Le  Pangolin d'Inde  (Manis crassicaudata) ou  Grand pangolin d'Inde ou Pangolin à grosse queue est une espèce de mammifères de la famille des Manidae. Son corps est couvert d'écailles kératineuses - les plus grosses de tous les pangolins asiatiques. Avec les puissantes griffes de ses membres antérieurs, il creuse sur son territoire plusieurs terriers d'habitation pour se reposer et dormir, et des galeries dans les fourmilières et les termitières pour se nourrir. Il vit au Bangladesh, en Inde, au Pakistan et au Sri Lanka.

Il est en 2020 classé comme une  d'extinction dans la Liste rouge des espèces menacées de l'IUCN. Le trafic vers la Chine s'est beaucoup développé au début des années 2000, en raison d'une forte demande de ses écailles pour la médecine traditionnelle chinoise.

Étymologie et histoire de la nomenclature

Le nom de genre Manis Linné, vient du latin Mânes « esprit des morts, fantôme » en raison des mœurs nocturnes du pangolin. L'épithète spécifique crassi.cauda.ta vient du latin crassus « épais »,  cauda « queue » et atus « possédant » donc « qui a une grosse queue ».

Le nom commun pangolin vient d'un mot malais penggoling, signifiant . En malais moderne, c'est teggiling. Le terme a été introduit en français par Buffon  dans son Histoire naturelle (tome X) en 1763, p. 180.

L'espèce Manis crassicaudata a été créée en 1803  par Étienne Geoffroy Saint-Hilaire dans son Catalogue des mammifères du Muséum National d'Histoire Naturelle, un ouvrage recensant 272 espèces dont des spécimens étaient gardés au Muséum. Plus de soixante espèces décrites ont été considérées comme nouvelles et les noms de Geoffroy Saint-Hilaire furent utilisés par le zoologiste Desmarest  (1804, 1816-1819, 1820-1822) et de nombreux autres auteurs. Le statut du Catalogue a été remis en question en suggérant qu'il n'a jamais été publié. Mais Prof. I.B. Holthuis a montré qu'il a été publié au sens du Code et était donc disponible. Toutefois Manis crassicaudata de Geoffroy fut attribué à Gray (1827).

Caractéristiques

Le Grand pangolin d'Inde possède les caractéristiques suivantes:

 Taille : la longueur totale d'un adulte mâle est de  à  et d'une femelle de
 Queue : longueur de la queue d'un mâle , d'une femelle
 Poids : de , cas d'un individu de  au Rajasthan
 Vertèbres : nombre total : 57, vertèbres caudales : 26
 Écailles : grosses, jusqu'à , finement striées à la base, représentant 1/3 de la masse corporelle
 Langue : de  de long, représentant 1/3 de la longueur totale

Chez le Manis crassicaudata, le mâle est plus gros et plus lourd que la femelle.

La queue est épaisse, massive, musculeuse et au départ du corps, elle est aussi large que le corps. Arrondie sur la face supérieure, elle est plate en dessous. La queue préhensile sert à grimper dans les arbres. Elle représente de 39 à  de la longueur du corps.

Des écailles kératineuses, carrément pointues, croissent à partir de l'épiderme. Elles couvrent le dessus et les côtés du corps et les faces dorsales et ventrales de la queue. De tous les pangolins asiatiques, le Pangolin d'Inde a les plus grosses écailles, mesurant jusqu'à   de long et  de large. Les écailles les plus grandes se trouvent sur la face supérieure du corps et au début de la queue. Elles pèsent de 7 à . Il y en a en tout de 440 à 530. Elles sont finement striées à la base et leur couleur va de jaune pâle, kaki au brun foncé. Des poils jaunâtres sortent à la base des écailles. On évalue la masse totale des écailles et de la peau à  pour un animal de , soit  du total.

La tête et le cou forment un cône dans le prolongement du corps, comme la queue. Cette forme fuselée facilite la circulation dans des galeries souterraines. La peau du museau est rose blanchâtre à brun clair.

Les yeux étant petits et sa capacité auditive faible, l'animal compte sur un sens olfactif développé pour s'informer de son environnement.

La gueule ne porte pas de dents mais possède une langue très longue de  soit  de la longueur totale du corps. De la salive visqueuse couvre la langue permettant de collecter les insectes. Les proies sont mastiquées dans une poche de l'estomac, l'opération étant facilitée par de petites pierres avalées.

Les membres antérieurs sont légèrement plus longs que les membres postérieurs. Les quatre membres sont terminées par 5 doigts portant des griffes. Celles des pattes avant sont puissantes et courbes, utilisées pour fouir dans les fourmilières ou les termitières. La troisième griffe est la plus grande, la première et la cinquième sont vestigiales.

Des glandes anales produisent un liquide jaunâtre d'odeur repoussante. Les femelles ont deux mamelles pectorales.

La température corporelle est régulée à .

Écologie

L'écologie du Pangolin est mal connue, notamment son domaine vital. L'animal creuse des galeries souterraines soit pour dormir soit pour rechercher des proies. C'est une espèce nocturne qui se repose et dort le jour.  Les terriers d'habitation sont plus grands que ceux pour se nourrir. Des crevasses dans des rochers peuvent aussi servir de résidence. Dans les forêts tropicales du Sri Lanka, l'espèce est arboricole.

L'entrée d'un terrier fait jusqu'à . Puis une galerie descend graduellement jusqu'à une inclinaison de  et se termine par une chambre. La taille de la chambre est d'une soixantaine de centimètres et peut être située jusqu'à  de profondeur dans des sols meubles.

Le Pangolin d'Inde chasse les fourmis et les termites, sous toute forme, œufs, larves ou adultes. Il localise ses proies à l'odorat puis creuse un tunnel dans la fourmilière ou la termitière. Au Pakistan, la densité des galeries de nourrissage est estimée à , comparée à une densité de , des galeries d'habitation.

La profondeur moyenne des galeries de nourrissage est de . Un pangolin visitera régulièrement sa galerie de nourrissage mais en ajustant la périodicité pour permettre à ses proies de récupérer des dommages de sa prédation. Au Pakistan sur le Plateau Pothohar, une analyse fécale a déterminé que deux espèces de fourmis noires, Camponotus confucii, C. compressus, forment la majorité des proies consommées, avec une espèce de termite, Odontotermis obesus, formant une proportion plus faible. En moyenne  du volume fécal est constitué d'argile et de débris végétaux ingérés. Il a été trouvé aussi dans les Nilgiris en Inde du Sud, des restes d'ailes de scarabée, des restes de cafards et de vers et une vingtaine de graviers.

Les prédateurs principaux des Pangolins d'Inde sont les tigres (Panthera tigris), le léopard (Panthera pardus) en Inde. Dans le Parc national de Yala du Sri Lanka, la prédation du crocodile des marais (Crocodylus palustris) a été observée.

Comportement

Le Pangolin d'Inde est solitaire, sauf au moment des accouplements et de l'élevage des petits. Le mâle marque son territoire avec de l'urine et le produit de ses glandes anales.

C'est une espèce nocturne qui durant le jour, se repose ou dort enroulé au fond de son terrier.

L'espèce est quadrupède ; son poids repose sur ses membres postérieurs plantigrades et ses membres antérieurs s'appuient au sol par ses poignets repliés avec les griffes tournées vers l'intérieur. L'animal avance lentement, le dos courbé. Il peut aussi se déplacer un peu sur ses membres postérieurs. C'est un bon grimpeur qui s'aide de sa queue préhensile.
Si l'animal se sent menacé, il peut émettre une odeur nauséabonde par ses glandes anales.
Quand il se nourrit, la langue est rapidement sortie, projetée et collée sur la proie puis elle est ramenée dans la bouche.

Reproduction

Le mâle localise la femelle réceptive par l'olfaction. L'accouplement se fait dans un terrier. Il n'y a pas de saison d'accouplement.

Le mâle monte la femelle par l'arrière ou par le côté, en tenant la femelle par ses griffes avant. La période de gestation est estimée à . La mise bas d'un petit (ou parfois deux) se déroule dans un terrier.

Le jeune, fixé à la base de la queue de sa mère, l'accompagne quand elle part se nourrir. Il devient indépendant à l'âge de  et atteint la maturité sexuelle à l'âge de .

La longévité à l'état sauvage n'est pas connue. Un pangolin d'Inde a vécu  au Zoo d'Oklahoma.

Distribution

L'espèce Manis crassicaudata est distribuée dans le sous-continent indien au sud de l'Himalaya, Inde, nord et sud-est du Pakistan, et Sri Lanka.

L'espèce est largement distribuée en Inde, des pieds de l'Himalaya au sud du pays, à l'exception du Nord et du Nord-Est. Elle est présente dans l'Assam où elle est sympatrique avec le Pangolin de Chine.

Au Népal, l'espèce est présente dans les zones basses du Sud et de l'Est.

L'espèce n'est probablement pas présente en Chine.

Habitat

Le Pangolin d'Inde vit dans les forêts tropicales et subtropicales et les forêts riveraines. Il est présent aussi dans les forêts de mangrove, les savanes, les zones semi arides, les prairies, les terres agricoles, les jardins et les habitats dégradés.

Il s'adapte bien aux modifications de l'habitat à condition qu'il y trouve des proies abondantes et que la pression d'exploitation ne soit pas trop forte.

Population

La densité de population a été estimée sur le Plateau Pothohar au Pakistan. La densité a décliné de  entre 2010 et 2012 en raison de captures illégales pour le commerce international d'écailles de pangolin. La surexploitation des populations par une chasse et un braconnage excessifs a probablement éradiqué les pangolins de certaines régions.

Statut de conservation

Le Pangolin d'Inde est classé comme une  d'extinction dans la Liste rouge des espèces menacées de l'IUCN. Le déclin des populations est le résultat de la chasse pour sa viande et ses écailles pour un usage local ainsi que d'un accroissement du braconnage principalement organisé par un trafic international de ses écailles, en direction de l'Asie orientale, dans le cadre d'une utilisation par les médecines traditionnelles chinoise, vietnamienne et coréenne.

Selon les catégories de la Liste rouge, l'espèce est « en danger » en Inde et au Népal, « vulnérable » au Pakistan, « quasi menacée » au Sri Lanka

Menaces

Les menaces principales sont donc une chasse pour un usage local et une chasse commanditée par un trafic international principalement en direction de la Chine (Mahmood et al, 2012). La chasse locale est pratiquée en Inde par les communautés tribales qui peuvent se nourrir de sa viande et utiliser ses écailles et griffes pour les ornements et la médecine. Au Pakistan, les écailles continuent d'être utilisées par les Hakims, guérisseurs islamiques ou pratiquant la médecine Yunâni.

Le trafic vers la Chine s'est surtout développé au début des années 2000. Il passe par voie maritime directement vers la Chine ou par voie terrestre via le Népal ou le Myanmar. Ce trafic s'est beaucoup développé à partir du moment où les populations du Pangolin de Chine et du Pangolin javanais ont commencé à décliner dangereusement et où les prix des écailles sur le marché chinois se sont envolés. Entre 2008 et 2014, le prix des écailles de pangolins dans la province du Yunnan est passé de  à  le kilo. En Chine, les écailles entrent dans plus de 60 agents curatifs et sont commercialisées par plus de 200 sociétés pharmaceutiques.

Des massacres en masse de Pangolins javanais ont été rapportés d'Indonésie et de la Péninsule malaise. Au Pakistan,
 (selon les paroles de l'équipe de chercheurs Mahmood et al, 2012).
Les groupes opérant sur le terrain sont faits de nomades et de chasseurs locaux. Ils capturent l'animal, le tuent, et l'ébouillantent pour enlever les écailles qu'ils vendent à un prix élevé. En , un passager chinois transportant 12 sacs d'écailles de pangolin d'un poids de  et ayant travaillé au Pakistan, a été arrêté en Chine. Au Pakistan, les écailles de pangolin peuvent être utilisées pour faire des vestes pare-balles et par les guérisseurs locaux pour faire des remèdes traditionnels réputés aphrodisiaques.

La seconde menace est l'expansion des terres agricoles, les pertes d'habitats et l'usage des pesticides. Les pangolins sont considérés comme une espèces nuisible dans les plantations de palmiers à huile du Sri Lanka où ils creusent à la base des arbres.

Les pangolins sont les mammifères les plus braconnés du monde. Une analyse métagénomique sur des pangolins malais morts (Manis javanica) a révélé qu'ils étaient porteurs d'une grande diversité de virus. Les  (virus parainfluenza), et les Coronavirus étaient les espèces dominantes.

Notes

Références

Liens internes
Les écailles de pangolin en Médecine traditionnelle chinoise

Références externes

Mammifère (nom vernaculaire)
Manidae
Faune d'Asie du Sud

Grand pangolin d'Inde


An Prionogonus divaricatus in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Shelley hadton 1982. An Prionogonus divaricatus in nahilalakip ha genus nga Prionogonus, ngan familia nga Xystodesmidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prionogonus

Prionogonus divaricatus


Julija Iwanowa ist der Name folgender Personen:

* Julija Anatoljewna Iwanowa (* 1985), russische Skilangläuferin
 Julija Wiktorowna Iwanowa (* 1977), russische Rhythmische Sportgymnastin

Julija Iwanowa


Petalou () ist eine unbewohnte Insel im Gebiet der Ionischen Inseln. Sie gehört zu Lefkada und zum Archipel der Tilevoides und liegt 1600 Meter südwestlich von Meganisi und 1300 Meter nordwestlich von Kythros ().

Insel (Ionische Inseln)
Insel (Ionisches Meer)
Insel der Region Ionische Inseln
Insel (Europa)
Meganisi (Gemeinde)

Petalou


Lanfranco Mignoti (Piode, 16th century – 17th century) was an Italian mathematician.

Born in Piode in Valsesia, he gave a relevant contribution to hydraulic engineering.

Works

References

17th-century deaths
16th-century births
Hydraulic engineering
16th-century Italian mathematicians
17th-century Italian mathematicians

Lanfranco Mignoti


富山、冨山(とやま、とみやま、とみさん、ふざん)

日本の山
 富山 (北海道) - 北海道上磯郡木古内町にある。標高165m。とみやま。
 富山 (宮城県) - 宮城県宮城郡松島町と東松島市の境にある。標高124m。とみやま。
 富山 (山形県) - 山形県寒河江市にある。標高266m。とやま。
 富山 (千葉県) - 千葉県にある。とみさん。
 富士山の別名。ふざん。

日本の地名
 富山県 - とやま。日本の中部地方の県
 富山市 - とやま。富山県の市。富山県の県庁所在地
 富山湾 - とやま。北陸地方北東部に位置する湾
 富山町 - とみやま。千葉県にかつて存在した町。現・南房総市
 富山村 (曖昧さ回避) - とみやま、とやま
 富山 (豊根村) - とみやま。愛知県北設楽郡豊根村の大字

海外の地名
 富山村 - 中華民国(台湾) 台東縣卑南鄉の海に面した村(2005年富山漁業資源保育區を設定,台湾初となる國際教育實驗小學校富山国小がある)
 富山里 - 中華民国(台湾) 南投縣集集鎮富山里 (集集鎮行政区11里の1つ、国小富山分校が集集大山登山口目印となっている)
 富山邨 - 中華人民共和国 香港特別行政区 九龍斧山豐盛街にある公屋(斧山から雅な印象の富山に言い換えた名称)
 富山郷(富山乡) - 中華人民共和国・江西省南昌市南昌県富山乡
 富山郷(富山乡) - 中華人民共和国・浙江省台州市黄岩区富山乡
 富山里(부산리) - 朝鮮民主主義人民共和国・平安南道順川市 直洞煤礦線(直洞炭鉱線)富山里驛(부산리역)がある。
 富山里(부산리) - 大韓民国・忠清南道瑞山市音岩面にある村
 富山里(부산리) - 大韓民国・慶尚北道永川市新寧面にある村
 富山里(부산리) - 大韓民国・慶尚南道昌原市馬山合浦区鎭北面にある村
 富山村 - ブラジル・サンパウロ州ミランドポリス市(Mirandópolis Três Alianças)にある1927年(昭和2年)富山県人入植地の別名

 富山(バヤン山) - 中国の元朝にかつて存在した山の名称。現・中華人民共和国・遼寧省葫芦島市建昌県
 富山(バヤン山) - 中国の清朝にかつて存在した山の名称。現・中華人民共和国・内モンゴル自治区赤峰市寧城県

日本人の姓
「とみやま」は「とやま」より多い。

その他
 富山米 従来の富山県産コシヒカリに加え、富山県農家の悩み高温,いもち病,倒伏に強い富富富(富山86号)を2018年から販売
 富山グラウジーズ - 富山県に本拠地を置く、B.LEAGUE所属のプロバスケットボールチーム
 カターレ富山 - 富山県に本拠地を置く、Jリーグ所属のプロサッカークラブ
 富山GRNサンダーバーズ - 富山県に本拠地を置く、ベースボール・チャレンジ・リーグ所属のプロ野球チーム
 富山 (運輸局記号) - とやま。国土交通省運輸局記号。富山県富山市の北陸信越運輸局富山運輸支局を示す

脚注

関連項目

 外山(読みに同音を含む)

日本の地名
中国の地名
同名の地名
同名の山
とみやま

富山


Slovenly Recordings is an independent record label founded by Pete Menchetti in 2002. The label is based in Reno, Nevada, and has offices in Pennsylvania, Berlin, and Tokyo.

