Le Grumman F3F était le dernier avion de chasse biplan livré à la marine américaine, il a servi entre les deux guerres. Conçu comme une amélioration du F2F, il est entré en service en 1936. il a hérité de la configuration du train d'atterrissage d'abord utilisé sur le Grumman FF et ultérieurement monté sur le Grumman F4F Wildcat. Il a été retiré des escadrons de première ligne fin 1941, avant la Seconde Guerre mondiale, et a été remplacé par le Brewster F2A Buffalo monoplan. Quand son successeur, le F4F Wildcat, est entré en service, à son tour il a rapidement remplacé le F2A Buffalo en tant que principal chasseur de la Marine au début de la Seconde Guerre mondiale, et a continué à être produit tout au long du conflit.

Conception et développement
L'expérience de la Navy avec le F2F a révélé des problèmes de stabilité et de mise en vrille, amenant le  un contrat pour une version XF3F-1 amélioré, avant le début des livraisons du F2F. Le contrat ajoutait aussi la capacité d'attaque au sol en plus du rôle de chasseur. Propulsé par le même moteur Pratt & Whitney R-1535-72 Twin Wasp Junior, le F3F avait un fuselage allongé et une surface alaire augmentée. Une réduction du diamètre des roues du train a permis une meilleure rationalisation du fuselage en éliminant la bosse proéminente à l'arrière du carénage du F2F.

Le prototype , effectua son premier vol le  avec aux commandes le pilote d'essai de la compagnie, Jimmy Collins, qui effectua trois vols ce jour-là. Deux jours plus tard, six vols de sortie de piqué eurent lieu. Le , le retrait de l'appareil à  () a enregistré  sur les équipements de test. L'avion s'est disloqué en plein vol, s'écrasant sur un cimetière et tuant Collins.

Un deuxième prototype renforcé a été construit, mais il s'est écrasé le  de la même année à la suite de l'évacuation du pilote lors d'un échec de récupération de vrille. Le deuxième prototype a été reconstruit en trois semaines, volant le . Une commande de  F3F-1 a été émise le  de cette année, à la suite des conclusions du programme d'essais en vol.

Histoire opérationnelle

F3F-1
Le premier F3F-1 de production a été livré le  au groupe de test à la Naval Air Station Anacostia avec le moteur R-1535-72 de . L'appareil est entré en service dans les escadrilles VF-5B de l' et VF-6B de l'. Cinquante-quatre exemplaires furent produits ; l'escadrille VF-4M des Marines a reçu les six derniers en .

F3F-2
Grumman, voulant profiter de la nouvelle puissance de  () du Wright R-1820-22 Cyclone suralimenté, a commencé à travailler sur le F3F-2 hors contrat. La commande pour  n'a pas été émise avant le , deux jours avant le premier vol. Le diamètre plus grand du moteur a changé l'apparence du capot, ce qui accentue l'aspect de tonneau de l'appareil, mais la vitesse de pointe est portée à  à  (). Les F3F-2 de production ont été livrés entre 1937 et 1938. Lorsque les livraisons furent terminées, les sept escadrilles de chasse de la Navy et du Corps des Marines étaient équipés du chasseur monoplace Grumman.

F3F-3
D'autres développements aérodynamiques ont été apportés à un F3F-2 renvoyé à Grumman pour maintenance, il est devenu le XF3F-3, et comportait, entre autres améliorations, une hélice de grand diamètre. Le , la Marine a commandé  améliorés, parce que le développement des nouveaux chasseurs monoplans Brewster F2A et F4F Wildcat prenait plus de temps que prévu.

Avec l'entrée en service du Brewster F2A-1, les jours du F3F biplan étaient comptés. Tous les F3F seront retirés du service en escadrille opérationnelle d'ici fin 1941, mais 117 ont été affectés à des bases navales et utilisés pour l'entraînement et comme avions utilitaires jusqu'en .

Quelques F3F ont été utilisés comme avions utilitaires par l'United States Army Air Forces sous la désignation UC-103.

Une version civile acrobatique biplace, le G-22A , construite en 1938 fut pilotée par le Major (retraité) Alfred « Al » Williams, chef du département aviation de Gulf Oil.

Survivants
Un Grumman F3F-2 a été perdu au large de San Diego le  alors qu'il tentait un appontage sur l'. Le chasseur a été retrouvé par un sous-marin de la marine en  et renfloué le . Il a été restauré au musée de l'air et de l'espace de San Diego.

Aujourd'hui, quatre autres avions survivants volent, trois modèles F3F-2 et le G-32A de la Gulf Oil, ils ont été restaurés par Texas Airplane Factory de Herb Tischler à Fort Worth. Les restaurations ont duré quatre ans et consistaient en la reconstruction du G-32A à partir de plans originaux avec un outillage construit à la Texas Airplane Factory. Des pièces de trois avions F3F-2 qui s'étaient écrasés à Hawaï ont été utilisés pour compléter les autres appareils. Un des avions restaurés est exposé au Fantasy of Flight à Polk City, en Floride.

Utilisateurs

 United States Army Air Forces
 United States Marine Corps
 United States Navy

Versions
Données de : Aerofiles - Grumman
G-11
Désignation constructeur pour le chasseur embarqué F3F-1.
XF3F-1
 Trois prototypes du F3F, propulsés par un moteur Pratt & Whitney R-1535-84 Twin Wasp Junior.
F3F-1
 Premier modèle de production pour l'US Navy ; .
G-19
 Désignation constructeur du chasseur F3F-2.
XF3F-2
 Un seul prototype du futur F3F-2, propulsé par un moteur Wright XR-1820-22 Cyclone G de .
F3F-2
Deuxième modèle de production pour l'US Navy. Moteur Wright R-1820-22 Cyclone de  ; .
XF3F-3
 prototype du F3F-3 avec nouveau capot transformé à partir d'un F3F-2.
F3F-3
Version de production finale pour l'US Navy ; .
G-22
 Un seul hybride F2F/F3F, à moteur Wright R-1820 Cyclone  construit pour Al (Alford) Williams, financé par la Gulf Oil Company pour des vols acrobatiques ou de démonstration. Le G-22  a été placé au National Air and Space Museum en .
G-32 / G-32A
 Version civile du F3F, à moteur Wright R-1820 Cyclone de . Deux avions construits, l'un pour Grumman Aircraft Company, l'autre, baptisé Red Ship, pour Al Williams sous l'appellation G-32A . Le  de Williams fut détruit lors d'un crash en Floride. Le second G-32 a survécu jusqu'en 1971 lorsqu'il s'écrasa après avoir été abandonné par son pilote à cause d'un feu survenu en vol.
C-103
 Les deux G-32 furent intégrés à l'USAAF en 1942 sous le sigle C-103.

Dans la culture populaire
 Le F3F fut présenté comme chasseur expérimental dans le film Les Ailes de la flotte de la Warner Bros. en 1939.
 Le F3F-2 était présent dans le film de 1940 L'Appel des ailes avec Robert Taylor jouant le rôle d'un pilote dont le travail était l'élaboration de systèmes d'atterrissage aux instruments permettant le retour de son escadron perdu à la base de l'Île de Norden.
 Peut-être l'apparition la plus célèbre et importante des F3F est dans le film de 1941 en Technicolor Dive Bomber. Ce film a largement utilisé les F3F, et un seul avion en vol dans la dernière scène d'action.

Voir aussi

Références

Notes

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Liens externes
 .
 .
 .
 .

Avion militaire de l'entre-deux-guerres
F-003
Avion de chasse de l'US Marine Corps
Avion embarqué
Avion monomoteur
Avion à hélices
Avion biplan
Avion militaire construit aux États-Unis
Avion des années 1930
F03F
Premier vol en 1935

Grumman F3F


Informatique
 Unison est un logiciel de synchronisation et de sauvegarde pour Unix, Mac OS X et Windows.
 Unison est un client usenet pour Mac OS X
 Unison est un système d'exploitation temps réel, basé sur Linux.
 Unison est un langage de programmation fonctionnelle.

Musique
 Unison est un album musical de Céline Dion sorti en 1990.
 Unison est une chanson issue de l'album du même nom.
 Unison est une chanson issue de l'album Vespertine de Björk.

Beaux-Arts
 Unison Colour est un fabricant anglais de pastels sec, établi dans le Northumberland.

Autres
 UNISON est un syndicat professionnel anglais.
 Unison: Rebels of Rhythm and Dance est un jeu vidéo sorti sur PlayStation 2.
 Unison Films, société nord-américaine de production de films

Homonymie de titre

Unison


An Brachycybe lecontii in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Charles Thorold Wood hadton 1864. An Brachycybe lecontii in nahilalakip ha genus nga Brachycybe, ngan familia nga Andrognathidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachycybe

Brachycybe lecontii


Rodus (Francogallice Le Rheu, Gallonice Le Roe, Britonice Reuz) est commune 7212 incolarum (anno 2007) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.

 Index communium praefecturae Illae et Vicinoniae

Notae

Nexus externi

Communia praefecturae Ellae et Vicenoniae
Loci habitati praefecturae Ellae et Vicenoniae

Rodus


An Leptocaris gurneyi in uska species han Maxillopoda nga syahan ginhulagway ni Nicholls. An Leptocaris gurneyi in nahilalakip ha genus nga Leptocaris, ngan familia nga Darcythompsoniidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leptocaris

Leptocaris gurneyi


Կանտիլյանա ()՝ բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Սևիլյա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Վեգա դել Գվադալիկիր շրջանում։ Տարածքը կազմում է 107 կմ2։ Բնակչությունը՝ 10643 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 29 կմ հեռավորության վրա։

Ժողովրդագրություն

Արտաքին հղումներ
 Ayuntamiento de Cantillana
 Cantillana
 Historia de Cantillana
 Cantillana
 Ntra. Sra. de la Soledad patrona de Cantillana
 Divina Pastora de Cantillana
 Cantillana II República. La Esperanza Rota

Սևիլյա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ
Իսպանիայի բնակավայրեր
Անդալուսիայի բնակավայրեր

Կանտիլյանա


Peskovi ya zi Bıza koyi (nameo taksonomik: Capra) namê cınsê bızano ke tede new cınsê bınêni estê. Bıza normale (Capra aegagrus hircus) zi cınsê bıza koyiya bınêniya. Bızan de pize çehar leteyan ra yeno pêra. Bıza koyi pêro serê koyan de weşiya xo ramena. Yew zi bıza koyiya sıpêye zi esta (Oreamnos americanus) ke namê xo de ko vêreno, hema bıza koyi niya.

Referansi

Bızi

Peskovi


Jacques Auguste Marcel Hussenot, né le  à Courcelles-sur-Blaise (Haute-Marne) et mort le  à Metz, est un dessinateur, peintre et décorateur français.

Biographie

Auguste Hussenot est pensionné par la ville de Metz pour étudier son art à Paris. En 1823, il entre dans l'atelier d'Antoine-Jean Gros.

Vers 1834, il ouvre avec Auguste Migette un atelier de décorateur à Metz. En 1832, il propose de devenir à titre gratuit conservateur des collections municipales. À l'ouverture des musées de Metz en 1839, il en devient le conservateur attitré pendant 46 ans jusqu'à sa mort. Il travaille beaucoup sur les décors des églises de la ville et des environs.

Hussenot débute également au Salon de 1840 à Paris et obtient la médaille d'or au Salon de 1846.

Il est l'inventeur d'un procédé pour fixer sur place les décorations murales, dit "peinture à l'huile en feuilles". Il s'agit "de peindre dans l'atelier les tableaux ou décorations diverses, et le travail terminé, de détacher la feuille de couleur de la toile sur laquelle elle a été peinte, de roule cette feuille pour la transporter, et l'appliquer ensuite, au moyen d'un mordant homogène sur le champ auquel elle est destinée". Ainsi, en l'espace de 5 jours, la coupole de l'église Saint-André de Lille est redécorée par la fresque exécutée dans les ateliers de l'artiste à Metz ().

Il est inhumé au cimetière de l'Est (Metz).

Œuvres
 décoration des églises Notre-Dame, Saint-Vincent et Saint-Simon, Chapelle Sainte-Constance à Metz, église de Woippy, coupole de l'église Saint-André de Lille
 portraits, notamment : Alfred Malherbe, Auguste Migette, Saint-Mesmin

Notes et références

Articles connexes
 École de Metz
 Musée de la Cour d'Or

Bibliographie
 Jean-Christophe Diedrich, « L'élite et ses musées à Metz au  », Chroniques du Graoully, , 1998, .

Peintre français du XIXe siècle
Peintre lorrain
Naissance en décembre 1798
Naissance en Haute-Marne
Personnalité française du XIXe siècle
École de Metz
Décès à Metz
Décès en Alsace-Lorraine
Décès en décembre 1885

Auguste Hussenot


Lymphocytus T sive cellula T est lymphocytus cellula systematis immunitatis, ex thymo oriente. Aliter aliis, lymphocytis T sunt receptoria propria. Cellulae T sunt pars adaptiva systematis immunitatis.

Se dividiunt lymphocyti T in diversa genera:
 Cellulae T adaptivae cum
 Cellulis CD8+ cytotoxicis
 cellulis T memoriis
 cellulis T suppressoribus
 Cellulae T innatoideae cum
 celluis carnifice naturali
 mucosae sociatis variantibus
 cellulis T gamma delta

 Cancer (morbus)
 Complexus histocompatibilitatis maior
 IgG
 Lymphocytus B

Notae

Nexus externi

Immunitatis systema

Lymphocytus T


Aleksander Valerjevič Halifman (), ruski šahovski velemojster in nekdanji šahovski svetovni prvak, * 18. januar 1966, Leningrad, Sovjetska zveza.

Zunanje povezave

 Biografija

Rojeni leta 1968
Živeči ljudje

Ruski šahovski velemojstri
Šahovski svetovni prvaki

Aleksander Halifman


() —  aləminin  dəstəsinin  fəsiləsinin  cinsinə aid bitki növü.

Arealı
Maskaren adaları üçün endemik növdür.

Sinonimləri
  A.Cunn.
  Baker
  Lam.

İstinadlar

Həmçinin bax

Acacia heterophylla


Seminarium Theologicum Presbyterianum Coreanum est seminarium Seuli in urbe Coreae Meridionalis situm. Seminarium anno 2012 institutum est.

Constituta 2012
Seminaria
Seulum


Guinness je obchodná značka tmavého piva s výraznou sladkastou chuťou, vyrábané pôvodne v írskom Dubline. Pivo vyrába dublinský pivovar, ktorý v roku 1759 založil Arthur Guinness. Pivovar i dnes zamestnáva mnoho ľudí. Pivo sa varí pri St. James's Gate a v ďalších pivovaroch po celom svete.

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna webstránka

Írske pivá

Guinness


Grande-Entrée est une localité située sur l'île de la Grande Entrée, dans l'archipel des îles de la Madeleine.

Géographie

Grande-Entrée se trouve sur l'île de la Grande Entrée, au nord-est de l'archipel. Elle est située sur une péninsule, entre la lagune de la Grande Entrée, au nord, et la mer au sud.

La localité constitue l'une des deux extrémités de la route 199, l'autre étant Havre-Aubert, au sud-ouest de l'archipel.

Histoire

La colonisation de Grande-Entrée, parmi les plus tardives de l'archipel, remonte aux années 1870. L'endroit devient toutefois rapidement un port de pêche important. Grande-Entrée est désignée « capitale québécoise du homard » en 1994, son port abritant environ une centaine de homardiers.

