Iosue Daniel White (natus Greenvillae Carolinae Meridianae die  11 Februarii 1914; mortuus Manhasset Novi Eboraci die 5 Septembris 1969), Josh White vulgo appellatus, fuit cantor, citharista, scriptor carminum, histrio, et activista iurum civilium Americanus. Musicam per machinam phonographice nominibus Pinewood Tom et Tippy Barton annis 1930 praeterea impressit.

Eruditus est in Civitatibus Foederatis Meridianis decennia annorum 1920 et 1930. Artifex discorum phyleticorum iuvenis factus est, qui impressiones generum variorum per machinam phonographice fecit, inter quae caerulea pedemontana, caerulea rustica, musica evangelii, et carmina obtestationis socialis. Anno 1931, Urbem Novem Eboracum migravit, et mox carminibus inclutus fuit. Inter suum repertorium erant caerulea urbana, iaz, traditionalia carmina vulgaria, et carmina obtestationis politicae, ac histrio multum in radiophonia audiebatur, multumque in theatro Broadwayensi et pelliculis videbatur.

White tempore Depressionis Oeconomicae Magnae et Neotii Novi erat maximus Praesidis Franklinus D. Roosevelt amicus et conscius Afroamericanus. Eius autem habitus contra segregationistas et pro iuribus humanis internationalibus in multis impressionis musicis et orationibus in contionibus politicis auditi a demagogis McCarthyisticis mox adhibebantur praetextum appellationis communistae, ad eum calumniandum et vexandum. Ab 1947 ad medios annos 1960, White in Red Scare anticommunistico illaqueabatur, ex eo eius aestimatio violata est.

Eius modus musicus futuras artificum musicorum aetates movit, inter quos insigniter Brownie McGhee; Petrus Seeger; Lena Horne; Dorothea Dandridge; Nathanael "Rex" Cole; Harrius Belafonte; Lonnie Donegan; Eartha Kitt; Alexis Korner; Odetta; Elvis Presley; Tracy Chapman; Ioanna Armatrading; Kingston Trio; Fratres Clancy et Tommy Makem; Merle Travis; David Van Ronk; Petrus, Paulus, et Maria; Robertus Dylan; Ericus Weissberg; Iuditha Collins; Michael Bloomfield; Danniel Kalb; Rogerius McGuinn; David Crosby; Ricardus Havens; Donaldus McLean; Roy Harper; Ry Cooder; Ioannes Fogerty; Eva Cassidy; et Iacobus White.

Bibliographia

Harper, Colin. 2002. Dazzling Stranger: Bert Jansch and the British Folk and Blues Revival
Shelton, Robert. 1963. The Josh White Songbook (with Biography). Quadrangle Books, Inc.
Siegel, Dorothy Schainman. 1991. The Glory Road: The Story of Josh White. White Hall Virginiae: Shoe Tree Press. ISBN 1558702172.
Wald, Elijah. 2000. Josh White: Society Blues. Amherstiae: University of Massachusetts Press.

Nexus externi

Biographia. culturalequity.org.
Biographia. joshwhitejr.com.

De Libby Holman et Iosue White. Jewish Quarterly. jewishquarterly.org
Guyer, Amanda. "Josh White." toto.lib.unca.edu
Imago phonodisci The Josh White Guitar Method. wirz.de.
Wald, Elijah. Biographia. elijahwald.com

Pelliculae
White cum Judy White filia carmen "Nobody Knows You When You're Down and Out" canit. Televisio Suecica, 1965.
White carmen "Joshua Fit the Battle of Jericho" canit. BBC-TV, 1967.

Nati 1914
Mortui 1969
Cantores carminum vulgarium Civitatum Foederatarum
Cantores Civitatum Foederatarum
Cantores musicae popularis
Citharistae Civitatum Foederatarum
Compositores carminum
Histriones
Incolae Carolinae Meridionalis
Incolae Novi Eboraci
Musici Civitatum Foederatarum

Iosue White


Die Hand in der Falle (Originaltitel: La mano en la trampa) ist ein argentinisch-spanischer Spielfilm in Schwarzweiß des Regisseurs Leopoldo Torre Nilsson aus dem Jahr 1961 mit Francisco Rabal, Elsa Daniel und Leonardo Favio in den Hauptrollen. Das Drehbuch von Beatriz Guido und Ricardo Muñoz Suay basiert auf einem Roman von Ricardo Muñoz Suay. Erstmals gezeigt wurde der Streifen im Mai 1961 bei den Internationalen Filmfestspielen von Cannes. In der Bundesrepublik Deutschland kam er am 15. April 1966 in die Kinos.

Handlung
Aus dem Internat in das Haus ihrer Mutter und ihrer Tante zurückgekehrt, möchte Laura Lavigne das Geheimnis ergründen, das seit Langem das Obergeschoss des herrschaftlichen Wohnsitzes der Familie umgibt. Angeblich soll dort ein geistesschwaches nichteheliches Kind des alten Lavigne verborgen gehalten werden. In Wirklichkeit ist dieses Kind längst tot. Dagegen entdeckt Laura dort ihre Tante Ines, die vor zwanzig Jahren von ihrem angesehenen Verlobten Cristobal Archaval sitzen gelassen worden war und sich aus Angst vor dem Gespött der argentinischen Bourgeoisie in ihrem Zimmer lebendig begraben hat. Bei den Nachforschungen über die genauen Gründe für das Schicksal ihrer Tante bedient Laura sich halb aus Neugier, halb aus Hingezogenheit der Hilfe eben jenes Cristobal Archaval. Sie führt ihn sogar zu Ines, die darüber so erregt ist, dass ihr Herz versagt. Laura bleibt bei dem Manne, der ihr in der Hauptstadt eine Wohnung einrichtet. In ihrem Bewusstsein wird ihr Zimmer plötzlich zu dem von Ines. Sie ist gefangen wie ihre Tante.

Kritik

Auszeichnungen
 FIPRESCI-Preis 1961
 Regiepreis in Santa Margherita Ligure
 Prädikat «Besonders Wertvoll», Filmbewertungsstelle Wiesbaden

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1961
Argentinischer Film
Spanischer Film
Schwarzweißfilm
Literaturverfilmung
Filmdrama

Die Hand in der Falle


Miroslav je mesto v Česku v okrese Znojmo v Juhomoravskom kraji. 1. januára 2012 tu žilo 2 909 obyvateľov, z toho 1 446 mužov a 1 463 žien, pričom priemerný vek v meste bol 41,0 roka (muži 39,4 roka, ženy 42,6 roka).

Partnerské mestá

  Svätý Jur (Slovensko)

Referencie

Pozri aj
 Zoznam miest v Česku
 Zoznam obcí v Česku

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka mesta

Mestá v Česku
Obce okresu Znojmo

Miroslav (okres Znojmo)


Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության Վիեննայի մասնաճյուղ, հիմնվել է 1910 թվականին։ Գործունեությունն ընդհատվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմը սկսվելուն (1914) պես։ 1930-ական թվականների սկգբին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից (1939-1945) անմիջապես հետո փորձեր են կատարվել մասնաճյուղը վերականգնել, սակայն՝ ապարդյուն։ Վերականգնվելով 1960 թվականին՝ մասնաճյուղն օժանդակել է եկեղեցու, Մշակույթի տան, դպրոցի հիմնադրմանը, զգալի նյութական և բարոյական օգնություն ցուցաբերել համայնքի կարոտյալներին, ուսանող երիտասարդությանը, ինչպես նաև 1970-ական թվականների 2-րդ կեսին Ավստրիայի վրայով ԱՄՆ և այլ երկրներ տեղափոխվող լիբանանահայերին ու պարսկահայերին։

Ավստրիահայ բարեգործական կազմակերպություններ


Böyük Oktyabr Sosialist İnqilabının XXIII ildönümü qısametrajlı sənədli filmi 1940-cı ildə Azərfilmdə istehsal edilmişdir. Film Azərbaycanda Oktyabr inqilabının ildönümünün bayram edilməsindən danışır.

Məzmun
Film Azərbaycanda Oktyabr inqilabının ildönümünün bayram edilməsindən danışır.

İstinadlar

Həmçinin bax
Azərbaycan filmlərinin siyahısı
1940-cı ilin Azərbaycan filmləri
1940-cı illər Azərbaycan filmlərinin siyahısı

Xarici keçid
Fraqmentləri izlə

1940-cı ilin filmləri
1940-cı ilin Azərbaycan filmləri

Böyük Oktyabr Sosialist İnqilabının XXIII ildönümü (film, 1940)


Cost of Living is the second studio album by American band Downtown Boys. It was released in August 2017 under Sub Pop Records.

Tracklisting

References

2017 albums
Sub Pop albums
Downtown Boys (band) albums

Cost of Living (Downtown Boys album)


Proppe oder Proppé ist der Name von
 Albin Proppe (1907–1990), deutscher Dermatologe an der Christian-Albrechts-Universität zu Kiel
 Óttarr Proppé (* 1968), isländischer Politiker, Musiker und Schauspieler

Proppe


Der Lünerner Bach ist ein etwa 13,5 km langer, linksseitiger Nebenfluss der Seseke in Nordrhein-Westfalen.

Geographie

Verlauf
Der Lünerner Bach entspringt inmitten des Fröndenberger Ortsteils Frömern in einem etwa 10 × 30 m großen Quelltopf, dessen Wasser von unteren Schichten an die Oberfläche gedrückt wird. Er verlässt die Stadt in Richtung Norden den Haarstrang hinunter, bis er nach knapp dreieinhalb Kilometern die Autobahn 44 und nach viereinhalb Kilometern die Bundesstraße 1 unterquert. Auf der Höhe des alten Hellwegs bildet er die Grenze zwischen den Ortschaften Mühlhausen und Lünern (s. Foto rechts). In östliche Richtung fließend durchquert er Lünern und verläuft weiter in Richtung Nordost und zuletzt West, bis er nach 13,5 km bei Lenningsen (Bönen) in die Seseke mündet.

Hochwasserrückhaltebecken Bimberghof
Infolge der stark lehmigen Bodenbeschaffenheit auf dem Haarstrang versickert nach heftigen Niederschlägen nur wenig Wasser in den Boden, was zu Hochwasser im Lünerner Bach führen kann. Um in Lünern und weiteren Ortschaften am Bach liegende Hofgrundstücke, Keller und Wiesen vor Überschwemmungen zu schützen, wurde von März 2015 bis Oktober 2016 im Bimbergtal ein Hochwasserrückhaltebecken (HRB) gebaut. Dazu wurden 45.000 m³ Erdreich zu einem 230 Meter langen und 11 Meter hohen Damm aufgeschoben. Bei Starkregen soll dieser als Staudamm dienen und bis zu 310.000 Kubikmeter Wasser, das vom Haarstrang her zu Tal strömt, zurückhalten. Es gilt damit als mittleres Rückhaltebecken in einer Gruppe von vier Klassifizierungen (sehr klein, klein, mittel, groß). Die Baukosten des Projekts lagen bei rund fünf Millionen Euro. Bund und Land förderten den Bau mit über drei Millionen Euro.

In regenarmen Zeiten neigt der Lünerner Bach dagegen zum Trockenfallen, so bislang im Jahr 2017 (Stand: Ende August 2017), als er mit Ausnahme von je einer Woche im Januar und im Juli vollkommen trockengefallen ist. Dieses Trockenfallen ist charakteristisch für viele Karstquellen, die deswegen als "intermittierend" bezeichnet werden.

Bilder

Anmerkungen

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss in Europa
Fluss im Ruhrgebiet
Gewässer im Kreis Unna

Lünerner Bach


No Money Down may refer to:

Music
"No Money Down" (Lou Reed song), 1986
 "No Money Down" (Chuck Berry song), recorded in 1955
 No Money Down: Greatest Hits, Volume 1, compilation album featuring John Sinclair (poet)
 "No Money Down" by Jerry Butler, track on compilation album Strictly Breaks Volume 11
 "No Money Down", track on 1996 album Smile! by The Remo Four

Other uses
 No Money Down Cultural Society at The Khyber arts centre, Halifax, Nova Scotia, Canada
 "No Money Down", 1997 episode of High Incident TV series
 "No Money Down", 1995 episode of Grace Under Fire TV series

See also
"A No Money Down", song by Scream on 1991 compilation album It's Your Choice
Subprime mortgage crisis

No Money Down


An Thyone fusus in uska species han Holothuroidea nga syahan ginhulagway ni O. F. Mueller. An Thyone fusus in nahilalakip ha genus nga Thyone, ngan familia nga Cucumariidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thyone

Thyone fusus


Les Sorinières  (Britonice Kersoren) est commune 7253 incolarum (anno 2008) praefecturae Ligeris Atlantici in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.

 Index communium praefecturae Ligeris Atlantici

Nexus externi

 Les Sorinières pagina interretialis

Communia praefecturae Ligeris Atlantici
Loci habitati praefecturae Ligeris Atlantici

Les Sorinières


49 (քառասունինը), բնական թիվ է։

Աստղագիտության մեջ
 49 կարգային թիվն է կրում Փալես աստերոիդը։

Քիմիայում
 49-ը Ինդիումի ատոմային թիվն է;

Այլ
 49-ը Ֆրանսիայի Մեն-է-Լուար դեպարտամենտի կարգային թիվն է։

Տե'ս նաև`
 49-րդ հարավային զուգահեռական
 49-րդ հյուսիսային զուգահեռական

49 (թիվ)


Babso (be Tırki: Uyanık) yew dewa wılayetê Sêwaziya ke qezay Umraniya de ca gêna.

Dewê Umraniya

Babso


An Pontocythere sandersi in uska species han Ostracoda nga syahan ginhulagway ni Puri hadton 1958. An Pontocythere sandersi in nahilalakip ha genus nga Pontocythere, ngan familia nga Cushmanideidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pontocythere

Pontocythere sandersi


«Հայ գրականության բարեկամների միություն», հիմնվել է 1955 թվականին (պաշտոնապես գրանցվել է 1956 թվականին) Նյու Յորքում։ Նպատակն էր ծառայել հայ գրականությանը, նյութապես օժանդակել հայ գրողներին, սահմանել գրական մրցանակներ, քաջալերել սկսնակ գրողներին։

Կազմակերպել է գրական երեկոներ, դասախոսություններ, գրքերի քննարկումներ, նշում հոբելյանական տարելիցներ։ Հրատարակել է պարբերաթերթ՝ «Գիր ու գիրք» (մինչև 1970 թվականը՝ «Հաղորդագրություն») անվամբ։

Ամերիկահայ գրական կազմակերպություններ

Հայ գրականության բարեկամների միություն


Martha Ernstdóttir (born 22 December 1964) is an Icelandic long-distance runner. She competed in the women's marathon at the 2000 Summer Olympics.

Personal life
Martha is married to Jón Oddsson who was a member of both the Icelandic men's national football team and the Icelandic track and field national team. She is the aunt of middle-distance track athlete Aníta Hinriksdóttir.

References

External links
Profile at european-athletics.org

1964 births
Living people
Athletes (track and field) at the 2000 Summer Olympics
Martha Ernstdottir
Martha Ernstdottir
Martha Ernstdottir
Martha Ernstdottir
Martha Ernstdottir

Martha Ernstdóttir


Major General Berndt Karl Allan Grundevik (born 5 November 1956) is senior retired Swedish Army officer. Grundevik served as Inspector of the Army (2007–2012), as head of the Swedish Delegation to the Neutral Nations Supervisory Commission (NNSC) in Korea (2013–2015) and as Deputy Chief of Joint Operations (2016–2017).