History

In 2002 Pete Menchetti formed Slovenly Recordings after the dissolution of his previous record label, 702 Records. Menchetti started Slovenly with a mission to release garage rock and psych influenced punk rock from around the globe. The Reno, Nevada headquarters shares space with Menchetti's other business venture, Sticker Guy.

In early 2017, Slovenly Recordings became the North American supplier of Crypt Records. The label also has three imprints: Black Gladiator, which is run by Slovenly label manager DJ Bazooka Joe; Mondo Mongo, which features non-English speaking bands; and I Shit in the Milk, featuring trash bands from Spain.

Current Artists

Acid Baby Jesus
Andy California
The Anomalys
Avenue Z
Bazooka
Biznaga
The Blind Shake
Brad Pott
The Cavemen
Choke Chains
The Dirtiest
Dirty Fences
Duchess Says
Gay Anniversary
Gino and the Goons
Hellshovel

The Hipshakes
J.C. Satàn
Komodina 3
Las Ardillas
Les Lullies
Lo-Lite
Los Vigilantes
Magnetix
The Monsieurs
Moral Panic
Moron's Morons
Mouthbreathers
Nightmare Boyzzz
The Okmoniks
Paint Fumes
The Penetrators
Personal and the Pizzas
Pronto

The Psyched
Puff!
Pypy
Red Mass
The Rippers
Scraper
Sick Thoughts
The Spits
Stalins of Sound
Subsonics
Sultan Bathery
Thee Oops
Tommy & the Commies
Useless Eaters
Van Buren Wheels
Wau Y Los Arrghs!!!
Wet Ones
Xenu & the Thetans

Past Artists and Associated Acts

Black Lips
Greg Cartwright
Hollywood Sinners
Nobunny
Reigning Sound

See also
 List of record labels

Footnotes

External links
 Slovenly Recordings official website

Garage rock record labels
Punk record labels

Slovenly Recordings


Bayramlı (əvvəlki adları: Qıraq Bayramlı (?-1930); Kolxozkənd (1930 - 29 dekabr 1992)) — Azərbaycan Respublikasının Şəmkir rayonunun inzibati ərazi vahidində kənd. Azərbaycan Respublikası Milli Məclisinin 29 dekabr 1992-ci il tarixli, 428 saylı Qərarı ilə Şəmkir rayonunun Kolxozkənd kəndi Bayramlı kəndi adlandırılmışdır.

Tarixi
Kəndin keçmiş adı Qıraq Bayramlıdır. Kəndi XIX əsrdə Tovuz rayonundan köçürülmüş ailələr Kür çayının qırağında saldığına görə belə adlandırmışlar. Kənd 1929-1930-cu illərdə Kürün qırağından indiki əraziyə köçmüşdür. Kollektivləşmə ilə əlaqədar 1930-cu ildə Kolxozkənd adlandırılan yaşayış məntəqəsinin əvvəlki adı 1992-ci ildən bərpa edilmişdir. Etnotoponimdir. 1917-1933-cü illərdə bu oykonimlər Bayramlılar, Bayraməlilər, Bayramlar variantlarında da qeydə alınmışdır. Türkmənistanın Marı vilayətində Bayraməli adlı şəhər var.

Kənddə həmcinin XI-XII əsrlərə aid Baydar şəhər xarabalıqları yerləşir. Bu tarixi abidələr Bayramli kəndinin qədim tarixə malik olduğunu sübut edir.

Coğrafiyası və iqlimi
Rayon mərkəzi ilə məsafəsi 15 kilometrdir.
Kənd subtropik iqlim qurşağında yerləşir. Ərazidə daha çox mülayim hava kütlələri üstünlük təşkil edir.Qışı çox sərt deyil,yayı isə istidir.Qışda orta tempratur 2 °C, yayda isə 23 °C-yə yaxındır.

Bayramli kəndi çox əlverişli mövqedə yerləşmişdir. Zəyəm çayının ve Kür çayının sahilində,Şəmkir rayonunun  dağətəyi bölgəsində yerləşmişdir.Suvarma işlərində Zəyəmçaydan geniş istifadə edilir. Kənd və ətrafındakı tünd və adi boz-qəhvəyi və açıq şabalıdı torpaq əkinçilik üçün yararlı və əlverişlidir.

Mədəniyyəti
Bayramli kəndində mədəniyyət evi, kitabxana, və tibb məntəqəsi,
Tofiq Cəfərov adına Bayramlı kənd orta məktəbi fəaliyyət gostərir.

Əhalisi
Əhalisi 2,831 nəfərdir. Kənddə yaşayan əhali azərbaycanlılardan ibarətdir.

Görkəmli şəxsləri
 Həsənova Gülxar İbrahim qızı (10 dekabr 1918) — Azərbaycanın xalq artisti.

Şəhidlər
Vətən yolunda şəhid olmaq ilahi bir zirvəyə yüksəlməkdir. Bu zirvəni fəth etmək Allaha qovuşmaqdır. Bayramli kənd sakinləri:
 Cəfərov Tofiq Məhərrəm oğlu
 Xudaverdiyev Abbas Haqverdi oğlu

Qarabağ müharibəsində, Azərbaycanın azadlığı və bütövlüyü uğrunda vuruşlarda iştirak etmiş boyuk şücaət göstərmiş ve şəhidlik zirvesine yuksəlmislər.Hazırda Bayramlı kənd orta məktəbi Tofiq Cəfərovun adını daşiyır.Məktəbdə büstü ucaldilmışdır.

Böyük Vətən müharibəsi
Böyük Vətən müharibəsi 1941–1945 illərdə, İkinci dünya müharibəsi dövründə Sovet İttifaqı xalqlarının faşist Almaniyası və onun müttəfiqlərinə qarşı aparılan müharibədə Bayramlı kənd sakinləri də böyük qəhrəmanlıq göstərmişlər. Böyük Vətən müharibəsində iştirak etmiş Bayramlı kənd sakinləri:
 Nuriyev Qara Həsən oğlu
 İsmayılov Məmməd Əhməd oğlu
 Həsənov İmran Həsən oğlu
 Həsənov Əli Həsən oğlu
 Həsənov Məhəmməd həsən oğlu
 Cəfərov Rza Məhəmməd oğlu
 Cərov Şahverdi Məhəmməd oğlu
 Bağırov Ənvər Mirzə oğlu
 Bağırov Qasım Cəfərqulu oğlu
 Cəfərov Məhəmmədəli Məmməd oğlu
 Ələkbərov Ələsgər Cəfər oğlu
 Əskərov Zeynalabdin Muxtar oğlu
 Əskərov Askər Muxtar oğlu
 Hümbətov Əmiralı Novruz oğlu
 İsmayılov Rüstəm İsmayıl oğlu
 Məmmədov Nadir İmamqulu oğlu
 Rüstəmov Aslan İsa oğlu
 Qəhramanov Ramazan Yahya oğlu
 Bayramov Qədim Məmmədhuseyn oğlu

İqtisadiyyatı
Əhalisi əsasən kənd təsərrüfatı – heyvandarlıq, əkinçilik və bağçılıqla məşğuldur.
İqtisadiyyatında üzümçülük və quşçuluq da mühüm yer tutur.

Buğda, arpa, qarğıdalı kimi taxıl bitkiləri,eləcə də soğan, kələm, pomidor, xiyar,badımcan, günəbaxan, kartof və s. bostan bitkiləri becərilir.

Sovet İttifaqı dövründə
Sovet İttifaqı dövründə Bayramlı əsasən pambiqciliq və uzumculuk üzrə ixtisaslaşmış təsərrüfata malik idi və Şəmkir rayonunda bu sahələr üzrə əsas yerileri tuturdu.

İstinadlar

Xarici keçidlər
 Azərbaycan haqqında ətraflı məlumat
 Şəmkir Rayon İcra Hakimiyyəti

Həmçinin bax

Şəmkir rayonunun kəndləri

Bayramlı (Şəmkir)


ブタン (butane,  ビューテイン) は、炭化水素の一種で、炭素4個が直鎖状に連なったアルカンである。n-ブタンとも呼ばれる。無色不快臭であり、常温・常圧で気体である。構造異性体としてイソブタン(2-メチルプロパン、iso-ブタン)があり、これらは異性体を持つアルカンでは最も小さい。可燃性物質であり、圧縮して液化した状態で運搬、利用される。天然には、石油や天然ガスの中に存在する。

1849年にエドワード・フランクランドによって発見された。名前の由来は酪酸の"but"にギリシア語における数字の末尾"ane"をつけたもの。

n-ブタンの爆発限界は 1.9~8.5vol%(空気中)。

反応
十分な酸素がある場合、ブタンは燃焼により二酸化炭素と水を生成する。酸素が不足した場合は不完全燃焼が起こり、すすや一酸化炭素もともに生成してくる。

n-ブタンは無水マレイン酸生産の原料となる(下式)。この反応にはシリカゲルに担持されたリン酸バナジウムが触媒として利用される。

ブタンは他の炭化水素と同じく、フリーラジカル的な塩素化反応により 1-クロロブタンや 2-クロロブタンを始めとする多くの塩素化物に変わる。生成物の比率は2種類の C-H 結合の結合解離エネルギーの違いにより説明することができる。それぞれ末端炭素、内部炭素についての結合解離エネルギーはそれぞれ 425、411 kJ/mol であり、内部炭素の C-H 結合の方がわずかに弱く解裂しやすい。

利用
ブタンの民生利用は、ライターの燃料、エアロゾルスプレーの噴射剤のほか、液化石油ガス(LPガス、LPG)にプロパン等と混合して使用される。特にLPG自動車用の燃料であるオートガスは冬期等の寒冷期を除き基本的にはブタンとプロパンの比率が8:2となっている。調理用、キャンプ用などの手軽に利用可能なカセットコンロの燃料としてガス缶が市販されている。また、2009年には、ブタンを燃料とするエンジン(ホンダ・ピアンタFV200など)も開発されている。可燃性であるにもかかわらず、純粋なブタンをジクロロジフルオロメタンなどのフロンガスの代わりに冷媒として自動車に用いるという提案もある。さらに数年前国産ノンフロン冷蔵庫の冷媒はイソブタンが使われている。

工業利用では、石油化学における蒸気クラッキングの原料としても用いられる。

沸点が-0.5℃であるため、寒冷地でブタンボンベを使用する場合気化しないことがある。このため寒冷地ではプロパン、またはイソブタンを混合したものを使用する。前述のオートガスも寒冷期ではプロパンの割合が増やされる。

出典

関連項目
 液化石油ガス
 ガスパン遊び
 バニシング・スプレー

外部リンク

アルカン
ガス燃料

ブタン


Schladen commune generale Saxoniae Inferioris in circulo Guelpherbytensi erat.

Historia
Anno 1974 commune generale Schladen conditum est, cum vici infra descripti coniuncti sunt. Die 1 Novembris 2013 communia eius in novum commune Schladen-Werla coniuncti sunt.

Communia ad Schladen pertinentes
 Gielde (829 incolae)
 Hornburg urbs (2452)
 Schladen (4993, sedes administrationis)
 Werlaburgdorf (739)

Communia generalia antiqua Saxoniae Inferioris
Constituta 1974
Dissoluta 2013

Schladen (commune generale)


Cintapuri Darussalam adalah sebuah kecamatan di Kabupaten Banjar, Provinsi Kalimantan Selatan, Indonesia. Kecamatan ini merupakan pemekaran dari kecamatan Simpang Empat berdasarkan Peraturan Daerah Kabupaten Banjar Nomor 12 Tahun 2016 yang merupakan perubahan dari Perda Kabupaten Banjar Nomor 18 Tahun 2012.

Geografi

Batas wilayah
Kecamatan Cintapuri Darussalam berbatasan dengan:

Pembagian administratif
Kecamatan Cintapuri Darussalam dibagi menjadi 11 desa, antara lain:
 Desa Keramat Mina
 Desa Garis Hanyar
 Desa Cintapuri
 Desa Surian Hanyar
 Desa Benua Anyar
 Desa Alalak Padang
 Desa Makmur Karya
 Desa Simpang Lima
 Desa Karya Makmur
 Desa Sindang Jaya
 Desa Sumber Sari

Pranala luar
 Peraturan Daerah Kabupaten Banjar Nomor 12 Tahun 2016

Cintapuri Darussalam, Banjar


Un collège — ou lycée — expérimental est en France un établissement d'enseignement secondaire qui bénéficie d'un statut dérogatoire à des fins d'expérimentation et d'innovation pédagogique.

Un statut dérogatoire
Le système éducatif français est centralisé et fondé sur l'idée qu'il doit être le même pour tous, au moins pendant le temps de la scolarité obligatoire.
L'organisation des établissements scolaires est pensée par le ministère de l'Éducation nationale, ainsi que les programmes scolaires, en fonction des recommandations du Haut Conseil de l'éducation.

Des efforts de décentralisation existent. Depuis les lois d'orientation de 1989 et 2000, les établissements scolaires définissent leurs objectifs dans un projet d'établissement, et la responsabilité du financement des lycées est désormais déléguée aux régions. Cependant, les élèves sont répartis dans les établissements en fonction de la carte scolaire, de la langue vivante qu'ils souhaitent étudier, et non de ces projets. De même les critères d'affectation des enseignants à un établissement scolaire en tiennent peu compte.

Dans ce contexte, les établissements présentant un projet hors norme peuvent bénéficier d'un statut dérogatoire. D'une part, ils ne sont généralement pas sectorisés par la carte scolaire. D'autre part, les équipes pédagogiques y sont constituées sur la base du volontariat autour du projet d'établissement.

Les expérimentations successives

Les écoles nouvelles de la Libération
À la libération de la France, tandis que la commission Langevin-Wallon prépare  un plan de réforme du système éducatif français en s'appuyant sur les travaux réalisés par le conseil de la Résistance, différentes expérimentations liées aux idées de l'éducation nouvelle sont lancées.

Gustave Monod, directeur de l'enseignement du second degré, crée à Sèvres les classes nouvelles de la Libération, à partir de la classe de sixième, puis jusqu'à la troisième. Il crée également à Enghien-les-Bains un lycée qui prendra son nom.