Tourisme

 Centre d'interprétation du phoque

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Île de la Grande Entrée
 Îles de la Madeleine

Localité des Îles de la Madeleine

Grande-Entrée


Novaki so lahko:

Naselje v Sloveniji

 Dolenji Novaki, Občina Cerkno
 Gorenji Novaki, Občina Cerkno

Naselje na Hrvaškem

 Novaki, Občina Dubrava
 Novaki, Občina Maruševec
 Novaki, Občina , Občina Sopje
 Novaki, Občina Sveta Nedjelja
 Novaki Bistranski
 Novaki Bizovački
 Novaki Lipnički
 Novaki Motovunski
 Novaki Nartski
 Novaki Oborovski
 Novaki Ozaljski
 Novaki Pazinski
 Novaki Petrovinski
 Novaki Ravenski
 Novaki Šćitarjevski

Novaki


Die Laon-Couvron Air Base (franz. Base aérienne de Laon-Couvron) war ein NATO-Militärflugplatz der United States Air Forces in Europe (USAFE) in Frankreich, dessen Wurzeln bis in die Anfänge der Fliegerei zurückreichten.

Die nach Abzug der USAFE noch bis 2012 von der französischen Armee als Quartier Mangin sur l'ancienne base de Couvron genutzte Liegenschaft liegt in der Region Hauts-de-France im Département Aisne auf dem Gebiet der Gemeinden Couvron-et-Aumencourt, Vivaise und Chéry-lès-Pouilly, etwa zehn Kilometer nordwestlich von Laon.

Hier entsteht zurzeit eine Motorsport-Rennstrecke.

Geschichte
Auf dem Gelände errichtete die deutsche Armee bereits während der Endphase des Ersten Weltkrieges ein Flugfeld für ihre Fliegertruppe zur Luftverteidigung eines Paris-Geschützes.

In der Zeit der Hochrüstung vor Ausbruch des Zweiten Weltkrieges reaktivierte die französische Armée de l'air das frühere Flugfeld und eröffnete 1938 einen vollwertigen Militärflugplatz mit Graspiste. Er wurde Heimat der 23. Jagdgruppe, Groupement de Chasse 23, die mit Morane-Saulnier MS.406 ausgerüstet war.

Zweiter Weltkrieg
Nach Beginn des Westfeldzugs der deutschen Wehrmacht und der Eroberung des Flugplatzes durch die deutsche Wehrmacht wurde dieser umgehend Stützpunkt taktischer Verbände der Luftwaffe zur weiteren Unterstützung der Bodenoffensive. Hierzu gehörten in der letzten Maiwoche 1940 die I. und II. Gruppe des Jagdgeschwaders 53 (I. und II./JG 53) und in den folgenden beiden Juniwochen die I. und III. Gruppe des Jagdgeschwaders 2 (I. und III./JG 2), beide ausgerüstet mit der Bf 109E. Anschließend nutzten bis in den Juli die Ju 87B der I. Gruppe des Sturzkampfgeschwaders 2 (I./St.G 2), anfangs daneben auch die der III./St.G 2, den Flugplatz Couvron.

Mit Beginn der Luftschlacht um England wurde die Basis ein Bomberstützpunkt. Das Gros des Kampfgeschwaders 77 (KG 77) war hier zwischen Juni 1940 und Februar 1941 stationiert. Das Geschwader flog anfangs die Do 17Z und später die Ju 88A. Die IV. Gruppe verblieb darüber hinaus noch bis ins Jahr 1942 in Couvron und ab Oktober 1942 lag hier noch bis in den Winter die IV. Gruppe des Kampfgeschwaders 100 (IV./KG 100) mit He 111H.

Der Flugplatz, der teilweise auch als "Fliegerhorst Crepy" bezeichnet wurde, wurde anschließend ausgebaut, wobei er unter anderem zwei 600 m lange Betonpisten (Ausrichtung 02/20 und 10/28) erhielt. Zwischen August 1943 und Anfang April 1944 lag hier die 3. Staffel des Schlachtgeschwaders 101 (SG 101).

Später war von Mitte März bis Mitte Juni 1944 die Einsatzstaffel des Kampfgeschwaders 101 (KG 101), eine Bf109E/Ju88A-Misteleinheit hier stationiert.

Nach Beginn der alliierten Invasion in der Normandie verlegten Ju 188E der II. Gruppe des Kampfgeschwaders 2 (II./KG 2) nach Couvron, wobei ab Ende Juni nurmehr die 6. Staffel hier blieb. Anschließend operierte die II. Gruppe des Kampfgeschwaders 30 (II./KG 30), ausgerüstet mit Ju 88A, Mitte Juli 1944 für einige Tage von Couvron aus und in der zweiten Augusthälfte lag hier der Stab des Jagdgeschwaders 27 (Stab/JG 27) mit einigen Bf 109G. In diesen letzten Wochen unter deutschem Kommando wurde der Platz wiederholt Ziel alliierter Luftangriffe, insbesondere durch A-26 der Ninth Air Force der United States Army Air Forces.

Nach der Befreiung der Gegend durch die US-Armee wurde Airfield A.70, so seine alliierte Codebezeichnung, seinerseits im September 1944 Heimat der Ninth Air Force, zunächst bis zum Monatsende der 50th Fighter Group mit ihren P-47 Jagdbombern. An ihre Stelle trat im Februar 1945 die mit B-26 ausgerüstete 409th Bombardment Group, die bis in den Juni in Couvron lag. Anschließend wurde die Liegenschaft an Frankreich zurückgegeben und zunächst nicht weiter militärisch genutzt.

Laon-Couvron Air Base
Nach Beginn des Kalten Krieges wurde der ehemalige Flugplatz als eine einer Reihe zukünftiger NATO-Basen der United States Air Force (USAF) ausgewählt. Der komplette Neubau des Flugplatzes erfolgte ab Juni 1951 inklusive einer jettauglichen Start- und Landebahn.

Obwohl der Neubau erst 1954 abgeschlossen wurde, begann die erneute fliegerische Nutzung durch die United States Air Forces in Europe (USAFE) bereits Ende Mai 1952. Erster Nutzer war das 126th Bombardment Wing der Air National Guard, dem drei mit B-26B/C ausgerüstete leichte Bomberstaffeln unterstanden. Flugzeuge und Ausrüstung wurden mit Jahresbeginn 1953 vor Ort vom 38th Tactical Bombardment Wing der regulären Luftstreitkräfte übernommen. Die Umrüstung auf die B-57B/C in der Nuklearrolle erfolgte ab Mai 1955 und das Geschwader unterhielt mit den "Black Knights" in Folge ein Kunstflugteam. Nach der Anordnung von Präsident de Gaulle 1958, dass alle Nuklearwaffen inklusive ihrer Trägersysteme Frankreich bis Juli 1958 zu verlassen haben, wurde das 38. Taktische Bombergeschwader Mitte Juni 1958 außer Dienst gestellt.

Neuer Hausherr wurde Anfang Juli das bisher in Sembach liegende 66th Tactical Reconnaissance Wing, wobei seine drei RF-84F-Aufklärungsstaffeln auf Grund von Instandsetzungs- und Erweiterungsarbeiten in Laon erst im folgenden September aus Phalsbourg kommend in Couvron eintrafen. Ein Teil des Geschwaders rüstete 1959 auf die RF-101C um.

In Folge des im Frühjahr 1966 verkündeten Austritts Frankreichs aus der militärischen Integration der NATO wurde das 66. Taktische Aufklärungsgeschwader im November 1966 nach Upper Heyford verlegt und die restlichen Amerikaner zogen im März 1967 ab.

Quartier Mangin sur l'ancienne base de Couvron
Nach Abzug der USAF wurde der Flugplatz eine Kaserne der Armée de terre und in Quartier Mangin sur l'ancienne base de Couvron umbenannt.

In den folgenden Jahrzehnten wurden drei große Hangars abgerissen und an ihre Stelle traten neue Gebäude. Die fliegerische Nutzung beschränkte sich auf Kampfhubschrauber.

Das 1. Marine-Artillerieregiment, (1er régiment d'artillerie de marine) (1er RAMa) war hier zwischen 1993 und 2012 stationiert.

Heutige Nutzung

Im Zuge der Konversion der ehemaligen Militärbasis soll hier eine Motorsport-Rennstrecke, die 2015 fertiggestellt werden soll, entstehen. Neben der öffentlichen Hand steuert der ehemalige Formel-1-Pilot Jonathan Palmer einen Teil der Investition bei.

Sonstiges
 Militärflugplatz Laon-Athies

Weblinks
 Offizielle Information des französischen Staates in französischer Sprache
 Private Seite über die US Air Base

Laon-Couvron
Erbaut in den 1930er Jahren
Laon-Athies
LaonCouvron
Aufgelöst 2012

Militärflugplatz Laon-Couvron


Élencourt ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Oise in der Region Hauts-de-France. Die Gemeinde liegt im Arrondissement Beauvais und ist Teil der Communauté de communes de la Picardie Verte und des Kantons Grandvilliers.

Geographie
Die Gemeinde liegt abseits größerer Straßen zwischen Sarcus und Daméraucourt an der Grenze zur Gemeinde Hescamps (Département Somme) rund sechs Kilometer nordwestlich von Grandvilliers.

Einwohner

Verwaltung
Bürgermeister (maire) ist seit 2001 Christelle Klaes.

Weblinks

Ort in Hauts-de-France

Élencourt


An Telmessus cheiragonus in uska species han Malacostraca nga syahan ginhulagway ni Wilhelm Gottlieb von Tilesius von Tilenau hadton 1812. An Telmessus cheiragonus in nahilalakip ha genus nga Telmessus, ngan familia nga Cheiragonidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Telmessus

Telmessus cheiragonus


1973-cü ilin 6 oktyabrı Misirdə Qələbə günü sayılır. Dördüncü Ərəb-İsrail müharibəsi bu gündə başlamışdı. Qələbənin ildönümü həmişə Qahirənin ətrafındakı Mədinət-Nəsr meydanında hərbi rəsm-keçidlə qeyd olunurdu. Rəsm-keçidə tamaşa etmək üçün mərkəzi tribunada ölkənin prezidentindən başqa, dövlətin ali rütbəli məmurları, fəxri qonaqlar və xarici diplomatlar əyləşmişdilər. 1981-ci ilin 6 oktyabrında təşkil edilən tədbir əvvəlki rəsm-keçidlərdən bir o qədər də fərqlənmirdi. Həmişəki kimi, Misir ordusunun qüdrəti nümayiş etdiriləcəkdi. Amma bu dəfə hərbi nazir Əbu-Qəzəlin xüsusi göstərişi ilə təhlükəsizlik tədbirləri gücləndirilmişdi. Ciddi surətdə göstəriş verilmişdi ki, rəsm-keçiddə iştirak edənlərin avtomat və pistoletlərində  bir patron da olmamalıdır. Təhlükəsizlik orqanları bunun üçün məsuliyyət daşıyırdılar.  Rəsm-keçidə bir gün qalmış əsgərlərə kazarmalardan çıxmaq qadağan olundu, hətta xəstələnən də buraxılmırdı. Mühafizəçilərin sayı da artırılmışdı. Rəsm-keçid zamanı heç bir maşın əsas tribunanın qarşısında dayanmamalı idi, əks təqdirdə mühafizə  xəbərdarlıq etmədən atəş açacaqdı.

Həmin gün prezident Ənvər Sadat baş tribunada birinci cərgənin  ortasında oturmuşdu. Sağ tərəfində vitse-prezident Mübarək, solda da hərbi nazir Əbu-Qələz əyləşmişdi. Hava mülayim idi. Rəsm-keçid həmişəki kimi başladı. Ordu təlimlərdə əxz edib örəndiyini bacarıqla nümayiş etdirirdi. Diktor mərkəzi tribuna  qarşısından keçən hissələr haqqında ərəb və ingilis dillərində reportaj aparırdı.

Rəsm-keçid sona çatan radələrdə, saat 11.40-da, meydana 130 mm. topları dartıb aparan maşınlar  daxil oldular.  Onlar o qədər də diqqəti cəlb etmədilər, çünki diktor "Miraj" qırıcı - bombardmançı təyyarələrin meydan üzərindən uçacağını xəbər verdi. Prezident və onun ətrafında olanlar buludsuz səmaya baxdılar. "Misirə eşq olsun! İrəli!" qışqırıqları eşidilirdi. Səmada "Miraj"lar guruldayanda, top daşıyan maşınların biri mərkəzi tribunanın qarşısında nəqafil dayandı. Sürücünün yanında oturmuş zabit sürücüyə dayanmağı əmr edir. Onun çaşdığını görən zabitin özü əl əyləcini çəkir. Zabit artilleriya qurğusunun komandiri Əl-İslambuli idi, o, kabinədən çölə çıxanda maşının kuzovundan iki hərbçi də yerə atılır. Kənardan baxan yəqin düşünərdi ki, onlar yerindən tərpənməyən maşını itələyib bir yana çıxarmaq istəyir. Amma hərbi formalı bu adamların əllərində avtomat vardı. Onlar bir saniyə də vaxt itirmədən irəliyə yüyürüb tribunaya atəş açdılar. Güllələrin əsas hədəfi prezident idi... Qəsdçilər eyni zamanda tribunaya  əl qumbaraları da tullayırdılar (onların bir neçəsi partlamadı). Tamaşaçılar  arasında vahimə başladı... Baş leytenant paqonlarını daşıyan zabit tribunaya yaxınlaşanda hərbi nazirə qışqırdı: "Kənara çəkilin, mənə bu köpək lazımdır."

Təhqiqat zamanı müəyyən edildi ki, sui-qəsdçilərin  biri maşının kuzovunda olub və çox rahatlıqla dövlət başçısının özünü nişan alıb. Yəqin ki, onun atdığı güllələr də hədəfə dəyib. Sui-qəsdçilər üçün Ənvər Sadatı da vurmaq asan olub, deyilənə görə, o, qaçan hərbçiləri görəndə  elə bilib ki, onlar onu salamlamaq üçün yaxınlaşır. Elə buna görə də ayağa qalxıb. Güllələr onun sinəsinə və qarın nahiyyəsinə dəymişdi. Cangüdən bədəni ilə prezidenti qorumaq istəyəndə artıq gec idi. Cangüdənin özü də ölümcül yaralananda  ağır bədəni ilə prezidentin üzərinə yıxılır. İndi isə fikir verin ki, ancaq birinci güllənin açılmasından 45 saniyə sonra cangüdənlər cavab atəşi açıblar. Sui-qəsdçilərin bir neçəsi öldürülür, qalanları saxlanılır, rəsm-keçid  isə dayandırılır. Qələbə rəsm-keçidindən veriliş aparılarkən, hər şey görünürdü, dağılmış oturacaqlar, qana bələnmiş fəxri qonaqlar, o yan - bu yana qaçışan mühafizəçilər...

Ənvər Sadatın özü bir neçə ölümcül yara almışdı. Hərbi nazir Əbu-Qəzəl də həlak olmuşdu, onun ayağı altına düşmüş birinci qumbara partlamasa da, lap yanına düşən ikinci qumbara partlamışdı. Həlak olanlar arasında prezidentin kamerdineri Həsən Əldam, şəxsi fotoqrafı Məhəmməd Raşvan, kopt yepiskopu Samuel də vardı. Vitse-prezident Mübarək və prezidentin ən etibar etdiyi adam Sadey Marey də yaralanmışdı. Bunlardan başqa, Kuba və Belçikanın səfirləri, Astraliyanın diplomatik missiyasının katibi, ABŞ-nin üç hərbi müşaviri də yara almışdı. Bu üç amerikalı hərbçi birgə keçiriləcək hərbi  təlimlər barəsində danışıqlar aparmaq üçün Qahirəyə dəvət olunmuşdu.

Prezidentə sui-qəsd işi üzrə istintaq həmin saatda başlandı. Rəsmi məlumata görə, sui-qəsdi dörd nəfərdən ibarət qrup həyata keçirib: baş leytenant Əl-İslambuli və üç əsgər. Onların hamısı təməlçi islamçıların "Əl-təkfir vəl-Hicrə" təşkilatına mənsub olublar.

