Filip Trejbal, né le  à Jilemnice, est un skieur alpin tchèque, spécialiste du slalom.

Biographie
Vivant à Rokytnice nad Jizerou, il y découvre le ski.

Membre du club Dukla Liberec, il commence sa carrière au niveau international en 2001 et dans les Championnats du monde junior en 2002. Lors de la saison 2002-2003, il gagne ses premières courses FIS. Trejbal est promu dans la Coupe d'Europe en  à Spindleruv Mlyn, où il marque ses premiers points directement et se classe sixième du deuxième slalom. Juste après, il fait ses débuts dans la Coupe du monde à Chamonix. En 2005, il reçoit aussi sa première sélection pour les Championnats du monde à Bormio, où il prend notamment la  position au slalom. Encore en Italie, il obtient le premier succès important de sa carrière aux Championnats du monde junior à Bardonnèche, où il gagne la médaille d'or sur le slalom devant Mattias Hargin et Beat Feuz.

En , il passe la barre du top trente en Coupe du monde pour marquer ses premiers points avec une  place au slalom de Kranjska Gora. Il obtient son ticket pour les Jeux olympiques de Turin, où il dispute la descente, le combiné et le slalom sans franchir une seule fois l'arrivée.
En 2006-2007, il entre dans le top vingt dans un slalom à Beaver Creek (),  récolte plusieurs médailles à l'Universiade, dont l'or sur le slalom, se classe seizième du slalom aux Championnats du monde à Åre et enfin gagne son premier titre national, aussi en slalom.

Il obtient son meilleur résultat dans l'élite en  avec une  place au slalom de Garmisch-Partenkirchen, puis en  à celui d'Alta Badia. Il prend part ensuite aux Jeux olympiques de Vancouver, où il est au départ de quatre courses, pour finir au mieux  sur le super-combiné.

Lors de l'hiver 2010-2011, il enregistre trois top vingt en slalom en Coupe du monde en plus de sa seizième place aux Championnats du monde à Garmisch-Partenkirchen, ainsi que son premier et seul podium dans la Coupe d'Europe en slalom à Oberjoch.

Il compte une autre sélection en championnat du monde en 2013 à Schladming ( du slalom) et aux Jeux olympiques en 2014 à Sotchi, où il ne termine pas le slalom.

Il prend sa retraite sportive en 2015.

Trejbal se distingue par son style gothique avec ses longs cheveux et sa barbe.

Palmarès

Jeux olympiques d'hiver

Légende :
 — : Il n'a pas participé à cette épreuve

Championnats du monde

Coupe du monde
 Meilleur classement général :  en 2010.
 Meilleur résultat : .

Classements en Coupe du monde

Championnats du monde junior
  Champion du monde junior du slalom en 2005 à Bardonecchia.

Universiades
Turin 2007 :
 Médaille d'or en slalom.
 Médaille d'argent en slalom géant.
 Médaille d'argent en super G.

Coupe d'Europe
 du classement du slalom en 2011.
1 podium.

Championnats de République tchèque
Titré en slalom en 2007 et 2008.

Références

Liens externes

Naissance le 5 janvier 1985
Skieur alpin tchèque
Skieur alpin aux Jeux olympiques d'hiver de 2006
Skieur alpin aux Jeux olympiques d'hiver de 2010
Skieur alpin aux Jeux olympiques d'hiver de 2014
Naissance en Tchécoslovaquie
Naissance à Jilemnice
Champion du monde junior de ski alpin

Filip Trejbal


David Sharpe (born October 21, 1995) is an American football offensive tackle for the Carolina Panthers of the National Football League (NFL). He played college football at Florida and was drafted by the Oakland Raiders in the fourth round of the 2017 NFL Draft. He has also played for the Houston Texans and Washington Football Team.

Professional career

Oakland Raiders
Sharpe was drafted by the Oakland Raiders in the fourth round, 129th overall, in the 2017 NFL Draft. On September 1, 2018, Sharpe was waived by the Raiders.

Houston Texans
On September 12, 2018, Sharpe was signed by the Houston Texans to their practice squad. On September 25, Sharpe was promoted to the active roster. He was waived on October 31, 2018.

Oakland Raiders (second stint)
On November 1, 2018, Sharpe was claimed off waivers by the Raiders. On April 16, 2020, Sharpe was re-signed to a one-year contract.

Washington Football Team
On September 1, 2020, the Raiders traded Sharpe and a seventh round pick in the 2021 NFL Draft to the Washington Football Team in exchange for a sixth round pick in the same draft. In the first 9 games of the season, Sharpe mainly played a backup role at right tackle. Sharpe started at right tackle Week 11 win against the Cincinnati Bengals after normal starter Morgan Moses was moved to left tackle to start in place of Geron Christian and Cornelius Lucas who were unable to play due to injuries. He re-signed with the team on March 29, 2021.

Sharpe was placed on the team's COVID-19 reserve list on July 31, 2021, and was activated on August 23, 2021. He was waived on August 31, 2021.

Baltimore Ravens
On September 21, 2021, the Baltimore Ravens signed Sharpe to their practice squad. On October 23, 2021, Sharpe was elevated to the Ravens' active roster in advance of the team's Week 7 loss to the Cincinnati Bengals, a game in which he played 12 snaps. He reverted to the practice squad after the game. On December 31, 2021, Sharpe was promoted to the active roster.

On August 30, 2022, Sharpe was released by the Ravens and signed to the practice squad the next day.. Sharpe was signed a reserve/future contract on January 1, 2023

On August 29, 2023, Sharpe was released by the Ravens.

Carolina Panthers
On September 1, 2023, Sharpe was signed to the Carolina Panthers practice squad. He was promoted to the active roster on September 11.

NFL career statistics

References

External links
Florida Gators bio

1995 births
Living people
American football offensive tackles
Florida Gators football players
Houston Texans players
Oakland Raiders players
Washington Football Team players
Players of American football from Jacksonville, Florida
Duncan U. Fletcher High School alumni
Baltimore Ravens players
Carolina Panthers players

David Sharpe (American football)


Hans Evert Nordin (* 7. Januar 1931 in Härnösand; † 23. September 2021 in Älandsbro) war ein schwedischer Skispringer und späterer Skisprungfunktionär.

Werdegang
Nordin, der für den Verein seiner Heimatstadt IF Älgarna startete, gehörte bei den Olympischen Winterspielen 1952 in Oslo zum schwedischen Kader und erreichte mit Sprüngen von 63,5 und 61,5 Metern am Holmenkollen den 11. Platz. Es blieb sein einziges großes internationales Turnier.

Nordin blieb nach dem Ende seiner aktiven Laufbahn dem Skispringen treu und wurde Sprungrichter bei internationalen Springen. So betreute er als einer der fünf Sprungrichter Springen im Skisprung-Continental-Cup in Lahti im Dezember 2013 sowie in Falun am 1. März 2014. Zudem war er einige Male als Assistent des Technischen Delegierten der FIS aktiv, so auch beim Continental Cup in Stryn 2003.

Weblinks

 Hans Nordin auf The-Sports.org

Einzelnachweise

Skispringer (Schweden)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1952
Skisprungfunktionär (Schweden)
Skisprungfunktionär (Fédération Internationale de Ski)
Schwede
Geboren 1931
Gestorben 2021
Mann

Hans Nordin


Əl-Həmid (ər. الحميد) — Allahın adlarından biri. əl-Həmid sözü təriflənən, həmd edilən deməkdir. əl-Həmid olan Allah, məxluqlarının yanında həmd ediləndir.

Lüğəti məna: Əl-Həmd sözü məzəmmətin əksidir. Həmçinin ət-təhmid əl-həmd sözündən daha əbləğdir, genişdir. Həmd şükürdən ümumidir. Məsələn, muhəmməd deyildikdə, yəni tərifə layiq sifətləri çox olan. Əl-Əzhəriyyu buyurur ki, ət-təhmid Allahı çoxlu həmd etməkdir. əl-Həmid ismi Quranda on yeddi dəfə zikr olunub. َّن اللّ َه َل َغنِ ٌّي َح ِمي ٌد } ِ نتُ ْم وَ َمن فِي ا َْل ْرضِ َج ِميعًا َفإ َ ِن تَ ْك ُفرُوْا أ { َو َقا َل ُمو َسى إ "Musa dedi: "Əgər siz və yer üzündə olanların hamısı kafir olsanız, (Allaha heç bir zərər yetirə bilməzsiniz). Çünki Allah, həqiqətən də, zəngindir, həmiddir"(İbrahim /8) َّن اللَّ َه َغنِ ٌّي } ِ ِنَّ َما يَ ْش ُكرُ لَِن ْف ِس ِه َو َمن َك َف َر َفإ {…وَ َمن يَ ْش ُك ْر َح ِمي ٌد َفإ "Kim şükür etsə, özü üçün şükür etmiş olar. Kim nankor olsa, (bilsin ki), Allah ğaniyy və həmiddir" (Loğman /12) َلى اللَّ ِه َواللَّ ُه ُهوَ اْل َغنِ ُّي اْل َح ِمي ُد } ِ نتُ ُم اْل ُف َق َراء إ َ ُّ َها النَّا ُس أ ي َ { يَا أ "Ey insanlar! Siz Allaha möhtacsınız. Allah isə ğaniyy və həmiddir. "(Fatir /15) Allah haqqında bu ismin mənası: İbn Cərir buyurur ki, əl-Həmid məxluqları yanında təriflənəndir. Belə ki, Allah onlara öz nemətindən, fəzilətindən verir və onlar da Allahı tərifləyib həmd edirlər. Əz-Zucəcə buyurur ki, əl-Həmid, yəni Allah hər bir dildə və hər bir halda təriflənəndir. Xattabi buyurur ki, əl-Həmid həm çətin günlərdə, həm də xoş günlərdə ona tərif olunur. Çünki Allah həkimdi. Onun feillərində səhv yoxdur. Əgər Allahın feillərində səhv yoxdursa deməli Allah hər bir halda təriflənməyə layiqdir. İbn Kəsir buyurur ki, o, həmiddir. Bütün feillərində, sözlərində, şəriət və qədərində və nə ki, təqdir edib hər bir şeydə tərif olunandır. İbn Sə'di buyurur ki, o, həmiddir. Həm zatında, həm ismində, həm sifətində, həm də fellərində. Onun adları gözəldi, sifətləri isə ən kamil sifətlərdir. Onun feilləri fəzilət və adillik arasındadır. Feillərində zülm yoxdur. Ona görə də Allah həmd olunandır. Yəqin şəkildə bilinməlidir ki, mütləq şəkildə həmd Allaha məxsusdur. { اْل َح ْم ُد للّ ِه َر ّبِ اْل َعاَل ِمي َن } "Həmd olsun aləmlərin Rəbbi Allaha "(Fatihə /2) Ayədəki həmd sözündə olan "əlif" və "ləm" hərfləri o deməkdir ki, yəni bütün həmdlər Allahadır. Biz nə qədər Allahı tərifləsək, ona həmd etsək də Allah özünü təriflədiyi kimidir. Bir gün peyğəmbər صلى الله عليه وسلمsəhabələri ilə namaz qılırdı. Rukudan başını qaldırdıqda "səmiallahu limən həmidə"deyərkən arxada bir nəfər "rabbənə və ləkəl həmd. Həmdən kəsiran tayyibən mubərakən fi"dedi. Namaz qurtardıqdan sonra peyğəmbər صلى الله عليه وسلم deyir ki, danışan kim idi? Kişi dedi ki, mən idim. Peyğəmbər صلى الله عليه وسلمdedi ki, otuzdan çox mələk gördüm ki, tez yazmaqları üstündə ötüşürdülər. Həmçinin peyğəmbər صلى الله عليه وسلمhər namazdan sonra otuz üç dəfə subhənallah, otuz üç dəfə əlhəmdulilləh, otuz üç dəfə Allahu akbar deyərdi.

Həmid

Əl-Həmid


Au cours de son histoire, Lille fut souvent assiégée et attaquée :

 Siège de Lille (1054) : par l'empereur Henri III du Saint-Empire
 Siège de Lille (1128) : par Louis VI
 Sièges de Lille (1213) : par Philippe Auguste et Ferrand
 Siège de Lille (1297) : Philippe le Bel, après la bataille de Furnes, prend la ville.
 Siège de Lille (1302) : par Jean de Namur. La ville est reprise par le Comte de Flandre
 Siège de Lille (1304) : Philippe le Bel après la bataille de Mons-en-Pévèle, prend la ville.
 Siège de Lille (1667) : Durant la Guerre de Dévolution, la ville est assiégée et prise par les armées de Louis XIV.
 Siège de Lille (1708) : Durant la guerre de Succession d'Espagne, les armées impériales prennent la ville.
 Siège de Lille (1792) : Pendant la Révolution 35 000 Autrichiens assiègent la ville, qui leur résiste victorieusement.
 Siège de Lille (1914) : Les Allemands prennent la ville pendant la Première Guerre mondiale.
 Poche de Lille (1940) également appelée bataille de Lille (1940) : Le ,  hommes sont encerclés par six divisions commandées par Rommel. Lille se rend le 31 mai et les honneurs de guerre lui sont rendus.

Voir aussi

Articles connexes
 Fortifications de Lille

Lille

Siège de Lille


Balanavia (Francogallice Bellenaves) est commune Francicum 1024 incolarum (anno 2009) praefecturae Elaveris in regione Arvernia.

 Index communium praefecturae Elaveris

Notae

Nexus externi

 Belanaviae pagina interretialis

Communia praefecturae Elaveri
Loci habitati praefecturae Elaveri

Balanavia


Bullet: Ek Dhamaka is a 2005 Hindi-language espionage action film directed by Irfan Khan and produced by Asad Sikandar. This movie was released on 4 February 2005 under the banner of Diana S. Films. Iqbal Khan played the lead role in the movie.

Plot
Indian intelligence received an alarming report regarding the upcoming terrorist attack on 26 January, Republic Day (India). They assigned a lady agents Bobby and Mr. Arjun Singh to infiltrate the terrorists, known to be operating from Bulgaria. Bobby and Arjun accepted this assignment, but Arjun leaves the mission when he finds out that Don Raja, a Bulgaria-based international gangster, who was previously a Police Inspector of Nashik is the mastermind behind these terrorist attacks. After resigning, he decides to chase Don Raja on his own as he has a personal grudge to settle with him. A patriotic civilian named Asad befriended with Arjun. Asad lost his family by a terrorist group led by Don Raja and trying to take revenge. Boby contacted Asad for help. On the other side, Arjun also tried to convinced Raja's girlfriend Sarah, an ex film heroin, for information, but latter himself arrested by the Bulgarian police as a suspected terrorist. One Indian-Bulgarian lady police officer Sofie helped him to escape from the prison and assist Arjun in the mission. Arjun realized that someone Indian secret agent is working for Don Raja.

Cast
 Iqbal Khan as Arjun Singh
 Saadhika Randhawa as Sarah
 Asad Sikandar as Asad Kashmiri
 Aseem Merchant as Don Raja
 Saayli Buva as Boby
 Natalya Gudkova as Asad's Wife
 Rosy Venrose as Sofie

References

External links

2005 films
Indian spy thriller films
2000s Hindi-language films
Indian spy action films
Fictional Indian secret agents
2005 action thriller films
2000s spy thriller films
20th Century Fox films

Bullet: Ek Dhamaka


Gilles d'Ettore, né le  à Agde (Hérault), est un homme politique français, membre de l'Union pour un mouvement populaire (UMP). Maire d'Agde depuis 2001, il préside la Communauté d'agglomération Hérault Méditerranée depuis sa création en .

Carrière
Petit-fils d'immigré italien dont le père, Raymond d'Ettore, est l'adjoint du maire Pierre Leroy-Beaulieu, chargé de l'urbanisme de la commune d'Agde, Gilles d'Ettore obtient une maîtrise à la .

Durant son parcours professionnel, il est inspecteur de police et lieutenant dans les Renseignements généraux à Lyon de 1992 à 2000.

En , il est élu maire d'Agde, commune balnéaire de l'Hérault (comprenant notamment le Cap d'Agde), et réélu en décembre 2002. Président de la communauté de communes des pays d'Agde, la même année, il préside la nouvelle Communauté d'agglomération Hérault Méditerranée depuis sa création, le .

Candidat sous l'étiquette UMP aux élections législatives de 2007 dans la  de l'Hérault, il est élu comme député, le  avec 52,68 % des voix au second tour face au communiste sortant François Liberti. Il a pour suppléant François Commeinhes, maire de Sète mais aussi sénateur suppléant. Il perd son mandat de député dans une triangulaire face au socialiste Sébastien Denaja lors des législatives de 2012.

