Sulaha (Theodisce: Suhl) urbs est Thuringiae centralis quae hodie nulli districtui subdita est.

Geographica
Annis ab 1952 ad 1990 fuit caput Districtus Sulahae qui dicebatur. Civitatis foederalis Thuringiae urbs est maxima post Erfordiam Ienamque. Altitudo eius 422 metrorum super mare est; Kalendis Ianuariis 2015 habuit 36.208 incolarum. Lineam ferriviaria, quae a Mainingia Erfordiam ducit, oppidum tangit quoque. Propter situm in valle montibus inclusa viatores, ut itinera hinc hucve faciant, vocantur.

Historia
Iam anno 1232 mentio huius oppidi in documentis fit. Etymologice significat eius nomen "locum ubi ferae volvuntur". Mediis Aevis exeuntibus oecomonia progressa est metallis exercendis atque ferris tractandis. Maximi momenti erant pyxidum confectores. Attamen evolutio maxima post Secundum bellum mundanum demum factum est.

Res videndae
Media in urbe est invenitur Aula synodalis gigans, ubi praeter congressus concentus et spectacula et ludi scaenici dantur. Finitima valde est Piscina Ottiliensis. Domus Philharmoniae amicos cabareti invitat, sedem Thuringiorum symphonicorum Gotensium-Sulensium praebet, munere universitatis popularis fungitur. Iuxta has aedes musicas Bibliotheca municipalis nova erecta est: captans eius frons vitrea in qua legi possunt versus carminum.

In via Steinweg, regione peditibus reservata, plures burgensium domus pulchrae sternuntur. Cuius in bifurcatione meridiana videtur Ecclesia Crucis, constructa annis ab 1731 ad 1739.  In fori centralis puteo stat urbis symbolum, Statua fabri armorum. Super Curiae historicae tympanum legas sententiam quandam de coniuratione Volfgangi Kapp anno 1920 facta referens.

Ecclesia Sanctae Mariae generis conchati plus quam quinque saecula stat ignes plures passa. Historia de armis faciendis in Museo armorum in Domu polentaria narratur, opere quodam craticio secundum genus Hennebergense-Franconicum constructo. Aliam traditionem provehit Centrum collineationis in monte Friedberg, quod inter totius orbis terrarum optimos exercitationum locos a collineationis cultoribus voluptariis habetur. Magistratus collineatorius in Germaniae septem institutis similibus antiquissimus est.

Notae

Nexus externi

Situs proprius

Sulaha


イゼルニア()は、イタリア共和国モリーゼ州にある都市で、その周辺地域を含む人口約2万2000人の基礎自治体(コムーネ)。イゼルニア県の県都である。

地理

位置・広がり
イゼルニア県中部のコムーネである。イゼルニアの街は、州都カンポバッソから西へ約36km、フロジノーネから東へ約74km、ナポリから北へ約83km、首都ローマから東南東へ約151kmの距離にある。

隣接コムーネ
隣接するコムーネは以下の通り。
カルピノーネ
フォルリー・デル・サンニオ
フォルネッリ
ロンガーノ
マッキア・ディゼルニア
ミランダ
ペスケ
ペットラネッロ・デル・モリーゼ
ロッカシクーラ
サンタガーピト

歴史
古代においてイゼルニアはアエセルニアの名称で呼ばれ、サムナイトと呼ばれるイタリック人の部族が住んでいた。その後はローマの植民地になった。ローマ時代の遺跡は現在も都市の下に眠っており、2021年にはローマの初代皇帝アウグストゥスの頭部像が発掘されている。

行政

行政区画
イゼルニアには、以下の分離集落(フラツィオーネ)がある。
Acquazolfa, Bazzoffie, Breccelle, Capruccia, Castagna, Castelromano, Colle de' Cioffi, Colle Martino, Colle Pagano, Collecroci, Conocchia, Coppolicchio, Fragnete, Marini, Salietto, Valgianese

人物

著名な出身者
ケレスティヌス5世 - 13世紀の聖職者、ローマ教皇(在位:1294年)。
ロベルト・ファリナッチ - 20世紀のファシスト党の政治家。

脚注

外部リンク

コムーネ公式サイト

イタリアの県都
イゼルニア県のコムーネ
せるにあ

イゼルニア


Հարթ կետեր կամ իսկական կետեր (), անատամ կետերի կարգին դասվող կենդանիներ։ Այդ թվին են դասվում Հարավային հարթ կետերը, որոնք ծովում հեշտությամբ տարբերվում են մյուս կետանմաններից։ Նրանց մոտ բացակայում է մեջքի լողակը։ Հարթ կետերի պոչերն ավելի երկար են, մարմինը նման է ճարպով լցված պարկի։ Գրելանդական կետն ունենում է մինչև 20 մետր երկարություն և 150 տոննա քաշ։ Գրելանդական կետերը ունենում են 4 մետր երկարություն ունեցող բեղեր։ Վերին ծնոտի յուրաքանչյուր կողմից կազմված են 400 թիթեղներ։

Գրականություն
 Ս.Գ. Ստեփանյան, Գ. Ե. Ավագյան - «Կենդանական Աշխարհի հսկաները»

Կետանմաններ
Կաթնասունների ընտանիքներ

Հարթ կետեր


コージー 冨田(コージーとみた、1967年2月24日 - )は、日本のものまねタレント、コメディアン。兵庫県神戸市出身、愛知県豊田市育ち。トップ・カラー所属。本名は冨田 弘司(とみた こうじ)。

人物・来歴

高校卒業後、育ちの豊田市でトヨタの下請け工場に5年間勤務。この頃から本名の冨田弘司名義で『森田一義アワー 笑っていいとも!』『とんねるずの生でダラダラいかせて!!』など様々な番組に出演する。冨田のタモリまねネタがまだ有名でなかった頃、第28回『発表!日本ものまね大賞』でグランプリを獲得後本格的にプロ転向。タモリのものまねによって一躍有名になる。2001年に第38回ゴールデン・アロー賞芸能新人賞を受賞。

桜塚やっくんとも親交があり、スケバン恐子は冨田が「目があゆに似てるね」と言ったことがきっかけだったことを、冨田自身が明かしている。

弟の冨田真司(とみた しんじ)もものまね芸人であり、シンジー冨田として活躍している。

ものまね
タモリのものまねの第一人者で、「あれっ? 髪切った?」、「んなぁーこたぁーない」というフレーズを用いる。「髪切った?」は『ものまねバトル』でヒロミからの振りに返した咄嗟の一言がはじまりだったことを自身のブログで明かしている。素人参加番組に出演した時は松村邦洋、島田紳助、笑福亭鶴瓶、桂歌丸、櫻井和寿。初めてタモリと共演した時は本人のモノマネはせずに松村邦洋と松村雄基のモノマネで、ドラマ『スクール☆ウォーズ』の「イソップが死んだのは俺のせいだ」のくだりを披露し、佐藤康恵は「松村邦洋のドスが効いてる」、東野幸治は松村邦洋のマネが上手いと評している。その他、いかりや長介、板東英二、古畑任三郎、石橋貴明など多数のレパートリーを持つ。「重箱の隅をつつくメドレー」と称する細かいものまねを得意としており、それをヒントに企画されたのが『博士と助手~細かすぎて伝わらないモノマネ選手権~』である。音声をまねる声帯模写、外見をまねる形態模写に対し、自分のものまねは性格模写であると本人は語っている。

コージー名義となって以降はタモリとの公式な共演はない。

30歳からはスキンヘッドにしており、モノマネのネタに応じてその都度カツラを被り換える。

大橋巨泉では彼の横柄な態度をコミカルにアレンジし「お前の番組に出てやる」と言って決め台詞にしていた。
原口あきまさのさんまを相手に「クイズダービー」の司会を倍率ドンと解答オープンの部分で再現したことがある。
石橋貴明はかつて久本雅美のトーク番組に出たとき「皆は「うるせーな!バーカ!」とかの部分をものまねするけど僕はトークの部分をものまねする」と語っていた。

主なものまねのレパートリー

出演

テレビ
ものまねバトル☆CLUB(毎月第3水曜日、日本テレビ)
週刊ことばマガジン(2005年4月 - 、東日本放送 )ナレーター
オールスター感謝祭(2001年春 - 2005年秋、TBSテレビ)  - 2001年春では一時司会を務めた。
ものまねバトル(1994年12月 - 2009年1月、日本テレビ)  - 「ものまねスター誕生!」司会
ぷらちなロンドンブーツ(1997年10月 - 2002年9月、テレビ朝日)  - 原口あきまさと「ものまねサバイバー」コーナーレギュラー
笑う子犬の生活(1999年10月 - 2001年9月、フジテレビ)
期間限定!ピカピカ天王洲LIVE(2000年10月 - 11月、テレビ東京)
メレンゲの気持ち(2000年-2004年、日本テレビ)
VS嵐(2011年6月、フジテレビ)
コージー冨田のものパチJPN!!(2012年7月 - 2013年9月、tvkテレビ神奈川)
ものまねグランプリ(2009年5月 - 、日本テレビ、)
爆笑そっくりものまね紅白歌合戦スペシャル(2000年12月 -・2014年11月 - 、フジテレビ、)  - 日本テレビの『ものまねグランプリ』から移動。
クイズ30〜団結せよ!〜(2014年9月、フジテレビ)
ものまね王座決定戦(2014年12月 - 、フジテレビ、) - 日本テレビの『ものまねグランプリ』から移動。

ドラマ
 勇者ヨシヒコと導かれし七人 第8話(2016年11月25日、テレビ東京) - 有名司会者によく似た小太りの男(兄様の後を追うヒサが変身したキャラ) 役

ラジオ
いきなりッコージー現場(2001年ナイターオフ - 2001年11月24日、文化放送) - レギュラー
きらり10代!(2008年3月16日、NHKラジオ第1)「あこがれ仕事百科」第126回仕事人
東京REMIX族(J-WAVE) - 聞き役

インターネット
脳のアンチエイジング「クイズ2:1」(2006年1月 - 、OCN)
溜池Now(第27回、GyaO)「溜池なんでも鑑定団」

CM
代々木アニメーション学院
日本テレビインフォマーシャル(アメリカ横断ウルトラクイズ「突撃○×泥んこクイズ」風)
スカパー!「たけし祭り」(ホリと一緒にナレーター担当)

CD
COZY-EN(2001年、エクスプロージョンレコーズ)
達人伝説 -20周年記念アルバム-(2003年、嘉門達夫、DAIPRO-X)「いろんなカーナビものまね大全集」

脚注・出典

外部リンク
 トップカラー 公式プロフィール
 コージー冨田オフィシャルブログ「COZY苑」

お笑い芸人
ものまねタレント
タモリ
杜若高等学校出身の人物
日本の男性コメディアン
神戸市出身の人物
1967年生
存命人物

コージー冨田


L'électroluminescence (EL) est un phénomène optique et électrique durant lequel un matériau émet de la lumière en réponse à un courant électrique qui le traverse, ou à un fort champ électrique. Cela est à distinguer de l'émission de lumière en raison de la température (incandescence) ou de l'action des produits chimiques (chimiluminescence).

Histoire
L'électroluminescence est probablement mise en évidence sur un globe de soufre en rotation frotté à la main mis au point dans les années 1660 par Otto von Guericke, précurseur des machines électriques à friction. Jean Picard observe en 1675 la , lueur verdâtre dans l'espace vide d'un baromètre à mercure lorsque celui-ci est agité. Jean Bernoulli et Francis Hauksbee se penchent au début des années 1700 sur ce phénomène appelé « phosphore mercuriel ».

Mécanisme
L'électroluminescence est le résultat de la recombinaison radiative des électrons et des trous électroniques dans un matériau (généralement un semi-conducteur). Les électrons excités libèrent leur énergie sous forme de photons (c'est-à-dire de lumière). Avant recombinaison, les électrons et les trous sont séparés les uns des autres en raison de l'induction (semi-conducteur) dans le matériau pour former une jonction (dans des dispositifs électroluminescents de semi-conducteur comme des DEL), ou en raison de l'excitation par impacts d'électrons de haute énergie accélérés par un fort champ électrique (comme avec le phosphore dans les affichages électroluminescents).

Exemples de matériaux électroluminescents
 Le sulfure de zinc dopé au cuivre ou à l'argent.
 Le diamant « bleu » (diamant dopé au bore).
 Les semi-conducteurs de type III-V - comme le phosphure d'indium (InP), l'arséniure de gallium (GaAs), et le nitrure de gallium (GaN).
 Les semi-conducteurs organiques - tel que [Ru(bpy)3]2+(PF6−)2, où la notation bpy correspond à la 2,2'-bipyridine.

Applications pratiques

Des surfaces électroluminescentes à base de phosphore sont fréquemment utilisées comme rétroéclairage pour les affichages à cristaux liquides. Ils fournissent de manière simple un éclairage des informations avec une consommation relativement faible d'énergie électrique. Cela les rend avantageuses pour les dispositifs à batteries comme les radiomessageries, les montres et les thermostats contrôlés par ordinateurs, et leurs lueurs verte-cyan sont souvent perceptibles dans un environnement technologique. Cependant, leur utilisation requiert une tension appliquée relativement élevée. Pour des dispositifs à batteries, cette tension doit être générée par un circuit convertisseur interne. Ce convertisseur produit souvent un bruit audible lorsque le rétroéclairage est activé. Pour les dispositifs branchés directement sur le courant secteur, cette tension peut être obtenue directement à partir de la ligne électrique. Les veilleuses électroluminescentes fonctionnent de cette manière.

Dans ces deux cas, le matériau électroluminescent doit être placé entre deux électrodes, dont l'une au moins doit être transparente pour pouvoir laisser passer la lumière. Ainsi, un verre recouvert par de l'oxyde d'indium ou de l'oxyde d'étain est généralement utilisé comme électrode transparente de devant, l'autre, placée au fond, étant enduite d'un métal réfléchissant. D'autres matériaux transparents comme les films de nanotubes de carbone ou le PEDOT peuvent être utilisés comme électrode transparente.

Contrairement aux lampes néon ou fluorescentes, les lampes électroluminescentes ne sont pas des dispositifs à résistance négative, et donc ne nécessitent pas de régulation du courant qui les traverse. En principe, les lampes EL peuvent être de n'importe quelle couleur, mais les couleurs vertes les plus communément utilisées concordent assez bien avec le pic de sensibilité de la vision humaine, ce qui permet de produire la plus forte intensité apparente avec le plus faible apport de puissance électrique possible.

La feuille EL est une source lumineuse dite de Lambert. Cela signifie que la densité lumineuse du rayonnement issu de la surface est la même sous tous les angles. Cette technologie (électroluminescence) ne produit pas de « rayonnement » à partir d'un point ou d'un foyer lumineux comme c'est le cas pour les néons, les ampoules et les DEL. C'est pourquoi il est difficile de la comparer avec des sources lumineuses rayonnantes ou thermiques mesurées en lumen ou en lux. Il s'agit ici d'une surface lumineuse absolument homogène particulièrement bien perçue par l'œil humain. La lumière des feuilles EL émet sur un spectre très étroit, elle est monochromatique (lumière d'une seule fréquence), parfaitement régulière et visible de loin.

Les dispositifs électroluminescents sont de faibles consommateurs d'énergie comparés aux éclairages néons, et ont un large éventail d'applications en raison de leur faible épaisseur (environ ) comme dans les panneaux d'avertissement, le balisage aéronautique et les gilets de sécurité. Par ailleurs, adjointe à un séquenceur haute fréquence, une succession des feuilles prédécoupées formant un circuit peuvent créer une animation ludique souvent utilisée en décoration sur des objets du quotidien, les enseignes publicitaires ou bien encore, des accessoires tels que la maroquinerie ou l'automobile.

Enfin, l'électroluminescent a été adapté sous forme de fibre ou câble électroluminescent se composant d'un noyau de cuivre recouvert de phosphore, d'un fil de substance luminescente puis de deux gaines transparentes en PVC.

