Pierre Victor Galtier, né le  à Langogne (Lozère) et mort le  à La Mulatière, près de Lyon, est un vétérinaire et professeur titulaire, pendant trente ans, de la chaire de pathologie des maladies contagieuses, de la police sanitaire et de la législation commerciale et médicale à l'École vétérinaire de Lyon. Il est le premier à avoir développé un vaccin contre la rage (pour des animaux de laboratoire) avec des résultats expérimentaux probants, avant Louis Pasteur qui prit connaissance de ses travaux.

Biographie

En 1846, Pierre Victor Galtier naît à Langogne de parents paysans.

En 1853, il est confié à des religieuses qui dirigent une école enfantine locale. Par deux fois, il s'enfuit de cette école. Il est confié alors à sa grand-mère habitant la ville de Langogne. À partir de ce moment-là et grâce à des professeurs qui lui inculquent l'importance du travail scolaire, son assiduité à l'école change.

Il fait ses études secondaires à Langogne puis à Mende à partir de la classe de seconde.

Ses humanités gréco-latines, commencées en la préfecture lozérienne, se terminent à La Chapelle-Saint-Mesmin dans la célèbre école ecclésiastique secondaire de Monseigneur Félix Dupanloup, petit séminaire, dépendant du Séminaire d'Orléans.  Il est reçu bachelier avec la mention « Très bien ».

Maître d'étude au collège de Marvejols, il se prépare activement à sa licence.

À cette époque, le département de la Lozère crée une bourse pour permettre à un étudiant pauvre de devenir vétérinaire.

En 1868, Pierre Victor Galtier obtient cette bourse pour suivre les cours comme élève à l'école vétérinaire de Lyon. Il se présente au concours d'entrée de cette école vétérinaire où il est reçu premier. Il est major de sa promotion pendant les quatre années d'études d'affilée et est récompensé par le « Grand prix Bourgelat ».

En 1873, il est diplômé vétérinaire. Il commence sa vie professionnelle comme collaborateur de M. Delorme, vétérinaire à Arles, dont il épouse la fille.  Il entre dans l'enseignement vétérinaire sur la chaire de pathologie des maladies infectieuses et à 33 ans, il commence ses travaux sur la rage.

En 1876, à la suite d'un concours, il est nommé chef du service de pathologie et d'anatomie pathologique, de clinique interne et de police sanitaire, dans son école, l'École de Lyon.

En 1877, cette école était à l'avant-garde des études expérimentales poursuivies sur la pathologie microbienne et la microbiologie, science qui n'en était qu'à ses premiers balbutiements.

C'est en effet à l'École de Lyon que revient le mérite d'avoir, la première, soutenu le principe de la contagiosité de certaines affections comme la tuberculose, la morve, la rage contre de grands noms de l'École d'Alfort qui se sont unis pour défendre la doctrine de la génération spontanée.

En 1878, il est nommé professeur de pathologie des maladies contagieuses, de police sanitaire, de législation commerciale et médicale.

C'est en 1878 que M. Bouley, Inspecteur général des écoles vétérinaires, obtient la création d'une nouvelle chaire qui séparerait l'enseignement de la pathologie générale de celui des maladies contagieuses. Après un concours brillant où la lutte fut très serrée, Pierre Victor Galtier est désigné pour cette chaire qu'il occupe pendant trente ans.

Dès lors, il se consacre à ses travaux de laboratoire et à l'enseignement.

Dès 1879, il réalise des découvertes importantes concernant deux maladies mortelles : la morve et la rage (voir travaux).

Signalons qu'en 1883, il est licencié en droit.

Pour ses travaux sur la rage, il est pressenti pour le prix Nobel. Malheureusement pour lui, le prix Nobel n'est décerné que du vivant des personnes : il meurt en 1908, juste avant l'attribution du fameux prix, qui est alors décerné à Paul Ehrlich et Ilya Ilitch Metchnikov.

Titres et distinctions

 1887 : Prix Bréant (de ) pour son livre La rage envisagée chez les animaux et chez l'homme
 1887 : Prix Barbier (pour son ouvrage sur la rage). Académie des sciences

Les travaux de Galtier

Pierre Galtier s'est distingué pour ses travaux sur la rage. Il fut en effet le premier, avant Louis Pasteur, à mettre au point un vaccin contre la rage.

Il fait également des avancées importantes sur l'étude de la morve, sur la contagiosité des virus, etc (voir autres travaux).

Les travaux de Galtier sur la rage

D'emblée, on peut dire que l'apport de Galtier est d'avoir fait le premier des recherches sur la rage et d'avoir conçu le premier vaccin contre la rage. Il fut plus qu'un précurseur de Pasteur dans la lutte contre la rage : il fut le créateur du vaccin et des concepts sous-jacents au vaccin. Par exemple, c'est lui qui postule que, en raison de la période d'incubation de la rage, le développement d'un vaccin pourrait être utilisé à titre curatif pour une maladie comme celle-ci.

L'historique des travaux de Galtier sur la rage

1879

Sa première publication sur la rage est un mémoire intitulé "Études sur la rage" publié dans deux revues vétérinaires et dont les conclusions sont publiés dans les Comptes rendus de l'Académie des sciences.

En effet, le , l'Académie des sciences publie sa note sur la rage.

L'article publie ses conclusions très claires sur ses recherches :

« 1. La rage de chien est transmissible au lapin, qui devient de la sorte un réactif commode et inoffensif pour déterminer l'état de virulence ou de non-virulence des divers liquides provenant d'animaux enragés (…)

2. La rage du lapin est transmissible aux animaux de son espèce (…)

3. Les symptômes qui prédominent chez le lapin enragé sont la paralysie et les convulsions.

4. Le lapin peut vivre de quelques heures à un, deux et même quatre jours après que la maladie s'est manifestement déclarée.

5. (…) la période d'incubation est plus courte chez lui que chez les autres espèces. (Sur base d'un tableau d'expérience publié dans la note, Galtier calcule exactement et correctement une durée moyenne d'incubation pour le lapin de 18 jours).

6. L'acide salicylique, administré par injection hypodermique, à la dose quotidienne de 0,0068 gr, pendant quatorze jours consécutifs à partir de la cinquantième heure après inoculation, n'a pas empêché le développement de la rage chez le lapin.

Galtier a également une idée de génie : il entreprend des expériences en vue de rechercher un agent capable de neutraliser le virus rabique. Il pense que la découverte d'un moyen préventif efficace équivaudrait presque à la découverte d'un traitement curatif, surtout si son action était réellement efficace, un jour ou deux après la morsure, après l'inoculation du virus. C'est cette idée de génie qui est à la base du traitement préventif de la rage par la vaccination.

7. La salive du chien enragé, recueillie sur l'animal vivant et conservée dans l'eau est encore virulente cinq, quatorze, vingt-quatre heures après. (…) »

1880

En 1880, Galtier publie un "Traité des maladies contagieuses" qui contient tout un chapitre sur la rage.

C'est dans cet ouvrage qu'il écrit cette phrase résumant ses premières observations sur l'immunité dans la rage : « Le virus rabique injecté directement dans le torrent circulatoire reste sans effet, c'est du moins ce que j'ai constaté dans plusieurs expériences où j'avais injecté dans la jugulaire du mouton une grande quantité de bave rabique.». Ses remarquables expériences seront publiés dans plusieurs articles l'année suivante.

Toujours en 1880, Louis Pasteur commence à s'intéresser à la rage, comme l'atteste une de ses communications. Il prend connaissance des travaux de Galtier, qu'il considère avec un certain dédain, pensant que ces expériences « ne permettent pas de rapprocher, encore moins d'identifier la maladie […] avec la rage ».

1881

Le , Galtier envoie une note à l'Académie des sciences. Il y consigne ses expériences d'inoculation intraveineuse du virus rabique dans le torrent circulatoire.

Il écrit que :

« Les conclusions qui se dégagent de ces faits sont suivantes :

1°. Les injections de virus rabique dans les veines du mouton ne font pas apparaître la rage et semblent conférer une immunité.

2°. La rage peut être transmise par l'injection de la matière rabique »

Il a donc trouvé un moyen de conférer une immunité contre la rage sur le mouton.

Il publie également dans le bulletin de l'Académie de médecine et écrit entre autres que : «J'ai injecté sept fois la salive rabique dans la jugulaire du mouton sans jamais observé la rage, un de mes sujets d'expérience a été successivement inoculé avec la bave d'un chien enragé, après quatre mois que cette inoculation a été faite, l'animal se porte toujours bien; il semble avoir acquis l'immunité. Je l'ai inoculé encore quinze jours en lui mettant huit centimètres cubes de salive rabique dans le péritoine; il va toujours très bien; prochaine je lui ferais une autre inoculation. »

Pour l'historien des sciences Jean Théodoridès, c'est la première fois dans l'histoire de la médecine que l'on émet l'idée d'immunisation contre la rage avec des résultats expérimentaux probants à la clé.

1882

Cette année, Galtier remarque que « l'inoculation intra-veineuse est inefficace. [Mais] une immunité fait suite, chez le mouton, à cette inoculation » et remarque l'absence de virus dans les centres nerveux.

Ce dernier point attire l'attention de Louis Pasteur qui y voit un défaut de sensibilité dû à la technique d'inoculation sous-cutanée. Il met au point, avec son élève Emile Roux, une inoculation intra-crânienne par trépanation du chien. Ainsi, il arrive à isoler du virus dans les centres nerveux et pressent la notion de neuroprobasie (les neurones sont les cellules de l'organisme les plus sensibles au virus de la rage). En conséquence, le virus va s'y développer préférentiellement, occasionnant une diffusion du virus par les voies nerveuses du point d'inoculation périphérique vers le cerveau).

1883

En 1883, Emile Roux publie sa thèse de doctorat en médecine sur "Des nouvelles acquisitions sur la rage". D'après Jean Théodoridès, ce qui frappe de prime abord dans ce mémoire rédigé par Roux avec minutie et méthode est la fréquente mention des travaux de Galtier cités d'un bout à l'autre. Alors que Louis Pasteur n'évoque que tout à fait incidemment Galtier.

1886

Il publie en 1886 un important livre sur la rage, "La rage envisagée chez les animaux et chez l'homme au point de vue de ses caractères et de sa prophylaxie".

Il y expose :

- les symptômes de la maladies
- la curabilité
- l'étiologie où il montre, une fois pour toutes, l'inexistence de la rage "spontanée" et il conclut que "La contagion est la seule cause capable de faire apparaître la rage chez les animaux quels qu'ils soient."
- la transmissibilité de la rage à différents animaux
- les modes de transmission expérimentale de la rage par piqûres

Il y rappelle ses recherches de 1879-1881 et rapporte qu'il les a poursuivies jusqu'en 1886 (date de parution de cet ouvrage).

Le livre traite également des mesures de police sanitaire et de médecine légale, des mesures de contrôle des chiens (port du collier, de la muselière, de la laisse).

1887

En 1887, il reçoit le Prix Barbier pour ses travaux sur la rage.

Dans son rapport sur le Prix Barbier décerné à Pierre Galtier par l'Académie de Médecine, Edmond Nocard écrit : « La découverte de M. Galtier a donc une haute importance, non seulement au point de vue scientifique, mais encore au point de vue pratique; il est permis d'espérer qu'elle conduira prochainement à l'institution d'un traitement simple, pratique et efficace, permettant de sauver le plus grand nombre d'animaux mordus. ».

La même année, il reçoit le Prix Bréant de l'Académie des Sciences () pour son livre sur la rage. Bouchard, au nom de la commission composée de Marey, Charcot, Brown-Séquard et Verneuil fait ressortir toute l'importance de ses travaux qui précèdent de plusieurs années ceux de Louis Pasteur.

1888

Le , Pierre Galtier publie un article dans les Comptes rendus de l'Académie des Sciences. Il insiste sur le fait que « le virus rabique conserve son activité dans les cadavres enfouis, de sorte que, quand des doutes surgissent après coup sur la nature de la maladie qui a déterminé la mort, l'exhumation et l'inoculation du bulbe sont tout naturellement indiquées ».

Pour Galtier (rappelons qu'il professeur de police sanitaire, de législation médicale et de maladies contagieuses), la conséquence de cette persistance du virus rabique est donc « Et dans les questions de prophylaxie à instituer, quand, dans les questions de médecine légale et dans les procès en responsabilité intentés aux propriétaires, on aura des doutes sur la nature de la maladie, il sera indiqué de demander l'exhumation du cadavre, non seulement pour faire l'autopsie, qui, souvent, aura été déjà pratiquée, mais surtout pour faire procéder à l'inoculation du bulbe ».

Le , il envoie à nouveau une note. Il rappelle ses expériences faites en 1880-1881 qui démontrent que l'injection du virus rabique dans les veines du mouton et de la chèvre ne leur donne pas la maladie mais leur confère une immunité contre la rage. Il signale également que des recherches faites en 1884 par Edmond Nocard et Emile Roux ont confirmé le bien-fondé de ses déductions. Ces auteurs notent que la méthode d'injection intraveineuse peut prévenir la rage après inoculation dans l'œil et après morsure d'animal rabique.

Dans son article, Galtier relate également ses expériences faites sur des moutons et des brebis.

1891

En 1891 paraît la deuxième édition de son "Traité des maladies contagieuses". On y lit que Galtier est profondément déçu, voire ulcéré des remarques négatives de Louis Pasteur à propos de ses recherches. Ce dernier, soi-disant, ne retrouve pas chez le chien l'immunité acquise chez le mouton et la chèvre à la suite d'une injection intraveineuse de virus de la rage, alors que Edmond Nocard et Emile Roux ont confirmé en 1888 (cfr supra) par leurs propres expériences faites en 1884 les expériences que Galtier avaient faites en 1881.

1904

À cette époque Galtier a perdu quatre de ses huit enfants ainsi que sa femme, et est donc fortement découragé.

Il publie toutefois en 1904, un article qu'il intitule « Pages d'histoire » et dans lequel il écrit : «…j'avais étudié le premier, dès 1879-80-81, les effets de l'injection intraveineuse du virus rabique. J'avais, le premier démontré de la façon la plus péremptoire, son innocuité chez les animaux herbivores et son action immunisante. J'avais établi le premier, avant qu'il fut question de la vaccination par le procédé Pasteur ou autre, que l'immunité contre la rage mortelle pouvait être conférée à certains animaux par un procédé particulier d'inoculation….dès 1881, j'avais démontré que les injections de virus dans les veines du mouton et de la chèvre ne font pas apparaître la rage et confèrent l'immunité… ».

Dans cet article, il revendique sa priorité dans la mise en évidence de la possibilité d'obtenir l'immunisation antirabique, en soulignant que les résultats obtenus chez les petits ruminants (mouton, chèvre) furent confirmés par Edmond Nocard et Emile Roux en 1888.

1907

En 1907, Galtier reçoit un important témoignage d'estime en provenance de l'Institut Karolinska de Stockholm qui lui demande d'envoyer l'ensemble de ses travaux sur la rage afin de proposer sa candidature au prix Nobel de physiologie et de médecine pour l'année 1908. Il décède l'année suivante.

Les autres travaux de Galtier

Il rédige également divers travaux sur la nature intime des tissus, sur la contagiosité des virus.

