Urbs metropolitana R(h)egina (alia nomina: Urbs metropolitana R(h)eginensis, Urbs metropolitana R(h)egitana, Urbs metropolitana R(h)egii ac Urbs metropolitana R(h)egii Iulii; Italiane: Città Metropolitana di Reggio Calabria) est urbs metropolitana Italiae ab anno 2016 circiter 555 836 incolarum, in regione Bruttio sita cuius caput Regium est.

Historia
Urbs metropolitana Regina 1 Ianuarii 2016 istituita est; die 1 Ianuarii anni 2017 succēdet Provincia Regina abrogata .

Geographia politica

Municipia metropolitana regina
Municipia Urbis metropolitanae Reginae erunt 97. Urbes, oppida et municipia provinciae Latine vocari possunt.

 R(h)egium vel R(h)egium Iulii (alia nomina: R(h)egium Iulium, R(h)egium Bruttiorum, et cetera; deinde R(h)egium Calabriae),
 Africum (Italiane: Africo),
 Agnana (alia nomina: Anniana) (Italiane: Agnana Calabra),
 Anoya (alia nomina: Anogeum) (Italiane: Anoia),
 Antonimina (alia nomina: Antonomum) (Italiane: Antonimina),
 Ardorium (alia nomina: Arduri) (Italiane: Ardore),
 Bagaladum (alia nomina: Bagalades) (Italiane: Bagaladi),
 Balnearia (Italiane: Bagnara Calabra),
 Benestarium (alia nomina: Bostar) (Italiane: Benestare),
 Blancum (alia nomina: Biancum) (Italiane: Bianco),
 Bivungium (Italiane: Bivongi),
 Bova (Italiane: Bova),
 Bova Maritima (alia nomnina: Bova Maris) (Italiane: Bova Marina),
 Bobalinum (alia nomina: Bovolina) (Italiane: Bovalino),
 Brancaleonum (alia nomina: Brancaleon, Spelunca (Bruttium)) (Italiane: Brancaleone),
 Brutianum (alia nomina: Bulsanum) (Italiane: Bruzzano Zeffirio),
 Caenesium (alia nomina: Flumen Morum) (Italiane: Fiumara),
 Calanna (alia nomina: Columna) (Italiane: Calanna),
 Caminium (Italiane: Camini),
 Campum Magdalenae (alia nomina: Campus Magdalenae) (Italiane: Campo Calabro),
 Candidonum (Italiane: Candidoni),
 Canolus (Italiane: Canolo),
 Carapha (Rhegium) (alia nomina: Carapha ad Blancum) (Italiane: Caraffa del Bianco),
 Cardetum (Italiane: Cardeto),
 Carerium (alia nomina: Charerum) (Italiane: Careri),
 Casale Novum (alia nomina: Casalenovum, Castrum Novum, Civitas Nova) (Italiane: Cittanova),
 Casignanum (alia nomina: Casignana) (Italiane: Casignana),
 Caulonia (alia nomina: Castrum Vetus, Castrovetum) (Italiane: Caulonia),
 Cimina (Italiane: Ciminà),
 Condofurium (Italiane: Condofuri),
 Cosiletum (Italiane: Cosoleto),
 Cryptaurea (alia nomina: Crypteria) (Italiane: Grotteria),
 Delia Nova (olim: Paraconum ac Pedavolum, seu Pedaulum, Pediviliaum) (Italiane: Delianuova),
 Fanum Sanctae Agathae (alia nomina: Fanum Sanctae Agathae ad Blancum) (Italiane: Sant'Agata del Bianco),
 Fanum Sanctae Christinae (alia nomina: Fanum Sanctae Christinae Aspri Montis) (Italiane: Santa Cristina d'Aspromonte),
 Fanum Sanctae Euphemiae de Synopoli (alia nomina: Fanum Sanctae Euphemiae Aspri Montis) (Italiane: Sant'Eufemia d'Aspromonte),
 Fanum Sancti Alexii (alia nomina: Fanum Sancti Alexii in Aspro Monte) (Italiane: Sant'Alessio in Aspromonte),
 Fanum Sancti Ferdinandi (Italiane: San Ferdinando),
 Fanum Sancti Georgii (Italia) (alia nomina: Georgetum, Morgetum) (Italiane: San Giorgio Morgeto),
 Fanum Sancti Hilarii (Bruttium) (alia nomina: Fanum Sancti Hilarii ad Ionium) (Italiane: Sant'Ilario dello Ionio),
 Fanum Sancti Ioannis (Bruttium) (alia nomina: Fanum Sancti Ioannis Hieracensium) (Italiane: San Giovanni di Gerace),
 Fanum Sancti Laurentii (Italia) (Italiane: San Lorenzo),
 Fanum Sancti Lucae (Italia) (Italiane: San Luca),
 Fanum Sancti Petri a Carida (Italiane: San Pietro di Caridà),
 Fanum Sancti Procopii (Italia) (Italiane: San Procopio),
 Fanum Sancti Ruberti (Italia) (Italiane: San Roberto),
 Fanum Sancti Stephani (Bruttium) (alia nomina: Fanum Sancti Stephani in Aspro Monte) (Italiane: Santo Stefano in Aspromonte),
 Feroletum (alia nomina: Feroletum Ecclesiae) (Italiane: Feroleto della Chiesa),
 Ferrutianum (Italiane: Ferruzzano),
 Galatrum (Italiane: Galatro),
 Giffonium (Italiane: Giffone),
 Hieracium (alia nomina: Locrus) (Italiane: Gerace),
 Ioha seu Ioia et Gioia (alia nomina: Geolia, Iovia, Iovius, Zoa; olim Metaurus, Metauria) (Italiane: Gioia Tauro),
 Ioiosa (alia nomina: Jojosa, Gioiosa, Geoliosa, Ioliosa, Gaudiosa; olim: Mistra) (Italiane: Gioiosa Ionica),
 Ioiosa Maritima (alia nomina: Jojosa Maritima, Gioiosa Maritima, Marina Geoliosae) (Italiane: Marina di Gioiosa Ionica),
 Laganadum (alia nomina: Laganadium) (Italiane: Laganadi),
 Lauriana (alia nomina: Laurinianum, Laureana Borrelli) (Italiane: Laureana di Borrello),
 Locri seu Locri Epizephyrii (olim Hierax Maris) (Italiane: Locri),
 Mammula seu Mammola (Italiane: Mammola),
 Maropatum (alia nomina: Micopetum) (Italiane: Maropati),
 Martonum (Italiane: Martone),
 Melicucca (alia nomina: Melicocca) (Italiane: Melicuccà),
 Melicuccum (alia nomina: Melicoccum, Melichlochia, Melichiachium) (Italiane: Melicucco),
 Melitum (alia nomina: Melitum Portus Salvi) (Italiane: Melito di Porto Salvo),
 Molochium (alia nomina: Moloxium) (Italiane: Molochio),
 Monesteracium (alia nomina: Monasteracum) (Italiane: Monasterace),
 Mons Bellus (alia nomina: Mons Bellus Ionicus) (Italiane: Montebello Ionico),
 Mota Sancti Ioannis (alia nomina: Motta Sancti Ioannis) (Italiane: Motta San Giovanni),
 Oppidum (alia nomina: Oppidum Mamertinum, Opedum) (Italiane: Oppido Mamertina),
 Palitium (alia nomina: Palicium) (Italiane: Palizzi),
 Palmae (alia nomina: De Palmis) (Italiane: Palmi),
 Patianum (alia nomina: Plateanum, Pazzanum) (Italiane: Pazzano),
 Placanica (Italiane: Placanica),
 Platacium (alia nomina: Platus) (Italiane: Platì),
 Polystina (Italiane: Polistena),
 Portileola (Italiane: Portigliola),
 Quinquefrondium (Italiane: Cinquefrondi),
 Riacen (alia nomina: Riacis, Reatium) (Italiane: Riace),
 Riziconum (alia nomina: Rigiconum) (Italiane: Rizziconi),
 Rocca Fors (alia nomina: Arx Fortis) (Italiane: Roccaforte del Greco),
 Rogodium (alia nomina: Mottha Roghudium) (Italiane: Roghudi),
 Rosarnum (olim Castrum Rousaris) (Italiane: Rosarno),
 Rupella (alia nomina: Arocella, Amphissia, Amphisya) (Italiane: Roccella Ionica),
 Samus (olim: Crepacordium) (Italiane: Samo),
 Scydum (Italiane: Scido),
 Scylleum seu Scylla (alia nomina: Scyllaeum, Scilla) (Italiane: Scilla),
 Seminaria (alia nomina: Taurianum, Seminarium) (Italiane: Seminara),
 Serrata (Italiane: Serrata),
 Sideronum (alia nomina: Sidero) (Italiane: Siderno),
 Synopolis (Italiane: Sinopoli),
 Staitium (Italiane: Staiti),
 Stineanum (alia nomina: Stenianum, Casalis Stenianum) (Italiane: Stignano),
 Stylum (alia nomina: Consulinum, Consilinum (Bruttium)) (Italiane: Stilo),
 Taurianova (olim: Radicina ac Jatrinolum) (Italiane: Taurianova),
 Terra Nova (Bruttium) (alia nomina: Terranova (Bruttium), Terra Nova Calabriae vel Fanum Sancti Martini ad Montem) (Italiane: Terranova Sappo Minulio),
 Varapodum (alia nomina: Varapodium) (Italiane: Varapodio),
 Villa Sancti Ioannis (olim Ad Traiectum) (Italiane: Villa San Giovanni).

Fines

Provinciae finitimae
 Provincia Catacensis,
 Provincia Vibonensis.

Naturales limites
 Mare Ionium,
 Mare Tyrrhenum.

Communitates montanae
 Comunitas montana Stylari Allari

Geographia physica

Morphologia

Montes
 Asper Mons (Italia).
 Mons Stella
 Mons Consolinum

Colles
 Serrae Calabrienses

Valles
 Vallum Stylari Allari

Planities
 Vallis Salinarum seu  Planities Gioiae  (Italiane: Piana di Gioia Tauro).

Hydrographia

Flumina
 Metaurus (flumen Bruttii) (Italiane Petrace),
 Stylarus (flumen)

Litoria ac maria
 Cenis,
 Cocynthum,
 Fretum Siculum,
 Heracleum promunturium (Capo Spartivento - Galati),
 Mare Ionium,
 Mare Tyrrhenum,
 Sinus Brutius.

Saepta
 Saeptum naturale Serrarum

Terrae
 Locris (terra Italiae) (terra),

Notae

 Bruttium (regionem),
 Provinciam Reginam (provinciam abrogatam),
 Regium (urbem),
 Urbes metropolitanas Italiae.

Nexus externi

 Situs publicus

Pinacotheca

Urbs metropolitana Regina


An Chordodasys riedli in uska species han Animalia in nahilalakip ha phylum nga Gastrotricha, ngan nga ginhulagway ni Schöpfer-sterrer hadton 1969. An Chordodasys riedli in nahilalakip ha genus nga Chordodasys, ngan familia nga Chordodasyidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chordodasys

Chordodasys riedli


Xorvatca Vikipediya — Vikipediyanın xorvat dilində olan bölməsidir.
Bu günə gədər  məqalə yaradılıb.

Xorvat dili

Xorvatca Vikipediya


Battaglia Terme je grad i općina od 3,830 stanovnika u Sjevernoj Italiji u Venetu (Prvincija Padova).

Geografske karakteristike
Battaglia Terme je spa centar smješten u srcu Euganejskih brda u podnožju brda Croce, udaljen 15 km jugozapadno od Padove.

Historija

Battaglia Terme se razvio zahvaljujući termalnim izvorima koje su koristili još Rimljani, a za srednjeg vijeka Padovanci i Venecijanci.
Pored tog bio je raskršće cesta i plovnih kanala (kanal Battaglia koji teče kroz grad prokopan je još 1189.).

Padovanska porodica Da Carrara izgradila je 1210. brojne vodenice, a Pace da Fabriano 1339. drugu na Apeninskom poluotoku manufakturu papira, koja je kad je grad došao pod vlast Mletačke Republike uživala specijalne povlastice sve do 1797.

Pored grada, okružen velikim parkom, stoji impozantni zamak Catajo, koji je sagradio Pio Enea Obizzi 1570.-72.

Privreda
Pored balnearnog turizma, privreda grada bazira se na građevinarstvu, proizvodnji papira i drvnoj industriji.
Okolica je poljoprivredno - stočarski kraj u kom se uzgajaju žitarice i vinova loza.

Pobratimski gradovi

Battaglia Terme ima pobratimske ugovore sa slijedećim gradovima;
  Tuttlingen, Njemačka
  Bischofszell, Švicarska
  Waidhofen an der Ybbs, Austrija

Izvori

Vanjske veze

Comune di Battaglia Terme (službene stranice)

Naselja u provinciji Padova
Naselja u Italiji

Battaglia Terme


鞍手パーキングエリア(くらてパーキングエリア)は、福岡県鞍手郡鞍手町中山の九州自動車道(鹿児島方面のみ)上にあるパーキングエリア。

概要
下り線のみに設置されている。かつてはトイレと自動販売機、小規模飲食コーナーのみの形態であったが、2007年(平成19年)7月31日、直方PAと共にイオングループのコンビニエンスストア・ミニストップが出店した。これにより自動販売機は撤去されている。2022年(令和4年)11月11日にコンビニエンスストアと店舗がリニューアルオープンした。

運営事業者は、財団法人道路施設協会→財団法人道路サービス機構(J SaPa、現:財団法人高速道路交流推進財団)を経て、西日本高速道路サービス・ホールディングス株式会社となっている。

かつては高速バスの停留所が併設されていたが、2006年(平成18年)4月1日付で直方PAの向かいの下り線側にバス停留所を新設し、直方PAから双方向へのバス利用が可能となったのと引き換えに廃止された。その跡地は2011年(平成23年)に開通した鞍手インターチェンジの一部となっており、現在PA内にバス停の痕跡は無く、県道472号線からバス停に至る階段が残るのみである。県道472号線上には西鉄バス筑豊の路線が通っており、遠賀川駅・直方駅方面にバスが運行されているが、当PAのバス停廃止により最寄りの停留所は「鞍手パーキングエリア口」から「中屋敷」に名称変更された。

道路
  九州自動車道

施設

下り線(熊本方面)
 駐車場
 大型 27台
 小型 66台
 二輪 4台
 トレーラー 4台
 身障者用小型 2台
 トイレ
 男性 大4(和式1・洋式3)・小10
 女性 13(和式1・洋式12)
 車椅子用 1
 ファミリー用  1
 コンビニエンスストア「セブン-イレブン」(24時間)
 セブン銀行ATM
 FAX・コピーサービス
 スナックコーナー・フードコート「牛めし松屋」(24時間)
 ベビーコーナー(24時間)
 宅配サービス(24時間)
 郵便ポスト(鞍手郵便局)

隣
  九州自動車道
 (4)八幡IC/BS - 直方PA/BS(PAは上り線のみ) - (4-1)鞍手IC・鞍手PA(下り線のみ) - (4-2)宮田スマートIC - (5)若宮IC/BS
 鞍手IC下り出入口はPAの外を覆い回るように造られており、ICとPAを直接往来することはできない構造となっている。

関連項目
 日本のサービスエリア・パーキングエリア一覧

脚注

外部リンク
 西日本高速道路サービス・ホールディングス株式会社
 西日本高速道路株式会社
 ミニストップ株式会社
 福岡県鞍手町役場公式ホームページ

らて
くらて
廃くらてはあきんくえりあ
九州自動車道
1979年開業の道路施設
宗像地方

鞍手パーキングエリア


Բուսակ (), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Լիմուզան շրջանում։ Կրյոզ դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Գերե օկրուգի մեջ։ Համաձայն 2006 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 5369 մարդ էր։Կանտոնի համարը 2308 է։ Բուսակ կանտոնում կա 13 կոմունա, որոնցից ամենամեծը Բուսակ կոմունան է։

Տես նաև
 Ֆրանսիայի կոմունաներ
 Ֆրանսիայի օկրուգներ

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Վիճակագրության ազգային կոմիտե
Буссак (кантон)

Կրյոզ դեպարտամենտի կանտոններ

Բուսակ (կանտոն)


Lingua Karaczaëvo-Balcarica est lingua divisionis Kyptschakicae familiae Turcicae (linguis Altaicis saepe tributae). In Cabardino-Balcaria et Karaczaevo-Circassia lingua officialis est, ubi plus quam 305 364 homines ea loquuntur. Saeculo undevicesimo interdum litteris Arabicis Karatchai et Balcari scripserunt. Anno 1924 scriptura Karaczaevo-Balcarica e litteris Latinis elaborata est,  et post 1939 litteris Cyrillicis Karatchai et Balcari utuntur.