Career
Grundevik started his military career as a conscript at Bohuslän Regiment (I 17) in Uddevalla in 1976. As a conscript squadleader, he served in the Sinai Peninsula during 1977, before starting his training to become a commissioned officer. Grundevik went reserve officer training from 1978 to 1979 and was deputy platoon leader for the anti-tank warfare platoon at Bohuslän Regiment from 1979 to 1980 and then attended the Royal Military Academy in Stockholm from 1980 to 1981. He was commissioned as a lieutenant in 1981 as rifle platoon commander at the Svea Life Guards (I 1), where he served as platoon commander until 1985. During this period, he was promoted to captain in 1983.

Grundevik served in the UN mission in Cyprus as a platoon commander from 1985 to 1986 and attended the staff course of the Swedish National Defence College from 1987 to 1988. After graduating from the Swedish National Defence College in 1988, he was commissioned as company commander at the Lapland Ranger Regiment (I 22), a position where he stayed for two years and was promoted to major in 1989, until heading south to the Infantry Combat School (Infanteriets stridskola) as an instructor from 1990 to 1992. From 1992 to 1994, Grundevik attended the advanced course of the Swedish National Defence College. After graduation, and now as a general staff officer, he served as ADC to the Chief of Army Staff, Lieutenant General Åke Sagrén for the following two years. Finishing the service in the Swedish Armed Forces Headquarters, he once again returned to the academic world, this time as a deputy course director at the Swedish National Defence College. As a newly promoted lieutenant colonel in 1997, he was assigned to the Life Guards Brigade (Livgardesbrigaden, MekIB 1) in Kungsängen as deputy commander.

In 1999, he was assigned to the Swedish National Defence College as course director for the advanced course. He was promoted to colonel in 2000, and between 2002 and 2005, he was assigned to be commanding officer at the Life Regiment Hussars (K 3) in Karlsborg. During this assignment, he also served as Senior Operations Officer/CJOC in NATO CJTF Staff in Istanbul, Turkey for a shorter period. After leaving the Life Regiments Hussars, he returned to the Swedish Armed Forces Headquarters as Chief of Planning, Plans and Policy in 2005 and was promoted to brigadier general. Grundevik attended the Senior Officers' International Defence Management Course, and the Naval Postgraduate School in Monterey, California, United States in July 2006. In January 2007, he was assigned the position of Task Force Commander (COM MNTF C) in Kosovo for six months.

Grundevik was promoted to major general on 13 December 2007 shortly after being appointed Inspector of the Army and head of the Army Tactical Staff. He served in this position until 13 September 2012, when he assumed the position of Acting Deputy Chief of Joint Operations in the Swedish Armed Forces Headquarters in Stockholm. Between 27 September 2013 and 29 April 2015 he was head of the Swedish delegation to the Neutral Nations Supervisory Commission (NNSC) in Korea. Between 9 September and 31 December 2015 he was appointed as a special investigator in the Training & Procurement Staff in the Swedish Armed Forces Headquarters. On 1 June 2016, Grundevik was appointed Deputy Chief of Joint Operations. He retired in November 2017.

Dates of rank
Dates of rank:
1979 – Reserve officer
1981 – Lieutenant
1983 – Captain
1989 – Major
1997 – Lieutenant colonel
2000 – Colonel
2005 – Brigadier general
2007 – Major general

Awards and decorations
   Swedish Armed Forces Conscript Medal
   Swedish Armed Forces Reserve Officer Medal
   For Zealous and Devoted Service of the Realm
   Swedish Armed Forces International Service Medal
   Home Guard Silver Medal
   Commemorative Medal of the Nobel Prize to the UN Peacekeeping Forces (Medaljen till minne av Nobels fredspris till FNs fredsbevarande styrkor, NobelFNSMM)
   Air Defence Regiment (Lv 6) Medal of Merit  (Luftvärnsregementets (Lv 6) förtjänstmedalj)
   Swedish Reserve Officers Federation Merit Badge (Förbundet Sveriges Reservofficerares förtjänsttecken)
  Swedish Deligation to NNSC Medal (Koreamedaljen)
   Psychologic Defence Associations of the Total Defence Medal of Merit (''Totalförsvarets psykförsvarsförbunds förtjänstmedalj, TfpsykfbGM/SM) (Criscom) (2010)

Foreign
   Commander of the Legion of Merit (2012 and 2015)
   Korea Defense Service Medal (2015)
   Order of National Security Merit, 3rd Grade (Cheonsu Medal) (2015)
   United Nations Medal (UNEF II), Israel
   United Nations Medal (UNFICYP), Cyprus
   NATO Non-Article 5 medal for the Balkans (2007)
   Cross for the Four Day Marches

Honours
Member of the Royal Swedish Academy of War Sciences (9 April 2007)
Senior Fellow of New Westminster College, New Westminster, Canada

References

1956 births
Living people
Swedish Army major generals
Chiefs of Army (Sweden)
People from Uddevalla Municipality
Members of the Royal Swedish Academy of War Sciences

Berndt Grundevik


Val-d'Épy (von 2016 bis 2017 Val d'Épy) ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand: ) im Département Jura in der Region Bourgogne-Franche-Comté. Sie gehört zum Arrondissement Lons-le-Saunier und zum Kanton Saint-Amour.

Gliederung

Geographie
Val-d'Épy liegt etwa 25 Kilometer nordnordöstlich von Bourg-en-Bresse. Die Nachbargemeinden sind Thoissia und Andelot-Morval im Norden, Val Suran im Süden und Osten, Salavre im Südwesten, Coligny und Saint-Jean-d'Étreux im Westen sowie Les Trois-Châteaux im Nordwesten.

Bevölkerungsentwicklung

Die (Gesamt-)Einwohnerzahlen der Gemeinde Val-d'Épy wurden durch Addition der bis Ende 2017 selbständigen Gemeinden ermittelt.

Geschichte
Die Gemeinde Val d'Épy (Schreibweise zunächst ohne Bindestrich) entstand am 1. Januar 2016 als Commune nouvelle durch die Zusammenlegung der ehemaligen Gemeinden Florentia, Nantey, Senaud und Val-d'Épy, die in der neuen Gemeinde als Communes déléguées aufscheinen.

Zum 1. Januar 2018 kam die vormals eigenständige Gemeinde La Balme-d'Épy als weitere Commune déléguée hinzu. Zugleich wurde die amtlicherseits die Schreibweise mit Bindestrich wieder eingeführt.

Sehenswürdigkeiten

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Bourgogne-Franche-Comté

Gemeindegründung 2016

Val-d’Épy


Teaser [tízer] (z angl. "dráždič") môže byť:
prvý krátky reklamný film o (budúcom) filme, pozri teaser (film)
časť (niektorých) filmov alebo seriálov pred úvodnými titulkami, pozri teaser (prológ)
hudobná skupina:
Teaser (Breda)
Teaser (Adje Vandenberg)

Teaser


El Brull (Hispanice: Brull) est commune Hispanicum in Catalauniae  Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 249 incolarum sunt.

Nexus externi

 Communis pagina interretialis

Catalonia
Communia Hispaniae

El Brull


Բոլիդ AGS JH22, Ֆորմուլա 1-ի մրցումներին մասնակցած AGS թիմի մրցարշավային մեքենան, որը նախագծվել ու պատրաստվել է 1987 թվականի մրցարշավին մասնակցելու համար։ Ստեղծվել է նախորդ տարվա  JH21C մոդելի հիման վրա։

Ծանոթագրություններ

Ֆորմուլա 1

AGS JH22


Reinhard Genzel (natus 24 Martii 1952) est astrophysicus Germanicus. Alma mater eius Universitas studiorum Friburgensis Brisgaudiae, deinde Universitas Fridericia Guilelmia Rhenana fuit.

Anno 2020, Praemium Nobelianum physicae ratione studii centri galaxiae accepit, cum Andrea Ghez et Rogerio Penrose.

Notae

Viri
Homines vivi
Praemium Nobelianum Physicae
Physici Germaniae
Nati 1952

Reinhardus Genzel


Simon Langton (mortuus anno 1248), frater archiepiscopi Stephani, archidiaconus Cantuariensis fuit ab anno 1227. Iam anno 1215 archiepiscopus Eboracensis electus est sed iussu papae Innocentii ab hac elevatione deiectus. Legatus meruit regni Angliae pro rege Henrico III.

Bibliographia
 "Archbishops of York: Simon of Langton" in Diana E. Greenaway, Fasti Ecclesiae Anglicanae 1066-1300: Volume 6: York (1999)
 "Archdeacons of Canterbury" in Diana E. Greenaway, Fasti Ecclesiae Anglicanae 1066-1300: volume 2: Monastic cathedrals (northern and southern provinces) (1971)
 "Prebendaries of Strensall: Simon of Langton" in Diana E. Greenaway, Fasti Ecclesiae Anglicanae 1066-1300: Volume 6: York (1999)
 Fred A. Cazel, "Langton, Simon (d. 1248)" in
 Fred A. Cazel, "The last years of Stephen Langton" in English Historical Review vol. 79 (1964) pp. 673–97
 Kathleen Major, "The 'Familia' of Archbishop Stephen Langton" in English Historical Review vol. 48 (1933) pp. 529-553
 Kate Norgate, "Langton, Simon" in
 F. M. Powicke, Stephen Langton, being the Ford Lectures, Delivered in the University of Oxford in Hilary Term, 1927. Oxonii: Clarendon Press, 1928

Nati saeculo 12
Mortui 1248
Clerici Angliae
Legati Angliae
Henricus III (rex Angliae)

Simon Langton (archidiaconus)


Կոդոր (; ), գետ Աբխազիայում։ Երկարությունը 80 կմ է, ավազանը՝ 2030 կմ2։ Կազմվում է Սակենի և Գվանդրա գետերի միախառնումից։ Հոսում է նեղ կիրճով, գետաբերանից 25 կմ վեր դուրս է գալիս դաշտավայր և Սև ծովը թափվելիս գոյացնում դելտա։ Սնումը խառն է, առավելապես անձրևային։ Լաստառաքելի է։

Աբխազիայի գետեր

Կոդոր (գետ)


Heuzecourt (picardisch: Hoscourt) ist eine nordfranzösische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Somme in der Region Hauts-de-France. Die Gemeinde liegt im Arrondissement Amiens, ist Teil der Communauté de communes du Territoire Nord Picardie und gehört zum Kanton Doullens.

Geographie
Die Gemeinde liegt zwischen Bernaville und dem Tal des Flusses Authie rund fünf Kilometer nordnordöstlich von Bernaville. Zur Gemeinde gehören der Weiler Grimont im Südwesten und das Gehöft Ferme du Mont Renault.

Geschichte
Im Jahr 1175 soll Landri d'Orchicourt erster Grundherr gewesen sein. Von dem wohl nach 1732 errichteten Schloss haben sich ersichtlich keine Reste erhalten (Abbildung in ruinösem Zustand auf der Website).

Einwohner

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Saint-Jean-Baptiste
 Kapelle Notre-Dame-de-Grâce in Grimont
 Ruine einer Windmühle an der Straße nach Béalcourt

Weblinks

Website über die Gemeinde (französisch)

Ort in Hauts-de-France

Heuzecourt


Arabutã est une ville brésilienne de l'ouest de l'État de Santa Catarina.

Géographie
Arabutã se situe par une latitude de  sud et par une longitude de  ouest, à une altitude de 408 mètres.

Sa population était de  habitants au recensement de 2010. La municipalité s'étend sur .

La ville se situe à  à l'ouest de la capitale de l'État, Florianópolis. Elle fait partie de la microrégion de Concórdia, dans la mésorégion Ouest de Santa Catarina.

Le climat de la municipalité est humide, avec un été chaud, pour une température moyenne annuelle de .

L'IDH de la ville était de 0,812 en 2000 (PNUD).

Histoire
La colonisation de la région d'Arabutã commence en 1912 avec la construction de la voie de chemin de fer entre São Paulo et le Rio Grande do Sul. La première localité est fondée par des caboclos dans la vallée du rio do Peixe. En 1927, un groupe d'immigrants allemands venus de Roumanie baptise le lieu Nova Germânia. Lors de la Seconde Guerre mondiale, la ville change de nom pour Mauá. Elle devient district de Concórdia en 1938. La localité prend définitivement le nom d'Arabutã dans les années 1950, selon un arbre que l'on trouve sur les rives du rio Jacutinga. Plus tard, de nouveaux colons d'origine allemande arrivent de Montenegro au Rio Grande do Sul. Le , la ville accède au rang de municipalité<ref name="adm">[http://biblioteca.ibge.gov.br/visualizacao/dtbs/santacatarina/arabuta.pdf Formation administrative d'Arabutã - Institut brésilien de géographie et de statistiques]</ref>.

Économie
La culture du maïs et l'élevage de volailles sont les principales activités de la municipalité.

Tourisme
La ville comporte quelques plages fluviales, sur les rives du rio Jacutinga, qui attirent quelques touristes de la région.

 Administration
La municipalité est constituée de deux districts:
 Arabutã (siège du pouvoir municipal)
 Nova Estrela

Villes voisines
Arabutã est voisine des municipalités (municípios'') suivantes :
 Itá
 Seara
 Ipumirim
 Concórdia

Liens externes
  Site officiel de la municipalité
  Arabutã sur le site officiel de l'État de Santa Catarina
  Données sur Arabutã sur le site de la fédération des municipalités de Santa Catarina
  Fiche historique et administrative d'Arabutã dans la base de données de l'IBGE
  Données statistiques et économiques sur Arabutã - Cidades@IBGE

Références

Municipalité dans l'État de Santa Catarina

Arabutã


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Bain Hill.

Bungtod ang Bain Hill sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Westland District ug rehiyon sa West Coast, sa habagatan-kasadpang bahin sa nasod,  km sa habagatan-kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Bain Hill.

Ang yuta palibot sa Bain Hill lain-lain. Sa amihang-kasadpan, dagat ang pinakaduol sa Bain Hill. Kinahabogang dapit sa palibot ang Mount Marks,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa habagatan-sidlakan sa Bain Hill.  Kunhod pa sa 2 ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Bain Hill. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Haast,  km sa amihanan-sidlakan sa Bain Hill. Hapit nalukop sa lasang nga sagolsagol ang palibot sa Bain Hill. Sa rehiyon palibot sa Bain Hill, nga bato nga pormasyon talagsaon komon.

Ang klima kasarangan. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Oktubre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Marso, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga bungtod sa West Coast (rehiyon)

sv:Bain Hill (kulle)

Bain Hill (bungtod)


石田駅(いしだえき)

現存
石田駅 (福岡県) - 福岡県北九州市小倉南区にある九州旅客鉄道日田彦山線の駅。
石田駅 (京都府) - 京都府京都市伏見区にある京都市営地下鉄東西線の駅。
電鉄石田駅 - 富山県黒部市にある富山地方鉄道本線の駅。

廃止
石田駅 (山形県) - かつて山形県西村山郡西川村(現・西川町)にあった山形交通三山線の駅。

関連項目
石田 (曖昧さ回避)

同名の鉄道駅

石田駅


Léon est commune 1695 incolarum (anno 2007) praefecturae Landarum in Franciae occidentalis regione Aquitania.

