Maupuia on the Miramar Peninsula is an eastern suburb of Wellington to the north-west of Miramar. Developed in the 1970s, it is in the Eastern Ward.

Maupuia had a usually resident population of 1,584 at the 2018 New Zealand census, similar to census figures from 2013 (1,599) and 2006 (1,557). As of the 2013 census, 60% of residents were European/Pākehā, 23% were Asian, 10% were Māori, and 9% were Pacific peoples.

The northern part of the peninsula, sometimes known as Crawford, includes Maupuia Park, the former Wellington Prison (also known as Mount Crawford Prison) and at the tip of the peninsula on Point Halswell the Massey Memorial, the mausoleum of former prime minister William Massey.  Shelly Bay on the west side of the peninsula is a former military (navy and air force) base and is proposed to be developed for housing.

Other bays on the west side of the peninsula are Karaka Bay, Scorching Bay, Mahanga Bay and Kau Bay.

History
Originally the area was the site of a Māori pa. Maupuia was part of the Miramar Borough from 1904 to 1921, when the borough was incorporated into the City of Wellington.

In 1949 the Wellington City Council exchanged with the government the Townsend Estate of 145½ acres (59 ha) on Watts (Miramar) Peninsula for 13¼ acres (5.4 ha) of Town Belt land adjacent to the Victoria University of Wellington required for expansion of the university (plus £4,000).

The land was developed from 1970 as a prestige residential subdivision for 2,500 people ultimately; with initially 100 single houses, 170 town houses, 150 two-person flats, 246 three-person flats and 24 pensioner flats. Earthworks over two years involved moving 350,000 cubic yards (268,000 cubic meters) of spoil in 70,000 truckloads. The sections, with views of Evans Bay, the harbour and Wellington Airport were balloted. Eventually shopping and recreational facilities were to be provided.

Demographics
Maupuia statistical area covers . It had an estimated population of  as of  with a population density of  people per km2.

Maupuia had a population of 1,584 at the 2018 New Zealand census, a decrease of 15 people (−0.9%) since the 2013 census, and an increase of 27 people (1.7%) since the 2006 census. There were 585 households, comprising 792 males and 792 females, giving a sex ratio of 1.0 males per female. The median age was 36.6 years (compared with 37.4 years nationally), with 273 people (17.2%) aged under 15 years, 330 (20.8%) aged 15 to 29, 783 (49.4%) aged 30 to 64, and 198 (12.5%) aged 65 or older.

Ethnicities were 57.0% European/Pākehā, 9.7% Māori, 10.4% Pasifika, 25.9% Asian, and 8.3% other ethnicities. People may identify with more than one ethnicity.

The percentage of people born overseas was 36.4, compared with 27.1% nationally.

Although some people chose not to answer the census's question about religious affiliation, 40.3% had no religion, 34.3% were Christian, 0.4% had Māori religious beliefs, 10.8% were Hindu, 2.7% were Muslim, 2.8% were Buddhist and 4.0% had other religions.

Of those at least 15 years old, 432 (33.0%) people had a bachelor's or higher degree, and 165 (12.6%) people had no formal qualifications. The median income was $38,200, compared with $31,800 nationally. 300 people (22.9%) earned over $70,000 compared to 17.2% nationally. The employment status of those at least 15 was that 720 (54.9%) people were employed full-time, 171 (13.0%) were part-time, and 54 (4.1%) were unemployed.

References

Suburbs of Wellington City
Populated places around the Wellington Harbour

Maupuia


Kevin Ryan, kanadski hokejist, * 5. maj 1966, Huntsville, Ontario, Kanada.

Ryan je v sezoni 1989/1990 igral za Olimpijo Hertz Ljubljana v jugoslovanski ligi, na triintridesetih tekmah je dosegel šestnajst golov in dvanajst podaj. Kasneje je več sezon igral v nemški ligi, kariero pa končal pri klubu Memphis River Kings v ligi CHL v sezoni 2001/2002.

Pregled kariere

|-
| Olimpija Hertz Ljubljana
| Jugoslovanska liga
| 89/90
|
| 33
| 16
| 12
| 28
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Limburg/Diez
| Oberliga Nord (D)
| 90/91
|
| 39
| 55
| 62
| 117
|
| 98
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dynamo Berlin
| 2.Liga Nord (D)
| 91/92
|
| 11
| 5
| 11
| 16
|
| 33
|
|
|
|
|
|
|
|-
| ERC Selb
| Regionalliga (D)
| 91/92
|
| 6
| 9
| 7
| 16
|
| 12
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Limburg/Diez
| Regionalliga (D)
| 93/94
|
| 22
| 32
| 31
| 63
|
| 42
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Wolfsburg Grizzly Adams
| 1.Liga Süd (D)
| 94/95
|
| 5
| 2
| 2
| 4
|
| 6
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Limburger EG
| 2.Liga Nord (D)
| 94/95
|
| 5
| 11
| 5
| 16
|
| 4
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Schwenninger Wild Wings
| DEL
| 95/96
|
| 20
| 1
| 5
| 6
|
| 26
|
| 4
| 0
| 0
| 0
|
| 2
|-
| ERC Ingolstadt
| 1.Liga Süd (D)
| 96/97
|
| 27
| 8
| 14
| 22
|
| 72
|
|
|
|
|
|
|
|-
| ERC Ingolstadt
| 1.Liga Süd (D)
| 97/98
|
| 47
| 9
| 10
| 19
|
| 97
|
|
|
|
|
|
|
|-
| ERC Ingolstadt
| 1. Bundesliga
| 98/99
|
| 55
| 7
| 14
| 21
|
| 94
|
|
|
|
|
|
|
|-
| ERC Ingolstadt
| 2. Bundesliga
| 99/00
|
| 40
| 0
| 6
| 6
|
| 60
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Memphis River Kings
| CHL
| 00/01
|
| 32
| 0
| 5
| 5
|
| 70
|
| 7
| 0
| 2
| 2
|
| 8
|-
| Memphis River Kings
| CHL
| 01/02
|
| 48
| 4
| 13
| 17
|
| 38
|
| 16
| 0
| 3
| 3
|
| 12
|-
| bgcolor="#7FFF00" |Skupaj
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |390
| bgcolor="#7FFF00" |159
| bgcolor="#7FFF00" |197
| bgcolor="#7FFF00" |356
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |652
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |27
| bgcolor="#7FFF00" |0
| bgcolor="#7FFF00" |5
| bgcolor="#7FFF00" |5
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |22
|}

Glej tudi
 Seznam kanadskih hokejistov na ledu

Zunanje povezave

Živeči ljudje
Kanadski hokejski branilci
Kanadski hokejski napadalci
Hokejisti HK Olimpija
Hokejisti Dynamo Berlin
Hokejisti ERC Selb
Hokejisti Wolfsburg Grizzly Adams
Hokejisti Limburger EG
Hokejisti Schwenninger Wild Wings
Hokejisti ERC Ingolstadt
Hokejisti Memphis River Kings

Kevin Ryan (hokejist)


Salar ibn Yəzid – Şirvanşahlar dövlətinin on beşinci hökmdarı, Şirvanşah Yəzid ibn Əhmədin oğlu.

Fəaliyyəti

Şirvanşah Buxtnassar Əli ibn Əhmədin hakimiyyətinin birinci ilində onun əmisi Salar ibn Yəzid hakimiyyət çevrilişi edərək Şamaxı qalasını ələ keçirmişdir. Şamaxı qalasının süqutundan sonra Şirvanşah Buxtnassar Şirvanı tərk edərək Arrana qaçmış və Beyləqan yaxınlığında əmisi Salar ibn Yəzidin döyüşçüləri tərəfindən ələ keçirilərək ölüdürülmüşdür.

Münəccimbaşının məlumatına görə Salar h.445 (1053)-ci ildə Malu (Maluğ) qalasını tutaraq möhkəmləndirmiş, orada qarnizon yerləşdirmiş, ərzaq və silahla təchiz etmişdi. O, qalanın yaxınlığında ətrafında istehkamlar qurulmuş şəhər (mədinə) saldırmış, oraya əhali köçürmüş və cümə məscidi tikdirmişdi. Salar "kafirlərlə", ehtimal ki, (Dağıstanın islamı qəbul etməyən əhalisi ilə) müharibəni davam etdirmiş və Şirvanı onların basqınlarından qorumuşdur.

O, on beş il hökmranlıq etdikdən sonra h.455-ci il, şənbə günü səfər ayının 18-də (20 fevral 1063) ölmüşdür. Salar Şəddadi Əbüləsvar Şavur ibn Fəzllə qohumluq münasibətlərində olmuş, onun qızı ilə evlənmişdir.

Onun adına üzərində dörd sətirlik yazı olan sikkə zərb edilmişdir. "Məhəmməd Rəsulullah! Kömək edən Şah, Əbu... – ... Salar ibn Yəzid, Şirvanşah."

Salar ibn Yəzidin adı Qəffarinin "Cahan ara" əsərində də yad edilir. Bütün bu məlumatlara əsasən A. Bakıxanov onun adını çəkir.  Lakin akademik Minorski qeyd edir ki, Şirvanşahların Qəffari tərəfindən verilmiş şəcərəsi səhvdir, belə ki, burada Saların atasının adının Yəzid ibn Əhməd deyil, Yəzid ibn Məzyəd olduğu göstərilir.

Abşerondakı Buzovna kəndində, qədim qüllənin xarabalıqlarında üzərində yarım silinmiş kitabə olan daşlar tapılmışdır. İ.Berezin onun məzmununu belə oxumuşdur: "Bu ibnanı böyük və nəcabətli insan, hər şeyin dərin bilicisi, etiqadın parlaq ulduzu müsəlmanların ən yaxşısı, padşah Məlik Salar 53-cü ildə tikdirmişdir".

Hal-hazırda Sankt-Peterburqda Şərqşünaslıq institutunda saxlanılan həmin iki daş kitabədən Y.A.Paxomov da bəhs edərək, onun aşağıdakı oxunuşunu vermişdir: "İqamətgahın və ibnanın sahibi, sədr... müdrik, alicənab, kamil... icmanın və dinin məşəli, islamın kamilliyi Şah məlik Salar h.53-cü ilin (Dörd) yüz üç və beşinci ilin rəcəb ayı".

İ. Berezin qeyd edir ki, "görünür, yüzlük rəqəmi pozulmuşdur və Məlik Salar haqqında mənə heç kim doğru bir söz deyə bilmədi".  S. Aşurbəyli isə qeyd edir ki,  "İ. Berezin mətni dəqiq oxumamışdır. Münəccimbaşının məlumatına görə, Məlik Salar (ibn Yəzid) Şirvanşah olmuş və təqribən h.441 (1049)-ci ildən 455 (1063)-ci ilədək, yəni 15 il hakimiyyət sürmüşdür. Beləliklə, Y.A.Paxomovun oxuduğu h.53-cü il tarixi h.453 (1061)-cü il kimi düzəldilməlidir ki, bu da həqiqətə uyğundur."

Ailəsi
Atası Yəzid ibn Əhməd. Şirvanşah (991-1027) və Dərbənd əmiri (1019-1021).
Həyat yoldaşı. Arran əmiri Əbüləsvar Şavurun qızı, Şəddadilər sülaləsindən.
Oğlu I Fəribürz. Varisi.
Oğlu Güzdəhəm ibn Salar
Qardaşı Ənuşirəvan ibn Yəzid. Atasına qarşı üsyan qaldırdığı üçün həbs edildi, həbsdə öldü.
Qardaşı Mənuçöhr ibn Yəzid. Şirvanşah (1027-1034)
Qardaşı oğlu Hörmüzd. Tabasaran əmiri (?-1065).
Qardaşı Əbu Mənsur Əli ibn Yəzid. Şirvanşah (1034-1043)
Qardaşları Mənuçöhr və Əbu Mənsur Əlinin həyat yoldaşı Sitt bint Fəzl. Arran əmiri Fəzl bin Məhəmmədın qızı, Şəddadilər sülaləsindən.
Qardaşı Qubad ibn Yəzid. Şirvanşah (1043-1049)
Qardaşı qızı. Səlcuq əmiri Qaratəkinin həyat yoldaşı.
Qardaşı Əhməd ibn Yəzid
Qardaşı oğlu Buxtnassar Əli ibn Əhməd (1049-1050). Salar tərəfindən taxtdan salınmışdır.
Qardaşı Məmlan ibn Yəzid
Bacısı Şəmkuyyə. Haşimilər sülaləsindən Dərbənd əmiri II Əbdülmalikin (1034-1043) həyat yoldaşı.

Döyüş və hakimiyyət mübarizəsi xronologiyası

İstinadlar

Həmçinin bax
 Kəsranilər
 Azərbaycan tarixi

Şirvanşahlar
Şamaxıda vəfat edənlər

Salar ibn Yəzid


Marija Vojskovič, slovenska mladinska pisateljica, * 25. oktober 1915, Ljubljana, Slovenija, † 22. marec 1997, Maribor.

Življenje
Marija Vojskovič je živela v Ljubljani, kamor se je leta 1915 zaradi vojne preselila njena družina. Mati je bila tržaška Slovenka, oče pa je bil po rodu iz Istre, pod Avstrijo železničar v Trstu.