En 2014, il est réélu, pour un troisième mandat, maire de la commune d'Agde avec 47,91 %.

Il est réélu maire de la commune d'Agde pour un quatrième mandat durant les élections municipales de 2020 dans l'Hérault avec l'étiquette LR.

Vie personnelle
Le , Gilles d'Ettore épouse Géraldine Sanchez; deux enfants naissent de leur union.

Publications

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Agde ;
 Liste des députés de l'Hérault ;
 Septième circonscription de l'Hérault.

Liens externes

Agde
Député de l'Hérault
Candidat aux élections législatives françaises de 2012
Député de la XIIIe législature de la Ve République
Maire de l'Hérault
Maire membre de l'Union pour un mouvement populaire
Personnalité des Républicains
Naissance à Agde
Naissance en mai 1968
Président de communauté d'agglomération

Gilles d'Ettore


定例局(ていれいきょく)とは、郵便局のうち初日印(初日用通信日付印)および特印(特殊通信日付印)を定例的に取り扱う局のことである。

初日印定例局
初日印(初日用通信日付印)の定例局は、次に掲げる56郵便局である。「和文・機械・絵入り」を押印する局と「和文・欧文・絵入り」を押印する局が存在する。うち絵入りハト印には、後述の特印同様に「手押し」と「押印機」の2種類がある。

千葉中央郵便局や熊本中央郵便局など、過去に機械ハト印を使用していた局で、機械の老朽化などに伴い欧文ハト印へ変更となった局が存在する。

和文・機械・絵入りハト印(手押し及び押印機)を使用する郵便局

和文・機械・絵入りハト印(手押しのみ)を使用する郵便局

和文・欧文・絵入りハト印(手押しのみ)を使用する郵便局

特印使用定例局
特印(特殊通信日付印)の定例局は、次に掲げる89郵便局である。

押印機使用郵便局
押印機(記念押印機用印)および手押し(手押し用印)を使用する郵便局は次に掲げる8局である。
 札幌中央郵便局
 仙台中央郵便局
 横浜中央郵便局
 東京中央郵便局
 長野中央郵便局
 名古屋中央郵便局
 大阪中央郵便局
 福岡中央郵便局

手押し使用郵便局
手押し(手押し用印)のみを使用する定例局は次に掲げる81局である。なお、局数が多いため地域ごとに分けて列記する。

北海道

東北
 青森中央郵便局
 盛岡中央郵便局
 秋田中央郵便局
 山形中央郵便局
 福島中央郵便局

関東
 水戸中央郵便局
 宇都宮中央郵便局
 前橋中央郵便局
 さいたま中央郵便局
 千葉中央郵便局
 日光郵便局

南関東
 甲府中央郵便局
 横浜港郵便局
 川崎中央郵便局

東京

信越
 新潟中央郵便局

北陸
 富山中央郵便局
 福井中央郵便局
 金沢中央郵便局

東海
 静岡中央郵便局
 津中央郵便局
 岐阜中央郵便局
 浜松郵便局
 豊橋郵便局
 名古屋中郵便局

近畿

中国

四国
 徳島中央郵便局
 高松中央郵便局
 高知中央郵便局
 松山中央郵便局

九州

沖縄
 那覇中央郵便局
 宮古郵便局
 八重山郵便局

関連項目
 記念印
 消印

外部リンク
 新着切手情報 一覧 - 日本郵便

 ていれいきよく
切手
郵趣

定例局


Nikolaï Semionovitch Kardachev (en , Nikolaï Semionovitch Kardachov, prononcé : )  né le  à Moscou (Union soviétique) et mort le  à Moscou (Russie), est un astrophysicien soviétique puis russe. Kardachev a joué un rôle majeur  dans le développement de l'interférométrie astronomique  en Union Soviétique notamment à travers la réalisation de l'observatoire spatial RadioAstron/Spektr-R lancé en 2011. Il est à l'origine de l'Échelle de Kardachev qui propose de classer les civilisations extraterrestres éventuelles en fonction de leur consommation énergétique.

Biographie
Kardachev est le fils d'un responsable régional du parti communiste fusillé durant les purges staliniennes en 1937, et d'une enseignante emprisonnée à la même époque puis exilée jusqu'en 1956. Il grandit dans un orphelinat. Il décroche un diplôme à l'Université d'État de Moscou en 1955 puis travaille à l'Institut astronomique Sternberg ou il passe sa thèse en 1962.

Son activité de radioastronome l'amène à écouter, avec son collègue Iossif Chklovski, de très larges portions de l'Univers à l'aide de radiotélescopes en recherchant d'éventuelles émissions en provenance de civilisations extraterrestres. Ce sont les premières observations SETI en Union Soviétique. Il devient célèbre en Occident lorsque, en 1963, il annonce la détection d'une puissante source radio astronomique, qui semble être la manifestation d'une civilisation extraterrestre. On découvrira par la suite qu'il s'agit d'un nouveau phénomène naturel : le quasar. En 1964, au cours de la conférence Byurakan (Arménie), il propose de classer les éventuelles civilisations extra-terrestres en fonction de la quantité d'énergie qu'elles consomment : type I : toute l'énergie d'une planète, type II d'une étoile et type III d'une galaxie.

En 1964 Kardachev prédit la présence au centre la nébuleuse du Crabe d'un objet très compact (étoile à neutrons) doté d'un champ magnétique pouvant être détecté dans le spectre des ondes radio. Ainsi il annonce, trois ans avant leur découverte par Jocelyn Bell, l'existence des pulsars. Kardachev joue un rôle important dans le développement de l'interférométrie astronomique en Union Soviétique. Il est le principal moteur du projet d'observatoire spatial soviético-russe RadioAstron (Spektr-R). Ce radiotélescope spatial, mis en œuvre de manière coordonnée avec des radiotélescopes basés sur Terre, permet de réaliser des observations en utilisant la technique de l'interférométrie à très longue base qui accroit de manière très importante la résolution. Le projet, perturbé par les problèmes économiques qui accompagnent l'effondrement de l'Union soviétique, n'aboutira qu'au bout de trois décennies avec un lancement réalisé en 2011.

En 1976 Kardachev  devient membre correspondant de l'Académie des Sciences de l'URSS. En 1990 il est nommé directeur de l'Institut astronomique Sternberg. En 1994 il devient membre titulaire de l'Académie des sciences de Russie.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
  }

Articles connexes
 Radioastronomie
 Spektr-R
 Search for Extra-Terrestrial Intelligence
 Échelle de Kardachev

Liens externes

Astronome soviétique
Astronome russe du XXe siècle
Membre de l'Academia Europaea
Membre de l'Académie des sciences de l'URSS
Membre de l'Académie des sciences de Russie
Récipiendaire de l'ordre de l'Honneur (Russie)
Récipiendaire du prix d'État de l'URSS
Naissance en avril 1932
Naissance à Moscou
Naissance en RSFS de Russie
Décès à Moscou
Décès à 87 ans
Décès en août 2019
Personnalité inhumée au cimetière Troïekourovskoïe

Nikolaï Kardachev


Հայ գաղթականներ, Արևմտյան Հայաստանի և Թուրքիայի հայաբնակ շրջանների բնիկները, որոնք, ենթարկվելով թուրքական իշխանությունների հալածանքներին, ֆիզիկական ոչնչացման սպառնալիքի տակ հարկադրված լքել են իրենց հայրենի բնակավայրերը և ապաստան փնտրել օտարության մեջ։ Գաղթականության առաջին ալիքը բարձրացավ 19-րդ դարի վերջին, երբ թուրքական կառավարությունը, ճնշելով 1894 թվականի Սասունի ապստամբությունը, ձեռնամուխ եղավ հայերի զանգվածային կոտորածների։ Մուշից, Վանից, Կարինից, Բիթլիսից, Խնուսից, Կոստանդնուպոլսից, Տրապիզոնից և այլ վայրերից գաղթածները հիմնականում բնակություն են հաստատել Նախիջևանի, Երևանի, Սուրմալուի, Էջմիածնի գավառներում, Կարսի մարզում, Սևծովյան երկրամասում, Ալեքսանդրապոլում, Թիֆլիսում, Բաքվում, Նուխիում, Ելիզավետպոլում, Բաթումում, Նովոռոսիյսկում, Եկատերինոդարում, մի զգալի մասն անցել է ավելի հեռու Անդրկասպյան երկրամաս, Հարավային Ռուսաստան, մի զգալի մասն էլ՝ Ֆրանսիա, Գերմանիա, ԻտալիաՖինլանդիա և եվրոպական այլ երկրներ։ Միայն Վասպուրականից այդ ժամանակաշրջանում այլ երկրներ են գաղթել 40000 հայեր։ Արևմտահայերի հարկադիր արտագաղթը շարունակվել է նաև հետագա տարիներին։ 1900-ական թվականների սկզբին ուժեղացել է գաղթը Քըղիի, Գյումուշխանեի, Տրապիզոնի, Սամսունի կողմերից՝ դեպի Բաթում, Սուխում և Կովկասի այլ քաղաքներ։ Ընդհանուր առմամբ 19–րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին Արևմտյան Հայաստանից և Թուրքիայի հայաբնակ շրջաններից Ռուսաստան, Պարսկաստան, Բալկանյան երկրներ, Ֆրանսիա, Անգլիա, ԱՄՆ, Արգենտինա, Կանադա և այլ երկրներ են գաղթել մոտ 290 հազար հայեր։ Գաղթականների մեծ մասը հայտնվել է թշվառ ու անօգնական վիճակում, առանց գոյության միջոցների։ Նրանց օգնելու նպատակով ինչպես Անդրկովկասում և Ռուսաստանում, այնպես էլ արտասահմանյան երկրների հայաբնակ վայրերում կազմակերպվել են բարեգործական ընկերություններ։ Հատկապես շոշափելի աշխատանք է կատարել Կովկասի հայոց բարեգործական ընկերությունը, որն իր բաժանմունքներն ուներ երկրամասի հայաշատ քաղաքներում։ Հանգանակություններ են կազմակերպվել Կոստանդնուպոլսում, Վարշավայում, Գալիցիայում, Բուկովինայում, Պետերբուրգում, Ալեքսանդրիայում, Իտալիայում։ Արևմտյան Հայաստանում, որտեղ չկային բարեգործական ընկերություններ ու հասարակական կազմակերպություններ, օժանդակությունը գաղթականներին իրականացվել է հայ հոգևոր առաջնորդարանների միջոցով։ Օգնել են նաև Արևմտյան Հայաստանում և Թուրքիայի հայաբնակ այլ վայրերում հաստատված կաթոլիկ և բողոքական միսիոներներն ու նրանց կազմակերպությունները։ Ռուսաստանի կառավարությունը որոշ օժանդակություն է ցույց տվել իր կայսրության սահմաններում տեղավորված և ռուսահպատակություն ընդունած գաղթականներին։ Միևնույն ժամանակ չի խոչընդոտել իրենց բնակության նախկին վայրերը վերադառնալ ցանկացողներին։ Մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկիզբը առաջին ալիքի գաղթած զգալի թվով հայեր վերադարձել են Արևմտյան Հայաստան։ Սակայն Օսմանյան կառավարությունը հարուցել է բազում դժվարություններ՝ խափանելու հայերի սահմանն անցնելը։ Այդ առթիվ արևմտահայ գաղթականները բազմիցս դիմում–բողոք են ներկայացրել մեծ տերությունների կառավարություններին ու խնդրել նրանց օգնությունը։

Գաղթականության նոր, հզոր ալիքը պայմանավորված էր 1914-18-ի առաջին համաշխարհային պատերազմի պայման ներում երիտթուրքական կառավարության ձեռնարկած՝ հայերի զանգվածային ջարդերով ու տեղահանությամբ (տես Մեծ եղեռն)։ Բազմաթիվ արևմտահայեր և պարսկահայեր գաղթեցին ինչպես Մերձավոր ու Միջին Արևելքի և եվրոպական երկրներ, այնպես էլ ռուս, պետության ներքին շրջաններ։ Առաջին Գ. էին 1914-ի նոյեմբ. 22-24-ին Բասենի թուրք, շրջաններից Բասենի ռուս, տարածք տեղափոխվածները։ Մինչև 1914ի վերջը մեծ թվով հայեր թողեցին Նարիմանի, Բայազետի, Դիադինի, Կարաքիլիսայի. Ալաշկերտի, Բաշկալեի գավառները, ինչպես նաև Կարսի մարզը (Կաղզվան, Արդահան, Օլթի և Արդվին). Անդրկովկասում ապաստանեցին համապատասխանաբար 33078 (2124 տուն) և 9534 (1411 տուն) Գ.։ Ռազմ, անբարենպաստ պայմանների հետե վանքով, Ատրպատականի ռուս, զորամասի նահանջի ժամանակ, գործող բանակի հետ միասին գաղթեց նաև Պարսկաստանի քրիստոնյա ազգաբնակչության մի մասը՝ թվով 44 հազար հոգի, որից 24 hq-ը՝ հայեր։ Սակայն ռուս, սահմանն անցան և արևելյան Հայաստանում հանգրվանեցին 7226 (1281 տուն) հայ Գ.։ 1915-ի հունվ. 30-ի գաղթականական վիճակագրության համաձայն, 1914- ի վերջին և 1915-ի սկզբին Արևմտյան Հայաստանից, Պարսկաստանից և Թուրքիային սահմանակից շրջաններից, Երևանի և Թիֆլիսի նահանգների 10 գավառներ են գաղթել շուրջ 49, 8 հազար հայեր։ Սակայն, ռուս. զին. պաշտոնական տվյալների համաձայն, գաղթածներից միայն 30 հազար է մնացել Կովկասում, մնացածները կրկին վերադարձել են իրենց բնակության վայրերը։
Կովկասյան ճակատում ռազմական դրության փոփոխությունը պատճառ դարձավ արևմտահայերի նոր զանգվածային գաղթի։ 1915-ի փետր-մայիս ամիսներին ռուս, բանակի գործողությունները ընթանում էին Արևմտյան Հայաստանի տարածքում։ Հետապնդելով նահանջող թշնամուն՝ ռուս, բանակը գրավեց Մանազկերտը, Բաշկալեն, Շատախը, Կոտուրը, Արճեշը և Վանը։ Սակայն շուտով ռուս. Կովկասյան 4-րդ բանակը, անհասկանալի պատճառներով, նահանջեց դեպի Ալաշկերտի հովիտը, ինչի հետևանքով կոտորածներից մազապուրծ հարակից շրջանների (գլխավորապես Վան-Վասպուրականի) հայ բնակիչները հարկադրված, վերստին բնավեր, ռուս, զորքի հետ իրենք էլ նահանջեցին։ Հուլիսյան այդ դժնդակ օրերին գաղթեցին շուրջ 271888 արևմտահայեր (ըստ Անրի Բարբիի տվյալների՝ 207473 հոգի)։ Գ-ի 55%-ը՝ իգական, 10%-ը՝ արական սեռի ներկայացուցիչներ էին, 30%-ը՝ երեխաներ, 5%-ը՝ ծերեր։ 1916-ի ամռանը տեղահան եղան Վասպուրականի, Մուշի, Բիթլիսի և Արևմտյան Հայաստանի այլ շրջանների ևս 50 հազար Գ., որոնց գումարվեցին 1916-ի նոյեմբ. գաղթած 16 հազար հայերը։ 1914 ի մի շարք գաղթերի հետևանքով Արևմտյան Հայաստանի հայ ազգաբնակչության. որն արդեն նոսրացել էր ջարդերի ու տեղահանության հետևանքով, թվաքանակը ավելի նվազեց։ Ըստ էության, Արևմտյան Հայաստանը զրկվեց իր բնիկ բնակչությունից՝ հայերից։ 1916-ի դեկտ. վիճակագրությամբ, Կովկասում ապաստան էին գտել 373553 Գ.։ Օգնություն կազմակերպելու նպատակով, պատերազմի տարիներին ստեղծվեցին բազմաթիվ գաղթականական կոմիտեներ, շատ բարեգործական կազմակերպություններ էլ վերակազմեցին իրենց գործունեությունն այդ ուղղությամբ։
1916- ի օգոստ. 30-ին ցարական կառավարությունը հրապարակեց մի օրինագիծ, որը գործողության մեջ դրեց «Գաղթականների վիճակի ապահովման միջոցառումների վերաբերյալ կանոնադրությունը»։ 1915-ի հոկտ. 19-ին, Կովկասի փոխարքային կից ստեղծվեց Կովկասյան ճակատի Գ-ի տեղավորման գլխավոր լիազորի հատուկ գրասենյակ։ 1915-ի հոկտ. 29-ին հրապարակվեց ներքին գործերի նախարարության հաստատած՝ «Կայսրության ներսում գաղթականների տեղավորման գլխավոր լիազորների հրամանը», որը 1915ի նոյեմբ. 5-ին վավերացրեց Կովկասի փոխարքա գեն-համհարգ Նիկոլայ Նիկոլաեիչը։ գլխավոր լիազոր նշանակվեց գեն-մայոր Ա. Թամամշևը (Թամամշյան)։ Սակայն ռուս, իշխանությունները ի վիճակի չէին (և չէին էլ ուզում) բավարարել գաղթականության բոլոր պահանջները։ Եվ Գ-ի բազմաթիվ և բազմաբնույթ կարիքներն ու հոգսերը հոգալու աշխատանքը հիմնականում կատարեցին հայկական բարեգործական և նման այլ կազմակերպություններ։ Նրանց բոլորի ջանքերը միավորելու նպատակով էջմիածնում (1915-ի մարտ) և Պետրոգրադում (1916-ի մայիս) հրավիրվեցին Հայ գաղթականների համագումարներ։ . 1917-ի մայիսին Երևանում հրավիրվեց Արևմտահայերի համագումար (առաջին), որն ընտրեց Արևմտահայ խորհուրդ և բյուրո։
1914- ի Փետր. հեղափոխությունից հետո ժամանակավոր կառավարությունն իրականացրեց մի շարք միջոցառումներ, որոնք փոքր-ինչ հնարավորություն ստեղծեցին արևմտահայ Գ-ի համար՝ վերադառնալու իրենց բնակության վայրերը։ Սակայն Հոկտ. հեղափոխությունից (1917) հետո ռուս, զորքերը թողեցին արևմտյան Հայաստանը, և թուրքերը, խախտելով Երզնկայի զինադադարը (1917), ամբողջ ճակատով անցան հարձակման՝ ոչ միայն արևմտյան Հայաստանը վերագրավելու, այլև ամբողջ Անդրկովկասը գրավելու մտադրությամբ։ Արշավանքի հետևանքով Գ-ի մի մասը, որոնք վերադարձել էին իրենց տները, նորից կոտորվեց, մի մասն էլ նորից փախավ։ Հայաստանի Հանրապետության տարածքում կուտակվել էին մի քանի հազար Գ. և որբեր, որոնք մահանում էին համաճարակներից, սովից ու զրկանքներից։
1920- ի թուրք-հայկական պատերազմի ժամանակ թուրք, զորքերը գրավեցին Ալեքսանդրապոլի գավառը, որի բնակչության զգալի մասը և այնտեղ հավաքված Գ. փրկվելու համար ստիպված էին փախչել։ Գ-ի մի նոր ալիք էլ առաջացավ 1919-21-ին, երբ երիտթուրքական և քեմալական հայաջինջ քաղաքականության հետևանքով հայազրկվեց նաև Կիլիկիան։ Ֆրանսիայից լքված, բախտի քմահաճույքին հանձնված կիլիկեցի հայերի մի մասին կոտորեցին թուրքերը, փրկվածներն էլ հեռացան հարազատ վայրերից։
Թուրքական իշխանությունների իրագործած ջարդերի ու տեղահանությունների հետևանքով գաղթերից հետո արևմտյան Հայաստանը, Կիլիկիան, Թուրքիայի հայաբնակ շրջանները ամբողջովին զրկվեցին բնիկ հայ ժողովրդից։ Գ., որոնց թիվը կազմում էր շուրջ 800 հազար, սփռվեցին աշխարհով մեկ՝ ստվարացնելով տարբեր երկրներում գոյություն ունեցող հայ համայնքները։ Գ-ի կարգավիճակը քննվել է Ազգերի լիգայում (տես Ազգերի լիգան և Հայկական հարցը), որից հետո հայ Գ-ի մի մասը ստացել է այսպես կոչված, «Նանսենյան անձնագրեթ. 1920-40-ական թթ. ընթացքում շուրջ 150 հազար հայ հայրենադարձվել է խորհրդային Հայաստան։

