Le Bossu de Notre-Dame 2 : Le Secret de Quasimodo ou Le Bossu de Notre-Dame 2 au Québec () est le  long-métrage d'animation des studios Disney.

Sorti directement en vidéo en 2002, il est la suite du Bossu de Notre-Dame (1996).

Synopsis

Quelques années après les événements du film original, le capitaine Phoebus est le capitaine de la Garde de Paris sous le nouveau ministre de la Justice, tandis que lui et Esmeralda sont maintenant mariés et ont un fils nommé Zephyr. Quasimodo est maintenant un membre accepté de la société parisienne, bien qu'il vive toujours à Notre-Dame de Paris avec ses amis gargouille Rocaille, Volière et Muraille en tant que sonneur de cloche de la cathédrale.

Une troupe de cirque dirigée par Sarousch entre en ville dans le cadre de "Le Jour d'Amour", une journée dédiée à la célébration de l'amour romantique fort et pur. Sarousch est secrètement un maître criminel qui prévoit de voler la cloche la plus aimée de Notre Dame, La Fidèle, dont l'intérieur est décoré d'or beige et d'énormes bijoux. Il envoie Madellaine, une aspirant trapèze de sa troupe, pour aller à Quasimodo et faire semblant de l'aimer afin de découvrir où se trouve La Fidèle.

Madellaine rencontre Quasimodo sans voir son visage, et les deux s'entendent d'abord assez bien. Une fois que Madellaine voit réellement son visage, elle est choquée par son apparence déformée et s'enfuit de lui. Les gargouilles convainquent Quasimodo d'aller au cirque pour la revoir. Au cirque, Sarousch attire l'attention du public en faisant disparaître un éléphant, tandis que ses associés volent au public. Il fait pression sur Madellaine pour qu'il suive Quasimodo et obtienne les informations dont il a besoin pour ses plans. Lorsque Madellaine n'est pas d'accord avec cette mission, Sarousch lui rappelle son passé et la loyauté qu'elle lui doit : quand elle avait six ans, Madellaine était un voleur orphelin qui a été surpris en train d'essayer de voler des pièces à Sarousch. Il aurait pu la remettre aux autorités ou même à Frollo ; au lieu de cela, Sarousch l'a prise sous son aile et a décidé de l'employer dans son cirque.

Madellaine prend à contrecœur la mission de gagner la confiance de Quasimodo. Après avoir observé Quasimodo jouer affectueusement avec Zephyr en ville et avoir laissé le garçon dormir dans ses bras, Madellaine se rend compte de la vraie nature du bossu et cesse d'être effrayée par son apparence. Quasimodo fait le tour de Paris. Un orage et la pluie les obligent à mettre fin à leur rendez-vous et à retourner à Notre-Dame. Quasimodo en profite pour offrir un cadeau à Madellaine, une figurine à sa propre image qu'il a créée lui-même plus tôt. Une Madellaine sincèrement touchée l'embrasse sur le front et s'en va. Quasimodo se rend vite compte qu'il est tombé amoureux d'elle.

Pendant ce temps, Phoebus enquête sur les rapports sur les vols dans sa ville. Il soupçonne que le cirque est responsable de la frénésie criminelle et se confie à sa famille et à ses amis, mais Esmeralda exprime sa conviction que Phoebus est motivé par ses propres préjugés contre le cirque. Ailleurs, Sarousch demande à Madellaine de garder Quasimodo préoccupé pendant que le cirque vole La Fidèle. Cependant, Madellaine en est venue à prendre soin de Quasimodo et des manifestations, de sorte que Sarousch menace de faire tuer Quasimodo si elle refuse. Phoebus finit par interroger Sarousch sur les vols et trouve un bijou volé en sa possession. Pour éviter d'être arrêté, Sarousch affirme que Madellaine est une voleuse avide qu'il à du couvrir  ses crimes. Phoebus semble le croire.

Plus tard, alors que Quasimodo sort avec Madellaine, Sarousch et deux de ses subordonnés se faufilent dans la cathédrale et volent La Fidèle, bien qu'ils soient suivis par Djali et Zephyr, dont ce dernier voulait rejoindre le cirque. Les gargouilles essaient d'arrêter les voleurs, mais finissent piégés sous une autre cloche ; La Volière sonne toujours la cloche et avertit tout le monde que quelque chose ne va pas à la cathédrale. En entendant le son, Quasimodo et Madellaine se précipitent en arrière. Lorsque l'archidiacre informe tout le monde que La Fidèle a été volée, Clopin affirme que s'ils ne trouvent pas la cloche, le festival sera ruiné. Phoebus se rend compte que Sarousch l'a joué pour un imbécile. Il envoie les soldats partout à Paris pour trouver Sarousch. Quasimodo se rend compte que sa bien-aimée Madellaine l'a trompé (malgré ses supplications qu'elle n'avait pas l'intention de faire) et rompt avec colère leur relation. Il se retire plus profondément dans la cathédrale, se sentant le cœur brisé et trahi.

Phoebus fait arrêter Madellaine pour son implication dans le vol. Les gargouilles informent bientôt Quasimodo que Zephyr est parti pour poursuivre Sarousch. Il transmet l'information à Esmeralda et Phoebus, qui ont maintenant des raisons personnelles de localiser le maître criminel. Madellaine, maintenant prisonnière de Phoebus, s'excuse pour ses crimes et les informe que Sarousch a apporté la cloche disparue aux Catacombes de Paris et essaie d'expliquer les secrets derrière les tours et les illusions de son ancien maître. Phoebus décide de fouiller autour des catacombes, et amène à contrecœur Madellaine après qu'Esmeralda l'ait convaincu qu'elle pouvait changer. Dans les Catacombes, le groupe de recherche rencontre la chèvre de compagnie d'Esmeralda, Djali, qui les conduit à Sarousch et Zephyr. Sarousch a pris le garçon en otage et fait chanter Phoebus pour qu'il lui ouvre une porte. Madellaine supplie Quasimodo de la libérer, promettant de compenser ses crimes. Après qu'il l'ait fait, elle utilise ses compétences pour sauver Zephyr et le réunir avec ses parents. Sans levier contre ses poursuivants, Sarousch et son groupe de criminels sont arrêtés, et la cloche disparue est récupérée.

Le festival peut enfin avoir lieu. La Rocaille gagne enfin le cœur de Djali, son béguin de longue date. Un certain nombre de couples romantiques, dont Phoebus et Esmeralda, proclament leur amour l'un pour l'autre tandis que Quasimodo sonne à la La Fidèle restaurée. La cloche tombe silencieuse lorsqu'une Madellaine libérée rejoint Quasimodo dans le clocher. Les deux admettent leur propre amour l'un pour l'autre et partagent leur premier baiser romantique, tandis que Zephyr prend le relais en sonnant La Fidèle.

Fiche technique
 Titre original : The Hunchback of Notre Dame II
 Titre français : Le Bossu de Notre-Dame 2 : Le Secret de Quasimodo
 Titre québécois : Le Bossu de Notre-Dame 2
 Réalisation : Bradley Raymond
 Scénario : Jule Selbo, Flip Kobler et Cindy Marcus, d'après le roman de Victor Hugo
 Musique : Carl Johnson
 Monteur : Colleen Halsey et Peter Lonsdale
 Producteur : Stephen Swofford
 Producteur associé : Chris Henderson et Hiroshi Saotome
 Société de production : Walt Disney Pictures, Walt Disney Television Animation
 Société de distribution : Buena Vista Home Entertainment
 Langue : anglais
 Format : 1,37:1 - Dolby Digital
 Dates de sortie :
  :
 :

Distribution

Voix originales
 Tom Hulce : Quasimodo
 Jennifer Love Hewitt : Madeleine
 Demi Moore : Esmeralda
 Kevin Kline : Captain Phoebus
 Haley Joel Osment : Zephyr
 Michael McKean : Sarousch
 Paul Kandel : Clopin
 Jason Alexander : Hugo
 Charles Kimbrough : Victor
 Jane Withers : Laverne
 Eddie Murphy : Djali
 April Winchell : Lady DeBurne
 Jeff Bennett : l'archidiacre
 Hank Azaria : voix additionnelles

Voix françaises
 Francis Lalanne : Quasimodo
 Emmanuel Jacomy : Phoebus
 Laura Préjean : Madeleine
 Edgar Givry : Saroush
 Rebecca Dreyfus : Esmeralda
 Mathias Mella : Zephyr
 Bernard Alane : Clopin/La Muraille
 Michel Mella : La Rocaille
 Perrette Pradier : la Volière
 Martine Latorre : la Volière (Chant)

Voix québécoises
 Martin Watier : Quasimodo
 Aline Pinsonneault : Madellaine
 Violette Chauveau : Esméralda
 Daniel Picard : Capitaine Phoebus
 Xavier Dolan : Zéphyr
 Simon Houle-Gauthier : Zéphyr (Chant)
 Denis Mercier : Sarousch
 Élizabeth Chouvalidzé : Laverne
 Pierre Chagnon : Victor
 Vincent Potel : Victor (Chant)
 Manuel Tadros : Hugo
 Mario Fraser : Clopin
 Johanne Garneau : Paysanne

Chansons du film
 Le jour d'amour ou Le jour de l'amour au Québec - Chœur
 J'imagine  ou Un miracle ordinaire au Québec - Quasimodo
 Toi et moi  ou Faut pas s'en faire au Québec - Quasimodo et Zéphyr
 Folie d'amour  ou La, la, l'amour gagne toujours au Québec - Chœur
 I'm Gonna Love You - Jennifer Love Hewitt

Sorties vidéo
Ce film est sorti directement en vidéo en 2002.

Liens externes

Film américain sorti en 2002
Film d'animation américain
Film d'aventure américain
Comédie dramatique américaine
Film fantastique américain
Long métrage d'animation Disney
Film Disney d'animation sorti directement en vidéo
Film tiré d'une œuvre de Victor Hugo
Adaptation d'un roman français au cinéma
Film se déroulant dans les années 1480
Film se déroulant à Paris
Film doublé au Québec
Adaptation de Notre-Dame de Paris
Film de Walt Disney Pictures
Suite de film américain

Le Bossu de Notre-Dame 2


Rob Lee, né le  à West Ham à Londres, est un footballeur anglais qui évoluait au poste de milieu de terrain à Newcastle United et dans l'équipe d'Angleterre.

Lee a marqué deux buts lors de ses 21 sélections avec l'équipe d'Angleterre entre 1994 et 1998.

Carrière
 1983-1992 : Charlton
 1992-2001 : Newcastle United
 2001-2003 : Derby County
 2003-2005 : West Ham
 2004-2005 : Oldham Athletic
 2005-2006 : Wycombe Wanderers

Palmarès

En équipe nationale
 21 sélections et 2 buts avec l'équipe d'Angleterre entre 1995 et 1998.

Avec Newcastle United
 Vainqueur du Championnat d'Angleterre de football D2 en 1993
 Vice-Champion du Championnat d'Angleterre de football en 1996 et 1997
 Finaliste de la Coupe d'Angleterre de football en 1998 et 1999
Joueur du mois du championnat d'Angleterre en septembre 1994 et novembre 1995

Notes et références

Liens externes

Footballeur international anglais
Joueur du Charlton Athletic FC
Joueur du Newcastle United FC
Joueur du Derby County FC
Joueur du West Ham United FC
Joueur du Wycombe Wanderers FC
Joueur de l'Oldham Athletic AFC
Naissance à West Ham
Naissance en février 1966

Rob Lee


PEGIDA (acronymum positum ex dictione Theodisca, Patriotische Europäer gegen die Islamisierung des Abendlandes ('Europaei patriae amantes contra occidentem islamizandum') est factio politica nationalistica et motus popularis, qui ex urbe Dresda in Germania emanat et qui ad viginti septem nationes se extendit. Die Lunae hora sexta cum dimidia post meridiem se congregant in sede centrali Dresda. PEGIDA est fundata apud Facebook die 11 Octobris 2014 a Lutz Bachmann. Siegfried Däbritz, unus ex principibus administrationis, dicit illum motum inter alia contra Daesh,  PKK et al-Qaeda operam dare.

Positio
PEGIDA est fautor:
 receptionis profugorum bellorum et omnium qui persecutionem patiuntur.
 integrationis profugorum per decretum.
 receptionis non centralis exsulum, et est contra habitationes indignas.
 distributionis profugorum super scapulas totorum populorum in Unione Europaea.
 securitatis publici per illam bursam.
 augmenti auxiliariorum, qui profugos auxiliantur.
 integrationis velocis profugorum.
 usus legum quae vigentes sunt.
 exempli migrationis visum in Helvetia, Australia, Canada et Africa Australi.
 conservationis et protectionis "culturae nostri", quae "iudaica et Christiana" est.
 suffragii generis Helvetii.
 libertatis praepositionis sexualis proprii.

PEGIDA non est fautor:
 tolerantiae ad profugos criminales.
 doctrinae violentae, quae adversa ad mulierem est, sed non est contra Musulmanos qui ad societatem se accommodant.
 factionum non legitimarum.
 legis shariae, iudicum shariae, etc.
 linguae neutrius, quae quasi imposita est.
 doctrinarum extremarum, utrum religiosae an politicae.
 sermonis odiosi, sine privilegio dato propter illam religionem illius oratoris.

