An Phocoenoides dalli in uska species han Mammalia nga syahan ginhulagway ni Frederick W. True hadton 1885. An Phocoenoides dalli in nahilalakip ha genus nga Phocoenoides, ngan familia nga Phocoenidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. d. truei
 P. d. dalli

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phocoenoides

Phocoenoides dalli


Eigenzeit ist ein Begriff der Zeitsoziologie mit unmittelbaren Verbindungen zur Biologie und zur Psychologie. Er bringt zum Ausdruck, dass Prozesse in der Natur und damit auch beim Menschen innerhalb bestimmter Zeiträume erfolgen und eine bestimmte Dauer brauchen.

Vorgänge in der Natur, wie Wachstum oder Veränderung, brauchen eine bestimmte Zeit. Dies trifft auch auf den Menschen zu und bedeutet bezüglich Lernprozessen, dass auch Lernphasen in Zeiträumen erfolgen, die z. B. Begreifen, Spielen, kreativ sein bis hin zum Anwenden des Gelernten erlauben. In der Natur gibt es weniger lineare Zeitmodelle als Entwicklungen, die in Rhythmen und Zyklen funktionieren. Vielen Entwicklungen stehen andere regulierende Entwicklungen gegenüber, z. B. stehen Wachstums- und Blütezeiten auch Phasen des Niedergangs und Sterbens gegenüber. Auf Leistungen folgen Phasen der Regeneration oder Reproduktion. Genetisch bedingt sind in der Regel sensible Phasen bei Lebewesen, in denen Entwicklungen überhaupt möglich sind.

Das Bestreben des Menschen, seine Bedürfnisse zu befriedigen, ist ein Ansatzpunkt der Gestalttherapie: Das Entstehen eines Bedürfnisses bis zu seiner Befriedigung bildet eine Gestalt. In der Therapie geht es folglich darum, diese Prozesse im Fluss zu halten nach dem Motto Don't push the river. Anschaulich dargestellt sind der Kontakt-Zyklus und mögliche Störungen bei Alfred Zinker, wo Bedürfnisse in den Fokus der Aufmerksamkeit treten, Kräfte mobilisiert werden, es zu einer aktiven Handlung kommt (vergleiche auch Appetenzverhalten) und durch einen Kontakt mit Selbst und Umwelt erfüllt wieder in den Hintergrund treten.

Eigenzeiten kollidieren mit wirtschaftlichen Interessen und dem Glauben an Fortschritt, wo maximale Steigerungen an Produktivität und damit verbundener Geschwindigkeit erwünscht sind. Im Turbokapitalismus wird ein eher lineares Zeitmodell mit exponentiellem Wachstum zugrunde gelegt und etablierte Strukturen und der Takt des Finanzmarktes und der Maschinenproduktion ignorieren im schlimmsten Fall Eigenzeiten. Zeitmanagement kann dann als reine Effektivitätssteigerung fehlleiten und folglich Burnout oder Depressionen hervorrufen. Auch Multitasking erreicht hier seine Grenzen. Zeitforscher, wie Karlheinz Geißler oder Fritz Reheis, fordern daher eine Entschleunigung der heutigen Gesellschaft.

Siehe auch
 Zeitsouveränität
 Zeitwohlstand

Literatur
 Karlheinz Geißler: Zeit leben – Vom Hasten und Rasten, Arbeiten und Lernen, Leben und Sterben. Berlin 1993. ISBN 978-3-88679-800-1.
 Nowotny, Helga. Eigenzeit: Entstehung und Strukturierung eines Zeitgefühls. Suhrkamp, Frankfurt a. M. 1989. ISBN 3-518-57949-5.
 Nowotny, Helga. "Eigenzeit. Revisited." in: Hartmann, M., Prommer, E., Deckner, K., Görland, S. (Hrsg.): Mediated Time: Perspectives on Time in a Digital Age. Springer 2019, S. 67–85.
 Florian Opitz: Speed – Auf der Suche nach der verlorenen Zeit. 2012. ISBN 978-3-442-15771-6.
 Fritz Reheis: Die Kreativität der Langsamkeit. Neuer Wohlstand durch Entschleunigung. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1996. ISBN 3-534-80191-1.

Einzelnachweise

Zeitsoziologie

Eigenzeit (Soziologie)


Histoire d'un amour () est un film américain réalisé par David Miller en 1961.

Synopsis

Paul Saxon, riche héritier d'une chaîne de magasins, rencontre Rae Smith à son retour de guerre. Attendant un avion pour New York, ils passent une journée ensemble et tombent mutuellement amoureux. Rae rate l'avion, et découvre par la suite que Paul est marié. Rae décide de tenter sa chance à New York et trouve du travail auprès du fameux styliste Dalian. Elle rencontre Paul par hasard et ils se rendent compte qu'ils sont encore amoureux l'un de l'autre. Ne voulant pas devenir sa maîtresse cachée, Rae décide alors de fuir et de poursuivre sa carrière à Rome.

Fiche technique
 Titre : Histoire d'un amour
 Titre original :
 Réalisation : David Miller
 Production : Ross Hunter pour Universal Pictures
 Scénario : Eleanore Griffin et William Ludwig d'après le roman de Fannie Hurst
 Musique : Frank Skinner
 Directeur de la photographie : Stanley Cortez
 Directeur artistique : Alexander Golitzen
 Costumes : Jean Louis
 Montage : Milton Carruth
 Format : Eastmancolor
 Sortie: 1961 (États-Unis)
 Durée: 107 minutes
 Genre: Mélodrame

Distribution
 Susan Hayward (VF : Nicole Vervil) : Rae Smith
 John Gavin (VF : Roland Ménard) : Paul Saxon
 Vera Miles (VF : Jacqueline Ferrière) : Liz Saxon
 Charles Drake (VF : Raymond Loyer) : Curt Stanton
 Virginia Grey : Janey nee Smith
 Reginald Gardiner (VF : Yves Brainville) : Dalian
 Tammy Marihugh : Caroline
  : Paul Saxon Jr.
 Natalie Schafer :  Evans
 Doreen McLean :  Hatfield
 Alex Gerry :  Venner
 Karen Norris :  Penworth
 Hayden Rorke : Charley Claypole
 Mary Lawrence : Marge Claypole
 Joseph Cronin : un employé de l'aéroport
 Eugene Borden : le détective
 Jeanne Manet : la secrétaire à Paris

Autour du film
 Histoire d'un amour est le remake d'un film de John M. Stahl, Back Street (1932), avec Irene Dunne dans le rôle de Susan Hayward.

Voir aussi

Articles connexes
 Back Street, roman de Fannie Hurst

Liens externes

Film américain sorti en 1961
Film dramatique américain
Mélodrame (cinéma)
Film réalisé par David Miller
Remake américain de film américain
Film d'Universal Pictures
Film sur la mode

Histoire d'un amour (film)


Sanctus Medardus super Coisnonem (Francogallice Saint-Marc-sur-Couesnon, Gallonice Saent-Mard-sur-Coénon, Britonice Sant-Marzh-ar-C'houenon) est commune 472 incolarum (anno 2007) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.

Geographia
Fluvius Coisnonis oppidulum Sancti Medardi super Coisnonem rigat.

 Index communium praefecturae Illae et Vicinoniae

Notae

Nexus externi

Communia praefecturae Ellae et Vicenoniae
Loci habitati praefecturae Ellae et Vicenoniae

Sanctus Medardus super Coisnonem


Ta'n Eash Chloaie ny Eash ny Claghyn ny h-eash roie-hendeeagh y theihill.  Ta'n ennym rere greieyn cloaie y sleih v'ayn, jeh clagh ghrillinagh erskyn ooilley.  Va greieyn elley jeant jeh fuygh as craue.

T'ad rheynn yn eash ayns tree ammyn:
 Yn Shenn Eash Chlaoie (Paleolithagh)
 Yn Eash Chloaie Veanagh (Mesolithagh)
 Yn Eash Chloaie Noa (Neolithagh)

Shenndaaleeaght
Roie-hennaghys

Yn Eash Chloaie


Mike Dunn, angleški igralec snookerja, * 20. november 1971, Lincoln, Lincolnshire, Anglija.

Kariera
Dunn trenutno prebiva v Redcarju. Profesionalec je postal leta 1991. Njegov najboljši dosežek na jakostnih turnirjih je bila uvrstitev v osmino finala na turnirju Malta Cup 2005, na katerem je izločil Marca Fuja in Davida Grayja, dokler ga ni premagal Matthew Stevens z izidom 5-3.

Leta 2002 je uresničil življenjske sanje, potem ko se je uvrstil na glavni del turnirja Svetovnega prvenstva. Na prvenstvu je nastopal kot 72. postavljeni igralec in še enkrat izpadel proti Stevensu, rezultat je bil 6-10.  Leta 2001 se je kvalificiral na glavni del turnirja Thailand Masters, kar je bil njegov prvi nastop na glavnem delu turnirja katerega od jakostnih turnirjev na drugih celinah.

V sezoni 2006/07 se je uvrstil med najboljših 32 igralcev na dveh turnirjih: Northern Ireland Trophyju 2006 in UK Snooker Championshipu 2006. Na turnir Shanghai Masters, prvi turnir sezone 2007/08, se je uvrstil po kvalifikacijah, a ga je nato čakal še wildcard krog, v katerem je izgubil proti domačinu Yu Deluju.  V tisti sezoni je bil blizu tudi uvrstitvi na glavni del turnirja Welsh Open 2008, v kvalifikacijah ga je zadnja ovira, Anglež John Parrott, tesno premagala s 5-4.

Sezona 2009/10 je bila zanj že osma sezona zapored, v kateri je zasedal mesto med 64 najboljšimi igralci sveta po svetovni jakostni lestvici. Na tej je bil doslej najbolje uvrščen prav v trenutni sezoni, na njej v tej sezoni drži 38. mesto.

Dunn vadi v snooker centru The Hartlepool Snooker Centre v Hartlepoolu. Njegov najvišji niz v karieri znaša 138 točk. Dunna za promocijsko delo pogosto uporabljajo tudi na Svetovni snooker zvezi, med drugim je sodeloval pri predstavitveni zabavi turnirja UK Snooker Championship 2007.

Sklici

Živeči ljudje
Angleški igralci snookerja

Mike Dunn (snooker)


Bianca Maria Berlinguer (Romae nata die 9 Decembris 1959), illustris viri politici Henrici Berlinguer filia, est diurnaria Italica. Inde ab anno 2009 usque ad annum 2016 mense Augusti  apud Italicam televisionem publicam RAI erat diarii televisifici TG3 praefecta.

Nexus externus
 De Bianca Berlinguer TG3 praefecta

Diurnarii Italiae
Mulieres

Bianca Maria Berlinguer


Architektonické sochárstvo predstavujú sochárske diela, ktoré tvoria súčasť architektúry. Sú to architektonické články (hlavice stĺpov, konzoly) a sochárske doplnky stavby (reliéfy, skulptúry a plastiky, architektonická dekorácia, štukatúra).

Spĺňa aj určité kritéria architektúry pri formovaní vonkajšieho priestoru (napr. Veľká Sfinga v Egypte, Socha Slobody v New Yorku). Alebo, naopak, potláča ich (napr. v gotike a v baroku, kde pokrytie steny týmito prvkami ju môže až eliminovať). Ale architektonické sochárstvo má skôr podporný význam v interiéri aj v exteriéri stavby. Zdobí alebo nahrádza architektonické články, a tak tvoria navzájom jednotu. Dnes, v modernej architektúre, sa takéto architektonické plastiky vyskytujú len výnimočne. Častejšie však dotvárajú urbanistický priestor.

Rozdelenie podľa funkcie
dekoratívne
figurálne
rastlinné
zoomorfné
geometrické
s ideovým (náboženským) významom
s výpovednou hodnotou

Literatúra
Raul Trojan, Bohumír Mráz: Malý slovník výtvarného umění, ISBN 80-7168-329-9
Vladimír Dudák a kol.: Encyklopedie světové architektúry I. A-K, Praha 2000, ISBN 80-86223-90-6

Architektonické sochárstvo


白島線(はくしません)は、広島電鉄が保有する軌道路線である。八丁堀停留場と白島停留場を結ぶ全長1.2kmの路線で、全線が広島県広島市中区内を走行する。

概要
本線などと同じく開業当時からある路線である。長らく市内線では唯一、他路線との直通運転を行っていなかったが、開業から101年後の2013年に江波電停までの直通運転が開始された。

ワンマン運転やPASPYが先行(試行)導入された路線でもある。総延長も短いことから、運賃は白島線のみ乗車の場合に限り大人160円・小児80円となっている(本線と跨って乗車する場合は通常の大人220円・小児110円)。

終点の白島電停とアストラムラインの白島駅は1km程離れている。2007年には広島商工会議所から路線の廃止が提言された。しかし、この提言に対して広島市は「是非とも存続すべきである」という意思表明をしており、広島電鉄も「市の意向どおりに対応して参ります」と表明している。

路線データ
路線距離(営業キロ):1.2km
軌間:1435mm
電停数:5(起終点含む)
複線区間:全線(白島停留場付近を除く)
電化区間:全線(直流600V)

運行形態
9号線のみが運行される。基本的には八丁堀 - 白島の線内折り返し運行だが、2013年2月15日から江波(江波線) - 八丁堀 - 白島間で直通運転が行われ、2022年7月時点では早朝の白島行き及び深夜の江波行きのみ直通している。早朝便は白島到着後線内完結運用に就き、深夜便は江波到着後入庫する。

2008年の白島線のPASPY利用開始からしばらくの間は700形の705号と713号が頻繁に使用されており、当時の日中運転では700形1両と900形または1900形1両の計2両、または2両とも700形であることもあった。これは、江波車庫の車両でPASPYリーダーが取り付けられていたのは705号と713号のほか、912号、913号、1913号、1915号のみであったため、全在籍車両がPASPY対応するまではこれらの6両に限定して運用入りしていた。また、PASPY機器対応後の運用試験も兼ねて2009年2月9日から3月1日までの間の平日朝ラッシュ時運用には、江波車庫所属の700形と800形の各車両が日替わりに運用に就いていた。

1980年代後半から2000年代半ばまで、春夏は100形(レトロ電車)が、秋冬は200形(ハノーバー電車)が休日に運用されていた。

歴史

1912年(大正元年)11月23日 八丁堀 - 白島間が常盤橋線として開業。当時は京口門前つまり広島城の旧外堀を埋め立てて整備された道の上を通る路線だった。
1940年(昭和15年)4月 他路線に先駆けてビューゲルの導入が行われる。
1945年(昭和20年)8月6日 広島市への原子爆弾投下より全線不通になる。
1952年(昭和27年)3月 全線復旧。現在の路線の位置になる。
1969年(昭和44年) 広電の他路線に先駆けて900形にてワンマンカーの運用を開始。
2008年(平成20年)3月1日 広電の他路線に先立って『PASPY』(IC乗車カード)を導入。同時にJR西日本『ICOCA』での乗車が可能となった(並びに、以来営業運転では使用されなかった700形が使用されるようになる)。
2013年(平成25年)2月15日 超低床連接車1000形投入。9号線の一部の電車が本線・江波線経由で江波まで乗り入れを開始。

電停一覧

全電停とも広島県広島市中区内に所在。

関連項目
日本の鉄道路線一覧
白島
江波

脚注

外部リンク
白島線
[ 『大広島市街地図 : 番地入』]1940年(国立国会図書館近代デジタルライブラリー)1940年時の路線図。電停表記

はくしません
路はくしません
日本の路面電車路線
広島県の交通

広島電鉄白島線


Noah Maryem () adalah pemain sepak bola nasional Indonesia.