Usque ad annis quinquagesimis saeculi XX nomina vetera linguae in usu erant, sicut Tatarica montana, Turcica montana, Tatarica Dzhagataica.

Notae

Bibliographia
 Грамматика карачаево-балкарского языка. Под ред. Н. А. Баскакова. Nal'tschik, 1966. (ars grammatica)
 Грамматика карачаево-балкарского языка. Фонетика. Морфология. Синтаксис. Nal'tschik, 1976. (ars grammatica)

Nexus externi
 Colloquia Russico-Caraczaevo-Balcarica

Cabardino-Balcaria
Karaczaevo-Circassia
Linguae Russiae
Karaczaevo-Balcarica

Lingua Karaczaevo-Balcarica


Bakıda tramvay yolunun salınması və yolun açılışı qısametrajlı sənədli filmi 1924-cü ildə AFKİdə istehsal edilmişdir. Filmdə Bakıda ilk dəfə tramvay yolunun çəkilməsi, bu işdə Bakı zəhmətkeşlərinin fəal iştirakı və tramvay xəttinin təntənəli açılışı öz əksini tapmışdır.

Məzmun
Filmdə Bakıda ilk dəfə tramvay yolunun çəkilməsi, bu işdə Bakı zəhmətkeşlərinin fəal iştirakı və tramvay xəttinin təntənəli açılışı öz əksini tapmışdır.

İstinadlar

Mənbə
Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət Nazirliyi. C.Cabbarlı adına "Azərbaycanfilm" kinostudiyası. Aydın Kazımzadə. Bizim "Azərbaycanfilm". 1923-2003-cü illər. Bakı: Mütərcim, 2004.- səh. 27.

Həmçinin bax
Azərbaycan filmlərinin siyahısı
1924-cü ilin Azərbaycan filmləri
1920-ci illər Azərbaycan filmlərinin siyahısı

1924-cü ilin filmləri
1924-cü ilin Azərbaycan filmləri

Bakıda tramvay yolunun salınması və yolun açılışı (film, 1924)


Törökbálint je mesto v Maďarsku v Peštianskej župe v okrese Érd.

Má rozlohu  a žije tu  obyvateľov ().

Partnerské mestá
  Bük, Maďarsko
  Odorheiu Secuiesc, Rumunsko
  Soroksár, Maďarsko
  Süssen, Nemecko
  Veľké Trakany, Slovensko

Iné projekty

Externé odkazy

Mestá v Maďarsku

Törökbálint


Saint-Cernin je naselje in občina v osrednjem francoskem departmaju Cantal regije Auvergne. Leta 1999 je naselje imelo 1.128 prebivalcev.

Geografija
Kraj se nahaja v pokrajini Auvergne ob reki Doire, 20 km severno od središča Aurillaca.

Uprava
Saint-Cernin je sedež istoimenskega kantona, v katerega so poleg njegove vključene še občine Besse, Freix-Anglards, Girgols, Saint-Cirgues-de-Malbert, Saint-Illide in Tournemire z 2.578 prebivalci.

Kanton Saint-Cernin je sestavni del okrožja Aurillac.

Zanimivosti
 Château du Cambon, francoski zgodovinski spomenik,
 Château de Bournazel.

Zunanje povezave

Naselja departmaja Cantal

Saint-Cernin, Cantal


Բենսդորֆ (), կոմունա Գերմանիայի Բրանդենբուրգ հողատարածքում։

Գտնվում է Պոտսդամ Միթելմարկ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 1240 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի).։ Տարածքը կազմում է 34,13 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 12 0 69 028։

Կոմունան ներառում է 5 գյուղական շրջան։

Ծանոթագրություններ

Գերմանիայի քաղաքներ

Բենսդորֆ


Richard Pick (* 26. Dezember 1840 in Kreuzau, Kreis Düren; † 18. März 1923 in Aachen) war ein deutscher Historiker und Archivar.

Leben und Wirken
Pick studierte zunächst Medizin an den Universitäten in Würzburg, Bonn und Paris, dem er anschließend ein Studium der Rechtswissenschaften an den Universitäten in Heidelberg, Berlin und erneut in Bonn folgen ließ. Ab 1871 war er nach mehreren Zwischenstationen als Richter tätig.

Parallel zu seiner juristischen Laufbahn engagierte sich Pick von frühester Zeit an auf dem Feld der Geschichtswissenschaften und brachte 1875 seine erste Monatszeitschrift unter dem Titel "Picks Monatsschrift" heraus, die später ab 1884 als "Westdeutsche Zeitschrift für Geschichte und Kunst" herausgegeben wurde. Zu jener Zeit war es nebenberuflich als Sekretär im "Historischen Verein für den Niederrhein" und im "Bonner Verein der Altertumsfreunde" aktiv. In Aachen trat er dem Aachener Geschichtsverein bei, den er mit monatlichen Vortragsabenden und Exkursionen modernisieren und einem breiten Publikum öffnen wollte. Nachdem dies auf Skepsis gestoßen war, gründete er mit anderen Interessierten am 15. Oktober 1885 den "Verein für Kunde der Aachener Vorzeit", der jedoch bereits 22 Jahre später im Jahr 1907 mit dem Aachener Geschichtsverein fusionierte.

Pick war zwischenzeitlich von Dezember 1884 bis 1911 zum Direktor des Aachener Stadtarchivs ernannt worden, wo es unter seiner Leitung zum Aufbau einer Handbibliothek kam, für die auch Ankaufmittel aus dem ordentlichen Haushalt zur Verfügung standen. Er unterbreitete dem Archiv- und Bibliothek-Comité eine Liste der in Frage kommenden Anschaffungen. Seit dem Haushaltsjahr 1885/1886 sind daraufhin regelmäßig bestimmte Finanzmittel für die Handbibliothek des Stadtarchivs im Haushaltsplan nachgewiesen, die durch Geschenke und Zuweisungen Dritter ergänzt wurden. In Picks Amtszeit fiel im Jahr 1890 auch die Verlegung des Stadtarchivs in die Räume des Grashauses von Aachen sowie sieben Jahre später der dortige Bau eines Erweiterungstraktes für die Bibliothek.

Pick war Verfasser zahlreicher historischer Aufsätze und Bücher zur Geschichte und Kunstgeschichte des westlichen Rheinlands.

Schriften (Auswahl)
 Die Anwesenheit Napoleon's I. zu Rheinberg im Jahre 1804. Lintz, Trier 1880. (pdf)
 Aus Aachens Vergangenheit. Beiträge zur Geschichte der alten Kaiserstadt. Creutzer, Aachen 1895. (pdf)
 (mit Joseph Laurent): Das Rathaus zu Aachen. Geschichte und Baugeschichte. Aachen 1914.

Literatur
 Adolf Hinrichs: Das literarische Deutschland. Verlag der Album-Stiftung (Hinstorff), Berlin/Rostock 1887, S. 472–473.
 Karl Schué: Zur Erinnerung an Richard Pick. In: Albert Huyskens (Hrsg.): Zeitschrift des Aachener Geschichtsvereins (ZAGV). Band 44, Jahrgang 1922. Verlag des Aachener Geschichtsvereins, Aachen 1923, S. 107–117 (Digitalisat).

Weblinks

 Veröffentlichungen von Richard Pick im OPAC auf regesta-imperii.de
 Stadtarchivar Richard Pick, in: Archivalie des Monats 3/2023 Stadtarczhiv Aachen

Landeshistoriker
Archivar (Aachen)
Deutscher
Geboren 1840
Gestorben 1923
Mann

Richard Pick (Archivar)


Գեոսմինը օրգանական միացություն է, որն ունի վառ արտահայտված հողային համ և հոտ, որն արտադրվում է ակտինոբակտերիաների մի տեսակի կողմից, և սրանով է պայմանավորվում բազուկի հողային համը ինչպես նաև անձրևի ժամանակ առաջացող ուժեղ հոտը (պետրիքոր) որն ի հայտ է գալիս չոր եղանակից հետ, երբ անձրև է տեղում և հողային շերտը խառնվում է։ Քիմիական տեսանկյունից այն բիցիկլիկ սպիրտ է, որը հանդիսանում է դեկալինի ածանցյալ։ Իր անվանումը ստացել է Հունարեն γεω- "երկիր" և ὀσμή "բույր" բառերի համադրումից։

Ստացում
Գեոսմինը արտադրվում է գրամ-դրական բակտերիաներ Ստրեպտոմիցետների կողմից և արտազատվում է երբ դրանք ոչնչանում են. Այն բնակավայրերը, որտեղ ջրային պաշարները կախված են մակերեսային ջրերից, հաճախ կարող են նկատել տհաճ համ ունեցող ջրերի շրջաններ, որոնք պայմանավորվում են այդ բակտերիաների մեծաքանակ անկմամբ, և դրա հետևանքով ջրային պաշարների մեջ գեոսմինի մեծ քանակների արտազատմամբ։ Թթվային միջավայրում գեոսմինը քայքայվում է՝ առաջացնելով անհոտ միացություններ։

Ազդեցություն
Մարդու քիթը ծայրահեղ զգայուն է գեոսմինի նկատմամբ, և կարող է ֆիքսել դրա անգամ 5 տրիլիոնի բաժին կոնցենտրացիան։

Հղումներ

Այլ գրականություն

Միատոմ սպիրտներ
Կարբոցիկլիկ միացություններ
Հող

Գեոսմին


Panoramio, mecraya interneti de yew serwisê şırketê Googleyo.

İnternet
Google

Panoramio


Gloria Estefan (pôvodným menom Gloria María Milagrosa Fajardo García; * 1. september 1957, Havana, Kuba) je kubánsko-americká speváčka a textárka.

Životopis
Gloria mala sotva 16 mesiacov, keď jej rodina musela opustiť Kubu z politických dôvodov a presťahovať sa do Miami. Jej otec bol totiž v tom čase bodygardom kubánskeho diktátora F. Batistu.

Po pár rokoch v Miami sa rodina presťahovala do Texasu, kam bol Gloriin otec poslaný armádou Spojených štátov, do ktorej vstúpil po príchode do krajiny.

Gloria mala od malička rada hudbu, našla v nej útočisko počas detstva. Zavretá vo svojej izbe ušla od tvrdej reality, čo ju obklopovala a všetky úspechy a neúspechy prežívala hrou na gitare.

Kariéru začala ako hlavná vokalistka v hispánskej skupine Miami Sound Machine, v roku 1975. Skupina prešla do hlavného prúdu s úspešnými anglickými skladbami "Dr. Beat" (1984) a "Conga" (1986).

Známa je aj ako "Kráľovná latino popu" a je jednou z najznámejších speváčok. Predala viac ako 90 miliónov albumov a je to najúspešnejšia "crossover" umelkyňa v dejinách latino hudby.

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka
 Gloria Estefan Oficial fan club

Popové speváčky USA
Popoví gitaristi USA
Gitaristky
Textári piesní USA
Speváci-skladatelia USA
Skladatelia modernej hudby USA
Hollywoodsky chodník slávy
Osobnosti USA kubánskeho pôvodu
Naturalizované osobnosti USA
Osobnosti z Havany

Gloria Estefan


In Greek mythology, Pierus () was the king of Emathia in Macedonia. He was the eponym of Pieria and Mt. Pierus. Pierus was credited to be the first to write in the praise of the Muses.

Family
According to Marsyas of Pella (c. 330 BC), Pierus was the son of Makednos by a local woman and brother of Amathus (Emathus), eponym of Emathia but Solinus (9.10) contradicts this idea because according to him Pierus was unrelated and older than Makednos.

In the Suda, he was described as a son of Linus, the son of Thracian Aethusa and in turn Pierus was the father of Oeagrus making him the grandfather of the musician Orpheus. His wife was known to be Methone, a nymph while others called her Pierus' sister. In the account of Antoninus Liberalis, Pierus sprung from the soil (an autochthon).

Most of the myths recounted Pierus to have fathered the Pierides by Antiope, nymph of Pieria or Euippe of Paionia. An unnamed daughter of Pierus was said to be the mother of Orpheus, not the Muse Calliope as what the Greeks believed according to Pausanias.

Mythology
Pierus was famous for his daughters, the Emathides, nine maidens whom he named after the nine Muses. These girls, believing that their skills were a great match to the Muses, afterwards entered into a contest with the Muses. Being conquered, they were transformed into birds called Colymbas, Iyngx, Cenchris, Cissa, Chloris, Acalanthis, Nessa, Pipo, and Dracontis.

In the account of Pausanias, Pierus has emigrated from Thrace into Boeotia and established the worship of the Muses at Thespiae.

See also
 Pieres a Thracian tribe

Notes

References
Antoninus Liberalis, The Metamorphoses of Antoninus Liberalis translated by Francis Celoria (Routledge 1992). Online version at the Topos Text Project.
Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Online version at the Perseus Digital Library
Publius Ovidius Naso, Metamorphoses translated by Brookes More (1859-1942). Boston, Cornhill Publishing Co. 1922. Online version at the Perseus Digital Library.
Publius Ovidius Naso, Metamorphoses. Hugo Magnus. Gotha (Germany). Friedr. Andr. Perthes. 1892. Latin text available at the Perseus Digital Library.
William Smith. A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. s.v. Pierus. London (1873).
Autochthons of classical mythology
Kings in Greek mythology

Pierus of Emathia


Béthisy-Saint-Pierre est commune Francicum 3'247 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.

 Indicem communium praefecturae Esiae

Nexus externi

 Béthisy-Saint-Pierre pagina interretialis

Communia praefecturae Esiae
Loci habitati praefecturae Oesiae

Béthisy-Saint-Pierre


Josef Kastan (* 3. März 1795 in Weiher in Bodenbach, Herrschaft Tetschen, Böhmen; † 21. August 1861 in Baden) war ein österreichischer Baumeister.

Leben
Josef Kastan war Jude und der Sohn des Maurermeisters Lorenz Kastan. Er stammte aus dem nordböhmischen Bodenbach, dem heutigen Podmokly, einem Stadtteil von Děčín. Über seine Jugendzeit ist nichts bekannt. 1822 ist er in Wien als Bauzeichner belegt, der in jenem Jahr Josefa Anna Kurz heiratete, mit der er sieben Kinder hatte. Im Jahre 1838 erlangte er die Baumeister-Konzession, wurde Bürger von Wien und trat der Bau- und Steinmetzmeister-Genossenschaft bei. Seit dieser Zeit entfaltete Kastan eine rege Bautätigkeit in Wien. Er starb mit 66 Jahren in Baden, wo er sich vermutlich zur Kur aufgehalten hat, an Auszehrung und wurde auf dem Sankt Marxer Friedhof in Wien bestattet.

Seine drei Söhne folgten dem Vater beruflich nach. Peter Kastan (um 1825–1862) war Architekt und Stadtbaumeister, Karl Kastan (1827–1900) war Steinmetzmeister und Josef Kastan junior (1832–1895) Stadtbaumeister und Zivilingenieur.

Werk
Der Schwerpunkt seiner Tätigkeit war der Wohnbau in Wien, wobei er neben Um- und Zubauten auch viele Häuser nach eigenen Plänen errichtete. Es handelte sich um einfach-nüchterne Miethäuser, meist dreistöckig, mit einfach gegliederten Fassaden, schlicht gerahmten und gerade verdachten Fenstern und Sockel- und Abschlussgesims. Davon abweichende, stärker dekorierte Bauten sind selten. Alle Bauten Kastans entsprechen der zeitgenössischen Gebrauchsarchitektur.

