Çay – Çay bitkisinin dəmlənməsi ilə əldə olunan isti içki. Çay bitkisi, bugünkü Cənub-Qərbi Çin, Tibet, Şimali Myanma və Hindistanın şimal-şərqini əhatə edən bölgədə meydana gəldi və burada müxtəlif etnik qruplar tərəfindən dərman içkisi olaraq istifadə edilməyə başlanıldı.

Çayın tarixi
Öz tarixi təkamülündə müxtəlif dəyişikliklərə məruz qalan çay içkisi qədim Çində tez həlledilən formada istifadədən tutmuş dövrümüzdə kofeinsizləşdirilmiş' soyuq çay, hətta üzvi çay (ekoloji cəhətdən təmiz ərazilərdə becərilən bitki ibtidai dövrlərdə olduğu kimi emal edilir) formalarına qədər inkişaf etmişdir. Çayın tarixində daha maraqlı rəqəm 1908-ci ildə geniş yayılmış paket (birdəfəlik) çayların ABŞ-də istehsalıdır.

Çay ağacının vətəni Çin hesab edilir. Məhz çinlilər yarpaqdan hazırlanmış həlimin insan orqanizmi üçün tonlaşdırıcı təsirinə diqqət yetirmiş və bu bitkinin becərilməsinə başlamışlar. Çayla bağlı ilk xatirələrə təxminən 5000 il bundan əvvəl Çin əlyazmalarında rast gəlinir.

Miflər və rəvayətlər
Çin mədəniyyətinə görə, çay (mədəniyyət qəhrəmanı, əkinçilik və tibbin himayəçisi, bütün sənətkarlıq və incəsənət sahələrini yaradan, Üç Böyükdən biri) Şen-nun tərəfindən kəşf edilmişdir. Rəvayətə görə, İmperator Şen-nun, dərman bitkiləri tapmaq üçün içərisində su qaynatdığı üçayaqlı qazanıyla birlikdə səyahət edirmiş. Miladdan əvvəl 2737-ci ildə çay ağacının bir neçə yarpağı qaynar su qabına düşür. Dəm həm dadlı olur və həm də gümrahlıq gətirir. O vaxtdan bəri Şen-nun başqa heç bir içki içməyir.

Sonralar yaranan başqa bir mifə görə, çayı məşhur Buddist vaiz, Çan-buddizmin banisi Bodhidharma icad etmişdir. Rəvayətə görə, eramızın 519-cu ilində Bodhidharma meditasiya edərkən yuxuya gedir. Ayılanda, qəzəblənərək kirpiklərini yolub (və ya göz qapaqlarını kəsir) yerə atır. Səhəri gün həmin yerdə çay ağacı pöhrələri böyüyür. Bodhidharma, yarpaqlardan dəmlənən çayın yuxunu qovduğunu aşkar edir.

Çində çay
Çayı ilk dəfə məhz Çində əvvəl dərman vasitəsi kimi, sonra içki kimi istifadə edilmişdir.

Hələ Xan sülaləsi dövründə çay dərman kimi istifadə olunurdu. Eramızın V əsrində çay əvvəlcə imperator sarayında və monastırlarda, daha sonra qonaqevlərində və şəxsi evlərdə içki kimi istifadə olunmağa başlandı. Tan sülaləsi dövründə (VII–IX əsrlər) çayı türk xalqlarına satmağa başladılar. Birinci minilliyin ikinci yarısına qədər çay içmək qaydaları müəyyənləşdirildi, Çinlilər çayı dəmləməkdən və çaya duz qatmaqdan imtina etdilər. 778-ci ildə Lu Yuy "Çay Kanonu"-nu yazdı. O dövrdə çay, adətən briket şəklində hazırlanırdı, dəmlənməzdən əvvəl həvəngdəstə xırdalanırdı.
Sun imperiyası dövründə yarpaq çayı və toz şəklində (bir az su ilə çırpılırdı) çaydan istifadə edilirdi və çay içmək isə, ən pik həddi Sun çay mərsaimi olan zərif bir əyləncəyə çevrildi. Yaponlar məhz bu üsulla çay hazırlamağı mənimsəmiş və daha sonralar öz çay mərasimlərinə daxil etmişlər.

XIII əsrdə Çində çay mədəniyyətinin yox olması, Monqol istilası ilə əlaqələndirilir. Monqol istilası, nəticəsində bir çox mədəni nailiyyətlər unudulmuşdur. Yalnız Min sülaləsi dövründə çay mədəniyyəti dirçəlmişdir, ancaq fərqli bir əsasda: Çinlilər tamamilə yarpaq çaya keçdilər. Bu əsasən isti suda dəmlədikləri yaşıl çay idi. Avropalılar həmçinində Ruslar ilk dəfə məhz bu çayla və onun hazırlanma üsulu ilə tanış oldular. Çay və çay mədəniyyətinin tanınmış bilicisi, Çinin güclü mancur imperatoru Hongli (1736–1795) idi.

XVIII—XIX əsrlərdə baş verən siyasi təlatümlər, tiryək müharibələri, daha sonra XX əsrin birinci yarısındakı müharibələr və inqilablar ümumilikdə Çin mədəniyyətinə və xüsusən çay üçün ciddi bir zərbə oldu. Bütün bu hadisələr XIX əsrin birinci yarısına qədər dünya bazarına çıxarılan çayın demək olar ki hamısını istehsal edən Çinin öz mövqeyini tamamilə itirməsinə və bəzi dövrlərdə ümumiyyətlə çay ixrac etməməsinə səbəb oldu. 1949-cu ildən sonra sosialistlərin on illik hakimiyyəti ərzində vəziyyət yaxşılaşmağa başladı, lakin Mədəni inqilab çay ənənələrini lazımsız və artıq elan etdi. Nəticədə, Çinin ənənəvi çay mədəniyyəti demək olar ki məhv oldu, nisbətən digər dövlətlərin Çin diasporalarında və Tayvanda qorunub saxlanıldı. 1970-ci illərin ortalarından etibarən Çin və Tayvanda çay ənənələri yenidən canlanır, odur ki, Çinin müasir çay mədəniyyətinin yaşı 40 ildən çox deyil və tamamilə oturuşmuş hesab edilə bilməz. Məsələn, demək olar ki, hər çay klubunda Çin çay mərasi fərqli qaydada tətbiq olunur.

Hal-hazırda Çində çox sayda sadə və ətirli çay növüləri istehlak və istehsal olunur. Çinin çay ixracatındakı payı yenidən artır. 1980-ci illərdə bir neçə faizdən dünya çay istehsalının dörddə birinə və ya daha çoxuna yüksəlib.

Çay (chai) və ti (tea) sözlərinin mənşəyi və yayılma etimologiyası
Dünyanın müxtəlif dillərində çayı təmsil edən sözlərin əsasən iki fərqli tələffüzü var: çay (chai) və ti (tea). XVI əsrin müstəmləkəçilik tarixinin əvvəlində Avropaya ilk dəfə məhz Portuqaliya çay və çay içmə vərdişini gətirmişdir. O vaxt Portuqallar Çjunvan bölgəsi və Quandun əyaləti ilə ticarət edirdilər. Çay orada cha kimi tələffüz olunurdu, bu səbəbdən "çay" (chai) tələffüzü Portuqaliyalılar tərəfindən qəbul edilir və Cənubi Amerikadakı bir çox ölkə kimi digər müstəmləkələrə gətirilir. Bundan əlavə, bu təyinat ərəb ölkələri və Rusiyaya da quruyolla ticarətin inkişafı ilə daxil olmuşdur.

On altıncı əsrin sonlarında Tzin sülaləsi dövründə Çin (və Yaponiya) dəniz embarqo siyasəti tətbiq edir. Xarici ticarətə nəzarət çox sərt idi. O dövrdə Tayvan hələ Çjen Çen tərəfindən işğal edilməmişdi, İspan və Hollandiyalı müstəmləkəçilər adada yerləşdirilmişdi. Fucyen (Fujian) əyaləti Tayvana yaxın olduğundan və Fucyen özü əkinçilik üçün uyğun olmadığından əhali qaçaq çay ticarəti ilə məşğul olurdu. Çay Amoy ləhcəsində "te" kimi tələffüz edildiyi üçün Holland və İspan müstəmləkəçiləri bu tələffüzü qəbul etdilər. 16-cı və 17-ci əsrin əvvəllərində Hollandiyalılar Cənubi və Cənub-Şərqi Asiyada ticarətdə üstünlük təşkil etdikləri üçün "te" sözü İspaniya, Fransa, Almaniya, İtaliya, Böyük Britaniya və digər ölkələrə və onların müstəmləkələrinə yayılır.

Yetişdirilməsi və yığımı
Çay hazırlamaq üçün xammal kimi, xüsusi əkin sahələrində çox miqdarda yetişdirilən çay kolunun yarpaqlarından istifadə edirlər. Bu bitkinin böyüməsi üçün, kifayət qədər rütubətli isti bir iqlim tələb olunur. Çay sahələrinin əksəriyyəti tropik və ya subtropik iqlimi olan ərazilərdəki dağ yamaclarında yerləşir. Çayın ən çox istehsal olunduğu Çin, Hindistan və Afrikada ildə dörd dəfəyə qədər çay yığımı həyata keçirilir. Ən çox ilk iki məhsulun çayları bəyənilir. Çay becərilməsinin iqtisadi cəhətdən əsaslandırıldığı ərazinin şimal sərhədi təqribən Azərbaycan, Gürcüstan və ya Rusiyanın Krasnodar ərazisinin enliyində uzanır. Çay kolu daha yüksək enliklərdə də böyüyə bilər, ancaq çay hazırlanması üçün onu becərmək faydasızdır.

Çay yarpaqları əl ilə toplanır və çeşidlənir. Əla növ çaylar üçün ya açmamış, ya təzə açan tumurcuqlar ya da ən gənc yarpaqlar istifadə olunur, daha "qaba" çaylar yetişmiş yarpaqlardan hazırlanır. Yığıcıların işi olduqca ağır və monotondur: hazır qara çay və xam yarpağın kütlə nisbəti təxminən 1/4 qədərdir, yəni 1 kiloqram çay almaq üçün 4 kiloqram yarpaq yığmaq lazımdır. Yığıcılar üçün, keyfiyyət standartlarına riayət etmək və kollardan yalnız lazımi yarpaqları götürmək şərtilə, gündə 30–35 kq yarpaq istehsal normasıdır. Yüksək keyfiyyətli çay üçün xammal əsasən kiçik sahələrdə becərilir (təxminən 0,5 hektar). Bu kiçik sahələr dağ yamaclarında səpələnmiş şəkildə yerləşdiyindən, yarpağın yığılması üçün bir əkin sahəsindən digərinə getmək lazım gəlir. Müasir sənaye əkinləri ümumiyyətlə məhsul yığımının davamlılığını təmin etmək və məhsuldarlığı artırmaq üçün kifayət qədər böyükdür, bu əkin sahələrində yığılmış yarpaqlar çayın kütləvi istehsalı üçün istifadə olunur.

Əl ilə yığılması çayın becərilmə imkanlarını məhdudlaşdırır. Çayın becərilməsi yalnız kifayət qədər yüksək məhsuldarlığa malik və yığıcıların əl əməyinin kifayət qədər ucuz olduğu bölgələrdə məntiqlidir. Çay yarpaqlarının toplanmasını və çeşidlənməsini mexanikləşdirilməsi üçün bir neçə dəfə cəhdlər edilmişdir. Xüsusən, SSRİ-də, hələ 1958-ci ildə mexanikləşdirilmiş çay yığan kombayn yaradıldı, lakin mexanikləşdirilmiş yığma texnologiyası bu günəcən işlənib tamamlanmayıb. Kombaynlar tərəfindən toplanan yarpaqlar (əsasən qurumuş yarpaqlar, zibil, budaq qırıntıları düşməsi səbəbindən) çox aşağı keyfiyyətə malikdir. Odur ki, bu cür çay ya ən aşağı keyfiyyətli çay istehsalı üçün, ya da əczaçılıq sənayesində (kofein və çayda olan digər maddələrin təcrid edilməsi məqsədilə sonrakı emal üçün) istifadə olunur.

Adi ev şəraitində də çay yetişdirmək mümkündür.

Təsnifatı

Çay bitkisinin növünə görə
 Çin çeşidi (Thea sinensis var. sinensis): Çin (məsələn, Yunnan çayı, ulun çayı və s.), Yapon (Sença), Darcilinq, Formoza, Vyetnam, İndoneziya, Gürcü və s.

 Assam çeşidi (Thea sinensis var. assamica): Hindistan (Assam, və s.), Seylon, Keniya, Uqanda və s.,

 Kamboca çeşidi (yuxarıda göstərilənlərin təbii hibrididir): Hind-Çininin bəzi bölgələrində yetişdirilir.

Mənşəyinə görə

Çin
Çin dünya çay istehsalının dörddə birindən çoxuna sahibdir, yaşıl və qara çaylar istehsal edir, eyni zamanda ağ və sarı çayların, ulun və Puer çaylarının istehsal olunduğu yeganə ölkədir. Bütün Çin çayı Çin çay kolu çeşidindən əldə edilir. Çin çaylarının əhəmiyyətli bir hissəsi bütövyarpaqdır. Çay yarpağını qatlamaq üçün ona müxtəlif forma və ölçü ("iynələr", "ləçəklər", "yumaqlar") verən bir çox texnologiyalar var. Bəzi elit növlər üçün yarpaqlar böyük top şəklində yığılır və çay dəmlənərkən qönçə formasında açılır. Adi ucuz Çin çayları isə qırıla və ya doğrana bilər.
Bir çox ətirli çay növləri istehsal olunur. Aromatizasiya bitki hissələrinin, giləmeyvələrin, meyvələrin, sitrus qabığının birbaşa çaya əlavə edilməsi ilə, ətirli yağlar əlavə edilərək, quru çayın ətirli maddənin yanında saxlanması ilə, hətta bəzi məlumatlara görə böyümə prosesi zamanı çay kollarına ətirli maddələrin çiləməsi ilə aparılır.

Hindistan
Hindistan dünyanın ikinci ən böyük çay istehsalçısıdır. Hindistanda çay istehsalı ixrac yönümlüdür, istehsal həcmi öz istehlakını xeyli üstələyir. İstehsal olunan çayın əsas hissəsi — Assam çay bitkisindən əldə edilən qara çaydır. Hindistan çayı daha güclü, daha aydın dadı, Çinin qara çayından daha zəif ətiri ilə xarakterizə olunur. Hindistan çaylarının çoxu doğranmış və ya dənəvər şəklində buraxılır. Dadı göstəricilərinin sabitliyinə nail olmaq üçün çay qarışığından geniş istifadə olunur — ticarət məqsədli çay 10–20 çay növünün qarışığıdır. Hind çayının elit növü olan — Darcilinq, Himalay dağlarının ətəklərində yüksək dağlıq əkinlərdə böyüyən bir çay bitkisinin Çin çeşidindən istehsal olunur. Becərilmə, yığılma və hazırlanma üsullarına görə o əslində Çin çayıdır. Yaşıl çay Şimali Hindistanda, Rançi, Kanqra, Dehradun, Kumaon, Qarhval bölgələrində istehsal olunur; dünya bazarında az tələb olunur və əsasən qonşu dövlətlərə ixrac edilir.

Seylon
İstehsalçı — Şri Lankadır, dünya istehsal həcmindəki payı təxminən 9–10% -dir. Qara və yaşıl çay istehsal olunur, çay bitkisinin yalnız Assam çeşidi becərilir. Ən keyfiyyətli çay adanın cənub hissəsindəki yüksək dağ əkinlərinin (dəniz səviyyəsindən 2000 m yüksəklikdə və daha yüksək) çayı hesab olunur. Digər əkin yerlərinin çayları orta keyfiyyətlidir. Hindistanda olduğu kimi kəsilmiş və dənəvər çaylar geniş istehsal olunur.

Yapon
Yaponiya yalnız çay kolunun Çin çeşidindən yığılan yaşıl çay istehsal edir. İstehsal edilən çayın böyük bir hissəsi ölkə daxilində istehlak olunur. Bir neçə tanınmış növ Avropa və ABŞ-yə da ixrac olunur.

Hind-Çin
Əsas istehsalçılar Vyetnam və İndoneziyadır; çay bitkisinin bütün növlərindən yığılmış həm qara, həm də yaşıl çay istehsal olunur (müxtəlif bölgələrdə Çin, Assam və Kamboca sortları becərilir). Bu bölgənin digər ölkələrində istehsal həcmi daha kiçikdir. Çində olduğu kimi qara çay da əsasən ixrac üçün istehsal olunur.