Noah memulai kariernya lewat Pekan Olahraga Pelajar Seluruh Indonesia (Popsi). Ia adalah lulusan Sekolah Ragunan Jakarta periode 1980-1985. Noah memperkuat timnas dari tahun 1983-1993. Noah juga pernah membela dua klub papan atas Indonesia, Pelita Jaya dan Persija Jakarta.

Pada tahun 1989, Bayern Munchen, klub raksasa Jerman, berminat meminangnya, tetapi urung. karena Ketua PSSI saat itu, Kardono, tak mengizinkannya karena masih main di Piala Coca Cola di India.

Rujukan

Pemain sepak bola Indonesia
Tokoh Papua

Noah Maryem


13. podporna brigada (izvirno angleško 13th Support Brigade) je bila podporna brigada Kopenske vojske Združenih držav Amerike.

Zgodovina
Brigada je bila leta 1980 preoblikovana v 13. podporno poveljstvo.

Podporne brigade Kopenske vojske Združenih držav Amerike
Vojaške enote, ukinjene leta 1980

13. podporna brigada (ZDA)


La conception générale du tracé d'une route en France comprend plusieurs étapes. Après le choix du type de la route et du nombre de voies par sections homogènes et avant de définir les caractéristiques géométriques de la route, il convient de définir la stratégie d'aménagement, le mode de prise en compte de l'environnement et les services que le maître d'ouvrage envisage d'offrir aux usagers.

Stratégie d'aménagement

Routes existantes multifonctionnelles (types R)
La priorité est en général donnée aux aménagements de sécurité : opérations ponctuelles (rectification de virages, aménagement de carrefours, etc) ou linéaires (reconquête d'accotements, séparation des flux cyclistes, etc).

Ce n'est qu'ensuite que peuvent être envisagés des aménagements de confort. En tout état de cause l'impact de ceux-ci par rapport à l'environnement traversé doit bien être apprécié. En effet les aménagements de confort ont pour effet d'augmenter la vitesse, qui pourrait ainsi dépasser la vitesse de référence et contribuer à augmenter l'insécurité de la voie.

Routes de transit ou de liaison (T ou L)
La difficulté essentielle à gérer est la succession de sections de voies aménagées et non aménagées qui contribue à perturber l'usager.

Ainsi la stratégie d'aménagement doit-elle être définie dès le départ, avec un objectif à moyen terme cohérent et clairement défini. D'ailleurs une succession d'enquêtes publiques relatives à l'aménagement de plusieurs tronçons sur un même itinéraire de même type serait illégale. L'enquête publique doit porter sur l'ensemble de l'itinéraire.

Cette stratégie doit au maximum éviter l'hétérogénéité de petits aménagements au profit d'aménagements continus et non en pointillés.

Route nouvelle à 2x2 voies

La réalisation d'une première à chaussée à deux voies en attente d'une deuxième chaussée à terme peut être sources d'accidents pour au moins deux raisons :
 les exigences de visibilité de dépassement d'une 2x2 voies sont différentes de celles d'une deux voies ;
 la perception que l'usager a de la voie est celle d'une 2x2 voies, essentiellement du fait des ouvrages d'art, alors qu'il ne s'agit que d'une deux voies.
Pour ces raisons si la réalisation par étapes de ce type ne peut être évitée, il est désormais recommandé de mettre en place des séparateurs bétons en axe entre les deux voies afin d'éviter les chocs frontaux.

Environnement
L'environnement au sens large du terme doit être pris en compte très en amont du projet, mais aussi lors de la conception pour une bonne intégration dans le paysage, ainsi que tout au long de la vie de la route par un entretien adapté et optimisé.

Impact sur les milieux naturels et humains
Un aménagement routier peut provoquer une perturbation de l'hydrologie (modification des écoulements de surface, pollutions accidentelles, etc), des écosystèmes (faune, flore) et des paysages.

Il en est de même de l'environnement humain qui peut être amené à subir des nuisances sonores qu'il ne supportait pas avant l'aménagement.

Ces questions doivent être prises en compte très en amont (voir Études d'environnement).

Intégration visuelle dans l'environnement
La route constitue de fait un élément nouveau dans le paysage. Après une étude paysagère caractérisant le paysage existant, un parti d'aménagement doit être retenu tant pour l'insertion du tracé proprement dit dans le relief (déblais-remblais) que celui dans le paysage. Des aménagements paysagers permettent souvent de valoriser la route et rendre son parcours plus agréable.

Entretien et qualité de l'environnement
L'entretien ou plus généralement la gestion des abords de la route contribue fortement à la qualité de l'environnement.

Il est ainsi essentiel de bien choisir les essences des plantations afin de pouvoir ultérieurement en faciliter l'entretien. Quelquefois, sur certains itinéraires, il peut être fait le choix d'essences à développement libre, permettant de s'affranchir quasiment totalement de l'entretien. Ce choix doit néanmoins être fait avec circonspection pour que la pérennité de la qualité de l'environnement soit assurée.

L'entretien de abords comprend l'entretien de la végétation, des dispositifs d'assainissement et l'élimination des déchets.

Services à l'usager

Ces services à l'usager peuvent être de différents types :
 Aires de repos :
On y trouve en général les services suivants : toilettes, eau potable, éventuellement tables et bancs, jeux, etc et si possible un peu d'ombrage.

 Aires de services :
Outre les services habituellement offerts dans une aire de repos, on trouve généralement dans une aire de services un espace de vente de carburants et éventuellement d'autres services tels que téléphone, commerce, restauration, hôtellerie.

 Bornes d'appels d'urgence :
Ces équipements permettent aux usagers d'appeler les services de secours.

Sur les routes de catégories R, les aires de repos sont aménagées en tant que de besoin ou à l'occasion de l'aménagement de délaissés par exemple. La question de l'entretien de ces aires doit bien être appréhendée dès leur conception. Par ailleurs avec le développement du téléphone portable et ces routes étant en milieu ouvert, les bornes d'appel d'urgence ont désormais perdu de leur utilité sur les routes de cette catégorie.
Sur les routes de catégories T ou L, ces services sont par contre nécessaires.

Équipements spécifiques
Un éclairage peut être donné sur certains aménagements spécifiques

Les arrêts de cars
Sur les routes de type L ou T, aucun arrêt ne peut être toléré sur l'axe proprement dit, mais seulement au droit d'un carrefour dénivelé.

Sur les routes de type R, la localisation des points d'arrêts sera fonction essentiellement des conditions réunies pour assurer la sécurité des usagers de la route et des utilisateurs du transport en commun à savoir : une bonne perception de l'arrêt par les usagers de la route, des manœuvres facilitées pour le transport en commun et des accès sécurisés pour les piétons accédant au transport en commun.

Les routes existantes résultant souvent de l'Histoire et non d'une conception globale, de nombreux arrêts de cars ne présentent pas les garanties de sécurité optimale.

Aménagements cyclables
Les modes de déplacements cyclables doivent être pris en compte dès la conception.

Sur les routes de type L ou T, la circulation des deux roues est interdite, toutefois, la continuité des cheminements cyclables existants doit être assurée.

Sur les routes de types R, la circulation des deux roues peut faire l'objet d'une séparation de flux, soit avec la réalisation d'accotements ou de bandes dérasées revêtues dédiées aux cyclistes, soit avec des aménagements en sites propres.

Aménagements piétons
En fonction du type d'usagers, des aménagements spécifiques peuvent être envisagés.

Notes et références

Origine du texte

Autres références

Voir aussi

Articles connexes
 Réseau routier français
 Gestion et entretien des routes en France

Bibliographie

Conception routière

Conception générale du tracé d'une route en France


Le triple sugar iron est un milieu utilisé pour l'identification des entérobactéries. Il permet de voir si la bactérie est capable de réduire le sulfate. (Idem que Hajna Kligler).

Composition

Mode d'action

La dégradation de sucre est accompagnée d'une production d'acide. Celle-ci est détectée par l'indicateur de pH, le rouge de phénol, qui en milieu basique est rouge et en milieu acide est jaune orange.
Le thiosulfate est réduit en sulfures d'hydrogènes par certaines bactéries. Le H2S réagit avec un sel de Fer pour donner un précipité noir.

Lecture

Le milieu de départ est translucide et rouge.

	rouge : pas de fermentation, la bactérie est aérobie
	Jaune : une fermentation s'est produite ; de l'acide a été produit, la bactérie est anaérobie facultative.
	Gaz formé : dû à une fermentation
	Couleur noire : H2S a été produit.

Enterobacteriaceae

Milieu TSI


OpenWebNet je komunikacijski protokol, projektiran in razvit s strani podjetja Bticino iz leta 2000. Omenjeni protokol je bil ustvarjen za bus SCS povezavo, ki bi omogočal interakcijo z vsemi funkcijami na voljo od MyHome sistema za avtomatizacijo domov z uporabo programske opreme

Nedavni razvoj dogodkov dovoljuje uporabo OpenWebNet protokola za interakcijo z različnimi sistemi avtomatizacije domov npr. sistemi, ki teneljijo na bus KNX in DMX z uporabo določenih prehodov (gateway)

Standard OpenWebNet je razširjen preko skupnosti MyOpen

Protokol OpenWebNet

Protokol je zasnovan tako, da je neodvisen od uporabljenih komunikacijskih sredstev

Naprimer: Lahko uporabite aplikacijo na PC-ju, ki je direktno povezan s sistemom za avtomatizacijo doma, ki ga želimo upravljati, preko etherneta, serijskega RS232 ali USB vhoda

Kdorkoli lahko zaprosi za razširitev sporočil, katere sestavljajo jezik za interakcijo z določenimi področji, ki jih želimo upravljati

Zadostuje že da posredujete svoje prošnjo RFC (Request for Comments) katera bo pregledana če odgovarja sintaksi OpenWebNet protokola.

SINTAKSA

Posamezno sporočilo OpenWebNet protokola je sestavljeno iz posameznih polj, ki eno za drugim določajo vsebovano informacijo.

Te so strukturirane iz polj različnih dolžin, ki so med seboj ločeni s posebnimi znaki npr. `*`  in zaključeni z `##`

Dovoljeni znaki v poljih so številke in #

Struktura sporočila je tako naslednja:

polje1*polje2*...*poljeN##

Danes so dovoljena naslednja tipa polj:
 KDO
 KJE
 KAJ
 VELIKOST
 VREDNOST

KDO

Poišče namestitveno funkcijo v sistemu , kateri je namenjen ukaz

Naprimer: KDO = 1 , poišče sporočila, katera so namenjena upravljanju razsvetljave

KJE

Poišče skupne elemente katerim je informacija namenjena

Lahko je posamičen element, grupa elementov ali posamezno okolje v notranjosti sistema, ipd

Za vsak KDO ( in za vsako funkcijo) je opredeljena tabela za KJE

KJE lahko vsebuje tudi neobvezne parametre določene na sledeči način:

KJE#PAR1#PAR2#....#PARn#

Primer: vse luči skupine 1, senzor 2 cone 1 protivlomnega sistema, itd..

KAJ

Locira posamezno akcijo za izvedbo ali prebere določeno stanje

Za vsak KDO ( in tako za vsako funkcijo) je opredeljena tabela za KAJ

KAJ lahko vsebuje tudi neobvezne parametre določene na sledeči način:

KAJ#PAR1#PAR2#....#PARn#.

Primer delovanja: prižgi luč, dimmer naj bo 75%, spusti žaluzijo, vklopi radio, itd...

Primer statusa: luč prižgana, alarm vključen, prazna baterija, itd...

VELIKOST

Locira velikost za predmet kateremu pripada sporočilo.

Za vsak KDO ( in tako za vsako funkcijo) je določena tabela VELIKOSTI

Možno je zahtevati/prebrati/napisati vrednost velikosti. Za vsako velikost v polju VREDNOST je določena številka vrednosti.

Primer velikosti: temperatura senzorja, glasnost zvočnika, verzija programa posamezne naprave ipd,..

