Ալ-Սաուրա (), քաղաք Սիրիայի Արաբական Հանրապետության Ալ-Ռակկայի մարզի համանուն գավառում։ Հանդիսանում է համանուն շրջանի վարչական կենտրոնը։

Անվանում

Քաղաքի անունը թարգմանաբար նշանակում է «հեղափոխություն», քանի որ քաղաքը առաջացել է Բաաս կուսակցության մարտի 8-ին կատարած հեղաշրջման ժամանակ։

Աշխարհագրություն

Քաղաքը անմիջականորեն գտնվում է Եփրատ գետի և Ասադի լճերի կողքին։ Ըստ 2004 թվականի մարդահամարի տվյալների քաղաքը ունի 69.425 բնակչություն, որոնց գերակշիռ մասը դավանում է իսլամ։

Ծանոթագրություններ

Սիրիայի քաղաքներ
Ալ-Ռակկայի մարզ

Ալ-Սաուրա


Astartea onycis, commonly known as clawed astartea, is a shrub endemic to Western Australia.

The shrub is found in the South West region of Western Australia.

References

Eudicots of Western Australia
onycis
Endemic flora of Western Australia
Plants described in 2013
Taxa named by Barbara Lynette Rye
Taxa named by Malcolm Eric Trudgen

Astartea onycis


She craishteyder as aghteyr Austrailagh ee Andreja Pejić (ruggit myr Andrej Pejić er 28 Luanistyn 1991). Erreish j'ee çheet magh myr ben tessen-cheintyssagh ayns 2013, t'ee nish coontit myr nane jeh ny craishteyderyn tessen-cheintyssagh smoo ennit er y theihll.

Imraaghyn

Lhaih neesht

Kianglaghyn magh

 Andreja Pejić ec Models.com

Ruggyryn 'sy vlein 1991
Craishteyderyn bwoirrin Austrailagh
Craishteyderyn tessen-cheintyssagh Austrailagh
Austrailee jeh sluight Bosnia as Herzegovina
Austrailee jeh sluight Serbagh
Aghteyryn çhellveeish bwoirrin Austrailagh
Aghteyryn çhellveeish tessen-cheintyssagh Austrailagh
Aghteyryn scannane bwoirrin Austrailagh
Aghteyryn tessen-cheintyssagh Austrailagh
Deiney ass Tuzla
Kemmyrkee voish ny Caggaghyn Yugoslaavagh
Craishteyderyn Ford Models
Deiney ass Bosnia as Herzegovina jeh sluight Croitagh
Deiney ass Bosnia as Herzegovina jeh sluight Serbagh

Andreja Pejić


Փոքր Մհերը «Սասնա Ծռեր» էպոսի հերոսական սերնդի վերջին ներկայացուցիչն է։ Էպոսի չորրորդ ճյուղը նվիրված է նրա հալածական և հերոսական  Դավթի ու Խանդութ Խաթունի որդին է։ Ամուսնությունից հետո Դավիթը մեկնում է Գյուրջիստան և 7 տարի մնում այնտեղ։ Խանդութը որդի է ունենում ու կոչում Մհեր։ Չափահաս դառնալով՝ նա որոշում է գնալ և գտնել հորը։ Ճանապարհին հայր ու որդի հանդիպում են և իրար չճանաչելով` մենամարտում։ Դավիթը Մհերի բազկապանից ճանաչում է որդուն, չի ներում, որ նա հանդգնել է մենամարտել իր հետ և անիծում է. «Անմա՜հ ըլնես, անժառա՜նգ»։

Դավթի մահից հետո հորը փոխարինած Փոքր Մհերը պատերազմում է թշնամիների դեմ և հաղթում, սպանում է Չմշկիկ Սուլթանին՝ լուծելով հոր վրեժը։ Ապա ամուսնանում է գեղեցկուհի Գոհարի հետ։ Բայց կատարվում է հոր անեծքը. Մհերը մնում է անժառանգ։ Մեռնում է Գոհարը։ Հողն այլևս չի դիմանում Մհերի ոտքերի տակ։ Սասնա վերջին քաջազունը փակվում է Ագռավաքար ժայռի մեջ՝ պատգամելով.

Քանի աշխարք չար է,
Հողն էլ ղալբցեր (ծուլացել) է,
Մեջ աշխարքին ես չեմ մնա։
Որ աշխարք ավերվի, մեկ էլ շինվի,
Եբոր ցորեն էղավ քանց մասուր մի,
Ու գարին էղավ քանց ընկուզ մի,
Էն ժամանակ հրամանք կա,
որ էլնենք էդտեղեն։

Երկար ժամանակ Փոքր Մհերը թափառում էր Սասնա սարերոում իր հավատարիմ ընկերոջ՝ հրեղեն Քուռկիկ Ջալալու հետ։ Ծանր մտորումների մեջ էր, զգում էր, որ հերոսական կյանքը մոտենում է իր ավարտին։ Ողբում էր, ուժերը օրեցօր պակասում էին, իսկ ժողովրդի դժբախտությունները` սաստկանում։ Եվ ահա մի երեկո Մհերը կանգ առավ սև Ագռավաքարի առաջ։ Նրա ահաբեկ ստվերը տարածված էր լճի վրա։

— Եթե ես խփեմ թրովս ժայռին,— ասաց նա ինքն իրեն,— և ժայռը ճաքի, ուրեմն հոգուս վրա մեղք չունեմ։

Վերջին ուժերը լարելով՝ նա հուժկու հարված հասցեց ժայռին և երկու մասի ճեղքեց Ագռավաքարը։ Վերջին անգամ ժպտաց Մհերը արևի լույսին, թոթափեց ձիու բաշը և մտավ ներս՝ ժայռր ամիջապես փակվեց նրա հետևից ու ընդմիշտ քարացավ։ Իմացան սասունցիները, որ Մհերը մտել է լեռան մեջ և զնդանել է իրեն առ հավերժ, յոթ օր ու յօթ գիշեր ողբում էին, կանչում Մհերին հետ, իրենց քարերին էին զարկում։ Բայց այդ ամենը զուր էր։ Շատ տարիներ անցան։ Մեկ անգամ միայն մի հովիվ է կարողանում տեսնել Մհերին։ Այդ հովիվը գիշերով հայտնվում է Ագռավաքարի մոտ։ Քարը բացվում է ու երևում է հզոր դյուցազնը՝ վիթխարի ձիու վրա։

— Մհեր,— ուրախացավ հովիվը,— ե՞րբ ես այստեղից դուրս գալու։

— Քանի աշխարհում սուտն է թագավորում, ես չեմ կարողանա այստեղից դուրս գալ։ Երբ որ երկիրը կքանդվի և նորից կարարվի, գարու հատիկը կլինի պոպոքի չափ, իսկ ցորենի հատիկը՝ մասուրի չափ, ես թույլտվություն կստանամ դուրս գալու ժայռի միջից։

Այդ օրվանից էլ ոչ ոք նրան չէր տեսել։ Բայց ասում են, որ Վարդավառին և Համբարձման տոնին Ագռավաքարից ջուր է բխում։ Դա Քուռկիկ Ջալալին է իր սմբակներով խփում, հողից դուրս է բերում այդ ջուրը։ Իսկ եթե ականջ դնեք քարին, կարելի է լսել Քուռկիկի բարակ խրխնջոցը։

Գրական ստեղծագործություններ
Ավ. Իսահակյանը, Սասմա Մհեր։
Լևոն Խեչոյան, Մհերի դռան գիրքը

Տես նաև
Սասնա ծռեր

Արտաքին հղումներ
«Սասունցի Դավիթ» էպոսի չորրորդ ճյուղը

Կերպարներ
Հայկական էպոս
Հայկական էպոսի հերոսներ

Փոքր Մհեր


Gotthilf Arthur von Salisch (* 2. Juli 1876 in Kratzkau bei Groß Merzdorf, Landkreis Schweidnitz, Provinz Schlesien; † 26. August 1962 in Bad Gandersheim) war ein deutscher Rittergutsbesitzer und Verwaltungsbeamter.

Leben
Gotthilf von Salisch war Sohn des Rittergutsbesitzers und Rittmeisters a. D. Arthur von Salisch und der Elisabeth geb. von Schlegell. Nach dem Besuch der Gymnasien Oels und Frankfurt (Oder) studierte er an der Rheinischen Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn Rechtswissenschaften. 1897 wurde er Mitglied des Corps Borussia Bonn. Nach dem Studium wurde er Besitzer des Rittergutes Kratzkau und Fideikommissbesitzer auf Jeschütz. Als Kreisdeputierter wurde er 1919 Landrat des Landkreises Schweidnitz in Schlesien. Im Oktober 1931 wurde er in den einstweiligen Ruhestand versetzt. Von Salisch war Leutnant der Reserve im Garde-Kürassier-Regiment. Er war verheiratet mit Dorothea von Neumann-Cosel (* 31. Januar 1884 in Berlin). Sie hatten zwei Töchter und zwei Söhne. Nach dem Zweiten Weltkrieg lebte er in Bad Gandersheim.

Literatur
 Friedrich Karl Devens: Biographisches Corpsalbum der Borussia zu Bonn 1827–1902. Düsseldorf, 1902, S. 242
 G. G. Winkel: Biographisches Corpsalbum der Borussia zu Bonn 1821–1928. Aschaffenburg 1928, S. 238

Einzelnachweise

Gotthilf
Verwaltungsjurist
Landrat (Regierungsbezirk Breslau)
Adliger
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1876
Gestorben 1962
Mann

Gotthilf von Salisch


Dimitrij Nikolajevič Frolov (), ruski hokejist, * 22. avgust 1966, Temirtau, Kazahstan.

Frolov je v sovjetski oziroma ruski ligi igral za klube Dinamo Harkov, Dinamo Riga, Dinamo Moskva, SKA St. Petersburg, CSKA Moskva, Gazovik Tjumen in MGU Moskva v dveh obdobjih kariere. V sezonah 1993/94 in 1994/95 je igral pri klubu HC Devils v italijanski ligi, v prvi sezoni je osvojil naslov državnega prvaka. Nato je za sezono prestopil v EHC Lustenau v avstrijski ligi in sezono kasneje k Wedemark v nemški ligi. Po nekaj sezonah v ruski ligi je zadnjič po dveh sezonah premora zaigral v sezoni 2004/05 za klub Barys Astana v kazahstanski liga.

Za rusko reprezentanco je nastopil na treh Svetovnih prvenstvih, na svojem prvem leta 1993 je osvojil z reprezentanco zlato medaljo.

Pregled kariere

|-
| Dinamo Harkov
| Sovjetska 2. liga
| 85/86
|
| 17
| 0
| 0
| 0
|
| 12
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dinamo Harkov
| Sovjetska 2. liga
| 86/87
|
| 48
| 2
| 5
| 7
|
| 34
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dinamo Riga
| Sovjetska liga
| 87/88
|
| 51
| 7
| 9
| 16
|
| 28
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dinamo Riga
| Sovjetska liga
| 88/89
|
| 43
| 2
| 4
| 6
|
| 23
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dinamo Moskva
| Sovjetska liga
| 89/90
|
| 45
| 2
| 9
| 11
|
| 18
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dinamo Moskva
| Sovjetska liga
| 90/91
|
| 46
| 5
| 7
| 12
|
| 26
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dinamo Moskva
| Ruska liga
| 91/92
|
| 26
| 0
| 4
| 4
|
| 12
|
|
|
|
|
|
|
|-
| SKA St. Petersburg
| Ruska liga
| 92/93
|
| 28
| 1
| 10
| 11
|
| 6
|
| 6
| 0
| 0
| 0
|
| 0
|-
| Rusija
| Svetovno prvenstvo A
| 93
|
| 8
| 0
| 0
| 0
|
| 4
|
|
|
|
|
|
|
|-
| HC Devils
| Alpska liga
| 93/94
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| HC Devils
| Italijanska liga
| 93/94
|
| 28
| 1
| 23
| 24
|
| 18
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Rusija
| Svetovno prvenstvo A
| 94
|
| 6
| 0
| 1
| 1
|
| 4
|
|
|
|
|
|
|
|-
| HC Devils
| Alpska liga
| 94/95
|
| 29
| 3
| 8
| 11
|
| 6
|
|
|
|
|
|
|
|-
| HC Devils
| Italijanska liga
| 94/95
|
| 29
| 5
| 14
| 19
|
| 41
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Rusija
| Svetovno prvenstvo A
| 95
|
| 6
| 0
| 4
| 4
|
| 6
|
|
|
|
|
|
|
|-
| EHC Lustenau
| Alpska liga
| 95/96
|
| 8
| 1
| 2
| 3
|
| 2
|
|
|
|
|
|
|
|-
| EHC Lustenau
| Avstrijska liga
| 95/96
|
| 30
| 1
| 23
| 24
|
| 10
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Wedemark
| Nemška liga
| 96/97
|
| 47
| 2
| 14
| 16
| -33
| 20
|
| 8
| 0
| 1
| 1
|
| 6
|-
| Dinamo Moskva
| Evropska liga
| 97/98
|
| 5
| 0
| 1
| 1
|
| 0
|
| 2
| 0
| 0
| 0
|
| 4
|-
| Dinamo Moskva
| Ruska liga
| 97/98
|
| 39
| 1
| 9
| 10
|
| 12
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Avangard Omsk
| Ruska liga
| 98/99
|
| 25
| 0
| 3
| 3
| -5
| 12
|
| 3
| 0
| 0
| 0
| -5
| 2
|-
| CSKA Moskva
| Ruska liga
| 99/00
|
| 17
| 0
| 0
| 0
|
| 14
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Gazovik Tjumen
| Ruska 2. liga
| 01/02
|
| 5
| 0
| 2
| 2
| +2
| 0
|
|
|
|
|
|
|
|-
| MGU Moskva
| Vzhodnoevropska liga
| 01/02
|
| 14
| 0
| 8
| 8
|
| 4
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Barys Astana
| Kazahstanska liga
| 04/05
|
| 16
| 1
| 2
| 3
| -2
| 12
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Barys Astana
| Ruska 3. liga
| 04/05
|
| 36
| 4
| 7
| 11
|
| 10
|
|
|
|
|
|
|
|-
| bgcolor="#7FFF00" | Skupaj
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" | 652
| bgcolor="#7FFF00" | 38
| bgcolor="#7FFF00" | 169
| bgcolor="#7FFF00" | 207
| bgcolor="#7FFF00" | -38
| bgcolor="#7FFF00" | 334
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" | 19
| bgcolor="#7FFF00" | 0
| bgcolor="#7FFF00" | 1
| bgcolor="#7FFF00" | 1
| bgcolor="#7FFF00" | -5
| bgcolor="#7FFF00" | 12
|}

Glej tudi
Seznam ruskih hokejistov na ledu

Zunanje povezave

Živeči ljudje
Ruski hokejski branilci
Ruski hokejski reprezentanti
Izbrani na naboru lige NHL (Calgary Flames)
Izbrani na naboru lige NHL leta 1990
Hokejisti Dinamo Harkov
Hokejisti Dinamo Riga
Hokejisti Dinamo Moskva
Hokejisti SKA St. Petersburg
Hokejisti HC Devils
Hokejisti EHC Lustenau
Hokejisti Wedemark Scorpions
Hokejisti Avangard Omsk
Hokejisti CSKA Moskva
Hokejisti Gazovik Tjumen
Hokejisti MGU Moskva
Hokejisti Barys Astana
Sprejeti v Ruski hokejski hram slavnih

Dimitrij Frolov


Murviel-lès-Montpellier (okzitanisch Mervièlh) ist eine französische Gemeinde im Département Hérault, in der Region Okzitanien. Sie gehört zum Arrondissement Montpellier und zum Kanton Pignan. Die Gemeinde hat  Einwohner (Stand ), sie werden Murvielois, resp. Murvieloises genannt.

Geographie
Murviel-lès-Montpellier liegt westlich von Montpellier. Die Gemeinde grenzt im Norden an Montarnaud, im Osten an Saint-Georges-d'Orques, im Süden an Pignan und im Westen an Saint-Paul-et-Valmalle. Durch die Gemeinde führt die Durchgangsstraße D27 von Saint-Paul-et-Valmalle nach Saussan. Das nördliche und östliche Gemeindegebiet wird durch eine recht große Zahl von Zuflüssen zum Ruisseau de Lasséderon entwässert, im zentralen Teil entspringt der Ruisseau de Vertoublanc, im südlichen Gemeindegebiet der Ruisseau de Pignaret und im Westen Zuflüsse zum Ruisseau de Coulazou. Die Bäche münden in den Fluss Mosson, der seinerseits über den Lez östlich von Villeneuve-lès-Magelone in den Lagunensee Étang de l'Arnel entwässert. Zur Gemeinde gehören die folgenden Weiler: Saint-Julia, le Château, Champ du Four, la Cioutat, Lardène.

Geschichte
Die heutige Gemeinde bestand schon als Gallo-römische Siedlung unter dem Namen Altimurium (lateinisch; deutsch: hohe Mauern). Die Reste der Stadtmauer und ein römischer Brunnen stehen heute unter Schutz.

Bevölkerungsentwicklung

Quellen
 Murviel-lès-Montpellier auf der base mérimée

Weblinks

Einzelbelege

Ort in Okzitanien
Weinbauort in Frankreich

Murviel-lès-Montpellier


Obrana Brestske tvrđave (; ) bila je opsada sovjetskog garnizona u Brestskoj tvrđavi na zapadu današnje Bjelorusije, a koju su u junu 1941. izvele njemačke snage na samom početku operacije Barbarossa. Brestska tvrđava se nalazila na samoj granici tadašnjeg SSSR-a i nacističke Njemačke, te se preko nje moglo kontrolirati važne prijelaze preko rijeke Bug i komunikacije prema Moskvi. Usprkos toga, njemački napad izveden 22. juna 1941. godine je sovjetski garnizon - koji je činilo oko 9000 pripadnika Crvene armije i NKVD-a - u potpunosti iznenadio, te su njemačke snage - koje je činilo oko 20.000 ljudi - relativno brzo zauzele sam grad i probile sve linije sovjetske obrane, izazvavši potpuno rasulo među sovjetskim snagama. Dio njih se, međutim, uspio povući u samu tvrđavu gdje je organiziran otpor. Pokušaji Nijemaca da tvrđavu zauzmu pješadijom su prvog dana odbijeni uz teške gubitke, a što je njemačkog generala Fritza Schliepera, komandanta 45. pješadijske divizije natjeralo da koristi tešku opsadnu artiljeriju, inženjerce i Luftwaffe, uz čiju pomoć je organizirani otpor branitelja slomljen do 29. juna. Tada je zarobljen jedan od vođa obrane, politički komesar Jefim Fomin, koji je, u skladu sa Komesarskim naređenjem bio pogubljen na licu mjesta. Prema nekim navodima, izolirane grupe i pojedinci su se nastavili skrivati u tvrđavi i njenoj okolici sve do 23. jula kada je zarobljen major Pjotr Gavrilov, komandant 44. pješadijskog puka, jedini od vođa obrane koji je preživio rat.