Končala je devetletno trgovsko šolo v Ljubljani. Zaposlena je bila pri mestni davčni upravi. Po drugi svetovni vojni je delala kot korespondentka za nemški in italijanski jezik v zunanji trgovini. Po letu 1971 je kot upokojenka živela v Mariboru, kjer se je do svoje smrti posvečala pisateljevanju.

Umrla je spomladi leta 1997.

Delo
Znana je predvsem po črticah in spominski prozi, napisala pa je tudi roman z naslovom V volčji koži (1997). Sprva je objavljala v reviji Sodobnost, literarni prodor pa ji je uspel z zbirko kratkih črtic Tržačani (1986). Njeno pisanje odlikuje veristično neposreden in blago humoren slog, ki se je posebno slikovito izrazil v knjigi o pretresljivih usodah žensk z naslovom Ženski zaliv (1992). V delu Hiša št. 15 (1988) je s humorno iskrivostjo izrisala like stare Ljubljane med prvo in drugo svetovno vojno. Zbirka zgodb Ajčkin čas je izšla po njeni smrti (1997).

Dela

Proza
 Mi smo od tam … (1986)
 Hiša št. 15 (1988)
 Ljubi znanci (1995)
 Ajčkin čas (1997)
 troje novel v reviji Sodobnost (1. XII št. 1-9. XVII št.3)

Roman
 V volčji koži (1997)

Črtice
 dvaindvajset črtic v Delu (1958-1962)
 Tržačani (1986)
 Ženski zaliv (1992)
 devet črtic v Novih obzorjih, Obzorniku in reviji Otrok in družina

Članki
 Jure ima prijatelje (1989)
 Sestri (1989)
 Prvotno besedilo življenja iz skrinje spominov: z letošnjo Levstikovo nagrajenko (1990)
 Limuncini (1991)
 Preprosta ljubezen (1991)
 Naš prijatelj Matija (1991)
 Kristina (1991)
 Žena za Peregrina (1992)
 Srečanja z Ivanom Mrakom (1992)
 Tako je bilo (1993)

Nagrade
 Levstikova nagrada (1989)

Viri
 LEKSIKON Cankarjeve založbe. Ljubljana : Cankarjeva založba, 1996. Str. 506.
 http://www.mladinska.com/knjige/knjizne_nagrade/levstikove__nagrade
 http://www.rtvslo.si/files/radio/programska_knjizica_03_2007_f.pdf

Glej tudi
 Seznam slovenskih mladinskih pisateljev

Slovenski mladinski pisatelji
Levstikovi nagrajenci
Vojskovič, Marija

Marija Vojskovič


Als Transitional Justice (Transition – Übergang) werden Prozesse, Praktiken und Organisationsformen bezeichnet, die darauf abzielen, Verbrechen einer gewaltsamen Vergangenheit eines Gemeinwesens nach einem gesellschaftspolitischen Umbruch (z. B. Bürgerkrieg, politischem Wandel, Sturz der Vorgängerregierung) aufzuarbeiten, den Prozess des Überganges von einer Diktatur in eine Demokratie oder vom Krieg zum Frieden zu unterstützen.

Dabei kann zwischen den Interessen des Staates und den Interessen der Zivilgesellschaft ein erheblicher Unterschied bestehen, welcher den Transitionsprozess zusätzlich belastet.

Begriff
Der Begriff Transitional Justice hat sich erst gegen Ende der 1990er-Jahre in Forschung und Praxis durchgesetzt und wurde als eigenständiges Forschungsfeld anerkannt. Der Begriff wurde in der Form von Neil Kritz in Transitional Justice. How Emerging Democracies Reckon with Former Regimes (1995) gebraucht und vorgeprägt.

Eine eindeutige und anerkannte Begriffsdefinition von Transitional Justice ist bislang jedoch nicht vorhanden.

Begriffsabgrenzung
Ob und inwieweit der Begriff Transitional Justice von der kollektiven Vergangenheitsbewältigung bzw. Vergangenheitsaufarbeitung unterschieden werden kann, ist bislang noch nicht geklärt.

Ziele
Transitional Justice hat zum Ziel, unbekannte und bekannte Verbrechen einer vorherigen gewaltsamen Vergangenheit eines Gemeinwesens publik zu machen und die gesellschaftlichen Diskussion einzuleiten und Lösungen zu finden, um zum Beispiel:
 dem Vergessen entgegenzuwirken,
 bisher geheime oder nur wenigen Personen bekannte Vorgänge offenzulegen,
 Verantwortlichkeit festzulegen,
 Opfer anzuerkennen.
Transitional Justice als Prozess verstanden hat nicht zum Ziel, eine Siegerjustiz (Vergeltung der Sieger gegenüber den Besiegten) zu ermöglichen, sondern will ein langfristiges Aussöhnen erreichen. Hierzu gehören in der Regel auch und insbesondere die gesellschaftliche (Re-)Integration der Täter und deren Helfershelfer.

Rechtliche Grundlage der Transitional Justice
Im Bereich des Völkerrechts besteht für die Staaten die Verpflichtung aus der UN-Charta und verschiedenen internationalen Abkommen, den eigenen Staatsbürgern die grundlegenden Menschenrechte in jeder Lage des Gemeinwesens zu gewährleisten.

Im Bereich des nationalen Staats- und Verfassungsrechts haben die Staaten die grundsätzliche Verpflichtung, die Staatsbürger zu schützen. Diese Verpflichtung ergibt sich bereits aus dem Zweck des Staates an sich.

Instrumente der Transitional Justice
Zur Aufarbeitung der gewaltsamen Vergangenheit eines Gemeinwesens werden zum Beispiel juristische und gesellschaftspolitische (außergerichtliche) Instrumente, Verfahren und Mechanismen eingesetzt. Jede Übergangssituation ist einzigartig und erfordert unterschiedliche Konzepte und Gewichtungen.

Juristische Instrumente
Juristische Instrumente der Transitional Justice können zum Beispiel sein:
 Entwaffnung, Demobilisierung, Waffenstillstand etc.
 Stärkung der staatlichen Hoheitsgewalt und Verhinderung weiterer Verbrechen
 Institutionelle Reformen (meist insbesondere der inneren Verwaltung, des Sicherheitssektors und des Militärs)
 Schaffung der rechtlichen Rahmenbedingungen für den Prozess der Transitional Justice
 Bereitstellung der technischen, materiellen und finanziellen Unterstützung aller notwendigen Prozesse zur Aufarbeitung und Aussöhnung
 Festlegung eines "Transitionszeitraums" bzw. "Transitionsstichtags" (siehe auch: Schlussstrichgesetz)
 Schutz von (kritischen) Medien und Menschenrechtsorganisationen
 öffentliche gerichtliche Strafprozesse gegen die Verantwortlichen (siehe auch: Völkerstrafrecht)
 Wahrheitskommissionen
 Entfernung von "belasteten" Personen aus öffentlichen Ämtern (Lustration)
 generelle Amnestien oder Amnestien für Personen, die mit der Justiz zusammenarbeiten und/oder ihre Verbrechen offenlegen
 Wiedergutmachung für die Opfer oder deren Hinterbliebenen
 Reparationszahlungen ehemaliger Kolonialmächte
 Rückgabe von Eigentum und Rückgängigmachung ungerechtfertigter Vermögensverschiebungen durch Restitution

Gesellschaftspolitische Instrumente
Gesellschaftspolitische (nicht-juristische) Instrumente der Transitional Justice können zum Beispiel sein:
 Wille zur dauerhaften Veränderung, Diskussion, Aussöhnung etc.
 breite Verfestigung der staatlichen Hoheitsgewalt
 Bildung von Opferorganisationen und/oder Menschenrechtsorganisationen
 Achtung und Garantie der Menschenrechte (auch für die Täter)
 Aufarbeitung der Konfliktursachen (z. B. in öffentlichen Räumen, in Kirchen und Schulen, unterstützt durch universitäre Forschungen)
 Anerkennung aller Opfer, unabhängig von Herkunft, Religionszugehörigkeit, Ethnie, Stand, Sprache etc.
 kollektives Erinnern (z. B. durch Gedenktage, Feiertage)
 Erinnerungsräume schaffen (z. B. Museen, Mahnmale, Gedenkstätten etc.)
 Re-Integration der Täter in das Gemeinwesen
 Offenlegung und/oder Dokumentation der Verbrechen
 Archivierung und Zugänglichmachung der belastenden Unterlagen

Entwicklung
Das Konzept der Transitional Justice entstand in den 1990er Jahren. Allerdings sehen sich die Aktivisten und Wissenschaftler, die sich für die Etablierung von Transitional-Justice-Maßnahmen einsetzen, in der Tradition der Nürnberger und Tokioter Prozesse und der vergleichsweise friedlichen Regimewechsel der 1970er-Jahre in Griechenland, Portugal und Spanien.

Der Hauptimpuls für die Entwicklung des Konzepts der Transitional Justice kam von südamerikanischen Menschenrechtsaktivisten. In Südamerika kam es in den neunzehnhundertsiebziger und -achtziger Jahren zum Sturz zahlreicher diktatorischer Regime. Die Forderung, die "Wahrheit" über die Menschenrechtsverletzungen unter den Diktaturen bekannt zu machen, gehörte zu den wichtigsten Anliegen der südamerikanischen Regimegegner. Besondere Bedeutung erlangte die Wahrheits- und Versöhnungskommission, die der neugewählte Präsident Patricio Aylwin Mitte 1990 nach der Rückkehr zur Demokratie in Chile einsetzen ließ. Diese Kommission definierte erstmals "Wahrheit" als Ziel, und damit verbunden das Ziel der "Versöhnung". Mithilfe der Veröffentlichung einer "offiziellen Wahrheit" über die Verbrechen während der Zeit der vorangegangenen Diktatur sollte die Spaltung der Gesellschaft in zwei Lager mit jeweils unterschiedlichen Deutungen der Vergangenheit überwunden werden. Die Idee, dass die Aufdeckung der "Wahrheit" dazu beitragen könnte, eine Gesellschaft zu versöhnen, wurde zur Grundüberzeugung der Transitional-Justice-Bewegung. Seit Mitte der neunziger Jahre warb sie in zahlreichen sogenannten Postkonflikt-Gesellschaften (z. B. in Afrika, Asien oder den Ostblockstaaten) für die Einsetzung von Wahrheitskommissionen zur Aufarbeitung von Menschenrechtsverletzungen. Begleitet wurden die Bemühungen der Transitional-Justice-Bewegung nunmehr von einer schnell wachsenden Zahl von Wissenschaftlern, die es sich zum Ziel setzten, anhand empirischer Studien das Konzept der Wahrheitskommission weiterzuentwickeln.

Die UNO unterstützt diese Aufarbeitungsprozesse aktiv.

Mit dem Internationalen Strafgerichtshof in Den Haag ist seit 2002 eine institutionelle Einrichtung geschaffen worden zur juristischen Unterstützung von Transitional Justice und der juristischen Aufarbeitung von Unrecht.

International Center for Transitional Justice
Das 2001 gegründete International Center for Transitional Justice ist eine Einrichtung zur beratenden und forschenden Tätigkeit im Bereich der Transitional Justice in Pula, Kroatien.

Literatur

 Hagen Berndt, Bernd Rieche: Zivile, gewaltfreie Konflikttransformation. In: Aktionsgemeinschaft Dienst für den Frieden (Hrsg.): Gewaltfrei streiten für einen gerechten Frieden. Plädoyer für zivile Konflikttransformation. Oberursel 2008, ISBN 978-3-88095-176-1, S. 21–38.
 Magnus Brechtken, Władysław Bułhak, Jürgen Zarusky (Hrsg.): Political and transitional justice in Germany, Poland and the Soviet Union from the 1930s to the 1950s. Wallstein Verlag, Göttingen 2019, ISBN 978-3-8353-3561-5 (online)
 Susanne Buckley-Zistel: Transitional Justice als Weg zu Frieden und Sicherheit. Möglichkeiten und Grenzen. (SFB-Governance Arbeitspapier 15)
 Bund für Soziale Verteidigung: Infoblatt zivile Konfliktbearbeitung. (Mai 2009; PDF-Datei; 609 kB)

 Carmen González Enríquez, Alexandra Barahona de Brito, Paloma Aguilar Fernández (Hrsg.): The Politics of Memory. Transitional Justice in Democratizing Societies. Oxford 2001.
 Andreas Heinemann-Grüder, Isabella Bauer (Hrsg.): Zivile Konfliktbearbeitung: Vom Anspruch zur Wirklichkeit. B. Budrich, 2013, ISBN 978-3-8474-0031-8.
 Sabine Klotz: Zivile Konfliktbearbeitung. Theorie und Praxis. Texte und Materialien Reihe A Nr. 50 der Forschungsstätte der Evangelischen Studiengemeinschaft, Heidelberg 2003 (Bezug dort), ISBN 3-88257-049-0.
 Neil J. Kritz (Hrsg.): Transitional justice. How emerging democracies reckon with former regimes. United States Institute of Peace Press, Washington D.C. 1995, ISBN 978-1-878379-43-6.
 Claudia Kuretsidis-Haider, Winfried Garscha (Hrsg.): Gerechtigkeit nach Diktatur und Krieg: Transitional Justice 1945 bis heute; Strafverfahren und ihre Quellen. Veröffentlichungen der Forschungsstelle Nachkriegsjustiz. CLIO, Graz 2010, ISBN 978-3-902542-17-5.
 Javier Mariezcurrena, Naomi Roht-Arriaza (Hrsg.): Transitional justice in the twenty-first century. Beyond truth versus justice. Cambridge University Press, Cambridge (Mass.) 2006, ISBN 978-0-521-86010-9.
 Mihaela Mihai: Negative Emotions and Transitional Justice. Columbia University Press, New York 2016, ISBN 978-0-231-17650-7.
 Christoph Safferling, Philipp Graebke, Florian Hansen, Sascha Hörmann: Das Monitoring-Projekt des Forschungs- und Dokumentationszentrums für Kriegsverbrecherprozesse (ICWC), Marburg. ZIS-online 07/2011, 564 (online; PDF; 126 kB)
 Kathryn Sikkink in The justice cascade. How human rights prosecutions are changing world politics, Cambridge University Press, New York 2011, ISBN 978-1-107-02500-4.
 Christoph Weller (Hrsg.): Zivile Konfliktbearbeitung. Aktuelle Forschungsergebnisse. INEF-Report 85/2007 (PDF-Datei; 1,3 MB)

Periodika
 Das International Journal of Transitional Justice (2007 ff.), herausgegeben vom Human Rights Center an der Berkeley University und dem südafrikanischen Centre for the Study of Violence and Reconciliation (CSVR).