 Miethaus, Fischergasse 1 / Ferdinandstraße 8, Wien 2 (1838)
 Miethaus, Aspernbrückengasse 3 / Ferdinandstraße 12, Wien 2 (1838–1839), Fassade vereinfacht
 Miethaus, Untere Donaustraße 25, Wien 2 (1838–1839), Fassade geglättet
 Miethaus, Margaretenstraße 108, Wien 5 (1839), abgetragen
 Miethaus, Florianigasse 3 / Wickenburggasse 6, Wien 8 (1839–1840)
 Miethaus, Schmelzgasse 9 / Große Mohrengasse 24, Wien 2 (1840), 1862 aufgestockt
 Miethaus, Untere Donaustraße 13, Wien 2 (1840), abgetragen
 Miethaus, Untere Donaustraße 23, Wien 2 (1840), Umgestaltung; 1838 von Adolf Korompay erbaut; Fassade geglättet
 Miethaus, Seidlgasse 21 / Marxergasse 24, Wien 3 (1840), abgetragen
 Miethaus, Argentinierstraße 22, Wien 4 (1840), Umgestaltung; 1791 erbaut von Franz von Myginn; abgetragen
 Miethaus, Wickenburggasse 2 / Tulpengasse 4, Wien 8 (1840)
 Miethaus, Ägidigasse 20, Wien 6 (1840)
 Miethaus, Lilienbrunngasse 11 / Hammer-Purgstall-Gasse 9, Wien 2 (1840–1841), Fassade total geglättet
 Miethaus, Alser Straße 19, Wien 8 (1841–1844), Umbau zum Miethaus; erbaut 1824
 Miethaus, Hintere Zollamtsstraße 3, Wien 3 (1842)
 Miethaus, Kramergasse 9, Wien 1 (1842)
 Miethaus, Löwengasse 19 / Krieglergasse 3a, Wien 3 (1843), 1950 etwas verändert
 Miethaus, Danhausergasse 4, Wien 4 (1844)
 Miethaus "Dämpfinger-Hof", Seitenstettengasse 4, Wien 1 (1844), Zubauten; 1823–1826 erbaut von Joseph Kornhäusel mit Jakob Hainz
 Miethaus, Franzensbrückenstraße 13, Wien 2 (1844–1848), Umbauten; erbaut Anfang 19. Jahrhundert
 Miethaus, Franzensbrückenstraße 11, Wien 2 (1845), Umbauten mit Philipp Brandl; erbaut 1822 von Karl Högel; 1861 Aufstockung und Adaptionen; Fassade vereinfacht
 Miethaus, Hermanngasse 36, Wien 7 (1845), Umbauten und Fassadenerneuerung; erbaut 1825; abgetragen
 Stiftungshaus des Johann Georg Steiger, Bräunerstraße 6, Wien 1 (1845), 1876–1877 um Nr. 4 erweitert (unter Denkmalschutz)
 Miethaus, Haidgasse 1 / Im Werd 2, Wien 2 (1845)
 Miethaus, Rauhensteingasse 4, Wien 1 (1845), Adaptierung; erbaut 1710 von Anton Ospel
 Miethaus, Praterstraße 56, Wien 2 (1847), Quertrakt im Hof; erbaut Anfang 19. Jahrhundert von Peter Gerl
 Miethaus, Lichtenauergasse 12, Wien 2 (1847), abgerissen
 Wohn- und Geschäftshaus, Dampfschiffstraße 18 / Radetzkystraße 24–26 / Ob. Weißgerberstraße 17, Wien 3 (1847–1849), wird aktuell abgerissen (stand Juli 2018)
 Wohnhaus, Franzensbrückenstraße 7, Wien 2 (1848–1849), Aufstockung; erbaut 1. Viertel 19. Jahrhundert; Fassade später überarbeitet
 Erdberger Pfarrkirche Hll. Peter und Paul, Erdbergstraße / Apostelgasse, Wien 3 (1850), Anbau von 3 ebenerdigen Bauten südlich der Sakristei
 Miethaus, Hainburgerstraße 88, Wien 3 (1850)
 Miethaus, Franzenbrückenstraße 28, Wien 2 (1851), Hoftrakt und Adaptierungen; erbaut 1830 von Adam Hildwein; 1952 nach Bombenschaden erneuert
 Miethaus, Rainergasse 3, Wien 4 (1853), Zubau eines Seitentraktes; erbaut 1821
 Miethaus, Barnabitengasse 10, Wien 6 (1853), Aufstockung; erbaut 1803
 Wohnhaus, Gärtnergasse 15, Wien 3 (1854), 1. Stock aufgesetzt
 Hotel "Deutscher Hof", Gr. Stadtgutgasse 31, Wien 2 (1858), Hoftrakt; erbaut 1821; Fassade von Anfang 20. Jahrhundert, heute Hotel Vienna
 Miethaus, Krieglergasse 11, Wien 3 (1861), Fassade abgeschlagen
 Miethaus, Krieglergasse 13, Wien 3 (1861), Fassade abgeschlagen

Weblinks

Architekt (Wien)
Person (Kaisertum Österreich)
Geboren 1795
Gestorben 1861
Mann

Josef Kastan


Ș ș (S s čiarkou pod písmenom) je písmeno rumunskej abecedy. Označuje sa ním fonéma , neznelá alveolárna frikatíva (v slovenčine zodpovedá približne písmenu "š").

Toto písmeno je často zamieňané s písmenom Ş (S s cedillou), pretože sa nevyskytovalo v
bežne používaných znakových sadách, resp. v nich boli tieto znaky považované iba za vizuálne variácie jedného písmena.

S s čiarkou bolo zavedené až v Unicode 3.0, a dosť veľa fontov ho neobsahuje (napríklad operačné systémy Windows ho v štandardnej inštalácii obsahujú až od verzie Windows XP vrátane), čo je dôvod, prečo sa skoro univerzálne v rumunských textoch používa namiesto neho nesprávne S s cedillou.

Reprezentácia v Unicode
Písmeno Ș (veľké) je v Unicode reprezentované ako U+0218 LATINSKÉ VEĽKÉ PÍSMENO S S ČIARKOU DOLU a
písmeno ș (malé) U+0219 LATINSKÉ MALÉ PÍSMENO T S ČIARKOU DOLU.

Pozri aj
 Ț

Písmená latinskej abecedy

Ș


An Leptophyllum caucasicum in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Carl Graf Attems hadton 1901. An Leptophyllum caucasicum in nahilalakip ha genus nga Leptophyllum, ngan familia nga Julidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leptophyllum

Leptophyllum caucasicum


Սլովենացիներ, սլավոնական ազգ։ Ընդհանուր թիվն աշխարհում՝ ավելի քան 2.007.711 (2008)։ Սլովենիայից դուրս բնակվում են գլխավորապես ԱՄՆ-ում, Հունգարիայում, Իտալիայում և Ավստրիայում։ Խոսում են սլովեներեն։ Հավատացյալների մեծ մասը կաթոլիկներ են, կան բողոքականներ և ուղղափառներ։

Պատմություն
Սլովենացների նախնիները 6-7-րդ դարերին բնակվել են Միջին Դանուբի ավազանում, Պանոնյան հարթավայրում, Արևելյան Ալպերում (Կարանտանիա), Ադրիատիկ ծովի առափնյա վայրերում։ 8-րդ դարի կեսին Կարանտանիայի սլովենացները ընկել են բավարացիների տիրապետության տակ, իսկ նույն դարի վերջին Պանոնիայի սլովենացների հետ մտել Ֆրանկական պետության կազմի մեջ։ Սկսած 9-րդ դարից մոտ 1000 տարի սլովենի հողերի մեծ մասին տիրել են գերմանիայի ֆեոդալները։ Արևելյան սլովենի հողերը գրավել են հունգար մագնատները, Պանոնյան սլովենացները մասամբ մաջարացվել են։ 13-րդ դարի վերջին սլովենի հողերի զգալի մասը անցել է ավստրիայի Հաբսբուրգներին։ 1918-ին Սլովենացների հիմնական մասը Հարավսլավիայի այլ ժողովուրդների հետ կազմեցին միացյալ պետություն (1929-ից կոչվեց Հարավսլավիա), սակայն մոտ 500 հզ սլովենացներ ընկան Իտալիա, իսկ 100 հզ Ավստրիայի տիրապետության տակ։ 1939 երկրորդ համաշխարհային պատերազմից (1939–1945) հետո Իտալիայի տիրապետության ներքո գտնվող Սլովենացները մտան Հարավսլավիայի կազմի մեջ։ Հարավսլավիայում ժողովրդադեմոկրատական կարգեր հաստատվելուց (1945) հետո սլովենացները ստացան ազգ, մշակույթ և սոցիալիստ տնտեսություն զարգացնելու հավասար իրավունքներ։

Ծագում

Սլավոնական լեզուների մերձությունը սլավոնների բնակեցման զգալի ժամանակակից տարածքի հետ և սլավոնների միջև երբևէ քաղաքական միասնության բացակայությունը, ինչպես նաև ամենահին սլավոնական գրավոր հուշարձանների լեզվական նմանությունը (վերջ. 1-ին - 2-րդ հազարամյակի սկիզբ) վկայում են սկզբնական բնակության համեմատաբար կոմպակտ տարածքի և սլավոնական համայնքի ուշ փլուզման մասին։ Հետազոտողների մեծ մասը, հիմնվելով պատմական լեզվաբանության, գրավոր աղբյուրների և հնագիտության տվյալների վրա, կարծում է, որ հին սլավոններն ապրել են Կենտրոնական և Արևելյան Եվրոպայի անտառային և անտառատափաստանային գոտում՝ Օդեր գետից մինչև Միջին Դնեպր և հարակից Պոլիսյա։ Գիտնականները սլավոնների նախնիների տունն այս տարածքում են դնում Միջին Դնեպրում, Պոլեզիայում, Վիստուլա-Օդերի շրջանում (լեհ լեզվաբան, սլավոնիստ Տ. Լեռ-Սպլավինսկի, Թադեուշ, նրա հետևորդները և այլն), Հյուսիս-արևելյան Կարպատյան տարածաշրջանում (գերմ. լեզվաբան Ջ. Ուդոլֆ և ուրիշներ .), Միջին Դանուբ (Օ. Ն. Տրուբաչով) և այլն։

Մշակույթ
Ուշ միջնադարում սլավոնական ժողովուրդները մշակել են տարեկան ժամանակը բաժանելու, հաշվելու և կարգավորելու համակարգեր, ծիսական ցիկլը (օրացուցային ծեսեր), տնտեսական և կենցաղային պրակտիկաների կազմակերպումը, մեծ մասամբ՝ հավատալիքներն ու բանահյուսության գոյությունը։ Կառուցվածքային և գենետիկորեն սլավոնների շրջանում ժողովրդական օրացույցները տարբեր մոդելների բարդ միահյուսում են. արևային, լուսնային, վեգետատիվ օրացույցներ; գյուղատնտեսություն, անասնապահություն, որսորդություն, ջուլհակություն, մեղվաբուծություն և այլն; հարսանեկան և թաղման, դիվաբանական (հմմտ. առասպելական կերպարների ի հայտ գալու սեզոնայնություն և օրացուցային ժամկետներ), բանահյուսություն (հմմտ. երգեցողության օրացուցային կանոններ, հանելուկներ և այլն)։ Այս մոդելներից յուրաքանչյուրը ձևավորում է որոշակի ցիկլ և համապատասխանում է բնության և մարդկային կյանքի վերաբերյալ համոզմունքների որոշակի շրջանակին. միևնույն ժամանակ դրանք բոլորը փոխկապակցված են։

Տես նաև
 Սլովենիա
 Հարավսլավիա

Սլովենացիներ
Սլովենիայի ազգեր
Սլավոնական ազգեր

Սլովենացիներ


Rabat je zrážka z ceny nejakého produktu, ktorú poskytuje predávajúci v prospech kupujúceho. Ide o tzv. odmenu za jeho nákupy. Poznáme:
 rabat sezónny – napr. koncom leta dostanete rabat – zľavu na letné oblečenie, koncom zimy zas na zimnú obuv alebo oblečenie, keď končí veľkonočné obdobie, máte zľavu na veľkonočné výrobky…
 rabat funkčný, t. z. že predajca predáva výrobok za cenu, ktorú si dá výrobca, samozrejme, že výrobca ponúkne výrobok predajcovi lacnejšie,
 rabat vernostný – ak sa staneme stálymi zákazníkmi jedného výrobcu, dá nám vernostný rabat napr. 5 %.
 množstvový rabat – napr. ak od výrobcu kúpim malé množstvo tovaru, napr. pod  látky, dostanem zľavu – rabat 10 % na všetok tovar.

Obchod

Rabat (zľava)


Նիկոլաևի շրջան (), շրջան Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզում։

Ստեղծվել է 1926 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Նիկոլաև։

Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1430 կմ²։

Բնակչություն
2005 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 35000 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 24,48 մարդ/կմ²։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Ուկրաինայի Պետական վիճակագրական ծառայության կայքը

Նիկոլաևի մարզ
Ուկրաինայի շրջաններ
1923 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ

Նիկոլաևի շրջան (Նիկոլաևի մարզ)


Azad Qaradərəli — yazıçı, publisist, "Yazı" dərgisinin baş redaktoru.

Həyatı
Azad Qaradərəli 1954-cü ildə Zəngilan rayonunun Qaradərə kəndində doğulub. APİ-nin filologiya fakültəsini bitirib. Bir müddət müəllim işləyib. 1993-cü ildə Zəngilanın ermənilər tərəfindən işğalından sonra ailəsilə birgə Bakıda yaşayır. 1996-ci ildən 2012-ci ilin iyun ayına qədər Azərbaycan Teleradio Verilişləri QSC-də - radioda çalışıb.

Azərbaycan Respublikasının Ailə, Qadın və Uşaq Problemləri üzrə Dövlət Komitəsində baş məsləhətçi vəzifəsində işləyib. Bakı Slavyan Universitetinin Yaradıcılıq fakültəsində dərs deyib.

İlk nəsr kitabı 1987-ci ildə çap olunub.

2011-ci ildə nəşrə başlayan "Yazı" ədəbiyyat dərgisinin baş redaktorudur.

Beş uşaq atasıdır. Dörd qızı, bir oğlu var.

Yaradıcılığı
Yazıçının ilk hekayələrindən olan "Yaz günləri" 1976-cı ildə "Ədəbiyyat və incəsənət qəzetində nəşr olunub. Sonralar "Azərbaycan", "Ulduz" jurnallarında, müstəqillik dövründə isə "Yazı" dərgisində və başqa mətbu orqanlarda, habelə sosial şəbəkələrdə hekayələri, romanları və esseləri  yayımlanıb.

Azad Qaradərəli ilk hekayələrindən bu yana insanın ən ağır durumda belə mənəvi gücünü itirməməsini, humanizmin, insani duyğuların aşınmaya məruz qalsa da, sonda dirçəlib ayaqda olmasını göstərməyə çalışmışdır.

Hekayələri rus, türk, polyak, ərəb və ingilis dillərinə çevrilərək Rusiya, Türkiyə, İran, Polşa, Misir və  ABŞ-da saytlarda, jurnallarda, antologiyalarda yayımlanıb. "Süd gölü" hekayəsi əsasında Çexiyada qısametrajlı bədii film çəkilib.

Yazıçı Azadlıq radiosunun hekayə müsabiqəsinin (2011-ci il) qaliblərindən olmuş və Polşa haqqında hekayələr müsabiqəsində  xüsusi diploma layiq görülmüşdür.

On iki roman müəllifi olan A.Qaradərəli bu janrın imkanlarından istifadə edərək, daha da irəli getmiş, insanlığın anti-bəşəri meyillərə yenilmədiyini, bəşəriyyətin nicatının bir sıra mənəvi bağlardan asılı olduğunu obrazların dili ilə əks etdirmişdir. Müəllif müharibə qoxulu yazılarında da insanlığı hərbin üstünə getməyə, qeyri-insani əməllərdən çəkinməyə çağırır.

Otuzdan çox kitab müəllifi olan A.Qaradərəlinin iki romanı ("Cülyettanın sol tərəfinə toxunmaq" və "Şüşə ev") "Yazı" dərgisinin müxtəlif saylarında çap olunsa da, kitablaşdırılmayıb.