Obrana Brestske tvrđave, usprkos svoje žestine, nije imala značajnu ulogu na samom početku rata, niti je bitno otežala i usporila njemačko napredovanje. Sovjetsko vodstvo je, pak, za nju doznalo tek početkom 1942. godine, kada su tokom velike zimske kontraofenzive pripadnici Crvene armije kod mjesta Livni kod Orela zarobili arhivu 45. divizije. Tada su se ti događaji počeli koristiti u propagandne svrhe, odnosno branitelji Brestske tvrđave slaviti kao heroji. Otada je o Brestskoj tvrđavi i njenim braniteljima napisan niz knjiga i snimljen niz filmova među kojima se ističu Besmrtni garnizon iz 1956. godine i Brestska tvrđava iz 2010. godine.

Izvori

Vanjske veze
 Soviet Citadel of Brest-Litovsk is Captured Jun 1941, Combat footage. German Wartime Newsreel (Die Deutsche Wochenschau Nr.565)
  Подвиг героев бессмертен
  Брестская крепость  (English version  available)

 World War II aerial photo

1941
Brestska tvrđava

Obrana Brestske tvrđave


Saint-Simon est commune 1086 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Montis Celtorum in regione Arvernia.

 Indicem communium praefecturae Montis Celtorum

Nexus externi

 Saint-Simon pagina interretialis

Communia praefecturae Montis Cantalini
Loci habitati praefecturae Montis Cantalini

Saint-Simon (Mons Celtorum)


Formosa je argentínska provincia, ležiaca na severe krajiny. Na severe a východe hraničí s Paraguajom, na juhu s provinciou Chaco a na východe s provinciou Salta.

Administratívne rozdelenie
Provincia je rozdelená na 9 departmentov (v zátvorke je hlavné mesto departmentu).
 Bermejo (Laguna Yema)
 Formosa (Formosa) - najľudnatejší department (40,04% percenta populácie)
 Laishi (San Francisco de Laishi)
 Matacos (Ingeniero Juárez)
 Patiño (Comandante Fontana)
 Pilagás (Espinillo)
 Pilcomayo (Clorinda)
 Pirané (Pirané)
 Ramón Lista (General Enrique Mosconi)

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka provincie

Provincie v Argentíne

Formosa (provincia)


Дренова је насеље у Србији у општини Горњи Милановац у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 264 становника (према попису из 1991. било је 373 становника).

Назив
Назив села Дренове је старог порекла. О пореклу назива села постоје две приче. Дренова је, по првој причи, добила назив по дрену (дреновини), шибљу које расте на овом подручју и рађа ситне коштичаве плодове црвене боје. Ова прича је мало вероватна, јер су овде одувек расле густе храстове и букове шуме, а дрен је растао на ивицама шумарака и пашњака, па се није истицао међу осталим дрвећем, да би по њему село добило назив.

По другој причи, коју је причао стари Павле Ђаковић из Дренове, територија данашњег села у прошлости је била ненасељена и без назива. Ђаковићи су били први досељеници, а доселили су се из села Дрен у Санџаку. Они су, наводно, своме новом месту становања дали назив Дренова ради сећања на њихово родно село Дрен. Овај назив касније су прихватили и остали досељеници Дренове. Павле Ђаковић (1815–1901. г.) је био угледан домаћин у Дренови, а овом причом је желео да истакне порекло своје фамилије и њено место међу осталим досељеним породицама у Дренови. Ђаковићи су се доселили у Дренову око 1760. године, а село Дренова је било познато под тим називом око 300 година пре њиховог досељења. Турски пописи пореских глава, из 1467. године, бележе да су овде била два села са називом Дренова: Горња Дренова и Доња Дренова.

У почетку аустријске окупације, крајем 1718. године, пописана су насеља и становништво у Рудничкој нахији (дистрикту). На географској карти, коју је те године израдио капетан Епшелвиц, уписано је и село Дренова (Trinowa) на Дичини. У Дренови су тада пописана три домаћинства, а Ђаковићи су се доселили око 30 година касније, после овог пописа.

Ове чињенице нису биле познате Павлу Ђаковићу, па му не треба замерити што је преносио казивања својих предака.

Насеља под називом Дренова постоје још у општинама Брус, Чајетина, Прњавор и Пријепоље. Насеља са називом Дрен постоје у општинама Лепосавић и Зубин Поток на Косову.

Демографија
У насељу Дренова живи 247 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 53,3 година (50,2 код мушкараца и 56,4 код жена). У насељу има 110 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,40.

Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.

Референце

Литература

Спољашње везе

 Мапе, аеродроми и временска ситуација локација (Fallingrain)
 Сателитска мапа (Wikimapia)
 Гугл сателитска мапа (Maplandia)
 План насеља на мапи (Mapquest)

Opština Gornji Milanovac
Naselja u Moravičkom upravnom okrugu
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji

Дренова (Горњи Милановац)


Benkovac Fužinski je naselje na Hrvaškem, ki upravno spada pod občino Fužine v Primorsko-goranski županiji.

Demografija

Sklici

Glej tudi
 seznam naselij na Hrvaškem

Naselja Primorsko-goranske županije

Benkovac Fužinski


Արձակ (), բանավոր կամ գրավոր խոսք՝ առանց համաչափ բաժանումների` բանաստեղծական տողերի։ Ի տարբերություն չափածոյի՝ արձակը չունի պարբերաբար կրկնվող հավասար միավորներ (ոտք, անդամ, տող, տուն), զուրկ է կայուն ռիթմից. նրա ռիթմը հիմնված է շարահյուսական կառույցների (պարբերությունների, նախադասությունների) հարաբերակցության վրա։ Երբեմն տերմինն օգտագործվում է գեղարվեստական գրականությունն ընդհանրապես (պոեզիան) գիտական կամ հրապարակախոսական, այսինքն՝ արվեստի հետ կապ չունեցող գրականությանը հակադրելու համար։

Պատմություն
Որպես արձակ առաջին ստեղծագործությունների հեղինակներ նշվում են Ֆերեկիդ Սիրոսցին և Միլեթյան դպրոցի ներկայացուցիչները։ Հին Հունաստանում պոեզիայի հետ մեկտեղ գոյություն է ունեցել նաև գեղարվեստական արձակը՝ առասպելներ, ավանդություններ, հեքիաթներ, կատակերգություններ։ Այդ ժանրերը չեն դիտարկվել որպես բանաստեղծական, քանի որ առասպելը հին հույների կողմից դիտարկվել է ոչ թե որպես գեղարվեստական, այլ կրոնական երևույթ, ավանդությունը՝ պատմական, հեքիաթը՝ կենցաղային, իսկ կատակերգությունը համարվել է չափազանց առօրեական։ Ոչ գեղարվեստական արձակին են վերագրվել հռետորական, քաղաքական, ավելի ուշ նաև գիտական աշխատությունները։ Այսպիսով՝ անտիկ աշխարհում, Հին Հռոմում, այնուհետև միջնադարյան Եվրոպայում արձակը գտնվում էր երկրորդ պլանում՝ ներկայացնելով կենցաղային կամ հրապարակախոսական գրականությունը, ի տարբերություն բարձր գեղարվեստական պոեզիայի։

Միջնադարի երկրորդ կեսին իրավիճակն սկսել է աստիճանաբար փոխվել։ Անտիկ, ապա նաև ֆեոդալական հասարակության քայքայման հետ միասին աստիճանաբար անկում ապրեցին պոեմը, ողբերգությունը, ներբողը։ Վաճառականական բուրժուազիայի զարգացման, նրա մշակութային և գաղափարական աճին զուգընթաց մեծ քաղաքների մշակույթի հիման վրա զարգանում են արձակի ժանրերը։ Առաջանում են վիպակը, նովելը, ապա նաև՝ վեպը։ Հին բանաստեղծական ժանրերը, որոնք մեծ դեր էին խաղացել ֆեոդալական և ստրկատիրական հասարակարգերում, աստիճանաբար կորցնում են իրենց հիմնական, առաջնային նշանակությունը, թեև բոլորովին չեն անհետանում գրականությունից։ Սակայն նոր ժանրերը, որ առաջնային դեր էին կատարում բուրժուական ոճերում, ապա նաև կապիտալիստական հասարակության ողջ գրականության մեջ, ակնառու կերպով հարում են արձակին։ Աստիճանաբար գեղարվեստական արձակն սկսում է իր առաջատար դիրքով հավասարվել պոեզիային, իսկ ավելի ուշ՝ կապիտալիզմի ծաղկման ժամանակաշրջանում, նույնիսկ առաջ է անցնում նրանից։ Մինչ 19-րդ դարը արձակագիր գրողները, նովելների հեղինակները, վիպագիրները դառնում են առավել նշանավոր գործիչներ գեղարվեստական գրականություն բնագավառում՝ տալով հասարակությանը այն բոլոր տիպիկ ընդհանրացումները, որոնք պոեզիայի ծաղկման և զարգացման շրջանում տվել են պոեմների և ողբերգությունների հեղինակները։

Գրական ժանրերն արձակում
Չնայած նրան, որ ժանր հասկացությունը ինքնին վերաբերում է ստեղծագործության բովանդակությանը և  ոչ թե ձևին, ժանրերի մեծամասնությունը միտված է կա՛մ չափածոյին (պոեմներ, սոնետներ), կա՛մ արձակին (վեպեր, պատմվածքներ)։ Այսպիսի բաժանումը պետք չէ ընդունել տառացիորեն, քանի որ գոյություն ունեն բազմաթիվ օրինակներ, երբ այս կամ այն ժանրի ստեղծագործությունները գրվել են իր համար ոչ սովորական ձևով։ Դրա օրինակ կարող են ծառայել ռուս գրողների վեպերը և նովելները՝ գրված չափածոյով, օրինակ՝ Ալեքսանդր Պուշկին «Տնակ Կոլոմնայում», «Կոմս Նուլին», «Եվգենի Օնեգին» ստեղծագործությունները։ Բացի դրանից կան ժանրեր, որոնք գրվում են ինչպես արձակ, այնպես էլ չափածո (օրինակ՝ հեքիաթը)։

Կենսագրություն
Կենսագրությունը այն ստեղծագործությունն է, որում ներկայացվում է որևէ անձի կյանքի և գործունեության պատմությունը։ Կենսագրությունը պատմական, գեղարվեստական և գիտական արձակի ժանր է։

Կենսագրության առաջին օրինակները պատկանում են անտիկ շրջանին։ Միջնադարում հիմնականում գրում էին սրբերի կամ սրբերի շարքը դասվող մարդկանց կենսագրություններ, որ հայտնի է վարքագրություն անունով (օրինակ, Կորյունի «Վարք Մաշտոցի»)։ Արդի հասկացությամբ կենսագրությունն առաջացել է 18-րդ դարում և զարգացել 19-րդ դարում։ 20-րդ դարում այն ձևավորվել է իբրև գեղարվեստական գրականության ժանր (Ռոմեն Ռոլան, Ստեֆան Ցվեյգ, Անդրե Մորուա)։ Կենսագրությունը կարող է լինել գիտական (Ա. Ինճիկյանի «Միքայել Նալբանդյանի կյանքի և գործունեության տարեգրությունը»), գեղարվեստական (Անդրե Մորուայի «Պրոմեթեոս կամ Բալզակի կյանքը»), գիտա-մասսայական (Խաչատուր Աբովյանի, Հովհաննես Թումանյանի և այլոց կյանքը ներկայացնող գրքեր)։ Ժամանակակից կենսագրությունը (օրինակ «Հրաշալի մարդկանց կյանքը» շարքը) բացահայտում է անհատի հոգեբանական տիպը, նրա պատմական, ազգային և սոցիալական պայմանավորվածությունը, նրա պատճառահետևանքային կապերը սոցիալ-մշակութային աշխարհի հետ։

Կենսագրության մի տեսակն է ինքնակենսագրությունը։

Պատմվածք
Պատմվածքը գեղարվեստական գրականության փոքրածավալ ստեղծագործություն, էպիկական ժանր։ Պամվածքում նկարագրվում է կյանքի մի դեպք, դրվագ՝ կապված մեկ կամ մի քանի հերոսների հետ, և դրանով էլ պայմանավորված է նրա փոքր ծավալը։ Ի տարբերություն նովելի՝ պատմվածքի սյուժեն հակված չէ դեպի արտասովորը, դեպքերն այնտեղ զարգանում են ավելի սովորական հանդարտ ընթացքով, և հանգույցը լուծվում է ոչ թե նորավեպի նման անսպասելի ու հանկարծակի, այլ ավելի սովորական ձևով։ Հայ գրականության մեջ պատմվածքներ գրել են Նար-Դոսը («Մեր թաղը»), Հովհաննես Թումանյանը («Գիքորը», «Եղջերվի մահը»), Ավետիք Իսահակյանը («Գարիբալդիականը», «Համբերանքի չիբուխը»), Ակսել Բակունցը («Ալպիական մանուշակը», «Նամակ ռուսաց թագավորին») և այլք։

Վիպակ
Վիպակը արձակ էպիկական ստեղծագործություն է, որ մոտ է վեպին և հակված է սյուժեի հաջորդական շարադրանքին՝ սահմանափակվելով նվազագույն սյուժետային գծերով։ Պատկերում է առանձին դրվագ կյանքից։ Վեպից տարբերվում է նկարագրվող իրադարձությունների փոքր ընդգրկմամբ։ Չունի կայուն ծավալ, զբաղեցնում է միջանկյալ դիրք վեպի և պատմվածքի ու նովելի միջև։ Ձգտում է ներկայացնել խրոնիկային սյուժե, որը վերարտադրում է կյանքի բնական ընթացքը։ Դասական վիպակի սյուժեն, որի կանոնները մշակվել են 19-րդ դարի երկրորդ կեսի ռեալիստական գրականության մեջ, սովորաբար կենտրոնացած են  գլխավոր հերոսի կերպարի շուրջը, որի անհատականությունն ու ճակատագիրը բացահայտվում են ոչ մեծ թվով իրադարձությունների շնորհիվ, որոնց նա անմիջականորեն մանսակցում է։ Երկրորդային սյուժետային գծերը, որպես կանոն, վիպակում բացակայում են։ Հերոսների քանակը վիպակում ավելի քիչ է, քան վեպում, ընդ որում՝ վեպին բնորոշ է գլխավոր և երկրորդական կերպարների հստակ տարանջատումը, ինչը սովորաբար բացակայում է վիպակում, կամ այդ սահմանազատումը էական չէ գործողությունների զարգացման մեջ։ Ռեալիստական վիպակի սյուժեն հաճախ կապվում է «օրվա խնդրի» հետ, ինչի պատմողը տեսնում է սոցիալական իրականության մեջ և ընկալում որպես օրախնդիր։ Երբեմն հեղինակը նույն աշխատանքը կարող է դասակարգել տարբեր ժանրային կատեգորիաներում։ Օրինակ՝ Տուրգենևը «Ռուդին» ստեղծագործությունը նա կոչել է վիպակ, ապա` վեպ։ Վիպակների խորագրերը հաճախ կապված են լինում գլխավոր հերոսի անվան (Նիկոլայ Կարամզինի «Թշվառ Լիզան»,  Ֆրանսուա-Ռընե դը Շատոբրիանի «Ռենե», Ֆեոդոր Դոստոևսկու «Նետոչկա Նեզվանովա» ստեղծագործությունները) կամ սյուժեի առանցքային տարրի հետ (Արթուր Կոնան Դոյլի «Բասկերվիլների շունը», Անտոն Չեխովի «Տափաստան» և այլն)։

Վեպ
Վեպը մեծածավալ պատմողական ստեղծագործություն է բարդ և զարգացած սյուժեով։ Պատմվածքից ու նովելից տարբերվում է իր մեծ ծավալով, բարդ սյուժեով ու նկարագրվող իրադարձությունների լայն ընդգրկմամբ։ Միջին դարերում տարածված էին ասպետական վեպերը (Արթուր թագավորի, Տրիստանի և Իզոլդայի, Լանցելոտի մասին)։ Դրանց հետևել են խաբեբայապատումներն ու ավազակային վեպերը, որոնցում արդեն կային ռեալիզմի գծեր։ Սատիրական տարրը ներմուծվել է Սերվանտեսի ու Ռաբլեի կողմից։ Անգլիայում սկիզբ է առել սենտիմենտալ ու բարոյախոսական վեպը (Դանիել Դեֆո, Սեմյուել Ռիչարդսոն, Հենրի Ֆիլդինգ)։ Այնտեղ էլ առաջին անգամ լայն զարգացում են գտել պատմական վեպը (Վալտեր Սքոթ), կենցաղագրական ու հոգեբանական վեպերը (Չարլզ Դիքենս և Ուիլյամ Թեքերեյ)։ Ռեալիստական ու նատուրալիստական վեպի հայրենիքը դարձել է Ֆրանսիան (Օնորե դը Բալզակ, Գյուստավ Ֆլոբեր, Էմիլ Զոլա, Գոնկուր եղբայրներ, Գի դը Մոպասան)։ Ֆրանսիական գրականությունը տվել է նաև իդեալիստական, ռոմանտիկական ու հոգեբանական վեպերի նմուշներ (Ժորժ Սանդ, Վիկտոր Հյուգո, Պոլ Բուրժե և այլք)։ Գերմանական ու իտալական վեպերը հետևել են անգլիական ու ֆրանսիական վեպերի օրինակին։ 19-րդ դարի երկրորդ կեսին և 20-րդ դարի սկզբին եվրոպական գրականության վրա նշանակալի ազդեցություն են թողել սկանդինավյան (Բյոռնստեռնե Բյոռնսոն, Իոնաս Լի, Ալեքսանդր Քիլանդ, Ստրինդբերգ) և ռուսական (Ֆեոդոր Դոստոևսկի, Լև Տոլստոյ) վեպերը։ Հայ գրողների շարքում վեպեր հեղինակել են Խաչատուր Աբովյանը, Րաֆֆին, Ծերենցը, Պերճ Պռոշյանը, Մուրացանը, Շիրվանզադեն, Նար-Դոսը և այլք։

