Standardizirani moment k-tega reda realne slučajne spremenljivke X za srednjo vrednost je v teoriji verjetnosti in statistiki enak

kjer je
 µk k-ti centralni moment srednje vrednosti
 σ je standardni odklon

To je normalizacija momenta n-tega glede na standardni odklon.

Lastnosti
 prvi standardizirani moment je enak 0
 drugi standardizirani moment je enak 1.
 tretji standardizirani moment predstavlja koeficient simetrije
 četrti standardizirani moment je koeficient sploščenosti

Sploščenost in koeficient simetrije se lahko določita tudi s pomočjo kumulant.

Statistika
Verjetnostne porazdelitve

Standardizirani moment


Obljak je majhen nenaseljen otoček v Jadranskem morju. Pripada Hrvaški.

Obljak leži med otokoma Molat in Tramerka od katere je oddaljen okoli 0,7 km. Površina otočka meri 0,058 km². Dolžina obalnega pasu je 0,87 km. Najvišji vrh je visok 29 mnm.

Glej tudi
 seznam otokov na Hrvaškem

Otoki Dalmacije

Obljak (Molat)


他の紀年法
 干支 : 己卯
 日本
 長暦3年
 皇紀1699年
 中国
 北宋 : 宝元2年
 遼 : 重熙8年
 西夏 : 天授礼法延祚2年
 大理国 : 正治13年
 朝鮮
 ベトナム
 李朝 : 通瑞6年、乾符有道元年
 仏滅紀元 :
 ユダヤ暦 :

カレンダー

できごと

誕生

 9月10日(長暦3年8月19日) - 禖子内親王、平安時代の皇族(+ 1096年)
 蘇轍、北宋の官僚、文人、唐宋八大家の一人(+ 1112年)
 源義家、平安時代の武将(+ 1106年)

死去

 6月4日 - コンラート2世、神聖ローマ皇帝、ドイツ王(* 990年?)
 9月7日(長暦3年8月16日) - 円空、平安時代の僧(* 960年)
 9月19日(長暦3年8月28日) - 藤原嫄子、平安時代の皇族、後朱雀天皇の中宮(* 1016年)

関連項目

 年の一覧
 年表
 年表一覧

1039年


Սարգիս Չիլինկիրյան (25 հունվարի, 1884/1885, Բանդրմա (Պանտերմա)- 1916, Գոշհիսար), հայ բժիշկ։

Կենսագրություն
Ծնվել է 1884/1885 թվականի հունվարի 25-ին, Մարմարա ծովի ասիական ափի Բանդրմա (Պանտերմա) քաղաքում՝ հայ առաքելական ընտանիքում։ 1899 թվականին ավարտել է ծննդավայրի թաղային վարժարանը։
1899-1902 թվականներին սովորել է ամերիկացի միսիոներների Բրուսայի նահանգի Նիկոմիդիայի գավառակի Պարտիզակ ավանի Բյութանիայի բարձրագույն վարժարանում։ 1902-1906 թվականներին ուսանել է Բեյրութի ամերիկյան համալսարանի բժշկական ֆակուլտետում։ 1908-1909 թվականներին վիրաբուժության և մանկաբարձության մեջ կատարելագործվելու նպատակով հաջորդաբար եղել է Փարիզի և Լոնդոնի բժշկական խոշորագույն հաստատություններում։ 1909 թվականին, վերադառնալով Կ. Պոլիս, վիրաբույժ և մանկաբարձ է աշխատել։ 1914 թվականի դրությամբ եղել է անվանի և հարգված բժիշկ Կ. Պոլսի բազմազգ բնակչության շրջանում։

Գրական-ստեղծագործական աշխատանքներով աշխատակցել է «Մանզումեի էֆքեար»-ին և պրոֆեսոր Հակոբոս Ճեճիզյանի հրատարակած «Բիւրակն»-ին, իսկ «Բժիշկ»-ի հրատարակումից սկսած՝ եղել է նրա կանոնավոր աշխատակիցը։ Գրել է ընկերային և առողջապահական բնույթի հոդվածներ, որոնք ընթերցողները մեծ հետաքրքրությամբ են կարդացել։ Գոշհիսարի թաղապետական բժիշկ է աշխատել։

Մահացել է 1916 թվականին Գոշհիսարում, ժանտախտից՝ 31 տարեկանում։ Այլ տվյալով՝ սպանվել է Դեր-Զորի ճանապարհին։

Աշխատությունները
 Առողջապահութիւն կամ հիւանդ չըլլալու արուեստը, Առողջապահական դասագիրք նախակրթարանների համար։
 Սիրոյ զոհը, Վահան Ղազարեանի «Բժշկական եւ առողջապահական տարեցոյց» գրքում, Կ. Պօլիս, 1914։

Գրականություն
 Ղազարեան Վահան, Բժշկական եւ առողջապահական տարեցոյց, Կ. Պօլիս, 1914։
 Հայ բժշկութեան տուած զոհերը, ցուցակագրուած վաւերական փաստերով, Կ. Պոլիս, 1919։
 Քէստենեան Հրաչ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն Շրջանաւարտ Եւ Մեծ Եղեռնին Նահատակուած Հայ Բժիշկներ, «Ազդակ», 01-11-2012։

Աղբյուր

Հայ բժիշկներ
Հունվարի 25 ծնունդներ
1916 մահեր
Գոշհիսար քաղաքում մահացածներ
Բեյրութի ամերիկյան համալսարանի շրջանավարտներ
Հայոց ցեղասպանության զոհեր

Սարգիս Չիլինկիրյան


Jean-Louis Hellouin de Cenival (Paris ,  - Allemagne, ) est un égyptologue français.

Famille

La famille Hellouin de Cenival est une famille d'ancienne bourgeoisie originaire de Normandie. Jean François Hellouin de Cenival 1693-1738), était bourgeois d'Argentan, dans l'Orne.

Biographie

Jean-Louis Hellouin de Cenival entre au département des antiquités égyptiennes du Musée du Louvre en 1964 et en devient le conservateur en chef de 1982 à 1992. Il est à l'origine de l'informatisation du catalogue du département des antiquités égyptiennes.

Publications
 .

Notes et références

Liens externes

Index égyptologique
Égyptologue français
Enseignant à l'École du Louvre
Naissance en décembre 1927
Naissance dans le 7e arrondissement de Paris
Décès en février 2003
Décès en Allemagne
Décès à 75 ans

Jean-Louis Hellouin de Cenival


Lingua Wiyot, etiam Wishosk appellata, est lingua Algica exstincta, olim in usu inter populum Wiyot, qui circum Sinum Humbodtensem Californiae habitabant. Della Prince, ultima loquens indigena, anno 1962 mortua est; nonnulli autem Wiyot linguam redintegrare conantur.

Usus et familia linguarum
Lyle Campbell, ad etymologiam linguae Wiyot spectans, scribit: "Wiyot est ex wíyat, nomine vernaculo deltae Fluminis Anguillarum, nomine quod etiam ad unam ex tribus principalibus gregibus Wiyotensibus spectavit" (Elsasser 1978:162). Campbell addit:

Coniunctio Wiyot et Yurok in California septentrionali (quae olim Ritwan appellatae sunt, postquam Dixon et Kroeber [1913] eas conligaverant ut una ex remotioribus stirpibus Californianis) cum linguis Algonquiania ab Eduardo Sapir anno 1913 proposita est, et illo tempore fuit controversissimus (Michelson 1914, 1915; Sapir 1915a, 1915b), sed haec coniunctio nunc ex sententia demonstrata est (Goddard 1975, 1979, 1990; Haas 1958; Teeter 1964a). Yurok ante 1850 secundum Flumen Klamath inferius habitabant. Wiyot (Wishosk prius appellati) in regione Sinus Humboldtensis habitabant, in zona sequoioidearum; ultimus omnino locutor profluens fuit mulier anno 1962 mortua (Teeter 1964b). Multi eruditi dixerunt Wiyot et Yurok, quamquam vicini in California septentrionali sunt, videri coniunctionem artiorem inter se non habere quam alterutra cum Algonquiana habet.Anglice: "The connection of Wiyot and Yurok in northern California (which together were formerly called 'Ritwan, after Dixon and Kroeber's [1913] grouping of the two as one of their more remote Californian stocks) with Algonquian was first proposed by Sapir (1913) and was quite controversial at that time (see Michelson 1914, 1915; Sapir 1915a, 1915b; see also Chapter 2), but the relationship has subsequently been demonstrated to the satisfaction of all (see Haas 1958; Teeter 1964a; Goddard 1975, 1979, 1990). Before 1850 the Yurok lived on the lower Klamath River. The Wiyot (earlier called Wishosk) lived in the Humboldt Bay area, in the redwood belt; the last fully fluent speaker died in 1962 (Teeter 1964b).  Many scholars have commented that although Wiyot and Yurok are neighbors in northern California, they seem not to have a closer relationship with each other than either has with Algonquian."