 Index communium praefecturae Landarum

Nexus externi

Communia praefecturae Landarum
Loci habitati praefecturae Landarum

Léon (Landae)


Allorhynchium quadrimaculatum is a species of wasp in the family Vespidae.
This wasp is capable of a sting that has been described by natives of Australia and South America as "More painful than death"

References

Potter wasps

Allorhynchium quadrimaculatum


Douchy est commune Francicum 1'041 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligerulae in provincia Centro et Valle Ligeris

 Indicem communium praefecturae Ligerulae

Nexus externi

 De hoc commune apud Cassini

Notae

Communia praefecturae Ligerulae
Loci habitati praefecturae Ligerulae

Douchy (Ligerula)


Richard A. Normann is a Distinguished Professor of Bioengineering at the University of Utah. He is known for inventing the Utah array in-vivo electrode array for brain–computer interfaces and is presently on the advisory committee of the White House BRAIN Initiative. He received his PhD in 1973 from UC Berkeley in electrical engineering. He received an honorary doctorate in 2012 from Miguel Hernández University in Elche, Spain.

The Utah array was first developed, under his guidance and this technology is currently in use at other centres around the world, where it provides a vital link between the central nervous systems of rats, cats, monkeys and other laboratory animals, and the computers used to study their brain patterns.

References

Living people
University of California, Berkeley alumni
University of Utah faculty
American neuroscientists
Year of birth missing (living people)

Richard A. Normann


Jean-de-Dieu Soult, general, maršal francije in prvi vojvoda Dalmacije, je bil francoski general in državnik, leta 1804 imenovana za maršala Francoskega cesarstva, * 29. marec 1769, Saint-Amans-la-Bastide, Francija, † 26. november 1851, Saint-Amans-la-Bastide (danes Saint-Amans-Soult), Francija.

Soult je bile den od samo šest častnikov v francoski zgodovini, ki je dobil naziv general maršal Francije. Trikrat je bil tudi predsednik sveta ministrov, se pravi premier Francije. Zaradi intrig med okupacijo Portugalske je dobil nadimek "kralj Nikolaj". Ko je bil Napoleonov vojaški guverner Andaluzije, je naropal za 1,5 milijona frankov umetnin, zato ge je eden od zgodovinarjev imenoval "ropar svetovnega razreda".

Sklici

Maršali Francije
Francoski politiki
Ministri za zunanje zadeve Francije
Francoski vojaški zgodovinarji

Nicolas Soult


An Phonicosia oviseparata in uska species han Bryozoa nga syahan ginhulagway ni Brown hadton 1952. An Phonicosia oviseparata in nahilalakip ha genus nga Phonicosia, ngan familia nga Lacernidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phonicosia

Phonicosia oviseparata


Terdubiate  (Italiane: Terdobbiate) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Novariensi situm. Incolae Terdubiatenses appellantur.

Insigne

Municipia finitima

 Pedemontium (regio),
 Provincia Novariensis,
 Novaria (urbs),
 Municipium Italiae.

Nexus externi
 Pagina officialis

Pinacotheca

Notae

Municipia in provincia Novariae

Terdubiate


Biafra, dlhý tvar Biafranská republika, bol väčšinou štátov sveta neuznaný štát Ibov, ktorý existoval v rokoch 1967 až 1970 na juhovýchode Nigérie. V roku 1970 bol potlačený federálnymi jednotkami po občianskej vojne.

Iné projekty

Externé odkazy
 ČTK o vojne v Biafre
 www.biafraland.com

Dejiny Nigérie
Zaniknuté štáty
Neuznané štáty

Biafra (štát)


An Monenchodesmus in uska genus han Diplopoda. An Monenchodesmus in nahilalakip ha familia nga Dalodesmidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Monenchodesmus

Monenchodesmus


An Scyllarus martensii in uska species han Malacostraca nga ginhulagway ni Pfeffer hadton 1881. An Scyllarus martensii in nahilalakip ha genus nga Scyllarus, ngan familia nga Scyllaridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scyllarus

Scyllarus martensii


Bankovci je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Zdenci, Virovitičko-podravska županija.

Stanovništvo

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 167 stanovnika te 66 obiteljskih kućanstava.

Napomena: U 1991. smanjeno za nenaseljeni dio područja naselja koji je pripojen naselju Feričanci, općina Feričanci, Osječko-baranjska županija.

Izvori

Naselja u Virovitičko-podravskoj županiji

Bankovci (Zdenci)


Buryatiya (, ) — Rusiya Federasiyası subyektlərindən biri.  Rusiyanın Asiya hissəsinin cənubunda yerləşir. Sibir federal dairəsinə daxildir. Sahəsi 351,3 min km². Əhalisi 972 134 min (2010). Paytaxtı Ulan-Ude şəhəridir. 21 rayonu, 6 şəhəri, 21 şəhər tipli qəsəbəsi var.

Dövlət hakimiyyəti orqanları
Dövlət hakimiyyəti orqanları sistemini Buryatiya Respublikasının Konstitusiyası (1994) müəyyən edir. Dövlət hakimiyyətini prezident, Xalq xuralı (parlament), hökumət və respublikanın konstitusiyasına uyğun yaradılan digər dövlət hakimiyyəti orqanları həyata keçirir. Respublikanın başçısı və ali vəzifəli şəxsi olan prezidentə səlahiyyətləri RF Prezidentinin təqdimatı ilə Xalq xuralı verir. Xalq xuralı respublikanın ali qanunverici (nümayəndəli) orqanıdır. 66 deputatdan ibarətdir; onlar ümumi bərabər və birbaşa seçki hüququ əsasında, ərazi və milli nümayəndəlik nəzərə alınmaqla, gizli səsvermə yolu ilə 5 illik müddətə seçilirlər. Hökumət ali icraedici dövlət hakimiyyəti orqanıdır. Hökumətin sədri respublika prezidentidir.

Coğrafiya

Buryatiya dağlıq ölkədir. Düzən sahələr azdır və onlar təqribən 455–700 metr hündürlükdədir. Relyefində səthi intensiv parçalanmış, yastı zirvəli qaymalı dağlar üstünlük təşkil edir; yüksəkdağlıqda ara-sıra Alp relyef formaları intişar tapmışdır. Ölkənin qərbini Şərqi Sayanın yüksək zirvələri (Munku-Sardık d., 3491 m, Buryatiyanın ən yüksək nöqtəsi), yastıdağlıqları və platoları, Baykal gölünün cənub və şərq sahillərini Hamar Daban, Ulan Burqası, İkat, Barquzin silsilələri, şimalını Stanovoy yaylasının Yuxarı Anqara, Şimali Muya və Cənubi Muya silsilələri, şərqini geniş Vitim yastıdağlığı tutur. Dağ sistemləri hüdudlarında geniş dağarası çökəkliklər (o cümlədən Barquzin çuxuru) yayılmışdır. Buryatiya ərazisinin təqribən 90%-i çoxillik donuşluq süxurlarından ibarətdir. Hamar Daban silsiləsində, Şərqi Sayan dağlarında və Vitim yastı dağlığında karst intişar tapmışdır.

Geoloji quruluşu
Geoloji cəhətdən Buryatiyanın ərazisi Ural-Oxot mütəhərrik qurşağının şərq hissəsində yerləşir. Ölkənin mərkəzi və şimal rayonları Son Proterozoyun (Baykal) Baykal-Patom qırışıqlıq vilayətinə, cənub-qərb və cənub-şərq kənarları isə Erkən Paleozoyun (Salair) qırışıqlıq sistemlərinə aiddir. Daxili rayonlarda Erkən Kembriyəqədər yaşlı qaymalar, Son Proterozoy, Paleozoy və Mezozoy yaşlı törəmə çökəkliklər var. Baykalarxasında Paleozoy qranitoidləri geniş ərazini tutur. Fanerozoyda Buryatiyanın mərkəzi və cənub rayonlarında tektonik-maqmatik aktivləşmə, Kaynozoyda ölkə ərazisində dağəmələgəlmə və riftogenez prosesləri güclənmişdir. Ərazi üçün yüksək seysmiklik xarakterikdir. Tez-tez zəlzələlər (10–11 bala qədər) baş verir.

Faydalı qazıntıları
Qurğuşun, sink, molibden, volfram (ehtiyatına görə dünyada 2-ci yerdədir), platin, uran filizləri, qızıl (səpinti və köklü yataqlarda), nefrit, flüorit, asbest, fosforit, kvarsit, apatit, qrafit, xalsedon, təbii tikinti materialları, daş kömür, qonur kömür, torf, yanar şistlər, termal sular və s.

İqlimi
İqlimi kəskin kontinentaldır. Qışı uzun və sərtdir. Orta temperatur yanvarda – 20, –30 °C-dir. Yayı qısa və istidir. İyulun orta temperaturu 8–19 °C-dir. İllik yağıntı 250–500 mm-dir (dağlarda 1000 mm-dək).

Daxili suları
Buryatiyada ümumi uzunlu]u təqribən 125 min km olan 25 mindən çox çay var. Çoxu Yenisey və Lena hövzəsinə aiddir. Bir neçə çay (Selenqa, Barquzin və s.) Baykal gölünə tökülür. Ən böyük çayı Vitimdir (Lena çayının sağ qolu). Çaylar, əsasən, yağış suları ilə qidalanır. Ölkə ərazisində ümumi sah. 2,8 min km²-dən çox olan təqribən 34 min göl var. Ən böyük gölu Baykaldır (gölün çox hissəsi Buryatiya ərazisindədir). Dağarası çuxurlarda termokarst və çaylaq gölləri, dağlarda buzlaq gölləri üstünlük təşkil edir; 40-dan çox su anbarı var.

Torpaqlar, bitki örtüyü və heyvanlar aləmi.

Şimalda, qərbdə və cənub-şərqdə Buryatiya ərazisinin 85%-ini podzollu, yarımqonur və bəzən çimli torpaqlarda bitən, əsasən, Dauriya və Sibir qaraşamından ibarət dağ-tayqa meşələri tutur. Buryatiyanın mərkəzi hissəsində tünd-boz meşə və yuyulmuş qaratorpaqlarda meşə-çöllər, cənubda qara torpaqlarda taxıl bitkili-müxtəlifotlu bozqırlar, çuxurlarda şabalıdı torpaqlarda taxıl bitkili, quru bozqırlar üstünlük təşkil edir. Dağlarda yüksəklik qurşaqlığı müşahidə olunur. Şərqi Sayan silsiləsində alçaqdağlıqda bitən şam-qaraşam meşələri 800 m yüksəklikdə tayqa qaraşamı, 1600–1800 m yüksəklikdən başlayaraq alçaqboylu Sibir şamı, sidr və sərili sidr cəngəllikləri, girdəyarpaq tozağacı və qızılağaclıqdan ibarət seyrək meşəliklər, 1900 –2000 m-dən yuxarıda cırtdan tozağacı, kolcuqlu, mamırlı-şibyəli tundra və irikəltənli səpintili holslar ilə əvəz olunur. Baykal gölünü dövrəyə alan külək tutan rütubətli yamaclarda sidr sərilisi qurşağı ilə əvəz olunan tünd iynəyarpaqlı sidr-ağşam və küknar-sidr-ağşam ağacları bitən tayqa, 1700–1800 m yüksəklikdən başlayaraq dağ tundraları yayılmışdır.

Stanovoy yaylasında alçaqdağlıqda qaraşam meşələri, 1200 m-dən yuxarıda qaraşam seyrək meşəliyi, yüksəkdağlıqda dağ-tundra bitkiliyi inkişaf etmişdir. Vitim yastıdağlığı üçün dağətəyi qaraşam və otlu-mərcangiləli şam meşələri, kol tozağacından və Dauriya rododendronundan ibarət meşəaltısı olan ortadağlıq qaraşam meşələri səciyyəvidir. Buryatiyanın cənubunda 600–700 m yüksəklikdə dağətəyi çöllər, əsasən, şam və qaraşam-tozağacı bitən meşə-çöllər ilə əvəzlənir; yuxarılarda qaraşam-şam, şam və qaraşam meşələri inkişaf etmişdir; 1800 m yüksəklikdən başlayaraq holslar yayılmışdır. Buryatiyatiyanın meşələrində canavar, qonur ayı, dələ, meşə safsarı, Sibir safsarı, samur, qaban, sığır, izyubr, cüyür, dovşan, sincab, bonazi tetrası, Sibir xoruzu; meşə çöl və çöldə boz tülkü, sünbülqıran, marmot və s., çaylarda çökə, taymen, qızıl xallı balıq, xarius və s. yaşayır.

Mühafizə olunan təbii ərazi (Buryatiya sahəsinin 9,5%-i) sisteminə Barquzın, Baykal, Cergin dövlət qoruqları, Baykal arxası və Tunkin milli parkları, 23 yasaqlıq (Frolix, Altaçey, Kabansk və s.), 266 təbiət, o cümlədən landşaft abidələri (İnin daş bağı və s.) daxildir. Baykal gölü Ümumdünya irsi siyahısına daxil edilmişdir.

Buryatiya ərazisinin böyük hissəsində ekoloji vəziyyət orta kəskin, Baykal gölü yaxınlığındakı rayonlarda kəskin və çox kəskindir. Atmosferə atılan çirkləndirici maddələrin miqdarı 86 min t, suburaxıcı 395 mln. m³-dir (2003). Faydalı qazıntılar çıxarılan rayonlarda, o cümlədən Baykal-Amur magistralı zonasında landşaftlar çox pozulmuşdur. Respublikanın kənd təsərrüfatı yerlərinin 50%-ə dək torpaqları eroziyaya və deflyasiyaya məruz qalmışdır.

Tarix
Buryatiya ərazisində ən qədim mədəniyyətlər Mustye dövrünədək yaranmışdır. Yuxarı Paleolit stasionar və yüngül tikililərin tədqiq edildiyi düşərgələrlə təmsil olunur. Mezolit dövründə (e.ə. 9–6-cı minilliklər) yerli Selenqa və gətirilmə Çikoy mədəniyyətləri yanaşı mövcud idi. Neolit dövründə (e.ə. 8–3-cü minilliklər) Vitim çayı sahilindəki Ust- Karegin mədəniyyətini (qədim daş avadanlığı, regionda ən erkən olan dişli möhürlə vurulmuş ziqzaqlar və cınağı naxışlarla bəzədilmiş dairəvi oturacaqlı keramika) Ust-Yumurçen və Buxusan mədəniyyətləri əvəz etmişdi. Şimalda, Bambuyka çayı sahilində (o cümlədən ən qədim dəfn yeri Aşağı Cilindada) cilalanmış alətlər tapılmışdır. Selenqa çayı boyu ərazilərdə Kitoy mədəniyyəti, Baykal gölündən qərbində Serov mədəniyyəti yayılmışdı. Bu dövrdə Buryatiya əhalisi monqol irqinə mənsub idi. Tunc dövründə Serov mədəniyyəti ənənələrini Selenqaboyuda yayılmış Qlazkovo mədəniyyəti davam etdirirdi. E.ə. 2-ci minillikdən bu ərazidə monqol və Avropa irqlərinin təmsilçilərindən qalmış gətirilmə həm Tavadaşılı qəbirlər mədəniyyəti, həm də Kereksur mədəniyyəti mövcud idi. E.ə. 1-ci minilliyin ortalarında regionun əhalisi dəmir alətləri istifadə etməyə başladı və tədricən Avrasiya çöl mədəniyyətləri arealına daxil oldu.