Էպոպեա
Էպոպեան մոնումենտալ էպիկական ստեղծագործություն է, որն առանձնանում է համաժողովրդական խնդիրներով։ Պատմագրական գրականության մեջ 19-րդ դարից էպոպեա տերմինը հաճախ օգտագործվում է լայն իմաստով՝ ընդգրկելով ցանկացած մեծածավալ ստեղծագործություն, որն ունի էպիկական կառուցվածքի հատկանիշներ։ Այդ իմաստով տարբերակում են վեպ-էպոպեաներ, որոնցում գլխավոր հերոսը նկարագրվում է պատմական խոշոր իրադարձությունների ֆոնին, օրինակ՝ Լև Տոլստոյի «Պատերազմ և խաղաղություն»,  Միխայիլ Շոլոխովի «Խաղաղ Դոնը» ստեղծագործությունները։ «Հերոսական-ռոմանտիկ էպոպեաներում» գլխավոր հերոսները ակտիվ և նպատակասլաց կերպով մասնակցնում են պատմական կարևոր իրադարձություններին, որոնց ընթացքում ձևավորվում է նրանց անհատականությունը, օրինակ՝ Տոլստոյի «Պետրոս Առաջին» վեպը։ Առանձնացվում են կենցաղագրական էպոպեաներ որը մասշտաբային կերպով լուսաբանում է հասարակության զավեշտական դրությունը, օրինակ՝ Ֆրանսուա Ռաբլեի «Գարգանտյուա և Պանտագրյուել», Նիկոլայ Գոգոլի «Մեռած հոգիներ», Անատոլ Ֆրանսի «Պինգվինների կղզին» ստեղծագործությունները։

Նովել
Նովելը գրական պատմողական ժանր է։ Իր չափերով համեմատվում է պատմվածքի հետ (ինչը հաճախ պատճառ է դառնում նրանց նույնականացման համար), բայց տարբերվում է նրանից ծագմամբ, պատմությամբ, կառուցվածքով։ Նովելը հագեցած է իրադարձությունններով, ֆաբուլան ավելի հստակ է, սյուժեում առկա է որոշակի շրջադարձ, որը հանգեցնում է հանգուցալուծման։ Ավելի ծավալուն ստեղծագործությունների (վիպակ կամ վեպ) հետ համեմատած՝ նովելում քիչ են գործող անձինք և գոյություն ունի մեկ սյուժետային գիծ (հազվադեպ լինում է մի քանի գծեր), որը զարգանում է մեկ ընդհանուր խնդրի շուրջ։

Դասական նովելի բնորոշ կառուցվածքն է՝ հանգույց, գագաթնակետ, հանգուցալուծում։ Նովելին բնորոշ են գործողությունների արագ զարգացումն ու անսպասելի, կտրուկ վախճանը։ 19-րդ դարի սկզբի ռոմանտիկները նովելում գնահատում էին անսպասելի շրջադարձը, այսպես կոչված «պուանտը», որ Արիստոտելի պոետիկայում համապատասխանում է ճանաչման կամ պերիպետիայի պահին։ Այս ամենի հետ կապված՝ Վիկտոր Շկլովսկին նշել է, որ երջանիկ, փոխադարձ սիրո նկարագրությունը չի ստեղծում նովել, վեջինիս համար անհրաժեշտ է սեր, որը հանդիպում է խոչընդոտների. «Ա-ն սիրում է Բ-ին, Բ-ն չի սիրում Ա-ին, երբ Բ-ն սիրահարվում է Ա-ին, Ա-ն արդեն էլ չէր սիրում Բ-ին»։

Համաշխարհային գրողների շարքում նովելներ հեղինակել են Մոպասան, Օ'Հենրինն, Անտոն Չեխովը, Մերիմեն, հայ գրականության մեջ՝ Գրիգոր Զոհրապը, Ստեփան Զորյանը և այլք։

Մանիֆեստ
Մանիֆեստը ծրագրային արձակ շարադրանք է՝ կապված կոնկրետ գրական ուղղության, հոսանքի, դպրոցի, խմբի գեղագիտական սկզբունքների հետ։ Տերմինը լայն տարածում է ստացել 19-րդ դարում և ունի լայն իմաստ, ինչի պատճառով էլ համարվում է պայմանական և կիրառելի մի ամբողջ շարք գրական ստեղծագործությունների վերաբերյալ՝ ծավալուն դեկլարացիաներից մինչև գեղագիտական լուրջ տրակտատներ, հոդվածներ, առաջաբաններ։ Որոշ դեպքերում գրողների և գրաքննադատների գեղագիտական ելույթները կրում են գրական մանիֆեստի բնույթ՝ անմիջական ազդեցություն թողնելով պատմական և գրական գործընթացների վրա՝ չնայած այն հանգամանքին, որ մանիֆեստի ձև ունեցող որոշ դեկլաացիաներ լինում են կարճաժամկետ և ոչ ազդեցիկ։ Երբեմն գրական մանիֆեստն և գրական դպրոցի իրական բովանդակությունը չեն համընկնում։ Ընդհանուր առմամբ մանիֆեստները հասարակական կյանքի արդյունք են, որ արտացոլում են և՛ գաղափարա-գեղագիտական որոնումները, և՛ նոր գրականության ձևավորման ընթացքը։

Պարաբոլ
Պարաբոլը (հունարենից թարգմանած՝ համեմատություն, զուգորդում, նմանություն) այլաբանական բարոյախոսություն է։ Տերմինը նշանակում է պրիտչային մոտ ժանր 20-րդ դարի արձակում և դրամատուրգիայում։ Չնայած պարաբոլը՝ որպես խրատական բովանդակությամբ այլաբանական ստեղծագործությունը, հայտնի է անտիկ ժամանակներից, այն հաճախ է հանդիպում քրիստոնեական գրականությունում։ Այն պատմությունը ներկայացնելու հատուկ ձև է, որը շարժվում է կոր գծով (պարաբոլ). այն սկսում է վերացական երևույթներից, այնուհետև պատմությունն աստիճանաբար մոտենում է գլխավոր թեմային, իսկ հետո կրկին վերադառնում է սկզբին, ինչպես օրինակ՝ «Անառակ որդու վերադարձը» հատվածը Նոր Կտակարանում։ Պարաբոլների գիրքը՝ որպես բաղադրիչ մաս, ներառված է Վոլֆգանգ Գյոթեի «Արևմտաարևելյան դիվանում», իսկ որպես այլաբանական բնույթի պատմություն առկա է եվրոպական և ռուսական ռոմանտիկական գրականության մեջ։ Պարաբոլին մոտ հատկանիշներ, դրա տարրեր առկա են ժամանակակից գրականության բազմաթիվ ստեղծագություններում։ Ի տարբերություն պրիտչայի՝ պարաբոլայում չեն ճնշվում ստեղծագործության առարկայական, առանձին իրավիճակին բնորոշ հիմունքները։ Եթե Ավետարանի պրիտչաներում գլխավորը այլաբանական պլանն է, պարզ ֆաբուլայի բացատրությունը քրիստոնեական տեսանկյունից, ապա պարաբոլում երկու պլաններն էլ հավասարապես կարևոր են։ Սա շատ առումներով որոշում է 20-րդ դարի պարաբոլի ժանրային առանձնահատկությունները։

Պրիտչա
Պրիտչան չափածո կամ արձակ ոչ մեծ պատմություն է այլաբանական, խրատական ձևով։ Իրականությունը առակում արտացոլվում է ժամանակագրական ու տարածական հարթությունից դուրս, առանց կոնկրետ նշելու գործող անձանց պատմական անունները։ Պրիտչան անպայման տալիս է այլաբանության բացատրությունը, որպեսզի կարդացողի համար հասկանալի լինի դրա իմաստը։ Չնայած առակների հետ նմանությանը՝ պրիտչան հավակնում է համամարդկային ընդհանրացման՝ հաճախ ուշադրություն չդարձնելով մասնավոր խնդիրների։ Առակը նաև էպոսի ժանր է, որն ունի ուսուցողական բնույթ և պարունակում է կրոնական կամ բարոյական խրատ այլաբանական ձևով։ Եվրոպական գրականության մեջ պրիտչայի ձևի հիմնական աղբյուրը Նոր Կտակարանն է։ Հին Կտակարանում դեռևս չկա այդպիսի հստակ ժանրային կազմություն, որն ընդունված է կոչել պրիտչա։ Առանձին պատմություններ, օրինակ՝ Հոբ երանելու, Աբրահամի մասին, կարելի է պայմանականորեն համարել պրիտչա, բայց նրանցում չկա ժամանակի և հավերժության հստակ բաժանում, որը սկզբունքորեն տարանջատում է ավետարանական պրիտչան։ Պրիտչան տարածված էպիկական ժանր է եղել նաև 19-20-րդ դարերում, որի հիմքում ընկած է եղել պարաբոլի սկզբունքը։ Բնութագրվում է հիմնական մտքի սրությամբ, լեզվի արտահայտչությամբ և  էքսպրեսիվությամբ։ Պրիտչայի ժանրին անդրադարձել են Լև Տոլստոյը, Ֆրանց Կաֆկան, Բերտոլդ Բրեխտը, Ալբեր Քամյուն և այլք։ Հենց 20-րդ դարում է ի հայտ եկել վեպ-պրիտչա տերմինը։ Գրողները, գրաքննադատները և գրականագետները 20-րդ դարի արտասահմանյան գրականության նմուշներից այդպիսի բովանադակությամբ ստեղծագործություններ են համարում, օրինակ՝ Թորնթոն Ուայլդերի «Սուրբ Լյուդովիկոս արքայի կամուրջը» վեպ-պրիտչան, Պեր Լագերքվիստի փիլիսոփայական ալեգորիկ վեպերը և վիպակ-պրիտչաները, օրինակ՝ «Դահիճը», Վիլյամ Գոլդինգի «Ճանճերի տիրակալը» և այլն, Իտալո Կալվինոյի «Երկատված վիկոնտը», «Ծառաբնակ բարոնը» և այլն, Հեմինգուեյի «Ծերունին և ծովը» ռեալիստական վիպակը, որ ունի «պրիտչային» բնորոշ ենթատեքստ, Ուիլյամ Ֆոլքների «Պրիտչա», Մաքս Ֆրիշի «Homo Faber», «Ինձ կկոչեմ Գանտենբայն» վեպերը, Բերտոլդ Բրեխտի շատ պիեսներ, մասնավորապես՝ «Բարի մարդը Սեզուանից» և «Արթուրո Ուիի կարիերան», բազմաթիվ ուտոպիաներ և անտիուտոպիաներ, օրինակ՝ Ջորջ Օրուելի «1984», «Անասնաֆերմա», Գրեհեմ Գրինի «Կորստի գնով» ստեղծագործությունները։ Ինչպես նաև կարելի է նշել Ստանիսլավ Լեմի «Սոլյարիս» փիլիսոփայական վեպը, Ջոն Ապդայկի «Կենտավրոսը», Ֆերենց Շանտայի «Հինգերորդ փոկը»՝ հակաֆաշիստական, քրիստոնեական ակնարկներով վեպը։

Ակնարկ
Ակնարկը էպիկական գրականության փոքր ստեղծագործություն է, որը պատվածքից տարբերվում է մեկ, արագ լուծում ստացող կոնֆլիկտի բացակայությամբ և նկարագրական պատկերման մեծ զարգացմամբ։ Երկու տարբերություններն էլ կախված են այն խնդրից, որն արտացոլվում է ակնարկում։ Այն անդրադառնում է ոչ այնքան միջավայրի հետ հակամարտության ընթացքում անհատականության կայացման հարցին, որքան «միջավայրի» քաղաքացիական և բարոյական վիճակի խնդրին։ Ակնարկը կարող է վերաբերել ինչպես գրականությանը, այնպես էլ հրապարակախոսությանը։

Էսսե
Էսսեն ոչ մեծ ծավալով և ազատ ոճով արձակ շարադրանք է։ Արտահայտում է անհատական տպավորությունները և պատկերացումները կոնկրետ երևույթի կամ հարցի վերաբերյալ և չի հավակնում տալ առարկայի սպառիչ մեկնաբանություն։

Հայ գրականության մեջ էսսեի բնորոշ օրինակներ են Ավ. Իսահակյանի «Միքայել Նալբանդյանի անմահ հիշատակին», «Տարաս Շևչենկո», Գ. Զոհրապի «Ծանոթ դեմքեր» շարքը, Մ. Մեծարենցի «Նարեկացիին հետ» ստեղծագործությունները։ Արևմտահայերենում այս ժանրը կոչվում է դիմաստվեր (օրինակ՝ Հակոբ Ասատուրի «Դիմաստվերներ» գիրքը)։

Տե՛ս նաև
 Գրականություն
 Պոեզիա

Գրականություն

Նշումներ

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ

Գրականություն

Արձակ


Սվազի (սվազի՝ Emaswati), ժողովուրդ, Սվազիլենդի հիմնական բնակչությունը։ Բնակվում են նաև ՀԱՀ-ում (Սվազիլենդին կից շրջաններում)։ Ընդհանուր թիվը՝ մոտ 2,5 միլիոն, որից մոտ 1,2 միլիոնը՝ Սվազիլենդում, 1,3 միլիոնտ՝ ՀԱՀ-ում և մոտ 30 հազարը՝ Մոզամբիկում։

Լեզուն սվազին է, պատկանում է բանավոր լեզուներին։ Սվազիների մեծ մասի մեջ պահպանված է նախնիների ու բնության ուժերի պաշտամունքը, մնացածն առավելապես բապտիստական քրիստոնյաներ են։

Զբաղվում են հիմնականում հողագործությամբ (եգիպտացորեն, ցորեն) և անասնապահությամբ (խոշոր եղջերավորներ, ոչխար)։ Սվազի մեծ մասն աշխատում է բամբակի ու սուրճի՝ եվրոպացիներին պատկանող ցանքատարածություններում։ Զգալի թվով Սվազ կարիքից ստիպված մեկնում են ՀԱՀ՝ արտագնաց աշխատանքի։

ՀԱՀ-ի ազգեր
Էսվատինիի ազգեր
Մոզամբիկի ազգեր

Սվազի


Die Sewol (kor. ) war ein südkoreanisches RoPax-Fährschiff der Chonghaejin Marine Company, das ab März 2013 zwischen Incheon und der Insel Jejudo im Einsatz stand. Zuvor fuhr die 1994 fertiggestellte Fähre bis 2012 als Ferry Naminoue für die japanische Reederei A-Line Ferry.

Am 16. April 2014 kenterte die Sewol auf ihrem Weg von Incheon nach Jejudo auf Höhe der Insel Jindo im Gelben Meer. 172 der 476 Menschen an Bord überlebten das Unglück; 187 Menschen wurden bereits unmittelbar nach dem Untergang tot geborgen. Insgesamt kamen 304 Menschen ums Leben, darunter 250 Schüler zwischen 15 und 18 Jahren. 5 Todesopfer wurden auch nach der Bergung und Durchsuchung des Schiffes nicht gefunden.

Im März 2017 wurde das Wrack der Sewol gehoben und nach Mokpo überführt. Es soll dauerhaft erhalten bleiben.

Geschichte

Das Schiff wurde 1994 unter dem Namen Ferry Naminoue (jap. , Ferī Naminoue) als Baunummer 1006 von der Werft Hayashikane in Nagasaki für die Fährreederei Ōshima Un'yu (engl. Oshima Transportation; seit 2005: Maru A Ferry, engl. A-Line Ferry) in Kagoshima gebaut und am 21. Juni des Jahres an den Auftraggeber abgeliefert. Die Ferry Naminoue stand auf der Linie von Kagoshima nach Amami-Ōshima, Tokunoshima, Okinoerabu-jima, Yoronjima, Motobu auf Okinawa und Naha im Einsatz. Sie wurde von A-Line Ferry 18 Jahre lang bis Oktober 2012 unter japanischer Flagge betrieben und anschließend von einem gleichnamigen Neubau ersetzt. Die südkoreanische Chonghaejin Marine Company in Incheon übernahm die Fähre 2013 und benannte sie in Sewol um. Das für umgerechnet etwa 11,3 Millionen US-Dollar verkaufte Schiff wurde vor seiner Indienststellung in Korea modernisiert und umgebaut. Hierbei erhielt die Sewol auch zusätzliche Aufbauten für mehr Kabinen auf Deck 3, 4 und 5, was die Gesamttonnage um 239 erhöhte. Nach der Abnahme durch das Korean Register of Shipping konnte am 15. März 2013 der Dienst aufgenommen werden.

Bis 2013 hatte das Schiff 52 Kabinen und konnte 804 Passagiere, 90 Pkw und 60 Lkw transportieren. Durch seinen Umbau im März 2013 wurde die Passagierkapazität auf 960 erhöht. Die Dienstgeschwindigkeit der Fähre betrug 16,2 Knoten, Die Höchstgeschwindigkeit 20,8 Knoten.

Die Sewol hatte kein direktes Schwesterschiff, jedoch wurde die 1989 fertiggestellte und seit 2003 ebenfalls für die Chonghaejin Marine Company in Dienst stehende Ohamana (ehemals Ferry Akebono) oftmals als Schwesterschiff bezeichnet, da sie ursprünglich für dieselbe Reederei (A-Line Ferry) fuhr und eine ähnliche Bauweise hatte (allerdings ein bisschen kleiner war). Nach dem Unglück wurde das Schiff aufgrund von Sicherheitsbedenken ausgemustert. Es kehrte nicht wieder in den Dienst zurück und ging 2017 zum Abbruch. Auch andere Schiffe der Reederei A-Line Ferry hatten eine zur Sewol sehr ähnliche Bauweise. Eines dieser Schiffe, die 1995 ebenfalls von Hayashikane erbaute Ariake, kenterte im November 2009 bei stürmischer See. Nach dem Untergang der Sewol wurden Parallelen zu den beiden Unglücken festgestellt.