Afrika
Ən böyük istehsal həcmi Keniyadadır (müxtəlif illərdə dünyada üçüncü, dördüncü çay istehsalçısı olmuşdur). Çay eyni zamanda Uqanda, Burundi, Kamerun, Malavi, Mavritaniya, Mozambik, Ruanda, Cənubi Afrika, Zair, Zimbabvedə də istehsal olunur. Bütün Afrika çay istehsalçıları, 19-cu əsrdə çay istehsalının təşkil olunduğu keçmiş İngilis müstəmləkələridir. Afrika çayları yalnız qara, doğranmış və ya dənəvər, orta və aşağı keyfiyyətli, yaxşı ekstraktlılığı və kəskin dadı ilə seçilir. Avropalı istehlakçı onlarla əsasən, Hindistan və ya Seylon çayı ilə qarışdırılmış qarışıq çayların tərkibində qarşılaşır. Ən yaxşı Assam və Seylon sortlarından geri qalmayan Keniya çayının yüksək dağlıq növləri keyfiyyətinə görə seçilir.

Türkiyə
Türkiyədə yalnız qara çay istehsal edilir. Bu çay doğranmış, əsasən orta və ya aşağı keyfiyyətli, zəif ekstraktlıdır, hazırlanması üçün suda saxlanılması və ya dəmlənmək əvəzinə qaynadılması tələb olunur. Rusiyada, əsasən, 1980-ci illərin sonunda bu çayın qısa müddət ərzində kütləvi alışı ilə tanınıb. Hal-hazırda Rusiya bazarında saf şəkildə tapılmır.

İran
1900-cü ildə Hindistandakı Fars səfirliyində xidmət edən Kaşifus-Səltənə, İrana çay kollarını və çay yarpaqlarının emalı sirləri gətirdi. Hazırda çay sahələri ölkənin şimal hissəsində, Mazandaran və Gilan vilayətlərində yerləşir və 32 min hektar ərazini tutur. Əsasən qara çay istehsal olunur. İldə üç dəfə məhsul götürülür.

Digərləri
Qeyd olunanlardan əlavə, çay onlarca ölkələrdə, bir qayda olaraq, az miqdarda və yalnız daxili istehlak üçün istehsal olunur. Bu çayların çeşidi və keyfiyyəti çox fərqlənə bilər; onlar Rusiya bazarında praktik olaraq təmsil olunmurlar. Rusiya Federasiyasının Krasnodar Bölgəsində istehsal olunan Krasnodar çayı da eyni kateqoriyaya aid edilə bilər. Hal-hazırda bu, birbaşa Rusiyada yetişdirilən yeganə çay növüdür.

Oksidləşmə üsuluna və müddətinə görə
Çayın xarici görünüşü, ətri, dəmin dadı və digər xüsusiyyətləri əsasən, son qurudulmadan əvvəl çay yarpaqlarının fermentativ oksidləşməsinin nə qədər vaxta və hansı rejimdə aparılması ilə müəyyən edilir. Çayların oksidləşmə dərəcəsinə görə təsnifatı birmənalı deyil. Çünki, Çin terminologiyası Avropa və Amerikada tətbiq ediləndən bir qədər fərqlidir.

Oksidləşmə dərəcəsindən asılı olaraq çayın iki "qütb" kateqoriyası var:

Yaşıl çay (ing. green, çin. lyuy ça)- oksidləşməmiş və ya az oksidləşmişdir (bütün təsnifatlarda "yaşıl" adlanır). Yarpaqlar əvvəlcədən 170–180 °C temperaturlu buxarla şəkilləndirilə bilər. Ya ümumiyyətlə oksidləşmə edilmir, ya da iki gündən artıq edilmir, bundan sonra qızdırılaraq (ya Çində olduğu kimi qablarda, ya da Yaponiyada olduğu kimi buxarda) oksidləşmə zorla dayandırılır. Çay 3–12% oksidləşmiş olur. Quru halda yaşıl rəngdə olur (istehsal xüsusiyyətlərindən asılı olaraq açıq yaşıldan, tünd yaşıl rəngə qədər). Dəm solğun sarımtıl və ya yaşıl rənglidir, ətrində "bitki" çaları (quru ot iyinə oxşaya bilər) açıq şəkildə hiss olunur, dadı tünd və azca şirintəhədir. Lakin acı deyil — yalnız keyfiyyətsiz və ya düzgün dəmlənməmiş, xüsusən də dəmdə çox qalmış yaşıl çaylar acı olur.

 Nümunə: Bi Lo Çun (eng. Bi Luo Chun, Chinese: 碧螺春), Lonqjinq çayı (ing. Longjing tea, Chinese: 龙井茶)

Qara çay (ing. black, çin hun ça) güclü oksidləşib. (Avropada, Amerika, Hindistan və Şri-Lankada "qara" adlandırılır. Çində və Cənub-Şərqi Asiyanın digər ölkələrində bu çaya "qırmızı" deyilir.) Yarpaqlar uzun müddət — iki həftədən bir aya qədər oksidləşməyə məruz qalır. Çayın, digər texnoloji əməliyyatlar zamanı oksidləşdiyi qısaldılmış proseslər də var. Ancaq proses üzərində nəzarətin çətinliyi səbəbindən daha aşağı keyfiyyətli məhsul alınır. Yarpaq demək olar ki, tamamilə oksidləşir (80%). Quru halda tünd qəhvəyi və ya demək olar ki, qara rəngdə olur. Dəm narıncıdan tünd qırmızıya qədər rəng alır. Çayın ətrində çiçək və ya bal çalarları hiss oluna bilər, tünd və xarakterik dadı var, acı deyil.

 Qara çay nümunələri: Kimun (ing: Keemun, simp. chinese: 祁门红茶), qara/qırmızı Yunnan, Assam, Darcilinq, Tyen xun (Chinese: 滇紅茶) , Erl Qrey.

Digər çaylar oksidləşmə dərəcəsinə görə qara ilə yaşıl çay arasında yer tutur və ya hər hansı texnoloji hazırlanma xüsusiyyətləri ilə seçilir. Aşağıda adları sadalanan çay növlərinin hamısı əsasən Çin və ya Tayvanda istehsal olunur.

Çayın tərkibi və xüsusiyyətləri

V. V. Poxlebkinin fikrinə görə, çayın saxlanma dərəcəsi bağlamanın germetiklik və mikrobsuzluğu ilə proporsional olmalıdır. Pis bağlanmış bağlamada faydalı xüsusiyyətlərini və ilkin keyfiyyətini tezliklə itirir. Çayın dad keyfiyyətinin uzun müddət saxlanması üçün havanın daxil olmasına mane olan ağzı kip bağlanmış çini qabda saxlanmalıdır. İstifadə zamanı qabı təmiz yuyub qurulamaq lazımdır.

Çayın xüsusiyyətinə həmçinin onun saxlandığı yer də təsir edir. Uzun müddət qalması üçün çayı quru, sərin və havası təmizlənmiş yerdə saxlamaq lazımdır. Dəmlənmiş çayı digər məhsullarla birlikdə saxlamaq doğru deyil. Saxlanma şərtlərinə riayət etdikdə, çay illərlə daha möhkəm, içki isə dadlı və ətirli olur.

Səmərəli istifadə üçün müxtəlif çay növlərinin xüsusiyyətlərini bilmək lazımdır. İriyarpaqlı çay daha tez işlənir, bir kiloqram çaydan 300 fincan çay dəmləmək olur. Bu ən qənaətsiz çaydır, belə ki, bir fincan çay dəmləmək üçün bir qaşıq quru çay tələb olunur.

Əgər qutunun üzərində yarpağın ölçüsü göstərilməyibsə, bu orta yarpaqlı çaydır. Bu növdən olan çayın bir kiloqramından 500 fincan çay dəmləmək mümkündür. Kiçik dənəli çay tez dəmlənir, şəffaf rəng verir, qənaətli istifadə edilir, lakin kiçik bir səhv acı bir içkinin alınmasına səbəb olur.

Əhəmiyyəti
Çay son dərəcə faydalı və əvəzolunmaz məhsuldu. Əgər XIX -cu əsrin əvvəllərində çayın tərkibinin yalnız dörd-beş maddədən ibarət olduğu düşünülürdü, hazırda sübut edilib ki çayda onlarla kimyəvi qrupa aid olan maddələrin elementləri mövcuddur. Buraya efirli yağlar, taninlər, alkaloidlər,flavonoidlər vitaminlər və sairləri aiddir.

Çay dünyada ən çox içilən içkilər siyahısında, sudan sonra ikincidir. Qədimdə Şərq aləmində çayı içki kimi deyil dərman kimi istifadə ediblər, o vaxtdan bəri dünyanın aparıcı tədqiqatçıları bu maraqlı bitki üzərində elmi araşdırmalar aparır.

Çinlilər çayın insanın görmə qabiliyyətinə təsirindən hələ qədim zamanlarda yazıblar, müasir dövrdə bu cür təsir çayın tərkibində olan provitamin A ilə izah edilir. Yaxınlarda bir sıra alimlər çayın allergiyaya qarşı təsiri mövzusunda tədqiqatlar aparıblar, bu tədqiqatların nəticəsində çayın histaminin, yani allergiya simptomlarına cavabdeh maddənin qanda azalmasında rolu olduğu araşdırılıb. Tokio Universitetinin alimləri çayın xolera kimi infeksion xəstəliyinə qarşı və ümumiyyətcə antibakterial təsirə malik olduğunu sübut ediblər.

Alimlər çayın tərkibindəki flavonoidlərin çayın antioksidant xassələrinin səbəbkarı olmağını bildirir, digər sözlərlə desək flavonoidlər insan hüceyrələrinin oksidləşməsinə yol verməyərək, azad radikalların çoxalmasının qarşısını alır.

Bir sıra çay mütəxəssisləri yaşıl çayın qara çaya nisbətən daha faydalı olduğunu qeyd edir. Yaşıl çay daha az emala məruz qaldığından lazımlı elementləri itirmir və insana çox xeyir verir. Lakin Azərbaycan və bütün postsovet (Orta Asiyanı və bir sıra regionları çıxmaq şərtilə) məkanında əsasən qara çaydan istifadə olunur.

Çayın hansı regionda yetişdirilməsinin onun keyfiyyətinə və xassəsinə təsiri böyükdü. İki əsas çay növü var: Çin çayı və Hindistan-Seylon çayı. Çin çayının daha incə təravəti olur. Dəmlənmiş çayın rəngi açıq sarıya çalır, amma əsil çay biliciləri bu növ çayların qiymətini yaxşı bilirlər. Elə bizim Lənkəran çayı da Çin növlüdü. Nəinki Lənkəran, hətta Gürcüstanda və Rusiyanın Krasnodar vilayətində yetişdirilən çaylar da bu növdən sayıla bilər. Uzun illər dünya bazarında Çin növlü çaylar azlıq təşkil edib, çünki elə Çinin özündə yetişdirilən çay sortları yerli əhalinin tələbatını güclə ödəyib.

Çay haqqında faydalı məsləhət
Tədqiqatlar nəticəsində məlum olub ki, çayın tərkibində olan ftorid xüsusən uşaqlarda diş və sümüklərə pis təsir edir, yaşlı insanlarda isə sümüklərin daha tez əriməsinə səbəb olur.
Saglamolun.az medicina.az-a istinadla xəbər verir ki, normadan artıq çay içən insanın sümüklərində flyuoroz, uşaqların isə dişlərində fluoroz yaranır.
Əgər çay qaynadılan su da ftorla zəngindirsə, o zaman məsələ lap qəlizləşir. Professorlar qeyd edir ki, çayın tərkibindəki ftorid haqqında çox az adam bilir. 47 növ adi və bitki çayı üzərində aparılan araşdırma göstərir ki, bu çaylarda ftorid normadan 2–3 dəfə artıqdır.
Amma ftorid həm də su və başqa ərzaqlarla da orqanizmə daxil olur. Alimlər gündə 2–3 stəkandan artıq çay içməməyi məsləhət görür. Gün ərzində 6 mq-dan artıq ftor qəbul edən insanın sümükləri təhlükə altındadır.
Məlumat üçün bildirək ki, hazırda bütün dünyada ən çox istifadə olunan içki çaydır.

Saglamolun.Az 12.03.21

2005-ci ildə çay yığımı üzrə göstəricilər

Hazırlanma qaydaları

Min illərdən bəri, dünyanın bütün xalqları tərəfindən bir içki kimi istifadə olunan çayı hərə bir cürə dəmləyir. Ayrı-ayrı xalqlar sozsüz ki, yaşadıqları regionların iqlim şəraitindən, sürdükləri həyat tərzindən asılı olaraq, çayı müxtəlif üsullarnan dəmləyirlər:
 Çinlilər əvvəlcədən qızdırılmış çaynikə çayı atıb, üstünə qaynar suyu tökürlər, 3 dəqiqədən sonra, farfordan hazırlanmış fincanlara süzüb, qaynar-qaynar, özü də qəndsiz içirlər.
 Yaponlar çayı, əvvəlcə, xüsusi hazırlanmış həvəngdəstədə əzib, toz halına salırlar. Sonra, əvvəlcədən qızdırılmış çaynikə atıb, üstünə hərarəti 70 selsidən yuxarı olmayan qaynamış su töküb, 2–3 dəqiqədən sonra içirlər. Yaponların dediklərinə görə, bu cürə dəmlənmiş çay, öz müalicəvi əhəmiyyətini saxlamaqla yanaşı, həm də çox ətirli olurlar. Yaponlar əsasən, çayın ətrindən daha çox feyziyab olurlar. Belə ki, onlar da çayı 40–50 qr.-lıq kiçik fincanlarda içirlər.
 İsveçrəlilər qaynayan südə qaynaya-qaynaya əvvəlcə qənd atırlar, onun ardınca, quru çayı atıb, odu söndürürlər. Tam soyudub, sonra içirlər.
 Kalmıklar bir balaca suyu çaynikdə qızdırıb, həmin çaynikə yaşıl çayı atıb, qoyurlar odun üstünə. Su qaynağa düşəndən sonra, qaynar süd, ərinmiş yağ, duz əlavə edib, qarışdıra-qarışdıra 15 dəqiqə qaynadırlar. Qaynama müddətinin başa çatmasına 7–8 dəqiqə qalmış, çaynikə dəfnə yarpağı və mixək əlavə edib, odu söndürürlər. Və nəhayət, süzgəcdən süzüb içirlər.
 Azərbaycanlılar çayı adətən, şüşə və ya saxsı çayniklərdə dəmləyirlər. Əvvəlcə, çayı çaynikə töküb və sonra üstünə qaynamış suyu əlavə edib, asta odda dəmləyirlər. Təxminən 5 dəqiqədən sonra çay hazır olur.

Həmçinin bax
Çayçılıq
Yaşıl çay
Beynəlxalq çay günü
Qəhvə

Mənbə
Знание – сила. 2018, №6, NKPİ nun saytı,2018–09-01

İstinadlar

Xarici keçidlər

 Çay reseptləri

Çay
Çin ixtiraları
Çin mənşəli məhsullar

Çay (içki)


Bungtod ang Coote Hill sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Southland District ug rehiyon sa Southland, sa habagatan-kasadpang bahin sa nasod,  km sa habagatan-kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Coote Hill.

Ang yuta palibot sa Coote Hill medyo kabukiran. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa habagatan sa Coote Hill.  Kunhod pa sa 2 ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Coote Hill. Walay lungsod sa palibot. Hapit nalukop sa lasang ang palibot sa Coote Hill. Sa rehiyon palibot sa Coote Hill, mga luuk talagsaon komon.

Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Oktubre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Pebrero, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga bungtod sa Southland
Kabukiran sa Nuzeland nga mas taas kay sa 500 metros ibabaw sa dagat nga lebel

sv:Coote Hill

Coote Hill


3936 , olim designationibus 2321 T-3, 1972 GY, 1973 TC, 1976 JG1, 1980 MB, 1981 WA2, 1984 MT, et 1985 WS agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam  monstrat. Die   a Cornelio Ioanne van Houten, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est. In honorem Erici Gualterii Elst nominatus est.

Rerum orbitalium ratio epochae  constitit. Qua epocha 3936  per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum  et eccentricitatem , distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus . Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.

Notae

Nexus externi

Asteroides anno  reperti
Asteroides Cinguli Principalis

3936 Elst


Şamil Həmid oğlu Kərimov (d. 1931) — səs operatoru. Musiqi tərtibatçısı.

Həyatı
Şamil Kərimov 1960-cı ildən "Azərbaycanfilm" kinostudiyasında fəaliyyət göstərmişdir. 35 ildən çox bir müddətdə 500-dən çox film üzərində işləmişdir.