Phonologia
Consonantes Wiyotenses in Conathan Practical Orthography dati:

Adnotationes

Bibliographia
Campbell, Lyle. 1997. American Indian Languages: The Historical Linguistics of Native America. Novi Eboraci: Oxford University Press.
Dixon, Roland B., et Alfred L. Kroeber. 1913. New Linguistic Families in California. American Anthropologist 5:1–26.
Elsasser, Albert B. 1978. Wiyot. In California, ed. R. F. Heizer, 153-163. Handbook of North American Indians, 8, ed. W. C. Sturtevant. Vasingtoniae: Smithsonian Institution.
Goddard, Ives. 1975. Algonquian, Wiyot, and Yurok: Proving a Distant Genetic Relationship. In Linguistics and Anthropology in Honor of C. F. Voegelin, ed. M. D. Kinkade, K. L. Hale, et O. Werner, 249–262. Lisse: Peter de Ridder Press.
Goddard, Ives. 1979. Comparative Algonquian. In The Languages of Native America: Historical and Comparative Assessment, ed. L. Campbell et M. Mithun, 70–132. Austin: University of Texas Press.
Goddard, Ives. 1990. Algonquian Linguistic Change and Reconstruction. In Linguistic Change and Reconstruction Methodology, ed. P. Baldi, 99–114. Berolini: Mouton de Gruyter.
Golla, Victor. 2011. California Indian Languages. Berkeleiae: University of California Press. ISBN 9780520266674.
Haas, Mary R. 1958. Algonkian-Ritwan: The End of a Controversy. International Journal of American Linguistics 24:159–173.
Kroeber, Alfred L. Wiyot Languages North of San Francisco. University of California Publications in American Archaeology and Ethology.
Michelson, Truman. 1914. Two Alleged Algonquian Languages of California. American Anthropologist 16:361–367.
Michelson, Truman. 1915. Rejoinder [to Edward Sapir]. American Anthropologist 17:4–8.
Mithun, Marianne. 1999. The Languages of Native North America. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0521232287, ISBN 052129875X.
Sapir, Edward. 1913. Wiyot and Yurok, Algonkin Languages of California. American Anthropologist 15: 617–646.
Sapir, Edward. 1915a. Algonkin Languages of California: A Reply. American Anthropologist 17:188–194.
Sapir, Edward. 1915b. Epilogue. American Anthropologist 17:198.
Teeter, Karl V. 1964a. Algonquian Languages and Genetic Relationship. In Proceedings of the Ninth International Congress of Linguists, 1026–1033). Hagae: Mouton.
Teeter, Karl V. 1964b. The Wiyot language. University of California Publications in Linguistics. Berkeley: University of California Press.

Nexus externi
Bibliographia linguarum Wyot et Hupa, www.bigorrin.org
Fontes OLAC in et de lingua Wiyot, www.language-archives.org
Fontes typographici Wiyotiani, www.languagegeek.com
Lingua Wiyot, linguistics.berkeley.edu (Survey of California and Other Indian Languages)

Tribus Wyot: lingua, www.wiyot.us

Linguae Algicae
Linguae Civitatum Foederatarum
Linguae exstinctae
California

Lingua Wiyot


Sizwe is a South African given name that may refer to
Sizwe Mabizela, South African academic
Sizwe Masondo (born 1987), South African cricketer
Sizwe Motaung (1970–2001), South African football player
Sizwe Mpofu-Walsh (born 1989), South African author, musician and activist
Sizwe Ndlovu (born 1980), South African rower
Sizwe Nxasana (born 1957), South African businessman
Sizwe Zakho, South African born music producer

Sizwe (given name)


An Chitra in uska genus han Testudines. An Chitra in nahilalakip ha familia nga Trionychidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chitra

Chitra


The Revival Women and the Word is a 2016 documentary film directed by Sekiya Dorsett, a queer filmmaker who works to give voice to issues of equality. This documentary chronicles a US tour group of black lesbian poets and musicians who are traveling performing making history as queer women of color. Their journey is to bring together their community and include interviews from leading black feminist and queer thinkers including Alexis Pauline Gumbs, Nikki Finney, and Alexis De Veaux. This documentary tackles themes such as gender, race, and sexuality. This film works to represent community and provide a special insight to the experience of queer women of color performers. Additionally, this film works to empower and raise the voices of the marginalized.

Background
Four years ago in 2012, 50 friends mostly queer and black identified gathered in a small living room in Washington, D.C. for a poetry event called The Revival. The host, a queer black woman, Jade Foster, dreamed of building a safe space where queer women and allies could celebrate being black, women, and carriers of the word. The word short for the creating of poetry. That same year in 2012, the event evolved into a nine-day tour that went to eight cities. The project was powerful and touched thousands of lives, and connected five exceptional women who are all performers. The documentary is the story of how that dream of Jade Foster came to be and came into fruition.

Synopsis
The documentary tells the story of how poet Jade Foster recruited a group of five dynamic poets and musicians to become a part of a movement that builds community among queer women of color, upholds literary arts excellence, and occupies living rooms across the country. The film follows Foster, Be Steadwell, Jonquille Rice, T'ai Freedom Ford and Eli Turner on a road trip as part of the Revival tour, wherein these queer black poets perform their work in various cities across the country. The movie starts in Brooklyn, before the first performance of what is dubbed the Revival tour. Within the film it takes you on a journey of their personal narratives while interweaving black feminist thinkers. Foster delivers powerful poetry throughout the film that speaks of both her own identity and her community. Ford brings up her mother's history of addiction within the film. Some of the black feminist thinkers include author Alexis De Veaux, tells of the period of time in the mid-1970s when she offered a space for poetry in her own Brooklyn living room. Her personal narrative tells of the struggle black queer women performing poetry had attempting to navigate their identity and create safe spaces. The film does not shy away from the police brutality happening within the US by including black feminist poet Nikki Finney who plays a huge role in connecting the historical oppression of black people in the past to the current oppression black bodies currently face within the US. Additionally, the film brings up the harm done to black queer bodies and they present their stories as a way to challenge this oppression of black queer bodies. One of the most important aspects of this movie is how it presents the identity of these queer black women as one whole thing. Not three, separated by gender, race and sexuality. This is the very definition of intersectionality. They show the lives of these five women to provide context of the experience of black queer women poets, musicians, authors, thinkers, feminists, activists, educators, and performers across the country.

Cast
 Jade Foster
 Be Steadwell
 Jonquille Rice
 T'ai Freedom Ford
 Elizah Turner

Other featured feminist voices include activist Farah Tanis, writer Alexis De Veaux, writer Alexis Pauline Gumbs, and poet Nikki Finney.

Awards and reception
This film is a documentary that takes on the necessary task to bring marginalized voices and experiences from the periphery to the center. The documentaries main goal is to empower communities around the U.S. whilst telling their own stories. For those reasons the film has been recognized by multiple film festivals including: Frameline Film Festival, Outfest Los Angeles LGBT Film Festival, NewFest New York LGBT Film Festival, Urbanworld Film Festival, and Twist: Seattle Queer Film Festival.

References

2016 documentary films
2016 films
Documentary films about LGBT culture
Documentary films about women in the United States

The Revival: Women and the Word


Adolf Kaim * (15. Juni 1825 in Schelklingen; † 4. August 1887 in Biberach an der Riß) war ein deutscher Schullehrer und Musiker in Biberach an der Riß.

Leben
Adolf Kaim war der älteste Sohn des Musterlehrers in Schelklingen Heinrich Kaim (2. Oktober 1792–31. März 1874) und dessen Ehefrau Marianna Steinhart (getauft 6. Dezember 1802; † 15. Juli 1874). Jüngere Geschwister von ihm waren Heinrich (Schelklingen 1834–Heufelden bei Ehingen/Donau 1878), ebenfalls Schullehrer, und Karl (Schelklingen 1837–Ehingen/Donau 1911), Gründer eines Bekleidungshauses in Ehingen. Ein Neffe von ihm war der Landtagsabgeordnete und Domkapitular Emil Kaim (Politiker).

Adolf Kaim wurde in Schelklingen am 15. Juni 1825 geboren. Von seinem Vater erhielt er eine Grundausbildung in Musik und wurde zum Schullehrer ausgebildet. Pfarrer Franz Xaver Reihing in Schmiechen (Schelklingen) brachte ihm das Violinspiel und die Tonsatzkunst bei. Kaim bildete sich anschließend am Konservatorium für Musik in Stuttgart weiter und erlernte das Orgelspiel. Am 1. Mai 1848 wurde er als Unterlehrer in Biberach an der Riß angestellt. Sein Hauptbetätigungsfeld in Biberach aber wurde die Musik. 1852 wurde Kaim Organist für die katholischen Messen an der Biberacher Stadtpfarrkirche St. Martin, einer Simultankirche für Katholiken und Evangelische.

Wie bereits sein Vater Heinrich Kaim, Begründer des Schelklinger Liederkranzes, wurde Adolf Kaim in der Liederkranzbewegung aktiv und war von 1857 bis 1875 Dirigent des Männerchors des Liederkranzes Biberach. Er gründete einen gemischten Chor, welcher sich Oratoriumsverein nannte und war außerdem Leiter des Singkranzes, des Turn- und Pfarrcäcilienvereins. Er unterrichtete Gesang in der Real- und Lateinschule, der weiblichen Fortbildungsschule und der höheren Töchterschule.
Kaim organisierte in Biberach 1860 das Zehnte Liederfest des schwäbischen Sängerbundes und 1867 die Knechtfeier zum 50. Todestag von Justin Heinrich Knecht. 1867 gründete er einen Verein für katholische Kirchenmusik, der dem Cäcilianismus verbunden war. Kaim war auch Gründungsmitglied des deutschen Cäcilienvereins und organisierte die Biberacher Generalversammlung im Jahre 1877.

Kaim war ein hervorragender Komponist. Von seinen Werken am bekanntesten wurden: zwei Te Deum, eine ein- und eine vierstimmige Vesper, Gradualien und ein vierstimmiges "Domine, salvum fac regem".
Ab seinem fünften Lebensjahrzehnt wurde Kaim durch Krankheiten in seiner Tätigkeit eingeschränkt und starb schließlich mit 62 Jahren in Biberach am 4. August 1887.