Untergang

Die Fähre, die sich am 16. April 2014 auf dem Weg vom Festland (Incheon) zur südlichen Ferieninsel Jejudo befand, kenterte und sank in der Nähe der Insel Jindo. Für die Strecke von Incheon nach Jeju war eine Fahrtzeit von 13 ½ Stunden angesetzt. Die geplante Abfahrtszeit in Incheon um 18:30 Uhr (UTC+9) hatte sich am Abend des 15. April bis ca. 21 Uhr verzögert. Der erste Notruf der Sewol ging 12 Stunden später um 08:58 Uhr am Morgen des 16. April bei der zuständigen Behörde, dem Jeju Vessel Traffic Services Center (VTS), ein. Etwa eine halbe Stunde später hatte die Fähre etwa 60° Krängung und weitere eineinhalb Stunden später sank sie.
Eine Zeitlang ragte noch der vorderste Teil des Rumpfes mit dem Wulstbug aus dem Wasser; dann versank die Fähre komplett.

An Bord waren 443 Passagiere und 33 Besatzungsmitglieder. Unter den Passagieren befanden sich 325 Schüler im Alter von 15 und 18 Jahren sowie 15 Lehrer der Danwon High School aus der Stadt Ansan. 185 Tote konnten bis zum 25. April geborgen werden. Retten konnten sich 172 Menschen (frühe Berichte sprachen fälschlicherweise von 174 Überlebenden), darunter 20 Besatzungsmitglieder mit dem Kapitän. Die Passagiere sprangen zum Teil mit Schwimmwesten in das 12 Grad kalte Wasser. Die Überlebenszeit beträgt bei dieser Wassertemperatur nur wenige Stunden. Viele wurden von herannahenden Booten und der Küstenwache und von Hubschraubern aufgenommen. 117 Personen wurden mit Stand 25. April 2014 noch vermisst. In den Tagen nach dem Unglück wurden teils stark abweichende Zahlen zu den an Bord befindlichen Personen sowie der Zahl der Todesopfer und Überlebenden vermeldet. An Bord befanden sich auch rund 150 Fahrzeuge. Vor Jindo breitete sich am 19. April 2014 ein Ölteppich aus.

Der 68-jährige Kapitän Lee Joon-seok war die Urlaubsvertretung des eigentlichen Kapitäns und hatte das Schiff offenbar 30 bis 40 Minuten, nachdem es in Schräglage geraten war, verlassen und konnte sich somit retten. Er entschuldigte sich bei den Angehörigen der Opfer. Zum Unglückszeitpunkt steuerte nicht der Kapitän, sondern die wenig erfahrene 26-jährige Dritte Offizierin das Schiff. Am Morgen des 19. April wurden Kapitän Lee und weitere Besatzungsmitglieder verhaftet. Die Besatzung hatte die Passagiere nach Absetzen des Notrufs aufgefordert, in ihre Kabinen zurückzukehren. Die später Geretteten hatten sich, etwa eine halbe Stunde nachdem das Schiff in Schräglage geraten war, dieser Aufforderung widersetzt. Von den 46 Rettungsinseln an Bord der Sewol wurde nach südkoreanischen Medienberichten offenbar aufgrund der Schräglage des Schiffes nur eine zu Wasser gelassen.

Der 52 Jahre alte stellvertretende Schulleiter Kang Min-kyu der Danwon High School beging nach seiner Rettung auf der Insel Jindo Suizid durch Erhängen.

169 Boote und Schiffe beteiligten sich am Tag des Unglücks an den Rettungs- und Sicherungsmaßnahmen.

Am 18. April 2014 wurden drei Hebesäcke zur Stabilisierung am Bug der Sewol angebracht, damit dieser nicht auf den Grund sinkt. Am folgenden Tag erreichten drei Schwimmkräne die Gewässer der Unglücksstelle.

Die Rettungsmaßnahmen, darunter insbesondere der Einsatz von Rettungstauchern, waren durch die starken Gezeitenströmungen auf ein Zeitfenster von ±½ Stunde um das Stauwasser herum beschränkt und durch die hohe Trübung des Wassers schwierig. Die Wassertiefe am Unglücksort beträgt knapp 40 Meter. Insgesamt wurden 187 Menschen in den Tagen nach dem Unglück tot geborgen. 115 galten zunächst als offiziell vermisst. Im Mai 2017 galten noch immer 9 Menschen als vermisst. Bis November 2017 reduzierte sich diese Zahl auf 5 Vermisste, deren sterbliche Überreste nicht im geborgenen Wrack gefunden werden konnten. Im selben Monat fand für die vermutlich nicht mehr auffindbaren Todesopfer eine symbolische Beerdigung in Ansan statt. Insgesamt forderte das Unglück damit 304 Todesopfer, darunter alleine 250 Schüler der Danwon High School.

Vermutungen über die Ursache des Unglücks

Die Ursache des Unglücks ist derzeit (Stand 2021) noch nicht klar. Ein Kentern des überladenen Schiffes aufgrund einer abrupten Kursänderung scheint am wahrscheinlichsten. Anfangs wurde berichtet, dass sich aus den Navigationsdaten ergebe, dass die Fähre zur Unglückszeit kurz hintereinander zwei starke Kursänderungen vorgenommen hatte, die erste etwa zehn Minuten vor dem ersten Notruf um 8:48 Uhr Ortszeit um circa 80°, dann vier Minuten später um weitere circa 130°. Eine planmäßige Kursänderung war dabei zur Unglückszeit vorgesehen. Spekuliert wurde in diesem Zusammenhang über ein Verrutschen der Ladung, wodurch das Schiff relativ schnell starke Schlagseite bekommen haben könnte. Das Ministerium für Meeresangelegenheiten teilte am 21. April mit, dass nach der Wiederherstellung von Daten zur Bestimmung der Schiffsposition davon ausgegangen wird, dass die Kursänderungen nicht so stark waren wie zuvor angenommen; am 24. April wurde jedoch berichtet, dass das Rudersystem der Sewol seit mehreren Tagen defekt gewesen und so beim Unglück aus einer leichten Kurskorrektur ein starkes Ruderlegen geworden sei. So behauptete der diensthabende Steuermann in einem Fernsehinterview am 19. April 2014, dass sich das Schiff bei der vom dritten Offizier angeordneten Kursänderung weitaus mehr als sonst üblich gedreht hätte. Die Möglichkeit einer Kollision mit einem Fels wurde für unwahrscheinlich gehalten und konnte nach der Bergung des Schiffes aufgrund des unbeschädigten Rumpfes gänzlich ausgeschlossen werden.

Ladekapazität und Überladung

Nach Angaben eines AP-Berichtes vom 4. Mai 2014 fuhr die Sewol seit dem Umbau regelmäßig mit mehr Ladung als in der Zulassung erlaubt. Das koreanische Schiffsregister, zuständig für die Ladegrenzen, untersuchte offenbar im Frühjahr 2013 die umgebaute Sewol und reduzierte entsprechend den Dokumenten die zulässige Ladung auf 987 Tonnen. Diese Information wurde zwar dem Schiffseigner Chonghaejin mitgeteilt, nicht aber der Küstenwache und der koreanischen Schiffsvereinigung. Chonghaejin meldete ihrerseits der Schiffsvereinigung die etwa vierfache Kapazität von 3963 Tonnen. Das Schiff fuhr in den 13 Monaten nach dem Umbau "routinemäßig überladen", also mit mehr als 987 Tonnen beladen, in der Mehrzahl der Überladungsfälle mit über 2000 Tonnen. Vor dem Untergang soll die Sewol mit über 3600 Tonnen beladen gewesen sein, mehr als sonst jemals zuvor laut Unterlagen.

Laut Meldungen einer koreanischen Nachrichtenagentur hatte das Schiff am Unglückstag nur ca. 30 % des von der Klassifikationsgesellschaft vorgeschriebenen Ballastwassers an Bord. Der am Unglückstag beurlaubte, eigentliche Kapitän des Schiffes erklärte der Staatsanwaltschaft, dass er seit dem Umbau Bedenken über die Stabilität des Schiffes hatte und dies auch der Reederei gemeldet habe, darauf sei jedoch keine Reaktion erfolgt. Das Schiff sei demnach im Anschluss an eine abrupte Kursänderung gekentert und gesunken.

Bergung

Etwa zwei Wochen nach dem Untergang waren 212 Insassen im Wrack oder in der Umgebung geborgen; 92 Menschen wurden noch vermisst. Etwa drei und sieben Wochen nach dem Untergang starben zwei Taucher bei den Bergungsarbeiten. Um die Fähre wurde ein Fangnetz verlegt, um ein Abdriften der noch nicht geborgenen Leichen zu verhindern.

Eine Hebung des Schiffs selbst wurde angekündigt. Die Vorbereitungen vor Ort begannen im August 2015. Im Januar 2016 war die erste Phase der Bergung mit dem Abpumpen von 954 Kubikmetern ölverschmutzten Wassers und dem Anbringen von Sicherheitsnetzen an 136 Fenstern und 16 Türen beendet.

Am 12. Juni 2016 wurde mit dem Anheben des Schiffes begonnen. Zunächst wurde der Bug mit Hilfe von Schwimmkränen angehoben und danach 18 Hebearme darunter angebracht. Man erhoffte sich zunächst, das Schiff Ende Juli 2016 wieder an die Oberfläche zu holen.

Am 23. März 2017 wurde das auf der Backbordseite liegende Wrack gehoben und kurz darauf zum Abtransport auf den Halbtaucher Dockwise White Marlin gehievt, der es nach Mokpo brachte. Dort wurde das Wrack aufgerichtet und von der Firma ALE zu einem vorläufigen Standort verbracht, an dem es samt der daneben abgestellten Wracks der bei der Havarie an Bord befindlichen Fahrzeuge verblieb (Stand April 2020). Von der Firma ALE wurde der Landtransport auf Selbstfahrern (SPMT) abgewickelt. 600 Achslinien und – samt Schlamm – 17.000 t Last werden als zwei Weltrekorde für Transport per SPMT bezeichnet.

Die Fahrzeuge und Trümmer aus dem Wrack der Sewol wurden zu einem späteren Zeitpunkt entfernt. Das Schiff selbst befindet sich weiterhin in Mokpo und wird dort restauriert. Es soll als Museum bzw. Denkmal dauerhaft erhalten bleiben.

Reaktionen und Konsequenzen

Erste Reaktionen

Kurz nach dem Unglück kam es zu Besuchen der südkoreanischen Präsidentin und des Premierministers bei Opfern und Hinterbliebenen. Die Politiker gerieten dabei und danach in die öffentliche Kritik. Die südkoreanische Regierung erklärte am 19. April die Stadt Ansan und den Landkreis Jindo zu Sonderkatastrophengebieten, um spezielle finanzielle Unterstützungsmaßnahmen gewähren zu können.

Am 20. April machten sich von den etwa 500 Angehörigen, die in einer Sporthalle auf Jindo untergebracht waren, etwa 100 zu einem Protestzug Richtung Seoul auf. In der 420 Kilometer entfernten Hauptstadt wollten sie zum Blauen Haus ziehen und ihre Empörung kundtun. Dabei wurden Sprüche skandiert, wie: "Die Regierung ist der Mörder". Als sie die Insel über die Jindo-Brücke verlassen wollten, wurden sie von 200 Polizisten zur Umkehr gezwungen. Es folgte ein zweistündiges Sit-in.

"Das Verhalten des Kapitäns und mancher Besatzungsmitglieder ist für den gesunden Menschenverstand unfassbar", sagte die südkoreanische Präsidentin Park Geun-hye der Nachrichtenagentur Yonhap zufolge am 21. April 2014 vor Mitarbeitern ihres Stabs. Es sei "wie eine Mordtat" gewesen. Sie kündigte an, dass das Verhalten aller Beteiligter, angefangen von den Schiffseignern über die Inspektoren bis hin zur Schiffsbesatzung, untersucht werde und die Verantwortlichen vor Gericht gebracht werden.

Nachdem die Reaktion der Regierung Südkoreas auf das Unglück in massive Kritik geraten war, bot Premierminister Jung Hong-won am 27. April 2014 seinen Rücktritt an. Staatspräsidentin Park Geun-hye nahm diesen an, erklärte aber, er solle im Amt bleiben, bis die Bergung beendet sei.

Am 11. Mai entzog die Regierung dem Fährunternehmen die Lizenz für die Strecke Incheon – Jeju mit der Begründung, dass massiv gegen Sicherheitsbestimmungen verstoßen worden sei. Die Reederei erklärte, dass sie Lizenzen für weitere Strecken freiwillig zurückgeben werde.

Nach dem Rücktritt von Ministerpräsident Jung Hong-won entschuldigte sich Präsidentin Park Geun Hye erneut für den ungenügenden Rettungsverlauf und kündigte die Nominierung eines Nachfolgers an. Lee Wan-koo trat das Amt am 16. Februar 2015 an.

Festnahmen

Am 26. April 2014 wurden auch die letzten vier Besatzungsmitglieder festgenommen, nun waren alle 15 überlebenden (leitenden) Besatzungsmitglieder inhaftiert.

Am 8. Mai 2014 wurde berichtet, dass die Staatsanwaltschaft Kim Han Sik, den Chef der Reederei Chonghaejin Marine, festgenommen hat. Er steht im Verdacht, die Überladung der Fähre angeordnet oder zumindest davon gewusst zu haben.

Der Eigner der Reederei, der 73-jährige Yoo Byung-Eun, tauchte im Mai 2014 unter und suchte offenbar vergeblich in Frankreich und Kanada um Asyl wegen politischer und religiöser Verfolgung an. Am 12. Juni 2014 wurde auf einem Feld in Suncheon, 300 km südlich von Seoul, die stark verweste Leiche von Yoo Byung-Eun gefunden.

Verfahren

Am 15. Mai 2014 wurden der Kapitän und drei weitere Besatzungsmitglieder des Mordes angeklagt; in Südkorea gibt es auch einen Straftatbestand des Mordes durch Unterlassen. Ihnen wird unter anderem vorgeworfen, das Schiff mit den ersten Booten der Coast Guard verlassen zu haben, ohne sich um die Passagiere und um verletzte Besatzungsmitglieder zu kümmern.

Am 10. Juni 2014 begann vor Gericht der Stadt Gwangju der Prozess gegen Kapitän Lee Joon Seok und 14 weitere Angeklagte. Ihm und drei seiner Offiziere drohte im schlimmsten Fall die Todesstrafe. Vor dem Gerichtsgebäude und im Gerichtssaal demonstrierten Angehörige, woraufhin einer der drei Richter mit einer Verfahrens-Aussetzung drohte. Nur wenige Anwälte waren bereit, die Verteidigung zu übernehmen, weshalb den Beschuldigten mehrere Pflichtverteidiger gestellt wurden. Staatsanwalt Park Jae Eok forderte zur Prozess-Eröffnung ein "hartes Urteil", dies sei ein wichtiger Schritt auf dem Weg zu einem "sichereren Land".

Am 7. Oktober 2014 kündigte die oberste Staatsanwaltschaft von Südkorea an, dass sie 154 Personen anklagen werde. Der Untergang sei auf fehlerhaft gesicherte Ladung, einen illegalen Umbau des Schiffes zur Erhöhung der Transportkapazität sowie grobe Navigationsfehler der Besatzung zurückzuführen; die Tragweite des Unglücks sei durch eine fehlerhafte Reaktion der Küstenwache verstärkt worden. Auch der Kapitän eines Küstenwachtschiffes sowie 13 Mitglieder des Jindo vessel traffic service wurden angeklagt. Die Anklage forderte die Todesstrafe für den Kapitän.

Am 11. November 2014 wurden der Kapitän und drei weitere Besatzungsmitglieder vom Vorwurf des Totschlages freigesprochen. Stattdessen war der Kapitän zunächst wegen Fahrlässigkeit und das Zurücklassen der Passagiere schuldig gesprochen worden. Er erhielt eine 36-jährige Haftstrafe. Seine Besatzungsmitglieder wurden zu Haftstrafen von jeweils 15, 20 und 30 Jahren verurteilt.

Am 28. April 2015 hat ein Berufungsgericht die Strafe gegen den Kapitän zu einer lebenslangen Haft erhöht. Die Strafe gegen den Kapitän sei angehoben worden, weil das Gericht eine Verurteilung wegen Mordes für angemessen betrachtet. Die beim Unglück diensthabenden Mitarbeiter der Küstenwache wurden im Februar 2021 von allen Vorwürfen freigesprochen.

Rezeption in Kunst und Kultur

Filme
 2014: The Truth Shall Not Sink with Sewol (Orig.  Diving Bell). Dokumentarfilm von Lee Sang-ho und Ahn Hae-ryong
 2017: Sewol – Die gelbe Zeit. Dokumentarfilm von Minsu Park.
 2017: After the Sewol. Dokumentarfilm von Matthew Root und Neil P. George.
 2018: In the Absence (). Dokumentarfilm von Yi Seung-jun, bei der Oscarverleihung 2020 als bester Dokumentar-Kurzfilm nominiert.
 2019: Birthday (). Spielfilm von Lee Jong-un.

Bühnenstücke
 2015: Before After. Theaterstück von Kyungsung Lee, deutsche Erstaufführung 2018.

Musik

 2017: Spring Day. Lied der südkoreanischen Boy-Band BTS aus dem Album "You never walk alone".

Literatur
 Jae-Jung Suh, Mikyoung Kim: Challenges of Modernization and Governance in South Korea: The Sinking of the Sewol and Its Causes. Springer Singapore, Singapur 2017, ISBN 978-981-10-4022-1.

Weblinks

 Eintrag zur Sewol auf maritime-connector.com
 Eintrag zur Sewol auf marinetraffic.com (englisch)
 Letzte AIS-Position auf OpenSeaMap
 Transkription der letzten Funksprüche der Sewol auf cnn.com (englisch)

Einzelnachweise und Fußnoten

Passagierschiff (Japan)
Schiff (Südkorea)
Fähre
RoPax-Schiff
Schiffsverlust mit ungeklärter Ursache
Schiffsverlust durch Kentern
Schiffsverlust 2014
Schiffswrack
Schiffskatastrophe
Herkömmliches Motorschiff
Verkehrsunglück 2014
Seeunfall
Gelbes Meer

Sewol


Estate Saint George Historic District is a historic district in the Northwest subdistrict near Fredericksted in Saint Croix, U.S. Virgin Islands which was listed on the National Register of Historic Places in 1986.  The listing included eight contributing buildings, nine contributing sites, and seven contributing structures.