Müəyyən edilmişdir ki, sui-qəsd bilavasitə Əl-İslambulinin başçılığı altında həyata keçirilib. O, tabeçiliyində olan əsgərləri istirahətə buraxandan sonra,  terrora getməyə razılıq vermiş şəxsləri işə cəlb edib. İstirahətə buraxılmış əsgərlərin mundirləri, hətta silahları belə həmin adamlara verilib. Baş leytenant qrupu döyüş patronları, əl qumbaraları, tüstü buraxan şaşkalarla da təmin edib. Prezident Ənvər Sadatın ölümü ilə bağlı istintaq gedəndə qeyri-leqal sağ ekstermist dini təşkilat "Əl-təkfir vəl-Hicrə"  haqqında faktlar üzə çıxdı. İslam təməlçiləri hələ 1977-ci ildə Ənvər Sadata meydan oxumağa başlamışdılar. Onlar prezidentin yaxın adamlarından biri, vəqf üzrə nazir  şeyx Məhəmməd  əl-Dəhəbi  oğurlamışdılar. Onu əsl cani qanunlarına riayət etməklə öldürdülər: güllə onun sol gözündən dəyib beynini dağıtmşdı. Dövlətə, hakimiyyətə qarşı təhlükənin baş qaldırdığını Ənvər Sadat yaxşı görürdü. Payızın əvvəllərində prezidentin əmri ilə üsul-idarəyə müxalif olan 1536 nəfər həbs edildi. Onların içində qeyri-leqal təşkilatın 467 üzvü vardı. Ənvər Sadata sui-qəsddən sonra hakimiyyət orqanları "Əl-təkfir vəl-Hicrə"nin əlavə 533  üzvünü həbs etdi. Bir azdan bütün müttəhimlər məhkəmə salonunda dəmir barmaqlıqlar arxasında oturdular. Hökm çox sərt oldu... Elə bu da gözlənilirdi

Hərbi paradın lap axırında növbəti keçidini edən hərbi hissədən ayrılan zirehli transportyor qəfildən dayanmış, onun içindən düşən leytenant Xalid əl-İslambuli prezidentin dayandığı tribunaya əl qumbarası atmış, sonradan desant formasında olan hərbçilər tribunanı atəşə tutmuşdular. Ənvər Sadat gizlənmək əvəzinə, "ola bilməz" deyə ayağa qalxmışdı və snayper onu sinəsindən və boynundan güllələmiş, prezident 20 saniyədən sonra ölmüşdü.

İstinadlar

Həmçinin bax
Müsəlman qardaşlar

Misir tarixi
Qətllər
Hərbi paradlar

Ənvər Sadatın qətli


Տերելլե (), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո շրջանում, պրովինցիա Ֆրոզինոնեում։ Բնակչությունը կազմում է 536 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), խտությունը կազմում է 17 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 32 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 3020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0776։

Ժողովրդագրություն
Բնակչության գրաֆիկը.

Համայնքի վարչակազմը
Հեռախոս։ 0776 336013
Էլ-փոստ։ email@example.com
Պաշտոնական կայք։ http://www.comuneterelle.it/

Արտաքին հղումներ
 Պաշտոնական կայք
 Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ
 http://www.istat.it/english/

Իտալիայի բնակավայրեր
Իտալիայի քաղաքներ

Տերելլե


An Macropus rufogriseus in uska species han Diprotodontia nga syahan ginhulagway ni Anselme Gaëtan Desmarest hadton 1817. An Macropus rufogriseus in nahilalakip ha genus nga Macropus, ngan familia nga Macropodidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 M. r. banksianus
 M. r. fruticus
 M. r. rufogriseus

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Macropus

Macropus rufogriseus


L'Office de commercialisation et d'entreposage frigorifique  (OCEF) est un office public rattaché au gouvernement de la Nouvelle-Calédonie. Ses principales missions sont d'assurer la régulation des marchés agricoles, et en particulier ceux de la viande et de la pomme de terre, par l'achat, le traitement et la mise en marché des productions locales et l'importation des compléments nécessaires aux besoins de la Nouvelle-Calédonie, ainsi que de concourir activement au développement rural. L'actuel président du Conseil d'administration est Ghislain Santacroce.

Politique en Nouvelle-Calédonie


Cyatheales sunt ordo pteridophytorum subclassis Cyatheatarum classis Polypodiopsidorum. Non omnibus Cyathealibus sunt eaedem proprietates morphologicae, sed data sequentiarum DNA monstrant ordinem esse monophyleticum. Nonnullis speciebus Cyathealium sunt formae arborum similes, sed aliis sunt rhizomata repentia. Nonnullis species in caulibus et foliis sunt squamae, sed aliis sunt pili. Plurimi autem Cyatheales in familias Dicksoniacearum et Cyatheacearum digeruntur, caulibus truncorum similibus ad 20 m alti. Quotiens forma arborea se in ordine evolverit et amiserit, obscurum est.

Notae

Bibliographia
 Hogan, C. Michael. 2010. "Fern." Encyclopedia of Earth. Vasingtoniae: National council for Science and the Environment.
 Judd, W.S., C.S. Campbell, E.A. Kellogg, P.F. Stevens, and M.J. Donoghue (Eds.) 2008. Plant Systematics: A Phylogenetic Approach, Third Edition. Sinauer Associates, Sunderland, Massachusetts, USA.
 Korall, Petra; David S. Conant, Jordan S. Metzgar, Harald Schneider, Kathleen M. Pryer: "A Molecular phylogeny of scaly tree ferns (Cyatheaceae)." American Journal of Botany 94(5): (2007) 873–886
 Large, M. F., et J. E. Braggins. 2004. Tree Ferns. Timber Press.
 Pryer, K. M., A. R. Smith, et J. E. Skog. 1995. Phylogenetic relationships of extant ferns based on evidence from morphology and rbcL sequences. American Fern Journal 85: 205–282.
 Smith, A. R., K. M. Pryer, E. Schuettpelz, P. Korall, H. Schneider, et P. G. Wolf. 2006. A classification for extant ferns. Taxonomy 55(3): 705–731.

Nexus externi

"Community: Care and Propagation of Treeferns

Ordines plantarum
!

Cyatheales


Limovce je naselje u slovenskoj Općini Vranskom. Limovce se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.

Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 77 stanovnika.

Reference

Naselja u Općini Vransko
Vikiprojekat geografija/Naselja u Sloveniji

Limovce


Scala Coeli (alia nomina: Scala) (Italiane: Scala Coeli) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm.

Insigne

Municipia finitima

 Bruttium,
 Provincia Consentina,
 Consentia (Urbs),
 Municipium Italiae.

Nexus externi

 Situs publicus

Pinacotheca

Notae

Municipia in provincia Consentiae

Scala Coeli


Michael Garrett Shanks, natus die 15 Decembris 1970 Vancuverii, est actor et scriptor. Persona notissima est Daniel Jackson in Stargate, ubi primum in serie televisiva Stargate SG-1 (1997-2007) apparet.

Nexus externi

Actores Canadae
Scriptores Canadae
Nati 1970
Homines vivi
Actores e Stargate SG-1

Michael Shanks


Yer oxu — Yerin sutkalıq hərəkəti zamanı ətrafında fırlandığı düz xəttdir. Yer oxu yerin mərkəzindən keçir və coğrafi qütblərdə yer səthini kəsir. Yer oxunun epliktika müstəvisinə olan orta meyilliyi -dir. Lakin bu meyillik Günəş sisteminin digər planetlərinin cazibə qüvvəsinin təsiri nəticəsində hər il  artır. Hesablamalara görə bu bucaq təqribən 15000 il böyüyəcək və ondan sonra kiçilməyə başlayacaq.

İstinadlar

Astronomiya
Coğrafiya

Yer oxu


Toponymes

 Leca, un hameau de la commune de Corsavy dans les Pyrénées-Orientales, ancien fief de la famille de Banyuls de Montferré ;
 Leča, le nom d'un village de Serbie situé dans la municipalité de Novi Pazar, district de Raška.

Patronymes

 Béatrice Leca (1970-), écrivaine française ;
 Domenico Leca (1710?-1771), prêtre corse, dit U Circinellu ;
 Dominique Leca (1906-1982), haut fonctionnaire français devenu patron d'assurance après la Libération ;
 Francine Leca (1938-), cofondatrice en 1996 de Mécénat Chirurgie Cardiaque ;
 Grégory Leca (1980-), footballeur français ;
 Jean Leca (1935-), politologue français ;
 Jean Leca (1925-2013), militaire et résistant français ;
 Jean-Louis Leca (1985-), footballeur français ;
Antoine Leca (1959-). Professeur d'université.
 Giovan Paolo di Leca (1445-1515), dernier souverain de corse;
 Raffè di Leca (1432-1456), noble corse.

Très répandu en Corse, le nom renvoie à la seigneurie médiévale de Leca, située dans la région de Vico, le château de Leca (détruit par les Génois) se trouvant à Arbori. Le toponyme pourrait venir d'une racine préromane *lek, avec le sens de rocher plat, mais c'est loin d'être une certitude.

Matériau
 Leca est aussi un nom commercial d'argile expansée.

Articles connexes
 Leka

Patronyme roumain

Leca


Weißenhof ist ein Ortsteil der oberschwäbischen Gemeinde Eppishausen. Der Ort liegt etwa sechs Kilometer nordöstlich des Hauptortes Eppishausen und ist mit diesem durch die Staatsstraße St 2027 und die Kreisstraße MN 3 verbunden. Westlich und östlich grenzt an den Ort der Landkreis Augsburg, nördlich befindet sich das Waldstück Weiherholz, im Süden das Waldstück Mühlholz. Westlich des Gehöfts verläuft die Zusam.

Der Ort wurde 1623 erstmals erwähnt und nach seinem Bebauer benannt. Der auf einer Anhöhe liegende Ort gelangte 1490 an die Herrschaft Kirchheim. Mit dem Reichsdeputationshauptschluss kam der Ort zur Gemeinde Könghausen, mit dem er 1972 in die Gemeinde Eppishausen eingemeindet wurde.

Literatur

Geographie (Eppishausen)
Ort in Oberschwaben
Ort im Landkreis Unterallgäu
Ersterwähnung 1623
Einzelsiedlung

Weißenhof (Eppishausen)


Leon Springs ist ein Vorort von San Antonio in Bexar County, Texas.

Geschichte
Die Region wurde im mittleren 19. Jahrhundert von deutschen Immigranten besiedelt, von denen Otfried Hans von Meusebach (John O. Meusebach), Max Aue, der Gründer des Aue Stagecoach Inn und  George von Plehve, der Gründer des Plehwe Complex, die bekanntesten sind. Der Aue Stagecoach Inn war der erste Halt auf der Postkutschenstrecke zwischen San Antonio und San Diego.

Geographie
Es gibt dort die Offizierslehranstalt Camp Bullis. Es gibt zwei Public Elementary Schools, Leon Springs Elementary and Aue Elementary sowie baptistische, römisch-katholische, presbyterische und andere Kirchen.

Restaurants
In Leon Springs wurde der erste Romano's Macaroni Grill gegründet, aber dieser Standort wurde nach der zweiten schweren Überflutung in den späten 1990er Jahren aufgegeben. Im Ort gibt es auch die erste Filiale von Rudy's Country Store and Bar-B-Q. Die Restaurantkette wurde 1989 von Rudolph Aue, einem Nachkommen des Stadtgründers Max Aue, gegründet.

Quellen

Ort in Texas

Leon Springs


音階(おんかい、:スケール)は、音を音高により昇順あるいは降順にならべたものである。

「音階」は西洋音楽の音楽理論用語Tonleiter, Skala(ドイツ語)scala(イタリア語)gamme(フランス語)scale(英語)などの訳語として明治期に日本語に登場した。それまでの日本で使われていた音階に似た用語を探すと、雅楽や声明の世界において使われていた「五声・五音」「七声・七音」「調(西洋音楽で定義される『調』とは意味が違う)」などが挙げられる(更にこれらは中国音楽の音楽理論用語からきている)。したがって基本的には「音階」とは西洋音楽理論において定義されるそれ(音を高低の順番に並べたもの)である。

1オクターブに含まれる音の数によって五音音階、七音音階などと分ける事もある。

クラシック音楽における名称と分類
 伝統的な音階
 全音階
 長音階
 短音階
 教会旋法
 半音階
 近、現代以降に体系化された音階
 全音音階
 移調の限られた旋法
 チェレプニン音階
 倍音列音階

ジャズなどのポピュラー音楽における名称と分類

調性に基づく音階とそこから派生した音階

メジャー・スケール(チャーチ・モード)
教会旋法からスケールを抽出し、20世紀になって新たにスケールとして使用されるようになったもの。
ジャズ、ポピュラー音楽など現代の音楽では欠かせないものとなっている

ナチュラル・マイナー・スケール(自然短音階)
ナチュラル・マイナー・スケールはメジャー・スケールの3度と6度と7度を半音下げたスケール。メジャースケールの6度から始めた音階でもあるのでそこから派生するスケールも並べ替えただけとなる。

ハーモニック・マイナー・スケール(和声短音階)
基本のハーモニック・マイナー・スケールはナチュラル・マイナー・スケールの♭7を半音上げたスケール。
ハーモニック・マイナー系は響きが独特であるため、ポピュラー音楽においては使用される事が少なく、さらにハーモニック・マイナー・スケールとハーモニック・マイナー・パーフェクト5th・ビロウ・スケール以外はほぼ使われない。

メロディック・マイナー・スケール(旋律短音階)
基本のメロディク・マイナー・スケールはナチュラル・マイナー・スケールの♭6と♭7を半音上げたスケール。ジャズやフュージョンなどで多く使われる。クラシックでは下降時はナチュラル・マイナー・スケールとなるが、これはリーディングトーンを含んでいるので解決感を得るためのものであり、ポピュラー音楽においてはスケールではなく和声の扱う部類になるので、その概念自体ほとんど使われない。

※ メロディック・マイナーやハーモニック・マイナーから派生するスケールの名称は上記以外にも様々な言い方や表記が存在する。

シンメトリカル・スケール
(英)Symmetrical Scale

規則的な法則によって人工的に創作された音階。ジャズ、フュージョンで使われる場合が多い。

ホールトーン・スケール

ディミニッシュト・スケール

クロマティック・スケール

シンメトリック・オーギュメント・スケール

ペンタトニック・スケール(五音音階)
(英)Penta Tonic Scale

ポピュラー音楽においてはロックやジャズなど様々なジャンルで広く使われている。アヴォイドノートが存在しないため、古代から民謡、童謡、ブルースなどのほとんどがこのスケールによってメロディーが作られている。

ペンタトニック・スケール

ブルース・スケール
ブルースやロックなどでよく使われるスケール。後述のブルーノートスケールのピックアップ音階であり、ジャズの世界に於ける、モードイディオムの元祖といわれている。

ブルー・ノート・スケール

その他の民族音階

ヨーロッパの音階

ハンガリーの音階

ハンガリーなどの民謡で使われるスケール。

ジプシーの音階

ジプシー音楽などで多用される。

スペインの音階

スペイン音階はフラメンコなどの音楽で多用される。

アラブの音階

半音の半分、1/4音下げる記号をここではqと表記する事にする

インドの音階

北インド(ヒンドゥースターニー音楽)の10のタート(バートカンデによる)

東南アジア、東アジアの音階

中国の音階

日本の音階

雅楽、俗楽などの古典邦楽の音階

明治以降の音階

明治時代になり西洋音楽の音階に当てはめられて創作された音階。

ヨナ抜き音階

インドネシアの音階
(参照 ララス、パトゥ(パトゥッ、パテット)、サイ・ピトゥ、ガムラン)
 スレンドロ
本来はおおざっぱに1オクターブを5等分したもの、C, D, E, G, A, C もしくは C, D, F, G, A, Cもしくは C, D, F, G, Bb, C もしくは C, Eb, F, G, Bb, C 程度の感じ。

 ペロッグ
{| class="wikitable" style="font-size:small;"
|-
!音階名(スケール名)
!音階の例
!音度記号(スケールディグリー)
!備考など
|-
|ペロッグ・スケール
|C Db Eb G Ab
|1 b2 b3 5 b6
|第6音から始めると琉球音階となる
|}

本来はおおざっぱに1オクターブを5つに不等分したもの。「広い音程」と「狭い音程」の2種の音程がある。狭い音程+狭い音程+広い音程+狭い音程+広い音程。C#, D, E, G#, A, C#もしくはC#, D, E, G, A, C#程度の感じ。

脚註

参考文献

関連項目

 音楽理論
 音名・階名表記
 旋法
 教会旋法
 調
 調性
 和声
 平均律
 和音

音楽理論

音楽用語

音階


Branko »Đuro« Đurić, bosanski in slovenski filmski in televizijski igralec ter režiser, * 28. maj, 1962, Sarajevo, Bosna in Hercegovina.