Habelə müəllifin "Ucubuluq", "Erməni doktorun gündəliyi", "Cəbrayıl əfsanəsi" romanları da social şəbəklərdə, saytlarda parçalar şəklində oxuculara çatdırılsa da, kitab halında işıq üzü görməyib.

İki cildi çap olunan "Renessans həsrəti"nin (esselər, müsahibələr və ədəbi statuslar) 3-cü cildi də hələ kitab kimi çap olunmayıb.

Korono virus pandemiyası ilə əlaqəli də müəllif bir xeyli hekayə və "Morqda karantin" adlı roman qələmə almışdır. 44 günlük Vətən müharibəsinin şəhid və qazilərinə həsr olunmuş hekayələr və "Cəbrayıl əfsanəsi" adlı radio-roman yazmışdır.

Yazıçı haqqında ədəbiyyatşünas alimlərin və həmkarlarının esselərindən parçalar:

"…Və bu gün əgər aradan-bərədən ötüb-keçən həmən o müstəqilliyin 20 ilinin gerçəkçi hekayələrini (nələr oldu, ax, nələr oldu...) bilmək istərsə, Oxucuya, ilk tövsiyyəm məhz Azad Qaradərəlinin hekayələri ola bilər. Yazıçı kənddən-kəsəkdən – şəhər keşməkeşlərinəcən, sovetin qürubundan müstəqillik sevdalarınacan bu illərdə yaşanmışları içində o qədər tövr-cövr, bişir-düşür etmiş ki, eləcə səriştəli qələmin ucuna düzməyi bəs eləyir...

Tehran Əlişanoğlu

AMEA-nın müxbir üzvü

"…Mənim qarşımda Azərbaycan kəndinin yeni bir obrazı açıldı. Bu, təzə bir yazıçının kəşfi idi. O yeni bir kənd obrazı təqdim edirdi. Bu kəndin sahibi və əsas adamları  qadınlar idi… Azad Qaradərəlidə həqiqi, böyük yazıçı səmimiyyəti var. O insanların, həyatın sərt üzünü də göstərməyi  xoşlayır. Bununla o sələflərindən də seçilir. Azadın qadın obrazlarının əksəriyyəti sərt,  amansız addımlar da ata bilən adamlardır."

Rəhim Əliyev

Professor

"Azad Qaradərəli sərbəst düşünən yazıçıdır, yəni onun yazıya aldığı hadisələrdə, insan obrazlarında əvvəlcədən müəyyənləşdirilmiş, «planlaşdırılmış» bir niyyət hiss etmirsən. Deyim ki, müstəqilliyin yazıçıya bəxş elədiyi azadlıq və sərbəstlik duyğusunu öz əsərlərində sözün həqiqi mənasında yaşadan və bundan qədərincə faydalanan yazıçılardan biridir Qaradərəli."

Vaqif Yusifli

filologiya elmləri doktoru

"Dostum Azad çox illər əvvəl  mənə bir hekayələr kitabını bağışlamışdı. Ailə üzvlərimizlə bərabər, biz o kitabdan hər axşam bir  hekayə oxuyurduq. Sanki kitabın tez qurtarmasını istəmirdik."

Rahid Ulusel

fəlsəfə elmləri doktoru

"Azad Qaradərəlinin "Kuma-Manıç çökəkliyi" romanını bu kontekstdə belə bir oksimoronla ifadə etmək olar : Yaddaşa doğru, irəli!..

...Roman oxucuya mötərizələr içində nağılçı kimi təqdim olunan Xosrovun dilindən nəql olunur və roman boyu qarşımıza çıxan mötərizələrin içindəki müdaxilələr mətn təhkiyəsinin estetikasından xəbər verir. Bu yolla müəllif  həm təğyiri-libas olub özünü mətnə nağılçı kimi daxil edir, həm  də yazılanların sadəcə mətn kim oxunması gərəkdiyini nişan verir."

Qismət  şair,

esseist.

Nəsr kitabları
Dumduru su (hekayələr), Bakı, Yazıçı,1987, 92 s.
Ulartı (hekayələr, radiopyeslər), Bakı, Əbilov, Zeynalov və oğulları, 1999, 104 s.
Dəhrə (hekayələr, nağıllar - uşaqlar üçün), Bakı, Nərgiz, 2004, 100 s.
Qar ağlığı (hekayələr), Bakı, Şirvannəşr, 2008, 144 s.
İrəvan qalası (iki hissəli tarixi faciə), Bakı, Şirvannəşr, 2009, 92 s.
Burda yer fırlanmırdı (hekayələr, roman), Bakı, Qanun, 2011, 416 s.
"Burada kişi var?" (hekayələr), Bakı, Zero, 2013, 180 s.
Şəhərcik (roman), Bakı, Qanun,  2014, 328 s.
Müharibə uşaqları (Silsilə hekayələr), Bakı, Alatoran,  2014, 76 s.
Kuma-Manıç çökəkliyi (roman), Bakı, Xan, 2016, 336 s.
Əllidən bir kəm (roman), Bakı, Alatoran, 2017, 266 s.
Demokratiya ağıları - (silsilə hekayələr), Bakı, Alatoran, 2019, 156 s.
Morq çiçəkləri (roman), Bakı, Mücrü, 2020, 160 s.
Qadağan zonası(hekayələr ), Bakı, Biz, 2020, 326 s.
Süt gölü (öykü), İstanbul, Boyalıkuş, 2017, 120 s.
Petrol tarlaları (roman), İstanbul, Boyalıkuş, 2019, 384 s.
Ostatnia zapalka – opowiesc (Sonuncu kibrit çöpü, hekayələr; polyak dilində), Ridero, 2020, 80 str.
Молочные реки -  Рассказы (Süd gölü, hekayələr; rus dilində), Ridero, 2020, 112 str.
Ən böyük adam (roman) – Bakı, Mücrü, 2021, 136 s.
Sevgilim Vətən (müharibə hekayələri) – Bakı, Mücrü, 248 s.

Elmi-publisistik kitabları
Aşiqlər (elmi-tənqidi oçerk), Bakı, Əbilov, Zeynalov və oğulları, 1998, 64 s.
Aşiqlər (elmi-tənqidi oçerk, yenidən işlənmiş), Bakı, Şirvannəşr, 2008, 128 s.
Zəngəzur qazisi Bəhlul Behcət (elmi-tənqidi oçerk), Bakı, Şirvannəşr, 2009, 80 s.
Yaxın, uzaq dostlara məktublar (ədəbi məktublar), Bakı, Nərgiz, 2010, 168 s.
Renessans həsrəti (esselər, müsahibələr və internet statusları), Bakı, Qanun, 2015, 368 s.
Qaçaq Fərzalı (bədii-tarixi oçerk), Bakı, Xan, 2016, 96 s.
Renessans həsrəti – 2-ci kitab (esselər, müsahibələr, internet statusları), Bakı, Alatoran, 2018, 350 s.
Yasaq ədəbiyyatın yaradıcısı ( Sabir Əhmədlinin 90 illiyinə, esselər, müsahibələr), Bakı, Alatoran, 70 s.

Filmoqrafiya
 "Aşiqlər" kitabı əsasında çəkilmiş sənədli filmin ssenari müəllifi (C.Yusifzadə ilə birgə)
 Azad Qaradərəlinin Türkiyənin ULUSAL kanalına müsahibəsi ""

Mənbə.
 Azad Qaradərəli hekayələr "Yazı" dərgisi, 18-19-cu sayı,  2016-cı il. https://azkurs.org/pars_docs/refs/23/22256/22256.pdf
Azad Qaradərəli "Erməni do'ktorun gündəliyi" (romandan parça) https://edebiyyat.az/proza/352-azad-qaradereli-ermen-doktorun-gundely-ve-qarabagn-qara-hekayetler-romandan-parca.html'
"Süt gölü" Azad Karaderelihttps://www.researchgate.net/publication/327288875_2018_Oguz_Tansel_Halkbilim_Odul_Toreni_konusmasi_Oguz_Tansel'in_Mavi_Gelin_Masali

Amazon kitab rəfi https://www.amazon.com/Petrol-Tarlalar%C4%B1-Azad-Karadereli/dp/6056889238

AZAD GARADERELİ OSTATNIA ZAPAŁKA, łumacz Hijran Aliyeva, Korektor Marek Kurek
2020, ISBN 978-5-4498-5103-1, Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero
https://www.litres.ru/azad-garadereli/ostatnia-zapalka-opowiesc/chitat-onlayn/

İstinadlar
Tehran Əlişanoğlu. Mənim tanıdığım Azad  http://yarpaq.az/az/tehran-elisanolu-menim-tandm-azad/test

Rəhim Əliyev. Yazıçılıq yolu http://yarpaq.az/az/rehim-eliyev-yaziciliq-yolu/

Celal İlhan Azad Karaderelinin öyküleri üzerine  https://gercekedebiyat.com/haber-detay/azad-karaderelinin-oykuleri-uzerine-celal-ilhan/3104

Rahid Ulusel Azadlığın Azadı  https://www.avanqard.net/index.php?action=static_detail&static_id=55994

Həmçinin bax

Xarici keçidlər

Azərbaycan publisistləri
Azərbaycanlı publisistlər
Zəngilan rayonunda doğulanlar

Azad Qaradərəli


«Summer», շոտլանդացի դիջեյ, երգիչ-երգահան և երաժշտական պրոդյուսեր Քելվին Հարիսի երգն։ Այն թողարկվել է 2014 թվականի մարտի 14-ին որպես նրա չորրորդ ստուդիական ալբոմի առաջին սինգլ։ Երգը հեղինակը և պրոդյուսերն է Քելվին Հարիսը։

Նախապատմություն և թողարկում
2014 թվականի մարտի 11-ին Քելվին Հարիսը Ինստագրամի իր էջում տեղադրում է երգից 15 վայրկյան, իսկ երեք օր անց՝ մարտի 14-ին, երգի ամբողջական տարբերակը թվային ներբեռնման ֆորմատով թողարկվում է որպես Քելվին Հարիսի թվով չորրորդ ստուդիական ալբոմի առաջին սինգլ։

Երգի տեսահոլովակը, որի ռեժիսորն է Էմիլ Նավան, թողարկվել է 2014 թվականի ապրիլի 6-ին։ Տեսահոլովակի մի փոքր հատվածում նկարահանվել է անգլիացի դերասան Ջեյսոն Սթեթհեմը։

Երգացանկ

Հիթ-շքերթներ

Շաբաթական հիթ-շքերթներ

Տարեվերջյան հիթ-շքերթներ

Հավաստագրեր

!scope="col" colspan="3"| Ներբեռնում
|-

Թողարկման պատմություն

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Երգի տեսահոլովակը ՅուԹուբում

2014 սինգլներ
Քելվին Հարիսի երգեր
2014 երգեր
Irish Singles Chart գլխավորած սինգլներ
UK Singles Chart գլխավորած սինգլներ

Summer (երգ)


Thein Sein (Birmanice သိန်းစိန်; ad Kyounku natus die 20 Aprilis 1945), alumnus Academiae Munerum Munitionis, est miles et politicus Birmaniae. A die 24 Octobris 2007 ad 30 Martii 2011 primus minister meruit, praeside Than Shwe. Cui ab officio decedente Thein Shwe praeses eodem die creatus est.

Bibliographia
 "Myanmar's ex-president Thein Sein becomes Buddhist monk" in The Guardian (5 Aprilis 2016)

Nexus externi
 "Profile: Myanmar President Thein Sein" apud BBC News

Homines vivi
Politici Birmaniae
Nati 1945
Milites Birmaniae
Gubernatores civitatum
Duces civitatum
Alumni Academiae Munerum Munitionis (Birmania)
Religiosi

Thein Sein


La Fondation Leenaards soutient, sous la forme de mécénat, des œuvres à caractère social et de santé publique, scientifique et culturel établies dans les cantons de Vaud et Genève. Elle accorde également des bourses et des prix à des personnes hautement qualifiées dans les domaines scientifiques et culturels.

Créée en 1980 grâce à la générosité d'Antoine et Rosy Leenaards, la fondation vise à servir l'intérêt public dans un esprit philanthropique.

Antoine et Rosy Leenaards
Issu d'une famille modeste de boulangers d'Anvers, en Belgique, Antoine Leenaards (1895-1995) a importé en Europe, après Guerre, le système éprouvé des capsules couronnes américaines. Il devint un industriel prospère, avec le soutien de son épouse, Rosa Parren (1900-1987), et de leur fils Joseph (1922-1980).

Après avoir consacré leur vie au rayonnement de ce véritable empire industriel, les Leenaards s'établissent en Suisse à l'approche de la retraite. Appréciant particulièrement le calme et la beauté des rives du Léman, ils s'installent à Lausanne, près de leurs amis Charles et Bluette Gonseth. En 1980, la mort prématurée de Joseph, leur fils unique âgé de 58 ans, les plonge dans une grande affliction. Sans autre descendant, ils décident alors de créer une Fondation d'utilité publique à leur nom avec l'aide précieuse de Charles Gonseth.

En 1982, Antoine Leenaards, à l'âge de 87 ans, quitte ses fonctions de directeur général de Belgian Crown Cork Company (Belcrown) tout en restant président jusqu'en 1986. L'année suivante, le 27 janvier 1987, sa femme Rose Parren décède. Quinze ans plus tard, le  décembre 1995, au décès d'Antoine Leenaards, la Fondation hérite de la quasi-totalité de ses biens.