Filmoqrafiya
 Azərbaycanın suvarma sistemində avtomatika-telemexanika (film, 1960)
 Pambıq tarlalarının mexanizatorları (film, 1960)
 Afrika görüşləri (film, 1961)(qısametrajlı sənədli film)
 150 il. Mirzə Fətəli Axundov (film, 1962)
 Payız konserti (film, 1962)
 "Nina" mətbəəsi (film, 1963)
 Abidələr danışır (film, 1964)(qısametrajlı sənədli film)
 Dağıstan konserti (film, 1964)
 Dostluq yolu ilə (film, 1964)
 İçəri Şəhər (film, 1964)
 Neft-qaz mədənlərində yanğının söndürülməsi (film, 1964)
 Sərdar İmrəliyev məktəbi (film, 1964)
 Ulduz (film, 1964)
 Böyük bostan (film, 1965)
 Dəniz (film, 1965)
 Əbədi qardaşıq (film, 1965)
 Şirvanneft (film, 1965)
 Yüksək pambıq-xammal yetişdirilməsi (film, 1965)
 Azərbaycan teatrının ustaları (film, 1966)
 Bakı haqqında 10 dəqiqə (film, 1966)
 Camışçılıq (film, 1966)
 Dənizdə möcüzə (film, 1966)
 Dostların ölkəsində (film, 1966)
 İstintaq davam edir (film, 1966)
 "Koroğlu" dənizdə (film, 1966)
 Nəriman Nərimanov (film, 1966)
 O geri çəkilməlidir (film, 1966)
 Salam, Azərbaycan! (film, 1966)
 Səməd Vurğun (film, 1966)
 Azadlıq adasında (film, 1967)
 Azərbaycan çayı (film, 1967)
 Bizim milis (film, 1967)
 Çiçəklənən Abşeron (film, 1967)
 Dostların görüşü (film, 1967)
 Hanı mənim övladlarım? (film, 1967)
 Hünər əbədidir (film, 1967)
 Qobustan (film, 1967)
 Monrealda Azərbaycan günü (film, 1967)
 Tütünün becərilməsi (film, 1967)
 Xalq istedadları (film, 1967)
 Yeni dəniz mədəni (film, 1967)
 Azadlıq adasının elçiləri Azərbaycanda (film, 1968)
 Divlər sarayı (film, 1968)
 Bülbül (film, 1968)
 Qarabağa səyahət (film, 1968)
 Qayıdacağına inanırdı (film, 1968)
 Leninlə görüş (film, 1968)
 Muğanın dastanı (film, 1968)
 Nizami yurdu (film, 1968)
 Salam, Əlcəzair (film, 1968)
 Sənsiz (film, 1968)
 Şəfalı əllər (film, 1968)
 Tayqa qəhrəmanı (film, 1968)
 Azərbaycan elmi (film, 1969)
 Azərbaycan milisinin tarixi (film, 1969)
 Azərbaycanın ağsaqqalları (film, 1969)
 Çəmənlik və otlaqların yaxşılaşdırılması (film, 1969)
 Daşqın (film, 1969)
 Qəhrəmanlar ölmürlər (film, 1969)
 Mahnıya həsr olunmuş həyat (film, 1969)
 Mənim universitetim (film, 1969)
 Mülki müdafiə (film, 1969)
 Sağlam olun! (film, 1969)
 Suriya görüşləri (film, 1969)
 Umnisə xanım (film, 1969)
 Xalq şairi Səməd Vurğun (film, 1969)
 Appassionata (film, 1970)
 Azərbaycan, Azərbaycan (film, 1970)
 Azərbaycan incəsənəti (film, 1970)
 Azərbaycanın faunası (film, 1970)
 Çörək (film, 1970)
 General Aslanov (film, 1970)
 Qurultaydan qurultaya (film, 1970)
 Nəsrimizin ağsaqqalı (film, 1970)
 Polşada Azərbaycan günləri (film, 1970)
 Sevinc sarayı (film, 1970)
 Sovet Azərbaycanının 50 illiyi (film, 1970)
 Suriyada (film, 1970)
 Şərqdə birinci (film, 1970)
 Ürəkdən-ürəyə (film, 1970)
 Araz üzərində işıq (film, 1971)
 Azərbaycan kino sənəti (film, 1971)
 Azərbaycan miniatürləri (film, 1971)
 Azərbaycanın çayları və gölləri (film, 1971)
 Çiçək yağışı (film, 1971)
 Dağlarda ada (film, 1971)
 Dirçəldilmiş torpaq (film, 1971)
 Dostluq telləri (film, 1971)
 Əli Bayramlı (film, 1971)(I)
 Fəhlə Gülbala Əliyev (film, 1971)
 Kəndimizin qəhrəmanı (film, 1971)
 Quraqlıq (film, 1971)
 Sumqayıt (film, 1971)
 Yazıçının bir günü (film, 1971)
 Aşıq Ələsgər (film, 1972)
 Bakı-Neapol qardaşdırlar (film, 1972)
 Biz şmidçilərik (film, 1972)
 Bizim katib (film, 1972)
 Çobanbayatı (film, 1972)
 Dostluq bayramı (film, 1972)
 Qeyri-münbit torpaqlarda pambıq bitkisi (film, 1972)
 Leypsiq yarmarkasında (film, 1972)
 Mirzə Fətəli Axundov (film, 1972)
 Muğan qızı (film, 1972)
 Nəriman Nərimanov (film, 1972)
 Odla təmasda (film, 1972)
 Ömrün səhifələri (film, 1972)
 Respublikam haqqında həqiqət (film, 1972)
 Usta Aslan (film, 1972)
 Ürək dostluğu (film, 1972)
 Azərbaycan pedaqoji institutu-50 (film, 1973)
 Azərbaycan SSR (film, 1973)
 Birlik günü (film, 1973)
 Daşkəsən (film, 1973)
 Dəniz cəsurları sevir (film, 1973)
 Dostluqdan yaranmış (film, 1973)
 Etibarlı əllər (film, 1973)
 Həmid Sultanov (film, 1973)
 Məndə sığar iki cahan... (film, 1973)
 Naxışların yaddaşı (film, 1973)
 Sürəyya (film, 1973)
 Şəhərin estetikası (film, 1973)
 Todor Jivkov Bakıda (film, 1973)
 Torpağın eroziyadan qorunması (film, 1973)
 "Azərbaycan Elmi-Texniki İnformasiya İnstitutu-74" sistemi (film, 1974)
 Azərbaycan qadını (film, 1974)
 Böyük tamaşa (film, 1974)
 Bahar günəşi (film, 1974)
 Bakının qonağı-VII Ümumittifaq Kinofestivalı (film, 1974)
 Dostluğun təntənəsi (film, 1974)
 Dostluq yolu ilə (film, 1974)
 İşıqlı yol (film, 1974)
 Qədim diyarın gəncliyi (film, 1974)
 Müqəddəs borc (film, 1974)
 Neft Akademiyası (film, 1974)
 Oktyabrın qələbə addımı ilə (film, 1974)
 Onun adı Serafino idi (film, 1974)
 Peşimançılıq (film, 1974)
 Səadət naminə (film, 1974)
 Sizin poçt indeksiniz (film, 1974)
 Şənlik bizə yaraşır (film, 1974)
 Şərəfli yol (film, 1974)
 Uzunömürlü ağaclar (film, 1974)
 Üzümlüklərin salınması və becərilməsi (film, 1974)
 Xəzərin polad adaları (film, 1974)
 Bakı kondisionerləri (film, 1975)
 Bir damla qan (film, 1975)
 Biz bu xatirəyə sadiqik (film, 1975)
 Çətin yol (film, 1975)
 Daş saat (film, 1975)
 EKSPO-75 (film, 1975)
 Əbədi qardaşlıq (film, 1975)
 Fransa qəhrəmanı (film, 1975)
 Gəmilər tarlaya çıxır (film, 1975)
 Günlərin bir günündə... (film, 1975)
 Qəhrəmanların izi ilə (film, 1975)
 Mənim iki beşilliyim (film, 1975)
 Naxçıvan-50 (film, 1975)
 Neft Daşlarının 25 illiyi (film, 1975)
 Sibir sınaqları (film, 1975)
 Üzüm tənəyinin xəstəlikləri (film, 1975)
 Yaşıl boyunbağı (film, 1975)
 Azərbaycan kinosunun 60 illiyi (film, 1976)
 Azərbaycan məktəbində rus dili (film, 1976)
 Azərbaycanın memarlıq abidələri (film, 1976)
 Balabas cins qoyunları (film, 1976)
 Beləliklə, biz başlayırıq (film, 1976)
 "DAM"da bir gün (film, 1976)
 Daşlar danışanda (film, 1976)
 Dünyaya insan gəlir (film, 1976)
 Əcəmi Naxçıvani (film, 1976)
 Həmrəylik günü (film, 1976)
 Körpülər (film, 1976)
 Qələbənin yolları (film, 1976)
 Mən sərhədçiyəm (film, 1976)
 Min bir xəzinə (film, 1976)
 Neftayırmanın yeni kompleksi fəaliyyətdədir (film, 1976)
 Nə yaxşı ki, dünyada Səməd Vurğun var (film, 1976)
 Nizami Gəncəvi (film, 1976)
 Odlu burulğanın ram edilməsi (film, 1976)
 Ömür-gün sevdası (film, 1976)
 Özfəaliyyət Yaradıcılığı Festivalı (film, 1976)
 Pioner və Məktəblilərin II Respublika Mahnı və Rəqs Bayramı (film, 1976)
 Süleyman Rüstəm (film, 1976)
 Tələbə avtoqrafları (film, 1976)
 Torpağın sahibi (film, 1976)
 Üç qardaş (film, 1976)
 Üzeyir Hacıbəyov (film, 1976)
 Yaxşıların ən yaxşısı (film, 1976)
 1990-cı ilin adamı (film, 1977)(qısametrajlı sənədli film)
 60 il keşikdə (film, 1977)(qısametrajlı sənədli film)
 Azərbaycan pambığının yetişdirilməsi texnologiyası (film, 1977)
 Bakı Sovet Azərbaycanının paytaxtıdır (film, 1977)
 Cənub buxtası (film, 1977)
 Dostların görüşü (film, 1977)
 Dostluq səfəri (film, 1977)
 Qarabağ bülbülləri (film, 1977)
 Qazmada elektrotexnika kompleksləri (film, 1977)
 Leninin adı ilə (film, 1977)
 Neft laylarına istilik üsullarının təsiri (film, 1977)
 Oktyabrın şəfəqləndirdiyi yol (film, 1977)
 Ovçu, vurma məni (film, 1977)
 Şəfa nöqtələri (film, 1977)
 Şirvan qoruğu (film, 1977)
 Vulkana doğru (film, 1977)
 Yay günləri (film, 1977)
 Zamanın əsas yolu (film, 1977)
 Zavodun yeni günü (film, 1977)
 Ali neft, qaz və neft-kimya təhsili (film, 1978)
 Azərbaycan SSR (film, 1978)
 Azərbaycanın odla mübarizə aparanları (film, 1978)
 Baharla birgə (film, 1978)
 Əfsanəvi qüvvə (film, 1978)
 Əhalinin siyahıya alınması (film, 1978)
 Həyatımızın himni (film, 1978)
 İnsana qayğı (film, 1978)
 Komissarın ürəyi (film, 1978)
 Qanadlı sehirbazlar (film, 1978)
 Qardaşlaşmış... (film, 1978)
 Mikayıl Müşfiq (film, 1978)
 Od əsgərləri (film, 1978)
 Səmaya pilləkən (film, 1978)
 Şəhərlərin dostluğu (film, 1978)
 Taxıl istehsalının ehtiyat mənbələri (film, 1978)
 Ukraynada Azərbaycan mədəniyyəti günləri (film, 1978)
 Azərbaycan müəllimlərinin VI qurultayı (film, 1979)
 Azərbaycanın palçıq vulkanları (film, 1979)
 Bakının işıqları (film, 1979)
 Bizim günlərin mahnıları (film, 1979)
 Bizim qayğılarımız (film, 1979)
 Boru xətlərində yeni texnika (film, 1979)
 Bu torpağın nemətləri (film, 1979)
 Çovqan oyunu (film, 1979)
 Dostların gözü ilə (film, 1979)
 Ən dərin quyuların qazılmasında BU-6500 qurğusundan istifadə olunması (film, 1979)
 Fəhlə dialoqu (film, 1979)
 Fəhlə həyatının başlanğıcı (film, 1979)
 Futbol, futbol... (film, 1979)
 Gənclərin 50 yaşlı teatrı (film, 1979)
 Gətirilmə mal-qaradan yüksək məhsuldarlığın alınması (film, 1979)
 Həyatın mənası (film, 1979)
 L. İ. Brejnev Bakıda (film, 1979)
 Lahıc (film, 1979)
 Məhsul yığımının yeni üsulu (film, 1979)
 Metanolla iş (film, 1979)
 Sənin həyat mövqeyin (film, 1979)
 Solmaz bir bahar kimi (film, 1979)
 Söz əsrlərlə yaşayır (film, 1979)
 Uçurum üzərində cığır (film, 1979)
 Xəzərin sərt kilometrləri (film, 1979)
 Yaşıl möcüzə (film, 1979)
 Yoldaş Alyoşa (film, 1979)
 Anaya məktub (film, 1980)
 Anda sədaqət (film, 1980)
 Azərbaycan məktəbinin 60 illiyi (film, 1980)
 Azərbaycanda elmi-texniki informasiyanın avtomatlaşdırılmış sistemi (film, 1980)
 Azərbaycanın əkilən otlaqları (film, 1980)
 Azərbaycanın xoşbəxt torpağı (film, 1980)
 Eldən soruş (film, 1980)
 Günəşli salxımlar (film, 1980)
 Heyvanlarda bruselyoz və vərəmlə mübarizə (film, 1980)
 Həyat naminə (film, 1980)
 Qırmızıbayraqlı Azərbaycan (film, 1980)
 Mən Xəzəri görürəm (film, 1980)
 Neft çağırır (film, 1980)
 Neft və qaz quyularının əsaslı təmiri (film, 1980)
 Neft və pambıq magistralı (film, 1980)
 Pambıq toxumçuluğu (film, 1980)
 Səadət təranələri (film, 1980)
 Tərlan Musayeva (film, 1980)
 Uşaq səadəti bayramı (film, 1980)
 Xaqani (film, 1980)
 Xaldanda görüş (film, 1980)
 "Yava"nın dostları Bakıda görüşürlər (film, 1980)
 Zirvəyə yol (film, 1980)
 60 il keşikdə (film, 1981)(qısametrajlı sənədli film)
 Bakıda "Mosfilm" günləri (film, 1981)
 Belə bir kənd var (film, 1981)
 Böyük anda sadiqik (film, 1981)
 Faydalı qazıntılar (film, 1981)
 Gəmiqaya (film, 1981)
 Heyvandarlıq zərbəçi cəbhədir (film, 1981)
 Hünər və şöhrət yolu ilə (film, 1981)
 İşıq mənbəyi (film, 1981)
 Qan qohumluğundan irəli (film, 1981)
 Qəhrəmanlara eşq olsun! (film, 1981)
 Nailiyyətlər estafeti (film, 1981)
 Nar (film, 1981)
 Odlu ürək (film, 1981)
 Salam, İordaniya (film, 1981)
 Şəfa bulağı (film, 1981)
 Təsərrüfatlararası birlik (film, 1981)
 Ürək yaddaşı (film, 1981)
 Azərbaycanda qoyunçuluq (film, 1982)
 Belə bir şəhər var (film, 1982)
 Cavidi xatırlarkən (film, 1982)
 Dama-dama göl olar (film, 1982)
 Elektron hesablayıcı maşınları istehsalatı idarə edir (film, 1982)
 Gələcəyin qurucuları (film, 1982)
 Hüseyn Ərəblinski (film, 1982)
 Məhərin məktəbi (film, 1982)
 Mirzə Fətəli Axundov (film, 1982)
 Natəvan (film, 1982)
 Odu qoru (film, 1982)
 Poeziya bayramı (film, 1982)
 Portret variantı (film, 1982)
 Sovet Azərbaycanı (film, 1982)
 Vahid ailədə (film, 1982)
 Abşeron rəngləri (film, 1983) (qısametrajlı sənədli film)-səs operatoru
 Arzuya doğru (film, 1983)
 Aşıqlar (film, 1983)
 Beşilliyin addımları (film, 1983)
 Bu gözəl Tuğay (film, 1983)
 Eroziyalı yamaclardan istifadə edilməsi (film, 1983)
 Maestro Niyazi (film, 1983)
 Mənim arzularım haradadır (film, 1983)
 Mirzə Kazım bəy (film, 1983)
 Nar haqqında hər şey (film, 1983)
 Özünü onun yerinə qoy (film, 1983)
 Respublikaya üçüncü Lenin ordeni (film, 1983)
 Saatlı eksperimenti (film, 1983)
 Söz sizindir, şəriklər (film, 1983)
 Xəzər: İnsanlar və neft (film, 1983)
 Yüksək məhsuldar zebu hibridləri (film, 1983)
 Zireh qalalar (film, 1983)
 "Azərbaycan" dünyanı gəzir (film, 1984)
 Çoxsahəli pambıq əkini sahələrində balanslaşdırılmış yem bitkiləri (film, 1984)
 Hamı bir nəfər üçün (film, 1984)
 İvan Fioletov (film, 1984)
 Möcüzəli ağac (film, 1984)
 Neftayırma və neft-kimyada mikroproseslərdən istifadə olunması (film, 1984)
 Nəsirəddin Tusi (film, 1984)
 Şeir mənim üçün bir kainatdır (film, 1984)
 Tanı gülü, çiçəyi (film, 1984)
 Təhlükəsizlik keşiyində (film, 1984)
 Ulu diyar (film, 1984)
 Üçüncü növbə (film, 1984)
 Vətəndaş, həkim, alim (film, 1984)
 Yaz harada, biz orada (film, 1984)
 Yeniləşmiş diyar (film, 1984)
 Aran (film, 1985)
 Bakı-42 (film, 1985)
 Bərəkət (film, 1985)
 Dağ rayonlarında ətlik heyvandarlıq (film, 1985)
 Əbədi iz (film, 1985)
 Fikrət Əmirov (film, 1985)
 Fransada Azərbaycan günləri (film, 1985)
 Həyat yolu (film, 1985)
 İlk hücum (film, 1985)
 Qurultaydan qurultaya (film, 1985)
 Neft-kimya maddələri layların neft hasilatını yüksəldir (film, 1985)
 Neftayırma müəssisəsinin ümumzavod təsərrüfatı (film, 1985)
 Pomidorun yetişdirilməsi (film, 1985)
 Rəşid Behbudov (film, 1985)
 Sağ ol, müəllim (film, 1985)
 Taca doğru addım (film, 1985)
 Xalça haqqında dastan (film, 1985)
 Xəzər gəmiçiliyi-60 (film, 1985)
 Yürüşün sonu varmı? (film, 1985)
 Azərbaycan Oktyabrın 70 illiyinə (film, 1986)
 Bakı eyvanları (film, 1986)
 Beşilliyin addımları (film, 1986)
 Dalğalar dənizə qayıdır (film, 1986)
 Daş yaddaş (film, 1986)
 Dənizçi ürəyi (film, 1986)
 İstək olarsa (film, 1986)
 Metodoloji seminar (film, 1986)
 Torpaq haqqı (film, 1986)
 Toyuq yumurtladı (film, 1986)
 Üzeyir Hacıbəyov (film, 1986)
 Yolda adamlar (film, 1986)
 Zaman amili (film, 1986)
 XII ümumittifaq vokalçılar müsabiqəsi (film, 1987) (qısametrajlı sənədli film) (səs operatoru)
 Sübh adasında qürub (film, 1987)
 Bir sinədə iki ürək (film, 1987)
 Canlı naxışlar (film, 1987)
 Ev quşlarında çiçək xəstəliyi və onunla mübarizə tədbirləri (film, 1987)
 İsti halvanın dadı (film, 1987)
 Kəndlərin harayı (film, 1987)
 Müsəlmanlar sülh uğrunda mübarizədə (film, 1987)
 "Neftçi"-87 (film, 1987)
 Söz gəncliyindir (film, 1987)
 Şahmatçı (film, 1987)
 Təbəssüm (film, 1987)
 Uçuş xətti (film, 1987)
 Yusif Məmmədəliyev (film, 1987)
 8 № altında (film, 1988)(qısametrajlı sənədli film) (səs operatoru)
 "Ağ pələng"lə görüş (film, 1988)
 Astana (film, 1988)
 Ata (film, 1988)
 Azərbaycan-88 (film, 1988)
 Azərbaycan incəsənəti (film, 1988)
 Azərbaycana səyahət (film, 1988)
 Camışçılıq: süd və ət (film, 1988)
 Əmbizlərin keşiyində (film, 1988)
 Hüseyn Cavid (film, 1988)
 İlk zirvələr (film, 1988)
 Kreslo (film, 1988)
 Ölü zona (film, 1988)
 Sabirabad (film, 1988)
 Sahibi kimdir? (film, 1988)
 Səttar Bəhlulzadə (film, 1988)
 Soltan quşunun sorağında (film, 1988)
 Torpaq (film, 1988)
 Varis (film, 1988)
 Vətənin keşiyində (film, 1988)
 Xəzər gəmiçiliyi (film, 1988)
 Yeni tərzdə işləyirik (film, 1988)
 Yenidənqurmanın işığında... (film, 1988)
 Yol ayrıcında (film, 1988)
 Yol hərəkətinin təhlükəsizliyi (film, 1988)
 Abşeron qalaları (film, 1989)(qısametrajlı sənədli film)
 Ağrı (film, 1989)
 Axırıncı addım (film, 1989)
 Aman, ayrılıq (film, 1989)
 Aşkarlıq aynasında (film, 1989)
 Azərbaycan-89 (film, 1989)
 Bahardan sonra gələn qış (film, 1989)
 Boşluq (film, 1989)
 Dünyada yeganə (film, 1989)
 El bir olsa... (film, 1989)
 Goranboy - oğuz eli (film, 1989)
 Gözəllik ilahəsi (film, 1989)
 İmam Mustafayev. Ömürdən səhifələr (film, 1989)
 İribuynuzlu mal-qarada parazitar xəstəlikləri və onunla mübarizə tədbirləri (film, 1989)
 Kamandar olimpiya çempionudur (film, 1989)
 Kross (film, 1989)
 Külək haraya əsir? (film, 1989)
 Qubadlı (film, 1989)
 Məhəmməd Füzuli (film, 1989)
 Meydan (film, 1989)
 Murtuzun tarı (film, 1989)
 Novruzun çələngi (film, 1989)
 Peçenyenin fasiləsiz, mexanikləşdirilmiş istehsalı (film, 1989)
 Sədrin portreti (film, 1989)
 Şərəfli yol (film, 1989)
 Uşaqlar ittiham edir (film, 1989)
 Ümumxalq işi (film, 1989)
 Yolunuz uğurlu (film, 1989)
 Abşeron lövhələri (film, 1990)(qısametrajlı sənədli film)
 Ağdam Bu Gün, Sabah (film, 1990)
 Ayna və Həmid (film, 1990)
 Azadlığa gedən yollar (film, 1990)
 Balıqların harayı (film, 1990)
 Bir daha yüksələn bayraq (film, 1990)
 Biznes konqresi (film, 1990)
 Çempion (film, 1990)
 Çiçinin çiçəyi (film, 1990)
 Didərginlər (film, 1990)
 Əbədi sərvət (film, 1990)
 Fövqəladə vəziyyət (film, 1990)
 Haray (film, 1990)
 İcarədarlar (film, 1990)
 İstiqlal yollarında (film, 1990)
 İşığını əsirgəmə (film, 1990)
 Qanadlı şəfavericilər (film, 1990)
 Qəhrəman ana (film, 1990)
 Qəm karvanı (film, 1990)
 "Qərənfil"-uşaq bağçası (film, 1990)
 Qəyyur (film, 1990)
 Matəm (film, 1990)
 Mədrəsə (film, 1990)
 Molla Pənah Vaqif (film, 1990)
 Neft Daşları (film, 1990)
 Sağlamlıq mərkəzi (film, 1990)
 Sərhəd (film, 1990)
 Şəhidlərdən şəhidlərə (film, 1990)
 Ulu yurd (film, 1990)
 Xudafərin-dərdi dərin (film, 1990)
 Yol maşınları yola çıxır (film, 1990)
 Yurdumun zümrüd tacı (film, 1990)
 Ağdam nemətləri (film, 1991)
 Almas İldırım (film, 1991)
 Azərbaycan idmanı dünən, bu gün... (film, 1991)
 Bakıda insan ovu (film, 1991)
 Bizim Bakı teatrı (film, 1991)
 Bizim Nəsibə xanım (film, 1991)
 Boz qurdun harayı (film, 1991)
 Cərrahiyyə (film, 1991)
 Dərnəgül dəyirmanı (film, 1991)
 Dirilik suyu (film, 1991)
 Dözümlü minarələr (film, 1991)
 Həcc ziyarəti (film, 1991)
 Hikmətli miniatürlər (film, 1991)
 İlk tamaşa (film, 1991)
 Qara daşların sakinləri (film, 1991)
 Ordubad (film, 1991)
 Ömür qatarı (film, 1991)
 Pambığın yanğından qorunması (film, 1991)
 Sabaha ümidlə baxanlar (film, 1991)
 Sənsiz (film, 1991)
 Sürüşmə (film, 1991)
 Şəhidlər və qazilər (film, 1991)
 Şirvan şikəstəsi (film, 1991)
 Veteran (film, 1991)
 Xəzər köməyə çağırır (film, 1991)
 Xəzərim mənim, taleyim mənim (film, 1991)
 Ziya Ocağı (1991)
 100 ilin astanasında (film, 1992)(I)(qısametrajlı sənədli film)
 100 ilin astanasında (film, 1992)(II)(qısametrajlı sənədli film)
 Azərbaycanın böyük energetikası (film, 1992)
 Biz şinçilərik (film, 1992)
 İnama qayıdış (film, 1992)
 Quba dastanı (film, 1992)
 Ağ saçların işığı (film, 1993)
 Azadlıq elçisi (film, 1993)
 Qədirin sorağında (film, 1993)
 Miras (film, 1993)
 Nurlu qəbirlər. Qaspralı İsmayıl bəy (film, 1993)
 Ulu diyarın harayı (film, 1993)
 Əzablı yollar (film, 1995)