Uveljavil se je s tv serijo Top lista nadrealista in predstavo Audicija (1985, Boro Stjepanović) v Jugoslaviji v osemdesetih letih dvajsetega stoletja.
Bil je član gibanja novi primitivizem.

Igral je v filmih:
 Dom za vešanje (1988)
 Kuduz (1989)
 Kako je propao rokenrol (1989)
 Ovo malo duše (1991)
 Nikogaršnja zemlja (2001)
 Kajmak in marmelada (2003)
 Mali svet (2003)
 Bal-kan-kan (2005)
 Triaža (2009)
 V deželi krvi in medu (2011)
 Traktor, ljubezen in rock'n'roll (2011)

V Sloveniji se je uveljavil kot član igralske zasedbe uspešne predstave Klinika Tivoli d.o.o. MGL iz začetka devetdesetih.
Znan je tudi kot režiser serije Naša mala klinika (POP TV), Čista desetka (POP TV), Teater paradižnik (RTV Slovenija), Pravi biznis (RTV Slovenija) in Brat bratu (RTV Slovenija).

Poročen je s slovensko pevko in igralko Tanjo Ribič, s katero ima hčerki Zalo in Elo, iz prejšnjega zakona ima sina Filipa, živi in ustvarja v Ljubljani.

Zunanje povezave
 Predstavitvena stran

Živeči ljudje
Bosansko-hercegovski režiserji
Bosansko-hercegovski igralci

Branko Đurić


Dailymotion adalah suatu situs berbagi video secara daring yang menduduki peringkat ke dua setelah situs Youtube. DailyMotion bepusat di Paris, Prancis, dengan menawarkan isi konten yang terdiri dari gabungan video baik secara amatir maupun professional. Seperti situs berbagi video lainnya, DailyMotion mengizinkan penggunanya untuk mengunggah, melihat, mencari, dan membagikan video yang mereka inginkan. Tahun 2009, situs Dailymotion berhasil menambahkan 16.000 video baru setiap harinya.

Sejarah
DailyMotion dibuat oleh Benjamin Bejbaum dan Oliver Poitrey dengan berbekal modal sebesar €6,000 atau setara dengan $9,271 dollar Amerika Serikat dari hasil patungan bersama dengan empat orang yang lain. Pertama kali dibuat, DailyMotion memiliki sebuah kantor di sebuah Apartemen di Paris, Prancis karena saat itu aturan membuat sebuah perusahaan sangat susah untuk dilakukan. Pada tahun 2006, Atlas Venture dan Partech International menanamkan modal sebesar $9,5 miliar kepada perusahaan DailyMotion. Investasi kedua Atlas dan Partech Internasional dilakukan pada tahun 2007, dengan penanaman modal sebesar $34 juta. Pada tahun 2009 penanaman modal kepada DailyMotion semakin meningkat dengan mendapatkan hasil $25 juta dari perusahaan Atlas Venture, Advent Venture Partners, IDInvest Partners, Partech International, dan Fonds Stratégique d'Investissement. Pada tahun 2011, Perusahaan Telkom Prancis - Orange, mengambil 49 persen saham milik DailyMotion seharga $75 Juta (€59 Juta), dan pada 10 Januari 2013 Orange kembali membeli 51 persen sisa saham milik DailyMotion dengan menghabiskan $80.600.000 (€ 61 juta), Orange mengakuisisi 100 persen dari Dailymotion untuk $168.000.000 (€ 127 juta). Di bulan Maret 2013, Yahoo dikabarkan sedang dalam pembicaraan dengan Perusahaan Orange untuk membeli saham lebih besar dibandingkan yang akan dimiliki oleh perusahaan Orange dengan harga sekitar $300 juta, sejak awal tahun ini telah terbayar $168 juta dengan saham final sebesar 51% telah di akuisisi.

Menuju Ke Dunia Nyata
Selain memberikan banyak pelayanan yang ada di dalam situsnya di Internet, Dailymotion berusaha menghadirkan dirinya di kehidupan nyata sebagai sebuah situs informasi dan komunikasi yang mampu menjaring para pembuat video amatir dapat membuat karyanya dan di sebarluaskan melalui situs Dailymotion sendiri. Pada tahun 2013 secara resmi Dailymotion mengumumkan akan segera membuat Studio Dailymotion yang akan dibangun di Prancis dan juga Newyork. Studio tersebut akan memfasilitasi peralatan, ruang untuk produksi, serta mesin editing, hal ini ditujukan untuk membedakan diri dari para pesaing situs Dailymotion.

Negara-negara Yang Melarang Situs Dailymotion
Dailymotion pernah mengalami beberapa penutupan akses dari negara-negara di dunia dengan berbagai alasan yang dilakukan. Beberapa negara tersebut adalah India, Australia, dan Tunisia. Di negara India larangan akses internet ke sejumlah situs berbagi file secara daring seperti Piratebay, dan Dailymotion pernah terjadi karena pernah menghadapi pembajakkan internet dan pembagian film-film produksi India secara ilegal, dan baru pada tahun 2012 India baru kembali membuka akses ke beberapa situs berbagi secara daring termasuk Dailymotion setelah melakukan sensor ketat terhadap sejumlah situs.
Pada tahun 2007, Tunisia melarang situs Dailymotion tanpa penjelasan yang jelas dari pihak pemerintah. Sementara itu, Dailymotion pernah menjadi situs yang dilarang di Australia karena permasalahan mengenai fitur saringan keluarga yang tidak dapat dimatikan, sehingga menyebabkan akses terhadap konten-konten dewasa dapat diakses oleh siapa saja termasuk anak-anak.

Referensi

Pranala luar

 Dailymotion website - US division
 Dailymotion Video Embed Generator

Situs web

Dailymotion


Belo Polje je lahko:
 Belo polje (pri Hrušici, občina Jesenice)
Belo Polje, Brus (Srbija)
 Belo Polje, Gornji Milanovac (Srbija)
 Belo Polje, Kuršumlija (Srbija)
 Belo Polje, Obrenovac (Srbija)
 Belo Polje, Raška (Srbija)
 Belo Polje, Surdulica (Srbija)
Belo Polje/Bijelo Polje/alb. Bellopojë/Rranza (občina Peć, Kosovo)

Glej tudi

 Belo Pole, ime naselij v Severni Makedoniji in Bolgariji:
 Belo Pole, Makedonija (občina Dolneni)
 Belo Pole, Blagoevgrad, Bolgarija
 Belo Pole, Vidin, Bolgarija
 Bijelo polje, Črna Gora
 Bijelo polje, Podgorica, Črna Gora

Belo Polje


An Pelocypris in uska genus han Ostracoda. An Pelocypris in nahilalakip ha familia nga Cyprididae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Pelocypris

Pelocypris


Teymur bəy Vəkilov () — Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti Parlamentinin xüsusi qərarına əsasən, dövlət hesabına ali təhsil almaq üçün xaricə göndərilməsi nəzərdə tutulmuş tələbələrdən biri, Zaqafqaziya (Qori) Müəllimlər seminariyasının məzunu.

Həyatı
Vəkilov Teymur bəy Məmməd ağa oğlu Zaqafqaziya (Qori) Müəllimlər seminariyasını bitirmiş (1911), 3 il Bakı rus-tatar məktəbində müəllim işləmişdir. Petroqrad Psixonevrologiya institutuna qəbul olunmuş (1915), dolanmaq üçün evlərdə dərs demişdir. Rusiyada Oktyabr çevrilişindən (1917) sonra təhsilini yarımçıq qoyub geri qayıtmağa məcbur olmuşdu. Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti Parlamentinin 1919-cu il 1 sentyabr tarixli qərarına əsasən, təhsilini davam etdirmək üçün Xarkov Tibb institutuna göndərilmişdir, lakin siyasi vəziyyətin dəyişməsi nəticəsində təhsil almağı baş tutmamışdır. Sovet hakimiyyəti dövründə pedaqoji fəaliyyətlə məşğul olmuşdur. 1942–1943-cü illərdə Qazaxıstanda sürgündə olmuş, xəstə olduğundan tez buraxılmışdır. Müharibədən sonra da həbs edilmişdir.

Həmçinin bax
 Cümhuriyyət tələbələri

İstinadlar

Qazaxda doğulanlar
Vəkilovlar
Zaqafqaziya Müəllimlər Seminariyasının məzunları
Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin tələbələri

Teymur bəy Vəkilov


Ustnače (znanstveno ime Labridae) so družina morskih rib, v katero spada 60 rodov in okoli 500 vrst.

Opis
Ustnače so majhne ribe, ki le redko dosežejo več kot 20 cm v dolžino, čeprav so nekatere vrste lahko veliko večje. Napoleon lahko, na primer, doseže do 2,5 metra.

Vse vrste ustnač so plenilke, ki se hranijo z drugimi ribjimi vrstami, pa tudi z raznimi nevretenčarji. Pogosto spremljajo večje roparice in se hranijo z ostanki njihovega plena

Značilnost ustnač so izbočena usta, v katerih so zobje, ki so pri nekaterih vrstah tako veliki, da štrlijo izpod ustnic naprej. Večina vrst ima ustnice izrazito debele in mesnate, po njih pa je družina dobila tudi slovensko ime, podobna imena pa so tudi v drugih jezikih. Hrbtne plavuti imajo med 8 in 21 bodic in 6 do 21 mehkih žarkov. Hrbtna plavut potega običajno vse do repne plavuti. Samci večine vrst so izrazito svetlih in kričečih barv, ki so med parjenjem še bolj izrazite ter zanimivih vzorcev. Samice so pogosto enoličnih barv in nimajo vzorcev. Mnoge vrste ustnač so hermafroditi.

Nekatere vrste pletejo gnezda iz alg, kamor samice izležejo ikre, ki jih nato samci bojevito branijo

Razširjenost in uporabnost
Ustnače so razširjene po vseh morjih sveta, v družini pa ni nobene sladkovodne vrste. Vse vrste živijo v obalnem pasu ali na koralnih grebenih.

Zaradi dostopnosti so ponekod po svetu pomembne za preživetje lokalnega prebivalstva, med evropskimi gurmani pa v splošnem niso priljubljene. Meso teh rib je belo in mehko ter pri kuhanju rado razpade. Zaradi tega jih največ pripravljajo v raznih juhah in pečene. Po kakovosti sodijo med tretjerazredne ribe.

Rodovi

Acantholabrus
Achoerodus
Ammolabrus
Anampses
Anchichoerops
Austrolabrus
Bodianus
Centrolabrus
Cheilinus
Cheilio
Choerodon
Cirrhilabrus
Clepticus
Conniella
Coris
Ctenolabrus
Cymolutes
Decodon

Diproctacanthus
Doratonotus
Dotalabrus
Epibulus
Eupetrichthys
Frontilabrus
Gomphosus
Halichoeres
Hemigymnus
Hologymnosus
Iniistius
Julichthys
Labrichthys
Labroides
Labropsis
Labrus
Lachnolaimus
Lappanella

Larabicus
Leptojulis
Macropharyngodon
Malapterus
Minilabrus
Nelabrichthys
Notolabrus
Novaculichthys
Novaculoides
Ophthalmolepis
Oxycheilinus
Oxyjulis
Paracheilinus
Parajulis
Pictilabrus
Polylepion
Pseudocheilinops
Pseudocheilinus

Pseudocoris
Pseudodax
Pseudojuloides
Pseudolabrus
Pteragogus
Semicossyphus
Stethojulis
Suezichthys
Symphodus
Tautoga
Tautogolabrus
Terelabrus
Thalassoma
Wetmorella
Xenojulis
Xiphocheilus
Xyrichtys

Reference

Zunanje povezave
 FishBase informacije o družini
 Ustnače kot čistilci

Taksoni, opisani leta 1816

Ustnače


La communauté de communes de Maremne Adour Côte-Sud (MACS) est une communauté de communes française, située dans le département des Landes et la région Nouvelle-Aquitaine. Elle regroupe 23 communes, et plus de  habitants. Elle est située sur la côte Atlantique dans le sud-ouest du département des Landes. Territoire hautement attractif, elle accueille 8 nouveaux aquitains sur 100 chaque année. Avec seulement 5 % de territoire urbanisé, MACS bénéficie d'une image de nature, d'océan (elle est baignée par 35 km de côte) et de biodiversité qui participe à son attractivité.  touristes viennent ici goûter aux grands espaces durant la saison estivale : golf, surf, traditions et gastronomie locales. MACS joue également un rôle moteur dans l'économie départementale et régionale. Si l'économie résidentielle (artisanat, commerce, services) semble aller de pair avec la croissance démographique, MACS met tout en œuvre pour accompagner les mutations économiques et démographiques du territoire en proposant des services pour chaque âge de la vie.

Historique
Elle a été créée le 21 décembre 2001 pour une prise d'effet au 31 décembre 2001.

Territoire communautaire

Géographie
Située au sud-ouest  du département des Landes, la communauté de communes de Maremne-Adour-Côte-Sud regroupe 23 communes et présente une superficie de .

Composition

La communauté de communes est composée des  suivantes :

Démographie

Administration

Présidence

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Liste des intercommunalités des Landes

Liens externes

 Le splaf - (Site sur la Population et les Limites Administratives de la France)
 La base ASPIC des Landes - (Accès des Services Publics aux Informations sur les Collectivités)
 Site de la communauté de communes Maremne-Adour-Côte-Sud

Maremne-Adour-Côte-Sud

Communauté de communes de Maremne-Adour-Côte-Sud


Alexius Eugraphii filius Favorskij (Russice Алексей Евграфович Фаворский, tr. Aleksej Evgrafovič Favorskij; in pago Pavlovo, nunc urbe regionis Novogardiensis Inferioris, in familia sacerdotis orthodoxi natus die 20 Februarii [3 Martii] 1860, Leninopoli mortuus die 8 Augusti 1945) fuit chemicus organicus Russicus et Sovieticus, alumnus et professor Universitatis Petropolitanae, ab anno 1922 correspondens et ab anno 1929 ordinarius Academiae Scientiarum URSS socius, Praemio Staliniano (anno 1941, pro methodo suo synthesis cummis artificiosae) ac titulo Herois Laboris Socialistici (anno 1945) atque nonnullis aliis signis laudis ornatus.

Nexus externi

 Pagina de Alexio Favorskij in situ interretiali Heroes terrae

Alumni Universitatis Petropolitanae
Chemici Russiae
Eruditi Unionis Sovieticae
Incolae Imperii Russici
Professores Universitatis Petropolitanae
Socii Academiae Scientiarum Russicae

Alexius Favorskij


Un trois-mâts goélette (barquentine en anglais) est un voilier à trois mâts : le mât avant gréé avec des voiles carrées et les deux mâts arrière en voiles auriques.