VREDNOST

Poišče napisano ali prebrano vrednost, ki je bila poslana/prebrana/zahtevana v sporočilu

SPOROČILA
Opredeljeni so štirje tipi sporočil:
sporočila Ukaza/Statusa
sporočila zahtevka statusa
sporočila zahtevkov/branja/pisanja velikosti
sporočila potrditev

Sporočila Ukaza/Statusa
 *KDO*KAJ*KJE##

Sporočila zahtevka statusa
 *#KDO*KJE##

Sporočila zahtevkov/branja/pisanja velikosti

 Zahtevek:
 *#KDO*KJE*VELIKOST##

 Branje:
 *#KDO*KJE*VELIKOST*VREDNOST1*....VREDNOSTn##

 Pisanje:
 *#KDO*KJE*VELIKOST*VREDNOST1*.....VREDNOSTn##

Sporočila potrditev(Acknowledge)

 ACK:
 *#*1##

 NACK:
  *#*0##

Gateway OpenWebNet

Možnost je se povezati z bus SCS preko prehodov (gateway)

Obstajajo dva tipa prehodov (gateway), ki komunicirata preko različnih standardov komunikacij:

 Gateway ethernet ( baziran na Linux)
 Gateway USB / RS232

Gateway ethernet
To so web Serverji, ki služijo za prevajalnike med sporočili OpenWebNet in TCP/IP

Možno je kontrolirati tri različne BUS
 BUS SCS
 Konnex
 DMX

Gateway USB / RS232
Gre za Gateway, ki deluje kot prevajalnik sporočil OpenWebNet poslanih preko USB ali preko serijskega vhoda RS232 in sporočil BUS SCS

PRIMERI
Primeri sporočil OpenWebNet

Sporočila Ukazov

Izklop luči na naslovu 77
 *1*0*77##
KDO = 1
KAJ = 0
KJE = 77

Sporočila statusa

Aktivacija scenarija 1, scenarijskega modula na naslovu 23
 *0*1*23##
KDO = 0
KAJ = 1
KJE = 23

Sporočila zastevkov statusa

Zahtevek statusa termostata na naslovu 1
 *#4*1##
KDO = 4
KJE = 1

Sporočila zastevkov velikosti

Zahtevek izmerjene temperature termostata na naslovu 44
 *#4*44*0##
CHI = 4
DOVE = 44
GRANDEZZA = 0

Sporočila branja velikosti

Izmerjena temperatura termostata na naslovu 44
 *#4*44*0*0251*2##
KDO = 4
KJE = 44
VEIKOST = 0
VREDNOST1 = 0251 (T=+25,1 °C)
VREDNOST2 = 2 (Sistem "klimatizacije")

Sporočila pisanja velikosti

Nastavi glasnost v prostoru 2 na 50%
 *#16*#2*#1*16*##
KDO = 4
KJE = #1
VELIKOST = 1
VREDNOST1 = 16

Viri

Prevedeno iz Italijanščine OpenWebNet

Zunanje povezave

Bticino Italija

Bticino Slovenija

Protokoli prenosne plasti

OpenWebNet


Jegličevke (znanstveno ime Primulaceae)  so družina enoletnih rastlin ali zelnatih trajnic iz reda vresovcev.

Opis
Cvetovi jegličevk imajo pravilen cvet, ki ima praviloma pet čašnih in venčnih listov (le redko štiri ali več), pet prašnikov in nadraslo plodnico z enim vratom.

Čašni in venčni listi so bolj ali manj zrasli. Prašniki stojijo pred venčnimi krpami (pri  sviščih in razhudnikih med njimi). Venček je proti dnu zožen v cevko, proti vrhu pa je trobentasto razširjen.

Listi so razporejeni v venček okoli stebla.

Rodovi
 Androsace L. (syn. Douglasia, Vitaliana)
 Bryocarpum Hook. f. & Thomson
 Cortusa L.
 Dionysia Fenzl
 Dodecatheon L.
 Hottonia L.
 Kaufmannia Regel
 Omphalogramma (Franch.) Franch.
 Pomatosace Maxim.
 Primula L.
 Samolus L.
 Soldanella L.
 Stimpsonia C.Wright ex A.Gray

Naslednji rodovi so sicer uvrščeni v družino jegličevk, a bi po Källersjö et al. (2000) morali biti uvrščeni v družino Myrsinaceae:
 Anagallis L.
 Ardisiandra Hook. f.
 Asterolinon Hoffmans. & Link.
 Coris L.
 Cyclamen L.
 Glaux L.
 Lysimachia L.
 Pelletiera A. St.-Hil.
 Trientalis L.

Viri
 Primulaceae na USDA
 Primulaceae (RBG Kew)

Galerija

Vresovci
Botanične družine

Jegličevke


Quirico Bernacchi (31 August 1914 – 29 March 2006) was an Italian racing cyclist. He won stage 2 of the 1937 Giro d'Italia.

References

External links

1914 births
2006 deaths
Italian male cyclists
Italian Giro d'Italia stage winners
People from Pescia
Sportspeople from the Province of Pistoia
Cyclists from Tuscany

Quirico Bernacchi


An Escharella serratilabris in uska species han Bryozoa nga syahan ginhulagway ni O'donoghue hadton 1924. An Escharella serratilabris in nahilalakip ha genus nga Escharella, ngan familia nga Romancheinidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Escharella

Escharella serratilabris


Ֆարել Ուիլյամս (, ), ամերիկացի երգիչ-երգահան, ռեփեր, երաժշտական պրոդյուսեր, երաժիշտ և նորաձևության դիզայներ։ Նա հանդիսանում է 1991 թվականին ստեղծված The Neptunes դուետի անդամ, որը զբաղվում է սոուլ, հիփ հոփ և R&B ժանրի երգերի թողարկմամբ։ Ֆարելը նաև հանդիսանում է N.E.R.D խմբի վոկալիստը և թմբկահարը։ Նա իր «Frontin» կոչվող առաջին սինգլը թողարկել է 2003 թ.-ին, իսկ իր դեբյուտային «In My Mind» կոչվող ստուդիական ալբոմը թողարկվել է 2006 թվականին։ Իր երկրորդ ստուդիական ալբոմը, որը կոչվում է «Girl», նա թողարկել է 2014 թվականի մարտի 3-ին։ Այդ ալբոմի «Happy» երգը բավականին լուրջ հաջողություններ է ունեցել մի շարք միջազգային հիթ շքերթներում և դարձել է 2014 թ.-ի ամենաշատ վաճառված երգերից մեկը։

Որպես The Neptunes դուետի անդամ, Ֆարելը գրել է մի շարք հիթային երգեր տարբեր արտիստների համար։ Նա ստացել է 7 Գրեմմի, որոնցից երկուսը որպես The Neptunes դուետի անդամ։

Անձնական կյանք
2013 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Ֆարելը ամուսնացել է մոդել/դիզայներ Հելեն Լասիչանի հետ։ Նրանք ունեն մեկ որդի՝ Ռակեթ Ուիլյամսը, ծնված 2008 թվականի նոյեմբերին։

Սկավառակագրություն

Ստուդիական սոլո ալբոմներ
«In My Mind» (2006)
«Girl» (2014)

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
Պաշտոնական կայք

1973 ծնունդներ
Ապրիլի 5 ծնունդներ
21-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ
Ամերիկացի ռեփերներ
Ամերիկացի երաժշտական պրոդյուսերներ
«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Հոլիվուդյան փառքի ծառուղի
Brit Awards մրցանակի դափնեկիրներ
21-րդ դարի ամերիկացի ռեփերներ
Interscope Records-ի արտիստներ
Ամերիկացի երգահաններ
Ամերիկացի դիզայներներ
20-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ

Ֆարել Ուիլյամս


Sandra Bullok () — Amerikalı kino aktrisası.

Seçilmiş filmoqrafiya

 Praktiki magiya (film, 1998) / Practical Magic
 Toqquşma (film, 2004) / Crash
 Yerin cazibəsi (film, 2013) / Gravity
 Hissetmə (film, 2007) / Premonition

Şəkillər

İstinadlar

Xarici keçidlər

ABŞ aktrisaları
Oskar mükafatı laureatları
Ən yaxşı qadın roluna görə Oskar mükafatı qalibləri
Şərqi Karolina Universitetinin məzunları
Qadın şirkət təsisçiləri

Sandra Bullok


Ioannes Daniel Falk (natus Gedani die 28 Octobris 1768, mortuus Vimariae die 14 Februarii 1826) fuit scriptor, poeta, theologusque Germanus.

Vita
Anno 1792 studens factus est Salinis Saxonicis in ordine theologico. Inde ab anno 1798 Vimariae docens privatus fuit; a duce ipso creatus est anno 1806 post Proelium Ienense consiliarius officialis meritorum causa.

Anno 1813, Gesellschaft der Freunde in der Not, opus fundatum, condidit ut infantes orbi relicti pauperes educatione fruerentur. Postea vel scholam fundavit, quam anno 1829 nomine Falksches Institut publicam declaraverunt. Falk mortuo, corpus sepultum est in crypta ducali in sepulcreto vetere Vimariano.

Momentum
Auctor Falk primo satirica pepigit, quae satiricum sensum antiquissimum, i.e. generaliorem atque minus acrem, implent. Id in lectoribus incommodo fuit, quia textus nec acidi nec molesti sale egebant. Exempli gratia, huc citetur opusculum praetitulatum Taschenbuch für Freunde des Scherzes und der Satire (1797-1803, cum 7 collectionibus annuis). Inter eius alia opera referatur de tractatione Amphitruo, comoediae Plauti (Salinis Saxonicis 1804). Eius de artibus tractationes Kleine Abhandlungen, die Poesie und Kunst betreffend (Vimariae 1803), eius periodicum Elysium und Tartarus (1806) necnon opus post mortem editum, cui titulus Goethe aus näherm persönlichen Umgang dargestellt (1832), permulta scitu digna de culturalibus condicionibus tempore classico Vimariensi produnt. Etiam verba "Oh du fröhliche," cantus natalicii notissimi, exaraverat.

Fontes
Meyers Großes Konversations-Lexikon, 6: 288–289. Leipzig 1906. Quod relegi potest hic in interreti.

Auctores Theodisci
Poetae Germaniae
Scriptores Germaniae
Theologi Germaniae

Ioannes Daniel Falk


An Chroeomys andinus in uska species han Rodentia nga syahan ginhulagway ni Philippi hadton 1858. An Chroeomys andinus in nahilalakip ha genus nga Chroeomys, ngan familia nga muridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chroeomys

Chroeomys andinus


Cessna 310 adalah pesawat monoplane enam kursi, sayap rendah (low wing), bermesin ganda Amerika yang diproduksi oleh Cessna antara tahun 1954 dan 1980.

Ini adalah pesawat pertama bermesin ganda Cessna yang dimasukkan ke produksi setelah Perang Dunia II.

Referensi

 FAA Type Certificate Data Sheet Number 3A10
 Andrade, John. Militair 1982. London: Aviation Press Limited, 1982. ISBN 0-907898-01-7
 Harding, Stephen. U.S. Army Aircraft Since 1947. Shrewsbury, UK: Airlife Publishing, 1990. ISBN 1-85310-102-8.
 Taylor, John W. R. Jane's All The World's Aircraft 1966–67. London: Sampson Low, Marston & Company, 1966.
 Taylor, John W. R. Jane's All The World's Aircraft 1982–83. London: Jane's Yearbooks, 1982. ISBN 0-7106-0748-2.

Pranala luar

 U-3 description at GlobalSecurity.org

Pesawat terbang Cessna
Pesawat terbang sayap rendah

Cessna 310


Olga Davidovna Kamenjeva (; , rođena Bronštejn, 1883 - 11. septembar 1941) bila je ruska boljševička revolucionarka i sovjetska političarka, poznata kao sestra Lava Trockog i prva supruga Leva Kamenjeva.

Sa Kamenjevim se vjenčala nedugo nakon što je 1902. godine postala članicom RSDRP, te mu je rodila dva sina. Zajedno sa mužem je provela nekoliko godina u emigraciji. Nakon Oktobarske revolucije i dolaska boljševika na vlast su joj početkom 1918. povjereni teatri u novoj sovjetskoj državi, koje je, zajedno sa Vsevolodom Mejerholjdom pokušala "radikalizirati". Sa tog mjesta je godine 1919. smijenjena na poticaj Anatolija Lunačarskog koji je uspio nagovoriti Lenjina da teatrima ostavi njihov tradicionalni oblik i način rada. Tokom sljedećih nekoliko godina se bavila kulturnim i propagandnim aktivnostima.

U međuvremenu se njen brak počeo raspadati, dijelom zato što je Kamenjev u frakcijskim sukobima stao na stranu Zinovjeva i Staljina protiv Trockog, a dijelom i zbog njegovih vanbračnih afera. 1928. ju je muž konačno ostavio kako bi se oženio za Tatjanu Gljebovu.

Usprkos toga, a najviše zbog toga što joj je brata Staljin smatrao za svog najopasnijeg neprijatelja, Olga Kamenjeva nije mogla izbjeći Veliku čistku čija joj je jedna od prvih žrtava bio Kamenjev, osuđen na smrt na Prvom moskovskom procesu u augustu 1936. Olga Kamenjeva je uhapšena i zatvorena. Njena dva sina - Jurij i Aleksandar - su pogubljeni 1938. i 1939. godine. Olga Kamenjeva je, pak, bila likvidirana u tzv. Medvjedevskom pokolju za vrijeme Drugog svjetskog rata 1941. godine.

Žrtve Velike čistke

Olga Kamenjeva


Blackjack alebo dvadsaťjeden je hazardná kartová hra podobajúca sa na hru oko. Názov hry vznikol na základe špeciálneho bonusu, ktorý sa hráčom vyplácal, pokiaľ mali kombináciu A a J obe čiernej farby – teda piky alebo trefy. Tento bonus sa už v súčasnosti nevypláca, ale názov hry zostal.