Siehe auch
 Friedensforschung
 Gerechtigkeit
 Gewaltfreiheit
 Internationaler Residualmechanismus für die Ad-hoc-Strafgerichtshöfe
 Konfliktforschung
 Konfliktmanagement
 Schlussstrichgesetz
 Transition (Politikwissenschaft)
 Ziviler Friedensdienst
 Zivile Konfliktbearbeitung

Weblinks
 Martina Fischer: Transitional Justice and Reconciliation: Theory and Practice. (englisch; PDF), Berghof Foundation, 2011
 International Center for Transitional Justice

 Plattform Zivile Konfliktbearbeitung

 EN-PAZ die Jugendcommunity der Stiftung Friedensbildung, Lernplattform für SchülerInnen und Lehrkräfte
 Anne K. Krüger: Transitional Justice, Version: 1.0, in: Docupedia-Zeitgeschichte, 25. Januar 2013.
 United Nations Rule of Law
 Sanya Romeike: Transitional Justice in Deutschland nach 1945 und nach 1990 Internationale Akademie Nürnberger Prinzipien, Occasional Paper No. 1, 2016
 Daniel Stahl: Bericht der chilenischen Wahrheitskommission, in: Quellen zur Geschichte der Menschenrechte, herausgegeben vom Arbeitskreis Menschenrechte im 20. Jahrhundert, Mai 2015, abgerufen am 11. Januar 2017.

Einzelnachweise

Frieden
Konfliktlösung

Transitional Justice


Zdenka Novak, slovenska pianistka, * 5. marec 1934, Murska Sobota.

Življenje in delo
Novakova je leta 1959 diplomirala na zagrebški glasbeni akademiji in 1964 končala podiplomski študij na ljubljanski AG ter se nato glasbeno izpopolnjevala še v Salzburgu, Kölnu in Varšavi. V letih 1959−1965 je poučevala igranje klavirja na srednji glasbeni šoli v Mariboru ter od 1965-1990 na AG v Ljubljani, od 1975 kot redni redna profesorica. Imela je več koncertov tako doma kot v tujini.

Viri

Slovenski pianisti
Predavatelji na Akademiji za glasbo v Ljubljani
Prekmurski glasbeniki
Slovenski univerzitetni učitelji
Diplomiranci Glasbene akademije v Zagrebu

Zdenka Novak


シーサッチャナーライ郡(シーサッチャナーライぐん)は、タイのスコータイ県にある郡(アンプー)である。

名称
シーサッチャナーライとは「吉祥なる銀の出るところ」を意味する。旧称・チャリエン () 、ハートシアオ () 。サワンカローク () 、サンカローク () とも称したが、現在、この名称はサワンカローク郡のものとなっている。

歴史

3世紀ごろの人間の形跡もみられる。クメール王朝時代の遺構も見つかっており、タイ族到達以前からの人類の痕跡がある。

スコータイ王朝時代には、4大一級地方ムアン(ムアンルークルワン、Muang Luk Luang)の1つとなり、スコータイの副王の統治する町となった。スコータイ王ラームカムヘーンは中国から陶磁器の製法を輸入し、シーサッチャナーライ周辺では陶器産業が盛んになった。また、ラームカムヘーン王はここに仏塔を建て、仏舎利を奉納している。スコータイ王リタイは、即位するまではシーサッチャナーライの国主であり、即位の後もシーサッチャナーライに寺院など多数建立し、現在、シーサッチャナーライ歴史公園と呼ばれて残る遺跡を作り上げた。

その後、アユタヤ王朝に帰順したが、トライローカナート王の時代の1460年には、サワンカローク(シーサッチャナーライ)の国主は宗主国であったアユタヤに離反し、北方のラーンナーに帰順した。その翌年、サワンカロークの国主は、チエンマイの国王を連れて、ピッサヌロークやカムペーンペットを得ようとしたが失敗に終わる。この後、このサワンカロークの国主は、チエンマイの王に不忠であるとされて、チエンマイに送られ、ラムパーンの国主が代わりにサワンカロークの国主となった。この後、トライローカナートはサワンカロークを取り返している。

1767年のアユタヤ陥落の際に町は見捨てられ、後のラッタナコーシン王朝時に再建された。そのころの町はハートシアオと呼ばれていたが、1939年に現在の名前に改称された。

地理
南部にはヨム川の形成した台地が広がり、北部には山岳地帯が広がる。

交通は、国道101号線が南北に通っており、北はプレー方面と、南はスコータイ方面とつながっている。国道102号線が東に延びておりウッタラディット方面とつながっている。

経済
郡内の主な産業は農業であり、米の生産が盛んである。

行政区分
郡は11のタムボンがあり、さらにその下位に148の村(ムーバーン)が存在する。郡内には2つのテーサバーン(自治体)が設置されており以下のようになっている。

 テーサバーンタムボン(タムボン自治体)・シーサッチャナーライ …… タムボン・シーサッチャナーライ、タムボン・ターチャイの全体およびタムボン・ノーンオーの一部。
 テーサバーンタムボン・ハートシアオ …… タムボン・ハートシアオの一部。

また、郡内には8つのタムボン行政体が設置されている。以下はタムボンの一覧である。

 タムボン・ハートシアオ ……
 タムボン・パーギウ ……
 タムボン・メーサム ……
 タムボン・メーシン ……
 タムボン・バーントゥック ……
 タムボン・ノーンオー ……
 タムボン・ターチャイ ……
 タムボン・シーサッチャナーライ ……
 タムボン・ドンドゥー ……
 タムボン・バーンケーン ……
 タムボン・サーラチット ……

外部リンク
 amphoe.com
 ประวัติศาสตร์เมืองศรีสัชนาลัย - シラパコーン大学
 Si Satchanalai National Park - National Park of Thailand

脚注

スコータイ県の郡
タイの国立公園
de:Si Satchanalai

シーサッチャナーライ郡


«Բաֆալո Սեյբրզ» (անգլերեն՝ Buffalo Sabres), ամերիկյան պրոֆեսիոնալ հոկեյի ակումբ։ Հանդես է գալիս Հոկեյի ազգային լիգայի (NHL) Արևելյան կոնֆերենցիայի Ատլանտիկ դիվիզիոնում։ Տեղակայված է ԱՄՆ Նյու Յորք նահանգի Բուֆալո։ «Վանկուվեր Քենաքսի» հետ հիմնադրվել է 1970 թվականին՝ լիգայի թիմերի ընդհանուր քանակը 12-ից դարձնելով 14։

1996 թվականից «Սեյբրզը» տան հանդիպումներն անցկացնում է «Ֆըրսթ Նայագրա սենթր» մարզապալատում։

Թիմը 1975 և 1999 թվականներին դուրս է եկել Սթենլիի գավաթի եզրափակիչ՝ համապատասխանաբար տանուլ տալով «Ֆիլադելֆիա Ֆլայերսին» և «Դալաս Սթարզին»։ Թիմի բոլոր ժամանակների հաջողված մեկնարկային եռյակն է համարվում «Ֆրանսիական կապը»` բաղկացած Ժիլբեր Պերոյից, Ռիք Մարտինից և Ռենե Ռոբերից, որոնց խաղաշապիկները հավերժացվել են «Ֆըրսթ Նայագրա սենթր» մարզապալատում։

Արտաքին հղումներ
 Պաշտոնական կայք

Հոկեյի ազգային լիգայի (NHL) ակումբներ

Բաֆալո Սեյբրզ


Shkodër (alb.: Rrethi i Shkodrës) je okres v Albánsku v kraji Shkodër. Počet obyvateľov je 185 000 (2004 odhad), a rozloha je 1 631 km². nachádza sa na severe krajiny, jeho hlavné mesto je Shkodër.

Okresy v Albánsku
Kraj Shkodër

Shkodër (okres)


An Platytarropus polydesmoides in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Verhoeff hadton 1939. An Platytarropus polydesmoides in nahilalakip ha genus nga Platytarropus, ngan familia nga Dalodesmidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platytarropus

Platytarropus polydesmoides


est pedilusor Iaponiensis, et etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponiae (1965 - 1971) lusor est.  inter alia cum turma Nippon Steel lusit.

Societas pediludii
 ?-1976; Yawata Steel / Nippon Steel

Turma Pediludica Nationalis Iaponica
 Olympia aestiva 1964; Certamina 8 manuum
 Olympia aestiva 1968; Aes

Nexus externi
 National Football Teams
 Japan National Football Team Database

Pedilusores Iaponiae

Kiyoshi Tomizawa


39-cu il (Otuz doqquzuncu il) — Şənbədən başlayan uzun olmayan il.

Hadisələr

Doğumlar

Vəfatlar

39


Lake Stevens ist der Name folgender geografischen Objekte in den Vereinigten Staaten:

 Lake Stevens (See), See im Snohomish County im Bundesstaat Washington
 Lake Stevens (Stadt), Stadt im Snohomish County im Bundesstaat Washington

Siehe auch:
 Stevens Lake

Lake Stevens


Ochotnícke divadlo alebo amatérske divadlo je divadlo prevádzkované amatérskymi divadelnými pracovníkmi z ochoty, dobrej vôle a záľuby, spravidla bez nároku na odmenu.

Dejiny

Slovensko
Na území Slovenska boli predchodcami ochotníckych divadiel školské hry na latinských školách. Za prvé slovenské ochotnícke divadlo sa tradične pokladá Divadlo slovenské Sväto-Mikulášske založené v roku 1830 v Liptovskom Svätom Mikuláši pod vedením Gašpara Fejérpatakyho-Belopotockého. 22. augusta 1830 uskutočnilo svoje prvé predstavenie uvedením veselohry Janka Chalupku Kocúrkovo (1830). Celkovo inscenovalo 33 hier slovenských, českých aj iných autorov. Podľa jeho príkladu a podnetov z českých kruhov štúrovská mládež študujúca v Bratislave v roku 1841 založila Slovenské národné divadlo nitrianske v Sobotišti, pričom štúrovci stáli tiež pri vzniku ochotníckych divadiel v Levoči, Banskej Bystrici, Turčianskom Svätom Martine, Prešove, Rajci, Smolniciach, Komjaticiach a inde. Oživenie ochotníckych divadiel nastalo najmä v rokoch 18631875, za pričinenia Matice slovenskej. O rozvoj a šírenie ochotníckeho divadla sa pričinili aj profesori a študenti osemročného slovenského evanjelického gymnázia vo Veľkej Revúcej, ktorí usporadúvali vlastné ochotnícke divadelné predstavitelia v obciach na širokom okolí a podnietili divadelnú činnosť v Tisovci, Brezne, Ratkovej a Kokave nad Rimavicou. Na slovenskom katolíckom gymnáziu v Kláštore pod Znievom zase pôsobil divadelný krúžok vedený profesorom Samuelom Zachejom. Ochotnícke divadlá v tomto období postupne vznikli v mnohých mestách a mestečkách, napr. v Trnave (1867), Skalici, Hybiach, vo Važci, Haliči, Námestove, Mošovciach a inde.

V roku 1868 sa na území Slovenska odohralo okolo 200 ochotníckych divadelných predstavení, no činnosť slovenských ochotníkov utlmovali maďarizačné snahy (napr. úrady zakazovali hrávať slovenské predstavenia tam, kde dochádzalo hrať maďarské kočovné divadlo). V dôsledku týchto snáh sa v roku 1888 uskutočnilo už len 20 predstavení. Na sklonku 19. storočia boli najaktívnejší ochotníci v Tisovci a Turčianskom Svätom Martine. V tomto období sa začína rozvíjať aj ochotnícke bábkové divadlo.