Description
Le trois-mâts goélette est appelé barquetine ou barquetin en anglais. C'est un voilier à trois-mâts dont seul le mât avant (de misaine) possède des voiles carrées, les autres mâts sont grées en voiles auriques :
Grand-mâts : grand-voile et grand flèche.
Mât d'artimon (arrière) : brigantine et flèche en cul.

Voiles d'étai et focs complètent le gréement.

Variantes de gréement
Le trois-mâts goélette peut rarement présenter des hunier sur les autres mâts : les Trois-mâts goélette à huniers (Jackass barque en anglais).

Certains trois-mâts goélettes construits en Pologne portent un gréement particulier : un phare carré au mât de misaine, un gréement à corne sur le grand mât et une voile bermudienne au mât d'artimon.

Ce gréement ne doit pas être confondu une goélette à trois mâts dont tous les mâts ont un gréement aurique.

La même disposition — premier mât avec un gréement carré, autres mâts avec un gréement aurique — se retrouvent sur les quatre-mâts goélettes, cinq-mâts goélettes et six-mâts goélettes qui ont en commun d'avoir le premier mât différemment gréé des autres. Lorsqu'il n'existe que deux mâts on parle de brick-goélette.

Historique
Ces types de gréement sont apparus dans la deuxième moitié du . Ils ont été souvent utilisés pour les terre-neuvas car ils nécessitent un équipage moins nombreux que les autres trois-mâts, ou plus (pour les réductions de voilure, la montée dans les mâts est réduite au seul mât de misaine).

De nos jours, on peut généralement voir ces navires lors des réunions ou courses de vieux-gréements.

Comparaison avec les autres gréements trois-mâts du -  siècle
{| class="wikitable"
!Type de Gréement
!Trois-mâts carré
!Trois-mâts barque
!Trois-mâts goélette à huniers
!Trois-mâts goélette
!Goélette à huniers à trois mâts
!Goélette à trois mâts
|-
|Termes anglais
|Fully rigged ship
|Barque / bark
|Jackass bark / Jackass barque
|Barquentine / Schooner barque
|Three-masted topsail schooner
|Three-masted schooner
|-
|Caractéristiques
|
 3 phares carrés
 brigantine sur mât d'artimon
|
 2 phares carrés
 mât d'artimon aurique
|Mélange composite :
 Un phare carré
(grand mât ou mât de misaine),
 Autres phares auriques
avec Huniers possibles
 mât d'artimon aurique
|
 1 phare carré (mât de misaine)
 2 phares auriques
|
 3 phares auriques
 1 ou 2 mâts ont des huniers
|
 3 phares auriques
|-
|Schéma du gréement
|
|
|
|
|
|
|-
|Exemples de navire
|
|
|
|
|
|[[Fichier:American_Pride_2011_Festival_of_Sail_San_Diego_Bay.jpg|centré|vignette|LAmerican Pride au festival de la Baie de San Diego en 2011]]
|}

 Exemples de navires
 En état de naviguer
L'Alma Doepel (1905) est un trois-mâts goélette australien basé à Hobart en Tasmanie
L'Atlantis  (1905) est un trois-mâts goélette hollandais de  basé à Harlingen
Le Frya (1907) est un trois-mâts goélette franco-anglais, d'origine danoise
Le Mare Frisium (1916), ex Petronella, ex Helmuth, est un trois-mâts goélette hollandais de  (voilure : ; tirant d'eau : ; équipage : 12 à 15 personnes). Initialement exploité pour la pêche du hareng, puis comme bateau de charge, il est abandonné sur un quai suédois. Il sera finalement restauré et transformé en trois-mâts. Il est aujourd'hui basé à Harlingen
La Boudeuse (1916) est un trois-mâts goélette d'origine hollandaise, aujourd'hui français, basé à Fécamp
Le Marité (1923) est un trois-mâts goélette  à hunier de  (voilure : ) d'abord utilisé pour la pêche de la morue, il serait le dernier survivant des terre-neuviers en bois
Le Gulden Leeuw (1937), ex Dana
Le Thor Heyerdahl (1930), est un trois-mâts goélette allemand de , restauré dans les années 1980
Le Jadran (1933) est un trois-mâts goélette monténégrin de
Le Palinuro (1934) est un trois-mâts goélette italien de  (voilure : ), construit par les chantiers Dubigeon
Le Bel Espoir II (1944) est un trois-mâts goélette à hunier de , aujourd'hui
Le Pelican of London (1948)
Le Dewaruci (1953) est un trois-mâts goélette indonésien de  (voilure : )
L'Antigua (1956) est un trois-mâts goélette hollandais de  (voilure : )
Le Peace (1962), ex-SWI 180 Goplo, construit à Gdansk est transformé en trois-mâts goélette après une carrière de chalutier scientifique. Il navigue sous pavillon de Saint-Vincent-et-les-Grenadines au départ de Kingstown
Le Shabab Oman (1971) est un trois-mâts goélette omanien de  (voilure : )
Le Pogoria (1980) est un trois-mâts goélette polonais de . Il a trois sisters-ships : l'Iskra II, trois-mâts goélette de la Marine polonaise ; l'Oceania, voilier de recherche océanographique mis sur cale et appartenant à la ville de Gdynia ; et le Kaliakra, trois-mâts goélette noir de la Marine bulgare
L'Iskra II (1982) est initialement un trois-mâts goélette polonais de  (voilure : )
Le Kaliakra (1984) est un trois-mâts goélette bulgare de  (voilure : )
Le STS Leeuwin II (1986) est un trois-mâts goélette australien (voilure : )
Le Spirit of New Zealand (1986) est un trois-mâts goélette néo-zélandais de
Le Tole Mour (1988) est un trois-mâts goélette américain de
Le Peacemaker (1989) est un trois-mâts goélette américain de
Le Concordia (1992) est un trois-mâts goélette canadien, de Class-Afloat.
Le Miraie, ex-Akogare (1993) trois-mâts goélette japonais de
Le Mary-Anne (1996) est un trois-mâts goélette allemand de
Le Royal Helena (2009) est un trois-mâts goélette bulgare de , gréement barquentine (voilure : ). Il participe à la fête "Toulon Voiles de Légendes 2013"
Le Running On Waves (2011) est un trois-mâts goélette maltais à voile d'étai (voilure : )

 Bateaux musées
Le Gazela of Philadelpia (1883), ex-Gazela Primeiro, est un trois-mâts goélette en pin qui servira de morutier portugais avant de devenir à Philadelphie un musée consacré à l'évolution des technologies maritimes
Le Regina Maris (1908), est un trois-mâts goélette converti en attraction à Long Island
Le Mercator (1931), ancien navire-école belge, se visite dans le port d'Ostende mais fait encore du cabotage
Le Meridianas (1948), construit par la Finlande comme réparation de guerre à l'URSS, il a servi de navire-école soviétique puis de restaurant à partir de 1971. Restauré entre 2012 et 2013, il sert est toujours de restaurant à quai à Klaipeda (Lituanie), ville dont il est devenu le symbole.

 Trois-mâts goélettes disparus
L'Antoinette, construit en 1902 par les chantiers de construction navale de Nantes (longueur ), dernier trois-mâts de commerce lancé en France.
Le Flying Cloud''' (1935) était un trois-mâts goélette de  basé dans les Îles Vierges britanniques. Le voilier était initialement gréé en goélette à trois-mâts à sa sortie des chantiers Dubigeon, sous le nom, à l'époque, d'Oiseau des îles''. Détruit en 2009

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Gréement carré
 Gréement
 Trois-mâts
 Goélette

Liens externes
 Liste des grands voiliers

Type de bateau à trois mâts
Type de voilier
Type de bateaux
Type de gréements
Vocabulaire maritime

Trois-mâts goélette


Atlas des nördlichen gestirnten Himmels (Atlas severnej hviezdnej oblohy) je hviezdny atlas  ku katalógu Bonner Durchmusterung. Bol zostavený v rokoch 1857-1863 pre ekvinokcium 1855,0. Jeho autorom je F. W. A. Argelander. Má 40 listov s rozmermi 45 cm x 65 cm, s mierkou 1° = 20 mm. Obsahuje hviezdy do 9. magnitúdy. Tretie vydanie vyšlo roku 1954 v Bonne.

Hviezdne atlasy

Atlas des nördlichen gestirnten Himmels


Libavské Údolí () je obec v Česku v okrese Sokolov v Karlovarskom kraji. 1. januára 2012 tu žilo 599 obyvateľov, z toho 285 mužov a 314 žien, pričom priemerný vek v obci bol 40,3 roka (muži 39,8 roka, ženy 40,7 roka).

Referencie

Pozri aj
 Zoznam obcí v Česku

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka obce

Obce okresu Sokolov

Libavské Údolí


Vacca Clarabella, Anglice Clarabelle Cow, est persona ficta in libro picto; bos antropomorphus, Horatii amans est.

 Liber pictus

Nexus externi

Disney mundi personae
Boves ficti
Libri picti
Libri pueriles

Vacca Clarabella


O treh bratih je porabska pravljica, z naslovom Trije bratje pa jo je zapisal Karel Krajczar, knjižni zapis je naredil Marko Murec.

Povzetek
Nekoč so živeli trije bratje, ki so si bili zelo podobni. Nekega dne so se dogovorili, da bodo šli pogledat kakšen je svet. Na poti najdejo 3 mlade volkove, 3 mlade medvede in 3 levje mladiče. Vsak vzame po enega vsake vrste, da bodo njihovi psi. Nekega dne so se odločili, da bo vsak sam nadaljeval pot, še prej pa so se dogovorili, da se čez eno leto in en dan dobijo pod hrastom, pod katerim so stali, v zemljo pa so zakopali vsak svoj prstan.

Prvi brat je prišel v mesto, v katerem je zmaj vsak mesec pojedel eno dekle. Na vrsti je bila kraljeva hči in kralj je prvega brata prosil, naj ubije zmaja, v zameno pa se bo lahko poročil z njegovo hčerko in dobil pol kraljestva. Prvi brat je šel s kraljično do vode, v kateri je prebival zmaj in ga skupaj s svojimi psi premagal, mu odsekal vseh 12 glav, iz ust pa mu je odrezal še vseh 12 jezikov in si jih dal v žep. Mimo je prišel krojaški vajenec in prvemu bratu odsekal glavo, zmajeve glave vzel s sabo, kraljični pa je zabičal, da ne sme nikomur povedati kar je videla. Ko je kralj videl vajenca z zmajevimi glavami, mu je dal svojo hčerko za ženo. Ko so se živali prvega brata prebudile, so videle, da je njihov gospodar brez glave in šle so iskat živo travo. Volk je ni našel, medved tudi ne, lev pa jo je vzel kači. Potem so živali s to travo namazale gospodarjev vrat in mu dale glavo nazaj na vrat. Nato so šli h kralju, kjer je bila velika poročna gostija. Prvi brat je kralju povedal, da je on ubil zmaja, pokazal je tudi jezike, ki mu jih je odrezal iz ust. Krojača so takoj vrgli iz gradu in ga razčetverili. S svatbo so nadaljevali, samo da je bil ženin prvi brat. Zjutraj se je mladi kralj spomnil, da je minilo eno leto in en dan ter da se mora vrniti k staremu hrastu, kjer bo srečal svoja brata. Ko je prišel do hrasta tam ni bilo še nikogar, zato si je naredil malico, takrat pa je iz krošnje prišla stara čarovnica in dala prvemu bratu vejico, s katero je ošvrknil svoje živali in te so okamnele. Čarovnica in brat sta se nato sprla zaradi hrane in čarovnica je brata vrgla v grapo. Tudi drugi brat se je napoti k hrastu in eno noč prespal v gradu, kjer so mislili, da je prvi brat in kraljičin mož. Zjutraj se je odpravil k hrastu in tudi njega je čarovnica vrgla v grapo, njegove pse pa okamnela. In istega večera je tudi najmlajši brat prišel do gradu, kjer je prosil za prenočišče. Zjutraj se je tudi on odpravil na lov in srečal čarovnico, a on jo ukanil. Namesto z njeno vejico, je svoje pse ošvrknil s hrastovo vejico, bratove pse pa s pravo vejico. Tako so bili vsi psi živi in so čarovnico napadli, ona pa je vsa prestrašena pokazala, kam je vrgla brata in ju tudi oživila. Vsi trije bratje so odšli na dvor, kjer so kraljično vprašali, kdo je pravi brat, a ona ni znala povedati. Nato je najstarejši brat stopil naprej in povedal, da je on njen mož. Skupaj z bratoma še zdaj živijo na dvoru, če niso že umrli.

Analiza pravljice
Dogajalni čas: nekoč, ni natančnega določila časa, je univerzalen, pravljica se dogaja eno leto in en dan
Dogajalni prostor: dvor neznano kje
Stalni okrasni pridevniki: kraljeva hči, veliki psi, mlad fant, prvi brat, živa trava, stara baba,…
Pravljična števila: 3 (bratje, prstani, volkovi, medvedje, levi), 12 (glav, jezikov), eno leto in en dan
Motivi: prstani, zmaj, vejica, motiv poroke (najprej lažna poroka in nato prava: prvi brat in kraljična), motiv kupčije s čarovnico, ki jih ogoljufa, motiv preizkušnje (prvi brat se bojuje z zmajem)
Ključni dogodki: odhod od doma, prihod živali (volk, medved, lev), prihod prvega brata na dvor, smrt zmaja, svatba, dogodki pri hrastu, oživitev dveh bratov, vrnitev na dvor
Teme: junaštvo, ljubezen, čarovništvo/čarobnost
Pripovedovalec: tretjeosebni ali vsevedni
Borba med dobrim in zlim: moralne vrednote (pozitivno - negativno, dobro - slabo, pošten - nepošten, dober - hudoben, reven - bogat)
Ponavljanje besed: prvi brat, psi, zmaj,
Ponavljanje stavkov: "Ne smem, ker me bodo tvoji psi raztrgali. Vrgla ti bom vejico, ošvrkni z njo svoje pse, potem mi ne bodo nič naredili."
Ponavljanje dogodkov (3×): vsi trije bratje pri čarovnici, vsak ob svojem času. Psi prvega brata so šli 3 krat na svatbo, vsak posebej.
Čudežna dejanja: Ko so bratje ošvrknili svoje pse z vejico, ko so psi prvega brata namazali z živo travo,…
Čudežni predmeti: čarobna vejica, živa trava
Osebe so tipi - nimajo imen (bratje, kraljična, kralj, krojač)
Sporočilo: Dobro zmaga nad zlim - junaki so nagrajeni za dobro delo in kaznovani za slabo
Enodimenzionalnost dogajanja: ni preskokov iz domišljijskega v realni svet
Številne različice
Napetost se stopnjuje
Ima zaplet in razplet: ko vajenec obglavi prvega brata, ko čarovnica vrže v grapo dva brata; razplet: ko premagajo čarovnico in se vrnejo na dvor
Tipičen začetek: Nekoč so živeli…
Tipičen - srečen konec: še živijo na dvoru, če že niso umrli
Vzorec home -away- home: bratje odidejo od doma, se potepajo po svetu (razne dogodivščine) in se nato ustalijo na dvoru, ki je njihov novi dom

Interpretacija glavnih likov
Po Proppu je omejeno število likov (7 -> junak = prvi brat, carična in njen oče = kraljična in kralj, lažni junak = krojaški vajenec, darovalec = tretji brat, pomočnik = drugi brat, škodljivec = čarovnica)

Glavne književne osebe
Prvi brat je v tej zgodbi junak. On ubije zmaja in on se poroči s kraljično, ostala dva brata pa potem stanujeta pri njem. Je neustrašen, pri tem mu pomagajo tudi njegovi psi. Za svojo kraljično se bojuje, tudi zmaja se ne boji in ga tudi premaga. Izkaže pa se tudi za naivnega, saj ga čarovnica in ukani in vrže v grapo.
Drugi brat se tudi za izkaže za naivnega, saj tudi njega čarovnica ukani. V tej zgodbi, čeprav je glavna oseba, ne igra nobene pomembne vloge.
Tretji brat pa se izkaže za pametnega, saj ukani čarovnico in tako tudi reši svoja dva brata, ki sta mu za to hvaležna in prvi brat ga sprejme na svoj dvor.