Bourses culturelles Leenaards
Chaque année, la Fondation Leenaards octroie 8 bourses culturelles d'un montant de . Elles sont attribuées « à des artistes des cantons de Vaud et de Genève parvenus à un stade élevé de formation ou au bénéfice d'un talent prometteur ».
Liste des bénéficiaires
 2021 : Luc Birraux (metteur en scène), Timothée Calame (plasticien), Maïté Chénière / Mighty (DJ afro-futuriste), Elise Corpataux (plasticienne), Carla Demierre (écrivaine), Tjasha Gafner (harpiste), Mirabelle Gremaud (comédienne et danseuse), Charlotte Herzig (plasticienne), Louis Jucker (musicien), Camille Luscher (traductrice), Cyril Metzger (comédien), Coraline Parmentier (pianiste), Julia Perazzini (comédienne, metteure en scène et auteure), Lola Sacier (peintre en décoration) Arnaud Sancosme, (plasticien), Simon Senn (performeur), Dimitri Soudoplatoff (chef d'orchestre et compositeur), Kelly Tissot (plasticienne), Trân Tran (metteur.e en scène et performeur.euse)
 2020 : Giliane Cachin (graphiste), Julie Campiche (compositrice et harpiste), Vincent Casagrande (baryton), Joël Maillard (comédien, auteur et metteur en scène), Jean-Daniel Piguet (metteur en scène), Louis Schild (compositeur et instrumentiste), Marina Skalova (écrivaine), Shirin Yousefi (plasticienne)
 2019 : Alfredo Aceto (plasticien), Antoine Courvoisier, (comédien) Anna Egholm (violoniste), Stéphanie Guérin (mezzo-soprano), Yusuké Y. Offhause (plasticien), Gina Proenza (plasticienne), Véronica Segovia (costumière), Fanny Wobmann (auteure)
 2018 : Raluca Antonescu (écrivaine), Émilie Charriot (metteure en scène), Natacha Donzé (artiste et peintre), Ensemble Batida (percussionnistes et pianistes), Thomas Flahaut (écrivain), Bertille Laguet (designer), Victor Roy (Scénographe), Baker Wardlaw (plasticien)
 2017 : Adrien Chevalley, (plasticien), Maya Rochat, (plasticienne) ; Frédéric Gabioud, (peintre), Elisa Shua Dusapin, (auteure), Raphaël Vachoux, (comédien), Jansen Ryser, pianiste, Martina Morello clarinettiste, Serge Vuille, percussionniste
 2016 : Peggy Adam (auteure de bande dessinée et illustratrice), Maryam Goormaghtigh (réalisatrice), Marie Mercier (clarinettiste), Bruno Pellegrino (écrivain), Julie Richoz (designer), (Simon Rimaz photographe et plasticien), Marina Viotti (mezzo-soprano), Trio Æterno
2015 : Sébastien Mettraux (peintre)
 2014 : Céline Mellon (soprano), Estelle Revaz (violoncelliste), Gaia Grandin (écrivain), Guillaume Dénervaud (plasticien), Helena Macherel (flutiste), Sébastien Meier (écrivain et auteur dramatique), Xénia Laffely (styliste), Virginie Rebetez (photographe)
 2013 : Marie Fourquet (auteure dramatique), Elisa Larvego (artiste visuelle), Elena Schwarz (cheffe d'orchestre), Alex Baladi (auteur de bandes dessinées), André Gass (ténor), Christophe Guberan (designer industriel), Max Lobe (écrivain), Constantin Macherel (violoncelliste et compositeur)
 2011 : Antoinette Dennefeld (mezzo-soprano), Douna Loup (écrivain), Sylvie Neeman Romascano (écrivaine et rédactrice), Mélodie Zhao (pianiste), Frédéric Cordier (plasticien), Guy-François Leuenberger (pianiste-compositeur), Michael Rampa (peintre), Adrien Rovero designer (industriel)
 2010 : Eva Fiechter (soprano), Noëlle Revaz (écrivain), Anne Rochat (artiste performeuse), Camille Scherrer (designer d'interaction), Mary-Laure Zoss (écrivaine), Jean-Sélim Abdelmoula (pianiste, improvisateur et compositeur), Mathieu Bertholet (auteur de théâtre et metteur en scène), Cédric Gremaud (pianiste), Pablo Girolami (Bourse Leenaards Tremplin Danse – organisation Prix de Lausanne)
 2009 : Julie Martin du Theil (soprano), Marielle Pinsard (auteur et metteur en scène), Valentine Schopfer (peintre graveur), Aimée Hoving et Anoush Abrar (photographes), Arthur Hnatek (batteur de jazz), Blaise Hofmann (écrivain), Nicolas Le Moigne (designeur de produits), Mauro Lo Conte (pianiste)
 2008 : Marion Graf (traductrice littéraire), Nadia Rigolet (violoniste et altiste), Clémence Tilquin (soprano), Collectif BIG-GAME (designers), Grégoire Jeanmonod, Augustin Scott de Martinville, Eric Petit, Benjamin Bernheim (ténor), Alexandre Jollien (philosophe et écrivain), Julien Mages (auteur et metteur en scène), Régis Tosetti (graphiste)
 2007 : Ariane Epars (artiste plasticienne), Isabelle Lambelet (violoniste), Myrthe Rozeboom (flûtiste), Nicole Seiler (danseuse et chorégraphe), Thomas Adank (photographe), Mateo Creux (pianiste), François-Xavier Poizat (pianiste), Nicolas Verdan (journaliste et écrivain)
 2006 :  Sandra Korol (écrivain), Priscille Laplace (soprano), Catherine Lovey (écrivaine), Alexandre Babel (percussionniste), Benoît Capt baryton, Lionel Cottet (violoncelliste), Alexis Georgacopoulos (designer), Dominique Gesseney-Rappo (compositeur)
 2005 : William Blank (compositeur), Wendy Ghysels (violoniste), Étienne Hersperger (baryton-basse), Natalia Madera (violoniste), Guy Meldem (dessinateur), Nicolas Suter (percussionniste), Joël Tettamanti (photographe), Pierre Voélin (poète)
 2004 : David Borloz (baryton), Philippe Decrauzat (peintre), Léo Fabrizio (photographe), Stéphane Fretz (artiste peintre), Jacques Roman (écrivain, acteur et metteur en scène), Denis Savary (photographe et vidéaste), Carine Séchehaye (cantatrice), José Flore Tappy (écrivain et poète)
 2003 : Thomas Bouvier (écrivain), Jean Crotti (artiste peintre), Stéphane Ducret (artiste peintre), Robert Ireland (arts visuels), Marie-Stéphanie Janecek (violoncelliste), Rachel Kolly d'Alba (violoniste), Romain Kuonen (percussionniste), Patrick Montan (claveciniste)
 2002 : Virginie Besson (cantatrice), Vanessa et Fiona Kraege (pianistes et violonistes), Marina Lodygensky (cantatrice), Lionel Baier (réalisateur), François Debluë (écrivain), Alain Huck (arts visuels), Cyril Regamey (percussionniste)
 2001 : Thierry Besançon (pianiste et percussionniste), Corinne Desarzens (écrivaine), Sylvie Fleury (arts visuels), Delphine Gillot (flûtiste), Yves Laplace (écrivain), Jean-Luc Manz (arts visuels), Cédric Pescia (pianiste), Jacques Pugin (photographe), Olivier Saudan (arts visuels), De-Quing Wen (compositeur)
 2000 : Ignazio Bettua (arts plastiques), Alexandre Clerc (violoncelliste, pianiste et chef d'orchestre), Olivier Estoppey (peintre sculpteur), Claire Genoux (écrivain), Romain Hürzeler (violoniste), Sophie Graf (cantatrice), Jean-Michel Olivier (écrivain), Antoine Rebstein (pianiste), Andréas Stauder (compositeur)
 1999 : Catherine Bolle (graveur), Pascale Moe Bruderer (danseuse), Christian Chamorel (pianiste), Stéphane Dafflon (peintre), Sylviane Dupuis (écrivain), Sophie Hammarström (arts visuels), Anne Huser (violoniste et altiste), Plamena Nikitassova (violoniste), Louis Schwizgebel (pianiste), Jean-François Sonnay (écrivain), Graziela Valceva (mezzosoprano)
 1998 : Francis Baudevin (peintre), Nicolas Bolens (compositeur), Jacques-Etienne Bovard (écrivain), Virginie Falquet (pianiste), Michel Layaz (écrivain), Marcel Maeder (peintre), Antonin Moeri (écrivain), Christine Sefolosha (peintre), Bernard Voïta (photographe)
 1997 : Peter Baumann (percussionniste), Jean-Stéphane Bron (cinéaste), Laurent Estoppey (saxophoniste), Jean-Marc Heim (danseur et chorégraphe), Laurent Hubert (peintre), Raphaël Kalmy (écrivain), Sylvaine Marguier (écrivaine), Isabelle Meyer (violoniste), Olivier Rogg (pianiste)

Prix culturels Leenaards
La Fondation Leenaards décerne chaque année de 1 à 3 prix culturels. Dotés de  chacun, ces prix « visent à consacrer des parcours exceptionnels et leur impact sur la vie culturelle de la région lémanique ».
Liste des lauréats

2018 Yvette Théraulaz (chanteuse-interprète et comédienne)
2017 Dominique Catton (homme de théâtre), Silvie Defraoui (plasticienne) Michael Jarrell (compositeur)
 2016 Georges Descombes (architecte-paysagiste), Alain Tanner (cinéaste), Quatuor Sine Nomine
 2015 Thomas Römer (auteur), Pierre Strinati (critique), Carmen Perrin (plasticienne)
 2014 Hervé Dumont (historien du cinéma), Kei Koito (organiste), Werner Jeker (graphiste et illustrateur)
 2013 Jean-Luc Godard (cinéaste), Jean François Billeter (sinologue), Lionel Rogg (organiste)
 2012 Doris Jakubec (professeure en littérature romande), Alice Pauli (galériste et peintre art contemporain), Jacques Gardel (metteur en scène)
 2011 Jacqueline Veuve (cinéaste), André Corboz (historien de l'architecture et de l'urbanisme), Jean Scheurer (peintre)
 2010 Renée Auphan (cantatrice et directrice d'opéra), Étienne Barilier (écrivain), Freddy Buache (critique de cinéma et fondateur de la Cinémathèque suisse)
 2009 (Philippe Mentha acteur et metteur en scène), Henri Presset (sculpteur et graveur), Jacques Probst (auteur et comédien)
 2008 Stéphane Brunner (peintre), Michel Corboz (chef de chœur et d'orchestre), Bertil Galland (écrivain, éditeur et journaliste)
 2007 John M. Armleder (artiste-peintre), Mario Del Curto (photographe), Eric Tappy (artiste lyrique)
 2006 Noemi Lapzeson (danseuse et chorégraphe), Gaston Cherpillod (écrivain), Edmond Quinche (peintre)
 2005 Asa Lanova (écrivaine), Gaspard Delachaux (sculpteur), Jean-Jacques Langendorf (écrivain)
 2004 Gilles Jobin (chorégraphe), Jean Vuilleumier (écrivain)
 2003 Anne Perrier (écrivain), Hervé Klopfenstein (chef d'orchestre), Francis Reusser (cinéaste)
 2002 Catherine Safonoff (écrivaine), Michel Duplain (graveur), Denis Maillefer (metteur en scène)

Notes et références

Lien externe
 Site officiel

Prix littéraire en Suisse
Récompense de musique
Prix d'art contemporain
Culture dans le canton de Vaud
Fondation en 1980
Association ou organisme ayant son siège en Suisse

Fondation Leenaards


株式会社シャルラクプラス(Shall Luck PLUS co.,ltd)は、ゲームの販売やコンテンツ開発などを営む企業である。パソコンアダルトゲームメーカーであるエフアンドシー株式会社(F&C)の関連企業であり、親会社であるF&Cの全額出資で資本金は1000万円である。本店は東京都新宿区高田馬場2-8-3 佐々木ビル本館2階。

沿革
2002年1月(登記上の会社成立は2000年5月)、F&C系列のゲーム販売会社シャルラクと、映画製作会社オメガ・プロジェクトの共同出資により設立した。2002年秋にはシャルラクのゲーム販売業務を承継し、シャルラク株式会社の取締役総支配人であった渡辺義一が代表取締役に就任した。

F&Cグループとして同社ゲームタイトルの販売を行いつつ、他社ゲームタイトルの販売や携帯電話向けコンテンツの製作、海外ゲームブランドの取扱い等、事業の拡大を図ったが、2005年8月に渡辺義一が代表取締役を辞任し、F&C企画局長を務めていた金杉肇が代表取締役に就任した。その後、金杉も2008年6月に代表取締役を辞任している。

事業内容
 ゲームの販売
 F&Cの作品ばかりでなく、すたじお実験室やガールズソフトウェアなど他社のアダルトゲームや海外で製作された一般向けPCゲームの販売も行っている。
 自社ブランドでのゲーム販売も行っている。2002年に「SOUP」(シーラボのブランドを自社ブランド化)、2003年に「ヒロインメーカー」、2004年に「シャルラクプラス」の各ブランドより作品を販売した。

 マーチャンダイジング
 F&C作品のキャラクターグッズの製作や、各種イベントでの販売業務を行っている。

 その他
 国内外で携帯電話向けコンテンツの製作に取り組んでいる。
 海外のPCゲームブランドの日本総発売元として約2年間務めていたが、現在は撤退している。
 電磁波から人体を守る、米国製NEW BIOPROチップの販売。

作品一覧
自社ブランドのみを扱う。

 SOUP
 2002年5月24日 - ヴァージン・トリガー

 ヒロインメーカー
 2003年9月26日 - ハートフル・デイズ 〜陽のあたる場所へ〜

 シャルラクプラス
 2004年5月28日 - インタールード(PlayStation 2の同名ゲームをPCに移植)

脚注

外部リンク
 シャルラクプラス

F&C
日本のコンピュータゲームメーカー・ブランド
アダルトゲームのメーカー・ブランド
新宿区の企業
2002年設立の企業

シャルラクプラス


佐賀競馬場(さがけいばじょう Saga Racecourse)は、佐賀県鳥栖市にある地方競馬の競馬場である。佐賀県競馬組合によって、現在は年間を通して中央競馬と同じ土曜・日曜を中心に競馬が開催されている。オッズパーク加盟競馬場。

本項では併設されている中央競馬の場外勝馬投票券発売所であるJ-PLACE鳥栖(佐賀競馬場スタンド1階)(ジェイ・プレイスとす さがけいばじょうスタンド1かい)についても記述する。

概要

佐賀競馬場は、以前は佐賀市神野(こうの)に所在しており、いわゆる「旧競馬法」が施行されていた1924年5月から1972年2月まで開催していた。しかし、周辺地域の市街化を理由に1972年7月1日に現在地へ移転、旧佐賀競馬場は閉鎖・解体され、現在は住宅団地などとなっている。

2001年までは中津競馬場、2011年までは荒尾競馬場と共に「九州競馬」を構成しており、レース日程の調整や相互の場間場外発売、人馬の交流などが行われていた。2006年までは佐賀競馬・荒尾競馬で同時開催を行ったり、それぞれ異なる主催者の発売を行っていたが、2007年に荒尾競馬で3連勝式馬単(三連単)を導入する際に投票システムを統合させた。

売上は1991年度の359億円をピークに年々減少を続け、1998年以降は赤字に転じた。2011年に荒尾競馬が廃止されたことで九州島内で唯一の地方競馬となり、競走馬が増えるなど状況の好転を見せている。その後、JRAの電話投票システム「IPAT」の普及により全国どこでも地方競馬の勝馬投票券を購入できるようになると売上は回復。2013年度には黒字転換を果たした。2021年2月11日には1日の売上が8億9302万9600円となり、レコードを更新した。2020年度の年間売得金が492億346万7200円となり、1991年の359億円を大幅に上回る記録となった。

日本の全公営競技場を見渡しても最大である1万台収容の広大な駐車場を持つ。競馬場移転当時から見れば、その後のモータリゼーションの到来を十分に見越したものといえる。自動車での来場を重視しているため、飲酒運転防止の観点から、競馬場内商店・飲食店での酒販売が禁止されている。

2013年(平成25年)度以降は、「宵もよかよか さがけいば」をテーマに、通年で薄暮競走を展開する。発走時間は基本第1競走12:15から最終競走18:15までとなっている。なお現地の日没時間によって発走時刻が調整され、日没が早くなる秋季・冬季は発走時刻が繰り上がり、また冬季にはレース数をさらに制限(通常11レースのところを10レースにするなど)する場合もある。2018年3月にナイター競走にも対応した照明塔が設置され、同年度は秋季から冬季の薄暮開催もこの照明塔を使い、最終レースを9月下旬から11月4日まで日没とほぼ同時刻に、11月10日から「イブニングレース」として概ね18時10分前後に実施する。2020年度は最終レースを、4月~9月及び1月~3月は19時15分頃発走の薄暮競走、10月から12月は20時40分頃発走のナイター開催を実施している。2020年9月5日、ナイターレースの愛称をほとめきナイターに決定したと発表された。

2024年11月4日に第24回ジャパンブリーディングファームズカップ(JBC)が開催予定であり、当競馬場でGI級競走が行われるのは初めてのことである。

佐賀競馬場独自の特徴として、パドックの周回は右周りとなっている。

2016年秋頃より、場内放送が独自の女性声から地方競馬他場との共通音声となった。

2023年より場内実況はラジオNIKKEIアナウンサー(主に佐藤泉アナが中心で、佐藤アナが都合により担当できない等の場合は中野雷太アナなど他のアナが担当する)が派遣されて担当している。

コースレイアウト
 コース:ダート右周り、1周:1100m、幅員:24m
 施行可能距離:900m、1300m、1400m、1700m、1750m、1800m、1860m、2000m、2400m、2500m
 1700mは2002年3月24日、2400mは2004年3月7日を最後に、使用されていない。
 1860mは2023年4月29日の高千穂峰賞で初使用された。
 2500mは九州大賞典でのみ使用される。
 出走可能頭数(フルゲート):12頭

ウインズ佐賀→J-PLACE鳥栖
スタンド西側にはJRAの場外発売所が設置されている。開設当初は佐賀場外の名称で呼ばれていたが、2012年(平成24年)1月よりウインズ佐賀(佐賀競馬場内)に正式名称が変更された。

2019年(令和元年)9月28日より地方競馬共同トータリゼータシステムを介したシステムに変更し、J-PLACE鳥栖に名称が変更された。改正後も、当面はメインレース、及び重賞前日発売のみを対象とする。

これに伴うシステム改修のため、ウインズ佐賀としては2019年8月18日で終了した(ただし8月19日から10月19日のうち、佐賀競馬が指定した日程に限り、ウインズ佐賀として発売した馬券の払い戻しは行なう)。