PEGIDA Helvetia

Notae

Nexus externi
Situs proprius

Constituta 2014
Factiones politicae
Res politicae Germanae

PEGIDA


An Megamoera kodiakensis in uska species han Malacostraca nga syahan ginhulagway ni J. L. Barnard hadton 1964. An Megamoera kodiakensis in nahilalakip ha genus nga Megamoera, ngan familia nga Melitidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Megamoera

Megamoera kodiakensis


An Sorex volnuchini in uska species han Mammalia nga ginhulagway ni Sergej Ognew hadton 1922. An Sorex volnuchini in nahilalakip ha genus nga Sorex, ngan familia nga Soricidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. v. dahli
 S. v. volnuchini

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sorex

Sorex volnuchini


Boris Lewin ist der Name folgender Personen:

 Boris Lewin (Filmeditor) (auch Borys Lewin), Filmeditor
 Boris Jakowlewitsch Lewin (1906–1993), sowjetischer Mathematiker
 Boris Michailowitsch Lewin, ursprünglicher Name von Doiwber Lewin (1904–1941), sowjetischer Schriftsteller

Boris Lewin


Ոստան (նախկին անվանումը` Բեջազլու),
գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Արարատի մարզի Արտաշատի տարածաշրջանում, Արտաշատ քաղաքից անմիջապես հյուսիս-արևելք։ Ոստան է վերանվանվել 1945 թ. օգոստոսի 20-ին։

Պատմություն
Գյուղը հիմնադրվել է 1831 թվականին։ Նախկինում ունեցել է Բաջազլու, Բեգջիղազլու, Բեկջազալու, Բեկջիվազլու անվանումները։ Ոստան է վերանվանվել 1945 թվականին։ Նախկինում մտել է Երևանի նահանգի Երևանի գավառի մեջ։

Գյուղը գտնվում է Արարատյան դաշտում` ծովի մակարդակից 835 մ բարձրության վրա։

Կլիմա
Կլիման չոր, խիստ ցամաքային է։ Ձմեռները սկսվում են դեկտեմբերի կեսերին, հունվարյան միջին ջերմաստիճանը տատանվում է -3-ից -5°C: Ամառը տևական է` մայիսից մինչև հոկտեմբեր, օդի միջին ամսական ջերմությունը հասնում է 24-ից 26°C, իսկ առավելագույնը՝ 42°C։ Հաճախ լինում են խորշակներ, որոնք զգալի վնաս են հասցնում գյուղատնտեսությանը։ Մթնոլորտային տարեկան տեղումների քանակը 250-300 մմ է։ Բնական լանդշաֆտները կիսաանապատներ են, որոնք ոռոգման ընթացքում վերածվել են կուլտուր-ոռոգելի լանդշաֆտի։ Ագրոկլիմայական տեսակետից համայնքն ընկած է բացարձակ ոռոգման գոտում։

Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Ոստանի մշտական բնակչությունը կազմել է 2739, առկա բնակչությունը` 2621 մարդ։ Բնակիչների նախնիների մի մասը գաղթել է Խոյից և Սալմաստից 1828-1829 թթ.։
Ոստանի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.

Հայտնի բնակիչներ
 Սեդրակ Միսակի Սեդրակյան - Ճարտարապետության և շինարարության Հայաստանի ազգային համալսարանի պրոռեկտոր, ՀՀ քաղաքացիական ծառայության 2-րդ դասի պետական խորհրդական, վաստակաշատ մանկավարժ և գիտնական։

Տնտեսություն
Գյուղն ունի 796 տնտեսություն, միջնակարգ դպրոց, գրադարան, մանկապարտեզ, բուժկետ, կապի հանգույց։ Համայնքի տնտեսության մասնագիտացման ճյուղը գյուղատնտեսությունն է, համախառն բերքի մեծ մասը տալիս է բուսաբուծությունը։ Գյուղատնտեսական նշանակության հողերը կազմում են շուրջ 447 հա։ Համայնքի հողերի հիմնական մասն օգտագործվում են որպես վարելահողեր՝ զբաղեցնելով մոտ 200 հա։ Ունի պտղատու և խաղողի այգիներ, համապատասխանաբար կազմելով 12 հա և 20 հա։ Զբաղվում են այգեգործությամբ, խաղողագործությամբ, դաշտավարությամբ, բանջարաբուծությամբ։ Մշակում են ջերմասեր բանջարաբոստանային կուլտուրաներ, ինչպես նաև հացահատիկ։ Ունի վարելահողեր (53 հա) և խոտհարքեր (22 հա)։ Զբաղվում են կաթնամսատու անասնապահությամբ, թռչնաբուծությամբ։
Համայնքի հիմնախնդիրների մեջ կարևորվում է ոռոգման ջրի հիմնախնդիրը, գյուղամիջյան ճանապարհների վերանորոգումը։

Արդյունաբերական ձեռնարկություններից ունի տեքստիլ գալանտերեայի կոմբինատ և Արտաշատի փորձնական գործիքաշինական գործարան։

Տես նաև
 Ոստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Արարատի մարզ)

Ծանոթագրություններ

Հղումներ
 Արարատի մարզպետարան

Արարատի մարզի գյուղեր
1831 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր

Ոստան (Արարատի մարզ)


She çhengey Tibetagh-Burmagh ee Thangmish (Thangmish: Thangmi, Nepaalish: ).  T'ee goll er loayrt ayns Dolakha as Sindhupalcok ayns Nepaal.  T'ee gollrish ny çhengaghyn Kiranti er fa y chorys coardailys breearyn t'eck, agh cha nel ee rere y tuarastyl Kiranti ayns aghtyn elley.  Ta'n mooinjer s'faggys eck Baram, ny çhengey faggys-varroo ta goll er loayrt ayns Gorkha ayns Nepaal veanagh.  Ta co-cheintee eddyr ish as abbyrtyn Newar myrgeddin.

Imraaghyn

Kianglaghyn çheumooie

Çhengaghyn Sheenagh-Tibetagh
Çhengaghyn Tibetagh-Burmagh
Çhengaghyn Nepaal

Thangmish


Ծայրամասային նյարդային համակարգ, նյարդային համակարգի պայմանականորեն բաժանված մաս, որը գտնվում է գլխուղեղի և ողնուղեղի (ԿՆՀ) սահմաններից դուրս։ Այն ձևավորվում է գանգուղեղային և ողնուղեղային նյարդերից, ինչպես նաև վեգետատիվ նյարդային համակարգի նյարդերից և նյարդային հյուսակներից՝ կապ հաստատելով կենտրոնական նյարդային համակարգի և օրգանների ու հյուսվածքների միջև։ Ի տարբերույուն ԿՆՀ-ի, ծայրամասային նյարդայի համակարգը պաշտպանված չէ ոսկրային կմախքով, ինչն էլ բարձրացնում է մեխանիկական վնասվածքների հավանականությունը։ Բացի այդ, այն մեկուսացված չէ արյուն-ուղեղային պատնեշով (ԱՈւՊ կամ ՀԷՊ՝ հեմատոէնցեֆալիկ պատնեշ), ուստի և ավելի հասանելի է տոքսինների համար։ Ծայրամասային նյարդային համակարգն իր հեդին ստորաբաժանվում է սոմատիկ (մարմնական) և վեգետատիվ նյարդային համակարգի։ Մի շարք գիտնականներ առանձնացնում են նաև զգայական նյարդային համակարգը, որպես ԾՆՀ-ի առանձին ենթամիավոր։

Դասակարգում
Ընդհանրապես ծայրամասային նյարդային համակարգում տարբերում են երկու ֆունկցիոնալ բաժիններ՝ զգայական կամ աֆերենտ և շարժիչ կամ էֆերենտ ուղիներ։ Աֆերենտ ուղղու առաջին նեյրոնները միջողնային հանգույցների կամ ուղղեաբնի տարբեր հատվածներում տեղակայված կորիզների (մենավոր ուղղու կորիզ - nucleus tractus solitarius և այլն) երկբևեռ նեյրոններ են, որոնք էլ օրգանզմի տարբեր մասերում տեղակայված ընդհանուր ընկալիչներից և հատուկ զգայարաններից ընկալված արտաքին և ներքին միջավայրի տարաբնույթ ազդակները հաղորդում են դեպի ԿՆՀ, և կամ ձևավորում ռեֆլեկտոր աղեղի առաջին, զգացող մասը։ Էֆերենտ ուղղու վերջին նեյրոնները տեղակայված են ողնուղեղի առաջային եղջյուրների կորիզներում և ուղեղաբնի շարժիչ կորիզներում (երկվորյակ կորիզ - nucleus ambiguus) և ԿՆՀ-ից եկած գրգիռները հաղորդում են ներքին օրգանների հարթ և կմախքային միջաձիգ զոլավոր մկաններին, ինչպես նաև ձևավորում ռեֆլեկտոր աղեղի վերջնական բաժինը։

Գործառույթային (ֆունկցիոնալ) և ձևաբանական (մորֆոլոգիական) դասակարգում

Մորֆոֆունկցիոնալ և կառուցվածքային տեսանկյունից ԾՆՀ-ն բաժանվում է Սոմատիկ և Վեգետատիվ նյարդային համակարգերի։ Վերջինս երբեմն անվանում են նաև ընդերային, իսկ ավելի հաճախ Ինքանավար նյարդային համակարգ։ Սոմատիկ նյարդային համակարգը նյարդավորում է գլխավորապես կմախքային մկանները, նեյրո-նեյրոնալ սինապսները գտնվում են ԿՆՀ սահմաններում, նյարդային վերջույթները միելինապատ են, հիմնական նյարդագրգռափոխանցիչը (նեյրոմեդիատոր)՝ ացետիլխոլինը։ Հսկվելով գիտակցության կողմից՝ այն կարգավորում է մի շարք ֆունկցիաներ, ինչպիսիք են կեցվածքի պահպանումը, շարժողական ֆունկցիաները, շնչառական շարժումները և այլն։ Ինքնավար նյարդային համակարգը գործում է առավելապես ավտոնոմ կերպով։ Վերջինս իհարկե հարաբերական է, քանզի ԿՆՀ-ն և բարձրագույն նյարդային կենտրոններն ունեն իրենց կարգավորող ազդեցություն ՎՆՀ-ի վրա, այդուհանդերձ վերջինիս ակտիվությունն անմիջապես չի կառավարվում գիտակցության կողմից։ Վեգետատիվ նյարդային համակարգի գործունեությունն ուղղված է պահպանելու օրգանիզմի հոմեոստազը, իսկ վերջինիս շեղման դեպքում պահպաել օրգանիզմի նորմալ կենագործունեությունը և կայունությունը նոր պայմաններում, ապահովել հարմարողականությունը և, ի վերջո, վերադարձնել շեղված հոմեոստազը։ ՎՆՀ էֆերենտ ուղին, ի տարբերություն սոմատիկի, ունի ԿՆՀ սահմաներից դուրս տեղակայված սինապսներ, այսպիսով ձևավորելով ծայրամասային վեգետատիվ հանգույցները և նյարդային հյուսակները։ Նախահանգույցային նյարդաթելերը միելինապատ են, իսկ հետհանգույցային նյարդաթելերը միելինազուրկ և նյարդավորում են առավելապես ներքին օրգանները, որտեղից էլ ծագում է վերոնշյալ Ընդերային նյարդային համակարգ անվանումը։ ՎՆՀ հիմնական գրգռափոխանցիչներն են Նորադրենալինը, որոշակիորեն նաև Ադրենալինը, ինչպես նաև ացետիլխոլինը, իսկ որոշ դեպքերում նաև սերոտոնինը, հիստամինը և այլն։

Վեգետատիվ նյարդային համակարգն իր հերթին ստորաբաժանվում է Սիմպաթիկ կամ Ադրեներգիկ, պարասիմպաթիկ կամ Խոլիներգիկ և Մետասիմպաթիկ կամ Աղիքային (Էնտերալ) բաժինների։ Սիմպաթիկ նյարդային համակարգն ակտիվանում է առավելապես սթրեսային և էմոցիոնալ երանգավորման իրավիճակներում՝ պայմանավորելով հարմարողական ռեակցիաների դրսևորումը կոչված ապահովելու օրգանիզմի կայունություն ու կենսագործունեությունը նոր պայմաններում։ Այսպես, սթրեսի ժամանակ ակտիվացած Սիմպաթո-Ադրենալային և Հիպոթալամո-Հիպոֆիզար-Մակերիկամային առանցնքերի ազդեցությամբ մեծանում է արյան մեջ մակերիկամային ադրենալինի և այլ սթրես հորմոնների (ադենոկորտիկոտրոպ հորմոն՝ ԱԿՏՀ, գլյուկոկորտիկոիդներ, գլյուկագոն և այլն) կոնցենտրացիան և բերում բազմապիսի ֆիզիոլոգիական փոփոխությունների, ինչպիսիք են անոթազարկի (պուլսի) հաճախացումը, զարկերակային ճնշման բարձրացումը, թոքերի օդահարության (վինտիլյացիաի) մեծացումը, անոթների կծկումը (անոթասպազմ) և շրջանառող արյան վերաբաշխումը։ Պարասիմպաթիկ նյարդային համակարգը, ընդհակառակը, ակտիվանում է օրգանիզմի հանգստի պայմաններում ՝ մակածելով ֆիզիոլոգիական պրոցեսներ, ինչպիսիք են բբի նեղացումը, արյունատար անոթների լայնացումը (վազոդիլատացիա), անոթազարկի և սրտի կծկման հաճախականության նվազումը, ինչպես նաև աղեստամոքսային (մարսողական) և միզասեռական համակարգերի գործունեության խթանումը։ Ըստ էության յուրաքանչյուր օրգան ստանում է միաժամանակ և սիմպաթիկ և պարասիմպաթիկ նյարդավորում, որոնք էլ հիմնականում դրսևորում են հակոտնյա (անտագոնիստական) ազդեցություն։ Որպես բացառություն կարելի է նշել թքագեղձերը, որոնք երկու համակարգերի ազդեցությամբ էլ դրսևորում են թքարտադրության ակտիվացում։ Սակայն պարասիմպաթիկ դրդման դեպքում դրսևորվում է առավելապես սպիտակուցներով հարուստ, իսկ սիմպաթիկի դեպքում՝ ավելի ջրիկ թքի արտադրություն։ Բացի այդ որոշ օրգաններ ստանում են գերազանցապես այս կամ այն համակարգի նյարդային վերջույթներ։ Այսպես, արյունատար անոթների մեծամասնությունը, փայծաղը, քրտնագեղձերը և մազապարկերը նյարդավորվում են բացառապես Սիմպաթիկ, իսկ թարթչային մկանը, ստամոքսի գեղձային համակարգը, ենթաստամոքսագեղձը գերազանցապես պարասիմպաթիկ նյարդային համակարգերով։ Աղիքային նյարդային համակարգը ներկայացած է մարսողական օրգանների ներպատային Աուէրբախյան և Մեյսներյան հյուսակների նախահանգուցային և հետհանգուցային նյարդաթելերից և կոխված է կարգավորելու մարսողության բոլոր գործառույթները, սկսած կերակրափողից ընդհուպ մինչև ուղիղ աղիք։

Կառուցվածքային միավորները
Այսպիսով, մարդու նյարդային համակարգը տարաբաժանվում է Կենտրոնական և Ծայրամասային նյարդային համակարգերի, որն էլ բաղկացած ԿՆՀ սահմաններից դուրս եկող նյարդային ցողուններից՝ գանգուղեղային, պարանոցային, կրծքային, գոտկային և սրբանային բաժինների ողնուղեղային նյարդերից և դրանցով ձևավորվող հանգույցներից ու հյուսակներից, հետհանգույցային նյարդաթելերից։

Գանգուղեղային նյարդեր

Պարանոցային բաժնի ողնուղեղային նյարդեր

Կրծքային բաժնի ողնուղեղային նյարդեր

Գոտկասրբանային բաժնի ողնուղեղային նյարդեր

Բազկային հյուսակ (բազկահյուսակ)
Տե՛ս Բազկային հյուսակ (բազկահյուսակ)

Գոտկային հյուսակ

Ազդրային հյուսակ

Ծանոթագրություններ

Ծայրամասային նյարդային համակարգ

Ծայրամասային նյարդային համակարգ


Masatoši Košiba (, hepburn Masatoshi Koshiba), japonski fizik, * 19. september 1926, Tojohaši, Japonska, † 12. november 2020, Tokio.