Stranske književne osebe
Kraljična se izkaže kot strahopetna, saj ne pove, da je zmaja ubil prvi brat in ne vajenec in tako se prvič poroči z vajencem, čeprav ve, da to ni prav. Boji se vajenca in njegove grožnje, da jo bo ubil, če bo komu povedala. Na koncu zgodbe ne prepozna prvega brata, on se ji mora predstaviti in šele nato ga spozna.

Kralj se v zgodbi ne pojavlja veliko, le takrat, ko prvi brat pride v mesto in ga prosi, da bi pokončal zmaja, v zameno pa mu ponudi svojo hčer in pol kraljestva. Bežno se pojavi le še na svatbi, kjer da razčetveriti krojaškega vajenca.

Krojaški vajenec se izkaže za zvitega, prebrisanega. Prvega brata obglavi in se tako on okoristi in se poroči s kraljično. Ko ga spregledajo ga razčetverijo.

Čarovnica se prav tako izkaže za zvito, je pa tudi zelo prepirljiva. Prva dva brata ukani, pri tretjem pa ji spodleti in bratje jo s skupnimi močmi premagajo. Čarovnica pa uporablja tudi čarobne pripomočke - čarobna vejica.

Analiza obravnavane pravlijce po Proppu
Eden od družine odide od doma - po navadi je to mlajša generacija, v tem primeru trije bratje
Škodljivec poizveduje - škodljivec je v tem primeru čarovnica, ki se skuša bratom približati
Škodljivec poskuša prevarati svojo žrtev, da bi zagospodoval nad njo, njenim premoženjem - čarovnica da bratom čarobna vejico, s katero naj bi ošvrknili svoje pse, da ji ne bi škodovali
Žrtev nasede prevari in s tem nehote pomaga sovražniku - Prva dva brata z vejico ošvrkneta pse in jih s tem okamnita, čarovnica potem škoduje še bratoma
Škodljivec škoduje enemu od družinskih članov - čarovnica škoduje dvema bratoma s tem, ko ju vrže v grapo in okamni njune pse
Junak izve za nesrečo - zadnji brat izve, da sta njegova brata mrtva tako, da vidi zarjavela prstana,  zakopana v zemlji
Junak prejme čudežno sredstvo - tretji brat prejme od čarovnice čudežno vejico, s katero reši brata in njune pse
Junak in škodljivec se neposredno spopadeta - Prvi brat se spopade z zmajem, tretji brat se spopade s čarovnico
Škodljivec je premagan - premagan je zmaj in premagana je tudi čarovnica
Junak se vrne, drugi ga ne spoznajo - Prvi brat se vrne na dvor, kraljična ga sprva ne spozna, prvi brat ji mora vse razložiti, druga dva brata prideta z njim
Naloga je rešena - Bratje se rešijo zmaja in čarovnice, živijo srečno
Lažnega junaka ali škodljivca razkrinkajo - Razkrinkajo vajenca, ki se je zlagal, da je premagal zmaja
Junak se poroči in zasede carski prestol - Prvi brat se poroči s kraljično, skupaj z bratoma živijo srečno naprej…

Motivsko - tenatske povezave

Nekaj motivov je mogoče najti tako v slovenski pravljici O treh bratih, kot v  pravljici Tekma za bajtico.

Mati ni prisotna - v Tekmi za bajtico ni matere, oče pa je prisoten, v pravljici O treh bratih pa ni prisotnega nobenega od staršev.
V obeh pravljicah je bolj malo ženskih likov: v pravljici O treh bratih nastopata kraljična in čarovnica, ki pa nimata prav velike vloge, v pravljici Tekma za bajtico pa je edini ženski lik mačka
Dva odhoda otrok od doma: v obeh pravljicah je šla od doma mlajša generacija - trije bratje
Prisotna so pravljična števila: 3
V obeh pravljicah se pojavi prstan: V pravljici O treh bratih si bratje s prstanom obljubijo, da se čez leto in dan spet vidijo, v pravljici Tekma za bajtico pa bratje tekmujejo za to, kdo bo domov prinesel lepši prstan
Prisotni so čarobni pripomočki in dogodki: v treh bratih se pojavi čarobna vejica in čarobni prstan, v Tekmi za bajtico pa se mačka spremeni v lepo deklico
 V obeh pravljicah nastopajo živali: V treh bratih se pojavijo zmaj in psi (lev, medved, volk), v Tekmi za bajtico pa nastopa mačka
Obe pravljici imata srečen konec
V obeh pravljicah je obljubljeno plačilo - posest in poroka z lepo kraljično
Eden od bratov postane graščak: V treh bratih postane kralj najstarejši brat, v Tekmi za bajtico pa najmlajši brat

V pravljici O treh bratih pa se pojavi še nekaj motivov, ki so zelo pogosti v književnosti:
Motiv zmaja (pravljično bitje, ki po navadi bruha ogenj in ima lahko eno ali več glav): Zmaj v Postojnski jami, Zmaj v Peci, Zmajevka, Celovški zmaj, Zmaj s sedmerimi glavami
Motiv prstana: Tekma za bajtico, Železni prstan
Motiv bratov in sester: Tekma za bajtico, Pet bratov, O treh bratih in treh hčerah, Bogata in uboga sestra, Desetnica, O treh sinovih, Kralj in njegovi trije sinovi, O treh bratih in kraljični, ki ji je zrasel rep

Viri in literatura
Slovenske pravljice, zbirka Pravljice, urednik Niko Grafenauer, izbrala, uredila in jezikovno pregledala Jana Unuk, izdala Nova revija d. o. o., Ljubljana 2002
Propp, Vladimir (2005). Morfologija pravljice. Ljubljana: Studia humanitatis.

Glej tudi
seznam slovenskih mladinskih literarnih likov
seznam slovenskih mladinskih pisateljev
seznam slovenskih pravljic
seznam slovenskih pesnikov

Slovenske ljudske pravljice

O treh bratih


Վարդագույն հավալուսն (), հավալուսների ընտանիքին պատկանող ջրային թռչուն, որը գրանցված է ՀՀ Կարմիր գրքում։ Փետրավորումը սպիտակ է՝ վարդագույն երանգով, թևերի ծայրամասային փետուրները գորշ սև են։ Քաշը մինչև 10 կգ։ Ծոծրակի հատվածում ունի երկար փուփուլ։ Պարանոցը երկար է և ծածկված է աղվափետուրներով, կտուցը լայն է ու երկար, ստորին կտուցի տակ մաշկը փետրավորված չէ և լայնացած է, որը ծառայում է որպես կերակրապարկ։ Չփետրավորված մաշկի հատվածները դեղնանարնջագույն են, ճակատի հատվածում՝ վարդագույն։

Տարածվածություն
Տարածված է Դանուբի հարավից մինչև Չինաստան և Արևադարձային Աֆրիկայում։ Բնադրում է Հարավարևելյան Եվրոպայում, Առաջավոր, Միջին և Կենտրոնական Ասիայում, Ռուսաստանում, Ադրբեջանում։ Բազմացել են Բեռլինի, Բազելի, Թել Ավիվի կենդանաբանական այգիներում։

Ապրելավայրեր
Թռչնի այս տեսակին կարող ենք հանդիպել Սևանի և Արփի լճերում։ Ամռանը կերակրման նպատակով այցելում են Արարատյան հարթավայրի ձկնաբուծական լճակներ։ Արարատյան հարթավայրում արհեստական ձկնաբուծական տնտեսությունների ստեղծումից հետո տարեցտարի նկատվում է վարդագույն հավալուսների քանակական աճը։ Հավալուների 40-350 անհատներից բաղկացած խմբեր այցելում են Արմաշի և Մասիսի ձկնաբուծական ջրավազաններ, որոնք զգալի վնաս են հասցնում ձկնաբուծական տնտեսություններին։

Կենսաբանության առանձնահատկություններ
Բնադրում են եղեգապատ մասերում Դնում են 90–106 մմ չափեր ունեցող 2–3 ձու։ Թխսումը տևում է 32–35 օր։ Ձագերը լինում են մերկ և անօգնական, արագ աճում են և 2,5 ամսական հասակում հասնում են հասուն թռչունների չափերին և կարողանում են թռչել։ Ձագերը մուգ գորշագույն են։ Հայաստանում չեն բնադրում։

Պահպանություն
Հազվագյուտ, անհետացման եզրին գտնվող տեսակ է, որը գրանցված էր նախկին ԽՍՀՄ Կարմիր գրքում։ ԲՊՄՄ Կարմիր ցուցակի չափորոշիչներով գնահատվում է որպես խոցելի տեսակ։

Նախկինում չուի շրջանում թվաքանակը տատանվում էր 1-2,5 հազարի սահմաններում։ Սևանա լճի մակարդակի իջեցման և Արարատյան հարթավայրի ձկնաբուծական լճակների զգալի մասի չորացման արդյունքում Սևանա լճում ներկայումս գրեթե չեն հանդիպում, իսկ Արմաշում ամռանը կերակրման համար հանդիպում են 20-30 անհատից ոչ ավելի։

Վտանգման հիմնական գործոններն են ամռան ամիսներին Արարատյան հարթավայրում ձկնաբուծական տնտեսությունների աշխատակիցների կողմից հետապնդելը, իսկ ձմռանը՝ որսագողությունը։

Գրանցված է Բեռնի կոնվենցիայի Հավելված 2-ում։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Ռուսաստանի ողնաշարավորներ։ Վարդագույն հավալուսն

Գրականություն
 Մ.Ս. Ադամյան- «Հայաստանի թռչուններ», Երևան, «Սովետական գրող» հրատարակչություն, 1985, 232 էջ

Թռչուններ
Հավալուսներ
ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված կենդանիներ
Թռչուններ այբբենական կարգով
Քորդավորներ
Ողնաշարավորներ
Աֆրիկայի թռչուններ
Կենտրոնական Ասիայի թռչուններ

Վարդագույն հավալուսն


Universe 9 is an anthology of original science fiction short stories edited by Terry Carr, the ninth volume in the seventeen-volume Universe anthology series. It was first published in hardcover by Doubleday in May 1979, with a paperback edition from Fawcett Popular Library in April 1980, and a British hardcover edition from Dennis Dobson in May 1980.

The book collects nine novelettes and short stories by various science fiction authors. A brief introduction precedes each story.

Contents
 "Frost Animals" (Bob Shaw)
 "Nuclear Fission" (Paul David Novitski)
 "Time Shards" (Gregory Benford)
 "The Captain and the Kid" (Marta Randall)
 "The Back Road" (Mary C. Pangborn)
 "Will the Chill" (John Shirley)
 "Chicken of the Tree" (Juleen Brantingham)
 "The White Horse Child" (Greg Bear)
 "Options" (John Varley)

Awards
The anthology placed first in the 1980 Locus Poll Award for Best Anthology.

"Options" was nominated for the 1980 Nebula and Hugo awards, and placed second in the 1980 Locus Poll Award, all for Best Novelette.

References

1979 anthologies
Universe (anthology series)
Doubleday (publisher) books

Universe 9


Hans-Hinrich Koch (* 5. Juni 1970 in Göttingen) ist ein deutscher Film- und Fernsehproduzent.

Karriere
Koch studierte zunächst Betriebswirtschaftslehre in Göttingen, sowie Rechtswissenschaften in Göttingen, Wien und Freiburg. Nach Abschluss des ersten Staatsexamens in Jura folgte das Studium an der Filmakademie Ludwigsburg (Studiengang Produktion) und mittels zweier Förderstipendien der GWFF und VFF ein zweimonatiger Studienaufenthalt in Los Angeles. Im Jahr 2002 erfolgte der Abschluss des Filmstudiums und die Gründung der Produktionsfirma av independents Film & TV GmbH, sowie deren Geschäftsführung. 2010 wechselte er als Produzent zur ndF: neue deutsche Filmgesellschaft mbH. Seit 2016 ist er Geschäftsführer der ndF Berlin.

Sein Spielfilm-Debüt gab er im Jahr 2003/2004 mit dem Event-Spielfilm "Tsunami". Das Spektrum der weiteren Produktionen reicht vom Eventmovie, der Krimi- und Familienserie ("Morden im Norden", "Eisbär, Affe & Co.") bis zu Spielfilmen, wie "Vom Atmen unter Wasser" mit Andrea Sawatzki, der Schostakowitsch-Verfilmung "Dem kühlen Morgen entgegen" mit Armin Mueller-Stahl oder dem historischen TV-Drama "Die Auserwählten" mit Ulrich Tukur und Julia Jentsch. Hinzu kommen zahlreiche Dokumentarfilme für die ARD-Reihe JUNGER DOKUMENTARFILM (u. a. "Rey Negro", "Nachbarn", "Schwere Geburt" und "Kauf mich!").

Als Autor verantwortet er eine ganze Reihe von Serienkonzepten und Drehbüchern. Auch publizierte er verschiedene medienspezifische Fachbeiträge (u. a. für das Adolf-Grimme-Institut, die MFG Filmförderung oder als Sachverständiger bei den Kommissionsberatungen der Baden-Württembergischen Landesfilmkonzeption). Im Jahr 2010 war er Jurymitglied des Deutschen Hörspielpreises.

Filmpreise
 Nominierung zum Prix Rose d'Or Award 2008 ("Dem kühlen Morgen entgegen") 4th Human Rights Film Festival of Paris
 Spezialpreis der Jury auf dem 4th Human Rights Film Festival of Paris ("Nachbarn")
 Nominierung zum Baden-Württembergischen Drehbuchpreis ("Vom Atmen unter Wasser")
 Nominierung "Deutscher Kamerapreis", Kategorie Dokumentarfilm/Dokumentation ("Kauf mich!")
 "Prädikat besonders wertvoll" der Filmbewertungsstelle Wiesbaden ("Vom Atmen unter Wasser")
 Eröffnungsfilm und deutscher Beitrag, Internationales Dokumentarfilmfestival München 2003 ("Rey Negro")
 Auszeichnung "Dokumentarfilm des Monats", Filmbewertungsstelle Wiesbaden ("Schwere Geburt")
 Nominierung FIRST STEPS Award 2009 & 2011, Kategorie Dokumentarfilm ("Schwere Geburt" & "Kauf mich!")
 Nominierung Pirx Europa 2015 - TV Fiction Die Auserwählten
 Gewinner New York Festival 2015 Die Auserwählten
 Gewinner ZOOM lgaulada Festival Die Auserwählten

Werke
 Wirkungsmechanismen internationaler TV-Serien. In: Uwe Kammann, Jochen Hörisch (Hrsg.): Organisierte Phantasie – Medienwelten im 21. Jahrhundert. Wilhelm Fink Verlag, Paderborn 2014, ISBN 978-3-7705-5699-1.
 Identität und Zuschauernähe – Die Sender brauchen deutsche Serien. Adolf-Grimme-Institut; Festschrift zum 44. Adolf-Grimme-Preis

Filmografie (Auswahl)
 2019: Flucht durchs Höllental (Fernsehfilm)
 2022: Der Feind meines Feindes (Fernsehfilm)

Weblinks

 Hans-Hinrich Koch auf ndF.de
 Tsunami bricht Rekorde. In: mediabiz
 ProSieben gelingt beachtlicher Katastrophenfilm. In: Berliner Zeitung. 29. November 2005.