Vznik Česko-Slovenska odstránil prekážky, ktoré brzdili rozvoj slovenskej kultúry počas obdobia maďarizácie, čo sa prejavilo i na rozkvete ochotníckej divadelnej činnosti. Tej sa dostalo podpory nielen zo strany oživotvorenej Matice slovenskej a štátnych osvetových zariadení, ale aj od kultúrnych, spoločenských, telovýchovných a náboženských organizácií a spolkov. Od roku 1922 pôsobilo Ústredie slovenských ochotníckych divadiel so sídlom v Turčianskom Svätom Martine, ktoré vydávalo periodiká Slovenský ochotník a Naše divadlo, texty divadelných hier, vyvíjalo písomnú poradenskú činnosť a vo svojom sídle zriadilo požičovňu divadelných kostýmov a rekvizít. Pre ochotníkov bolo nápomocné tiež usporadúvanie regionálnych a celoslovenských súťaží ochotníckych divadiel, ktoré sa spájali s rozbormi a hodnotením výberu hier, hereckých výkonov ap., a s režisérskymi a podobnými kurzami. Zatiaľ čo v roku 1920 na Slovensku prebehlo 653 ochotníckych divadelných predstavení, v roku 1937 sa ich uskutočnilo až 5900. Tiež sa stabilne rozšíril repertoár ochotníckych divadiel, popri dielach slovenských a českých autoroch (Terézia Vansová, Pavol Országh Hviezdoslav, Ivan Stodola, Karel Čapek a ď.) aj o svetovú tvorbu (Anton Pavlovič Čechov, Henrik Ibsen, George Bernard Shaw a ď.).

Referencie

Použitá literatúra

Iné projekty

Pozri aj
 amatérske umenie
 naivné umenie
 ochotnícke predstavenie

Divadlo

Ochotnícke divadlo


Leave Me Alone () – Maykl Ceksonun 1987-ci ildə çıxarılmış yeddinci studio albomu olan Bad albomundan olan sinql. 1989–cu ildə çıxarılan sinql həmin albomdan olan səkkizinci sinqldır. "Leave Me Alone "Bad" albomunun yalnız CD versiyasında özüdə bonus parça olaraq satışa çıxarılıb. Mahnı Maykl Cekson tərəfindən yazılıb. Prodüsserliyini isə Cekson və Kuinsi Cons edib. Mahnının sözləri tez-tez dövri mətbuatda Cekson haqqında yayılan saxta və neqativ xəbərlər haqqındadır.

Mahnı bütün dünyada uğur qazanmış və sevilmişdir. Belə ki, İspaniyada birinci, Birləşmiş Krallıqda ikinci yerə qədər yüksəlmiş, Yeni Zellandiya və İtaliyada isə uzun müddət hit paradda qalmağı bacarmışdır. Mahnıya həmçinin musiqi videosu da çəkilmişdir. Musiqi videosunda Cekson haqqında yayılan müxtəlif şaiyələr komik şəkildə lentə alınıb. Həmin klip 1990 – cı ildə "Ən Yaxşı Qısa Musiqi Videosu" kateqoriyasında Qremmi mükafatına layiq görülmüşdür.

Fon və yazılma

"Leave Me Alone" mahnısı Cekson haqqında mətbuatda tez-tez yayılan neqativ və saxta məlumatlara, həmçinin 1986-cı ildə "Thriller" albomunun qazandığı uğurdan sonra yayılmış tabloidlərə cavab olaraq nəzərdə tutulmuşdu. 1986-cı ildən etibarən tabloidlərdə Cekson haqqında saxta məlumatlar yayılmağa başlayır, onlardan birində Ceksonun qocalma prosesinin qarşısını almaq üçün hiberbarik oksigen otağında yatması qeyd edilirdi. Mətbuata sızmış şəkildə Ceksonun xəstəxanada hiperbarik oksigen qutusunda uzanması görünürdü. Əslində isə foto Ceksonun maraq üçün kameranı yoxladığı zaman naməlum şəxs tərəfindən çəkilmişdi.

Cekson Babls adlı şimpanzeni evində saxlamağa qərar verdikdə isə, media bunu onun reallıqdan uzaqlaşmasının sübutu kimi təqdim etmişdi. Başqa bir məlumatda isə Ceksonun "Fil adam" kimi tanınan Cozef Merrikin sümüklərini aldığı bildirilsə də, cekson açıqlamasında bunun "tamamilə yalan" olduğunu bildirmişdi. Məhz bu məlumatla əlaqədar Ceksona bir müddət "Wacko Jacko" ləqəbi verilmişdi ki, bu da müğənninin heç xoşuna gəlmirdi. Medianın tez-tez gündəmə gətirdiyi digər bir məsələ isə Ceksonun plastik əməliyyatlar keçirməsi ilə bağlı idi. Ceksonun meneceri bu mövzu ilə bağlı mediada yayılmış məlumatları tənqid edərək qeyd edirdi ki, "Həddən artıq qorxunc məlumatlar yayılır. Ok, o burunun formasını dəyişib. Sizə bir məlumat verim, mənim burnum beş dəfə sınıb və iki dəfə formasını dəyişib. Niyə heç kim heç nə demir? Kimə nə dəxli var? Elvis də burnunu dəyişmişdi. Merlin Monro burnunu və döşlərini dəyişmişdi. Hər adam harasınısa dəyişir."

Mahnıda Ceksonun əvvəlki albomlarında tez-tez müraciət etdiyi "paranoya mövzusu"na da toxunulub. "The Atlantic"də qeyd edilir ki, mahnıda Cekson "açıq inamsızlıq nümayiş etdirir" və bu mahnı Ceksonun "daimi yalnızlığının əks etdirildiyi" nadir mahnılardan biridir. 2009-cu ildə "Rolling Stone" jurnalından Edvard Keyes yazır ki, " "Leave Me Alone" "vintaj Maykl" kimi səslənir və mahnının uğurunun səbəbi onun qalın akkordlarıdır." Keyes qeyd edir ki, mahnı sanki "The Way You Make Me Feel" mahnısının qaranlıq inversiyasıdır, "Leave Me Alone" mahnısı üzərində çalışarkən müğənni qəzəbli olub və yüksək notlar Ceksonun ürək qırıqlığını əks etdirir.

İnstrumentasiya

"Leave Me Alone" pianino və gitara ilə ifa olunan fank mahnısıdır. Mahnı Gb Major açarı üzərində qurulub, Ceksonun səsi isə Bb3 - Ab5 açarları arasında səslənir. Moderate temposuna malik olan mahnının metronomu dəqiqədə 112-i vuruşa bərabərdir.

Tənqidçilərin mövqeyi və gəlir göstəriciləri

Mahnı müasir musiqi tənqidçiləri tərəfindən əsasən yaxşı qəbul edilmişdir. "Allmusic" yazarı Stefan Tomas Erlvayn qeyd edir ki, "Leave Me Alone" mahnısının "Bad" albomundakı ən yaxşı mahnı olduğunu hiss edir və bildirir ki, "niyə onun ən yaxşı mahnıları paranoya himni kimi səslənir?" "The Boston Globe"dan Stiv Morza qeyd edir ki, "Leave Me Alone" Ceksonun "paparazzilərlə dolu tabloidlərə" cavabıdır. "The New York Times"dan Con Parales isə bildirir ki, "Leave Me Alone" "açıq mesajdır".  2009-cu ilin iyununda Ceksonun vəfatından sonra "Rolling Stone" jurnalı "Leave Me Alone" mahnısını Ceksonun monumental işləri sırasına daxil etmiş və yüksək qiymətləndirmişdir.

"Leave Me Alone" bir çox hit-paradlara daxil olmuşdur. Mahnı ABŞ və Kanada xaricində də sinql kimi stışa çıxarılmışdır. "Bad" albomundan çıxarılmış əvvəlki sinqllar kimi bu sinql da beynəlxalq uğur qazanmışdır. "Leave Me Alone" üçün ən uğurlu ərazi hit-paradda birinci yerə yüksəldiyi İrlandiya olmuşdur. Oxşar şəkildə Birləşmiş Krallıq, Niderland, Norveç və İsveçrədə də uğur qazanan mahnı iki, beş, altı və onuncu yerlərə kimi yüksələ bilmişdir. Avstriya, Fransa və İsveçdə ilk iyirmiliyə daxil olan mahnı 15, 17 və 19-cu pillələrə kimi yüksələ bilmişdir. Sinqlın ən zəif göstəricisi Avstraliyada qeydə alınmışdır. Bu ölkədə "Leave Me Alone" otuz yeddinci yerdə qərarlaşmışdır.

Musiqi videosu

Cim Blaşfildin rejissorluğu, Blaşfild və Pol Dinerin prodüsserliyi ilə çəkilmiş "Leave Me Alone" musiqi videosu 2 yanvar 1989-cu ildə çıxarılmışdır. Mahnı həm də 1988-ci ildə çıxarılmış "Ay yürüşçsü" filmində istifadə olunmuşdur. Əslində video Ceksonun 1982-ci il "Thriller" albomundan sonra qazandığı uğurları əks etdirən mövzulu əyləncə parkı xarakteri daşıyır. Əsasən Cekson haqqında tabloidlərdə yayılan məlumatların diqqət mərkəzinə alındığı videoda, medianın 1980-ci illərdə müğənniyə verdiyi "Wacko Jacko" ləqəbinə də toxunulur. Ceksonun Cozef Merrikin sümüklərini alması haqqında yayılmış əsassız şaiyələri göstərmək üçün musiqi videosunda müğənni sümüklərlə rəqs edir. Məhz bu səhnə (sümük təsvirləri olmadan) sinqlın üz qabığında istifadə olunmuş, sümüklərsiz videofraqment isə "Moonwalker" filmində istifadə olunmuşdur.

Videoda həyatda Ceksonla yaxın dost olmuş aktrisa Elizabet Teylorun fotosundan da istifadə edilmişdir. Klip boyu "Mayklın kosmos-yaşlı dietası", "Maykl Lizə təklif edir" kimi "National Intruder" tərəfindən Cekson haqqında nəşr edilmiş məqalələrin sərlövhələri göstərilir. Musiqi videosunun digər bir məşhur səhnəsi isə burun və skalperin təsvir edildiyi səhnədir ki, bununla da rejissor müğənninin plastik əməliyyat keçirməsi haqqında kütləvi mətbuatda yayılmış çoxsaylı tənqidlərə işarə etmişdir. Videonun sonunda məlum olur ki, nəhəng Cekson özü böyük bir əyləncə parkıdır. O, parkı parçalayaraq ayağa qalxır. Bu səhnə "Qulliverin səyahəti"ndən Qulliverin Liliputların kəndirlərini qıraraq azadlığa çıxmasını xatırladır. Video "Michael Jackson's Vision" və "Bad 25" video-məcmuələrində satışa çıxarılmışdır.

"Leave Me Alone" müxtəlif mükafatlara nominant göstərilmişdir. 1990-cı ildə XXXII Qremmi mükafatlarının təqdim edilməsi mərasimində musiqi videosu "Ən Yaxşı Qısa Musiqi Videosu" nominasiyasında mükafata layiq görülmüşdür. Video 1989-cu il MTV Video Musiqi Mükafatlarının təqdim edilməsi mərasimində altı nominasiyada mükafata layiq görülmüşdür: İlin videosu, İzləyicilərin seçimi, Nailiyyətli video, Ən Yaxşı montaj və Ən Yaxşı quruluşçu rejissor. Lakin video, yalnız Ən Yaxşı xüsusi effektlər nominasiyasında qalib ola bilmişdir. Digər nominasiyalarda isə Nil Yanqın "This Note Is for You" (İlin videosu), Art of Noise qrupu (Nailiyyətli video), Paula Abdul (Ən Yaxşı montaj), Madonnanın "Express Yourself" (Ən Yaxşı operator işi və Ən Yaxşı quruluşçu rəssam) və "Like a Preyer" (İzləyicilərin seçimi)  mahnılarına məğlub olmuşdur. Erlvayn musiqi videosunu "daha çox klausttrofobik" kimi təsvir edir və "Bad" albomundan olan "ən yaxşı musiqi videosu" olduğunu bildirir.

Kompozisiyaları

12" single / 3" CD
 "Leave Me Alone" – 4:40
 "Don't Stop 'Til You Get Enough" – 6:04
 "Human Nature" – 4:05
7" single
 "Leave Me Alone" – 4:40
 "Human Nature" – 4:06
Maxi-CD
 "Leave Me Alone" – 4:40
 "Don't Stop 'Til You Get Enough" (Single Version) – 3:55
 "Human Nature" – 4:05
 "Wanna Be Startin' Somethin'" (12" version) – 6:30Visionary CD side:"Leave Me Alone" – 4:40
"Another Part of Me" (Extended Dance Mix) – 6:18Visionary DVD side:'''
"Leave Me Alone" (Music video) – 4:36

Hit-parad göstəriciləri

Personal

 Sözlər, musiqi, vokal sintez, solo və fon vokal - Maykl Cekson
 Prodüsser - Kuinsi Cons
 Prodüsser köməkçisi - Maykl Cekson
 Zərb alətləri proqramlaşdırıcısı və sintezotor - Larri Vilyams
 Gitara - Pol Cekson
 Sinklavyer, sintezator proqramlaşdırıcısı - Keysi Yanq
 Ölçü verici - Qreq Fillinceyns
 Ritm və vokal aranjimanı - Maykl Cekson

İstinadlar

Xarici keçidlər

İngilis dilində mahnılar
Maykl Cekson mahnıları
1987-ci ilin mahnıları
1989-cu ilin sinqlları

Leave Me Alone


Danielle Nicole Panabaker, ameriška filmska, gledališka ter televizijska igralka, * 19. september 1987, Augusta, Georgia, Združene države Amerike.