The property was then owned and operated by the St. George Village Botanical Garden of St. Croix, Inc.

References

Sugar plantations in Saint Croix, U.S. Virgin Islands
Plantations in the Danish West Indies
Buildings and structures completed in 1816
Historic districts on the National Register of Historic Places in the United States Virgin Islands
Buildings and structures on the National Register of Historic Places in the United States Virgin Islands
1816 establishments in North America
1810s establishments in the Caribbean
1816 establishments in Denmark
19th century in the Danish West Indies

Estate Saint George Historic District


Կառլ III անունով անձինք անունով Եվրոպայում թագավորել են՝

 Կառլ III  - Ակվիտանիայի թագավոր (855-566)
 Կառլ III - Գերմանիայի թագավոր (881-888)
 Կառլ III - Ֆրանսիայի թագավոր (898-923)
 Կառլ III - Շվեդիայի թագավոր (1604–1611)
 Կառլ III - Հունգարիայի և Խորվաթիայի թագավոր (1685-1740)
 Կառլ III - Իսպանիայի թագավոր (1759-1788)
 Կառլ III - Անգլիայի, Իռլանդիայի և Շոտլանդիայի թագավոր (1766-1788)
 Կառլ III - Նորվեգիայի թագավոր (1818–1844)
 Կառլ III - Չեխիայի թագավոր (1916-1918)
 Կառլ III - Մեծ Բրիտանիայի թագավոր (2022-)

Տես նաև

 Կառլ I (այլ կիրառումներ)
 Կառլ II (այլ կիրառումներ)
 Կառլ IV (այլ կիրառումներ)
 Կառլ V (այլ կիրառումներ)
 Կառլ VI (այլ կիրառումներ)
 Կառլ VII (այլ կիրառումներ)
 Կառլ VIII (այլ կիրառումներ)
 Կառլ IX (այլ կիրառումներ)
 Կառլ X (այլ կիրառումներ)

Կառլ III (այլ կիրառումներ)


Gaugiacum seu Ioiacum, vulgo Jouy-en-Josas, est commune Francicum 8'251 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.

Notae

 Index communium praefecturae Evelinarum

Nexus externi

 Huius communis pagina interretialis

 De hoc commune apud cassini.ehess.fr

Communia praefecturae Evelinarum
Loci habitati praefecturae Evelinarum
!

Gaugiacum


Էբա, () գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Պաֆոսի շրջանում։ Էբան մեկն է Կիպրոսի մեծ գյուղերից։ Գյուղը գոյություն է ունեցել դեռ Բյուզանդական ժամանակներում։ Էբա (EMBA) նշանակում է «մուտք գործել»։ Հնարավոր է, որ այդ գյուղի անունը տրվեց, քանի որ գյուղը կառուցված էր Պաֆոս քաղաքի մոտակայքում։ Մեկ այլ տարբերակ է, որ գյուղը մոտ է եղել ծովին, դրա համար էլ այդպես է անվանվել։ Գյուղում կան հին եկեղեցիներ, մատուռներ։ Ըստ 2011 թվականի տվյալների բնակչությունը կազմում է 4 885 մարդ։

Ժողովրդագրություն

Ծանոթագրություններ

Աղբյուրներ
 Empa, Cyprus

Կիպրոսի գյուղեր

Էբա


Seznam občin departmaja Seine-et-Marne zajema 514 občin.

(CAMX) Communauté d'agglomération du Pays de Meaux, ustanovljena leta 2003.
(CAM) Communauté d'agglomération Melun Val de Seine, ustanovljena leta 2002.
(SANVM) Syndicat d'agglomération nouvelle du Val Maubuée, ustanovljena leta 1984.
(SANVE) Syndicat d'agglomération nouvelle du Val d'Europe, ustanovljena leta 1984.
(SANS) Syndicat d'agglomération nouvelle de Sénart Ville Nouvelle, ustanovljena leta 1984.

Seine-et-Marne

Seznam občin departmaja Seine-et-Marne


浅川(あさかわ、あさがわ)

 河川
 浅川 (福島県) - 福島県二本松市を流れる阿武隈川水系の一級河川。
 浅川 (常陸太田市) - 茨城県常陸太田市を流れる久慈川水系の一級河川。
 浅川 (大子町) - 茨城県久慈郡大子町を流れる久慈川水系押川支流の一級河川。
 浅川 (東京都) - 東京都八王子市・日野市を流れる多摩川水系の一級河川。
 浅川 (山梨県) - 山梨県笛吹市を流れる富士川水系笛吹川支流の一級河川。
 浅川川 (山梨県) - 山梨県大月市を流れる相模川水系葛野川支流の一級河川。
 浅川 (長野県) - 長野県長野市・上高井郡小布施町を流れる信濃川水系の一級河川。
 浅川 (愛媛県) - 愛媛県今治市を流れる本流の二級河川。
 浅川 (熊本県) - 熊本県宇城市を流れる大野川水系の二級河川。
 浅川川 (鹿児島県) - 鹿児島県西之表市を流れる本流の河川。「あざこうがわ」と読む。
 地名
 浅川町 - 福島県石川郡にある町。
 浅川町 (東京都) - 東京都にかつてあった町。八王子市に編入された。
 浅川 (長野市) - 長野県長野市の地名。
 浅川 (北九州市) - 福岡県北九州市八幡西区の地名。
 浅川村(曖昧さ回避)
 日本人の姓のひとつ。

関連項目

同名の地名
同名の河川
日本の地名
日本語の姓

浅川


Urmiya gölü, Urmiyə gölü () və ya Urmu gölü () — Şərqi Azərbaycan  və Qərbi Azərbaycan  əyalətləri arasında, Türkiyə ilə sərhəddən bir qədər aralıda yerləşən qapalı, duzlu göl. Əgər coğrafi ədəbiyyatda göl adlandırılan Xəzər dənizi nəzərə alınmazsa Urmiya gölü nəyinki Azərbaycanın həm də Qərbi Asiyanın ən böyük gölü sayılır. Duzluluq dərəcəsinə görə isə dünyada üçüncü yeri tutur.
Göl özünün əsrarəngiz gözəlliyi ilə seçilir. Köçəri quşların mühüm miqrasiya xətti üzərində qərarlaşdığından onun əhəmiyyəti artır. Burada xüsusi ilə köç mövsümündə quşların sayının artdığını müşahidə etmək olur. Gölün tarixi yatağı 6,000 km² çatırdı. Hazırda isə fasiləsiz quraqlıq, gölə axan çayların üzərində su anbarlarının inşası ilə əlaqədar gölün qurumasına baş verir. Göl quruyaraq səviyyəsi azalır və yerində min tonlarla duzlaqlar meydana gəlir. Bu hal davam edəcəyi halda bitki və heyvanlarla yanaşı insanların həyatına böyük təhlükə törədə bilər. Ekoloji fəlakət nəticəsində bölgə əhalisi ərazini tərk etmək məcburiyyəti qarşısında qalacaqdır.

Adlanması
Göl öz adını onun yaxınlığında yerləşən Urmiya şəhərinin adından götürmüşdür. Cənubi Azərbaycan əhalisi arasında daha çox Urmu gölü olaraq tanınır. Ən qədim vaxtlardan indiyə qədər Urmiya gölünə müxtəlif adlar verilmişdir: "Çiçe" (fransız səyyah Şarden), "Təla", "Şahi gölü" və s. Ərəblərin istilasından sonrakı orta əsr mənbələrində çox vaxt göl Urmiya şəhərinin adı ilə "Urmiya gölü kimi adlandırılır. Pəhləvi sülaləsinin dönəmində gölün adı Rza şahın şərəfinə (1925) Rzaiyyə gölü adlandırılırdı. 1946-cı ildə Azərbaycan Milli Hökuməti yenidən Urmu adını bərpa etsə də Məhəmmərza Pəhləvinin hakimiyyət illərində gölün adı yenidən dəyişdirilmişdir. 1979-cu il İran İslam İnqilabından sonra şah rejimi ilə bağlı adlar dəyişdirilmişdir.

Tarixi
Göl haqqında ilk məlumatlar b.e.ə 9-cu əsrdə Assuriya mənbələrində qeyd edilir. Xüsusi ilə III Salmanasar göl ətrafı ərazilərə yürüşü daha ətraflı şəkildə təsvir edilmişdir. Gölün Mesopotamiyaya yaxınlığı səbəbindən ilkin sivilizasiya məskənlərindən biri olmuşdur. Bölgədə yaranan ilk dövlət qurumu Aratta idi. Daha sonradan Lulubi və Kuti kimi şəhər dövlətləri meydana gəlmişdir. Urmiya gölü ətrafında antik dövrdə yaranan ilk dövlət isə Manna olmuşdur.

Gölün cənubunda yerləşən Həsənli qəsəbəsi burada mövcud olmuş zəngin Manna mədəniyyəti haqda fikir söyləməyə imkan verir. Urmiya gölünün qərb sahilləri boyunca b.e.ə VII əsrdə (b.e.ə 680) Şərqi Avropadan Kimmerlər, Skiflər və Saklar gələrək məskən salmışlar. Bu dönəmdə onlar Sak çarlığını qura bilmişlər. Sonrakı dönəmlərdə göl kənarında Midiya dövləti qurulmuşdur
Səfəvi-Osmanlı müharibəsi dönəmində göl yaxınlığında, 1604-cü ildə tarixi Urmiya döyüşü baş vermişdir.

Coğrafiyası
Urmu gölü Şərqi Azərbaycan və Qərbi Azərbaycan əyalətləri arasında, Zaqros dağlarından şərqdə 1275 metr dəniz səviyyəsindən yüksəkdə, tektonik çökəklik ərazisində yerləşir. Gölün meydana gəlməsi 30-40 min il öncəyə aid edilir. Səthinin sahəsi 5,822 km²-dir. Gölün uzunluğu şimaldan cənuba 140, maksimal eni isə şərqdən qərbə 55 kilmoterdir. Ən dərin nöqtəsi 16 m, orta dərinlik isə 5 m təşkil edir. Göldə 100-dən çox ada vardır. Şahı və Qoyundağ adalarında yaşayış mövcuddur. İri adalarında Püstə meşələri mövcuddur.
Gölün su toplayıcı sahəsi 50 min km³-dir. Sahəsi əsasən gölə daxil olan sudan asılıdır. İl ərzində gölə daxil olan suyun miqdarı 5 min km³-dir. Üstəlik gölə daxil olan suyun 80% qış və yaz aylarına təsadüf edir. Ən iri qollarından biri olan Acıçay gölə şimal-şərq istiqamətdən tökülür. Axarsız göldür. Axarı olmadığınından suyu kəskin şordur. Yaz ayları suyunun duzluğu 80-150 ‰, payızda isə 260—280 ‰ qədər qalxır. Suyunun tərkibi xlor, natrium və sulfatlarla zəngindir. Naviqasiya üçün yararlıdır. Göldə suyun səviyyəsinin enməsi səbəbindən maksimal dərinlik hazırda 3 metr civarındadır. Üstəlik gölün dib sturukturundada dəyi.iklik müşahidə edilir.

Gölə tökülən çaylar
Gölə ümumilikdə 13 nisbətən iri və çoxlu sayda kiçik çay tökülür. Gölə axan çaylar:

Adaları

Urmiya gölündə irili-xırdalı yüzdən çox ada vardır. Adaların ümumi sahəsi 33,640 hektardır. Şahı, Qoyundağı, Əşkdağı, Arzu nisbətən böyük adalarıdır. Urmiya gölündə yerləşən adaların unikallığı ondadır ki, onların bəzisində yaşayır vardır. Gölün ən böyük adası Şahının sahəsi 3525 ha-dır. Adada Saray, Gəmiçi, Teymurlu, Qıpçaq, Burasarlu, Xoralı adlı yaşayış məntəqələri vardır. 1979-cu ilə olan məlumata əsasən adada 1170 ailə yaşayırdı. Ada əhalisi əsasən əkinçilik, maldarlıq, gülçülük, bağçılıq, xalçaçılıq və s. işlərlə məşğul olurlar. Göldə yerləşən Şərfəxana və Gülməxana limanlarında çalışanların çoxunun da Şahı adasının sakinləridir. Relyefi əsasən dağlıqdır. İki zirvədən ibarətdir. Unikal cəhəti ərazisindən axan yeganə Keçiçay çayıdır. Ərazisində 54 bulaq mövcuddur. Qış ayları sahillərində çoxlu sayda köçəri quşları müşahidə etmək mümkündür. Şahı adasında Çingiz xanın nəvəsi Hülakü xanın və onun oğlu Abaqa xanın qəbrləri yerləşir. Ada son illər gölün quruması ilə əlaqədar quruya birləşərək yarımadaya çevrilmişdir. İkinci böyük adası Qoyundağı adasıdır. Adanın sahəsi 3175 ha-dır. Uzunluğu 9 km, eni isə ən maksimal hissədə 4 km-dir. Burada daimi axarı olan iki bulaq var. Şirin su və bol otlaq sahələrinə sahib olması heyvandarlığın inkişafına imkan verir. Göldə yerləşən iki yaşayışı olan adadan biridir. Osman Yumruğu adlanan ada isə gölün ən kiçik adasıdır. Ada göl səthindən 10 metr hündürlüyə sahibdir. Üstəlik ada dünyanın sahəsinə görə ən kiçik ikinci adası adına layiq görülmüşdür. Hazırda isə gölün quruması ilə tamamən quruda qalmışdır. Kazım Daşı adası isə qəhrəmanlıq salnaməsi ilə tarixə düşmüşdür. Ada xalq qəhrəmanı Kazım xan Quşçunun şərəfinə adlandırılmışdır. Adada Göyərçinqala qəsrinin qalıqlarını müşahidə etmək olar.
Urmiya gölü daxilində ümumilikdə irili-xırdalı 102 ada vardır. Adaların siyahısı:

Əhəmiyyəti
Urmiya gölünün sahil hissələri Təbriz, Urmiya, Xoy, Marağa, Qoşaçay, Soyuqbulaq, Xana, Salmas, Uşnu, və Sulduz kimi bölgələrin ərazisinə düşür. Adı çəkilən bölgə ümumilikdə Cənubi Azərbaycanın torpaqlarının beşdə birini yəni 20%-ini təşkil edir. Üstəlik bölgə ən münbit və əkin üçün yararlı bölgələrdən sayılır.

Urmiya gölü zəngin mineral ehtiyatlara sahibdir. Burada 5 milyard ton potas, 60 milyon ton potasium sulfat, 240 milyon ton maqnezium, 28 ton bromid, 250 ton litiumun olduğu ehtimal edilir. Hazırda Marağanın Vərcövu kəndində tikilmiş Kavə Soda zavodu şüşənin ən mühüm materialının ixracı ilə məşğuldur.
Urmu gölü öz gözəl təbiəti və zığının müalicəvi özəlliyi ilə bir çox turistlərin bölgəyə gəlməsinə nədən olur.
Sərnişin və yükdaşıma üçün gölün 6 limanı ("Gülmənxana", "Şərəfxana", "Heydərabad", "Rəhmanlı", "Xantaxtı", "Şahi") vardır.

Canlılar aləmi
Göl və onun çevrəsində 2014-2016-cı il biomüxtəlifliyin son siyahıları əsasən (adalarda yerləşən çayları ilə birlikdə) 62 növ bakteriya, 20 növ fitoplankton, 24 növ məməli heyvan, 41 növ sürünən, 212 növ quş,  7 növ suda-quruda yaşayan, 5 növ molyusk, 26 növ balıq yaşayır. Bu canlıların varlığı və çeşidliyi Urmu gölünün UNESKO tərəfindən Biosfer qoruğu elan edilməsinə və Ramsar konvensiyasına salmasına səbəb olmuşdur. Göl İran Ekologiya departamenti tərəfindən qoruq elan edilmişdir. Göldə balıqların yaşaması üçün əlverişli şərait olmadığından burada balığa rast gəlinmir. Köçəri quşlardan qızılqaz, qutan, ərsindimik, leylək, İbis, ala ördək, bizdimdik, qağayı və s. miqrasiya zamanı gölə enirlər. Göldə balıq olmasa belə köçəri quşların əsas yemi Artemiyalardır.
Burada yaşayan Urmiya artemiyası (Artimiya urmiana) gölün endemik canlısıdır.
Göl ətrafı ərazilər şoranlıqdır. Burada cığ və qamış kimi bitkilər geniş sahil ərazilərini əhatə edir.

Ekoloji durumu

Göl ətrafında yerləşən soda zavodu bölgə sakinləri üçün mühüm təhlükə mənbəyidir. Müəssisə ətraf mühiti zəhərləyir və gölü çirkləndirir. Digər təhlükə göldə duzluğun artması ilə artemiyalarla qidalanan qızıl qazların dimdiklərində kilidin əmələ gəlməsi ilə bu canlıların aclıq və susuzluqdan tələf olmasıdır
Bu göldə yaşamaqda olan Artemiyalarnın sayı təbii halda 1 litrdə 4000 qədər ola bildiyi halda hazırda 1 litrdə 1 dənəyə enmişdir.

Gölün suyu ortalama olaraq il ərzində 1,3 milyard m³ azalır. Yerli ekoloqlar həyəcan təbili calaraq bildirirlər ki, əgər gölün qurumasının qabağı alınmasa bu gedişlə 2020-ci ilə qədər göl tamamilə quruyacaqdır. Gölün yerində bataqlaşmış və ya şoranlıqlar meydana gələcəkdir. Urmiya şəhər rəhbərliyinin sözlərinə görə əgər Urmu gölü tamamən quyuyarsa onun yerində 10 milyard ton duz qalacaqdır. Bu isə bölgədə yaşayan 14 milyon insanın ərazini tərk etməsinə səbəb olacaqdır. Duz və qum fırtınaları belə qaçılmazdır ki, bu isə təqribən 500 km radiusda yaşayan 70-75 milyon əhalinin fəlakətlə ilə üsləşməsinə səbəb ola bilər.