Košiba je leta 2002 prejel Nobelovo nagrado za fiziko za pionirske prispevke k astrofiziki, še posebej za odkritje kozmičnih nevtrinov«.

Sklici

Japonski fiziki
Japonski univerzitetni učitelji
Diplomiranci Univerze v Tokiu
Doktorirali na Univerzi v Rochestru
Predavatelji na Univerzi v Chicagu
Predavatelji na Univerzi v Tokiu
Predavatelji na Univerzi Tokai
Nobelovi nagrajenci za fiziko
Prejemniki Wolfove nagrade za fiziko
Japonski akademiki
Prejemniki Medalje Benjamina Franklina
Predavatelji na Univerzi v Hamburgu

Masatoši Košiba


Balneum (Francogallice Bain-sur-Oust, Gallonice Bein, Britonice Baen-Ballon) est commune Francicum 3361 incolarum (anno 2008) praefecturae Illae et Vicinoniae in regione occidentali Britannia Minore.

 Index communium praefecturae Illae et Vicinoniae

Notae

Nexus externi

Communia praefecturae Ellae et Vicenoniae
Loci habitati praefecturae Ellae et Vicenoniae

Balneum (Illa et Vicinonia)


Buşizm () – ABŞ-nin 43-cü prezidenti Corc U. Buşa məxsus, danışarkən istifadə etdiyi səhv məzmunlu cümlələr nəzərdə tutulur.
Bir çox hallarda cəmiyyətdə müəyyən məşhur və söz yükünə sahib şəxslər, əsasən də siyasətçilər öz gözlənilməz açıqlamaları ilə diqqət mərkəzində olurlar. Bu cür ifadələrə bir çox gözlənilməz açıqlamaların sahibi Corc Buşun şərəfinə "buşizm" adı verilib.
1993-cü ildə təsis olunmuş "Foot in Mouth" mükafatı isə həmin gözlənilməz açıqlamalara görə verilir. Corc Buş özü bu mükafata bir neçə dəfə namizəd göstərilsə də yalnız 2008-ci ildə layiq görülüb. Mükafatın son sahibi isə hazırkı ABŞ prezidenti Donald Trampdır.

Buşizmdən məşhur misallar
 O da mənim kimi Texasdan olan qızdır.
 Sizdə də zəncilər var? (Braziliya prezidenti Fernando Kordozo ilə söhbəti zamanı)
 Siz qaça bilərsiniz, amma gizlənə bilməyəcəksiniz! Bir, iki, üç, dörd, beş, altı, yeddi, beş ...
 Siz azadsız! Azadlıq gözəldir! Amma unutmayın – xaosu bərpa etməyə zaman lazımdır.
 Əgər Birləşmiş Ştatlar deyirsə ki, ciddi nəticələr gözlənir, deməli ciddi nəticələr olmasa – pis aqibət olacaq.
 İraq – Amerika deyil.
 Mən cavan və hərdəmxəyal olanda mən cavan və hərdəmxəyal idim.
 Əfqanıstanın, İraqın və digər Afrika ölkələrinin demokratikləşməsinə yardım etmək lazımdır.
 Uels? O hansı ölkədədir?
 Bu ki, Adam Klaymerdir – "The New York Times"ın baş eşşəyi.
 Mən qürur duyuram ki, cəsur İraq vətandaşının əlini sıxıram, hansı ki, Səddam onun əlini kəsmişdi.
 Mən inanıram ki, insanlar və balıqlar ... birgə dinc həyat sürə bilərlər.

Sözlər və ifadələr

Buşizm


La désignation de seigneur des Îles ( ou  en écossais,  en anglais), aujourd'hui un titre de noblesse écossais, émergea d'une suite de dirigeants Norvégiens-Gaëls de la côte ouest et des îles écossaises au Moyen Âge, qui développèrent une puissance maritime à l'aide de flottes de galères. Bien que légalement vassaux du roi de Norvège et/ou du roi d'Écosse selon l'époque, ces territoires, qui comprenaient les Hébrides (Skye et Ross à partir de 1438, Knoydart, Ardnamurchan ainsi que la péninsule de Kintyre), restèrent indépendants de fait pendant plusieurs siècles. À leur apogée, les seigneurs des Îles étaient les plus grands possesseurs terriens et les plus puissants seigneurs des îles Britanniques après les rois d'Angleterre et d'Écosse.

Contexte historique

La côte ouest et les îles de l'actuelle Écosse faisaient partie du territoire des Pictes du nord. Elles sont envahies à partir du  par des tribus gaéliques venant d'Irlande, qui s'établissent au sein de la population picte et dont la langue s'impose finalement. Aux  et s, ces terres, parmi d'autres, sont la cible d'invasions vikings venant de Norvège et les îles sont désormais connues par les Scots sous le nom de Innse-Gall, les Îles des Étrangers. Autour de 875, des jarls (comte ou duc scandinave) norvégiens émigrent sur ces îles dans le but de conserver leur indépendance lors de l'unification de la Norvège par Harald Hårfagre, mais ce dernier les pourchasse et conquiert ainsi les Hébrides, l'île de Man, les Shetland et les Orcades. L'année suivante, la population, scot et norroise, se rebelle. Harald envoie son cousin Ketill Au nez plat pour en regagner le contrôle, mais ce dernier s'y déclare Roi des Îles. L'Écosse et la Norvège vont continuer de s'en disputer la suzeraineté, des jarls des Orcades se percevant parfois comme des dirigeants indépendants.

En 973, Maccus, roi des Îles, Kenneth , roi des Scots, et Máel Coluim, roi de Strathclyde forment une alliance défensive, mais les Scandinaves réussissent à vaincre Gilledomman et l'expulsent en Irlande.

Le noble norrois Godred Crovan devient le dirigeant de Man et des Îles, mais est déposé en 1095 par le nouveau roi de Norvège Magnus . En 1098, Magnus conclut un nouveau traité avec le roi Edgar  d'Écosse afin de délimiter clairement leurs aires d'influence respectives. Magus se voit confirmer le contrôle des Îles et Edgar de la terre principale de l'Écosse. D'après la Saga des Orcades, le roi Malcom  d'Écosse offre au comte Magnus des Orcades toutes les îles de la côte ouest atteignables par un bateau muni d'un gouvernail. Magnus a alors probablement une embarcation à Tarbert, dans le Loch Fyne incluant la péninsule de Kintyre à ses possessions.

Établissement des dynasties
Somerled, le petit-fils de Gilledomman, saisit les Îles du roi de Man en  1156 et fonde une dynastie qui deviendra les Lords des Îles. Il est d'ascendance celte de par son père et norroise de par sa mère. Ses contemporains le connaissent sous les noms de Somerled Macgilbred, Somhairle ou en norrois Sumarlidi Höld ("Somerled" signifiant "ceux qui errent l'été", le nom donné alors aux Vikings). Il s'attribue le titre de ri Innse Gall (roi des Hébrides) de même que roi de Man.

Après la mort de Somerled en 1164, trois de ses fils se partagent son royaume.
 Aonghus ;
 Dughall, ancêtre du clan MacDougall ;
 Ragnald, ancêtre du Clan MacRuari ou McRory et dont le fils Donald MacRagnald donnera son nom au clan Donald, qui sera au cœur d'un litige territorial avec les MacDougalls.

Le roi Haakon  de Norvège, réaffirme Angus Mór MacDonald, le fils de Donald et le premier Macdonald, en tant que Lord d'Islay (île du sud des Hébrides) et participe à ses côtés à la Bataille de Largs (1263). Cette bataille voyant la victoire de l'Écosse, Angus Mór accepte que le roi Alexandre  d'Écosse devienne son suzerain et prenne son territoire. La suzeraineté sur les îles elle-même est cédée à l'Écosse par le traité de Perth, en 1266.

À partir de là commence le processus d'intégration des îles semi-indépendantes au royaume d'Écosse. En 1284, il va suffisamment loin pour qu'Angus Mór MacDonald, Alexander MacDougall et Alan MacRuari, chefs des trois branches de la famille issue de Somerled, participent à un conseil invoqué par Alexandre III d'Écosse à Scone afin de décider de la succession au trône. Reconnus en tant que barons du royaume d'Écosse, ils reconnaissent comme les autres nobles Marguerite, la petite fille d'Alexandre, en tant qu'héritière du royaume. L'évolution est spectaculaire. Les chefs gaéliques reconnaissent de facto le système féodal dans sa forme la plus pure : qu'une enfant devrait régner sur une société guerrière parce qu'elle fut née seule. Cela semble confirmer que les jours de l'ancien royaume marin sont comptés. Les successeurs immédiats d'Angus Mór MacDonald, ses fils Alexandre  MacDonald et Angus Og MacDonald, n'auront pas de titre plus prestigieux que de Yla - d'Islay.

Deux ans plus tard, Alexandre III d'Écosse meurt, suivi peu d'années plus tard part sa petite-fille, Marguerite Ire d'Écosse qui ne vécut jamais sur son propre royaume. Sans successeur consensuel, l'Écosse traversa une crise constitutionnelle et politique majeure. Une des conséquences fut un ferme affaiblissement de l'autorité et de la majesté de l'état écossais. Ainsi, au milieu du , les seigneurs gaéliques du clan Donald avait retrouvé une large part de leur ancienne indépendance et, bien qu'ayant perdu le titre de roi des Hébrides, de leur majesté perdue avec le titre de Lord des Îles.

Liste des Seigneurs des Îles sous suzeraineté écossaise

 1266-1296: Angus Mór MacDonald d'Islay ;
 1296-1299: Alexandre  Og MacDonald d'Islay ;
 1299-1330: Angus Óg MacDonald de Kintyre et d'Islay  ;
 1330-1387: Jean  MacDonald,  Seigneur des Îsles reconnu par l'Écosse en 1336;
 1387-1423: Donald MacDonald  Seigneur des Îsles ;
 1423-1449: Alexandre II MacDonald  Seigneur des Îsles ;
 1449-1493: Jean II MacDonald  Seigneur des Îsles ;
 1480-1490: Angus II MacDonald, « Seigneur des Îsles » autoproclamé ;
 1545-1545 : Donald Dubh MacDonald, prétendant.

Lord des Îles
Robert Bruce fait bon usage des capacités de combat des Scots lors des guerres d'indépendance de l'Écosse. Angus Og MacDonald d'Islay, chef du clan Donald, est un allié particulièrement précieux et en est récompensé en se voyant offrir des terres dans le Lochaber (Ardnamurchan, Morvern, Duror et Glencoe). Malgré tout les relations entre ce dernier et le roi ne sont pas aussi simples que ce que des historiens postérieurs ont pu suggérer. Angus n'est pas un patriote dévoué, mais quelqu'un d'ambitieux. Robert Bruce ne lui accorde pas pleinement sa confiance. En dépit de ses cadeaux terriens, il ne fait pas partie de la nouvelle structure familiale de pouvoir se créant dans l'ouest de l'Écosse. Les terres qu'Angus aurait pu s'attendre à recevoir à proximité de la péninsule de Kintyre seront attribuées à Robert Stuart, le petit-fils du roi, complétant ainsi l'extension vers l'ouest que la maison Stuart avait entrepris du temps de Somerled. Bien qu'Angus devienne seigneur de Lochaber, la région entière est incorporée au comté de Moray, détenu par Thomas Randolph, le neveu du roi. La plupart des terres détenues par les Macdougall dans l'Argyll vont à Duncan Campbell de Lochawe, également lié à Robert Bruce par mariage. Alors qu'autre part en Écosse, les châteaux sont détruits afin d'éviter qu'ils tombent dans les mains des Anglais, celui de Tarbert est reconstruit, une garnison royale est placée à Dunaverty, la forteresse d'Angus dans le Kintyre, et le château de Dunstaffnage, au cœur du domaine des Macdougall, est occupée par les Campbell.

Le roi Robert Bruce a clairement en vue des objectifs stratégiques, connaît suffisamment l'histoire et les traditions de la région pour être certain que l'ouest reste fermement dans le giron royal. Cependant, cette politique aliène le clan Donald, ce que le règne suivant montrera.

Dominus Insularum

La mort de Robert  d'Écosse en 1329 amène son fils, David , sur le trône d'Écosse alors qu'il est encore enfant. La présence d'un souverain mineur fut toujours une période de grand trouble politique dans l'Europe médiévale, et le cas de David  confirma la règle de belle façon. Les guerres d'indépendance de l'Écosse furent également une guerre civile entre les partisans de Robert Bruce et ceux de l'ancien roi Jean Baliol et ses alliés. En 1332, Édouard Baliol, le fils et l'héritier du roi Jean, envahit l'Écosse avec une petite armée. Les forces royales sont détruites lors de la bataille de Dupplin Moor et Baliol est couronné à Scone. En dépit de ce succès inattendu, ses soutiens en Écosse sont trop peu nombreux pour pouvoir maintenir fermement le trône. Il passe la plupart de son temps de règne à appeler à l'aide Édouard  d'Angleterre ou à chercher de nouveaux alliés potentiels à l'Écosse. C'est dans ce contexte que la seigneurie des Îles commence à prendre sa forme définitive.