İstinadlar

Şamil Kərimov


Holy Innocents Church, South Norwood is a Church of England parish church in the south London suburb of South Norwood, dedicated to the Holy Innocents. It was built in Neo-Gothic imitation of Perpendicular architecture between 1894 and 1895 to designs by the British architect George Frederick Bodley. Though a planned tower was never built, the church itself has been Grade II* listed since 1976.

Gallery

References

South Norwood
Grade II* listed churches in London
1895 establishments in England
George Frederick Bodley church buildings

Holy Innocents Church, South Norwood


Gastón Faber, vollständiger Name Gastón Faber Chevalier, (* 21. April 1996 in Montevideo) ist ein uruguayischer Fußballspieler.

Karriere

Verein
Der nach Angaben seines Vereins 1,75 Meter große Mittelfeldakteur "Toti" Faber stammt aus der Nachwuchsabteilung des Erstligisten Danubio FC. Dort gehört er seit 2013 dem Kader der Ersten Mannschaft an und debütierte am 22. Februar 2014 beim 2:0-Sieg gegen Nacional Montevideo in der Primera División, als er von Trainer Leonardo Ramos in der 72. Spielminute für Fabricio Formiliano eingewechselt wurde. Er absolvierte in der Spielzeit 2013/14 elf Spiele in der Primera División und erzielte einen Treffer. Danubio wurde am Saisonende Uruguayischer Meister. In der Saison 2014/15 wurde er in sieben Erstligaspielen (kein Tor) eingesetzt. Während der Apertura 2015 kam er viermal (kein Tor) in der Liga und zweimal (kein Tor) in der Copa Sudamericana 2015 zum Einsatz. Anfang Februar 2016 wechselte er auf Leihbasis innerhalb der Liga zum Racing Club de Montevideo. Sowohl in der Clausura als auch in der Saison 2016 blieb er ohne Pflichtspieleinsatz. Nach Beendigung des Leihgeschäfts mit Racing wurde er im Januar 2017 an den italienischen Klub Foggia Calcio ausgeliehen, für den er bis Saisonende lediglich ein Drittligaspiel (kein Tor) absolvierte.

Nationalmannschaft
Faber feierte am 29. Mai 2012 beim 1:1-Unentschieden im Freundschaftsländerspiel gegen Paraguay sein Debüt in der von Fabián Coitotrainierten uruguayischen U-17-Auswahl. Er nahm an der U-17-Südamerikameisterschaft 2013 in Argentinien und der U-17-Weltmeisterschaft 2013 in den Vereinigten Arabischen Emiraten teil. Bei der U-17-WM kam er in fünf Turnierpartien zum Einsatz (kein Tor). Insgesamt bestritt er nach Verbandsangaben 37 Spiele (kein Tor) für die U-17, wobei nach den Verbandskriterien sowohl Partien der Celeste gegen Nationalmannschaften als auch gegen internationale Vereinsteams mitgezählt werden. Er gehört mindestens seit März 2014 der uruguayische U-20-Auswahl an. Mit der von Fabián Coito trainierten Celeste bestritt er am 15. April 2014 sein erstes U-20-Länderspiel gegen Chile als der in der 75. Spielminute für Mauro Arambarri eingewechselt wurde. Zum Trainingslehrgang der U-20 Mitte Juli 2014 wurde er erneut eingeladen. Am 24. September 2014 kam er beim 1:0-Sieg gegen Peru ebenfalls zum Einsatz. Er gehörte dem uruguayischen Aufgebot bei der U-20-Südamerikameisterschaft 2015 in Uruguay an. Bislang (Stand: 8. Juli 2015) stehen für Faber 15 Länderspiele (ein Tor) zu Buche.

Am 19. Mai 2015 wurde er von Trainer Fabián Coito zunächst für den vorläufigen Kader der U-22 bei den Panamerikanischen Spielen 2015 in Toronto nominiert. Schließlich gehörte er auch dem endgültigen Aufgebot an und gewann das Turnier mit der Celeste.

Erfolge
 Uruguayischer Meister: 2013/14
 Goldmedaille Panamerikanische Spiele 2015

Einzelnachweise

Fußballspieler (Danubio FC)
Fußballspieler (Racing Club de Montevideo)
Fußballspieler (Foggia Calcio)
Panamerikaspielesieger (Fußball)
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Uruguay)
Uruguayischer Meister (Fußball)
Geboren 1996
Uruguayer
Mann

Gastón Faber


Walog ang Ruollavaggi (Northern Sami: Ruollavaggi,ålgot, Norwegian: Nordbotndalen, Northern Sami: Olggut Ruollavággi) sa Noruwega. Nahimutang ni sa munisipyo sa Alta ug lalawigan sa Finnmark Fylke, sa amihanan-sidlakang bahin sa nasod,  km sa amihanan-sidlakan sa Oslo ang ulohan sa nasod. Ruollavaggi nga nahimutang sa lanaw sa Buođgajavri.

Ang klima klima sa kontinente. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa  °C, ug ang kinabugnawan Disyembre, sa  °C.

Ang mga gi basihan niini

Mga walog sa Finnmark Fylke

sv:Ruollavaggi (dal i Norge, Alta, lat 70,14, long 22,78)

Ruollavaggi (walog sa Noruwega, Alta, lat 70,14, long 22,78)


Coustouge, yew komunê wılayetê Audea. Na komune dewleta Fransa de mıntıqaya Occitanie de ca gêna.

Xızmete
Coustouge de şebekey awe esto, sistemê kanalizasyoni, elektrik û internet anciyao.