Hráč hrá proti krupiérovi a snaží sa dosiahnuť väčší súčet bodov, ako krupiér, nesmie však prekročiť 21. Hrá sa s balíčkom 52 francúzskych kariet, v kasínach sa hrá so šiestimi balíčkami. Hodnota figúr sa rovná 10, hodnota kariet s číslami sa rovná číslu na karte, eso sa môže rátať ako 1 alebo 11. Hra začína rozdaním kariet zľava doprava jednotlivým hráčom a krupiérovi lícom nahor. Potom dostane každý hráč ďalšiu kartu. Hráč sa po obdržaní druhej karty môže rozhodnúť, či berie ďalšiu a ďalšiu kartu, alebo si už ďalšiu kartu nepraje. Ak prekročí 21, jeho vklad prepadá krupiérovi. Najvyššia možná kombinácia je Blackjack tvorená Esom a ľubovoľnou kartou s hodnotou desať. Vtedy sa výhra vypláca v pomere 3:2, ale iba v prípade, že Blackjack nemá aj krupiér. Keď už hráči majú všetky svoje karty, ťahá svoje karty krupiér, musí ťahať kým nemá súčet aspoň 16, keď má súčet 17 nesmie už ťahať.
Kto má viac ako krupiér vyhráva toľko koľko vsadil. Ak krupiér prekročí 21, vyhrávajú všetci hráči, ktorí zostali v hre. Ak má hráč rovnakú hodnotu, ako krupiér, vklad zostáva do ďalšej hry.

Rozdelenie – split: Ak prvé dve karty hráča majú rovnakú hodnotu, môže ich rozdeliť a hrať súčasne dve hry, aj na druhú hru však musí vložiť vklad, ktorým začal. Ak sú delené dve esá, hráč nemôže dosiahnuť Blackjack iba 21.

Zdvojenie stávky – double: Ak hráč prvými dvoma kartami dosiahol súčet 9, 10, alebo 11, môže zdvojnásobiť vklad.

Poistenie stávky: Ak je prvou krupiérovou kartou eso, hráč sa môže poistiť proti krupiérovmu Blackjacku. Polovicu svojho vkladu, môže dať na poistku, ak krupiér dosiahne Blackjack, vyplatí hráčovi poistku pomerom 2:1, v opačnom prípade poistné prepadá krupiérovi.

Iné projekty

Kartové hry
Hazardné hry

Blackjack


Ludovicus Riel (22 Octobris 1844 – 16 Novembris 1885), vulgo Louis Riel (quod  dicitur), fuit vir publicus Canadensis, politicus et spiritualis populi Métis dux, Manitobaeque provinciae conditor. Duas contra gubernationem Canadensem et Iohannem A. Macdonald, primum eius Primum Ministrum, rebellationes egit. Iura et culturam Métis protegenda in animo habebat, cum opes Canadenses semper magis in patria sua, in septentrio-occidentalibus Americae Septentrionalis partibus sita, perceptae erint. Heros esse a multis Canadensibus hodie censetur.

Prima rebellatio fuit Rebellio Fluminis Rubri illa, quae ab anno 1869 ad 1870 habita est. Rectio provisoria (gouvernement provisoire), quam Riel ipse condidit, Manitobae in Confoederatione Canadensi initum pacta est; sed Riel, Thoma Scott inter haec summa controversia occiso, ad Civitates Foederatas in exilium fugit. Riel nihilo minus latissime "Pater Manitobae" esse ducitur. Dum in exilio versabatur, ter ad Cameram Communium Canadae comitiis allectus est, etsi nunquam Ottavae adesse potuerit. Riel commotus erat, namque in exilio ei remanendum erat, quamquam populi sui dux et propheta a Deo electus se credebat, quae fides serius in vita sua revenit et acta sua adfecit. Anno 1881 Marguerite Monet in matrimonium duxit, quacum tres liberos genuit.

Riel anno 1884 in eo, quod nunc Saskatchewan est, revenit eo consilio, ut populi Métis curas doloresque Rectioni Canadensi protulerit. De his rebus tandem armis pugnatum est, quod nunc Rebellio Septentrio-Occidentis appellatur. Illa viribus Canadensibus exstincta, Riel comprehensus, iudicatus, ad furcamque damnatus est. Cum Riel sympathia apud Canadae Francophonos uteretur, mors sua duras consequationes adfinitati Quebeci et Canadae Anglophonae adtulit. Utrum Riel herous Pater Confoederationis traditorne esset, multum decertatur, attamen pro certo unus ex nimis multiplicibus, controversis, tandemque tragicis historiae Canadae personis fuit.

Notae

Nexus externi

 De iudicio Riel

Politici Canadae
Rerum novarum cupidi

Ludovicus Riel


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Okaihau.

Lungsod ang Okaihau sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Far North District ug rehiyon sa Northland, sa amihanang bahin sa nasod,  km sa amihanan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Okaihau, ug adunay  ka molupyo. Okaihau nga nahimutang sa lanaw sa Lake Omapere.

Ang yuta palibot sa Okaihau kabungtoran sa amihang-kasadpan, apan sa habagatang-sidlakan nga kini mao ang patag. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa amihanan-kasadpan sa Okaihau. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Okaihau may gamay nga populasyon. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Waimate North,  km sa sidlakan sa Okaihau. Hapit nalukop sa lasang ang palibot sa Okaihau.

Ang klima kasarangan. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Hulyo, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Enero, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga lungsod sa Northland

Okaihau (lungsod)


Armin Đerlek (; born 15 July 2000) is a Serbian footballer.

Club career

Early years
Born in Novi Pazar, Đerlek started playing football with a local academy named "AS" at the age of 7. Four years later, he moved to Pazar Juniors. In an interview made in 2017, he remembered on 28 January 2011, when his grandfather took him to the first training. Playing for the club, he was affirmed as "the target man" in the academy since 2015 when he left the club as one of the top youth prospects in Serbia. He moved to OFK Beograd in summer 2015 at the age of 15, penning his first three-year professional contract with the club. He sued the club for unpaid wages and received a dispute over arbitration in March 2017, when he left OFK Beograd as a free agent. Later, same month, it was announced about his moving to Partizan. Previously, he had been marked as a pick of the greatest rival, Red Star Belgrade.

Partizan
On 28 April 2017, Đerlek signed a three-year contract with Partizan, when he was officially promoted by the club's director of football, Ivica Iliev. He passed summer pre-season with the first team, but failed to make any official appearances with the club for the rest of 2017. In February 2018, Đerlek joined the first squad under coach Miroslav Đukić, among a group of youth players who impressed during the winter-break, choosing to wear the number 44 jersey. He made his professional debut for Partizan in 23rd fixture match of the 2017–18 Serbian SuperLiga campaign, having played 67 minutes in 2–1 away victory over Mladost Lučani on 18 February 2018. Đerlek noted his first Eternal Derby on 14 April 2018, having played 57 minutes of the match. Đerlek was replaced by Zoran Tošić in second-half, while Partizan archived 2–1 defeat in the game. Đerlek won his first trophy with Partizan after 2–1 victory over Mladost Lučani in final match of the 2017–18 Serbian Cup on 23 May 2018. In summer 2018, after Gabriel Enache joined the club and took the number 44 shirt, Đerlek converted his squad number to 8, which previously had been worn by Vladimir Đilas. Đerlek played his first continental match for Partizan in 3–0 victory over Rudar Pljevlja on 19 July 2018.

Sivasspor
On 5 August 2019, Đerlek signed a five-year contract with Turkish Süper Lig club Sivasspor. After not making any appearances for Sivasspor in the 2022–23 season, Đerlek's contract was terminated by mutual consent on 31 August 2023.

International career
In 2014, Đerlek was invited into Serbian under-15 national team under coach Marko Mitrović. He scored a goal in a debut match for the team against Montenegro on 9 December 2014. He also scored against the Netherlands on 11 February 2015. Đerlek continued playing with Serbian under-16 selection between 2015 and 2016, scoring in matches against Poland and Macedonia, and in a match against Montenegro on 10 June 2016, when he scored a hat trick. He also scored on his debut match for Serbian under-17 level against Hungary on 8 December 2015. He played performed as a captain until summer 2017, helping the team to qualify for the UEFA European Under-17 Championship in 2016 and 2017. In December 2017, Perica Ognjenović called Đerlek in Serbian under-18 national team for the tournament in Israel. He made his debut for the team as a captain in 1–0 defeat against home team on 11 December same year, and also played against Germany next day.

Playing style

Standing at 5-foot-8-inches (1.73 m), Đerlek usually operates as an attacking midfielder. He can use both legs equally well, which allows him to create a position for a shot from multiple angles. He is characterised as a creative playmaker with strong pace, likewise good ball control and game vision. He is also described as classic number 10 in 4-2-3-1 formation, with leadership and captaincy roles. Due to his playing style, The Guardian compared him with Eden Hazard as also his compatriot Adem Ljajić.

Career statistics

Club

Honours

Club
Partizan
Serbian Cup: 2017–18

References

External links

2000 births
Living people
Footballers from Novi Pazar
Men's association football midfielders
Serbian men's footballers
Serbia men's youth international footballers
Serbia men's under-21 international footballers
FK Partizan players
Serbian SuperLiga players
NK Aluminij players
Slovenian PrvaLiga players
Sivasspor footballers
Süper Lig players
Serbian expatriate men's footballers
Expatriate men's footballers in Turkey
Serbian expatriate sportspeople in Turkey
Expatriate men's footballers in Slovenia
Serbian expatriate sportspeople in Slovenia
Bosniaks of Serbia

Armin Đerlek


The Professorship of Comparative Law is a chair in law at the University of Oxford. The current holder of the chair is Birke Häcker.

The chair was founded as the Professorship of Comparative Law in 1948 and was the first chair of comparative law created in the United Kingdom. The chair is linked with a Professorial Fellowship at Brasenose College, Oxford. In 2013, the chair was renamed from Professorship of Comparative Law to Linklaters Professorship of Comparative Law "in recognition of Linklaters' support for Law in Oxford". After the funding arrangement expired at the end of 2017, the chair reverted to its original name on 1 January 2018.

List of Professors of Comparative Law

Professor of Comparative Law
 1948 to 1964: F. H. Lawson
 1964 to 1971: Otto Kahn-Freund
 1971 to 1978: Barry Nicholas
 1979 to 1999: Bernard Rudden

Linklaters Professor of Comparative Law
 2003 to 2015: Stefan Vogenauer
 2016 to 2017: Birke Häcker

Professor of Comparative Law
 2018 to present: Birke Häcker

References

Professorships at the University of Oxford
Professorships in law
1948 establishments in England
Brasenose College, Oxford
Lists of people associated with the University of Oxford

Professor of Comparative Law (Oxford)


Giovanni Papini, né à Florence le  et mort le , est un écrivain italien. Son œuvre, à la tonalité satirique, continue d'être étudiée en Italie et en France, bien que sa personnalité soit controversée en raison de ses rapports avec le fascisme à partir de 1935.

Il est le grand-père de l'actrice Ilaria Occhini (1934-2019).

Biographie
Fils de Luigi Papini, un artisan républicain et anticlérical qui avait combattu sous les ordres de Garibaldi, et d'Erminia Cardini, Giovanni se passionne dès l'enfance pour la lecture littéraire et scientifique, en particulier le positivisme, l'idéologie dominante de la fin du . Il devient instituteur, et fonde en 1903 avec Giuseppe Prezzolini la revue  ; il contribue également à la revue Il Regno, dirigée par le nationaliste Enrico Corradini. Quatre ans plus tard, il publie Le crépuscule de la philosophie (), manifeste dans lequel Papini proclame la mort de la philosophie, et Le pilote aveugle (), un recueil de nouvelles. Toujours en 1907, en raison d'un désaccord avec les autres collaborateurs de la revue, la parution de Leonardo s'interrompt. C'est à cette époque que Papini épouse Giacinta Giovagnoli.

En 1911, il fonde avec Giovanni Amendola une nouvelle revue, , qui ne paraît que jusqu'en 1913. Dans , en 1912, Papini exprime avec violence son nihilisme et son rejet du christianisme ; il déclenche un scandale en laissant entendre que Jésus et l'apôtre Jean pourraient avoir entretenu une relation homosexuelle. La même année est publiée son autobiographie, Un homme fini (), qui reste une des plus connues de ses œuvres. De 1913 à 1915, il dirige la revue . Papini écrit également quelques recueils poétiques ; c'est sans doute en 1920 qu'il se convertit au catholicisme, et l'année suivante, sa Vie du Christ () est un succès dans sa traduction en langue anglaise, .

En 1931, Papini publie un roman, Gog, qui met en scène un vieillard richissime et nihiliste, collectionnant les hommes vivants. Ce personnage est réutilisé par les auteurs de la bande-dessinée La Brigade chimérique (2009-2010), qui convoquent différentes figures de super-héros et de super-vilains « primitifs » de la littérature fantastique d'avant-guerre.

Progressivement Papini se rapproche du fascisme à partir de 1935, tout en refusant une chaire de littérature italienne à l'Université de Bologne mais conserve une aversion pour le nazisme comme le 26 mars 1942, lorsqu'il prit la parole à la conférence de l'Union européenne des écrivains à Weimar avec un discours sur l'importance des valeurs humanistes chrétiennes. En 1937, Il dédie le premier volume de son Histoire de la littérature italienne à Mussolini avec une dédicace ; « au Duce, ami de la poésie et des poètes ».