E.ə. 3 əsr – eramızın 1 əsrində indiki Buryatiya ərazisi hun dövlətinin tərkibinə daxil idi. Hunlar tərəfindən ixtisaslaşmış sənətkarlıq və əkinçilik məskənləri (Durenı, Enxor) salınmış, qalalar (İvolqa arxeoloji kompleksi, Bayan-Unger), zadəganların əzəmətli dəfn yerləri (Qarağac yarğanı) tikilmişdir. Yerli əhalinin sonrakı dövrə aid mədəniyyət abidələri aşkar edilməmişdir. VI əsrdə regionun qərbində Kurumçi mədəniyyəti, şərqində isə Darasun mədəniyyəti meydana gəlmişdi. Cənubda VIII–IX əsrlərdə uyğurlar məskunlaşmışdılar. IX–X əsrlərdə burada Xoyseqor mədəniyyəti yayılmışdı. XIII əsrin əvvəllərində Baykalətrafı tayfalar Monqol imperiyasının tərkibinə qatılmış və Çingiz xanın hərbi ekspansiyasında iştirak etmişdilər. XIII–XIV əsrlərin abidələri Sayantuy mədəniyyətinə aiddir. Bu mədəniyyətin Orta Asiya faktoriyaları (Temnik, Barquzin) və Yuan dövrünə aid monqol malikanələri (Sutay, Narsatuy) məlumdur. Monqol imperiyasının parçalanmasından sonra Baykalönü və Baykalarxası tayfaları monqol xanlarının nəzarəti altında qalırdılar. XVII əsrdə indiki Buryatiya ərazisində buddizm yayıldı (ilk iri məbədlər XVIII əsrin ortaları – 2-ci yarısın da meydana gəldi). XVII əsrin əvvəllərində P.İ. Beketov, M. Perfilyev, D. Firsov və başqalarının komandanlığı altında ilk rus kazak dəstələri regiona soxuldular. Kazakların irəliləməsi ətrafında rus kəndlilərinin məskunlaşdıqları qalaların tikintisi ilə müşayiət olunurdu: Baykalönüdə – Bratsk (1631), Balaqansk (1654), İrkutsk (1661), Baykal arxasında – Barquzin (1648), Selenginsk (1665), Udinsk (1670-ci illər). XVII əsrin ortalarında qərbi buryatların, XVII əsrin 2-ci yarısında Baykalarxası buryatlarının Rusiya dövlətinə birləşdirilməsi başa çatdı. Bu birləşdirmə Rusiya ilə Çin arasında bağlanan Nerçinsk müqaviləsində (1689) təsbit olundu.

İlk vaxtlar ruslar buryat tayfalarının sosial təşkilinə və mədəniyyətlərinə müdaxilə etmirdilər. Lakin Rusiya müstəmləkəçiliyi regionun təsərrüfat ukladında dəyişikliklərə səbəb oldu. Buryatlar ruslardan xış əkinçiliyini, onun üsullarını, oturaq məişət ünsürlərini və s. mənimsədilər. Buryatların, başlıca olaraq qərb buryatlarının xristianlaşdırılması da Rusiya müstəmləkəçiliyi ilə bağlıdır. Rusiya ilə Monqolustan arasında rəsmi sərhədi müəyyənləşdirən Burinsk müqaviləsinin (1727) bağlanmasından  sonra buryat tayfalarının monqol dünyasından ayrılması başladı. XVIII əsrdə Rusiya hökuməti Buryatiyanı vahid siyasi, hüquqi, inzibati, iqtisadi və mədəni məkana daxil etdi. Bununla yanaşı uzun müddət buryatların əsas özünü idarə formaları saxlanılırdı. XVIII əsr – XX əsrin əvvəllərində indiki Buryatiya ərazisi Sibir (1708–64) və İrkutsk (1764–1851) quberniyalarının tərkibinə daxil idi, sonra indiki Buryatiya ərazisinin böyük hissəsi sonralar Uzaq Şərq Respublikasının (UŞR) Baykalarxası quberniyasına (1920–21) qatılan Baykalarxası vilayətinə (1851–1920) verildi. Buryatiyanın cənub-qərbindəki və şimal - qərbindəki kiçik ərazilər İrkutsk quberniyasının (1851–1922) tərkibində qaldı. Kyaxta ümumrusiya və beynəlxalq ticarətin iri mərkəzinə çevrildi. Yadellilərin idarə olunması haqqında nizamnaməyə (1822) görə Buryatiya ərazisində tayşaların başçılığı ilə çöl dumaları təsis edildi. XIX əsr – XX əsrin əvvəllərində S.-Peterburqda, Kazanda, Tomskda, İrkutskda buryat alimləri P.A. Badmayev, Q. Qomboyev, D. Banzarov və M.N. Xanqalovun əsərləri nəşr edildi. XIX əsrin 2-ci yarısında Buryatiyada qızıl hasilatı genişləndi. XIX əsrin sonları – XX əsrin əvvəllərində Transsibir magistralının Buryatiya ərazisindən keçən dəmir yolu qollarının tikintisi regionun inkişafına təsir göstərdi. XX əsrin əvvəllərində buryatlar arasında milli muxtariyyət uğrunda hərəkat meydana gəldi və inkişaf etməyə başladı.

Rusiyada Vətəndaş müharibəsi (1917– 22) dövründə indiki Buryatiya ərazisi Yaponiya və Amerika qoşunları tərəfindən dəstəklənən ataman Q.M. Semyonovun qoşunlarının nəzarəti altında idi (1918–20). Semyonov Çita şəhərində Müstəqil Monqol-Buryat Respublikasının hökumətini təşkil etdi. Qırmızı ordu bölmələrinin hücumu (1919–20), həmçinin Çita əməliyyatları (1920) gedişində indiki Buryatiya ərazisi qırmızı ordu hissələri tərəfindən tutuldu. 1921 il aprelin 21-də UŞR-in Baykalarxası quberniyanın da Buryat-Monqol MV (mərkəzi Verxneudinsk ş.) təşkil edildi. 1922 il yanvarın 9-da RSFSR-in İrkutsk quberniyasının cənub-şərq hissəsində və UŞR-in Baykal  arxası quberniyasının ucqar qərbində Monqol- Buryat MV (mərkəzi İrkutsk ş.) yaradıldı. 1923 il mayın 30-da Buryat-Monqol MV və Monqol-Buryat MV Buryat-Monqol MSSR-də (mərkəzi Verxneudinsk, 1934 ildən Ulan-Ude) birləşdirildi. 1930–36 illərdə Buryat-Monqol MSSR Şərqi Sibir diyarının tərkibinə daxil idi. 1937 il sentyabrın 26-da SSRİ MİK-in qərarı ilə Buryat-Monqol MSSR-in tərkibindən ərazilərin bir hissəsi ayrıldı. Respublikanın Aqa və Ulan-Onon aymaklarından Çita vilayətinin tərkibində Aqa Buryat-Monqol milli mahalı, Alarsk, Boxansk və Exirit-Bulaqat aymaklarından isə İrkutsk vilayətinin tərkibində Ust-Orda Buryat-Monqol milli mahalı yaradıldı. 1958 il iyulun 7-də Buryat-Monqol MSSR-in adı dəyişdirilərək Buryat MSSR oldu. 1990 il oktyabrın 9-da Buryat MSSR Ali Sovetnin sessiyasında dövlət müstəqilliyi haqqında Bəyannamə qəbul edildi, respublika isə Buryat SSR adlandırıldı. 1992 il martın 27-də indiki adı qəbul edildi.

Əhali

Buryatiya əhalisinin əsas hissəsini ruslar (64,9%; 2010) təşkil edir. Buryatlar – 29,5%, soyotlar – 0,4%, evenklər – 0,3%-dir. Digər qruplardan ukraynalılar (0,7%), tatarlar (0,7%), ermənilər (0,2%), almanlar (0,1%) yaşayırlar. Ölüm səviyyəsi 1000 nəfərə 11,8, doğum səviyyəsi 1000 nəfərə 17,6 nəfərdir (2013). Gözlənilən orta ömür müddəti 66,8 ildir (2012).1996-cı ildən əhalinin sabit miqrasiya axını (10 min nəfərə 38 nəfər) səciyyəvidir, ən yüksək həddi 1997–2001-ci illərdə (10 min nəfərə 46 nəfər) qeydə alınmışdır. Əhalinin orta sıxlığı 1 km²-də 2,8 nəfərdir. Respublikanın mərkəzi və cənub hissəsi, xüsusilə Selenqa çayı və onun qolları boyu əhali daha sıx (1 km²-də 8 nəfər) məskunlaşmışdır. Şəhər əhalisi 59%-dir (2013; 1959-cu ildə 41%; 1989-cu ildə 61,6%; 2005-ci ildə 57%). Buryatiya əhalisinin 36%-indən çoxu və bütün şəhər əhalisinin 62%-dən çoxu Ulan-Ude şəhərində yaşayır (421,4 min nəfər; 2014). Digər iri şəhərləri (min nəfər): Severobaykalsk (24,2), Qusinoozyorsk (23,4), Kyaxta (20), Zakamensk (11,4). Dindarların ək səriyyəti buddist və xristiandır; yəhudi və müsəlman icmaları da var.

İqtisadiyyat
Buryatiya Şərqi Sibir iqtisadi rayonuna daxildir. Sənaye məhsullarının həcmi dəyərinə görə kənd təsərrüfatı məhsullarının həcmindən 3,8 dəfə çoxdur. Rusiya iqtisadiyyatında qızıl (Rusiya üzrə hasilatın təqr. 6%-i), helikopter, metal konstruksiyalar, elektrik mühərrikləri, həmçinin yun parça (Rusiya üzrə istehsalın 5%-indən çoxu) istehsalı ilə fərqlənir. Məcmu regional məhsulun (həcmi 154678 mln. rubl, adambaşına 159221 rubldur) strukturunda (2011, %) sənaye 22,1, qeyri-bazar xidmətləri 21,1, nəqliyyat və rabitə 19,1, ticarət, əmtəə və xidmətlərin satışı üzrə kommersiya fəaliyyəti 12,4, k.t. 5,9, tikinti 7,1, digər sahələr 12,3 təşkil edir.

İqtisadi fəal əhali 419,3 min nəfərdir (2012), onlardan 61,6%-i iqtisadiyyatda çalışır. Məşğulluğun sahəvi strukturunda sənaye 18,2, təhsil 13,5, ticarət və ictimai iaşə 13,4, k.t. 10,4, səhiyyə 8,4, nəql. 7,4, tikinti 5,5, rabitə 1,6, meşə təsərrüfatı 1,3% təşkil edir. İşsizliyin səviyyəsi 7,9%-dir (2012). Bir ayda adambaşına düşən gəlir 17,1 min rubldur (2012); əhalinin 18,8%-inin gəliri yaşayış minimumundan aşağıdır.

Sənaye

Buryatiyanın sənaye məhsullarının həcmi 19,7 mlrd. rubldur (2013). Sənaye istehsalının sahəvi strukturunda maşınqayırma və metal emalı 39%, elektrik enerjisi 26,5%, əlvan metallurgiya 11,6%, yeyinti sənayesi 8,2%, meşə, ağac emalı və sellüloz-kağız 6%, yanacaq 3,1%, tikinti materialları sənayesi 2,3%, yüngül sənaye 1,7% təşkil edir. Buryatiya  təsərrüfatının strukturu və ərazi üzrə təşkili ölkənin iqtisadi-coğrafi mövqeyinin özünəməxsusluğu və öz mineral-xammal (faydalı qazıntıların hasili) bazası əsasında formalaşmışdır. Daş kömür çıxarılır (Saqan-Nur qəsəbəsi yaxınlığında, Çita vilayəti ilə sərhəddəki Olon-Şibir və Nikol yataqları); hasilatın təqribən  90%-i Şərqi Sibirdəki ən iri və perspektivli "Tuqnuy" kəsilişində (Olon-Şibir yatağı) həyata keçirilir.

Regionun elektrik enerjisinə tələbatı  55% ödənilir, bununla yanaşı, Buryatiya Monqolustana elektrik enerjisi ixrac edir. Respublikada elektrik enerjisi və istiliyin, demək olar, 100%-i İES-lərdə istehsal olunur (əsasları – Qusinoozyorsk DRES-i, Ulan-Ude İEM-1). Səpinti və filiz qızılı ("Buryatzoloto" – qızıl hasil edən aparıcı təşkilat), kvarsit (Baykalətrafı rayonunda Çeremşansk yatağı) hasil olunur; kvars xammalının əsas istehlakçısı "İrkutsk alüminium zavodu"dur. Ozyornoye və Xolodninskoye sink-qurğuşun yataqlarının sənaye mənimsənilməsinə başlanılmışdır. Aparıcı sənaye sahələri maşınqayırma və metal emalıdır. Əsas müəssisələri: Ulan-Ude təyyarə zavodu (Su-25, Su-39 təyyarələrinin müxtəlif modifikasiyaları, həmçinin çoxtəyinatlı (Mi-8T, Mi-171) və döyüş (Mi-171Ş) helikopterləri; helikopterlərin 1/2-dən çoxu ixrac edilir).

"Ulan-Udestalmost" (avtomobil yolu, dəmir yolu və piyada körpüləri üçün metal konstruksiyaların, bina və tikililərin polad konstruksiyalarının, elektrikötürücü xətlər üçün konstruksiyaların və s. istehsalı üzrə Sibirin və Uzaq Şərqin ən böyük müəssisələrindən biridir); Ulan-Ude lokomotiv-vaqon təmiri zavodu. Dəyişkən cərəyan elektrik mühərrikləri ("Elektromaşina"), avtomatik tənzimləmə vasitələri ("Teplopribor-Komplekt"), televiziya və kompüter texnikası (Buryatiyanın "Belılebed" kompüter mərkəzi), yüngül sənaye üçün texnoloji avadanlıq, heyvandarlıq və yem istehsalı üçün maşınlar, xalq istehlakı malları və s.-in istehsalıda inkişaf etmişdir. "Baykal gəmiqayırma şirkəti" gəmi təmirindən başqa, bərə keçidləri tikintisi, taxta-şalban, kömür, mineral-tikinti yükləri, universal konteynerlər, təkərli və tırtıllı texnikanın daşınması üzrə də xidmətlər göstərir. Müəssisələrin çoxu Ulan-Udedə yerləşir.

Meşə sənayesi kompleksi respublikanın təsərrüfatında ənənəvi olaraq əhəmiyyətli yer tutur. Əsas məhsulları: emalayararlı oduncaq, taxta-şalban materialları, dəmir yolu üçün şpallar, qapı-pəncərə blokları və s. Ən iri müəssisəsi Selenginsk sellüloz-karton kombinatıdır (Rusiyada məcmu ağardılmamış sellüloz istehsalının 7%-i). Oduncağın dərindən emalı ("Les Sibiri", Ulan-Ude), meşənin qeyri-oduncaq resurslarının, əsasən, dərman bitkilərinin (Ulan-Udedə "Ekor-Darı Sibiria" və "Baykalfarm" və s.) yığımı və emalı inkişaf etmişdir.