Kompositionen
Für seine Musikkompositionen und Orgelwerke im Manuskript siehe auch die Literatur, die Weblinks und unter Normdaten.
 Lateinische Vesperhymnen: nebst den IV Schlussantiphonen für Sopran, Alt, Tenor & Bass mit Orgelbegleitung; opus 4. Biberach: Selbstverlag, 1868. 14 S.
 Sprichwörter für Sopran, Alt, Tenor und Bass. Chorpartitur. München: Aibl, 1869. 15 S.
 Missa "Jesu Redemptor": ad quatuor voces inaequales; (canto, alto, tenore, basso); opus 5. Ratisbonae u. a.: Pustet, 1870. 16 S. + 4 St. (10. Ausgabe 1919).
 (Hrsg.) von Claudio Casciolini, Vesperae ad dominica: ad unam vocem et ad quatuor voces inaequales. Lipsiae: Braun, 1886. 32 S.

Literatur
 Eberl, Immo, unter Mitarbeit von Irmgard Simon und Franz Rothenbacher (Bearb.), Die Familien- und Personenstandsfälle in den Pfarreien Stadt Schelklingen und Kloster Urspring (1602–1621, 1657–) 1692–1875. 2. Auflage. Franz Rothenbacher,  Mannheim 2012, Nr. 799–800, S. 221 Volltext (PDF; 7,0 MB).
 Ernst, Hans-Bruno (1993), Adolf Kaim und Joseph Haydn: wie Ochsenhausen mit Hilfe eines Biberachers beinahe den Weg in die "große" Musikgeschichte gefunden hätte. In: Heimatkundliche Blätter für den Kreis Biberach, Jg. 16, Heft 2, Seite 44–51 (Foto des Grabes S. 45).
 Ernst, Hans-Bruno (2005), Ein Cäcilianer in Beweisnöten: Adolf Kaim und seine Haydn-Sprichwörter. In: Ders., Der zweite Schatz von Ochsenhausen: Die musizierende Jugend in Baden-Württemberg und ihre Landesakademie; Geschichte, Geschichten, Bilder 1987–2002. Bad Buchau: Federsee-Verlag, S. 75–79.
 Ernst, Hans-Bruno (2009), Adolf Kaim machte Biberach zum Zentrum der katholischen Kirchenmusik: die 7. Generalversammlung des Allgemeinen deutschen Cäcilienverbands vom 11.-13. September 1877; zur Kirchenmusik, in Biberach speziell und allgemein im 19. Jahrhundert. In: Heimatkundliche Blätter für den Kreis Biberach, Jg. 32, Heft 1, Seite 47–60 (Foto Porträt S. 47, Foto des Grabes S. 57).
 Kuhn, Adam (1928), Geschichte des Liederkranzes Biberach 1828–1928: Festschrift zur Jahrhundertfeier 19./20. Mai 1928. Biberach: Anzeiger vom Oberland. (Foto von Adolf Kaim).
 Kuhn, Adam (1929), Bedeutende Biberacher: Zugleich heimatkundliches Lesebuch für Schule und Haus. Biberach-Riß: Verlag: Anzeiger vom Oberland GmbH, S. 125f.

Weblinks
 Biographische Angaben und Foto von Adolf Kaim bei schwaebische-orgelromantik.de

Klassischer Organist
Chorleiter
Kirchenmusiker
Komponist (Deutschland)
Komponist (Kirchenmusik)
Person (Schelklingen)
Schullehrer
Deutscher
Geboren 1825
Gestorben 1887
Mann

Adolf Kaim


An Bathyleberis in uska genus han Ostracoda. An Bathyleberis in nahilalakip ha familia nga Cylindroleberididae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bathyleberis

Bathyleberis


Վանանդ (նախկին անվանումը` Ղուրդղուլլաղ), ներկայումս լքված գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Սյունիքի մարզում, Գորիսից մոտ 19 կմ հարավ-արևելք, Շուռնուխ գյուղից՝ 3 կմ հարավ-արևելք, Որոտանի աջակողմյան Քաշունի վտակի ձախափնյա հովտում։

Ղուրդղուլլաղ անվան տակ ընդգրկված է եղել Ցարական Ռուսաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում։ Խորհրդային տարիներին մասն է կազմել Հայկական ԽՍՀ Զանգեզուրի գավառի, իսկ 1930 թվականից` Գորիսի շրջանի։ Բնակեցված է եղել ադրբեջանցիներով, որոնք թողել են գյուղը 1988-1989 թվականներին։ 1995 թվականից մտել է ՀՀ Սյունիքի մարզի Շուռնուխ համայնքի կազմի մեջ, սակայն աստիճանաբար լքվել է։ Վանանդ է վերանվանվել 2006 թ. հուլիսի 4-ին։

Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների  գյուղը բնակեցված չէ; Մինչև 1989 թ. բնակեցված է եղել ադրբեջանցիներով, բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև

Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ և կերային կուլտուրաների մշակությամբ։

Պատմամշակութային կառույցներ
Վանանդից 5-6 կմ հարավ-արևելք, անտառի մեջ, կա կիսավեր եկեղեցի։

Ծանոթագրություններ

Սյունիքի մարզի գյուղեր

Վանանդ (Սյունիքի մարզ)


Վոյիսլավ Կոշտունիցա (սերբ.` Војислав Коштуница, ), 2000-2003 թվականներին Հարավսլավիայի նախագահ և վարչապետ (երկու ժամկետով՝ 2004-2007, 2007-2008): Սերբիայի Դեմոկրատական կուսակցության հիմնադիր և նախագահ (1992):

Կենսագրություն
Կոշտունիցան ծնվել է  1944 թվականի մարտի 24-ին Բելգրադում, դատավորի ընտանիքում (և՛ հայրական, և՛ մայրական կողմի պապերը դատավորներ են եղել): Տունը, որտեղ նա ապրել է,  այսպես կոչված, «Արյունոտ Զատիկի» արդյունքում, ավերվել է, երբ 1944 թվականի ապրիլի 16-17-ին Մեծ Բրիտանիայի և ԱՄՆ-ի ավիացիոն ուժերը ռմբակոծության ենթարկեցին Բելգրադը։ Ընտանիքը ստիպված տեղափոխվում է Կոշտունիցա, ընտանիքի ծննդավայր՝ Շումադի գյուղ (Սերբիայի կենտրոնական մաս)։
Երբ նա երիտասարդ էր, նրան կոչում էին Վոժա։

Կոշտունիցան ամուսնացած է Զորիցա Ռադովիչի հետ։ Երեխաներ չունի։ Նրանք շատ կատուներ ունեն, որի համար նրան մեղադրել են, պատճառաբանելով, որ կատուները, չդաստիարակվող, չկոլեկտիվացվող, հետևաբար «հակաազգային» կենդանիներ են։

Կրթություն
Կոշտունիցան տարրական կրթությունը ստացել է Բելգրադում։ 1960 թվականին ավարտել է գիմնազիան, 1962 թվականին ավագ դպրոցը։ 1962-1966 թվականներին ուսանել և ավարտել է Բելգրադի համալսարանի Իրավագիտության ֆակուլտետը։ 1970 թվականին Պատմության ֆակուլտետում պաշտպանել է մագիստրոսի թեկնածուական ատենախոսությունը «Հարավսլավիայի Սահմանադրական դատարանի քաղաքական տեսությունը և պրակտիկան» թեմայով։ Բելգրադի համալսարանի Իրավաբանական ֆակուլտետում ասիստենտի աշխատանք է կատարել և «Ընդդիմությունը  կապիտալիզմի քաղաքական համակարգում» ատենախոսությամբ ստացել է դոկտորի աստիճան (1974):

Հրատարակումներ և խմբագրական աշխատանք
Մի շարք իրավական և փիլիսոփայական ամսագրերի խմբագրական խորհրդի անդամ և գլխավոր խմբագիր է.
 «Իրավաբանական և հասարակական գիտությունների արխիվ» («Архив за правне и друштвене науке»)
 «Փիլիսոփայական հետազոտություններ» («Филозофске студије»)
 «Փիլիսոփայություն և հասարակություն» («Филозофија и друштво»)
 «Թեորիա» («Теорија»):
1983 թվականին Կոշտունիցան և նրա գործընկեր Կոստա Չավոշկին հրապարակել են «Արտասահմանյան բազմակարծությունը կամ մոնիզմը։ 1944-1949 տարիներին Հարավսլավիայի հասարակական շարժումները և քաղաքական համակարգը» աշխատությունը։

Սերբիայի «PEN» կենտրոնի անդամ է։

Մասնագիտական գործունեություն
1974 թվականին սկսել է դասավանդել Սոցիալակական գիտությունների ինստիտուտում։ 1981 թվականից աշխատել է Բելգրադի Փիլիսոփայության և հասարակական տեսությունների ինստիտուտում և որոշ ժամանակ եղել է այդ ինստիտուտի տնօրեն։ Այդ տարիներին Կոշտունիցան զբաղվել է մարդու իրավունքների, մասնավորապես խոսքի ազատության և արտահայտվելու իրավունքի պաշտպանությամբ. Սահմանադրական իրավունքի խնդիրների, քաղաքական տեսության և փիլիսոփայության ոլորտի իր մասնագիտությամբ։