Depuis 1942, il était vice-président de La Société européenne des Écrivains. Lorsque celui-ci s'effondre, en 1943, Papini se réfugie dans un couvent franciscain à Verna. Après la Seconde Guerre mondiale, discrédité comme bon nombre d'autres intellectuels ayant été liés au fascisme, il reste soutenu par les mouvements politiques catholiques de droite et publie plusieurs essais. Il collabore également jusqu'à sa mort au . Le poète et intellectuel Eugenio Montale, antifascistes de la première heure, a commenté de manière élogieuse le décès de l'écrivain florentin avec les mots suivants : « Une figure unique, irremplaçable, à qui nous devons tous quelque chose de nous-mêmes ». Quant à lui, Jorge Luis Borges dira des années plus tard : « Je soupçonne Papini d'avoir été injustement oublié ».

La « confession » de Picasso
En 1952, Papini publie , un roman satirique qui est la suite de Gog, et qui contient des interviews imaginaires de personnages célèbres : Kafka, Tolstoi, Freud, Molotov, Hitler, Cervantes, Goethe, William Blake, Robert Browning…

Ce roman relate entre autres une « confession » du peintre Pablo Picasso :

L'historien de l'art Richard Dorment explique, dans une lettre au journal britannique , que Franco puis l'OTAN auraient utilisé cet extrait, repris au premier degré par plusieurs journaux, afin d'entacher la réputation de l'artiste à cause de ses positions ouvertement communistes. Quelques années plus tard, en 1962, Picasso aurait demandé à son biographe Pierre Daix de mettre au jour la supercherie, ce qu'il aurait fait dans Les Lettres françaises. Le magazine Life a publié en 1969 un correctif à ce sujet.

Œuvres choisies
 Histoire du Christ. Traduit de l'italien par Paul-Henri Michel. Paris, Payot & Cie, 1922. Réédité par les Éditions De Fallois, L'Âge d'Homme (2010), traduit de l'italien par Gérard Genot, préface de François Livi, Professeur à la Sorbonne.
 Le Démon m'a dit. Traduit de l'italien par Paul-Henri Michel. Paris, Payot, 1923.
 Un homme fini. Traduit de l'italien par Henry R. Chazel. Avec une introduction de Paul Guiton et un portrait de l'auteur. Paris, Librairie Académique Perrin, 1923.
 Saint Augustin. Traduit de l'italien par Paul-H. Michel. Paris, Plon (Le Roseau d'Or), 1930.
 Gog. Traduit de l'italien par René Patris. Paris, Flammarion, 1932.
 Dante vivant. Traduit de l'italien par Juliette Bertrand. Paris, Bernard Grasset, 1934.
 Les témoins de la passion. Sept légendes évangéliques. Traduit de l'italien par Fernand Hayward. Paris, Bernard Grasset, 1938.
 Visages découverts, suivi de : Le sac de l'ogre. Traduit de l'italien par Georges Petit. Paris, Éditions Charles Dessart, 1942.
 Lettres aux hommes du pape Célestin VI. Traduit de l'italien par Juliette Bertrand. Préface de Marcel Brion. Paris, Éditions du Pavois (Bibliothèque Internationale), 1948.
 Michel-Ange. Traduit de l'italien par Fernand Hayward. Paris, Flammarion, 1950.
 Le livre noir. Traduit de l'italien par Julien Luchaire. Paris, Flammarion, 1953.
 Le Diable. Traduit de l'italien par René Patris. Paris, Flammarion, 1954.
 La seconde naissance. Adapté de l'italien par Philippe Marceliaire. Préface de Daniel-Rops. Paris, Éditions du Centurion, 1962.

 Concerto fantastique : toutes les nouvelles. Éditions l'Âge d'Homme, 2010.

Prix
En 1958, Papini recevra à titre posthume le Prix de la mémoire « La plume d'or ».

Études
 Roberto Ridolfi, L'étonnant monsieur Papini. Traduit de l'italien par Marcelle Bourrette-Serre. Préface de Daniel-Rops. Paris, Librairie Arthème Fayard (Bibliothèque Ecclesia), 1959.
 Vintila Horia, Giovanni Papini. Paris, Wesmael-Charlier (Conversions Célèbres), 1963.
 Janvier Lovreglio, Une odyssée intellectuelle entre Dieu et Satan. Giovanni Papini (1881-1956). Tome 1 : L'homme. Tome 2 : La pensée. Tomes 3 & 4 : L'écrivain. Paris, Éditions P. Lethielleux, 1973-1975-1978-1981.
 Le , France Culture diffuse « Une vie une œuvre » consacrée à Giovanni Papini, produite par Catherine Soullard.
 Maria Pia De Paulis-Dalembert, Giovanni Papini : Culture et identité. Toulouse, Presses de l'Université du Mirail, 2007.

Notes et références

Liens externes

 Article sur La Vie de personne (éditions Allia, 2009) dans L'@mateur d'idées.

Naissance à Florence
Écrivain italien du XXe siècle
Écrivain catholique
Personnalité de l'Association nationaliste italienne
Naissance en janvier 1881
Décès en juillet 1956
Décès à 75 ans

Giovanni Papini


浜口 庫之助(はまぐち くらのすけ、1917年7月22日 - 1990年12月2日)は、日本のシンガーソングライター。愛称はハマクラ。

兵庫県神戸市出身。東京府立第四中学校卒業。青山学院大学商学部卒業。パーカッショニストの浜口茂外也は息子。元女優の渚まゆみは妻。

経歴
1917年、兵庫県神戸市に生まれる。浜口の父は建設会社を経営する実業家で、家庭環境は非常に裕福だった。家族の多くが音楽好きで兄弟はチェロ、ギター、ウクレレなどを嗜んだ。浜口自身も自然に音楽に親しんで育ち、5歳の時には楽譜を読めるようになった。

小学2年の時に一家は東京へ引っ越した。東京府立第四中学校(現・東京都立戸山高等学校)に進学した浜口は旧制第一高等学校(現・東京大学教養学部前期課程)入学を目指し勉学に励んだが受験に失敗し、1935年、早稲田大学高等予科(現・早稲田大学高等学院)に入学するが翌年に中退した。

1936年、新宿にあった帝都ダンスホールのバンドボーイとなり、ギタリストとして活動した。当時の浜口は昼と夜に2つのバンドを掛け持ちしながらアメリカへ渡ってジャズの修行をすることを夢見ていた。この夢は翌1937年になって実現しかけたが、日中戦争の開戦が近いという情報を入手した友人に渡航中止を勧められて断念した。

渡航を断念した浜口は神戸製鋼所に就職したが社会人として働くには学歴が必要だと悟り退社。1939年に青山学院高等商学部(現・青山学院大学経営学部)に入学した。当時の浜口はギター講師やスタジオ・ミュージシャンをして生活費を稼ぐ傍ら、大学内で立教大学や慶應義塾大学など他大学の学生と一緒に「DooDooフライヤン」という名のバンドを組んで活動した。

1942年9月に青山学院高等商学部を繰り上げ卒業した浜口はジャワ島で農園を委託経営する会社に就職し、同島のマランへ赴任した。浜口は終戦まで同地に勤務し、商社の仕事の他に軍の依頼で現地の住民に歌を通して日本語教育を行う仕事も任された。

太平洋戦争終結後捕虜となり、1946年5月に引き揚げ。東京でバンドを組み、進駐軍を相手に演奏を行った。

その後灰田勝彦の誘いを受けて灰田がメンバーを務めるハワイアンバンドのメンバーとなったり、自らも「スウィング・サーフライダーズ」や「アフロクバーノ」を結成して音楽活動を続ける。

1950年結婚、一男一女をもうける。長男はスタジオミュージシャンで、ラテンパーカッショニストとして日本屈指の存在である浜口茂外也。

「浜口庫之助とアフロ・クバーノ」として1953年から1955年まで3年連続でNHK紅白歌合戦に出場した(第4回・第5回・第6回を参照)。

1957年、新宿コマ劇場で公演を行った海外の舞踊団が「郷土の芸術をお見せできるのは光栄なこと」と挨拶したのを見た浜口は、外国の音楽を演奏するのではなく日本の曲を創作することこそが重要だと認識するようになり、バンドを解散、歌手活動を停止し、作詞家・作曲家へ転向。

1959年、「黄色いさくらんぼ」、「僕は泣いちっち」がヒットし、作詞家・作曲家として頭角を現すようになる。翌1960年に作詞した「有難や節」のヒット以降は社会情勢や大衆心理をとらえた作品作りを意識することで数々のヒット曲を生み出すようになった。また「有難や節」を題材にした日活映画『有難や節 あゝ有難や有難や』にも出演している。

1960年代には数々のヒット曲を出し、ヒットメーカーと呼ばれるようになる。

1963年、妻、邦子と死別。この年公開された映画「拝啓天皇陛下様」(野村芳太郎監督)には、容貌が似ていることを買われて昭和天皇役で出演した。

1965年、「愛して愛して愛しちゃったのよ」を歌った和田弘とマヒナスターズ、ビリーバンバン、西郷輝彦、にしきのあきらなど自らの弟子をスターに育て上げるなど人材育成にも才能を発揮。

1966年、「星のフラメンコ」「バラが咲いた」で日本レコード大賞(第8回)・作曲賞を受賞。以降、1972年石原裕次郎の「恋の町札幌」に至るまでヒット曲を世に送り続けた。鮮明に訴えかけるような個性の強い詞・曲作りを得意とし、今もなお一節が多くの人の記憶に残るようなヒット作が多い。

1973年に女優の渚まゆみと再婚。一女をもうけた。

晩年の1987年には、島倉千代子に楽曲提供した「人生いろいろ」(作詞:中山大三郎)が大ヒットした。

1989年、テレビ北海道開局記念番組「北海道はオーケストラ」の音楽を担当した。

大衆のために歌を作るという浜口の思いは強く、1990年には文化庁から叙勲(勲四等)の打診があった際には「勲章のため曲を作っているのではない」という思いから辞退した。

1990年12月2日、喉頭癌のため、東京都豊島区の癌研究会附属病院にて死去、。クリスチャンであったため、葬儀は東京都千代田区飯田橋の富士見町教会で営まれた。

評価
ジャックスの早川義夫は、「ロール・オーヴァー・ゆらの助」という浜口をちゃかしたような作品を発表したことがあるが、「人生いろいろ」を聴いたとき、
その曲のよさに感動し、そんな曲を書かなければよかったと心から反省したという。

主な作品

歌謡曲・フォーク・ポップス

作詞・作曲
夜のベンチ(歌:大野一夫)(1959年)
 僕は泣いちっち(歌:守屋浩)(1959年)
 銀座の子守唄(歌:和田浩治(1960年)、守屋浩(1971年))
 コロッケの唄(歌:五月みどり)(1962年, 2003年)
 夜空の笛(歌:守屋浩)(1962年)
 涙くんさよなら(歌:坂本九、ジャニーズ、和田弘とマヒナスターズ、ジョニー・ティロットソンの競作)(1965年)
 愛して愛して愛しちゃったのよ(歌:田代美代子・和田弘とマヒナスターズ)(1965年)
 星娘(歌:西郷輝彦)(1965年)
 星のフラメンコ(歌:西郷輝彦)(1966年)
 バラが咲いた(歌:マイク真木)(1966年)
 笑えピエロ(歌:植木等)(1966年)
 夕陽が泣いている(歌:ザ・スパイダース)(1966年)
 風が泣いている(歌:ザ・スパイダース)(1967年)
 夜霧よ今夜も有難う(歌:石原裕次郎(1967年)、吉田拓郎(1977年))
 粋な別れ(歌:石原裕次郎)(1967年)
 愛の渚(歌:水原弘)(1967年)
 スイッチョ小唄(歌水原弘) (1967年)
 エンピツが一本(歌:坂本九、葉村エツコ)(1967年)
 花と小父さん(歌:伊東きよ子(1967年)、植木等(1967年)、畠田理恵(1989年)、里見浩太朗・熊田胡々(2012年))
 夜の虫(歌:浜口庫之助(1967年)、渚まゆみ(1974年)、みのもんた(2006年))
 花の手拍子(歌:英亜里)(1968年)
 港町 涙町 別れ町(歌:石原裕次郎)(1969年)
 みんな夢の中(歌:高田恭子)(1969年)
 涙と幸せ(歌:江利チエミ(1969年)、浜口真弓+庫之助(1983年))
 へんな女(歌:水原弘)(1970年)
 もう恋なのか(歌:にしきのあきら)(1970年)
 こんど生まれてくる時は 水原弘(1971年)
 ああこの恋は 水原弘(1971年)
 空に太陽がある限り(歌:にしきのあきら)(1971年)
 熱い涙(歌:にしきのあきら)(1971年)
 恋の町札幌(歌:石原裕次郎(1972年)、石原裕次郎・川中美幸(1995年)、里見浩太朗・熊田胡々(2012年))
 我愛你(歌:方怡珍)(1973年)
 奪われたいの(歌:渚まゆみ)(1973年)
 祭りの夜は恋の夜 歌 水原弘(1973年)
 青空  歌 水原弘(1973年)
 わたし半人前(歌:渚まゆみ)(1974年)
 クロスオーバー・ラブ(歌:石原裕次郎)(1978年)
 大人になれば(歌:大場久美子)(1978年)
 恋の雪まつり(歌:三浦雄一郎)(1980年)
 夕暮れ、恋人(歌:和田アキ子)(1981年)
 キャベツ畑の子供たち(歌:間下このみと子供たち)(1984年)
 ロマン札幌(歌:渚まゆみ)(1985年)
 恋する蝶々(歌:五月みどり)(1988年)
 愛しただけよ(歌:柏原芳恵)(1988年)
 海の声 森の声(歌:堺正章)(1991年)

作詞
 有難や節(歌:守屋浩)(1960年)