Il rédige deux livres sur « Le règlement sanitaire et législation de ses rapports avec le commerce des animaux domestiques » et sur  « Le traité des maladies contagieuses et de la police sanitaire ».

Pierre Galtier s'est essentiellement intéressé aux maladies infectieuses des animaux domestiques : rage, morve, tuberculose, charbon, pneumo-entérites, etc.

En plus de ses découvertes sur la rage, il en réalise aussi sur la morve.

Œuvres

Sur les travaux de la rage

 Pierre Galtier, Études sur la rage, Rec. Méd. Vét, 1879, 6, , 17, 857-867.

 Pierre Galtier, Études sur la rage, Ann. Méd. vét., 1879, 28, 627-639.

 Pierre Galtier, Études sur la rage - Rage du lapin. Mémoire de Galtier présenté à l'Académie des sciences par M. Bouley, Comptes rendus de l'Académie des sciences 1879, tome 89, pages 444-446, .

 Pierre Galtier, Première démonstration de l'immunité rabique et de la toxicité de la matière nerveuse. Mémoire de M. Galtier présenté à l'Académie de médecine par M. Bouley, Bulletin de l'Académie de médecine 1881, tome 10, 90-94,

 Pierre Galtier, Transmission du virus rabique, Bull Acad. Méd., 1881, , tome 10, 90-94

 Pierre Galtier, Les injections de virus rabique dans le torrent circulatoire ne provoquent pas l'éclosion de la rage et semblent conférer l'immunité. La rage peut être transmise par l'ingestion de la matière rabique. Note de M. Galtier, présentée à l'Académie des sciences par M.Bouley, Comptes rendus de l'Académie des sciences 1881, tome 93, 284-285,

 Pierre Galtier, La rage envisagée chez les animaux et chez l'homme au point de vue de ses caractères et de sa prophylaxie, éd. Imprimerie de L.Bourgeon (Prix Barbier de l'Académie de médecine. Séance du ). (Prix Bréant de l'Académie des sciences sur la proposition du professeur Bouchard qui revendique pour le professeur Galtier, la première démonstration de l'immunité rabique.  Séance du )

 Pierre Galtier, Persistance de la virulence rabique dans les cadavres enfouis. Note de M. Galtier présentée à l'Académie des sciences par M. Chauveau. Comptes rendus de l'Académie des sciences 1888, tome 106, 364-366,

 Pierre Galtier, Nouvelles expériences sur l'inoculation anti-rabique en vue de préserver les animaux herbivores de la rage à la suite de morsure de chiens enragés. Conservabilité du virus rabique. Note de M. Galtier, présentée à l'Académie des sciences par M. Chauveau. Comptes rendus de l'Académie des sciences 1888, tome 106, pages 1189-1191, .

 Pierre Galtier, Nouvelles expériences tendant à démontrer l'efficacité des injections intraveineuses de virus rabique en vue de préserver de la rage les animaux mordus par des chiens enragés. Note de M. Galtier présentée à l'Académie des sciences par M. Chauveau, Comptes rendus de l'Académie des sciences 1888, tome 107, pages 798-799,

 Pierre Galtier, Traité des maladies contagieuses, 1891, vol. 2, 141. (un chapitre est consacré à la rage).

 Pierre Galtier, Une page d'Histoire. Découverte de l'immunité rabique. Vaccination antirabique par injection intraveineuse. Note communiquée à la Revue Pasteur de Barcelone (Revue vétérinaire -Espagne ). Journal de médecine vétérinaire et de zoologie, , 55, 274-277

Sur les autres travaux que la rage

 Pierre Galtier, Traité des maladies contagieuses et de la police sanitaire des animaux domestiques, éd. Imprimerie Beau, Lyon, 1880. Présenté en  à l'Académie de médecine par M. Bouley

 Pierre Galtier, Dangers de l'utilisation des produits tels que le petit lait et le fromage, obtenus avec le lait de vaches tuberculeuses (Note présentée à l'Académie des sciences par M. Chauveau), Comptes rendus de l'Académie des sciences 1887, tome 104, pages 1333-1335,

 Pierre Galtier, De l'emploi des sangs frais dans la clarification des vins, au point de vue de la transmission possible de la tuberculose à l'homme (Note présentée à l'Académie des sciences par M. Chauveau), Comptes rendus de l'Académie des sciences 1887, tome 104, pages 1879-1881,

 Pierre Galtier, Dangers des matières tuberculeuses qui ont subi le chauffage, - la dessiccation, le contact de l'eau, la salaison, la congélation, la putréfaction (Note présentée à l'Académie des sciences par M. Chauveau), Comptes rendus de l'Académie des sciences 1887, tome 105, pages 231-234,

 Pierre Galtier et Violet, Les pneumo-entérites infectieuses des fourrages ou variétés des affections typhoïdes des animaux solipèdes, 1890. Mémoire couronné par la Société Nationale d'Agriculture de France 'Prix Olivier de Serres. Prix Barbier de l'Académie de médecine Séance du )

 Pierre Galtier, Traité des maladies contagieuses ( revue et corrigée), éd. Hasselin et Houzeau. Tome premier, 935 pages et tome deuxième, 975 pages. 1891-1892 (Prix Stanski de l'Académie de médecine. Séance du )

 Pierre Galtier, Traité des maladies contagieuses, éd Asselin-Houzeau, Paris, 1897

 Pierre Galtier, Action de l'iode sur le virus du charbon bactéridien et sur le virus du charbon symptomatique. Possibilité de transformer l'un et l'autre virus en vaccin par l'addition de la solution de Lugol au moment de l'inoculation, Journal de médecine vétérinaire et de zootechnie, , 462-467.

Citations

 « Ce n'est pas assez que son nom soit sauvé de l'oubli, l'avenir doit l'associer à la gloire de Pasteur » (Professeur Pierre Lépine)

 « Je suis particulièrement reconnaissant à Jean Théodoridès d'avoir consacré un chapitre entier aux travaux de Galtier. Ce grand précurseur méconnu de Pasteur (qui ne le cite qu'incidemment) a non seulement démontré le premier la possibilité de rendre des ruminants réfractaires à la rage, mais il en a, en introduisant les passages sur le lapin dans la technique expérimentale (que Pasteur adoptera après l'échec des passages sur le singe) donné à l'expérimentateur le moyen pratique de travailler en toute sécurité pour observer le comportement et l'évolution des souches rabiques. On oublie trop souvent que c'est Galtier qui a par ses travaux ouvert à Pasteur la voie magnifique qui conduisait à l'un des plus grands triomphes de la science médicale » (Professeur Pierre Lépine)

 « C'est Galtier qui, indiscutablement, ouvre la voie moderne à l'expérimentation systématique et raisonnée en matière de rage » (Professeur Pierre Lépine)

 «Ces deux découvertes de Galtier faisaient ainsi de la rage une maladie dont l'expérimentation était à la portée de tous les laboratoires, si précaires qu'ils fussent, et dont la guérison préventive pouvait être espérée. On ne s'étonne plus alors que les progrès allassent si vite par la suite en la matière : le virus rabique quand bien même on ignorait sa nature, était enfin apprivoisé, dompté, maîtrisé. Le grand et le premier vainqueur en avait été le  Galtier avant Pasteur» (Yves Robin).

 «…Avant de suivre pas à pas les expériences de Pasteur, il convient de préciser que la part de Galtier dans leur succès n'a sans doute jamais été suffisamment soulignée. Certes, tardivement, en 1908, on pensera à lui pour l'attribution du prix Nobel de médecine, mais GALTIER mourra quelques mois avant le délibération du jury qui désigna alors Paul Ehrlich et Metchnikov… » (Patrice Debré)

« Pour revenir sur ce vaccin, c'est Galtier, vétérinaire mentionné comme précurseur de Pasteur… qui va le premier réaliser la vaccination des ruminants contre la rage.

 Même Maurice Vallery-Radot, très pasteurien, dira dans son livre l'influence de Galtier : « Dans un premier temps Pasteur a loué l'initiative de Galtier, dans un premier temps il l'a contestée, c'était un peu la façon d'agir de Pasteur » et il poursuit « il convient de reconnaître que l'antériorité des travaux sérieux sur la rage revient à Galtier qui dans cette voie a précédé Louis Pasteur de 20 mois ».

 Galtier recevra le prix Bréhant de  or et disait en parlant de Pasteur « quand je parle d'expérience sur le mouton, il me parle lui de chien; impossible de discuter avec cet homme-là ». Galtier, pour son vaccin, partait de salive d'animal infecté, Pasteur lui prit des bulbes rachidiens de chiens enragés. Dès 1879, Galtier va proposer un traitement curatif par un moyen préventif. Il constate de grosses différences d'action suivant l'espèce d'animal et aussi de virulence suivant le passage sur des animaux dont il a testé les réponses. Pasteur est pressé comme d'habitude de commencer les essais sur l'homme et il va se servir de moelle rabique desséchée par la potasse caustique dans le fameux flacon à double tubulure de Roux, sans le lui dire d'ailleurs. » (Pierre-Yves Laurioz)

 «En recherchant un moyen d'empêcher la rage chez les sujets mordus par un animal enragé en les vaccinant très rapidement après les morsures, Galtier eut une idée tout à fait neuve et vraiment géniale… Il avait en effet compris que la maladie n'était plus dangereuse que lorsque le virus encore inconnu avait pénétré dans les centres nerveux amenant une issue fatale. L'incubation de la rage étant assez longue, il était intéressant et utile de provoquer une immunité empêchant l'apparition de la maladie…» (Philippe Decourt)

 «Un jeune médecin, Emile Roux reprend les recherches de Galtier et, en 1883, consacre sa thèse de doctorat à de Nouvelles acquisitions sur la rage. C'est Roux qui mit au point le procédé d'inoculation intracérébrale après trépanation.  C'est Roux encore qui, dans le même but, utilisa des tubes larges à double ouverture, en desséchant et faisant vieillir les moelles de lapins avec de la potasse placée dans le fond des tubes. Ce sont des procédés que Pasteur utilisera en imitant les travaux de Roux qui travaillait dans son laboratoire. Dans sa récente et excellente Histoire de la rage notre collègue Jean Théodoridès écrit que la méthode utilisée par Pasteur au laboratoire « est issue directement des travaux de Galtier sur la rage du lapin », et plus précisément des techniques de Roux. Mais celui-ci ne fut pas d'accord avec Pasteur pour son premier essai d'application chez l'homme parce que cet essai était trop précoce, l'innocuité n'étant pas certaine. C'est pourquoi la Note d' fut présentée par Pasteur sans la signature de Roux. L'avenir montrera que Roux avait raison.»  (Philippe Decourt).

 «Tout historien des sciences sait à quel point la notion de précurseur est à manier avec précautions. Toutefois, la remarquable contribution à la découverte de la vaccination antirabique de Pierre Victor Galtier (1846-1908) nous paraît faire exception.» (Antonio Cadeddu)

Notes et références

Bibliographie

 C. Anderson, Pasteur, note-books reveal deception" dans "Science" du 19/02/1993, tome CCLIX
 Antonio Cadeddu, Les vérités de la science. Pratique, récit, histoire : le cas Pasteur, éd Leo S. Olschki, 2003
 Patrice Debré, Louis Pasteur, éd. Flammarion, 1995
 Philippe Decourt, Note documentaire (sur Béchamp et Galtier) in Marie Nonclercq, Antoine Béchamp (1816-1908), éd Maloine (1982), 235-246 (les pages 241 à 246 traitent de la rage et de Galtier).
 Gerald L. Geison, The private science of Louis Pasteur, éd. Princeton University Press, 1995 .
 P. Goret et Yves Robin, Galtier et la rage, Rev. Méd. Vét. 1956, 107, 775-787
 P. Goret, À propos d'un anniversaire : la vie et l'œuvre de Pierre-Victor Galtier (1846-1908) professeur à l'École vétérinaire de Lyon, Bull. Acad. nat. Méd., 1969, 153, 75-77
 Muriel Gorindot, Priorité de Galtier dans la lutte contre la rage et la stérilisation du lait et de ses dérivés par l'ébullition, Thèse Doct. Méd. Univ Paris VII (Fac. Méd. X. Bichat), 1984
 Pierre-Yves Laurioz, Louis Pasteur – la réalité après la légende, éd. De Paris, 2003
 P. Lépine, Galtier et les recherches sur la rage, 78-81
 R. Makle, Louis Pasteur : genius, pionneer, and a cheat, dans "The Observer" du 14/02/1993
 Yves Robin, Vie et œuvre de Pierre Victor Galtier, Thèse vétérinaire, Lyon, École Nationale Vétérinaire, 1957
 Yves Robin, Lettre ouverte à Monsieur Louis Pasteur, éd. France Europe Éditions, 2002
 C. Russel, Louis Pasteur and question of Fraud, dans le Washington Post du 01/02/1993
 Jean Théodoridès, Un précurseur de Pasteur : Pierre-Victor Galtier (1846-1908), professeur à l'école vétérinaire de Lyon, éd. Archives internationales Claude Bernard, no.2 (1972), 167-171
 Jean Théodoridès, Actes  congrès Int. Hist. Sci. (Moscou, 1971), 1974,  vol 9, 49-53
 Jean Théodoridès, Histoire de la rage : cave canem, éd. Masson, 1976, 174-220 .
 Félix Viallet, Pierre Galtier 1846-1908 in "Revue du Gévaudan, des Causses et des Cévennes", 1979
 A. Weckerlin-Galtier, Professeur Pierre-Victor Galtier (1846-1908). Premières démonstrations de l'immunité rabique, dactyl. Lyon, 1912

Annexes

Articles connexes
 Antoine Béchamp
 Louis Pasteur
 Henry Toussaint
 Alfred de Vergnette de Lamotte
 Auguste Laurent
 Emile Roux
 Pierre Lépine
 Rage
 Morve

Liens externes

Biographie de Pierre Victor Galtier
 La rage

Sources des textes
 Comptes rendus de l'Académie des sciences (téléchargeables gratuitement).

Biologiste français
Vétérinaire français du XIXe siècle
Élève de l'École nationale vétérinaire de Lyon
Personnalité liée à la Lozère
Chevalier de la Légion d'honneur
Commandeur du Mérite agricole
Naissance en octobre 1846
Naissance à Langogne
Décès en avril 1908
Décès dans le département du Rhône
Décès à 61 ans

Pierre Victor Galtier


Velika Petrovagorska je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Lobor, Krapinsko-zagorska županija.

Stanovništvo

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 243 stanovnika te 66 obiteljskih kućanstava.

Napomena: U 1981. i 1991. iskazivano pod imenom Velika Petrova Gora.

Izvori

Naselja u Krapinsko-zagorskoj županiji

Velika Petrovagorska


Caransebeș (Hungarice Karánsebes, Germanice Karansebesch) est Romaniae urbs circiter 24.700 incolarum in regione Banatu sita et ad circuli Caraş-Severin circulum pertinet. Ad Caransebeș etiam vicus Jupa pertinet.

Historia
Tempore Imperii Romani hic Castellum militum nomine "Tibiscum" fuit. Circa annum 101 conditum et saeculo 6 vel 7 relictum est. Caransebeș anno 1289 primo in actis descripta est, cum Ladislaus IV rex Hunariae in oppidum advenit. Anno 1658 Turci oppidum expugnaverunt, ab anno 1718 pars Austriae fuit. Ab anno 1918 pars Romaniae est. Anno 1995 Municipiu, i.e. urbs maior declaratum est.