発売する馬券の種類
佐賀競馬・J-PLACE鳥栖
○…発売 ×…発売なし ☆…オッズパークまたはJRAサイトでのインターネット販売のみ

佐賀競馬では2010年(平成22年)1月23日から五重勝単勝式の発売を開始した。また2012年(平成24年)5月12日から「七重勝単勝式」を「オッズパークLOTO」のサイトで発売するという予定がされたが、オッズパークのサイトリニューアル作業がサーバートラブルのため延期となったために、無期延期となったが、発売体制が整ったとして2012年(平成24年)5月26日開催分(前夜発売25日18時)より発売を開始した。

JRAの場外発売は各場全競走、および前日発売対象競走を発売(2022年4月2日より)。

アクセス

車
 九州自動車道鳥栖ICより所要約20分
 長崎自動車道東脊振ICより所要約20分

公共交通機関
 JR九州鳥栖駅より西鉄バス43 目達原・神埼駅行きに乗車、競馬場前バス停にて下車(所要約15分)
 JR九州新鳥栖駅よりタクシー利用、所要約10分
 JR九州久留米駅よりタクシー利用、所要約15分
 西鉄天神大牟田線西鉄久留米駅よりタクシー利用、所要約20分

徒歩
 長崎本線(JR九州)肥前麓駅より徒歩約40分
 鹿児島本線(JR九州)肥前旭駅より徒歩約40分
 長崎本線(JR九州)中原駅より徒歩約45分

競馬開催時には、西鉄久留米バスセンター及び西鉄天神大牟田線西鉄柳川駅より友の会バスが運行される(往復利用の場合は復路無料)

主な競走

ダートグレード競走
 サマーチャンピオン(JpnIII)(サラ3歳以上)
 佐賀記念(JpnIII)(サラ4歳以上)

以下は2024年11月4日に開催される。
 JBCクラシック(JpnI)(サラ3歳以上)
 JBCスプリント(JpnI)(サラ3歳以上)
 JBCレディスクラシック(JpnI)(サラ3歳以上牝馬)

重賞競走

2歳
 九州ジュニアチャンピオン(佐賀デビュー馬限定) - 全日本2歳優駿指定競走
 カペラ賞 ※2018年重賞昇格
 フォーマルハウト賞 - 西日本地区交流
 ネクストスター佐賀(2023年新設) - 未来優駿指定競走

3歳
 ル・プランタン賞(牝馬限定) - 地方全国交流、GRANDAME-JAPAN3歳シリーズ
 佐賀皐月賞 - 九州ダービー栄城賞ステップ ※2018年重賞昇格
 九州ダービー栄城賞 - 四国・九州地区交流、ジャパンダートダービー指定競走
佐賀ユースカップ ※2021年重賞昇格
 ロータスクラウン賞 - 四国・九州地区交流、ダービーグランプリ指定競走
 花吹雪賞(牝馬限定) - 桜花賞トライアル四国・九州ブロック代表馬選定競走
 飛燕賞
 たんぽぽ賞(九州産馬限定) - 中央・地方指定交流
 ネクストスター西日本(2024年新設、持ち回り)
佐賀若駒賞(2024年新設)
 西日本ダービー(2016年新設、持ち回り)

3歳(4歳)以上
 佐賀スプリングカップ(サラ3歳以上) ※2018年重賞昇格
 佐賀ヴィーナスカップ(サラ4歳以上牝馬) - GRANDAME-JAPAN古馬シリーズ
 佐賀がばいダッシュ(サラ3歳以上) - スーパースプリントシリーズ指定競走 ※2019年重賞昇格
 佐賀王冠賞(サラ3歳以上) ※2018年重賞昇格
 吉野ヶ里記念(サラ3歳以上) - サマーチャンピオンステップ
九州チャンピオンシップ(サラ3歳以上)※2021年重賞昇格
 霧島賞(サラ3歳以上、九州産馬限定) - 中央・地方指定交流(中央所属馬は2勝クラス条件)
 九州大賞典(サラ3歳以上) - 佐賀記念ステップ
 鳥栖大賞(サラ3歳以上) - 地方全国交流
 佐賀オータムスプリント(サラ3歳以上) ※2018年重賞昇格
 中島記念(サラ3歳以上、ファン選抜) - 佐賀記念ステップ
ゴールドスプリント(サラ3歳以上)※2022年重賞昇格
 ウインターチャンピオン(サラ3歳以上) ※2018年重賞昇格
九州クラウン(サラ3歳以上)※2022年重賞昇格
 はがくれ大賞典(サラ3歳以上) - 地方全国交流

1999年から2011年まで、佐賀・荒尾・中津の九州3場(中津が廃止された2001年以降は2場)では、サラブレッド系の地区交流重賞競走(九州産馬限定競走を除く)を対象として、九州競馬独自の重賞格付けを適用していた。2011年12月の荒尾廃止に伴って九州地区の地方競馬場が佐賀のみとなった2012年当初、重賞格付け表記は一時的に消滅したが、多数の重賞が新設された2013年1月から、統一グレード競走を除く全ての重賞競走に対して、新たに佐賀独自の格付けS1-2が付されていた。しかし、2018年度より重賞競走の格付けを廃止することになった。

その他特別競走
 里帰りジョッキーズカップ(九州出身の騎手を招待しての交流競走)
 M&Kジョッキーズカップ(岩手・佐賀の所属騎手による交流競走)
 レディスヴィクトリーラウンド(2016年創設、地方競馬の女性騎手による交流競走)
 ヤングジョッキーズシリーズ(2017年 - 、トライアルラウンドを開催)
高知・佐賀スタリオンシリーズ(2016年創設、指定競走の優勝馬の馬主に種牡馬の配合権が贈呈される)

JRA2歳認定競走(2011年(平成23年)度まで)
 ルーキーステージ(認定新馬)
 アゲインステージ(認定未勝利)
 認定新馬戦が廃止された2012年(平成24年)度以降は、賞金上位馬による重賞・特別競走を対象として編成されている。

所属騎手

レコードタイム
サラ系の競走のみ記載。

 †は基準タイム。
 参考資料:地方競馬情報サイト

主な活躍馬
 チアズファンシー - 「デビューからの19連勝」はトウケイニセイ(岩手)のデビュー18連勝を塗り替え、今なお破られぬ日本競馬最高記録。
 リンデンニシキ - 1996年(平成8年)の開設記念(現在の佐賀記念)で中央馬相手に逃げ切り優勝。
 キングオブザロード - 通算32勝、佐賀デビュー馬として史上初の収得賞金1億円突破。
 カシノオウサマ - 2002年(平成14年)の九州3歳三冠を達成、積極的に参戦したグレード競走でも善戦を繰り返す。
 エスワンスペクター - 2003年(平成15年)のエーデルワイス賞(G3)優勝、佐賀所属馬で初めてのダートグレード競走制覇。
 キングプライド - 通算35勝、2015年九州ダービー栄城賞優勝。佐賀生え抜き馬。

場外発売所

現在発売を行っている施設
 トゥルー佐賀(佐賀市大和町)
 トゥルー鳥栖(鳥栖市、外向ミニ場外)※佐賀競馬場開催日のみ発売
 ドリームなかつ(大分県中津市、旧中津競馬場場外)※2023年11月30日場外発売終了。2024年1月30日払戻し終了。閉鎖予定。

廃止・閉鎖された施設
 トゥルー稲築(福岡県稲築町(現・嘉麻市))-1994年(平成6年)4月 - 1998年(平成10年)3月
 佐賀競馬としては初めてとなる、佐賀県外への場外発売所の設置事例だった。
 小倉場外発売所(北九州市、JRA小倉競馬場内)-2003年(平成15年)11月 - 2009年(平成21年)3月
 競馬場スタンド1階の一部スペースを利用、JRA開催日との重複日のみの発売だった。
 宮崎田野場外発売所(宮崎市)-2006年(平成18年)12月 - 2013年(平成25年)12月
 南九州地区では、荒尾競馬が前年に設置したニューウェーブ大崎(鹿児島県大崎町)に続く地方競馬の場外施設となったが、現在は共に廃止されている。実質的な馬券発売業務は2013年(平成25年)11月10日で、払戻業務も同12月1日で終了している。

 鹿児島県薩摩川内市市比野に場外発売所設置の計画があるが、具体化には至っていない。

脚注

注釈

出典

外部リンク

 佐賀競馬公式サイト

 地方競馬全国協会公式サイト「競馬場紹介」佐賀競馬場

日本の競馬場
佐賀県のスポーツ施設
鳥栖市のスポーツ
鳥栖市の建築物
1924年開設のスポーツ施設
1972年竣工の日本の建築物

佐賀競馬場


An Scrupocellaria unicornis in uska species han Bryozoa nga ginhulagway ni Liu hadton 1980. An Scrupocellaria unicornis in nahilalakip ha genus nga Scrupocellaria, ngan familia nga Candidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scrupocellaria

Scrupocellaria unicornis


Mark Siebel (* 1964 in Ahlen) ist ein deutscher Philosoph und Hochschullehrer.

Leben
Mark Siebel studierte Philosophie, Physik, Geschichte der Naturwissenschaften sowie Erziehungswissenschaften an der Universität Hamburg und schloss sein Studium 1993 mit einer Magisterarbeit zum Begriff der Ableitbarkeit bei Bolzano ab, die er bei Wolfgang Künne verfasste. Anschließend war er von 1993 bis 1996 wissenschaftlicher Mitarbeiter im Philosophischen Seminar der Universität Hamburg. Die Promotion zum Dr. phil. erfolgte 1998 ebenfalls bei Wolfgang Künne. Siebel übernahm eine Assistenzvertretung am Institut für Philosophie der Universität Leipzig, war Gastwissenschaftler am Institut für Philosophie der Universität Salzburg, Lehrbeauftragter am Institut für Philosophie der Universität Bern und von 2004 bis 2007 schließlich wissenschaftlicher Mitarbeiter am Philosophischen Seminar der Universität Hamburg bei Ulrich Gähde. 2007 wurde er an der Universität Hamburg habilitiert und hat seitdem einen Lehrstuhl für Theoretische Philosophie mit einem systematischen Schwerpunkt an der Carl von Ossietzky Universität Oldenburg inne. Dort war er von 2013 bis 2017 Studiendekan der Fakultät IV und ist seitdem Prodekan dieser Fakultät. Gegenwärtig ist er zudem stellvertretender Direktor des dortigen Instituts für Philosophie. Von 2010 bis 2019 war Siebel außerdem als Schatzmeister im Vorstand der Gesellschaft für Analytische Philosophie.

Schwerpunkte
Zu Mark Siebels Forschungsschwerpunkten gehören unter anderem Erkenntnis- und Wissenschaftstheorie (hier insbesondere wahrscheinlichkeitstheoretische Ansätze, Kohärenz, Stützung und epistemische Werte), Philosophie der Sprache (hier insbesondere Sprechakttheorie, Bedeutung und Kommunikation), Philosophie des Geistes (hier insbesondere Wahrnehmung, Erinnerung und Begriffsbesitz), Logik, Ursprünge der analytischen Philosophie bei Bolzano und Frege sowie Bedarfsgerechtigkeit.

Seit April 2015 erforscht er "Maße der Bedarfsgerechtigkeit, Expertise und Kohärenz" im Rahmen eines von der Deutschen Forschungsgemeinschaft finanzierten Projekts zu "Bedarfsgerechtigkeit und Verteilungsprozeduren". Hier nutzt er im Rahmen der Experimentellen Philosophie auch Methoden aus den Bereichen der Empirischen Sozialforschung und der Experimentellen Ökonomie.

Publikationen (Auswahl)

Monografien

Herausgaben

Beiträge in Sammelbänden

Beiträge in Lexika
 1 Beitrag in  (Ausdrucksvermögen, Ausdrucksstärke)
 4 Beiträge in  (Familienähnlichkeit; Satz; Satztyp (Peirce); Urmaterie (materia prima))

Artikel in Fachzeitschriften

Weblinks
 Internetpräsenz auf der Website der Universität Oldenburg
 Publikationsliste auf der Website der Universität Oldenburg
 Personenbezogene Pressemitteilungen von der Universität Oldenburg
 Kognitionswissenschaft

Einzelnachweise

Analytischer Philosoph
Hochschullehrer (Carl von Ossietzky Universität Oldenburg)
Philosoph (20. Jahrhundert)
Philosoph (21. Jahrhundert)
Wissenschaftstheoretiker
Deutscher
Geboren 1964
Mann

Mark Siebel


The 2012 season was Helsingin Jalkapalloklubi's 104th competitive season. HJK is the most successful Finnish football club with 25 Finnish Championships, 11 Finnish Cup titles, 4 Finnish League Cup titles and one appearance in the UEFA Champions League Group Stages.

Season events
On 30 October, HJK announced the singing of Mikael Forssell to a two-year contract, commencing 1 January 2013.

New contracts
On 9 November, Sebastian Mannström signed a new two-year contract with HJK, with Sebastian Sorsa signing a similar deal on 19 November.

Squad

Out on loan

Transfers

In

 Transfer announced on the above date, being finalised on 1 January 2013.

Loans in

Loans out

Competitions

Veikkausliiga

Results summary

Results

League table

Finnish Cup

League Cup

Group 2

Knockout stages

UEFA Champions League

Qualifying phase

UEFA Europa League

Play-off

Squad statistics

Appearances and goals

|-
|colspan="14"|Players from Klubi-04 who appeared:

|-
|colspan="14"|Players away from the club on loan:

|-
|colspan="14"|Trialists:

|-
|colspan="14"|Players who left the club during the season:
|}

Goal scorers

Clean sheets

Disciplinary Record

References

2012
Hjk

2012 HJK season


33-րդ հարավային զուգահեռականը հասարակածից 33° դեպի հարավ գտնվող լայնությունների շրջանագիծն է։
Անցնում է Աֆրիկայով, Հնդկական օվկիանոսով, Խաղաղ օվկիանոսով, Հարավային Ամերիկայով, Ավստրալիայով և Ատլանտյան օվկիանոսով։
 Լայնության մեկ աստիճանին համապատասխանում է 93 453 մ երկարություն։
 Հեռավորությունը՝
 հասարակածից` 3653 կմ
 հարավային բևեռից` 6349 կմ
 Զուգահեռականի երկարության 85%-ն անցնում է ջրային տարածքներով։

Քաղաքներ
 Իսթ Լոնդոն (ՀԱՀ)
 Վալփարաիսո, Սանթյագո (Չիլի)
 Մենդոսա (Արգենտինա)
 Փերթ (Ավստրալիա)

Զուգահեռականով հատվող տարածքները
{|
|-
|align=right|Աֆրիկա
|941 կմ
|-
|align=right|
|•Հարավաֆրիկյան Հանրապետություն
|-
|align=right|Հնդկական օվկիանոս
|
|-
|align=right|
|•Ավստրալիա
|-
|align=right|Հնդկական օվկիանոս
|
|-
|align=right|
|•Ավստրալիա
|-
|align=right|Խաղաղ օվկիանոս
|
|-
|align=right|Հարավային Ամերիկա
|1776 կմ
|-
|align=right|
|•Չիլի
|-
|align=right|
|•Արգենտինա
|-
|align=right|
|•Ուրուգվայ
|-
|align=right|
|•Բրազիլիա
|-
|align=right|Ատլանտյան օվկիանոս
|6584 կմ
|}

Տես նաև`
 34-րդ հարավային զուգահեռական
 32-րդ հարավային զուգահեռական
 33-րդ հյուսիսային զուգահեռական

Ծանոթագրություններ

Հարավային զուգահեռականներ

33-րդ հարավային զուգահեռական


An Alcyonidium australe in uska species han Bryozoa nga ginhulagway ni D'hondt ngan Moyano hadton 1979. An Alcyonidium australe in nahilalakip ha genus nga Alcyonidium, ngan familia nga Alcyonidiidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alcyonidium

Alcyonidium australe


Evert Ingolf Lindau (4 October 1942) is a Swedish physicist and professor emeritus at Lund University and Stanford University and a member of the Royal Swedish Academy of Sciences.