Կոշտունիցան շարունակում էր զբաղվել հասարակական գործընթացների ուսումնասիրությամբ, մինչդեռ հենց Հարավսլավիայի ներսում կատարվում էին քաղաքական համակարգի նշանակալից փոփոխություններ։ Նա ոչ մի անգամ չի եղել Հարավսլավիայի Կոմունիստական կուսակցության անդամ (ինչպես հատուկ էր այդ ժամանակաշրջանին)։ 1980-ականներին «Մտքի և խոսքի ազատության պաշտպանության կոմիտե»-ի անդամ էր և զբաղվում էր իրավապաշտպանական գործունեությամբ։ Կոշտունիցան ազգայնական ուղղվածության այլախոհ էր։ Ընդ որում նրա ազգայնականությունը զգալիորեն տարբերվում էր պաթետիկ հռետորաբանությունից և շովինիստական ծայրահեղականությունից։ Նա օրենսգետ և սահմանադրագետ էր, ազգային պետության կողմնակից, այնպիսի քաղաքական համակարգի կողմնակից, որը եվրոպական պետություններում ձևավորվեց 1789 թվականի Ֆրանսիական հեղափոխությունից հետո։

Քաղաքական առաջին քայլեր
1974 թվականին մի խումբ պրոֆեսորների և ասիստենտների հետ միասին քաղաքական հետապնդման է ենթարկվում և հեռացվում Իրավաբանական ֆակուլտետից, որովհետև մասնակցել էր իրավունքի պրոֆեսոր Միխայիլ Ջուրիչին (բանտարկել էին փետրվարի 21-ի ուժի մեջ մտնող Սահմանադրությունը քննադատելու համար) բանտից ազատելու կապակցությամբ ստորագրահավաքին։ Համաձայն նոր Սահմանադրության՝ ինքնավար մարզերը (Սերբիա Կոսովո (նախկին Կոսովոյի և Մետոխիայի) և Վոյեվոդինա) ստանում են հանրապետության կարգավիճակ։

1998 թվականին նրան առաջարկվեց վերադառնալ Բելգրադի համալսարան և պրոֆեսորի կոչմամբ աշխատել իրավաբանական ֆակուլտետում, որից Կոշտունիցան հրաժարվեց։

Դեմոկրատական կուսակցության հիմնադիր անդամ
1989 թվականին Կոշտունիցան մի խումբ համախոհների հետ միասին ստեղծեց «Դեմոկրատական կուսակցությունը» (DS)։ Նախաձեռնող խմբի կազմում էին փիլիսոփա Զորան Ջինջիչը, տնտեսագետ Վլադիմիր Գլիգորովը (Մակեդոնիայի առաջնորդ Կիրո Գլիգորովի որդին) և բռնադատված բանաստեղծ Գոյկո Ջոգոյը։ Սկզբում կուսակցությունը ավելի շուտ ինտելեկտուլաներից կազմված քաղաքական խումբ էր, որին հումորով անվանում էին «Երկուսի շրջան» (տրամվայի №2 երթուղին շրջան է կատարում Բելգրադի կենտրոնի շուրջը), հետո այն ընդլայնվեց։ Դեմոկրատական կուսակցության անդամները արմատական շուկայական բարեփոխումների, ազատ ընտրությունների և բազմակարծ (պլյուրալիստական) բազմակուսակցական ժողովրդավարության կողմնակիցներ էին։ Կոշտունիցան սկզբում աջակցեց կուսակցության մեկ այլ առաջնորդ Դրագոլյուբ Մինչունովիչին։ Բայց առանցքային դարձավ ազգային հարցը. կուսակցությունից առաջինը հեռացան հակա-ազգայնականները, հետո՝ խիստ ազգայնականները։ Մնալով Դեմոկրատական կուսակցության շարքերում՝ 1990 թվականին սերբ ժողովի առաջին ընտրություններում ընտրվեց Սերբիայի խորհրդարանի պատգամավոր։ 1990-1997 թվականներին մի քանի անգամ պատգամավոր ընտրվեց։

Հարավսլավիայի փլուզման ընթացքում դիրքորոշումներ
1991-1992 թվականներին Սլովենիան, Խորվաթիան, Մակեդոնիան, Բոսնիան և Հերցեգովինան հռչակեցին իրենց անկախությունը և անջատվեցին Հարավսլավիայից։ Բելգրադը զորքեր մտցրեց հանրապետությունների տարածք, բայց այդպես էլ չկարողացավ կանգնեցնել ֆեդերացիայի փլուզումը։

Դեմոկրատական կուսակցությունը խորհրդարանում հանդես եկավ Բոսնիայում պատերազմի դեմ՝ առաջարկելով սառեցնել բոլոր քաղաքական որոշումները վեց ամիս ժամկետով և անցկացնել խորհրդարանական ընտրություններ, այնուհետև մշակել Սահմանադրության նախագիծ՝ ֆեդերացիայից անջատվելու քայլերի հստակ հաջորդականությամբ։ Բայց Դեմոկրատական կուսակցության նախագիծը անուշադրության մատնվեց։

1992 թվականի ապրիլին հռչակվեց Հարավսլավիայի Դաշնային Հանրապետությունը, այսպես կոչված, «երրորդ» (ազգայնական) Հարավսլավիան, որի կազմի մեջ մտան Սերբիան և Չեռնոգորիան։ Սա միակ հանրապետություն էր, ուր իշխանությունը գլխավորում էին նախկին կոմունիստները։ 1992 թվականին Դեմոկրատական կուսակցությունը որոշեց նախագահական ընտրություններում հանդես գալ Ժողովրդավարական կոալիցիայից անկախ և հրաժարվեց աջակցել Սերբիայի նախագահական ընտրություններում Սլոբոդան Միլոշևիչի մրցակից Հարավսլավիայի վարչապետ Միլան Պանիչի նախագահական թեկնածությունը։

Այդպիսով, 1992 թվականին Կոշտունիցան ներկուսակցական ընտրությունների ժամանակ պարտություն կրեց և կուսակցության ծրագրին համաձայն չլինելով (համարում էր, որ կուսակցության ծրագրում ազգային ուղղվածությունը բավարար չէ)՝ հեռացավ կուսակցությունից և ձևավորեց նոր կուսակցություն` «Սերբիայի Դեմոկրատական Կուսակցություն»ը և դարձավ նրա անփոփոխ նախագահը։ Հրաժարվել է աջակցել (1995 նոյեմբերի 21-ին ԱՄՆ Դեյտոնի զինվորական բազայում համաձայնեցված) Դեյտոնյան համաձայնագրին և հետագայում՝ (1995 թվականի դեկտեմբերի 14-ին Փարիզ) ստորագրել՝ ասելով, որ դա անարդար է բոսնիական սերբերի նկատմամբ։ Լինելով ընդդիմություն՝ հազվադեպ, բայց քննադատել է թե՛ նախկին կոմունիստ Սլոբոդան Միլոշևիչի, թե՛ «միջազգային հասարակության», ՆԱՏՕ-ի քաղաքականությունը Կոսովոյում՝ համարելով, որ երկուսն էլ հակադրվում էին Սերբիայի ազգային շահերին։

2000 թվականին ընտրվել է Հարավսլավիայի Դաշնային հանրապետության նախագահ, որը 2002 թվականին վերանվանվեց Հարավսլավիայի Սլավոնական Հանրապետություն, հետագայում՝ Սերբիայի և Չեռնոգորիայի Հանրապետություն։

2004 թվականին դարձավ Սերբիայի վարչապետը, որը 2006 թվականին անկախացավ։

2008 թվականին՝ պառլամենտի լուծարումից անմիջապես հետո հրաժարական տվեց։

Ողջունել է Բելգրադում Հաագայի միջազգային դատարանի գրասենյակի բացումը։

Երկում տիրող իրավիճակ։ Ինչո՞ւ արտահերթ նախագահական ընտրություններ
Կոսովոյի սերբերի և ալբանացիների միջև զինված հակամարտությունը և հետագա (1999 թվականի մարտի 24) ՆԱՏՕ-ի 78-օրյա ռազմական օպերացիան, որի ընթացքում ռմբակոծվեց Հարավսլավիայի ողջ տարածքը, ավերակների վերածեցին երկիրը։ Ավերվեցին բազմաթիվ ձեռնարկություններ, հիվանդանոցներ և կամուրջներ։ 1999 թվականին հունիս 3-ին Միլոշևիչը ստորագրեց խաղաղության համաձայնագրի պլան, որը առաջարկվել էր ՌԴ վարչապետ Վիկտոր Չեռնոմիրդինի և Ֆինլանդիայի նախագահ Մարտի Ահտիսաարիի կողմից։ Հունիս 10-ին ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի ընդունած բանաձևից հետո Հարավսլավիան Կոսովոյից դուրս բերեց իր զորքերն ու ոստիկանության ստորաբաժանումները։ Նահանգում տեղակայվեցին Կոսովոյի խաղաղապահ բազմազգ ուժերը՝ KFOR (Kosovo peacekeeping force) և Հյուսիսատլանտյան դաշինքի ստորաբաժանումները։

Ակնկալելով բնակչության աջակցությունը ՆԱՏՕ-ի ավերիչ ռմբակոծություններից հետո՝ 2000 թվականին հուլիսին, Միլոշևիչն առաջարկեց 2000 թվականին սեպտեմբերի 24-ին անցկացնել արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններ։ Մինչ այդ Միլոշևիչը որոշ փոփոխություններ էր մտցրել ՀԴՄ Սահմանադրության մեջ.
 պետության ղեկավարը ընտրվում է ժողովրդի կողմից (և ոչ թե խորհրդարանի, ինչպես նախկինում)
 քաղաքական սահմանադրական վերահսկողության ոլորտում օժտված է բարձրագույն իշխանությամբ
 չի կարող պաշտոնանկ արվել Միութենական Վեհաժողովի կողմից, նույնիսկ հիմնական օրենքը խախտելու դեպքում։