Incolae
Anno 2011 hic 24.689 homines habitabant, inter eos 20.281 Dacoromani, 527 Hungari, 158 Zingari, 345 Ucraini atque 265 Germani.

Cives clari
 Myron Cristea (1868 - 1939), vir publicus hic annis 1910 - 1925 episcopus ecclesiae orthodoxae fuit.
 Sorin Grindeanu (*1973), vir publicus

Nexus externi

 Pagina officialis oppidi Caransebeș

Notae

Urbes Romaniae
Banatus

Caransebeș


Podunajské múzeum v Komárne je múzeum v Komárne, so zameraním na prírodopis a históriu. V súčasnosti je pod správou Nitrianskeho samosprávneho kraja. Inštitúcia má 4 výstavné budovy v Komárne (Kultúrny palác, budova galérie, Zichyho palác a lapidarium v VI. bašte) a patrí k nej aj skanzen v Martovciach.

História
Nápad založenia múzeálnej zbierky v Komárňanskej župe navrhol prvýkrát Florián František Rómer, čo sa však kvôli nevôle vtedajšieho zastupiteľstva župy neuskutočnilo.

V roku 1886 založili Historický a archeologický spolok Komárňanskej župy a mesta Komárna. Spolok zhromažďoval dokumenty, archeologické a historické pamiatky Komárna a celej župy. Za tajomníka zvolili profesora benediktínskeho gymnázia Rudolfa Gyulaiho, kto bol jedným z hlavných aktérov pri založení spolku. Gyulai bol aj redaktorom prvých periodík spolku. Vydali prvý katalóg zbierok (Kalauz). Zbierky boli uložené najprv v hlavnej sieni kolégia reformovanej cirkvi, neskôr v roku 1897 v budove súdu, a po roku 1900 v drevenej budove v tzv. Esterházyho-pavilóne. Život spolku však po polovici 90-tych rokov začala stagnovať, aj sám Gyulai mesto opustil.

Svoju aktivitu znovu oživili až na prelome storočia, keď zmenili aj svoj názov (Múzealny spolok Komárňanskej župy a mesta Komárna). Muzeálny spolok vytvoril štyri oddelenia: historické, archeologické, prírodopisné a národopisné. Tajomníkmi sa stali najprv János Weszelovszky, neskôr archivár Július Alapy. V roku 1911 spojili Všeobecno-vzdelávací spolok, Župnú knižnicu a Múzeálny spolok do jednej inštitúcie s nazvom Jókaiho vzdelávací a múzealny spolok, ktorý zrušili až v roku 1947. V roku 1913 bola na základe projektov Dezső Hültla postavená nová budova, Kultúrny palác, dnešná hlavná budova Podunajského múzea, kam boli premiestnené rozrastané zbierky spolku. Počas prvej svetovej vojny budova slúžila aj ako vojenská nemocnica.

V roku 1948 bolo na novo založené Okresné múzeum, ktoré v roku 1949 dostalo názov Podunajské múzeum. Riaditeľom sa stal stredoškolský riaditeľ, neskôr archeológ Mikuláš Dušek.

V roku 2002 múzeum prešlo do správy Nitrianskeho samosprávneho kraja a zmenili jeho názov na Múzeum maďarskej kultúry a Podunajska v Komárne. Po politickej zmene vedenia zriaďovateľa, krajskej samosprávi, sa prišlo na kontroverzné a protirečivé finančné vedenie vtedajšieho riaditeľa, čo viedlo aj k "skráteniu" názvu na pôvodné Podunajské múzeum.

Jedným z hlavných symbolov je socha spisovateľa Móra Jókaiho pred kultúrnym palácom. Sochu postavili z peňazí širokej zbierky v roku 1937, a odhalili v prítomnosti vtedajšieho československého premiéra Milana Hodžu. Sochárom bol Július Berecz. Po 2. svetovej vojne bola socha odstránená, ale medzi prvými sochami maďarskej menšiny bola socha vrátená na svoje pôvodné miesto.

Literatúra
 Alapi Gyula: A komáromi múzeum története (rukopis). MV SR - ŠA Nitra, pobočka Komárno, fond Jókaiho všeobecnovzdelávací a muzeálny spolok v Komárne (1886-1944), No. 474.
 1986 Sto rokov múzea v Komárne 1886-1986. Komárno.
 1992 Mácza Mihály: Komárom – történelmi séták a városban, 28–31.
 2004 Mácza Mihály: A komáromi múzeum története (1886–2003). A Veszprém Megyei Múzeumok Közleményei 23, 325-342.
 2007 Mácza Mihály: 120 éves a komáromi múzeum (1886-2006). A Magyar Kultúra és Duna Mente Múzeuma 2006. évi Értesítője, 71-104.

Iné projekty

Externé odkazy
 www.muzeumkn.sk - oficiálna stránka múzea.
 www.muzeum.sk - stránka o Podunajskom múzeu na www.muzeum.sk.

Múzeá na Slovensku
Kultúra v Komárne

Podunajské múzeum v Komárne


Brantigny, yû komuna qezay Épinaliya. Cayê na komune dewleta Fransa de, mıntıqaya Grand Esti de wılayetê Vosgesi dero.

Xızmete
Brantigny de şebekey awe esto û sistemê kanalizasyoni ratneyao. Xeta kabloyu elektriki û interneti anciyao.

Embıryani
Dormey Brantigny ra komunê Rugney, Ubexy, Charmes, Vosges û Florémont ca gênê.

Nıfus
Grafikê diagrami sero gorey seran ra nıfusê Brantigny;

Bıvênên
 Lista komunanê Vosgesi
 Lista qezanê Grand Esti
 Kantonê Grand Esti

Çımey

Komunê Vosgesi
Brantigny

Brantigny


St. Gallen ali tradicionalno St. Gall, v nemščini včasih Sankt Gallen; francosko Saint-Gall; italijansko San Gallo; retoromansko Son Gagl) je švicarsko mesto, glavno mesto kantona St. Gallen. Razvil se je iz eremitaže sv. Galla, ustanovljene v 7. stoletju. Samo mesto ima 76.000 prebivalcev, velika urbana aglomeracija pa okoli 167.000 - leta 2019) in predstavlja središče vzhodne Švice. Gospodarstvo sestavlja predvsem storitveni sektor. V mestu je Univerza St. Gallen, ena najboljših poslovnih šol v Evropi.

Glavna turistična atrakcija je samostan Sankt Gallen, ki je na Unescovem seznamu svetovne dediščine. Znana samostanska knjižnica vsebuje knjige iz 9. stoletja. Uradni jezik St. Gallna je (švicarska različica standardne) nemščine, glavni govorni jezik pa je lokalna različica alemanskega švicarskonemškega narečja. Mesto ima dobre prometne povezave s preostalo državo ter s sosednjo Nemčijo in Avstrijo. Deluje tudi kot vrata v Appenzellerland.

Zgodovina

Zgodnja zgodovina

Mesto St. Gallen je zraslo okoli samostana Sankt Gallen, ustanovljenega v 8. stoletju. Samostan naj bi bil zgrajen na mestu eremitaže irskega misijonarja Gallusa, ki se je po legendi uveljavil ob reki Steinach leta 612. Samostan je ustanovil sveti Othmar c. 720.

Samostan je v 9. stoletju napredoval in postal romarsko središče ter trgovsko središče s pripadajočimi gostišči, hlevi in drugimi objekti, bolnišnico, eno prvih samostanskih šol severno od Alp. Do 10. stoletja je okoli samostana zraslo naselje.

Leta 926 so madžarski napadalci napadli samostan in okoliško mesto. Sveta Wiborada, prva ženska, ki jo je Vatikan formalno kanoniziral , naj bi videla vizijo bližajočega se napada in menihe in državljane opozorila, naj bežijo. Medtem ko so menihi in opatijski zaklad pobegnili, se je Wiborada odločila, da ostane zadaj in so jo napadalci ubili. Med letoma 924 in 933 so Madžari znova ogrozili samostan in njegove knjige odnesli na varno v Reichenau. Vse knjige niso bile vrnjene.

26. aprila 937 je požar uničil večino samostana in se razširil v sosednje naselje. Vendar je bilo knjižnici prizaneseno. Približno leta 954 je bil okoli samostan postavljen zaščitni zid; do leta 975 je opat Notker dokončal zid, sosednje naselje pa je začelo naraščati v mesto St Gallen. Obzidje z vrati in stolpi je bilo zgrajeno leta 953/954 pod opatom Annom in 971-975 pod opatom Notkerjem pa prva ustanovitev samostana in z njim povezano naselje kot mesto.

Neodvisnost od samostana
Od poznega 12. stoletja se je mesto St. Gallen vse bolj zavzemalo za neodvisnost od samostana. Leta 1180 je bil v mestu nameščen cesarski uradnik, ki ni odgovarjal opatu.

Leta 1207 je opat Ulrich von Sax od švicarskega kralja Filipa Švabskega, nemškega kralja, dobil čin cesarskega kneza (Reichsfürst). Kot cerkvena kneževina naj bi samostan St. Gallen predstavljal pomembno teritorialno državo in glavno regionalno silo v severni Švici.

Mesto St. Gallen se je postopoma osvobodilo vladavine opata. Opat Wilhelm von Montfort je leta 1291 podelil državljanom posebne privilegije. Približno leta 1353 so cehi, ki jih je vodil ceh tkalcev blaga, prevzeli nadzor nad civilno vlado. Leta 1415 je mesto odkupilo prostost od nemškega kralja Sigismunda.

Pridružitev Stari švicarski konfederaciji
Leta 1405 so se opatovi posesti Appenzell uspešno uprli in leta 1411 postali zavezniki Stare švicarske konfederacije. Nekaj mesecev kasneje je mesto St. Gallen postalo tudi njen zaveznik. Leta 1454 so se pridružili 'večnemu zavezništvu' kot polnopravni člani Konfederacije in se leta 1457 popolnoma otresli opata.

Vendar je samostan leta 1451 postal zaveznik Züricha, Luzerna, Schwyza in Glarusa, ki so bili vsi člani Konfederacije.

Ulrich Varnbüler je bil zgodnji župan St. Gallena in morda eden najbolj barvitih. Hans, oče Ulricha, je bil v začetku 15. stoletja pomemben v mestnih zadevah v St. Ulrichu, je vstopil v javne zadeve v začetku 1460-ih in dosegel različne službe in časti, ki so na voljo nadarjenemu in ambicioznemu človeku. Lepe lastnosti je pokazal kot terenski poveljnik čet St. Gallna v burgundskih vojnah.

V bitki pri Grandsonu (1476) so bile njegove enote del predhodnih enot Konfederacije in sodelovale v slavnem napadu. Velika slika Ulricha, ki se zmagoslavno vrača v St. Gallen, je še vedno razstavljena v mestu.

Po vojni je Varnbüler pogosto zastopal St. Gallen v različnih parlamentih Konfederacije. Decembra 1480 se je Varnbülerju prvič ponudilo mesto župana. Od takrat je služboval na več vodstvenih položajih in veljal za mestnega intelektualnega in političnega vodjo.

Po besedah Vadiana, ki je dobro razumel svoje sodobnike, je bil »0Ulrich zelo inteligenten, pozoren in zgovoren človek, ki je v veliki meri užival zaupanje državljanov«.

Tudi njegov ugled med konfederati je bil velik. Vendar se je v poznih 1480-ih zapletel v konflikt, ki naj bi imel resne negativne posledice zanj in za mesto.

Leta 1463 je Ulrich Rösch prevzel upravljanje samostana Sankt Gallen. Bil je ambiciozen prelat, katerega cilj je bil po vseh izgubah v Apenzellski vojni samostan na vse možne načine vrniti v ospredje.

Njegova nemirna ambicija je žalila politične in materialne interese njegovih sosedov. Ko je poskrbel za pomoč papeža in cesarja, da bi uresničil načrt za selitev samostana v Rorschach ob Bodenskem jezeru, je naletel na močan odpor meščanstva St. Gallna, drugih duhovnikov in plemstva Appenzell v dolini Rena, ki so skrbeli za svoje imetje.

Na tej točki je Varnbüler vstopil v konflikt proti prelatu. Želel je omejiti povečanje moči samostana in hkrati povečati moč mesta, ki je bilo omejeno v njegovem razvoju. V ta namen je vzpostavil stik s kmeti in prebivalci Appenzella (ki jih je vodil fanatični Hermann Schwendiner), ki so iskali priložnost, da oslabijo opata.

Sprva je protestiral proti opatu in predstavnikom štirih sponzorskih kantonov (Zürich, Luzern, Schwyz in Glarus) proti gradnji novega samostana v Rorschachu. Potem je 28. julija 1489 z oboroženimi enotami iz St. Gallna in Appenzella uničil stavbe, ki so že bile v gradnji, napad, znan kot Rorschacher Klosterbruch.

Ko se je opat pritožil konfederalcem zaradi škode in zahteval popolno odškodnino, je Ulrich odgovoril s tožbo in v sodelovanju s Schwendinerjem zavrnil arbitražna prizadevanja nestrankarskih konfederatov. Klerike od Wila do Rorschacha je motiviral, da opustijo zvestobo samostanu, in govoril proti njemu na srečanju meščanov v Waldkirchu, kjer je bila ustanovljena priljubljena liga. Prepričan je bil, da štirje kantoni sponzorji ne bodo posredovali s silo zaradi prevladujočih napetosti med Konfederacijo in Švabsko ligo. Njegova odločnost se je okrepila, ko so ga prebivalci St. Gallena leta 1490 ponovno izvolili za svojega najvišjega sodnika.

Invazija leta 1490
Ulrich Varnbüler je resnost napačno ocenil. V začetku leta 1490 so se štirje kantoni odločili, da bodo izpolnili svojo dolžnost do samostana in z oboroženo silo napadli kanton St. Gallen. Prebivalci Appenzella in lokalni duhovniki so se podredili tej sili brez večjega odpora, medtem ko se je mesto St. Gallen pripravilo na boj do konca. Ko pa so izvedeli, da so njihovi rojaki boj opustili, so izgubili zaupanje in pristali na poravnavo, ki je močno omejila mestno moč in mesto obremenila z resnimi kaznimi in odškodninami.

Ulricha, ki je prevzel odgovornost za njegove politične odločitve, je postalo strah pred bližajočim se sovražnikom. Njegovo življenje je bilo v veliki nevarnosti in bil je prisiljen pobegniti iz mesta, preoblečen v kmeta. Odpravil se je v Lindau in v Innsbruck ter na dvor kralja Maksimilijana. Zmagovalci so mu zaplenili posesti, ki so ležale zunaj mesta St. Gallen in mu prepovedali vstop v konfederacijo. Nato se je Ulrich pritožil na cesarsko sodišče (tako kot Schwendiner, ki je z njim zbežal) za vrnitev njegovega premoženja.