Gölünün hazırkı vəziyyəti

Urmu gölünün üzərinə salınmış körpü özlüyündə dəyərli bir plan olsa da, onun onun faydasının zərərindən çox olub-olmaması sual doğurur. Körpü salınarkən yaxınlıqda yerləşən Zənbil Dağını dağıdılaraq gölə tökülmüşdür. 1979-cu ildə tikilməsinə başlanan körpünün sonda 2008-ci ildə birinci hissəsi istifadəyə verilmişdir.
Bu körpünün tikintisi ilə göl cənub və şimal olmaqla iki yerə bölünmüşdür. Bununla da şimal ilə cənub arasında axın əlaqəsi zəyifləmişdir. Gölün üzərində inşa edilən Urmiya gölü körpüsü iki dambanı birləşdirdiyindən burada gölün eni cəmi 1500 metrdir. Bu isə göl daxilində əlaqəni zəyiflədir. Bununla yanaşı gölün qurumaması üçün ildə ən azı 6,000,000 m³ suya ehtiyacı duyulur. Bu qədər su illərdir bu gölə tökülmür. Gölün səviyyəsi 10 ildə, 6 metr aşağı düşmüşdür. Səviyyənin 6 m azalması gölün sahəsinin təqribi 20% azalmasına səbəb olmuşdur. Gölün 9 iri adasından 5-i quru ilə birləşmişdir. Gölün xüsusi ilə cənub hissəsində sahəsi 120,000 ha olan şoraqlıq meydana gəlmişdir.
Bu gün Urmu gölünün suyunun duzluluğu 1 litrdə
300 qrama çatır. Urmiya gölünün sahillərində qalaqlanan duzlaqlar əsas təhlükə sayılır.
1998-ci ildən quruyan gölün səviyyəsi 70% azalmışdır

2008-ci il

2008-ci ildən bu yana Urmu gölünün suyunun azalması yavaş-yavaş özünü ciddi şəkildə göstərir və ziyalılar, milli fəallar, mütəxəssislər bunula bağlı ciddi xəbərdarlıq edirlər. Bütün bu xəbərdarlıqlara rəğmən gölə axan çaylar üzərində sayısız bəndlərin tikilməsi Urmu gölünün mövcudluğunu daha da şübhə altına alır.

Şərqi Azərbaycan ostanlığının Su və Lağım-Su idarəsi rəhbərliyinin dediyi sözlərə görə bu ərazilərdə çəkilmiş kanallar anbarlardakı suyun 26.6 % istifadə edə bilir.
Şərqi Azərbaycan ostanının rəsmilərinin sözlərinə görə axar suların azlığından, yağıntı normal olsa da quraqlıq yaranacaq. 2007-ci ilə görə Nəhənd su anbarında 76 %, Səttarxan su anbarında 25 %, Ələviyan su anbarında 32 % su daxil olmaları azalmışdır. Ayduğmuş səddinin arbaxarında qar əsla yoxdur. Nəhənd səddinin axarbaxarında isə qar ötən ilə görə 80% azdır. Buna baxmayaraq 9 su anbarının tikintisi davam etdirilməkdədir.

Gölün quruma səbəbləri

Gölün qurumasına iki əsas səbəbi var:

 Təbii amillər: yağıntının azlığı. Göl suyunun səviyyəsi 2007-ci ilə nisbətdə 2008-ci ildə yağıntının azalması səbəbindən 18 sm aşağı enmişdir. Bununla belə 2009, 2010 və 2011-ci illərdə yağıntının çoxalmasına rəğmən su səviyyəsində azalmalar davam etmişdir. Bu açıq aydın şəkildə peyk görüntülərində müşahidə etmək mümkündür.
 Süni amillər: Ekstensiv əkinçilik, sudan səmərəli və çağdaş texnalogiyalardan yararlanmadan istifadə, əkin çeşidlərinin düzgün seçilməməsi, gölə axan çaylar üzərində nizamsız və fəsadları nəzərə alınmadan çoxlu sayda su anbarlarının inşası əsas amillərdəndir. Digər tərəfdən arteziyan quyularının sayının artırılması və cavabdeh qurumların biganəliyi faciyənin böyüməsinə təkan verir. Məsələn Türkiyədə yerləşən Van gölünün suyunda alama müşahidə edilməmişdir halbuki Urmiya gölü ilə arasında məsafə elə də böyük deyildir.

Gölün qurumasına qarşı xalq etirazları
Urmiya gölünün get-gedə quruması, dövlətin bu işlərə cavabdeh qurumlarının buna biganəliyi və digər tərəfdən gölə axan çaylar üzərində su anbarlarının salınmasının davam etdirilməsi Cənubi Azərbaycanın millətçi və ətraf mühitin qorunması üzrə fəalları arasında şübhələr doğurmuşdur. Onlar Urmu gölünün qurudulmasının planlı şəkildə olmasını düşünərən özəlliklə 2010-cu ildən ardıcıl və kütləvi etirazlar başlamışlar. Bu mitinqlərin əsas aparıcı qüvvəsi Traktor Sazi klubunun azarkeşləri oluşlar. Urmu gölünün qurudulmasına qarşı etirazların ən önəmliləri bunlardan ibarətdir:
 2 aprel 2010-cu il (Çöl bayramı günü) Urmiya və Təbriz şəhərlərindən əhali gölün üzərində yerləşən körpüyə yürüş təşkil etmişlər. Traktor Sazi azarkeşləri və başqa fəallar stadionlarda, internet saytlarında yayılmış bildirişlər ilə Urmu gölünə öz dəstəklərini göstərmək üçün göl sahilinə yürüşün etmişlər. Burada hədəf simvolik olaraq bu yürüşdə iştirak edən hər kəsin gölə bir qab su tökməsi olmuşdur. Ancaq hökumət qüvvələri yürüşün qarşısını almağa çalışmışlar. Nəticədə yürüş iştirakçıları ilə hökumət qüvvələri arasında toqquşmalar baş vermiş, 200-dən artıq fəal həbs olunmuş və bir çoxu böyük xəsarətlər almışdır.
 2 aprel 2011-ci ildə (Çöl bayramı günü) Urmiya və Təbriz küçələrində etirazlar başlayır. Mitinq iştirakçıları ötən ilki toplantını təkrar etdilər. Ancaq bu il etiraz edənlər Təbriz və Urmiyanın ən önəmli nöqtələrinə toplaşdılar. Təbrizin Azərbaycan meydanına yığışıb bəyanatlarını oxudular. Bu mitinqdə Urmu gölü susuzdu, Azərbaycan oyanmasa uduzdu və Səddləri sındırın, Urmu gölün doldurun kimi şüarlar deyəndən sonra mitinq iştirakçıları Acıçay üzərində yerləşən su anbarının mühafizəsini təşkil edən polislər və nizami quvvəllərin basqısına məruz qaldılar. İştirakçıların bir qismi həbsə atıldı.
 25 avqust 2011-ci ildə İran derbisində İran məclisinə etiraz və Urmu gölünə dəstək; 2010-cu ilin oktyabr ayında Bələdiyyəspor Təbriz və Tehranın Perspolis komandaları arasındakı oyunda Traktor Sazi və Bələdiyyəspor tərəfdarları ilk dəfə Gəlin gedək ağlıyaq, Urmu gölün dolduraq şuarını səslədirdilər. Hətta bu şüar Traktor Sazinin Tehran, Kərəc və Qəzvindəki oyunları zamanı belə səsləndi.. Bununla belə stadionlarda Urmu gölünə verilən şüarlar 2011-ci ilin avqust ayınadək siyasi xarakter daşımamışdır. Avqust ayında Urmiya gölünün doldurulması layihəsinin İranın İslamı məclisində 2-təcili (2-foriyyətli) səs ala bilməməsi, millət vəkillərinin Azərbaycan xalqına qarşı işlətdiyi kəlmələr və onların Azərbaycandan köçürülməli olması ilə bağlı işlətdiyi ifadələr, layihəyə səs verməyən bütün azərbaycanlı millət vəkillərinin adlarının bilinməsi, cənublu azərbaycanlıları özəlliklə Traktor Sazi azarkeşləri arasında yenə böyük bir etiraz dalğası yaratmışdır. 25 avqust gecəsi oynanılan (Azərbaycan derbisi) Traktor Sazi və Bələdiyyəspor maçında, 50,000 tamaşaçı Səhənd Stadionuna toplaşaraq Urmu Gölü can verir, Məclis onun qətlinə fərman verir kimi şüarlar işlətmədinə səbəb olmuşdur
27 avqust 2011, Urmiya mitinqləri: Təbriz derbisindəki etirazlardan sonra, Güney Azərbaycanın bir sıra şəhərlərində o cümlədən Urmu və Təbrizdə Urmiya gölünün qurumasına etiraz olaraq aksiyası keçirildi.. Urmiyadakı çıxışlar dünya medialarda yayımlandı. Urmiyadakı aksiyada 3 minə yaxın etirazçının yürüşü ilə başlasa da sonradan Polis və təhlükəsizlik qüvvələri vəziyyətə nəzarət etmək istəyərkən iştirakçıların sayı artdı və yürüş ərazisi genişləndi. Urmiyadakı etiraz yürüşləri genişlənərək, şəhərin İmam və Ətayi xiyabanlarından başqa küçələrə, eləcə də Besət, Bakiri və Əsgərabadi xiyabanlarını bürüdü. Məlumatlara əsasən hakimiyyət qüvvələri ilə etirazçılar arasında qarşıdurma baş verdi. Urmiyanın Yekanlılar bazarında, Doşabçıxanda daha ciddi qarşıdurma oldu. Günün sonuna qədər aksiyaçıların sayının 20 mini aşdığı haqda xəbərlər yayıldı. 100 nəfərdən çox iştirakçı, o cümlədən qadınlar tutularaq həbsə atıldı. 50 nəfərdən çox yürüşçü yaralandı. Polis yaralıları tutmaq üçün şəhər xəstəxanasını nəzarətə aldı
3 sentyabr 2011, Təbriz və Urmiya mitinqləri: Urmu etirazlarından sonra Təbriz və Urmiya yenə də ayağa qalxır. Bu dəfə isə milli kimlik və anadili haqda da şüarlar verilir və təhlukəsizlik qüvvəlləri ilə yenə də qarşıdurma baş verir. Qərbi Azərbaycan valisinin dediklərinə görə ümumilikdə 60 nəfər, Təbrizdə isə 10 nəfər göz atlına alınmışdır. Təbrizdə tutulanların arasında, qadınlar və insan haqları fəalı Fəranək Fərid vardı. Həmin gün Şimali Azərbaycanda və Türkiyənin paytaxt şəhərlərində azərbaycanlılar İran səfirliyi qarşısında etirazlarını bildirirlər.
9 sentyabr, 2011, Tehranda Traktor Sazi azarkeşlərinin etirazları:Traktor Sazi və Tehranın İstiqlal koomandalarının yarışı günü minlərlə güneyli Tehranın 100 min nəfərlik stadionuna doğru yürüş təşkil edirlər. Bütün basqılara rəğmən 30 min nəfərdən artıq Traktor Sazi azarkeşi stadiona daxil olaraq öz klublarını dəstəkləyərək Urmu gölü haqda da şuar işlədirlər.. Bu oyunun gedişi zamanı 40 nəfər azarkeş yaralanır və yüzlərlə azarkeş müvəqqəti həbsə atılır.
12 sentyabr, 2011, Ərdəbil etirazları: Muğan, Xiyav və Ərdəbilli millətçi və ətraf qoruma fəalları da Cənubi Azərbaycanın başqa şəhərləri kimi, Ərdəbilin mərkəzi küçələrinə toplanaraq Urmiya gölünün qurudulmasına öz etirazlarını bildirirlər. Ancaq Əhmədinicadın Ərdəbil ostanından planlanmamış səfərinin təşkili ilə polis və təhlükəsizlik qüvvələri dinc göstəriçiləri döyüb, bir çoxunu göz altına alır. Həbsə alınanlar arasında Abbas bəy Lisani də vardı. Əhmədinicad Ərdəbildəki çıxışda əhalinin Urmiya gölü haqda etdiyi etirazları künc-bucaqlardan gələn hay-küy adlandırıb. O, Urmiya gölünün hər 500 ildən bir qurumasını təbii hall olduğunu iddia edib!
22 sentyabr 2011-ci il Zəncan çıxışları.

Gölün bərpası üçün görülən tədbirlər

İran hökuməti sentyabr 2011-ci il tarixində Urmiya gölünün qurumasının qarşısının alınması üçün görüləcək tədbirlərə ümumilikdə 900 milyon dollar vəsait ayırdığını bəyan etmişdir. BMT-nin İnkişaf Proqramı İrana ölkədəki ekoloji problemləri, xüsusilə Urmiya gölündə yaranmış problemi həll etmək məqsədilə 135 milyon dollar məbləğində maliyyə yardımı ayırıb.

19 avqust 2013-cü iyədə İran Prezidenti Həsən Ruhani gölün qorunub saxlanılması probleminin həll edilməsi üzrə İşçi qrup yaradıb. Həsən Ruhani Nazirlər Kabinetinin iclasından sonra jurnalistlərə açıqlamasında bildirib: "Mən daha əvvəl insanlara söz verdiyim kimi, ölkənin energetika naziri Həmid Çitçianın rəhbərlik edəcəyi Urmiya gölünün saxlanılması üzrə İşçi qrup yaratdım". İşçi qrupun digər üzvləri sırasına, ölkənin kənd təsərrüfatı, daxili işlər nazirləri, ətraf mühitin qorunması üzrə təşkilatın rəhbəri və vitse-prezidentin planlaşdırma və strateji nəzarət üzrə nümayəndəsi daxildir. İşçi qrupuna bu sahədə artıq aparılan araşdırmaların və texniki elmi-tədqiqat işlərinin məlumatlarından istifadə etmək, iki ay ərzində Urmiya gölünün saxlanılması üzrə öz təkliflərini hökumətə təqdim etmək tapşırılıb.
10 sentyabr 2013-cü ildə Həsən Ruhani gölə axan su hövzəsi üzərində bəndsalma işlərinin dayandırılması ilə bağlı xüsusi göstəriş vermişdir. Gölün bərpası üçün elmi mərkəzlərin təqdim etdiyi 30-dan çox təklifin araşdırılması İşçi qrupunun gündəliyinə salınıb.
2013-cü ildə İran hökuməti gölün səviyyəsinin bərpa edilməsi üçün Xəzər dənizinin suyundan istifadə imkanları üzərində işlədiklərini bəyan etmişdir.

2023-cü il fevralın 24-də İran prezidenti İbrahim Rəisi tərəfindən Kani Sib bəndindən Urmiyə gölünə Zab çayının suyunun nəqli layihəsinin açılışı olub.

Maraqlı faktlar
5 may 2016-cı ildə Leonardo Di Kaprio İnstagram səhifəsinə Urmiya gölü ilə əlaqəli bir şəkil yerləşdirərək bu sözləri yazmışdır: "Bu Yaxın şərqin ən böyük duzlu gölu olmuşdur. Hazırda isə su çəkilmiş və o yoxa çıxmışdır.". Bununlada məşhur Hollivud aktyoru iqlim dəyişikliyinə etirazını bildirmişdir.
Azərbaycan türkləri arasında "Urmu gölu Lay Lay" adlı mahnı məşhurlaşmışdır.

Gölün hazırkı vəziyyətini əks etdirən foto qalereya

İstinadlar

Xarici keçidlər
Urmu gölu yadimicilari   >>>>> Lake Urmia Fans
Iranica Encyclopedia: Eckhart Ehlers, "Lake Urmia", 2013
Encyclopedia of Earth: C. Michael Hogan, "Lake Urmia", 2011
Saline Systems; Urmia Salt Lake, Iran
Profile at UNESCO Biosphere Reserve Directory
Lake level fluctuations in the geological history
Late Pleistocene vegetation changes in NW Iran
Evaluation of dike-type causeway impacts on the flow and salinity regimes in Urmia Salt Lake, Iran
Iran's Environmental Ticking Bomb
www.urmiyalake.blogveb.com
Iran's Dam Policy and The Case of Lake Urmia by Ercan AYBOGA & Akgün ILHAN
Panorma picture of Lake Urmia by Armin Jalili
Tishineh
Landsat -  Drying of Lake Urmia, Iran, Google Earth Engine
Aerial view of Lake Urmia

Urmiya
İran gölləri
İran biosfer qoruqları
Cənubi Azərbaycan coğrafiyası
Duzlu göllər
Quruyan göllər
Axarsız göllər
Urmiyanın görməli yerləri

Urmiya gölü


II İlyas xəlifə (?-1611) — Toxmaqlı oymağının məşhur simalarından biri. Dizmar mahalının hakimi və xəlifəsi.

I Şəmsəddin xəlifənin oğlu, Bürhanəddin xəlifənin atası. Dizmar mahalının Duzal kəndində doğulub. Mədrəsə təhsili alıb. 1585-ci ildə Qızılbaş ordusunun tərkibində Osmanlılara qarşı savaşda iştirak edib. Bu haqda Osmanlı dövlətinin şəşhur sənədlər məcmuəsi olan "Mühimmə"də yazı var ("Mühimmə", LXIII, 59). 1606-cı ildə Şah Abbas Qaradağda olarkən Duzal kəndində II İlyas xəlifənin qonağı olmuşdu. Şaha qoşulub Ordubada gedib, daha sonra Urmiya səfərində iştirak edib. Urmiya yörəsindəki Dumdum qalasını kürdlərin Mükri əşirəti möhkəmləndirib qızılbaşlara asi olmuşdu. 1610-cu ildə II İlyas xəlifə qoşunla Dumdum qalası ətrafına gəlib Mükri əşirətini qorxuya salmışdı. Mükrilərin böyükləri (başda Xan Abdal Mükri olmaqla) II İlyas xəlifənin yanına gəlir. Xan Abdalın qardaşı Məhəmməd bəy xəncərlə II İlyas xəlifəni öz çadırında xaincəsinə yaralayır və xəlifə bir neçə gündən sonra dünyasını dəyişir. Çadırına qonaq gələn mükriləri şirin-şərbətlə qarşılayan II İlyas xəlifə qəfil hücuma məruz qalmışdı. "Qonaqlar" düz əqidəli sufi ilə birgə iki qohumunu da öldürmüşlər. Çadırdan bir qədər kənarda olan II İlyas xəlifənin oğlu Bürhanəddin atasının yaralandığını eşidib çadıra qaçaraq "qonaqları" qılıncdan keçirib doğrayır.