Biography

Lindau was awarded his PhD in 1971 at Chalmers University of Technology with his dissertation about photoemission and optical absorption studies of the band structure. After the dissertation, he began working at the Silicon Valley-based company Varian Associates in Palo Alto between 1971 and 1972 before he was employed at Stanford University in 1972. In 1973 he obtained the first X-ray photoemission spectra of the 4f levels of gold. In 1980 he became a professor at Stanford University for his research in electrical engineering and photonics. During his professorships he took a sabbatical at Lund University between 1988 and 1989, where he worked at MAX Lab to expand its research facility. After his sabbatical ended he return to Lund University to become a professor for his research in synchrotron light physics. In 1991, Lindau succeeded Bengt Forkman as director of the Max Lab. As a director, he was in charge of the creation of the second accelerator for synchrotron radiation research in MAX Lab.

His research has focused on studies of electronic properties of semiconductor surfaces and their boundary layers using synchrotron light. He has also contributed to the production and development of instruments used in synchrotron light systems, both at SLAC and at Stanford Synchrotron Radiation Lightsource. He was elected as a member of the Royal Swedish Academy of Sciences as the 1402th member.

References

Swedish physicists
1942 births
Living people
Chalmers University of Technology alumni
Academic staff of Lund University
Stanford University faculty
Fellows of the American Physical Society

Ingolf Lindau


Karl Schwegler, švicarski veslač, * 17. september 1902, † ?.

Schwegler je za Švico nastopil na Poletnih olimpijskih igrah 1928 in tam s četvercem s krmarjem osvojil srebrno medaljo.

Sklici

Zunanje povezave

Rojeni leta 1902
Neznano leto smrti
Švicarski veslači
Olimpijski tekmovalci za Švico
Veslači Poletnih olimpijskih iger 1928
Prejemniki srebrnih olimpijskih medalj za Švico

Karl Schwegler


村野 日南(むらの ひな、本名・村野涼子、1972年4月30日 - )は、元秋田放送のフリーアナウンサー。香川県出身。お茶の水女子大学卒。元エムスタ・ナレータープロダクション所属。

人物・来歴
秋田放送アナウンサー時代は本名の村野 涼子(むらの りょうこ)でズームイン!!朝!の秋田担当リポーターとして出演していた。2000年に退社しフリーランスに転向。2005年初旬からは古巣・秋田放送のテレビ『ワイドゆう』のリポーターを務めたことがある。

特技は社交ダンスで、JBDF東北選手権D級4位(ラテン)の資格も持っている。

2013年時点では、東京・銀座に在るバー『日南』のオーナー(ママ)として働いている。

出演経歴
ABSワイドゆう
片岡鶴太郎の土曜日は鶴日和(文化放送)
 生活ほっとモーニング(リポーター)
 ズームイン!!朝!(秋田担当中継リポーター)
いまどき!!ごはん!(インフォマーシャル)
 ミスタードーナツ・Misdo Club Music Station (MC)

脚注

出典

外部リンク

 プロフィール/エムスタ・ナレータープロダクション

フリーアナウンサー
秋田放送のアナウンサー
ズームイン!!シリーズ関係者
お茶の水女子大学出身の人物
香川県出身の人物
1972年生
存命人物

村野ひな


8857 , olim designationibus 1991 PA7 et 1995 UQ9 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam  monstrat. Die   ab Erico Gualterio Elst, astronomo apud Observatorium Europaeum Australi versato, repertus est.

Rerum orbitalium ratio epochae  constitit. Qua epocha 8857  per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum  et eccentricitatem , distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus . Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.

Notae

Nexus externi

Asteroides anno  reperti
Asteroides Cinguli Principalis

8857 Cercidiphyllum


Saunay est commune Francicum 636 incolarum (anno 2007) praefecturae Andrae et Ligeris in provincia media.

 Indicem communium praefecturae Andrae et Ligeris

Nexus externi

Communia praefecturae Ingeris et Ligeris
Loci habitati praefecturae Ingeris et Ligeris

Saunay


Dolany sú obec v Česku v okrese Kladno v Stredočeskom kraji. 1. januára 2012 tu žilo 277 obyvateľov, z toho 147 mužov a 130 žien, pričom priemerný vek v obci bol 41,2 roka (muži 40,9 roka, ženy 41,6 roka).

Referencie

Pozri aj
 Zoznam obcí v Česku

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka obce

Obce okresu Kladno

Dolany (okres Kladno)


Seznam izraelskih matematikov.

A
 Amir Dan Aczel (1950 – 2015)
 Michael Aizenman (1945 –)
 Noga Alon (1956 –)
 Robert Aumann (1930 –)

B
 Ehud Barak (1942 –)
Iosif Naumovič Bernštejn (Joseph Bernstein) (1945 –) (rus.-amer.-izraelski)
Alexander Braverman (1974 –) (rus.-izraelski)

F
 Adolf Abraham Halevi Fraenkel (1891 – 1965)
 Aviezri Fraenkel (1929 –)

G

 Dennis Gaitsgory (1973 –)  (rus.-izraelski)

L

 Elon Lindenstrauss (1970 –)  2010
Mario Livio (1945 –) (romunsko-izraelsko-ameriški astrofizik, popularizator znanosti in matematike)

T
 Avraham Trahtman (1944 –)

N
 Zeev Nehari (1915 – 1978)

Z
 Viktor Zalgaller (1920 – 2020) (rusko-izraelski)
Doron Zeilberger (1950 –)

Matematiki

Seznam izraelskih matematikov


Վաղարշակ Հարությունի Էլիբեկյան (), հայ նկարիչ, Վրաստանի մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1968)։

ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Հենրի և ՀՀ ժողովրդական նկարիչ Ռոբերտ Էլիբեկյանների հայրն է։

Կենսագրություն
1925-1927 թվականներին սովորել է Թբիլիսիի Հայարտան գեղարվեստի ստուդիայում, կից՝ նկարիչ Գրիգոր Շարբաբչյանի ղեկավարած գեղարվեստի դպրոցը։ 1936-1956 թվականներին աշխատել է Թբիլիսիի պատանի հանդիսատեսի և դրամատիկական հայկական թատրոններում, եղել է Ստեփան Շահումյանի անվան հայկական պետական թատրոնի տնօրեն, միաժամանակ նաև գեղարվեստական խորհրդի նախագահ և բեմադրող-նկարիչ։

1974 թվականից հանրապետական նշանակության պատվավոր թոշակառու, Վրաստանի մշակույթի վաստակավոր գործիչ։ 1970 թվականին տեղափոխվել է Երևան։

Ստեղծագործական գործունեություն
Էլիբեկյանի ստեղծագործության թեման հին Թիֆլիսն է («Թատերական Թբիլիսի», 1976 թվական, «Հավլաբարի հրապարակը», 1978 թվական )։ Էլիբեկյանը կտավները գործածել է իբրև բեմադրավայր, թիֆլիսյան կյանքն ասես բեմականացված է, հին քաղաքի մթնոլորտն արտահայտված է շարժուձևերի, կեցվածքի, դիմախաղի մեջ։ Այս բազմասյուժե ներկայացման գունայնության միջավայրում կենսախինդ պատկերված է առօրյան՝ քաղաքի մարդկանց՝ կինտոների ու դուքանչիների, զուռնաչիների ու հարսանքավորների մասնակցությամբ։ Էլիբեկյանը մնայուն է պահում նաև հին Թիֆլիսի ճարտարապետական նկարագիրը՝ նեղ ու ծուռ փողոցների, կղմինդրե շենքերի զարդանախշ պատերի, ճաղաշար պատշգամբների, զիգզագաձև քիվերի ու աստիճանավանդակների պատկերներով։

Ձևավորել է ներկայացումներ (Դերենիկ Դեմիրճյանի «Քաջ Նազար», 1939 թվական, Թբիլիսիի պատանի հանդիսատեսի թատրոն)։

Տպագրել է «Ձոներգ հին Թբիլիսիին» ալբոմը («Խելովնեբա», Վրաստան, «Սովետական գրող», Հայաստան)։ 1991 թվականին լույս է տեսել «Վաղարշակ Էլիբեկյան» ալբոմը («Կերպարվեստ», Մոսկվա)։

Աշխատանքները գտնվում են Ժամանակակից արվեստի թանգարանում, Հայաստանի ազգային պատկերասրահում, Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանում, Վրաստանի ազգային պատկերասրահում (Թբիլիսի), Մոսկվայի և Բաքվի պատկերասրահներում, Հայաստանի և արտերկրի բազմաթիվ մասնավոր հավաքածուներում։

Ցուցահանդեսներ
Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Երևանում (1976), Թբիլիսիում (1977), Լոնդոնում (1985), Լոս Անջելեսում (1986)։

Մեջբերումներ Վաղարշակ Էլիբեկյանի մասին
«Էլիբեկյանի նկարները հիշողություններ են։ Դրանցում հաստատվում են քաղաքի կենսասիրությունն ու կենսուրախությունը, միայն իրեն բնորոշ տոնականությունը»։

Ռուբեն Զարյան,

ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս

Արտաքին հղումներ
 Վաղարշակ Էլիբեկյան
 Վաղարշակ Էլիբեկյան - Երևանի Ժամանակակից արվեստի թանգարան
 Հին Թիֆլիսը՝ Ջոկոնդա, արև ու ծով... Վաղարշակ Էլիբեկյան (լուսանկարներ)

Ծանոթագրություններ

Հայ նկարիչներ

Վաղարշակ Էլիբեկյան


Die Kirche St. Margarethen ist die römisch-katholische Pfarrkirche von Wald ZH im Zürcher Oberland. Sie steht an der Rütistrasse 31.

Geschichte

Vorgeschichte und Namensgebung
Der christliche Glaube kam erstmals durch die Römer in die Region des heutigen Zürcher Oberlandes. Im Römerkastell Irgenhausen am Pfäffikersee ist das Fundament der ersten christlichen Kirche der Region noch heute zu sehen. Nach dem Zusammenbruch des Römischen Reichs kam der christliche Glaube ein zweites Mal durch die Mönche Gallus und Columban in die Ostschweiz. In Wald ist eine Kirche St. Margarita in einer Urkunde aus dem Jahr 1217 erstmals erwähnt. Wegen dieser mittelalterlichen Kirche ist auch die heutige katholische Kirche von Wald ZH der Hl. Margareta geweiht. Seit der Reformation in Zürich ab dem Jahr 1523 war der katholische Gottesdienst auch im Gebiet des heutigen Kantons Zürich verboten, weshalb die Kirche von Wald ZH fortan für reformierte Gottesdienste verwendet wurde. Erst im 19. Jahrhundert war es möglich, dass im Kanton Zürich wieder katholische Gottesdienste gefeiert werden durften. Das Toleranzedikt aus dem Jahr 1807 erlaubte den zugewanderten Katholiken, wieder katholische Gottesdienste zu feiern, vorerst allerdings nur in der Stadt Zürich. Bei der Gründung der modernen Eidgenossenschaft im Jahr 1848 wurde in der Verfassung die Glaubens- und Niederlassungsfreiheit verankert, sodass der Aufbau katholischer Gemeinden im ganzen Kanton Zürich möglich wurde. Aufgrund der Industrialisierung, die im Zürcher Oberland zahlreiche Arbeitsstellen schuf, zogen in der Folge Menschen aus katholischen Gebieten aus der Zentralschweiz, der Ostschweiz, aber auch aus dem nahen Ausland in die Region. Im Juni 1866 wurde im Gasthaus Pilgersteg, das zwischen Dürnten und Rüti ZH lag, die erste Hl. Messe seit der Reformation im Zürcher Oberland gefeiert. Die Kapuzinerpatres des Klosters Rapperswil hatten sich dem Bistum Chur gegenüber verpflichtet, die Seelsorge im Zürcher Oberland zu übernehmen. Die damals zugewanderten Katholiken waren meist arm und lebten in der ganzen Region verstreut, was den Aufbau einer katholischen Gemeinde erschwerte.

Entstehungs- und Baugeschichte
Als in den 1870er Jahren die Zahl der Katholiken im Zürcher Oberland rasch anstieg, beschloss die Inländische Mission, ein von Johann Melchior Zürcher-Deschwanden gegründetes Hilfswerk mit dem Ziel, in der Diaspora Pfarreien zu errichten, in Wald eine Kirche zu bauen. Wald war ausgewählt worden, weil dieser Ort damals der Mittelpunkt der katholischen Niedergelassenen gewesen war. Der Fabrikant Hotz machte den Vorschlag, den Gasthof Zum Ochsen samt Gelände zu kaufen, an den man eine Kirche hätte anbauen können. Im Jahr 1872 wurde die Liegenschaft Zum Ochsen erworben und neben dem Haus ein Anbau errichtet, der einer Kirche ähnlich war. Die Familie Ebnöther-Gubelmann, welche bis dahin im Restaurant Zum Pilgersteg wohnhaft gewesen war, übernahm das Restaurant Zum Ochsen in Wald. Damit war das Ende der Missionsstation Zum Pilgersteg gekommen. Am 6. September 1874 wurde die St. Margarethenkirche samt einer Glocke vom Guardian des Kapuzinerklosters Rapperswil eingesegnet. Es handelte sich um eine schlichte Saalkirche mit angebautem polygonalen Chor. In den darauffolgenden Jahren wurde die Ausstattung der Kirche schrittweise ergänzt, so im Jahr 1887 durch einen neuen Tabernakel, zwei Seitenaltären und einer Ausmalung des Chorraums. Im Jahr 1877 wurde die Pastoration von Oberholz durch den Bischof von St. Gallen an die Missionsstation Wald übergeben. Ab 1882 wurde die Missionsstation nicht mehr von den Kapuzinerpatres von Rapperswil, sondern von Weltgeistlichen betreut. Im Jahr 1882 wurde die Missionsstation Wald zur eigenständigen Pfarrei erhoben. 1883 wurde das Gasthaus Zum Ochsen nebenan neu erbaut; das alte Gasthaus Zum Ochsen wurde zum Pfarrhaus umgewidmet und im folgenden Jahr umgebaut. Da die Anzahl der Katholiken stetig stieg und die Kirche zu klein wurde, musste nach einem Bauplatz für eine neue katholische Kirche gesucht werden. Im Jahr 1915 wurde der Bauplatz an der Gartenstrasse für die heutige Kirche gekauft. Im Jahr 1920 erwarb der katholische Verein Christlich-soziale Vereinshausgenossenschaft die Liegenschaft Baumgarten, wodurch mehr Platz für die Entwicklung des katholischen Lebens in Wald zur Verfügung gestellt werden konnte. Am 2. Juni 1920 führten die Katholiken in Wald erstmals seit der Reformation eine Fronleichnamsprozession durch. Dieses öffentliche Bekenntnis des Glaubens fand damals bei den Gemeindebehörden des traditionell reformierten Ortes kein Verständnis. Erst ein bundesgerichtlicher Entscheid aus dem Jahr 1923 ordnete das Prozessionsbegehren der Katholiken. Im Jahr 1925 genehmigte die Generalversammlung des Männervereins die Baupläne für die neue Kirche in Wald. Diese wurden durch Joseph Steiner, Schwyz erstellt. Um die finanziellen Mittel bereitzustellen, wurde die Liegenschaft Zum Ochsen samt alter Kirche verkauft. Am 4. Juli 1926 fand die Grundsteinlegung für die neue Kirche sowie das angegliederte Pfarreizentrum statt. Am 9. Oktober 1927 wurde die neue St. Margarethen-Kirche durch den Bischof von Chur, Georg Schmid von Grüneck, eingesegnet. Auch wenn in den "Erinnerungsblättern" von Vikar Pontalti und in Zeitungsartikeln von einer St. Josefskirche gesprochen wurde, erhielt auch die neue Kirche als Patronin die St. Margareta. In den folgenden Jahrzehnten wurde die Kirche schrittweise ausgestaltet. Im Jahr 1954 erhielt der Glockenturm ein neues, fünfstimmiges Geläute. Am 7. November 1954 wurden nicht nur die Glocken, sondern auch die von Bauschulden befreite Kirche von Bischof Christian Caminada geweiht. Nach der öffentlich-rechtlichen Anerkennung der katholischen Kirche im Kanton Zürich im Jahr 1963 konnte dank den finanziellen Mitteln die Sanierung und Anpassung der Kirche an die Liturgiekonstitution des Zweiten Vatikanischen Konzils angegangen werden. Ein erstes Projekt wurde im Jahr 1969 abgelehnt, ein kleineres Projekt zwei Jahre später dagegen angenommen. Unter Architekt Herbert Oberholzer, Rapperswil wurden die Kirche und das Pfarrhaus einer umfassenden Sanierung unterzogen, welche bis zum 1. Juli 1973 abgeschlossen war. 1974 folgte der Einbau einer neuen Orgel. 2006–2008 wurde das Pfarreizentrum umfassend saniert.