Tožbo sta podprla Friedrich II. in Maksimilijan, sojenje pa se je zavleklo leta: nadaljevala sta ga Ulrichova sinova Hans in Ulrich po njegovi smrti leta 1496, sčasoma pa so Varnbülerjevi dobili svoje posesti. Vendar pa so zaradi sodne tožbe nastale druge politične posledice, ker je Konfederacija dobila lastništvo nad mestom St. Gallen in zavrnila prodiranje cesarstva. Tako je konflikt okrepil odnos med Konfederacijo in mestom St. Gallen. Po drugi strani pa je zadeva poglobila odtujenost med Švico in nemškim Svetim rimskim cesarstvom, kar je sčasoma privedlo do popolne ločitve po švabski vojni.

Kljub slabemu koncu kariere je Ulrich Varnbüler ovekovečen v znamenitem lesorezu Albrechta Dürerja, ki je zdaj del lesorezne zbirke Instituta Smithsonian v Narodni galeriji umetnosti v Washingtonu, D.C.

Med Varnbülerjevimi sinovi je najstarejši (Hans / Johann) postal župan Lindaua. Bil je patriarh Badna in Württemberg Varnbüler.

Reformacija
Od leta 1526 je takratni župan in humanist Joachim von Watt (Vadian) v St. Gallen uvedel protestantsko reformacijo. Mesto je prešlo v novo vero, medtem ko je samostan ostal rimskokatoliški. Medtem ko so ikonoklastični izgredi prisilili menihe, da so pobegnili iz mesta in odstranili podobe iz mestnih cerkva, je utrjen samostan ostal nedotaknjen. Samostan je ostal katoliška utrdba v protestantskem mestu do leta 1803.

Sodobna zgodovina
Leta 1798 je Napoleon napadel Staro švicarsko konfederacijo in uničil Ancien Régime. Pod Helvetsko republiko sta samostan in mesto izgubila svojo moč in bila združena z Appenzellom v kanton Säntis. Helvetska republika je bila v Švici zelo nepriljubljena in je bila strmoglavljena leta 1803. Po aktu o mediaciji je mesto St. Gallen postalo glavno mesto protestantskega kantona St. Gallen.

Eno prvih dejanj novega kantona je bilo ukinjanje samostan. Menihi so bili pregnani; zadnji opat je umrl v Muriju leta 1829. Leta 1846 je preureditev v lokalnih škofijah naredila St. Gallen samostojno škofijo s samostansko cerkvijo kot stolnico, del samostanskih stavb pa škofovska rezidenca.

Gustav IV. Adolf Švedski, nekdanji švedski kralj, je zadnja leta svojega življenja preživel v St. Gallenu in tam umrl leta 1837.

V 15. stoletju je St. Gallen postal znan po proizvodnji kakovostnega tekstila. Leta 1714 je bil zenit dosežen z letno proizvodnjo 38.000 kosov blaga. Prva depresija se je zgodila sredi 18. stoletja, ki jo je povzročila močna tuja konkurenca in reforme v načinu proizvodnje bombaža. Toda St. Gallen si je opomogel in prišlo je še bolj uspešno obdobje.

Na začetku 19. stoletja so v St. Gallnu razvili prve stroje za vezenje. Leta 1910 je bila proizvodnja vezenin največja izvozna panoga (18 % celotne izvozne vrednosti) v Švici in več kot polovica svetovne proizvodnje vezenin je izvirala iz St. Gallna. Petina prebivalcev vzhodnega dela Švice je bila vključena v tekstilno industrijo. Vendar pa sta prva svetovna vojna in velika recesija povzročili še eno hudo krizo za vezenine. Šele v 1950-ih je tekstilna industrija nekoliko okrevala. Dandanes je zaradi konkurence in razširjenosti računalniško vodenih strojev za vezenje v St. Gallnu preživela le zmanjšana tekstilna industrija; vendar je njihov vezeni tekstil še vedno priljubljen pri pariških oblikovalcih visoke mode.

Geografija
St. Gallen leži v severovzhodnem delu Švice v dolini približno 700 metrov nad morjem. Je eno najvišjih mest v Švici in tako dobi pozimi veliko snega. Mesto leži med Bodenskim jezerom in gorami Appenzellskih Alp (Säntis je najvišji vrh z 2502 metri). V bližini ponuja odlične rekreacijske površine.

Ker je mestno jedro zgrajeno na nestabilnem travniku (njegov ustanovitelj Gallus je iskal mesto za eremitažo, ne za mesto), morajo biti vse stavbe na dnu doline zgrajene na pilotih. Na primer, celotni temelj železniške postaje in njen trg temelji na stotinah pilotov.

Od leta 2017 ima St. Gallen 39,38 km² površine. Od tega se 27,7 % uporablja za kmetijske namene, 28,2 % pa je gozdnih. Od ostalega zemljišča je 42,1 % pozidanih (stavbe ali ceste), preostanek (1,9 %) pa je neproduktivnih (reke ali jezera).

Mesto je razdeljeno na četrti (Kreis): Zahod (Winkeln, Bruggen, Lachen), Center (Riethüsli, St. Georgen, Innenstadt, St.Jakob, Linsebühl - Dreilinden) in Vzhod (Rotmonten, Langgass - Heiligkreuz, St. Fiden, Notkersegg,  Neudorf-Industrie).

Med letoma 1981 in 2010 je St. Gallen imel povprečno 141 dni dežja ali snega na leto in je v povprečju prejel 1248 mm padavin. Najbolj moker mesec je bil julij, v tem času je St. Gallen povprečno prejel 172 mm dežja. V tem mesecu je bilo padavin v povprečju 13,8 dni. Mesec z največ padavinami je bil junij in julij maj. Najbolj suh mesec v letu je bil februar s povprečno 57 mm padavin v 9,1 dneh.

Prebivalstvo
V St. Gallnu je (na dan 31. decembra 2019) živelo 76.090 prebivalcev. Od leta 2019 je bilo približno 31,4 % prebivalstva tujih državljanov. Prebivalstvo je naraslo s 4,4 % na leto. Večina prebivalstva (od leta 2000) govori nemško (83,0 %), druga najpogostejša je italijanščina (3,7 %), srbohrvaščina pa tretja (3,7 %).  Od švicarskih nacionalnih jezikov 60.297 govori nemško, 575 francosko, 2722 italijansko in 147 ljudi retoromanščino.

Gospodarstvo
Od leta 2007 je imel St. Gallen stopnjo brezposelnosti 2,69 %. Od leta 2005 je bilo v primarnem gospodarskem sektorju zaposlenih 336 ljudi in približno 95 podjetij, ki sodelujejo v tem sektorju. V sekundarnem sektorju je zaposlenih 11.227 ljudi, v tem sektorju pa je 707 podjetij. V terciarnem sektorju je zaposlenih 48.729 ljudi, v tem sektorju pa 4035 podjetij. Oktobra 2009 je bila povprečna stopnja brezposelnosti 4,5 %.

Helvetia Insurance je glavno podjetje s sedežem v St.

Kultura in znamenitosti

Po letih Gallusove smrti je kraj postal eno od središč germanske kulture. To je posledica ustvarjalnih del menihov, ki so sledili stopinjam ustanovitelja mesta, Gallusa. Rezultat so številne dediščine  nacionalnega pomena.

Leta 1992 je St. Gallen prejel Wakkerjevo nagrado za prizadevanja mesta, da ustvari enotno strukturo in videz v sedanji in prihodnji gradnji.

Dediščina državnega pomena
V St. Gallnu je 28 lokacij, ki so uvrščene med švicarsko dediščino nacionalnega pomena, vključno s štirimi verskimi stavbami; samostan Sankt Gallen, nekdanji dominikanski samostan sv. Katarine, reformirana cerkev Laurenzenkirche in rimskokatoliška župnijska cerkev sv. Marije Neudorf.

V inventarju je šest muzejev ali arhivov. Sem spadajo Muzej tekstilij, Zgodovinski in etnografski muzej, Kantonalna knjižnica in mestni arhiv, Umetnostni in naravoslovni muzej, muzej v Lagerhausu in državni arhiv St. Gallen. Celotnem mestu St. Gallen je eno arheološko najdišče. Navedena sta dva mosta, Eisenbahnbrücke BT (železniški most) in Kräzern-Strassenbrücke s carinsko hišo.

Dvanajst drugih lokacij vključuje glavno železniško postajo, glavno pošto, univerzo St. Gallen, kantonalno šolo, mestno gledališče in dva stolpa; Lokremise z Wasserturmom in Tröckneturmom.

Sklici

Zunanje povezave

 Uradna spletna stran
 St. Gallen Symposium
 QuickTime Virtual Reality (QTVR) images of St. Gallen
 University of St Gallen

Mesta v Švici
Ustanovitve leta 612
Univerzitetna mesta v Švici

St. Gallen


西山パーキングエリア(にしやまパーキングエリア)は、石川県羽咋郡志賀町西山にあるのと里山海道のパーキングエリアである。

概要
西山ICの北側に隣接しており、パーキングエリアへの流出入はインターチェンジのランプウェイと兼用になっている。

後述の通りPA内には北鉄奥能登バスのバス停がある。

歴史
 1983年(昭和58年)3月 - 能登有料道路の西山IC - 徳田大津IC間に設置、供用開始。
 1984年(昭和59年)4月21日 - 上り線に志賀町生産物直売所を開設。
 1985年(昭和60年)4月 - 上り線に食堂増設。
 1988年(昭和63年)7月20日 - 下り線に食堂および売店を設置。
 2000年(平成12年)12月25日 - 西山ICのフルIC化に伴い、能登方面(下り)の出入口を当PA経由にする構造に変更。
 2013年(平成25年)3月31日 - 能登有料道路が無料化されたことに伴い、路線名がのと里山海道に変更。

道路
  のと里山海道

施設

金沢方面
 駐車場
 大型車:3台
 小型車:39台
 身障者用:1台
 EV用:1台
 トイレ
 男性:大3・小5
 女性:7
 身障者用:1
 食堂(9:00 - 18:00)
 売店(9:00 - 18:00)
 自動販売機
 バス停留所(別途記載)

穴水方面
 駐車場
 大型車:2台
 小型車:42台
 身障者用:1台
 EV用:1台
 トイレ
 男性:大3・小5
 女性:7
 身障者用:1
 食堂(9:00 - 17:00、休止中)
 売店(9:00 - 17:00)
 自動販売機
 バス停留所(下記参照)

西山PAバス停留所
北鉄奥能登バス(北陸鉄道グループのバス子会社)が運行する特急バスの停留所が、上下線ともに休憩・販売施設の前に設置されている。

停車路線
いずれも全便停車する。
輪島特急線
珠洲特急線
珠洲宇出津特急線

隣
 のと里山海道
西山IC - 西山PA - 徳田大津JCT

脚注

参考文献

関連項目
 日本のサービスエリア・パーキングエリア一覧

外部リンク
 サービスエリア・パーキングエリアの紹介 - 石川県土木部中能登土木総合事務所

しやま
にしやま
中部地方のバス停
志賀町の交通
1983年開業の道路施設

西山パーキングエリア


Chorda dorsalis, seu notochorda (-ae, f.), est organum funiforme flexibile e mesodermate (textu inter ectoderma et entoderma) factum, quod corpus sustinet Chordatorum (saltem embryonum), quibus nomen dat. Quod ad Tunicata pertinet, in larvis tantum est, adultis autem evanescit; in Vertebratis columnà vertebrali osseà commutatur.

Chordata
Embryologia

Chorda dorsalis


Trausella  (alia nomina: Trans Uncellam) (Italiane: Trausella) est vicus Italiae et fractio municipalis municipii Vallis Clausae. Incolae Trausellenses appellantur.

Geographia
Vicus in Canapisio et in Valle Clusellia iacet.

Historia
Trausella fuit Italiae municipium, in Regione Pedemontio et in Urbe metropolitana Taurinensi situm.
Die 1 Ianuarii 2019 municipium Medulianum se cum municipiis Trausella et Vico Canapicensium coniunxit ut Vallem Clausam, municipium novum, constitueret.

 Pedemontium (regio),
 Urbs metropolitana Taurinensis,
 Canapisium (terra),
 Augusta Taurinorum (urbs),
 Vallis Clausa (municipium).

Nexus externi
 Pagina officialis

Pinacotheca

Notae

Fractiones in Urbe metropolitana Taurinensi
Vici in municipio Vallis Clausae
Municipia abrogata Italiae

Trausella


Լայխինգեն (), կոմունա Գերմանիայի Բադեն Վյուրտեմբերգ երկրամասում։

Մտնում է Ալբ Դունայ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 10 867մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի). Տարածքը կազմում է 69,84 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 08 4 25 071։

Պատկերասրահ

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Պաշտոնական էջ

Գերմանիայի քաղաքներ

Լայխինգեն


Արթուր Կիմի Շուքուրյան (), քիթ-կոկորդ-ականջաբան, վիրաբույժ։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (2001), պրոֆեսոր (2002), Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիայի թղթակից անդամ, Հայաստանի վաստակավոր բժիշկ (2007)։

Հայաստանի գիտության վաստակավոր գործիչ Կիմ Շուքուրյանի որդին է, Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիայի ակադեմիկոս Սամվել Շուքուրյանի եղբայրը։

Կենսագրություն
1979 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը, 1979-1981 թվականներին՝ կլինիկական օրդինատուրա Մոսկվայի Առաջին պետական բժշկական ինստիտուտում, 1981-1984 թվականներին՝ ասպիրանտուրա (քիթ-կոկորդ-ականջաբանություն) Մոսկվայի Առաջին պետական բժշկական ինստիտուտում։ 1984 թվականից աշխատում է ԵՊԲՀ քիթկոկորդականջաբանության ամբիոնում, 1996-2002 թվականներին պրոռեկտոր, 1992 թվականից, միաժամանակ՝ «Էրեբունի» ԲԿ քիթկոկորդականջաբանության բաժնի վարիչ, 1999 թվականից՝ Ականջախխունջային պատվաստման հանրապետական կենտրոնի տնօրեն։ 1993 թվականից Երևանի և 2004 թվականից՝ Հայաստանի առողջապահության նախարարության գլխավոր քիթկոկորդականջաբան։ 2002 թվականից Ռուսաստանի բնական ԳԱ, 2005 թվականից՝ Աուդիոլոգների միջազգային միության, Իտալական Ռինոլոգիական ընկերության պատվավոր անդամ, «Вестник оториноларингологии» (Ռուսաստանի Դաշնության) ամսագրի խմբագրական խորհրդի անդամ, «Քիթ-կոկորդ- ականջաբանության միջազգային հանդեսի» (Ղազախստան) ամսագրի խմբագրական խորհրդի անդամ։ 2006 թվականին աշխատել է Հաննովերի քիթ-կոկորդ-ականջաբանության հիվանդանոցում, 2007-2011 թվականներին՝ Վիեննայի քիթ-կոկորդ- ականջաբանության հիվանդանոցում, 2009 թվականին՝ Քիլի (Գերմանիա) քիթ-կոկորդ-ականջաբանության հիվանդանոցում։

Գործունեություն
Աշխատանքները վերաբերում են հաղորդչական ծանրալուրության վիրաբուժական վերականգնմանը, քրոնիկական նշիկաբորբով հիվանդների կլինիկալաբորատոր հետազոտմանը և լսողությունը վերականգնող վիրահատություններին։
Ունի 120-ից ավելի տպագրված աշխատանքներ, 1 մենագրություն։

Անդամակցություն
 Հայաստանի Քիթ-կոկորդ-ականջաբանների ասոցիացիայի նախագահ
 Միջազգային աուդիոլոգիական ընկերության անդամ
 Իտալական Ռինոլոգիական ընկերության պատվավոր անդամ
 «Вестник оториноларингологии» (Ռուսաստանի Դաշնության) ամսագրի խմբագրական խորհրդի անդամ
 «Քիթ-կոկորդ-ականջաբանության միջազգային հանդեսի» (Ղազախստան) ամսագրի խմբագրական խորհրդի անդամ

Պարգևներ
 Պողոսյան մրցանակ, 2002
 «Կոչում» մրցանակ՝ բժշկագիտության բնագավառում, 2003
 UCLA հաստատության հատուկ վկայական կլինիկական կրթության, լսողության սքրինինգ հետազոտության, գլխի և պարանոցի վիրաբուժության, խխունջային ներպատվաստման բնագավառում, 2003
 Հայաստանի վաստակավոր բժիշկ, 2007
 Կալիֆոռնիայի Օրենսդրական ասամբլեայի ճանաչման վկայական, 2012

Երկեր
 Хирургическая реабилитация больных с кондуктивной тугоухостью, Е., 2001.