Zgodnje življenje in začetki kariere
Danielle Nicole Panabaker se je rodila 19. septembra 1987 v Augusti, Georgia, Združene države Amerike, kot hči Donne in Harolda Panabakerja. Ima mlajšo sestro po imenu Kay, ki je tudi igralka. Da bi rada postala igralka, je odkrila na poletnem taboru, kjer je sodelovala pri raznih igrah in podobno, tako se je pri dvanajstih prvič pojavila na odru, v gledališču, kasneje pa začne hoditi na avdicije za razne reklame. Ko se je skupaj z družino preselila in Auguste v Naperville, Illinois, se je začela šolati na šoli Crone Middle School in kasneje na šoli Valley High School v Napervillu, kjer je bila tudi govornica. Šolanje je dokončala v starosti štirinajst let. Kasneje se je Danielle Panabaker odločila, da si želi ustvariti igralsko kariero in se tako preselila v Los Angeles, Kalifornija. Leta 2006 se je pričela šolati na Univerzi Kalifornije, Los Angeles, kjer je šolanje dokončala junija 2007.

Kariera
Danielle Panabaker je s svojo igralsko kariero začela v starosti dvanajst let, ko je igrala v raznih gledaliških igrih in začela s snemanjem reklam. Njena prva televizijska vloga je prišla na vrsto s televizijsko serijo Varuh (za katero je dobila nagrado Young Artist Award), temu pa so sledili nastopi v televizijskih serijah, kot so Glavca, Zakon in red: enota za posebne primere, Jasnovidka in Življenje na plaži ter Disney film Zvezdnik v mestecu. Pojavila se je tudi v televizijskem filmu v produkciji podjetja Lifetime Television, Ženska vzgoja (v nadaljevanju filma, Življenjska zgodba: Še malo ženske vzgoje, Danielle Panabaker ni igrala in nadomestila jo je igralka Chelsea Hobbs), kasneje pa je poleg Jane Krakowski igrala še v filmu Mama pri šestnajstih, kjer je dobila glavno vlogo. Dobila je tudi vlogo v miniseriji Empire Falls. Medtem je v gledališču odigrala več različnih vlog, večinoma v muzikalih, kot so West Side Story, Pippin, Once Upon A Time, in Beauty Lou and the Country Beast. Leta 2005 se je pojavila v filmih, kot so Sky High: Šola za junake in Moji, tvoji, najini. Njena naslednja velika vloga je bila vloga v filmu Home of the Giants poleg Ryana Merrimana in Haleyja Joela Osmenta. Imela je tudi stransko vlogo v filmu Gospod Brooks ob Kevinu Costnerju in Demi Moore. V Disney filmu z naslovom Read It and Weep je igrala »Is«, nadomestno verzijo Jamie, ki jo je igrala njena sestra, Kay Panabaker. Kot Julie Stark, hči glavnega lika, se je pojavila v CBS-jevi televizijski drami Shark. V seriji se je redno pojavljala kar dve leti. Danielle Panabaker je imela glavno vlogo, vlogo Jenne v filmu Petek 13., poleg igralca Jareda Padaleckija.

Njene prihajajoče vloge bodo vloga Jennifer Tilly v filmu Renaissance Girl, vloga Becce v filmu The Crazies in vloga Sarah v filmu The Ward, v vseh pa jo bomo lahko videli še letos (2010).

Zasebno življenje
Danielle Panabaker se je šolala na kolidžu Glendale Community College, kjer je študirala igranje.

Doma ima jorkširskega terierja po imenu Peanut.

Za svoje vzornike je označila igralce Julio Roberts, Nicole Kidman, Paula Newmana, Rachel McAdams, Susan Sarandon, Natalie Portman, Ryana Goslinga, Jeno Malone, Eda Harrisa, Williama Fichtnerja, Hugha Granta in Diane Lane, je pa tudi zelo dobra prijateljica z igralcema Zacom Efronom in Brendo Song.

Filmografija

Filmi

Televizija

Nagrade in nominacije
 2004 - Young Artist Award za Varuh - dobila
 2005 - Young Artist Award za Searching for David's Heart - dobila
 2006 - Young Artist Award za Tvoji, moji, najini (skupaj z Drakeom Bellom, Deanom Collinsom, Mirando Cosgrove, Jennifer Habib, Jessico Habib, Mikijem Ishikawa, Little JJ-jem, Tylerjem Patrickom Jonesom, Breckenom Palmerjem, Andrewom Vojem, Bridgerjem Palmerjem, Tyjem Panitzom, Sladeom Pearceom, Haley Ramm in Nicholasom Rogetom-Kingom) - nominirana

Glej tudi
 Seznam ameriških igralcev (P)

Sklici

Zunanje povezave
 Uradna spletna stran
 Danielle Panabaker na CBS.com

 Danielle Panabaker  na TV.com

Živeči ljudje
Ameriški filmski igralci
Ameriški gledališki igralci
Ameriški televizijski igralci

Danielle Panabaker


Մասոտերես  (), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնցում է Լյեյդա պրովինցիայում, Կատալոնիա ինքնավար համայքնի կազմում։
Տարածքը կազմում է 26,1 կմ²։ Բնակչությունը՝ 212 մարդ (ըստ 2010 թվականի տվյալների)։

Արտաքին հղումներ
 Página web del Ayuntamiento
 Información de la Generalitat de Catalunya
 Información del Institut d'Estadística de Catalunya

Իսպանիայի բնակավայրեր

Մասոտերես


西葛西駅(にしかさいえき)は、東京都江戸川区西葛西六丁目にある、東京地下鉄(東京メトロ)東西線の駅である。駅番号はT 16。

歴史
 1977年(昭和52年)11月:駅新設工事着工。
 1979年(昭和54年)10月1日:開業。
 1997年(平成9年):大規模改良工事開始。駅北口地下駐輪場建設工事に着手。
 1999年(平成11年)
 3月:ホーム拡幅を主とした駅本体の改良工事に着手。駅北口地下駐輪場が完成。
 10月1日:南口・北口新階段が使用開始。駅事務所が2階南口新階段上に移転。
 2000年(平成12年)4月1日:大規模改良工事完了。ホームに待合室設置。駅南口地下駐輪場が完成。
 2001年(平成13年)3月24日:駅構内に「西葛西メトロピア」がオープン。カフェ「デンマルク」開業。
 2004年(平成16年)4月1日:帝都高速度交通営団(営団地下鉄)民営化に伴い、当駅は東京地下鉄(東京メトロ)に継承される。
 2007年(平成19年)3月18日:ICカード「PASMO」の利用が可能となる。
 2013年(平成25年)8月26日:「東西線ソーラー発電所」計画の一環で当駅に太陽光発電システムが導入される。
 2015年(平成27年)6月6日:発車メロディを導入。
 2022年(令和4年)4月16日:ホームドア供用開始。

駅構造
相対式ホーム2面2線を有する高架駅。改札口はホーム中央部の高架下に1か所設置されている。改札内コンコースと各ホーム間は階段のほかエスカレーター・エレベーターにより連絡している。トイレは改札内コンコースにあり、多機能トイレを併設する。

開業後から駅乗降人員が急増し、開業時の想定利用客数の3倍の乗降客を捌(さば)いていたことから、1990年(平成2年)以降江戸川区が営団地下鉄に駅の改良を要請、1999年(平成11年)3月から2000年(平成12年)3月まで総工費、約22億2000万円を投じて駅改良工事に着手し、ホーム幅を最大6.25 mから8.5 mとし、階段も拡幅し移設、LED式ホーム行先案内表示器も新設した。また違法駐輪も急増していた事から1999年(平成11年)に北口地下有料駐輪場を、2000年(平成12年)に南口地下有料駐輪場を新設し、約4500台分の駐輪スペースを確保した。

東西線建設当時より新駅の設置計画があり、高架橋への準備構造や駅用地などを確保していた。開発当時の駅周辺は未開発の状態であったが、東西線開通後に沿線開発が進み、周辺住民や土地区画整理組合による新駅要望の高まり、葛西沖の埋め立て事業及び住宅建設計画による人口増加が予想されたため駅設置に至った。駅の建設に要した費用は、総額12億8,900万円である。内訳は、土木関係費が6億3,376万1,000円、建築関係費が4億1,459万円、電気関係費が2億4,064万9,000円である。

のりば

(出典:東京メトロ:構内図)

発車メロディ
2015年6月6日から向谷実作曲の発車メロディ(発車サイン音)を使用している。

曲は1番線が「A Day in the METRO」、2番線が「Beyond the Metropolis」である(詳細は東京メトロ東西線#発車メロディを参照)。

利用状況
2022年度の1日平均乗降人員は88,528人であり、東京メトロ全130駅中33位。東西線の23駅中第12位。快速停車駅である浦安駅よりも多い。

近隣にマンション・アパートが多数立地し、乗車・下車ともに多い。朝夕の通勤時間帯は積み残しが出ることもある。利用者数は近年も増加しているものの、2011年度以降は僅差で葛西駅の方が多くなっている。

近年の1日平均乗降・乗車人員推移は下表の通り。

駅周辺

駅前は商業地で、周囲にはマンションや大規模な住宅団地が立地する。駅の高架下には商店街「メトロセンター」がある。また、西葛西には学校法人滋慶学園グループが運営する専修学校が多く、学生街にもなっている。

 南口
 江戸川区清新町健康サポートセンター
 江戸川区清新町コミュニティ会館
 江戸川南税務署
 江戸川区立第七葛西小学校
 東京脳神経センター病院
 総合レクリエーション公園
 江戸川区野球場
 葛西防災公園
 西葛西テニスコート
 江戸川区陸上競技場
 西葛西駅前郵便局
 葛西クリーンタウン内郵便局
 三菱UFJ銀行 西葛西支店
 三井住友銀行 西葛西支店
 ベストウェスタン 東京西葛西・東京西葛西グランデ
 ホテルルミエール 西葛西
 アパホテル TKP東京西葛西
 hotel MONday 東京西葛西
 デニーズ西葛西店
 ロイヤルホスト西葛西店
 サイゼリヤ西葛西駅前2店舗
 ロッテリア西葛西
 マツモトキヨシ 西葛西店
 くすりの福太郎西葛西店
 オーケー 西葛西店
 マルエツ 葛西クリーンタウン店
 佐川急便 西葛西6丁目サービスステーション
 ゴールドジム西葛西店
 スポーツクラブNAS西葛西店

 北口
 江戸川区スポーツセンター
 江戸川区立西葛西図書館
 江戸川区立西葛西中学校
 江戸川区立西葛西小学校
 江戸川区立第六葛西小学校
 森山記念病院
 行船公園
 江戸川区自然動物園
 江戸川平成庭園・源心庵
 都立宇喜田公園
 江戸川北葛西三郵便局
 みずほ銀行 西葛西支店
 りそな銀行 西葛西支店
 スマイルホテル 東京西葛西(旧ホテルサンパティオ)
 東横イン 東西線西葛西
 変なホテル 東京西葛西
 イオン 葛西店
 ドン・キホーテ 葛西店
 フジマート 西葛西店
 ワイズマート 西葛西店
 サニーモール西葛西
 コスモス薬品 西葛西駅店
 ケーズデンキ 西葛西店
 ヤマダデンキテックランドNew葛西店

 道路
 東京都道450号新荒川葛西堤防線(放射16号)
 東京都道308号千住小松川葛西沖線(船堀街道)
 清砂大橋
 首都高速中央環状線清新町出入口

 専門学校
 東京コミュニケーションアート専門学校
 東京スクールオブミュージック&ダンス専門学校
 東京放送芸術&映画・俳優専門学校
 東京福祉専門学校
 東京スポーツ・レクリエーション専門学校
 東京ベルエポック製菓調理専門学校
 東京ベルエポック美容専門学校
 東京ウェディングカレッジ
 東京アニメ・声優専門学校

バス路線
駅南側にロータリーがあり、そこにバス停留所がある。そのほかには錦22系統の臨海車庫行「西葛西駅南」停留所と錦糸町・東陽町方面行「清新町健康サポートセンター」停留所が江戸川区野球場付近にある。すべて東京都交通局により運行されている。

ギャラリー

隣の駅
 東京地下鉄(東京メトロ)
  東西線
 快速
 通過
 通勤快速(中野方面のみ運転)・各駅停車
 南砂町駅 (T 15) - 西葛西駅 (T 16) - 葛西駅 (T 17)
 当駅 - 南砂町間の駅間距離2.7 kmは東京メトロとしては最長である。

脚注

注釈

出典

 東京地下鉄の1日平均利用客数

 東京都統計年鑑

参考文献

関連項目

 日本の鉄道駅一覧
 葛西
 葛西臨海公園駅

外部リンク
 西葛西駅/T16 | 路線・駅の情報 | 東京メトロ

江戸川区の鉄道駅
しかさい
東京地下鉄の鉄道駅
1979年開業の鉄道駅
葛西

西葛西駅


George Kitching, kanadski general, * 1910, † 1999.