L'intérêt de ce dispositif est de permettre la substitution des fils de soutien classiques afin de proposer une alternative lumineuse comme notamment des écouteurs design, des blousons de moto plus visibles de nuit et améliorer l'éclairage de bâtiments publics.

Notes et références

Liens externes

  Survol des technologies d'affichage électroluminescent, et la découverte de l'électroluminescence.
  Communiqué de presse de Chrysler Corporation présentant l'éclairage Panelescent (EL) le 8 septembre 1959.
  Descriptif du mode de fonctionnement des jauges Chrysler.
 technologie et couleurs

Phénomène électrique
Luminescence
Electroluminescence
Electroluminescence

Électroluminescence


Dimenium, litteris Graecis Διμήνι (nomen vici hodierni, 4 chiliometris a Bolo Thessaliae distantis) est locus oppidi Neolithici ab archaeologis Graecis annis ab 1960 ad 1969 effossus, D. R. Theochare duce. Haud longe distant vestigia Iolci, urbis Mycenaeae, anno 2001 reperta.

Bibliographia
 Stella G. Souvatzi, A Social Archaeology of Households in Neolithic Greece: An Anthropological Approach (Cantabrigiae: Cambridge University Press, 2008. ISBN 978-0-521-83689-0) p. 64

 Graecia aetatis lapideae

Nexus externi
 "The Neolithic Sequence in Thessaly" e serie paginarum Aegean Prehistoric Archaeology apud Collegium Dartmuthense
 "Dimini: ancient village" apud Megalithic Portal
 "Dimini" apud Odysseus
 Imagines ruinarum
 "Dimini" apud Foundation of the Hellenic World

Loci archaeologici Graeciae
Loci habitati neolithici
Bolus

Dimenium (oppidum neolithicum)


Henning Rüdem (auch: Rüden oder Rudenius; * um 1500; † um 1553) war ein deutscher Buchdrucker zur Zeit der Reformation. Als erster Unternehmer seiner Art betrieb er "in Hannover einen regelrechten Druckereibetrieb".

Leben
Bisher ließ sich Henning Rüdem erstmals 1537 in Wittenberg nachweisen aufgrund seiner dortigen "Händel". Ab 1539 stand er in Wolfenbüttel im Dienst von Herzog Heinrich und druckte für diesen unter anderem Schmähschriften gegen dessen politische Gegner.

1543 wurde Rüdem von dem Reformator Antonius Corvinus nach Hildesheim geholt. Entweder noch ab demselben Jahr 1543 oder ab 1544 und bis 1549 war Henning Rüdem in Hannover tätig. In der dortigen Kramerstraße druckte er im Auftrag von Corvinus und anderen theologische und liturgische Werke. In der hannoverschen "Werkstatt" Rüdems entstanden in dieser Zeit insgesamt 22 Drucke, darunter beispielsweise
 ein evangelisch-lutherisches "Ceremonien"-Buch für das Fürstentum Calenberg,
 1544 die Christliche Kerckenordeninge der löffliken Stadt Hildesheim,
 1546 Die fürnemeste Artickel unser Christlichen Religion in Christliche gesenge gebracht
 sowie das erste Gesangbuch der hannoverschen Kirche.

In Hannover betrieb Rüdem zeitgleich auf dem dortigen "Hokenmarkt" neben der Marktkirche einen "Bookladen", von wo aus seine Druckwerke vor allem in die Stadt Hannover und das Calenberg-Göttinger Land vertrieben wurden.

Nachdem Rüdems Hauptauftraggeber Antonius Corvinus 1549 gefangengesetzt worden war, kehrte Henning Rüdem nach Wolfenbüttel zurück, wo er wieder in die Dienste Herzog Heinrichs trat.

Weitere Schriften (Auswahl)
 Durch Erben von Henning Rüdem wurden in Wolfenbüttel etwa folgende Bücher gedruckt:
 Johann Fabri: Der rechte Weg:|| Welche weg oder strass/ der glaubig || wandeln oder ghen soll/ das er komme zu der || ewigen rueg vnd friden/ Auss den worten des || Propheten Hieremie/ Standt auff die || strassen vnd sehent etc. ca.6.|| Geprediget.|| Durch D. Johan Fabri von || Hailbrun/ Thumprediger || zu Augspurg.|| … || Wolfenbüttel, 1554,
 Hoffgerichts ordnung || des Durchleuchtigen Hochgebornen || Fuersten vnd Hern/ Hern Heinrichs || des Juengern Hertzogs zu Braun=||schweig vnd Luenenburg etc.|| Newlich geordnet vnd || auffgericht.|| Wolfenbüttel, 1556,

Literatur
 Karl Ludwig Grotefend: Geschichte der Buchdruckereien in den Hannoverschen und Braunschweigischen Landen, hrsg. von Friedrich Georg Hermann Culemann, Hannover: Hahnsche Hofbuchhandlung, 1840, passim; online über Google-Bücher oder online über die Universität Jena
 Josef Benzing: Die Buchdrucker des 16. und 17. Jahrhunderts im deutschen Sprachgebiet, 2., verbesserte und ergänzte Auflage, in der Reihe Beiträge zum Buch- und Bibliothekswesen, Bd. 12, Wiesbaden: Harrassowitz, 1982
 Günter F. Tölcke: Geschichte der hannoverschen Druckkunst. Eine Betrachtung im stadtgeschichtlichen Umfeld seit dem 16. Jahrhundert, hrsg. vom Verband der Druckindustrie Niedersachsen e. V. (VDN), Hannover: VDN, 1994, S. 14–17
 H. Eckelmann: Antonius Corvinus und Henning Rüdem. Der Autor/Verleger und sein Drucker im 16. Jahrhundert. In: Hannoversche Geschichtsblätter, Neue Folge 50 (1996), S. 13–30
 Meik Matzki: Henning Rüdem – Leben und Werk eines Druckers im 16. Jahrhundert, in der Reihe Wolfenbütteler Notizen zur Buchgeschichte, Bd. 30, 2005, Nr. 1: [39]-58
 Hugo Thielen: RÜDEM, Henning. In: Dirk Böttcher, Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein, Hugo Thielen: Hannoversches Biographisches Lexikon. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2002, ISBN 3-87706-706-9, S. 301f.; teilweise online über Google-Bücher
 Hugo Thielen: Rüdem, Henning. In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009, ISBN 978-3-89993-662-9, S. 528.

Weblinks
 Von Rüdem gedruckte Schriften im Katalog der Herzog August Bibliothek

Einzelnachweise

Person (Lutherstadt Wittenberg)
Person (Wolfenbüttel)
Hoflieferant
Unternehmer (Hannover)
Buchdrucker (Hannover)
Buchhändler
Unternehmer (16. Jahrhundert)
Person des Christentums (Hannover)
Druckerei (Deutschland)
Literatur (16. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Christliche Literatur
Deutscher
Herausgeber
Geboren im 15. oder 16. Jahrhundert
Gestorben im 16. Jahrhundert
Mann

Henning Rüdem


RFLP(Restriction Fragment Length Polymorphism、制限酵素断片長多型)とは、制限酵素によって切断された DNA 断片の長さが、同一種内の個体間で異なる(多型を示す)ことを指し、また転じてそれを検出する手法も意味する。一塩基多型によってこの違いが現れることもある。遺伝病を持つ人と持たない人でこれが異なる場合があり、診断や遺伝病の原因遺伝子の同定に利用される。得られた断片長は、電気泳動によって既知の断片長のDNA(サイズマーカー)と比較して求める。

ゲノムプロジェクトの進行に伴ってPCRに用いるプライマーの設計が容易になったため、現在ではPCRでDNAを増幅し、その反応生成物を制限酵素で切断する手法であるPCR-RFLPが一般的となった。PCR-RFLP以前はヒトを対象とした場合、
 生きた細胞の採取
 細胞の培養(数日)
 比較的高品質なDNAの抽出
 DNAの切断
 電気泳動
 ブロッティング
 放射性同位元素等でラベルしたプローブのハイブリダイズ
 X線フィルムへの感光・現像
といった手順を踏んだ。一方、PCR-RFLPでは、
 比較的粗雑なDNAの採取
 PCR(2時間程度)
 DNAの切断
 電気泳動
 紫外線によるDNAの可視化
と、半日程度で可能となった。

断片長の差で対立遺伝子等を識別する方法

以下にサザンブロッティングを利用した原法を模式的に示す。

 個体A
                a                     b         c
                |         2 kb        |   1 kb  |
 DNA -----------|---------------------|---------|-------
              SfaN I                SfaN I    SfaN I

                    プローブと相補的な領域

 個体B
                a                     b         c
                |              3 kb             |
 DNA -----------|-------------------------------|-------
              SfaN I                          SfaN I

       サザンブロッティングの結果   ↓

          5 kb _
          4 kb _

          3 kb _            __

          2 kb _   __

          1 kb _

          サイズ       個体A    個体B
          マーカー

 上段: ある生物種2個体のゲノムDNAと制限酵素SfaN Iによる断片長。
          個体Bにはbの位置の制限酵素認識部位が存在しないはプローブが結合する領域。
 下段: サザンブロッティングの結果。個体Aでは2 kbの、個体Bでは3 kbの位置にバンドが見える。
 (簡略のため一倍体生物を想定している)

酵素
分子生物学
ゲノミクス
生物学の研究技術

RFLP


Razpolovíšče je v geometriji srednja točka daljice in je enako oddaljena od obeh njenih krajišč. V dvorazsežnem kartezičnem prostoru je razpolovišče krajišč  in  enako:

V trirazsežnem kartezičnem prostoru je razpolovišče krajišč  in  enako:

Čez razpolovišče pravokotno na daljico poteka njena simetrala.

Glej tudi

 težiščnica
 diagonala

Geometrijske točke

Razpolovišče


Bakı Soveti qısametrajlı sənədli filmi 1928-ci ildə Azdövlətkinoda istehsal edilmişdir. Film Bakı Sovetinin fəaliyyətindən, şəhərin qayğılarından və şəhər zəhmətkeşlərinə göstərilən hərtərəfli xidmətdən danışır.

Məzmun
Film Bakı şəhər Sovetinin fəaliyyətindən, şəhərin qayğılarından və şəhər zəhmətkeşlərinə göstərilən hərtərəfli xidmətdən danışır.

İstinadlar

Həmçinin bax
Azərbaycan filmlərinin siyahısı
1928-ci ilin Azərbaycan filmləri
1920-ci illər Azərbaycan filmlərinin siyahısı

1928-ci ilin filmləri
1928-ci ilin Azərbaycan filmləri
Bakı Soveti

Bakı Soveti (film, 1928)


La communauté d'agglomération de Sénart en Essonne est une ancienne structure intercommunale française située dans le département de l'Essonne et la région Île-de-France, issue du changement de statut du Syndicat d'Agglomération Nouvelle (SAN) de Sénart-en-Essonne le 31 décembre 2015. Elle a fusionné avec les communautés d'agglomération de Évry Centre Essonne, Seine-Essonne et Sénart ainsi que la commune de Grigny pour former la communauté d'agglomération Grand Paris Sud Seine Essonne Sénart créée le  ; la communauté d'agglomération de Sénart en Essonne n'a donc légalement existé que le 31 décembre 2015.

Géographie

Situation

La communauté d'agglomération de Sénart en Essonne était située à l'est du département de l'Essonne. Son altitude varie entre trente-deux mètres à Saintry-sur-Seine et quatre-vingt-treize mètres à Morsang-sur-Seine.

Composition

La communauté d'agglomération de Sénart en Essonne regroupait quatre communes :

Démographie

Histogramme de l'évolution démographique.

Pyramide des âges

Histoire

Le syndicat d'agglomération nouvelle de Rougeau-Sénart a été créé par l'arrêté du préfet le  avec une date d'application au , en remplacement du syndicat communautaire d'aménagement de Rougeau-Sénart créé le , l'un des trois SCA de la ville nouvelle de Sénart (seul cinq communes ayant quitté l'ancienne structure). Il prit en 1994 le nom de syndicat d'agglomération nouvelle de Sénart en Essonne. Le périmètre actuel fut fixé après l'adhésion effective de Saint-Pierre-du-Perray et Tigery le  puis de Morsang-sur-Seine et Saintry-sur-Seine le .

Politique communautaire

Statut

Le regroupement communal a d'abord pris la forme d'un syndicat communautaire d'aménagement, puis le statut d'un syndicat d'agglomération nouvelle. L'intercommunalité est enregistrée au répertoire des entreprises sous le code SIREN . Son activité est enregistrée sous le code APE 8411Z.

Représentation

Présidents du syndicat d'agglomération nouvelle de Sénart en Essonne

Conseil communautaire

Le conseil communautaire compte trente-trois délégués désignés par chaque conseil municipal des communes adhérentes, répartis selon l'importance de la population, soit cinq pour Morsang-sur-Seine, huit pour Tigery, neuf pour Saintry-sur-Seine et onze pour Saint-Pierre-du-Perray. Le président est assisté par dix vice-présidents.

Compétences

La communauté d'agglomération de Sénart en Essonne dispose des compétences obligatoires fixées par la loi, le développement économique, la gestion des transports en commun, la gestion d'eau potable, le traitement des eaux usées, la gestion des équipements culturels et sportifs, la gestion de la voirie.

Finances locales

En 2008, le syndicat d'agglomération nouvelle de Sénart en Essonne disposait d'un budget de  euros.

Projet communautaire

Coopérations décentralisées

Identité visuelle

Pour approfondir

Articles connexes
 Liste des intercommunalités de l'Essonne
 Sénart
 Communauté d'agglomération de Sénart (en Seine-et-Marne)

Liens externes

Bibliographie

Sources

Sénart en Essonne
Syndicat d'agglomération nouvelle

Communauté d’agglomération de Sénart en Essonne


Plagiolepis grassei est species formicarum tribus Plagiolepidinorum subfamiliae Formicinarum, in Francia endemica.

Fons
 Social Insects Specialist Group. 1996. Plagiolepis grassei. 2006 IUCN Red List of Threatened Species. Confirmatum 10 Augusti 2007.

Fauna Franciae
Hymenoptera Europae
Species animalium
Formicinae
Grasse
Taxa Le Masne
Taxa 1956

Plagiolepis grassei


Arqun ağa () — Monqolların ilk dövründə Azərbaycanın canişini.

Həyatı
1252-ci ildə ulu xan Məngu qağanın (1251-1259) Azərbaycandakı canişini Oyrot ulusundan Arqun ağa idi. Arqun ağa Hülaku xanın (1256-1265) hakimiyyəti dönəmində yüksək vəzifə tutmuşdu. Abaqa xanın (1265-1282) dövründə baş vəzir vəzifəsinə ucalmışdı.

Arqun ağa 17 iyun 1275-ci ildə vəfat еdib.

Arqun ağa və Xaçın knyazı Həsən Cəlal
Orta əsr tarixçilərinin verdiyi məlumata görə Xaçın knyazı Həsən Cəlal Sartak ilə birlikdə Məngu xanın (1251-1259) yanında olarkən Azərbaycan canişini Arqun ağadan ona şikayət etmişdi Məngu xan isə onun təhlükəsizliyini təmin etmək üçün Həsənə xüsusi vəkalətnamə vermişdi. Bunu eşidən Arqun ağa Həsən Cəlal vətənə qayıdan kimi, bəhanə ilə onun bir neçə qohumunu əsir tutdu. Bu zamaı Həsənin qızı Rzukan atasını azad etmək üçün bir dəstə atlı ilə gecə ikən Monqolustana Məngu xanın yanına yola düşür. Bundan xəbər tutan Arqun ağa Həsənin qızı Məngu xanın yanına çatmamış, Həsənin haqqında ölüm hökmü çıxarır. Salnaməçilərin yazdığına görə Arqun ağa Həsənin boynuna qəlib, ayağına isə dəmir qandal vüraraq Qəzvinə aparır və orada onu gecə ikən bütün oynaçaqlarından doğratdıraraq böyük əzabla öldürdür. Bu hadisə 1252-ci ildə olmuşdur. Mənbə məlumatlarına görə bir müsəlman Həsənin meyidini quyuda saxlayır, sonra isə onu Həsənin oğlu Atabəyə verir.