Ծանոթագրություններ

1956 ծնունդներ
Մայիսի 3 ծնունդներ
Երևան քաղաքում ծնվածներ
Հայ վիրաբույժներ
Հայ բժիշկներ
Բժշկական գիտությունների դոկտորներ
Հայ պրոֆեսորներ
ՀՀ վաստակավոր բժիշկներ
Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ
Հայ քիթկոկորդականջաբաններ
Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի մրցանակի դափնեկիրներ

Արթուր Շուքուրյան


Francis Xavier Mahoney (born 1929) is a Bermudian sprinter. He competed in the men's 100 metres at the 1948 Summer Olympics.

References

1929 births
Possibly living people
Athletes (track and field) at the 1948 Summer Olympics
Bermudian male sprinters
Olympic athletes for Bermuda
Place of birth missing

Frank Mahoney (athlete)


Ռադիոֆիզիկայի բնագավառում կանոնավոր հետազոտություններն սկսվել են 1950 թվականին, երբ Վիկտոր Համբարձումյանի նախաձեռնությամբ Բյուրականի աստղադիտարանում ստեղծվել է ռադիոաստղագիտության լաբորատորիա, 1959 թվականին՝ ռադիոֆիզիկական մեթոդների բաժին (էմիլ Միրզաբեկյանի գլխավորությամբ)։
Բաժնում սկսվել են ալիքի երկարության սանտիմետրային և դեցիմետրային տիրույթներում շատ թույլ ազդանշանների ընդունման մեթոդների հետազոտությունները և համապատասխան բարձր զգայուն ընդունիչ սարքերի մշակումները։ Ռադիոֆիզիկական ուսումնասիրություններն էապես ընդլայնվել են այդ բաժնի հիման վրա Ռադիոֆիզիկայի և էլեկտրոնիկայի ինստիտուտի (ՌՖԷհ) ստեղծումից հետո (1960 թվականին)։

Վերջինիս հիմնական գիտական ուղղությունը եղել է ռադիոֆիզիկական եղանակների զարգացումը և Տիեզերքի, կոնդենսացված նյութերի ու կենսաբանական օբյեկտների հետազոտություններում դրանց կիրառումն ու համապատասխան բարդ սարքերի ստեղծումը։ Էմիլ Միրզաբեկյանի, Ռադիկ Մարտիրոսյանի, Ալբերտ Ղուրանի և Արսեն Հախումյանի ղեկավարած այդ աշխատանքների արդյունքում մշակվել և պատրաստվել են մի քանի սերնդի դեցիմետրային, սանտիմետրային ու միլիմետրային տիրույթների ջերմային ճառագայթման ընդունիչներ, ռադիոչափիչներ, բևեռաչափներ, որոնք օժտված են բարձր զգայունությամբ և հուսալիությամ

Ստեղծված սարքավորումների և ռադիոֆիզիկական մեթոդների միջոցով ՌՖԷհ-ի մասնագետներն իրականացրել են Խորհրդային Սոցալիստական Հանրապետությունների Միության տիեզերական հետազոտությունների ծրագրերում օգտագործվող հեռահար կապի անտենաների ատեստավորումը՝ դրանց տեղակայման բոլոր կետերում։ Գերբարձր հաճախության (ԳԲՀ) ռադիոչափիչներն օգտագործվել են Երկիր և այլ մոլորակների հեռազննման միջազգային ծրագրերում («Պրիրոդա», «Վեգա», «Օկեան», «Մետեոր» և այլն

«Միր» ուղեծրակայանում տեղադրված ՌՊ-600 բազմուղի ռադիոչափ, համակարգի օգնությամբ ստացվել են մեծ ծավալի տեղեկություններ՝ օվկիանոսների, Երկրի հողածածկույթի և մթնոլորտի մասին (Ռադիկ Մարտիրոսյան, Ալբերտ Ղուլյան)։ Ստեղծվել են մի շարք քվանտային պարամագնիսական ուժեղարարներ (մազեր), որոնք կիրառվել են կարևորագույն ռադիոաստղագիտական հետազոտություններում։ Օրնակ՝ կապված ռեզոնատորներով 21 սմ ալիքի երկարության քվանտային ուժեղարարը, որը տեղակայվել էր ԽՍՀՄ Գիտությունների Ակադեմայի Ֆիզիկայի ինստիտուտի (ՖԻԱՆ) 23 մետրանոց 373, ռադիոդիտակի վրա, մի կարգով բարձրացրել է համակարգի զգայունությունը, իսկ լայն շերտում վերալարվող 1,35 սմ ալիքի երկարության մազերը, որը տեղակայվել էր Խորհրդային Սոցալիստական Հանրապետությունների Միությունում խոշորագույն «ՌԱՏԱՆ-600» ռադիոդիտակի վրա, ապահովել է 20 տիեզական մադերային աղբյուրների ճառագայթման սպեկտրային չափումների բարձր որակը։

Այդ աշխատանքների համար ՌՖԷԻ-ի մի խումբ աշխատողներ՝ Ռադիկ Մարտիրոսյանի ղեկավարությամբ, արժանացել են Ուկրաինայի և Հայաստանի Պետական մրցանակների։ Մշակվել է անընդհատ ճառագայթման դոպլերային ռադիոտեղորոշիչ, որտեղ օգտագործվել է ազդանշանի հաճախության տարապարբերական գծային մոդուլում (դա հնարավորություն է տալիս բարձր ճշտությամբ միաժամանակ չափել բազմաքանակ շարժվող թիրախների արագությունը և կոորդինատները)։

Մշակվել են նաև բացառիկ բնութագրերով օժտված ցածր աղմկային հզորության ուժեղարարներ, վեցկարգանի փոգապտտիչներ, արագագործ սահմանափակիչներ և այլ ակտիվ սարքեր՝ ռադիոտեղորոշման կիրառումների համար (Արսեն Հախումյան)։ Մշակվել և պատրաստվել են անկյան լուսաէլեկտրական մի շարք փոխակերպիչներ, որոնք բարձր ճշտության և փոքր չափերի շնորհիվ կիրառվում են հատուկ տեխնիկայում, մեքենաշինության մեջ, ռոբոտատեխնիկայում։

Այդ փոխակերպիչները սերիական արտադրության մեջ ներդրվել են Հայաստանի կառավարության որոշմամբ՝ հատուկ այդ նպատակով Գորիսում ստեղծված գործարանում (Ռոբերտ Սարգսյան)։ ՌՖԷԻ-ում ստեղծված բազմուղի բարձր զգայուն ռադիոմետրիկ սպեկտրաչափի օգնությամբ առաջին անգամ հայտնաբերվել և հետազոտվել է թույլ ԳԲՀ-ի ճառագայթումը, որն առաջանում է թույլ կապակցաված բարձր ջերմաստիճանային գերհաղորդիչ կառուցվածքներում՝ մրրիկների կոհերենտ շարժման հետևանքով (Արսեն Հախումյան)։ ՌՖԷԻ-ում տեսականորեն պարզբանվել են շերտավոր միջավայրերում անցումային ճառագայթման էներգիական և սպեկտրային բնութագրերը, զարգացվել են պլազմայում լիցքավորված մասնիկների շարժմամբ պայմանավորված արգելակային և արագացման շարժընթացների, ֆեռո և հակաֆեռո մագնիսներում մակերևութային ալիքների տարածման, ուժեղ հոսանքային էլեկտրոնային փնջերի պլազմային անկայունության, նաև պատահական անհամասեռություններով օժտված միջավայրերում դիֆուզային ճառագայթման տեսությունները (Վարդան Առաքելյան, Հրանտ Մաթևոսյան, Ժիրայր Գևորգյան, Հրաչյա Ներսիսյան, Էդուարդ Ռոստոմյան, Ռոլանդ Թարխանյան)։

Տեսականորեն հետազոտվել են բացասական բեկման ցուցիչով նանոկառուցական վաքների հատկությունները, բացահայտվել այն պայմանները, որոնց դեպքում այդ կառուցվածքները դրսևորվում են որպես մետանյութեր (Ռոլանդ Թարխանյան)։ Կիսահաղորդչային հետերո և նանոկառուցվածքների ստացման նպատակով զարգացվել է լազերաիմպուլսային նստեցման տեխնոլոգիա։

Այդ մեթոդով ստացվել են մի շարք բարակաթաղանթ հետերոկառուցվածքներ, կատարվել են դրանց օպտիկական, էլեկտրական, և այլ հատկությունների ուսումնասիրություններ, որոնք հնարավորություն են տվել պարզաբանելու դրանց կիրառելիությունը նոր էլեկտրոնային սարքերի, մասնավորապես՝ լուսաընդունիչների և արևային էներգիայի փոխակերպիչների ստեղծման գործում (Արա Ալեքսանյան)։

Պարզաբանվել է բյուրեղային ցանցի արատների ազդեցությունը պինդ մարմինների էլեկտրական, մեխանիկական և այլ հատկությունների վրա։ Ստացվել են նոր անալիտիկ բանաձևեր, որոնք հաշվի են առնում այդ արատների և մասնիկների փոխազդեցության տարբեր մեխանիզմներ, մասնավորապես, կիսահաղորիչներում դիսլոկացիաներում հիմնական, լիցքակիրների զավթման հավանականությունները (Ռ. Վարդանյան)։ Տեսականորեն հետազոտվել են բացասական բեկման ցուցիչով նանոկառուցվածքների հատկությունները, պարզաբանվել այն պայմանները, որոնց դեպքերում այդ կառուցվածքները դրսևորվում են որպես մետանյութեր (Ռոնալդ Թարխանյան)։

Գիտությունը Հայաստանում
Ռադիոֆիզիկա

Ռադիոֆիզիկան Հայաստանում


An Euonyx laqueus in uska species han Malacostraca nga ginhulagway ni J. L. Barnard hadton 1967. An Euonyx laqueus in nahilalakip ha genus nga Euonyx, ngan familia nga Uristidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Euonyx

Euonyx laqueus


Man of Steel XXX: An Axel Braun Parody ist eine US-amerikanische Porno-Parodie des Regisseurs Axel Braun auf den Film Man of Steel aus dem Jahr 2013. Der Film wurde bei den AVN Awards 2014 als "Best Parody: Drama" ausgezeichnet.

Handlung
Superman (Clark) verlässt Lois und lässt sein altes Leben hinter sich. Er trifft sich wieder mit Lana Lang. Präsident Luthor verfolgt den Plan, Superman wieder aufleben zu lassen und zwar als Supermann aus Stahl.

Auszeichnungen
 2014: AVN Award - Best Parody: Drama
 2013: XCritic Editor's Choice Awards - Best Actor - Parody Release, Ryan Driller
 2014: XRCO Awards - Best Comic Parody

Siehe auch
 Avengers XXX – A Porn Parody
 Batman XXX: A Porn Parody
 Spider-Man XXX: A Porn Parody

Weblinks

Filmtitel 2013
US-amerikanischer Film
Porno-Parodie
Axel Braun
Film über Superman

Man of Steel XXX: An Axel Braun Parody


Saint-Rémy-l'Honoré est commune Francicum 1'359 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.

 Indicem communium praefecturae Evelinarum

Nexus externi

 Huius communis pagina interretialis

 De hoc commune apud cassini.ehess.fr

Communia praefecturae Evelinarum
Loci habitati praefecturae Evelinarum

Saint-Rémy-l'Honoré


Trapezasta mišica, (), tudi kapucasta mišica, izvira iz zatilnice ter trnov vratnih in prsnih vretenc. Pripenja se na lopatični greben in akromij. Glede na potek jo delimo v zgornji del, ki lopatico dviga in rotira, srednji, ki lopatico premika k hrbtenici, in spodnji, ki lopatico vleče navzdol in rotira. Poleg tega je funkcija trapezaste mišice tudi iztezanje vratnega in prsnega dela hrbtenice. V glavnem jo oživčuje akcesorni živec, nociceptivno pa cervikalna živca C3 in C4.

Mišice vratu in trupa

Trapezasta mišica


Les Monegros sont une comarque à cheval sur la Province de Huesca et la Province de Saragosse, en communauté autonome d'Aragon (Espagne). Leur nom est une contraction de "Montes Negros" (Monts noirs). Il fait référence au caractère de cette zone telle qu'elle était connue avant que les grands bois de pins et de sapins ne soient détruits et remplacés par l'actuel habitat de steppes.

 Capitale : Sariñena
 Superficie : 2.764.9 km
 Population : 20.376 habitants (2006)
 Densité: 7,36 hab/km

Les comarques limitrophes :

 Nord – Hoya de Huesca
 Nord-est - Somontano de Barbastro
 Est – Cinca Medio et Bajo Cinca
 Sud – Ribera Baja del Ebro et Bajo Aragón-Caspe
 Ouest – Saragosse

Liens externes
  Page officielle
  Carte officielle (format pdf)
  visite de Los Monegros par Javier Blasco
  Lagunes salées de Los Monegros

Comarque dans la province de Huesca
Comarque dans la province de Saragosse

Monegros


Əyyub Sultan məscidi (türkcə: Eyüp Sultan Camii) İstanbulda yerləşir. Məscidin içərisində Sultan Əyyubun (Əbu Əyyub əl-Ənsari) türbəsi var.

İstinadlar

Əbu Əyyub əl-Ənsari
Türkiyə məscidləri

Əyyub Sultan məscidi


LRM est un code qui peut désigner :
 .

LRM est un sigle qui peut désigner :
  en anglais ou marque gauche-à-droite (abrégé MGAD), désignant en informatique et en typographie un caractère de contrôle ;
 Lance-roquettes multiples ;
 La République en marche, un parti politique français ;
 Modèle de référence pour les bibliothèques, publié par l'IFLA.
Code

LRM


Կարտոչետո (), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մարկե շրջանում՝ Պեզարո է Ուրբինո պրովինցիայում։ Բնակչությունը կազմում է 7933 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը՝ 343 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 23 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 61030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0722։

Սան Բերնարդինոն համարվում է բնակավայրի հովանավորը։

Ժողովրդագրություն
Բնակչության գրաֆիկը.