Einzelnachweise

Filmproduzent
Fernsehproduzent
Drehbuchautor
Deutscher
Geboren 1970
Mann

Hans-Hinrich Koch


Jakow Stanislawowitsch Ewentow (; * 31. August 1906 in Homel; † 1. Februar 1989 in Tarzana, Kalifornien) war ein sowjetischer Geologe und Schachfunktionär.

Leben und Beruf
Ewentow war ein langjähriger Mitarbeiter des Moskauer Instituts für Erdölgeologie (WNIGNI). Er befasste sich insbesondere mit Geochemie, Erdölentstehung und -exploration, Plattentektonik und Beckenanalyse. Im Jahr 1945 wurde er promoviert. Er habilitierte im Jahr 1962 mit der Arbeit "Geologischer Bau, Erdöl- und Erdgasführung des westlichen und nördlichen Kaspigebietes" zum Doktor der geologisch-mineralogischen Wissenschaften. Er galt als Kenner der Geologie der Kaspischen Senke und veröffentlichte mehr als 200 wissenschaftliche Publikationen.

Schach
Bereits im Kindesalter zeigte Ewentow Interesse für Schach. In den Jahren 1927 und 1928 arbeitete er als Schach-Instruktor in Homel. Als Fernschachspieler nahm er an Halbfinalen der sowjetischen Meisterschaft teil. Mit der sowjetischen Mannschaft spielte er gegen Deutschland und Schweden. Nach seiner Auswanderung 1981 in die Vereinigten Staaten spielte er am sechsten Brett der US-Mannschaft beim II. North Atlantic Team-Turnier.

Ewentow war Vorstandsmitglied und ab 1957 Vorsitzender der Fernschach-Kommission im Sowjetischen Schachverband. Im Jahr 1967 erhielt er den Titel Internationaler Schiedsrichter der ICCF. Zwischen 1967 und 1975 war er Vizepräsident der ICCF, außerdem leitete er von 1964 bis 1980 die Teleschach-Kommission. Im Jahr 1979 wurde er als ICCF Honorary Member ausgezeichnet. Auf dem ICCF-Treffen in Pula 1984 erhielt er die Bertl von Massow-Medaille in Gold und Silber.

Literatur
 L. Abramow, A. Konstantinopolski u. a.: Schachmatnyj Slowar, Moskau 1964, S. 394. (russisch)

Einzelnachweise

Geologe (20. Jahrhundert)
Fernschachspieler (Sowjetunion)
Schachschiedsrichter
Schachfunktionär
Sowjetbürger
Geboren 1906
Gestorben 1989
Mann

Jakow Stanislawowitsch Ewentow


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Øvstedalen.

Walog ang Øvstedalen sa Noruwega. Nahimutang ni sa munisipyo sa Sogndal ug lalawigan sa Sogn og Fjordane Fylke, sa habagatan-kasadpang bahin sa nasod,  km sa amihanan-kasadpan sa Oslo ang ulohan sa nasod.

Ang klima tundra. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa  °C, ug ang kinabugnawan Enero, sa  °C.

Ang mga gi basihan niini

Mga walog sa Sogn og Fjordane Fylke

sv:Øvstedalen (dal i Norge, Sogn og Fjordane fylke, Sogndal)

Øvstedalen (walog sa Noruwega, Sogn og Fjordane Fylke, Sogndal)


Vasperviller, jû komuna qezay Sarrebourg-Château-Salinsiya. Cayê na komune dewleta Fransa de, mıntıqaya Grand Esti de, wılayetê Moselleyi dero. Erdê komune 1,54 km2 ca gêno. Dormey Vasperviller ra komunê Abreschviller, Métairies-Saint-Quirin, Nitting û Saint-Quirin ca gênê.

Xızmete
Vasperviller de şebekey awe esto û sistemê kanalizasyoni vıraziyao. Xeta elektriki û interneti anciyaya.

Nıfus
Nıfusê komune gorey amardışê peyêni 316  nefero.

Vasperviller de gorey serran ra nıfusê komune grafikê diyagrami sero aseno;

Bıvênên
 Lista komunanê Moselley
 Lista qezanê Grand Esti
 Lista kantonanê Grand Esti

Çımey

Komunê Moselley
Vasperviller

Vasperviller


Tertium seu secundum bellum Iudaicum sive expeditio Iudaica (Hebraice: מרד בר כוכבא mered Bar Kokhba "seditio Barchochebae") fuit tertia seditio maior Iudaeorum contra Imperium Romanum, annis 132–136 acta, et ultimum bellorum Iudaeo-Romanorum. "Secundum bellum" nuncupari licet quia "Seditio Kito" (115–117), quae dicitur, maxima ex parte extra provinciam Iudaeam processit. Huius seditionis exitu terra devastata est, superstites Iudaei ex Iudaea sive Syro-Palaestina, ut provincia post bellum confectum vocata est, fugati ac servi venum dati sunt.

Simon Barchochebas, dux seditionis, a multis Iudaeis messias habebatur, qui Israel restituere posset. Post primas victorias seditiosi civitatem liberam in Iudaeae partibus constituerunt, quam Romani sex legionibus  auxiliariis  insuper additis oppresserunt.

Notae

Bibliographia
 Juan Pedro Monferrer-Sala, "Iudæorum seditio adversus Hadriani exercitum romanum: Un excerptum de la revuelta de Simeón Bar Kokhba' contra Roma en una fuente árabe y dos arameas siriacas" in Juan Pedro Monferrer-Sala, Miguel Rodríguez-Pantoja Márquez, edd., La cultura clásica y su evolución a través de la Edad Media: Homenaje al profesor Joaquín Mellado Rodríguez con motivo de su jubilación académica (Cordubae: Universidad de Córdoba, 2014) pp. 213-236

 Barchochebas
 Primum Bellum Iudaicum
 Secundum Bellum Iudaicum

Historia Iudaeorum
Bella Iudaeo-Romana
Saeculum 2

Tertium Bellum Iudaicum


八月革命説(はちがつかくめいせつ)とは、1945年(昭和20年)8月のポツダム宣言受諾により、日本において革命が起こり、主権の所在が天皇から国民に移行し、日本国憲法は新たに主権者となって憲法制定権力が移行した国民が制定したと考える学説のこと。主権の所在の移行を、法的な意味での革命、革命という法的な擬制(フィクション)を用いて説くことからこう称される。憲法学者の宮沢俊義により提唱された。

概要
八月革命説は、大日本帝国憲法の改正手続を経て成立した日本国憲法について、憲法改正限界説に立った場合の憲法制定過程を説明するための理論である。1946年(昭和21年)5月、宮沢俊義が「八月革命と国民主権主義」(『世界文化』第1巻第4号、1946年5月)として発表した。これは、同年3月6日に幣原内閣が「憲法改正草案要綱」を発表して憲法改正が公然と始動し、さらに同年4月17日には「憲法改正草案」を発表して天皇が枢密院に諮詢し、憲法改正の内容がほぼ固まったことを受けた論考である。

その内容はおおむね次のとおりである。そもそも、憲法改正限界説を前提とする場合、天皇主権を基本とする大日本帝国憲法から国民主権を基本とする日本国憲法への改正は、憲法改正の限界を超える。しかし、天皇主権と相容れない「1945年(昭和20年)8月のポツダム宣言」受諾は天皇による国民への主権の移譲の同意・承認であり、この時点で国民主権と矛盾する限りで大日本帝国憲法は効力を失うという法的意味の「革命」があったといえる。したがって、日本国憲法は新たに主権者となった国民が制定した憲法であり、旧憲法による改正手続は形式的な意味しか持たない。高見勝利によれば八月革命説は憲法改正限界論、法的意味の革命の概念、国際法優位説という戦前から説かれていた理論をポツダム宣言に適用してみせたものとなる。

憲法改正無限界説と憲法改正限界説
多くの近代的な成文憲法には、その内容として、憲法自体の改正手続を定めている。この改正手続に従って行われた憲法改正は、法的に正当なものとして承認される。もっとも、この手続に依ったとしても改正し得ない、「憲法改正の限界」を憲法に明記してあるものもある。また、このような憲法改正の限界が明記されていない場合にも、憲法改正を憲法全体に及ぼすことができるのか、それとも法理上一定の限界があるかについては、学説上争いがある。これが、憲法改正無限界説と憲法改正限界説との争いである。

憲法改正無限界説によれば、憲法改正手続に従った改正は、いかなる内容への憲法改正も法的に正当化される。これに対して、憲法改正限界説によれば、憲法改正手続に従った憲法改正といえども、改正前憲法の基本原理・根本規範を改めてしまうような改正は、改正前憲法によっては法的に正当化されないとされる。もっとも、改正前憲法によって法的に正当化されないからと言って、新憲法が当然に無効な憲法となるわけではなく、新たな原因によって正当性の理由付けが求められるに過ぎない。

大日本帝国憲法の改正としての日本国憲法
1946年(昭和21年)に公布され、1947年(昭和22年)に施行された日本国憲法は、形式的には大日本帝国憲法(明治憲法)に定められた改正手続により成立した。

具体的には、明治憲法第73条に基づき、憲法改正草案が天皇の勅命により衆議院と貴族院からなる帝国議会の議に付され、両議院のそれぞれの総員3分の2以上の出席の会議で、出席議員の3分の2以上の多数により議決がされた。この改正は、天皇の裁可を経て、公式令(明治40年勅令第6号)第3条に基づいて公布された。これは、改正の公布文に付された上諭に示されている。

大日本帝国憲法の改正と憲法改正限界説
このように、大日本帝国憲法の改正手続に従って制定された日本国憲法は、その内容については大日本帝国憲法から大きく改められた。特に、主権の所在の点に違いが著しい。大日本帝国憲法は神勅により天皇に与えられた天皇主権を基礎として構成された(ただし「天皇主権」の解釈については美濃部達吉の天皇機関説や筧克彦の国体学の観点からの批判・異論がある)のに対し、日本国憲法は国民主権を基礎として構成されている。

大日本帝国憲法には、主権の所在についても、改正できないとは明記されていない。しかし、憲法改正限界説の立場からは、主権の所在について改めることは、憲法改正の限界を超えるものと解され、新憲法は改正前憲法によっては法的に正当化され得ないと解された。そこで、憲法改正限界説の立場から、日本国憲法の成立過程をいかに法的に説明するかが問題となった。

八月革命説による説明
1946年(昭和21年)、憲法学者の宮沢俊義は、日本国憲法成立の説明理論として、八月革命説を発表した。これは、「1945年(昭和20年)8月のポツダム宣言受諾」により主権の所在が天皇から国民へ移行したと解し、これを法的な意味での革命(八月革命)と捉え、日本国憲法は国民が制定した憲法であると説明する学説である。このような考え方のもともとの発想は、政治学者の丸山眞男によるものであり、宮沢が丸山の了承を得て法学的に再構成したものと理解されている。

第二次世界大戦末期、日本政府はポツダム宣言を受諾するに際して、同宣言には天皇大権を害する要求は含まれないとの解釈が正しいか否かについて、連合国に対して回答を求めた。この照会に対して連合国側は、その解釈の正否には触れず、いわゆるバーンズ回答の中で、日本の最終の政治形態はポツダム宣言に従い日本国民の自由に表明される意思により決定されるべきことを言明した。日本政府は、この回答を了承した上で、1945年(昭和20年)8月14日、ポツダム宣言の受諾を通告した。

バーンズ回答における日本の最終の政治形態に関する文言は、日本の最終的な政治形態の決定権は日本国民が有するという意味であり、法的には国民に主権が帰属するという意味である。すなわち、ポツダム宣言の受諾は、天皇主権から国民主権へ、主権の所在の移行があったことを意味した。主権の所在の移行を、法的な意味での革命と解し、ポツダム宣言の受諾を八月革命と称した。

もっとも、主権の所在が移行し、法的な革命があったとは言え、大日本帝国憲法の全てが破棄されたわけではなく、国民主権原理に抵触しない限りで存続していた。そのため、形式的には、大日本帝国憲法の改正手続に従い憲法が改正された。ポツダム宣言受諾後に行われた総選挙で、新たに主権者となった国民の代表者として衆議院議員が選出され、衆議院が中心となって、内閣がGHQの指示を受けて起草した大日本帝国憲法改正案(日本国憲法案)を審議した。この改正案審議は、国民と直接的な関係を有しない貴族院でも行われ、若干の修正が加えられたが、修正後に衆議院の議決を経ている。また、主権者の地位を失った天皇の裁可により改正は成立したが、裁可の段階では修正は行われていない。このように、実質的に日本国憲法は、新たに主権者となった国民によって制定された憲法となる。

以上のように、ポツダム宣言の受諾により日本の主権の所在は国民に移行し、これを革命(八月革命)と擬制することで、その後制定された日本国憲法の国民主権原理は、ポツダム宣言受諾に伴う主権の所在の移行を宣言したものと理解する八月革命説が説かれた。

八月革命説に対する批判
八月革命説は、説明に法的な擬制を用い、「革命」というセンセーショナルな語を含むため、発表の当初から様々な批判を受けた。

一番の批判点は、そもそもポツダム宣言やバーンズ回答は国民主権の要求を含むのかという点にある。

米国内部では1945年5月頃から、対日降伏勧告の文案が協議されていたが、政府高官の間では、天皇の地位の保障を言明しない限り、日本は降伏をしないことは自明視されていた。結果、ポツダム会議代表団の草稿の段階で、天皇の地位および統治権(天皇機関説に基づく立憲君主制)を保証する文言が含まれていた。

しかし、当時米軍は原子爆弾の開発の最終段階に入っていたという事情もあって、政府内の一部強硬派から「現段階で天皇保障条項を含む宣言を出すと、原爆完成前に日本が降伏してしまう」との趣旨の反対意見がだされた。そのため、明確な天皇保障条項は宣言からは削除された。

発表されたポツダム宣言では、第10条において、日本政府に対して「国民の間における民主主義的傾向の復活強化に対する一切の障害を除去」するように求めており、連合国は戦前の日本においても一定の民主主義(大正デモクラシーなど)が存在していることを認識していたこと、帝国憲法に基づく天皇の統治体制の根本的な変革を求めていなかったといえる。

また、宣言第12条において、

と言及されており、これを国民主権原則の根本であるとされることがあるが、これはのちにGHQが発した文書「降伏後における米国の初期の対日方針」に

との部分とあわせて解釈すると、宣言12条は「天皇に対置する国民」ではなく、「連合国に対置する日本国」を想定しているものと理解できる。

宣言を受けて、日本は天皇保障条項が含まれていなかったためこれを受け入れずに戦争を継続したところ、8月6日に広島へ原爆投下、8日深夜にソ連が日ソ中立条約を一方的に破棄して対日開戦、9日に長崎へ原爆投下と事態は悪化し、10日未明、御前会議において宣言受諾についての討議が行われた。最終的に昭和天皇の勅裁により宣言受諾が決まり、連合国へ受諾文を打電した。

これに対し、12日にバーンズ回答が発せられた。

このやり取りについて、八月革命説においては、日本政府は受諾分において天皇の統治権の保護についての留保(条約の一部内容の自国への適用を除外する宣告)を行ったが、バーンズ回答でこれが拒否され、やむなく無条件受け入れに至った、という解釈がなされる。しかし、受諾文では「留保」(reservation)ではなく「了解」(understanding)のもとに受諾している。この部分から、日本政府が宣言文で行ったのは留保ではなく解釈宣言(複数の解釈が可能な条約文について、自国がいかなる解釈を行うかを明確にする宣言)であったといえる。また、ポツダム宣言は13条で「右以外の日本国の選択は迅速かつ完全なる壊滅あるのみとす」と記しており、日本側には留保する余地が存在していない。そのため、このやりとりでバーンズが天皇の統治権の改変を日本政府に強制したとの解釈は成り立ちえない。