C'est durant le vide politique causé par la Deuxième Guerre d'indépendance de l'Écosse que Jean d'Islay, le fils d'Angus Og MacDonald, est chargé du clan Donald. En raison de son soutien continuel à l'Église, il sera connu sous le nom de Jean d'Islay le bon. Il est également un politicien extrêmement avisé, assurément l'un des meilleurs de sa famille. Son pouvoir sur l'ouest faisait de lui un allié attractif, et il fut courtisé par les deux parties. En raison de sa force navale et militaire, son soutien offrirait un avantage décisif. Ayant recouvré une partie de l'ancienne indépendance familiale, il étudia les deux proposition en termes purement politiques, sans faire interférer des éléments patriotiques. Après la bataille de Halidon Hill, il soutient ostensiblement le côté des Baliol. En 1335, John Randolph, le comte de Moray, alors régent de David Bruce, va à sa rencontre au château de Tarbert, mais n'arrive pas à le convaincre d'abandonner ses penchants pro-anglais. Édouard Baliol, sous pression croissante, fait alors à Jean d'Islay une offre simplement impossible à refuser.

Bien que Robert Bruce fut préoccupé par la puissance grandissante des Macdonald à l'ouest, Baliol cherchait si désespérément du soutien qu'il offre sans réserve à Jean de vastes domaines. Au frais du comte de Ross, tué à Halidon Hill, et de Robert Stuart, pour sa continuelle opposition, Jean reçut en  Skye, Lewis, Kintyre et Knapdale, ainsi qu'une confirmation de ses terres antérieures. Mais bien qu'il fût heureux d'obtenir tout ceci, il n'y a aucune preuve que Jean fit quoi que ce soit pour soutenir son donateur.

Bien au courant de la véritable force du royaume chancelant de Baliol, Jean d'Islay écrit à Édouard  afin d'obtenir une confirmation de ses nouvelles possessions. Pour la première fois, il signe cette lettre sous le titre Dominus Insularum - Lord des Îles. Cette étape, politiquement importante, fut longtemps négligée par les historiens traditionnels qui prétendaient que les chefs du clan Donald ont toujours été connus sous ce titre. Dans le passé, ils ont joui de divers titres, le plus prestigieux d'entre eux ayant été ri Innse Gall. Il n'y a cependant aucune preuve matérielle que les successeurs de Somerled jamais l'utilisèrent ou même se virent attribués un titre régalien ou semi-régalien. Il est particulièrement significatif que Jean se désigne Lord des Îles dans une lettre à Édouard en cela que ce dernier était également connu, parmi ses autres titres, en tant que Dominus Hibernie- Lord d'Irlande. Cela donne l'impression que Jean se place dans une position unique dans sa relation avec Édouard Baliol, comme s'il s'adresse d'égal à égal avec le roi d'Angleterre. Les deux hommes entretenaient de bonnes relations, et des traces nous sont parvenues comme quoi Édouard considérait Jean comme un prince indépendant, contrairement aux autres soutiens d'Édouard Baliol.

Système féodal
Après s'être dévoilé si clairement, Jean est déclaré traître une fois que David , maintenant adulte, est revenu de France en 1341. Comme les relations avec l'Angleterre restent mauvaises, David ne peut pas se permettre un conflit avec un voisin puissant sur son flanc nord, donc les deux hommes négocient un accord. Jean perd Kintyre et Knapdale, au profit de Robert Stuart, le neveu et l'héritier du roi, et Skye retourne dans le giron du comté de Ross ; il garde par contre tous les autres territoires qu'il a obtenu de Baliol ou d'Édouard , à la fois en Grande-Bretagne et au large.

Quelques années auparavant, Jean s'était marié avec Ami Macruari, sœur et seule famille de son cousin, Ranald Macruari. Comme Ranald n'avait pas de descendant, Jean obtient ainsi un intérêt direct dans les propriétés de la famille, incluant la seigneurie de Gamoran en Grande-Bretagne (parmi laquelle Knoydart, Moidart, Arisaig et Morar), de même que les îles de Uist, Barra, Eigg et Rhum.  En 1346, alors de David se prépare à envahir l'Angleterre, Alan Macruari est assassiné dans la région de Perth sur ordre de Guillaume, Comte de Ross.  Les circonstances de ce crime sont mal connues, mais il semble qu'un désaccord sur des terres en soit la cause. Ce qui est clair, par contre, est que c'est Jean d'Islay, et non Guillaume de Ross, qui en profita bien que ce dernier revendique au départ l'héritage du clan Rurai, de par sa femme. Il se passe quelques années toutefois avant que cette considérable montée en puissance du clan Donald ne soit officialisée. Il a été suggéré que Jean ait pu être impliqué dans le meurtre de son beau-frère, étant donné que Ross lui était aussi lié par mariage et qu'aucune tentative n'eut lieu de venger ce meurtre, mais rien n'a pu être prouvé.

Après la défaite de l'armée écossaise à la bataille de Neville's Cross en 1346 et la capture et le long emprisonnement de David en Angleterre, personne ne peut plus empêcher Jean d'accroître sa force. Il recrée l'ancien royaume de Somerled, ce qui est remarquable, et démontrant ainsi que le système féodal faisait bien partie de la culture gaélique. Il rassemble les revendications d'héritage qui avait conduit à la division du royaume de Somerled en raison de l'application d'une vieille tradition celte. À l'avenir, bien que les fils cadets doivent recevoir un héritage, le Seigneur des Îles reste le supérieur féodal de chacun. Le droit d'aînesse devient la norme pour l'héritage des Îles, par rapport à la succession par les cousins, qui continue d'être la norme dans les seigneuries gaéliquee d'Irlande. Bien que le deuxième fils de Jean fût déclaré héritier pendant le vivant de son frère aîné, Donald d'Islay, ce fut le fils aîné de Donald, Alexandre d'Islay qui hérita du commandement, et non son cousin ou son oncle. Par-dessus tout, Jean institua la pratique des chartes féodales, dans la veine des autres rois et nobles des états médiévaux contemporains.

Contrairement à son père Angus ou à son fils Donald, Jean d'Islay n'était pas un guerrier, et il est possible qu'il ne se soit jamais battu lors d'une bataille. Il était avant tout un habile politicien et diplomate, gérant les affaires du clan Donald à travers des temps troublés, sans s'engager trop d'un côté ou de l'autre. Il agit intelligemment, consolidant ses pouvoirs au sein d'un état féodal, rassemblant l'ancien patrimoine de Somerled et lui donnant une existence légale. Alors que son ancêtre Somerled est mort dans une lutte d'arrière-garde contre le féodalisme et la maison Stuart, Jean géra les deux, entrant dans une alliance maritale qui apporta un bénéfice politique et territorial à sa famille.

Alliance avec les Stuart

En 1350, Jean prend pour deuxième femme Margaret Stuart, fille de Robert Stuart, régent du royaume d'Écosse en l'absence de David . La nouvelle alliance se révélera durable. Une fois la rançon de David payée, en 1357, Jean continue de s'aligner avec les Stuart, souvent contre les intérêts du roi, qui refuse toujours de reconnaître ses droits à l'héritage des Macruari.

David meurt sans héritier en 1371. Le beau-père de Jean lui succède au trône en tant que Robert , ce qui lui apporte un bénéfice immédiat. Tout en confirmant l'héritage des Macruari, il reçoit comme cadeau des terres des Stuart en Kintyre. Jean est prompt à se faire connaître dans la nouvelle famille royale. Ranald, son fils aîné par son premier mariage, se laisse convaincre de renoncer au trône en faveur de Donald, le fils aîné de son deuxième mariage, mais également petit-fils du roi d'Écosse. En récompense de cette coopération, Ranald hérite des terres Macruari de sa mère, et fonde la branche Clandranald de la famille.

Jean a accumulé beaucoup de pouvoir et d'influence, en équilibrant des intérêts divergents. Ses manipulations dans la direction du clan montrent qu'il voit les relations avec la cour royale Stuart comme prépondérantes pour la future prospérité des Îles. Il a dans le passé eu de bonnes relations avec l'Angleterre, mais pas au point de s'attirer les foudres de l'Écosse. Ses successeurs furent moins judicieux : l'héritage de Jean créa une arrogance compréhensible, et les relations avec l'Angleterre se dégradèrent. Jean créa une semi-monarchie, mais ne revendiqua jamais l'indépendance totale, et n'agit jamais en conséquence. Comme Alexandre  and Alexandre  le prouveront, les Îles sont toujours vulnérables face à un État écossais puissant. En cherchant à obtenir une souveraineté illusoire, les successeurs de Jean détruiront le statut de Lord des Îles.

Jean meurt en 1387. Le Livre de Clanranald raconte l'événement de manière poignante :

Ayant reçu le corps du Christ et s'étant fait oindre, le corps pâle fut conduit à Iona, où l'abbé, les moines et les vicaires vinrent le voir, comme le voulait la coutume pour le corps des rois de Fionngall. Le service fut pratiqué pendant huit jours et huit nuits, et il fut étendu dans la même tombe que son père.

Dans les pas de son père

Peu après la mort de son père, Donald est élevé au rang de Lord des Îles. Le Livre de Clanranald note qu'il "fut nommé MacDonald et Donald d'Islay'. Il apparaît qu'alors que les habitants des Îles appartiennent au clan Donald au sens large, le nom "MacDonald" est de dignité royale, conférant un statut et un pouvoir particulier à son porteur. La cérémonie de désignation du nouveau Lord des Îles est également unique dans l'Écosse médiévale et aurait ahuri même les plus puissants nobles des Lowlands. Dans History of the Macdonalds, le premier ouvrage écrit racontant l'histoire de la famille, Hugh Macdonald fournit un peu plus de renseignements : "il y avait un carré de pierre, de six ou sept pieds de long, et la trace des pas d'un homme, là ou il se tenait, indiquant qu'il devrait marcher dans les pas et suivre la droiture de ses prédécesseurs".

Des traces de cet ancien rituel peuvent être trouvé au moins jusqu'au royaume de Dál Riata. Une trace de pas est toujours visible sur la colline de Dunadd dans l'Argyllshire, taillée dans la roche, où les premiers roi gaéliques marchèrent dans les pas de leurs ancêtres. Hugh Macdonald poursuit en disant que le Lord des Îles se vêtit ensuite de blanc pour montrer son innocence puis "reçu un bâton blanc dans sa main, montrant qu'il a le pouvoir de diriger, pas partialement ou tyranniquement, mais avec discrétion et sincérité."

Ross

Les terres, et les conflits à propos de ces terres, sont un trait récurrent de l'histoire de la seigneurie. Certains sont réduits, d'autres plus grands, mais le plus important d'entre eux se déroule durant le règne de Donald. Le conflit sur le comté de Ross, un large territoire du nord s'étalant de Skye à est une affaire complexe, mêlant politique nationale, ambition familiale et rivalité dynastique.

Alors que la maison Bruce s'est montrée peu prolifique dans la production d'enfants, à tel point qu'elle disparut en 1371, l'inverse est valable pour les Stuart. Robert  a beaucoup d'enfants, et tous ont dû recevoir des titres et des territoires. Commençant par le comté d'Atholl en 1342, ils se répandent vers le nord, obtenant Strathern en 1357, Mentieth en 1361, Caithness en 1375, Buchan en 1382 et la vieille seigneurie Macdougall de Lorne en 1390. L'important comté de Mar tombe également entre leurs mains en 1405, quand Alexandre Stuart, commande le meurtre du détenteur et épouse de force sa femme. La vague des Stuart atteint dès lors les côtes du comté de Ross.

Donald ne peut rester indifférent à ces évolutions. La localisation géographique du comté de Ross, au nord de son royaume naval, lui confère une importance particulière. De même, sa femme Mariota Leslie est la sœur d'Alexandre Leslie, comte de Ross, qui meurt en 1402 en laissant comme héritière une fille invalide nommée Euphemia. Le désaccord entre les Macdonald et les Stuart sur l'héritage d'Euphemia débouche sur une des batailles les plus sauvages de l'histoire de l'Écosse.

Les choses auraient pu être différentes si le roi avait été un homme fort, mais Robert , qui succéda à son père en 1390, se révéla être un des dirigeants les plus faibles que l'Écosse aura connu. Incapable de contrôler les événements, il laisse son frère, Robert, duc d'Albany, un homme rustre et ambitieux, diriger les affaires nationales. Dès qu'Alexandre Leslie meurt, il prit le contrôle des biens de sa petite-fille Euphemia, faisant fi des droits de la femme de Donald. En 1405, il prend le titre de "Seigneur de la région de Ross", un préliminaire clair à son absorption.

La situation se détériore plus encore lorsqu'en 1406, le prince Jacques, seul fils vivant du roi, est fait prisonnier par les Anglais lors de son voyage vers la France, pour échapper à son oncle. La mort de Robert  intervient peu après. Albany, sans hâte de voir revenir son neveu, prend le pouvoir pour une période prolongée. Pour Donald, cette évolution est alarmante : Albany semble avoir maintenant toutes les cartes en mains, et met probablement Euphemia sous pression afin qu'elle lui abandonne ses droits sur le comté de Ross. Pis, il a l'ambition claire d'hériter du trône. Donald prend contact avec le prince Jacques en Angleterre et, plus tard, ses représentants fond de même avec Henri .  Malheureusement, aucune trace n'est restée de ces correspondances, mais il est possible que Donald ait cherché un accord sur l'attaque du régent d'Écosse. Ce qui est certain est que Donald et Jacques conclurent une alliance informelle contre les Stuart d'Albany, qui perdura après le retour du roi en 1424.

Donald d'Harlaw

Donald joue finalement son coup durant l'été 1411. Euphemia est toujours vivante et n'a toujours pas abandonné ses droits, bien que ça ne soit qu'une question de temps. Les Stuart d'Albany étant en possession de Skye et du reste du comté, Donald se voit clairement en face du même danger que son ancêtre Somerled avant la bataille de Renfrew. Convoquant ses vassaux et proches, Donald, selon Walter Bower, le seul chroniqueur de l'époque, rassemble une armée de . Marchant vers l'est, il prend Ross. Sa gestion à partir de là est la source de beaucoup d'interrogations. Walter Bower raconte qu'il a pour but de punir Aberdeen et d'établir son autorité au sud de la rivière Tay. Il a également été affirmé qu'il essaye simplement de prendre possession de l'Aberdeenshire à proximité de son royaume, bien qu'il soit difficile de dire en quelle mesure il ait eu besoin de prendre toute son armée pour réaliser ceci.

La réalité est que sa formidable armée ne peut être gardée mobilisée que pour une courte période, et que la moisson arrive. Pour que la conquête de Ross soit assurée, Donald doit lancer une attaque préventive sur les forces que Alexandre Stuart (1er comte de Mar) rassemble dans le sud-est. La suggestion disant qu'il visait le trône d'Écosse pour lui est totalement sans fondement. Au mieux, cette campagne vise à abattre les prétentions royales d'Albany, plutôt que de promouvoir les siennes.