Քույր քաղաքներ
 Հյուգելշեիմ

Համայնքի վարչակազմ
Հեռախոս։0721 898123
Էլ-փոստ։ firstname.lastname@example.com
Պաշտոնական կայք։  http://www.comune.cartoceto.pu.it/

Արտաքին հղումներ
 Պաշտոնական կայք
 Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ
 http://www.istat.it/english/

Իտալիայի քաղաքներ

Կարտոչետո


Un avion solaire est un avion dont la propulsion électrique est alimentée, complètement ou en partie, par de l'énergie qu'il capte du Soleil grâce à des panneaux photovoltaïques. Disposés habituellement sur la surface de l'aile, ils convertissent l'énergie lumineuse de notre étoile en énergie électrique. Connecté aux panneaux, un circuit électronique appelé MPPT assure une utilisation optimale de cette énergie afin d'alimenter le moteur qui transforme cette énergie électrique en énergie mécanique au travers de l'hélice. Dans la majorité des cas, une batterie est utilisée pour stocker l'énergie supplémentaire afin de pallier un manque de Soleil.

Par rapport aux ressources fossiles comme le kérosène, l'énergie solaire est inépuisable, gratuite et non polluante mais présente une variation importante liée à la rotation de la Terre (cycle jour-nuit) et une instabilité imprévisible liée aux nuages. Elle n'est pas utilisée pour les transports aériens. Les cellules photovoltaïques ont un coût élevé, sont fragiles et difficiles à mettre en œuvre sur une aile courbe. En raison de leur rendement maximum situé actuellement à environ 30 %, une surface importante est nécessaire pour obtenir une puissance convenable et les batteries nécessaires au stockage (même issues de la technique de pointe Lithium Polymère) sont lourdes.

Projets

Le premier avion propulsé à l'énergie solaire est le , prototype sans pilote créé en 1974. Il effectue son premier vol le  sur un lac salé à Camp Irwin, en Californie.

Réalisé par un Américain, Robert J. Boucher de la compagnie Astro Flight Inc. sous contrat avec la DARPA, il a une envergure de  pour .

Le premier vol dure vingt minutes à une altitude de , il dispose de  solaires sur son aile pour une puissance de .

Une tempête de sable endommage .

Le second modèle se nomme . Prototype sans pilote, son vol inaugural a lieu le  sur un lac salé à Camp Irwin, en Californie.

De même envergure que le premier, il a  solaires sur son aile pour une puissance de .

Après plusieurs essais, un problème de commande endommage .

Solaris
En 1976 l'Allemand Fred Militky construit Solaris, un prototype sans  pilote, fait  le  de cette même année, il réalise plusieurs vols à une altitude de .

Solar One
Construit principalement sur leurs fonds propres par Frederick To et David Williams entre 1976 et 1978, ce prototype reprend le modèle d'un planeur de l'époque. L'avion est construit en matériaux les plus légers possibles (bois d'épinette, fibre de verre, résine, aluminium et du solar film thermoformable). Par manque de financement, de temps et face à la difficulté de trouver un sponsor, les inventeurs décident de réduire le nombre de cellules solaires à un tiers du nombre prévu. Pour amorcer le décollage, ils utilisent une batterie chargée avec les cellules de l'avion avant le décollage. La présence de cette batterie est à l'origine d'une polémique : les détracteurs du projet affirment que cela ne fait pas de cet avion un avion à propulsion solaire pur.

Le premier vol d'essais avec propulsion solaire a lieu sur l'aérodrome de Lasham, (Hampshire, Angleterre) le .

Le premier vol officiel devant la presse a lieu le  avec Ken Stuwart comme pilote.

L'histoire de la fabrication du Solar One est l'objet d'un documentaire dans la série Histoires oubliées de l'aviationintitulé L'avion à énergie solaire de Karin Leuthy et Philip Osborn en 1994.

Gossamer Penguin
Le , le grand Gossamer Penguin, un modèle Albatross modifié, est le premier avion habité à voler propulsé uniquement par l'énergie solaire. Construit par la société AeroVironment Inc.., fondée par Dr. Paul McCready, il a une envergure de  pour un poids de seulement . Le pilote pour ce premier test est le fils de P. McCready, âgé alors de .

Une évolution nommée Solar Challenger ( d'envergure pour ) traverse la Manche en 1981.

Sunseeker I

En août 1990, le Sunseeker I d'Eric Raymond franchi les États-Unis d'est en ouest en vingt-et-une étapes. C'est un motoplaneur électrique alimenté par sept-cents cellules photovoltaïques réparties sur ses ailes et sa queue.

Helios

Helios est un prototype d'avion solaire de la NASA, quatrième étape du programme ERAST (après le Pathfinder, le Pathfinder Plus et le Centurion).

L'avion télécommandé a battu le record du monde d'altitude en vol horizontal durable, en atteignant l'altitude de  (environ ) au-dessus du Pacifique le .

Présentant une envergure de plus de  (soit plus qu'un Boeing 747) pour un poids d'à peine , Helios est constitué de six tronçons d'aile séparés par cinq nacelles faisant office de train d'atterrissage. Un réseau de  de panneaux solaires délivrant une puissance de  alimente les  électriques nécessaires à sa propulsion.

Le , ce drone s'écrase dans l'océan Pacifique lors d'un vol d'essai près de l'île hawaïenne de Kauai, sans faire ni dégât ni victime.

Sunseeker II

Évolution du Sunseeker I, le Sunseeker II est le premier avion solaire à franchir les Alpes (de nord au sud, depuis la Suisse vers l'Italie) en 2009. Cette traversée marque le départ d'un voyage à travers six pays d'Europe.

Solar Impulse I (HB-SIA)

Solar Impulse est un projet conduit par les Suisses Bertrand Piccard et André Borschberg. Il s'agit d'un avion solaire monoplace avec lequel ils envisagent de faire le tour du monde en cinq escales à partir de 2012.L'avion est composé de deux grandes ailes qui seront recouvertes d'environ  de panneaux solaires (soit  photovoltaïques). Le dispositif permet de propulser quatre moteurs électriques de  chacun, et permet de recharger les  de batteries lithium-polymère embarqués par l'appareil. Son envergure totale est de .

Solar Impulse effectue son premier vol d'essai avec succès le , à  GMT ( heure française), depuis la base militaire de Payerne, à l'ouest de la Suisse. Celui-ci dure plus d'une heure.

Le , Solar Impulse réalise le premier vol jour/nuit, avec une personne à bord (le pilote, André Borschberg). Après  de vol, à  GMT, Solar Impulse atterri à la base militaire de Payerne d'où il avait décollé.

Au total, ce sont  qui ont consacré sept ans de leur vie à travailler à ce projet, soit environ 110 000 jours.Homme ou encore environ 800 000 heures.

De 2010 à 2013, après plusieurs missions en Europe et pour finir la traversée des États-Unis d'Ouest en Est, Solar impulse 1 (HB-SIA) est mis à la retraite le , il est démonté et rapatrié en Suisse.

Solar Impulse (HB-SIA) a ainsi plus de  de vol à son actif.

L'avion est racheté par un sponsor et le , Solar Impulse 1 (HB-SIA) est exposé à la Cité des sciences et de l'industrie à Paris jusqu'en .

Solar Impulse II (HB-SIB)

Le  a lieu la présentation officielle du second prototype Solar Impulse 2 (HB-SIB) à l'aérodrome militaire de Payerne en Suisse.

Parti d'Abou Dhabi le  le prototype Solar Impulse 2 (HB-SIB) boucle le tour du monde en  et le  il se repose à Abou Dhabi.

Le prototype Solar Impulse 2 (HB-SIB) est actuellement en standby dans un hangar à Abou Dhabi.

SolarStratos
SolarStratos est une aventure initiée officiellement en  par l'écoexplorateur suisse Raphaël Domjan.

Il s'agit d'un avion solaire biplace construit par Calin Gologan avec lequel Domjan envisage avec son équipe de réaliser un record absolu d'altitude. La mission To the edge of space a pour but de permettre à Raphaël Domjan d'atteindre plus de . Le projet est basé à Yverdon-les-Bains en Suisse.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Avion électrique
 Bateau solaire
 World Solar Challenge
 SolarStratos

Liens externes
 UK's first solar aircraft take of - Article de presse sur le Solar One - 1979.
 sky-sailor.ethz.ch - Projet d'avions solaires pour l'exploration de Mars
  Solar Flight History - Histoire de l'aviation solaire
 Histoire de l'aviation solaire - Histoire de l'aviation solaire
  Design of Solar Powered Airplanes for Continuous Flight - Thèse de doctorat sur le design des avions solaires, de  à  d'envergure
 www.solarflugzeuge.de - Fliegen mit Sonnenkraft - Faszination Solarflug
 www.solair.de - Solair 2 - Fliegen mit Sonnenenergie
 www.nasa.gov - Centurion-Seite bei der NASA
 www.solarmobil.info/#flieger WEB-Links des Bundesverbandes Solare Mobilität zu Solar- und Elektro Fliegern
 'www.solar-impulse.com' Projet de tour du monde en avion solaire habité
(en/fr) www.solarstratos.com "To the edge of space"
 www.nasa.gov Prototype Helios

Aéronef expérimental
Avion prototype
Aviation légère

Avion solaire


他の紀年法
 干支 : 辛丑
 日本
 弘仁12年
 皇紀1481年
 中国
 唐 : 長慶元年
 朝鮮 :
 ベトナム :
 仏滅紀元:
 ユダヤ暦:

カレンダー

できごと
 5月 - 空海、讃岐の万濃池をつくる。
 11月 - 渤海使来る。
 この年、藤原冬嗣が勧学院を創立する。

誕生

 正道王、平安時代の皇族 (+ 841年)

死去

 3月17日 (弘仁12年2月10日) - 秋篠安人、奈良時代、平安時代の公卿、学者 (* 754年)

脚注
注釈

出典

関連項目

 年の一覧
 年表
 年表一覧

821年


Məzmun
Müharibə insanlar arasında olan anlaşılmazlığın ən kəskin vəziyyətidir. Bu anlaşılmazlığı yaradanlar anlamırlar ki, müharibəni yaratmaqla, onlar müharibədən kənar olan insanların da həyatında acı nəticəli dərin iz buraxmış olurlar. Filmdə məhz bu izlər həm bədii, həm də xronikal kadrlarla əks etdirilmişdir

Filmin heyəti

Film üzərində işləyənlər
Ssenari müəllifi: Nəsimi Məmmədoğlu (Nəsimi Əliyev kimi)
Quruluşçu rejissor: Nəsimi Məmmədoğlu (Nəsimi Əliyev kimi)
Quruluşçu operator: Sərvər Rəşidoğlu
Rejissor: Xatirə İsmayılova
İnzibatçı: Rüfət Hüseynov
Kompüter montajı: Elmar Vəliyev
Səs: Elmar Vəliyev
Montaj edən: Elçin Məmmədli
Prodüser: Fuad Dadaşov

Rollarda
Şəhla İsmayılova — qız
Fərda Xudaverdiyev — satıcı

2002-ci ilin Azərbaycan filmləri
Dram filmləri
Qısametrajlı bədii televiziya filmləri
Nəsimi Məmmədoğlunun filmləri

İz (film, 2002)


Amandla Stenberg () adalah seorang aktris asal Amerika Serikat. Dia masuk dalam daftar Remaja Paling Berpengaruh di Time pada tahun 2015 dan 2016, dan telah menerima beberapa penghargaan, termasuk Teen Choice Award, NAACP Image Award dan nominasi untuk empat Black Reel Awards dan Critics' Choice Movie Award.

Stenberg membuat debut aktingnya dalam film Colombiana (2011), dan terobosannya berperan sebagai Rue dalam film The Hunger Games (2012), dimana dia memenangkan Teen Choice Award untuk Best Chemistry. Dia berperan sebagai Macey Irving dalam serial Sleepy Hollow (2013–2014), mengisi suara Bia di Rio 2 (2014) dan berperan sebagai Halle Foster dalam sitkom Mr. Robinson (2015). Dia mendapat pujian untuk perannya sebagai Maddy Whittier dalam Everything, Everything (2017) dan sebagai Starr Carter dalam film The Hate U Give (2018), di mana ia memenangkan Penghargaan Gambar NAACP untuk Aktris Luar Biasa dalam Gambar Bergerak dan membuatnya mendapatkan nominasi untuk Critics' Choice Movie Award untuk Aktor/Aktris Muda Terbaik. Stenberg juga berperan sebagai Ruby dalam The Darkest Minds (2018), Leyna dalam Where Hands Touch (2018) dan Sophie dalam Bodies Bodies Bodies (2022).

Stenberg dikenal karena pandangannya yang blak-blakan, terutama terhadap aktivismenya untuk kaum muda LGBT, yang mendapat liputan media yang signifikan. Pada tahun 2015, ia membuat debut musiknya sebagai bagian dari duo folk-rock Honeywater. Single-nya, "Let My Baby Stay" ditampilkan dalam filmnya Everything, Everything.

Awal kehidupan
Amandla Stenberg lahir di Los Angeles, California, anak dari Karen Brailsford, seorang konselor dan penulis spiritual Afrika-Amerika, dan Tom Stenberg, orang Denmark. Nenek dari pihak ayah memiliki keturunan Inuit Greenland. Stenberg memiliki dua kakak perempuan dari pihak ayahnya.

Nama depannya berarti "kekuatan" dalam bahasa Afrika Selatan, Bahasa Xhosa dan Bahasa Zulu. Pada usia empat tahun, Stenberg mulai melakukan pemotretan model katalog untuk Disney. Dia telah muncul dalam iklan untuk klien seperti Boeing.

Karier

2011–2016: Peran awal
Pada tahun 2011, ia tampil dalam film layar lebar pertamanya, Colombiana, sebagai versi muda dari karakter Zoe Saldana. Terobosannya datang pada usia 14 tahun, ketika dia berperan sebagai Rue dalam film tahun 2012 The Hunger Games. Film tersebut sukses secara kritis dan finansial, serta kinerja Stenberg dipuji. Dia menerima sejumlah penghargaan dan nominasi, termasuk nominasi Black Reel Awards. Pada tahun 2013, dia berperan dalam film pendek Mercy memerankan putri Robin Thicke dan Paula Patton; Thicke menyutradarai film tersebut. Stenberg juga memiliki peran berulang pada musim pertama Sleepy Hollow dari 2013 hingga 2014.

Pada tahun 2013, Stenberg mulai tampil dengan biola dan menyanyikan harmoni di tempat-tempat Los Angeles dengan penyanyi-penulis lagu Zander Hawley. Pada tahun 2014, Stenberg mengisi suara Bia dalam film animasi Rio 2, yang sukses secara komersial. Pada tahun 2015, Stenberg merilis EP pertamanya pada Agustus 2015 sebagai duo folk-rock, Honeywater. Pada 2015, dia merilis video "Don't Cash Crop My Cornrows". Dia berperan dalam serial reguler sebagai Halle Foster di serial Mr. Robinson, yang tayang pada tahun 2015. Stenberg ikut menulis buku komik Niobe: She is Life with Sebastian Jones, yang diilustrasikan oleh Ashley A. Woods, dan diterbitkan pada November 2015. Hal tersebut adalah komik pertama yang didistribusikan secara nasional yang memiliki wanita kulit hitam sebagai protagonis, penulis dan lainnya sebagai artis.