«Հայ գաղթականներ» արտահայտությունը մեր օրերում կիրառվում է նաև 1988-1990 թվականներին Գարդմանքից, Նախիջևանից, Բաքվից, Սումգայիթից և հայաշատ այլ վայրերից հայերի բռնագաղթածներին, որը կազմակերպել էին Ադրբեջանի իշխանությունները։

Գրականություն

 Հայ ժողովրդի պատմություն, հ. 6, ե., 1981։
 U Դ ո, Մեծ դեպքերը վասպուրականու մ 1914-1915 թթ, ե., 1917։
 Ի շ խ ա ն յ ա ն Բ., Աղետի և տառապանքի աշխարհից (այց թուրքահայ փախստականներին), Թ., 1915։
 В ա ո ո յ ա ն Կ., Արևմտահայ գաղթականությունը և նրա վիճակը 19-րդ դարի 90ական թվականների վերջերին և 20-րդ դարի սկզբներին, ԲՀԱ, 1974, N 3։
 Братская помощь пострадавшим в Турции армянам, М.. 1898;
 Асланян С., Среди беженцев (Личные впечатления), Астрахань, 1915;
 Руководящие положения по устройству беженцев, П., 1916.

Հայոց ցեղասպանություն
Հայաստանի առաջին հանրապետություն

Հայ գաղթականներ


Prvi rod
 Eorl Mladi 2510 – 2545
 Brego 2545 – 2570
 Aldor Stari 2570 – 2645

Drugi rod

Tretji rod
 Eomer 3019 – 63 IV. veka

Rodoslovje v Tolkienovi mitologiji

Seznam rohanskih kraljev


Alair plebs (Francogallice Allaire, Gallonice Alaèr, Britonice Alaer) est commune Francicum 3'701 incolarum (anno 2012) praefecturae Mariculi in regione occidentali Britannia Minore.

 Indicem communium praefecturae Mariculi

Notae

Nexus externi

 Alair plebis pagina interretialis

 De hoc commune apud cassini.ehess.fr

Communia praefecturae Morbihani
Loci habitati praefecturae Morbihani

Alair plebs (Mariculum)


La Roche-Blanche est commune 2962 incolarum (anno 2007) Franciae praefecturae Podii Dumiatis in regione Arvernia iuxta Augustonemetum.

 Indicem communium praefecturae Podii Dumiatis

Nexus externi

 La Roche-Blanche pagina interretialis

Communia praefecturae Montis Dumae
Loci habitati praefecturae Montis Dumae

La Roche-Blanche (Podium Dumiatis)


Über den Fußball-Verbandspokal 2013/14 werden die Teilnehmer der 21 Landesverbände des DFB am DFB-Pokals der Frauen 2014/15 ermittelt. Die Sieger der Verbandspokale waren zur Teilnahme an der ersten Runde des DFB-Pokals berechtigt. Zweite Mannschaften dürfen nicht am DFB-Pokal teilnehmen. Sollte ein Aufsteiger in die 2. Bundesliga den Verbandspokal gewinnen rückt der unterlegene Finalist nach.

Endspielergebnisse
Die Tabelle gibt eine Übersicht über die Verbandspokal-Endspiele der Saison 2013/14. Die Mannschaft, die sich für den DFB-Pokal qualifiziert hatte, ist fett dargestellt. Die Abkürzungen hinter den Vereinsnamen stehen für die Spielklassenzuordnung der gleichen Saison: RL = Regionalliga; OL = Oberliga; VL = Verbandsliga; LL = Landesliga. Die folgende Zahl gibt die Ligenebene an. Bei der drittklassigen Regionalliga wird darauf verzichtet.

2013 14 Frauen
Verbandspokal Frauen 2013 14

Fußball-Verbandspokal 2013/14 (Frauen)


Միմոզա, տոնական աղցան, հիմնական բաղադրամասերն են պանիրը, ձուն, ձկան պահածոն, սոխը, կարագ և մայոնեզ։

Իր անունը ստացել է իր տեսքի պատճառով, նրան նայելիս հիշում ես միմոզա ծաղկի վառվռուն գույները։

Աղցանի հայտնիությունը ԽՍՀՄ-ում դարձավ նրա բաղադրության բազմազանության պատճառը։ Միմոզայի կլասիկ բաղադրությունը առաջարկում է օգտագործել սպիտակուցային շերտերով խաշած ձվերից, մեծ քերիչով քերված, պինդ պանիր, փոքր քերիչով քերված, կոնսերվացված ձկան բանկայի կեսը, Մայոնեզի բանկայի կեսը, պարուրված սերուցքային կարագով, քիչ կտրատված սոխ, կոնսերվացված ձկան մյուս կեսը։

Արտաքին հղումներ
 Միմոզա աղցանը բուլկու վրա

Աղցաններ
Ռուսական խոհանոց

Միմոզա (աղցան)


Curcuma zanthorrhiza (binomen a Gulielmo Roxburgh statutum et post huius mortem anno 1820 rite descriptum) est planta edulis et medicinalis generis Curcuma et familiae Zingiberacearum.

Bibliographia
 Th. Valeton, "New Notes on the Zingiberaceae of Java and Malaya" in Bulletin du Jardin Botanique de Buitenzorg Ser. 2, vol. 27 (1918) pp. 1-163, esp. pp. 61-65
 J. Skornickova, M. Sabu, "The identity and distribution of Curcuma zanthorrhiza Roxb. (Zingiberaceae)" in Gardens' Bulletin vol. 57 (Singapurae, 2005) pp. 199-209

Nexus externi

 "Curcuma zanthorrhiza Roxb." apud GRIN
 "Curcuma zanthorrhiza Roxb." apud Catalogue of Life

Curcuma
Plantae medicinales
Plantae edules
Taxa Roxburgh
Taxa 1820
Species plantarum

Curcuma zanthorrhiza


Earl Barrett, né le  à Rochdale (Angleterre), est un footballeur anglais, qui évoluait au poste de défenseur à Aston Villa et en équipe d'Angleterre.

Barrett n'a marqué aucun but lors de ses trois sélections avec l'équipe d'Angleterre entre 1991 et 1993.

Carrière
1985-1986 : Manchester City
1985-1986 : Chester City
1986-1987 : Manchester City
1987-1991 : Oldham Athletic
1991-1995 : Aston Villa
1994-1998 : Everton
1997-1998 : Sheffield United
1998-2000 : Sheffield Wednesday

Palmarès

En équipe nationale
 3 sélections et 0 but avec l'équipe d'Angleterre entre 1991 et 1993.

Avec Oldham Athletic
 Vainqueur du Championnat d'Angleterre de football D2 en 1991.

Avec Aston Villa
 Vainqueur de la Coupe de la ligue en 1994.
 Vice-Champion du Championnat d'Angleterre de football en 1993.

Avec Everton
 Vainqueur du Charity Shield en 1995.

Bibliographie

Notes et références

Liens externes

Naissance en avril 1967
Naissance à Rochdale
Footballeur international anglais
Joueur du Manchester City FC
Joueur de l'Aston Villa FC
Joueur de l'Everton FC
Joueur du Sheffield United FC
Joueur du Sheffield Wednesday FC
Joueur de l'Oldham Athletic AFC
Joueur du Chester City FC

Earl Barrett


«I Luh Ya Papi», ամերիկացի երգչուհի Ջենիֆեր Լոպեսի երգն է համագործակցությամբ ռեփեր Ֆրենչ Մոնտանայի հետ։ Երգը թողարկվել է 2014 թվականի մարտի 11-ին որպես Ջենիֆեր Լոպեսի «A.K.A.» կոչվող ութերորդ ստուդիական ալբոմի առաջին սինգլ։

Երգի նախապատմություն և կառուցվածք

Երգի պրեմիերան կայացել է 2014 թվականի մարտի 5-ին Power 106 ռադիոկայանի եթերում։ Բացի բնօրինակից, նույն օրը նաև ներկայացվում է ռեփեր Բիգ Շոնի ռեմիքս տարբերակը։ Մարտի 11-ին երգը պաշտոնապես թողարկվում է որպես Ջենիֆերի «A.K.A.» ալբոմի առաջին սինգլը։ Ապրիլի 21-ին երգչուհին իր SoundCloud-ի էջում հրապարակում է DJ Khaled-ի ռեմիքս տարբերակը, որում իրենց մասնակցությունն ունեն Ֆրենչ Մոնտանան, Բիգ Շոնը և Թայգան։

«I Luh Ya Papi»-ն հիփ հոփ երգ է, որը գրվել է Detail-ի, Անդրե Պրոկտորի, Ֆրենչ Մոնտանայի և Ջենիֆեր Լոպեսի կողմից։ Երգում Ջենիֆերը 3 տարբեր շեշտադրումներով ռեփ է կարդում և երգում է։ Երգի խոսքերը պարունակում են մի շարք ակնարկներ և «բացահայտ հղումներ» Ջենիֆեր Լոպեսի մարմնի վերաբերյալ։

Քննադատների կարծիք
Երգը հիմնականում արժանացել է դրական կարծիքների երաժշտական քննադատների կողմից։ The Guardian թերթի լրագրող Մայքլ Քրեգը չնայած այն անվանել է «ծիծաղելի վերնագրված», սակայն նա գրում է, որ երգի հուկը «կարող է ըստ էության պահանջել վիրահատություն ձեր գլխից դուրս գալու համար»։ Idolator կայքի լրագրող Մայք Ուոսը երգը համեմատել է երգչուհու 2011 թվականին թողարկված «I'm Into You» երգի հետ և գրում է․ «արտադրությունը ջեմով փաթեթավորված է գրավիչ հուկի հետ և կրկներգը զարհուրելի գրավիչ է։» Սքոթ Սթերլինգը Radio.com կայքից, իր հոդվածում երգն անվանել է «արևոտ և վարակիչ մեղեդիով»։

Տեսահոլովակ
Երգի տեսահոլովակը, որի ռեժիսորն է Ջեսսի Տերերոն, նկարահանվել է Մայամիում, Ֆլորիդա։ Տեսահոլովակի կադրերը նկարահանվել են առանձնատան ներսում և դրսում, լողավազանի մոտ, շքեղ զբոսանավի վրա և լուսավորված ստուդիայում։ Տեսահոլովակի տարբեր կադրերում Ջենիֆերը շրջապատված է կիսամերկ տղամարդկանցով։

Կենդանի կատարումներ
2014 թվականի մարտի 20-ին Ջենիֆեր Լոպեսը և Ֆրենչ Մոնտանան երգը կենդանի կատարել են American Idol (Ամերիկյան տաղանդ) հեռուստանախագծի շրջանակներում, որտեղ Ջենիֆերը նաև ընդգրկված է ժյուրիի կազմում։

Հիթ շքերթներ

Թողարկման պատմություն

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Երգի տեսահոլովակը Յութուբում
 Երգի բառերը  MetroLyrics.com կայքում