À cette époque sont créées entre autres l'école Ovide Decroly de Saint-Mandé et la Nouvelle École de Boulogne, expérimentation confiée par le ministère de l'Éducation nationale aux CEMEA, ainsi que le lycée de Montgeron.

Les lycées expérimentaux créés en  1982
En 1982, alors que  François Mitterrand est président de la République depuis peu, Gabriel Cohn-Bendit interpelle le Ministre de l'Éducation Alain Savary en lui écrivant la lettre au camarade Ministre.

Plusieurs projets reçoivent  carte blanche pour créer des lycées expérimentaux cogérés afin de tenter de trouver des réponses à l'échec scolaire :
 Centre expérimental pédagogique maritime en Oléron ;
 Collège lycée expérimental d'Hérouville-Saint-Clair ;
 Lycée autogéré de Paris ;
 Lycée expérimental de Saint-Nazaire ;
 Collège expérimental Le Montaud, à Anduze.

Les créations soutenues par le CNIRS en 2000
Le Conseil national de l'innovation pour la réussite scolaire est un organisme consultatif de l'éducation nationale française créé en  par Jack Lang, alors ministre de l'Éducation nationale. Il était composé d'experts et de personnels éducatifs et présidé par Anne-Marie Vaillé.

Le rôle de ce conseil était de  soutenir, évaluer et diffuser les initiatives prises dans les différents établissements scolaires. Il permit  la création d'une quinzaine d'établissements expérimentaux, dont quatre ouverts à tous les publics :
 le collège de la septième île à Brest ;
 le collège Anne-Frank au Mans, sous la direction de Marie-Danielle Pierrelée ;
 le collège pionnier de la Maronne, qui s'ouvre à la rentrée 2001 à Saint-Martin-Valmeroux ;
 le collège Clisthène à Bordeaux, sous la direction de Jean-François Boulagnon.

Dès 2002, à la suite du changement de gouvernement, l'existence des établissements expérimentaux de Brest et Saint-Martin-Valmeroux  est remise en cause ; par contre l'ouverture du collège Clisthène, encore à l'état de projet, est effectuée. Le collège de la septième île ferme en 2006. Le collège de la Maronne ferme à son tour en  et le collège Anne-Frank en 2019.

Un nouvel appel en 2007
En , un appel à la création de nouveaux collèges expérimentaux a été lancé par Gabriel Cohn-Bendit, fondateur du lycée expérimental de Saint-Nazaire, avec l'accord  de Xavier Darcos, alors ministre de l'Éducation, et recueille en quelques jours près de 200 adhésions d'enseignants.
Un comité de pilotage est constitué, et en  désigne les établissements concernés par ces projets pédagogiques innovants : le collège Jean-Jaurès et le lycée Lumière à La Ciotat, le collège Beaumarchais à Meaux, le collège Chevreul à L'Haÿ-les-Roses, le collège Vallès à La Ricamarie et le collège Les Explorateurs à Cergy.
Soutenu uniquement dans l'académie de Créteil, puis réduit en nombre de postes à pourvoir, début  le projet est en passe d'être abandonné.

Toutefois, en 2009, les choses changent et le projet repart, porté par l'académie de Créteil. Constatant la réussite du collège Chevreul à L'Haÿ-les-Roses, l'académie de Créteil soutient l'ouverture en  de neuf collèges expérimentaux : en Val-de-Marne, les collèges Laplace à Créteil, Joliot-Curie à Fontenay-sous-Bois, Brossolette à Villeneuve-Saint-Georges, Molière à Ivry et Karl-Marx à Villejuif ; en Seine-et-Marne, les collèges Pyramide à Lieusaint, Jules-Verne et Marie-Curie à Provins ; en Seine-Saint-Denis, le collège Jean-Vilar à La Courneuve.

Notes et références

Articles connexes
 Système éducatif français
 Éducation nouvelle en France
 Fédération des établissements scolaires publics innovants (FESPI)

Lien externe
 Les micro-lycées, sur Éduscol

École

Collège expérimental


Selenografia (z gr. selene – Mesiac) je vedné odvetvie, ktoré sa zaoberá opisom povrchu a povrchových útvarov Mesiaca a jeho mapovaním. Geografia aplikovaná na Mesiac.

Mesiac

Selenografia


Metal Magic est le premier album du groupe Pantera sorti en 1983.

À l'instar des deux albums suivants (Projects in the Jungle et I Am the Night), il se distingue dans la discographie du groupe par son style, axé glam metal / heavy metal (contrairement aux albums groove metal / thrash metal des années 1990-2000), et par la présence du chanteur Terry Glaze.

Tout comme les trois albums suivants, il est produit par Jerry Abbott, le père de Diamond Darrell et Vinnie Paul.

Pistes

 « Ride My Rocket » – 4:55
 « I'll Be Alright » – 3:13
 « Tell Me If You Want It » – 3:44
 « Latest Lover » – 2:54
 « Biggest Part of Me » – 4:49
 « Metal Magic » – 4:17
 « Widowmaker » – 3:03
 « Nothin' on But the Radio » – 3:30
 « Sad Lover » – 3:27
 « Rock Out » – 5:45

Membres du groupe
 Terry Glaze : Chant
 Diamond Darrell : Guitare
 Rex Rocker : Basse
 Vinnie Paul : Batterie

Album de Pantera
Premier album musical sorti en 1983

Metal Magic


Culfa şəhristanı — İranın Şərqi Azərbaycan ostanının 21 şəhristanlarından biri və bu ostanda inzibati ərazi vahidi. İnzibati mərkəzi Culfa şəhəridir.

Şəhristan Azərbaycan Respublikası ilə (əsasən Naxçıvan Muxtar Respublikasının Babək, Culfa və Ordubad rayonlarıyla; çox kiçik bir hissəsi Qarabağ bölgəsiylə, Zəngilan rayonuyla), və Ermənistanın Sünik mərzi ilə (Ermənistan-İran sərhədinin tamamı bu bölgədən keçir) həmsərhəddir.

Coğrafi mövqeyi

Culfa bölgəsi Şərqi Azərbaycan ostanının şimal-qərb hissəsində Kəmçi dağının şimalında və Araz çayının güneyində yerləşir. Cənubdan Mərənd və Vərziqan, şərqdən Kəleybər, qərbdən Ərəbçölü bölgələri və şimaldan Azərbaycan (Ordubad, Culfa və Babək rayonları) və Ermənistan (Meğri rayonu) respublikaları ilə həmsərhəddir. Bölgənin gəzməli-dolanmalı kəndlərindən Duzal, Nücəmehir, Kürdəşt,Üştibin və sairə yaşayış yerlərini örnək göstərmək olar.

Tarixi abidələri

 Dadaşzadə hamamı
 Naxırçı kilsəsi
 Sənt-Stepanus kilsəsi
 Ziyaülmülk naxçıvanı körpüsü(Azərbaycanın Naxçıvan Muxtar Respublikasıilə sərhəddə yerləşir
 Duzal kəndində imamzadə şüəyb türbəsi
 İmamzadə məhəmməd türbəsi
 Üştibin kəndi
 Kürdəşt hamamı
 Kürdəşt qalası
 Nənə Məryəm kilsəsi
 Xoca Nəzər karvansarası
 Əlibəy qalası
 Müqəddəs Məryəm kilsəsi
 Xoca Yaqub türbəsi
 İmamzadə seyid ibrahim türbəsi

Soy və dil
Culfa bölgəsinin milli tərkibi tamamilə azərbaycanlılardan ibarətdir və azərbaycan türkcəsində danışırlar. Əhalisi şiə inanclıdır. Bölgədə yaşayanlar əsasən əkinçilik, davar saxlamaq və Azərbaycan respublikası ilə ticarət etməkdən dolanırlar.

Mətbəx
 Qurud-qəlyə aşı
 Qurudlu küftə

Culfa şəhristanının şəhərləri
 Culfa
 Siəh Rud
 Gərgər-Ələmdar (hazırkı rəsmi adı Hadişəhr)

Culfa şəhristanının bəxşləri
 Mərkəzi bəxşi
 İnzibati mərkəzi: Culfa; digər şəhəri: Gərgər-Ələmdar (Hadişəhr)
 DEHİSTANLARI:
 Dəran dehistanı
 KƏNDLƏRİ: Əfşar, Əhmədabad, Əlvan, Dəran, Mərazad, Məzrayə-i Məncanabad
 Ersi dehistanı
 KƏNDLƏRİ: Ersi, Livarcan, Novşirəvan, Qışlaq, Siyahsəran, Zəviyə
 Şuca dehistanı
 KƏNDLƏRİ: Ağbulaq, Gülfərəc, Heydərabad, Kiliddağı, Qarabulaq, Sərkeş, Şahmar, Şuca, Silgərd, Talıbqulu, Təzəkənd
 Siyahrud bəxşi
 İnzibati mərkəzi: Siəh Rud
 DEHİSTANLARI:
 Dizmar-i Qərbi dehistanı
 KƏNDLƏRİ: Hələq, İri-yi Süfla, Komar-i Ülya, Komar-i Süfla, Vədiq
 Novcamehr dehistanı
 KƏNDLƏRİ: Əlifabad, Əniq, Əqan, Dostaşina, Duzal, Elsevən, Kürdəşt, Müsən, Miyanə-i Kürd Əhməd, Nəmnəq, Nəzərkəndi, Novcamehr, Nurdüz, Uruc, Pəhnavar, Pirbulaq, Qaradərə, Qaraçı-i Mədən, Qışlaq-i Ərəmanə, Qışlaq-i Nuaki, Qulan, Təlkəri, Üştibin

Xarici keçidlər
 Şərqi Azərbaycan ostanının rəsmi saytı

İstinadlar

Həmçinin bax

Culfa şəhristanı


Չախ-Չախ թագավորը, 1969 թվականին «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի նկարահանած ֆիլմ։

Ախթամար
ա. Ախթամար՝ ըստ Հովհաննես Թումանյանի համանուն լեգենդի մոտիվների, 20 րոպե (505 մ)։

Նկարահանող խումբ
 Սցենարի հեղինակ /բեմադրող ռեժիսոր - Էռնեստ Մարտիրոսյան
 Բեմադրող օպերատոր - Արտաշես Ջալալյան
 բեմադրող նկարիչ - Լիդիա Գևորգյան
 կոմպոզիտոր - Մելիք Մավիսակալյան
 հնչյունային օպերատոր - Ն. Ջալալյան
 օպերատոր - Ռ. Բալասանյան
 մոնտաժող - Ի. Միքայելյան
 տնօրեն - Ս. Սարգսյան

Սյուժե
Տղան ամեն գիշեր լողալով կտրում-անցնում է լիճը սիրած աղջկան տեսնելու համար։ Բայց մի գիշեր չար մարդիկ մարում են նրան ուղեցույց ծառայող կրակը։

Դերերում
 Թամար – Ի. Բաղրամյան
 երիտասարդ – Վլադիմիր Եպիսկոպոսյան

Աղքատի պատիվը
բ. Աղքատի պատիվը՝ ըստ Հովհաննես Թումանյանի պատմվածքի, 30 րոպե (815 մ)։

Նկարահանող խումբ
 Սցենարի հեղինակ - Հրանտ Մաթևոսյան
 բեմադրող ռեժիսոր - Բագրատ Հովհաննիսյան, Արամ Սամվելյան
 բեմադրող օպերատոր - Սարգիս Գևորգյան
 բեմադրող նկարիչ - Ստեփան Անդրանիկյան
 կոմպոզիտոր - Տիգրան Մանսուրյան
 հնչյունային օպերատոր - Յուրի Սայադյան
 ռեժիսոր - Մ. Ղամբարյան
 օպերատոր - Մ. Շահբազյան
 նկարիչ - Հ. Կարապետյան
 նկ. դիմ. - Գ. Հակոբյան
 ռեժիսորի ասիստենտ - Ռ. Գևորգյան
 օպերատորի ասիստենտ - Ս. Օրմանյան
 մոնտաժ - Գ. Միլոսերդովա
 տնօրեն - Ռ. Ջանազյան

Սյուժե
Աղքատի կնոջը պատվազրկած հարուստի զավակը «պատժվում» է չնչին գումարի տուգանքով։

Դերերում
 Սիմոն – Հակոբ Ազիզյան
 Սիմոնի կինը – Լ. Վահունի
 Սանդրո – Աղասի Այվազյան
 Պետրոս աղա – Գուրգեն Ջանիբեկյան
 տանուտեր – Վաղինակ Մարգունի
 Մարուշ – Մայա Դանիելյան

Դրվագներում
Տ. Սարկիսով, Ժ. Ավետիսյան, Ավետիք Ջրաղացպանյան, Մ. Մկրտչյան, Ա. Հարությունյան, Արսեն Բագրատունի, Գեորգի Էլբակյան, Վրեժ Հակոբյան։

Չախ-Չախ թագավորը
գ. Չախ-Չախ թագավորը՝ ըստ Հովհաննես Թումանյանի հեքիաթի, 35 րոպե (944 մ)։

Նկարահանող խումբ
 Սցենարի հեղինակ Լ. Բուդաղյան, Դմիտրի Կեսայանց
 բեմադրող ռեժիսոր - Դմիտրի Կեսայանց, Մ. Խանամիրյան
 զգեստների նկարիչ- Ռ. Ազիզյան
 նկ. դիմ. - Պ. Ասչյան, Վ. Ասատրյան
 ռեժիսորի ասիստենտ - Ն. Ասատրյան
 բեմադրող օպերերատոր - Արմեն Միրաքյան
 օպերերատորի ասիստենտ - Կ. Այվազյան
 նկարիչի ասիստենտ - Վ. Գուլիկյան
 տնօրեն - Վ. Ղոչիկյան

Սյուժե
Հեքիաթում ծաղրվում են ապաշնորհ տիրակալները։

Դերերում
 Կիկոս – Հրաչյա Կոստանյան
 Շահ-Մար – Նիկոլայ Գևորգյան
 Չախ-Չախ – Ազատ Շերենց
 Սարիբեկ – Ժան Սրապյան
 հովիվ – Պարույր Սանթրոսյան

Դրվագներում
Բ. Գազազյան, Մ. Մխիթարյան, Հ. Մարգարյան, Ժ. Պետրոսյան, Ա. Սաֆարյան, Վ. Գալստյան, Կ. Ղազարյան, Կարեն Ջանիբեկյան, Մ. Թեյմուրազով, Ա. Սահակյան, Ս. Հովհաննիսյան։

Ծանոթագրություններ

Աղբյուրներ
 Ֆիլմի ստեղծագործական կազմը «Կինոպիոսկ» կայքում

1969 ֆիլմեր
Խորհրդային ֆիլմեր
Հայկական ֆիլմեր
Սև-սպիտակ ֆիլմեր
«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր

Չախ-Չախ թագավորը (ֆիլմ)


Helen Beling (1914 – March 12, 2001) was an American sculptor.

Beling was a native of New York City who studied at the National Academy of Design and at the Art Students League of New York; her instructors included Lee Lawrie, Paul Manship, and William Zorach. She was a nonobjective sculptor, and worked in a variety of media during her career, including bronze, ceramic, and wood. Her work was exhibited at the Metropolitan Museum of Art and the Whitney Museum of American Art. She died in a nursing home in Bandon, Oregon, and was survived by two daughters.

Career
Beling was a prolific sculpture and teacher at the Westchester County Center and the College of New Rochelle. She worked with a material she called "Belpast" which was fiberglass, a combination of reinforced resin and bronze powder that allowed her work to be lightweight. She was able to travel to Malaysia in 1978 to lecture and also showed some of her work.

"Listen to your teachers. They've got a lot to give. Learn from them. Question, understand, search. Fight back! Only you must make your own decisions." (Beling).

After her death many of her works were stored away until 12 years later they re-surged with the help of Gallery at Gray's who continues to work with the Beling family to bring her works to light.