Pada 2016, Stenberg muncul di Beyoncé: Lemonade oleh Beyoncé, dan memenangkan BET YoungStars Award. Pada tahun yang sama, dia menandatangani kontrak dengan The Society, sebuah agensi model. Juga pada tahun 2016, Stenberg mengikuti audisi untuk peran Shuri dalam film pahlawan super Black Panther, namun dia membatalkan audisi tersebut karena dia merasa dia tidak cocok untuk peran itu. Dia mengatakan pada Variety pada tahun 2018: "Sangat menggembirakan melihatnya dipenuhi oleh orang-orang yang seharusnya menjadi bagian dari film tersebut dan siapa yang pantas mendapatkannya dan siapa yang tepat untuk peran tersebut. Saya merasa tidak cocok."

2017–sekarang: Peran lanjutan

Pada tahun 2017, Stenberg dan Sebastian Jones merilis Niobe: She is Death, bagian kedua dari trilogi. Pada tahun yang sama, ia membintangi film drama romantis Everything, Everything disutradarai oleh Stella Meghie. Single-nya, "Let My Baby Stay", ditampilkan dalam soundtrack film tersebut. Dia menerima pujian untuk penampilannya, dan mendapatkan nominasi Teen Choice Award.

Pada tahun 2018, ia memainkan peran utama Starr Carter dalam film drama kontemporer The Hate U Give, berdasarkan novel yang berjudul Benci yang Kautanam, yaitu tentang gerakan Black Lives Matter. Film ini diterima secara positif, dan Stenberg menerima pujian untuk penampilannya, dengan majalah Rolling Stone menulis dan memuji penampilannya. Sutradara film tersebut, George Tillman Jr., menulis bahwa "Stenberg memiliki kemampuan untuk membuat Anda merasa seperti melihat yang nyata, yang berasal dari tingkat dedikasi yang tinggi." Dia memperoleh beberapa penghargaan dan nominasi untuk peran tersebut, termasuk memenangkan NAACP Image Award dan dinominasikan untuk Critics' Choice Award. Pada akhir 2018, Stenberg membintangi drama Perang Dunia II arahan Amma Asante, Where Hands Touch.

Pada tahun 2019, Stenberg memerankan Elizabeth Eckford, seorang gadis berusia 15 tahun yang pada tahun 1957 termasuk di antara sekelompok sembilan siswa kulit hitam yang awalnya dicegah memasuki sekolah menengah atas yang dipisahkan secara rasial di Little Rock, dalam segmen di acara televisi Drunk History (2019). Pada Mei 2019, ia bergabung dengan pemeran miniseri Netflix, The Eddy, yang dirilis pada 8 Mei 2020. Pada bulan yang sama, ia menandatangani kontrak untuk membintangi remake film thriller 1996, Fear. Pada Agustus 2020, dia berperan sebagai Alana Beck di film arahan Stephen Chbosky yang diadaptasi dari musikal broadway, Dear Evan Hansen. Dia juga berkolaborasi dengan komposer acara tersebut, Pasek and Paul, di "The Anonymous Ones", sebuah lagu baru yang ditulis khusus untuk karakternya, yang perannya diperluas dari versi teater. Pada tahun 2021, Stenberg berperan sebagai peran utama untuk serial Star Wars, The Acolyte. Pada Mei 2023, dia diumumkan sebagai bagian dari pengisi suara Spider-Man: Across the Spider-Verse sebagai Margo Kess / Spider-Byte.

Kehidupan pribadi
Pada tahun 2016, Stenberg mengumumkan melalui Instagram bahwa dia akan belajar pembuatan film di Tisch School of the Arts. Dia akhirnya memutuskan untuk tidak bersekolah, karena dia mendapatkan peran, dan malah memilih untuk melanjutkan karir aktingnya.

Pada Januari 2016, Stenberg mengaku sebagai biseksual meskipun dia kemudian menyatakan bahwa panseksual juga merupakan istilah yang akurat untuknya. Maret 2016, Stenberg mengaku sebagai non-biner, dan menggunakan kata ganti she/her dan they/them. Pada Juni 2018, dalam sebuah wawancara dengan majalah Wonderland, dia mengaku sebagai gay.

Dari awal 2018 hingga akhir 2018, Stenberg berkencan dengan penyanyi Mikaela Mullaney Straus, yang lebih dikenal dengan nama panggungnya King Princess. Dalam wawancara Juli 2017, Stenberg mengatakan dia telah berhenti menggunakan ponsel cerdas, percaya bahwa perangkat dan media sosial semacam itu dapat berdampak negatif pada kesehatan mental. Pada tahun 2020, dia menghabiskan tiga bulan tinggal di Kopenhagen untuk mempertahankan kewarganegaraan Denmarknya.

Majalah Dazed menyebut Stenberg sebagai "salah satu suara paling berapi-api di generasinya" saat menampilkannya di sampul Musim Gugur 2015. Ia masuk dalam daftar Remaja Paling Berpengaruh versi Time pada tahun 2015 dan 2016. Pada tahun 2016, ia masuk dalam daftar SuperSoul 100 visioner dan pemimpin berpengaruh oleh Oprah Winfrey.

Stenberg adalah seorang feminis interseksionalitas. Ia blak-blakan tentang pandangan politiknya dalam wawancara dan media sosial dan dinobatkan sebagai "Feminist of the Year" pada tahun 2015 oleh Ms. Foundation for Women. Dia telah berbicara secara terbuka di media sosial tentang perampasan budaya. Videonya "Don't Cash Crop My Cornrows" menegur Kylie Jenner karena mengadopsi gaya rambut tradisional Afrika-Amerika. Pada bulan April 2016, Stenberg memberikan pidato di WE Day California, acara WE Charity.

Filmografi

Film

Televisi

Musik video

Referensi

Pranala luar

Pemeran Amerika Serikat
Pemeran film perempuan Amerika Serikat
Pemeran televisi perempuan Amerika Serikat
Pemeran perempuan Amerika Serikat abad ke-21
Pemeran cilik perempuan Amerika Serikat
Aktris dari Los Angeles
Denmark-Amerika
Pemeran Denmark
Pemeran film perempuan Denmark
Aktivis hak LGBT dari Amerika Serikat
Tokoh LGBT dari Amerika Serikat

Amandla Stenberg


Bapara, Mauritania, was an Ancient city and former bishopric, now a Latin Catholic titular see.

Bishopric
The Titular Episcopal See of Bapara is a titular see of the Roman Catholic Church.
The current bishop is Valentin Cabbigat Dimoc, of the Philippines.  The original seat of the diocese has been lost to history although it was in Mauretania Caesariensis and is generally assumed to have been  near the promontory Ksila, on the Mediterranean coastline of Algeria.

Known bishops
 Bishop Jacob Barnabas Aerath 2007–2015
 Richard Joseph Garcia 1998–2006
 Rafael Ramón Conde Alfonzo 1995–1997
 Javier Miguel Ariz Huarte 1952–1995
 Vincemalus (fl484)

References

Archaeological sites in Algeria
Catholic titular sees in Africa
Roman towns and cities in Mauretania Caesariensis
Ancient Berber cities

Bapara (Mauretania)


Էնդր (ֆրանսերեն՝ Indre), դեպարտամենտ Ֆրանսիայի կենտրոնում։
 Էնդր դեպարտամենտի կարգային թիվն է՝ 36։

Պատմություն
Էնդրը Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ 1790 թ. մարտի 4-ին ստեղծված առաջին դեպարտամենտներից մեկն է։ Բնակչությունը 231.1 հազար մարդ է։

Աշխարհագրական տվյալներ
Դեպարտամենտն իր անունն ստացել է Էնդր գետից։ Գտնվում է Կենտրոն երկրամասում։ Սահմանակից է Էնդր և Լուար, Լուար և Շեր, Շեր, Կրյոզ, Վյեն և Վերին Վյեն դեպարտամենտներին

 Տարածքը 6 791 քառ.կմ է, ունի 293 համայնք։

Տեսարժան վայրեր

Արտաքին հղումներ
 Պաշտոնական կայք

Ֆրանսիայի գավառներ
1790 հիմնադրումներ Ֆրանսիայում

Էնդր (դեպարտամենտ)


Pan-Africanismus est ideologia et motus qui Africanis per orbem terrarum habitantibus constantiam suadet. In confidentia sententiam singulam esse maximi momenti ad "progressum" oeconomicum, socialem, politicum augendum conditus est, et ergo homines originis Africanae
"coniungere et elevare" conatur.

Haec ideologia dicit fatum omnium gentes et civitatum Africanarum inter se coniunguntur. Pan-Africanismus penitus est "fides quod gentes Africanae, et in continente et in diaspora, non solum historiae communi, sed fato communi intersunt."

Maxima organizatio pan-Africana est Unio Africana.

Afroamericanus
Americanus Afro-Latinus
Congressus Pan-Africanus
Diaspora Africana
Dies Africae
Gulielmus Eduardus Burghardt Du Bois
Kwame Nkrumah
Maafa
Malcolmus X
Negritudo
Ordo unitatis Africanae
Pan-Arabismus
Potestas Nigra

Bibliographia
Geiss, Imanuel. 1968. Panafrikanismus: Zur Geschichte der Dekolonisation. Habilitation, EVA, Frankfurt am Main. Anglice: The Pan-African Movement (Londinii: Methuen, 1974, ISBN 0416167101) et The Pan-African Movement: A history of Pan-Africanism in America, Europe and Africa (Novi Eboraci: Africana Publ., 1974, ISBN 0841901619).

Notae

Nexus externi
African Code Unity Through Diversity, www.africancode.org
De nuntiis pan-Africanis, www.palbazuka.org
Pan-Africanism and the Politics of Liberation, ab Hakim Adi scriptum, www.africanholocaust.net
Situs publicus A-APRP, www.aaprp.intl.org
Unio Africana, www.au.int

Diaspora
Nationalismus Africanus et Niger

Res politicae

Pan-Africanismus


La Tooheys New Cup (TNC) était une compétition de rugby à XV qui se disputait en août et septembre à Sydney, en Australie. Lancée en 2002, elle était ouverte aux 12 clubs principaux de Sydney. Les Canberra Vikings furent admis dans la compétition en 2004 avant d'être écartés. La grande finale 2006 de la Tooheys New Cup a été avancée au  afin de permettre le déroulement du tout nouveau Australian Provincial Championship.

Elle fut interrompue après l'édition 2006, laissant la place au traditionnel Shute Shield pour départager les meilleures équipes de Sydney.

Vainqueurs
 2002- Eastwood
 2003- Eastwood
 2004- Randwick
 2005- Sydney University
 2006- Sydney University

Voir aussi
 Organisation du rugby australien
 New South Wales Rugby Union
 Shute Shield

Compétition de rugby à XV en Australie
Événement sportif à Sydney
Rugby à XV à Sydney

Tooheys New Cup


Jože Čar, slovenski geolog, * 23. april 1942, Idrija.

Diplomiral je 1968 na ljubljnski Fakulteti za naravoslovje in tehnologijo in prav tam 1985 tudi doktoriral. Po diplomi je kot geolog delal v idrijskem rudniku živega srebra, v letih 1977−1985 je bil strokovni sodelavec Inštituta za raziskovanje krasa ZRC SAZU v Postojni, nato glavni geolog Razvojno-projektivnega centra Idrija. V raziskovalnem delu se je posvetil strukturnim, sedimentološkim in stratigrafskim problemom v idrijskem rudišču in okolici. Napisal je več razprav in poljudnoznanstvenih člankov in vrsto drugih prispevkov.

Glej tudi
 seznam slovenskih geologov

Bibliografija
 Raziskave živega srebra v idrijskem okolju
 Hidrogeologija Divjega jezera
 Rudnik živega srebra Idrija
 Tudi simboli umirajo

Viri

Slovenski geologi
Slovenski publicisti
Diplomiranci Fakultete za naravoslovje in tehnologijo v Ljubljani
Doktorirali na Fakulteti za naravoslovje in tehnologijo v Ljubljani

Jože Čar


Fos  (Occitanice Fòs ) est commune Francicum 120 incolarum (anno 2010) praefecturae Arauris in regione Occitania et Ruscinone.

 Indicem communium praefecturae Arauris

Nexus externi

Communia praefecturae Araurae
Loci habitati praefecturae Araurae

Fos (Arauris)


竹中 重門(たけなか しげかど)は、安土桃山時代から江戸時代前期にかけての武将、旗本。戦国時代の軍師として知られる竹中重治(竹中半兵衛)の嫡子。

生涯

天正元年(1573年)、誕生。

父・重治の死後、従叔父(父の従弟)の竹中重利の後見を受けて、羽柴秀吉(豊臣秀吉)に仕える。天正12年(1584年)の小牧・長久手の戦い、天正18年(1590年)の小田原征伐などに従軍する。天正16年(1588年)に従五位下・丹後守、翌天正17年(1589年)には美濃国不破郡に5,000石を授けられた。文禄の役では名護屋城に駐屯し、慶長の役では軍目付として朝鮮へ渡海した。戦後、戦功によって河内国内に1,000石を加増される。

慶長5年(1600年)の関ヶ原の戦いでは、当初西軍に属して犬山城主・石川貞清を援助するが、井伊直政の仲介によって東軍に鞍替えする。そして他の主たる東軍の武将同様、みずからの居城である菩提山城を徳川家康に提供している。本戦では、幼なじみでもある黒田長政軍に合力して激戦地で奮戦した。

9月16日、徳川家康は近江に向けて出発するにあたり、重門に米千石を与えて、領地に迷惑を及ぼしたことを謝するとともに、戦場の死体を収拾して首塚を造ることや、損害を受けた社寺の修復を命じている。その後は西に向かった東軍主力とは同行せず在地に留まった重門は、その間に伊吹山中に逃亡していた小西行長を捕縛し、近江草津に進軍していた家康のもとに送りとどけ、行長が帯びていた光忠の刀を改めて家康から下賜されている。

また、幕府旗本(交替寄合席)として美濃岩出山を安堵され代々継承した。当初6千石であったが、孫の竹中重高が相続し交代寄合となる際、弟の重之に1千石を分知し5千石となった。庶子の重次は長政との縁により、福岡藩黒田家に重臣として仕えた。

戦後は竹中氏陣屋に拠点を移し、二条城の普請や大坂の陣にも参加したが、寛永8年(1631年)に江戸にて死去する。享年59。墓所は東京都港区の泉岳寺。

備考
 岐阜県史跡に指定されている竹中氏陣屋は重門が築いた。元は岩手城と呼ばれていたが、竹中氏が旗本身分であり大名ではなかったため、「陣屋」と称された。櫓門と石垣が現存している。
 竹中氏は1万石未満の旗本でありながら、交代寄合として大名と同じく参勤交代を命じられている。
 林羅山に師事し、文筆にも優れていた。死の間際の寛永8年(1631年)に豊臣秀吉の伝記『豊鑑』を著した。
 『しぐれ記』『木曽記』という旅行記を2冊著している。