Mənbə

Ənvər Çingizoğlu. Qaradağlılar. Bakı, "Şuşa" nəşriyatı, 2008. – 160 səh.

Xəlifələr

II İlyas xəlifə


FC Barcelona Futsal adalah sebuah tim futsal Spanyol yang bermarkas di Barcelona. Klub ini didirikan pada tahun 1986.

Kali ini, Barça berjuang untuk kembali di peringkat teratas. Dengan masuknnya Xavi Closas, tim ini menduduki posisi kedua pada musim reguler, dan meskipun mengalahkan Arenas Gáldar di putaran pertama di play off, akhirnya kalah atas Muebles Caloto. Semuanya menjadi lebih buruk setelahnya. Meskipun berakhir dengan musim yang luar biasa dengan berada di peringkat teratas pada Grup B, pihak Closas mengalami kekalahan yang mengejutkan di tangan Gestesa Guadalajara. Barça akhirnya kembali meraih Divisi Kehormatan pada musim berikutnya pada tahun 2005-06, dengan memenangkan play off yang menentukan melawan Canary Islanders Galdar.

Skuat

Pranala luar
 Sejarah Futsal FC Barcelona

FC Barcelona
Tim futsal

FC Barcelona Futsal


シオドア・スタージョン(Theodore Sturgeon, 1918年2月26日 -  1985年5月8日)は、アメリカ合衆国のSF作家。スタージョン(Sturgeon)とはチョウザメのことであるが、本名である。

独特なリズムを持った文体を操り、散文を詩のように書いた作家。「SFの90%はクズである。ただし、あらゆるものの90%はクズである」という「スタージョンの法則」でも知られる。

経歴について
ニューヨーク州スタテンアイランドにて1918年に生まれる。出生時の名はエドワード・ハミルトン・ウォルドー (Edward Hamilton Waldo)。父はペンキ業者、母は教師。父親はエドワードの幼少時に別居し、のちに離婚。母の再婚により、義父方の姓であるスタージョンに改姓。この際にファースト・ネームも改名し、シオドア・ハミルトン・スタージョン (Theodore Hamilton Sturgeon) となる。このため時に「シオドア・スタージョン」がペンネームだと誤解されることがあるが、本名である。

サーカスの空中ブランコ乗りにあこがれるが、リューマチ熱の病後の心臓肥大により断念する。船員生活をへて創作をはじめる。1938年、SFやファンタジーではない作品を "McClure Syndicate" に売ったのが作家デビューとなった。翌年、『アスタウンディング』誌に "Ether Breather" が掲載され、SF作家としてデビューした。当初はSF短編を主に書き、『アンノウン』誌や『アスタウンディング』誌といったSF専門誌に主に掲載されていたが、時には『アーゴシー・マガジン』のような一般大衆誌に掲載されることもあった。『アスタウンディング』誌の同じ号に2作品が掲載されたことがあり、ペンネームとしてE・ウォルドー・ハンターという名前を使った。初期作品の一部にはシオドア・H・スタージョンという名前を使っていた。

スタージョンは『宇宙大作戦』のエピソード「おかしなおかしな遊園惑星」と「バルカン星人の秘密」の脚本も書いている。後者のエピソードでは、初めて「ポンファー」というバルカン人の発情期のようなものが描かれ、「長寿と繁栄を」という挨拶と手のしぐさ(バルカン・サリュート)も初めて描かれた。他にもスタートレックの脚本を書いているが、エピソードとして採用されなかった。他にもいくつかのテレビ番組の脚本を書いており、1985年の『トワイライトゾーン』には2本の短編(「孤独の円盤」と「昨日は月曜日だった」)が採用されている。1944年の中編「殺人ブルドーザー」は1970年代にテレビ映画化され、マーベル・コミックで漫画化され、原題の "Killdozer" をバンド名にするロックバンドも登場した。

1950年代の絶頂期にはSFアンソロジーに選ばれる常連作家となっており、評論家の受けもよかったが(John Clute は The Encyclopedia of Science Fiction の中で「彼のハーラン・エリスンやサミュエル・R・ディレイニーといった作家への影響は明らかで、第二次大戦後のアメリカSFに強力で解放的な影響を及ぼした」と記している)、一般にはあまり人気は高くなく、賞もあまり受賞できなかった(SF関連の賞が創設される前に絶頂期が終わっていたという点は考慮しなければならない)。レイ・ブラッドベリも影響を受けた作家としてスタージョンを上げている。カート・ヴォネガットの作ったキャラクターであるキルゴア・トラウトはシオドア・スタージョンをモデルにしている。

1985年、肺繊維症をわずらい、オレゴン州ユージーンで亡くなった。亡くなる数年前からユージーン近郊のスプリングフィールドに住んでいた。

代筆問題について
スタージョンはエラリー・クイーン名義のミステリー『盤面の敵』(1963年)をゴーストライターとして書いている(フレデリック・ダネイのプロットを基に執筆。ダネイのプロットを基に小説を書いてきたマンフレッド・リーの代役であった)。

この小説は高く評価された。ミステリ作家にして評論家のH・R・F・キーティング(H.R.F. Keating)はこれがスタージョンの作であることを知り、「私は 『海外ミステリ名作100選』(Crime and Mystery: the 100 Best Books)を書き上げたばかりで、その中で『盤面の敵』をクイーンの作品として疑いもなく言及していた」と記している。同様に、MWA賞受賞作家であるウィリアム・L・デアンドリア(William DeAndrea)は、雑誌 Armchair Detective の記事で好きなミステリー10冊を挙げているが、その中に『盤面の敵』が入っていた。彼はこの作品で人生が変わり、熱心なミステリーファンとなって、最終的に作家になったことを告白し、同作品を最大級に褒め称えている。

評論家の野崎六助、その著書『北米探偵小説論』において、「(この本が)最初からスタージョン名義で刊行されていたら、おそくら冒頭の章を読むだけで、結末の見当はついてしまったことだろう」と書いた。

作家の法月綸太郎は、『盤面の敵』は単なる代作ではなく、「孤独な魂に送られてくるメッセージ」というスタージョン的なモチーフが利用されており、特にスタージョンの自身の短編「隔離」(『SFベスト・オブ・ザ・ベスト』(上)に収録)の影響が強いと論じている。

作風について
孤独や愛をテーマとする作品が多い一方で、きわめて奇妙な発想や病的な精神を扱うのが得意な作家であり、これらを混ぜ合わせた作品群は「魔術的」「キャビアの味」とも評される。彼の第3短篇集も Caviar と名づけられた。

『ヴィーナス・プラス・X』は、ジェンダーSFの先駆的名作ともいわれる。

短篇の名手としても名高く、『孤独の円盤』『考え方』『ゆるやかな彫刻』など、多数の傑作を書き上げた。1987年には、最優秀SF短篇に与えられる賞としてシオドア・スタージョン記念賞が発足した。

評価について

アメリカ
死後、再評価が進み、ポール・ウィリアムズ編集による全短篇を収録した『スタージョン短篇全集』(The Complete Short Stories of Theodore Sturgeon)が刊行された。

日本
日本へ海外SFが紹介された初期には、レイ・ブラッドベリとともに「F派(文学派)」の代表として人気作家となる(対義語は「S派(科学派)」)。だが、後に、ほぼ全ての作品が入手困難になり、またブラッドベリほど分かり易くはなかったこともあって、長らくマニアックな作家という評価がなされてきた。

2003年、大森望と若島正がそれぞれ編集した短篇集『不思議のひと触れ』と『海を失った男』が刊行され、時代の制約を超えた作風が話題となった。スタージョン・ブームの再来といえる。さらに、2005年には『ヴィーナス・プラスX』と、ミステリ寄りの短篇集『輝く断片』が刊行され、長らく品切れ状態にあった『一角獣・多角獣』が再刊された。2007年には若島正編集の『[ウィジェット]と[ワジェット]とボフ』も刊行された。

エピソード
1970年代に女性SF作家が台頭しはじめた頃、スタージョンが「最近の新人作家でこれだ、と思うのは女性作家ばかり。例外はジェイムズ・ティプトリー・Jr.くらいだ」と発言したのは有名(ジェイムズ・ティプトリー・Jrは女性であるが、当時は性別を明かしておらず、名前が男性名なため男性であると思われていた)。

スタージョンはL・ロン・ハバードと同席したことがあり、それを語り草にしていた。それによるとハバードは誰かと口論して激高し「俺たちゃ、つまらんサイエンス・フィクションなんぞを書いて糊口をしのいでいるが、全く時間の無駄だ! 金が欲しけりゃ宗教を始めなきゃだめだ!」と言ったという。

スタージョンはギターを弾き音楽を作ることがあった。それをSF大会で披露したこともある。

スタージョンは3回結婚し、他に長期婚外関係が2回あり、7人の子の父親となっている。

スタージョンはパイプ愛好者だった。しかし、死因となった肺繊維症は商船の船員時代に石綿を吸い込んだためと見られている。

受賞歴について
 1954年、『人間以上』"More Than Human"で国際幻想文学大賞を受賞。
 1971年、「時間のかかる彫刻」"Slow Sculpture" でヒューゴー賞短篇部門を受賞。

主な著作について

長篇
The Dreaming Jewels (1950) 『夢みる宝石』 永井淳訳、早川書房  世界SF全集第16巻(1969年)に収録 のちハヤカワ文庫 1979年、新版2006年。
More Than Human (1953) 『人間以上』 矢野徹訳、早川書房  ハヤカワ・SF・シリーズ 1963年 のちハヤカワ文庫 1978年。
 The Cosmic Rape (1958) 『コスミック・レイプ』 鈴木晶訳、サンリオ〈サンリオSF文庫〉、1980年
Venus Plus X (1960) 『ヴィーナス・プラスX』 大久保譲訳、国書刊行会〈未来の文学〉、2005年。
Some of Your Blood (1961) 『きみの血を』 山本光伸訳、早川書房 ハヤカワ・ミステリ 1971年 のちハヤカワ文庫NV、2003年。
Voyage to the Bottom of the Sea (1961) 『原子力潜水艦シービュー号』(創元推理文庫 1965) - 映画『地球の危機』のノヴェライズ。

短篇集
E Pluribus Unicorn(1953) 『一角獣・多角獣』 小笠原豊樹訳、早川書房〈異色作家短篇集〉、1964 / 新版2005年 - 原書から一部作品を割愛
A Touch of Strange(1958) 『奇妙な触れ合い』高橋豊訳. 早川書房(ハヤカワSFシリーズ) 1969
Sturgeon Is Alive and Well (1971)『時間のかかる彫刻』 大村美根子訳、東京創元社〈創元SF文庫〉、2004年 - 『スタージョンは健在なり』(サンリオSF文庫、1983年)を改題
『不思議のひと触れ』 大森望編、大森望・白石朗訳、河出書房新社〈奇想コレクション〉、2003年 - 日本オリジナル→のち河出文庫、2009年
『海を失った男』 若島正編、若島正・吉村満美子・霜島義明・今本渉・大森望訳、晶文社、2003年 / 河出書房新社〈河出文庫〉、2008年 - 日本オリジナル
『輝く断片』 大森望編、大森望・伊藤典夫・柳下毅一郎訳、河出書房新社〈奇想コレクション〉、2005年 - 日本オリジナル→のち河出文庫、2010年
『[ウィジェット]と[ワジェット]とボフ』 若島正編、若島正・小鷹信光・霜島義明・宮脇孝雄訳、河出書房新社〈奇想コレクション〉、2007年 - 日本オリジナル→のち河出文庫、2010年
The Complete Short Stories of Theodore Sturgeon
 The Ultimate Egoist (1937 to 1940)
 Microcosmic God (1940 to 1941)
 Killdozer (1941 to 1946) - 映画『殺人ブルドーザー』の原作
 Thunder and Roses (1946 to 1948)
 The Perfect Host (1948 to 1950)
 Baby is Three (1950 to 1952)
 A Saucer of Loneliness (1953)
 Bright Segment (1953 to 1955, as well as two "lost" stories from 1946)
 And Now the News... (1955 to 1957)
 The Man Who Lost the Sea (1957 to 1960)
 The Nail and the Oracle (1961 to 1969)

短編
『もしすべての男が兄弟なら、君は自分の姉妹をそのなかのひとりと結婚させるか?』

脚注・出典

外部リンク

Theodore Sturgeon, The Complete Stories of Theodore Sturgeon(若島正による解説)
 The Theodore Sturgeon Literary Trust - owners of Sturgeon copyrights, information on Sturgeon publications
 Theodore Sturgeon's online fiction at Free Speculative Fiction Online
 Gary Westfahl's Biographical Encyclopedia of Science Fiction Film

20世紀アメリカ合衆国の小説家
アメリカ合衆国のSF作家
アメリカ合衆国の推理作家
アメリカ合衆国のホラー作家
アメリカ合衆国の文芸評論家
SF研究者
ヒューゴー賞作家
ネビュラ賞作家
スタテンアイランド出身の人物
1918年生
1985年没

シオドア・スタージョン


Tompsett is a surname. Notable people with the surname include:

Michael Francis Tompsett (born 1939), British physicist, engineer, and inventor
Oliver Tompsett (born 1981), English actor and singer

See also
 Michael Thomsett, British-born American author

Tompsett


Համլետ Վաղարշակի Մինասյան (), հայ նկարիչ։

Կենսագրություն
1938-1942 թվականներին սովորել է Երևանի գեղարվեստական տեխնիկումում, մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին։ 1951 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։ 1953 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների։ Գործերից են՝ «Գյուղական բակ», «Կուրթանի ձորը», «Վերջալույսը Սևանում», «Գարունը լեռներում», «Լոռվա ձորը»։ Կատարել է Շիրվանզադեի «Պատվի համար» պիեսի և «Արտիստը» վիպակի ձևավորումները։ Աշխատանքներից գտնվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Համլետ Մինասյանը Էյ Վի Փրոդաքշն կայքում

Հայ նկարիչներ
1923 ծնունդներ
Երևան քաղաքում ծնվածներ
1994 մահեր
Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ

Համլետ Մինասյան


Perennial is the second studio album by Australian folk musician Vera Blue (the first under the name Vera Blue). The album was announced on 15 June 2017, and released on 21 July 2017.

Upon announcement, Vera Blue said: "Perennial is a term for plants that come back year after year, and I like to relate that to memory, feelings and emotions. It's what the record is all about; relationships can be very cyclical, or never-ending, but that isn't necessarily a bad thing. It's just part of life." The album was recorded between Sydney and Los Angeles and is arranged into three chapters which chronologically trace the development of the songwriter.

Vera Blue promoted the album with a national tour across Australia from July to September 2017.

At the J Awards of 2017, the album was nominated for Australian Album of the Year.

Reception

Cameron Adams from the Herald Sun said: "Pavey and her creative partners Andy and Thom Mak fire up a deep house beat, where the bass goes low while Pavey's voice hovers above, detailing how with a few billion humans on the earth she can afford to be choosy. "Magazine" and "Regular Touch" are what you could even call bangers—it's as if Pavey is cutting out the middle man and remixing herself ... and it works."

Annabel Ross from Rolling Stone felt that "There's nothing subdued about the dubby organ chorus on "First Week", or the calamitous, whirring sirens on "Private", and with Andy and Thom Mak producing, it's all reasonably tasteful, if reeking a little of artifice. Pavey's lyrics, meanwhile, are undoubtedly hers. She's been through a breakup and spends a good few tracks singing about it." adding "Pavey needn't forget that her unvarnished voice has always been her biggest asset."

Haydon Benfield from Renowned for Sound wrote "Pavey hasn't sought to reinvent the wheel she rolled out with the EP. If anything, she has doubled down on the formula that proved so successful last year", adding "Knowing that her voice is the drawcard, and recognising the value in restraint, Pavey selectively deploys the gorgeous vocal harmonies and layers, and the surprising combinations of these with the music, throughout Perennial."

Ross Maurice from Beat said "While there is a stylistic distinctiveness between individual tracks, the album is cohesive overall. Perennial is an ambitious debut. It follows a narrative of the initial rawness of a relationship which is then transformed into a celebration of renewal and vivacity."

Track listing

Charts

Certifications

Release history

References

2017 albums
Vera Blue albums
Alternative pop albums

Perennial (Vera Blue album)


Kochenit ist die Bezeichnung für ein fossiles Harz, das in triassischem Gestein im Kochental in Tirol gefunden wird.

Sein Entdecker Adolf Pichler fand Mitte des 19. Jahrhunderts kleine Stücke dieser Bernsteinvarietät in einem Mergelkalk der Raibler Schichten (Obere Trias, Karnium) im Kochental und nannte das fossile Harz nach seinem Fundort Kochenit. Noch heute sind in diesem Gebiet seltene Lesefunde möglich. Es handelt sich um zumeist nur millimetergroße tropfenförmige Einschlüsse im Gestein.

Kochenit gehört mit einem Alter von rund 230 Millionen Jahren zu den ältesten bekannten fossilen Harzen. Die botanische Quelle des Harzes ist nicht bekannt.

Einzelnachweise

Weblinks
 Mineraldatenbank (englisch)

Bernsteinart
Tirol

Kochenit


Kejuaraan Wanita AFF 2006 adalah turnamen sepak bola wanita yang diselenggarakan mulai dari 29 Mei sampai 2 Juni 2006 di Vietnam.