2014 սինգլներ
Ջենիֆեր Լոպեսի երգեր
Ֆրենչ Մոնտանայի երգեր
2014 երգեր

I Luh Ya Papi


Միջազգային նավավարության համար ծովահենությունը Սոմալիի ափերի մոտ վտանգ է դարձել 21-րդ դարի սկզբներին՝ այդ երկրի քաղաքացիական պատերազմի երկրորդ փուլից սկսած։ 2005 թվականից ի վեր բազմաթիվ միջազգային կազմակերպություններ՝ ներառյալ Միջազգային ծովային կազմակերպությունը և Համաշխարհային պարենի ծրագիրը, մտահոգություն են հայտնել՝ կապված ծովահենության դեպքերի աճի հետ։ Ծովահենությունը խոչընդոտում է բեռնափոխադրումների իրականացմանը և ավելացնում փոխադրական ծախսերը, որոնք, ըստ ՙՕվկիանոսները ծովահենությունից այն կողմ՚ կազմակերպության, համաշխարհային առևտրում արժենում են 6.6-ից 6.9 միլիարդ ԱՄՆ դոլար։ Համաձայն Տնտեսական հետազոտությունների Գերմանական ինստիտուտի՝ ծովահենության շուրջ սպեկուլյանտների արդյունաբերությունը ևս աճ է արձանագրել։ Մասնավորապես, ապահովագրական ընկերությունները օգտվում են ծովահենների հարձակումներից, քանի որ դրանից աճում են ապահովագրական պարգևատրումները։ ՄԱԿ-ի զեկույցը և նորությունների որոշ աղբյուրներ կարծում են, որ ծովահենությունը Սոմալիի ափերի մոտ մասամբ պայմանավորված է անօրինական ձկնորսությամբ։ Ըստ Տնտեսական հետազոտությունների Գերմանական ինստիտուտի և ԱՄՆ Կոնգրեսի Ներկայացուցիչների պալատի զինված ուժերի հանձնաժողովի՝ Սոմալիի ջրերում օտարեկրյա նավերի կողմից թունավոր արտանետումները նշանակալիորեն սահմանափակել են ձկնորսների՝ ապրելու համար փող աշխատելու հնարավորությունը։ Ի պատասխան՝ ձկնորսների կողմից զինված խմբեր ստեղծվեցին՝ կանգնեցնելու համար օտարերկրյա նավերը։ Ի վերջո, նրանք սկսեցին զբաղվել կոմերցիոն նավեր առևանգելով և փրկագին պահանջելով՝ որպես եկամտի այլընտրանքային աղբյուր։ 2009 թվականին ՙՎերդերՆյուզ՚-ի կողմից իրականացված հարցումը պարզեց, որ տեղական ափամերձ համայնքների մոտավորապես 70 տոկոսն այդ ժամանակ ՙվճռականորեն պաշտպանում է ծովահենությունը որպես երկրի տարածքային ջրերի ազգային պաշտպանության միջոց՚։ Ծովահենները հավատում են նաև, որ պաշտպանում են իրենց ձկնային տնտեսությունները և արդարադատություն են իրականացնում, ինչպես նաև՝ փոխհատուցում գողացված ջրային ռեսուրսների համար։ Որոշ զեկույցներ գտնում են, որ քաղաքացիական պատերազմի բռնկումից հետո արդյունավետ ազգային ծովափնյա պահակախմբի բացակայության և Զինված Ուժերի հետագա փլուզման պայմաններում ձկնորսները ձևավորել են կազմակերպված խմբեր՝ պաշտպանելու համար իրենց ջրային տարածքները։ Այս ամենն արտահայտվում է ծովահենների որոշ ցանցերի ընտրած անվանումներում, օրինակ՝ Ազգային կամավորական ծովափնյա պահակախումբ, որը ցույց է տալիս նրանց սկզբնական դրդապատճառները։ Ինչևէ, ծովահենությունը նաև շատ եկամտաբեր է, և, ըստ այլ զեկույցների, հենց ֆինանսական շահն է դարձել առաջնային դրդապատճառ ծովահենների համար։ 2010 թվականի առաջին կիսամյակի տվյալներով՝ ցամաքում՝ Սոմալիի կառավարության ջանքերը, իսկ ծովում՝ միջազգային ռազմանավերի գործունեությունը նպաստել են Ադենի ծոցում ծովահենների հարձակումների նվազմանը՝ տարեկան 86 դեպքից հասնելով 33-ի, և ստիպել ծովահեններին սևեռվելու այլ տարածքների՝ Սոմալիի ավազանի և Հնդկական օվկիանոսի այլ հատվածենրի վրա։ 2011 թվականի վերջում Սոմալիի ափերին ծովահենները կարողացել էին պատանդ վերցնել միայն չորս նավ՝ 22-ով պակաս, քան նախորդ երկու տարիներից յուրաքանչյուրում։ Նրանք նաև 52 չհաջողված փորձեր են կատարել այլ նավերի վրա՝ 16-ով պակաս, քան նախորդ տարում։ 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի տվյալներով ծովահենները տիրացել են 1 մեծ նավի և պատանդ են պահում մոտ 50 գերիների։

Ծովահենություն
Սոմալիի պատմություն
Կազմակերպված հանցագործություն

Սոմալիի ծովահեններ


NGC 414, yew cısımê asmêniyo. No cısım Katalogê Neweyê Pêroyi de taxımestareyê Maseyan miyan de ca gêno. 22 Tışrino Verên 1867 de terefê Herman Schultzi ra keşıf biyo.

Bıwane
 Taxımestare
 Galaksiye
 Estare
 Pulsar
 Nebula

Gıreyê teberi

Bıvênên
 Lista cısımanê NGC
 Lista astronoman

Çımey

Cısımê Asmêni
Asmênşınasiye

NGC 414


サーメット (cermet) は、金属の炭化物や窒化物など硬質化合物の粉末を金属の結合材と混合して焼結した複合材料。定義上は超硬合金と呼ばれる炭化タングステン (WC) を主成分としたものも含まれるが、これを別のものとして扱うことが多い。名称はceramics(セラミックス)とmetal(金属)からの造語である。これは、1959年にセラミックスよりは靭性の点が少し大きい工具材料として開発された。

全般的に耐熱性や耐摩耗性が高い反面、脆く欠けやすい。主に切削工具の材料として使われるほか、化学プラントの機械の部品や、高温用のノズルなどにも用いられている。

組成 (wt%) の一例としては、TiC-20TiN-15WC-10Mo2C-5Ni が挙げられる。

切削工具材質としてのサーメット
切削工具材質には、主に炭化チタン (TiC) や炭窒化チタン (TiCN) などのチタン化合物をニッケル (Ni) やコバルト (Co) で結合したものが多く用いられる。こうしたチタン系のサーメットは、超硬合金と比べて鉄との親和性が低く、鋼の仕上げ切削においてとくに有効とされる。そのほか、硬質化合物としては炭化ニオブ (NbC) なども用いられる。

関連項目
 超硬合金
超電磁ロボ コン・バトラーV

合金
複合材料

サーメット


Cameron Hardy Castleberry (born March 14, 1995) is an American soccer midfielder who last played for the Washington Spirit of the National Women's Soccer League.

Early life and collegiate career
Castleberry attended Ravenscroft School where she played on the soccer team. She scored 25 goals and notching 15 assists. In 2011, Castleberry was named the NC 3A Private School Player of the Year, the TISAC Conference Player of the Year, Region 1 Player of the Year. She was also nominated an All-State, All-Region and All-Conference selection in 2011 and 2012.

Castleberry attended the University of North Carolina at Chapel Hill, one of the most successful women's soccer programs in the United States. She played a key role for the Tar Heels in four years she spent there, becoming a starter from her sophomore year until her senior year.

Club career
On January 12, 2017, Castleberry became the 36th overall pick in the 2017 NWSL College Draft when she was picked by Washington Spirit. On May 6, 2017, she made her debut when she replaced Arielle Ship at the 65th minute of the match against Sky Blue FC. The Spirit waived Castleberry on June 29, 2017.

International career
Castleberry played for the United States U17 in 2011 and 2012. In February 2013 she was called for the United States U18 and in the same year she was called for the United States U20.

References

External links
Player's Profile at North Carolina Tar Heels
Player's Profile at USSF
Player's Profile at Washington Spirit

North Carolina Tar Heels women's soccer players
Washington Spirit players
National Women's Soccer League players
American women's soccer players
Living people
1995 births
Washington Spirit draft picks
Soccer players from Raleigh, North Carolina
Ravenscroft School alumni
Women's association football midfielders
Soccer players from North Carolina

Cameron Castleberry


Golema Rečica (, ) is a village in the municipality of Tetovo, North Macedonia.

Demographics
According to the 2021 census, the village had a total of 3.604 inhabitants. Ethnic groups in the village include:

Albanians 3.422
Macedonians 1
Others 181

According to the 1942 Albanian census, Golema Rečica was inhabited by 1303 Muslim Albanians.

In statistics gathered by Vasil Kanchov in 1900, the village of Golema Rečica was inhabited by 380 Muslim Albanians.

Sports
Local football club KF Reçica plays in the Macedonian Third League (West Division).

References

Villages in Tetovo Municipality
Albanian communities in North Macedonia

Golema Rečica


Գերմանիայի հայ ակադեմիակոսնների միություն 1860 (ՀԱՍ), ումնական, գիաամշակութային կազմակերպություն։ Հիմնադրվել է 2001 թվականի հունվարի 7-ին, Բոխում քաղաքում՝ որպես 1860 թվականին Գերմանիաում (Լայպցիգ) ստեղծված համանուն միության իրավահաջորդ։ Նպատակն է՝ «վերակենդանացնել գերմանահայ ուսանողության պատմական հարուստ ավանդույթները և փորձել հնարավորին չափ կազմակերպել հայ ուսանողության և երիտասարդ մտավորականների ստեղծագործական և հասարակական կյանքը Գերմանիայում»։ ՀԱՄ-ի առանցքն են կազմում Գերմանիայի, ինչպես նաև սփյուռքահայ տարբեր համայնքներից և Հայաստանից ժամանած աշակերտներ, ուսանողներ և երիաասարդ մտավորականներ։ Միությունը կազմակերպում է ոաումնամշակութային միջոցառումներ, ձգտում միավորել գաղութահայ կյանքից կտրված նախկին հայաստանաբնակներին, նպաստել Գերմանիայի և Հայաստանի գիտական և կրթական հաստատությունների միջև համագործակցության զարգացմանը։ ՀԱՄ-ի ջանքերով Բոխումում գործում է հայկական մեկօրյա դպրոց, որտեղ դասավանդվում են հայերեն, հայոց պատմություն, հայ գրականություն, Հայաստանի աշխարհագրություն։ ՀԱՄ-ը սկսել է հրատարակել միության գործունեությունը լուսաբանող տարեգիրք, ինչպես նաև միության շնորհալի անդամների ստեղծագործությունները ներկայացնող պարբերական մատենաշար։ Միության նախագահն է Ազատ Օրղուխանյանը։

Ակադեմիկոսներ

Գերմանիայի հայ ակադեմիականների միություն (Գերմանիա)


Զարուհի Համազասպի Փոստանջյան (), հայ քաղաքական գործիչ, «Երկիր ծիրանի» կուսակցության նախագահ (2017-2019), Ժառանգություն խմբակցության նախկին անդամ, ՀՀ Ազգային ժողովի նախկին պատգամավոր։ 2012 թվականի մայիսի 31-ից 2013 թվականի հոկտեմբերի 22-ը եղել է հիշյալ խմբակցության քարտուղար, 2013 թվականի հոկտեմբերի 22-ից 2014 թվականի փետրվարի 3-ը՝ խմբակցության ղեկավարն էր։ Երևանի ավագանու նախկին անդամ։

Կենսագրություն
Ծնվել է 1972 թվականի հունվարի 16-ին Երևանում։

 1990-1994 - Երևանի «ՄՅՈՒԴ» իրավաբանական ինստիտուտը։ Իրավաբան-իրավագետ։
 1993-1996 - աշխատել է Հայաստանի Հանրապետության բնապահպանության դատախազությունում՝ որպես ավագ տեսուչ։
 1998-1999 - աշխատել է «Հելսինկյան ընկերություն» հասարակական կազմակերպությունում՝ որպես իրավաբան։
 1999 - Հայաստանի Հանրապետության փաստաբանների միության կողմից ստացել է փաստաբանական գործունեությամբ զբաղվելու արտոնագիր։ Հայաստանի Հանրապետության փաստաբանների պալատի անդամ է։ Վերապատրաստվել է ԱՄՆ-ում, Շվեդիայում և Լեհաստանում։
 1999-2000 - աշխատել է «Կանանց իրավունքների կենտրոն» հասարակական կազմակերպությունում՝ որպես փաստաբան։
 1999-2000 - աշխատել է «Դիկէ» իրավաբանական ծառայություն ՍՊԸ-ում՝ որպես փաստաբան։
 2000-2002 - «Հայ Փաստաբանների միջազգային միություն» հասարակական կազմակերպությունում եղել է մի շարք ծրագրերի ղեկավար։
 2004-2005 - եղել է «էնդաքսի» ՍՊԸ տնօրեն։
 2006-2007 - աշխատել է ՀՀ ըմբշամարտի օլիմպիական մանկապատանեկան մարզադպրոցում՝ որպես իրավաբան։
 2000-2007 - եղել է «Փաստաբաններ մարդու իրավունքների համար» հասարակական կազմակերպության նախագահ, մի շարք ծրագրերի ղեկավար, միաժամանակ եղել է «Պրոմեթևս» և «Երկիր Մեդիա» հեռուստաալիքներով հեռարձակվող «Փաստաբան» հեռուստահաղորդման ծրագրի հեղինակ և վարող։
 2007 - 2012 - ընտրվել է ՀՀ Ազգային ժողովի 4-րդ գումարման պատգամավոր։ Ժառանգություն խմբակցության անդամ։
 մայիսի 6, 2012 թվական - Ազգային ժողովի պատգամավոր է ընտրվել համամասնական ընտրակարգով՝ «Ժառանգություն» կուսակցությունից։
 2014 թ․ դադարեցրել է անդամակցությունը «Ժառանգությանը»։

Պատգամավորական գործունեություն
 2007 թվականից Պետական-իրավական հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ է,
 2010 թվականից Գյուղատնտեսական և բնապահպանական հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ է,
 2013 թվականից Մարդու իրավունքների պաշտպանության և հանրային հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ է,
 2012 թվականի հուլիսից 2013 թվականի փետրվարը և 2013 թվականի սեպտեմբերից 2014 թվականի մարտը եղել է Էթիկայի հարցերով ժամանակավոր հանձնաժողովի անդամ,
 2012 թվականի սեպտեմբերից 2013 թվականի սեպտեմբերը եղել է Ժամանակավոր հաշվիչ հանձնաժողովի անդամ։

2014 թվականի դեկտեմբերի 4-ին Փոստանջյանը այն յոթ պատգամավորներից մեկն էր, ովքեր դեմ քվեարկեցին Հայաստանի ԵՏՄ անդամակցության պայմանագրին։

Լյուստրացիայի փորձերից մեկը Հայաստանի Երրորդ Հանրապետությունում
2011 թվականին Հայաստանի Հանրապետության գերագույն օրենսդրական մարմնի՝ Ազգային Ժողովի՝ խմբակցություններից մեկը՝ «Ժառանգության» փորձը, ՀՀ Գերագույն օրենսդիր մարմնի քննարկմանն ու հաստատմանը ներկայացնելու «Գաղտնազերծման մասին» օրենքի նախագիծը, որի հեղինակն էր պատգամավոր Զարուհի Փոստանջյանը, և որի նպատակն էր գաղտնազերծել մինչև 1991թ. սեպտեմբերի 21-ի Հայաստանի անկախության հանրաքվեն նախկին ԿԳԲ–ի, այսինքն՝ ԽՍՀՄ Պետական անվտանգության կոմիտեի, ինչպես նաև՝ հետախուզական, հակահետախուզական, օպերատիվ-հետախուզական գործունեություն իրականացնող մարմինների, օրինակ՝ ԳՌՈՒ–ի, այսինքն՝ ԽՍՀՄ–ի կամ Ռուսաստանի զինված ուժերի ռազմական հետախուզության, կամ այլ երկրների հատուկ ծառայությունների հետ բացահայտ կամ գաղտնի հիմունքներով աշխատած կամ համագործակցած անձանց։

Պարգևներ

Զարուհի Փոստանջյանը «Զորավար Անդրանիկ» հայոց համազգային միության կողմից պարգևատրվել է պատվոգրով, շքանշանով և հուշամեդալով՝ մասնագիտական հմուտ կարողությունների համար, իսկ Փաստաբանների պալատի կայացման գործում ներդրած մեծ ավանդի համար՝ ՀՀ փաստաբանների պալատի պատվոգրով։

Ընտանիք
Ամուսնացած է։ Ունի չորս զավակ։

Տես նաև
Լյուստրացիա (մաքրագործում)
Լյուստրացիան Հայաստանում
Թավշյա հեղափոխություն
Հայաստանի Չորրորդ Հանրապետություն
Հայաստանի Երրորդ Հանրապետություն

Արտաքին հղումներ
 Տեղեկատվություն ՀՀ Ազգային ժողովում Զարուհի Փոստանջյանի գործունեության մասին

Ծանոթագրություններ

Հայ քաղաքական գործիչներ
ՀՀ ԱԺ 4-րդ գումարման պատգամավորներ
ՀՀ ԱԺ 5-րդ գումարման պատգամավորներ
«Ժառանգություն» կուսակցության անդամներ
Հայ փաստաբաններ
Երևանի ավագանու 3-րդ գումարման անդամներ
Հայ իրավագետներ
Հայ իրավաբաններ