Ailəsi
Arqun ağanın Novruz ağa, Ləkzi ağa, Qəzal ağa, Girеy Məlik ağa, Tərəci ağa, Narın ağa, Yolqutluq ağa, Bulduq ağa, Oyratay ağa adlı oğulları vardı.

Mənbə
Ənvər Çingizoğlu, Oyrot ulusu, "Soy" dərgisi, 4 (24), 2008.

İstinadlar

Monqolustan sərkərdələri
Oyratlar
Azərbaycan tarixi
Elxanilər dövlətində yaşamış insanlar

Arqun ağa


Oddelek za slovenistiko je od študijskega leta 2002/03 eden izmed oddelkov na ljubljanski Filozofski fakulteti, ki predstavlja pedagoško in raziskovalno jedro slavistike. Nahaja se v desnem traktu drugega nadstropja fakultete. Sam začetek oddelka sega v leto 1919, ki je tudi ustanovno leto Univerze v Ljubljani. Kljub temu, da ima oddelek več kot devetdesetletno zgodovino, v svojih študijskih programih zajema tudi aktualna vprašanja slovenskega jezika, književnosti in didaktike. Evropa se spreminja družbeno in politično, kar od slovenistike zahteva določene prilagoditve, ki jih izvaja tudi s pomočjo Centra za slovenščino kot drugi/tuj jezik.

Poslanstvo

Poslanstvo Oddelka je študente seznaniti s temeljnimi znanji področja slovenskega jezikoslovja in literarne vede. Z osvojenim znanjem so diplomanti sposobni opravljanja naloge, ki se nanašajo na poznavanje slovenske književnosti, kulturne zgodovine, kulture, jezika, besedil in njihovih značilnosti v različnih medijih. Študijski program usposablja za sodelovanje pri protokolu in ustanovah, ki se ukvarjajo s predstavitvijo in promocijo slovenskega jezika ter literature ali s kulturno animacijo. Med te ustanove pa sodijo tudi osnovne in srednje šole, ki so glavna zaposlitvena niša diplomantov slovenistike. Na podiplomskem oziroma študiju druge in tretje stopnje, študente izobrazijo za samostojno znanstveno in raziskovalno delu na področju slovenistike, razširjajo splošna strokovna znanja in poglabljajo znanja iz specialističnih področij.

Zgodovina

Začetki oddelka segajo v leto 1919, ustanovno leto Univerze v Ljubljani in leto prvega organiziranega predavanja na temo slovenistike, v katerem je prof. dr. Fran Ramovš govoril o slovenskem jeziku, kot temelju zgodovinske in sodobne identitete slovenskega naroda. Slovenistični program je od ustanovitve, do leta 2002, s svojimi katedrami deloval pod okriljem Oddelka za slovanske jezike in književnosti, ki se je nato razdružil na Oddelek za slavistiko in Oddelek za slovenistiko. O razdružitvi se je govorilo že pred letom 2002 in sicer je bila ideja objavljena v zborniku ob 80-letnici ustanovitve Univerze v Ljubljani (leta 1999).

Razdelitev oddelkov
V začetku 21. stoletja ideja o razdvojitvi Oddelka za slovanske jezike in književnosti doživi realizacijo. Razloge za delitev je opredelila prva predstojnica Oddelka za slovenistiko, red. prof. dr. Ada Vidovič Muha:
 Organizacijski vidik: prejšnja ureditev je združevala veliko število študentov in zaposlenih, imela je veliko raznovrstnih študijskih programov in kateder. Z razhodom oddelka je bila omogočena večja vsebinska preglednost študija ter razvidnost študijskega interesa študentov

 Strokovni vidik: slovenistika ima, v nasprotju s slavistiko dvojno odgovornost: vzdrževati in oblikovati svojo znanstveno prepoznavnost ter zadostiti potrebam po znanju slovenščine, torej združevati raziskovalni in aplikativni vidik slovenistike.

 Širši družbeni vidik: država s svojim uradnim jezikom, mora imeti svoj samostojni študijsko-raziskovalni center znotraj Filozofske fakultete, v okviru katerega je potrebno zagotoviti financiranje ovrednotenih strokovnih oziroma študijskih programov.

Knjižnica Odelka za slavistiko in Oddelka za slovenistiko
Nastanek knjižnice Oddelka za slovenistiko in Oddelka za slavistiko oziroma knjižnice takratnega Seminarja za slovansko filologijo je tesno povezan z ustanovitvijo ljubljanske univerze leta 1919. Nakup knjižnice graškega profesorja slovanske filologije dr. Gregorja Kreka in občasni darovi raznih profesorjev (Pleteršnik, Nahtigal, Ramovš, Kidrič idr.) ter volila (Slovenska matica, ljubljanski župan Ivan Hribar idr.) so omogočili delo seminarja in s tem tudi oddelčne knjižnice. Prve knjige je katalogiziral dr. Avgust Pirjevec, ki je kasneje deloval v državni licejski knjižnici, za njim je bil za knjižničarja imenovan študent slavistike Rudolf Kolarič, po letu 1929 pa je njegovo delo nadaljeval asistent Zvonko A. Bizjak. Po drugi svetovni vojni je v njej delala cela vrsta mladih asistentov na Oddelku za slovanske jezike in književnosti. Leta 1954 je dobila svojo prvo bibliotekarko, Irmo Maričič (Ožbolt). Za njo je knjižnico do konca leta 1996 uspešno vodil viš. bibl. specialist Marko Kranjec. Danes je knjižnici zaposlenih pet bibliotekark z ustrezno strokovno izobrazbo.

Knjižnica, ki je skupna za študente in raziskovalce Oddelka za slovenistiko in Oddelka za slavistiko, naroča, obdeluje in hrani gradivo (monografije, serijske publikacije in neknjižno gradivo) s področja zahodno- (poljščina, češčina, slovaščina, lužiška srbščina), vzhodno- (ruščina, ukrajinščina, beloruščina) in južnoslovanskih (slovenščina, hrvaščina, srbščina, bosanščina, črnogorščina,  bolgarščina) jezikov in književnosti. Vsebuje tudi večje število publikacij s področij, ki so interdisciplinarno povezana s pedagoškim in raziskovalnim delom na obeh oddelkih. Uporabniki nimajo prostega dostopa do gradiva, ker je le-to shranjeno v skladišču ter razporejeno po strokovnih skupinah, označenih z okrajšavami latinskih nazivov, znotraj teh skupin pa postavljeno po tekočih številkah. Uporabnikom sta na voljo klasični listkovni in računalniški katalog (COBISS/OPAC). Redko in dragoceno gradivo, enciklopedije, slovarje in periodiko uporabniki lahko pregledujejo le v prostorih knjižnice ali skupni čitalnici (klet 015), enako velja tudi za posebno gradivo (diplomske naloge, magisterije in doktorate). [2] Čeprav si knjižnica prizadeva, da bi hranila vse gradivo na enem mestu, to zaradi prostorske stiske ni mogoče. Dodatne prostore ima v oddaljenem depoju na Karlovški, vendar pa se zaposlene v knjižnici trudijo, da uporabnik tudi gradivo, ki je hranjeno tam dobi čim prej.

Poleg teh osnovnih nalog je knjižnica informacijsko središče za vse, ki se ukvarjajo s področjem slovanske filologije, opismenjuje uporabnike, omogoča dostop do elektronskih virov, posreduje bibliografske in druge informacijske storitve ter skrbi za bibliografije raziskovalcev na slovenistiki in slavistiki.

Študijski programi

Dodiplomski študij

Na ta študij se je bilo mogoče vpisati do študijskega leta 2008/09, le-tega pa je nadomestil bolonjski. Študij slovenskega jezika in književnosti traja štiri leta, študentu je namenjeno še eno leto absolventskega staža, ki naj bi ga namenil opravljanju zaključnih izpitov in diplomski nalogi. Oddelek študentom ponuja eno- ali dvopredmetni študij slovenskega jezika in književnosti.Medtem ko je prvi namenjen le študiju slovenskega jezika in književnosti, je na drugem možno ta študij kombinirati z drugimi študijskimi skupinami na sami Filozofski fakulteti in še na nekaterih drugih programih drugih fakultet (predvsem na Teološki  fakulteti).

Študentom je omogočen študij pedagoške in nepedagoške smeri, na prvi diplomirajo z nazivom profesor slovenščine, na drugi pa z univerzitetni diplomirani slovenist

Bolonjski študijski programi

Prva stopnja
Od leta 2009/10 se na oddelku izvajajta bolonjska študijska programa prve stopnje: Slovenistika – eno disciplinarni in Slovenistika - dvodisciplinarni, ki trajata 3 leta torej 6 semestrov. V okviru študija, posameznik pridobi znanje in razvije zmožnosti, ki po uveljavljenih merilih veljajo za temeljna znanja in zmožnosti s področja slovenističnega jezikoslovja in literarne vede.

Programa se razlikujeta predvsem v poglobljenosti študija, saj je na dvodisciplinarnem programu študij manj obsežen in poglobljen, kar pa študentom omogoča, povezujejo znanja in zmožnosti pridobljenih na obeh izbranih študijskih programih. Diplomanti se po končanem študiju razlikujejo tudi po pridobljene naslovu, ki je pri enopredmetnem študiju diplomiran slovenist/diplomirana slovenistka, na dvopredmetnem pa diplomiran slovenist/diplomirana slovenistka in ... odvisno od izbire drugega študijskega programa.

Druga stopnja
Na drugi stopnji se od leta 2012/13 izvajajo štirje programi: Slovenistika – eno disciplinarni nepedagoški, Slovenistika – dvodisciplinarni nepedagoški, Slovenistika – enodisciplinarni pedagoški, Slovenistika – dvodisciplinarni pedagoški. Vsi programi trajajo dve leti, torej 4 semestre.

Enodisciplinarni, nepedagoški študij ima dve smeri, literarno-kulturološko ter jezikoslovno smer, dvodisciplinarni študij pa nima predvidenih smeri in modulov.  Ob končanem študiju diplomanti pridobijo naziv magister slovenistike/ magistra

Enodisciplinarni pedagoški program, vključuje pedagoški modul ter se deli na dve smeri: jezikoslovno in literarno.  Dvodisciplinarni pedagoški študij tudi vključuje pedagoški modul v sodelovanju z drugim izbranim programom, nima pa opredeljene usmeritve. Po končanem študiju je podeljen naziv: magister profesor slovenistike/ magistra profesorica slovenistike ter pri dvodisciplinarnem študiju še naziv drugega programa.

  Od leta 2009/10 dalje je možen študij tudi na tretji stopnji in sicer po doktorskem programu Humanistika in družboslovje.

Podiplomski študij

Vpis v ta študij je bil mogoč do 2008/09. Magistrski študij naj bi trajal dve leti, doktorski pa do štiri. Na magistrskem je možno izbirati med več smermi. Namenjen je diplomantom slovenistike in ostalim diplomantom na književno-jezikovnih smereh. Omogoča, da si pridobijo nazive posameznih slovenističnih predmetov. Z nadaljevanjem pa lahko postanejo doktorji jezikoslovnih oziroma literarnih znanosti.

Predstojniki

 2002–2004 Ada Vidovič Muha
 2004–2006  Aleš Bjelčevič
 2006–2008  Jerca Vogel
 2008–2010 Boža Krakar Vogel
 2010–2012 Erika Kržišnik
 2012–2014 Alojzija Zupan Sosič
 2014–2016 Vera Smole
 2016–2018 Alenka Žbogar
 2018–2020 Marko Stabej
 2020–2022 Mateja Pezdirc Bartol
 od 2022 Simona Kranjc

Organiziranost

Katedra za slovenski knjižni jezik in stilistiko
Katedra za zgodovinsko slovnico in dialektologijo
Katedra za novejšo in sodobno književnost
Katedra za literarno teorijo in metodologijo
Katedra za starejšo slovensko književnost in ustno slovstvo
Katedra za didaktiko slovenskega jezika in književnosti

Študentska skupnost

Leta 2003 je bilo ustanovljeno Društvo mladih jezikovnih ustvarjalcev (DMJU), ki je izdalo pet številk Literarnih zrn. Društvo se je 2005 preimenovalo v fakultetno društvo Izmuz. V času delovanja je društvo prirejalo razne dogodke.

Kljub temu da pravega študentskega društva v letu 2006/07 ni bilo, študentsko delovanje ni zamrlo. Velik odziv je doživela delavnica lektoriranja. Organizirali so še ogled predstav v Drami in skupaj s študenti primerjalne književnosti ter društvom Izmuz oblikovali revijo Izmus. Leta 2008 je bila na junijski seji Slavističnega društva Slovenije ustanovljena Študentska sekcija, saj se je pokazala želja in potreba po lastnem oddelčnem društvu, v okviru katerega delujejo še danes.

Študentje so sodelovali na slavističnih kongresih, na simpozijih Obdobja ter na tradicionalnih Slavističnih večerih. Študenti prirejajo tudi slovenske filmske večere za filme, katerih je bila predloga literarno delo, ter etimološke večere. Ponovno se je obudil slovenistični knjižni klub. Študentje so začeli bolj sodelovati s profesorji pri pripravi ekskurzij. Študentska sekcija skuša pomagati mlajšim ter nasploh povezati študente med seboj in v ta namen pripravlja tutorske čajanke in tradicionalno slovenistično brucevanje.

Center za slovenščino kot drugi/tuj jezik

Center za slovenščino kot drugi/tuji jezik deluje v okviru Oddelka za slovenistiko in širi vedenje o slovenskem jeziku, literaturi in kulturi v mednarodnem okviru, spodbuja mednarodno slovenistično raziskovanje, organizira strokovna in znanstvena srečanja (Seminar slovenskega jezika literature in kulture    in Obdobja ) ter razvija celotno infrastrukturo za doseganje, preverjanje in potrjevanje znanja slovenščine kot drugega/tujega jezika.  Slovenščina se trenutno v okviru Slovenščine na tujih univerzah poučuje na 57 lektoratih po vsem svetu. Predstavlja se v šestih posebnih programih,  finančno pa dejavnost podpira Ministrstvo za visoko šolstvo, znanost in šport.

Viri

Zunanje povezave
Slavistično društvo Slovenije
Slavistična revija
Jezik in slovstvo
Slovanski večer študentov slavistike in slovenistike (2008)
Simpozij Obdobja
Seminar slovenskega jezika, literature in kulture

Filozofska fakulteta v Ljubljani

Oddelek za slovenistiko, Filozofska fakulteta v Ljubljani


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Romulus (pagklaro).

Bungtod ang Romulus sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Selwyn District ug rehiyon sa Canterbury, sa sentro nga bahin sa nasod,  km sa habagatan-kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Romulus.

Ang yuta palibot sa Romulus kabukiran sa kasadpan, apan sa sidlakan nga kini mao ang kabungtoran. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa kasadpan sa Romulus.  Kunhod pa sa 2 ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Romulus. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Arthur's Pass,  km sa amihanan-kasadpan sa Romulus. Hapit nalukop sa kasagbotan ang palibot sa Romulus.

Ang klima baybayon. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Hunyo, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Pebrero, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga bungtod sa Canterbury (rehiyon)
Kabukiran sa Nuzeland nga mas taas kay sa 500 metros ibabaw sa dagat nga lebel

sv:Romulus (kulle)

Romulus (bungtod)


Yoseph Macwan (born 20 December 1940 – 25 December 2022) was a Gujarati poet and critic from Gujarat, India. He was also well known for his contribution in Gujarati children's literature.