Le 24 juillet, les deux camps se rencontrent lors de la bataille de Harlaw, à l'ouest d'Aberdeen, qui se révèle particulièrement sanglante, et sera colportée par la poésie et la tradition sous le nom de "Reid Harlaw" (à rapprocher de red, rouge). Le compte rendu, selon les Annals of Loch Ce, dit que prétend "une grande victoire pour MacDomhnaill d'Alba sir mes Étrangers d'Alba" et c'est ainsi qu'elle est restée dans la tradition des Macdonald. Un des nombreux poèmes scots sur la bataille fait cette simple observation :

On Monandy at mornin''' (le lundi matin)The Battle it began; (la bataille commença)On Saturday at gloamin' (le samedi au crépuscule)Ye'd scarce tell wha had wan. (il est impossible de dire qui a gagné)

L'étendue temporelle est exagérée dans un but poétique. La fait important est qu'Harlaw ne voit la victoire de personne, ce que confirmera les chroniques ultérieures de John Major et Hector Boece. Pour Donald, cela s'apparente à une défaite : il échoue dans ses objectifs de balayer Alexandre Stuart (1er comte de Mar), pour avancer ensuite vers Aberdeen et au sud de la rivière Tay. Réciproquement, si l'objectif de Mar était d'empêcher Donald d'agir ainsi, remporte une victoire. Ses pertes ont beau être plus importantes que celles de Donald, il ne fuit pas ni n'est poussé à la retraite. Donald se retire non pas à Ross, mais directement dans les Western Isles. Albany, qui a beaucoup à perdre, tâche de négocier au mieux ce résultat. Les familles des morts sont autorisées à hériter des possessions sans les taxes féodales habituelles, un privilège qui, par le passé, ne s'est appliqué qu'aux morts face à des étrangers.

 Retraite d'Harlaw
Sans perdre de temps, Albany lève une nouvelle armée pour exploiter le recul de Donald, marche sur Ross et capture l'important château de Dingwall. L'offensive se poursuit durant l'été 1412, durant lequel le régent se prépare à envahir les Îles. Avant que cela ne puisse se produire, Donald se rend à Lochgilphead afin de se soumettre officiellement. Rien n'est resté de ce traité, mais Albany a probablement insisté pour que Donald cessât ses prétentions sur Ross.

Comme pour confirmer le traité de Lochgilphead, Euphémia abandonna finalement ses droits sur le comté de son grand-père en 1415, ce qui le fait passer à son deuxième fils, Jean, comte of Buchan. Buchan meurt durant la bataille de Verneuil (1424) où il se bat avec les Français ; le titre revient par conséquent à la couronne. Finalement, en 1430, Jacques  se présente comme roi des Écossais et comte de Ross. Il est certain que Donald n'accepta jamais cette perte. En 1421, dans une requête à Rome, il se présente comme "Donald de Yle, Lord des Îles et du comté de Ross". Albany est mort l'année d'avant, son fils aîné, Murdoch Stuart, une personne particulièrement inefficace, lui a succédé.

 Alexandre II des Îles
Donald meurt avant le retour du roi Jacques en 1424. Son fils Alexandre II MacDonald lui succède, et se trouve impliqué dans un tourbillon politique. Jacques  est un roi hâtif, décidé à rattraper le temps perdu en Angleterre. Il élimine rapidement les Stuart d'Albany, avant de tourner son attention vers d'autres préoccupations, parmi lesquelles figurent le Seigneur des Îles. Alexandre est convoqué au parlement, à Inverness en 1427, dans le seul but d'y être arrêté. Cet acte, arbitraire et arrogant, est suivi par une période de désordre profond et la défaite de l'armée royale à la bataille d'Inverlochy. Incapable de ramener la paix dans les Îles, Jacques est obligé de relâcher Alexandre. Plus tard dans son règne, le roi semble avoir fait des concessions en sa faveur, Alexandre utilisant le titre de comte de Ross en janvier 1437, peu de temps avant l'assassinat du roi à Perth.

Sous le règne d'Alexandre II, le pouvoir du clan Donald atteint son apogée. Avec Ross et l'ensemble des Isles sous son contrôle, la puissance d'Alexandre était même supérieure à celle de Somerled. Cependant, il semble avoir perdu son attachement dans les terres natales du clan Donald, se domiciliant vers la fin de sa vie dans les terres plus prospères de l'est de Ross, d'où ses dernières lettres furent envoyées, principalement à Dingwall ou Inverness. Cette tendance se prolongea avec son fils Jean II MacDonald. Il y avait des problèmes réels d'unité politique du royaume insulaire. Ross, contrairement aux terres Macruari dans le Gamoran, n'est socialement pas clanique, mais purement féodal. La plupart des familles locales, les Mackenzies particulièrement, ne développent pas de réel attachement ou de loyauté envers les chefs du clan Donald. En un sens, le déplacement vers l'est du Lord des Îles fait écho à celui des rois de Dal Riada. Les liens familiaux et affectifs commencent à se défaire, ce qui conduit les Îles une profonde crise après 1476.

 Déclin et chute

Alexandre meurt en 1449 et son fils Jean, incompétent politiquement, lui succède. En 1462, sans précaution, il signe un traité avec , dans lequel il accepte la suzeraineté du roi d'Angleterre en échange d'une aide pour la conquête de toute la partie de l'Écosse située au nord du Forth. Il n'est pas certain qu'Édouard prenne jamais cet accord au sérieux, et il ne le mit en tout cas certainement pas en pratique. En 1476, il révèle les détails de ce traité à la couronne d'Écosse. Jean est convoqué au parlement, puis condamné pour traîtrise quand il ne vient pas.

Cette sentence est annulée quand il se soumet à Jacques . Il est autorisé à garder le contrôle des Îles, mais perd celui du Kintyre, du Knapdale et du comté de Ross. De plus, à partir de maintenant, le titre de Lord des Îles est géré par la couronne, plutôt que comme dans une principauté indépendante. Jean se révèle être le moins compétent de sa famille. En 1493, des troubles continus dans les Îles amènent Jacques  à annuler le titre, et envoie Jean dans les Lowlands, où il meurt dans l'indifférence.

Le siècle suivant, après plusieurs tentatives infructueuses de rétablir la seigneurie par les descendants de Jean, Jacques  lie le titre à la couronne. Dès lors, le plus vieux fils du monarque écossais (puis britannique) régnant prend le titre de Lord des Îles. William, prince de Galles le porte actuellement.

 Sources
  Bannerman, J., The Lordship of the Isles, in Scottish Society in the Fifteenth Century, ed. J. M. Brown, 1977.
  Brown M, James I, 1994.
  Dunbar, J., The Lordship of the Isles, in The Middle Ages in the Highlands, Inverness Field Club, 1981.
  Gregory, D., History of the Western Highlands and Islands of Scotland, 1975 reprint.
  MacDonald, C. M., The History of Argyll, 1950.
  McDonald, R. A., The Kingdom of the Isles: Scotland's Western Seaboard, 1100–c1336, 1997.
  Munro. J., The Earldom of Ross and the Lordship of the Isles'', in Firthlands of Ross and Sutherland, ed. J. R. Baldwin, 1986.

Annexes

Article connexe
 Liste des souverains du royaume de Man et des Îles

Liens externes
  Dirigeants des Îles
  Clan Donald États-Unis - histoire
  The Clan Donald Society of Edinburgh
  Le clan Macdonald
  Liste des dirigeants d'Écosse

Seigneur des Îles


The Monument "Motherland" Matveev Kurgan () is a Russian monument located near the village of Starorotovka.

History
The monument is located on the departure from the settlement of Matveev  Kurgan near the village Starorotovka, 300 meters from the route Rostov-on-Don (Russia)-Donetsk (Ukraine). On a high pedestal there is an artificial green barrow, a sculpture of a mother with a child in her arms. The monument is made of concrete. The sculptor is Perfilov V. I. Its height is 8 meters. There is a flower bed that leads to the monument where during spring bright poppies blossom, symbolizing blood spots on the black earth. At the edges of an asphalted paths there are blue spruces.

Before the entrance on the right side of the path there was an inscription – "It is devoted to the woman – mother"(Currently the inscription is missing) and "What does Motherland begin with? It begins with that song that was sung to us by mother".  The monument was opened in September, 1980.

"The monument impresses with the size. Its mission is to show us wide perspective, panorama. It looks good from afar – on the background of the sky and steppes. Great force is reflected in its form. Each of us knows that the tenderest feelings of human heart from the first days of life are connected with mother, her love and caress, with her caring hands, with greatness of her maternal soul … Despite its impressive size the monument looks very touching: a woman-mother with the small child in her arms won't leave anybody indifferent…".

See also
Personification of Russia

Sources
 "Monuments of military glory of Matveevo-Kurgan district" brief tourist information on the tourist route; L.A.Esina; 2016

External links
 Matveev Kurgan regional studies museum (in Russian)
 Matveev Kurgan authority (in Russian)
 Matveev Kurgan secondary school №2 (in Russian)

References

Monuments and memorials in Rostov Oblast
World War II memorials in Russia

Motherland Monument (Matveev Kurgan)


Kerien (Gallonice  , Britonice Kerien-Boulvriag) est commune 275 incolarum (anno 2008) praefecturae Litorum ad Mare in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.

 Index communium praefecturae Litorum ad Mare

Nexus externi

Communia praefecturae Litorum ad Mare
Loci habitati praefecturae Litorum ad Mare

Kerien


Egyházasdengeleg () je obec v Maďarsku v Novohradskej župe v obvode Pásztó.

Má rozlohu 1575 ha a žije tu 493 obyvateľov (2007).

Obce v Maďarsku

Egyházasdengeleg


Bologna University Observatory je observatórium v Loiane (+11°20,2'; +44°15,5'; 785 m), patriace univerzite v Bologni. Zaoberá sa spektroskopiou a fotometriou hviezd.

Vybavenie
 152 cm Ritcheyho-Chrétienov reflektor,
 60 cm reflektor.
 Rádiové žiarenie Galaxie na decimetrových vlnách sa skúma veľkým interferometrom Croce del Nord v tvare kríža s ramenami 560 m a 35 m, umiestneným pri obci Medicina.

Astronomické observatóriá v Taliansku
Stavby v Emilii-Romagni
Bolonská univerzita

Bologna University Observatory


Valparaíso yew eyaletê dewleta Şiliyo.

Embıryani

Nıfus
Grafikê diagrami sero gorey serran ra nıfusê Valparaíso;

Çıme

Eyaletê Şili

Valparaíso (eyalet)


She stashoon stashoon radio preevaadjagh ta bunnit 'syn Iddaal eh Radio Studio 54 Network ny Studio 54 Network. Hoshee yn stashoon gaachreeley er 6 Mean Souree 1985.

Çhebbeyderyn-claare
 Luciano Procopio
 Rossella Laface
 Enzo DiChiera
 Marika Torcivia
 Demetrio Malgeri
 Franco Siciliano
 Paolo Sia
 Mara Rechichi

Claareeyn
54 News, naight as fysseree bio, veih 07:00 derrey 21:00, dagh oor er yn oor
Soundtracks - il cinema alla radio, ec 08:40, 15:10, as 23:00
Promodisco, ec 12:40, 17:40, as 19:40
History Time marish Luciano Procopio, ec 13:30, 23:30, as 5:10
Area 54 - All days, ec 14:30 as 21:30
Pezzi da 90,  ec 22:00
Rock Italia, ec 08:40, 09:45, 21:20, as 23:45.
Italia in Prima Pagina, fysseree as scrutaghey dowin, veih 06:00 derrey 10:00
Rock Collection, ec 14:00 as 21:00.
54 Disco Hit, ec 07:30, 13:00, 18:00, as 22:00
Rock a Mezzanotte, lurg mean-oie
Action Parade, ec 09:45 as 22:20
The Ultimate Ipod Collection, ec 10:20 as 02:20
Edizione Limitata, ec 20:40 as 03:40
Concerto Impossibile, ec 03:20 as 20:40
Emozioni, veih 23:30
Dejà vu, veih 12:30
Celebrity, ec 10:10 as 21:30
Storie, ec 14:00 as 18:40

Kianglaghyn mooie
 Radio Studio 54 Network
 Studio 54 Network web streaming

Stashoonyn radio 'syn Iddaal

Radio Studio 54 Network


En informatique, un fichier de configuration contient des informations de configuration utilisées par un programme informatique pour adapter ou personnaliser son fonctionnement.

Définition
Les fichiers de configuration définissent des réglages (affichage, langue, vitesse de transmission, protocoles de communication, prise en compte de certains périphériques, etc.) dans les applications, les services d'un serveur informatique ou les systèmes d'exploitation.

La prise en compte de modifications de ces réglages peut être (quasi) immédiate, comme il est généralement nécessaire pour les systèmes et les services rendus par un serveur ou différée jusqu'à la prochaine exécution, comme il est généralement suffisant pour une application.

Structure
La structure des fichiers de configuration est variable : elle peut se conformer aux conventions mises en place par l'éditeur du système d'exploitation, dépendre des outils de développement utilisés pour programmer une application ou être entièrement propriétaire, ce qui la rend souvent difficile à interpréter.

Une grande partie des fichiers de configuration est néanmoins écrite au format ASCII (sous forme textuelle) et formatée en lignes terminées par des caractères « nouvelle ligne » ou « CR/LF » () selon le système d'exploitation. Leur contenu peut alors être examiné à l'aide d'un éditeur de texte.

Dans d'autres cas, il faut recourir à des applications spéciales pour créer, modifier et tester la syntaxe des fichiers de configuration. . En général, les pages de manuel ou d'aide rendent partiellement compte de la syntaxe à utiliser dans ces fichiers.

Les formats XML et YAML tendent à se généraliser dans l'écriture des fichiers de configuration. Ils ont l'avantage d'avoir une syntaxe déjà bien définie et de disposer d'outils de vérification et de validation connus.

Syntaxe
Pour plus de clarté, les fichiers de configuration respectent en général une syntaxe qui associe des directives (ou mots clés) à des valeurs.

Cette syntaxe peut adopter des formes et des niveaux de complexité différents selon l'ampleur et la précision des fonctionnalités de l'application.