Die Pfarrei St. Margarethen ist mit ihren 2'828 Mitgliedern (Stand 2021) eine der kleineren katholischen Kirchgemeinden des Kantons Zürich.

Baubeschreibung

Kirchturm und Äusseres

Die Kirche St. Margarethen befindet sich an der Rütistrasse südwestlich vom Ortszentrum. Es handelt sich um eine neuromanische Kirche, ganz im Innerschweizer Stil wie andere von Joseph Steiner im Kanton Zürich errichtete Kirchen, so die Kirche Herz Jesu Zürich-Wiedikon, St. Franziskus Wetzikon oder St. Petrus Embrach. Die Kirche besteht aus einem dreischiffigen Längshaus, an das ein eingezogener, rund abgeschlossener Chor angegliedert wurde. An die Kirche wurde nordwestlich der viereckige Kirchturm angebaut, der mit einer eingezogenen Turmhaube abgeschlossen wird. Gut erkennbar ist die Anlehnung an die Romanik an den paarigen Rundbogenfenstern des Kirchenschiffs und Glockenturms. Auf der westlichen Seite der Kirche ist das Pfarreizentrum angebaut, welches ebenfalls von Architekt Joseph Steiner entworfen wurde.

Die Glocken und die Turmuhr wurden am 15. März 1954 von der Steuergemeinde bewilligt. Am 12. August 1954 wurden die vier grossen Glocken von der Giesserei H. Rüetschi in Aarau gegossen und am 7. November in Wald von Bischof Christian Caminada geweiht. Die kleinste Glocke stammt aus dem Jahr 1874 und wurde vom Guardian des Kapuzinerklosters Rapperswil gestiftet. Ihrem heutigen Äusseren zufolge wurde sie im Jahr 1954 von der Firma Rüetschi überdreht, die ursprüngliche Zier entfernt und eine neue Inschrift eingeritzt.

Innenraum und künstlerische Ausstattung

Die Kirche St. Margarethen ist eine dreischiffige Kirche mit basilikalem Grundriss. Abgeschlossen wird das Hauptschiff mit einem eingezogenen Chor. Die romanisierenden Würfelkapitelle zwischen Haupt- und Seitenschiffen ruhen auf Säulen aus dunklem Stein. Die Decke der Kirche ist eine Holzkassettendecke, auf die die Brüstung der Orgelempore abgestimmt ist. Im Jahr 1927 war die Kirche noch karg ausgestattet. Ein schlichter Hochaltar, eine Kommunionbank sowie eine Kanzel bildeten die Grundausstattung der Kirche. Im Verlauf der Jahre wurde diese Ausstattung ergänzt und dem Zeitgeschmack angepasst. Im Jahr 1939 wurden ein neuer Hochaltar, eine neue Kanzel sowie Kommunionbänke eingebaut. Der Chor wurde mit Fresken des Kunstmalers August Frey aus Zürich geschmückt. Im Chor war Gottvater zu sehen, unter dem sich Menschen unterschiedlichen Standes versammelt hatten. Im Jahr 1945 wurde die Innenraumgestaltung der Kirche abgeschlossen. Hierbei erhielten die beiden Seitenaltäre zu Ehren der Gottesmutter und des hl. Joseph einen ergänzenden Wandschmuck. Bei der Gesamtsanierung der Kirche in den Jahren 1972–1973 wurde der Altarraum neu gestaltet und an die Vorgaben der Liturgiekonstitution des Zweiten Vatikanums angepasst. Da die Fresken von August Frey aus dem Jahr 1939 nicht mehr ins neue Konzept passten, wurden diese überdeckt. 2003 erhielt die Kirche einen neuen Kreuzweg, der als Besonderheit eine 15. Station umfasst. Diese zeigt die Auferstehung als Vollendung des Lebens und Leidens Christi. 2007 wurde eine neue Statue der Kirchenpatronin, der Hl. Margareta, eingesegnet.

Orgel

Im Jahr 1928 erhielt die Kirche ihre erste Orgel. Es handelte sich um ein Instrument aus dem Jahr 1736, das vor dem Einbau durch die Firma Späth Orgelbau, Rapperswil, gründlich überholt worden war. Nachdem sich Mängel am bestehenden Instrument gezeigt hatten, beschlossen die Verantwortlichen der Pfarrei, eine neue Orgel anzuschaffen. Diese wurde durch die Firma Mönch Orgelbau aus Überlingen erstellt. Es handelt sich um ein Instrument mit 1935 Pfeifen in 28 klingenden Registern auf zwei Manualen samt Pedal. Die Orgel besitzt eine mechanische Spieltraktur, eine elektrische Registratur sowie sechs mechanische Setzerkombinationen. Am 24. März 1974 wurde die neue Orgel der Kirche eingeweiht.

 Koppeln: II/I, I/P, II/P

Literatur
 Bischöfliches Ordinariat Chur (Hrsg.): Schematismus des Bistums Chur. Chur 1980.
 Martin Müller: Die katholischen Pfarreien im Zürcher Oberland. Geschichte ihres Wiederaufbaus im 19. und 20. Jahrhundert. Zürich 2007.
 Hans Maduz, Paul Nick: 125 Jahre Pfarrei St. Margarethen Wald ZH. Wald ZH 2008.
 Markus Weber, Stephan Kölliker: Sakrales Zürich. 150 Jahre katholischer Kirchenbau im Kanton Zürich. Archipel-Verlag, Ruswil 2018.

Weblinks

 Website der Pfarrei
 Kirche St. Margarethen auf Sakralbauten.ch
 Glocken auf YouTube

Einzelnachweise

Neuromanisches Kirchengebäude
Neuromanisches Bauwerk in der Schweiz
Wald ZH
Erbaut in den 1920er Jahren
Kirchengebäude im Kanton Zürich
Kirchengebäude im Bistum Chur
Margareta-von-Antiochia-Kirche
Disposition einer Orgel
Geläut

St. Margarethen (Wald)


SVT-40 (Samozarjadnaya Vintovka Tokarjeva, Obrazec 1940, v prevodu samopolnilna puška Tokarjev, model 1940) je bila ruska polavtomatska puška iz druge svetovne vojne in hladne vojne. Puško je v tridesetih in štiridesetih letih dvajsetega stoletja razvil Fjodor Tokarjev z namenom, da bi zamenjala nedodelano polavtomatsko puško SVT-38 istega konstruktorja.

Puška deluje na principu odvoda smodniških plinov. Za svoje delovanje uporablja strelivo 7,62×54 R. Polni se z okvirji po deset nabojev. Orožje je dolgo 1226 mm in je tehta okoli štiri kilograme. V oborožitev rdeče armade je prišla leta 1940 tik preden so Nemci napadli Sovjetsko zvezo. Med boji se ni izkazala najbolje saj je nevešči ruski vojaki niso znali pravilno vzdrževati in  uporabljati, problemi pa so se kazali tudi v zahtevni izdelavi. Tekom vojne je bila puška večkrat predelana in izboljšana, leta 1943 so izdelali celo avtomatsko verzijo puške in jo poimenovali AVT-40. Po vojni so večino pušk umaknili iz uporabe ali pa jih izvozili v tujino, najprej jo je zamenjala SKS-45 (papovka), kasneje pa enostavnejša in lažja za izdelavo AK-47. Danes je puška izredno iskana pri zbirateljih in ljubiteljih vojne zgodovine. Dobila pa je tudi nekaj posnemovalcev kot je belgijski FN FAL in FN-49.

Zunanje povezave
 History and technicalities of the SVT-40
 U.S. Intelligence Report on Tokarev M1940
 SVT info and pictures at Mosin-Nagant.net, compiled by Vic Thomas
 SVT-40 Pictorial

SVT-40


Yn abbyrlhit Romanagh (ny keayrtyn, yn abbyrlhit Ladjynagh), she abbyrlhit t'ayn. V'eh jeant ass yn abbyrlhit Greagagh son dy screeu Ladjyn, liorish ny Romanee. She'n abbyrlhit Etruscagh v'ayn 'sy toshiaght, agh ren eh caghlaa dys y chummey jeianagh as cheau magh ad kuse dy lettyryn jeh. Beggan er veggan, ghow sleih toshiaght jannoo ymmyd jeh son dy screeu çhengaghyn Romanagh (sluight Ladjyn), Celtiagh, Germaanagh, Baltagh as Slavagh. Fy yerrey, haink dagh ooilley çhengey Oarpagh dy ve screeuit liorish, bunnys, liorish ymmodee lettyryn noa er nyn groo son ny çhengaghyn er lheh.

Liorish coloinaghys, hie yn abbyrlhit er skeaylley harrish y teihll. Ghow ad toshiaght cur lettyryn Romanagh er çhengaghyn gyn abbyrlhit, chammah's cur yn abbyrlhit Ladjyn ayns ynnyd jeh abbyrlhittyn dooghyssagh. Ta çhengoayllee foast cliaghtey jannoo ymmyd jeh'n abbyrlhit Ladjyn tra vees ad cummey corys screeuee noa son çhengey gyn y lheid.
Dy mennick, t'ad cur abbyrlhit Romanagh er coryssyn screeuee jeant assyn, eer mannagh vel ad rere'n abbyrlhit shoh dy jeeragh. Myr sampleyr, ta lettyryn 'syn abbyrlhit Norlannagh nagh row 'syn abbyrlhit Romanagh tradishoonagh.

Shennaghys

Va 21 lettyr ec y shenn abbyrlhit Ladjynagh, er nyn ngoaill ass yn abbyrlhit Greagagh 'sy toshiaght.

'sy 3oo eash, s'cosoylagh, scryss ad magh shenn Z (gyn ymmyd ayns Ladjyn hene) as hug ad stiagh G 'syn ynnyd echey. Ny s'anmey, roish daue geddyn barriaght er ny Shenn Ghreagee, ghow ad stiagh Y as Z son focklyn eeassit ass y Ghreagish.

Haink cummey er lheh y ve ec dagh çhengey va screeut ayn. Rish bleeantyn as keeadyn, haink kuse dy lettyryn elley stiagh ayns dagh cummey, bentyn rish ny çhengaghyn va jannoo ymmyd jeh.

Jeianagh

Ta cummey coardit eddyr-ashoonagh jeh'n abbyrlhit ayn: yn Abbyrlhit Romanagh Bunneydagh Jeianagh. Ta kuse dy abbyrlhittyn cosoylagh rish, as fir elley cosoylagh rish er lhimmey jeusyn jannoo ymmyd jeh scarreydee.

Abbyrlhittyn ta cosoylagh rish:
 Abbyrlhit Baarleagh
 Abbyrlhit Ollanagh
 Abbyrlhit Interlinguagh
 Abbyrlhit Idoagh
 Abbyrlhit Interglossagh
 Abbyrlhit Malayagh
 Abbyrlhit Interlinguagh
 Abbyrlhit Occidentalagh

Abbyrlhittyn ta cosoylagh rish as scarreydee oc:
 Abbyrlhit Frangagh
 Abbyrlhit Germaanagh
 Abbyrlhit Portiugagh

Gaelg as yn abbyrlhit Romanagh

Yn abbyrlhit Romanagh as ymmyd jeant jeh son dy screeu 'sy Ghaelg, t'eh anchasley rish yn abbyrlhit tradishoonagh. Ta shiartanse dy lettyryn noa echey, as lettyryn tradishoonagh nagh vel echey.

{| class="wikitable" |-
|-
! Lettyr mooar
! Lettyr beg
! Ennym
|-
|Α
|a
|Aittyn
|-
|B
|b
|Beih
|-
|C
|c
|Couyll
|-
|Ç
|ç
|Couyll sedilla
|-
|D
|d
|Darragh
|-
|E
|e
|Eboin
|-
|F
|f
|Faarney
|-
|G
|g
|Guilckagh
|-
|H
|h
|Hibbin
|-
|I
|i
|Iuar
|-
|J
|j
|Juys
|-
|K
|k
|Keirn
|-
|L
|l
|Lhouan
|-
|M
|m
|Malpys
|-
|N
|n
|Neaynyn
|-
|O
|o
|Onnane
|-
|P
|p
|Pobble
|-
|Q
|q
|Quinsh
|-
|R
|r
|Reinnagh
|-
|S
|s
|Shellagh
|-
|T
|t
|Tramman
|-
|U
|u
|Unjin
|-
|V
|v
|Vervine
|-
|W
|w
|Wooshlagh
|-
|Y
|y
|Yiarn
|}

Chammah's shen, ta X as Z ry-akin ny keayrtyn, ayns enmyn jeianagh. Son y chooid smoo, t'ad caghlaa dys lettraghey Gaelgagh; myr sampleyr, "" dys "sheabrey".

Romanagh

Abbyrlhit Romanagh


Der Aderstedter Busch ist ein Naturschutzgebiet in der Gemeinde Huy im Landkreis Harz in Sachsen-Anhalt.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG 0190 ist 43 Hektar groß. Es grenzt im Norden an das Landschaftsschutzgebiet "Großes Bruch". Das Gebiet steht seit Ende 1999 unter Schutz (Datum der Verordnung: 15. November 1999). Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Harz.

Das Naturschutzgebiet liegt nordwestlich von Aderstedt und stellt ein artenreiches Waldgebiet als Rest ehemaliger Bruch-, Sumpf- und Auwaldbestände im Großen Bruch im Oscherslebener Urstromtal unter Schutz. Das Waldgebiet liegt im ehemaligen Überschwemmungsgebiet des Großen Grabens. Es wird von Stieleichen, Eschen und Ulmen, darunter Feld- und Flatterulme, mit einem hohen Alt- und Totholzanteil geprägt.

Das Waldgebiet ist Lebensraum verschiedener Eulen- und Greifvögelarten, darunter Waldohreule, Steinkauz und Rotmilan. Auch verschiedene Spechte sowie Pirol und Nachtigall sind hier heimisch. Weiterhin bietet es Fledermäusen Lebensraum. Das Waldgebiet ist nahezu vollständig von landwirtschaftlichen Nutzflächen umgeben. Im Südosten grenzt es direkt an Aderstedt.

Weblinks

 Aderstedter Busch, Landesverwaltungsamt Sachsen-Anhalt

Naturschutzgebiet im Landkreis Harz
Waldschutzgebiet in Sachsen-Anhalt
Waldgebiet in Sachsen-Anhalt
Huy (Gemeinde)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Waldgebiet in Europa

Aderstedter Busch


Fiona-Elizabeth Hughes (* 5. März 1990 in Huddersfield) ist eine britische Skilangläuferin.

Werdegang
Hughes nimmt seit 2007 an Wettbewerben der Fédération Internationale de Ski teil. Ihre besten Platzierungen bei den nordischen Skiweltmeisterschaften 2009 in Liberec waren der 68. Rang über 10 km klassisch und der 14. Platz im Teamsprint. Ihr erstes von bisher acht Weltcuprennen lief sie im Februar 2010 in Canmore, welches sie mit dem 65. Platz über 10 km Freistil beendete. Bei den Olympischen Winterspielen 2010 in Vancouver belegte sie den 67. Platz über 10 km Freistil. Bei den nordischen Skiweltmeisterschaften 2013 im Val di Fiemme erreichte sie den 74. Platz über 10 km Freistil und den 69. Platz im 15-km-Skiathlon.

Weblinks

Skilangläufer (Vereinigtes_Königreich)
Olympiateilnehmer (Vereinigtes_Königreich)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2010
Universiadeteilnehmer (Großbritannien)
Teilnehmer der Winter-Universiade 2015
Brite
Geboren 1990
Frau

Fiona-Elizabeth Hughes


An Placetron wosnessenskii in uska species han Malacostraca nga ginhulagway ni Schalfeew hadton 1892. An Placetron wosnessenskii in nahilalakip ha genus nga Placetron, ngan familia nga Lithodidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Placetron

Placetron wosnessenskii