作曲
 黄色いさくらんぼ(歌:スリー・キャッツ(1959年)、ゴールデンハーフ(1970年))
 若い突風(歌:和田浩治)(1960年)
 恋の山手線(歌:小林旭)(1964年)
 恍惚のブルース(歌:青江三奈)(1966年)
 ブルーブルース(歌:青江三奈)(1966年)
 眠られぬ夜のブルース(歌:青江三奈)(1967年)
 みんなあげましょう(歌:由美かおる)(1967年)
 愛のさざなみ(歌:島倉千代子)(1968年)
 旭川ブルース(歌:中坪健)(1968年)
 銭ゲバ大行進(歌:唐十郎)(1970年) - 映画『銭ゲバ』主題歌
 泣くときゃひとり(歌:水原弘(1970年)
 しのび逢う恋(歌:ちあきなおみ)(1971年)
 心に火をつけて(歌:にしきのあきら)(1971年)
 ちいさな恋(歌:天地真理)(1972年
 ねことめだか(歌:宮内良)(1979年) - テレビ番組『おかあさんといっしょ』で放送
 夢という名の女(歌:森進一)(1980年)
 人生いろいろ(歌:島倉千代子)(1987年)

採譜・補作
 アキラの会津磐梯山(曲) (歌:小林旭)(1960年)
 ケメ子の歌(詞・曲) (歌:ザ・ダーツ、ザ・ジャイアンツの競作)(1968年)

CM曲
 小さな瞳(ロッテ・チョコレート)
 愛する瞳、大学フレッシュ(参天製薬)(歌:浜口庫之助)
 私のカローラ(トヨタ・カローラ) - ボサノヴァ調、歌詞の一部はフランス語
 いとしのカローラ(トヨタ・カローラ)
 ヤクルト・ジョア(「ヤクルト・ジョアのうた」「ジョアのうた」とも) (ヤクルト本社) (歌:小柳ルミ子。後年、剛力彩芽も歌う)
 二度と言うな (タケダ・フローミン) (歌:浜口庫之助・天地総子)
 誰かさんといっしょに (ヤマギワ) (歌:浜口庫之助・渚まゆみ)
 サンカラー薔薇 (三洋電機カラーテレビ)(歌:浜口庫之助)
 プッチンプリン (江崎グリコ)(歌:浜口庫之助、林寛子)
 水割りソング (サントリー)  - 「黄色いさくらんぼ」の替え歌(ただし英語)を自らの歌唱でカバー。これを1997年、KONISHIKIがカバー。
 純生ビール(サントリー)
 明治屋ガーバー・ベビーフード(明治屋)(歌:浜口庫之助)
 バンソーの唄(万創)(歌:浜口庫之助・東映児童合唱団)
 ビッグ・アイ(東京コンタクトレンズ)(歌:浜口庫之助)

その他
北海道放送『東芝日曜劇場・わかれ』劇伴音楽(1967年)
フジテレビ『猿の惑星 (テレビドラマ) 』日本版オープニングテーマ曲(1975年)

NHK紅白歌合戦出場歴

演じた人物
 玉置浩二 - 「みんな夢の中~ある偽ハマクラ伝~」(1992年12月28日、関西テレビ開局35周年記念番組)
 2年前に亡くなった浜口庫之助へのオマージュ作品。「偽ハマクラ」を演じる玉置浩二が劇中でハマクラメロディを歌い、島倉千代子もその母役としてワンシーン登場した。
 桑田佳祐 - 連続テレビ小説『ひよっこ』特別編(2017年12月31日、NHK総合「第68回NHK紅白歌合戦」内の企画)
 同作の主題歌を担当していた桑田が浜口を演じ、桑田自らギターを演奏して有村架純ら他のキャストたちと「涙くんさよなら」を歌唱。

脚注

参考文献

新版 『ハマクラの音楽いろいろ』 立東舎文庫、2016年6月

関連項目
 犬丸一郎 - 帝国ホテル社長。「スウィング・サーフライダーズ」のベースを担当。
 斎藤ノヴ - 弟子。
 藤原審爾 - 小説家。青山学院大学時代の友人。
 吉田拓郎 - アルバム『ぷらいべえと』にて「夜霧よ今夜も有難う」をカバー。
 久世光彦 - 単発ドラマ「みんな夢の中〜ある偽ハマクラ伝〜」を演出。

外部リンク

日本のギタリスト
日本の男性シンガーソングライター
日本の男性作曲家
日本の作詞家
日本の引揚者
NHK紅白歌合戦出演者
神戸製鋼所の人物
青山学院大学出身の人物
東京都立戸山高等学校出身の人物
神戸市出身の人物
1917年生
1990年没

浜口庫之助


Mann über Bord ist ein Fernsehfilm aus der Krimireihe Tatort und wurde am 10. September 2006 auf Das Erste zum ersten Mal gesendet. Er ist die 639. Episode der Tatort-Reihe und der 7. Fall für den Kieler Ermittler Klaus Borowski.

Borowskis Angelurlaub in Schweden endet mit dem Verschwinden des Kapitäns der Fähre. Bei der Untersuchung ob Mord, Selbstmord oder Versicherungsbetrug dahintersteckt, entdeckt der Ermittler das Doppelleben des Opfers und muss eine der beiden Ehefrauen überführen.

Handlung
Borowski ist mit der Fähre "Scandinavica" auf dem Heimweg von seinem schwedischen Angelurlaub und beobachtet an Bord einen Streit zwischen dem Kapitän und seinem Ersten Offizier Björndahl.

In der Nacht gibt es Alarm, weil die Lotsentür nicht richtig geschlossen ist. Als der Vorfall dem Kapitän gemeldet werden soll, ist dieser verschwunden. Daraufhin wird die Kieler Polizei informiert, und so erhält Borowski den offiziellen Auftrag, sich um den Fall zu kümmern. Er spricht Björndahl sofort auf den Disput an, den er beobachtet hatte. Doch meint dieser, dass es sich nur um ein dienstliches Problem gehandelt habe: Er habe den Kapitän darauf aufmerksam gemacht, dass dieser die zulässige Höchstgeschwindigkeit überschritten habe.

Sobald die Fähre in Kiel eingelaufen ist, sieht sich der Kriminaltechniker an der Lotsentür um und findet dort Haare und Blut. Somit ist davon auszugehen, dass jemand den Kapitän über Bord geworfen hat. Borowski unterrichtet Annemarie Venske, die Ehefrau des Kapitäns, vom Verschwinden ihres Mannes, doch bringt ihn das ermittlungstechnisch nicht weiter. Er will mit der "Scandinavica" zurück bis nach Göteborg fahren und noch einmal mit der Crew reden. Er bringt in Erfahrung, dass der Kapitän spät abends einen Anruf erhalten hat und mit zwei Sektgläsern in seine Kabine gegangen ist. Allerdings hat seine Frau angegeben, das ganze Wochenende im Krankenhaus Dienst gehabt zu haben.

In Göteborg trifft Borowski auf seine schwedische Kollegin Eveline Wallstöm, die ihn bei seinen Ermittlungen unterstützen soll. Bei der Durchsicht des Spindes von Venske finden sich Unterlagen über eine Lebensversicherung zugunsten einer Greta Karlsson. Borowski und Wallström befragen sie und erfahren, dass der Kapitän ebenfalls mit ihr verheiratet ist. Somit hatte er sowohl in Deutschland als auch in Schweden eine eheliche Verbindung.

Vor Kiel wird inzwischen Kapitän Venske tot aus der Ostsee geborgen, und so fährt Greta Karlsson mit nach Kiel, um ihren Mann zu identifizieren. Dort trifft sie unvorbereitet mit Annemarie Venske zusammen. Für Borowski ist Bigamie ein starkes Motiv, und Venskes deutsche Ehefrau scheint nichts von dem Doppelleben ihres Mannes geahnt zu haben. Auch Frieda Jung hat den Eindruck, dass beide authentisch sind und nichts voneinander gewusst haben.

Am meisten scheint Greta Karlsson vom Tod ihres Mannes zu profitieren, da sie in den Genuss der hohen Versicherungssumme kommen würde. Die Tatsache, dass sie wusste, wie man unbemerkt an Bord kommen und auch wieder verschwinden konnte, sprechen ebenfalls gegen sie. So fährt Borowski ein zweites Mal nach Göteborg, dieses Mal zusammen mit Frieda Jung, die ihn bei der Vernehmung psychologisch unterstützen soll. Von Greta Karlssons Tochter erfährt Borowski, dass sie das Wochenende bei ihren Großeltern verbracht hat, was bedeutet, dass ihre Mutter allein war und somit für die Tatnacht kein Alibi hat.

Der Gerichtsmediziner findet überraschend die wahre Todesursache des Kapitäns. So ist er nicht ertrunken, sondern wurde mit Fentanyl umgebracht - einem starken Betäubungsmittel, das in Krankenhäusern verwendet wird. Annemarie Venske arbeitet in einem Krankenhaus. Außerdem stellt sich heraus, dass sie von der Lebensversicherung wusste und somit auch von der Existenz ihrer Konkurrentin. Das erhärtet Borowskis Vermutung, dass Eifersucht das Tatmotiv sein dürfte.

Greta Karlsson sucht Annemarie Venske auf, um mit ihr zu reden. Kurz darauf sind beide verschwunden. Borowski macht sie auf der "Scandinavica" ausfindig und vermutet, dass Annemarie Venske ihre Konkurrentin umbringen will. Um sie auf frischer Tat zu ertappen, verkleidet sich Frieda Jung als Greta Karlsson. Der Trick gelingt, und Annemarie Venske kann festgenommen werden.

Hintergrund
Der Film wurde von der Studio Hamburg Produktion Kiel GmbH und dem Norddeutschen Rundfunk hergestellt und in Kiel und Göteborg gedreht. In Schweden wurde dieser Tatort am 25. Oktober 2008 und in Finnland am 13. Oktober 2011 zum ersten Mal gesendet. Psychologin Frieda Jung erfährt ab diesem Fall eine Rollenaufwertung. Bislang war sie nur für die Psyche des Kommissars zuständig und nun ist sie auch bei den Verhören dabei.

Rezeption

Einschaltquoten
Die Erstausstrahlung von Mann über Bord wurde am 10. September 2006 in Deutschland von insgesamt 7,32 Millionen Zuschauern gesehen und erreichte einen Marktanteil von 22,20 Prozent für Das Erste.

Kritik

Tilmann P. Gangloff stellt zu diesem Film fest: "Keine Frage, die Geschichte (Buch: Dorothee Schön) hat ihren Reiz, aber auch teilweise klaffende Logiklücken. Selbst Regisseur Lars Becker war offenbar nicht recht zufrieden und hat bis kurz vor der Ausstrahlung noch an der endgültigen Version gebastelt. […] Wer das ignorieren kann, kommt trotzdem auf seine Kosten: Der Schauplatz Fähre ist mal was anderes; und Milberg ist sowieso immer gut."

Die Kritiker der Fernsehzeitschrift TV-Spielfilm meinen, dieser Tatort bietet sehr "reizvolle Schauplätze, [doch ist der] schräge[] Fall, […] nicht immer ganz logisch. Fazit: Nordisch by nature: Milberg überzeugt."

Weblinks

Einzelnachweise

Mann uber Bord
Deutscher Film
Filmtitel 2006
Fernsehen (Kiel)

Tatort: Mann über Bord


Emile Fabry (Verviers, 1865–1966) was a Belgian artist and painter.

Fabry is an old student of Jean-François Portaels. One of his famous works are the decorative mosaics in the Cinquanteniare of Brussels. During his career he worked with Victor Horta, the decorations in the Hotel Solvay are by his hand.

Fabty died 101 years old.

Honours
 1932 : Commander in the Order of Leopold.

References

1865 births
1966 deaths
People from Verviers
20th-century Belgian painters

Emile Fabry


Dušan Semolič, slovenski pravnik, magister pravnih znanosti in sindikalni delavec, * 8. avgust 1947, Prvačina, Slovenija.

Svojo poklicno pot je kot diplomirani pravnik je začel v podjetju za mednarodno trgovino Intertrade. V drugi polovici osemdesetih let 20. stoletja je bil član Centralnega komiteja Zveze komunistov Slovenije.

Na prvih večstrankarskih parlamentarnih volitvah v letu 1990 je bil izvoljen v parlament Republike Slovenije, kjer je bil vodja Kluba poslancev Socialistične stranke Slovenije.

Leta 1991 je bil izvoljen za predsednika novoustanovljene Zveze svobodnih sindikatov Slovenije, na čelu katere je bil vse do septembra 2017. Je eden najbolj zaslužnih za razvoj tristranskega socialnega dialoga v Sloveniji. Bil je borec za socialno državo in pomembno vplival na smer reform obveznih socialnih zavarovanj.  V začetku oktobra 2017 je vodenje prevzela Lidija Jerkič.

Novembra 1997 je bil prvič izvoljen za člana Državnega sveta Republike Slovenije, svoj drugi mandat v Državnem svetu je začel s ponovno izvolitvijo novembra 2002.

Z včlanitvijo ZSSS v Evropske konfederacije sindikatov leta 1999 je postal član njenega Izvršnega odbora.

Viri

Rojeni leta 1947
Živeči ljudje
Slovenski komunisti
Člani Zveze komunistov Slovenije
Člani Centralnega komiteja Zveze komunistov Slovenije
Slovenski pravniki
Slovenski sindikalisti

Člani Državnega sveta Republike Slovenije (1997–2002)
Člani Državnega sveta Republike Slovenije (2002–2007)
Člani Državnega sveta Republike Slovenije (2012–2017)

Dušan Semolič


Albert Abraham Icko Polnariow (Polnarioff) (* 10. April 1880 in Kobeljaky, Russisches Kaiserreich (heute: Ukraine); † 1. Januar 1963 in New York City) war ein russischer Violinist, Komponist, Dirigent, Kapellmeister und Lehrer.