Embıryani

Nıfus
Grafikê diagrami sero gorey seran ra nıfusê Coustouge;

Bıvênên
Lista komunanê Audey

Çımey

Coustouge
Komunê Audey

Coustouge


高麗川駅(こまがわえき)は、埼玉県日高市大字原宿にある、東日本旅客鉄道(JR東日本)の駅である。

乗り入れ路線
当駅の所属線である八高線と、当駅を終点とする川越線の分岐駅となっている。

八高線は当駅を境に八王子方面が電化、高崎方面が非電化となっており、運転系統が分断されている。また、川越線も電化されており、川越線の川越方面と八高線の八王子方面で当駅を経由して直通運転が行われている。2015年(平成27年)3月14日のダイヤ改正で日中時間帯の川越線の運転本数が見直され、該当する八王子発川越行きの列車に関しては当駅での時間調整が廃止された。また八高線には、かつて当駅から青梅線を経由して中央線直通で東京駅との間を結ぶ電車も朝の上りと夜の下りに設定されていた。なおこの直通列車は車両に表示される種別(快速または青梅特快)にかかわらず、ホームの電光掲示板には「普通 東京(行き)」と表記されていた。これらの列車は、2022年(令和4年)3月12日のダイヤ改正で八高線ワンマン化に伴い廃止された。

八高線は八王子駅から当駅までが八王子支社、当駅から北の区間が高崎支社、川越線は大宮支社の管轄となっており、当駅は八王子支社の管轄となる。

1996年(平成8年)3月15日(八高線の八王子駅 - 当駅間の電化前日)までは八王子駅 - 高崎駅間の全線通し運転の列車が、1985年(昭和60年)9月29日(川越線の電化前日)までは大宮駅から八高線に乗り入れて東飯能駅までの直通列車(気動車)が設定されていた。川越線の電化後も1989年(平成元年)3月10日までは当駅 - 大宮駅間の全線通し運転の列車(電車)が設定されていた。

歴史

 1933年(昭和8年)4月15日:日本国有鉄道八高線の東飯能駅 - 越生駅間の開通と同時に開業。一般駅。
 開業当時の当地は入間郡高麗川村で、駅名はこれに由来する。
 1940年(昭和15年)7月22日:川越線の大宮駅 - 当駅間が開業。
 1963年(昭和38年)5月16日:日本セメント(現在の太平洋セメント)専用線が運用開始。
 1969年(昭和44年)10月1日:配達の取り扱いを廃止。
 1984年(昭和59年)2月1日:荷物扱い廃止。
 1985年(昭和60年)9月30日:川越線が電化開業。
 1987年(昭和62年)4月1日:国鉄分割民営化に伴い、東日本旅客鉄道(JR東日本)・日本貨物鉄道(JR貨物)の駅となる。
 1996年(平成8年)3月16日:八高線の八王子駅 - 当駅間が電化開業。
 1999年(平成11年)9月20日:太平洋セメント専用線が廃止。
 太平洋セメントの埼玉工場へ専用線が続き、工場で生産されたセメントの発送を行っていた。専用線は全長1.4km・非電化であった。JR機が牽引作業を行い、工場内入換作業は太平洋セメント保有の入換動車(スイッチャー)が使用されていた。
 なお、同専用線跡地は2009年(平成21年)3月30日に日高市に寄付され、遊歩道として整備されている。遊歩道には、踏切や線路の一部が残され「ポッポ道」と名付けられた。
 また、同工場への専用線は、1984年(昭和59年)まで東武鉄道越生線の西大家駅から分岐するものも存在していた。
 2001年(平成13年)11月18日:ICカード「Suica」の利用が可能となる。
 2005年(平成17年)4月1日:JR貨物の駅が廃止。
 2007年(平成19年)3月18日:E233系電車の当駅までの乗り入れが開始される。
 2013年(平成25年)4月1日:バリアフリー化工事が完成。エレベーターの使用を開始。
 2022年(令和4年)
 1月31日:この日をもってみどりの窓口が営業を終了。
 3月1日:話せる指定席券売機を導入。

駅構造
単式ホーム1面1線と島式ホーム1面2線を持つ地上駅。駅舎は単式ホーム側(駅西側)にある。駅構内東側には数本の側線が引かれている。駅舎とホームは地下通路で連絡している。待合室は2・3番線ホームの北側に設置されている。

拝島営業統括センター管内の直営駅(駅長配置)であり、管理駅として東飯能駅を管理している。改札口には簡易Suica改札機が設置されている。トイレには「かわせみ手洗館」という愛称が付き、ホームと駅前広場に挟まれており、男女別になっているものの、ホームと駅前広場に壁が設置されている。

2023年(令和5年)現在、利便性向上のための東口開設や橋上駅舎化の工事が行われている。また、2013年(平成25年)4月1日に跨線橋とエレベーターの新設、ホームの嵩上げ、待合室の移設によるバリアフリー対応工事が完成した。

のりば

(出典:JR東日本:駅構内図)

利用状況
2022年(令和4年)度の1日平均乗車人員は3,769人である。

JR東日本および埼玉県統計年鑑によると、近年の1日平均乗車人員の推移は以下の通り。

 埼玉県統計年鑑各年度版

1985年時の常備貨車
 日本セメント所有
 タキ1900形(セメント専用)54両
 タキ9050形(セメント専用)4両
 タキ9450形(セメント専用)4両
 ホキ5700形(セメント専用)18両
「昭和60年版私有貨車番号表」『トワイライトゾーンMANUAL13』ネコ・パブリッシング、2004年

駅周辺

この他、巾着田などへのハイキングコースの入口でもある(徒歩もしくは国際興業バス利用)。

バス路線

最寄りバス停は「高麗川駅」で、国際興業バスやイーグルバスが運行する路線バスが発着する。イーグルバスが交通系カードに対応した2020年3月以降は、いずれの会社もPASMO・Suicaの利用が可能である。

 国際興業バス
 医大11・医大31:埼玉医大
 医大11-2:埼玉医大保健医療学部
 医大12・医大12-2・医大32:埼玉医大国際医療センター
 医大31・医大32:飯能駅

 イーグルバス
 H07:武蔵高萩駅
 H08:高麗川団地第二折返場
 H08-1:高麗川駅

隣の駅
 東日本旅客鉄道(JR東日本)
 八高線
 東飯能駅 - 高麗川駅 - 毛呂駅
 川越線
 武蔵高萩駅 - 高麗川駅

脚注

記事本文

出典

広報資料・プレスリリースなど一次資料

利用状況

 JR東日本の2000年度以降の乗車人員

 埼玉県統計年鑑

参考文献

関連項目

 日本の鉄道駅一覧

外部リンク

埼玉県の鉄道駅
まかわ
東日本旅客鉄道の鉄道駅
日本貨物鉄道の廃駅
日本国有鉄道の鉄道駅
こまかわえき
こまかわえき
1933年開業の鉄道駅
川越線
八高線

高麗川駅


Սիս եզրը կարող է վերաբերել.

 Սիս - Կիլիկյան Հայաստանի մայրաքաղաք
 Սիս - Փոքր Արարատ լեռ
 Սիս - գյուղ Հայաստանի Արարատի մարզում
 Սիս - գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Շամախիի շրջանում

Սիս (այլ կիրառումներ)


La Môme  est un film biographique français réalisé par Olivier Dahan et sorti en 2007. Dans de nombreux pays, le film s'intitule « La Vie en rose », d'après la célèbre chanson éponyme d'Édith Piaf. Le film retrace de nombreuses parties de la vie de la chanteuse, allant de son enfance à sa gloire, en passant par les drames de sa vie ainsi que sa disparition.

Incarnant la « môme Piaf » à tous les âges de sa vie, Marion Cotillard a remporté pour son rôle l'Oscar de la meilleure actrice, faisant d'elle la troisième actrice française à obtenir cette récompense. Également lauréat de l'Oscar du meilleur maquillage pour la transformation radicale de l'actrice en son personnage, le film est ainsi le premier long métrage entièrement tourné en français à remporter deux Oscars. Il est également couronné de quatre BAFTA, cinq César, trois Lions tchèques et un Golden Globe.

Synopsis

Contexte

Le film suit une structure narrative non linéaire rapportant les événements clefs de la vie d'Édith Piaf. On comprend petit à petit que c'est une série de souvenirs qu'Édith se remémore peu avant de mourir.

Résumé complet
Tout commence avec Édith, âgée de quelques années en 1918, en pleurs dans une rue de Paris après que d'autres enfants se soient moqués d'elle. Quelques mètres plus loin, sa mère chante pour essayer de gagner sa vie. Cette dernière écrit à son mari, Louis Gassion (Jean-Paul Rouve), envoyé sur le front, qu'elle va partir poursuivre sa carrière de chanteuse en laissant Édith à sa grand-mère maternelle. Louis Gassion, alors qu'il rentre à Paris, finit par trouver Édith très malade, faute de soins. Il la confie donc à sa propre mère, gérante d'une maison close en Normandie, avant de disparaître. Les prostituées de la maison close s'occupent d'Édith, notamment Titine (Emmanuelle Seigner), qui prend la fillette sous son aile et s'en occupe comme si elle était sa fille. À cette époque, Édith perd momentanément la vue à cause d'une kératite à la suite des mauvais soins lors de son passage chez sa grand-mère maternelle,  qui est guérie quelques jours plus tard grâce aux prières adressées à sainte Thérèse de Lisieux.

Après plusieurs années d'absence, son père vient la chercher et l'emmène de force pour l'aider dans le cirque où il est lui-même acrobate. Un soir de représentation, Édith voit dans les flammes d'un cracheur de feu une apparition de sainte Thérèse, qui lui promet de toujours lui apporter son aide. Cet évènement est à l'origine des prières qu'Édith adressera jusqu'à la fin de sa vie à la sainte.
Peu de temps après, le père d'Édith quitte le cirque après une dispute avec le patron. Il décide de poursuivre sa carrière de contorsionniste seul avec sa fille à Paris. Lors d'une représentation, un passant demande à voir l'acrobatie de la petite. Poussée par son père, Édith chante alors La Marseillaise, captivant l'audience avec sa voix.

Plusieurs années plus tard, Édith chante toujours dans les rues de Montmartre pour gagner sa vie, à présent accompagnée de son amie Simone Berteaut, dit "Momone", dont l'alcoolisme l'entraîne à toujours se promener avec une bouteille de vin. C'est ainsi qu'elle est approchée par Louis Leplée (Gérard Depardieu), qui lui propose de l'engager pour chanter dans son cabaret. C'est aussi lui qui est à l'origine de son surnom: la Môme Piaf, après avoir remarqué qu'Édith ressemblait à un moineau ("piaf" était le nom familier de "moineau", et le nom de la "Môme Moineau" étant déjà pris).
Mais bientôt Leplée est retrouvé mort, et Édith est suspectée de son meurtre à cause de ses mauvaises fréquentations dont elle était régulièrement rackettée. Dès lors, elle est huée par la foule lors de ses représentations. Tout devient encore plus difficile pour la jeune artiste quand son amie Momone est emmenée de force dans un établissement de jeunes filles sur ordre de sa mère. Seule, Édith contacte Raymond Asso, un compositeur qui lui avait proposé ses services auparavant. Ce dernier lui fait travailler durement mais sûrement sa technique vocale (notamment l'articulation), mais lui enseigne aussi à placer ses mains lorsqu'elle chante.

La chanteuse entame dès lors un nouveau succès, délaissant son surnom de "la Môme Piaf" pour son véritable nom de scène : Édith Piaf. Enchaînant les tournées, c'est dans la ville de New-York qu'Édith rencontre Marcel Cerdan, un boxeur français dont elle s'éprend rapidement, bien qu'il soit marié. Consciente que ce dernier ne quittera jamais sa famille pour elle, elle accepte cette relation malgré le fait qu'elle ne puisse le voir aussi souvent. Un soir, malade d'amour de ne pouvoir le voir, elle le persuade de revenir la voir à New York en avion, ce qu'il fait. Ce même soir, Édith met fin à sa relation avec Momone, cette dernière étant lasse d'être considérée comme une moins-que-rien dans l'entourage d'Édith. Le lendemain matin, alors que la chanteuse pense prendre le petit déjeuner aux côtés de Marcel, elle remarque les visages affolés de son entourage et finit par apprendre que l'avion de son amant s'est écrasé, confirmant le décès de ce dernier.

Le film alterne beaucoup sur les derniers moments de la vie d'Édith Piaf et ses souvenirs. On y voit notamment des souvenirs la montrant en train de batailler sur scène pour continuer à chanter alors que son corps est trop fatigué, ou encore prenant régulièrement de la drogue pour calmer la polyarthrite dont elle atteinte. Son mari, Jacques Pills, la persuade de faire soigner l'addiction dont elle est atteinte. Une fois cela fait, elle redevient le centre d'attention des fêtes en faisant toujours rire son entourage, même après un accident de voiture dont elle a foncé dans un arbre. Cette scène résume tous ses efforts pour amuser les autres malgré les difficultés qu'elle endure.

Des années plus tard, un nouveau compositeur présente à une Édith malade et fatiguée la chanson Non, je ne regrette rien, ce qui décide la chanteuse à chanter à l'Olympia, malgré les conseils de ses proches qui s'inquiètent de sa santé. Cette dernière performance, pendant laquelle elle s'évanouit, semble la hanter.
À l'âge de 47 ans, Édith, malade et fatiguée, est portée dans son lit. Elle affirme avoir peur et dit ne pas parvenir à se souvenir de tout ses souvenirs, que seuls quelques fragments de sa vie lui reviennent. Sa mort n'est cependant pas montrée à l'écran, montrant seulement la dernière nuit de sa vie. Le film se termine par la performance de la chanteuse à l'Olympia interprétant Non, je ne regrette rien, une chanson qui selon ses dires, résume parfaitement sa vie.

Fiche technique

Distribution

Production et réalisation

Distribution du rôle principal
Lors des auditions de l'actrice principale, deux actrices aux statuts différents apparaissent en concurrence : Marion Cotillard et Audrey Tautou. La préférence des producteurs penche pour Tautou, mais Cotillard est activement soutenue par le réalisateur Olivier Dahan, séduit par la gravité de ses yeux et qui annonce , et le producteur Alain Goldman. Le choix de Marion Cotillard serait la raison pour laquelle TF1 aurait divisé son financement du film par trois et  se serait retirée de la distribution. Cotillard a beau avoir tourné avec Tim Burton dans Big Fish, elle ne reste pas assez « bankable » aux yeux des investisseurs. Après un long enchaînement d'apparitions secondaires, c'est la première fois que l'actrice se voit offrir un rôle-titre, bien qu'il lui impose une métamorphose conséquente.

Interprétation
Pour représenter fidèlement Édith Piaf, Marion Cotillard accepte comme transformations physiques cinq heures quotidiennes de maquillage, des sourcils et la naissance des cheveux rasés, jouer tassée pour paraître plus petite qu'elle ne l'est, adopter une voix grave. Neuf mois s'écouleront avant que Piaf ne cesse de la hanter : , explique-t-elle dans un entretien avec The Guardian.

C'est la chanteuse Jil Aigrot qui interprète les chansons d'Édith Piaf en doublure-voix de Marion Cotillard et a dû procéder à plusieurs enregistrements avant de retrouver les approximations d'Edith Piaf en début de carrière.

Accueil

Accueil critique

Sur l'agrégateur américain Rotten Tomatoes, le film récolte 74 % d'opinions favorables pour 150 critiques. Sur Metacritic, il obtient une note moyenne de  pour 29 critiques.

En France, le site Allociné propose une note moyenne de  à partir de l'interprétation de critiques provenant de  de presse.

Box-office

Le film a rapporté à travers le monde  (soit  d'euros), beaucoup plus que son budget de  d'euros. Il est à ce jour un des films français les plus connus au monde, en partie grâce aux nombreuses récompenses reçues par Marion Cotillard.

Succès international
Le film est un succès mondial et cumule en France plus de . Il vaut surtout à Marion Cotillard des récompenses qu'aucune actrice n'avait réussi à cumuler auparavant pour un même rôle, à savoir le Golden Globe, le BAFTA, le César et surtout l'Oscar 2008 de la meilleure actrice. Elle devient ainsi la troisième Française après Simone Signoret et Juliette Binoche à gagner une statuette à Hollywood dans cette catégorie, la deuxième comédienne après Sophia Loren à être sacrée pour une interprétation dans une langue autre que l'anglais et enfin, la seule interprète à être couronnée pour un rôle en langue française. Marion Cotillard devient aussi la seule personne, avec Adrien Brody pour Le Pianiste, à recevoir un Oscar et un César pour la même interprétation. Un documentaire, Mon clown, sorti en 2008 et réalisé par l'agent de l'actrice, Bastien Duval, retrace ce triomphe en suivant pendant un an Cotillard lors de la promotion mondiale de La Môme, qui l'oblige notamment à s'acheter une maison à Santa Monica et à faire vacciner son chat pour l'emmener dans ses déplacements, tandis que de nombreux agents et attachés de presse s'attachent à la rendre « oscarisable ».

Ce triomphe aux États-Unis est sans commune mesure pour une actrice et pour un film français récent. Première note ainsi qu'avant même sa sortie en avant-première à la Berlinale 2007, La Môme a déjà trouvé un distributeur américain, probablement du fait de la notoriété d'Édith Piaf et de celle de Cotillard. D'après le magazine de cinéma, . Écran Large considère que . Le journaliste Serge Kaganski estime néanmoins dans Les Inrocks que ce succès américain d'un biopic sur Édith Piaf ne fait que montrer que  et que l'extrême médiatisation française de ce plébiscite critique autour de Cotillard sert à offrir .

Distinctions

Récompenses
 César 2008 :
 Meilleure actrice - Marion Cotillard
 Meilleur décor - Olivier Raoux
 Meilleure photographie - Tetsuo Nagata
 Meilleur son - Laurent Zeilig, Pascal Villard, Marc Doisne et Jean-Paul Hurier
 Meilleurs costumes - Marit Allen
Lumières 2008 :
Meilleure actrice : Marion Cotillard
Prix du public mondial
 Oscars 2008 :
 Meilleure actrice - Marion Cotillard
 Meilleur maquillage - Didier Lavergne et Jan Archibald
 Golden Globes 2008 :
 Meilleure actrice dans un film musical ou une comédie : Marion Cotillard
 BAFTA 2008 :
 Meilleure actrice pour Marion Cotillard
 Meilleure musique
 Meilleurs costumes
 Meilleur maquillage
 Palm Springs International Film Festival

Nominations
 Sélection officielle à la Berlinale 2007
 César 2008 :
 Meilleur film
 Meilleur réalisateur - Olivier Dahan
 Meilleur scénario original ou adaptation - Olivier Dahan
 Meilleur acteur dans un second rôle - Pascal Greggory
 Meilleure actrice dans un second rôle - Sylvie Testud
 Meilleur montage

 Lumières 2008 :
 Meilleur film
 Meilleur réalisateur

 Oscars 2008 : Meilleurs costumes
 Screen Actors Guild de la meilleure actrice pour Marion Cotillard

Dans la culture populaire
En 2011, l'acteur et humoriste Éric Judor propose dans la série télévisée Platane une intrigue dans laquelle le comédien, sorti d'un coma de plusieurs années, décide de relancer sa carrière et de se donner une image plus sérieuse avec le projet .