Tikinti materialları sənayesi müəssisələri sement, tikinti kərpici, əhəng, divar materialları, şifer istehsal edir. Yüngül sənaye parça ("Ulan-Ude zərif mahud manufakturası"), tikiş və ayaqqabı məhsulları ("Naran-Soyuz-Servis", Ulan-Ude) istehsal edən müəssisələr ilə təmsil olunur. Yeyinti sənayesində ət-süd məhsulları istehsalı üstünlük təşkil edir. Aparıcı müəssisələri: Kabansk yağ zavodu, "Buryatmyasoprom" (Ulan-Ude), qənnadı "Amta" və makaron fabrikləri (Ulan-Ude), tər əvəz, meyvə və giləmeyvələrin emalı üzrə müasir istehsal (Biçura rayonunda "Niva") fəaliyyət göstərir. Selenginsk sellüloz-karton kombinatının məhsulları və oduncaq Buryatiya ixracatının 40%-ini təşkil edir. Əsasən, qida və maşınqayırma məhsulları (o cümlədən Monqolustan, ABŞ, ÇXR, Ukrayna və s.-dən) idxal olunur.

Kənd təsərrüfatı

Kənd təsərrüfatı məhsullarının ümumi dəyəri 13,68 mlrd. rubldur (2012). Dəyər göstəricisində heyvandarlıq məhsulları üstünlük təşkil edir. Təbii şəraitin müxtəlifliyi Buryatiyada ərazi üzrə Kənd təsərrüfatının ixtisaslaşmasını müəyyən etmişdir.Kənd təsərrüfatına yararlı ərazi 2194,4 min ha-dır, onun 32,8%-ini əkin sahələri tutur. Bitkiçilik, əsasən, heyvandarlığın tələbatını ödəyir və ölkənin şimalından başqa hər yer də inkişaf etdirilir. Dənli (əkinlərin 58,9%-i; yazlıq buğda və çovdar), yemlik (32,8%; raps, çöl noxudu, çəmən pişik quyruğu), kartof və bostan-tərəvəz bitkiləri (8,1%), dənli yem (yulaf, arpa), paxlalı (noxud) bitkilər becərilir. Kartof istehsalında Kabansk rayonu  liderlik edir; ucqar şimal-şərq və qərbdən başqa, demək olar, hər yerdə tərəvəz becərilir. Bitkiçilik məhsullarının əsas növlərinin illər üzrə göstərciləri aşağıda cədvəldə göstərilib (min ton)

Ətlik və südlük heyvandarlıq, qoyunçuluq və donuzçuluq kənd təsərrüfatının qabaqcıl sahəsidir.  Ətlik maldarlıq ən çox ucqar qərb rayonlarında, bəzi şərq və cənub rayonlarında, südlük maldarlıq satış bazarlarına (Ulan-Ude) və digər rayonnlardakı emal müəssisələrinə yaxın yerlərdə inkişaf etmişdir. Yem çatışmazlığı səbəbindən qaramal yetişdirilməsi məhdudlaşdırılmışdır. Qoyunçuluq ənənəvi olaraq cənub rayonlarında, həmçinin şərq və şimal-şərqdə, donuzçuluq cənub rayonlarında inkişaf etmişdir.

Heyvanların ümümi sayı, min başla.

Buryatiyanın şimalında maralçılıq üstünlük təşkil edir. Ənənəvi sahə atçılıqdır (80 min baş, 2013), həmçinin yakçılıq, qəfəs heyvandarlığı (gümüşü-qara tülkü və susamuru), arıçılıq və quşçuluq inkişaf etmişdir, ovçuluq geniş yayılmışdır.

Kənd təsərrüfatı yerlərinin çox hissəsi (79,8%) kənd təsərrüfatı təşkilatlarının torpaqlarına aiddir; vətəndaşların şəxsi istifadəsinə 4,9%, kəndli (fermer) təsərrüfatlarının payına 2,8% kənd təsərrüfatı torpağı düşür. Demək olar ki, taxılın hamısı (94,2%) kənd təsərrüfatı təşkilatları tərəfindən istehsal olunur; əhaliyə məxsus təsərrüfatlar kartof (96,9%), tərəvəz (91,1%), süd (85,3%), ətlik heyvan və quş istehsalında (84,7%) liderlik edir.

Şəhərlər
 Ulan - Ude : 359.391 nəfər (2002-ci il siyahıya almasına əsasən)

Mənbə

İstinadlar

Həmçinin bax
 Buryatlar
 Ulan-Ude

Buryatiya


Dombrot-le-Sec, yû komuna qezay Neufchâteauya. Cayê na komune dewleta Fransa de mıntıqaya Grand Esti de wılayetê Vosgesi dero.Erdê komuni 18,89 km2 ca gêno. Dormey Dombrot-le-Sec ra komunê Lignéville, Marey, Martigny-les-Bains, Serocourt, Suriauville, Viviers-le-Gras, Contrexéville, Crainvilliers û Gignéville ca gênê.

Xızmete
Dombrot-le-Sec de şebekey awe esto û sistemê kanalizasyoni ratneyao. Xeta elektriki û İnterneti anciyao.

Nıfus
Grafikê diagrami sero gorey seran ra nıfusê Dombrot-le-Seci;

Bıvênên
 Lista komunanê Vosgesi
 Lista qezanê Grand Esti
 Lista kantonanê Vosgesi

Çımey

Komunê Vosgesi
Dombrot-le-Sec

Dombrot-le-Sec


Urquhart Creek ist der Name folgender Fließgewässer in Australien:

 Urquhart Creek (Corella River), Nebenfluss des Corella River in Queensland
 Urquhart Creek (Hann River), Nebenfluss des Hann River (Fitzroy River) in Western Australia

Urquhart Creek


Roxette — Mari Fredrikson və Per Gessledən ibarət olan İsveç pop rok qrupu. Roxette öz mahnılarını ingilis dilində ifa edir. Qrupun adı Dr. Feelgood qrupunun mahnısının adından götürülmüşdür.

Diskoqrafiya
 Pearls of Passion (1986) (1997-də bonus-treklər ilə yeni versiya çıxdı)
 Dance Passion (1987)
 Look Sharp! (1988)
 Joyride (1991)
 Tourism (1992)
 Crash! Boom! Bang! (1994)
 Rarities (1995)
 Don't Bore Us, Get to the Chorus! (1995)
 Ballads en Espanol (1996)
 Have a Nice Day (1999)
 Room Service (2001)
 The Ballad Hits (2002)
 The Pop Hits (2003)
 A Collection of Roxette Hits — Their 20 Greatest Songs! (2006)
 The RoxBox — Roxette 86-06 (4 CD + 1 DVD) (2006)
 Charm School (2011)

Turları
Rock Runt Riket Swedish Tour (with Eva Dahlgren and Ratata)  (1987)
Look Sharp! Swedish Tour (1988)
Look Sharp Live! European Tour (1989)
Join the Joyride! World Tour (1991/92)
The Summer Joyride – European Tour (1992)
Crash! Boom! Bang! World Tour (1994/95)
Room Service Tour (2001)
Night of the Proms (2009) (Classic meets Pop – headliner, with several artists)
European Tour (2010) (Six dates as a test for a bigger tour in 2011)
Charm School – The World Tour (2011/12)

İstinadlar

Həmçinin bax

İsveç musiqi qrupları
1986-cı ildə yaranan musiqi qrupları
Musiqi duetləri

Roxette


La poire de Bollwiller (×Sorbopyrus irregularis (Münchh.) C.A.Wimm.) est un arbre hybride issu du croisement intergénérique d'un poirier commun (Pyrus communis L.) et d'un alisier blanc (Sorbus aria).

Il apparaît pour la première fois dans la littérature en 1610, à Bollwiller, Alsace, et s'est propagé depuis par multiplication végétative.

Dans son Manuel des arbres et arbustes cultivés, Alfred Rehder répertorie cette espèce sous le nom de ×Sorbopyrus auricularis (Knoop) C.K.Schneid., mais le taxon Pyrus auricularis Knoop n'existe pas. C'est pourquoi le nom Pyrus irregularis Münchh. est le basionyme de la nomenclature.

Cet arbre est présent dans de nombreux jardins botaniques et arboretums à travers le monde mais n'a pas été beaucoup cultivé pour son bon fruit de la taille d'un gros abricot.

Synonymes
Cette espèce hybride a porté de nombreux noms au cours de ses 400 ans d'existence dont :
 Azarolus pollvilleriana Borkh.
 Lazarolus pollveria Medik.
 Pyrus bollwylleriana DC.
 Pyrus irregularis Münchh.
 Pyrus malifolia Spach
 Pyrus pollveria L.
 Pyrus pollvilla C.C.Gmel.
 Pyrus pollwilleriana J.Bauhin ex Decne.
 Pyrus tomentosa Moench
 × Sorbopyrus irregularis (Münchh.) C.A.Wimm.
 × Sorbopyrus malifolia (Spach) C.K.Schneid. ex Bean

Multiplication
Le très faible taux de graines viables atteste de son origine hybride mais il peut être greffé avec succès sur un poirier.

Cependant Sorbopyrus auricularis var.bulbiformis est une variété issue d'un semis réussi de × Sorbopyrus auricularis. C'est une variété triploïde issue d'un gamète femelle diploïde de sorbopyrus et d'un gamète mâle de poirier haploïde. Cela explique que cette variété soit beaucoup plus proche du poirier.

Notes et références

Liens externes
 Wimmer, C.A. (2014). Die Bollweiler Birne × Sorbopyrus irregularis (Münchh.) C.A.Wimm. : Geschichte und Nomenklatur. Zandera 29 (2014), Nr. 2

Maloideae
Hybride végétal
Flore (nom vernaculaire)

Poire de Bollwiller


La Petite-Marche est commune 182 incolarum (anno 2009) praefecturae Elaveris in Franciae regione Arvernia.

 Index communium praefecturae Elaveris

Nexus externi

Communia praefecturae Elaveri
Loci habitati praefecturae Elaveri

La Petite-Marche


Xırmandalı — Azərbaycan Respublikasının Masallı rayonunun inzibati ərazi vahidində kənd.

Toponimikası
Yaşayış məntəqəsinin adı türkdilli xırmandalı tayfasının adı ilə bağlıdır. Mənbələrdə harmandalu/xarmandalu/xərbəndəlu/xudabəndəlu kimi qeydə alınan xırmandalıların adı bayat tayfasının tərkibində çəkilir və Səfəvilər dövlətinin siyasi həyatında mühüm rol oynadıqları göstərilir. Bu tayfanın adına İran və İraq toponimiyasında da rast gəlmək mümkündür. Qubalı Fətəli xan dövründə (1758-1789) xırmandalıların bir hissəsi Cənubi Azərbaycanın Ərdəbil əyalətindən köçüb Quba xanlığının Müşkür və Şabran mahallarına gəlmişlər. Füzuli rayonundakı Mandılı oykonimi də Xırmandalı adının təhrif olunmuş formasıdır.

Əhalisi
Əhalisi 5199 nəfərdir.

Coğrafiyası və iqlimi
Azərbaycan Respublikasının cənub zonasında yerləşən Xırmandalı kəndi Masallı rayonunun şimali-şərq hissəsində yerləşir. Kənd Cəlilabad və Neftçala rayonları ilə həmsərhəddir. Xırmandalı  kəndinin iqliminin formalaşmasında Xəzər dənizinin və Talış dağlarının böyük rolu vardır. Xırmandalı kəndinin yayı quraq keçən mülayim -isti iqlimin təsiri altında, qışı isə yumşaq iqlimə malikdir. Cənub -şərqdən və cənubdan daxil olan "Gilavar" qış aylarında havanın mülayimləşməsinə (yumşaq), yayda isə istiliyin və nəmliyin artmasına səbəb olur. Xırmandalı kəndi dəniz səviyyəsindən 10-15 metr aşağıda yerləşir.

Tarixi
Kəndin adı Oğuz tayfasının Şamlu qoluna mənsub olan bu Xırmandalı tayfasının adından götürülmüşdür. Xırmandalıların bir hissəsi XVIII əsrın 60-70-cı illərində Xəzər dənizinin sahilində-balıq və quş ovu, həm də əkin əkmək, heyvan saxlamaq üçün əlverişli imkanlari olan ərazidə Xırmandalı kəndının əsasını qoyurlar. Kəndin ilk sakinlərindən biri Kələntər Hüseyn olmuşdur. Kənddə təqribən 1860-1917-ci illərdə Bakı milyonçusu D.L. Mayılova məxsus balıq emalı və satışı şırkəti fəaliyyət göstərmişdir. 1918-cı ildə Muğan kəndlərinə hücum edən rus-erməni birləşmələri Xırmandalı kəndində dinc əhaliyə qarşı qırğinlar törətmişdir. 1918-1919-cu ilin avqust ayına kimi Muğan Sovet Respublikası qurulmuşdur. 1974-cü ildə kəndin ərazisindən Azərbaycan Atabəylər dövləti (1136-1225) dövründə zərb edilmiş pul dəfinəsi aşkar edilmişdir.

Müharibə
 1941-1945-ci illər Böyük Vətən müharibəsındə iştirak edənlər: 152 nəfər.   həlak olan və itkin düşənlər: 73 nəfər.
 I Qarabağ müharibəsində  şəhid olmuşdur: Abbasov Fidail Abbas oğlu, Qasımov Rüstəm Qənimət oğlu, Qəmbərov Saiq Şahəli oğlu, Ələsgərov Zaur Əsgər oğlu, Məmmədov Xıdır Məmmədqulu oğlu  və Səfərov Abəsəli Ərəstun oğlu
II Qarabağ müharibəsində 86 nəfər könüllü iştirak etmişdir.

İnfrastrukturu
XX əsrin əvvəllərinə qədər kənddə məktəb olmasa da,savadlı adamları var idi.Kəndin imkanlı adamlari oğlan uşaqlarını din xadimlərinin yanına qoyur,fərdi üsulla təhsil almalarına şərait yaradırdilar.Xırmandalı kəndində ilk ibtidai məktəb 1920-ci ildə açılmışdır. Kənd sakin Yadulla Şirin oğlunun evinin 1-ci mərtəbəsində 10 uşaqdan ibarət bir sinif təşkil olunmuşdur. Məktəbdə ilk müəllim Astara rayonunun Pensər kəndindən gəlmiş Baldadaş Dadaşov olmuşdur.1923-cü ildə isə Xırmandalı kəndındə yeni məktəb təşkil olunmuşdur. Məktəb binası kimi kəndin xeyırxah adamlarından olan Abuzər Məşədi Abbas oğlunun(1879-1929)evindən istifadə olunmuşdur.Bu ibtidai məktəb1930-cu ildə 7 illik, 1950-ci ildə orta məktəbə çevrilmişdir.1975-ci ildə yeni tipli orta məktəb binası tikilib istifadəyə verilmişdir.Həmçinin bu kəndin xeyirxahlarından biri də Böyük Vətən müharibəsinin aktiv iştirakçısı ziyalı və alicənab Fərzəliyev Abı olmuşdur.Fərzəliyev Abı Xırmandalı,Hacıtəpə və Ərəb kəndlərinin keçmiş selpo müdiri və kalxoz sədri olmuşdur.O dövrdə o kəndin təsərrüfat səviyəssini rayonda qabaqcıllar səviyyəsinə gətirmişdir.

