bawah Pinochet. Karena berbagai alasan, negerinya tidak berhubungan baik dengan Moskwa.

Isu HAM
Prihatin angka kelahiran yang rendah di negara itu, Nicolae Ceauşescu menetapkan Dekret 770 pada tahun 1966 untuk membatasi aborsi dan kontrasepsi, di mana hanya perempuan diatas usia 38 tahun yang telah memiliki empat anak dapat memenuhi syarat; pada tahun 1989, jumlahnya meningkat menjadi lima anak. Diberlakukan juga pemeriksaan ginekologi wajib dan ada hukuman terhadap orang-orang yang belum menikah dan pasangan yang tidak memiliki anak, dilengkapi dengan pengukuran bersifat natalis.

Langkah-langkah pro-natalis berhasil, dan menyebabkan ledakan bayi di akhir 1960-an, di mana puncaknya terjadi pada tahun 1967. Ironisnya, orang-orang Rumania yang banyak lahir pada masa ini, akan memainkan peran utama dalam runtuhnya rezim komunis dua dekade kemudian.

Pembatasan hak asasi manusia lainnya termasuk pelanggaran privasi oleh polisi politik ("Securitate"), penyensoran dan relokasi, tetapi tidak pada skala yang sama seperti pada tahun 1950-an.

Selama era Ceauşescu, terjadi "perdagangan" rahasia yang berlangsung di antara Rumania dengan Israel dan Jerman Barat, di mana Israel dan Jerman Barat membayar uang ke Rumania untuk memungkinkan warga Rumania dengan serfitikat keturunan Yahudi atau Jerman untuk beremigrasi ke kedua negara tersebut.

Referensi

Pendirian tahun 1947
Pembubaran tahun 1989
Bekas negara komunis
Sejarah Rumania
Rumania
Blok Timur
Eropa

Republik Sosialis Rumania


An Dasyprocta leporina in uska species han Rodentia nga syahan ginhulagway ni Linnaeus hadton 1758. An Dasyprocta leporina in nahilalakip ha genus nga Dasyprocta, ngan familia nga Agoutidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dasyprocta

Dasyprocta leporina


Stordal est Norvegiae commune 1030  incolarum (anno 2012) in provincia  Møre og Romsdal .

Nexus externi

 Stordal pagina interretialis

Communia Norvegiae

Stordal


他の紀年法

 干支 : 己未
 日本
 南朝 : 天授5年
 北朝 : 永和5年、康暦元年3月22日 -
 皇紀2039年
 中国
 明 : 洪武12年
 中国周辺
 北元 : 宣光9年、天元元年旧6月 -
 朝鮮
 高麗 : 辛禑5年
 檀紀3712年
 ベトナム
 陳朝 : 昌符3年
 仏滅紀元 : 1921年 - 1922年
 イスラム暦 : 780年 - 781年
 ユダヤ暦 : 5139年 - 5140年

カレンダー

できごと

誕生

 10月4日 - エンリケ3世、トラスタマラ朝のカスティーリャ王(+ 1406年)
 11月14日(天授5年/康暦元年10月5日) - 花山院忠定、室町時代の公卿(+ 1416年)

死去

 2月18日 - アルブレヒト2世、メクレンブルク=シュヴェリーン公(* 1318年)
 3月25日(天授5年/康暦元年3月7日) - 上杉憲春、南北朝時代の武将(* 生年未詳)
 5月29日 - エンリケ2世、カスティーリャ王国トラスタマラ王朝の初代国王(* 1333年)
 7月21日(天授5年/康暦元年6月5日) - 斯波兼頼、南北朝時代の武将(* 1315年)
 11月15日 - オットー5世、バイエルン公、ブランデンブルク選帝侯(* 1340年?)
 11月21日(天授5年/康暦元年10月12日) - 畠山義深、南北朝時代の武将、畠山氏の第6代当主(* 1331年)

関連項目

 年の一覧
 年表
 年表一覧

1379年


Jay Silverheels (26. maj 1912 – 5. mart 1980) bio je kanadski filmski i televizijski glumac rodom iz indijanskog naroda Mohawk, poznat po ulozi Tonta u popularnoj vestern TV-seriji The Lone Ranger.

Izvori

Fusnote

Literatura

Vanjske veze
 The Rise and Fall of Jay Silverheels @WFMU
 Jay Silverheels tribute site

 Biographical Information
 Screen Legends

 Western Stars Quick Quiz on Jay Silverheels
 Amctv.com article on Silverheels and Western Sidekicks
 Jay Silverheels Biography;Tonto: The Man in Front of the Mask

Kanadski filmski glumci
Kanadski televizijski glumci

Jay Silverheels