Knjigo
 Mud and Green Fields: The Memoirs of Major-General George Kitching (1986)

Glej tudi

 seznam kanadskih generalov

Rojeni leta 1910
Umrli leta 1999
Kanadski generali
Veterani druge svetovne vojne

George Kitching


Jacarepaguá est un quartier de la zone ouest de la ville de Rio de Janeiro, au Brésil, localisé dans la baixada de Jacarepaguá, entre le Maciço da Tijuca et la Serra da Pedra Branca, à l'écart des attractions touristiques de la ville de Rio.

Il s'étend sur une aire totale de  hectares, étant le  le plus vaste de la municipalité. En 2010, la population du quartier était de  habitants; le quartier était classé  parmi les quartiers de Rio les plus habités.

Histoire
Le quartier était habité avant l'arrivée des Européens au . Jacarepagua vient des mots tupi qui l'on originé: îakaré (caïman, crocodile), paba (endroit) e kûá (crique).

Le quartier était habité, il avait environ 800 ans, depuis le . Au début, la colonisation portugaise n'a rien changé jusqu'à la fin du , quand a eu lieu la division de la vallée en fermes de colonisation. Jacarepaguá était la région de la ville qui possédait le plus grand nombre de plantations de sucre à l'époque coloniale. Tout au long de la période impériale, les moyens de transport étaient les chariots, les troupes et les chevaux. Les habitants de Jacarepaguá devraient faire face à un long voyage pour atteindre le centre-ville. En 1875, le tramway tiré par des ânes liait la région à d'autres quartiers. Lorsque le train a atteint le quartier relativement proche de Cascadura, c'était une grande révolution pour les riverains de Jacarepagua. La distance entre la région et le centre-ville aurait diminué de manière significative. Le train, alimenté par le charbon (la célèbre Maria-fumée), avait une vitesse incroyable pour l'époque.

Au début du  Jacarepaguá continuait l'agriculture. Les fermes se multipliaient à chaque année pour alimenter la croissance des marchés du centre-ville d'autres parties de Rio de janeiro, qui à l'époque, avaient déjà un aspect plus urbanisé. Le quartier, en continuant rural, a su profiter économiquement de l'évolution générale de la ville.

La transformation la plus importante du quartier a commencé à se produire dans les années 1970, avec la formation de grandes industries. Ainsi, la population y a aussi augmenté, en faisant de Jacarepaguá une grande "ville dans la ville", avec tous les problèmes inhérents aux centres de grande population. Malgré le changement soudain, le quartier a réussi à sauver une partie de la richesse du patrimoine des bâtiments coloniaux de Rio de Janeiro: quelques églises, moulins, des fermes et un aqueduc. Aujourd'hui il s'agit d'un quartier en processus de séparation, une fois qu'une grande partie de son territoire original, au cours du temps, s'est séparée et a donné lieu à plusieurs quartiers plus petits, tels que Taquara, Praça Seca, Anil, Vargem Grande, Vargem Pequena, Cidade de Deus et Freguesia, aussi différents que possible les uns des autres.

Caractéristiques du quartier
Aujourd'hui, le quartier possède plusieurs sous-régions socio-économiquement développés, mais souffre encore avec la présence de bidonvilles (Favelas) et des problèmes structurels urbains, et une énorme inégalité: dans certaines régions, le quartier possède une population franchement aisée, tandis que dans autres, c'est le contraire qui arrive. Le quartier dispose d'une immense structure des boutiques et des galeries, ainsi que d'un vaste réseau de commerce populaire, des supermarchés, grandes surfaces, et des centres commerciaux modernes. Le quartier dispose également de nombreuses écoles, divers collèges, restaurants, banques, clubs de loisirs et piscines publiques, et une École de samba. Le quartier abrite, notamment:
 L'HSBC Arena
 Le Riocentro - Il est le plus grand centre de congrès en Amérique Latine. Il se compose de cinq pavillons reliés entre eux, totalisant 100 000 mètres carrés dans un parc de 571 000 mètres carrés, avec parking pour environ 7000 voitures et 60 bus. Il a été élu en 2006 et 2007, le plus important d'Amérique du Sud par les World Travel Awards. Il a été conçu et construit spécifiquement pour la tenue de grands événements, et a accueilli, entre autres, la Conférence internationale des Nations unies sur l'environnement et le développement (ECO-92), le  Congrès mondial du pétrole en 2002 et le congrès Rio +20,. Il accueille régulièrement la Foire du livre de Rio de Janeiro. Il était administré par la municipalité de la ville de Rio de Janeiro, mais a été privatisée à la société française GL Events pour une subvention de 50 ans. Il a aussi accueilli quelques compétitions des Jeux panaméricains de 2007.
 Le Parc aquatique Maria Lenk
 Le Vélodrome de Barra

Galerie

Références

Quartier de Rio de Janeiro
Quartier de plus de 150 000 habitants

Jacarepaguá


高橋 陽子(たかはし ようこ)

 高橋陽子 (小説家) - 日本の小説家。
 高橋陽子 (漫画家) - 日本の漫画家。⇒プロジェクト:漫画家/日本の漫画家 た行#高橋陽子
 高橋陽子 (女優) - 日本の女優。
 写真家・デザイナーのたかはしようこの本名(髙橋陽子)

関連項目

同音異字の名前
 高橋洋子 (曖昧さ回避)

高橋陽子


An Phorioppnia nova in uska species han Bryozoa nga ginhulagway ni Gordon ngan D'hondt hadton 1997. An Phorioppnia nova in nahilalakip ha genus nga Phorioppnia, ngan familia nga Phorioppniidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phorioppnia

Phorioppnia nova


Rajčići su naselje u Republici Hrvatskoj u Sisačko-moslavačkoj županiji, u sastavu grada Novske.

Zemljopis
Rajčići se nalaze sjeveroistočno od Novske, sjeverno od Rajića te zapadno od državne ceste Lipik - Okučani.

Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine Rajčići su imali 4 stanovnika.

Napomena: Rajčići kao naselje iskazuju se od 1948. Od 1890. do 1921. jest dio bivšeg naselja Goleši, za koje sadrži podatke od 1857. do 1880. i u 1931. U 1981. povećano pripajanjem naselja Milisavci. Za to bivše naselje sadrži podatke od 1890. do 1921. i od 1948. do 1971. U 1890. iskazano pod imenom Rajačići.

Izvor

Naselja u Sisačko-moslavačkoj županiji

Rajčići (Novska)


Oftfor († nach August 693) war Bischof von Worcester. Er wurde 691 zum Bischof geweiht und trat sein Amt im gleichen Jahr an. Er starb nach August 693.

Einzelnachweise

Bischof (7. Jahrhundert)
Bischof von Worcester
Geboren im 7. Jahrhundert
Gestorben im 7. Jahrhundert
Mann

Oftfor


Das Kloster Bethlehem ist ein Kloster der Klarissen-Kapuzinerinnen von der Ewigen Anbetung in Koblenz. Das Klarissenkloster wurde 1904 im Stadtteil Pfaffendorf gegründet. Die Klarissen-Kapuzinerinnen leben in strenger Klausur, in vollkommenem Schweigen und persönlicher Armut. Sie pflegen die Ewige Anbetung vor dem Allerheiligsten in schichtweiser Ablösung und verdienen ihren Lebensunterhalt durch das Fertigen von Hostien für den Gottesdienst. Benannt ist das Kloster nach der Stadt Bethlehem, der Überlieferung nach der Geburtsort Jesu Christi.

Geschichte

Die Gründung des Klosters Bethlehem in Pfaffendorf ging auf eine Initiative der Kapuzinerinnen von der Ewigen Anbetung im Kloster Maria Hilf in Mainz aus. Ende des 19. Jahrhunderts stieg die Zahl der Schwestern im Mainzer Kloster so sehr an, dass man sich für den Bau eines neuen Klosters entschied. Langjährige Oberin in Mainz war Ignatia von Hertling, die Kontakt zu Paula Reinhard aus Ehrenbreitstein unterhielt. Beide kannten sich, da Paula Reinhard 1873 in das Mainzer Kloster eintrat, dieses aber nach wenigen Wochen aus gesundheitlichen Gründen wieder verlassen musste. Zusammen mit ihrer Schwester Maria Reinhard (1848–1919) erbte sie von ihrem Vater Franz Reinhard (1814–1893) ein beträchtliches Vermögen. Die Geschwister waren von einer starken Frömmigkeit geprägt und so erklärten sich beide am 12. Januar 1902 bereit, die Mainzer Schwestern bei der Klostergründung finanziell zu unterstützen.

Nachdem Rom am 30. Januar 1903 die kirchliche Genehmigung für die Klostergründung erteilte, wurden auf den Höhen von Pfaffendorf mit Blick ins Rheintal eine Villa und ein Grundstück erworben. Der Grundstein für das neue Kloster wurde am 2. Juli 1903 gelegt. Bis 1904 wurden auf dem Grundstück nach Plänen des Berliner Architekten August Menken ein Klostergebäude samt Klosterkirche errichtet, die am 17. Oktober 1904 vom Trierer Bischof Michael Felix Korum dem heiligsten Herzen Jesu geweiht wurden. Zur ersten Oberin des neuen Klosters wurde am selben Tag Ignatia von Hertling gewählt. Die Geschwister Reinhard verbrachten in der Villa Emmaus ihren Lebensabend. Im August 1905 gehörten 19 Schwestern dem Kloster an.

Nachdem das Koblenzer Kloster einen großen Zuwachs an Schwestern erhielt, wurden 1931 in Melville (Südafrika) und 1953 in Swellendam weitere Anbetungsklöster gegründet. Während des Zweiten Weltkriegs drohten den Koblenzer Schwestern die nationalsozialistischen Machthaber mit der Auflösung des Klosters. Dieses konnte nur dadurch abgewendet werden, weil sie sich zur Arbeit für die Wehrmacht verpflichteten und Krankenhauswäsche nähten sowie Militärpullover ausbesserten. Bei den Luftangriffen auf Koblenz vom 21. November und vom 11. Dezember 1944 wurde das Kloster schwer beschädigt. Das Kloster wurde evakuiert, sieben Schwestern fanden im Krieg den Tod.

Nach der Einnahme von Koblenz durch amerikanische Truppen kehrten im April 1945 die ersten Schwestern in ihr zerstörtes Kloster zurück. Der Wiederaufbau des Klosters Bethlehem dauerte mehr als 20 Jahre. Die Klausur konnte im November 1953 erstmals wieder geschlossen werden. Die unversehrt gebliebene Klosterkirche diente nach dem Krieg der Pfarrei St. Peter und Paul sechs Jahre lang als Notkirche. Nach dem Krieg wuchs die Zahl der Schwestern auf 40 an. Sie bestritten ihren Lebensunterhalt mit der Gold- und Seidenstickerei sowie der Fertigung von kirchlichen Kunst- und Gebrauchsgegenständen. Die nördlich des Klostergebäudes gelegene Villa Emmaus wurde 1973 abgerissen. Heute leben 19 Schwestern in dem Kloster, die ausschließlich von der Hostienbäckerei leben.

Bau

Kloster

Das Kloster Bethlehem besteht aus einem langgestreckten Klostergebäude entlang der Hermannstraße und schließt am Nordende mit der Klosterkirche ab. Auf der hangabwärts gelegenen Westseite schließen sich Klostertrakte an, die um zwei Innenhöfe angeordnet sind, mit ursprünglich 30 Klosterzellen. Das Hauptgebäude an der Hermannstraße besitzt zwei und aufgrund des Gefälles auf der Hangseite drei Geschosse. Der Putzbau in historisierenden Formen wurde aus hellem Sandstein errichtet. Die im Krieg nicht zerstörte Fassade auf der Talseite besitzt zwei Eckrisalite, auf der Nordseite mit Krüppelwalm und auf der Südseite mit einem Schweifgiebel. Die Fenster zeigen neugotische Formen mit gekehlten Gewänden. Die nach dem Krieg vollkommen neu errichtete Front entlang der Hermannstraße wurde im historisierenden Stil der 1950er Jahre errichtet. Sie besitzt breit gekehlte Rundbogenfenster und einen hervortretenden halbrunden Treppenturm mit Kegeldach. Alle Dächer wurden mit Schiefer gedeckt.