Pedoqoji elmlər namizədi Əsgər Zahidov, yazıçı-jurnalist Nurəddin Ədiloğlu (Muğanlı),filologiya elmləri doktoru Füzuli Bayat,kimya elmləri namizədi Rakif Qasımov,tarix üzrə fəlsəfə doktoru Mürvət Abbasov,kimya elmlər namizədi Ağaşirin Qulıyev, şair Arif Fərzəli və b.Xırmandalının tanınmış ziyalılarındandır.

Bakıda neçə-neçə yaraşıqlı bınaların tikintisinə rəhbərlik etmiş Sosialist Əməyi Qəhrəmanı,Əməkdar İnşaatçı Haçı Mir Məhəmməd Hüseynov Xırmandalı kəndındə anadan olmuşdur.

Kənddə Xırmandalı Ərazi nümayəndəliyinin binası, Xırmandalı Bələdiyyəsi binası, 2 məscid, 2 orta məktəb, Tibb məntəqəsi, Poçt, ATS, Mədəniyyət evi, Kitabxana binası,Muzey fəaliyyət göstər.

Həmçinin bax
Jindi

Kıncıvo

Monidigah

Mənbə
Don Juan of Persia, a Shiàh Catholic, 1560—1604 By Juan (de Persia), Guy Le Strange
Z.Bünyadov Azərbaycan Atabəyləri dövləti(1136-1225)Bakı 2007
Mürvət Abbasov Xırmandalı faciəsi --"Cənub xəbərləri" qəzeti, 13 mart 2013-cü il

İstinadlar

Masallı rayonunun kəndləri

Xırmandalı (Masallı)


Idun, tudi Idunn, Iduna, Idunna, Ithun, Ithunn ali Ydun je bila v nordijski mitologiji boginja čuvarka zlatih jabolk večne mladosti in Bragijeva žena.

Azi

Idun


Kátoly (, ) je obec v Maďarsku v Baranskej župe v Pécsváradskom okrese.

Má rozlohu 875 ha a žije tu 344 obyvateľov (2007).

Národnostné zloženie
zdroj: ksh.hu

Obce v Maďarsku

Kátoly


Delia est nomen litterarium feminae cui Tibullus poëta Latinus carmina elegiaca dicavit amorem suum proclamantia. Secundum Apuleium nomen verum Deliae "Plania" erat; de qua re plura nesciuntur.

Notae

Personae litterariae
Tibullus

Delia (Tibulli amata)


Գերնորմոտիվային պաշարներ, ձեռնարկություններում սահմանված նորմատիվից ավելի գոյացած պաշարներ։ Գերնորմոտիվային պաշարների չափերը որոշելու համար շրջանառու միջոցների փաստացի մնացորդները համեմատվում են շրջանառու միջոցների նորմատիվի (պլանային գումարի) հետ։ Որոշ դեպքում (օրինակ, սեզոնային ձեռնարկություններում) այդ մնացորդները պլանավորվում են։ Արտադրանքի թողարկման պլանի գերակատարման դեպքում ձեռնարկությունում կարող է կուտակվել ապրանքանյութական արժեքների Գերնորմոտիվային պաշարներ։ Սակայն հաճախ շրջանառու միջոցների գերնորմատիվային մնացորդները լինում են ցածրորակ արտադրանքի թողարկման, արտադրական ծրագրերի փոփոխման, ձեռնարկությունների մատակարարման պլանների խախտման հետևանք։ Ցածրորակ արտադրանքի գերնորմատիվային մնացորդները և ավելորդ ու ոչ պիտանի ապրանքանյութական արժեքները բանկի կողմից վարկավորվում են բացառության կարգով, գանձվում է համեմատաբար բարձր տոկոս։

Տնտեսություն
Բանկեր

Գերնորմատիվային պաշարներ


大村湾パーキングエリア(おおむらわんパーキングエリア)は、長崎県東彼杵郡東彼杵町の長崎自動車道上にあるパーキングエリア。

概要
大村湾を望む高台に位置しており、日の出をみることもでき、旧ハロースクエア配布のエリアガイドには「大村湾の夕焼け」の展望ポイントとして紹介されている。また、「恋人の聖地」(地域活性化支援センター選)にも認定されており、それを記念して、ハートゲートや天使像などが新たに設置されている。

長崎と本州を結ぶ多くの高速バスの長崎行きは早朝にこのパーキングエリアで休憩する(長崎方面へ向かうバスの最後の休憩所であり、大村インターで降りる乗客にも配慮されている)。

2007年10月6日に高速道路外からこれらの施設を利用できるウェルカムゲートが設置された。開門時間は8:00 - 20:00。

施設

上り線(鳥栖方面)
 駐車場
 大型18台
 小型50台
 二輪3台
 トレーラー2台
 トイレ
 男性 大3(和式1・洋式2)・小10
 女性 11(和式3・洋式8)
 車椅子用 1
 スナック(8:00 - 20:00)
 ショッピング(8:00 - 20:00)
 自動販売機
 携帯電話充電器(8:00 - 20:00)
 電気自動車急速充電器(24時間)
 西九州自動車道へ向かう場合、西九州自動車道沿線にはPAが存在しないため、ここが最後の休憩所となる。ただし西九州自動車道相浦中里ICには道の駅が隣接しているため、本線上ではないが事実上のPAとして機能している。

下り線(長崎方面)
大村湾の展望を考慮して、通常のエリアとは逆向き(本線車道側に施設がある)に設置されている。2023年(令和5年)3月1日に「ちゃんぽん処・大村湾」としてリニューアルオープン。
 駐車場
 大型25台
 小型26台
 二輪3台
 トレーラー2台
 トイレ
 男性 大3(和式1・洋式2)・小10
 女性 11(和式3・洋式8)
 車椅子用 1
 スナック(平日 11:00 - 19:00・休日 10:30 - 19:00)
 ショッピング(8:00 - 20:00)
 自動販売機
 携帯電話充電器(8:00 - 20:00)
 犬のひろば(2007年10月6日オープン)
 電気自動車急速充電器(24時間)

隣
  長崎自動車道
 (9)大村IC/BS - (BS)松原BS - 大村湾PA - (8)東そのぎIC/BS

脚注

関連項目
 日本のサービスエリア・パーキングエリア一覧
 大村湾

外部リンク
 西日本高速道路サービス・ホールディングス株式会社
 上り線
 下り線
 東彼杵町

おむらわん
おおむらわん
東彼杵町の交通
1990年開業の道路施設

大村湾パーキングエリア


Kermekom, wılayetê Xarpêti de yew dewa qezay Madeniya.
Namey cıyo resmi Naldökeno.

Referansi

Dewê Madeni

Kermekom


An Plumatella velata in uska species han Bryozoa nga ginhulagway ni Charles Thorold Wood hadton 1998. An Plumatella velata in nahilalakip ha genus nga Plumatella, ngan familia nga Plumatellidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Plumatella

Plumatella velata


An Euplokamis dunlapae in uska species han Ctenophora nga ginhulagway ni Mills hadton 1987. An Euplokamis dunlapae in nahilalakip ha genus nga Euplokamis, ngan familia nga Euplokamidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Euplokamis

Euplokamis dunlapae


Zieria formosa, commonly known as the shapely zieria, is a plant in the citrus family Rutaceae and is endemic to a small area on the south coast of New South Wales.  It is a dense, rounded shrub with velvety, clover-like leaves composed of three leaflets. In spring there are clusters of small, pale pink flowers with four petals near the ends of the branches. It is similar to the Box Range zieria (Zieria buxijugum) which has a similar distribution, but has wider leaflets and an appendage on its anthers.

Description
Zieria formosa is a dense, rounded shrub which grows about  high and  wide. Its younger branches are warty and covered with branched hairs. The leaves are arranged in opposite pairs and are composed of three leaflets with the central leaflet  long and  wide with a stalk  long. The leaves appear silvery due to a dense covering of velvety hairs. Clusters of between 25 and 45 pale pink flowers  in diameter are arranged in leaf axils, the clusters slightly shorter than the leaves. Each flower has four triangular sepals about  long and four petals about  long which are hairy only on their lower surface. The four stamens are tipped with orange-red anthers which have a small appendage. Flowering occurs from September to October and is followed by fruit which is a warty, four-chambered capsule about  wide.

Taxonomy and naming
Zieria formosa was first formally described in 2002 by John Briggs and James Andrew Armstrong from a specimen collected west of Pambula and the description was published in Australian Systematic Botany. The specific epithet (formosa) is a Latin word meaning "beautifully formed" or "handsome".

Distribution and habitat
The shapely zieria is only known from a single population of about 40 adult plants and a larger number of small plants in an area of about  of heath on rhyolite rock across three private properties.

Conservation
This zieria is listed as "Critically Endangered" under the New South Wales Threatened Species Conservation Act and as "Endangered" under the Commonwealth Government Environment Protection and Biodiversity Conservation Act 1999 (EPBC) Act.  The main threats to the species are changes to agricultural practices and trampling by livestock.

References

formosa
Sapindales of Australia
Flora of New South Wales
Plants described in 2002

Zieria formosa


Hi Hank Williams (Septyembre 17, 1923 – Enero 1, 1953), natawo nga Hiram King Williams, in usa nga Amerikano nga manganganta-manunurat hin kanta ngan musikero.

Mga natawo han 1923
Mga namatay han 1953

Hank Williams


Saint-Adjutory (Occitanice Sent Aitòre) est commune Francicum 429 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.

 Indicem communium praefecturae Carantoni

Nexus externi

Communia praefecturae Carantoni
Loci habitati praefecturae Carantoni

Saint-Adjutory


北宇和郡(きたうわぐん)は、愛媛県の郡。

以下の2町を含む。
 松野町(まつのちょう)
 鬼北町(きほくちょう)

郡域
1878年(明治11年)に行政区画として発足した当時の郡域は、上記2町に宇和島市の大部分(吉田町法華津・吉田町深浦・吉田町白浦および吉田町河内の一部を除く)を加えた区域にあたる。

歴史

郡発足までの沿革
 「旧高旧領取調帳」に記載されている明治初年時点での伊予国宇和郡のうち後の本郡域の支配は以下の通り。(2町97村17浦)

 明治初年
 仲村が分割して東仲村・西仲村となる。(2町98村17浦)
 末盛村が改称して増穂村(現・宇和島市三間町北増穂)となる。
 明治4年
 7月14日(1871年8月29日) - 廃藩置県により宇和島県、吉田県の管轄となる。
 11月15日(1871年12月26日) - 第1次府県統合により、全域が宇和島県の管轄となる。
 明治5年6月23日(1872年7月28日) - 神山県の管轄となる。
 明治6年(1873年)2月20日 - 愛媛県の管轄となる。

郡発足以降の沿革
 明治11年(1878年)
 12月16日 - 郡区町村編制法の愛媛県での施行により、宇和郡のうち宇和島ほか2町98村17浦の区域に北宇和郡が発足。郡役所が宇和島に設置。
 上川原淵村が改称して上川村となる。
 明治14年(1881年) - 郡役所が「南宇和北宇和郡役所」となり、南宇和郡とともに管轄。
 明治16年(1883年) - 中間村(現・宇和島市三間町三間中間)が改称して三間中間村となる。

 明治22年(1889年)12月15日 - 町村制の施行により、下記の町村が発足。特記以外は現・宇和島市。(2町31村)
 宇和島町(宇和島が単独町制)
 丸穂村(単独村制)
 吉田町(吉田町が単独町制)
 立間尻村 ← 立間尻浦、鶴間浦、浅川浦、沖村[一部]、深泥浦
 奥南村 ← 奥浦、南君浦[大部分]
 喜佐方村 ← 沖村[大部分]、河内村[大部分]、南君浦[一部]、東宇和郡白浦[飛地]
 立間村(単独村制)
 成妙村 ← 曽根村、能寿寺村、是房村、成家村、大藤村、則村、黒井地村、戸雁村
 三間村 ← 宮野下村、増穂村[現・宇和島市三間町北増穂]、小沢川村、川之内村、元宗村、増田村、土居中村、迫目村、務田村
 二名村 ← 中野中村、波岡村、田川村、金銅村、土居垣内村、古藤田村、大内村、兼近村、三間中間村、黒川村、音地村(現・宇和島市三間町)
 好藤村 ← 成藤村、国遠村、清延村、沢松村、内深田村、東仲村、西仲村、吉波村(現・鬼北町)、是延村(現・宇和島市三間町)
 愛治村 ← 大宿村、生田村、清水村、畔屋村、西野々村(現・鬼北町)
 三島村 ← 広見村、下大野村、小松村、久保村、延川村、川上村(現・鬼北町)
 日吉村 ← 父野川村、上鍵山村、下鍵山村、日向谷村、上大野村(現・鬼北町)
 泉村 ← 小倉村、小西野々村、上川村、岩谷村、興野々村、出目村(現・鬼北町)
 吉野生村 ← 吉野村、蕨生村、奥野川村(現・松野町)
 明治村 ← 松丸村、豊岡村、延野々村、富岡村、上家地村、目黒村(現・松野町)
 旭村 ← 奈良村、北川村、中之川村、芝村、近永村、永野市村
 高光村 ← 高串村、光満村
 八幡村 ← 下村、藤江浦、大浦、中間村、柿原村
 来村 ← 川内村、寄松村、宮下村、保田村、祝森村
 清満村 ← 岩淵村、増穂村[現・宇和島市津島町増穂]、山財村、御内村、槙川村
 津島村 ← 高田村、岩松村、近家浦
 畑地村 ← 上畑地村、下畑地村
 下灘村、北灘村、下波村、蔣淵村、戸島村、日振島村、遊子村、三浦村、九島村(それぞれ同名の浦が単独村制)
 河内村の一部が東宇和郡玉津村の一部となる。
 明治30年(1897年)4月1日 - 郡制を施行。郡役所が再び単独となる。
 明治28年(1895年)7月1日 - 津島村が分割し、一部(高田・近家浦)の区域に高近村が、残部(岩松)の区域に岩松村がそれぞれ発足。(2町32村)
 明治32年(1899年)7月1日 - 清満村の一部(御内・槇川)が分立して御槙村が発足。(2町33村)
 大正6年(1917年)5月1日 - 丸穂村が宇和島町に編入。(2町32村)
 大正8年(1919年)10月3日 - 岩松村が町制施行して岩松町となる。(3町31村)
 大正10年(1921年)8月1日 - 宇和島町・八幡村が合併して宇和島市が発足し、郡より離脱。(2町30村)
 大正12年(1923年)4月1日 - 郡会が廃止。郡役所は存続。
 大正15年(1926年)7月1日 - 郡役所が廃止。内務省告示第82号により宇和支庁が設置され、南宇和郡とともに管轄。
 昭和9年(1934年)9月1日 - 九島村が宇和島市に編入。(2町29村)
 昭和13年(1938年)
 2月11日 - 立間尻村が吉田町に編入。(2町28村)
 9月10日 - 岩松町・高近村が合併し、改めて岩松町が発足。(2町27村)
 昭和15年(1940年)11月10日 - 明治村が町制施行・改称して松丸町となる。(3町26村)
 昭和16年(1941年)11月10日 - 旭村が町制施行・改称して近永町となる。(4町25村)
 昭和26年(1951年)4月1日 - 岩松町が北灘村の一部(玉ケ月)を編入。
 昭和29年(1954年)10月10日 - 成妙村・三間村・二名村が合併して三間町が発足。(5町22村)
 昭和30年(1955年)
 2月11日 - 清満村・御槇村・岩松町・畑地村・下灘村・北灘村が合併して津島町が発足。(5町17村)
 3月1日 - 吉田町・奥南村・喜佐方村・立間村および高光村の一部(のちの知永)が東宇和郡玉津村と合併し、改めて吉田町が発足。(5町14村)
 3月31日
 高光村・三浦村が宇和島市に編入。
 吉野生村・松丸町が合併して松野町が発足。
 好藤村・愛治村・三島村・泉村・近永町が合併して広見町が発足。(5町7村)
 昭和32年(1957年)1月1日 - 来村が宇和島市に編入。(5町6村)
 昭和33年(1958年)
 4月1日 - 下波村・蔣淵村・戸島村・日振島村・遊子村が合併して宇和海村が発足。(5町2村)
 8月1日 - 広見町の一部(是延)が三間町に編入。
 昭和49年(1974年)4月1日 - 宇和海村が宇和島市に編入。(5町1村)
 平成17年(2005年)
 1月1日 - 広見町・日吉村が合併して鬼北町が発足。(5町)
 8月1日 - 吉田町・三間町・津島町が宇和島市と合併し、改めて宇和島市が発足。(2町)

脚注

参考文献

 旧高旧領取調帳データベース

関連項目
 西宇和郡
 東宇和郡
 南宇和郡

愛媛県の郡

宇和島市の歴史
鬼北町
松野町

北宇和郡


Juta je obec v Maďarsku v Šomoďskej župe v obvode Kaposvár.