Les paramètres peuvent être organisés linéairement (par ex. rs_vitesse=9600), en tableau (comme fstab) ou encore en « objets », ce qui est le cas avec le XML, délimités par un début et une fin, et caractérisés par des propriétés et des options propres à chaque type d'objet.

À la manière des langages de programmation, les fichiers de configuration peuvent être accompagnés de commentaires qui seront ignorés par le programme, mais qui permettront aux créateurs du logiciel d'insérer des indications, et aux utilisateurs de mieux comprendre le comportement du programme et de neutraliser momentanément certaines lignes.

Types de fichiers de configuration

Sous UNIX

Parmi les variantes d'UNIX, il existe des centaines de formats de fichier différents, chaque application ou service ayant son propre format. Historiquement, les options du système d'exploitation ne pouvaient être modifiées qu'en éditant ces fichiers, généralement en mode texte.

La plupart des formats utilisés permettent de neutraliser une ligne en la faisant précéder d'un caractère spécial (souvent un #). Une telle ligne est dite « en commentaire ». Les applications utilisateur UNIX créent souvent un fichier ou un répertoire de configuration dans le répertoire personnel «  ». Leur nom est précédé d'un point pour qu'ils soient masqués lors de l'affichage normal du contenu du dossier.

Un dossier de la hiérarchie standard est prévu pour contenir les fichiers de configuration: /etc.

Les fichiers de configuration peuvent aussi contenir une liste de commandes à exécuter lors du démarrage du programme. Par exemple, un fichier « shell rc » peut indiquer au shell de changer de répertoire courant, de lancer certains programmes, de créer ou d'effacer certains fichiers, etc.

AIX d'IBM utilise une base de données de gestion d'objets pour stocker une partie de sa configuration.

Dans MS-DOS et Windows
Depuis son origine, MS-DOS s'appuie essentiellement sur deux fichiers de configuration appelés Config.sys et Autoexec.bat. Ils ont été conservés jusqu'à Windows 98SE, mais n'étaient pas strictement nécessaires au bon fonctionnement des applications.

Le développement de Windows a consacré l'utilisation de la base de registre, conjointement à des fichiers spécialisés (comme Win.ini ou System.ini) pour regrouper la plupart des paramètres de configuration.

les fichiers INI sont un format de fichier de configuration introduit par Windows 1.0 et utilisé maintenant pour de nombreuses applications.

Dans Mac OS X
Dérivé à la fois de NextStep et de BSD, Mac OS X a longtemps conservé des fichiers de configuration de type Unix (fichiers rc et .conf). De plus en plus, Apple s'oriente vers des fichiers au format XML, lequel est aussi utilisé pour les fichiers de préférence des applications (généralement avec l'extension plist).

Voir aussi
 Fichier INI
 Configuration (informatique)
 Panneau de configuration

Quelques exemples
 .htaccess configuration des serveurs web Apache
 Prefs.js de Mozilla thunderbird
 Script : C'est le langage du système d'exploitation qui permet de mettre à jour certaines variables très simplement avec l'avantage et inconvénient qu'elles peuvent être visible pour d'autre programme. Ce système est très utilisé sous Unix.
 CSV : Un standard efficace pour la machine mais à l'usage très restreint. Très utilisé sous Unix sous différentes variantes (avec différents separateur). Il se lit simplement sous un tableur.
 .properties Un standard simple à lire tant pour la machine que pour l'humain.
 XML : Un standard plus évolué que le format properties qui s'est répandu. Il est très bien supporté par tous les langages mais il reste complexe à lire côté machine.
 JSON : Un standard qui gagne du terrain pour sa légereté.
 YAML : Un format de fichier plus naturel et moins verbeux que XML et JSON.
 TOML : Un format de fichier minimaliste mais standardisé basé sur les fichiers INI.

Liens externes
  http://www.dotfiles.org/ : Fichiers de configuration de toute sorte

Format de données numériques

Fichier de configuration


Gros-Morne (etiam Le Gros-Morne) est commune 10'250 incolarum (anno 2012) praefecturae et insulae Francicae Martinicae.

 Indicem communium praefecturae Martinicae

Nexus externi

Communia praefecturae Martinicae
Loci habitati Martinicae

Gros-Morne (Martinica)


An Apatihowella in uska genus han Ostracoda. An Apatihowella in nahilalakip ha familia nga Trachyleberididae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Apatihowella

Apatihowella


Məzmun
Film Azərbaycan ornamentlərinin yaranması haqqındadır.

Filmin heyəti

Film üzərində işləyənlər
Rejissor: Nurəddin Tağıyev
Ssenari müəllifi: A.Hüseynov
Operator: Aydın Axundov

1972-ci ilin Azərbaycan filmləri
Qısametrajlı sənədli televiziya filmləri

Nağılvari naxışlar (film, 1972)


Ռուստամ Սուլեյման (Սուլեյման Ալի-Աբաս օղլի Ռոլստամզադե, ), ադրբեջանական խորհրդային բանաստեղծ, դրամատուրգ, հասարակական գործիչ։ Արվեստի վաստակավոր գործիչ (1943), Ադրբեջանի ժողովրդական բանաստեղծ (1960)։ ԽՄԿԿ անդամ 1940 թվականից։ Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1976)։

Կենսագրություն
Սովորել է Բաքվի (1927 թվականից), ապա Մոսկվայի համալսարանում (1929 թվականից)։ «Տրտմությունից դեպի խնդություն» (1927), «Աստղ» (1934), «Չտպան» (1936), «Գիշերվա ռոմանտիկան» (1938) ժողովածուները նվիրված են կոմերիտմիությանը, քաղաքացիական կռիվների հերոսագործություններին, սոցիալիստ, շինարարությանը։ «Երկու ափ» (1949, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ՝ 1950) բանաստեղծությունների ժողովածուն արտացոլում է Իրանում ապրող չքավոր ադրբեջանցիների ծանր կյանքը։ Գրել է նաև «Խոսք ռուս եղբոր մասին» (1960) պոեմը և այլ գործեր։ Պարգևատրվել է Լենինի 4 և այլ շքանշաններով։

Ծանոթագրություններ

Ադրբեջանցի բանաստեղծներ
Ադրբեջանցի հասարակական գործիչներ
Ադրբեջանցի դրամատուրգներ
1906 ծնունդներ
1988 մահեր
Նոյեմբերի 27 ծնունդներ
Հունիսի 10 մահեր
20-րդ դարի բանաստեղծներ
20-րդ դարի թարգմանիչներ
Խորհրդային բանաստեղծներ
Խորհրդային թարգմանիչներ
ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ
Անձինք նամականիշերի վրա
20-րդ դարի տղամարդ գրողներ
Խորհրդային տղամարդ գրողներ
ԽՄԿԿ անդամներ
ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ
Բանաստեղծներ այբբենական կարգով

Ռուստամ Սուլեյման


NGC 90, Yeni Baş Kataloqda qeydə alınmış qalaktikadır. Göy üzündə Andromeda bürcü istiqamətində yerləşir. SBc tipli .   tərəfindən  ildə  ölçülü  vasitəsilə ildə kəşf edilmişdir.

İstinadlar

Xarici keçidlər
 SEDS

90
NGC 90
Andromed bürcü

NGC 90


Çadır Lunga () — Qaqauziyanın şəhəri. Əhalisinin sayı 19,401 nəfərdir. (14,294 Qaqauzlar, 1,552 rus, 1,510 bulqar, 734 moldovalı, 951 ukraynalı, 166 qaraçı, 8 polşalı, 7 yəhudi, 179 digər millətlər olmaq üzrə.)

Qardaş şəhərlər
  Kostroma
  Serpuxov
  Reçita
  Dobruş
  İzmit
  Bəndər

Qalereya

Qaqauziya şəhərləri

Çadır (şəhər)


中華民国国歌(ちゅうかみんこくこっか)は中華民国の国歌。しばしば三民主義歌(さんみんしゅぎか、ウェード式:;)という名で呼ばれる。

概要

歌詞は、中華民国国父の孫文による『三民主義思想』から基づいて、1924年に中国国民党によって設立された黄埔軍官学校(陸軍士官学校)の開校式で、孫文が述べた訓示の内容である。

胡漢民、戴季陶、廖仲愷、邵元沖作詞、程懋筠作曲。

かつては、国歌演奏時不起立の者に罰金刑を科したり、タイ王国と同様、映画上映前に必ず国歌を流さなければいけなかったが、中華民国の民主化に伴い、全て廃止された。

2004年6月30日までは、中華民国の国際放送である台湾国際放送で、放送開始時のインターバル・シグナルに、オーケストラによる国歌演奏が放送されていた。国歌演奏の放送が取りやめになったのは、同日本語放送によると、他国の国際放送で国歌演奏が放送されていないことや、放送内容の充実化が理由であると述べている。

なお、今でも地上波の台湾電視では、放送開始時にオーケストラ演奏による国歌が流れる(ただし日本と同様、24時間放送がほとんどの為、放送が休止する月曜日早朝のみ)。国歌演奏前には「奏国歌時、請保持粛静」のテロップが表示される。映像は行政院新聞局で作られたものである。

ただし、オリンピックやワールドカップなどの世界大会で、中華民国の選手が出場するときには、中華民国国歌ではなく『中華民国国旗歌』が用いられている。

なお、中華民国の国旗掲揚時には、国歌が演奏された後、国旗歌の演奏と同時に国旗が掲揚される。

また、中国国民党に弾圧された人々や民主進歩党の党員にとっては歌詞への拒否感も強い。

歌詞

発音

漢文訓読

大意
三民主義は、我が党の指針。
これで民国を建設し、これで大同(=世界平和)に進む。
ああ、あなた方多くの人々は、民の為の模範となって、
朝から夜まで怠けることなく、(三民)主義に従おう。
勤勉であれ、勇敢であれ。必ず信じ必ず忠実であれ。
心と美徳を一つにして、最後まで(三民主義を)貫徹しよう。

 「三民主義」とは、孫文が発表した中国国民党の基本綱領であり、中華民国憲法にも記載されている。
 「吾党」とは、元々中国国民党を指しているが、現在においては「全ての国民」の意と解釈されている。
 「民国」とは、和製漢語の「共和国」に相当する漢文の語彙、英語「republic」の訳語。この場合は当然「中華民国」を指す。
 「咨」は、現代中国語では使用されなくなった感嘆詞である。
 原文は韻文であり、全ての行の終わりが「ㄥ(/əŋ/)」で終わるように作詞されている。

脚注

関連項目
卿雲歌 - 三民主義歌以前(1913−1928)の中華民国の国歌

外部リンク

 中華民國行政院 - 國旗、國花與國歌行政院のウェブサイト(繁体字中国語)
 歌唱付きWMAファイル
 演奏版WMAファイル

アジアの国歌
こつか
中国国民党
中国の歌
台湾の歌

中華民国国歌


Ռեկուլտիվացիան աշխատանքների ամբողջություն է, որն իրականացվում է խախտված տարածքների վերականգնման և հողային տարածքների՝ անվնաս վիճակի բերման նպատակով։

Տարածքների խախտում հիմնականում տեղի է ունենում օգտակար հանածոների բաց շահագործման, ինչպես նաև շինարարության հետևանքով։ Խախտված հողերը կորցնում են իրենց առաջնային արժեքը և բացասական են ազդում շրջակա բնական միջավայրի վրա։

Ռեկուլտիվացիայի օբյեկտ են հանդիսանում

 Կարեռային փորվածքներ, նստման տաշտափոսեր, հողաշերջեր և այլ հանքահողաշերջային համալիրներ,
 շինարարական աշխատանքների հետևանքով խախտված հողեր,
 ծանր թափոնների պոլիգոնային տարածքներ,
 հեղուկ և գազային նյութերով աղտոտման հետևանքով խախտված հողեր։

Ռեկուլտիվացիան իրականացվում է հաջորդաբար, փուլերով։ Առանձնացնում են տեխնիկական, կենսաբանական և շինարարական ռեկուլտիվացիաներ։

Տեխնիկական ռեկուլտիվացիա նշանակում է խախտված տարածքների նախնական նախապատրաստում տարատեսակ օգտագործման նպատակով։ Աշխատանքի մեջ մտնում են մակերևույթի նախագծում, ռեկուլտիվացվող տարածքների բերրի հողերով պատում, փորվածքներից առաջացած թեքությունների հարթեցում, տարածքների՝ յուրացման համար նախապատրաստում և այլն։

Տեխնիկական ռեկուլտիվացիայի փուլում լցնելով ծածկում են բացահանքերը, շինարարական և այլ փորվածքները, խոր քարհանքերում կազմակերպում են ջրամբարներ, մշակված ստորգետնյա տարածությունները լցնում են ապարներով։ Գործողութոյւնների ավարտից հետո հողի մակերեսը հարթեցնում են։

Կենսաբանական ռեկուլտիվացիա իրականացնում են տեխնիկական ռեկուլտիվացիայից հետո՝ նախապատրաստվող տարածքների վրա բուսածածկույթ ստեղծելու նպատակով։ Այս միջոցով վերականգնում են խախտված հողերի արդյունավետությունը, ձևավորում են բուսական լանդշաֆտ, պայմաններ են ստեղծում կենդանիների, բույսերի, միկրոօրգանիզմների գոյության համար, ամրեցնում են լցված հողերը՝ կանխելով դրանց ջրային և քամու էրոզիան և այլն։ Կենսաբանական ռեկուլտիվացիայի աշխատանքները իրականացնում են սուկցեսիոն գործընթացների զարգացման գիտելիքների հիման վրա։

Բարենպաստ պայմանների դեպքում խախտված հողերի ռեկուլտիվացիան իրականացվում է ոչ բոլոր փուլերով, այլ ընտրվում է այս կամ այն գերադասվող ուղղությունը՝ ջրային տնտեսության, ռեկրեացիոն և այլն (Աղյուսակ 1.)։ Օրինակի համար արդյունաբերական ձեռնարկությունների գազածխային արտանետումներին ենթակա տարածքներում խորհուրդ է տրվում իրականացնել ռեկուլտիվացիայի սանիտարահիգիենիկ ուղղությունը՝ գազակայուն բուսականության օգտագործմամբ։

Աղյուսակ 1. Ռեկուլտիվացիայի հիմնական ուղղությունները և ռեկուլտիվացված հողերի հետագա օգտագործման տեսակները

Դժվարություն է ներկայացնում նավթ-նավթամթերքով աղտոտված հողերի ռեկուլտիվացիան, քանզի դրանք ունեն աղքատ բիոտա և պարունակում են քաղցկեղածին ածխաջրածիններ (օրինակ՝ բենզապիրեն)։ Այս դեպքում անհրաժեշտ է հողի փխրեցում և աերացիա (օդավորում)՝ նավթը քայքայող բակտերիաների օգտագործում, հատուկ ընտրված խոտաբույսերի տնկում և այլն։

Շինարարական ռեկուլտիվացիան իրենից ներկայացնում է նախորդ ռեկուլտիվացիոն փուլերի իրականացումից հետո այդ տարածքներում շինությունների և այլ օբյեկտների կառուցում։

Գրականություն
 Коробкин В.И., Передельский Л.В Экология։ учебник для вузов/ Изд.во 12-е доп. и перероб.- Ростов-на-дану։ Феникс 2007 -602с

Շրջակա միջավայրի պաշտպանություն
Հողագիտություն

Ռեկուլտիվացիա


Saint-Apollinaire  est commune Francicum 120 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Superiorum in regione Provincia et Alpis.