Autour du film
Le tournage eut lieu de janvier à juin 2006 à Paris, à Pontoise, à l'Aéroport de Paris-Le Bourget et à Prague.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Liens externes

  Galerie photos du film

Film français sorti en 2007
Film musical des années 2000
Film musical français
Film biographique français
Film biographique sur un chanteur
Film français à narration non linéaire
Édith Piaf
Film réalisé par Olivier Dahan
Film avec un Oscar de la meilleure actrice
Film nommé aux Oscars
Film avec un Oscar des meilleurs maquillages et coiffures
Film avec un British Academy Film Award de la meilleure actrice
Film à flash-back
Film avec un César des meilleurs costumes
Film avec un César de la meilleure photographie
Film avec un César des meilleurs décors
Film avec un César de la meilleure actrice
Film se déroulant à Paris
Film se déroulant à New York
Film se déroulant en Californie
Film avec un César du meilleur son

La Môme


Harnell lautet der Familienname folgender Personen:

 Jess Harnell (* 1963), amerikanischer Synchronsprecher, Schauspieler und Sänger
 Joe Harnell (1924–2005), US-amerikanischer Jazz- und Unterhaltungsmusiker

Harnell


Antunnacum  seu Andernacum (Theodisce Andernach, Antunnacense Annenach) est urbs Germanica terrae foederalis Rhenaniae-Palatinati.

Situs
Urbs in sinistra fluminis Rheni ripa iacet. Angustiae inter montes vallis Rheni medii Porta Antunnacensis vocantur.

Historia
Apud Antunnacum loci habitati a millennio 13 a.C.n. inventi sunt.

Gaius Iulius Caesar anno 55 a.C.n. prope Antunnacum pontem in flumine Rheno construi iussit. Castra Romana Classisque Germanicae portus Antunnaci aedificia magni momenti Limitis Germanici ad Iter a Lugduno Batavorum Argentorate fuerunt.

Anno 876 primum proelium Antunnaci inter exercitus Ludovici regis et Caroli Calvi pugnatum est.

Aedificia
 Curia
 Ecclesia Sanctae Mariae Ascensionis
 Porta Rheni
 Rudera castelli urbis
 Tolleno Rheni
 Turris magnus moeniarum

Res visu digna
 Geysir Antunnaci

Notae

Bibliographia
 Peter Adams: Kurzgefasste Geschichte der Stadt Andernach. Andernach 1955.
 Wolfgang P. Fischer: Spurensuche 2000 – Spuren von Christentum in Andernach. Andernach 2000.
 Franz-Josef Heyen (ed.): 2000 Jahre Andernach – Geschichte einer rheinischen Stadt. Andernach 1988.
 Robert Hoeniger: Der Rotulus der Stadt Andernach 1173–1256. Köln 1884.
 Manfred Huiskes: Andernach im Mittelalter. Bonn 1980.

Nexus externi
 Situs publicus urbis.
 De historia Antunnaci.

Urbes Germaniae
Urbes Germaniae Romanae
Rhenania et Palatinatus
Rhenus

Antunnacum


The 2017 Polish Super Cup was held on 7 July 2017 between the 2016–17 Ekstraklasa winners Legia Warsaw and the 2016–17 Polish Cup winners Arka Gdynia.

Match details

See also
2016–17 Ekstraklasa
2016–17 Polish Cup

References

Super Cup
Polish Super Cup
Polish Super Cup
Sports competitions in Warsaw
Polish Super Cup 2017

2017 Polish Super Cup


Նիգուլա - գյուղ Էստոնիայի Տաեբլա շրջանի կազմում։
 Նիգուլա - գյուղ Էստոնիայի Տառտու շրջանի կազմում։

Նիգուլա (այլ կիրառումներ)


Human Genome Sciences (Anglice; Latine: Scientiae Genomatis Humanae) est sodalitas biopharmaceutica anno 1992 fundata. Ordinem DNA humani utitur ut medicamenta proteini anticorporisque crearet. Ab anno 2008, medicamentis operam dat ad sanandum Hepatitis C, Lupus erythematodes, Anthrax, cancer, arthritis rheumatoidis, et VIDH/SIDA. Adiutor est cum aliis sodalitatibus biotechnologicis pharmaceuticisque ad progressum et pactiones technologicas.

Notae

Medicamenta
Biotechnologia
Societates
Constituta 1992

Human Genome Sciences


海外ドラマ(かいがいドラマ)は、日本において、日本以外で制作・製作された、連続ドラマやラジオドラマを指す言葉である。

現在はビデオグラム(レンタル・セルビデオ)のほか、作品によっては地上テレビ放送、衛星放送、ケーブルテレビ、ビデオ・オン・デマンド、ネット配信で視聴することができる。

ハリウッドでは米国内時差の関係で、テレビ最初期からフィルムによるドラマ撮影が主流であったためフィルムへのこだわりが強く、現在でもデジタル撮影の際にフィルム相当の画質で撮影され放送されている。昔のハリウッド製ドラマの多くがよい状態で保存されているのは、ほとんどがフィルムによって撮影されていたためでもある。

世界各国のテレビドラマのリストについては、テレビドラマの一覧を参照。

歴史

1950年代 - 1960年代
この頃の日本の放送業界はまだコンテンツが非常に少なく、加えて劇映画をテレビに提供しないことを取り決めた大手映画会社による五社協定(六社協定)の影響で劇場用邦画番組の放映も総放送時間の短縮や系列民放局のみの放映に限られていたことから、映画番組を放映していた枠の穴埋め目的でアメリカで製作されたテレビドラマのフィルムを大量に輸入しており、当時は「外国テレビ映画」と呼ばれていた海外のドラマ作品が数多く放送されていた。故に日本における海外ドラマの全盛時代であり、視聴率も高く、当時の娯楽の中心であった。1973年までの日本教育テレビ(NETテレビ、NET)に至っては、教育局という放送免許のため、海外の文化を学ぶという教育目的を持たせていた。

主な作品
西部劇 - 『』(日本で最初に放送された海外ドラマ)、『ローハイド』、『拳銃無宿』、『ララミー牧場』など
戦争ドラマ - 『コンバット!』、『ギャラント・メン』など
ホームドラマ - 『パパは何でも知っている』、『奥さまは魔女』、『ルーシー・ショー』、『名犬ラッシー』など
SFドラマ - 『スーパーマン』、『宇宙大作戦』、『宇宙家族ロビンソン』、『ミステリー・ゾーン』など
サスペンスドラマ - 『ヒッチコック劇場』、『逃亡者』、『スパイ大作戦』など
探偵ドラマ - 『サンセット77』、『ペリー・メイスン』など
刑事ドラマ - 『』、『アンタッチャブル』など
ジャンルも上記のように多岐に及ぶ。この中でも『スパイ大作戦』は『ミッション:インポッシブルシリーズ』という1996年から現在まで続くトム・クルーズ(イーサン・ハント役)主演の映画シリーズとしてリブートされ、『宇宙大作戦』は原題と同じ『スタートレック』と題したメディア・フランチャイズにまで発展した上で現在まで続いている人気シリーズである。

1970年代 - 1980年代
1970年代は『チャーリーズ・エンジェル』、『刑事コロンボ』、『大草原の小さな家』、『ルーツ』などが一世を風靡した。1980年代には『アーノルド坊やは人気者』、『ナイトライダー』、『特攻野郎Aチーム』、『将軍 SHŌGUN』などが好評を博した。また、VHSやレーザーディスクといったビデオグラムが一般家庭に浸透し、80年代終盤にはレンタルビデオという手法があらわれ、『V』などがビデオレンタルによって人気を博した。

この時期は日本の放送業界も基盤を固め、他国から番組を購入しなくてもよいほどまでに成長したほか、五社協定も消滅した。そのため以前と比べて放送時間全体の中での海外ドラマの立ち位置や総放送時間が大幅に下がり、地上波に限っていえばそのまま右肩下がりに推移して現在までに至る。また、当時はビデオレンタル以外の映像媒体が存在しないもしくは普及途上であったため、地上波での放送が激減したことにより海外ドラマを見ること自体が非常に困難となり、海外ドラマにとっては冬の時代となった。

1990年代 - 2000年代
1990年代以降は衛星放送(BS放送およびCS放送)やケーブルテレビの普及により、地上波において閉塞していた海外ドラマの可能性を大きく広げた。これ以降海外ドラマは衛星放送とビデオレンタルの両輪によって普及することになる。NHK-BS2、WOWOWでは、『ビバリーヒルズ青春白書』、『ER緊急救命室』、『フレンズ』、『ツイン・ピークス』、『ベイウォッチ』など、80年代とは比較にならないほど多くの作品が放送された。また、地上波ではNHK教育テレビ(Eテレ)で放送された『フルハウス』や『アルフ』など家族向けのシットコムが好評を博した。他にも『Xファイル』のようなビデオから人気に火がつく作品もあった。

1990年代中盤以降はカラオケ用途以外におけるレーザーディスクの需要低下に加え、2000年代初頭以降はDVDドライブを搭載したゲーム機であるPlayStation 2(2000年)の発売や2003年に起こったDVDプレーヤーの低価格化に伴い、ビデオグラムがVHSからDVD-Videoへと急激に移行。『24 -TWENTY FOUR-』が大ブームとなり、次回の話が気になるファンがレンタルビデオ店の前に行列を作るという現象まで発生した。『24 -TWENTY FOUR-』、『LOST』、『プリズン・ブレイク』は当時の3大海外ドラマと呼ばれている。また『セックス・アンド・ザ・シティ』、『HEROES』なども好評を博した。また、ドラマの人気に伴い「海外ドラマのモノマネ」というネタも披露するお笑い芸人も現れた(なだぎ武、どきどきキャンプ等)。

また、2004年に『冬のソナタ』が大ブームとなり、東アジア圏のドラマ、特に韓国のテレビドラマ(いわゆる韓国ドラマ・韓流ドラマ)や台湾のテレビドラマ(台湾のドラマ・華流ドラマ)作品の輸入が増えることとなった。

2010年代
2000年代のようなヒット作には恵まれず、海外で大人気のドラマでも日本国内では知名度が皆無のものが多くなった。唯一韓流ドラマは根強く輸入されていたが、2012年以降、地上波主要局でのアジアドラマ定着の流れは竹島問題やフジテレビ抗議デモに代表される嫌韓・反韓感情の激化から衰退し、他系列よりも貧弱なテレビ東京系列(TXN)か独立民放局、衛星放送(BS・CS)での放送が主軸となっている。

一方、2010年代中盤以降ではNetflix・Amazon Prime Video・Disney+・U-NEXT等の 定額制動画配信サービス(ビデオ・オン・デマンド)でテレビに限らずパソコン、タブレット、スマートフォン等の様々な端末で視聴できるようになり、海外ドラマの視聴環境は多様化している。その反動として、地上波主要局での放送は主要都市圏を中心とした深夜のローカル枠程度となり、ノンスクランブルBS放送(特に民間放送)での放送も深夜枠で数える程にまで激減した。

各メディアのHD化によりSDで製作された過去の作品の放送も激減している。これはモノクロからカラーになった際も見られた現象であるが、過去のSD作品をHDリマスター化する事例も多い。このため、オリジナル状態のSD作品を目にする機会は著しく減っていく。

また、海外ドラマの制作環境自体にも変化が起こる。これまでは主に地上波のテレビ局で制作されていたが、Netflix・Amazon Prime Video・Hulu・Paramount+・HBO Max・Disney+といった定額制動画配信サービスでの独占配信を主とした制作や、HBOやAMCなどのケーブルテレビ局による制作が盛んになった。潤沢な予算と放送規制にとらわれない自由さが制作陣に歓迎され、著名な映画監督や俳優が次々と海外ドラマ制作に参加。より芸術性の高い作品が生まれた。代表的な作品は『ウォーキング・デッド』『ブレイキング・バッド』『ゲーム・オブ・スローンズ』『ハウス・オブ・カード 野望の階段』など。

アジアドラマも、韓国ドラマや台湾ドラマに加え、中国ドラマやタイドラマ・泰流ドラマも新たに加わる。

脚注

注釈

出典

関連項目
 テレビドラマの一覧(世界各国のテレビドラマの一覧)
 海外少年少女ドラマ(NHK教育テレビで放送されている海外ドラマ枠)
 エミー賞
 シチュエーション・コメディ
 シーズン (テレビ)
 クリフハンガー (プロット)
 吹き替え

外部リンク
 ファンドラ
 スーパー!ドラマTV
 AXNジャパン
 AXNミステリー
 スター・チャンネル
 FOX
 スカパー!海外ドラマ
 海外ドラマ情報ページ KDI PAGE

テレビドラマ

海外ドラマ


Oost-, West- en Middelbeers, parfois Oostelbeers c.a., est une ancienne commune néerlandais du Brabant-Septentrional. Depuis le , cette commune a été annexée par la commune d'Oirschot.

Avant la fusion, la commune avait une superficie de 41,68 km² et elle comptait 5 565 habitants. Elle était composée des villages de Middelbeers, Oostelbeers et Westelbeers.

Oirschot
Ancienne commune dans la province de Brabant-Septentrional

Oost-, West- en Middelbeers


Arif Fəxrəddin oğlu Paşayev () — Azərbaycan hərbçisi və siyasətçisi. O, Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin keçmiş Laçın dağ-atıcı alayının ilk komandiri, Qarabağ müharibəsi iştirakçısı olmuşdur. Ehtiyatda olan polkovnikdir.

Həyatı
Arif Paşayev 15 may 1959-cu ildə Laçın şəhərində anadan olub. 1966–1976-cı illərdə Laçın şəhər orta məktəbində orta təhsil alib. 1977-ci ildə Azərbaycan İnşaat Mühəndisləri İnstitutuna daxil olub, 1982-ci ildə həmin institutu sənaye və mülki tikinti ixtisası üzrə bitirərək təyinatla Daxili İşlər Nazirliyinin sərəncamına göndərilib. 1982–1984-cü illərdə xaricdə Sovet qoşun kontingentinin tərkibində xidmət edib.

Həbsi
1993-cü ilin avqust ayında Cinayət Məcəlləsinin 4-cü maddəsində ölüm cəzası nəzərdə tutulan 13 maddə ilə ittiham olunaraq həbs edilib. 1994-cü ilin sentyabrın 21-də Milli Təhlükəsizlik Nazirliyinin istintaq təcridxanasından qaçırılıb. 1994-cü ilin noyabrında məhkəmə keçirilməsini tələb edərək, məhkəməyə qayıdıb və 1995-ci ilin may ayının 12-də bəraət alıb.

Siyasi fəaliyyəti
1984–1991-ci illərdə müxtəlif təsərrüfat müəssisələrinin rəhbəri vəzifələrində çalışıb, Laçın rayon Xalq Deputatları İcraiyyə Komitəsi sədrinin müavini olub. 1988-ci ilin iyun ayında Laçın rayon Xalq Cəbhəsini yaradıb və ona başçılıq edib. Həmin vaxtlar hələ Azərbaycan Xalq Cəbhəsi yaranmamışdı. AXC-nin ilk İdarə Heyətinin üzvü seçilib. 1992-ci ilin iyulundan 2002-ci ilədək Azərbaycan Xalq Cəbhəsi Partiyası sədrinin müavini olub. 2002-ci ildən Bütöv Azərbaycan Xalq Cəbhəsi Partiyasında fəaliyyət göstərmişdir. Daha sonra Ədalət Partiyasına üzv olan Arif Paşa sonralar isə Müasir Müsavat Partiyası daxilində fəaliyyət göstərmişdir.

Arif Paşa 19 oktyabr 2009-cu il tarixində Azərbaycan Ümid Partiyasının sədri İqbal Ağazadə tərəfindən partiyanın sədr müavini təyin olunmuşdur.

Hərbi fəaliyyəti
1988-ci ilin fevralın 15-də Xankəndində erməni separatizminin fəaliyyətə başlamasından iki gün sonra erməni separatizminə qarşı gizli silahlı təşkilat-Müvəqqəti Fövqəladə Komitə yaradıb. 1988-ci ilin aprelində üzvlərinin sayi bir neçə min nəfər olan Laçın rayon Müdafiə Komitəsini yaradıb və ona başçılıq edib.