Má rozlohu 1923 ha a žije tu 1245 obyvateľov (2007).

Obce v Maďarsku

Juta (Maďarsko)


L'Association de la presse judiciaire est l'association confraternelle des journalistes spécialisés dans les questions de justice. Elle fédère des dessinateurs et des journalistes qui traitent les questions liées à l'organisation de la justice, les enquêtes en cours et la couverture des procès. Elle a pour fonction d'organiser et de faciliter les relations entre la presse et l'institution judiciaire et de défendre la Protection des sources d'information des journalistes. En collaboration avec la direction des services judiciaires (DSJ) de la chancellerie et les juridictions, elle participe à l'organisation des procès afin de faciliter le travail des journalistes et de veiller à la sérénité des audiences. Elle rassemble aujourd'hui plus de  de la presse nationale, de la presse régionale, ainsi que des correspondants en France de grands médias étrangers. L'adhésion de nouveaux membres s'effectue chaque année à l'issue d'un vote en assemblée générale.

Histoire

L'Association de la presse judiciaire est la plus vieille association de journalistes en France, elle a été créée le 17 mars 1887 par une quarantaine de chroniqueurs judiciaires au nombre desquels figuraient Alexandre Millerand et Raymond Poincaré, qui deviendront tous deux présidents de la République. Elle rassemble aujourd'hui , tous journalistes ou dessinateurs d'audience.

Au nombre des anciennes célébrités de l'Association de la presse judiciaire figurent
Gaston Leroux, (1868-1927) le romancier père de Rouletabille, alors journaliste au quotidien Le Matin, admis en  ; José Moselli (1882-1941), romancier d'aventures populaires publiées aux éditions Offenstadt, dans L'Intrépide, L'Épatant… Plus récemment: Géo London, Pierre Scize, Madeleine Jacob (Libération, puis L'Humanité), Francine Lazurick (L'Aurore), Jean Laborde, journaliste à France-Soir puis à L'Aurore et écrivain; James de Coquet (Le Figaro) ; Georges Walter, Bertrand Poirot-Delpech, journaliste au "Monde et membre de l'Académie française.

Frédéric Pottecher en a été élu président en 1958, puis président d'honneur (1966); Jean-Marc Théolleyre (Le Monde) lui a succédé. Jean-Pierre Berthet (TF1) en a été élu président en 1989 avant d'en devenir président d'honneur. Stéphane Durand-Souffland (Le Figaro) lui a succédé entre 2005 et 2011. Parmi les anciens responsables de l'association, on peut nommer Marie-Louise Oriol (AFP), Charles Blanchard (France-Soir), Annette Kahn (L'Aurore puis Le Point, "Le Quotidien de Paris", "L'Événement du jeudi"), Daniel Schneidermann ("Le Monde"), Laurent Greilsamer ("Le Monde"), Bertrand Le Gendre ("Le Monde").

Le siège et les bureaux de l'A.P.J. sont installés depuis l'origine au Palais de justice de Paris, aujourd'hui siège de la cour d'appel et de la cour de cassation. Depuis 2018, l'association bénéficie également de bureaux au sein du tribunal judiciaire de Paris.

Bureau 2020-2023

 PRÉSIDENT : Jean-Philippe DENIAU (France Inter)
 VICE-PRÉSIDENTE : Marine BABONNEAU (Le Canard Enchainé)
SECRÉTAIRE GÉNÉRALE : Anne-Sophie MARTIN (Indépendante)
TRÉSORIER : Pierre-Antoine SOUCHARD (Indépendant)
DÉLÉGUÉ POUR LA PRESSE ÉCRITE : Eric DUSSART (La Voix du Nord)
DÉLÉGUÉE POUR LA TÉLÉ : Sophie NAUMAYER (France Télévision)
DÉLÉGUÉE POUR LA RADIO : Chloé TRIOMPHE (Europe 1)

Ce bureau a succédé au bureau 2017- 2020 :

PRÉSIDENT : Jean-Philippe DENIAU (France Inter)
 VICE-PRÉSIDENT : Pierre-Antoine SOUCHARD (Indépendant)
SECRÉTAIRE GÉNÉRALE : Anne-Sophie MARTIN (Indépendante)
TRÉSORIÈRE : Marine BABONNEAU (Dalloz Actualité)
DÉLÉGUÉE POUR LA PRESSE ÉCRITE : Pascale EGRE (Le Parisien)
DÉLÉGUÉE POUR LA TÉLÉ : Sophie Neumayer (France Télévision)
DÉLÉGUÉE POUR LA RADIO : Delphine Gotchaux (Franceinfo)

Entre 2011 et 2017, le bureau était composé de Pierre-Antoine Souchard (Associated Press), président,  Jean-Philippe Deniau (France Inter), vice-président, Anne-Sophie Martin (M6), secrétaire générale, Dorothée Moisan (AFP) puis Marine Babonneau (Dalloz Actualité), trésorières, Eric Pelletier (L'Express), Pascale Egré (Le Parisien), Hélène Lecomte (LCI) et Chloé Triomphe (RTL), délégués.

Protestations contre les atteintes à la liberté de la presse

Le , l'Association de la Presse judiciaire a publié dans Le Monde un texte sur la liberté d'expression et le journalisme.

Le président de la cour d'assises spéciales de Paris, Philippe Vandingenen, qui juge des membres présumés de l'ETA, a validé le  la demande des accusés de ne pas être croqués par les journalistes dessinateurs. Les journalistes et dessinateurs présents ont alors quitté l'audience. Le , à la demande du principal accusé Mikel Albizu Iriarte alias "Antza", Philippe Vandingenen avait déjà exclu un dessinateur. Dans une lettre adressée au Premier Président de la Cour d'appel de Paris, le président de l'Association de la presse judiciaire, Stéphane Durand-Souffland, proteste contre cette censure inouïe d'une des libertés de la presse.

Bibliographie

L'Association de la presse judiciaire parisienne a été à l'origine de livres :
 "Les Contes du Palais", par la Presse judiciaire parisienne [1886-1887], illustrations de Kauffmann Paris Marpon et Flammarion [1887?], C'est le premier recueil de ces textes de journalistes dont les profits sont versés à la caisse du Syndicat de la Presse judiciaire.
 "Les Nouveaux Contes du Palais" (Deuxième série; 1889 )
 "Les Nouveaux Contes du Palais" (Troisième série, 1889), par la Presse judiciaire parisienne, illustrations de Eugène Rapp, Paris, Marpon et Flammarion.

> Auteurs des trois volumes précédents : Angevin ; Bataille ; Beau ; Bergougna ; Bichon ; Blondeau ; Clemenceau; Corra; Dalsème; Davrillé Des Essards; Debonnaire; Dieusy, Fourcaulx; Halbrand; Husson; Le Berquier ; Lefèvre ; Meusy ; Pothey ; Pujo ; Taunay ; Troimaux ; Vanesson : Vonoven. Illustrations de Paul-Adolphe Kauffmann (1849-?) & Eugène Rapp.

 "Le Palais de Justice de Paris. Son monde et ses mœurs, par la presse judiciaire parisienne. Préface d'Alexandre Dumas fils.

Liens
 Site officiel

Références

Association ou organisme lié au journalisme
Presse judiciaire

Association de la presse judiciaire


交番(こうばん)とは、警察官の詰め所の一種。原則24時間、警察署地域課の警察官が交代制で勤務している。

英訳語としてはポリスボックス()が当てられるが。ローマ字音写形 "" や、翻字化した "koban" も用いられている。

日本の警察用語では「ハコ」や、「PB」とも呼ばれている。

概要
交番は、 警察署の管轄区域を分割し、その一定区域において警察官が職務執行の拠点としている施設。都道府県公安委員会や警察本部長の判断により、警察署の下部機構として設置することが可能である。

各種申請・届出事務が可能なものを特に幹部交番と呼ぶ(通常、交番所長は警部補だが、幹部交番の所長は警視や警部)。ただし、警察本部によっては同様の経緯によって設置された施設を「警察署分庁舎」、「警部交番」などと呼んでいる場合もある。

警察署の所在地付近の区域は、警察署の地域課が直接パトロールや巡回連絡などを行っている場合がある。これは「署所在地」(富山県警察においては「直轄地域」、大分県警察では「地域警ら」)と呼ばれる。また、実質的に警察署内で活動する地域課の係の一つではあるが組織上警部補以下の課員が一つの交番勤務員として活動する「署所在地交番」を設置する例もある。

警視庁管轄下には幹部交番はほとんど見られない。しかし地方では近年、人口の増加してきた地域の普通の交番を幹部交番へ格上げすることもある。また、人口減少による警察署の統廃合によって幹部交番へ格下げになることもある。

通常は2人から3人一組で24時間交代、つまり交番(交代で番にあたること)で勤務にあたる。仮泊設備(畳敷きの部分と布団、執務部分からつながる非常呼び出し用のベル)もある。パトロールや事件処理以外での外出はやたらに出来ないので、食事は出前を頼むか徒歩パトロールを兼ねて近隣のスーパーマーケットやコンビニで弁当などを購入することが多い。
特殊な事情がある場合や、繁華街の交番では警察官の人数が増員されているケースもある。

警察内の隠語では「PB」(ピービー、Police Boxの略)と呼ばれ、警察官同士の会話や警察無線での通話などで使われる。

交番の長の役職は「交番所長」である。「交番長」ではないのは、正式名称が「派出所」であった時代の名残りである(トップは「派出所長」だった)。警察内では「ハコ長」とも通称される。

歴史
1871年(明治4年)、明治政府は東京府(現・東京都)で邏卒を採用し、屯所(警察署)を中心にパトロールなどを行なわせた。1874年(明治7年)に東京警視庁が設置され、邏卒を巡査に改称し、巡査を東京の各「交番所」(交番舎)に配置した。当初は施設を伴うものではなく、巡査が警察署から徒歩でパトロールを行いながら、交代で立番(りつばん)などを行なう場所として指定された地点を示した。同1874年の8月に、「交番所」に設備を設置して周辺地域のパトロールなどを行う拠点にした。

1881年(明治14年)には「交番所」から「派出所」に改称された。1884年(明治17年)6月1日、巡査派出所に天気予報の掲示を始めた。1888年(明治21年)になると、全国に「派出所」が配置されるようになり、同時に、外勤警察官が居住する施設として「駐在所」が設置された。

1944年(昭和19年)、警視庁では戦時の治安維持のため警察官の重点配備を計画。警備派出所へ人員を増強(シフト)させるため、同年10月には346ヶ所の巡査派出所の廃止(閉鎖)が行われた。しかし第二次世界大戦直後の1945年(昭和20年)10月には一転、民主警察化を進める一環として定員の再配置が行われ、1,107ヶ所あった派出所、出張所、駐在所を115ヶ所増やす措置が採られた。

1994年(平成6年)、「派出所」の正式名称は「交番」に決定する。「派出所」という名称の施設は「警備派出所」があるが、これは通常の交番と異なり、要警備諸所(空港や各種公邸など)における警察官の詰め所的な存在である。
所長の階級は警部か警視で、昇任直後に就任する傾向が強い。最近の傾向としては、市町村合併の影響で警察署統廃合が全国で行なわれており、幹部交番(ただし、鳥取県警察・岡山県警察・佐賀県警察では『幹部派出所』が正式名称となっている)が増加しつつある。幹部交番は廃止された警察署庁舎を使用している。

日本がインバウンド消費に官民挙げて取り組み始めた2010年代には、東京の新宿や渋谷、京都の歴史的名所などといった来日外国人の多い繁華街や観光地を中心に、英語を主とする外国語での意思疎通が可能な警察官を配置することが増えていった。

令和4年(2022年)4月1日現在、全国に交番は6,250か所設置されている。

役割

事件事故の対応
交番と駐在所には、都道府県公安委員会の規則などにより管轄区域が割り当てられており、交番の勤務員は通常はその範囲内の治安維持にあたる。ただし、本署の指示があったときや緊急の場合には管轄区域にかかわらず出動する。また、交番の勤務員は、例えばパトロールカーによるパトロール、留置管理、被疑者の護送、重大な事件の捜査など警察署の他の部署の職務の応援に回ることもある。これを「補勤」(ほきん)という。

交番は、地域課のパトロール担当の警察官が常駐するところであるだけでなく、110番通報するまでもない状況の時(例として万引きの犯人を取り押さえて引き渡す)には警察官の出動依頼も可能である。110番通報よりも最寄の交番に電話をかける方が警察官の現場到着が早い場合もある(電話を受けた交番では制服警察官が黒バイや自転車で飛んで行く。また、神奈川県警察・兵庫県警察・岡山県警察などでは交番・駐在所の電話番号を公表していないため、一般の電話から交番に直接かけることができない地域もある)。

ただし、電話連絡を受けた警察官は、その連絡の内容を本署に報告し、指示を受けてから出動する他、重要事件の場合はその警察官がさらに交番から110番通報をして、本部組織(機動捜査隊や鑑識課など)の応援を要請してから出動するので、かえって時間がかかることも多く、緊急時には交番や警察署ではなく110番へ電話をかけることが推奨される。

その他、管轄地域内で起こった事件、事故などの報告などが可能である。

道案内
交番には付近の住宅地図が備え付けられているほか、日常的に管轄区域のパトロールを行う警察官は近所の地理に詳しい場合が多いため、交番で道を尋ねる風景はよく見られる(警察内部では「地理案内」と呼ぶ)。また、交通量の多い交差点に面して設置されている交番では、交通の監視の機能を持たせ、スピーカーを通して注意を促したりする場合もある。