Exhibitions
Beling's works appeared in locations all over New York like the New Rochelle Art Association, The Bridge Gallery, The Krasner Gallery, the Sabena Airlines Exhibit in Brussels, and the Pennsylvania Academy of Fine Arts. She was also chosen to exhibit in the 1955 Whitney Museum annual exhibit of contemporary artists.

A bronze by Beling, Pose #1, is owned by the Hirshhorn Museum and Sculpture Garden. Several other works were commissioned by synagogues.

Awards

 National Association of Women Artists Medal of Honor

References

1914 births
2001 deaths
20th-century American sculptors
20th-century American women artists
Sculptors from New York City
Sculptors from New York (state)
National Academy of Design alumni
Art Students League of New York alumni
20th-century American women sculptors

Helen Beling


65 Sibela (mednarodno ime 65 Cybele, starogrško : Kibéle) je velik asteroid tipa C v glavnem asteroidnem pasu. Po njem se imenuje asteroidna  družina Sibela.

Odkritje

Asteroid je odkril Ernst Wilhelm Leberecht Tempel (1821 – 1889) 8. marca 1861.. Tempel je bil zelo uspešen odkritelj kometov. Asteroid Sibela pa je bil njegov drugi odkriti asteroid. Asteroid se imenuje po Sibeli, boginji zemlje.

Lastnosti

Asteroid Sibela obkroži Sonce v 6,36 letih. Njegova tirnica ima izsrednost 0,105, nagnjena pa je za 3,548° proti ekliptiki. Njegov premer  237,3 km, okrog svoje osi pa se zavrti v 4,041 urah.  Kot asteroid tipa C je temen in sestavljen iz karbonatov. Je eden izmed največjih asteroidov v glavnem asteroidnem pasu.

Okultacije

Prvo okultacijo so opazovali leta 1979 v takratni Sovjetski zvezi. Z opazovanji so ugotovili, da bi asteroid lahko imel premer okoli 230 km, kar se precej ujema s premerom 237 km, ki ga je dal satelit IRAS (Infrared Astronomical Satellite).

Naravni satelit

Med okultacijo so opazili, da bi asteroid lahko imel tudi 11 km veliko luno, ki je oddaljena od asteroida 917 km .

Reference in opombe

Zunanje povezave

 Simulacija tirnice

Dvojni asteroidi
Asteroidi družine Sibela
Asteroidi, poimenovani po grški mitologiji
Asteroidi tipa C
Astronomska telesa, odkrita leta 1861

65 Sibela


Արշավիր Վաղարշակի Շահխաթունի (), հայ դերասան, կինոռեժիսոր և դիմահարդար՝ համր կինոյի ժամանակաշրջանում։

Թատերական գործիչ, դերասան Վաղարշակ Շահխաթունյանի որդին։

Կենսագրություն
Ծնվել է 1885 թվականի փետրվարի 19-ին, Երևանի նահանգի Ալեքսանդրապոլ քաղաքում։

Սովորել է Թիֆլիսի զինվորական ուսումնարանում, ապա զինվորական ծառայության անցել Բաքվում։

Որպես դերասան առաջին անգամ բեմ է բարձրացել 1905 թվականին, Բաքվում։ Այնուհետև Բաքվից տեղափոխվել է Ալեքսանդրապոլ։ Դերասանական ձիրքով աչքի է ընկել 1908-1909 թթ. թատերաշրջանում՝ Թիֆլիսի հայոց դրամատիկական ընկերության, ապա նաև Բաքվի մշակութային միության թատերախմբերում։ 1910 թվականից ելույթներ է ունեցել Թիֆլիսի տարբեր թատերախմբերում։

1913 թ. ընդունվել է Մոսկվայի Գեղարվեստական թատրոնի ստուդիա։

1913-1914 թթ. Ա. Խանժոնկովի կինոկազմակերպության հրավերով նկարահանվել է «Բելա» (ըստ Միխայիլ Լերմոնտովի «Մեր ժամանակների հերոսը» ստեղծագործության, «Կովկասի նվաճումը», «Խանդ», «Փոթորիկ», «Իսմայիլ բեյ» և այլ կինոնկարներում։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին կովկասյան ճակատում մասնակցել է ռազմական գործողություններին, դարձել ցարական բանակի սպա։

1918 թվականին նշանակվել է Երևանի զինվորական պարետ և պաշտոնավարել մինչև 1920 թվականի վերջերը՝ Հայաստանում խորհրդային կարգերի հաստատումը։

Հայաստանում խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո մեկնել է արտասահման։ Որոշ ժամանակ ապրել է Ստամբուլում, մասնակցել «Հայ դրամատիկի» ներկայացումներին, ապա տեղափոխվել է Բուլղարիա, իսկ 1924 թվականին՝ Փարիզ։ Այստեղ նկարահանվել է «Միշել Ստրոգով», Աբել Հանսի «Նապոլեոն» և Դյուվիվեի «Մարդը Իսպանիո նավից» ֆիլմերում։ Հայկական թատերախմբերի ներկայացումներում հանդես է եկել որպես Սեյրան (Ալեքսանդր Շիրվանզադե, «Նամուս»), Ռոմեո (Ուիլյամ Շեքսպիր, «Ռոմեո և Ջուլիետ»), Քին (Ալեքսանդր Դյումա, «Քին»), Աբեղա (Լևոն Շանթ, «Հին աստվածներ») և այլն։

1928 թվականին նախաձեռնել է «Անդրանիկ» ֆիլմի նկարահանումը, ուր հանդես է եկել Անդրանիկի և նրա հոր դերերի կատարմամբ։

1932 թվականից զբաղվել է կինոդիմահարդարմամբ, ճանաչվել որպես կինոդիմահարդարման նոր սկզբունքների կիրառող և հայկական համր կինոյի առաջատար դերասան։

Մահացել է 1957 թվականի ապրիլի 4-ին, Փարիզում։

Ընտրված ֆիլմագրություն

 Մարդը Իսպանիո նավից» (1926)
 Միշել Ստրոգով (1926)
 Նապոլեոն (1927)
 «Սպիտակ սատանան» (1930)
 Լիբանանի տիկինը (1934)

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Արշավիր Շահխաթունի

Հայ դերասաններ
Հայ սպաներ
Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր
Հայ կինոդերասաններ
Հայ կինոռեժիսորներ

Արշավիր Շահխաթունի


The Kirkwood House is a historic building located in Iowa City, Iowa, United States.  It was built for the local attorney and businessman Samuel J. Kirkwood who also served as Governor of Iowa, represented Iowa in the United States Senate, and was Secretary of the Interior in the cabinet of President James A. Garfield.  The house was built after his second term as governor and remained his home until his death in 1893.  His widow remained here until her death in 1923.  This was his home during most of his political career and it reflects the "rural and unpretentious style of living" that the Kirkwoods preferred.  The house was originally located on a much larger estate, but the rest of it has subsequently been divided into lots and sold. The two-story L-shaped wood-frame structure, which sits further back from the street than other houses on the block, has paired brackets and a roof line cornice as its only ornamentation.  The house was listed on the National Register of Historic Places in 1974.

References

Houses completed in 1864
Italianate architecture in Iowa
Houses in Iowa City, Iowa
National Register of Historic Places in Iowa City, Iowa
Houses on the National Register of Historic Places in Iowa

Kirkwood House


Maserati 4CLT je Maseratijev dirkalnik Formule 1, ki je bil v Formuli 1 v uporabi med sezonama  in , na dirkah za Veliko nagrado pa od sezone 1948. Z njim so dirkali Luigi Villoresi,  Reg Parnell, Toulo de Graffenried, Juan Manuel Fangio, Louis Chiron, B. Bira, Harry Schell in Giuseppe Farina. Je izboljšana verzija dirkalnika Maserati 4CL, T označuje, da je dirkalnik še bolj cevne oblike. Tudi motor je izboljšan, saj lahko proizvaja 260 KM, motor dirkalnika 4CL pa okoli 220 KM. Nekoliko je bilo tudi izboljšano vzmetenje dirkalnika.

Različice

4CLT/48 Sanremo
Prva različica dirkalnika 4CLT je poimenovana po prvo dirki na kateri je nastopil, dirki za Veliko nagrado San Rema v sezoni 1948. Ime se je prijelo predvsem, ker je Alberto Ascari že na debiju dirkalnika tudi zmagal. Nato je do konca sezone Luigi Villoresi dosegel še štiri zmage na pomembnejših dirkah, tudi na dirki najvišjega ranga Grandes Épreuves za Veliko nagrado Velike Britanije. Nato ga je nadomestila različica 4CLT/49, kljub temu pa je Louis Chiron z dirkalnikom 4CLT/48 dosegel najboljšo uvrstitev Maseratijevih dirkalnikov na prvenstvenih dirkah Formule 1 v sezoni 1950, ko je dosegel tretje mesto na dirki za Veliko nagrado Monaka. Zadnjič je bil dirkalnik v Formuli 1 uporabljen na dirki za Veliko nagrado Italije v sezoni 1955, ko se moštvu Arzani-Volpini s predelanim dirkalnikom ni uspelo kvalificirati na dirko.

4CLT/49
4CLT/49 ima malce spremenjene zavorne dirke, hladilni sistem, razporeditev ročic v cockpitu in rezervoar za olje. Triu Ascari, Villoresi in Parnell sta se pridružila še Juan Manuel Fangio in Toulo de Graffenried, peterica pa je zmagal kar na devetih od prvih petnajstih dirk v sezoni 1949, tudi na dirki najvišjega ranga Grandes Épreuves za Veliko nagrado Velike Britanije, kjer je zmagal de Graffenried. Toda v drugem delu sezone so dosegli le še tri zmage, saj so večino zmag pobrali izboljšani dirkalniki Ferrarija in Talbota. Dirkalnik 4CLT/49 je bil tudi tovarniško predelan, da je imel lahko vgrajen močnejši motor OSCA.

4CLT/50
Različica 4CLT/50 je bila pripravljena za prvo sezono Svetovnega prvenstva Formule 1 z močnejšim motorjem, nižjo skupno težo dirkalnika za 10 kg, skrajšanjem časa vžiga, kar je dvignilo moč motorja na 280 KM. Toda te izboljšave so se izkazale za premočne za že zastarel dirkalnik, ki ga je na večini prvenstvenih dirk ustavila okvara motorja. Na neprvenstvenih dirkah pa je šlo bolje, saj je Juan Manuel Fangio dobil dirko Grand Prix de Pau, Parnell Richmond Trophy, David Hampshire pa Nottingham Trophy. Moštvo Milano je s predelanim dirkalnikom 4CLT/50 nastopalo v Formuli 1 v sezonah  in , toda brez uspeha.

V sezoni 1951 je de Graffenried dobil neprvenstveno dirki Richmond Trophy, Giuseppe Farina pa Veliko nagrado Pariza, toda zaradi prehoda na pravila Formule 2 od sezone 1952 je bil dirkalnik 4CLT pretežek in s premalo močnim motorjem glede na konkurenco. Tudi privatna moštva, ki so v prvih dveh letih Formule 1 pogosto uporabljala ta dirkalnik, so od tedaj dalje raje uporabljala manjše in lažje dirkalnike.

Dirkalniki dirk za Veliko nagrado
4CLT
Dirkalniki Formule 1 v sezoni 1950
Dirkalniki Formule 1 v sezoni 1951
Dirkalniki Formule 1 v sezoni 1952

Maserati 4CLT


Saint-Étienne-des-Guérets est commune Francicum 91 incolarum (anno 2012) praefecturae Liderici et Cari in regione Centri et Valle Ligeris.

 Indicem communium praefecturae Liderici et Cari

Nexus externi

 De hoc commune apud cassini.ehess.fr

Communia praefecturae Liderici et Cari
Loci habitati praefecturae Liderici et Cari

Saint-Étienne-des-Guérets


Der Jüdische Friedhof Vlotho in Vlotho im Kreis Herford in Nordrhein-Westfalen ist ein geschütztes Baudenkmal.

Beschreibung
Der Jüdische Friedhof mit seinen 185 Grabstätten und 163 erhaltenen Grabsteinen (Mazewot) liegt an der Wasserstraße direkt gegenüber dem evangelischen (jetzt städtischen) Friedhof und wurde von 1854 bis 1940 belegt. Er wird auch als neuer Jüdischer Friedhof bezeichnet.

Bis 1854 mussten die Juden in Vlotho ihre Toten auf dem außerhalb der Stadt liegenden sogenannten Jüdenbrink am heutigen Oberg begraben. Von diesem aus dem 17. Jahrhundert stammenden alten Friedhof sind nur noch wenige Spuren erhalten; die letzten 10 erhaltenen Grabsteine wurden 1967 auf den neuen Friedhof verbracht.

Der Vlothoer Friedhof diente auch den Juden aus Bad Oeynhausen als Begräbnisstätte, da diese zur Vlothoer Synagogen-Gemeinde gehörten.

Mahnmal

Auf dem Friedhof befindet sich ein 1969 errichtetes Mahnmal, bestehend aus drei aufrechten Gedenksteinen. Zwei der Steine tragen die Namen der 41 Vlothoer Holocaust-Opfer. Ein weiterer Stein trägt in hebräisch und deutsch die Inschrift: "FRIEDE SEI MIT EUCH" und "SIE WAREN BÜRGER DER STADT VLOTHO".

Literatur
 Manfred Kluge (Hrsg.): Der jüdische Friedhof an der Wasserstraße, In: Sie waren Bürger unserer Stadt – Beiträge zur Geschichte der Juden in Vlotho, 2. Aufl., Eilbracht, Löhne 2013, ISBN 978-3-943569-04-9.
 Elfi Pracht-Jörns: Jüdisches Kulturerbe in Nordrhein-Westfalen. Teil III: Regierungsbezirk Detmold. (= Beiträge zu den Bau- und Kunstdenkmälern von Westfalen, Band 1.1), Bachem, Köln 1998, ISBN 3-7616-1397-0.
 Heike Plass: Ortsartikel Vlotho, in: Historisches Handbuch der jüdischen Gemeinschaften in Westfalen und Lippe. Die Ortschaften und Territorien im heutigen Regierungsbezirk Detmold, hg. von Karl Hengst in Zusammenarbeit mit Ursula Olschewski, Münster 2013, S. 730–737 Online-Fassung der Historischen Kommission für Westfalen.

Weblinks

 Vlotho. (Alter Friedhof / Neuer Friedhof) In: Jüdische Friedhöfe in Westfalen. In: Übersicht über alle Projekte zur Dokumentation jüdischer Grabinschriften auf dem Gebiet der Bundesrepublik Deutschland. Nordrhein-Westfalen. Bearbeiterin: Claudia Pohl.
 Mendel-Grundmann-Gesellschaft e.V. Vlotho: Der Jüdische Friedhof in Vlotho

Vlotho
Sakralbau in Vlotho
Baudenkmal in Vlotho
Friedhof
Erbaut in den 1850er Jahren
Vlotho

Jüdischer Friedhof (Vlotho)


Matthias Dietrich est un acteur franco-allemand né le  à Stuttgart.

Biographie
Il naît à Stuttgart en Allemagne. Né d'une mère française, il s'exprime couramment en français.

Il est connu pour avoir interprété le rôle de Thibault (Timo, dans la version originale) Pietsch dans la série télévisée Le Destin de Lisa (Verliebt in Berlin). Il joue également dans le téléfilm Malgré elles.