Biography
He was born on 20 December 1940 at Ahmedabad to Philip and Mariyam. His family belonged to Malawada village near Nadiad. Due to family constraints, he worked as a helper in Ahmedabad Municipal Transport Service after SSC but he was underpaid thus he decided to continue studies. He completed B. A. in Gujarati  in 1968, M. A. in 1970 and B. Ed. in 1975 from Gujarat University. He regularly attended Budh Sabha. He joined Sheth Chimanlal Nagindas Vidyalaya, Ahmedabad as a teacher in 1963 and served there until his retirement. He ran Vaishakhi bimonthly for three years.

Macwan died on 25 December 2022 in Ahmedabad.

Works
His first work Aravata was published in Sanskriti magazine. Swagat (1969) was his first poetry collection which included sonnets, metrical poetry and geet. His other poetry collections are Soorajno Hath (1983), Alakhna Asawar (1994) and Avajna X-Ray (2000).

He has contributed in Gujarati children's literature. His children's poetry collections are Tofan (1999), Ding Dong-Ding Dong (1998) while children's stories include Vah Re Varta Vah! (1994). His birds related poetry includes Pranibagni Ser and Kalrav (1990).

Kan Hoy Te Sambhale (2001) and Samvedanna Sal Ane Val (2004) are his essay collections. Halva Hathe (1997) has humorous essays. He wrote criticism also which is published in Cross Ane Kavi (1987), Shabdagoshthi, Shabdani Arpar (2008), Shabdane Ajvale (2007) and Shabdasahvas (2008). Stotrasamhita (1980) is his metrical translation of the Biblical alleluias which are sung in several churches of Gujarat.

Awards
His first poetry collection Swagat was awarded by Government of Gujarat. His children's poetry was awarded by Gujarati Sahitya Akademi while his children's stories were awarded by Gujarati Sahitya Parishad. He received Jayant Pathak Poetry Award for Soorajno Hath in 1983. He received Kumar Suvarna Chandrak in 2013.

Personal life
He married twice; 1960-67 and in 1973 to Sabina aka Surbhi. They had two children.

References

External links

1940 births
2022 deaths
Gujarati-language writers
Writers from Ahmedabad
20th-century Indian poets
Children's poets
Gujarati-language poets
Indian children's writers
20th-century Indian essayists
Indian literary critics
Gujarat University alumni

Yoseph Macwan


Refleks ( – əks etmə) — orqanizmin xarici və daxili mühitdə baş verən qıcıqlanmalara qarşı sinir sisteminin iştirakı ilə verdiyi cavab reaksiyaları. Refleksin bioloji əhəmiyyəti orqanizmin daxili mühitinin sabitliyini saxlamaq üçün orqanların işinin tənzimlənməsindən və onların funksional qarşılıqlı təsirini yaratmaqdan ibarətdir.

Refleks iki böyük qrupa bölünür: şərti və anadangəlmə və ya şərtsiz. Şərtsiz refleksin icrası üçün heç bir hazırlıq, şərt, təlim tələb olunmur (Məs., əmmə,  gözqırpımı, bəbək R.-i və s.). Demək hər heyvan növünün özünəməxsus şərtsiz, irsi refleksi vardır. Şərti refleks həyat prosesləri nəticəsində qazanılır. Dəyişkəndir, müvəqqətidir, fərdi xüsusiyyət daşıyır, yəni refleksin yaranması üçün xüsusi şərtlər və vaxt lazımdır. "Şərti refleks" terminini ilk dəfə elmə İ.P.Pavlov daxil etmişdir.

Həmçinin bax
 İqlim anomaliyası
 İqlim qurşağı

Mənbə

Biologiya
Reflekslər

Refleks


Mazda RX-8 — Yaponiyanın Mazda şirkətinin istehsalı olan avtomobil. RX-7 modelinin yenilənmiş variantıdır.

Onun prototipi (o zaman RX-Evolve adlanırdı) Detroytda 2000-ci illərdə nümayiş etdirlmişdi. Bir il sonra artıq Tokioda sınaq avtomobili olan rotor mühərrikli Renessis nümayiş etdirildi.

Standart variantlarında quraşdırılan mühərrikin gücü 192 a.g. (220 N·m), sürətlər qutusu isə ya 5-pilləli mexaniki, yaxud 4-pilləli avtomat olur.

Buna baxmayaraq bəzi bazarlarda ötürücüsü əllə dəyişdirilə bilən 6 pilləli avtomat sürətlər qutusu quraşdırılmış avtomobillər də təklif olunur.

Avtomobil

Mazda RX-8


Prapatnica je naselje u općini Seget, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.

Zemljopis
Naselje se nalazi sjeverno od Segeta Gornjeg uz državnu cestu D58.

Stanovništvo

Izvori

Naselja u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Prapatnica


Žigmund Supan (Szuppán, v rodnej matrike Suppan) (* 18. január 1814, Kremnica - † 17. júl 1881, Ostrihom) bol rímskokatolícky kňaz, náboženský spisovateľ, cirkevný hodnostár, pedagóg.

Životopis
Narodil sa v Kremnici, jeho otcom bol Žigmund Supan a matkou Jana rod. Fogtová. Študoval na gymnáziu v Kremnici a vo Vacove, v roku 18281834 filozofiu a teológiu v Trnave. 22. februára 1837 bol vysvätený za kňaza. V roku 1839 získal titul doktora filozofie. Vychovávateľ, kaplán, riaditeľ katedrálneho chóru, študijný dozorca, kazateľ, učiteľ maďarského jazyka a literatúry, 1852 riaditeľ gymnázia v Trnave, 1855 pápežský komorník, bratislavský a ostrihomský kanonik. V roku 1870 bol menovaný za titulárneho opáta madočského.

30. marca 1870 ho cisár František Jozef I. menoval za diecézneho biskupa banskobystrického. Pápež Pius IX. toto menovanie potvrdil 27. júna 1870. Neprijal však biskupskú vysviacku a 16. júla 1871 sa vzdal biskupskej hodnosti. 14. októbra 1871 ho cisár menoval titulárnym biskupom novijským. Napriek tomu, že nebol vysvätený za biskupa, v rôznych materiáloch banskobystrickej diecézy je uvádzaný v zoznamoch ako 7. diecézny biskup.

Bol autorom štvordielnej učebnice maďarského jazyka (Magyar nyelvtan, előkészítésül s útmutatásul a jó stylusra, serdültebbek számára. 1-4. rész. Trnava, 1844), stručných dejín trnavského gymnázia a rôznej homiletickej literatúry.

Umrel 17. júla 1881 v Ostrihome.

Referencie

Literatúra
 Slovenský biografický slovník

Externé odkazy
 Záznam o krste v matrike farnosti Kremnica

 Verejná knižnica M. Kováča B. Bystrica - katalóg Clavius Supan, Žigmund, 1814-1881

Slovenskí rímskokatolícki kňazi
Biskupi Banskobystrickej diecézy do roku 1918
Osobnosti z Kremnice

Žigmund Supan


Tukidid (be Yunanki: Θουκυδίδης , Thoukydìdēs, * 460 İ.R., † 397 İ.R.) Yunanıstano Antik de yew tarix nustoğ, şarşınasnoğ u general o Yunan biyo. Dewrê Atina u Sparta de Herbê Pelopenezi de hazır biyo u no herb taswir kerdo. Ey tarix gorey siyaseti kerdo xo dest u xo çımraviyarnayo. Tarixwan Heredotiya eyni dewır dê cıwiyayo. Ferqê inan pêra abıriyayış de ey usulê siyasiya Heredoti usulê Estanıka xo çımraviyarnayo.

Çımey
 https://nereye.com.tr/thukydides-general-tarihci-ve-bilimsel-tarihin-babasi/

Nuştekarê Yunanê Antiki
Tarixwani
Şarê Atêna

Tukidid


Ian Hamilton je lahko:

 Ian Standish Monteith Hamilton (1853–1947), britanski general
 Ian Hamilton (pravnik) (* 1925), škotski pravnik
 Ian Hamilton (kritik) (1938–2001), literarni kritik, pesnik, esejist, založnik in urednik revij
 Ian Hamilton (nogometaš, rojen leta 1940), angleški nogometaš, igral za Bristol Rovers, Exeter City in Newport County
 Ian Hamilton (nogometaš, rojen leta 1950), angleški nogometaš, poznan kot »Chico«
 Ian Hamilton (nogometaš, rojen leta 1967), angleški nogometaš, igral za WBA in Sheffield Utd.
 Jan Hamilton (* 1964), predhodno poznana kot Ian Hamilton, transspolna ženska in prva oficirka v britanski vojski, ki je izvršila spremembo spola

Glej tudi
Iain Hamilton (razločitev)

Ian Hamilton


Neoplatonízm, yeni-platonçuluq —  III—VI yüzilliklərdə Platon və Aristotelin fəlsəfəsini şərq inancları ilə birləşdirən antik fəlsəfi  cərəyandır. Neoplatonizmin əsas ideyaları varlığın birliyini Vahid-Əql-Ruh üçlüyündə təsəvvür etmək, insan ruhunun materiyanın təsirindən azad etmə yollarının göstərilməsi, həqiqətin intuisiya vasitəsi ilə kəşf edilməsidir.

Yaranması və inkişafı
Yeni platonçuluq antik dünyanın sonuncu fəlsəfəsi və mistik məktəbi olmuşdu. Onun yaranması və inkişafı bizim eramızın III əsrinə təsadüf edilir. Bu dövr, eyni zamanda, xristian ilahiyyatının yaranması dövrü idi. Bu iki dünyagörüşü bir-biri ilə ideoloji mübarizə aparırdılar.

Yeni platonçuluğun yaranması və inkişafı Roma imperiyasını bürümüş siyasi-iqtisadi və mənəvi böhran dövrünə təsadüf edilir. İmperiya öz süqutuna doğru irəlilədikcə cəmiyyətdə gələcəyə inamsızlıq, mənəvi boşluq, istibdada qarşı etiraz hissləri dərinləşirdi.

Bu şəraitdə müxtəlif dini-fəlsəfi və mistik təlimlərin cəmiyyətdə yayılması labüd idi. Bütün imperiya boyu mövhumatlar, falçılıq və cadugərliyin müxtəlif formaları sürətlə yayılırdı. Bununla yanaşı, yalan, şarlatanlıq, fırıldaqçılıq da yayılmışdı. Digər tərəfdən, Roma tərəfindən istila olunmuş ölkələrin və xalqların müxtəlif mistik və dini təlimləri də sürətlə yayılırdı. Burada misir tanrısı Osiris və Frigiya tanrısı Attis kimi ölən və dirilən tanrıların, Mitra adlı şərə qarşı mübarizə aparan İran mənşəli tanrının kultları yayılmışdı.

Qədim yunan və roma dini inancları dərin böhran içində idilər. Onların cəmiyyətə təsiri tədricən zəifləyirdi. Bəzi inanclar Şərqdə yayılmış inanclarla qarışıq şəkildə təzahür edirdi. Bu Orfeus (Orpheus) və Hermes adlı tanrıların ardıcıllarında öz əksini tapmışdı.

Ənənəvi dini görüşlərin böhranı, rəsmi dövlət başçılarının kultunu da yaratmışdı. İmperatorların, Senatın şərəfinə məbədlər, heykəllər qoyulurdu. Bundan əlavə romalılar müxtəlif "kiçik" tanrılara və ruhlara inanırdı.

Yeni platonçuluq fəlsəfəsi bu cür mürəkkəb sosial-siyasi böhran şəraitində meydana gəlmişdi. İdealist və mistik təlim olduğuna görə o tədricən materialistsayağı təlimləri ortadan çıxarırdı. O şəraitdə bu proses qaçılmaz idi. Lakin, eyni zamanda, yeni platonçuluq qədim yunan və roma fəlsəfəsinin müddəalarını özündə əks etdirmişdi, onların qoruyucusuna çevrilmişdi. Xristianlıqdan fərqli olaraq, yeni platonçuluq daha da çox hakim dairələrin, ziyalıların arasında yayılmışdı. Xristianlığa qarşı çıxış edən Romanın hakim dairələri çox vaxt məhz yeni platonçuluq ideyalarına arxalanıb, onları Xristianlığa alternativ bir dünyagörüşü kimi qələmə verirdilər.

Məsələn, bu cür addımı imperator Yulian (361-363) atmışdı. O, Xristianlığın hakim dinə çevrilməsinə baxmayaraq,  köhnə inancları bərpa etməyə, onların Xristianlıqla bərabər imperiyada yayılmasına cəhdlər etmişdi. Lakin, onun ölümündən sonra, Xristianlıq yenidən öz mövqeyini möhkəmləndirmiş və antik dünyanın sonuncu dünyagörüşü təlimi olan yeni platonçuluğu ortadan çıxarmışdı. Bundan sonra antik dövr sona çatmış və orta əsrlər dövrünə qədəm qoyulmuşdu; Aralıq dənizi hövzəsi ətrafında olan ərazilərdə xristian dininin və fəlsəfəsinin hökmranlıq dövrü başlanmışdı. Sonuncu yeni platonçuların məktəbi Afinada yerləşirdi. VI əsrdə imperator Yustinianos onun bağlanması haqqında əmr vermişdi.

Məktəbləri və əsas filosofları

Roma məktəbi
Əsas nümayəndələri:
Ammonius Sakkas
Plotin
Porfirius
Amelius

Apameya (Suriya) məktəbi
Ən görkəmli nümayəndəsi:
Yamblix
Yamblixdən sonra Apameya məktəbinə onun öyrəncisi Apameyalı Sopater (yun. Σώπατρος ὁ Ἀπᾰμεύς, m. IV yüzillik) başçılıq etmişdir. O, müəlliminin irsini davam etdirmiş, zamanının ən bacarıqlı natiq və müəlliflərindən biri olmuşdur. Ancaq onun fəlsəfi görüşləri haqqında zamanımıza demək olar heç bir məlumat çatmamışdır. Tarixçi Evnapius onun haqqında yazırdı ki, o Xristianlıqla rəqabət edən antik dinin dəyişdirilmiş təlimini Romada yaymaq istəmişdir. Bir müddət imperator I Konstantin də onun təsiri altına düşmüşdür. Ancaq, sonra saray xadimləri Sopater haqqında mənfi rəy yarada bilmiş və o, imperatorun əmri ilə edam olunmuşdur.

Deksippus (yun. Δεξίππος, m. IV yüzillik) və Asinalı Teodorus (yun. Θεόδωρος ὁ Ἀσίνεύς təxminən m. 275 – 360) da Yamblixin ardıcıllarından olmuşdurlar. Ancaq, onların yaradıcılığı haqqında dövrümüzə çox az məlumat çatmışdır.

Perqama məktəbi
Bu məktəbin Kappadokiyalı Evstafius (yun. Εὐστάθιος Καππᾰδόκης, m. IV yüzillik), Efesli Maksim (lat. Maximus Ephesius, ölüm ili m. 377/378) kimi nümayəndələri də Yamblix kimi mistika, teurgiya və hətta cadugərliklə məşğul olmuşdurlar. Ancaq, fəlsəfəni bu istiqamətə yönəldənlərə qarşı çıxanlar da olmuşdurlar. Onlardan biri həmin məktəbin ardıcılı Mindioslu Evsebius (yun. Εὐσέβιος Μύνδιος, m. IV yüzillik) idi. O, cadugərlik və teurgiyaya qarşı çıxış edərək deyirdi ki, həqiqət dialektik mülahizələrdə açılır. Fəlsəfənin məqsədi isə insanı məntiqə yönəltmək və onun beynini təmizləməkdən ibarətdir.Görkəmli nümayəndələri:
 Sallustius
 Yulian (imperator)

Afina məktəbi
Ən görkəmli nümayəndələri:
Plutarx (Afinalı)
Proklos
Neapollu Marinus (yun. Μαρῖνος ὁ Νεάπολίτης, təxminən m. 450 – 495) yeni-platonçuluğun Afina məktəbinin daha bir nümayəndəsi idi. O, yəhudi soylu olmuş, ancaq sonra ellin inancını qəbul etmiş, Proklusun öyrəncisi olmuşdur. Onun ölümündən sonra isə Afina Akademiyasına başçılıq etmişdir. O, həmçinin astronomiya və fəlsəfə sahələrində ciddi işlər ortaya qoymuşdur.