Biographie
In der Zeit vor dem Nationalsozialismus war Albert Polnariow Kapellmeister in Hamburg. Nach seiner Emigration in die USA war er als Violinlehrer tätig, u. a. von Paul E. West  und Jesse Levine (Musiker).
Bekannt ist Albert Polnariow durch kleinere Stücke der Unterhaltungsmusik. Daneben publizierte er auch die pädagogische Schrift "Warm-up Exercises for the Violin: And Extracts from the Book, 'The Violinist's Are-unveiling the Mystery'" (1955).
Albert Polnariow war der Gründer des 'Violin, Viola and Violoncello Teachers Guild'.

Werke
 Abenddämmerung im Taunus, für Violine mit Pianoforte (Hamburg, 1915)
 Esplanade (Tango) (Hamburg, 1915)
 Hour of Love (New York, 1946)
 Romana (Walzer-Boston) (Hamburg, 1915)
 Valse d'Amour (Valse Boston) (Hamburg, 1915)

Einzelnachweise

Geiger
Komponist klassischer Musik (20. Jahrhundert)
Komponist (Russland)
Russe
Geboren 1880
Gestorben 1963
Mann

Albert Polnariow


"God Bless our Sunny Clime" is the national song of The Commonwealth of the Bahamas. Its music was composed by Timothy Gibson (composer and teacher) and E. Clement Bethel (composer, and Director of Culture  of the Bahamas). The lyrics were written by the Rev. Philip Rahming, a Baptist minister and lecturer at the College of the Bahamas.

It should not be confused with the country's national anthem, "March On, Bahamaland", nor with the royal anthem, "God Save the King".

Lyrics
God bless our sunny clime, spur us to height sublime.
To keep men free, let brothers, sisters stand
Firm, trusting hand in hand, throughout Bahamaland,
One brotherhood, one brotherhood.

Let gratefulness ascend, courageous deeds extend
From isle to isle. Long let us treasure peace,
So may our lives increase, our prayers never cease.
Let freedom ring! Let freedom ring!

The long, long night has passed, the morning breaks at last,
From shore to shore, sunrise with golden gleam
Sons n' daughters, share the dream, for one working team
One brotherhood, one brotherhood.

Not for this time nor for this chosen few alone
We pledge ourselves. Live loyal to our God.
Love country, friend and foe, oh help us by thy might!
Great God our King! Great God Our King!

References

Bahamian songs

God Bless Our Sunny Clime


Alfeld oppidum Saxoniae Inferioris in Circulo Hildesiensi est.

Historia
Quando condita sit, nescimus, sed saeculo 13, inter anno 1220 et 1258, ius oppidi accepit.

Nexus externi

Communia Saxoniae Inferioris
Urbes hanseaticae

Alfeld


Մոնղոլական խածկտիկ (), սերինոսազգիների ընտանիքին պատկանող բնադրող-չվող թռչուն։ Մարմնի երկարությունը 13 սմ է, թևերի բացվածքը՝ 25,5-27,5 սմ։ Ընդհանուր գունավորումը դարչնավուն է, կտուցը՝ հաստ, դեղնավուն։ Հասունի թևերի ծածկողները, թափահարողները և պոչի հիմքը վարդագույն ու սպիտակ հատվածներով են։ Արուի գլուխը, վիզը, մարմնի կողքերը և գոտկատեղը վարդագույն են։ Էգն ավելի խամրած է, վիզը, մարմնի կողքերը և գոտկատեղը՝ սովորաբար առանց վարդագույնի։ Երիտասարդն ավելի դարչնագույն ու ավելի դեղնամոխրագույն, քան էգը, առաջնային փետուրների երիզները՝ դարչնագույն՝ վարդագույն երանգով։ Երկրորդայինները սպիտակավուն հատվածով են։ Կտուցը մոխրավուն-դեղին է։ Բնակվում է նոսր բուսականությամբ, չոր, քարքարոտ լեռնալանջերին։ Սնվում է սերմերով, միջատներով։

Տարածվածություն
Տարածված է Հարավային Թուրքիաում, դեպի արևելք՝ Հարավային Կովկասով, Հյուսիսային Իրանով, Կենտրոնական Ասիայով մինչև Գոբի անապատը։ Հայաստանում բնադրավայրը հայտնաբերված է Արարատի մարզի Վեդի քաղաքի շրջակայքում։

Էկոլոգիա
Հայաստանում չվող տեսակ է, բնադրավայրում հանդիպում է ապրիլից մինչև սեպտեմբեր։ Բնադրում է Ժայռերի ճեղքերում, մեծ քարերի կույտերում։ Ձվադրում է ապրիլի երկրորդ կեսերին՝ դնելով 3-8, ավելի հաճախ՝ 4-6 ձու։ Զարգացումը տևում է 11-14 օր։

Պահպանություն
Հայաստանում խիստ սահմանափակ արեալով հազվագյուտ տեսակ է, որը ընդգրկված է ԲՊՄՄ Կարմիր ցուցակում։

Խիստ սակավաթիվ գաղութային տեսակ է՝ մասնատված և ոչ ամենամյա բնադրմամբ։

Վտանգման հիմնական գործոններից են փոքր թվաքանակն ու տնտեսական գործունեության արդյունքում ապրելավայրերի փոփոխումը։

Պահպանության միջոցառումներ չեն իրականացվում։

Ծանոթագրություններ

Թռչուններ
ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված կենդանիներ
Քորդավորներ
Ողնաշարավորներ
Ճնճղուկանմաններ
Կենտրոնական Ասիայի թռչուններ

Մոնղոլական խածկտիկ


Խոզնավար, գետ Հայաստանի Սյունիքի մարզում։ Սկիզբ է առնում Արցախի տարածքում Սև լճից, աջից միախառնվում Աղավնո։ Երկարությունը՝ 14 կմ։ Գորիս քաղաքի ռելիեֆը, խիստ կտրտված է Որոտան, Վարարակ, Ձորաշեն, Խնձորեսկ, Աղսու, Խոզնավար և Աղանձուգետ գետերի 200-800 մ խորությամբ հովիտներով։

Ծանոթագրություններ

Սյունիքի մարզի գետեր
Արցախի Հանրապետության գետեր
Աղավնո գետի վտակներ

Խոզնավար (գետ)


Steam (angleško »para«) je platforma za digitalno distribucijo in upravljanje pravic digitalnih vsebin (DRM) ter večigralsko in spletno družbeno omrežje podjetja Valve Corporation. Namenjena je predvsem za spletno distribucijo računalniških iger in sorodnih del založnikov, ki imajo pogodbo z Valve Corporation in izdajajo igre s podporo za Steam.

Končni uporabnik si za dostop do omrežja namesti odjemalski program, ki je vstopna točka za spletno trgovino z računalniškimi igrami in brskalnik po vsebinah. Kupljena igra je trajno vezana na njegov uporabniški račun in ni prenosljiva. Vse podprte igre so integrirane v sistem s pomočjo razvijalskega vmesnika, imenovanega Steamworks. Po plačilu in prenosu na uporabnikov računalnik se igra registrira v omrežju, ki nato spremlja uporabo. Poleg tega Steam koordinira dodatke in popravke za igre in nudi načine za komunikacijo uporabnikov, povezave do namenskih strežnikov, ki gostujejo večigralske igre, ter storitev računalništva v oblaku (t. i. »Steam Cloud«) za centralizirano shranjevanje uporabniških podatkov.

Preko servisa Steam ponujajo igre mnogi veliki založniki, kot so Electronic Arts, Activision, Ubisoft idr., pa tudi mali neodvisni razvijalci; skupno je bilo v začetku leta 2010 na voljo preko 1.100 naslovov. Valve Corporation ne razkriva podatkov o prodaji, po ocenah pa naj bi zavzemal 70% digitalnega trga z videoigrami in bil s tem vodilni servis za digitalno distribucijo, ki v ZDA predstavlja skoraj polovico celotne prodaje računalniških iger.

Zgodovina

Platforma je nastala v začetku 2000. let zaradi potrebe Valve Corporation po stabilnem in učinkovitem sistemu za nameščanje popravkov njihovih spletnih iger (npr. Counter-Strike), ki bi vključeval tudi mehanizme za preprečevanje goljufanja in piratstva. Sodelovanje so ponudili več računalniškim podjetjem, med njimi Microsoftu, a so ob pomanjkanju interesa začeli z razvojem sami.

Steam je bil prvič javno predstavljen leta 2002 kot sistem za distribucijo in kmalu so se začela tudi pogajanja z drugimi založniki. V začetku je imel mnogo težav z dostopnostjo, ko strežniki niso zmogli obdelati zahtevkov desettisočev igralcev, ki so želeli namestiti posodobitev za Counter-Strike na različico 1.6, ki je zahtevala povezavo prek Steama. Še hujši polom je bila izdaja igre Half-Life 2 novembra 2004. Igra je bila na voljo za odjemanje z Valveovih strežnikov ali po klasični poti v trgovinah, v vsakem primeru pa jo je moral kupec pred igranjem aktivirati prek Steama. Veliko zanimanje je povzročilo zastoj v sistemu; evropski strežniki za avtentikacijo so bili nedostopni vsaj 5 ur, tudi ostali kupci pa so poročali o izjemno počasnih prenosih in napakah. Težave, kot so ukradene kode za avtentikacijo, so reševali še več tednov.

Kljub začetnim težavam so predstavniki Valve Corporation v začetku leta 2005 objavili, da je sistem začel prinašati dobiček. Leta 2007 so pričeli ponujati svoje igre prek Steama veliki založniki, kot so Eidos Interactive, Capcom in id Software; maja 2007 je bilo tako po podatkih Valve na voljo 150 naslovov, Steam pa je imel registriranih preko 13 milijonov uporabniških računov.

Maja 2010 je po intenzivni oglaševalski kampanji izšel klient za Mac OS X, v načrtu pa je tudi različica za PlayStation 3. Govorice o razvoju klienta za Linux so predstavniki podjetja sprva zanikali, kasneje pa je začela delovati omejena različica beta. Linuxova razvojna skupina je za distribucijsko tarčo izbrala Ubuntu. Oktobra 2012 je pričel Valve preko servisa Steam ponujati tudi druge vrste računalniških programov, s čemer je postal konkurenca podjetju Apple Inc. in njegovi storitvi App Store.

Viri

Zunanje povezave

 Steamova spletna skupnost

Distribucija programske opreme
Distribucija videoiger
Spletne skupnosti
Elektronsko poslovanje
Valve Corporation
Programske aplikacije
Programska oprema leta 2003

Steam


Manawan/Wemotaci
Enko anahwe kotak kaki mawotci awaciwitc kaki apitc okimawinik itekera. Nictana acitc nikotwaso (26) titopiponesikopan ka okimawitc. Ka tcimatakaniwok anahwe nipi kitci itacikowik mikiwamik, acitc onimiskickoteapi, aci ickwapariniw e ntockwatcik Hydro Québec,anahwe nikanipipan Gérard Ottawa. 1977 ka titopiponikak, ki pakitinamopan Gérard Ottawa e nikanipitc okimawinik. André Quitich ki otapinamokopan aniheriw kitci ickwa awikak kaki pakitinikaterik 1977 ka titopiponikak. 1993 ki okimakaniwonopan ni apitc. André Quitich ki okimakwakanikopan. Ki itew kitci nikanitc anahwe, ote e kispiwatcikatek atikamekw aski kirika nipira kitci nokok awik e ntokohotc kecpin e akositc, ote ki ici arew awiriwa kitci mitartci kaskina ka ici nataweritak atikamekw iriniw. Ki orarew ke otamiroritci mitowi Mikisiw(ka witcihiwetcik) kitci natwi kiskeritakik e ici arimak pimatisiwin. Mictahi pe witcihiew ota e wectakinionik Wikipetia Atikamekw nehiromowin mekwatc ota Manawanik itekera.

Opitciwan

E matcectakaniwok
Ka kiskeritakositcik

André Quitich


An Dinematocricus pulvinatus in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Carl Graf Attems hadton 1914. An Dinematocricus pulvinatus in nahilalakip ha genus nga Dinematocricus, ngan familia nga Rhinocricidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dinematocricus

Dinematocricus pulvinatus


Marc Dedonder est un journaliste français, directeur de la radio Europe 2 (devenue Virgin Radio) de 2006 à 2009.

Biographie
Marc Dedonder est un ancien élève de l'école supérieure de journalisme de Lille ().

En , Marc Dedonder devient directeur d'Europe 2 (disparue en 2008 pour devenir Virgin Radio) en , en remplacement de Jean-Pierre Dupasquier (étant nommé directeur délégué chargé des nouveaux médias). À ce titre, il a conservé ses responsabilités sur les rédactions nationales et locales de Virgin Radio et supervise l'ensemble des activités opérationnelles et stratégiques de la station.Marc Dedonder quitte Largardère en .

En 2009, il fonde le site Mygaytrip.com, un site lifestyle pour la communauté gay.

En , Marc Dedonder et Matthieu Jost lancent le site misterb&b, un concurrent d'Airbnb pour la communauté gay.

Notes et références

Journaliste français du XXIe siècle
Dirigeant de radio
Collaborateur d'Europe 2
Collaborateur de Virgin Radio
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Élève de l'École supérieure de journalisme de Lille

Marc Dedonder


RQA war das Rufzeichen der ersten russischen Sendeanlage, die sich bei Archangelsk befand und 1913 in Betrieb ging. Der Sender RQA verwendete als Antennentürme drei freistehende Stahlfachwerktürme, welche eine Dreieckflächenantenne trugen. 1937 wurde die Station modernisiert. Heute befindet sich auf dem Areal der Anlage der Archangelsker Fernsehturm, ein 208 Meter hoher, freistehender Stahlfachwerkturm.

Weblinks
  (russisch)

Rufzeichen
Sendeanlage in Russland
Archangelsk
Erbaut in den 1910er Jahren
Abkürzung

RQA (Rufzeichen)


Ariolimax columbianus, en français la limace-banane du Pacifique, est une espèce de gastéropodes du genre Ariolimax, répandue sur la côte Pacifique de l'Amérique du Nord.