Սերբիայի Դեմոկրատական Ընդդիմություն
Հարավսլավիայում այդ տարիներին Կոշտունիցան անբիծ հեղինակություն վայելող միակ քաղաքական ընդդիմադիր դեմքն էր մնացել, որը Միլոշևիչի հետ չէր համագործակցում, քաղաքական սկանդալներից հեռու էր մնում և չէր մասնակցում սեփականաշնորհումներին։ Նրան անվանում էին «անբիծ կարիերայով ինտելեկտուալ»։

Նախընտրական քարոզարշավը սկսելուց հետո Կոշտունիցան որպես միասնական թեկնածու առաջադրվեց «Սերբիայի Դեմոկրատական ընդդիմություն» կոալիցիայի կողմից, որը ձևավորվել էր 2000 թվականի հունվարին ազգայնականների և լիբերալների հովանավորությամբ՝ որպես 18 կուսակցությունների և 1 արհմիության կոալիցա։

Բելգրադցի պրոֆեսոր, Սերբիայի խորհրդարանի շարքային պատգամավոր Կոշտունիցան, չնայած երկրի քաղաքական կյանքում շարունակական մասնակցությանը, հայտնի չէր ընտրազանգվածի լայն շրջանակներին մինչև 2000 թվականը, երբ նա դարձավ Միլոշևիչի հիմնական մրցակիցը Հարավսլավիայի Դաշնային միության նախագահական ընտրություններում։

Մեղադրանքներ
Իշխանամետ ԶԼՄ-ները սկսեցին անհիմն մեղադրանքներով հանդես գալ։ Կոշտունիցայի գլխավորած կուսակցությունը անվանեցին «ավտոբուսային կուսակցություն», քանի որ բոլոր անդամները կտեղավորվեին մի ավտոբուսում։ Նրան անվանեցին «արևմտյան գործակալ», «Մադամ Օլբրայթի ապօրինի զավակ», «սանձարձակ և հոմոսեքսուալ»։ Մեղադրեցին անգամ, կատուների նկատմամբ ուշադրության համար։

Նախագահական ընտրություններ
Որպես Սերբիայի Դեմոկրատական ընդդիմություն կոալիցիայի միասնական թեկնածու՝ Կուշտունիցան մասնակցեց 2000 թվականի սեպտեմբերի նախագահական ընտրություններին՝ ընդդեմ գործող նախագահ Սլոբոդան Միլոշևիչի։ Կոշտունիցան ստացավ ձայների 48,96%, մի քանի հազար ձայն պակասեց քվեարկության առաջին փուլում հաղթելու համար։ Կոալիցիայի անդամները վիճարկեցին կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի (ԿԸՀ) արդյունքները՝ պնդելով, որ Կոշտունիցան ստացել է ընտրազանգվածի 50,26% ձայն։ Միլոշևիչը առաջարկեց 2000 թվականին հոկտեմբերի 8-ին անցկացնել ընտրությունների երկրորդ փուլ։ Սերբիայի Դեմոկրատական ըդդիմություն կոալիցիան հրաժարվեց մասնակցել երկրորդ փուլին և սկսեց լայնածավալ միտինգի պատրաստվել։ 2000 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Բելգրադում տեղի ունեցավ ինքնաբուխ ապստամբություն, որը պատմության մեջ մտավ «Բուլդոզերային հեղափոխություն» անվամբ, Միլոշևիչին ստիպեց ընդունել արդյունքները։ Նա ինքնակամ հրաժարական տվեց։ Կոշտունիցան ստանձնեց նախագահությունը։ Շուտով՝ դեկտեմբերին, պառլամենտական ընտրությունների արդյունքում Ջինջիչը դառավ հանրապետական միության վարչապետ։

Նախագահի պաշտոնում
2002 թվականի մարտին Հարավսլավիայի Դաշնային Հանրապետությունը վերանվանվեց Հարավսլավիայի Սլավոնական Հանրապետության, իսկ 2002 թվականի մայիսին՝ Սերբիա և Չեռնոգորիա պետական միության՝ երկու պետություն, մեկ նախագահ՝ Վոյիսլավ Կոշտունիցան։ Այդ պետություններում, նույնիսկ դրամական միավորներն էր տարբեր. Սերբիայում՝ դինար, Չեռնոգորիայում՝ եվրո։ Տարբեր էին մաքսային սակագները, տնտեսական քաղաքականությունը, բայց ՄԱԿ-ում մեկ ձայնով էին ներկայանում։ Չեռնոգորիան նույնիսկ չուներ սեփական արտադրություն, հետևաբար անկախության տնտեսական հիմքերը բացակայում էին։ Երկու պետությունները, միացյալ պետությամբ հանդես գալով, պահպանվում էր ստատուս-քվոն, բայց խնդիրը մնում էր չլուծված։ Եվրոպան հասկացնում էր, որ չի աջակցում Չեռնոգորիայի անկախության գաղափարին, բայց 600 հազար բնակչության գրեթե կեսը անկախության կողմնակից էր։ 2003 թվականի փետրվարին ձևավորվեց Սերբիայի և Չեռնոգորիայի Կոնֆեդերատիվ միություն։ Նախկին Հարավսլավիան վերջնականապես դադարեցրեց իր գոյությունը, և Կոշտունիցան դադարեցրեց իր նախագահությունը՝ դառնալով հանրապետության վերջին նախագահը։

Որպես նախագահ՝ եվրոպական ինտեգրման կողմնակից էր։ Բացասաբար էր վերաբերվում Հարավսլավիայի կազմից Չեռնոգորիայի դուրս գալուն և Կոսովոյի անկախության հռչակմանը։ Նրա իշխանության օրոք Սլոբոդան Միլոշևիչը հանձնվեց Հաագայի զինվորական դատարանին։ Ինքը՝ Կոշտունիցան, չէր խրախուսում այդ որոշումը, բայց գործադիր իշխանության բոլոր լծակները գտնվում էին Սերբիայի վարչապետ Զորան Ջինջիչի ձեռքում։

2003 թվականի դեկտեմբերի 28 խորհրդարանական արտահերթ ընտրությունների ընթացքում ստացավ 250-ից 53 մանդատ։ Երկարատև բանակցությունների արդյունքում («Սերբիայի Դեմոկրատական կուսակցությունը» «Դեմոկրատական կուսակցության», «17 + խումբը», «Սերբիայի Դիմադրության շարժում» և «Նոր Սերբիա») ձևավորվեց կոալիցիա և որպես ամենամեծ ռեֆորմիստական կուսակցությունների ներկայացուցիչ՝ Կոշտունիցան դարձավ առաջին վարչապետը (2004 թվականի մարտի 3), որը գլխավորեց նոր փոքրամասնության կառավարությունը, թեև Սերբիայի Սոցիալիստական կուսակցության աջակցությամբ։

Սերբիայի վարչապետ
2007 թվականի մայիսի 15-ին կոալիցիայի կարճ ճգնաժամից հետո նա ստանձնեց վարչապետի պաշտոնը երկրորդ ժամկետով։ Նա ակտիվորեն դեմ էր ԵՄ միանալուն, եթե ԵՄ Կոսովոյի անկախությունը կխրախուսի, իսկ կառավարության անդամների մեծ մասը եվրոպամետ գաղափարներ ունեին։ 2008 թվականի մարտի 7-ին Կոշտունիցան հայտարարեց, որ սերբերի կառավարությունը ճգնաժամի մեջ է։ «Իշխող կոալիցիայի ոչ բոլոր անդամներն են համաձայն, որ Սերբիան կարող է դառնալ Եվրամիության անդամ միայն իր անբաժան մաս կազմող՝ Կոսովոյի և Մետոխիայի ինքնավար մարզերի հետ»։ 2008 թվականին փետրվարի 17-ին պառլամենտը հռչակեց անկախությունը Սերբիայից։

2008 թվականի մարտ 8-ին Կոշտունիցան հայտարարել է, որ մտադիր է հրաժարական տալ, լուծարել խորհրդարանը և անցկացնել արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններ։ 2008 թվականին մարտի 10-ին Սերբիայի կառավարությունը խնդրել է նախագահ Տադիչին ընդունել խորհրդարանի հրաժարականը և նշանակել արտահերթ ընտրություններ։ 2008 թվականի մայիսի 11-ին Տադիչը խորհրդարանը լուծարելու մասին որոշում ընդունեց և արտահերթ ընտրությունների անցկացումը նշանակեց 2008 թվականի մարտի 13-ին։ Իսկ պառլամենտի լուծարումը նշանակում էր նրա կողմից ընտրված Սերբիայի կառավարության լուծարում։ Սերբիայի նոր վարչապետ դարձավ ֆինանսների նախկին նախարար Սերբիայի Դեմոկրատական կուսակցության նախագահի թեկնածու Միրկո Ցվետկովիչը, որը այդ կուսակցություն անցել էր Կոշտունիցայի կուսակցությունից։ Վարչապետի պաշտոնակատար Կոշտունիցան թողեց իր պաշտոնը։

2012 թվականի ապրիլին հայտնի դարձավ, որ Կոշտունիցան կառաջադրի իր թեկնածությունը նույն տարվա մայիսին կայանալիք Սերբիայի նախագահական ընտրություններում Դեմոկրատական կուսակցությունից։ Կոշտունիցան ակտիվորեն դեմ էր Սերբիայի ԵՄ միանալու, իսկ նրա հիմնական մրցակից, Տադիչը, աջակցում է այս գաղափարը։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Կենսագրություն
 Կենսագրություն (2)
 Կենսագրություն (3)
 Նախագահական ընտրություններ

Սերբիայի քաղաքական գործիչներ
Հարավսլավիայի նախագահներ
Սերբիայի վարչապետներ
Բելգրադի համալսարանի շրջանավարտներ
21-րդ դարի անձինք
Սերբ իրավաբաններ
Իրավաբանական գիտությունների դոկտորներ
Հարավսլավիայի քաղաքական գործիչներ

Վոյիսլավ Կոշտունիցա


Hexapolis Dorica (Ἑξάπολις) antiquitate fuit foedus sex civitatum Doricarum, ad quas Cos in insula homonyma, Cnidus et Halicarnassus in Caria, Lindus, Ialysus et Camirus in insula Rhodo pertinebant.