Filmographie

Cinéma

Longs métrages
 2008 : Mitfahrgelegenheit de Alexander Schulz : Frank Reese
 2009 : Upstairs de Robert-Adrian Pejo : Officier Lowney
 2009 : Shoot the Duke de Stephen Manuel : Will Dunkow
 2009 : Das etwas andere Studium de Enes Hakan Tokyay : Lead
 2015 : Die Präsenz de Daniele Grieco : Markus Brehner

Courts métrages
 2009 : Nichts von Bedeutung : Paul
 2010 : Passage 33 : Alex
 2012 : Einmal und nie wieder : Stranger
 2013 : Drunkel hier drin : Lover

Télévision

Téléfilms
 2008 : Nacht vor Augen de Brigitte Bertele
 2009 : Traum ihres Lebens de Georg Schiemann : Benjamin von Meyrhofen
 2009 : Terres de glaces, cœurs de feu de Michael Steinke :  Peter König
 2011 : Linda geht tanzen de Karola Hattop : Sous-Chef Sven
 2012 : Malgré elles de Denis Malleval : Dassler

Séries télévisées
 2001 : Für alle Fälle Stefanie : Max Schneller (1 épisode)
 2002 : Au rythme de la vie (Gute Zeiten, schlechte Zeiten) : Bodo Kowalski
 2005-2006 : Le destin de Lisa : Timo Pietsch (37 épisodes)
 2007 : In aller Freundschaft : Holger Müller (1 épisode)
 2008 : Hallo Robbie! : Klaus (1 épisode)
 2009-2010 : Laible und Frisch : Florian Laible (12 épisodes)
 2010 : Geschichten aus den Bergen : Ben von Meyrhofen (1 épisode)
 2012 : SOKO Stuttgart : Jörn Wagner (1 épisode)
 2014-2016 : Dr. Klein : Peter Lindner (2 épisodes)

Liens externes
 Site web de Matthias Dietrich

Acteur allemand de télévision
Naissance en mai 1981
Naissance à Stuttgart

Matthias Dietrich


Limen Tyraicus (Ucrainice Дністровський лиман), interdum et lacus Ovidianus est limen Ponti Euxini, fluvii Tyrae aestuarium. In regione Odessana Ucrainae situs est. Longitudo limenis circa 41 chm est, latitudo maxima 12 chm. Ad meridiem lingua terrae Bugaz nominata limenem a mari separat. Bialogroda et Ovidiopolis urbes in litore limenis Tyraici sitae sunt; antiquitus ad litus limenis Tyras urbs Graeca sita erat.

Notae

Nexus externi

 De limene Tyraico in Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron

Aestuaria
Pontus Euxinus
Regio Odessana
Sinus

Limen Tyraicus


Խաշթառակի ջրանցք, ջրանցք ՀՀ Տավուշի մարզում։ Շահագործման է հանձնվել 1930 թվականին, վերակառուցվել 1952 թվականին։ Սկիզբ է առնում Աղստևի աջ ափից։ Երկարությունը 14,2 կմ է, ջրթողունակությունը՝ 0,6 մ³/վ։ Ջրառը կատարվում է պատվարային եղանակով։ Ոռոգում է Խաշթառակ, Աչաջուր, Ակնաղբյուր գյուղերի և Իջևանի քաղաքամերձ հողատարածքները։

Տավուշի մարզի ջրանցքներ

Խաշթառակի ջրանցք


Bella (Isabella) Achat filia Achmadulina (Russice Белла (Изабелла) Ахатовна Ахмадулина, tr. Bella (Izabella) Achatovna Achmadulina; nata die 10 Aprilis 1937 Moscuae, mortua die 29 Novembris 2010 in Peredelkino nunc ad Moscuam pertinenti) fuit poetria lyrica Sovietica et Russica, Praemiis Publicis URSS (anno 1989) et Foederationis Russicae (anno 2004) ornata.

Nexus externi

 Pagina de Bella Achmadulina Encyclopaediae Sovieticae Magnae editionis tertiae

Auctores Russici
Incolae Moscuae
Incolae Unionis Sovieticae
Mulieres
Poetae Russiae

Bella Achmadulina


Damazus II. (lat. Damasus II.), rodným menom Poppo (*??, Bavorsko – † 9. augusta 1048, Rím) bol pápež od 17. júla až do svojej smrti.

Na pápežskom stolci
Poppo bol dosadený cisárom Henrichom III., napriek radám biskupa Wasa. Poppo sa stal biskupom v Brixene (od 25. decembra 1047), neskôr sa odobral do Talianska a Bonifác Toskánsky dostal cisársky rozkaz uviesť nového pápeža do Ríma. Bonifác však rozkaz odmietol splniť a Poppo sa radostne vrátil do Tirolska - biskupstva v Brixene. Cisár však Bonifáca vyslal znova a pohrozil mu. Benedikt IX. utiekol do Tuskula a potom odišiel do baziliánskeho opátstva v Grotto Ferraty, kde pod vedením opáta Bartolomeja viedol kajúci život.  Tu dožil svoj život až do roku 1054. Poppo bol dosadený na pápežský trón 17. júla 1048 a dal si meno Damasus II. Bol to muž ctihodný a svätého života. Pre svoj pôvod však nebol obľúbený medzi talianskym ľudom. Rovnako bol zvyknutý na hory než na neznesiteľnú mestskú horúčavu. Odišiel do Palestriny (Preneste), kde vládol rod Crescenzi - hlavný oponent voči rodu Tusculovcov.  Tu hľadal podporu a ochranu. Neskôr dostal horúčku a 9. augusta 1048 po 23 dňoch na pápežskom stolci zomrel. Pochovali ho v Ríme v bazilike sv. Vavrinca al Verano. Jeho sarkofág je umiestnený v chrámovej predsieni. Po jeho smrti sa rozšírilo, že bol otrávený Tusculovcami. Damasus II. bol tretím pápežom nemeckej národnosti.

Iné projekty

Úmrtia v 1048
Nemeckí pápeži

Damazus II.


Boston Evening Transcript ('Transcriptum Vespertinum Bostoniense') fuit diarium quotidianum Bostoniae in Massachusetta quotidie post meridiem ab 24 Iulii 1830 usque ad 30 Aprilis 1941 editum. The Transcript, ut a lectoribus vulgo appellabatur, conditum est ab Henrico Dutton et Iacobo Wentworth societatis mercatoriae eiusdem nominis, qui eo tempore erant publici Massachusettae typographi civici, ac Lynde Walter, primo diarii editore. Walter autem mox mortuo, Cornelia Wells Walter soror, quae theatralis diarii criticus fuerat, anno vicensimo nono suae aetatis editor principalis facta est, prima mulier quae diarium quotidianum Americanum magni momenti edidit; munere editoris ab anno 1842 ad annum 1847 fungebatur.

Inter diurnarios Transcripti erant Henricus Cabot Lodge minor et Ioannes P. Marquand.

Una e primis exemplaribus "America the Beautiful," carminis Catharinae Lee Bates, in Transcripto die 19 Novembris 1904 apparuit.

"The Boston Evening Transcript," poema T. S. Eliotii, diarium commemorat.

Boston Daily Advertiser
Boston Herald
The Boston Journal
The Boston News-Letter
The Boston Globe
The Boston Post
The Christian Science Monitor

Notae

Bibliographia
Chamberlin, Joseph Edgar. 1969. The Boston Transcript: A History of Its First Hundred Years. Freeport Novi Eboraci: Ayer Publishing. ISBN 0-8369-5146-8.
King, Moses. 1881. King's Handbook of Boston. Ed. 4a. Cantabrigiae Massachusettae: Moses King.
Madison, D. Soyini. 2006. The SAGE Handbook of Performance Studies. Thousand Oaks Californiae: SAGE. ISBN 0-7619-2931-2.
McLaughlin, Jeff. 1993. A century of 'spacious skies'; Bates' 'America the Beautiful' has endured time and tinkering. The Boston Glove, 22 Iulii.

Nexus externi

Chamberlain, Joseph Ayer. 1930. The Boston Transcript: a history of its first hundred years. Bostoniae: Houghton Mifflin.
Warsh, David. 1907. The Second Century of the Boston Evening Transcript. Economic Principals [sic], 16 Septembris.
Archivum. Google News.

Diaria Anglice edita
Diaria Bostoniae edita
Incepta 1830

Boston Evening Transcript


Norbert Lammert, né le  à Bochum, est un homme d'État allemand, membre de l'Union chrétienne-démocrate d'Allemagne (CDU) et président du Bundestag entre 2005 et 2017.

Biographie

Sociologue de formation
En 1967, il obtient son Abitur et effectue pendant deux ans son service militaire dans l'artillerie. Il entreprend des études supérieures de science politique, de sociologie, d'histoire contemporaine et d'économie à l'université de la Ruhr à Bochum. En 1971, il étudie à l'université d'Oxford, puis, la même année, épouse Gertrud, avec qui il aura quatre enfants.

Diplômé en 1972, il obtient son doctorat trois ans plus tard. Il est aujourd'hui professeur honoraire de son ancienne université et docteur honoris causa de l'université de Bucarest et de l'université de Corée de Séoul.

Carrière politique

Cadre de la CDU
Il rejoint la Junge Union (JU) en 1964, puis l'Union chrétienne-démocrate d'Allemagne (CDU), dont la JU est l'organisation de jeunesse, deux ans plus tard.

En 1977, il est élu vice-président de la CDU à Bochum, puis vice-président de la JU dans l'association urbaine de Westphalie-Lippe l'année suivante. Il abandonne ces deux fonctions entre 1985 et 1984. Il devient président de la CDU dans la Ruhr et membre du comité directeur du parti en Rhénanie-du-Nord-Westphalie en 1986 et ce jusqu'en 2008.

Il a également occupé le poste de vice-président de la CDU de Rhénanie-du-Nord-Westphalie entre 1991 et 1997. En sa qualité de président du Bundestag, il est membre de droit de la présidence fédérale du parti à partir de 2005.

Élu au conseil municipal de Bochum en 1975, Norbert Lammert entre au Bundestag lors des élections fédérales du .

Trois ans plus tard, il devient vice-président de la commission du Règlement, de la Vérification des élections et des Immunités. Il occupe ce poste jusqu'à sa nomination comme secrétaire d'État parlementaire au ministère fédéral de l'Éducation et de la Science en 1989. En 1994, il est désigné pour occuper cette fonction au sein du ministère fédéral de l'Économie. À ce poste, il fut également coordinateur du gouvernement fédéral pour l'aviation et l'aérospatiale.

Il passe au ministère fédéral des Transports en 1997, puis retourne au Bundestag l'année suivante, à la suite de la défaite de la coalition noire-jaune lors des élections fédérales. Il devient alors porte-parole du groupe CDU/CSU pour la culture et les médias.

Président du Bundestag

Président de la section des députés CDU élus en Rhénanie-du-Nord-Westphalie de 1996 à 2005, et vice-président du Bundestag de 2002 à 2005, Norbert Lammert en est élu président le  par 564 voix sur 606. Il est le douzième député fédéral à occuper ce poste depuis 1949. Le , il est réélu avec 522 voix sur 617.

Il est reconduit pour un troisième mandat le , avec 591 voix en sa faveur et 26 contre. À cette occasion, il sera entouré de six vice-présidents, contre cinq précédemment, parmi lesquels quatre femmes.

En tant que président du Bundestag, il assume la seconde place dans l'ordre de préséance, derrière le président fédéral mais devant la chancelière fédérale , Angela Merkel. En outre, dans le cadre de ses fonctions, Norbert Lammert a présidé les , ,  et  Assemblées fédérales qui devaient élire le président fédéral.

En , Norbert Lammert menace de dire non au traité transatlantique à la suite du refus de l'ambassade américaine de Berlin de laisser une délégation de parlementaires allemands consulter les documents des négociations. Il déclare qu'« il est hors de question que le Bundestag ratifie un contrat commercial entre l'Union européenne et les États-Unis, pour lequel il n'aura pu accompagner ou influencer les options »

Président de la Fondation Konrad-Adenauer
Vice-président de la Fondation Konrad-Adenauer depuis 2001, il est élu président de cette dernière le  et prend ses fonctions le , succédant ainsi à Hans-Gert Pöttering avec qui une passation de pouvoir pour la forme est organisée le

Pour commémorer les 30 ans du partenariat de la Fondation avec l'Angola et la Namibie, il se rend à Windhoek le . Compte tenu du fait qu'il a été l'un des premiers responsables politiques allemands de premier plan à reconnaître la qualification de génocide aux atrocités de 1904-1908, il est initialement très bien reçu mais les choses se tendent lorsque, le lendemain de son arrivée, il critique devant le président Hage Geingob la , la jugeant trop importante. Il est alors recadré par le président qui lui fait remarquer la teneur paternaliste et européocentriste de ses propos.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Politique en Allemagne
 Liste des présidents d'assemblée parlementaire
 Bundestag
 Élections fédérales allemandes de 2005, de 2009 et de 2013
 Élection présidentielle allemande de 2009, de 2010, de 2012 et de 2017

Liens externes

  Site de Norbert Lammert
  Biographie sur le site du Bundestag allemand

Président du Bundestag
Secrétaire d'État parlementaire de la République fédérale d'Allemagne
Député de la neuvième législature du Bundestag
Député de la dixième législature du Bundestag
Député de la onzième législature du Bundestag
Député de la douzième législature du Bundestag
Député de la treizième législature du Bundestag
Député de la quatorzième législature du Bundestag
Député de la quinzième législature du Bundestag
Député de la seizième législature du Bundestag
Député de la dix-septième législature du Bundestag
Député de la dix-huitième législature du Bundestag
Personnalité de l'Union chrétienne-démocrate d'Allemagne
Étudiant de l'université de la Ruhr à Bochum
Étudiant de l'université d'Oxford
Docteur honoris causa
Grand-croix de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Chevalier grand-croix de l'ordre du Mérite de la République italienne
Commandeur de la Légion d'honneur promu en 2011
Récipiendaire de l'ordre du Mérite de Rhénanie-du-Nord-Westphalie
Naissance en novembre 1948
Naissance à Bochum

Norbert Lammert


Գեղանուշ, գետակ Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Գեղի գետի աջ օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Երիցասար լեռան արևմտյան լանջից և Գեղի գյուղի հյուսիսային մասում միախառնվում մայր գետին։ Երկարությունը 5 կմ է։

Ծանոթագրություններ

Սյունիքի մարզի գետեր
Գեղի գետի վտակներ

Գեղանուշ (գետակ)


Fanum Sancti Vitalis (Francogallice: Saint-Vital) est commune 670 incolarum (anno 2008) praefecturae Sabaudiae in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.

 Index communium praefecturae Sabaudiae

Nexus externi

Notae

Communia Praefecturae Sabaudiae
Loci habitati praefecturae Sabaudiae

Fanum Sancti Vitalis (Sabaudia)


Къанокъуэ Арсен, Башир и къуэ - адыгэ къэрал лэжьакӀуэ цӀэрыӀуэ, КъБР-м и Президент.

КъБР-м, УФ-м я политикэ, экономикэ, щэнхабзэ зыужьыныгъэхэм хуищӀа хэлъхьэныгъэм къалъыту къыхуагъэфэщащ дамыгъэ лъапӀэ куэд: «Хэкум и пащхьэм щиӀэ фӀыщӀэхэм папщӀэ» орденым и IV нагъыщэр; Зэныбжьэгъугъэм и орденыр.

Биографиэ

Къанокъуэ Арсен 1957 гъэм Шытхьэлэ къуажэм къыщалъхуащ.

1981 - 1983 гъэхэм армэм къулыкъу щищӀащ.

2005 гъэм, фокӀадэм и 28 КъБР-и и Ӏэтащхьу япу хахащ, 2010 гъэм етӀану хахыжащ.

2013 гъэм, дыгъэгъэзэм и 25 УФ-м ФедерацэмкӀэ и Советым КъБР-м хахащ.

Унагъуэ
Щхьэгъусэ Фатимэ, Муаед ипхъу; и пхъу Мадинэ, и къуэ Альберт, и пхъу Аминэ.