Le nom de « limace-banane » donné au genre Ariolimax fait allusion à leur coloration jaune ; cependant au niveau régional il existe aussi des variétés brunes ou vertes.

Comme tous les pulmonata terrestres, cette espèce est hermaphrodite.

Ariolimax columbianus est l'espèce la plus répandue du genre. C'est, avec une longueur qui peut atteindre , la plus grande limace terrestre en Amérique du Nord et après la limace noirâtre européenne (Limax cinereoniger) la deuxième en taille du monde entier. La limace banane a un sexe très large, et il arrive que son partenaire ne parvienne pas à se séparer après l'accouplement. La limace mâle doit donc manger son pénis pour se libérer.

Références

Liens externes

 Sexual Competition in Banana Slugs concernant l'étrange phénomène d'apophallation

Arionidae
Espèce de gastéropodes (nom scientifique)

Ariolimax columbianus


Xruşşov tərəfindən tikilmiş evlər və ya Xruşşov — 1960-cı ilin əvvəli SSRİ dönəmində, adını Nikita Xruşşovdan alan və Sovet hökumətinin göstərişləri ilə aşağı qiymətə inşa edilmişdir. Bunlar dəmir-beton və ya kərpicdən tikilmiş üç-beş mərtəbəli mənzillərdir.

Tarixi
Ənənəvi hörgü çox səy tələb edirdi. Digər tərəfdən, fərdi layihələr ləng gedirdi və izdihamlı şəhərlərin tələbatını ödəyə bilmirdi. Geniş miqyaslı mənzil çatışmazlığını həll etmək üçün 1947–1951-ci illər arasında sovet memarları xərcləri azaltmaq və tikintinin tamamlanma müddətlərini azaltmaq üçün müxtəlif texnologiyaları qiymətləndirdilər. 1950-ci ilin yanvarında Xruşşovun rəhbərlik etdiyi sovet memarlarının qurultayında o, ucuz və sürətli texnologiyalardan istifadə edən sovet memarlarının məqsədlərini bəyan etdi.

Daha sonra Moskvada iki beton zavodu yaradıldı. (Presnenski, 1953; Xoroşevski, 1954) O dövrdə tikinti meydançalarında eksperimental layihələr yığılırdı və nəticədə yığma beton örtüklər daha yaxşı hesab olunurdu. İn situ və ya fərdi aşağı mərtəbəli binaların təşviqi kimi digər imkanlardan imtina edildi.

1956-cı ildən Moskvanın baş plançısı olan Vitali Laqutenko 1954–1961-ci illər arasında sürətli tikinti qrafiki əsasında betonla örtülmüş binaları və kütləvi sənayeləşmiş tikinti prosesini layihələndirmiş və sınaqdan keçirmişdir. 1961-ci ildə Laqutenkonun institutu Xruşşovkaya xas olan 5 mərtəbəli prefabrik binanın K-7 layihəsini nəşr etdi. 1961-ci ildən 1968-ci ilə qədər Moskvada 3.000.000 kvadratmetr torpaq sahəsi tikilmişdir. Daha sonra Moskvada yer darlığı səbəbindən 9–12 mərtəbəli binaların tikintisinə qərar verildi. Sonuncu beşmərtəbəli "Xruşşov" 1971-ci ildə tikilib. SSRİ-nin başqa torpaqlarında Xruşşovkaların tikintisi kommunizmin süqutuna qədər davam etdi. Bu tikililərin əksəriyyəti indi köhnəlib.

1957-ci ildə SSRİ

Xruşşov


Histodermella ingolfi adalah spesies spons yang tergolong dalam kelas Demospongiae. Spesies ini juga merupakan bagian dari genus Histodermella dan famili Coelosphaeridae. Nama ilmiah spesies ini pertama kali diterbitkan pada tahun 1910 oleh Lundbeck.

Seperti spons pada umumnya, spesies ini memiliki tubuh yang berpori dan permukaan yang keras seperti batu. Selain itu, Histodermella ingolfi juga dapat menyerap oksigen dari air melalui proses difusi.

Referensi

 WoRMS Porifera: World Porifera Database. Soest R. van (ed), 22 Oktober 2008.

Demospongiae

Histodermella ingolfi


Idvor (en serbe cyrillique :  ; en hongrois : ) est un village de Serbie situé dans la province autonome de Voïvodine. Il fait partie de la municipalité de Kovačica dans le district du Banat méridional. Au recensement de 2011, il comptait 955 habitants.

Idvor est situé à  de Kovačica. Le village a vu naître le physicien Mihailo Pupin (1858-1935).

Démographie

Évolution historique de la population

Répartition de la population par nationalités (2002)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Église de l'Annonciation d'Idvor
 Localités de Serbie
 Villes de Voïvodine
 Villes de Serbie

Liens externes

Localité dans la municipalité de Kovačica

Idvor


Suçma — Azərbaycan Respublikasının Şəki rayonunun Suçma kənd inzibati ərazi dairəsində kənd. Suçma kənd Bələdiyyəsi də Suçma və Dərəcənnət kəndlərini özündə birləşdirir.

Tarixi
Suçma kəndi Azərbaycanın qədim yaşayış məskənlərindən biri sayılan Dəhnə kəndindən (Dəhnə çayından) iki km məsafədə yerləşir. Kənd ərazisinə yaxın yerlərdə qədim, əsasən daş dövrünə aid insan izlərini özündə əks etdirən arxeoloji dəlillər aşkar edilmişdir. Bu da onu deməyə əsas verir ki, Suçma kəndi Acınohur-Həftəran vadisindəki digər iki kəndlə (Böyük Dəhnə və Kiçik Dəhnə ilə) təqribən eyni tarixi dövrdə yaşayış məskəninə çevrilmişdir. Suçma toponomi müxtəlif tarixi dovrlərdə dəyişikliyə uğrayaraq indiki şəklə düşmüşdür. Məsələn, Çar Rusiyasının Zaqafqaziya Hərbi Dairəsinin 1909-cu ildə tərtib etdiyi Zaqafqaziyanın Hərbi-topoqrafik xəritəsində Suçma yaşayış məskəninin adı Suçmi-Dəhnə kimi qeyd edilmişdir. Yenə Çar Rusiyası zamanında, 1858-ci ildə tərtib edilmiş "Qafqaz Diyarının Xəritəsi"ində Suçma kəndinin adı "selo Suçmidaqenskaya" olaraq göstərilmişdir.Qeyd edilməlidir ki, bu xəritədə qonşu iki kəndin, Böyük Dəhnə və Kiçik Dəhnə kəndlərinin adları yer tapmamışdır.Bununla belə ehtimal etmək olar ki,1858-ci il üçün bu üç kəndin (Suçma,Böyük Dəhnə və Kiçik Dəhnə) yerində yalnız bir yaşayış massivi movcud olmuşdur. Yaxud bu kəndlər 1858-ci il xəritəsində yalnız bir yaşayış məntəqəsi kimi göstərilmişdir.

Mədəniyyəti
Suçma kəndində bir mədəniyyət evi, bir kitabxana, bir tam orta məktəb (2015-ci ildə məktəb Dövlət tərəfindən əsaslı təmir edilmişdir.) fəaliyyət göstərməkdədir.Kənddə Azərbaycan xalqı üçün əlamətdar günlər və bayramlar o cümlədən mədəni tədbirlər, xüsusən gənclərin iştirakı ilə yüksək səviyyədə keçirilir.

Əhalisi
1989-cu il yanvar ayının 1-nə olan məlumata görə kəndin əhalisi 1079 nəfər olub. 2013-cü il yanvar ayının 1-nə olan məlumata görə isə kəndin əhalisi 1994 nəfərdir. Əhalinin təqribən 45 faizi gənclərdən (18 yaşdan — 45 yaşa qədər) ibarətdir. Suçma kəndi Azərbaycanın torpaqlarının bütövlüyü uğrunda gedən döyüşlərdə Dörd şəhid (Qaffarov Nəriman Qaffar oğlu və Əbilqasımov Şəmsi Namaz oğlu,Musayev Rüfət Ülfət oğlu,Allahverdiyev Namaz Baxış oğlu) verib.

İqtisadiyyatı
Kənd əhalisinin məşğuliyyəti əkinçilik və maldarlıqdır. Arıçılıq sürətlə inkişaf edir.Geniş ərazilərdə taxıl, bəzi ərazilərdə isə tütün becərilir.Taxıl becərilməyən yerlərdə mal-qara üçün qışlıq ot-alaf sahələri qorunur. Bununla belə, kənddə mövsümi (şərti) suvarma sistemi mövcuddur. 2015-ci ildə kəndə içməli su çəkilişi başa çatmış, əhali içməli su ilə 80 faiz təmin edilmişdir.

Din
Kənddə Suçma kənd məscidi dini icması fəaliyyət göstərir.

İstinadlar

Şəki rayonunun kəndləri

Suçma


Za druge 42. divizije glejte 42. divizija.

42. pehotna divizija (izvirno angleško 42nd Infantry Division) je pehotna divizija Kopenske vojske ZDA.

Zgodovina
Divizija je bila prvotno ustanovljena iz prebivalcev 26 zveznih držav ZDA, zato so jo poimenovali Rainbow (Mavrica).

Glej tudi

 seznam divizij Kopenske vojske ZDA

Pehotne divizije Kopenske vojske Združenih držav Amerike
Divizije prve svetovne vojne
Divizije druge svetovne vojne
Kopenska nacionalna garda New Yorka
Vojaške enote, ustanovljene leta 1917

42. pehotna divizija (ZDA)


Ջորջ Քեթլետ Մարշալ կրտսեր (, ), ամերիկացի պետական և զինվորական գործիչ, բանակի գեներալ (1944)։ Ավարտել է Վիրջինիայի ռազմական ինստիտուտը (1901), ծառայել ԱՄՆ զինված ուժերում (Ֆիլիպիններ, Եվրոպա, Չինաստան, ԱՄՆ)։ 1939-1945 թվականներին՝ ԱՄՆ բանակի շտաբի պետ. մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակաշրջանի կարևոր միջազգային կոնֆերանսներին (Թեհրանում, Յալթայում, Պոտսդամում և այլն)։ 1947-1949 թվականներին՝ ԱՄՆ պետ․ քարտուղար, «Սառը պատերազմի» քաղաքականության նախաձեռնողներից։ Ակտիվորեն մասնակցել է «Թրումենի դոկտրինայի» և «Մարշալի պլանի» մշակմանը։ 1950-1951 թվականներին եղել է պաշտպանության նախարար։

Ծանոթագրություններ

Գեներալներ
Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ
Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ
Արլինգտոնի ազգային գերեզմանատանը թաղվածներ
Time-ի վարկածով «Տարվա մարդ» ճանաչվածներ
Ամերիկացի նոբելյան մրցանակակիրներ
20-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ
ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ
Ամերիկացի պետական գործիչներ
Ամերիկացի դիվանագետներ
Բաղնիքի շքանշանի ասպետներ

Ջորջ Մարշալ


Suhodol Budački je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Krnjak, Karlovačka županija.

Stanovništvo

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 10 stanovnika te 5 obiteljskih kućanstava.

Izvori

Naselja u Karlovačkoj županiji

Suhodol Budački


ハンドベル (Handbell) は、17世紀ごろにイギリスでキリスト教の教会のタワー・ベル(チャーチ・ベル、組鐘)を何人かで技巧練習をするために、生まれた楽器。正式名称をイングリッシュハンドベルという。アメリカで、独立した楽器となり、数人があわせて音楽を演奏する形態が完成し、賛美歌をはじめとして、色々なジャンルの曲を演奏するようになった。

概要

青銅製の鐘(キャスティング)とその中の振り子(クラッパー)、プラスチック製または革製のハンドルからなる。小さいもので約200グラム、大きいもので約8キログラムの重量がある。

音の出る原理はハンドルを握り、ハンドベル全体を振ることでクラッパーがキャスティングに当たることである。奏法は基本的な音の出し方であるリング、細かく振動させるシェイク、ベルを下に置いてクラッパーを持ち上げて弾くプラック、スポンジにベルを打ち付けるマルテラート、リングしたベルを体の後方へ降り下げたり上げたりするスウィングなどが挙げられる。他の楽器と組み合わせて演奏することもある。演奏者のことはリンガー、音の割り振りのことはアサイメント、演奏するグループはクワイアという。

ひとつのベルがひとつの音に対応するため、音階分のベルがそろっていなければ演奏できないが、5オクターブで約300万円と高価である。そのため、鉄または真鍮製の安価なものが日本で作られ、ミュージックベルと呼ばれる。また、これらとは別に、棒状をしているためベルとはいえないが、音色が近く、奏法がほぼ同じハンドチャイムという楽器(クワイヤチャイム、メロディチャイムなどの商品名がある)もあり、広い意味でハンドベルと呼称する場合もあるが、しかし、その場合でもクラッパーが前後以外の方向に動くものをハンドベルと呼ぶことは少ない。銅と錫の合金でできているため、素手で扱うとキャスティング部分が錆びてしまう。それを防ぐため、演奏時は必ず手袋を着用する。

なお、日本では福引の鐘としても知られるが、実際には別の楽器である。

演奏の実際
1つのベルは一音程しか出すことができないので、曲を演奏するには、通常、2オクターブ(25個)から6オクターブ(73個)のベルを用意する。1人で4ないし5個程度のベルを担当することが多く、音域によって8人程度、多い場合は15人程度で1チームをつくって演奏することが多い。

ハンドベルの製作
有名なハンドベルのメーカーは、アメリカ合衆国のシューマリック社とマルマーク社の2社である。

脚注

注釈

参照

参考文献

外部リンク
日本ハンドベル連盟
全日本イングリッシュハンドベル愛好会

楽器
鐘

ハンドベル