また、仮にそのような内容を含むとしても、多分に政治的な要求、又はせいぜい国際法上の義務を負ったに過ぎず、主権の所在が移行したとまでは言えないのではないかとの反論である。戦時国際法によればポツダム宣言の条項は、占領軍の撤退条件として例示されているものであり、また国際条約の締結をもって憲法の根幹が変更される(革命)と見なす場合、憲法に対する国際法の優越という別の問題が発生する。またハーグ陸戦条約附属書43条(「国の権力が事実上、占領者の手に移った上は、占領者は絶対的な支障がない限り占領地の現行法律を尊重して、なるべく公共の秩序および生活を回復確保するため施せる一切の手段を尽くさなければならない。」)との整合性が問題になる。さらに占領政策下における国民主権という、実態や事実にあわない法理になっているのではないか、との論である。ポツダム宣言の受諾当時、日本政府に天皇主権から国民主権に変わったという認識はなく、ポツダム宣言受諾以後も明治憲法は維持され、それが1946年11月3日公布の日本国憲法へと改正され、翌5月3日の施行にまで至ると解すべきではないか(憲法改正説)との論もある。

八月革命説は憲法学者の間では長く有力説としての立場を占めているのであるが、八月革命説はあくまで主権の移行に関する法的な説明をするための法理であって、事実経過に関する説明をするための見解ではないし、日本国憲法の成立の経緯に正当性を与えること目的としたものでもない。これ以外にも異なる見解は多数提出されている。

しかし、あくまでも宮澤が提唱した法理的な造語に過ぎず、歴史学上は日本国憲法の制定を、革命と定義はしていないことに留意する必要がある。

「尾高・宮沢論争」と八月革命説
尾高朝雄が、尾高・宮沢論争を通して、八月革命説に対する批判を展開したと誤解されることがある。しかし、尾高自身は、天皇主権から国民主権に移行したことの法的な説明については八月革命説が妥当であるとした上で、国体の連続性を説明するためにノモス主権説を唱えたのであり、八月革命説の批判には及んでいない。したがって、尾高・宮沢論争は、八月革命説と直接的な関連性はない。

脚注

注釈

出典

参考文献

関連項目
憲法
国民主権
大日本帝国憲法
日本国憲法
立憲君主制
押し付け憲法論

大日本帝国憲法
日本国憲法
日本の法学史

八月革命説


An Ophiacantha paramedea in uska species han Ophiuroidea nga ginhulagway ni Paul E. Hertz hadton 1926. An Ophiacantha paramedea in nahilalakip ha genus nga Ophiacantha, ngan familia nga Ophiacanthidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophiacantha

Ophiacantha paramedea


Detlef Roth (* 1970 in Freudenstadt) ist ein deutscher Sänger der Stimmlagen Bariton und Bass.

Leben und Wirken
Detlef Roth studierte Gesang bei Georg Jelden an der Musikhochschule Stuttgart. Während des Studiums gewann er 1990 den Bundeswettbewerb Gesang Berlin, 1992 den Internationalen Hans-Gabor-Belvedere-Gesangswettbewerb in Wien und 1994 den Internationalen Gesangswettbewerb für Wagnerstimmen in Straßburg.

Zu seinem Opern-Repertoire gehören vor allem Werke von Richard Wagner wie Wolfram von Eschenbach in Tannhäuser, der Heerufer des Königs in Lohengrin, Donner in Das Rheingold, Amfortas in Parsifal und Gunther in Götterdämmerung. Weitere Gesangspartien sind Papageno in Die Zauberflöte von Wolfgang Amadeus Mozart, Graf Almaviva in Le nozze di Figaro von Mozart und Rollen in Hans Heiling von Heinrich Marschner, Die Bassariden von Hans Werner Henze und Königskinder von Engelbert Humperdinck.

Sein Repertoire als Konzertsänger umfasst unter anderem Elias von Felix Mendelssohn Bartholdy, Ein deutsches Requiem von Johannes Brahms, Carmina Burana von Carl Orff, Passionen, Messen und Oratorien von Johann Sebastian Bach und Lieder von Franz Schubert.

Detlef Roth sang an der Mailänder Scala, am Royal Opera House in London, im Lincoln Center in New York und an der Pariser Oper und trat auf bei den Bayreuther Festspielen, den Salzburger Festspielen und den Osterfestspielen Salzburg. Bekannte Orchester, mit denen er gesungen hat, sind das Orchestra dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia, die Wiener Philharmoniker, das Concertgebouw Orkest Amsterdam und die Straßburger Philharmoniker.  Mit der französischen Sopranistin Sandrine Piau und dem Orchestre Philharmonique de Radio France interpretierte er in der Cité de la musique in Paris Liebesarien von Mozart.

Detlef Roth lebt in Freudenstadt und in Fort Lauderdale, Florida.

Mitwirkung an CD-Veröffentlichungen
 Symphonie Nr. 9 in d-Moll op. 125 von Ludwig van Beethoven, BMG Ariola, Hamburg 1999 (Bass)
 Doktor Faust von Ferruccio Busoni, East West Records, Hamburg 1999
 Konzert für Klavier und Orchester a-Moll op. 7 von Clara Schumann, Frankfurter Museums-Gesellschaft, Frankfurt am Main 2001 (Bass)
 Ein deutsches Requiem von Johannes Brahms, Cappella, Wiesbaden 2001
 Königskinder von Engelbert Humperdinck, Universal Music Entertainment, Berlin 2006
 Sinfonien 1–9 von Ludwig van Beethoven, Bertelsmann, Gütersloh 2007 (Bass)
 Die erste Walpurgisnacht von Felix Mendelssohn Bartholdy, Farao, München 2010
 Deutsche Volkslieder, Teil 1: Wenn ich ein Vöglein wär. Sony Music Entertainment, München 2010
 Johannes-Passion von Johann Sebastian Bach (BWV 245), Förderkreis Thomanerchor, Leipzig 2011 (Bass)
 Regina von Albert Lortzing, Cpo, Georgsmarienhütte 2013

Weblinks

 Website von Detlef Roth
 Detlef Roth auf der Website der Bayreuther Festspiele

Anmerkungen und Einzelnachweise

Bariton
Bass
Opernsänger
Deutscher
Geboren 1970
Mann

Detlef Roth


Solnice je mesto v Česku v okrese Rychnov nad Kněžnou v Královohradeckom kraji. 1. januára 2012 tu žilo 2 184 obyvateľov, z toho 1 104 mužov a 1 080 žien, pričom priemerný vek v meste bol 40,8 roka (muži 39,4 roka, ženy 42,4 roka).

Referencie

Pozri aj
 Zoznam miest v Česku
 Zoznam obcí v Česku

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka mesta

Mestá v Česku
Obce okresu Rychnov nad Kněžnou

Solnice


Cavadova Afaq Nəbi qızı (Afaq Nəbiqızı) — yazıçı.

Həyatı
Afaq Nəbiqızı 1950-ci il dekabrın 23-də Ağcabədi rayonunda anadan olmuşdur. Uşaq ikən ailəsi Beyləqan rayonuna köçmüşdür. Beyləqandakı 1 saylı şəhər orta məktəbi, 1975-ci ildə isə Bakı Dövlət Universitetinin filologiya fakültəsini bitirmişdir. Beyləqan 1 saylı şəhər və Yardımlı rayonunun Hamarkənd kənd orta məktəbində ədəbiyyat müəllimi işləmişdir. 1983-cü il mayın 6-da Bakıda vəfat etmişdir. Beyləqan rayonunda dəfn olunmuşdur. Aynur adında qızı, Məhəmməd, Yağmur və Afaq adlı nəvəsi var.

Yaradıcılığı
Afaq Nəbiqızının sağlığında dövri mətbuatda cəmi bir neçə hekayəsi dərc olunmuşdur. "Acıbağırsaq" adlı ilk hekayəsi 1980-ci ildə "Ədəbiyyat qəzeti"ndə işıq üzü görmüşdür. "Qeybdən gələn səslər" adlı ilk kitabı 1990-cı ildə (ölümündən sonra) nəşr olunmuşdur. Kitaba "Həmin sentyabr səhəri" adlı povest və müxtəlif mövzularda yazılmış hekayələr daxil edilmişdir.

A. Nəbiqızı kiçik yaşlı məktəblilər üçün də maraqlı əsərlər yazmışdır.

Kitabları
 Qeybdən gələn səslər. Bakı, Yazıçı, 1990, 148 səh.

Mənbə
 Teymur Əhmədov. XX əsr Azərbaycan yazıçıları. Bakı: Nurlar, 2004.

Azərbaycan yazıçıları
Azərbaycanlı yazıçılar
Ağcabədidə doğulanlar
Bakıda vəfat edənlər

Afaq Nəbiqızı


An Bathybiaster vexillifer in uska species han Asteroidea nga syahan ginhulagway ni W. Thomson hadton 1873. An Bathybiaster vexillifer in nahilalakip ha genus nga Bathybiaster, ngan familia nga Astropectinidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bathybiaster

Bathybiaster vexillifer


Krumschnabel ist der Familienname folgender Personen:

 Andrea Krumschnabel (* 1965), österreichische Politikerin (VT), Landtagsabgeordnete in Tirol
 Martin Krumschnabel (* 1962), österreichischer Rechtsanwalt und Politiker ("Die Parteifreien")

Krumschnabel


ロストフ州(ロストフしゅう、)は、ロシア連邦を構成する州(オーブラスチ)のひとつ。南部連邦管区に属し、北カフカスに位置する。

地理
歴史的にクバーニと呼ばれた地方である。

西側で、ウクライナとアゾフ海に接し、北でヴォロネジ州に、東でカルムイク共和国とヴォルゴグラード州に、南にクラスノダール地方と接する。主要河川としては、アゾフ海に流れ込むドン川が流れる。

南東部にはクマ=マヌィチ窪地があり、一帯には塩性湿地および栗色土の帯状植生、特にウシノケグサ属、ニガヨモギなどが生える乾燥性、半乾燥性のステップが発達している。一帯は2008年にユネスコの生物圏保護区に指定された。

歴史

1773年のプガチョフの乱の混乱後、1775年にが廃止。1786年に初めてドン軍管州(、1786年 - 1870年)が設置される。1787年に露土戦争が勃発、急遽旧ザポロージャのシーチのウクライナ・コサックから黒海コサック軍が編成される。1792年に黒海コサック軍がクバーニへ移住。1860年にクバーニ・コサック軍となった。ドン軍管州(1870年 - 1920年)、ドン全大軍(1918年 - 1920年)を経て、(1920年 - 1924年)とドネツィク州に分割。にドン州を併入。1937年3月にグリゴリー・オルジョニキーゼにちなみ()と改名。1943年1月12日にが分割されロストフ州となる。

ロシアのウクライナ侵攻に関連した動き
 2023年7月28日、ロストフ州タガンログがウクライナのミサイル攻撃を受ける。ロシア国防省はミサイルの迎撃に成功して、市内に破片が落下したことを発表。また、州知事は市中心部でロケット弾が爆発して、割れたガラスで負傷者がでたことをSNSで伝えた。さらにロシア保健省は、負傷者数が14人がであることを発表した。

歴代の州知事
 (1991年10月8日-2010年6月14日)
 (2010年6月14日-現職、 2015年6月8日-9月29日は後任決まらず代行)

主な都市
 ロストフ・ナ・ドヌ:州都
 タガンログ
 シャフチ
 ヴォルゴドンスク
 ノヴォチェルカスク
 バタイスク
 ノヴォシャフチンスク
 カメンスク=シャフチンスキー
 アゾフ
 グコヴォ
 サリスク
 クラスヌイ・スリン

標準時

この地域は、モスクワ時間帯の標準時を使用している。時差はUTC+3時間で、夏時間はない。(2011年3月までは、標準時がUTC+3で夏時間がUTC+4、同年3月から2014年10月までは通年UTC+4であった)

脚注

関連項目
 ・・・ギリシアの植民都市
 アゾフ・・・トムタラカン公国、ジョチ・ウルスの領土となる。

外部リンク

)ロストフ州政府公式サイト
)ロストフ州のニュースと出来事

ロシア連邦の州

生物圏保護区

ロストフ州


An Motyxia monica in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Chamberlin hadton 1944. An Motyxia monica in nahilalakip ha genus nga Motyxia, ngan familia nga Xystodesmidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Motyxia

Motyxia monica


Renault Kangoo a jeho verzia Kangoo Express sú rodinné a úžitkové osobné automobily vyrábané francúzskou automobilkou Renault. Ide o dlho očakávaného nástupcu vozidla Renault 4. Prvé vozidlá opustili výrobné linky závodu v Maubeuge v roku 1997.

Prvá generácia

Renault Kangoo možno klasifikovať ako reakciu na trend, ktorý určoval smer konštrukcie vozidiel v 90. rokoch minulého storočia.
V roku 1997 zišlo z výrobnej linky Renault prvé vozidlo, určené pre priamy predaj. Uspokojoval zákazníkov, ktorí majú väčšie rodiny a vyhľadávajú priestor, pohodlie a relatívnu bezpečnosť. Vozidlu k jeho úžitkovému priestoru napomáhala konštrukcia karosérie, ktorá by dnes bola klasifikovaná ako karoséria minivanu či kombi.

V tom čase išlo o vozidlo, ktoré malo zo všetkých osobných automobilov Renault najväčší batožinový priestor.
Cieľovou skupinou klientov neboli len väčšie rodiny, ale aj firmy, ktoré veľa využívali tohoto vozidla k svojim podnikateľským účelom. Tie si obľúbili hlavne naftové motory, pre ich ochotu podriaďovať sa plne naloženému vozidlu a vykazovali dynamiku v nízkych otáčkach. Dodával sa s motorom o objeme  s 60 k, ďalej potom  s 75 k a v poslednej rade motorizácia dieselová,  a svojím výkonom 65 k.

Druhá generácia

Ako každé vozidlo, tak aj Renault Kangoo podľahol modernizácii a od roku 2002 sa do ponuky dostali modely s novými motorizáciami.
Motor 1,2 sa dočkal ôsmich ventilov navyše a dnes sa produkujú verzie 1.2 16V s výkonom 75 k, ďalej potom 1.6 16 V s 95 k,
1.9 dTi s turbodúchadlom a priamym vstrekovaním nafty do valca a neskôr 1.5 dCi s priamym vysokotlakým výstrikom common rail doplnený turbodúchadlom a vykazuje výkon 65 kW. V súčasnej ponuke sú motory 1.2 16V, 1.6 16V, 1.5dCi

Iné projekty

Kangoo
Dodávkové automobily

Renault Kangoo


Suba sa yelo ang John Inglis Glacier sa Nuzeland. Nahimutang ni sa rehiyon sa Otago, sa habagatan-kasadpang bahin sa nasod,  km sa habagatan-kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa John Inglis Glacier.

Ang yuta palibot sa John Inglis Glacier kasagaran kabukiran. John Inglis Glacier nahimutang sa usa ka gitas-on.  Kunhod pa sa 2 ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa John Inglis Glacier. Walay lungsod sa palibot. Hapit nalukop sa kasagbotan ang palibot sa John Inglis Glacier. Sa rehiyon palibot sa John Inglis Glacier, yelo talagsaon komon.

Ang klima tundra. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Oktubre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Abril, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Yelo sa Otago

sv:John Inglis Glacier

John Inglis Glacier


Նիժնեուդինսկի շրջան (), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Իրկուտսկի մարզում։

Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Նիժնեուդինսկ։

Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 50000 կմ²։

Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 30379 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,61 մարդ/կմ²։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Ռուսաստանի Կառավարության կայք. Տարածաշրջանների մասին տարաբնույթ տեղեկություններ։ Անհրաժեշտ է փնտրել ըստ շրջանի անվանման։

Իրկուտսկի մարզ
Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների

Նիժնեուդինսկի շրջան (Իվանովոյի մարզ)