Гулъытэгъуэ

ТехьэпӀэхэр
 Къанокъуэ Арсен «Лентапедиэ»

Къэрал лэжьакӀуэхэр
Адыгэ къэрал лэжьакӀуэхэр
Мыслъымэнхэр

Къанокъуэ Арсен


Canterbury je zgodovinsko angleško stolno mesto, ki leži v središču okrožja City of Canterbury, lokalno okrožje vlade Kenta v Angliji. Leži ob reki Stour. Canterburyjska stolnica, opatija svetega Avguština in cerkev svetega Martina so na seznamu Unescove svetovne dediščine od leta 1988.

Canterburyjski nadškof je primas angleške oz. Anglikanske cerkve in svetovne anglikanske skupnosti zaradi pomembnosti svetega Avguština, ki je bil apostol v poganski Kraljevini Kent na prelomu 7. stoletja. Mestna stolnica je postala leta  1170 po razglasitvi mučeništva Tomaža Becketa pomembno središče romanja. Romanje k Becketovemu svetišču je bilo okvir za Canterburyjske povesti  Geoffreyja Chaucerja v 14. stoletju.

Mesto je bilo naseljeno od paleolitske dobe dalje in je bilo glavno mesto keltskih Kantov in Jutov Kraljevine Kent. Veliko zgodovinskih struktur je ohranjenih na območju,  tudi mestno obzidje, zgrajeno v rimskih časih in obnovljeno v 14. stoletju, ruševine opatije svetega Avguština, normanski grad in najstarejša šola na svetu, Kraljeva šola. V mestu je tudi precej študentov, ki hodijo na canterburyjsko univerzo Kristusove cerkve (Canterbury Christ Church University), univerzo za ustvarjalne umetnosti in ameriško univerzo (Girne American University Canterbury kampus). Canterbury ostaja majhno mesto v smislu geografske velikosti in števila prebivalcev v primerjavi z drugimi britanskimi mesti.

Ime
Rimsko naselje Durovernum Cantiacorum (kentski Durovernum) je zasedalo mesto prejšnjega britskega mesta, katerega starodavno britsko ime je bilo *Durou̯ernon (trdnjava pri jelševem nasadu), čeprav naj bi ime včasih izviralo iz različnih britskih imen za Stour  (srednjeveška različica rimskega imena je Dorobernia ali Dorovernia). V porimski Britaniji je bilo znano v stari valižanščini kot Cair Ceint (kentska trdnjava),  ki so jo zasedali Juti, ime je postalo znano v stari angleščini kot Cantwareburh (kentska trdnjava),  in to se je razvilo v sedanje ime.

Zgodovina

Zgodnja zgodovina

Območje Canterburyja je bilo naseljeno že v prazgodovini. Našli so mlajše paleolitske sekire ter neolitske in bronastodobne lonce.  Canterbury je bil prvič omenjen kot glavno naselje keltskega plemena Kanti, ki je naseljevalo večino sodobnega Kenta. V 1. stoletju našega štetja so Rimljani zavzeli naselje in ga poimenovali Durovernum Cantiacorum. Rimljani so obnovili mesto v tlorisni mreži novih ulic z gledališčem, templjem, forumom in mestnim kopališčem. Čeprav v njem niso imeli pomembne vojaške posadke, je njegov položaj ob rimski cesti Watling Street (izvirno ime ni znano) z glavnimi kentskimi pristanišči v krajih Rutupiae (Richborough), Dubrae (Dover), in Lemanae (Lymne), mestu dalo velik strateški pomen. V poznem 3. stoletju so Rimljani za obrambo pred napadom barbarov po mestu gradili zemeljske nasipe in obzidje s sedmimi vrati, ki je obkrožalo območje 53 ha.

Kljub temu da se šteje kot eno od 28 mest porimske Britanije, se zdi, da je bil leta 410, ko so Rimljani zapustili Veliko Britanijo, Durovernum Cantiacorum zapuščen, razen nekaj kmetov, in je postopoma propadel. V naslednjih 100 letih se je znotraj mestnega obzidja oblikovala anglosaška skupnost, ko so prispeli Juti in se morda stopili z domačini. Leta 597 je papež Gregor Veliki poslal Avguština, da bi spreobrnil kralja Ethelberta v krščanstvo. Po spreobrnitvi je Avguštin Canterbury izbral za središče svojega škofovskega sedeža v Kentu in zgradil samostan in stolnico. Avguštin  jes tem postal prvi canterburyjski nadškof. Nov pomen mesta je pripomogel k oživljanju trgovine, razvilo se je trgovanje z lončenino, tekstilom in usnjem. Od leta 630 so imeli zlate kovance, ki so jih kovali v canterburyjski kovnici. Hertfordska sinoda je leta 672 Canterburyju podelila oblast nad celotno angleško cerkvijo.

V letih 842 in 851 je Canterbury med napadi Dancev izgubil veliko prebivalcev. Leta 978 je nadškof Dunstan obnovil samostan, ki ga je zgradil Avguštin in ga poimenoval po njem. Drugi val danskih napadov se je začel leta 991, leta 1011 je zgorela stolnica, nadškof Alphege pa je bil ubit leta 1012. Spomin na uničenje, ki so ga povzročili Danci, je prebivalcem Canterburyja preprečil, da bi se uprli vdoru  Viljema Osvajalca leta 1066. Viljem je takoj odredil gradnjo lesenega gradu mota znotraj rimskega obzidja. V začetku 12. stoletja je bil grad zgrajen v kamnu.

Po umoru nadškofa Tomaža Becketa v stolnici leta 1170 je Canterbury postal eno najpomembnejših mest v Evropi, kamor so romarji iz vseh delov krščanskega sveta hodili na obisk v Becketovo svetišče. V 14. stoletju je Geoffrey Chaucer romanje uporabil za okvir svojih Canterburyjskih povesti. Canterburyjski grad je zavzel francoski princ Ludvik med svojim vdorom v Anglijo leta 1215, pred smrtjo kralja Ivana Brez dežele je nagovoril svoje angleške podpornike, naj ga zapustijo in podprejo mladega Henrika III.

Canterbury je povezan z več svetniki, ki so živeli v Canterburyju v tem obdobju:
 sveti Avguštin iz Canterburyja
 sveti Anzelm iz Canterburyja
 sveti Tomaž Becket
 sveti Melit
 sveti Teodor iz Tarza
 sveti Dunstan
 sveti Adrian iz Canterburyja
 sveti Alfege
 sveti Ethelbert iz Kenta

14.–17. stoletje

Črna smrt je prizadela Canterbury leta 1348.

Med stoletno vojno leta 1363 je raziskava ugotovila, da je rimsko obzidje v slabem stanju in počasi izginja. Med letoma 1378 in 1402 so ga obnovili in mu dodali nove stolpe.  V kmečkem uporu Wata Tylerja leta 1381 sta bila grad in nadškofova palača oplenjena, nadškofa Sudburyja pa so obglavili v Londonu. Sudburyja se vsako leto spomnijo na županski procesiji za božič na njegovem grobu v stolnici. Leta 1413 je bil Henrik IV. kot edini vladar pokopan v stolnici. Leta 1448 je bila Canterburyju izdana listina mesta, zato je dobilo župana in šerifa (najvišji upravni uradnik grofije), ki ju ima še danes. Leta 1504 je bil končan glavni stolp stolnice, Bell Harry Tower, in s tem se je končala 400-letna gradnja.

Z 10.000 prebivalci je bilo mesto 10. največje v Angliji. V začetku 16. stoletja se je število prebivalcev zmanjšalo za 3000.

Ob razpustitvi samostanov so mestne samostane zaprli. Samostan svetega Avguština, 14. najbogatejši v Angliji, je prevzela krona skupaj s cerkvijo in križnim hodnikom. Preostali del samostana je bil v naslednjih 15 letih uničen, del pa spremenjen v palačo.  Svetišče Tomaža Becketa v stolnici je bilo porušeno in vse zlato, srebro in dragulji odneseni v Tower v London, Becketove podobe, ime in prazniki so bili izbrisani po vsem kraljestvu, kar je končalo romanja.

Do 17. stoletja je Canterbury štel 5000 prebivalcev, od tega 2000 francosko govorečih protestantskih hugenotov, ki so pribežali pred preganjanjem in špansko-nizozemsko vojno v sredini 16. stoletja. Hugenoti so v mesto uvedli tkanje svile, ki je leta 1676 preseglo tkanje volne.

Leta 1620 se je Robert Cushman na ulici Palace 59 dogovoril za najem ladje Mayflower za prevoz romarjev v Ameriko.

Med angleško državljansko vojno so leta 1647 izbruhnili nemiri, ko je puritanski župan Canterburyja prepovedal cerkvene službe na božični dan. Sojenje upornikom naslednje leto v Kentu je povzročilo upor proti silam parlamentarcev, kar je povzročilo začetek drugega dela vojne. Vendar se je Canterbury mirno predal poslancem po zmagi v bitki pri Maidstonu.

18. stoletje do danes

Prvi mestni časopis Kentish Post je bil ustanovljen leta 1717. Leta 1768 se je združil z novoustanovljenim Kentish Gazette.

Do leta 1770, ko je grad začel propadati, so bili mnogi njegovi deli v poznem 18. stoletju in v začetku 19. stoletja porušeni. Leta 1787 so vsa vrata v mestnem obzidju razen mestnega zapora (Westgate) porušili zaradi odločitve, da ovirajo nove potovalne kočije. Canterburyjski zapor je bil odprt leta 1808 takoj za mestno mejo. Do leta 1820 je mestno industrijo svile uničil uvožen indijski muslin. Trgovanje je bilo nato v glavnem omejeno na hmelj in pšenico. Canterburyjska in whitstabelska železnica je bila prva potniška proga na svetu, odprta leta 1830. Bankrotirala je leta 1844, ko jo je leta 1846 kupila severnovzhodna železniška družba (South Eastern Railway), ki je povezovala mesto s svojim večjim omrežjem. V London, Chatham in Dover je prispela leta 1860. Konkurenca in zniževanje stroškov med progami sta bila rešena tako, da so se združevale. Leta 1848 je bil samostan svetega Avguština prenovljen in uporabljen kot misijonarski kolidž za predstavnike anglikanske cerkve v britanskih kolonijah. Med letoma 1830 in 1900 je prebivalstvo v mestu naraslo s 15.000 na 24.000.

Med prvo svetovno vojno so bile po mestu ustanovljene številne vojašnice in prostovoljne bolnišnice. Leta 1917 se je blizu ceste Broad Oak zrušil nemški bombnik. Med drugo svetovno vojno je na mesto padlo 10.445 bomb v 135 posamičnih napadih in so uničile 731 hiš in 296 drugih zgradb, tudi misijonski kolegij in dekliško gimnazijo Simona Langtona, ubitih je bilo 115 ljudi. Najbolj uničujoč napad je bil 1. junija 1942 med hitrimi vojnimi napadi (Baedeker Blitz).

Pred koncem vojne je arhitekt Charles Holden pripravil načrte za ponovni razvoj mestnega središča, a so mu domačini nasprotovali. Središče mesta so začeli obnavljati 10 let po vojni. Cestni obroč je bil zgrajen zunaj mestnega obzidja, središče mesta pa je bilo prepuščeno pešcem. Najbolj se je mesto razširilo v 1960-ih s prihodom univerze in kolidža Kristusove cerkve.

Leta 1980 sta mesto obiskala papež Janez Pavel II. in na začetku letnega festivala kraljica Elizabeta II. Canterbury je leta 1997 dobil svojo radijsko postajo. Med letoma 1999 in 2005 je veliko prenovo doživel  nakupovalni center Whitefriars. Leta 2000 se je ob prenovi uresničeval pomemben arheološki projekt, ki ga je vodil canterburyjski arheološki sklad, znan kot Big Dig,  ki ga je podpiral kanal 4 britanske televizijeTime Team.

Canterbury je oktobra 1931 obiskal tudi Mahatma Gandhi; srečal se je z Hewlettom Johnsonom in canteburyjskim dekanom.

Geografija

Canterbury leži na  v vzhodnem Kentu, približno 89 km vzhodno–jugovzhodno od Londona. Obalna mesta Herne Bay in Whitstable sta 10 km severno, Faversham je 13 km severozahodno. Bližinje vasi so Rough Common, Sturry in Tyler Hill. Civilna župnija Thanington Without je na jugozahodu, preostali del mesta nima župnije. Harbledown, Wincheap in Hales so predmestja.

Mesto leži ob reki Stour ali Great Stour, ki teče od izvira v Lenhamu severovzhodno skozi Ashford do Rokavskega preliva pri Sandwichu. Reka se razdeli jugovzhodno od mesta, en krak teče skozi mesto, drug okoli nekdanjega obzidja. Oba kraka se večkrat združita in razdružita, ko se končno kot ena reka ovije okoli mesta Fordwich na robu močvirja severovzhodno od mesta. Stour je plovna na odseku plimovanja do Fordwicha, nad to točko pa jo uporabljajo kanuji in druga majhna plovila. Geologijo sestavlja v glavnem glina, ki prekriva kredo. Terciarni pesek, ki prekriva londonsko glino, oblikuje hrib svetega Tomaža in svetega Štefana približno kilometer severozahodno od središča mesta.

Podnebje
Canterbury ima oceansko podnebje (Köppnova podnebna klasifikacija Cfb), podobno kot skoraj celotno Združeno kraljestvo. Canterbury ima blage temperature med 1,8 °C in 22,8 °C  vse leto. Ima razmeroma malo padavin.

Gospodarstvo

Okrožje Canterbury ima približno 4761 podjetij, 60.000 polno zaposlenih ali za krajši delovni čas, leta 2001 je bilo vredno 1,3 milijarde £.  Zaradi tega je okrožje drugo največje gospodarstvo v Kentu. Turizem prispeva 258 mio £ h gospodarstvu Canterburyja in je bil več let temelj lokalnega gospodarstva. Canterburyjsko stolnico obišče več kot milijon obiskovalcev letno. Canterbury ima visok BDP na prebivalca, je višji od povprečja Kenta z 42.500 $ in znaša 51.900 $ , je eno najbogatejših mest na jugovzhodu.

Znamenitosti
Canterburyjska stolnica je mati anglikanske cerkvene skupnosti in sedež canterburyjskega nadškofa. Avguštin jo je ustanovil leta 597 in je na seznamu Unescove svetovne dediščine skupaj s cerkvijo svetega Martina in ruševinami opatije svetega Avguština. Z milijonom obiskovalcev letno je eno najbolj obiskanih krajev v državi. Obredi potekajo v stolnici trikrat ali večkrat na dan.

V rimskem muzeju je predstavljen mozaični tlak in situ iz leta okoli 300. Ohranjene strukture iz rimskih časov so vrata v mestnem obzidju (Queningate) in del rimskega grobišča (Dane John Mound). Vrtovi so bili urejeni poleg gomile v 18. stoletju. Mlin na veter je bil postavljen med letoma 1731 in 1839.

Ruševine normanskega canterburyjskega gradu in samostan svetega Avguština sta odprta za javnost. Srednjeveška cerkev svete Margarete je prizorišče Canterburyjskih zgodb  Geoffreyja Chaucerja. V njej lutke v naravni velikosti pripovedujejo zgodbe iz knjige. Westgate je zdaj muzej zgodovine zapora. Srednjeveška cerkev svetega Alfega je bila ukinjena leta 1982, v njej je urbanistični center (Canterbury Urban Studies Center), preimenovan v Canterburyjski okoljski center; stavbo  uporablja Kraljeva šola. Stara sinagoga je zdaj glasbena šola, ena od le dveh novoegiptovskih sinagog, ki še vedno stoji. V središču mesta je veliko starih predalčnih lesenih hiš iz 16. in 17. stoletja, vendar pa veliko manj, kot jih je bilo pred drugo svetovno vojno, saj so bile mnoge med napadi poškodovane. Še vedno stoji stara tkalska hiša (Old Weaver House), ki so jo uporabljali hugenoti.  Martinov mlin je edini ohranjen mlin od šestih znanih v Canterburyju. Zgrajen je bil leta 1817 in je delal do leta 1890; zdaj je spremenjen v hišo. Cerkev svetega Tomaža je edina katoliška cerkev v mestu, v njej so relikvije Tomaža Becketa.