 Indicem communium praefecturae Alpium Superiorum

Nexus externi

Communia praefecturae Alpium Superiorum
Loci habitati praefecturae Alpium superiorum

Saint-Apollinaire (Alpes Superiores)


LGB

ドイツの鉄道模型メーカー、レーマン社が生産しているGゲージ鉄道模型のブランド名。
レズビアン (Lesbian)、ゲイ (Gay)、両性愛者 (Bisexual) の頭文字を取った、性的少数者のことを指す略称もしくは別称。関連:LGBT。
レーザー誘導爆弾 (laser-guided bomb) - 誘導爆弾の一種。

LGB


Yavuz Erkmen, yew serdar, wali u siyasetkaro Tırko.

Siyasetkarê Tırki

Yavuz Erkmen


Abdusalam Omer sive orthographia Somaliensi Cabdisalaan Omeer (natus anno fere 1955) est politicus Civitatum Foederatarum et Somaliae.

E gente Gadabuursi et regione Awdal oriundus, in Somalia usque ad annum aetatis sedecimum, deinde in Civitatibus Foederatis educatus est. Alumnus est Collegii Bostoniensis, Universitatis Civicae Oclahomensis, Universitatis Tennesiensis. Vasingtoniae in urbe iuxta regimen urbanum ab anno 1992, iuxta Argentariam Mundanam ab 2001, sed ab anno 2002 pro Nationes Unitas in Somalia regionesque secessas Puntlandia et Somalilandia operam dedit. Die 17 Ianuarii 2013 gubernator argentariae centralis Somaliensis factus est, deinde minister a rebus externis a die 27 Ianuarii 2015 usque ad 29 Martii 2017.

Bibliographia
 "Somali central bank governor denies U.N. charges over funds" (2 Iulii 2013) apud Reuters

Nexus externi
 Situs ministerii rerum externarum

Politici Somaliae
Incolae Vasingtoniae (D.C.)
Nati 1955
Alumni Collegii Bostoniensis
Alumni Universitatis Tennesiensis
Alumni Universitatis Civicae Oclahomensis
Homines vivi

Abdusalam Omer


Hidiazum sive Hegiazum (Arabice ٱلْحِجَاز - al-Ḥijāz) est regio hodierna Arabiae Sauditae et olim regnum sui iuris. Urbes maximae sunt Gedda, Mecca et Medina.

Olim pars Imperii Ottomanici, regnum Hidiazi anno 1916 libertatem ab eo accepit, sed iam anno 1927 in dominium dynastiae Saudianae translatum est quae anno 1932 terras suas in unum regnum coniunxit (nunc Arabia Saudita dictum).

Pinacoteca

Notae

Nexus externi

Arabia Saudita

Hidiazum


南ヨーロッパ(みなみヨーロッパ、、、)は、ヨーロッパの南部地域を指す。南欧(なんおう)とも呼ばれる。西洋でも特に歴史が古く、主にラテン語系の言語を母語とする民族が住んでいる地中海沿岸の地域である。

国際連合の分類

欧州の中では南側に位置するが、大部分が北海道・東北地方と同緯度にある。

民族・地理的分類

狭義

イベリア半島地域のスペインやポルトガル、アンドラは南西ヨーロッパに分類されることがある。

広義
古来よりの地中海沿岸諸国という観点からモナコやキプロス、バルカン半島西部を含むこともある。

また、フランスの以下の地域も含む場合もある。
コルス地方公共団体
プロバンス・アルプ・コート・ダジュール地域圏

関連項目
東ヨーロッパ
西ヨーロッパ
中央ヨーロッパ
北ヨーロッパ

南ヨーロッパ


She fillym Germaanagh Hiar eh Natürlich die Nelli. V'eh stiurit ec Konrad Petzold as skeaylt magh ayns 1959.

Skimmee
 Evamaria Bath myr Mutter Frenz
 Wolfgang Lippert myr Vater Frenz
 Senta Bonacker myr Oma Trabekow
 Ilse Bastubbe myr Frau Steinfuß - Hortnerin
 Dieter Perlwitz myr Pionierleiter
 Ada Mahr myr Frau Haller
 Karl-Heinz Weiss myr Wachtmann (myr Karl-Heinz Weiß)
 Barbara Mehlan myr Fräulein Reiche
 Birgit Neubert myr Nelli
 Marion Weitlich myr Ingelore
 Ursula Schulze myr Hilde
 Joachim Pape myr Kulli
 Joachim Gaier myr Volker
 Klaus-Dieter Klebsch myr Uwe
 Bernd Hinze myr Häuschen
 Gerd Zewner myr Lutz
 Reinhold Wieseke myr Franz
 André Adolf myr Hermann

Kianglaghyn magh

Scannaneyn 1959
Scannaneyn Germaanagh Hiar
Scannaneyn 'sy Ghermaanish

Natürlich die Nelli


An Strongylosoma apexgaleae in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Henri W. Brölemann hadton 1902. An Strongylosoma apexgaleae in nahilalakip ha genus nga Strongylosoma, ngan familia nga Paradoxosomatidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Strongylosoma

Strongylosoma apexgaleae


Qızıl set — voleybolda ikimatçlı oyunlarda qalibi müəyyən etmək üçün oynanılan əlavə hissə.

İstinadlar

Voleybol terminologiyası

Qızıl set


Dethiobacter is a bacterial genus from the family of Syntrophomonadaceae with one known species (Dethiobacter alkaliphilus).

References

Eubacteriales
Bacteria genera
Monotypic bacteria genera

Dethiobacter


An Axiopsis tsushimaensis in uska species han Malacostraca nga ginhulagway ni Sakai hadton 1992. An Axiopsis tsushimaensis in nahilalakip ha genus nga Axiopsis, ngan familia nga Axiidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axiopsis

Axiopsis tsushimaensis


Կլիմայի մելիորացում ( - բարելավում), կլիմայի բարելավում, միջոցառումների համալիր, որի նպատակն է կլիման փոխել մարդուն անհրաժեշտ ուղղությամբ (օրինակ՝ որևէ շրջանում բնակչության կենսապայմանների բարելավման, գյուղատնտեսության առանձին ճյուղերի զարգացման համար են)։

Գիտության և տեխնիկայի ժամանակակից մակարդակի պայմաններում կլիմայի մելիորացում կարող է կատարվել միայն համեմատաբար ոչ մեծ տարածքում և առավելապես մթնոլորտի մերձերկրյա շերտերում։ Կլիմայի մելիորացման նախատեսվող եղանակներից են մթնոլորտի վերին շերտերի փոշեցրումը, օվկիանոսներում ամբարտակների կառուցմամբ օվկիանոսային հոսանքների ռեժիմի փոփոխումը, ատոմային էներգիայի կիրառումը, բևեռային սառույցների վերացումը և այլն, որոնց մի մասը տեխնիկաան տեսակետից կարելի է իրականացնել ոչ հեռավոր ապագայում։ Սակայն, գիտության ժամանակակից մակարդակով հնարավոր չէ նախատեսել այս կամ այն միջամտության բոլոր հնարավոր հետևանքները կլիմաառաջացնող պրոցեսների ընթացքի վրա։ Այդ իսկ պատճառով անհրաժեշտ է պահպանել Երկրի վրա գոյություն ունեցող կլիմայական պայմանները և սահմանափակել դրանց վատացման տենդենցները, որոնք պայմանավորված են բնական պրոցեսներին մարդու միջամտությամբ։

Կլիմա

Կլիմայի մելիորացում


Makalonca je pravljica z mednarodnim motivom, ki jo je pisatelj Fran Saleški Finžgar slišal v rani mladosti med čredniki in pastirji v planinah in jo 1944 zapisal. Motiv najdemo med arabskimi pravljicami Tisoč in ene noči, celo na Kitajskem; sredi 15. stoletja naj bi ga ljudsko pripovedovanje zaneslo v Italijo in francosko Provanso, od tod pa tudi v natisnjeni obliki po vsej Evropi.

Vsebina

Kralj je imel pet sinov in vsem je določil, kaj bodo postali v svojem življenju, glede na to s čim so se radi ukvarjali in kar jim je šli dobro od rok. Le za zadnjega, najmlajšega sina ni vedel, saj je bil pripraven v vsemu. Zato se je sin čez nekaj let sam odločil, da pojde v svet. Mati mu je dala prstan, da bi jo spominjal in tako je odšel.
Prišel je v drugo kraljestvo in se zaposlil pri kovaču. Petrus, tako je bilo kraljevemu sinu ime, je bil zelo spreten in priden delavec. Kovač mu je naložil najtežja opravila in ga zvito zadrževal pri njem. Končno pa je napočil čas, da ga je Petrus zapustil in odšel naprej s trebuhom za kruhom. Prišel je do tesarja Volbenka in ga povprašal za delo. Ostal je pri njem in zopet opravljal najtežja dela. Ker je bil tako dober delavec, so ljudje sami prosili zanj. Tesar se je počutil ničvrednega in je hotel Petrusa speljati na led s tem, da je podžagal desko na novi brvi, ki sta jo napravila s Petrusom. Tako bi obtožil njega za napako, a ga je krčmarica ujela pri zli nameri in povedala ljudem resnico. Petrus je zapustil tesarja in se pridružil cesarskim vojščakom. Na dvor so ravno v tistem času prišli trije vitezi, ki jim nihče ni bil kos. Z najboljšim, vitezom od zvezd pa se je pomeril Petrus in ga premagal. Cesar je bil tako vesel, da je Petrusu osebno čestital, prav tako pa tudi cesarjeva hčer Makalonca, ki pa ji je Petrus močno ugajal. Z Makalonco sta se videvala in kmalu zatem tudi pobegnila čez mejo v drugo kraljestvo. Ko sta počivala na travniku pa je priletel orel in Petrusu odnesel materin prstan. Ker je Petrusu prstan veliko pomenil, se je le-ta pognal za orlom na skalni otok. V orlovem gnezdu ga ni našel, temveč v ribi, ki jo je ujel, da bi se okrepčal. Ob najdbi je bil Petrus presrečen, skrbelo pa ga je za Makalonco, ki jo je pustil samo. Na otoku je preživel devet dni, dokler ga niso rešili. Makalonca pa je nesrečna odšla po kraljestvu, ker se Petrus ni vrnil, domov pa si ni upala. Prišla je do nekega gradu in povprašala za delo. Sama kraljica ji je ponudila delo spletične in tako je ostala tam. Petrusa pa so ujeli neki vojaki in ga zaprli v ječo. Izpustili so ga šele, ko je premagal sosedovo vojsko, ki je kralja pri katerem je bil zaprt, napadla. Kralj, ki pa ni imel potomcev, je kraljestvo zapustil Petrusu, ker mu je rešil zemljo. Vendar pa je Petrus želel pred prevzemom krone videti očeta in mater ter se odpravil domov. Ko je prišel tja, ga nihče ni prepoznal, ko pa je dvignil kupico z vinom, je mati spoznala, da je to njen sin, ker je videla prstan, ki mu ga je podarila, na njegovi roki. Takrat pa je vstopila tudi Makalonca, da bi postregla kraljici. Petrusa je takoj prepoznala in ves teden so se veselili. Potem pa so Petrus, Makalonca in kraljica mati odšli tja, kamor je bilo Petrusu obljubljeno vladanje.

Analiza pravljice
Glavne osebe: Petrus, Makalonca, Kraljica mati, kovač, tesar
Stranske osebe: kralj oče, Makalončin oče-cesar, vitezi, ribič, krčmarica, kralj, ki je Petrusu zapustil vladanje, (župan, kmečka pastirica)
Čas: ni znan, sklepamo lahko, da je neka daljna preteklost (srednji vek)
Prostor: ni znan, neko kraljestvo, cesarstvo, blizu morja
Motivi: dragocen prstan, raki, lev, brv, cerkev, orel, skalni otok, morje (vihar), riba, ogenj, zlata kupa
Ključne stvari: odhod od doma, kraljevi sin opravlja »hlapčevska dela«, premoč nad  najboljšim vitezom, ljubezen med cesarjevo hčerjo in kraljevim sinom, skupen pobeg, orel ukrade kraljičin prstan, Petrus ga najde, Makalonca ostane sama in se poda na pot, zaposli se kot spletična pri Petrusovi materi, Petrusa zaprejo, premaga sovražnika in obljubljena mu je krona, obišče starše in najde Makalonco, srečno zaživita skupaj s kraljico materjo.
Pravljica ima srečen konec. V njej nastopajo tudi ljudska števila: 9, dragocen prstan pa bi lahko označili kot čudežen predmet.

Izvodi
 Fran Saleški Finžgar: Zbrano delo, Državna založba Slovenije, v Ljubljani 1979-<1999>
 Fran Saleški Finžgar: Makalonca, Nova založba, v Ljubljani 1944
 Fran Saleški Finžgar: Makalonca, Mohorjeva družba, v Celju 1988
 Fran Saleški Finžgar: Makalonca, Mladinska knjiga, v Ljubljani 1991

Viri in literatura
 Vladimir J. Propp, Morfologija pravljice. Ljubljana: Studia Humanitatis, 2005

Pravljice

Makalonca


France Avčin, slovenski inženir elektrotehnike in strokovnjak za varnost v gorah, * 6. oktober 1910, Ljubljana, † 21. februar 1984, Ljubljana.

Poklicno delo
Gimnazijo je obiskoval v rojstnem mestu, kjer je 1929 maturiral. Nato je študiral elektrotehniko na Univerzi v Ljubljani in tam 2. maja 1935 diplomiral.