Secundum Herodotum Halicarnassos exclusa est, quod cives urbis nomine Agasicles victores in Triopiis praemium, tripedem aeneum, non statim templo dedicaverunt, ut erat usitatum, sed secum domum portaverunt et in pariete posuerunt. Triopia erant certamina in sacrario hexapoleos prope Cnidum in honorem Apollinis acta. Foedus quinque civitatum reliquarum Pentapolis Dorica vocatur.

Fontes
 Herodotus Historiae 1,144

Bibliographia
 Dietrich Berges / Numan Tuna: Kult-, Wettkampf- und politische Versammlungsstätte. Das Triopion – Bundesheiligtum der dorischen Pentapolis. In: Antike Welt 32/2 (2001), p. 155–166.

Urbes Graecae antiquae

Hexapolis Dorica


Melicope haleakalae est species plantarum florentium familiae Rutacearum. In Insulis Havaianis endemica erat, formam fruticum arborumque habens, sed nunc exstincta est.

Notae

Nexus externi

World Conservation Monitoring Centre. 1998. "Melicope haleakalae." The IUCN Red List of Threatened Species, pagina e.T33665A9794887. Editio interretialis. doi:10.2305/IUCN.UK.1998.RLTS.T33665A9794887.en.

Flora Havaiorum
haleakalae
Species plantarum

Melicope haleakalae


Smržov môže byť:

 obec v Česku v okrese Hradec Králové, pozri Smržov (okres Hradec Králové)
 obec v Česku v okrese Jindřichův Hradec, pozri Smržov (okres Jindřichův Hradec)

Smržov


Bungtod ang Mount Bowyang sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Queenstown-Lakes District ug rehiyon sa Otago, sa habagatan-kasadpang bahin sa nasod,  km sa habagatan-kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Mount Bowyang.

Ang yuta palibot sa Mount Bowyang kabukiran.  Kunhod pa sa 2 ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Mount Bowyang. Walay lungsod sa palibot. Hapit nalukop sa kasagbotan ang palibot sa Mount Bowyang. Sa rehiyon palibot sa Mount Bowyang, yelo, ug mga patag talagsaon komon.

Ang klima baybayon. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Pebrero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Mayo, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Abril, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga bungtod sa Otago
Kabukiran sa Nuzeland nga mas taas kay sa 1000 metros ibabaw sa dagat nga lebel

sv:Mount Bowyang

Mount Bowyang


An Hartmanodes nyei in uska species han Malacostraca nga syahan ginhulagway ni Robert Alan Shoemaker hadton 1933. An Hartmanodes nyei in nahilalakip ha genus nga Hartmanodes, ngan familia nga Oedicerotidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hartmanodes

Hartmanodes nyei


Yuxan Liyv (, ) — eston şairi, yazıçısı və tərcüməçisi.

Həyatı
Liyv, Estoniyanın Alatskivi bölgəsində olduqca yoxsul bir ailənin uşağı olaraq dünyaya gəlib. Ailəsi maddi durumları yaxşı olmamağına baxmayaraq Liyvi ölkənin ən böyük ikinci şəhəri olan Tartuda, jurnalist məktəbinə göndərdi. Ancaq Liyv burada fiziki rahatsızlıqlarla uğraşmaq məcburiyyətində qaldı və məktəbi bitirmədən evinə döndü. Bununla birlikdə fasiləsiz olaraq Olevik adlı gəzetdə şeirlərini və köşə yazılarını yayımlamağa başladı. Ancaq yazdığı şeirlər dövrün Eston ədəbî zövvi ilə uyğun deyildi. Bu d, Liyvin şeirlerinin uzun müddət gözardı edilməsine səbəb oldu.

Qısa hekayələri
Liyv daha sonra Vari (Kölgə) adlı qısa hekayəsi ilə uğur qazandı və bu heayə yayımlandı. Bu dərin bir qayğını anladan hekayə, Liyvin gələcəkdə düz yazı ve şeirde göstərəcəyi tərzin bir əksi oldu. Bir çox oxuyucunun bilincində hekayənin ana xarakteri Villu və Liyv arasındakı yaxınlıq sorğulandı. Bu xarakter fiziki olaraq zəif olsa da zehni baxımdan güclü bir portret cızırdı. Liyv bir çox qısa hekayə qələmə aldı, ancaq bu hekayələrin heç biri "Vari" qədər uğurlu olmadı.

Ruhi xəstəliyi
Liyv "Vari" satışa buraxıldıqdan qısa müddət keçdikdən sonra Tartudakı bir klinikada psixoloji müalicə görməyə başladı. Burada Lyiv üçün şizofrenya xəstəliyi qoyuldu. Liyv özünü önəmli tarixi figurlarla əlaqələndirməyə başlamışdı: Özünü Çar II Aleksandr-ın oğlu və ya Polşa kralı olaraq görürdu. Onun bu mental rahatsızlığı ilə olan mübarizəsi ölümünə qədər sürdü.

Haqqında
Yuxan Liyv Mirzə Şəfi Vazehin 2 şeirini eston dilinə tərcümə etmişdir.

Mənbə
 Vaqif Arzumanlı, "Ürəklər qovuşanda", Bakı, "Yazıçı", 1990, səh. 14

İstinadlar

Eston şairlər
Estoniya şairləri
Eston yazıçılar
Estoniya yazıçıları
Estoniyada doğulanlar
Estoniyada vəfat edənlər

Yuxan Liyv


Հարթավայրային գայլ (), որն անվանվում է նաև Գոմեշի գայլ, գորշ գայլի տարատեսակներից է։ Այն Միացյալ Նահանգներում և Կանադայում ամենաշատ հանդիպվող գայլն է։ Ապրում է այս երկու երկրների սահմանային վայրերում՝ Մեծ Լճեր, և Կանադայի ամբողջ արևելյան հատվածում։

Գայլեր

Հարթավայրային գայլ


Alquézar, dewleta İspanya de, eyaletê Aragoni de yew belediyay wılayetê Huescaya.

Embıryani

Sûkê wayiye

Nıfus
Grafikê diyagrami sero gorey serran ra nıfusê Alquézari;

Bıvênên
 Belediyey Huesca

Çımey

Alquézar
Belediyey Huesca

Alquézar


Bad Alexandersbad  est vicus et commune Bavaricum 1'120 incolarum (anno 2012). Ut nomen indicat, ibi sunt clarae thermae.

 Indicem Communium Bavariae

Nexus externi

  Communia Bavariae

Bad Alexandersbad


This is a detailed list of Palestinian rocket and mortar attacks on Israel in 2017. The Israeli military reported that 35 rockets and mortars were launched from the Gaza Strip in 2017, the vast majority of them in December. All of the attacks originated in the Gaza Strip, unless stated otherwise. For information pertaining to the wider conflict, see Arab–Israeli conflict and Israeli–Palestinian conflict. This list does not include reports of deaths and injuries caused by Palestinian rocket and mortar attacks that fell within Gaza.

In August 2014, Operation Protective Edge was ended after 4,594 rockets and mortars launched toward Israel. From the end of the operation came into force an unofficial cease-fire between Israel and Hamas.

February
February 6

Around 9am, one rocket was fired from Gaza at Israel. It fell inside Israel in an open area in Hof Ashkelon Regional Council.

February 8

Around 11pm, a barrage of rockets was fired from Sinai at Israel. The Iron Dome defense system intercepted at least 3 rockets over Eilat.

February 20

Around 10am, 2 rockets were fired from Sinai at Israel. fell inside Israel in an open area in Eshkol Regional Council.

February 27

Around 13pm, one rocket was fired from Gaza at Israel. It fell inside Israel in an open area in the Negev.

March
March 15

Around 10pm, one rocket was fired from Gaza at Israel. It fell inside Israel in an open area in the Negev.

March 18

Around 10am, two rockets were fired from Gaza at Israel. One landed short in Gaza, and one fell inside Israel in an open area in the Hof Ashkelon Regional Council.

April
April 10

Around 3pm, one rocket was fired from Sinai at Israel. It fell inside Israel in an open area in the Eshkol Regional Council.

May
May 23

Around 8am, one rocket was fired from Sinai at Israel. It fell inside Israel in an open area in the Negev.

June
June 26

Around 11pm, one rocket was fired from Gaza at Israel. It fell inside Israel in an open area in the Sha'ar Hanegev Regional Council. .

July
July 23

Around 1am, one rocket was fired from Gaza at Israel. It fell inside Israel in an open area in the Sha'ar Hanegev Regional Council.

July 24

Around 1am, one rocket was fired from Gaza at Israel. It fell inside Israel in an open area in the Eshkol Regional Council.

August
August 8

In the August terrorism report by Shabak, it was said that in August there had been one rocket attack from Gaza.

Around 9pm, one rocket was fired from Gaza at Israel. It fell inside Israel in an open area near the city of Ashkelon.

October
In the August terrorism report by Shin Bet, it was said that in October there had been one rocket attack from Sinai.

November
November 30

Around 6:30pm, a barrage of 12 mortars were fired from Gaza at Israeli forces near the Gaza border. The IDF retaliated by striking Hamas positions. Later IDF assessments indicated that the mortars were fired by Palestinian Islamic Jihad.