著作
「豊鑑」
群書類従 第13巻(経済雑誌社、1893年)
群書類従 第16巻 (内外書籍株式会社 編、1937年)
日本文学大系第13巻(国民図書、1926年)
以上「近代デジタルライブラリー」で閲覧可

 現代語訳「豊鑑」
「しぐれ記」「木曽記」
美濃国岩手竹中丹州旅行記(岐阜県古文書研究会発行)
早稲田大学図書館古典籍総合データベース

脚注

関連項目
山崎城 (山城国)

しけかと
戦国武将
江戸幕府旗本
美濃国の人物
1573年生
1631年没

竹中重門


青木駅(おおぎえき)は、兵庫県神戸市東灘区北青木三丁目にある、阪神電気鉄道本線の駅。駅番号はHS 22。

平日朝ラッシュ時上りのみ運行される区間特急の停車駅、区間急行の始発駅であるが、下りは当駅に停車する定期列車の優等列車は設定されていない(臨時特急であるらくやんライナーは当駅が終着駅)。

歴史

 1905年(明治38年)4月12日:阪神本線の開通と同時に開業。
 1995年(平成7年)
 1月17日:阪神・淡路大震災で被害を受け、阪神本線は不通となり、当駅も一時営業中止。
 1月26日:甲子園駅 - 当駅間復旧により営業再開。
 阪神間を結ぶ路線の中では、震災後最も早く神戸市内までの運転復旧を行ったため、一時は「被災地の玄関駅」の役割を果たすこととなり、当時の青木駅は大混雑を呈していた。単なる中間駅で、かつ難読駅であった青木駅は、この出来事により広く関西在住者に知られるようになった。
 2月11日:当駅 - 御影駅間復旧(その後同年6月26日に全線復旧)。
 2001年(平成13年)3月10日:区間特急、快速急行、急行が全列車停車となる(それまでは一部時間帯に急行が停車していたのみ。一時期快速急行が片道のみ停車していた時期もあった)。
 2007年(平成19年)3月4日:2月6日に当駅周辺のマンション建設現場で発見された不発弾処理のため、本線西宮駅 - 御影駅間が区間運休となる。
 2009年(平成21年)
 3月20日:この日の改正をもって快速急行の停車が取りやめられ(同時に急行は乗り入れ中止)、当駅に停車する優等列車は区間特急(新ダイヤでの実際の運行開始は3月23日から)のみとなる。
 4月18日:高架化工事の進捗に伴い上り線が仮線に切り替えられる。
 2010年(平成22年)10月2日:高架化工事の進捗に伴い下り線が仮線に切り替えられる。
 2015年(平成27年)12月12日:下り線が高架に切り替えられる。
 2019年(令和元年)11月30日:上り線が高架に切り替えられる。
 2020年(令和2年)3月14日:平日朝ラッシュ時上り2本の急行が区間急行に置き換えられる事に伴い、同列車の始発駅となった。
 2022年(令和4年)12月23日:臨時有料特急らくやんライナーの運転に伴い、13年ぶりに下り優等列車が停車(当駅止まり)。

駅構造

島式ホーム2面4線を有する高架駅で、待避設備を備える。コンコースと改札口は2階にあり、出入口は東側(大阪梅田方面)に1か所のみとなっている。

ホーム有効長は21m級の近鉄車6両編成対応の130mである。

高架化とともに、神戸三宮方面に近鉄車6両編成に対応した引き上げ線が1本新設された。

のりば

 1番線が上り待避線、2番線が上り本線、3番線が下り本線、4番線が下り待避線である。
 1番線は主に平日朝の区間特急の待避に使用され、4番線は回送列車または臨時列車が通過列車を待避する際に使用される。平日朝以外の営業列車は2番線と3番線のみ使用する。
 平日朝に当駅始発の大阪梅田行き区間急行2本と普通1本が設定されている。
 阪神甲子園球場でのプロ野球等のイベント開催時には回送列車が1番線に待機し、イベント終了後に甲子園駅へ移動して大阪梅田行きの臨時列車として運行される。

利用状況
2019年11月の1日平均乗降客数は15,352人で、本線33駅中18位(17位=打出駅、19位=姫島駅、西隣:魚崎駅=8位、東隣:深江駅=14位)である。

駅周辺

 神戸青木郵便局
 瀬戸公園
 小寄公園(旧:本山交通公園) - 神戸市電の「1155号」と石原産業の蒸気機関車「S108号」が保存されている。
 神戸市立東灘体育館
 市営青木南住宅
 八坂神社

 公的機関
 神戸市役所 保健福祉局 児童福祉部児童家庭課 北青木児童館

 教育機関
 神戸市立本庄中学校
 神戸市立本庄小学校
 神戸市立魚崎中学校

 法人・店舗
 新明和工業
 宝酒造 灘工場
 六甲金属
 三浦工業 神戸支店
 みなと銀行 青木支店
 スポーツデポ サンシャインワーフ神戸店
 関西スーパー 青木店
 阪急オアシス 本山南店
 サンシャインワーフ神戸 - 旧東神戸フェリーセンター。かつて四国・九州方面への航路が発着していた。
 ヤマダデンキテックランドサンシャイン神戸店(南東へ徒歩10分)

隣の駅
 阪神電気鉄道
 本線
 直通特急・特急・快速急行
 通過
区間急行
芦屋駅 (HS 20) ← 青木駅 (HS 22)
 区間特急(平日朝ラッシュ時、大阪梅田行きのみ運転)・普通
 深江駅 (HS 21) - 青木駅 (HS 22) - 魚崎駅 (HS 23)

脚注

注釈

出典

関連項目

 日本の鉄道駅一覧

外部リンク

東灘区の鉄道駅
おき
阪神電気鉄道の鉄道駅
1905年開業の鉄道駅

青木駅


"Audita tremendi" (sive plenius "Auditá tremendi severitate iudicii quod super terram Jerusalem divina manus exercuit ...") incipit bulla a papa Gregorio VIII die 29 Octobris 1187 emissa qua novam expeditionem sacram compellavit; ante paucos dies nuntia recepta erant de clade ad cornua Hattin a Saladino inflicta et de periculo Regni Hierosolymitani.

Bibliographia
 Editiones
  vol. 202

Tertia expeditio sacra
Scripta 1187
Bullae
Gregorius VIII

Audita tremendi


Gravírovanie (z nem. gravieren < fr. graver < stredná dolná nemčina graven = kopať) alebo rytie alebo vyrývanie alebo zastarano gravúra je vytváranie nezmazateľných stôp (rýh, priehlbín či vypuklého reliéfu) v tvare obrazu, znaku, ozdoby či písma na povrchu tuhého materiálu.

Ako gravírovanie alebo (najmä ak ide o dosku) rytina alebo zastarano gravúra sa označuje  výsledok tejto činnosti. Osoba venujúca sa (ručnému) gravírovaniu sa nazýva rytec. Výtvarný odbor resp. remeslo zaoberajúce sa gravírovaním sa nazýva rytectvo. Umelecké gravírovanie do drahého kameňa, skla alebo kovu sa nazýva aj glyptika.

Typy gravírovania

Ručné gravírovanie
Najstaršia a časovo veľmi náročná metóda gravírovania. Prácu vykonáva človek (rytec) za pomoci malého gravírovacieho nástroja. Rytina preto nemusí byť taká presná ako rytina riadená počítačom. V minulosti sa ručné gravírovanie používalo pri vytváraní knižných ilustrácií, novinových výtlačkov a pri tvorbe máp. Dnes sa však už tak často nepoužíva a nahradili ho modernejšie a časovo menej náročné technológie.

Gravírovanie pomocou rotačných strojov
Pri tejto metóde gravírovania sa využíva nástroj, ktorý je riadený rotačným strojom na vytvorenie rytiny, pričom gravírovaný dizajn je predprogramovaný v počítači. Keďže je stroj riadený počítačom, gravírovanie je veľmi presné. Je to časovo menej náročná metóda než ručné gravírovanie.

Laserové gravírovanie
Najmodernejšia technika gravírovania. Pri laserovom gravírovaní sa pomocou laserového lúča menia vlastnosti gravírovaného materiálu, čím vzniká požadovaný kontrastný efekt. Povrch gravírovaného predmetu je upravovaný pomocou CO2 lasera, vďaka ktorému je možné vytvoriť presné, trvalé a detailné štruktúry. Laserové gravírovanie je veľmi rýchle a je považované za bezkontaktnú metódu, vďaka čomu sa prístroje použité na gravírovanie opotrebujú minimálne.

Referencie

Obrábanie
Umenie

Gravírovanie


Tamyen (Thamien; prema misiji zovu se i Santa Clara Costanoan), jedna od Costanoanskih skupina iz Kalifornije, čije se područje nalazilo u dolini Santa Clara Valley, okrug Santa Clara. Hodge ih locira između rijeka Guadalupe i Coyote i planinama na zapadu, i od rudnika žive, New Almaden na jugu pa na sjever do Alvisa, uključujući i mjesto gdje se nalazi današnji grad San José.Njihova sela nalazila su se na Coyote i Calaveras Creeku.

Prva misija izgrađena je 1777, na mjestu sela So-co-is-u-ka, a utemeljili su je franjevci Tomás de la Peña i Joseph Antonio Marguia .

Ovaj kraj nalazi se južno od zaljeva San Francisco. Njihovi susjedi na istoku i sjeveroistoku su Chocheño, na sjeverozapadu Ramaytush, sa kojima su jezično najsrodniji (jezik sjeverni ohlone), i Mutsun na jugu. Potomaka možda imaju u suvremenom plemenu Muwekma Ohlone.

Njihove lokalne skupine bile su Gergecensens i Socoisukas.

Izvori

Costanoan
Indijanci, Kalifornija
indijanska plemena

Tamyen


Sami Yusuf (21 Temuz 1980, Tahran) yew senatkar u muzisyeno.

Diskografiye
 Al-Mu'allim (2003)
 My Ummah (2005)
 Without You (2009)
 Wherever You Are (2010)
 Salaam (2012)
 The Centre (2014)
 Songs Of The Way (2015

Çımey
 YouTube de Sami Yusuf

Merdumi
Merdumê ke 1980 de biyê

Sami Yusuf


9 Lives is the ninth studio album by Swedish singer Pandora, released in Japan in September 2003, in Scandinavia in June 2005 and Internationally in September 2006. The album peaked at number 16 on the Swedish Charts, becoming Pandora's third top twenty album, and first since Tell the World in 1995.

The album includes Pandora's two Melodifestivalen songs, "You" in 2003 and "Runaway" in 2004, with neither progressing past the semi-finals.

On the album sleeve, Pandora writes; "9 albums in 10 years, I feel so fortunate. This is music that has been in my head for quite sometime waiting... growing... Thanks to all of you who have been following me over the years and welcome to the new listeners".

Track listing

Japanese version
 "A Love Like This" – 3:24
 "Girl in a Daydream" – 2:59
 "Chapter One" – 3:32
 "Tomorrow Comes Too Soon" – 3:45
 "Best Friends" – 4:08
 "I'll Be Gone" – 3:30
 "You" – 3:03
 "When I'm Over You" – 3:41
 "Invisible Girl" – 3:38
 "Been All Around" – 3:59
 "You & I" – 3:20
 "I'm the Better Woman" – 3:11
 "Summer Rain" – 3:59
 "Never Give Up" – 4:19

Scandinavian/International version
 "A Love Like This" – 3:24
 "I'm Confused" – 3:33
 "Runaway" – 2:52
 "Girl in a Daydream" – 2:59
 "Tomorrow Comes Too Soon" – 3:45
 "Best Friends" – 4:08
 "I'll Be Gone" – 3:30
 "You" – 3:03
 "Don't Worry" – 4:00
 "Chapter One" – 3:32
 "You & I" – 3:20
 "Invisible Girl" – 3:38
 "I'm the Better Woman" – 3:11

Charts

Release history

Video games
The songs "A Love Like This" and "Girl in a Daydream" are included in the arcade games Dance Dance Revolution SuperNova, Dance Dance Revolution SuperNova 2 and Dance Dance Revolution X. The Japanese PlayStation 2 version of the first SuperNova game also included both songs.

References

2003 albums
Pandora (singer) albums

9 Lives (Pandora album)


SUSE je distrubucija Linux, narejena v Nemčiji. Lastnik licence je Novell Inc. Odprtokodna različica se imenuje openSUSE.

Povezave

 Linux
 seznam Linux distribucij

Zunanje povezave

 Uradna stran

Operacijski sistemi
Linux

SUSE Linux


An Heptacarpus herdmani in uska species han Malacostraca nga syahan ginhulagway ni A. O. Walker hadton 1898. An Heptacarpus herdmani in nahilalakip ha genus nga Heptacarpus, ngan familia nga Hippolytidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Heptacarpus

Heptacarpus herdmani


La Rochelle le journal est le journal officiel d'informations de la ville de La Rochelle, édité par le service communication de la mairie. Il traite de l'actualité de la ville et de sa communauté d'agglomération, que ce soit du point de vue politique, économique ou social.

Tiré à 46 650 exemplaires cinq fois par an, c'est un bimestriel (parutions en février, avril, juin, octobre et décembre) distribué gratuitement à la fois :
 imprimé sur du papier recyclé ;
 en document informatique disponible sur Internet.
 sur disque compact disponible à la Bibliothèque sonore de La Rochelle.

Notes et références

Média de La Rochelle
Presse écrite gratuite
Presse écrite en Charente-Maritime
Titre de presse créé en 2002
La Rochelle

La Rochelle le journal


Die Feldkapelle in Winterrieden, einer Gemeinde im Landkreis Unterallgäu in Bayern, wurde am Ostende des Ortes an der Straße nach Babenhausen errichtet.

Geschichte
Das denkmalgeschützte Gebäude entstand im 18. oder 19. Jahrhundert und ist nahezu quadratisch.

Beschreibung
Innen besitzt es eine Flachdecke und vorspringende Wandverstärkungen in den Ecken. Der Zugang zur Kapelle erfolgt durch eine Stichbogentür von östlicher Richtung. Die Vorhalle ist neueren Datums und ruht auf zwei Holzstützen. Das Walmdach der Kapelle schließt dabei das Gebäude, wie auch die Vorhalle mit ein.

Im Inneren befindet sich eine etwas überlebensgroße Figur eines Kerkerheilandes an der Geißelsäule. Die Figur mit einer Wunde an der linken Schulter stammt aus dem zweiten Viertel des 18. Jahrhunderts. Des Weiteren befindet sich ein Votivbild mit der Inschrift Maria hat geholfen in der Kapelle. Dieses zeigt eine kniende und betende Frau vor einer Lourdesgrotte mit Maria.

Literatur

Einzelnachweise

Winterrieden
Winterrieden
Baudenkmal in Winterrieden
Erbaut im 18. oder 19. Jahrhundert
Bauwerk in Winterrieden
Kirchengebäude in Europa

Feldkapelle an der Babenhauser Straße (Winterrieden)


"Meretrix hodierna" vel titulo auctoris "La courtisane moderne" est tabula anno 1873 a Thoma Couture picta in quo meretricem cum lena et amatoribus sive victimis describit.

Thomas Couture
Confecta 1873
Munera figurata
Tabulae pictae

Meretrix hodierna