1991-ci ilin oktyabr ayında Azərbaycan Respublikası Müdafiə Nazirliyinin 1N-li əmri ilə Laçın rayon Ərazi Müdafiə Batalyonunun komandiri təyin edilib və Azərbaycanda ilk milli hərbi hissəni yaradıb. 1992-ci ilin martında Azərbaycanda ilk nizami hərbi alay — Laçın Alayını yaradıb və onun komandiri təyin edilib. 1992-ci ilin aprelin 30-da naməlum səbəblərdən alayın komandiri vəzifəsindən azad edilib. Bundan 18 gün sonra erməni silahlı birləşmələri Laçın rayonunu işğal ediblər. Laçın işğal olunandan sonra 1993-cü ilin avqust ayında ölüm cəzası nəzərdə tutulan 13 maddə ilə ittiham olunaraq həbs edilib. 1994-cü ilin sentyabrın 21-də Milli Təhlükəsizlik Nazirliyinin təcridxanasından qaçırılıb. 1995-ci ilin mayında bəraət alıb.

Azərbaycanın ilk milli marşı olan Əsgər Marşı, Arif Paşayevin komandir olduğu, Laçında ilk yaradılan könüllülərdən ibarət Ərazi Müdafiə Batalyonunda oxunub. Sonradan həmin batalyon 811 saylı alay oldu. Ehtiyatda olan polkovnikdir.

İstinadlar

Xarici keçidlər
 İmzaladığınız əmrin Laçının məhvinə hesablanmış bəndinin icrasını mənim iradəm dayandırdı
 Anam dedi, camaat şəhid olur, mənimkilər isə…

Azərbaycan siyasətçiləri
Azərbaycan hərbçiləri
Azərbaycan polkovnikləri
Birinci Qarabağ müharibəsi iştirakçıları
Laçın Rayon Xalq Deputatları Sovetinin deputatları
Azərbaycan Xalq Cəbhəsi Partiyasının sədr müavinləri
"Laçın" döş nişanı ilə təltif edilənlər
Azərbaycan Ümid Partiyasının sədr müavinləri

Arif Paşa


Gabo Zelenay (* 26. november 1922, Bánovce nad Bebravou – † 3. august 2003, Bratislava) bol slovenský rozhlasový športový komentátor, moderátor a redaktor. Od septembra 1946, keď sa ako 24-ročný úspešne zúčastnil konkurzu na športového reportéra, pôsobil v Československom rozhlase. Do histórie sa zapísal najmä vďaka nezvyčajnému, originálnemu spôsobu moderovania, začo neskôr získal i štátne vyznamenanie Pribinov kríž II. triedy za významné zásluhy v oblasti športovej žurnalistiky od prezidenta Slovenskej republiky. Počas svojej bohatej kariéry reportoval najmä futbalové a hokejové zápasy. Navyše dokázal komentovať aj stretnutia v šachu, či šerme, čo iní reportéri považovali za nekomentovateľné.

Kariéru ukončil ako 63-ročný po takmer štyridsiatich rokoch komentovania a moderovania, avšak aj naďalej zostal činný ako redaktor. Politicky sa angažoval pri zakladaní HZDS, prispieval do časopisu Nový deň blízkeho HZDS a predsedal Únii slovenských novinárov, ktorá podporovala mediálnu líniu HZDS. Zomrel vo veku 80 rokov po ťažkej chorobe.

Referencie

Literatúra
 Gabo Zelenay: Oprášené legendy, 1991, Tatrapress, ISBN 80-85260-06-9,
 Gabo Zelenay: Osamelý bojovník Anton Hlinka, 2001, ÚSNS

Externé odkazy
 Únia slovenských novinárov

Slovenskí športoví komentátori
Slovenskí športoví novinári
Slovenskí novinári
Slovenskí rozhlasoví redaktori
Slovenskí rozhlasoví moderátori
Osobnosti z Bánoviec nad Bebravou
Laureáti Pribinovho kríža II. triedy

Gabo Zelenay


Beylikdüzü yew qeza û taxa wılayetê Estanbolia.

Beylikdüzü
Qezê Estanboli

Beylikdüzü


他の紀年法

 干支 : 甲辰
 日本
 天文13年
 皇紀2204年
 中国
 明 : 嘉靖23年
 朝鮮
 李氏朝鮮 : 中宗39年
 檀紀3877年
 ベトナム
 莫朝 : 広和4年
 後黎朝 : 元和12年
 仏滅紀元 : 2086年 - 2087年
 イスラム暦 : 950年 - 951年
 ユダヤ暦 : 5304年 - 5305年

カレンダー

できごと
 ゼバスティアン・ミュンスターが科学百科事典の初版を出版する。コスモグラフィアは広く大衆が手に取りやすいように母国語で書かれており、同時期の本の販売部数が200部程度だったのに比べドイツ語版だけで5万部が売れ、100年以上も影響を及ぼし続けた。
 日本の近畿・東海が8月6日~7日(天文13年7月8日~9日)に暴風雨に襲われ、大洪水が発生して多数の死者が出た。京都醍醐寺の僧、理性院厳助が同時代に見聞した記録「厳助大僧正記」によれば"京中人馬数多流失。在家町々釘抜門戸(扉のない門)ことごとく流失。四条・五条橋、祇園大鳥居流失。禁中(宮中)西方の築地流損。四足などの御門(親柱の前後に控柱が2本ずつある門)に於いては、武家奉公衆馳せ参じて事なし。東寺南大門西、四塚に至る舟を着く云々。日吉大宮橋流落。その外、叡山諸坊数宇、また僧俗稚児若衆数十人流死。淀・鳥羽辺に至って流れ留まり、稚児若衆の死体多し。凡そ前代未聞の珍事なり"と記している。

誕生

 9月27日(天文13年9月11日) - 竹中重治、武将(+ 1579年)
 堀尾吉晴、松江藩初代藩主(+ 1611年)
 織田信治、織田信長の弟(+ 1570年)

死去

 5月6日(天文13年4月15日) - 田代三喜、医師(* 1465年)

出典

参考文献

関連項目

 年の一覧
 年表
 年表一覧

1544年


Eddie Hazel (10 avril 1950 – 23 décembre 1992) était un guitariste américain officiant dans le domaine de la musique funk. Il est surtout connu pour son poste de guitariste lead au côté de George Clinton dans le groupe américain Funkadelic.

Biographie

Jeunesse
Né à Brooklyn, New York, en 1950, Hazel a grandi près de Plainfield, New Jersey, ceci étant dû au fait que sa mère, Grace Cook, voulait que son fils grandisse dans un environnement dépourvu de drogues et de crimes, dont elle pensait que la ville était imprégnée. Pendant qu'elle travaille la soie à Brooklyn, c'est en jouant de la guitare (l'instrument lui avait été offert par son grand frère à Noël) et en chantant à l'église qu'Eddie occupe son enfance. À l'âge de 12 ans, il rencontre Billy « Bass » Nelson et les 2 acolytes deviennent rapidement bons amis. Ils font de la musique ensemble et sont bientôt rejoints par un batteur : Harvey McGee.

Carrière
En 1967, le groupe The Parliaments, un groupe de « doo-wop » basé à Plainfield et tenu par George Clinton, rencontre le succès avec sa chanson I Wanna Testify. Clinton recrute alors des musiciens d'accompagnement pour la tournée, et engage Billy « Bass » Nelson. Eddie est alors à Newark, New Jersey, en train de travailler avec George Blackwell, et ne peut donc être engagé lui aussi. Après le retour de Nelson, ce dernier essaye de faire recruter Eddie. Dans un premier temps, sa mère s'y oppose (car Eddie n'a que 17 ans), mais Clinton et Nelson parviennent à lui faire changer d'avis.

À la fin de 1967, The Parliaments part en tournée avec Nelson et Hazel. A Philadelphie, Pennsylvanie, Hazel rencontre et sympathise avec Tiki Fulwood, qui va rapidement remplacer le batteur du groupe. Nelson, Hazel et Fulwood deviennent la base de Funkadelic, qui était à l'origine le groupe de secours de The Parliaments, et qui fera par la suite une tournée indépendante, alors que des raisons légales les obligent à abandonner temporairement le nom de « Parliaments ».

Le doo-wop de The Parliaments migre rapidement vers le hard rock saupoudré de soul music pratiqué par Funkadelic, influencé aussi bien par Jimi Hendrix que par Frankie Lymon. Le passage à Funkadelic est complété par l'arrivée de Tawl Ross (guitare rythmique) et de Bernie Worrell (claviers). Funkadelic sort ses 2 premiers albums : Free Your Mind... And Your Ass Will Follow, en 1970, et Maggot Brain en 1971.

Maggot Brain, un des plus grands albums de Funkadelic, est devenu un classique et le titre éponyme, un solo de guitare d'une dizaine de minutes, devenu la signature d'Eddie Hazel, fera de lui un guitariste mythique. La légende veut que, durant l'enregistrement, Clinton ait dit à Hazel de « jouer comme s'il venait d'apprendre que sa mère était morte et ensuite comme s'il avait appris qu'elle était en fait encore en vie » (citation reproduite sur la jaquette de Maggot Brain). George Clinton, lors d'un entretien en 1992 avec Nick Cooper, déclarait à propos d'Eddie Hazel et de cet enregistrement : « Tout ce que j'ai eu à faire a été de lui dire de penser à quelque chose de triste. Il a dit : ‹ Oh man, motherfuck this, why don't you think of something sad ›. Alors j'ai simplement suggéré n'importe quoi de stupide, quelque chose de totalement horrible. Eh bien, il le ressentait. Wow, son chant et son jeu étaient si émotionnels ». (citation traduite de l'album).

Morceaux choisis
Eddie Hazel n'est pas le seul membre de Funkadelic à avoir des problèmes de drogue. Tawl Ross quitta le groupe à cause d'un « bad trip » et/ou d'une overdose. Tiki Fulwood usait aussi de la drogue avec Hazel, obligeant George Clinton à suspendre leurs salaires pour qu'ils ne puissent pas les dépenser entièrement dans la drogue. De ce fait, l'album America Eats Its Young (1972) ne voit figurer qu'une très marginale participation d'Hazel. Pendant ce temps, Eddie commence à travailler avec les Temptations, apparaissant sur 1990 (en 1973) et A Song For You, en 1975.

En 1974, Hazel est inculpé pour l'agression d'une hôtesse de l'air, la possession de drogues est retenue comme charge aggravante. Pendant sa détention, Clinton recrute Garry Shider, Ron Bykowski et Michael Hampton dans Funkadelic. Hampton devient le remplaçant d'Eddie au poste de guitariste lead, après avoir joué Maggot Brain note pour note à son audition. Comme Hazel, Hampton est un jeune prodige d'à peine 17 ans. Finalement, Eddie revient dans le groupe pour Let's Take It to the Stage (1975), mais n'occupe plus par défaut son ancien poste de guitariste lead. Entre-temps, Eddie enregistre  pour les Warner Brothers (avec la participation de ).

Le 23 décembre 1992, Eddie Hazel meurt d'une hémorragie interne à la suite d'un problème de foie, après une longue lutte contre des problèmes d'estomac. Maggot Brain est joué à son enterrement. Trois enregistrements sont publiés à titre posthume : en 1994, Jams From the Heart, un EP de quatre titres que Rhino Records ajoutera en tant que bonus à  pour sa reparution ; en 2000,  ; et plus récemment, en 2006, Eddie Hazel At Home, qui comporte notamment des jams du guitariste avec ses amis.

Divers
 Hazel a été cité sur de nombreuses listes désignant les meilleurs guitaristes de tous les temps. Il fut notamment  sur celle du magazine Rolling Stone et classé  sur une liste similaire publiée par le magazine Uncut.
 Pour percevoir son salaire, Hazel se faisait parfois appeler Grace Cook, du nom de sa mère.
 Le groupe Ween a enregistré un hommage appelé A Tear for Eddie, sur leur album .
 Il y a une image d'Eddie sur le dos de l'album Give Out But Don't Give Up, du groupe Primal Scream.

Discographie
 1977 :  (Warner Brothers)
 1994 : Jams From the Heart EP (JDC)
 2000 :  (P-Vine)
 2006 : At Home (With Family)

Notes et références

Voir aussi
 MoreThings : Galerie de photos d'Eddie Hazel

Musicien de P-Funk
Décès en décembre 1992
Guitariste américain de funk
Musicien afro-américain
Naissance à Brooklyn
Naissance en avril 1950
Décès à 42 ans
Décès à Plainfield (New Jersey)

Eddie Hazel


Jadro kábla je:
 pre mechanické káble:
 drôtené lanko - pohyblivá časť bovdenu
 vložka zabezpečujúca stabilizáciu obkrútených prameňov lana
 iné lano
v elektrotechnike:
 v širšom zmysle jednotlivé vodiče kábla
 pri koaxiálnom kábli je jadro najvnútornejší vodič (centrovaný do osi kábla)
 pri vysokonapäťovom kábli (lane) je jadrom alebo vložka zabezpečujúca stabilizáciu obkrútených prameňov, alebo nosné oceľové lano.

Pozri aj
 drôtené lano

Káble

Jadro kábla


Eduardus Mills Purcell (natus die 30 Augusti 1912; mortuus die 7 Martii 1997) fuit physicus Americanus qui, resonantiae magneticae nuclearis structuraeque molecularum materiae studuosus, anno 1952 Praemium Nobelianum physicae cum Felice Bloch accepit. Anno 1989 socius Societatis Regalis electus est.

Universitatem Purduensem frequentavit, et Universitas Harvardiana eum doctorem philosophiae creavit.

Notae

Nexus externi
De Eduardo Mills Purcell.

Alumni Universitatis Harvardianae
Physici Civitatum Foederatarum
Praemium Nobelianum Physicae

Eduardus Mills Purcell


Fanum Sancti Iosephi potest esse:

 Fanum Sancti Iosephi (California):
 Fanum Sancti Iosephi (Campania):
 Fanum Sancti Iosephi (Costarica) seu Urbs Sancti Iosephi in Costarica:
 Fanum Sancti Iosephi de Mortillis:

Fanum Sancti Iosephi (discretiva)


Jariri adalah nama dari mazhab fiqh ahlus sunnah yang hanya berumur pendek yang dinisbahkan kepada Imam Ibnu jarir Ath-Thabari yang eksis pada abad ke-9 hingga 10 M. Pengikut murni mazhab ini terus menyusut hingga mazhab Jariri akhirnya bisa dikatakan punah, meskipun sebagian besar ajarannya sudah terwakili, berpengaruh, dan tersebar pada mazhab-mazhab fikih yang masih bertahan hingga sekarang. Dibuktikan dengan masih digunakannya karya-karya Imam Thabari pada banyak mazhab sunni, terutama Tafsir Al-Qur'annya, Tafsir Ath-Thabari.

Mazhab

Mazhab Jariri


Die Lohmühlenstraße befindet sich im Berliner Ortsteil Alt-Treptow, ein kleinerer Abschnitt im Ortsteil Kreuzberg wurde 1978 entwidmet. Sie ist nach mehreren, heute nicht mehr erhaltenen Lohmühlen benannt, die bis zum Anfang des 19. Jahrhunderts Eichen- und Fichtenrinde (Lohe) zu Borkenmehl verarbeiten. Sie war die älteste und bis 1906 einzige Straße im nördlichen Wohnbezirk des heutigen Ortsteil Alt-Treptow.

Verlauf
Die Straße beginnt an der Lohmühlenbrücke, die dort über den Neuköllner Schiffahrtskanal führt und die Bezirke Neukölln und Treptow-Köpenick miteinander verbindet. Sie verläuft über den Lohmühlenplatz hinaus parallel zum Landwehrkanal, unterquert in Höhe der Kiefholzstraße die ehemalige Bahnstrecke Berlin–Görlitz und erreicht hinter der Jordanstraße an der Treptower Brücke den Flutgraben. Vor der Entwidmung des letzten Teilstücks im Jahr 1978 verlief sie auf der Lohmühleninsel weiter bis Vor dem Schlesischen Tor. Dieser Bereich wurde für den Kraftverkehr gesperrt, er ermöglicht Fußgängern und Radfahrern eine autofreie Verbindung zur Puschkinallee sowie – über den 1980 errichteten Ernst-Heilmann-Steg – zum Görlitzer Ufer in Kreuzberg.