December
December 7

Around 6pm, on the evening Hamas leader Ismail Haniyeh made calls for a third Intifada the day after the United States declared Jerusalem the capital of Israel, media reports a total of 7 rockets were fired from Gaza at Israel. The first fell inside Israel in an open area near the city of Ashkelon. The IDF retaliated by striking Hamas positions.

December 8

Around 7pm, 4 rockets were fired from Gaza towards Israel, 1 rocket landed short in Gaza, 1 was intercepted by the Iron Dome defense system and 2 rockets landed in the city of Sderot causing damage to a kindergarten and several vehicles. The IDF retaliated by striking Hamas positions killing 2 Hamas members and injuring 25 more Palestinians.

December 11

Around 7pm, 4 rockets were fired from Gaza towards Israel, 2 rockets landed short in Gaza, 2 rockets landed in open areas near the border fence. The IDF retaliated by striking Hamas positions.

Around 11:30pm, 1 rocket was fired from Gaza towards Israel and was intercepted by the Iron Dome. The IDF retaliated by striking Hamas positions.

December 12

Around 7pm, 1 rocket was fired from Gaza towards Israel, it landed short in Gaza.

Around 11pm, 1 rocket was fired from Gaza towards Israel, it landed in an open area in the Hof Ashkelon Regional Council, No damage or injuries were caused. The IDF retaliated by striking Hamas positions.

December 13

Around 8:30pm, 4 rockets were fired from Gaza towards Israel, 2 rockets were intercepted by the Iron Dome, 1 rocket landed in an open area in the Eshkol Regional Council and 1 rocket landed short in Gaza. The IDF retaliated by striking Hamas positions.

December 15

A rocket had been fired from Gaza, but it hit within Gaza hitting a residential building

December 17

Around 9pm, 2 rockets fired from Gaza towards Israel landed in Hof Ashkelon Regional Council causing damage to a home. The IDF retaliated by striking 6 Hamas positions.

December 21

On the 21st, Coordinator of Government Activities in the Territories reported that a mortar, fired toward Israel from Gaza, hit a civilian home in the Gaza Strip.

December 29

Around 12pm, 3 rockets were fired from Gaza towards Israel, 2 were intercepted by the Iron Dome, 1 rocket fell in the area of Nachal Oz causing damage to a public building. The IDF assessed that the mortars were fired by Palestinian Islamic Jihad.

See also
 ISIL rocket attacks on Turkey (2016)

References

2017
History of Hamas
Terrorist incidents in Israel in 2017
2017 in Israel
Palestinian_rocket_attacks_on_Israel

List of Palestinian rocket attacks on Israel in 2017


An Parapallene australiensis in uska species han Pycnogonida nga ginhulagway ni Hoek, P.P.C. hadton 1881. An Parapallene australiensis in nahilalakip ha genus nga Parapallene, ngan familia nga Callipallenidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Parapallene

Parapallene australiensis


Hadisələr

Doğumlar

Vəfatlar
 Dövlətşah Xatun
 Kəbək xan
 Kərimberdi xan

İstinadlar

1414


Milan Grman (* 25. August 1969 in Topoľčany) ist ein ehemaliger tschechoslowakischer Tischtennisspieler. Er holte sowohl bei der Europameisterschaft 1986 als auch bei der Weltmeisterschaft 1991 Bronze im Mannschaftswettbewerb, fünfmal gewann er Titel bei Jugend-Europameisterschaften.

Werdegang
Milan Grman erlernte das Tischtennisspiel im Alter von sechs Jahren von seinem Vater, der in der slowakischen Nationalliga spielte. Er begann mit dem Tischtennissport beim Verein STO Spartak ZŤS Topoľčany. Gefördert wurde er von den Trainern Ľuboš Goga und Ludvík Vyhnanovský. Im Alter von 13 Jahren wurde Grman zum Leistungszentrum Sparta Prag delegiert und von Václav Ostravický trainiert. Nachdem drei Jahre später in Bratislava ein zweites Leistungszentrum für den tschechoslowakischen Tischtennissport eingerichtet wurde, setzte Grman seine Ausbildung bei Lokomotíva Bratislava fort.

Seine größten Erfolge erzielte Grman im Jugendbereich. Bei Jugend-Europameisterschaften gewann er fünf Gold- und fünf Silbermedaillen:
 1983 – Kadetten: Gold im Einzel und Doppel mit Josef Braun
 1984 – Kadetten: Silber im Einzel, Gold im Doppel mit Vladimír Mihočko jun. und Gold mit der Mannschaft
 1984 – Junioren: Silber im Mixed mit Renata Kasalová
 1985 – Junioren: Silber im Doppel mit Josef Braun und Mixed mit Renata Kasalová
 1986 – Junioren: Silber im Doppel mit Josef Braun und Gold im Mixed mit Renata Kasalová

Von 1985 bis 2000 wurde Milan Grman neunmal für Weltmeisterschaften nominiert. Dabei erreichte er 1991 mit der Mannschaft das Halbfinale. Mehrmals nahm er an Europameisterschaften teil. Auch hier war sein größter Erfolg die Bronzemedaille im Teamwettbewerb 1986.

Im Doppel wurde er zweimal tschechoslowakischer Meister; 1985 mit Jindřich Panský und 1991 mit Tomáš Jančí. Im Jahre 1992 wurde Grman letzter tschechoslowakischer Meister im Einzel.

1986 gewann Grman in Hlohovec die slowakische Meisterschaft im Einzel und zusammen mit Vladimír Mihočko jun. auch im Doppel. Weitere slowakische Meistertitel im Doppel folgten 1987 (mit Roland Vími), 1988 (mit Anton Kutiš) sowie 1994–1996 (jeweils mit Tomáš Jančí)

Von 1986 bis 1990 war Milan Grman für den Verein Lokomotíva Bratislava aktiv und wurde dort von Viliam Polakovič und Vladimír Mihočko sen. trainiert.

Aktivitäten in Deutschland und Österreich
In den 1990er Jahren spielte Milan Grman bei mehreren deutschen Vereinen. 1991 wechselte er von Dukla Trencin zum  ATSV Saarbrücken., ein Jahr später zum TSV Elektronik Gornsdorf. Von 1993 bis 1996 spielte er mit dem Verein SKST Sporitelna Bratislava in der europäischen Superliga. 1996 schloss er sich dem Verein SV Dresden-Mitte an.

Seit Ende der 1990er Jahre war er in der österreichischen Bundesliga aktiv, zunächst beim TTC Moldan Kuchl, ab 2002 bei Waldegg Linz. Im Jahre 2010 kehrte Grman in die Slowakei zurück und spielte für zwei Spielzeiten in der A-Mannschaft des Drittligisten Polstrav Bystričany.

Turnierergebnisse

Einzelnachweise

Weblinks
 Porträt (slowakisch) (abgerufen am 8. Mai 2014)
 Interview auf Šport - Pravda.sk, 18. Januar 2013 (abgerufen am 10. Mai 2014)

Mann
Geboren 1969
Tischtennisspieler (Tschechoslowakei)
Slowake

Milan Grman


Tatjana Ossipowa (geboren als Tatjana Roschina; * 23. September 1987 in Kökschetau) ist eine kasachische Skilangläuferin.

Werdegang
Ossipowa lief ihr erstes Weltcuprennen im Dezember 2007 in Kuusamo, welches sie mit dem 58. Rang im Sprint beendete. Bei den nordischen Skiweltmeisterschaften 2007 in Sapporo belegte sie den 50. Rang im 15-km-Skiathlon. Ihre besten Platzierungen bei den nordischen Skiweltmeisterschaften 2009 in Liberec waren der 44. Platz im Skiathlon und der zehnte Platz in der Staffel. Die Tour de Ski 2009/10 beendete sie auf dem 41. Platz in der Gesamtwertung. Bei den Olympischen Winterspielen 2010 in Vancouver erreichte sie den 36. Platz über 10 km Freistil und den neunten Rang in der Staffel. Ihre besten Resultate bei den nordischen Skiweltmeisterschaften 2011 in Oslo waren der 31. Platz über 10 km klassisch und den elften Rang in der Staffel. Bei der Tour de Ski 2011/12 und der Tour de Ski 2012/13 kam sie auf den 43. und den 45. Platz. Ihre ersten und bisher einzigen Weltcuppunkte gewann sie im Dezember 2012 in Canmore mit dem 26. Platz im 10-km-Massenstartrennen. Bei den nordischen Skiweltmeisterschaften 2013 im Val di Fiemme belegte sie den 63. Platz über 10 km Freistil und im 15-km-Skiathlon. Im Dezember 2013 holte sie bei der Winter-Universiade 2013 in Lago di Tesero Gold im Skiathlon. Ihr bestes Ergebnis bei den Olympischen Winterspielen 2014 in Sotschi war der 51. Platz im 30-km-Massenstartrennen.

Weltcup-Statistik

Weblinks

Skilangläufer (Kasachstan)
Olympiateilnehmer (Kasachstan)
Sieger bei den World University Games (Skilanglauf)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2010
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Universiadeteilnehmer (Kasachstan)
Teilnehmer der Winter-Universiade 2007
Teilnehmer der Winter-Universiade 2011
Teilnehmer der Winter-Universiade 2013
Teilnehmer der Winter-Universiade 2015
Sowjetbürger
Kasache
Geboren 1987
Frau

Tatjana Ossipowa


Denise Robillard (née en 1931 à Montréal) est une historienne  et une journaliste canadienne. Docteure en sciences religieuses à l'Université d'Ottawa, elle a aussi travaillé pour Radio-Canada. Après une biographie d'Émilie Gamelin et d'autres études sur des communautés religieuses, elle est connue pour son étude détaillée du cardinal Paul-Émile Léger ainsi que pour sa biographie de Joseph Charbonneau parue en 2013. Elle est membre du réseau culture et foi.