Զարուհի Փոստանջյան


Հայաստանում Ֆունկցիոնալ անալիզի, հետազոտություններն սկսվել են 1950-ական թվականներին ԵՊՀ-ում և ՀԽՍՀ ԳԱ մաթեմատիկայի և մեխանիկայի սեկտորում, ուսումնասիրվել են նոր տիպի եզրային խնդիրները հիլբերտյան տարածության մեջ Կոշիի օպերատորային խնդրին հանգեցնելու հարցերը (Ռաֆայել Ալեքսանդրյան)։ Պտտվող հեղուկի որակական տեսության մաթեմատիկական հետազոտություններին նվիրված աշխատանքների շարքի համար Ռաֆայել Ալեքսանդրյանը 1986 թվականին արժանացել է ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի։ Հետագայում մի շարք մաթեմատիկոսների աշխատանքներով էապես ընդլայնվել է հետազոտությունների թեմատիկան ինչպես ֆունկցիոնալ անալիզի, այնպես էլ դիֆերենցիալ և ինտեգրալ հավասարումների բնագավառներում։ Հետազոտությունների հիմնական ուղղություններն են օպերատորների տեսությունը, օպերատորային հավասարումները, ինքնահամալուծ օպերատորային հավասարումները և դրանց սպեկտրային տեսությունը։ Կամայական ինքնահամալուծ օպերատորի ռեզոլվենտի տերմիններով ներմուծվել է սպեկտրի կորիզի գաղափարը, մշակվել է սեփական ֆունկցիոնալների լրիվ համակարգի կառուցման ունիվերսալ եղանակ, և ըստ այդ ֆունկցիոնալների՝ սպեկտրային վերլուծության վերաբերյալ թեորեմներ։ Ապացուցվել են նոր տիպի առնչություններ, որոնցից բխում են սպեկտրի որակական բնույթը բնորոշող հայտանիշներ (Ռաֆայել Ալեքսանդրյան, Ռ. Մկրտչյան)։ Բանախյան հանրահաշիվների տեսության մեջ ապացուցվել են թեորեմներ, որոնք զարգացնում են Հոֆմանի արդյունքները Ստոունի-Վայերշտրասի տիպի թեորեմների ընդհանրացման ուղղությամբ, ինչպես նաև Վեռների թեորեմների դիսկ–հանրահաշիվների մաքսիմալության և ընդհանրացրած անալիտիկ ֆունկցիաների հանրահաշիվների վերաբերյալ։ Հետազոտվել են որոշ դասերի բագմանդամային օպերատորային փնջի սպեկտրային հատկությունները, առաջարկվել է նրանց սեփական ֆունկցիոնալների կառուցման եղանակ։ Բացահայտվել են Շրեդինգերի հավասարումն ընդգրկող որոշ դասերի ոչ ստացիոնար օպերատորային հավասարումների լուծումների ասիմպտոտիկ համարյա պարբերականության պայմանները։

Ֆունկցիոնալ անալիզ
Գիտությունը Հայաստանում

Ֆունկցիոնալ անալիզը Հայաստանում


Կամո Ալավերդյան (24 նոյեմբերի, 1967, Ղուզե Տաճար, Մարտունու շրջան - 24 մայիսի, 1994, Մարտակերտի շրջան), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։

Կենսագրություն
Կամո Ալավերդյանը ծնվել է 1967 թ. նոյեմբերի 24-ին Մարտունու շրջանի Ղուզե Ճարտար գյուղում։ Ավարտել է հայրենի գյուղի միջնակարգ դպրոցի ութերորդ դասարանը, ապա ուսումը շարունակել Մարտունի քաղաքի թիվ 125 պրոֆտեխուսումնարանի առևտրի բաժնում։ Ծառայել է Խորհրդային բանակում։ Զորացրվելուց հետո աշխատել է հայրենի գյուղի կոլտնտեսությունում։

Արցախյան շարժման տարիներին ծառայել է չորրորդ գումարտակում, այնուհետև Շուշիի գնդում ավագ լեյտենանտի զինվորական կոչում ուներ, վաշտի հրամանատար էր։ Մասնակցել է Աղդամի, Բերձորի, Ֆիզուլիի, Քարվաճառի, Մարտակերտի և այլ բնակավայրերի համար մղված մարտերին։ Զոհվել է 1994 թ. մայիսի 24-ին, Մարտակերտի շրջանում։ Հետմահու պարգևատրվել է «Մայրական երախտագիտություն` Արցախի քաջորդիներին» մեդալով։ Ամուսնացած չէր։ Հանգչում է Ղուզե Ճարտարի գերեզմանատանը։

Ծանոթագրություններ

Հայ ազատամարտիկներ
Նոյեմբերի 24 ծնունդներ
1967 ծնունդներ
Մայիսի 24 մահեր
1994 մահեր

Կամո Սաշայի Ալավերդյան


26(二十六、廿六、にじゅうろく、はたむ、はたちあまりむつ)は自然数、また整数において、25の次で27の前の数である。

性質
26は合成数であり、約数は 1, 2, 13, 26 である。
約数の和は42。
 素数を除いて σ(n) − n が平方数になる6番目の数である。1つ前は24、次は56。ただしσは約数関数。()
 = 0.0… (下線部は循環節で長さは6)
逆数が循環小数になる数で循環節が6になる5番目の数である。1つ前は21、次は28。
 26 = 2 × 13
10番目の半素数である。1つ前は25、次は33。
 n = 1 のときの 13 × 2 の値とみたとき1つ前は13、次は52。()
26 = 676
2乗して回文数になる最小の非回文数である。次は264。(264 = 69696)
3乗した数の各桁の数の和が元の数になる数である。26 = 17576, 1 + 7 + 5 + 7 + 6 = 26。
このような数は6個あり、他は1, 8, 17, 18, 27。
26 = 5 + 1 = 3 − 1
平方数と立方数に挟まれた唯一の自然数である。
26 + 1 = 677 であり、 n + 1 の形で素数を生む10番目の数である。1つ前は24、次は36。
26! = 403291461126605635584000000 である(27桁)。
散在型単純群の個数
 ノントーティエントの2番目の偶数である。1つ前は14、次は34。
各位の和が26になるハーシャッド数の最小は1898、10000までに9個ある。
各位の和が8になる3番目の数である。1つ前は17、次は35。
各位の平方和が40になる最小の数である。次は62。()
 各位の平方和が n になる最小の数である。1つ前の39は1116、次の41は45。()
各位の立方和が224になる最小の数である。次は62。()
 各位の立方和が n になる最小の数である。1つ前の223は1223335、次の225は126。()
 26 = 5 + 1
 n = 5 のときの n + 1 の値とみたとき1つ前は17、次は37。()
 n = 2 のときの 5 + 1 の値とみたとき1つ前は6、次は126。()
 26 = 1 + 5
 異なる2つの平方数の和で表せる7番目の数である。1つ前は25、次は29。()
 26 = 3 − 1
 n = 3 のときの n − 1 の値とみたとき1つ前は7、次は63。()
 n = 3 のときの 3 − 1 の値とみたとき1つ前は8、次は80。()
26 = 12 + 32 + 42
 3つの平方数の和1通りで表せる13番目の数である。1つ前は24、次は29。()
 異なる3つの平方数の和1通りで表せる3番目の数である。1つ前は21、次は29。()
 n = 2 のときの 1 + 3 + 4 の値とみたとき1つ前は8、次は92。()
 桁の調和平均が3になる2番目の数である。1つ前は3、次は33。()
例. = 3
 26 = 2 + 2 + 2
 n = 2 のときの n + n + n の値とみたとき1つ前は3、次は111。()

その他 26 に関連すること
原子番号26番の元素は、鉄 (Fe)。
第26代天皇は、継体天皇。
第26代内閣総理大臣は、田中義一。
通算して第26代の征夷大将軍は、足利義材(室町幕府第10代将軍)。
大相撲の第26代横綱は、大錦卯一郎。
アメリカ合衆国第26代大統領は、セオドア・ルーズベルト。
アメリカ合衆国の26番目の州は、ミシガン州。
 JIS X 0401、ISO 3166-2:JPの都道府県コードの「26」は京都府。
殷朝第26代帝は、庚丁。
周朝第26代王は、敬王。
第26代ローマ教皇はフェリクス1世(在位:269年1月5日~274年12月30日)である。
易占の六十四卦で第26番目の卦は、山天大畜。
クルアーンにおける第26番目のスーラは詩人たちである。
ラテンアルファベットの総数は、26個。
トランプのカードで黒のカードと赤のカードは、共に26枚。
伊号第二十六潜水艦(伊26)は、日本の潜水艦。
An-26 アントノフ26は、ソ連の輸送機。
AIM-26 ファルコンは、アメリカのミサイル。
B-26 マローダーは、アメリカの爆撃機。
C26 は、イギリスの潜水艦。
Do 26 は、ドイツの飛行艇。
スオミ KP/-26 は、フィンランドの短機関銃。
Mark 26 は、アメリカの核爆弾。
Mi-26 は、ソ連の輸送ヘリコプター。
P-26 ピーシューターは、アメリカの戦闘機。
RPG-26 は、ソ連の対戦車ロケット弾発射器。
PZL 26 は、ポーランドのスポーツ機。
S-26 は、アメリカの潜水艦。
各種の T-26
X-26 は、アメリカのグライダー。
26型軽巡洋艦は、ソ連のキーロフ級軽巡洋艦。
二十六年式拳銃は、大日本帝国陸軍の拳銃。
日本のプロ野球チーム千葉ロッテマリーンズでは、2005年より背番号26を「ファンのための番号」として欠番にしている(「ベンチ入り26人目の選手」という意味)。
第26集団軍は、中国人民解放軍陸軍の集団軍。
各国の第26師団
第26連隊
大日本帝国陸軍歩兵第26連隊
陸上自衛隊第26普通科連隊
日本二十六聖人:豊臣秀吉によって、長崎で粛清されたキリスト教徒。
26は、日本のバンドDIMENSIONのアルバム。
東京都にある市の数は26。

符号位置

関連項目
数に関する記事の一覧

脚注

26


Nicolas Vogondy est un coureur cycliste français, né le  à Blois. Professionnel de 1997 à 2013, il a notamment été champion de France sur route à deux reprises, en 2002 et 2008 ainsi que champion de France du contre-la-montre en 2010.

Carrière

1997-2004 : La Française des Jeux

Nicolas Vogondy passe professionnel en 1997 au sein de l'équipe La Française des jeux de Marc Madiot. Il réalise en 2002 sa meilleure saison au sein de l'équipe. Il remporte plusieurs victoires, la plus importante étant le championnat de France sur route disputé à Briançon. Dans la foulée, il termine dix-neuvième du Tour de France à un peu plus d'une demi-heure de Lance Armstrong.

2005-2006 : Crédit Agricole

2007-2009 : Agritubel

Non conservé par le Crédit agricole, Vogondy s'engage pour la saison 2007 dans l'équipe continentale Agritubel. Initialement engagé pour un an, il reste finalement trois ans dans l'équipe, jusqu'à l'arrêt de celle-ci. Cette équipe, évoluant en Continentale Pro, Vogondy n'est plus assuré de disputer les courses de niveau ProTour et doit donc se consacrer à un calendrier plus national. Pour sa première saison dans l'équipe, il se met en évidence en gagnant une étape du Rhône-Alpes Isère Tour ainsi qu'une étape et le classement final des Boucles de la Mayenne.

En 2008, il remporte cinq victoires, ce qui représente sa saison la plus prolifique. Il remporte ainsi une étape du Rhône-Alpes Isère Tour, le prologue des Boucles de la Mayenne ainsi qu'une étape et le classement général des Trois jours de Vaucluse. Il obtient aussi son deuxième titre de Champion de France sur route en s'imposant en solitaire à Semur-en-Auxois. Étant porteur du maillot tricolore lors du Tour de France, il est tout prêt d'en remporter la cinquième étape. Il est en effet rattrapé par le peloton dans les derniers mètres de la course, remportée au sprint par Mark Cavendish. En fin de saison, faisant partie de l'échappée finale, il termine quatrième d'un Paris-Tours remporté par Philippe Gilbert.

En 2009, il fait bonne figure lors du Rhône-Alpes Isère Tour. Il y remporte une étape et termine deuxième du classement final.

2010 : Bbox Bouygues Telecom
La Fédération française de cyclisme ne lui a pas délivré de licence pour la saison 2010 car un examen médical a révélé qu'il souffrait d'extrasystoles, des troubles du rythme cardiaque. Il doit rester au repos jusqu'au , date à laquelle il effectuera de nouveaux tests physiques. Autorisé à courir en février, il remporte sa première victoire au sein de sa nouvelle équipe en juin en remportant la  du Critérium du Dauphiné, épreuve qu'il termine en sixième position. Sur sa lancée, il remporte le championnat de France du contre-la-montre à Chantonnay devant Sylvain Chavanel et László Bodrogi. Mi-août, grâce à sa troisième place lors du contre-la-montre, il termine troisième du classement final du Tour du Limousin à 43 secondes de Gustav Larsson. Il participe alors au Tour d'Espagne et pour la première fois de sa carrière double deux grands tours.

Il annonce le  son départ de l'équipe vendéenne pour rejoindre pour deux ans l'équipe de Éric Boyer, Cofidis. À la fin de la saison, il est sélectionné par Laurent Jalabert pour participer au contre-la-montre au championnat du monde à Melbourne, en Australie.

2011-2012 : Cofidis
Nicolas Vogondy obtient plusieurs places d'honneur pendant le mois d'avril. Quatrième de la Route Adélie de Vitré le  avril, Il est aussi sixième du Circuit de la Sarthe le 8 puis il obtient la même place sur le Tour du Finistère huit jours plus tard. Détenteur du meilleur temps du prologue des Boucles de la Mayenne réalisé en 5 min 43 en 2008, il échoue en 2011 à la troisième place, battu par le Français Sébastien Turgot de l'équipe Europcar. Ses résultats étant moins notables, Vogondy ne participe pas au Tour de France. Il apprend en août qu'il est atteint d'une toxoplasmose depuis le mois de mai. Non prévu initialement au départ du Tour d'Espagne en raison de sa maladie, il est aligné à cause d'une erreur administrative de son équipe. Il abandonne pendant la sixième étape et met un terme à sa saison pour se consacrer à sa guérison.

En préparation pour la saison 2012, il se fracture une côte.

2013 : Accent Jobs-Wanty
L'équipe Cofidis n'ayant pas renouvelé son contrat, Vogondy signe pour un an avec la formation belge Accent Jobs-Wanty. Son contrat n'étant pas prolongé, Vogondy annonce la fin de sa carrière professionnelle au mois de novembre.

2014 : retour chez les amateurs et retraite cycliste
Dans la foulée de l'annonce de son retrait du professionnalisme, Nicolas Vogondy rejoint l'équipe amateur Pro Immo Nicolas Roux, qui évolue en première division française et qui a comme directeur sportif son beau-père. Il remporte la seconde étape disputée en contre-la-montre par équipes du Tour du Jura et le Tour du Canton des Aix d'Angillon sous ses nouvelles couleurs.
Au mois d'octobre, il dispute sa dernière course cycliste lors du Grand Prix des Foires d'Orval, à Saint-Amand-Montrond dans le Cher.

Palmarès sur route

Palmarès année par année

Résultats sur les grands tours

Tour de France
7 participations
 2001 :
 2002 :
 2003 :
 2007 :
 2008 :
 2009 :
 2010 :

Tour d'Italie
3 participations
 2000 :
 2004 :
 2006 :

Tour d'Espagne
3 participations
 2005 :
 2010 : non-partant ()
 2011 : abandon ()

Classements mondiaux

Notes et références

Liens externes

 Site officiel

Coureur cycliste français
Naissance en août 1977
Naissance à Blois

Nicolas Vogondy


Le pic du Bugatet est un sommet des Pyrénées françaises, du département des Hautes-Pyrénées, dans le massif d'Orédon/Aragnouet. Son versant sud se situe dans le parc national des Pyrénées.

Toponymie

Géographie

Topographie
S'élevant à  d'altitude, le pic de Bugatet se trouve sur la commune d'Aragnouet, deux kilomètres au sud du lac d'Orédon.