Geschichte
Im Jahr 1752 entstanden am damaligen Floßgraben (nach seinem Ausbau der Landwehrkanal) zwei Lohmühlen, die von den Gerbern Lutze und Busset betrieben wurden. Sie gelten als die beiden ersten gewerbsmäßig betriebenen Unternehmen der Landgemeinde Treptow. Dort wurde Holz, unter anderem aus der Köllnischen Heide, verarbeitet. Der Standort war in einer weiteren Hinsicht günstig, denn Lutze und Busset erfüllten damit gleichzeitig die Auflage, dass feuergefährliche Handwerke nur vor den Toren der Stadt ausgeübt werden durften. Vermutlich zum Transport von Waren entstand ein Wiesenpfad, der in einer Karte aus dem Jahr 1783 erstmals mit der Bezeichnung Kohlhorstweg verzeichnet ist. Er führte vom Schlesischen Tor an den Lohmühlen vorbei zur Vorderheide ins damals noch selbstständige Rixdorf, seit den 1930er Jahren ein Ortsteil des Bezirks Neuköllns. 1842 erscheint auf einer weiteren Karte der Lohmühlenweg, der bereits den heutigen Verlauf hatte. Er lag jedoch nicht vollständig auf Treptower Gebiet, sondern gehörte im westlichen Teil (ab der späteren Hausnummer 48) zu Rixdorf. Südlich der Straße befanden sich eine Feldscheune sowie einige wenige Häuser, die zu Handelsgärtnereien gehörten, die sich nach 1840 entlang der Bahnlinie ansiedelten. Im Berliner Adressbuch ist der Lohmühlenweg erstmals im Jahr 1874 ausgewiesen mit dem Verlauf von Am Wiesenweg bis zu An der Treptower Brücke ohne Angabe von Parzellennummern.

Die Lohmühle von Busset brannte 1860 ab und wurde nicht wieder aufgebaut. Auf dem Bauplatz ließ sich die Lederfabrik von Carl Kampfmeyer nieder, die später in die Firma Dr. M. J. Salomon und Co. überführt wurde. Mit dem Ausbau des Rixdorfer Stichkanals, der 1912 bis 1913 bis zum Teltowkanal verlängert wurde (heute: Neuköllner Schifffahrtskanal), änderte sich die Struktur der ansässigen Betriebe: Der Grundwasserspiegel sank um durchschnittlich zwei Meter und machte daher den Standort für die bislang dort tätigen Gärtnereien unrentabel. Dennoch blieb die Lage am Landwehrkanal für Gewerbebetriebe günstig; statt Blumen wurden nun Bau- und Brennstoffe in die Stadt transportiert. Durch die Nähe zum schiffbaren Landwehrkanal entstanden um die Wende zum 20. Jahrhundert an der Lohmühlenstraße große Lagerplätze im Eigentum der Stadt Berlin. Beispielsweise befanden sich auf dem Grundstück Nummer 6 ein Holzlagerplatz der Vereinigung der Stellmacher Berlins, auf den Grundstücken 7–9 ein von der Anilin-Fabrikation AG gepachteter Lagerplatz, die Firma Hedwigshütte, Anthrazit-Kohlen- und Cokeswerke J. Stevenson nutzte die Parzelle 10 zur Lagerung von Kohle. Weitere zwölf Holzplätze gab es auf den Parzellen 20–22, 23/24, 27–32, 33, 112/113, 114/115, 122/123, 129/130, 133, 134, 136 und 139 sowie einen Stein- und einen Zimmerplatz. An der Kreuzung zur Straße 36 (der späteren Isingstraße) siedelte sich die Schmiede Neumann an. Sie versorgte die Gespanne, die von der Lohmühlenstraße aus Bau- und Brennstoffe in die Stadt transportierten.

Neben traditionellem Handwerk entstanden auch die ersten Industriebetriebe. Das bekannteste Unternehmen war die Chemische Fabrik von Max August Jordan, die ab dem 11. Dezember 1850 Farbstoffe und andere chemische Endprodukte herstellte. Am 21. Juli 1873 wurde sie mit der Gesellschaft für Anilinfabrikation mbH in Rummelsburg zur Actien-Gesellschaft für Anilin-Fabrication, der späteren Agfa, vereint. Die Vorbereitungen für die erste Berliner Gewerbeausstellung im nahegelegenen Treptower Park führten dazu, dass sich die Gegend weiter entwickelte: Die Straße erhielt in den Jahren 1895/1896 ein grobes Pflaster; Wohnhäuser entstanden und Linien der BESTAG befuhren bis 1911 die Straße. Am 26. Juli 1897 erfolgte die amtliche Benennung in "Lohmühlenstraße".

Der Ratszimmermeister Robert Otto baute 1898 das heute noch erhaltene Haus mit der Nummer 46. Er besaß in unmittelbarer Nähe ein Sägewerk mit einem Holzlagerplatz. Ein Jahr später kamen die Häuser mit den Nummern 25 und 26 sowie 52 hinzu. Alle drei wurden im Zweiten Weltkrieg durch Bomben zerstört und abgerissen. Im Haus Nummer 52 befand sich ein Postamt des Berliner Postzustellbezirks 36. In den darauf folgenden Jahren entstanden weitere Wohnhäuser, die teilweise noch existieren, teilweise jedoch im Zweiten Weltkrieg ebenfalls zerstört wurden. Nach 1934 entstand der Lucke-Wohnblock mit dem Häuserkomplex Grabowstraße 9 bis Schmollerplatz 12 sowie den Häusern in der Lohmühlenstraße 47–49. Lucke war ebenfalls ein Holzhändler, dessen Nachfahren auf seinen Grundstücken insgesamt 16 Häuser mit 202 Wohnungen errichten ließen.

Mit dem steigenden Wohnungsbau zogen sich immer mehr Industriebetriebe aus der Lohmühlenstraße zurück. Ein Grund waren zunehmende Beschwerden der Anwohner über die Immissionen, die von den Unternehmen ausgingen. So verzeichnete ein Protokoll der Bezirksverordnetenversammlung aus den 1920er Jahren eine Beschwerde über den "bestialischen Gestank", der von der Lederfabrik ausgehe – sie gab 1931 schließlich die Produktionsstätte auf. An ihrer Stelle entstand die Kistenfabrik Reschke. In den 1930er Jahren verblieben von dem übrigen Gewerbe im Wesentlichen nur die Verkaufsabteilungen der I.G. Farben sowie die Fotoabteilung von Agfa. Dennoch fanden auch Neuansiedlungen statt. Die Firma Fritz Weber und Co. Metallwaren- und Laternenfabrik zog von der Graetzstraße (seit den 1970er Jahren: Karl-Kunger-Straße) auf ein Gelände in der Lohmühlenstraße 63/Kiefholzstraße 1–4 (der Hausnummernverlauf folgt dem Prinzip der Hufeisennummerierung) und errichtete dort von 1935 bis 1940 einen Firmenkomplex. In den Gebäuden mit den Hausnummern 1–4 produzierte Fritz Weber und Co. Waffen für den Zweiten Weltkrieg. Er bediente sich dabei unter anderem einiger sowjetischer Zwangsarbeiter, die in einem Lager in der Lohmühlenstraße 23 und 24 untergebracht waren. Im gegenüberliegenden Gebäude mit der Hausnummer 55 befand sich ein Ausländerlager, in dem ebenfalls Menschen zur Zwangsarbeit herangezogen wurden. In der Lohmühlenstraße 60 befand sich in der Zeit des Nationalsozialismus ein Lokal der Sturmabteilung. Am 21. Juni 1944 und am 3. Februar 1945 fanden zum Teil heftige Luftangriffe amerikanischer Bomber statt. Sie zielten insbesondere auf die Fabrikgebäude, dennoch wurden auch 20 Wohngebäude in der Straße vollständig zerstört oder mussten anschließend abgerissen werden. Drei Häuser konnten wiederaufgebaut werden und nur sieben Häuser waren kaum oder gar nicht von den Bombenabwürfen betroffen. In der Straße fanden noch bis zum 26. April 1945 Kämpfe statt. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde der Betrieb Webers enteignet und in dem Gebäude der Fertigungsbereich 3 der VEB Berliner Werkzeugmaschinenfabrik eingerichtet.

Ein Großteil der in der Lohmühlenstraße befindlichen Wohngebäude stammt aus den Jahren 1959/1960. In dieser Zeit wurden 207 Wohnungen errichtet. Mit dem Bau der Berliner Mauer kam die Bautätigkeit zum Erliegen. Die Straße wurde ein Teil der Grenzbefestigung zwischen West- und Ost-Berlin. Die Mauer verlief an der Lohmühlenbrücke entlang und schränkte damit den Zugang zu einigen Wohnungen der Lohmühlenstraße ein, die östlich des Neuköllner Verbindungskanals lagen. Das verbleibende Stück der Straße auf West-Berliner-Gebiet wurde 1978 endwidmet. Zwischen 1976 und 1978 entstanden 40 weitere Wohnungen. 1988 erfolgte ein Gebietstausch, demzufolge der Lohmühlenplatz zu West-Berlin kam. Seit der politischen Wende ist die Verbindung wieder offen. An diesen besonderen Ort erinnert seit dem Ende des 20. Jahrhunderts ein Gedenkstein sowie 45 Kirschbäume, die im Nachgang einer Spendenaktion eines japanischen Fernsehsenders, der Sakura-Campaign, längs des ehemaligen Wiesenufers aufgestellt wurden. Entlang der Straße sind nur noch wenige Spuren der Mauer erhalten geblieben. So findet man zwischen den Häusern mit den Nummern 35 und 31 ein durchlaufendes Gestänge, das seinerzeit als Grenzgebietsmarkierung genutzt wurde. Auffällig ist auch das freistehende Haus Lohmühlenstraße 35/36. Es war einst Bestandteil einer Blockrandbebauung, stand jedoch im Knickpunkt der Grenzanlagen. Der südwestliche Teil der Bebauung wurde abgerissen, so dass heute an dieser Stelle eine Brandmauer zu sehen ist. Südwestlich der Baumallee befindet sich der Lohmühlenplatz mit einer Schmetterlingswiese. Unterhalb der stillgelegten Eisenbahnbrücke besteht seit 1991 das Wagendorf Lohmühle mit Hochbeeten, einem Ökolehrpfad sowie einer Theaterbühne.

Bauwerke
Die Brücken sowie der Bahndamm der Berlin-Görlitzer Eisenbahn stehen unter Denkmalschutz. Sie entstanden in den Jahren 1895–1867 im Zuge des gleichnamigen Baus der Eisenbahn auf Geheiß der Königlichen Eisenbahndirektion Berlin. Ebenfalls unter Denkmalschutz steht die Agfa-Fabrik in der Jordanstraße 1–4 sowie der Lohmühlenstraße 65 und 66, die 1901 nach einem Entwurf von Paul Karchow entstand. Gleiches gilt für das Gebäude von Weber und Co. in der Kiefholzstraße 1–4 sowie der Lohmühlenstraße 63. Das Baudenkmal entstand von 1935 bis 1938 unter der Leitung von Friedrich Wermke.

Siehe auch
 Liste der Kulturdenkmale in Berlin-Alt-Treptow
 Liste der Straßen und Plätze in Berlin-Alt-Treptow

Literatur
 Förderverein für das Heimatmuseum Treptow (Hrsg.): Alt-Treptow in Berlin. Mercedes Druck, Berlin 2004, .
 Guido Osterflaute: Die Lohmühlenstraße. Kreuzberger Chronik, Ausgabe 122, November 2010.
 Dana Schultze, Karin Manke: Streifzüge durch Treptow. Stapp Verlag, Berlin 1996, ISBN 3-87776-932-2.
 Axel Klausmeier, Leo Schmidt: Mauerreste – Mauerspuren. 2. Auflage. Westkreuz-Verlag, Berlin/ Bonn 2005, ISBN 3-929592-50-9, S. 286.

Weblinks

 Lohmühle Berlin. Webseite der Wagenburg Lohmühle, abgerufen am 19. Mai 2014.

Einzelnachweise

Straße in Berlin
Berlin-Alt-Treptow

Lohmühlenstraße (Berlin-Alt-Treptow)


Associazione Sportiva Castel Rigone adalah sebuah klub sepak bola Italia dari Castel Rigone, sebuah frazione di Passignano sul Trasimeno, Umbria. Saat ini Castel Rigone bermain di Serie D.

Sejarah
Klub ini berdiri pada tahun 1998.

Warna dan lambang
Warna seragam tim ini putih dan biru.

Referensi

Pranala luar
 Situs resmi

Castel Rigone

A.S. Castel Rigone


Der Skilanglauf-Weltcup 1989/90 war eine von der FIS organisierte Wettkampfserie. Der Weltcup  begann am 9. Dezember 1989 in Salt Lake City  und endete am 17. März 1990 in Vang.

Männer

Podestplätze Männer

Weltcupstände Männer

Frauen

Podestplätze Frauen

Weltcupstände Frauen

Weblinks
Weltcup Herren

Weltcup Damen

Einzelnachweise

1989/90
Wintersport-Weltcup 1989/90

Skilanglauf-Weltcup 1989/90


Ալամլի, գյուղակ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բայազետի գավառում` Գելյանի լեռների հարավային կողմում։

XX դարասկզբին ուներ 12 տուն քուրդ բնակիչ։ Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն էր։

Աղբյուրներ
 «Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն

Տես նաև
 Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր

Ծանոթագրություններ

Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր

Ալամլի


Michel Beaudet est un créateur de sites Web québécois et le concepteur des clips humoristiques Têtes à claques et Les Histoires bizarres du professeur Zarbi.

Biographie
Après avoir fait carrière en publicité, Michel Beaudet tente de créer des vidéos éducatives avec des personnages animés sur Internet. Après avoir essayé d'animer des grenouilles en pâte à modeler dans un clip, il s'amuse à les faire flatuler dans l'eau. Il met sa bouche et ses yeux numériquement sur les images de grenouilles et il improvise un texte. Après avoir terminé ce clip, il le montré à vingt-cinq personnes de son entourage qui montrent le clip à des amis, etc. Son entourage a beaucoup plus apprécié l'idée des grenouilles péteuses que l'idée originale.

Plus tard, il décide de créer des vidéos comiques. « Je suis un miroir », dit Michel Beaudet ; il fait ses textes en écoutant autour de lui et il improvise par la suite. Le clip On sort en est un bon exemple : Johnny Boy aurait été écrit en trois minutes.

Il crée le site Têtes à claques le .

Notes et références

Liens externes

Humoriste québécois
Naissance en 1966

Michel Beaudet


Antoine "Tony" Révillon, né le  à Saint-Laurent-lès-Mâcon (Ain) et mort le  à Paris, est un journaliste, écrivain et homme politique français.

Biographie
Il débute à la Gazette de Paris, puis, en 1881, il devient journaliste dans l'équipe du Radical.

Proche lieutenant de Clemenceau, et figurant à ce titre sur le célèbre tableau La Réunion publique au cirque Fernando de Jean-François Raffaëlli, il se porta candidat aux élections du , pour le Conseil municipal de Paris, dans le quartier du Gros-Caillou (), obtint, au premier tour de scrutin, 1605 voix, sur 4261 votants, et fut élu, au scrutin de ballottage, par 2291 voix, sur 3817 votants.

Aux élections législatives du  suivant, sa candidature fut opposée par l'extrême gauche, dans la  du  de Paris, à celle de M. Gambetta, député sortant. Le résultat, proclamé le soir même de l'élection, le faisait échouer avec 4119 voix, contre 4900 données à M. Gambetta ; mais lors du recensement général des votes à la préfecture de la Seine, il fut constaté que le député sortant n'avait pas réuni la majorité absolue des votants et qu'un second tour de scrutin était nécessaire. M. Gambetta, élu dans la circonscription du , déclara ne pas se représenter, et il eut pour concurrent , conseiller municipal. La lutte d'une extrême violence recommença et se termina par l'élection de M. Révillon qui a obtenu 5297 voix, contre 3511 données à son concurrent.

Il est réélu en 1885 et 1889 (fin du mandat en 1893).

En 1897, il épouse Julie Pigeon, institutrice, avec qui il avait eu un enfant en 1894, le futur député, sénateur et ministre Michel Tony-Révillon.

Il est inhumé au cimetière du Montparnasse (28e division, petit cimetière).

Notes et références

Sources
 Adolphe Robert et Gaston Cougny, Dictionnaire des Parlementaires français, Dourloton, Paris, 1889 assemblee-nationale.fr
 Gustave Vapereau (1819-1906), Dictionnaire universel des contemporains, Hachette, Paris, 1880 (gallica.bnf.fr)

Liens externes

Député de la Seine (Troisième République)
Député de la troisième législature de la Troisième République
Député de la quatrième législature de la Troisième République
Député de la cinquième législature de la Troisième République
Conseiller municipal de Paris
Naissance en décembre 1832
Naissance à Saint-Laurent-sur-Saône
Décès en février 1898
Décès dans le 14e arrondissement de Paris
Décès à 65 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Montparnasse (division 28)

Antoine Révillon


Intelsat 709 (also known as IS-709 and Intelsat 7-F9) is a geostationary Communications satellite that was built by Space Systems/Loral (SSL). It is located in the orbital position of 47.5° west longitude. The satellite is owned by Intelsat. The satellite was based on the LS-1300 platform and its estimated useful life was 15 years.

The Intelsat 709 is equipped with 26 transponders in C-band and 10 in Ku-band to provide broadcasting, business-to-home services, telecommunications, VSAT networks.

See also

 1996 in spaceflight

External links
 Intelsat 709 TBS satellite
 Intelsat 709 SatBeams

References

Spacecraft launched in 1996
Intelsat satellites

Intelsat 709