Marinusun bir neçə əsəri zamanımıza çatmışdır. Onlardan biri Euklides və Platonun əsərlərinə şərhlər idi. Ən tanınmış əsəri isə "Proklus və ya xoşbəxtlik haqqında" adlı kitabıdır. Orada o, Proklusun həyatı, fəlsəfəsi, mənəviyyatı, xasiyyəti və başqa özəllikləri haqqında söhbət açmışdır. Marinusun fikrincə məhz Proklus xoşbəxtliyi həyatında əldə etmiş adam idi, bununla da o, hər bir kəs üçün bir örnəkdir. Bu baxımdan o, hətta "kamil insan" idi. Xoşbəxtliyi əldə etmək istəyən hər bir insan öz həyatını Proklus kimi yaşamalı, mənəviyyatını fəlsəfə üzərində qurmalı, ona təmənnasız yönəlməlidir.

Afina məktəbinin daha bir nümayəndəsi Kilikiyalı Simplikius (yun. Σιμπλίκιος ὁ Κῐλίκιος, lat. Simplicius; təxminən m. 490—560) olmuşdur. O, Platon və Aristotel təlimlərinin bir mənşədən gəldiyini iddia edirdi. Onun fikrincə bu filosofların fikirləri arasında fərq yalnız sözlərdə və ifadələrdədir. Simplikius öz əsərlərində Zenon, Empedokles, Anaksaqoras, Parmenides və bir sıra başqa qədim filosoflardan sitatlar gətirmişdir. Zamanımıza onun Aristotelin "Göy haqqında", "Fizika", "Kateqoriyalar" əsərlərinə şərhləri gəlib çatmışdır. Bundan başqa o, Yamblix və Epiktetus kimi filosofların da əsərlərinin şərhçisi kimi tanınmışdır.

Afina fəlsəfə məktəbinin sonuncusu skolarxı (başçısı) Damaskius (yun. Δᾰμάσκῖός; təxminən m. 462 – 538) olmuşdur. O, Aristotelin bir sıra əsərlərinə şərhlər yazmış, onları platonçu ənənələrinə uyğunlaşdırmışdır. Bundan başqa onun "İlk başlanğıclar" kimi öz əsərləri də olmuşdur.

Damaskius neoplatonizmi daha da təkmilləşdirmişdir. O, Vahidin haqqında hər hansı biliyin əldə edilməsinin mümkünsüzlüyünü iddia edirdi. Onun fikrincə insanlar onun barəsində yalnız öz fikirlərini irəli sürə bilərlər. Ona görə də şeylərin yaranması barəsində dəqiq bir fikir yürütmək mümkün deyildir. Onun təlimində Vahid, Yamblixın fəlsəfəsində olduğu kimi ikiyə deyil, üçə bölünür. Birinci Vahid mütləq, ikinci və üçüncü Vahidlər isə nisbətən dərk olunmazdırlar. Sonra varlığın vahidi olan monada ilə cütlük (diada) bir-birinə qarşı qoyulur və bu qarşıdurma nəticəsində mahiyyət ortaya çıxır.

İskəndəriyyə məktəbi
Görkəmli nümayəndələri:
 Hierokles (İskəndəriyyəli)
 Hipatia
 İoann Filoponus

Neoplatonizmin və antik fəlsəfənin sonu

Afinada antik irsin ənənələrini davam etdirən məktəbin olmasına baxmayaraq qədim Yunan və Roma dinləri, dünyagörüşü və ənənələrinin iflasa uğraması prosesi artıq V – VI yüzilliklərdə tamamilə başa çatmışdır. Antik ənənə Roma imperiyasında yayılmaqda olan Xristianlıqla rəqabət apara bilmirdi.

Bəzi hallarda Xristianlıqla antik mədəniyyətin mübarizəsi təkcə ideoloji müstəvidə getmirdi. Öncə bəzi Roma imperatorları və hakim dairələri xristianları təqib etmişdirlər. Sonra isə Xristianlığın yayılması daha da sürətləndikdən və kilsə xadimlərinin cəmiyyətdə nüfuzunun artmasından sonra əks proseslər baş vermişdir. İmperatorlar dövləti idarə etmək üçün yeni dindən istifadə etməyə başladılar. O, zaman Xristian təəssübkeşləri antik tapınaqlara (məbədlərə) və mədəniyyət mərkəzlərinə hücumlar düzənləyərək onları darmadağın etmişdirlər.

Antik mədəniyyətə sonuncu zərbəni Şərqi Roma imperatoru I Yustinian vurmuşdur. O, 527-ci ildə hakimiyyətə gələrək Xristianlıqdan başqa bütün dinləri qanundan kənar elan etdi. Onun hakimiyyəti dönəmində bütün antik məbədlər bağlanıldı və ya dağıdıldı. Xristianlığı qəbul etməkdən imtina edən adamları isə vətəndaş hüquqlarından məhrum edildilər.

İrana mühacirət dövrü
Yustinian Afinada yerləşən fəlsəfi məktəbin də bağlanması haqqında əmr verdi. 531 – 532-ci illərdə orada fəaliyyət göstərən filosoflar təqiblərdən qurtulmaq üçün İrana mühacirət etdilər. Onların arasında Damaskius və Simplikius da olmuşdur. Sonra onlardan bəziləri geriyə dönmüş, ancaq artıq yeni məktəblər yarada bilməmişdirlər. Bununla da, antik fəlsəfənin tarixi Romada sona çatmışdır. Buna baxmayaraq sonralar neoplatoçuların və başqa məktəblərin təlimləri orta əsr xristian, sonra isə müsəlman ilahiyyatı və fəlsəfəsinə güclü təsir etmişdir.

İrana mühacirət edən filosof və alimlər isə ölkənin bir çox şəhərlərində fəlsəfi və elmi məktəblər (akademiyalar) yaratmışdırlar. Bu məktəblərin arasında Cündişapur akademiyası əhəmiyyətli yer tutmuşdur. Burada fəlsəfədən başqa riyaziyyat, astronomiya, təbabət, coğrafiya kimi elmlər də inkişaf etdirilirdi. Antik dünyanın elmi-fəlsəfi irsinin böyük hissəsinin Bizansda xristianlar tərəfindən darmadağın olunması şəraitində, İranda fəlsəfi məktəblərin nümayəndələri o irsin təsadüfən salamat qalmış bəzi nümunələrini süryani və fars dillərinə tərcümə etmişdilər.

VII yüzillikdə İran ərəblər tərəfindən istila edilmiş və bunun nəticəsində antik elmi-fəlsəfi irsi ərəbdilli filosofların əlinə keçmişdir. Onlar bu irsə böyük maraq göstərərək onu ərəb dilinə çevirmişdirlər. Ərəbdilli filosoflar qədim yunan düşünürlərinin əsərlərinə şərhlər yazmış, alimlər onların elmi nailiyyətlərini inkişaf etdirmişdirlər. Orta əsr dönəmində Xilafətin elmi-mədəni inkişafında həmin antik irsin böyük rolu olmuşdur.

Təsiri
Bir neçə əsr keçdikdən sonra avropalılar ərəbdilli tərcümələr vasitəsi ilə antik irsə yenidən maraq göstərməyə başlamış və bir çox əsərləri latın dilinə tərcümə etmişdirlər. Bundan başqa, Avropanın kitabxanalarında da bir çox antik fəlsəfi əsərlər saxlanılırdı ki, sonralar onlar tədqiqatçılar tərəfindən araşdırılmışdır. Antik irsin öyrənilib inkişaf etdirilməsi nəticəsində Avropa mədəniyyəti və elmi irəliləməyə başlamışdır. Dirçəliş (İntibah) adlanan dövr məhz antik mədəniyyətə, fəlsəfəyə, elmə və dünyagörüşünə qayıdış sloqanları ilə yaşanmışdır. Beləliklə, antik fəlsəfə bütün dünyanın inkişafında müstəsna rol oynamış, müasir tərəqqinin təməlində durmuşdur.

Mənbə

Ədəbiyyat

 The London Philosophy Study Guide  offers many suggestions on what to read, depending on the student's familiarity with the subject: Post-Aristotelian philosophy
 Ruelle, an edition of Damascius On First Principles, (Paris, 1889)
 Whittaker, The Neo-Platonists, (Cambridge, 1901)
 Cambridge Companion to Plotinus.  Ed. L.P. Gerson (Cambridge: Cambridge University Press, 1996)
 Neoplatonic Philosophy. Introductory Readings.  Trans. and ed. by John M. Dillon and Lloyd P. Gerson, (Indianapolis: Hackett Publishing Co., 2004).
 Chiaradonna, Riccardo and Franco Trabattoni (edd.), Physics and Philosophy of Nature in Greek Neoplatonism: Proceedings of the European Science Foundation Exploratory Workshop (il Ciocco,Castelvecchio Pascoli, June 22–24, 2006) (Leiden; Boston: Brill, 2009) (Philosophia antiqua, 115).

 Gertz, Sebastian R. P., Death and Immortality in Late Neoplatonism: Studies on the Ancient Commentaries on Plato's Phaedo, Brill: Leiden, 2011.
Неоплатонизм в античной философии. Александрийская школа, "Библиотека для чтения", 1842, т. 53, разд. 3, ч. 1, с. 29–38, ч. 2, с. 59–86;
Новицкий О., Постепенное развитие древних филос. учений, ч. 4, К., 1861, с. 141–282;
Ρедкин П., Из лекций по истории философии права, т. 7, СПБ, 1891, с. 425–82;
История философии, т. 1, М., 1940, с. 371–77; История философии, т. 1, М., 1957 (см. предметный указатель);
Лосев А. Ф., Философская проза неоплатонизма, в кн.: История греч. лит-ры, т. 3, M., 1960, с. 379–98;
Полисадов В., Христианство и неоплатонизм, "Журн. Мин-ва нар. просвещения", 1853, ч. 77, отд. 2, No 2, 3.
Чистович И., Неоплатонич. философия и отношение ее к христианству, "Христианское чтение", 1860, No 9, 12.
Куплетский Μ. Α., Η. и христианство, вып. 1, Каз., 1881; Спасский Α. Α., История догматич. движений в эпоху вселенских соборов в связи с филос. учениями того времени, т. 1 – Тринитарный вопрос, Сергиев-Посад, 1906, 2 изд., 1914; его же, Эллинизм и христианство, Сергиев-Посад, 1913.

Həmçinin bax
Platonizm
Platonun Akademiyası
Orta platonizm
Pifaqorçular məktəbi
Neopifaqorçuluq
Qnostisizm
Hermetizm

İstinadlar

Fəlsəfə
Fəlsəfə tarixi
Fəlsəfi cərəyanlar
Antik fəlsəfə
Platonizm
İdeyalar tarixi

Neoplatonizm


Francesc Macià i Llussà (in Vilanova i la Geltrú prope Barcinonem die 21 Septembris 1859 natus; Barcinone die 25 Decembris 1933 mortuus) fuit Catalaunus politicus, Hispanici Exercitus miles et generalitatis Catalauniae praeses ab anno 1932. Macià civitatem Catalauniae et factionem Sinistra republicana Catalauniensis condidit. Lluís Companys successor eius fuit.

Politici Cataloniae

Franciscus Macià i Llussà


Pıxamiye (be Tırki: Alancık) sûka Zazayan Dêsım de, qezay Xozati de yew dewa.

Dewê Xozati

Pıxamiye


他の紀年法

 干支 : 丁卯
 日本
 永正4年
 弥勒2年
 皇紀2167年
 中国
 明 : 正徳2年
 朝鮮
 李氏朝鮮 : 中宗2年
 檀紀3840年
 ベトナム
 後黎朝 : 端慶3年
 仏滅紀元 : 2049年 - 2050年
 イスラム暦 : 912年 - 913年
 ユダヤ暦 : 5267年 - 5268年

カレンダー

できごと
 8月1日(永正4年6月23日) - 永正の錯乱。管領 細川政元、自邸内にて殺害される。
 9月7日(永正4年8月1日) - 細川澄元、養父の仇討ちという形で、同じ養子の細川澄之を敗死させ細川京兆家の家督を奪う。
 12月24日 - 玉之浦納の反乱

誕生

 1月14日 - カタリナ・デ・アウストリア、ポルトガル王ジョアン3世の王妃 (+ 1578年)
 2月11日 - フィリップ2世、モスクワ府主教、正教会の聖人 (+ 1569年)
 2月22日 (永正4年1月11日) - 九条稙通、戦国時代の公卿、九条家の第16代当主 (+ 1594年)
 3月7日 - マグダレーネ・フォン・ザクセン、ブランデンブルク選帝侯ヨアヒム2世の最初の妻 (+ 1534年)
 6月5日 - フェルナンド、ポルトガルの王子 (+ 1534年)
 6月6日 (永正4年4月26日) - 山科言継、戦国時代の公卿 (+ 1579年)
 6月25日 - マリア・ヤコベア・フォン・バーデン、バイエルン公ヴィルヘルム4世の妻 (+ 1580年)
 7月25日 - チャーマ・ラージャ4世、インドのマイソール王国の国王 (+ 1576年)
 8月10日 (永正4年7月2日) - 佐竹義篤、戦国時代の戦国大名、佐竹氏の第16代当主 (+ 1545年)
 9月27日 - ギヨーム・ロンドレ、フランスの解剖学者、博物学者 (+ 1566年)
 10月1日 - ジャコモ・バロッツィ・ダ・ヴィニョーラ、イタリアの建築家 (+ 1573年)
 10月23日 (永正4年9月18日) - 曲直瀬道三、戦国時代の医師 (+ 1594年)
 10月29日 - フェルナンド・アルバレス・デ・トレド、スペインの将軍。第3代アルバ公爵 (+ 1582年)
 12月18日 (永正4年11月15日) - 大内義隆、戦国時代の守護大名・戦国大名 (+ 1551年)
 アルタン・ハーン、モンゴルのハーン (+ 1582年)
 蠣崎季広、戦国時代の武将。蠣崎氏の第5代当主 (+ 1595年)
 嘉靖帝、明の第12代皇帝(+ 1566年)
 川上忠克、戦国時代の武将 (+ 1592年)
 熊谷信直、戦国時代の武将 (+ 1593年)
 久我邦通、戦国時代の公卿 (+ 1531年)
 里見義堯、戦国時代の戦国大名 (+ 1574年)
 長尾景誠、戦国時代の武将、白井長尾家の第7代当主 (+ 1528年)
 北高全祝、戦国時代の曹洞宗の禅僧 (+ 1587年)

死去

 2月23日 - ジェンティーレ・ベリーニ、イタリアの画家(* 1429年)
 3月12日 - チェーザレ・ボルジア、イタリアのルネサンス期の軍人、政治家 (* 1475年)
 3月16日 (永正4年2月3日) - 京極材宗、室町時代、戦国時代の武将 (* 生年不詳)
 3月23日? (永正4年2月10日?) - 南部政康、室町時代、戦国時代の戦国大名、南部氏の第22代当主 (* 1461年)
 3月27日 (永正4年2月14日) - 武田信縄、室町時代、戦国時代の甲斐国の守護大名、戦国大名 (* 1471年)
 5月19日 (永正4年4月8日) - 三条公敦、室町時代、戦国時代の公卿。三条家の第14代当主 (* 1439年)
 7月29日 - マルティン・ベハイム、ドイツの天文学者・地理学者・探検家(* 1459年)
 8月1日(永正4年6月23日) - 細川政元、室町幕府の管領、守護大名(* 1466年)
 8月4日 (永正4年6月26日) - 赤沢朝経、室町時代、戦国時代の武将 (* 生年不詳)
 9月7日 (永正4年8月1日) - 香西元長、室町時代、戦国時代の武将 (* 生年不詳)
 9月7日 (永正4年8月1日) - 細川澄之、戦国時代の戦国大名 (* 1489年)
 9月7日 (永正4年8月1日) - 薬師寺長忠、戦国時代の武将 (* 生年不詳)
 9月13日 (永正4年8月7日) - 上杉房能、室町時代、戦国時代の守護大名。越後国守護 (* 1474年)
 越智家令、室町時代、戦国時代の武将 (* 生年不詳)
 ピエトロ・クリニート、イタリアのルネサンス期の人文主義者、詩人 (* 1465年)