Géologie

Climat

Histoire

Voies d'accès
Difficile d'accès (escalade) à partir du pic Méchant, les principales difficultés se situent au pied du pic Méchant (pas de la Cau, ) et juste avant le Bugatet (brèche de Bugatet).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste des sommets des Hautes-Pyrénées
 Liste des massifs et sommets des Pyrénées

Liens externes

Bugatet
Bugatet
Bugatet

Pic de Bugatet


Stela Rök (Suecice Rökstenen) est lapis runis circa annum 800 inscripta, in oppido Rök Sueciae reperta, qua Varinn mortem filii sui Vāmōð lamentat. Textus (litterarum Sueciae antiquissimus) faciebus quinque exaratus, iam a Sopho Bugge anno 1910 et Ottone von Friesen anno 1920 interpretatus, quo ordine legendus sit nondum liquet. Verbis enim magna parte elucidatis, neque propositum neque ratio textus certe intellegitur. Versio his diebus a Petro Holmberg collegisque facta sic Latine vertere potest:
Post Vāmōð stant hae litterae quas pater Varinn filio morte dicato fecit.
In memoriam dicatur: spoliarum belli quae binae erant? quae inter aemulos duodecies accipiebantur?
In alteram Trucis memoriam dicatur: quis, vita sua iam novem hominum aetates sub Oriente amissa, rem hodie etiam dirigit? Equitavit propugnator animosus, hominum princeps, marisque Orientalis litora transcendit. Ecce praeclarorum primus scuto accincto armatus equitat.
In memoriam Trucis dicamus: cui iactura filiae suae ob ululatorem irrogata est?
In duodecimam dicamus: ubi equus proelii cibum videbit? ubi reges viginti iacebunt?
In tredecimam dicamus: qui reges viginti ad scintillorum concursum aderunt per vias quattuor, nominibus quattuor, e fratribus quattuor nati?
Valkiorum quinque, filii Rāðulf; Hraiðulforum quinque, filii Rōgulf; Hāislorum quinque, filii Haruð; Gunnmundorum quinque, filii Bern; at memoria Trucis (...)
Memoriam Trucis dicamus. Tempta! Quis fratris tuetur adytum? Quem vastator sanguine tingit?
Memoriam Trucis dicamus. Cui iuveni filius paritur? nullo mendacio. Qui gigantem vincere potuerit? nullo mendacio.
Concursus!

Notae

Bibliographia
 Hanna Åkerström, "Det tidigvikingatida runmaterialet: En inventering" in Futhark vol. 8 (2017 [2019 editum]) pp. 7–88
 Sophus Bugge, Der Runenstein von Rök in Östergötland, Schweden. Holmiae, 1910
 Otto von Friesen, Rökstenen. Upsalae, 1920
 Ottar Grønvik, "Runeinnskriften på Rökstenen" in Maal og Minde (1983)
 Helmer Gustavson, Rökstenen. Uddevalla, 2000
 Joseph C. Harris, "The Rök Inscription, Line 20" in Jeffrey Turco, ed., New Norse Studies: Essays on the Literature and Culture of Medieval Scandinavia (Ithacae: Cornell University Library, 2015) pp. 321-344
 Joseph C. Harris, "Myth and Meaning in the Rök Inscription" in Viking and Medieval Scandinavia vol. 2 (2006) pp. 45-109
 Joseph C. Harris, "The Rök Stone through Anglo-Saxon Eyes" in M. Kilpiö, L. Kahlas-Tarkka, J. Roberts, O. Timofeeva, edd., The Anglo-Saxons and the North: Essays Reflecting the Theme of the 10th Meeting of the International Society of Anglo-Saxonists in Helsinki, August 2001 (Tempe: Medieval and Renaissance Texts and Studies, 2009) pp. 11-46
 Per Holmberg, "Svaren på Rökstenens gåtor: En socialsemiotisk analys av meningsskapande och rumslighet" in Futhark vol. 6 (2015) pp. 65-106

 Lars Lönnroth, "The Riddles of the Rök-Stone: A Structural Approach" in Arkiv för nordisk filologi vol. 92 (1977)
 Bo Ralph, "Gåtan som lösning: Ett bidrag till förståelsen av Rökstenens runinskrift" in Maal og minne (2007) pp. 133–157
 Viktor Rydberg, Om Hjältesagan å Rökstenen. Holmiae, 1892; versio Anglica: William P. Reaves, interpr., "The Heroic Saga on the Rökstone" in Runestone Journal vol. 1 (2007)
 Henrik Schück, "Bidrag till tolkningen af Rökstenen" in Uppsala Universitets årsskrift (1908)
 Elias Wessén, Runstenen vid Röks kyrka. Holmiae, 1958

Documenta Suecica
Inscriptiones
Monumenta Sueciae
Scripta saeculo 9
Sueciae scripta
Documenta Nordica antiqua

Stela Rök


Pierre Nicolas Brunet, né à Paris en 1733, où il est mort le , est un écrivain et dramaturge français.

Biographie
Il s'annonça, dans la république des lettres par un poème héroïque en 4 chants intitulé Minorque conquise, 1756, Paris, in-8°. En 1758, il donna au Théâtre-Français une comédie en 5 actes et en vers, sous le titre des Noms changés, ou l'Indifférent corrigé. Cette pièce, sans avoir un grand succès, y fut jouée sept fois de suite. L'envie de se produire sur tous les théâtres porta Brunet à s'associer avec Antoine Jean Sticotti, un des acteurs de la Comédie-Italienne, pour y donner, en 1739, les Faux Devins, en 5 actes et en vers, avec des divertissements. L'année suivante, il composa pour la même scène la Rentrée des théâtres, en 1 acte et en vers. En 1762, il donna sans succès, au théâtre de la foire, la Fausse Turqile, ouvrage que Brunet n'avait pas fait seul, puisque l'historien de ce théâtre (t. 2, ) dit que les auteurs la retirèrent sans la faire imprimer. Il ne manquait plus à la muse errante de Brunet que de se montrer sur la scène lyrique ; il y parut en effet. Les directeurs de l'Opéra le chargèrent de faire des changements dans l'opéra de Scanderbergde la Motte, et dans-celui d' Alphée et Aréthuse. Il fit ensuite l'acte du Rival favorable, qu'on ajouta aux fêtes d'Euterpe ; enfin il donna Hippomène et Atalante, ballet héroïque en acte, représenté en 1769. II a même laissé dans ce genre, auquel il paraissait vouloir se fixer, une tragédie ballet en 5 actes, Théagène et Chariclée. La France littéraire de 1769 lui attribue encore un acte d'Apollon et Daphné.

Brunet, qui coopérait à la rédaction du Mercure de France pour la partie politique, a répandu dans ce journal plusieurs contes en prose, et autres pièces qu'il réunit depuis sous ce titre : le Passe-Temps, ou Recueil de contes, historiettes, etc., intéressants et récréatifs, Paris, 1789, in-12. Au milieu de tous ces ouvrages légers, il s'occupait d'un ouvrage sérieux, intitulé : Abrégé chronologique des grands fiefs de la couronné de France, Paris, 1759, in-8°, qu'il fit en société avec son père, et qui ne passe pas pour être exact. « Brunet, dit Desessarts, était très ce instruit ; il avait de la facilité pour écrire en vers et en prose ; mais il ne fut pas le maître d'étudier ses forces, et de se borner à ce qu'il aurait pu entreprendre avec soin ; d'ailleurs il vécut trop peu pour produire quelque ouvrage important. Une esquinancie l'enleva à l'âge de 58 ans. »

Source

Liens externes

 Pierre Nicolas Brunet sur César

Écrivain français du XVIIIe siècle
Dramaturge français du XVIIIe siècle
Naissance en 1733
Naissance à Paris
Décès en novembre 1771
Décès à Paris

Pierre Nicolas Brunet


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Mount Elliot.

Bungtod ang Mount Elliot sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Southland District ug rehiyon sa Southland, sa habagatan-kasadpang bahin sa nasod,  km sa habagatan-kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Mount Elliot.

Ang yuta palibot sa Mount Elliot kasagaran kabukiran. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa habagatan sa Mount Elliot.  Kunhod pa sa 2 ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Mount Elliot. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Milford Sound,  km sa amihanan-sidlakan sa Mount Elliot. Hapit nalukop sa kasagbotan ang palibot sa Mount Elliot. Sa rehiyon palibot sa Mount Elliot, busay talagsaon komon.

Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hunyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Oktubre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Pebrero, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga bungtod sa Southland
Kabukiran sa Nuzeland nga mas taas kay sa 1000 metros ibabaw sa dagat nga lebel

sv:Mount Elliot (kulle i Nya Zeeland, Southland)

Mga artikulo sa posisyon itarong ni bot

Mount Elliot (bungtod sa Nuzeland, Southland)


Limburgerhof station  – called Mutterstadt until 1930 – is in the town of Limburgerhof in the German state of Rhineland-Palatinate. Deutsche Bahn classifies it as a category 4 station and it has two platform tracks and two through tracks. The station is located in the network of the Verkehrsverbund Rhein-Neckar (Rhine-Neckar transport association, VRN) and belongs to fare zone 123. Its address is Am Bahnhofsplatz 1.

It is located on the Mannheim–Saarbrücken railway, which essentially consists of the Palatine Ludwig Railway (Pfälzische Ludwigsbahn, Ludwigshafen–Bexbach). It was opened on 11 June 1847, when the Ludwigshafen–Neustadt section of the Ludwig Railway was put into full operation under the name of Mutterstadt, since it originally served the municipality of Mutterstadt. Its present name was given to it because the settlement of Limburgerhof was established in the area from 1900; this was raised to an independent municipality on 1 January 1930.

In the meantime, it was rebuilt as a halt. Since December 2003, it has been served by lines S1 and S2 of the Rhine-Neckar S-Bahn. Its former entrance building is heritage listed.<ref name="denkmallisten.gdke-rlp.de">{{cite web | url=http://denkmallisten.gdke-rlp.de/Rhein-Pfalz-Kreis.pdf | publisher=denkmallisten.gdke-rlp.de |title= Nachrichtliches Verzeichnis der Kulturdenkmäler – Rhein-Pfalz-Kreis | accessdate=17 April 2017|language=de | format=PDF }}</ref>

 Location
The station is located in the northern part of the built-up area of Limburgerhof. The Mannheim–Saarbrücken railway runs through this area directly from northeast to southwest. In its west is the street of Bahnhofsplatz (station forecourt), in the east is Speyerer Straße. The station has bicycle parking, a store for travel supplies and barrier-free access.

 History
 Railway initiatives around Mutterstadt
Originally it had been planned to build a railway running north-south in the then Bavarian Circle of the Rhine (Rheinkreis). However, it was agreed to first build a railway running east-west, which was to be used primarily for transporting coal from the Saar district (now part of the Saarland) to the Rhine.

At first, however, it was unclear whether this would run through the area of the municipality of Mutterstadt. Speyer, the capital of the Palatinate, fought to become the eastern terminus of the route. It was argued essentially that the cathedral city was an old trading town, whereas Rheinschanze, which was alternatively proposed as the end of the line, would only serve the transit of goods as it was merely a military base. However, these endeavours did not succeed as the main focus of attention was on the Rhine-Neckar region—especially on Mannheim—and the export of coal to the area on the other side of the Rhine was regarded as more important.

Two options were discussed for the general route through Kaiserslautern, as the development of a route through the Palatinate Forest (Pfälzerwald) proved to be complicated. At first the responsible engineers considered a route through the Dürkheim valley. However, this proved impractical because its side valleys were too low, and above all the climb to Frankenstein would have been too steep. This would have required stationary steam engines and rope haulage to overcome the differences in altitude.

Originally, the line would have run along the southern edge of the village, but the municipality of Mutterstadt decided that the route should run in the extreme east of its territory at the time. As a result, no station was planned for the municipality. It was not until later that it was agreed to build a station in Mutterstadt.

 Further development (1847–1945)

The station was opened with the Ludwigshafen–Neustadt section of the Ludwig Railway on 11 June 1847. Because the stations in Rheingönheim and Mundenheim were not opened until a few decades later, it was the second last station from the west before the terminus in Ludwigshafen. Mutterstadt was connected from 1890 to the narrow-gauge Ludwigshafen–Dannstadt railway; for this reason, the station on the Ludwigsbahn was unofficially often referred to as Mutterstadt Hauptbahnhof.

In 1922, the station was integrated into the newly founded Reichsbahndirektion (Reichsbahn railway division) of Ludwigshafen. Starting from about 1900, the immediate catchment area of the station developed into a residential area at the initiative of BASF and on 1 January 1930 became an independent municipality as Limburgerhof. As a result the station's name was changed to Limburgerhof. During the dissolution of the railway division of Ludwigshafen on 1 April 1937, it was transferred to the railway division of Mainz.

 Developments since the Second World War
After the Second World War, Deutsche Bundesbahn assigned the station to the Bundesbahndirektion (Bundesbahn division) of Mainz, which was assigned all railway lines within the newly created state of Rhineland-Palatinate. On 1 August 1971, the station came under the jurisdiction of the railway division of Karlsruhe with the dissolution of the railway division of Mainz.

Despite its loss of traffic, the station was still classified as a station (rather than a halt) until the early 2000s. The platforms were made accessible for the handicapped in 2003 when they were upgraded for the integration of the Mannheim–Saarbrücken railway to Kaiserslautern into the network of the Rhine-Neckar S-Bahn. The S-Bahn was opened on 14 December 2003 and Limburgerhof station has been integrated in the network since then. At the same time, the railway tracks were rationalised and it was reclassified as a halt (Haltepunkt'', meaning it has no longer has any sets of points). Starting about a kilometre to the north of the station, a bypass line for long-distance traffic runs parallel to the existing route through Limburgerhof and originally had the function of bypassing the existing line through the neighbouring Schifferstadt station.

Infrastructure
The original entrance building on the east side of the railway station is a neoclassical structure with plaster work and was built in 1854. In addition, there was a toilet block and a wooden goods shed, which was demolished in 1992. After the Second World War a new entrance building was opened on the other side of the line.

References

Railway stations in Rhineland-Palatinate
Rhein-Pfalz-Kreis
Railway stations in Germany opened in 1847
1847 establishments in Bavaria

Limburgerhof station


Prof. Dr. Shalihuddin Djalal Tandjung, M.Sc. () adalah seorang ilmuwan dan pengajar Indonesia. Ia merupakan Guru Besar Ekologi dan Ilmu Lingkungan Universitas Gadjah Mada, Yogyakarta, dan pernah menjabat sebagai Staf Ahli Menteri Negara Lingkungan Hidup.

Pendidikan
 S1 Fakultas Biologi, Universitas Gadjah Mada, Yogyakarta (1968)
 S2 bidang Ekologi, Dept. of Life Science, Indiana State University, Terre Haute, Amerika Serikat (1977)
 S3 bidang Environmental Science and Pollution Ecology, the Louis Calder Conservation and Ecology Study Center, Dept. of Biology, Fordham University, New York, Amerika Serikat (1982)

Referensi

Pranala luar

 "Pakar: penataan tanaman harus pertimbangkan fungsi" Antaranews.com, 22 November 2012. Diakses 13 Juli 2013

Ilmuwan Indonesia
Guru Indonesia
Alumni Universitas Gadjah Mada
Cerdik Pandai Minangkabau
Tokoh dari Tanah Datar
Suku Tanjung

Shalihuddin Djalal Tandjung


Corbellini is a name of Italian origin which may refer to:

People
 Antonio Corbellini, Italian architect
 Carlo Corbellini, 18th-century Italian architect
 Domenico Corbellini, Italian architect
 Gilberto Corbellini (born 1958), Italian philosopher
 Giorgio Corbellini (1947–2019), Italian bishop
 Guido Corbellini (1890–1976), Italian engineer and politician
 Helena Corbellini (born 1959), Uruguayan writer and academic
 Isabella Corbellini (born 1972), Italian athlete
 Luigi Corbellini (1901–1968), Italian painter
 Vanni Corbellini (born 1955), Italian actor
 Vital Corbellini (born 1959), Brazilian bishop

Corbellini


Ereignisse
 Der Locus Award wird zum ersten Mal verliehen.

Literaturpreise

British Science Fiction Association Award

Hugo Award

Locus Award

Nebula Award

Neuerscheinungen Literatur

Neuerscheinungen Filme

Neuerscheinungen Fernsehserien

Neuerscheinungen Computerspiele

Neuerscheinungen Heftserien
 Terra Astra, 1971–1985 im Moewig-Verlag mit insgesamt 643 Heften

Conventions
29. Worldcon, 2.–6. September, Boston, Vorsitzender: Tony Lewis, Ehrengäste: Clifford D. Simak (pro) & Harry Warner, Jr. (fan)

Geboren
 Elizabeth Bear
 Eugie Foster († 2014)
 Cory Doctorow
 Stanley Gallon
 Sofia Samatar
 Lawrence Schimel
 Jeff Somers

Gestorben
 Sergej Bobrow (* 1889)
 John W. Campbell (* 1910)
 Fritz E. W. Enskat (* 1898)
 C. C. MacApp (Pseudonym von Carroll M. Capps) (* 1913)
 Gyula Macskássy (* 1912)
 Howard L. Myers (* 1930)
 Russ Winterbotham (* 1904)
 Philip Wylie (* 1902)

Siehe auch

 Fantasy-Jahr 1971

Liste (Literatur)
Liste (Filme)
Liste (Computerspiele)

Science-Fiction-Jahr 1971


Edirne, yew wılayetê Tırkiyay. Merkezê wılayetê Edirne bacarê Edirneyo. Riyê erdê wılayeti pêro pia 6.276 km²yo. Wılayetê Edirney Trakya de sinorê Bulğarıstan u Yunanıstani dero. Yewbina zi dormey Edirne de wılayetê Qırxlareli, Tekirdağ u Çanaxqele estê.