Klosterkirche

Die Klosterkirche Herz Jesu mit neuromanischen Elementen besitzt einen Rundbogenfries an der Traufe und am Giebel. An der Nordwand ist ein großes Rosettenfenster über einer Dreierarkade eingebaut. Diese Kapelle setzt sich aus zwei Teilen zusammen, dem zur Klausur gehörenden Nonnenchor, über dem sich ein polygonaler Dachreiter mit Spitzhelm erhebt, und dem Gemeindeteil. Beide Abschnitte sind gleich lang und durch eine Quermauer voneinander getrennt, die im Dachbereich hervortritt. Auch die Fensterzone spiegelt diese Trennung wider. Die Reihe großer Rundbogenfenster wird durch zwei hochgelegte Vierfacharkaden mit Säulchen, Kapitellen und Kämpfern unterbrochen. Der einschiffige Saal mit deutlicher Trennung beider Bereiche durch einen massiven Schwibbogen ist nach Süden ausgerichtet. Auf beiden Seiten befindet sich jeweils ein Altar. In der Mitte unter einer Giebelarkarde und von beiden Seiten sichtbar befindet sich eine ausgestellte Monstranz, das Zentrum der Ewigen Anbetung. Die Eingangstür zum Gemeindebereich ist mit besonders aufwändig geschmiedeten Blättern und Ranken mit einem reliefartigen Tympanon samt Blattfries darüber ausgestattet. Im Gemeindebereich öffnet sich auf der Westseite auf der Höhe des Obergeschosses ein Oratorium der Geschwister Reinhard. Von hier führt ein noch erhaltener zweigeschossiger Verbindungsgang in Fachwerkkonstruktion in Richtung der abgerissenen Villa Emmaus.

Denkmalschutz

Das Kloster Bethlehem ist ein geschütztes Kulturdenkmal nach dem Denkmalschutzgesetz (DSchG) und in der Denkmalliste des Landes Rheinland-Pfalz eingetragen. Es liegt in Koblenz-Pfaffendorf in der Hermannstraße 29.

Seit 2002 ist das Kloster Bethlehem Teil des UNESCO-Welterbes Oberes Mittelrheintal.

Siehe auch

 Liste von Sakralbauten in Koblenz

Literatur

 Fritz Michel: Die Kunstdenkmäler der Rheinprovinz. Die kirchlichen Denkmäler der Stadt Koblenz, hrsg. von Paul Clemen, Düsseldorf 1937, S. 319–322 (Die Kunstdenkmäler der Rheinprovinz. Zwanzigster Band. 1. Abteilung).
 Fritz Michel: Die Kunstdenkmäler der Stadt Koblenz. Die profanen Denkmäler und die Vororte, München Berlin 1954, (Die Kunstdenkmäler von Rheinland-Pfalz Erster Band).
 Wolfgang Schütz: Koblenzer Köpfe. Personen der Stadtgeschichte – Namensgeber für Straßen und Plätze. Verlag für Anzeigenblätter GmbH, Hrsg.: Bernd Weber, Mülheim-Kärlich 2005 (2. überarb. u. erw. Aufl.), S. 239 f. und S. 437 f., .
 VVV – Verkehrs- und Verschönerungsverein Pfaffendorf e.V. (Hrsg.): 100 Jahre Kloster Bethlehem 1904-2004, Lahnstein 2004
 Ulrike Weber (Bearb.): Kulturdenkmäler in Rheinland-Pfalz. Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland. Band 3.3: Stadt Koblenz. Stadtteile. Werner, Worms 2013, ISBN 978-3-88462-345-9.

Weblinks

 Website des Klosters Bethlehem

Einzelnachweise

Bethlehem
Bethlehem
Klosterbau in Europa
Koblenz
Koblenz
Koblenz
Kulturdenkmal in Koblenz
Kulturlandschaft Oberes Mittelrheintal
Kloster (20. Jahrhundert)
Erbaut in den 1900er Jahren
Koblenz

Kloster Bethlehem (Koblenz)


Ripa Alta Cremensium seu Rivolta  (alia nomina: Ripa Alta) (Italiane: Ripalta Cremasca) est municipium Italiae, circiter 3 450 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Cremonensi situm. Incolae Rivoltellenses appellantur.

Insigne

Clari cives

Nati
 Alphius Quarteroni
 Carolus Fayer

Ecclesia Catholica Romana
 Dioecesis Cremensis

Fractiones, vici et loci in municipio

Fractiones
 Ripa Alta Nova Ripalta Nuova (sedes municipalis),
Bolzone, San Michele, Zappello.

Municipia finitima
Capergnanica, Credera Rubbiano, Crema, Madignano, Moscazzano, Ripalta Arpina, Ripalta Guerina.

 Langobardiam (regionem),
 Provinciam Cremonensem,
 Cremonam (urbem),
 Municipium Italiae.

Nexus externi
 Situs publicus

Pinacotheca

Notae

Municipia in provincia Cremonae

Ripa Alta Cremensium


She aghteyr as arraneyder Americaanagh ee Zendaya Maree Stoermer Coleman (ruggit er 1 Mean Fouyir 1996). T'ee er gheddyn ram accolaidyn, goaill stiagh Aundyr Primetime Emmy. Ren yn earishlioar Time cur ee stiagh mastey ny 100 dooinney smoo cummaghtagh 'sy theihll 'sy rolley bleinoil oc ayns 2022.

V'ee ruggit as troggit ayns Oakland, California, as hoshee yn coorse bea eck myr craishteyder paitçhey as daunseyr jeenane. Hoshee yn coorse cloie er y çhellveeish eck myr Rocky Blue er y sitcom Shake It Up (2010–2013) liorish Disney Channel as ren ee cloie myr y roltag enmyssagh 'sy sitcom K.C. Undercover (2015–2018) son y vollagh cheddin. Haink e chied chloie 'sy scannaneaght ayns 2017 lesh y scannane far-eniaghtagh Spider-Man: Homecoming as ny scannaneyn hie er eiyrtyssagh er. Ren e paart myr Rue Bennett, jeigeyr deyrsnagh-druggey 'sy straih drama jeigeyr lesh HBO, Euphoria (2019–jiu), jannoo jee y cosneyder s'aa jeh Aundyr Primetime Emmy son y Ven-aghteyr Toshee Share ayns Straih Drama. Ta e paartyn scannane goaill stiagh y drama kiaullee The Greatest Showman (2017), y drama romansagh Malcolm & Marie (2021), as yn ard-skeeal far-skeealaght sheanse Dune (2021).

Myrane lesh e coorse cloie eck, ta Zendaya gobbraghey 'sy çhynskyl kiaull. Ayns 2011, ren ee cur magh ny singylyn "Swag It Out" as "Watch Me", y singyl jerrinagh marish Bella Thorne. Ren ee fo-screeu rish Hollywood Records ayns 2012 as beggan ny yei ren ee cur magh e chied hingyl, "Replay", haink stiagh mastey ny 40 arraneyn s'yrjey er kaart Billboard Hot 100 ny Steatyn Unnaneysit. Ren ee cur magh e albym seyrlann hene-enmyssit ayns 2013. Haink e rah hraghtee smoo myr kiaulleyder lesh y cho-obbraghey marish Zac Efron, "Rewrite the Stars", voish The Greatest Showman ayns 2018.

Imraaghyn

Kianglaghyn magh

Ruggyryn 'sy vlein 1996
Arraneyderyn Affro-Americaanagh
Aghteyryn Affro-Americaanagh
Deiney ass Los Angeles, California
Deiney ass Oakland, California
Arraneyderyn pop-chiaull bwoirrin Americaanagh
Aghteyryn scannane bwoirrin Americaanagh
Americaanee jeh sluight Germaanagh
Americaanee jeh sluight Albinagh
Craishteyderyn bwoirrin Americaanagh
Aghteyryn çhellveeish bwoirrin Americaanagh
Aghteyryn gamman-feeshan bwoirrin Americaanagh
Aghteyryn goo bwoirrin Americaanagh
Aghteyryn ass California
Arraneyderyn ass California

Zendaya


Zangalapalle railway station is located in Anantapur district in the Indian state of Andhra Pradesh and serves Zangalapalle village in Anantapur district. It lies on Guntakal–Bangalore section. It halts 8 trains Everyday.

History

The Guntakal–Bangalore line was opened in 1892–93. The metre-gauge Guntakal–Mysore Frontier Railway was opened in 1893. It was operated by Southern Mahrata Railway.

Electrification
The Gooty-Bangalore railway line is fully electrified and commissioned on 14 July 2016.

References

External links

Railway stations in Anantapur district
Guntakal railway division

Zangalapalle railway station


Kladruby nad Labem sú obec v Česku v okrese Pardubice v Pardubickom kraji. 1. januára 2012 tu žilo 652 obyvateľov, z toho 317 mužov a 335 žien, pričom priemerný vek v obci bol 42,7 roka (muži 42,0 roka, ženy 43,4 roka).

Referencie

Pozri aj
 Zoznam obcí v Česku

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka obce

Obce okresu Pardubice

Kladruby nad Labem


Condinum  (Italiane: Condino) est vicus Italiae et fractio caput municipii Burgi Clesis. Incolae Condinenses appellantur.

Geographia
 Valles Iudicariae seu Valles Iudicarienses, Valli Giudicarie,
 Vallis Clesis

Historia
Condinum fuit municipium Italiae, circiter 1 515 incolarum, in Regione Tridentino-Athesia Superiori/Tirole Meridionali, in Libera Provincia Tridentina (Tridentino) ac in Communitate Iudicariensi (Valle Clesis) situm; die 1 Ianuarii 2016 coniunxit se cum Municipiis Brioni, Cimicique, ut constituiret municipium novum Burgi Clesis.

Ecclesia Catholica Romana
 Archidioecesis Tridentina

 Tridentinum-Athesiam Superiorem/Tirolem Meridionalem (regio)
 Liberam Provinciam Tridentinam seu Tridentinum (provincia ac terra)
 Communitatem Iudicariensem (communitas vallis),
 Tridentum (urbs),
 Burgus Clesis (municipium).

Nexus externi
 Pagina officialis

Pinacotheca

Notae

Municipia abrogata Italiae
Fractiones in Tridentino
Vici in municipio Burgi Clesis

Condinum


Սլոբոդո-Տուրինսկի շրջան (), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Սվերդլովսկի մարզում։

Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տուրինսկայա Սլոբոդա։

Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2709,1 կմ²։

Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 15091 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 5,57 մարդ/կմ²։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Ռուսաստանի Կառավարության կայք. Տարածաշրջանների մասին տարաբնույթ տեղեկություններ։ Անհրաժեշտ է փնտրել ըստ շրջանի անվանման։

Սվերդլովսկի մարզ
Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների

Սլոբոդո-Տուրինսկի շրջան


Պինեդա դե Մար (), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Կատալոնիա ինքնավար համայնքում՝ Բարսելոնա նահանգի Մարեսմե շրջանում։ Զբաղեցնում է 10,77 կմ² մակերես։ Բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 25 893 մարդ։

Այն տեղակայված է Կալելյայի և Սանտա Սուսանա բնակավայրերի ծովափին։ Այն վարչական կենտրոնից՝ Բարսելոնայից 55 կմ և Ժիրոնայից 45 կմ հեռավորության վրա է գտնվում։ Ֆրանսիական Ֆրոնտիգնան քաղաքի հետ եղբայր-քաղաքներ են։

Ժողովրդագրություն

Պատմություն
Մունիցիպալիտետի տարածքում հայտնաբերված ք.ա. 4-րդ դարի գտածոները խոսում են այն մասին, որ այս տարածքը բնակեցված է եղել հին ժամանակներից։ Իբերացիներն սկզբում բնակեցրել են Պիրենեյան թերակղզու արևելյան շրջանները, ապա աստիճանաբար սկսել են տարածվել թերակղզու կենտրոնական հատվածում։

Ք.ա 1-ին դարում՝ հռոմեացիների կողմից տարածքի գաղութացման ժամանակ ափի երկայնքով հայտնվեցին բազմաթիվ բնակավայրեր։ Պինեդա դե Մարի տարածքում գտնվել է բավականին ազդեցիկ հռոմեական բնակավայր, որտեղ կա մի ջրանցույց՝ դեռևս պահպանված 4 կամարներով։

Իսլամադավաններից Կատալոնիայի ազատագրումից հետո այն դարձավ «Իսպանիայի մարկայի» մաս (marca hispanica), որը սահման էր հանդիսանում արաբների և Ֆրանկների թագավորության միջև։ Պինեդեում պահպանված են Մոնտպալաու ամրոցի մնացորդները՝ կառուցված 11-րդ դարում։ Ամրոցի կառավարիչները Պալաֆոլսի ամրոցի կառավարիչներ հետ կառավարում էին ողջ Մարեսմեն։

1079 թվականին այստեղ կառուցվել է Սուրբ Մարիա եկեղեցին։ 12-րդ դարում եկեղեցու շրջակայքում սկսել են տներ կառուցել։ 1338 թվականին Վիկոնտ II Կաբրերացին այս տարածքին տալիս է բնակավայրի կարգավիճակ։