関連項目

 年の一覧
 年表
 年表一覧

1507年


Սիլիկաթթուներ, ջրում վատ լուծվող, չափազանց թույլ թթուներ, nSiO•mHO՝ ընդհանուր բանաձևով։ Սիլիցիումի ամորֆ օքսիդը՝ Si02, ջրային լուծույթում (լուծելիությունը մոտ 100 մգ 1 լ-ում) առաջացնում է օրթոսիլիկաթթու՝ H4Si04։ Մաքուր վիճակում ստացվել են մետասիլիկաթթվի (H2Si03) պոլիմերը՝ H8Si4Oi2 և H2Si205։ Սիլիկաթթուներին հատուկ է կայուն, պոլիմերային (մինչև 1500 մոլ․ զանգվածով) կոլոիդ լուծույթներ առաջացնելը։ Սիլիկաթթվի գերհագեցած լուծույթները փոխարկվում են զոլերի (pHi^2) կամ ժելերի (pH=5—6)։ Կոլոիդ մասնիկների մակերևույթին գտնվում են ОН խմբերը։ Կայունացուցիչներ պարունակող սիլիկաթթվի զոլերն օգտագործվում են թղթի և մանածագործական արդյունաբերության մեջ և ջուրը մաքրելու համար։ Բնական սիլիկաթթուներ են օպալը, տրեպելը, դիատոմիտը։

Սիլիցիումի միացություններ
Անօրգանական թթուներ

Սիլիկաթթուներ


シャンハイ(Shanghai)

 地名
 上海市 - 中華人民共和国の都市。
 シャンハイ (ウェストバージニア州) - アメリカ・ウェストバージニア州の非法人地域。
 文学
 上海 (横光利一) - 横光利一の小説(1928年から1931年にかけて発表)。
 上海 (林京子) - 林京子の小説(1983年に発表)。
 上海 (佐伯泰英) - 佐伯泰英の小説(2008年)。『交代寄合伊那衆異聞』シリーズの一つ。
 映画
  - 1935年公開のアメリカ合衆国の映画。
 上海 -支那事変後方記録- - 1938年公開の日本のドキュメンタリー映画。
 シャンハイ (映画) - 2011年公開のアメリカ合衆国・中華人民共和国の合作映画。
 その他
 シャンハイ (競走馬) - サラブレッドの競走馬、種牡馬。
 上海 (スタークラフトのゲーム) - スタークラフト (ゲーム会社)が1985年に発売したPC-88用コンピュータロールプレイングゲーム。後に『九龍島』『闘氣王』と続くジェイミー・スター・シリーズの第1弾。
 上海 (ゲーム) - アクティビジョンが1986年に発売したMacintosh用コンピュータパズルゲーム。
 舞台女優・古河結子のニックネーム。

同名の作品
人物の愛称

シャンハイ


Der Name Wulfsige bezeichnet folgende Personen:

 Wulfsige (Cornwall), Bischof von Cornwall, † 981/993
 Wulfsige (Lichfield), Bischof von Lichfield, † Oktober 1053
 Wulfsige (London), Bischof von London, † 909/921
 Wulfsige I. (Sherborne), Bischof von Sherborne, † 892/901
 Wulfsige II. (Sherborne), Bischof von Sherborne, † 958
 Wulfsige III. (Sherborne), Bischof von Sherborne, † 1001/1002
 Wulfsige von York, Erzbischof von York, † 830/837

Wulfsige


This article contains the latest list of Michelin starred restaurants in Hong Kong and Macau in 2021 and 2022. The 2009 edition was the first edition of the Michelin Guide to Hong Kong and Macau to be published, making Hong Kong and Macau the second and third Asian territory to receive a Michelin guide, after Tokyo, Japan in 2008.

Alphabetic list

2021 - 2023

2009 - 2020

See also
 List of restaurants in Hong Kong
 List of Michelin 3-star restaurants

References

Restaurants, Michelin starred
Hong Kong and Macau
Lists of organizations based in Macau

List of Michelin starred restaurants in Hong Kong and Macau


Master of the King's Music bzw. Master of the Queen's Music (abhängig vom aktuellen britischen Monarchen; Schreibweise bis Anfang des 20. Jahrhunderts Master of the King's Musick) ist ein höfisches Amt bzw. Ehrentitel der Britischen Monarchie, der etwa demjenigen des Poet Laureate entspricht. Der erste Master of the King's Music wurde 1626 Nicholas Lanier, 2014 wurde mit Judith Weir erstmals eine Frau Master of the Queen's Music.

Entwicklungsgeschichte
Die Tradition von Musikkapellen ("Musick") mit weltlichen Aufgaben am englischen Hof reicht weit zurück. Edward IV. verfügte über 13 Musiker, während die Kapelle von Heinrich VIII. im Jahr 1526 15 Trompeten, drei Lauten, drei Rebecs, drei Tamburine, eine Harfe, zwei Gamben, neun Barockposaunen, eine Schwegel und vier Trommeln umfasste. Das offizielle Amt eines Master of the King's Music(k) wurde 1626 während der Regentschaft Charles I. eingeführt und Nicholas Lanier übertragen. Der Master of Music war für die Leitung der musikalischen Umrahmung der Mahlzeiten und anderer höfischer Anlässe verantwortlich. Während der Herrschaftszeit von James II. erhielt der Master of Music auch die Aufgabe, zu königlichen Geburtstagen und Neujahrsfeiern Oden zu komponieren. Die Verpflichtung zur Oden-Komposition wurde allerdings nicht lange beibehalten und die Aufgabe des Masters of Music konzentrierte sich vorwiegend auf königliche Hochzeiten, Taufen und ähnliche Anlässe.

Die Bedeutung der höfischen Kapelle nahm später insgesamt ab, zur Zeit von Edward VII. spielte sie keine eigenen Konzerte mehr und übernahm nur noch gelegentliche Aufgaben am Hof. Mit dem Verschwinden eigener Hofmusiker unter George V. wandelte sich die Rolle des Master of Music in einen Ehrentitel ohne strenge Verpflichtung zu Kompositionen, die aber nach wie vor bei besonderen Gelegenheiten entstanden, so etwa 1931 Edward Elgars The Nursery Suite für die Prinzessinnen Elisabeth und Margaret, oder 1953 zur Krönung von Elisabeth II. ein Coronation March von Arnold Bax sowie ein Processional for the Coronation von dessen Nachfolger Arthur Bliss. Für das Silberne Thronjubiläum der Queen 1977 schuf Malcolm Williamson eine Mass of Christ the King. Auch der nächste Titelinhaber Peter Maxwell Davies vertonte 2006 einen Text des Poet Laureates zum 80. Geburtstag der Königin und schrieb 2013 ein Christmas Carol für sie.

Mit der Ernennung von Peter Maxwell Davies zum Master of the Queen's Music 2004 wurde der bislang auf Lebenszeit vergebene Titel auf eine Dauer von nunmehr zehn Jahren beschränkt. 2014 wurde mit der Komponistin Judith Weir erstmals eine Frau Trägerin dieses Titels.

Zeitliche Abfolge der Masters of Music

Siehe auch
 Hofkomponist

Weblinks
 Angaben der Official web site of the British Monarchy (englisch)
 Masters of the Monarchs' Musick (engl.)

Einzelnachweise

Position im Britischen Royal Household

Master of the King’s Music


Vedran Ćorluka (Derventa, 5. veljače 1986.), hrvatski nogometaš i bivši reprezentativac koji je trenutačno član i kapetan Lokomotiva iz Moskve.

Klupska karijera

Dinamo Zagreb
Nogomet je počeo igrati kad mu je bilo osam godina u omladinskoj školi zagrebačkog Dinama. Tamo je igrao u svim uzrasnim kategorijama, da bi s vremenom postao stožernim igračem seniorske momčadi. Sezone 2004./05. iz Dinama je poslan na posudbu u zaprešićki Inter s kojim je postao doprvak Hrvatske, te dobio poziv u hrvatsku U-21 reprezentaciju. Visok je 192 cm, i igra glavom mu je jedan od aduta. Također ga krasi velika sigurnost koju je pokazao u susretima sa Arsenalom i Engleskom reprezentacijom. Jedno vrijeme ga je trener Branko Ivanković htio koristiti kao centarfora, ali je ta ideja propala.

Manchester City
Nakon susreta sa Engleskom pojavila se priča o velikom zanimanju talijanskog Milana koji je spreman platiti i do 10 milijuna eura za talentiranog braniča. Kasnije je i trener slavnog talijanskog kluba Ćorluku usporedio sa reprezentativnim stoperom Tudorom. Par puta ga je pratio engleski Tottenham, koji je javno obznanio zanimanje za Ćorluku. 1. kolovoza 2007. izvršni dopredsjednik Dinama Zdravko Mamić potvrdio je da je Vedran novi član Manchester Cityja. Konačan iznos transfera je, navodno, iznosio oko 8 milijuna funti.

Tottenham Hotspur
U Cityju je već nakon druge utakmice bio u momčadi kola i postao nezamjenjiv na desnom boku. Do kraja sezone igra standarno dobro, zaradivši veliku naklonost navijača. Ipak, posljednjeg dana ljetnog prijelaznog roka 2008. za svotu za koju ga je i doveo, Manchester prodaje londonskom Tottenhamu.

Bayer Leverkusen
U siječnju 2012. Ćorluka odlazi na šestomjesečnu posudbu u Bayer Leverkusen.

Lokomotiv Moskva
U lipnju 2012. godine odlazi u moskovski klub Lokomotiv s kojim je potpisao trogodišnji ugovor.

Reprezentativna karijera
Igrao je u dobnim kategorijama od U-16 do U-21. U mladoj je reprezentaciji igrao kratko, no zato što mu je izbornik Slaven Bilić, koji ga je pozvao u U-21 ekipu, ukazao povjerenje i u A-selekciji gdje je Ćorluka blistao kao desni branič u svojim prvim susretima, sa Andorom (7:0) i Engleskom (2:0).

Priznanja

Klupska
Dinamo Zagreb
 Prvak Hrvatske (2) : 2005./06., 2006./07.
 Hrvatski nogometni kup (1) : 2007.
 Hrvatski nogometni superkup (1) : 2006.

Izvori

Vanjske poveznice
 Nogometni-magazin: statistika

Hrvatski fudbaleri
Biografije, Derventa
Fudbaleri ili nogometaši Dinama
Fudbaleri ili nogometaši Inter Zaprešića
Fudbaleri ili nogometaši Bayer Leverkusena
Fudbaleri ili nogometaši Tottenham Hotspura
Fudbaleri ili nogometaši Manchester Cityja

Vedran Ćorluka


Beril je mineral, berilijev aluminijev ciklosilikat s kemijsko formulo Be3Al2[Si6O18]. Kristali berila so lahko zelo majhni ali veliki do nekaj metrov. Popolni kristali so relativno redki. Čisti beril je brezbarven, nečistoče pa ga obarvajo, najpogosteje zeleno, modro, rumeno rdeče ali belo.  Beril ima školjkast lom, trdoto 7,5-8 in gostoto 2,63-2,80 g/cm3. Ima steklast sijaj in je lahko prozoren do polprozoren. Razkolnost je slaba po osnovnem pinakoidu. Kristali imajo obliko diheksagonalne bipiramide.

Beril je zgrajen iz medsebojno povezanih šestčlenskih obročev [Si6O18], ki so razporejeni eden nad drugim. Med obroči so kanali, v katere se lahko vrinejo kationi, na primer Na, K, Li, Cs in Ca  ali celo molekule vode. Primesi beril značilno obarvajo. Na primerkih iz Brazilije se pojavlja asterizem.

Beril se lahko na več načinov proizvede sintetsko.

Nahajališča
Večina raznobarvnih berilov se nahaja v granitnih pegmatitih, sljudnih skrilavcih (Ural) in apnencih (Kolumbija). Pogost je tudi v kositrovih in volframovih rudah. Največja nahajališča berila so na Norveškem, v Avstriji, Nemčiji, Švedski (predvsem morganit), Irski, Braziliji, Kolumbiji, na Madagaskarju, Rusiji in Južni Afriki, ZDA in Zambiji.

Med največje kristale berila spadajo kristali iz pegmatitov v Novi Angliji, ki so imeli dimenzije 5,5 x 1,2 m in maso skoraj 18 ton. Največji znani kristal katerega koli minerala je bil kristal berila, ki so ga našli  na Madagaskarju. Kristal je bil dolg 18 m in je imel premer 3,5 m.

Podvrste
Podvrste berila so že od prazgodovine cenjeni dragi kamni.

Akvamarin in maksis

Akvamarin (iz latinskega aqua marina, morska voda) je modra ali tirkizna različica berila. Najlepši primerki so iz Rusije. Živo rumeni beril se imenuje tudi akvamarin krizolit, akvamarin s primesmi korunda, ki je značilno modro obarvan, je orientalski akvamarin, temno modra različica akvamarina pa maksis. Njegova barva na sončni svetlobi ali pri segrevanju zbledi, vendar se v temi oziroma po ohladitvi  povrne.

Svetlo modro barvo akvamarina povzročajo ioni Fe2+. Primesi ionov Fe3+ dajejo zlato rumeno barvo, primesi obeh ionov pa še temnejšo modro barvo kot jo ima maksis. Razbarvanje maksisa zaradi svetlobe ali toplote je posledica prenosa naboja med Fe3+ in Fe2+ ioni. Temno modra barva maksisa lahko z obsevanjem  z energijsko bogatimi žarki gama, nevtroni ali celo rentgenskimi žarki preide v zeleno, rožnato ali rumeno barvo.

Najpomembnejša nahajališča akvamarina so v Braziliji, Kolumbiji, Zambiji, Madagaskarju,  Malaviju, Tanzaniji in Keniji.

Največji znani akvamarin so našli leta 1910 v Marambaji, Brazilija. Kristal je bil 48,5 cm dolg in je imel premer 42 cm. Tehtal je več kot 110 kg.

Smaragd

Smaragd je beril, ki ga zeleno obarvajo sledovi kroma, včasih tudi vanadija. Njegovo ime je nastalo iz grške besede  σμάραγδος (smaragdos), ki pomeni "zeleni dragulj", ta pa je nastala iz semitske besede אזמרגד (izmargad) ali sanskrtske besede मरकन (markata), ki pomenita "zelen". V večini smaragdov je mnogo vključkov, zato so krhki in na splošno manj uporabni.

V antiki so smaragde kopali v Egiptu, Avstriji in dolini Swat v severnem Pakistanu.

Redko vrsto smaragda, tako imenovani trapiche smaragd, včasih najdejo v Kolumbiji. V tem smaragdu se pojavlja asterizem, ki ga povzroča onečiščenje z ogljikom. Ime je dobil po mlinskem kolesu za mletje sladkornega trsa. Tudi drugi kolumbijski smaragdi spadajo zaradi svoje čistoče in barve med najbolj cenjene smaragde. Nahajališča smaragdov so tudi v Zambiji, Braziliji, Zimbabveju, Madagaskarju, Pakistanu, Indiji, Afganistanu and Rusiji.

Smaragdi se že od leta 1964 proizvajajo tudi sintetsko.