Nıfus
Nıfusê wılayetê Edirney 396.462 nefero. (Gorey amardışê serra 2007ıne)

Qezê Edirney
Qezay merkezi ra piya wılayetê Edirney de 9 (new) qezey estê.

 Edirne
 Enez
 Havsa
 İpsala
 Keşan
 Lalapaşa
 Meriç
 Süloğlu
 Uzunköprü

Çımey
 Sitey Edirneyo resmi

Edirne (wılayet)

Edirne (wılayet)


Անյոզինե (), կոմունա Իտալիայում, Լոմբարդիա մարզի Բրեշիա գավառում։

Բնակչությունը կազմում է 1875 մարդ, խտությունը՝ 144 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 13 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 25030։ Հեռախոսային կոդ՝ 00365, փոստային ինդեքս 25071։

Արտաքին հղումներ
 Քաղաքի գլխավոր կայք

Ծանոթագրություններ

Իտալիայի բնակավայրեր

Անյոզինե


Wellenberge–Rüsterberg ist ein Naturschutzgebiet in der Einheitsgemeinde Hohe Börde im Landkreis Börde in Sachsen-Anhalt.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG 0013 ist 17,69 Hektar groß. Es liegt teilweise im FFH-Gebiet "Olbe- und Bebertal südlich Haldensleben" und ist vom Landschaftsschutzgebiet "Flechtinger Höhenzug" umgeben.

Das aus zwei Teilflächen bestehende Naturschutzgebiet liegt südwestlich von Haldensleben in Bebertal. Die südliche Teilfläche umfasst einen Teil des überwiegend nach Norden exponierten Hangs des Wellenbergs, die nördliche Teilfläche liegt auf dem nach Süden exponierten Hang des Rüsterbergs. Zwischen den beiden Teilflächen verläuft das Tal der Beber.

Das Gebiet steht seit 1940 unter Schutz (Datum der Verordnung: 5. Oktober 1940). Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Börde.

Wellenberg

In der südlichen Teilfläche des Naturschutzgebietes stockt überwiegend ein Hangwald mit Hainbuche, Feldulme, Winterlinde, Stiel- und Traubeneiche sowie Berg- und Spitzahorn. Die Strauchschicht ist hier gut entwickelt und wird u. a. von Europäischem Pfaffenhütchen, Gewöhnlicher Hasel, Schwarzem Holunder und Eingriffeligem Weißdorn gebildet. Auf den flachgründigeren Hangschultern stockt Traubeneichen-Hainbuchenwald mit Winterlinden.

An den Unterhängen wachsen verschiedene Frühlingsgeophyten wie Hohler und Mittlerer Lerchensporn, Waldgelbstern, Gefleckter Aronstab, Hohe Schlüsselblume, Gelbes Windröschen und Waldbingelkraut. Die Waldränder werden von Staudenfluren geprägt.

An die Waldflächen schließen sich am Hang des Wellenbergs überwiegend Ackerflächen an, während das Tal der Beber von Grünflächen geprägt ist. Im Nordosten grenzt das Naturschutzgebiet an die Wohnbebauung von Bebertal II.

Rüsterberg

Die nördliche Teilfläche des Naturschutzgebietes wird von Trockenrasengesellschaften geprägt. Auf flachgründigen Böden wachsen Grasnelken, Raublättriger Schafschwingel, Ohrlöffel-Leimkraut, Kartäusernelke, Felsengelbstern und Mauerpfefferarten. Auf den Lößböden der Südhänge kommen Walliser Schwingel, Pfriemengras, Blaugrünes Labkraut, Frühlingsadonisröschen, Purpurkönigskerze und Illyrischer Hahnenfuß vor.

Das Naturschutzgebiet grenzt auf dem Rüsterberg teilweise an Ackerflächen und teilweise an die Wohnbebauung von Bebertal. Im Tal wird es von der Beber begrenzt.

Fauna

Das Naturschutzgebiet zeichnet sich durch eine artenreiche Vogelwelt aus. So sind hier u. a. Neuntöter, Braunkehlchen, Nachtigall und Waldlaubsänger zu finden. Weiterhin sind Säugetiere wie Mauswiesel, Iltis und Dachs heimisch.

Literatur

 Bruno Weber: Die Wirbeltiere des Naturschutzgebietes "Wellenberge-Rüsterberg". In: Jahresschrift des Kreismuseums Haldensleben, Band 9, Kreismuseum Haldensleben, 1968.

Weblinks
 Wellenberge–Rüsterberg, Landesverwaltungsamt Sachsen-Anhalt

Naturschutzgebiet im Landkreis Börde
Geographie (Hohe Börde)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Wellenberge-Rüsterberg


Benjamin Karl Appl (* 26. Juni 1982 in Regensburg) ist ein deutscher Opern-, Konzert- und Liedsänger mit der Stimmlage Bariton.

Beruflicher Werdegang
Aufgewachsen ist Benjamin Appl in seiner Heimatstadt Regensburg, wo er mit 10 Jahren ins Musikgymnasium der Regensburger Domspatzen eintrat, mit der Stimmlage Alt. Dort erhielt er seine Grundausbildung in Musik und Gesang. Nach dem Abitur machte er eine Lehre als Bankkaufmann und absolvierte 2009 erfolgreich das Betriebswirtschaftsstudium mit einem Diplom. Parallel dazu schloss er an der Hochschule für Musik und Theater München und der Bayerischen Theaterakademie August Everding seine Gesangsausbildung mit Auszeichnung ab. Gesangsunterricht erhielt er unter anderen bei Edith Wiens und Helmut Deutsch. 2010 bis 2013 studierte Appl an der Guildhall School of Music and Drama in London in der Gesangsklasse von Rudolf Piernay. Großen Einfluss auf seinen künstlerischen Werdegang hatte Dietrich Fischer-Dieskau, bei dem er privat als dessen letzter Schüler bis 2012 studierte.

Appl lebt seit 2010 in London.

Repertoire

Durch das Studium in der Theaterakademie in München lag in der Ausbildung von Benjamin Appl und in den ersten Jahren seiner Sängerkarriere der Focus bei der Oper. Sein Repertoire umfasst inzwischen ein großes Spektrum im Kunstlied, es umspannt eine weite Epoche von der Renaissance bis in die heutige Zeit. Einige zeitgenössische Komponisten komponierten Werke für ihn, wie Kit Armstrong, Marian Ingoldsby, György Kurtág, Nico Muhly,, Susan Oswell und Matthias Pintscher. Für das Konzerthaus Dortmund erarbeitete er zusammen mit György Kurtág in mehrfachen Arbeitsphasen dessen Hölderlin Gesänge, die dann in einem Gesprächskonzert im Februar 2020 in Dortmund aufgeführt wurden. Seine ersten CDs, unter anderem mit Liedern nach Gedichten von Heinrich Heine veröffentlichte Appl bei Champs Hill Records. 2016 unterzeichnete er einen langfristigen Exklusiv-Vertrag mit Sony Classical.

Oper
Zu Appls Opernengagements zählen der Graf (Conte) in Mozarts Le nozze di Figaro sowie Guglielmo in Mozarts Così fan tutte in London, die Titelrolle in Benjamin Brittens Owen Wingrave in Banff, der Aeneas in Henry Purcells Dido and Aeneas beim Aldeburgh Festival und Brighton Festival, der Minister in Johann Strauß' Wiener Blut in München, der Schaunard in Puccinis La Bohème mit dem Münchner Rundfunkorchester und der Baron Tusenbach in Eötvös' Tri Sestri im Münchner Prinzregententheater und an der Berliner Staatsoper Unter den Linden. Im Sommer 2014 sang er die Rolle des Leo in Bernhard Ganders Das Leben am Rande der Milchstraße bei den Bregenzer Festspielen, eine Auftragskomposition des Wiener Konzerthauses, Wien Modern sowie der Bregenzer Festspiele. Er arbeitete mit internationalen Dirigenten.

Konzert
Als Konzertsolist ist Appl unter anderem mit der Academy of Ancient Music, Akademie für Alte Musik Berlin, dem Bach-Collegium Stuttgart, den Berliner Barock Solisten, dem Concerto Köln, der Deutsche Kammerphilharmonie Bremen, dem Gabrieli Consort und Dunedin Consort, London Philharmonic Orchestra, NHK-Sinfonieorchester, NDR Radiophilharmonie, Philadelphia Orchestra, Royal Liverpool Philharmonic, Philharmonia Orchestra, dem Seattle Symphony Orchester, der Sächsischen Staatskapelle Dresden, dem Symphony Orchestra of India, den Wiener Symphonikern, und mehrfach mit den Orchestern der BBC (BBC Symphony Orchestra, BBC Scottish Symphony Orchestra, BBC Concert Orchestra und BBC Philharmonic) aufgetreten. Zu seinem Oratorien-Repertoire gehören Werke wie Bachs Johannespassion, Matthäuspassion und Weihnachtsoratorium, Brahms' Ein deutsches Requiem, Händels Der Messias, Haydns Die Schöpfung, Orffs Carmina Burana und Brittens War Requiem. 2012 sang Benjamin Appl bei einem Konzert in der päpstlichen Sommerresidenz Castel Gandolfo für Papst Benedikt XVI. Psalmvertonungen, was weltweit live übertragen wurde.

Lied

Benjamin Appl gibt regelmäßig Liederabende in der Wigmore Hall und bei der Schubertiade Vorarlberg und trat darüber hinaus bei den Musikfestivals Rheingau Musik Festival, Schleswig-Holstein Musik Festival, Edinburgh Festival, Ravinia Festival, Heidelberger Frühling, Klavier-Festival Ruhr und Oxford Lieder Festival auf. Des Weiteren sang er u. a. im Festspielhaus Baden-Baden, in der Carnegie Hall, im Concertgebouw (Amsterdam), in der Elbphilharmonie und dem Louvre. Im Dezember 2018 sang er vor 16.000 Leuten Mahlers Rückert-Lieder in der Ōsaka-jō Hall. Einer seiner Schwerpunkte sind Lieder im Deutschland des 19. Jahrhunderts. Er konzertierte mit diversen internationalen Pianisten, unter anderen mit Graham Johnson, Malcolm Martineau und Kristian Bezuidenhout. Über Appls Interpretation des klassischen Kunstlieds schreibt Michael Stallknecht in der Süddeutschen Zeitung:

Spezielle Projekte
Im Herbst 2019 präsentierte Benjamin Appl sein eigenes Radioprogramm auf BBC Radio 3 mit dem Titel A Singer's World, in welchem er einen Einblick in das Leben eines klassischen Sängers des 21. Jahrhunderts gewährte. Im Frühjahr 2020 spielte Appl die Hauptrolle in einer neuen Filmproduktion mit dem Titel Breaking Music, die in Buenos Aires und Berlin gedreht wurde und sich mit Tango beschäftigt, aber auch mit den Gemeinsamkeiten und Unterschieden zwischen Tango und deutschem Kunstlied.

Lehrtätigkeit

Seit September 2016 unterrichtet Benjamin Appl an der Guildhall School of Music and Drama in London als professor of German song. Er unterrichtet in Meisterkursen und Workshops weltweit.

Ehrungen
Appl erhielt 2012 den Schubert-Preis der Deutschen Schubert-Gesellschaft. Ferner wurde er von der Yehudi-Menuhin-Stiftung "Live Music Now" sowie der Studienstiftung des deutschen Volkes gefördert und erhielt 2003 ein Stipendium des Richard-Wagner-Verbandes. 2014 wurde Appl für das Radio 3 New Generation Artists scheme des Britischen Senders BBC sowie als "ECHO Rising Star" der Europäischen Konzerthallenorganisation ausgewählt. 2016 wurde Appl mit dem Gramophone Award als New Artist of the Year 2016. ausgezeichnet. Für sein Soloalbum Heimat erhielt er den Prix Dietrich Fischer-Dieskau (Bester Liedsänger) 2017/18 von der Académie du disque lyrique Orphées d'Or.

Diskografie

 Felix Mendelssohn: Complete Songs Vol. 1. Klavier: Malcolm Martineau. Champs Hill Records, 2014.
 Felix Mendelssohn: Complete Songs Vol. 2. Klavier: Malcolm Martineau. Champs Hill Records, 2015.
 Robert Schumann: Lieder und Duette. Mezzosopran: Ann Murray, Klavier: Malcolm Martineau. Linn Records, 2016.
 Stunden, Tage, Ewigkeiten. Lieder mit Gedichten von Heinrich Heine. Klavier: James Baillieu. Champs Hill, 2016.
 Franz Schubert: Lieder. Live-Aufnahme, Klavier: Graham Johnson. Wigmore Hall Live, 2016.
 Georg Philipp Telemann: Reformations-Oratorium 1755. TWV 13:18. Chor des Bayerischen Rundfunks, Bayerische Kammerphilharmonie, Dirigent: Reinhard Goebel. Sony Classical, 2017.
 Heimat. Klavier: James Baillieu. Sony Classical, 2017.
 Johannes Brahms: The Complete Songs Volume 7. Klavier: Graham Johnson. Hyperion Records, 2018.
 Johann Sebastian Bach: Arien. Concerto Köln. Sony Classical, 2018.
 Jean Sibelius: Kullervo op. 7. Sopran: Helena Juntunen, BBC Scottish Symphony Orchestra, Dirigent: Thomas Dausgaard. Hyperion Records, 2019.
 Luciano Berio: Transformation. Arrangements von frühen Liedern von Gustav Mahler. Sinfonieorchester Basel, Dirigent: Ivor Bolton. Sony Classical, 2019.
 Gabriel Fauré: The Secret Fauré III. Requiem op. 48. Balthasar-Neumann-Chor, Sinfonieorchester Basel, Dirigent: Ivor Bolton. Sony Classical, 2020.
 Kantaten der Bach-Familie. Solokantaten für Bass von Carl Philipp Emanuel Bach, Johann Christoph Friedrich Bach und Johann Sebastian Bach. Berliner Barock Solisten, Dirigent: Reinhard Goebel. Hänssler Classic, 2020.
  Hans Sommer: Orchestral Songs. Zusammen mit Mojca Erdmann (Sopran), Anke Vondung (Mezzosopran), Mauro Peter (Tenor), Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin, Leitung: Guillermo García Calvo. Pentatone, 2021
 Franz Schubert: Lieder with Orchestra, Münchner Rundfunkorchester, Leitung: Oscar Jockel, BR-KLASSIK, 2023

Weblinks
 Benjamin Appls Homepage
 Sony Classical's Exklusivkünstler Benjamin Appl
 Klangbeispiele und Fotos auf der Website von Benjamins Appls Generalmanagement
 Klangbeispiele und Fotos auf der Website der deutschsprachigen Agenturvertretung Benjamin Appls
 NDR Kultur à la carte vom 10. März 2023: Studiogast: Benjamin Appl

Einzelnachweise

Musiker (Regensburg)
Opernsänger
Bariton
Deutscher
Geboren 1982
Mann

Benjamin Appl


Eldar Yunis oğlu Salayev () — Azərbaycan alimi, fizika-riyaziyyat elmləri doktoru, akademik, 1983–1997-ci illərdə Azərbaycan EA-nın prezidenti, Azərbaycan SSR Dövlət mükafatı laureatı (1972).

Həyatı
Eldar Salayev 1933-cü ildə dekabrın 31-də Naxçıvan şəhərində dünyaya gəlmişdir. 1970–1973-cü illərdə Azərbaycan EA Fizika İnstitutunda elmi işlər üzrə direktor müavini. 1972-ci ildə Azərbaycan Dövlət mükafatı laureatı adını, 1975-ci ildə fizika-riyaziyyat elmləri doktoru alimlik dərəcəsini almışdır. 1979-cu ildən professordur. 1980-ci ildə EA-nın müxbir üzvü, 1983-cü ildə isə həqiqi üzvü seçilib. 1983–1997-ci illərdə Azərbaycan EA-nın Prezidenti seçilmişdir. Akademik S.İ.Vavilov adına, H.Z.Tağıyev adına, N.Nərimanov adına mükafatların laureatıdır. İslam Akademiyasının üzvüdür.