巡回連絡
交番の職務の中に「巡回連絡」がある。これは、管轄区域内の住宅や事業所などを交番の勤務員が巡回し、住宅であれば世帯主をはじめとする家族構成、勤務先や通学先などを、事業所であれば業種や従業員数などを、それぞれ家人や経営者などから直接聞き取り、交番備え付けの「巡回連絡簿」に記載するというものである。管轄区域内の住民などは絶えず流動しているため、半年から1年ごとに区域内全ての住宅・事業所を巡回することを目安としているが、他の業務との兼ね合いもあり、必ずしもこの通り実施されてはいない交番もある。

巡回連絡は、第二次世界大戦直後から行われていた戸口査察にさかのぼる。調査は「行き過ぎた警察行政だ」として1950年1月、一度は廃止されたが防犯上に不便があるとして同年9月5日、強制的な調査から任意調査に改めて再出発している。

総務省による警察に対するアンケート調査の結果、「交番にはいつも警察官が常駐していて欲しい」「いつもパトロールして欲しい」との相反する要望がある。この国民の要望に応えるため2003年(平成15年)8月から福岡県警察は全国に先駆けて交番、駐在所の再編を行い交番の大型化などを実施し、治安の回復など一定の成果をあげている

問題点

空き交番
原則として、担当警察官の交代勤務により、警察官が24時間常駐している。しかし、警察官が減少しているため、一定時間のみ警察官が滞在する交番や、警察官を配置せずにテレビ電話を置いただけの無人交番も運用されている。この様な問題を抱えている交番を「空き交番」ということがある(後述)。このことで、暴漢から交番に逃れたものの無人で、結局暴行を受けた、などの事件も発生しており、課題となっている。

「空き交番」とは交番の施設があるものの、警察官が不在がちな交番をいう。交番は、原則として一当務2人以上の交替制をしくことになっているが、人手不足により夜間無人となるもの、あるいは警察官は常駐するが巡回に出かけた後などに無人になるものなどがある。

警察庁生活安全局地域課の統計によると、2006年(平成18年)4月1日時点での全国の交番数は6,362か所(前年同期比93か所減)、交番勤務員は約48,700人(前年同期比約1,800人増)である。「空き交番」は全国で268か所あるが、2005年(平成17年)の統計では1,222か所であったことから、ある程度改善されていると言える。

空き交番問題は以前から指摘されていたが、特に市街地や住宅街の交番、また、過疎地の駐在所での警察官不足はいまだ解消されていない地域がある。交番所長が置かれない交番も多い。交番に勤務する警察官は毎日交番勤務についているわけではなく、各警察署各課の応援に出動することもあり(被疑者護送も地域課の任務)、交番勤務員の人手不足は治安に関係する深刻な問題である。

警察庁としては交番相談員制度を発足させ、定年退職した警察官を対象に再雇用をして交番勤務員を増やす施策も行っているが、空き交番問題や署員不足などの問題は、警察官の人数(特に地域部・地域課員。一般的な『お巡りさん』)そのものが少ないことが原因である。

警察庁は広範囲の職域を抱えている警察署員数確保のためには、全国的にあと3万人の警察官を増員する必要があるとしている。

市町村によっては、廃止した交番の建物や土地を譲り受けたり有償で借り上げたりして、地元の自治会やボランティアの力で治安の維持に努める場合もある。2007年4月、警察庁は人員増と統廃合により、空き交番の解消完了を発表した。

配備されるパトカー
日本の交番に配備されているパトロールカーは、地域特性や周辺の道路環境により異なる。大部分の交番には、地域巡回・違法駐車取り締まりを主とする、軽自動車や小型自動車の小型警ら車(ミニパト)が置かれているが(『街頭犯罪対策車』と呼ぶところもある)、交通量の多い幹線道路沿いの交番では、自動車警ら隊や交通機動隊で使用された1~2モデル前のパトカーや警察署地域課同等の警らパトカーが配備されている場合もある。2020年代、北海道札幌方面中央警察署薄野交番には、トヨタ・ハイエースや日産・キャラバンの護送車や、トヨタ・クラウンが配備されている。そのほか、警察署に置く場所がない護送車や管区機動隊用の警察バスが置かれているケースもある。

交番には基本的に管轄警察署が置かれている自治体のナンバーを有する車両が配備される。

移動交番
最寄りの警察署および交番が遠い地域や犯罪が多発する地域、住宅地、公園、商業施設、イベント会場、観光地などでは、既設の交番を補完するように日時を限定して「移動交番」が設置されることがある。警察官と交番相談員が乗り組み、地理案内や届出の受付、地域の警戒、広報啓発活動などに従事する。既設の交番が使用できない場合や、大規模な災害が発生した地域に移動交番車が派遣されて現地の仮設交番として活用されることがある。

移動交番車に用いられる車両は資機材の輸送や車内を事務室および休憩室として用いるためにミニバンやワンボックスカー、マイクロバスが多く、千葉県警察や富山県警察のように専用のカラーリングを施す事例も見られる。

来歴
戦後直後から、 移動交番は団地等の人口急増地域に対する警察力確保の方策として推進され、団地等の他海水浴場、キャンプ場、祭礼等人出の多い場所で開設された。移動交番の活動は、通常、移動交番車等の車両を用いて行い、数人の警察官が乗車して団地等を巡回し、各種の申請や届けの受理、防犯指導、困りごと相談等に当たるほか、青空座談会を開催することもあった。移動交番車は昭和49年末時点で、全国に180台が配置されていた。

2000年代になると 交番や駐在所の統廃合に伴う住民の不安を解消などを目的とし、移動交番車を再び運用する警察本部が増加した。

 北海道ニセコ地区を担当する倶知安警察署では、世界的に有名である「ニセコアンヌプリ」に訪れる多くのウィンタースポーツ観光客に対応するため、毎年シーズン中は麓にトレーラーで運搬可能な臨時の移動式交番が設置されている。
 熊本県警察では、度重なる豪雨災害の経験から2005年にキャンピングカー型の移動交番車を全国で初めて配備した。交番事務のほか、 キッチンや簡易トイレがあり、4人が寝泊まりできる。
 警視庁では、2019年にトレーラーハウス型移動交番車の試験運用を代々木公園内と国際展示場駅前で開始した。2020年東京パラリンピックでの警戒を念頭としており、管轄する警察署の警官が24時間体制の4交代制度で勤務する。トレーラーハウス型は仮設式などに比べ各種許可が不要なほか、コンテナが積載されるトレーラーはレンタルが可能などコスト面で優れている。2021年7月、オリンピック大会期間限定で代々木公園原宿門と国際展示場駅前にトレーラーハウス型交番車、大井ホッケー競技場、西調布駅北口、両国国技館にワンボックス型移動交番車が設置された。
 千葉県警では、森田健作知事が主導した平成21年度移動交番車整備事業に基づき、2010年から移動交番車の配備を進められた。2022年現在、成田国際空港警察署を除く県下全署(38署)で全国最多の60台( ワンボックス型49台、マイクロバス型11台 )が運用されている。 移動交番車には、警察官2人と移動交番相談員1人が乗車し、うち1人は女性が配置されている。

移動交番車の導入について
 1970年に香川県警が移動交番車を導入していたが、あまり活用できていなかった。
 2010年3月、千葉県警が移動交番車を導入。衛星電話や投光器などの被災対応用機材、防犯教育を行う機材などが搭載されている。
 2020年4月
 香川県警が移動交番車を導入。
福岡県警筑後署が移動交番車を導入。
 2020年5月30日、鹿児島県警が移動交番車を導入。また、移動交番自体は2019年6月14日‐7月23日に開設した。
 2021年6月2日、富山県警に初めて移動交番車を導入。
 2020年4月
 宮崎県警が、交番や駐在所の統廃合に伴い機動力を生かせる移動交番車を導入。
 2023年4月
 奈良県警が移動交番車を導入。
 神奈川県警が、アクティブ交番を導入。
 2023年7月、愛媛県警が移動交番車を導入。

日本国外の移動交番
 2015年1月1日、中国の陝西省西安市に移動交番車が導入された。

日本国外の交番
アメリカ合衆国やシンガポール、ブラジルにも交番制度が輸出されている。

米国ハワイ州のワイキキにはホノルル市警の "Waikiki Beach koban" が、ニューヨーク市のマンハッタンにも交番が設置された。ロサンゼルス市警察はショッピングモール「ザ・グローブ」前に "LAPD KOBAN" を設置した。ロサンゼルスの場合は日本のような24時間態勢ではなく、運用時間が正午から夜10時までで、時間外は無人で閉鎖される。

インドネシアや、ブラジルのサンパウロ州などでは、日本の例を参考にして交番制度が導入されている。特にブラジル・サンパウロ州では2005年からの導入で、殺人事件などの犯罪が大幅に減少した。

シンガポール警察は、幹部候補生を日本に研修に派遣し、警視庁築地警察署数寄屋橋交番に勤務させて、交番制度を実地で体験させるなど、積極的に制度を輸入した。近隣住民の協力を得る交番システム Neighbourhood Police Post (NPP)は、1983年6月からより強化された (NPC)に置き換わった。

大韓民国、中華民国では、以前から日本とほぼ同様の交番が存在するほか、中華人民共和国にも交番が新設されており、いずれも「派出所」と呼ぶ。ただ、上海市公安局の交番はおおむね日本のそれより規模が大きく、アメリカの警察署(または分署)の規模である。

交番が標的となった主な犯罪
 1946年(昭和21年) - 富山駅前派出所襲撃事件、長崎警察署襲撃事件
 1947年(昭和22年) - 尾花沢派出所襲撃事件
 1952年(昭和27年) - 高田事件、万来町事件、辰野事件
 1955年(昭和30年) - 上十条二丁目交番爆破事件
 1962年(昭和37年) - 後藤巡査殺害事件
 1969年(昭和44年) - 吉備派出所強盗事件、赤軍派学生による連続放火(大阪府警阿倍野警察署旭町一丁目けいら連絡所、金塚派出所、阪南北派出所、京都府警中立売警察署今出川巡査派出所)
 1971年(昭和46年) - 渋谷暴動事件、高円寺駅前派出所爆発事件、新宿クリスマスツリー爆弾事件
 1977年(昭和52年) - 芝山町長宅前臨時派出所襲撃事件
 1989年(昭和64年/平成元年) - 中村橋派出所警官殺害事件
 1992年(平成4年) - 東村山警察署旭が丘派出所警察官殺害事件
 2018年(平成30年) - 富山市奥田交番襲撃事件
 2019年(平成31年) - 富山市池多駐在所襲撃事件、吹田警察署千里山交番警察官襲撃事件、東仙台交番襲撃事件

交番と創作

交番を舞台にした創作物としては、秋本治のギャグ漫画『こちら葛飾区亀有公園前派出所』(連載期間:1976年〈昭和51年〉- 2016年〈平成28年〉)が最もよく知られており、「こち亀」の愛称とともに一世を風靡した。

この漫画では「亀有公園前派出所」という名の、実在しない派出所を主要な舞台としているが、右に画像で示した警視庁亀有警察署亀有駅北口交番(所在地:東京都葛飾区亀有5-34-1)は、モデルとなった派出所(交番)である。

漫画が連載されていた、昭和後期および平成の派出所(交番)として、至って平凡で典型的な形態を持っており、日本独特の「白チャリ」こと警邏用自転車(ママチャリ〈婦人用シティサイクル〉型)や、指名手配犯の情報を告知する掲示板、交通事故件数等を告知する看板様の掲示板、パトロール中であることを示すバナーなど、右の画像にはそれらが全て写り込んでいる。

なお、笹本稜平の推理小説シリーズ『駐在刑事』(2006年〈平成18年〉初出)は、駐在所を舞台としていて、交番ではない。

参考文献
 辞事典

 書籍、ムック

 インターネット資料

脚注

注釈

 字引

出典

関連項目

 公安委員会 - 警察本部
 警察署 - 幹部交番 - 交番、派出所 - 駐在所
 地域安全センター
 交番相談員
 巡回連絡
 交通安全 - 交通安全協会
 体感治安
 番屋
 三廻
  ‐ イギリスやアメリカの各所に置かれた警察への直通電話
  ‐ アメリカで各所に置かれた消防への直通電話。警察にも連絡ができるようになってたものもある。

外部リンク
  - 第1節 地域社会と交番・駐在所

 警察庁による巡回連絡に関する通達。

防災

交番


Glenn F. McConnell (* 11. Dezember 1947 in Charleston, South Carolina) ist ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 2012 und 2014 war er Vizegouverneur des Bundesstaates South Carolina.

Werdegang
Im Jahr 1965 absolvierte Glenn McConnell die High School. Anschließend besuchte er das College of Charleston und dann die University of South Carolina, wo er bis 1972 Jura studierte. Für einige Zeit arbeitete er als Rechtsanwalt. Dann gab er diesen Beruf auf, um sich dem Familienunternehmen CSA Galleries zu widmen. Dieses befasst sich mit dem Handel von Erinnerungsstücken aus der Zeit der Konföderierten Staaten. Er war auch Miteigentümer der Firma The Wild House LTD.

Politisch schloss sich McConnell der Republikanischen Partei an. Zwischen 1978 und 1982 war er deren Bezirksvorsitzender. In den Jahren 1980, 1984 und 1988 nahm er als Delegierter an den jeweiligen Republican National Conventions teil, auf denen Ronald Reagan sowie später George Bush als Präsidentschaftskandidaten nominiert wurden. Von 1981 bis 2012 saß er im Senat von South Carolina, dessen President Pro Tempore er im Jahr 2012 war. Nach dem Rücktritt von Vizegouverneur Ken Ard, der wegen finanzieller Vergehen unter Anklage stand, musste McConnell als President Pro Tempore des Staatssenats entsprechend der Verfassung das freigewordene Amt übernehmen. Dieses übt er seit dem 13. März 2012 aus. Damit ist er Stellvertreter von Gouverneurin Nikki Haley und formaler Vorsitzender des Staatssenats.

Am 22. März 2014 wurde Glenn McConnell in einer umstrittenen Wahl zum Präsidenten des College of Charleston gewählt. Daraufhin hat er erklärt, sich in Zukunft dieser Aufgabe zu widmen und 2014 keine Wiederwahl in das Amt des Vizegouverneurs anzustreben. Außerdem trat er im Juni 2014 vorzeitig vom Amt des Vizegouverneurs zurück um sein neues Amt in Charleston anzutreten.

Weblinks
 McConnell in der Ballotpedia

Einzelnachweise

Vizegouverneur (South Carolina)
Mitglied des Senats von South Carolina
Mitglied der Republikanischen Partei
US-Amerikaner
Geboren 1947
Mann

Glenn F. McConnell


Mosetenan, etnolingvistička porodica južnoameričkih Indijanaca koja obuhvaća plemena Indijanaca Mosetene i Chimane ili Tsimane iz Bolivije. Neki lingvisti naziv mosetene tretiraju kao alternativni naziv za jezik chimane. Prema Adelaaru (1991) ova dva plemena govore srodnim ali različitim jezicima , a i etnički se međusobno razlikuju. Broj Mosetenan govornika iznosi 5,316 (2000 Adelaar).

Izvori

Vanjske veze
 A Grammar of Mosetén
 Mosetenan: Dryer 2005
 The Mosetenan Subgroup

Bolivijski Indijanci
Macro-Panoan jezici
Jezici po abecedi
Indijanska plemena

Mosetenan