16-րդ դարում ափամերձ շրջանները հաճախ են ենթարկվել ծովահենների և թուրք կապերների (, , ) հարձակումներին, ինչի պատճառով կառուցվել են պաշտպանական կառույցներ։ 17-րդ դարում բնակչության աճին և տարածաշրջանի զարգացման վրա իր ազդեցությունն է թողել համաճարակն ու պատերազմը Ֆրանսիայի և Իսպանիայի միջև։ 1714 թվականին՝ Իսպանիայի ժառանգության համար պատերազմի ավարտից հետո Պինեդայի բնակչությունն սկսել է աճել. 70 տարվա ընթացքում այն աճել է՝ 493-ից հասնելով 1163-ի։ Բնակչության հիմնական զբաղմունքը եղել է գյուղատնտեսությունը՝ հատկապես գինեգործությունը և ցորենի մշակությունը։

Ինտենսիվ ժողովրդագրական զարգացման և ուրբանիզացիայի սկիզբը դրվել է 20-րդ դարի առաջին տասնամյակին։ Այս գործում կարևոր դեր է խաղացել հանրապետական Մանուել Սեռա ի Մորետը՝ Unió Socialista de Catalunya պարտիայի հիմնադիրը։ Նա 1914-1923 թվականներին ղեկավարել է Պինեդան։ Նրա գլխավորությամբ վերակառուցվել են մունիցիպալիտետի հին ճարտարապետական նմուշները (Plànol General d'Alineacions de Places i Carrers de la Vila de Pineda 1922 թվականի նախագիծ)։

Այդուհետ այն դարձել է Բարսելոնայի հարուստ ընտանիքների հանգստավայր։ 1930-ականներին բնակչությունը հասել է 3000-ի։ 1960 թվականից արդյունաբերության և զբոսաշրջության զարգացման հետ մեկտեղ կտրուկ սկսել է աճել բնակչությունը։ Ծովափներում հիմնվել են հյուրանոցներ, մոթելներ։ Քաղաքում ավելացել են նոր բնակավայրերի թիվը։ 1990 թվականին բնակչությունը դարձել է 17 000, իսկ ներկայումս 26 000-ից ավելի։

Տրանսպորտ
Քաղաքի գլխավոր ճանապարհը N-II-ն ու Renfe Operadora ճեպընթացի ուղեգիծն անցնում է քաղաքի միջով։ Քաղաքում կարելի է տեղաշարժվել նաև C-32 վճարովի ավտոերթուղով։

Քաղաքը գտնվում է Բարսելոնայի և Ժիրոնայի միջև, որոնց հետ կապված է մի քանի ճանապարհներով։ Նշանակալի է Ժիրոնա-Կոստա Բրավա (, ) օդանավակայանը։ Այդտեղից օրվա ընթացքում մի քանի անգամ շարժվում է Կոստա դել Մարեսմա-Կոստա Բրավա ավտոբուսը։ Մունիցիպալիտետից Բարսելոնա կարելի է հասնել գնացքով, որը շարժվում է յուրաքանչյուր 20 րոպեն մեկ անգամ։

Ամռանը քաղաքում աշխատում են զբոսաշրջային փոխադրամիջոցներ։

Ծանոթագրություններ

Իսպանիայի բնակավայրեր

Պինեդա դե Մար


Ümumi yayılması:
Orta Asiya (Kopetdağ), Türkiyə, İran, İraq, Əfqanıstan və Pakistanda  təbii аrеаllаrı vardır.

Azərbaycanda yayılması:
Quba rayonunda, Talışda, Kür-Araz ovalı-ğında, Qarabağ və Naxçıvan MR-nın dağlarında təbii halda yayılmışdır.

Statusu:
Azərbaycanın nadir bitkisidir. NT.

Bitdiyi yеr:
Orta  dağ qurşağınadək rütubətli meşələrdə çay və suların kənarlarında, dərələrdə  yayılmışdır.

Təbii ehtiyatı:
Azərbaycanda arealı geniş deyildir.

Bioloji xüsusiyyətləri:
Təbiətdə hündürlüyü 4-6 m olan hündür kol və ya ağacdır. Bitkinin budaqlаrı qaramtıl-qоnur və ya boz rəngli olub, sıx tük-lüdür. Qabığı soyulmuş oduncağında düyünlər vardır. Tumurcuqları iri olub, 0,7-0,9 sm uzunluğundadır və tüklüdür. Yarpaqlarının uzunluğu 1 sm-ə qədər olur. Yarpaqlar böyrək və ya yarımürəkşəkillidir, dişlidir. Yarpaq saplağının uzunluğu 1-1,5 sm uzunluğunda ola bilir. Yarpaqlarının uzunluğu 6-13 sm, eni isə 2-4,5 sm arasında olur. Yarpaqlar uzun¬sov ellipsşəkilli, uzunsov tərsinə yumurtaşəkilli və ya lansetşəkilli ola bilir. Yarpaqların qaidə hissəsi paz və ya qövs şəklində daralmışdır. Yarpaqları üst tərəfdən tünd-yaşıl olub, çılpaqdır, alt tərəfdən isə ağımtıl və ya boz rəngli olub seyrək tüklüdür. Dişicik sırğalarının uzunluğu 3-4 sm arasında olur. Aprel–may aylarında çiçək açır. Tumurcuqlаrı birbirinə yаxın, çox iri, uzunluğu 8-9 mm və qalınlığı 5-6 mm, küt, tünd-şabalıdı və yа narıncı rəngli, sıх boz tükcüklü, bəzən zəif tükcüklüdür. Yаlаnçı zoğlаrı iri, sаplаqlı, yаrıımürəkşəkilli, bəzən lаnsetvarı, vəzicikli dişlidir. Saplaqların uzunluğu 0,8-1,2 sm, məxməri, bünövrəsində çox enlidir. Sığаlаrı budaqlardа bir-birinə yаxın yеrləşir, bоl, sıxçiçəkli, qаlındır. Dişi çiçəklərin uzunluğu 3-4,5 sm, xırda yаrpаqlаrı оlаn uzun аyаqdа yеrləşmişdir. Çiçəkləməsi martdan aprelədək yаrpаqlаrın аçılmаsı ilə eyni vaxtda baş verir.

Çoxalması:
Təbiətdə generativ və vegetativ yolla çoxalır.

Təbii ehtiyatının dəyişilməsi səbəbləri:
Başlıca olaraq insan fəaliy¬yətidir.

Becərilməsi:
Mədəni şəraitdə Nəbatat bağlarında becərilir.

Qəbul edilmiş qoruma tədbirləri:
Xüsusi mühafizə tədbiri görülməmişdir.

Zəruri qoruma tədbirləri:
Azərbaycanın "Qırmızı Kitabı"na daxil edilməsi zəruridir.

Məlumat mənbələri:
Деревья и кустарники СССР. т.3.1954; Флора Азербайджана. т.5. 1954; Azərbaycanın ağac və kolları. III cild. 1970; Красная Книга СССР. 1984; Azərbaycanın Qırmızı Kitabı. 1989;  Azər-baycanın "Qırmızı" və "Yaşıl Кitabları"na tövsiyə olunan bitki və bitki formasiyaları. 1996; Azərbaycan florasının konspekti. I-III cildləri.  2005; 2006; 2008; Naxçıvan Muxtar Respublikası florasının taksonomik spektri. 2008; Naxçıvan MR-nın flora müxtəlifliyi və onun nadir növlərinin qo-runması. 2011.

İstinadlar
1."Azərbaycanın Nadir Ağac və kol bitkiləri", Bakı: "Elm", 2014, 380 səh.

2. ↑ "Azərbaycan dendraflorasi" I cild, Baki, "Elm", 2011, 312 səh.

Tofiq Məmmədov, Elman İsgəndər, Tariyel Talıbov.

Xarici keçidlər
http://dendrary.in-baku.com/?page_id=112

 Botanika

Misir söyüdü


Emmersdorf an der Donau je obec v Rakúsku v spolkovej krajine Dolné Rakúsko v okrese Melk.

Žije tu  obyvateľov ().

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka

Obce okresu Melk
Sídla na Dunaji

Emmersdorf an der Donau


Honduras–India relations refers to the international relations that exist between Honduras and India. The Ambassador of India in Guatemala City is concurrently accredited to Honduras. India also maintains an Honorary Consul General in Tegucigalpa. Honduras is accredited to India from its embassy in Kuwait City.

High level visits
Honduran Defence Minister Aristides Mejia Carranza visited India in April 2008 and held meetings with Exim Bank officials and Indian companies executing projects in Honduras. Vice Foreign Minister Eduardo Enrique Garcia Reina visited the country in June 2008 to participate in the second India-SICA Foreign Ministers' meeting in New Delhi. During the meeting, Honduras and India signed an MoU, agreeing to hold regular Foreign Office Consultations. The first such Consultation was held in Honduras on 27 April 2015. Special Secretary (AMS & CPV) in the Ministry of External Affairs R. Swaminathan led the Indian delegation at the Consultation.

In March 2011, the Honduran Government announced that it would close its embassies in five South American countries and utilize the resources to open trade offices in India, Singapore, China, and Canada. Honduran Agriculture Minister Jacobo Regalado visited India in January 2013, and Vice Defence Minister Carlos Robeto Fune attended Aero India 2013 in Bangalore in February. Minister of Economic Development Alten Rivera Montes visited India in October 2014 to attend the VI India-LAC Investment Conclave.

Trade
Bilateral trade between Honduras and India totaled US$170.96 million in 2015–2016, declining by 19.68% from the previous fiscal. India exported $155.05 million worth of goods to Honduras, and imported $15.91 million. The main commodities exported by India to Honduras are tanning and dyeing extracts, rubber products, iron and steel, pharmaceuticals, and cotton. The major commodities imported by India from Honduras are iron, steel, and aluminium articles.

An Indo-Canadian joint venture company opened a silk yarn knitting factory in San Pedro Sula in 2006. There have been several visits by trade, business, tourism, and other delegations between the two countries.

Cultural relations
A Bharatanatyam dance troupe led by Ananda Shankar Jayant performed in Honduras in September 2004. This was the first ever performance by an Indian troupe in the country. Yoga is popular in Honduras, and there are several yoga schools in the country. India's independence was officially celebrated in Honduras on 14 August 2007. The ceremony was attended by President Zelaya, Cabinet Ministers, several other senior officials and the Indian High Commissioner to Honduras (resident in Guatemala City).

As of December 2016, around 12 Indians reside in Honduras, most of whom are nuns in Christian missionaries.

Foreign aid
India donated  worth of medicines and medical supplies in 1998, and $10,000 worth of medicines in the aftermath of a severe drought in Honduras in October 2005. The following month, India donated 26 Bajaj three-wheelers.

The Honduran Government signed an agreement with the Exim Bank of India in August 2006 to avail a line of credit of $30 million. Honduras and India signed an MoU in January 2008 to establish an IT Center in Tegucigalpa with Indian assistance. The centre was operated by NIIT between 2008 and 2011, during which time over 20,000 students were trained. In 2011, NIIT transferred the centre to the Honduran National Autonomous University in Tegucigalpa. In 2016, India provided grant-in-aid of $84,000 to the Honduran National Autonomous University to procure new equipment for the centre.

India extended a line of credit of $30 million to Honduras in 2006. The Honduran Government utilized the funds to procure transport, communication and medical equipment. India agreed to provide a line of credit of $26.5 million in 2014 for the Jamastran River Valley Irrigation Project. The formal agreement was signed in August 2016. The project work was carried out by Indian firm, Apollo International.

Citizens of Honduras are eligible for scholarships under the Indian Technical and Economic Cooperation Programme. Illiterate Honduran women from the remote and rural areas of Los Hornos, Los Naranjos, and La Mosquitia attended a six-month solar rural electrification course, sponsored by the Indian Government, at the Barefoot College in Tilonia, Rajasthan in 2014. After completing the course, the women returned to Honduras and installed 207 solar panels in their villages. The panels generate 85 watts each and provide solar energy to 3,778 households, benefiting 22,739 people in 52 districts.

See also
 Foreign relations of Honduras
 Foreign relations of India

References

Honduras
India

Honduras–India relations


Jan Justus Bos, nizozemski veslač, 28. julij 1939, Balikpapan, Nizozemska Vzhodna Indija, † 24. marec 2003, Oosterbeek, Nizozemska.

Bos je za Nizozemsko nastopil v dvojcu s krmarjem na Poletnih olimpijskih igrah 1964 v Tokiu. Nizozemski čoln je takrat osvojil bronasto medaljo. Pred tem je leta 1960 nastopil že na Poletnih olimpijskih igrah v Rimu, kjer je nizozemski čoln izpadel v repesažu.

Bos je študiral gozdarstvo na Univerzi v Wageningenu, po končani športni karieri pa se je tam leta 1968 tudi zaposlil v oddelku za rastlinsko sistematiko. Specializiral se je za floro podsaharske Afrike. Kasneje je štiri leta delal v Kamerunu, Južni Afriki in Liberiji.

Po vrnitvi iz Afrike je bil nekaj časa voditelj nizozemske poljudno-znanstvene oddaje Ja, natuurlijk. Leta 1984 je napisal doktorat o rodu rastlin Dracaena v Zahodni Afriki.

Sklici

Zunanje povezave

Nizozemski veslači
Nizozemski botaniki
Olimpijski tekmovalci za Nizozemsko
Veslači Poletnih olimpijskih iger 1960
Veslači Poletnih olimpijskih iger 1964
Prejemniki bronastih olimpijskih medalj za Nizozemsko

Jan Just Bos