20 iyun 2022-ci ildə vəfat etmişdir.

Elmi fəaliyyəti
Eldar Salayev bərk cisim fizikası, kvant elektronikası və fotoelektronika sahəsində görkəmli alimdir. Əsas işləri yarımkeçiricilərin tədqiqinə müxtəlif halların enerji spekterlərinin öyrənilməsinə aiddir. Salayev sürətli elektronlar dəstəsi vasitəsilə ilk dəfə laylı kristallarda induksiyalanmış şüalanmanı aşkara çıxarmış və bu sinif yarımkeçiricilərdə qeyri-xətti optik xassələri öyrənmişdir. Həmin tədqiqatlar lazer şüaları çevricilərinin yaranmasına imkan vermişdir. Salayevin rəhbərliyi ilə yarımkeçiricilər əsasında deflektor, deşifrator, fotoqəbuledicilər, elektron mikrosoyuducuları, metroloji tətdqiqatlar üçün qurğular yaradılmışdır. Yüksəkixtisaslı kadrların hazırlanmasında xidməti vardır.

Laylı kristallarda və darzolaqlı yarımkeçiricilərdə aldığı yeni fundamental nəticələr çox geniş və xüsusi tətbiq oblastlarına malik, spektrin ultrabənövşəyi görünən və 30 mkm-dək infraqırmızı oblastlarında işləyən fotoqəbuledicilərin, elektron optik çeviricilərin yaradılmasına nail olmuşdur. Rəhbərliyi altında 1973-cü ildə Bakıda xüsusi təyinatlı fotoqəbuledicilər, elektron-optik çeviricilər, elektron mikrosoyuducuları, bu ceviricilərin metrologiyası üçün cihazlar layihələşdirən və tədqiq edən, onların tam istehsalını, sınağını və sənaye miqyasında tətbiqini həyata keçirə bilən keçmiş ittifaqda yeganə Fotoelektronika İnstitutu yaradılmış və qısa müddətdə dünya standartları səviyyəsində yeni fotoqəbuledicilər, gecə görmək üçün elektro-optik çeviricilər, mənfi 120–130 °C-dək soyutma verən elektron mikrosoyuducular, metrologiya və ölçmə texnikası sahəsində cihazların müxtəlif təyinatlı növləri işlənilmiş və institutun təcrübə zavodunda tam istehsalı təşkil edilmişdir. Yaradılmış yeni cihazlar keçmiş İttifaqın müxtəlif zavodlarında seriya ilə istehsalata tətbiq olunmuşdur. İnstitutda buraxılan material, cihaz və qurğuların hamısı institutun öz layihələri olmuş, dövlət sifarişi ilə yerinə yetirilmiş və əksər hallarda xüsusi ekstremal şəraitdə işləmək üçün nəzərdə tutulmuşdur. Bu cihazlar Kurçatov adına Atom enerji institutunda termo nüvə sintez zamanı yüksək temperaturlu plazmaya nəzarət qurğusu, lazer nişanlanma sistemi, yerin təbii sərvətlərini tədqiq edən "Kosmos", "Resurs-01", "Resurs-09" kosmik aparatları, Mars planeti və onun Fobos peykini tədqiq edən "Fobos" avtomatik stansiyası, müxtəlif markalı və təyinatlı pilotsuz sistemlər, 1984-cü ildə birinci dəfə Moskva şəhəri və vilayətinin istilik xəritəsini çəkən uçan aparat, müxtəlif raket, təyyarə və yerüstü döyüş maşınlarında və s. müvəffəqiyyətlə istifadə olunmuşdur. İnstitutun texnologiyası və iştirakı ilə ilk dəfə olaraq kosmik aparatda çəkisizlik şəraitində müxtəlif yarımkeçiricilərin kristalları göyərdilmişdir.

Əsas elmi nailiyyətləri
İlk dəfə olaraq güclü qeyri-xətti laylı GaSe kristallarında aşağıdakı hadisələr müəyyən olunmuşdur: İndusiyalanmış şüalanma, yaxın IQ oblastda faza sinxronizmi şəraitində ikinci optik harmonikanın generasiyası, IQ diapazonunda impuls və kəsilməz lazer şüalarının spektrin görünən oblastına çevrilə bilməsi, elektron-deşik eksiton cütünün elektron-deşik mayesinə kondensə olunması.
Laylı və dar keçirici zonalı yarımkeçiricilərdə fiziki təqdimatların istiqaməti inkişaf etdirilmiş, IQ qəbuledicilərin və mənbələrin yaradılması üçün yeni texnoloji proseslər işlənmişdir. Mülki və xüsusi təyinatlı müxtəlif növ optoelektron qurğular işlənmiş, yaradılmış və onların istehsalı təşkil olunmuşdur.

Elmi – təşkilati fəaliyyəti
 Avropa Elmlər Akademiyasının akademiki
 Beynəlxalq İslam Elmlər Akademiyasının akademiki
 A.M.Proxorov adına Mühəndis Elmlər Akademiyasının akademiki
 "Orion" EİB-nın Fəxri doktoru

Elmi Tədqiqat İşləri
E.Salayev 420 elmi əsərin və 88 ixtiranın və patentin, 4 monoqrafiyanın müəllifidir.

Elmi əsərləri
 The induced ratiation in Gase. Dokl. AN SSSR, T.161, № 5, 1965.
 Gase-a new effektive material for non-linear optic, Pisma v JETF, v. 16, № 3, 1972.
 The defjrmation phenomena in cristals, UFN, t.155, № 1. 1988.
 Quantum oscillations under lazer pulses aktion in the e-Gase laycrcd crystal. v. JETF, v. 51, № 3, 1990.
 Phase-matched second harmonic generation at 789,5 HM in a Gase cristal. Appl.Phys.Lett., v. 69(6), 1996.
 Effective Nonlinear GaSe Crystal.Optical Properties and Applications. Lazer Physics, 19, № 5, pp. 1092–1104, 2009.

İctimai-siyasi fəaliyyəti

Azərbaycan Milli İstiqlal Partiyasının üzvü olmuş və 2005-ci il oktyabrın 29-da dövlət çevrilişinə cəhddə və kütləvi iğtişaşlar törətməkdə iştirakda ittiham edilərək həbs olunub. Az sonra - noyabrın 16-da akademik barəsində seçilən həbs qətimkan tədbiri dəyişdirilmişdi.

Mükafatları
 Azərbaycan SSR Dövlət mükafatı — 1972
 "Qırmızı əmək bayrağı" ordeni
 "Şöhrət" ordeni — 31 yanvar 1997.

İstinadlar

AMEA prezidentləri
Azərbaycan fizikləri
Azərbaycan Milli Məclisinin I çağırış deputatları
AMEA Fizika İnstitutunun alimləri
AMEA-nın həqiqi üzvləri
Ensiklopedik əhəmiyyəti təsdiqlənmiş alim məqalələri
Azərbaycan Milli İstiqlal Partiyası Siyasi Şurasının üzvləri

Eldar Salayev


Camairagum  (olim: CamariacumCamariagum) (Italiane: Camairago) est oppidum Italiae, et fractio municipii Castri ad Gerundum. Incolae Camairagenses appellantur.

Historia
Camairagum fuit municipium Italicum circiter 840 incolarum, in Provincia Laudensi Regionis Langobardiae situm.

Die 1 Ianuarii 2018 municipium Camairagi se coniunxit cum municipiis Cavacurtae ut constituiret municipium novum Castri ad Gerundum.

Ecclesia Catholica Romana
 Dioecesis Laudensis

 Langobardia (regio),
 Provincia Laudensis,
 Laus Nova (urbs),
 Castrum ad Gerundum (municipium).

Notae

Nexus externi
 Situs publicus

Pinacotheca

Fractiones in Provincia Laudensi
Vici in municipio Castri ad Gerundum
Municipia abrogata Italiae

Camairagum


創成川(そうせいがわ)は、北海道札幌市の中心を流れる石狩川水系伏籠川支流の一級河川に分類される、人工河川である。札幌市を東西に画する起点となっている。江戸時代に「大友堀」として作られ、1874年(明治7年)に「創成川」と改名された。長さ14.2km、流域面積は19.0km2ある。

札幌本府建設の中核となった川であり、また札幌市の防火・風致・下水道の洗浄・灌漑などにも大きな役割を果たしてきた川でもある。

流路

幌平橋付近の豊平川から分流して北に向かう。札幌市の中心を流れ、札幌市北区の石狩市との境界付近で伏籠川に合流する。すすきの付近の南7条までの上流約2.5キロは、鴨々川(かもかもがわ)と呼ばれ、流路が蛇行している
。南7条からは流路がほぼ一直線になり、札幌駅付近までの中央区を経て北区と東区の境を流れながら太平駅付近の学園都市線線路を潜り抜ける所までが中流で、そこから先の下流は北区内を流れる。中・下流は幹線道路である創成川通(国道5号、国道231号)が並走し、中流部分は片側4車線の中央分離帯となっている。下流部分は幹線道路が上下線とも右岸を走り、左岸は遊歩道を含む緑化地帯としてポプラなどの樹木が植えられている。

歴史

1866年(慶応2年)に幕府(箱館奉行石狩役所)の役人・大友亀太郎が札幌村を開く際に開削した用水路・大友堀が前身である。

開拓以前の札幌市付近は豊平川が形成した広大な扇状地であり、豊平川はいくつもの分流を形成していた。大友堀は、現在の南4条西2丁目付近で、胆振川(豊平川分流の鴨々川のさらに分流。現在は暗渠化)から水を引き、北6条の現在のJR札幌駅付近から東に進路を変え(現在の「ファイターズ通り」(旧名は「斜め通り」)がその跡地)、逆S字を描くように流れたのち、大友の役宅の裏(現在の北13条東16丁目、札幌村郷土記念館の東にある大友公園)で豊平川の旧河道である伏篭川に注ぐものであった。大友堀は、開削当初は単に「用水」又は「用悪水」と呼ばれ、稲作のための用水路としての用途の他、湿地部の悪水(灌漑や飲料に適さない水)を処理するためなどの目的で用いられた。

1869年(明治2年)に開拓使の札幌本府建設が始まると、開拓使役人・佐々木貫蔵の建議により、石狩方面から札幌へ物資を運ぶために大友堀は拡張された。1870年(明治3年)南6条から南3条にかけての上流部には、大岡助右衛門の開削・吉田茂八の請負によって吉田掘が掘られ、鴨々川に付けられた。また、北6条以北の下流部には寺尾秀次郎と木村萬平によって寺尾堀が掘られ、麻生町の裏で琴似川(現在の旧琴似川)に付けられた。なお、寺尾堀は現在の小樽市銭函方面まで延長する計画もあったという。翌1871年(明治4年)に船が航行できるよう拡張し、それと同時に創成橋が架けられた。後にこの橋から名をとって、大友堀は創成川と呼ばれるようになった。1874年(明治7年)には鴨々大水門と2か所の水門を設けてさらに便をはかった。1880年(明治13年)に札幌まで鉄道が通ると、水運は廃止された。

1886年(明治19年)から1890年(明治23年)にかけて、道庁によって、寺尾堀を延長し茨戸まで一直線に北上する現在の下流部が開削された。寺尾堀を含むこの新しい下流部は「琴似新川」とよばれ、当初は琴似川の排水を目的としたものであった。さらに、琴似新川に沿って「茨戸新道」(現在の石狩街道)も開設された。その後も拡張・改修工事は行われ、1897年(明治30年)に完成した。創成川は再び水運に使われたが、札幌 - 茨戸間の落差が大きく、深度が不足したため、パナマ運河式の水門が7つ設けられた。1911年(明治44年)、札幌軌道が札幌 - 茨戸間に馬車鉄道を開通させると、水運は次第に使われなくなった。

また、1887年(明治20年)に札幌に下水道が開設されると、創成川(鴨々川)と鴨々川の分流であった胆振川は排水に利用された。

明治時代に創成川はしばしば溢れたため、大正初年まで毎年治水費を計上して護岸工事を施し、その後も断続的に護岸修繕や河岸の敷地整備等を行った。1925年(大正14年)ごろ北6条以東の旧大友堀の下流部が埋め立てられ、創成川の下流部は琴似新川に一本化された。創成川は1939年(昭和14年)、風致地区に指定されたが、戦時中は荒廃に任せたので、1948年(昭和23年)より臨時復興専門委員会の答申を取り入れて復旧整備にかかり、両岸に街路樹や芝を植えたり、遊歩道を設けるなどをして、景観保持に努めた。

1972年(昭和47年)、札幌オリンピックを契機に、両岸に片側4車線の道路が整備され、同時に2箇所のアンダーパスも設置された。1990年代に入ってから、創成川のアメニティの回復を訴える市民団体により、2つのアンダーパスを連続化し、その地上部を緑化してはどうか、という提案がなされた。これを受けて、札幌市は2004年(平成16年)から「創成川通アンダーパス事業」を実施する。川の両岸(東西)を繋ぎ、水と緑に親しめる交流・憩いの場として、2011年(平成23年)4月に創成川公園がオープンした。

現在、創成川の東河岸周辺では再開発が盛んに行われている。内容については創成川東を参照のこと。

その他

 古い地図と記録によって、創成川付近に今は失われた小さな川や堀が他にいくつかあったことが知られる。
 創成川の母体となった大友堀の終点付近は、現在は大友公園となっており、公園内には堀を復元した造形が配置されている。また、この付近はかつては公共用地だったため、堀跡は1960年代までそのまま残っていたという。
明治期から1950年代にかけては、毎年6月15日に北海道神宮例大祭(札幌まつり)が開かれると、創成川べりの南1条から南6条まで露店や見世物小屋などが出て、多くの見物客で賑わった。だが、1959年(昭和34年)にサーカス小屋の火事で、逃げ出したゾウが民家に飛び込む事件が起こったため、以降は創成川べりから祭囃子が遠のくこととなった。
 創成川は、かつては水量の多い清流として知られており、1960年代までは創成川中流から上流(鴨々川)の周辺に、呉服屋や染物屋が数多く軒を連ねていた。染物屋が市松模様に染められた色とりどりの友禅を竹竿に引っかけ、川で水洗いしている光景が、日常的に見られたという。1970年代以降は都市化によって川の汚染が進んだが、鴨々川では1978年頃から町内会や市民有志によるゴミ拾いや草取り、石磨きなどの清掃活動が毎年行われており、現在では春と秋の年2回実施されている。また、創成川でもボランティアによるゴミ拾いが定期的に行われている。
 鴨々川の語源については、京染めをしていたことから京都の鴨川を模したという説、鴨の飛来地であることからそう呼ばれるようになったという説の他、1896年(明治29年)の陸地測量部発行5万分の1地形図「札幌」に「カムム」の名が見えることから、アイヌ語の「カム」(茂る、覆いかぶさるの意)に由来したという説などがある。同川では、1975年(昭和50年)からの河川整備事業で遊歩道などが整備され、毎年5月から10月までは約5千匹のコイが放流されている。また、中島公園には水遊び場も設けられている。近年は渡り鳥のカモが札幌の都心部でも見られるようになり、冬でも凍らない鴨々川で数十羽が越冬している。「鴨々川遊び場」として1985年手づくり郷土賞受賞(ふれあいの水辺部門)。

脚注

参考文献
 北海道庁『北海道名勝誌』、1911年。
 札幌區役所編『札幌區史』、1911年
 札幌市史編集委員会編『札幌市史 政治行政編』、1953年
 牧野拓道著「すすきの今昔」すすきのタイムス社 、1976年
 読売新聞北海道支社編『語りつぐほっかいどう100年 第1集』、1977年
 『ひがしく再発見 まちの歴史講座 東区の原風景』札幌市東区役所、2002年
 『角川日本地名大辞典 1 北海道』

外部リンク

 創成川通アンダーパス連続化事業
 【札幌開発建設部】石狩川治水100年 石狩川治水に係わる主な事業 - 国土交通省 北海道開発局
 大友堀
 鴨々川水門
 札幌・茨戸間運河
 札幌市-北区役所ホームページ|北区の紹介|歴史と文化|エピソード・北区‐第4章:川と並木[郷愁をそそるながれ]

北海道の河川
石狩川水系
北海道遺産

創成川