Klasemen

Pertandingan

Juara

Referensi
  Kejuaraan Wanita AFF 2006

2006, Kejuaraan Wanita AFF
Kejuaraan Wanita AFF, 2006
Kejuaraan Wanita AFF, 2006
2006, Kejuaraan Wanita AFF

Kejuaraan Wanita AFF 2006


揚水発電(ようすいはつでん、)は、夜間・休日昼間などの需要の少ない時間帯に電力系統の電力・周波数・電圧・力率の調整のため、他の発電所の余剰電力で下部貯水池(下池)から上部貯水池(上池ダム)へ水を汲み上げておき、平日昼間・夕方電灯点灯時などの需要が増加する時に、上池ダムから下池へ水を導き落とすことで発電する水力発電方式である。

概要

役割
揚水発電の役割は、大容量電力貯蔵である。電力需要・供給の平準化を狙う蓄電を目的した、ダムの水を用いて、電力を位置エネルギーとして蓄える巨大な蓄電池、あるいは蓄電所と言うべきものである。

電力需要は、夏季の昼間の冷房需要・冬季の夕方の電灯点灯と暖房の同時使用などの時に最高となり、深夜に最低となる。そのため、高負荷時は電力供給力、低負荷時は調整力が問題となる。また、太陽光発電所など再生可能エネルギーの割合の高い休日昼間の調整力が特に問題となっている。

揚水式発電は、発電で電力供給力・揚水で調整力供給するため、深夜・休日昼間に揚水、夏季の昼間・冬季の夕方に発電する。

比較的短時間で揚水・発電の切り替えができるため、大規模電源脱落・需要の予測以上の増加に備えた予備力、大規模停電時の電力系統復旧用の初期電源として重要である。また、原子力発電・大規模火力発電・流れ込み水力発電所・地熱発電・太陽光発電・風力発電など調整力の小さい電源の占める割合の大きな需要の少ない時間帯に、即応性の調整力として利用されている。

揚水発電は世界的にも行われているが、電力系統が他国から独立し、電力需要のピークとオフピークの差が大きい日本で特に普及した蓄電方法である。

なお原理的には電力の交流周波数を変換する設備としても利用しうる。

アンシラリーサービス
アンシラリーサービスは、電力系統の電力需要と発電量を一致させ、電力・周波数・電圧・力率を調整するともに、供給信頼度を確保することである。

周波数制御数 : 数秒以下の変動に対してははずみ車効果によって、数秒~1分程度の変動に対してはガバナ制御によって、1分~数分程度の変動に対しては負荷周波数制御によってそれぞれ制御することができる。
電圧制御 : 調相運転によって無効電力、自動電圧調整で電圧、自動力率調整で力率を調整する。
潮流調整 : 大規模電源脱落・系統連系設備事故時の過負荷に対し、瞬時に揚水遮断・発電出力調整し、系統の安定度の維持・過負荷の解消・大規模停電の防止を行う。
ブラックスタート : 広範囲停電が発生した場合の系統復旧用の初期電源
試験負荷 : 大容量発電所の遮断試験
環境規制がある場合の火力発電の代替 : 大気汚染警報時など

需給制御
ボイラーを使用する火力発電や原子炉を使用する原子力発電では電力需要に応じた出力調整が難しい。かつては火力発電を常時稼働させ、昼夜の電力調整を水力発電で補う火主水従と呼ばれる電力構成が用いられたこともあった。しかし産業の発展とともに水力発電だけでは補いきれなくなった。電力の安定供給のため、停止していても数分以内に最大電力供給できる出力調整が容易な施設である揚水式発電が導入された。

経済運用
一般的に電気は1日の昼間に多く消費され、夜間は需要が小さくなるため、ピークとオフピークには大きな差ができる。しかし、電力エネルギーは発電と消費がほぼ同時であり貯蔵しておくことが難しいエネルギーである。そのため電力会社は仮にピークの時間が僅かであっても、そのピークに対応できる発電設備を保有しなくてはならない。それゆえピークに備えた電力設備は大部分の時間で利用されないため、設備利用率は一般的に低く、設備投資の削減の観点からもピークとオフの差は小さいことが望ましい。

設備利用率が特に悪化する夜間に既存発電設備の発電する電力で水をくみ上げ、需要がピークとなる昼間に発電を行うことで、ピークとオフピークの差を埋めることができ、設備利用率の全体的な向上が図れる。しかし、揚水発電の効率が約70%であり、発電するにあたって他の供給元の発電所の約1.5倍のコストを要することから、恒常的な設備利用率の向上は電気代の高騰を招く。

現状と課題
2014年11月、経済産業省は同省が実施した集計により、2013年度の揚水発電所設備利用率が全国でわずか3%にしか達していないことが判明したと発表した。

日本国内に40ヶ所以上、総出力2,600万kWと世界最大規模の施設がありながら、100%フル稼働で運転したと仮定した際の発電量と実発電量を比較したところ設備利用率がわずか3%で、2010年以降の利用率はほぼ横ばいのままほとんど変化していないことがわかった。この3%という値はアメリカやドイツの利用率10%と比較すると非常に低い値である。

これは、日本の揚水発電所が総出力においては世界最大規模ではあるものの、個々の貯水量に関しては欧米のそれに比べ小規模であるため、設備利用率において欧米レベルの運用を実施することが物理的に不可能なためである。

(同じ10万kWの揚水発電所でも、貯水量に3倍の差があれば当然ながら設備利用率も3倍の差がつく)

揚水発電の効率
揚水に必要な電力を用い、下池の水をポンプで上池に組み上げ、その水で発電する間には、機器類による損失や水路の摩擦損失で失われるエネルギーがあるため、電力のインプットとアウトプットには開きがあり、その比率を揚水効率と呼び、次式で表す。

: 揚水効率
: 発電運転時機器効率
: 揚水運転時機器効率
 : 有効落差
 : 全揚程
揚水効率は、機器の種類や水路の長さなどの地点特性により変わるが、上記の機器効率がそれぞれ90%前後、水路損失が総落差の5%程度となるので、およそ70%程度になることが多い。

なお、揚水効率が1ではないことをもって、揚水発電システムの存在意義を否定するのは早計で、発電システムではなく電力貯蔵システムと捉え、蓄電池など類似システムとの比較で総合的に考量すべきものである。

揚水発電の種類

河川利用による分類

混合揚水発電
混合揚水発電は、流域面積が広く年間流量の多い貯水池を上池に持っているもので、揚水運転をしなくても自然流量だけでもそれなりに発電できるものである。多くの場合は、貯水池式水力発電へ揚水発電機を追加したような形で、豊水期には自然流量だけを使い、渇水期には揚水運転を併用することで年間を通じてピーク発電に対応するものである。基本的には自然流量を使う貯水池式発電であるため、20万〜40万キロワット程度の出力で設計される。

純揚水発電
純揚水発電は、流域面積が非常に狭く年間流量が殆ど無い貯水池を上池に持っているもの。発電運転を行うためには揚水運転が必須となる。短時間のピーク調整に特化するために落差と使用水量を非常に大きく確保してあるので、出力は発電所全体で最大100万〜200万キロワットと非常に大きい。しかし、6〜10時間の発電運転で上池の水は底をついてしまう。貯水池を小さくするため、高揚程化が進められている。

発電機の配置による分類

別置式
別置式は、同じ揚水発電所において、発電機と発電用水車とで構成する発電専用機とは別に、電動機とポンプとで構成する揚水専用機を配置したもの。
建設費用が高く、現在はほとんど用いられていない。

タンデム式
タンデム式は、発電機としても揚水機としても運転できる1台の発電電動機を、軸を同じくして発電用水車と揚水ポンプとで共有するもの。
ヨーロッパで発展した方式で、発電時・揚水時とで発電用水車・揚水ポンプとを使い分けるので総合的に効率がよく、早期より高落差にも対応できていた。

2004年に着工した、オーストリアのKops II 揚水発電所は、ポンプで汲み上げた水の一部を発電用水車に供給することで、発電側+100%から揚水側-100%までの出力調整を行っている。

可逆式
可逆式は、発電電動機と、発電用水車としてもポンプとしても利用できるポンプ水車とで構成したもの。ポンプ水車としてはフランシス形ポンプ水車が広く採用されているほか、一部の低落差揚水発電所ではデリア形ポンプ水車も利用されている。
アメリカ合衆国で発展した方式で、日本でも多く採用されている。もともと別置式・タンデム式に比べ建設費用が安価であったポンプ水車は改良を重ね効率が向上し、さらに高落差にも対応し現在の主流となっている。

電動機の始動方式による分類
揚水機の多くは三相同期電動機が使われる。汲み上げ時に電動機を停止状態から同期速度まで回転させるために以下のような始動装置が必要であり、仮に停止状態で給電すれば揚水機のコイルが過熱する恐れがある。揚水発電所では、各揚水機ごとに異なった始動方式を採用する場合もある。

全方式に共通なのは、揚水運転開始時に水車が水中にある状態では非常に大きな始動トルクが必要となり、容易には始動できない。このため、始動時にはガイドベーンを全閉にして、圧縮空気を注入し、水車を空気中で定格回転数にしたのちにガイドベーンを開放して揚水運転を開始している。

半電圧起動方式
半電圧起動方式は、専用の断路器による結線の組み換えなどにより、系統から受電した電圧を半減させ、その電力で揚水機を電動機として加速させて始動する方式。
技術的には簡易なため、昭和30-40年代前半辺りでは用いられていたが、系統に与える影響が大きいので、電圧変動に対する要求が厳しくなったそれ以降では、新規には用いられなくなった。

同期始動方式
同期始動方式は、電動機に始動用発電機を電気的に接続し、発電機を停止状態から徐々に回転させていくことで電動機に低周波の交流電力を供給し、始動する方式。その後は発電機の回転数を上昇させ、電動機を同期速度に達するまで牽引する。電動機が電力系統への並列を完了したのち、発電機は切り離される。電動機の並列までは発電機・電動機ともに電力系統からは独立しているので、電力系統に及ぼす影響が少ないのが特長であるが、起動時電動機とは別に同クラスの発電機を必要とする制約がある。このため、複数台揚水発電機がある発電所では、コスト削減の面からポニーモーター始動方式と同期起動方式とをコンビにして、ポニーモーター始動方式の揚水発電機で同期始動させる方式を採用している所もある。

ポニーモーター始動方式
ポニーモーター始動方式は、電動機を、軸を同じくして設けられた始動用電動機(ポニーモーター)によって始動する方式。並列時の電力系統への影響は少なく別の発電機も必要ないが、ポニーモーターの電源は電力系統から受電する必要があり相応の電力が必要なため、通常の受電設備よりも増強された設備が必要になる。

サイリスタ始動方式
サイリスタ始動方式は、サイリスタ周波数変換器(VVVFインバータ)によって低周波の交流電力を電動機の電機子に供給して始動、その後は徐々に周波数を上昇させ定格速度まで加速する方式。

可変速揚水発電
可変速揚水発電(かへんそくようすいはつでん)は、ポンプ水車を可変速発電電動機で駆動し、揚水時の消費電力を可変とするものである 。

原子力発電・大規模石炭汽力発電などの割合の増加、昼間と夜間の消費電力の差の増大などで夜間の調整能力の余裕が少なくなっている。回転数・揚程(落差)・ポンプ水車の3要素で揚水に必要な電力が決まるため、回転数が一定の同期機である従来の揚水機は、起動した際の急激な系統負荷の変動が問題となってきた。また、最近では再生可能エネルギーの急速な導入に伴い春や秋など軽負荷時の日中に好天による太陽光発電の出力増が重なると電力の供給過剰が発生することがあるが、通常の揚水発電機(定速機)は太陽光発電による余剰電力は吸収できても出力変動までは吸収しきれない欠点があった。

軽負荷時の出力調整力として、可変速揚水機は、コンバインドサイクル発電などと比較して、出力変化速度が大きく・調整可能幅も大きい。火力発電の調整力供給用稼働を減らし、燃料費の低減が可能となる。また、揚水時の消費電力が随時調整可能であり変動する太陽光発電の余剰電力の吸収にも適している。

その他に可変速揚水機の利点としては、ポンプ水車の効率が最高となる回転数が発電運転時と揚水運転時で異なるので、運転時の損失を少なくすることができる。

一般的な同期機は直流励磁の回転子で固定回転数・固定周波数であるが、可変速機はインバータ/コンバータもしくはサイクロコンバータにより低い周波数の交流を得て三相巻線の回転子を励磁し、可変回転数・固定周波数を実現している。

1981年(昭和56年)に、日立製作所と関西電力が共同で開発を始め、1987年(昭和62年)に成出発電所(富山県)で実証プラントを建設(22MW)して世界で初めて実用化し、その後、大河内発電所向けに世界最大の容量(400MW)の発電機を設置している。

世界各地の揚水発電

ヨーロッパ
1892年、スイスのチューリッヒに、発電機と発電用水車からなる水車発電機と、電動機とポンプからなる揚水機を別々に配置した(別置式)世界初の揚水発電所 Lettern 発電所が完成した。

1910年代、発電機と電動機を可逆とし兼用する発電電動機に、発電用水車とポンプを組み合わせたタンデム式が開発され、イタリアの Vivone 発電所に採用された。

1931年、イタリア Lago Baiton 発電所およびドイツ Baldeney 発電所に、発電用水車とポンプを兼用するポンプ水車を導入した。その後はポンプ水車の高効率化が進み、揚水機は大容量化への道を歩むことになる。

日本
日本初の揚水発電所は、1934年4月に完成した長野県、野尻湖のほとりにある池尻川発電所である。その1か月後、富山県で1931年に完成している既設の普通水力発電所、小口川第三発電所に揚水ポンプが追加別置され、揚水発電所として運転開始した。

以下は日本に建設された揚水発電所の一覧である。
桃色欄は建設中(一部運用開始含む)の揚水発電所。
青色欄は揚水運用を廃止した一般水力発電所。
灰色欄は廃止された発電所。

備考

揚水機の運転
以下に示すのは、一般的な揚水機の起動過程である。ここでは三相同期発電電動機とポンプ水車 (VFR-1RS) で構成される可逆式揚水機を一例とする。

運転制御回路の切り替え操作
揚水機の運転はシーケンス制御回路により自動化されている。揚水機は発電時と揚水時とでは異なる運転シーケンス制御回路を持っており、運転員は揚水時の運転シーケンス制御回路へと切り替える操作を行う。また、主回路においても発電運転時と揚水運転時とでは回転の向きが逆となるため、主回路の中途に設けられた断路器(相切替断路器, G/M 断路器)によって三相のうち二相が入れ替えられる。
補機運転操作
圧油装置や冷却水ポンプなど、揚水機の運転を支える補機を運転する操作を行う。
揚水発電所では補機もまた大容量である。従って停止中は補機を停止させておくことで、発電所内における消費電力を低減し運転コストの削減が図られている。
運転操作
補機を運転させ、揚水機の運転に必要な準備が完了したことを確認し、運転員は運転操作を行う。
入口弁開放
入口弁(主弁)が開放される。これによりケーシングが水で満たされるが、現段階ではまだ全閉したガイドベーンによって水は遮られ、水車に流れ込むことはない。
回転子浮上
回転子をごくわずかに浮上させ、スラスト軸受面での摩擦抵抗を低減し始動を円滑化する。多くはスラスト軸受面にギヤポンプなどを用いて送油し、回転子を油圧で押し上げる方法をとる。
水面位押し下げ
ポンプ水車は発電時に落差を有効に利用するため、常時水に浸っている場合がほとんどである。揚水始動時においては水の抵抗が揚水機の始動を困難とさせるため、あらかじめドラフト(吸出し管)の水面位を下げておく。多くはドラフト内に大量の圧縮空気を送り込む方法をとる。
始動
始動装置により、揚水機を始動させる。この過程は始動方式による。
並列
電動機が同期速度に達したら、自動同期装置によって同期検定を行い、電力系統と並列接続する。このあと揚水運転操作を行うまでは、ポンプ水車は空転した状態を維持する。この状態を揚水待機状態という。
この状態から界磁を強弱させることで無効電力を調整し、同期調相機として調相運転を行うことができる機種もある。
揚水運転操作
運転員は、揚水待機状態から揚水運転に移行する操作を行う。
水面位上昇
ドラフト内部に充てんした圧縮空気を排気し、水面位を上昇させポンプ水車を水で浸す。
ガイドベーン開放
回転するポンプ水車はドラフト内の水を押し上げ始め、全閉したガイドベーンにかかる水圧が高まってゆく。この水圧がガイドベーンを開いてすぐに揚水開始できるに足りる揚圧力(プライミング水圧)に達したら、ガイドベーンを開放する。ガイドベーンは揚程に応じた適正な開度へと自動的に調整される。
揚水開始

新しい技術

海水揚水発電
海水揚水発電(かいすいようすいはつでん)は、海を下池とみなした揚水発電。下池のためのダム建設が省略できるので、建設コストを大幅削減でき開発可能地点も広がるが、海水を利用するため水車や水圧管路にはすぐれた耐食性が要求される。また海生生物や海水を地上に上げることによる環境影響等も考慮しなければならない。

電源開発が建設した沖縄やんばる海水揚水発電所で実証試験が行われていたが、2016年7月19日付で廃止された。水力発電所がない上に他の電力会社との連系が不可能な沖縄電力では、貴重な調整力として活用されていた。

スプリッタランナ
スプリッタランナは東芝と東京電力が共同で研究・開発した、新しいフランシス形ポンプ水車ランナである。

従来のフランシス形ポンプ水車ランナは羽根(ランナベーン)の長さが一様であったのに対し、スプリッタランナでは長い羽根(長翼)と短い羽根(短翼)とが交互に配置されているのが特徴である。最新の流体力学による再設計とあわせて効率の向上と振動・騒音の低減を実現した。

スプリッタランナはまず東京電力安曇発電所 4号機で採用された。同発電所では従来、長さが一様で6枚羽根のフランシス形ポンプ水車を採用していたが、修理工事に伴い長翼4枚・短翼4枚、合計8枚の羽根を持つスプリッタランナに更新された。その後は同発電所 3号機が同ランナへと更新、そして2005年12月に営業運転が開始された東京電力神流川発電所では、超高落差での使用に対応した長翼5枚・短翼5枚、合計10枚の羽根を持つスプリッタランナが採用されている。

脚注

参考文献

 『土木工学ハンドブック』社団法人土木学会編纂、1964年11月10日、技報堂。

電気学会・国立情報学研究所『電気のデジタル博物館』「世界初400MW可変速揚水発電システムの開発・実用化」

関連項目

 ダム
 水力発電
 同期電動機
 電磁石同期電動機
 同期発電機
 水車発電機
 発電用水車

外部リンク
 揚水式発電 - 電気事業連合会
 北海道電力による水力発電の解説

水力発電
エネルギー貯蔵

it:Centrale idroelettrica#Centrali con impianti ad accumulazione

揚水発電