Pomembni meščani
Ljudje, rojeni v Canterbury, so: detektiva Edmund Reid, Christopher Marlowe, igralec Orlando Bloom. Pisatelj William Somerset Maugham in režiser Michael Powell sta bila med nekdanjimi učenci Kraljeve šole. Nelson Wellesley Fogarty (1871–1933) je bil prvi škof v Damaralandu (Namibija) od leta 1924 do 1933.

Pomembnejši diplomanti kentske univerze so komedijant Alan Davies, pevka Ellie Goulding, časopisni urednik Rosie Boycott, igralec Tom Wilkinson, z bookerjem nagrajeni pisatelj Kazuo Ishiguro in igralec Chris Simmons. Novembra 2012 je bil Rowan Williams za svoje delo kot canterburyjski nadškof med letoma 2003 in 2012 razglašen za častnega meščana (Freedom of the City).

Grob pisatelja  Josepha Conrada na canterburyjskem pokopališču pri Clifton Gardensu 32 je spomenik II. razreda.

Pobratena mesta

 Reims, France
 Esztergom, Madžarska
Protocol D'accord
 Saint-Omer, Francija, od 1995
 Wimereux, Francija, od 1995
 Certaldo]], Italy, since 1997
 Vladimir, Rusija, od 1997
 Mölndal, Švedska, od 1997
 Tournai, Belgija, od 1999

Sklici

Viri
 Lyle, Marjorie. Canterbury: 2000 Years of History. Tempus, (2002). ISBN 0-7524-1948-X.
 Butler, Derek. A Century of Canterbury. Sutton Publishing Ltd, (2002). ISBN 0-7509-3243-0.
 Tellem, Geraint. Canterbury and Kent. Jarrold Publishing, (2002). ISBN 0-7117-2079-7.

Zunanje povezave

 Canterburyjski mestni svetl
 Turizem v mestu Canterbury
 Canterburyjska stolnica
 Canterbury Buildings website - Zgradbe v mestu Canterbury.
 Canterburyjski arheološki sklad
 TimeTeam: Veliki izkopi v Canterburyju
 Virtualni ogled mesta
 UNESCO World Heritage Centre - UNESCOva predstavitev mesta Canterbury.

Mesta v Jugovzhodni Angliji
Grofija Kent

Canterbury


U.S. Lecce, yew klubê futboliyê dewleta İtalyayo.

Linkê teberi
 Siteyo resmi

Klubê futboliê İtalya

U.S. Lecce


Hellfire, also known as Blood Song, is a 1995 American made-for-television horror film directed by David Tausik and starring Ben Cross. It was part of the Roger Corman Presents series. It was filmed in Russia.

Plot summary
In the XVIII century, Aristocratic composer Octave Barron wrote a symphony for the Devil as part of a satanic pact. During his work Barron is "inspired" by murders he commits with the help of his lover and maid, Carlotta. For his crimes and devil worshiping Barron is taken out of his mansion by an angry mop of townsfolk and torn apart with horses.

Years later his niece Gabriella (Jennifer Burns) inherits the estate and discovers the symphony. Believing all the stories about her late uncle are nothing more than superstition, she hires the church choir director and novice composer Marius (Ben Cross) to finish the symphony. In the process Carlotta, now an old woman and secret practitioner of witchcraft, is contacted by his master's spirit from hell, who directs her in how to bring him back in the body of Marius. Marius, possessed by Barron's evil spirit, murders two women for "inspiration" to finish the symphony, while Carlotta secretly helps him to escape and create alibis. Things get tense when Gabriella's fiancé Julien arrives, clashing with Marius and showing jealousy. Carlotta poisons Julien to make him extremely angry and as a result he tries to rape Gabriella and challenges Marius to a duel. During the duel, Marius becomes possessed again by Barron's spirit after listening to the symphony being played by Carlotta, and in that state he defeats and kills Julien.

Fearing for the worst, Marius tries to leave Gabriella's mansion, but before doing so Carlotta commits suicide, as instructed by Barron. Later, as Marius finishes the symphony he's taken again by the spirit of Barron and Gabriella by Carlotta's spirit. They both have sex even as their reflections show that they're possessed. Soon after Carlotta's spirit leaves Gabriella's body and she goes to hell as punishment for her suicide and crimes, as Barron intended from the beginning. Barron plans to live in full control of Marius body, but Gabriella confronts her uncle while the police and townspeople storm the place, seeking retribution for the third murder committed by Marius/Barron. A fight between the possessed Marius and Gabrielle ensues, and Marius regains conscience just before the police and the crowd arrive where they are. Knowing that there is no escape from the mental and physical hold Barron has over him, Marius throws himself into the fireplace and burns alive, therefore releasing the spirit of Barron from his body, and tragically dying while saving his mind and soul.

Nevertheless, that very same night, when everyone but Gabriella has left the mansion, Barron resurrects his dead body and comes out of the grave. Gabriella realizes she and Marius forgot to destroy the symphony that powers Barron. Gabriella then manages to survive by burning the symphony and Barron's piano, while the helpless Barron can only sit and play a few last moments at the burning piano before finally dying, this time forever. The next day, Gabriella closes all the doors to the estate and travels alone. Briefly looking back, she leaves the place, never to return.

Cast
 Ben Cross as Marius Carnot
 Jennifer Burns as Gabrielle Apollinaire
 Beverly Garland as Carlotta
 Doug Wert as Julien
 Lev Prygunov as Baron Jean Octavie / Octave Barron
 Vladimir Kuleshov as Tristan
 Yekaterina Rednikova as Yvette
 Irina Lachina as Young Carlotta
 Aleksandr Pyatkov as Constable
 Yelena Bardina as Louise
 Elena Kostina as Celeste
 Vasily Rybin as 1st Deputy (as Vasiliy Rybin)
 Gleb Plaksin as Henri (as Gleb Plaxin)
 Vladimir Vozhenikov as The Archbishop
 Pavel Ostroukhov as Young Priest
 Svetlana Andropova as 1st Prostitute

References

External links

 Hellfire at TCMDB

1995 films
Films produced by Roger Corman
Films set in country houses
1995 television films
1995 horror films
American horror television films
1990s English-language films
1990s American films

Hellfire (1995 film)


エスワティニの国王(エスワティニのこくおう、, )は、エスワティニの君主である。

概要
エスワティニの歴代国王は以下の通り。国王の位はドラミニ家により世襲される。国王が幼少や病弱、空席などの場合は王母が摂政を務めていたこともあった。

元首の一覧

国王の年表
 1900-現在

脚注

関連項目
エスワティニの首相
エスワティニの王母

外部リンク
 http://www.worldstatesmen.org/Swaziland.html

君主の一覧
こくおう

エスワティニの国王一覧


ヘルマン・エミール・フィッシャー(Hermann Emil Fischer、1852年10月9日 - 1919年7月15日)は、ドイツの化学者。1902年にノーベル化学賞を受賞した。エステル合成法(フィッシャーエステル合成反応)の発見やフィッシャー投影式の発案で知られている。

生涯

生い立ち
ケルン近郊のオイスキルヒェンで、実業家の息子として生まれる。本人は自然科学の研究者となることを望んでいたが、父親が事業を手伝うことを強制した。しかし、商売に不向きな性格であることが判明し、父親もあきらめた。1872年、ボン大学で学び始めたが同年中にストラスブール大学に転校。1874年、フタレインの研究で博士号を取得し、大学で職を得た。

経歴
1875年、フォン・バイヤーがミュンヘン大学のリービッヒの後任として招請され、フィッシャーも有機化学の助手としてついて行った。

1878年、ミュンヘン大学の員外講師となり、1879年には分析化学の助教授となった。同年、アーヘンでの化学の教授職を提供されたが、断わっている。

1881年、エアランゲン大学の化学の教授に就任。1883年には Badische Anilin- und Soda-Fabrik という企業の化学工場の監督を依頼されたが、学界に残ることを選択した。

1885年、ヴュルツブルク大学の化学の教授に就任し、1892年まで務めた。ベルリン大学のA・W・ホフマンの後任として招請され、同大学化学部長となり、1919年に亡くなるまで務めた。

研究
特に有機化学の分野で活躍した。フィッシャー投影式の発案、などの功績がある。

1875年、フェニルヒドラジンを発見。ミュンヘンでも彼の後を追ってやってきたいとこのオットー・フィッシャーと共にヒドラジン誘導体の研究を続け、トリフェニルメタンから染料を作ることが出来るという新たな理論を構築し、実験でそれを証明した。

エアランゲンでは、茶・コーヒー・チョコレートの有効成分、すなわちカフェインとテオブロミンを研究し、この分野の一連の化合物の構成を特定し、最終的にそれらを合成した。

フィッシャーの名声を高めたのは、プリンと糖の研究である。1882年から1906年にかけて行われたその研究では、様々な物質を扱っている。当時よくわかっていなかったアデニンやキサンチン、植物由来のカフェイン、動物の排泄物に由来する尿酸やグアニンなどである。いずれも二環式の含窒素複素環構造を基本として、それぞれ異なる位置にヒドロキシ基やアミンがあり、そこに独特な尿素類も含まれる。これらの基本となる仮説上の物質をフィッシャーが1884年にプリン (purine) と名付け、1898年に合成に成功した。1882年から1896年にかけて、フィッシャーの実験室では様々なプリン誘導体が合成された。

1884年からフィッシャーは糖についての重要な研究を開始し、それまでの知識を一変させ、新たな渾然一体となった知識を獲得するものとなった。1880年より以前からグルコースがアルデヒド基を持つことは知られていたが、フィッシャーは酸化によってアルドン酸になることやフェニルヒドラジンと反応させることでフェニルヒドラゾンとオサゾンを形成することなど一連の変換を明らかにした。1888年までにオサゾンまでの変換過程からグルコース、フルクトース、マンノースに関連があることを明らかにした。1890年、グルコン酸とマンノン酸の間でのエピ化により、糖類の立体的・異性体的性質を明らかにした。1891年から1894年、既知の糖類の立体構造を全て明らかにし、ファント・ホッフとル・ベルの1874年の不斉炭素原子の理論を巧妙に応用して、未知の異性体の存在を予言した。異性化により異なるヘキソースの間で相互合成を実現し、次いでペントース、ヘキソース、ヘプトースの間で相互の合成を実現し、彼の理論の価値を証明した。フィッシャーの最大の成果は、グリセリンを原料としてグルコース、フルクトース、マンノースを合成したことであり、1890年に成功した。

この糖についての重要な研究は1884年から1894にかけて行われ、特にグルコシドの研究が最も重要であり、他の研究はそこから発展した。

1899年から1908年にかけて、フィッシャーはタンパク質の研究で成果を収めた。彼は個々のアミノ酸を分離し特定する効率的な分析手法を捜し求め、新たな環状アミノ酸プロリンとヒドロキシプロリンを発見した。彼はまた、様々な光学活性のアミノ酸からタンパク質を合成する研究も行っている。彼はアミノ酸を鎖状に結合するペプチド結合の技法を確立し、ジペプチド、トリペプチドといったペプチドの合成に成功した。1901年には Ernest Fourneau と共同でジペプチドの一種グリシルグリシンの合成に成功。また同年、カゼインの加水分解についての研究を発表。自然界にあるアミノ酸を実験室で作り出し、新たなものも発見した。フィッシャーのオリゴペプチド合成は最高でオクトデカペプチドまで到達し、その特性は自然界のタンパク質とよく似ていた。このような業績とその後の研究によりタンパク質についての理解が深まり、その後の研究の基礎を築いた。

他にもフィッシャーは休日にシュヴァルツヴァルトで採集した地衣類の酵素や化学物質を研究したり、皮なめしに使われる物質を研究したり、晩年には脂肪を研究したりした。1890年には、基質と酵素の相互作用を視覚的に表す「錠と鍵のモデル」を提案した。ただし、その後の酵素の研究により、このモデルは必ずしも正しくないことが判明している。

フィッシャーはグルコースなどの糖やカフェインなどのプリンを合成したことで有機合成化学の先駆者とされている。

私生活
18歳のとき、ボン大学に入学する前にフィッシャーは胃炎を患った。エアランゲン大学在籍中の最後の方でも胃炎が再発し、ヴュルツブルク大学に移籍する前に1年間チューリッヒで休暇を過ごさないかというチューリッヒ工科大学在職中のヴィクトル・マイヤーの申し出も断わらざるを得なかった。

記憶力が優れていたが、話し下手で、原稿を書いて丸暗記して講演するというやり方をとっていた。

ヴュルツブルクでは散歩を趣味とし、シュヴァルツヴァルトにもよく通った。管理職となってからは、特にベルリンで化学だけでなく科学全般について基盤確立の重要性を頑強に主張した。科学的問題についての鋭敏な理解や直観、真理を愛する姿勢や仮説を実験で証明しようとする姿勢から、真の偉大な科学者の1人とされている。

1888年にエアランゲン大学の解剖学の教授の娘だったアグネス・ゲルラッハと結婚、7年後に妻を髄膜炎で亡くした。アグネスとの間にある3人の息子をもうけたが、三男のアルフレドは第一次世界大戦従軍中にチフスで死去、次男ウォルターも病弱から徴兵訓練を断念したことに加え鬱病になり25歳で自殺した。フィッシャー自身もフェニルヒドラジンの接触から癌を患ったばかりか鬱病を併発し、1919年にベルリンで自殺している。長男のヘルマン・オットー(1888年-1960年)はカリフォルニア大学バークレー校で1948年から亡くなる1960年まで生化学の教授を務めた。

受賞・栄誉
 1890年 - デービーメダル
 1902年 - ノーベル化学賞
 1909年 - ヘルムホルツ・メダル
 1913年 - エリオット・クレッソン・メダル

フィッシャーはプロイセン枢密顧問官 (Excellenz) に選ばれ、いくつかの大学から名誉博士号を贈られている。また、プール・ル・メリット科学芸術勲章とマクシミリアン勲章を受章。

1919年に亡くなると、ドイツ科学会がエミール・フィッシャー記念メダルを創設した。

フィッシャー由来の名称
様々な化学反応や化学における概念にフィッシャーの名がつけられている。
 フィッシャーのインドール合成
 フィッシャー投影式
 フィッシャーのオキサゾール合成
 フィッシャーのペプチド合成
 フィッシャーエステル合成反応
 フィッシャーグリコシド化

なお、フィッシャー・トロプシュ法は全く別人の Franz Emil Fischer の名を冠したものである。

出典

参考文献

関連項目
 鈴木梅太郎 - 帝国大学農科大学からフィッシャーのもとへ留学した。

外部リンク
 Nobel Lecture Syntheses in the Purine and Sugar Group from Nobelprize.org website
 Biography from Nobelprize.org website
 Eminent Chemists of Our Time By Benjamin Harrow pages 216-239, published 1920 by Von Nostrand Company at books.google.com.
 Guide to the Emil Fischer Papers at The Bancroft Library
 Text-book of Physiological Chemistry in Thirty Lectures by Emil Abderhalden, translated by William Thomas Hall and George Defren; published 1908 by Wiley Company - フィッシャーの業績についての解説が数多く記載されている。
 American Journal of Diseases of Children 1911 volume 2 by the American Medical Association - こちらにもフィッシャーの業績への言及がある。

 An Introduction to the History of Medicine: With Medical Chronology by Fielding Hudson Garrison, page 708, published 1921 by Saunders Company.
 1914 Year Book of the American Pharmaceutical Association, page 438 - from Berlin d.D Chem. Germany, page 45(1912) No. 12.