Zlati beril in heliodor

Zlati beril je lahko bledo rumene do blesteče zlate barve. V nasprotju s smaragdom ima zelo malo pomanjkljivosti. Ime zlati beril se včasih zamenjuje s heliodorjem (iz grškega ἥλιος (hēlios) - "sonce" + δῶρον (dōron ) -  "dar"), čeprav se nanaša samo na čisto rumene ali zlato rumene odtenke, medtem ko se heliodor nanaša na zeleno rumene odtenke. Zlato rumeno barvo mu dajejo ioni Fe3+.  Zlati beril in heliodor sta draga kamna. Največji obdelani zlati beril je verjetno brezhibni 2054 karatni dragulj, ki je razstavljen v Hall of Gems, Washington, D.C..

Gošenit

Brezbarvni beril se imenuje gošenit. Ime je dobil po mestu Goshen v Massachusettsu, ZDA, kjer so ga prvič opisali.  Vsi obarvani berili so obarvani zaradi nečistoč, zato bi pričakovali, da je brezbarvni gošenit najčistejši beril. Predpostavka pogosto ni pravilna, ker lahko nekateri elementi inhibirajo barvo. Gošenit se nahaja skoraj na vseh nahajališčih berila. V preteklosti se je zaradi prozornosti uporabljal za izdelavo leč za očala, sedaj pa se uporablja predvsem v draguljarstvu in kot surovina za pridobivanje berilija.

Cena nakita iz gošenita je relativno nizka. Goshenit se z obsevanjem z energijsko bogatimi delci lahko obarva rumeno, zeleno, rožnato ali modro. Možni so tudi vmesni odtenki. Barva je odvisna od vsebnosti nečistoč, predvsem Ca, Sc, Ti, V, Fe in Co.

Morganit

Morganit ali rožnati beril je redka, zelo kakovostna vrsta berila, ki ga obarvajo ioni Mn2+. Obstajata tudi oranžna in rumena različica morganita. Rumeno barvo se lahko odstrani s segrevanjem ali s sevanjem.

Rožnati beril so prvič odkrili leta 1910 na Madagaskarju. Decembra istega leta ga je New York Academy of Sciences v čast svojemu donatorju J. P. Morganu imenovala morganit.

Največji morganit so odkrili leta 1989 v Bennett Quarry v ameriški državi Maine in ga imenovali "The Rose of Maine". Kristal je bil 23 cm dolg. Njegov premer je meril okrog 30 cm.

Rdeči beril

Rdeči beril, poznan tudi kot rdeči smaragd in škrlatni smaragd, je rdeča različica berila, ki so ga našli v ameriški državi Utah in prvič opisali leta 1904.  Njegovo prvotno ime biksbit so kasneje preklicali, da ne bi prihajalo do zamenjav z mineralom biksbiitom, ki se tudi imenuje po mineralogu  Maynardu Bixbyju. Rdečo barvo mu dajejo ioni Mn3+. Nahajališča berilov so običajno pegmatiti in nekatere metamorfne kamnine, rdeči beril pa se pojavlja v topaznih riolitih.

Glej tudi
 Seznam mineralov

Sklici

Viri

Zunanje povezave
 Minerals.net
 Mineral Galleries

Aluminijevi minerali
Berilijevi minerali
Silikati
Dragi in poldragi kamni

Beril


Azərbaycanın cənub-şərqində, xüsusilə Lənkəran zonasında yayılmış qoyun cinsi caro və ya carov adlanır. Bu cins meşəlik zonanın şəraitinə daha çox uyğunlaşan heyvandır. Bu qoyun cinsi ləzgi qoyununa daha çox oxşayır. Lənkəranda qədim qoyun cinsi olan caro əti, südü və yunu etibarilə az çəkili olub, o qədər də sərfəli qoyun cinsi sayılmır. Lakin bu cins dağ şəraitinə daha uyğun gəlir. Sağım müddətində 50-60 l süd, qırxımda 2-2,4 kq-a qədər yun verir. Caro qoyununun çəkisi 50 kq-a qədər, rəngi isə əsas etibarilə ağ, ağ-qəhvəyi və qara rəngdə olur.

İstinadlar

Həmçinin bax

Qoyun
İntervikisiz biologiya məqalələri

Cəro qoyunu


Alfa Romeo Grand Prix krajše Alfa Romeo GP je sploh prvi dirkalnik Alfe Romeo, ki je bil v uporabi med sezonama 1914 in 1921, ko je z njim dirkal Giuseppe Campari. Motor ima štiri valje in prostornino 4490 cm³. Izdelan je bil le en tak dirkalnik, bolj mišljen kot prototip, toda z njim so nastopili tudi na nekaj dirkah. Različica iz leta 1914 lahko razvije moč 88 KM pri 2950 rpm, tista iz leta 1921 pa 102 KM pri 3000 rpm, doseže pa hitrost 150 km/h. Moral bi nastopiti na dirki za Veliko nagrado Francije v sezoni 1914, toda iz neznanega razloga ni. Po vodstvu na Veliko nagrado Gentlemen v Brescii je bil Campari zelo blizu zmage, toda po vodstvu v zadnjem delu dirke je odstopil, ker mu je iz hladilnika odtekla voda.

Zunanje povezave
 www.alfaromeo.si:Alfa Romeo Grand Prix

Dirkalniki dirk za Veliko nagrado
GP

Alfa Romeo Grand Prix


Genetik Ehtiyatların İnformasiya Şəbəkəsi (, qısaca GRIN) — Onlayn rejmində canlı orqanizmlər haqqında genetik və digər informasiyaları əks etdirən layihə.

Xarici keçidlər
 Germplasm Resources Information Network: rəsmi sayt

Genetika
İnternet


Die Liste der Bischöfe von Southampton stellt die bischöflichen Titelträger der Church of England, der Diözese von Birmingham, in der Province of Canterbury dar. Der Titel wurde nach der Hafenstadt Southampton benannt.

Literatur

Southampton
!Bischofe

Liste der Bischöfe von Southampton


Die Chronik von Morea oder das Chronikon von Morea (; aragonisch Libro de los fechos et conquistas del principado de la Morea, Crónica de Morea; ; ) ist ein anonymes chronistisches Werk des 14. Jahrhunderts. Die Chronik stellt die wichtigste Quelle dar für die Organisation des feudalen Fürstentums Achaia. In dieser Zeit siedelten sich fränkische Adlige in Morea, wie die Peloponnes damals bezeichnet wurde, an. Versionen in vier Sprachen sind überliefert: Französisch, Griechisch, Italienisch und Aragonisch. Die griechische Version ist in Versen gesetzt. In über 9.000 Zeilen beschreibt die Chronik Ereignisse zwischen 1204 und 1292, die auf den Ersten Kreuzzug folgen (in den verschiedenen Versionen auch spätere Ereignisse).

Inhalt
Die Begebenheiten, die in der Chronik überliefert werden, beginnen zur Zeit des Ersten Kreuzzuges. Sie werden im Überblick aufgezählt. Darauf folgen Begebenheiten aus dem Vierten Kreuzzug, dem Fall Konstantinopels und hauptsächlich von der Eroberung Moreas sowie der Gründung des Fürstentums Achaia durch Wilhelm I. von Champlitte, gefolgt von Ereignissen während der Herrschaft von Gottfried I. von Villehardouin, Gottfried II. von Villehardouin, Wilhelm II. von Villehardouin und nach dessen Tod 1278 während der Herrschaft seiner Nachfolgerin, Isabelle de Villehardouin mit ihren zwei Ehemännern.

Überlieferte Texte
Das Werk wurde in vier Versionen überliefert: Griechisch, Italienisch, Französisch und Spanisch. Der griechische Text ist der einzige Text in Versmaß. Der französische, italienische sowie der aragonische Text sind in Prosa gehalten.

Im Bezug auf die Datierung des Texts ist es sicher, dass der griechische und der französische Text die ältesten Fassungen sind. Der italienische Text ist eine Übertragung aus dem griechischen, und der aragonische basiert auf dem griechischen und dem französischen. Ob der Text der griechischen oder der französischen Fassung älter ist, lässt sich nicht mit Sicherheit feststellen. Charles Hopf, der Erstherausgeber des italienischen Textes, vertrat die Ansicht, dass der griechische Text aus dem französischen hervorgegangen sei, oder wenigstens aus einem verlorenen Vorgängerexemplar. John Schmitt war dagegen der Ansicht, dass der französische Text aus dem griechischen hervorgegangen sei und auch, dass der griechische Text der Prototyp sei. Auch Karl Krumbacher stimmte mit dieser Sicht überein. Später wurde durch Forschungsarbeiten von Spadaro wieder der Standpunkt gestützt, dass der französische Text ursprünglicher sei, so wie es auch G. Kechalioglou (Γ. Κεχαγιόγλου) sowie Michael Jeffreys vertreten und durch Argumente unterstützen konnten.

Darüber hinaus gibt es auch die Ansicht, dass alle überlieferten Texte Abkömmlinge sind, während der Urtext verloren sei.

Der griechische Text
Die Verse des griechischen Textes sind in volkstümlicher Sprache geschrieben mit einer Reihe von fränkischen Lehnworten. Sie sind akzentuiert, aber reimlos.
Das Metrum ist 15-silbig, ein sogenanntes Politisches Versmaß
Der Text ist in zwei Urschriften und drei Abschriften überliefert:
 Ms. Havniensis 57 (14.–15. Jh., Königliche Bibliothek, Kopenhagen) 9219 Verse
 Ms. Taurinensis B.II.I, Biblioteca Reale, Turin, nächstverwandt mit dem Kopenhagener Text.
 Ms. Parisinus graecus 2898 (15.–16. Jh., Bibliothèque nationale de France, Paris) 8191 Verse
 Ms. Parisinus graecus 2753, Bibliothèque nationale de France, Paris
 Ms. Bern 509 grec, Burgerbibliothek Bern, beides Kopien der Pariser Version.

Die älteste der Handschriften ist das Manuskript in Kopenhagen, seine Sprache ist am altertümlichsten. Der neuere Text, Parisinus graecus 2898, benutzt eine einfachere Sprache, weniger fränkische Lehnworte und weniger antihellenische Bemerkungen.
In dem Jahrhundert, das zwischen den Texten liegt, haben sich zahlreiche linguistische Änderungen ergeben, was von der schnellen Entwicklung der griechischen Sprache zeugt. Der Kopenhagener Text behandelt Ereignisse bis 1292.

Der Verfasser des griechischen Textes
Der Verfasser des griechischen Textes scheint ein sogenannter Gasmoulos (gr. γασμούλος) gewesen zu sein, ein Nachkomme eines fränkischen Vaters und einer griechischen Mutter, oder ein hellenisierter Franke. Er beherrschte die griechische Sprache und war nicht nur umgangssprachlich bewandert, sondern meisterte auch die Bildungssprache, was an manchen Formen sichtbar wird, die er verwendet. Darüber hinaus kannte er auch gut die fränkische Sprache, was man an seinen fränkischen Lehnworten erkennt. Daher stellt sich die Frage, ob die Verwendung dieser Lehnworte auf eine Übersetzung aus dem Französischen hindeutet, oder ob er ein Zeuge der Fränkisierung seiner Kultur ist.

Der französische Text
Der französische Text ist nur in einem Manuskript überliefert (Bibliothèque royale de Belgique, Brüssel Ms. 15702), in dem er den Titel Livre de la conqueste de la princée de l'Amorée trägt. Der Text beginnt: "C'est le livre de la conqueste de Constantinople et de l'empire de Romanie, et dou pays de la princée de la Morée". Aus dieser Überschrift ergibt sich die Schlussfolgerung, dass dieses Werk aus anderen älteren Exemplaren zusammengeschrieben wurde. Die Ergänzungen im Manuskript reichen bis 1305.

Der italienische Text
Die italienische Version trägt den Titel Cronaca di Morea. Sie ist eine Abschrift der vorigen Exemplare und basiert auf dem griechischen Text in der Version der Turiner Bibliothek. Dabei enthält sie jedoch einige Fehler. Sie ist in einer einzigen Handschrift in Venedig überliefert. Die Signatur lautet: Append. Ital. CI VIII, No 712.

Der aragonische Text
Unter dem Titel Libro de los fechos et conquistas del principado de la Morea geht der aragonische Text zurück auf das Ende des 14. Jahrhunderts (um 1393) und basiert auf dem griechischen Text, sowie weiteren späteren Quellen. Er wurde zusammengestellt auf Anweisung von Juan Fernández de Heredia, dem Großmeister des Johanniterordens auf Rhodos. Der Text deckt Ereignisse bis 1377 ab.

Die ersten Druckausgaben
Die Chronik von Morea war über lange Zeit wenig bekannt, da der Text bis zum 19. Jahrhundert nicht gedruckt verbreitet wurde.

Die erste Druckausgabe der griechischen Chronik erfolgte 1840 durch Jean Alexandre Buchon und enthielt den griechischen Text nach der Pariser Handschrift. Diesem Buch gab Buchon den Titel Βιβλίον της κουγκέστας του Μωραίως (Biblion tes Kounkestas tou Moraios – Buch der Eroberung Moreas), abweichend vom Ausgangstext. In der zweiten Auflage 1845 legte er den griechischen Text aus Kopenhagen zugrunde.

1889 gab John Schmitt beide Texte in einer synoptischen Ausgabe heraus.

1911 wurde der französische Text von Jean Longnon herausgegeben.

Der italienische Text wurde 1873 von Charles Hopf vorgelegt.

Die Publikation des aragonischen Texts erfolgte 1885.

Bedeutung
Trotz einiger historischer Ungenauigkeiten ist die Chronik eine wertvolle historische Quelle für die feudale Gesellschaft ihrer Zeit. Eine ganze Reihe von Gesetzen und Gebräuchen des Fürstentums von Achaia werden in der Chronik erwähnt. Ihre farbigen Beschreibungen lassen die Lebensumstände lebendig erscheinen. Jedoch wurde die Chronik aufgrund der Bewunderung für die Franken und einer gewissen Abneigung gegen die byzantinische Kultur kein Teil der Volkskultur nach dem Abzug der Franken vom Peloponnes.

Literarisch ist die Chronik bedeutsam, weil seit dem Fall von Konstantinopel 1453 eine symbolische Grenze zwischen dem mittelalterlichen und dem modernen Griechisch gezogen wird. Die Chronik von Morea wird dem mittelalterlichen Griechisch zugeordnet. Jedoch zeigt sich in ihr die enorme Entwicklung der Sprache dieser Zeit. Zusammen mit Ptochoprodromischen Gedichten und Akriten-Liedern (gr. Ακριτικά τραγούδια) steht sie damit am Beginn der modernen griechischen Literatur, obwohl die sprachliche Qualität gering und das Versmaß holperig ist.

Der Abzug der Franken vom Peloponnes ließ die Chronik von Morea in Vergessenheit geraten, trotzdem könnte man sie in der sprachlichen Bedeutung auf eine Stufe mit dem Rolandslied in Frankreich oder dem Cantar de Mio Cid in Spanien stellen.

Die Chronik von Morea war zudem auch Quelle der Inspiration für zahlreiche griechische Schriftsteller, deren Werke die entsprechende historische Epoche behandeln, beispielsweise Alexandros Rhizos Rhankaves (Ο Αυθέντης του Μορέως), Angelos Terzakis (Άγγελος Τερζάκης – Η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ) und Dimitrios Vernadakis (Δημήτριος Βερναρδάκης – Μαρία Δοξαπατρή).

Wenigstens dem Namen nach könnte Tolkiens Zwergenkönigreich Moria aus dem griechischen Epos entlehnt sein.