Od 15. februarja do 10. septembra 1935 je prakticiral v Strojnih tovarnah in livarnah v Ljubljani pri Feliksu Lobetu. Zatem je 13. junija 1936 odslužil devetmesečni vojaški rok v protiletalski artileriji. Od avgusta 1936 je, ker ni bilo proste ukazne asistenture, delal kot asistent-volonter v elektrotehniškem inštitutu Univerze in se hkrati pripravljal na doktorat iz tehniških ved. Obenem je delal kot honorarni nameščenec v banovinskem inštitutu za zdravljenje raka od vsega njegovega začetka pri tehnični oziroma fizikalni organizaciji rentgenskega oz radijskega zdravljenja dokler ni 28. junija 1939 postal tam uradniški pripravnik. Od leta 1937 do 1940 je hkrati honorarno delal v inštitutu za preiskavo materiala, kjer je vodil praktične vaje iz predmeta tehniška mehanika pri Alojzu Králu Od 11. marca 1939 dalje je deloval kot predavatelj iz predmetov splošna električna merjenja, merjenje na električnih strojih in laboratorijske vaje iz osnov elektrotehnike v elektrotehniškem inštitutu Univerze. Za doktorja tehniških ved je bil promoviran 24. junija 1939 na podlagi disertacije Matematično reševanje problema toplotnega prevajanja v lameliranem železnem jedru transformatorjev.

Junija 1940 je opravil izpit za pooblaščenega elektroinženirja elektromedicinske stroke in bil 12. decembra 1941 imenovan za docenta na tehniški fakulteti ter je tako prišel dokončno na Univerzo, delo v banovinskem inštitutu za zdravljenje raka pa je nadaljeval honorarno do prostovoljnega odhoda v partizane 10. septembra 1943. Tam je bil tehnični inštruktor in konstruktor Glavnega štaba NOV in POS v oficirski šoli do imenovanja 12. januarja 1944 za člana kolegija znanstvenega inštituta pri IOOF. Predsedstvo SNOS ga je 21. avgusta imenovalo za vodjo oddelka za industrijo in obrt pri odseku za gospodarstvo, česar pa takrat ni prevzel.

26. decembra 1944 je bil poslan v Beograd v komisijo za gospodarsko obnovo države. 15. aprila 1945 pa v diplomatsko misijo kot član trgovske delegacije v Francijo in Švico. Po povratku 15. oktobra 1945 se je takoj vrnil na svoje docentsko mesto. Izredni profesor je postal 1. februarja 1946, 1957-80 pa je bil redni profesor za splošna električna in magnetska merjenja na elektrotehniški fakulteti; po upokojitvi mu je ljubljanska univerza 1981 podelila naziv zaslužni profesor.

Kot predstojnik laboratorija za elektrotehnično merjenje in strokovnjak v elektromedicini se je v vojni in po vojni strokovno udejstvoval izven svojih rednih obveznosti na univerzi in banovinskem inštitutu za zdravljenje raka na zelo različnih področjih elektrotehnike. Delal je popravila in montaže kot tudi rentgensko dozimetrijo na skoraj vseh tehničnih diagnostičnih in terapijskih rentgenskih aparaturah v Sloveniji. Po vojni je v Beogradu sodeloval pri generalnem projektiranju naše državne elektrifikacije. V Švici in Franciji je leta 1945 proučeval tamkajšnjo industrijo, zlasti elektrotehniško, in tamkajšnje zdravstvene ustanove. Leta 1948 je bil delegat FLRJ na 9. Generalni konferenci za mere in uteži v Parizu, 1954 pa prav tam na 10. Generalni konferenci za mere in uteži : sodeloval je v mednarodni elektrotehniški komisiji IEC redno od leta 1950 v več tehniških komitejih, predvsem v TC 1,3,13,24,25,42. Aktivno se je udeležil rednih zasedanj v Parizu 1950, Scheveningenu 1953 in v Londonu 1955, dalje zasedanja ekspertov TC 24, obenem s komisijo S.U.N. mednarodne komisije za čisto in uporabnostno fiziko v Parizu 1955 in zasedanje IEC TC 13 v Budimpešti 1955. Leta 1955 je obiskal študijsko Physikalisch Technische Bundesanstalt v Braunschweigu. V letu 1956 je bil povabljen na specializacijo v magnetskih merjenjih v National Bureau of Standards, Washington. Po njegovi zaslugi je bila 1960 sprejeta enota "tesla" (T) za vektor gostote magnetnega pretoka.

Delo v planinski organizaciji
Avčin je bil dejaven planinec, alpinist, gorski reševalec, lovec in naravovarstvenik. Bil je prvi povojni predsednik Planinske zveze Slovenije in častni član gorskih reševalcev in od 1981 podpredsednik komisije za varnostni material pri Mednarodnem združenju planinskih zvez. Kot strokovnjak za varnostno opremo v gorah je imel patenta za dereze in varnostne smuške vezi. Bil je tudi strokovnjak za balistiko in je patentiral lovsko kroglo ABC. Z JLA je sodeloval kot strokovnjak za planinsko opremo vojske. Vrsto let je imel planinska predavanja in se kot predavatelj udeležil raznih strokovnih tečajev. Že leta 1969 je dal pobudo za organizirano varovanje okolja v Sloveniji in SFRJ.

Referati
The total Rationalisation of the Magnetic field Intensity interpeted
A) As a change of quantities,
B) As a change of units

Referat v mednarodni elektrotehniški komisiji, tehniški komite 24 : elektriške in magnetske veličine ter enote, 1951, razmnoženo za člane komiteja.

Commnets on the IEC-report
La Granduer, la Rationalisation te l'Oersted

Sodeloval je v Uredniškem odboru Elektro-tehniškega vestnika in v strokovnih komisijah Jugoslovanskega elektrotehniškega komiteja.

Predmeti
Splošna elektriška merjenja
Merjenja na elektriških strojih in statične metode

Članki in knjige
Osnove metrologije, nauk o merah v tehniki in fiziki. Ljubljana 1952.
O nevihtah in streli.
O enotah in terapiji z radiem. Članek v knjigi Zdravljenje raka.
Predlog terminov in znakov fizikalnih veličin.
Kurjava s toplotno črpalko
Ob uvedbi novih enot v elektrotehniki
Kjer tišina šepeta (1964 in ponatisi, zbirka planinskih potopisov)

Patenti
Magnetno jedro s spremenljivo zračno režo. Na tem principu je izdelan novi veliki permameter fakultete za elektrotehniko in varilni transformator zavoda za varjenje, oboje iz sredstev sklada Borisa Kidriča. Izum je dobil priznanje Združenja izumiteljev in avtorjev tehničnih izboljšav SR Slovenije.
Varnostna glava za varnostne smuške vezi. Ta izum preprečuje v enem elementu nevarne poškodbe tako pri torzijskih kot pri flekcijskih preobremenitvah nožnih kosti. Prijavljena je tudi ustrezna petna glava. Prijavljena je tudi turna plošča, ki omogoča normalno hojo na smučeh z dvigom pete ob istočasni polni ohranitvi varnostnega sistema. Vse troje je prevzelo in še izdelujejo v Mariboru. Izdana sta še francoski in ameriški patent. Pripravlja se izdelava v Franciji.
Lovska krogla, ki naj tako lahko kot težko divjad zanesljivo usmrti ne le z direktnimi poškodbami tkiva, temveč tudi in predvsem z obojestranskim živčnim šokom, tako da strela ne sliši več, obenem pa naj dobro strelno rano s krvno sledjo, ki omogoča lahko najdbo slabo zadete divjadi.

Izumi
Prestavljive in deljive dereze »UNIVERZAL«, sistem Avčin. Uporabljala jih je JLA, naši alpinisti, vrsta himalajskih in andskih ekspedicij. Licenca prodana v Francijo, Švico in Avstrijo.

Viri

Zunanje povezave

Slovenski inženirji elektrotehnike
Slovenski planinci
Slovenski partizani
Predavatelji na Tehniški fakulteti v Ljubljani
Slovenski izumitelji
Slovenski univerzitetni učitelji

France Avčin


Itter je obec v Rakúsku v spolkovej krajine Tirolsko v okrese Kitzbühel. Žije tu 1 144 obyvateľov (1. 1. 2010).

Od hraníc s Nemeckom je vzdialená približne .

Iné projekty

Externé odkazy
  Oficiálna stránka

Obce okresu Kitzbühel

Itter


Pesisir Barbaria adalah istilah yang digunakan oleh bangsa Eropa dari abad ke-16 hingga abad ke-19 untuk wilayah suku Berber. Istilah "Berber" merujuk ke seluruh wilayah Berber termasuk wilayah pedalaman. Istilah "Pantai Berber" lebih menekankan kepada wilayah dan kota pantai Berber di Afrika Utara bagian barat - yang kini merupakan bagian dari Maroko, Aljazair, Tunisia, dan Libya. Kini, istilah Maghreb kurang lebih sama dengan "Berber".

Nama ini jelas berasal dari suku Berber di Afrika Utara. Di Barat, nama ini biasanya dikaitkan dengan bajak laut Berber dan Perdagangan Budak Berber di pantai tersebut yang menyerang pantai dan permukiman pantai di Laut Tengah dan Atlantik utara serta merampas budak dan barang dari Eropa, Amerika Serikat, dan Afrika Sub-Sahara. Budak dan barang tersebut diperdagangkan dan dijual di Utsmaniyah atau Eropa.

Catatan kaki

Referensi

 LAFI (Nora), Une ville du Maghreb entre ancien régime et réformes ottomanes. Genèse des institutions municipales à Tripoli de Barbarie (1795–1911), Paris: L'Harmattan, 2002, p. 305

Sejarah Afrika Utara
Geografi Afrika

Pesisir Barbaria


Jocks Pond Outlet flows into the South Branch Grass River near Shurtleff, New York.

References

Landforms of St. Lawrence County, New York

Jocks Pond Outlet


Ta Raad ny Foillan ny cassan troagyraght liauyr ayns Mannin.

Bollagh as shennaghys
Ta Raad ny Foillan goaill toshiaght as goaill jerrey ec Droghad y Villey Bleeaney harrish Purt Ghoolish. Ta'n cassan kiarkylagh, ta 102 meeilaghyn er liurid, taishbynit er feie yn choose Manninagh liorish cowraghyn ta taishbyney foillan er cooylrey gorrym.

Va'n cassan currit er bun son dy chelloorey feaillaghyn "Vlein yn Eiraght" 'sy vlein 1986, as t'eh goll rish y choose dy cadjin as t'eh jeant seose jeh thalloo anchasley, eddyr traieyn gavel ec Inver Ayre gys cruink as eayninyn yrjey.

Ta'n cassan jeant seose jeh ny rheynnyn shoh:

Doolish gys Balley Chashtal (19.75 meeilaghyn)
Balley Chashtal gys Purt le Moirrey (6 meeilaghyn)
Purt le Moirrey gys Purt Çhiarn (7 meeilaghyn)
Purt Çhiarn gys Purt ny h-Inshey (15 meeilaghyn)
Purt ny h-Inshey gys Balley Keeill Vaayl (7.5 meeilaghyn)
Balley Keeill Vaayl gys Jurby (7 meeilaghyn)
Jurby gys Kione ny h-Ayrey (8.5 meeilaghyn)
Kione ny h-Ayrey gys Rhumsaa (7.5 meeilaghyn)
Rhumsaa gys Maghal (5 meeilaghyn)
Maghal gys Laksaa (8 meeilaghyn)
Laksaa gys Doolish (10 meeilaghyn)

Blaanid as beiyn
Ec ny rheynnyn slystagh ta ushagyn marrey lheid as pirree, pibbinyn Manninagh, pibbinyn, stronnagyn, as foillanyn ry-akin myrane lesh raunyn glassey, as ec buill antraieagh ta kirree loaghtan Vanninagh ry-akin ayns ardjyn ta freillt liorish Undinys Eiraght Vannin.

Jeeagh er neesht
Bayr ny Skeddan - cassan 14 meeilaghyn eddyr Balley Chashtal as Purt ny h-Inshey ta bunnit er y vollagh v'er ymmyd liorish ny h-eeasteyryn.
Cassan Eiraght Vannin - cassan 10½ meeilaghyn harrish linnaghyn Raad Yiarn Vannin veih Doolish gys Purt ny h-Inshey.

Imraaghyn

Kianglaghyn mooie
 Cassanyn Vannin ec www.isle-of-man.com
 Raad ny Foillan ec ynnyd-eggey Reiltys Vannin
 Manx Footpath Task Force

Cassanyn Vannin

Raad ny Foillan


83-րդ հյուսիսային զուգահեռականը Երկրի կենտրոնով և հասարակածի վրայի համապատասխան
կետերի հետ 83°-ի անկյուն կազմող կետերից կազմված շրջանագիծն է։
Անցնում է Հյուսիսային Ամերիկայով, Ատլանտյան օվկիանոսով, Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոսով և Ասիայով։

Ցերեկվա տևողությունը
Ամառային արևադարձի ժամանակ արևը երևում է ամբողջ օրվա ընթացքում (Բևեռային ցերեկ)։
Ձմեռային արևադարձի ժամանակ արևը չի երևում (Բևեռային գիշեր)։

Բնութագրական տվյալներ
Հեռավորությունը հյուսիսային բևեռից 782 կմ է։
Երկարությունը 4 900 կմ է, որը կազմում է հասարակածի երկարության 12․2%-ը։

Աշխարհի շուրջ
Սկսած ամսաթվի սահմանից դեպի արևելք
{|
|-
|
|width="360" style="background:#b0e0e6;"|Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոս
|-
|align=right|
|Կանադա
 Նունավութ
 Էլսմիր կղ.
|-
|
|style="background:#b0e0e6;"|Լինքոլնի ծով
|-
|align=right|
|Գրենլանդիա
|-
|
|style="background:#b0e0e6;"|Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոս
|}

Տե'ս նաև`
 82-րդ հյուսիսային զուգահեռական
 84-րդ հյուսիսային զուգահեռական

Ծանոթագրություններ

Հյուսիսային զուգահեռականներ

83-րդ հյուսիսային զուգահեռական


Barbières est commune Francicum 771 incolarum (anno 2009) praefecturae Dronae in regione australi Rhodano et Alpibus.

 Index communium praefecturae Dronae

Nexus externi

Communia praefecturae Drumae
Loci habitati praefecturae Drumae

Barbières