19世紀ドイツの化学者
20世紀ドイツの化学者
立体化学者
ドイツの有機化学者
ドイツのノーベル賞受賞者
王立協会外国人会員
ノーベル化学賞受賞者
フンボルト大学ベルリンの教員
ユリウス・マクシミリアン大学ヴュルツブルクの教員
フリードリヒ・アレクサンダー大学エアランゲン=ニュルンベルクの教員
ルートヴィヒ・マクシミリアン大学ミュンヘンの教員
ストラスブール大学の教員
ストラスブール大学出身の人物
自殺したドイツの人物
1852年生
1919年没

エミール・フィッシャー


«Սլովո Կիրգիզստանա» ( - Ղրղզստանի խոսք), ղրղզական ռուսալեզու շաբաթաթերթ։ Խորհրդային շրջանում հանդիսացել է Ղրղզստանի կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի, Ղրղզական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի և նախարարների խորհրդի օրգանը։

Հրատարակվում է 1925 թվականից (մինչև 1927 թվական՝ «Բատրացկայա պրավդա» (), ապա՝ «Կրեստյանսկի պուտ» ()), Ֆրունզեում։

Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով (1961 թ.)։ 1927 թվականից մինչև 1991 թվական օրաթերթի անունը եղել է Սովետսկայա Կիրգիզիա (, «Սովետական Կիրգիզիա»), իսկ 1991 թվականից մինչև հիմա «Սլովո Կիրգիզստանա»։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Օրաթերթի պաշտոնական կայքը

Ղրղզստանի օրաթերթեր
ԽՍՀՄ օրաթերթեր

Սլովո Կիրգիզստանա


Velika nagrada Sao Paula 1936 je bila enajsta neprvenstvena dirka za Veliko nagrado v . Odvijala se je 12. julija 1936 na brazilskem uličnem dirkališču Jardim América v Sao Paulu.

Poročilo

Pred dirko
Po uspešni dirki za , so bili udeleženci dirke povabljeni tudi na dirko za Veliko nagrado Sao Paula mesec dni za tem. Scuderia Ferrari je na dirko ponovno postala Attilia Marinonija in Carla Pintacudo, dirke se je udeležila tudi Hellé Nice v svojem modrem dirkalniku Alfa Romeo Monza. Večina ostalih dirkačev je bilo domačinov s starejšimi Bugattiji in ameriškimi dirkalniki. Na dan dirke se je v mesto valila množica gledalcev. Štart, ki je bil načrtovan za deveto uro zjutraj, je bil prestavljen, ker je guverner obtičal v prometnem zastoju.

Dirka
Pintacuda je v tretjem krogu prevzel vodstvo, drugo mesto je držal Marinoni. Slednji se je v četrtem krog zavrtel, toda uspelo se mu je vrniti na stezo in ujeti priključek z Pintacudo, za njima so dirkali še Hellé-Nice, Vittorio Coppoli, Manuel de Teffé, Chico Landi in Benedicto Lopes. Marinoni se je zavrtel še drugič, tokrat mu je tudi ugasnil dirkalnik. Moral je čakati sedem minut, da je mimo pripeljal Pintacuda, ki ga je z dirkalnikom porinil, na ta način je Marinoni lahko zopet zagnal svoj dirkalnik. V osmih krogih se je Marinoni ponovno prebil na drugo mesto. Hellé Nice je v dvainpetdesetem krogu opravila postanek v boksih in padla na četrto mesto. Po vrnitvi na stezo je tretjeuvrščenega de Teffeja lovila po pet sekund na krog in ga ulovila prav v predzadnjem krogu.

De Teffe je v zadnjem ovinku prepozno zaviral in ga je odneslo preširoko, tako da sta oba zapeljala na štarto-ciljno ravnino kolo ob kolesu. Tedaj pa je neki gledalec pred njen dirkalnik porinil balo sena. Njen dirkalnik je ob trku dvignilo in trčil je v predel, kjer so stali gledalci, Hellé Nice pa je vrglo iz dirkalnika, padla je na enega od vojakov, ki je stal ob progi. Ob tem so štirje gledalci umrli, okoli trideset pa jih je bilo poškodovanih. Pintacuda in Marinoni sta z lahkoto zadržala prvi dve mesti, de Teffé pa je bil tretji.

Po dirki
Hellé Nice so nezavestno prepeljali v bolnišnico, kjer se je po treh dneh zbudila iz kome, po treh mesecih pa je bila odpuščena iz bolnišnice. Ta tragedija jo je povzdignila v brazilsko narodno junakinjo, po njej je bilo poimenovanih tudi več otrok, Helenice ali Elenice.

Rezultati

Dirka

|-
! 1
| 38
|  Carlo Pintacuda
| Scuderia Ferrari
| Alfa Romeo 2900A
| 60
| 2:26:21
| 18
|-
! 2
| 40
|  Attilio Marinoni
| Scuderia Ferrari
| Alfa Romeo 2900A
| 59
| +1 krog
| 19
|-
! 3
| 8
|  Manuel de Teffé
| Privatnik
| Alfa Romeo Monza| 58
| +2 kroga
| 4
|-
! 4
| 34
|  Mlle. Hellé-Nice
| Privatnica
| Alfa Romeo Monza
| 58
| +2 kroga
| 16
|-
! 5
| 26
|  Victorio Rosa
| Privatnik
| Hispano-Suiza
| 56
| +4 krogi
| 12
|-
! 6
| 42
|  Arthur Nascimento Júnior
| Privatnik
| Ford spec.
| 65
| +5 krogov
| 15
|-
! 7
| 28
|  Virgílio Lopes Castilho
| Privatnik
| Ford spec.
| 64
| +6 krogov
| 13
|-
! 8
| 2
|  Augusto McCarthy
| Privatnik
| Chrysler spec.
| 64
| +6 krogov
| 1
|-
! 9
| 20
|  Chico Landi
| Privatnik
| Fiat 806
| 50
| +10 krogov
| 9
|-
! 10
| 22
|  Efuardo de Oliveira Júnior
| Privatnik
| Ford spec.
| 50
| +10 krogov
| 10
|-
! 11
| 18
|  Valentim Passadori
| Privatnik
| Ford spec.
| 48
| +12 krogov
| 8
|-
! 12
| 36
|  Domingos Lopes
| Privatnik
| Bugatti T37A
| 45
| +15 krogov
| 17
|-
! Ods
| 16
|  Serafim Almeida
| Privatnik
| Ford spec.
| 28
|
| 7
|-
! Ods
| 4
|  Lourenço Ferrão
| Privatnik
| Ford spec.
| 19
|
| 2
|-
! Ods
| 6
|  Vittorio Coppoli
| Privatnik
| Bugatti T37A
| 12
|
| 3
|-
! Ods
| 24
|  Antônio Lage
| Privatnik
| Hispano-Suiza
| 7
|
| 11
|-
! Ods
| 10
|  Armando Sartorelli
| Privatnik
| Sacre
| 4
|
| 5
|-
! Ods
| 12
|  Irahy Corrêa
| Privatnik
| Bugatti T37A
| 3
|
| 6
|-
! Ods
| 30
|  Luiz Tavares Moraes
| Privatnik
| Plymouth spec.
| 1
|
| 14
|}

Viri

Sezona Velikih nagrad 1936

Velika nagrada Sao Paula 1936


Medvedia jaskyňa môže byť:

v pohorí Čierna hora, pozri Medvedia jaskyňa (Čierna hora)
v Nízkych Tatrách, pozri Medvedia jaskyňa (Nízke Tatry)
v Slovenskom raji, pozri Medvedia jaskyňa (Slovenský raj)
v Strážovských vrchoch, pozri Vestenická Medvedia jaskyňa
v Západných Tatrách, pozri Medvedia jaskyňa (Západné Tatry)
 v Slovenskom krase, pozri
Medvedia jaskyňa (Silická planina)
Medvedia jaskyňa (Horný vrch)

Medvedia jaskyňa


Güéjar Sierra, dewleta İspanya de, eyaletê Endulusi de, wılayetê Granada de yew belediyaya.

Embıryani

Nıfus
Grafikê diagrami sero gorey serran ra nıfusê Güéjar Sierra;

Bıvênên
 Belediyey Granada

Çımey

Güéjar Sierra
Belediyey Granada

Güéjar Sierra


Der Quirl-Tännel (Elatine alsinastrum), auch Quirlblättriger Tännel oder Mierenstern-Tännel genannt, ist eine Pflanzenart aus der Gattung Elatine innerhalb der Familie der Tännelgewächse (Elatinaceae).

Beschreibung

Vegetative Merkmale
Der Quirl-Tännel wächst als überwinternd grüne, einjährige krautige Pflanze, die Wuchshöhen von meist 20 bis 50, selten bis zu 100 Zentimetern erreicht. Der aufrechte oder aufsteigende Stängel ist einfach oder am Grunde verzweigt. Er wurzelt an den unteren Knoten.

Die quirlig am Stängel angeordneten Laubblätter sind sitzend. Die in 8- bis 16-zähligen Quirlen stehenden Unterwasserblätter sind bei einer Länge von etwa 5 Zentimetern schmal-linealisch. Die meist in drei- bis selten sechszähligen Quirlen stehenden außerhalb des Wassers befindlichen Laubblätter sind ungestielt und bei einer Länge von 6 bis 12 Millimetern und einer Breite von 3 bis 8 Millimetern eiförmig und grünlich.

Generative Merkmale
Die Blütezeit reicht in Mitteleuropa von Juni bis September, im südlichen Spanien von März bis Juni. Die Blüten stehen einzeln in den Achseln der Überwasserblätter. Die Blüten sind vierzählig, mit vier am Grund verwachsenen Kelchblättern, vier grünlich-weißen Kronblättern und acht in zwei Kreisen angeordneten Staubblättern. Die Frucht ist eine zartwandige, fast kugelige, etwas niedergedrückte Kapsel, die mit vier Klappen aufspringt. Die Samen sind walzlich und 0,6 bis 0,8 Millimeter lang.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = ca. 40.

Ökologie
Beim Quirl-Tännel handelt es sich um einen helomorphen Hydrophyten sowie Therophyten. Er entwickelt Wasserformen und Landformen. Die Wasserformen erinnern an den Gewöhnlichen Tannenwedel (Hippuris vulgaris), sind aber zarter und heller grün. Beim Wachsen aus dem Wasser verringert sich rasch die Zahl der Blätter pro Wirtel und die Laubblätter werden kürzer und breiter. Über Wasser entstehen nur noch Blätter in meist dreizähligen Quirlen und in ihren Achseln die Blüten.

Es liegt Insektenbestäubung oder Selbstbestäubung in der Knospe vor. Bei den Diasporen erfolgt Klettausbreitung.

Vorkommen
Der Quirl-Tännel ist von Europa bis Westsibirien, und von Nordafrika bis Zentralasien verbreitet. Das Verbreitungsgebiet ist größtenteils in Einzelvorkommen zerrissen; eine größere Verbreitungsdichte gibt es im westlichen und im zentralen Frankreich, im nordöstlichen Mitteleuropa, im mittleren Osteuropa und in Kasachstan. Die Nordgrenze liegt im südlichen Finnland bei 63° nördlicher Breite, die Ostgrenze liegt in Westsibirien. Arealsplitter findet man in Nordafrika und in der Kolchis. In Mitteleuropa findet man ihn vereinzelt im mittleren und östlichen Tiefland, im westlichen Harzvorland, am Oberlauf der Ruhr, am Main, an Mittel- und Oberrhein, am Luganersee und in Niederösterreich.

Der Quirl-Tännel gedeiht am besten in nährstoffreichen, sandig-schlammigen, ja zeitweise überschwemmten Böden. Er besiedelt flache Ufer und wenig tiefe Böden von Teichen und Tümpeln, geht aber auch in die Uferzonen von Altwassern. Er ist eine Nanocyperion-Verbandscharakterart.

Die ökologischen Zeigerwerte nach Landolt et al. 2010 sind in der Schweiz: Feuchtezahl F = 4+w+ (nass aber stark wechselnd), Lichtzahl L = 4 (hell), Reaktionszahl R = 2 (sauer), Temperaturzahl T = 4+ (warm-kollin), Nährstoffzahl N = 4 (nährstoffreich), Kontinentalitätszahl K = 2 (subozeanisch), Salztoleranz 1 = tolerant.

Gefährdung und Bestandsentwicklung
In verschiedenen Regionen Zentraleuropas ist der Quirl-Tännel stark gefährdet. Sie ist nach Bundesartenschutzverordnung (BArtSchV) in Deutschland nicht besonders geschützt. In Deutschland nimmt der Quirl-Tännel sehr stark ab. In acht Bundesländern Deutschlands ist der Quirl-Tännel auf den Roten Listen als ausgestorben verzeichnet, nur in Berlin und Brandenburg gilt sie als "stark gefährdet" und in allen übrigen als "vom Aussterben bedroht".

Die Hauptgefährdungsursachen liegen in einer intensivierten Teichwirtschaft. Eine langfristig extensive Bewirtschaftung von Teichen sollte als Artenhilfsmaßnahme sichergestellt werden.

Taxonomie und botanische Geschichte
Diese Art wurde erstmals 1727 durch Sébastien Vaillant posthum in seinem Werk Botanicon Parisiense als Alsinastrum Galii folio beschrieben. Die gültige Erstveröffentlichung von Elatine alsinastrum erfolgte 1753 durch Carl von Linné in Species Plantarum, ..., Tomus I, S. 368.

Quellen

Literatur
 Otto Schmeil, Jost Fitschen (Begr.), Siegmund Seybold: Die Flora von Deutschland und der angrenzenden Länder. Ein Buch zum Bestimmen aller wild wachsenden und häufig kultivierten Gefäßpflanzen. 95. vollst. überarb. u. erw. Auflage. Quelle & Meyer, Wiebelsheim 2011, ISBN 978-3-494-01498-2.
 Eckehart J. Jäger (Hrsg.): Exkursionsflora von Deutschland. Gefäßpflanzen: Grundband. Begründet von Werner Rothmaler. 20., neu bearbeitete und erweiterte Auflage. Spektrum Akademischer Verlag, Heidelberg 2011, ISBN 978-3-8274-1606-3.
 Henning Haeupler, Thomas Muer: Bildatlas der Farn- und Blütenpflanzen Deutschlands (= Die Farn- und Blütenpflanzen Deutschlands. Band 2). 2., korrigierte und erweiterte Auflage. Herausgegeben vom Bundesamt für Naturschutz. Ulmer, Stuttgart 2007, ISBN 978-3-8001-4990-2.
 Oskar Sebald, Siegmund Seybold, Georg Philippi (Hrsg.): Die Farn- und Blütenpflanzen Baden-Württembergs. Band 2: Spezieller Teil (Spermatophyta, Unterklasse Dilleniidae): Hypericaceae bis Primulaceae. 2. erweiterte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart 1993, ISBN 3-8001-3323-7.
 Dietmar Aichele, Heinz-Werner Schwegler: Die Blütenpflanzen Mitteleuropas. 2. Auflage. Band 3: Nachtkerzengewächse bis Rötegewächse, Franckh-Kosmos, Stuttgart 2000, ISBN 3-440-08048-X.

Einzelnachweise

Weblinks

 Thomas Meyer:  Datenblatt mit Bestimmungsschlüssel und Fotos bei Flora-de: Flora von Deutschland (alter Name der Webseite: Blumen in Schwaben).
 Michael Hassler, Bernd Schmitt: Datenblatt bei Flora von Deutschland – Eine Bilder-Datenbank, Version 2.95.

Quirltannel

Quirl-Tännel