Text
Im Folgenden ist ein Textbeispiel (στ. 1424–1443) aus dem griechischen Text wiedergegeben:

Ausgaben und Übersetzungen
 Der Ursprungstext der Chronik von Morea (griechisch)

 Crusaders as Conquerors. The Chronicle of Morea translated from the Greek with notes and introduction by Harold E. Lurier. Columbia University Press, New York 1964.
 Libro de los fechos et conquistas del principado de la Morea, compilado por comandamiento de Don Fray Johan Ferrandez de Heredia, Maestro del Hospital de S. Johan de Jerusalem. Chronique de Morée, aux XIIe et XIVe siècles, publiée et traduite pour la première fois pour la Société de l'Orient Latin par Alfred Morel-Fatio, Genève, Imprimerie Jules-Guillaume Fick, 1885 (Aragonischer Text)

Literatur
 Volker Hentrich: Die Darstellung des Vierten Kreuzzuges in der Chronik von Morea, in: Vorstellungswelten der mittelalterlichen Überlieferung, Göttingen 2006,  S. 157–190.
 Linos Politis: Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας. ΜΙΕΤ, Athen 1978, S. 33–34.
 Teresa Shawcross: The Chronicle of Morea. Historiography in Crusader Greece. Oxford University Press, Oxford 2009.

Einzelnachweise

Weblinks
 Το Χρονικόν του Μορέως, Το ελληνικόν κείμενον κατά τον κώδικα της Κοπεγχάγης μετά συμπληρώσεων και παραλλαγών εκ του Παρισινού, Πέτρου Π. Καλονάρου, διπλωματούχου του Γαλλικού Πανεπιστημίου Aix, καθηγητού παρά τη Στρατ. Σχολή των Ευελπίδων, Αρχαίος Εκδοτικός Οίκος Δημ. Δημητράκου Α.Ε. (PDF; 21 MB), Athen 1940, Πέτρος Π. Καλονάρος (1894–1959): Σημαντικότατη μελέτη με παράθεση του ελληνικού κειμένου, με εισαγωγή που δίνει πληροφορίες για τα χειρόγραφα και το ιστορικό υπόβαθρο, καθώς και λεπτομερείς σημειώσεις.
 Chronik von Morea, Andreas Fuskarinis (Ανδρέας Φουσκαρίνης), Historische und Nationale Bibliothek von Argos (Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού)

Literatur (Mittelgriechisch)
Chronik (Literatur)
Fürstentum Achaia
Kreuzzüge
Villehardouin
Handschrift der Dänischen Königlichen Bibliothek (Kopenhagen)
Handschrift der Bibliothèque nationale de France (Paris)
Werk (14. Jahrhundert)

Chronik von Morea


Labot (nemško Lavamünd) je kraj/mestece z okoli 3.000 prebivalci in občina na levem bregu Drave v spodnji Labotski dolini v bližini slovenske meje na avstrijskem Koroškem ob izlivu Labotnice v Dravo.

Občina Labot se razprostira ob slovensko - nemški jezikovni meji pod Štalensko goro na povprečni nadmorski višini 348 mnm. Območje občine meri 93,78 km² in je po popisu leta 2001 štelo 3548 prebivalcev, 2020 pa le še 2.870.

Labot je bil v preteklosti pomemben dravski splavarski pristan, ter prometno trgovsko in cerkveno središče nad izlivom Labotnice v Dravo. Gospodarski pomen kraja se je povečal po izgradnji Hidroelektrarne Labot in gorske ceste s Soboškim prelazom (Koglereck) čez Golico v Graško kotlino proti Gradcu.

V srednjem veku je bil Labot sedež prafare za območje, ki je zajemalo tudi kraje v širši Dravski dolini, v Šentandražu v Labotski dolini (Sankt Andrä) pa sedež Lavantinske škofije.

Po koncu prve svetovne vojne so 27. novembra 1918 enote generala Maistra med drugimi kraji na Koroškem zavzele tudi Labot.

Reference

Zunanje povezave

 Labot-uradna stran

Naselja v Zvezni deželi Koroška

Labot


Vladimir Dmitriyeviç Naxabsev (; ) — rus və sovet kinooperatoru, rejissor və aktyoru, RSFSR-in əməkdar incəsənət xadimi (1976).

Həyatı
Vladimir Naxabsev 16 iyul 1938-ci ildə anadan olmuşdur. 1961-ci ildə S.A. Gerasimov adına Ümumrusiya dövlət kinematoqrafiya universitetinin operatorluq fakültəsini (Qalperinin kursu) bitirmişdir. Sonradan həmin təhsil ocağında müəllim kimi fəaliyyət göstərmişdir. Bir çox kinorejissorlarla işləmiş operatorun ən uğurlu əməkdaşlığı Eldar Ryazanovla olmuşdur. V. Naxabsevin həm də rejissorluq və aktyorluq bacarığı da var idi.

Operator Vladimir Naxabsev 10 mart 2002-ci ildə Moskvada vəfat etmişdir.

Filmoqrafiya
Avtomobildən qorun (film, 1966)
Qəribə təsadüf və ya həmişə təmizlikdə (film, 1975)
İşdə məhəbbət macərası (film, 1977)
Qaraj (film, 1979)

İstinadlar

Mənbə
 Кино: Энциклопедический словарь / Гл. ред. С. И. Юткевич; Редкол.: Ю. С. Афанасьев, В. Е. Баскаков, И. В. Вайсфельд и др. — Москва: Советская энциклопедия, 1987. — стр. 291.

SSRİ kinooperatorları
Rusiya rejissorları
Rusiya kinooperatorları
Rusiya aktyorları
Ümumrusiya Dövlət Kinematoqrafiya İnstitutunun məzunları
Moskvada doğulanlar
Moskvada vəfat edənlər
SSRİ Kinematoqrafçılar İttifaqının üzvləri

Vladimir Naxabsev


U82 ou U-82 peut faire référence à :
 HMS Magpie (U82), un sloop de la Royal Navy ;
 , le nom de plusieurs sous-marins allemands.

Voir aussi
 Sigles d'une lettre suivie de deux chiffres

U82


Les Premières Années est une compilation de Michel Polnareff sortie en 1997. Elle regroupe tous les singles et albums du chanteur édités par Disc'AZ, par ordre chronologique, de ses débuts en 1966 à 1972. Cependant, trois titres manquent dans ces Premières années 66 72 : "L'affreux Jojo" qui figurait sur l'EP comprenant également "Pourquoi faut-il se dire adieu", "Ring a ding" et "J'ai du chagrin Marie" (Disc'Az – EP 1244), ainsi que les deux titres du 'single' : "On ira tous au paradis" / "Je cherche un job" (Disc'Az – AZ 10.809)

Liste des titres

Compilation de Michel Polnareff
Compilation musicale sortie en 1997

Les Premières Années


Gregor Rihar  mlajši, slovenski organist in skladatelj, * 20. februar 1845, Ljubljana, † 20. junij 1868, Ljubljana.

Življenje in delo

Gregor Rihar - mlajši se je menda učil glasbe pri svojem stricu Gregorju Riharju - starejšemu, igral na orgle v Šentpeterski cerkevi, po stričevi smrti 1863 pa nastopil službo orglarja v ljubljanski stolnici sv. Nikolaja, a že čez pet let umrl za tuberkulozo.

Iz zapuščine svojega strica je objavil Maše (osem mašnih pesmi in štiri druge skladbe, 1865). Deset lastnih skladb (devet za moški, eno za mešani zbor) je izdal z naslovom Napevi svetih pesem (Lj. 1867). Na koncu Velike maše  Gregorja Riharja -  starejšega je natisnjena tudi njegova pesem za moški zbor  Morska zvezda.

Glej tudi
 seznam slovenskih skladateljev

Zunanje povezave

Slovenski skladatelji
Slovenski organisti
Umrli za tuberkulozo

Gregor Rihar mlajši


Avtor zbirke Pripovedke za mladino je Franc Hubad.

Zbirka pravljic Pripovedke za mladino je napisal v treh zvezkih. Napisal jo je na podlagi ustnega sporočila.

Analiza pravljice  - IVAN DURAK

Književni čas:po smrti očeta treh sinov
Književni prostor: vas in mesto
Pripovedovalec: tretjeosebni
Glavna oseba: Ivan Durak
Stranske osebe: brata Ivana Duraka in njuni sprogi, Kralj in njegove hčerke
Motivi pravljice: motiv enostarševske družine, motiv o manjvrednosti, motiv najmlajšega brata
Slog:
Okrasni pridevki: zlati jelen, hčere Ljube, vešči belec, Jelen zlatorožec, Gospodar milostljivi ...
Pomajševalnice: bratca, Sivček, Rujavček, Ivan Duraček ...
Ljudska števila: trije sinovi in tri hčere, trije konji, dvanajst kron ...

Motivi v pravljici

V pravljici se pojavlja več motivov. Motiv enostarševske družine, saj je oče s tremi sinovi in kraj s tremi hčerami.

Motiv najmlajšega brata se pojavlja v pravljicah, tako da je najmlajši sin pripravljen pomagati, se ponižati, kot v tem primeru, ko je hodil na grob očeta. Na koncu je dobil kraljevo hčer, s katero se je tudi poročil.

Motiv o manjvrednosti pa se ne nanaša na glavnega junaka, ampak na njegove brate, ki mu ne verjamejo in ga zaničujejo, da je on tisti, ki ju je pretepal. Ter na koncu je le zmagal in preskočil s konjev dvanajst kron, v zameno je dobil kraljevo hčer. Ko je zmagal, mu je na čelo udarila zvezdo. Ivan Durak uide, tako da ga ne prepoznajo. Kralj da poiskati človeka, ki ima to znamenje. Na koncu ga dobijo pri podložnikih. Za kar pa kralj ni zadovoljen. Saj je po kraljevem mnenju Ivan Durak manjvreden.

Motivsko-tematske povezave
Motivi se med seboj prepletajo, tako da je v eni zgodbi lahko tudi več motivov. Kn

 Obuti Maček (Brata Grimm): pojavijo se trije bratje, vendar le najmlajši sin dobi tega mačka, kot dediščino, s katero je razočaran, vendar je na koncu le on srečen.

 Kralj in njegovi trije sinovi

 Pepelka (Brata Grimm): tudi pepelka je manjvredna in je nikamor ne pustijo, ter ravno tako pusti svoj znak - izgubi čevelj, kot glavni junak - zvezda na čelu, ki mu jo je pritrdila hči kralja, ko je zmagal.

Analiza pravljice  - Trije zlati lasi Deda sveveda

Književni čas: po smrti oglarjeve žene in rojstvu Plavčka
Književni prostor: vas in mesto
Pripovedovalec: tretjeosebni
Glavna oseba: oglarjev sin - Plavček
Stranske osebe: ogljar in njegova žena, tri sojenice, kralj in njegova hči, ded-Vseved
Motivi pravljice: motiv plavajočega otroka v košari, motiv enostarševske družine, motiv o manjvrednosti
Slog:
Okrasni pridevki: trije zlati lasi, krasen mladenič, krasna hči, dobri popotnik, živa voda...
Pomajševalnice: Plavček, starček, Solnčice
Ljudska števila: trije zlati lasi, tri sojenice, tri vprašanja ...

Motivi v pravljici

V pravljici se pojavlja več motivov:

Motiv plavajočega otroka v košari se nanaša na glavnega junaka, ki ga je služabnik rešil, ko ga je s koškom vrgel v vodo. Košek je priplaval do ribiča, ki je otroka rešil iz vode in ga nesel ženi, ki si je vedno želela sina.

Motiv enostarševske družine, saj ostane oče sam s sinom.

Motiv o manjvrednosti se ne nanaša na glavnega junaka, ampak na kralja, ki ne želi, da bi se njegova hči poročila z ogljarjevim sinom, ki se mu zdi manjvreden.

Motivsko-tematkse povezave

 Dojenček v trsju = Mojzesovo rojstvo (Zgodba iz Svetega pisma): Faraon je iz strahu po prevladi ukazal utopiti v reki vsakega izraelskega novorojenčka moškega spola. Ena od družin je želela sinu rešiti življenje. Mati je otroka položila v košaro in jo dala v vodo. Košaro je našla Faraonova hči in otroka vzela za sina.

Viri
 Pripovedke za mladino, II. zvezek
 Pripovedke za mladino, I. zvezek

Zunanje povezave

Pripovedke za mladino (Franc Hubad)


LImbabura est un volcan endormi d'Équateur culminant à  d'altitude, dans la province d'Imbabura.

Localisation
L'Imbabura se situe dans la cordillère des Andes, au nord-ouest du Cayambe, au nord-est du Mojanda, au sud-est du Cotacachi, à l'est du Cuicocha, à l'est des villes d'Otavalo et d'Iluman, au sud-est de la ville d'Atuntaqui, au sud de la ville de San Antonio de Ibarra, au sud-ouest de la ville d'Ibarra, à l'ouest des villes d'Angochagua et de La Esperanza.

Voir aussi

Article connexe
 Liste des sommets ultra-proéminents d'Amérique du Sud

Liens externes

Sommet en Équateur
Sommet des Andes
Volcan des Andes équatoriennes

Imbabura (volcan)


Abeille est un conte d'Anatole France, d'abord publié en 1882 dans une revue, puis en 1889 dans le recueil de nouvelles Balthasar. Dans l'introduction, l'auteur déclare « n'ose[r] offrir cette histoire qu'aux gens qui veulent bien qu'on les amuse et dont l'esprit est jeune et joue parfois » et feint de croire qu'il ne soit « bon seulement pour les enfants du vieux temps ».

Écrit dans un style littéraire légèrement suranné, parfois coupé de descriptions un peu longues ou de digressions quelque peu sentencieuses, mais non dénué d'humour, Abeille reste un conte classique qui se rattache à toute la tradition du merveilleux et se lit toujours avec plaisir.

Résumé
Abeille est la petite fille de la duchesse des Clarides, à qui la comtesse de Blanchelande, à l'approche de sa mort, confie son fils Georges, pour que les deux enfants soient élevés « comme frère et sœur ».

Ayant découvert un jour le monde du haut du donjon des Clarides, Abeille et Georges partent ensemble en direction du lac des Ondines aperçu à l'horizon. Lorsqu'ils parviennent sur ses rives, Abeille est enlevée par des nains, qui l'entraînent dans leur royaume souterrain. Le roi des Nains, Loc, s'éprend d'Abeille et la garde sept ans auprès de lui, espérant toujours qu'elle consentira à devenir sa femme.

Ensuite, Georges, de son côté, a pendant tout ce temps été retenu par la reine des Ondines. Cependant les deux enfants n'ont cessé de penser l'un à l'autre. Libéré à contre-cœur par le roi Loc grâce à une bague magique, Georges parvient jusqu'à Abeille : le roi, au vu de leur amour réciproque, consent à les laisser partir et s'épouser dans leur monde. Il fait don à Abeille de la bague magique qui leur permettra de revenir à toute heure dans le royaume des Nains, en leur demandant simplement en retour « d'enseigner aux enfants [qu'ils] auront à ne point mépriser les petits hommes innocents et laborieux qui vivent sous la terre ».

Extrait
Mais Abeille s'arrête ; elle s'écrie :

« J'ai perdu mon soulier, mon soulier de satin ! »

Et cela était comme elle le disait. Le petit soulier, dont les cordons de soie s'étaient relâchés dans la marche, gisait tout poudreux sur la route.

Alors elle regarda derrière elle et, voyant les tours du château des Clarides effacées dans la brume lointaine, elle sentit son cœur se serrer et des larmes lui venir aux yeux.

« Les loups nous mangeront, dit-elle ; et notre mère ne nous verra plus, et elle mourra de chagrin. »

Mais Georges lui remit son soulier et lui dit :

« Quand la cloche du château sonnera le souper, nous serons de retour aux Clarides. En avant ! »

(Chapitre VII, Où il est dit comment Abeille et Georges s'en allèrent au lac).

Adaptations
 Une version abrégée et adaptée en anglais figure dans The Olive Fairy Book d'Andrew Lang sous le titre Story of Little King Loc.

Notes et références

Liens externes

Conte français
Nouvelle d'Anatole France
Nouvelle française parue en 1882
Œuvre de littérature d'enfance et de jeunesse

Abeille (conte)