Ouvrages publiés
Émilie Tavernier-Gamelin, 1988
La traversée du Saguenay : les Sœurs de Notre-Dame-du-Bon-Conseil de Chicoutimi, 1994
Paul-Émile Léger : Évolution de sa pensée, 1950-1967 ; 1993
Aventurières de l'ombre. De l'obéissance au discernement, les missions des sœurs de la Providence, 1962-1997 ; 1997.
Enseigner le catéchisme, 1997.
L'expérience de Dieu avec Catherine de Sienne, 2000
Les merveilles de l'Oratoire : l'Oratoire Saint-Joseph du Mont-Royal, 1904-2004 ; 2004
L'Ordre de Jacques Cartier, 1926-1965 : une société secrète pour les Canadiens français catholiques, 2009
Monseigneur Joseph Charbonneau, bouc émissaire d'une lutte de pouvoir, 2013

Liens externes

Naissance en 1931
Historien canadien du XXe siècle
Historien canadien du XXIe siècle
Journaliste canadienne
Historien de l'Église catholique

Denise Robillard


Omarosa Manigault (Omaroseonee O. Manigault Vasingtoniae die 15 Februarii 1974 nata) est actrix Americana.

Nexus externi

Actores Civitatum Foederatarum
Mulieres

Omarosa Manigault


Emil Černaj (* 1. február 1923, Žiar nad Hronom† 26. máj 2000, Chicago) bol slovenský misionár na Filipínach, v Indonézii, USA a v Austrálii.

Rodina
 otec Michal Černaj, nar. 19. január 1894
 matka Emília Černajová rod. Filúsová, nar. 31. október 1896
 sestra Mária Kršiaková rod. Černajová
 brat Daniel Černaj, nar. 21. júla 1934
 neter Jana Michalovská rod. Kršiaková
 synovec Daniel Černaj nar. 1. mája 1959
 synovec Dušan Černaj nar. 13. júla 1961
 synovec Ivan Černaj, nar. 1. júla 1963

Životopis
Gymnázium študoval v Nitre, filozofiu vo Vidinej a teológiu v Ríme, kde ho v roku 1951 vysvätili za kňaza. Tesne po vysvätení ho Rím vyslal na 20 rokov ako misionára do Indonézie na ostrov Flores. Počas svojho pôsobenia tu postavil kostol, niekoľko kaplniek a škôl, ale aj kníhkupectvo a seminár pre kňazskú výchovu domorodcov. Po 20 rokoch odchádza na Filipíny. Do jeho tamojšej farnosti patril aj prezident Filipín, od ktorého sa mu dostalo pocty viackrát s ním povečerať. Z Filipín odišiel na 5 rokov do Spojených štátov amerických, kde pôsobil medzi americkými Slovákmi, hlavne v mestách Chicago, New York, Cleveland a Pittsburgh. V roku 1975 odchádza do Austrálie na misiu medzi tamojších Slovákov v Sydney, Brisbane, Wollongongu a Canberre. Získal pozemok v Sydney a v roku 1982 dal postaviť slovenský kostol zasvätený sv. Cyrilovi a sv. Metodovi. V Austrálii zorganizoval zbierku na národný poklad, začo bol aj vyznamenaný. Páter Černaj sa zaslúžil aj o postavenie nového kostola v jeho rodnom meste Žiar nad Hronom. Na tento kostol vyzbieral podstatnú časť finančných prostriedkov od krajanov po celom svete. Po jeho smrti všetky jeho celoživotné úspory boli venované na dostavbu kostola v Žiari nad Hronom. V máji roku 2000 umrel v štáte New York a pochovaný je v meste Chicago.

Galéria

Zdroj
Jozef Minka, Významné osobnosti Žiaru nad Hronom a okolia (MÚ Žiar nad Hronom, 2005)

Slovenskí misionári
Osobnosti zo Žiaru nad Hronom

Emil Černaj


The 3rd Guards Baranovichi Red Banner Fighter Aviation Regiment is a fighter regiment of the Russian Aerospace Forces.

The regiment was formed on 21 October 1941 from personnel of the Chelyabinsk School of Gunners and Bombardiers as the 688th Night Light Bomber Aviation Regiment. Less than a month later, just after completing training, the regiment left for the front. It fought in the Rzhev salient until January 1942, and in the summer of 1942 in the Battle of Stalingrad. For its actions at Stalingrad, the regiment became the 59th Guards Assault Aviation Regiment on 8 February 1943. On 2 September 1943 received the Order of the Red Banner. It fought in Orel-Kursk operation, Operation Bagration, and Warsaw offensive [likely Warsaw-Poznan Offensive in Jan 1945, but could also be the Lublin-Brest Offensive in summer 1944]. For actions in liberating Baranovichi, it received the Baranovichi honorific 27 June 1944.  It was later awarded Order of Suvorov 3rd class for actions in the Berlin Offensive on 16 April 1945.

From 1949 to 1956 the regiment was the 725th Guards Assault Aviation Regiment, flying from Altes-Lager, Dallgow, Dessau, Brandis, and Finsterwalde in Germany.

In August 1956, the regiment relocated to Astrakhan, became part of PVO, and renamed 393rd Guards Fighter Aviation Regiment. In December 1992 it became the 209th Guards Fighter Aviation Regiment, part of 12th Air Defence Corps, Russian Air Defence Forces. 12th Air Defence Corps became 51st Air Defence Corps in 1998, and soon afterwards became part of the 4th Air and Air Defence Forces Army.

On 1 September 2001 the regiment absorbed the 562nd Fighter Aviation Regiment at Krymsk and became the 3rd Guards Fighter Aviation Regiment (3rd GvIAP) with transfer of battle flag and honorifics of 209th GvIAP and moved to Krymsk. On 24 August 2009, the 3rd GvIAP and 178th Separate Helicopter-Rescue Detachment became 6972nd Guards Baranovichi Red Banner Order of Suvorov 3rd Class Air Base of the 1st Category at Krymsk. On 11 November 2013, the 3rd Guards Fighter Aviation Regiment was assigned to the 1st Guards Composite Aviation Division of the Southern Military District with transfer of the 6972nd's honorifics and flag. Colonel Tagir Gadzhiyev was the division commander in 2016.

By June 2019, the regiment became the first aviation unit to begin receiving serial Sukhoi Su-57 fifth-generation fighters.  The commander of the regiment, Colonel Anatoly Stasyukevich, was killed in the 2022 Russian invasion of Ukraine when his motorcade was hit in a Ukrainian artillery strike.

References

Further reading
Archived Russian forum post where somebody tried to compile a history of the 6972nd Air Base Unfortunately most of the links referenced are permanently dead.
Ural State Military History Museum had a brief paragraph about regt in WWII b/c Chelyabinsk in Urals.
  According to this 2017 press release from his home area, Tagir Gadzhiyev is now a Major General.

Regiments of the Russian Air Forces
Military units and formations established in 1992
Military units and formations disestablished in 2001

3rd Guards Fighter Aviation Regiment


ラムサール条約(ラムサールじょうやく)は、湿地の保存に関する国際条約。水鳥を食物連鎖の頂点とする湿地の生態系を守る目的で、1971年2月2日に制定され、1975年12月21日に発効した。1980年以降、定期的に締約国会議が開催されている。日本での法令番号は昭和55年条約第28号。「ラムサール条約」は、この条約が作成された地であるイランの都市ラームサル(ラムサール)にちなむ通称である。

制定当初のこの条約には条項の改正手続に関する規定が含まれていなかったため、第10条と第11条の間に改正規定に関する条項として第10条の2を加える旨などを規定した特に水鳥の生息地として国際的に重要な湿地に関する条約を改正する議定書が、1982年12月3日にパリで作成された。こちらの日本での法令番号は昭和62年条約第8号。

概要
2021年11月現在の締結国は172か国。登録地数は2434か所。面積で約2546800km2である。締約国は、動植物、特に鳥類の生息にとって重要な水域等を指定し、指定地は事務局の登録簿に登録される。締約国は、指定地の適正な利用と保全について計画をまとめ、実施する。例えば、日本では当該湿地等を国指定鳥獣保護区の特別保護地区(鳥獣保護法)や生息地等保護区の管理区域(種の保存法)、国立公園・国定公園の特別地域(自然公園法)に指定し、法令に基づいた保護・管理を行う。また正式題名が「特に水鳥の生息地…」となっているが、鳥類だけではなく、絶滅のおそれのある動植物が生育・生息していたり、その地域を代表とする湿地等も登録される。2021年12月現在、日本におけるラムサール条約登録地は53か所、総面積は155,174ヘクタール

日本政府は1980年6月17日に加入書をUNESCO事務局長に寄託、同年10月17日に日本国内で発効した。加入に際し、日本政府は釧路湿原を最初の指定地候補にあげた。日本の事務局は北海道釧路市にある釧路国際ウェットランドセンターである。

 2005年11月8日、第9回締約国会議(ウガンダ・カンパラ)において、日本の登録地が一挙に20か所追加登録された。
 2008年10月30日、第10回締約国会議(韓国・昌原市)において4か所追加登録され、計37か所、13万1027ヘクタールとなった。
 2012年7月3日、第11回締約国会議(ルーマニア・ブカレスト)において9か所追加登録され、計46か所、13万7968ヘクタールとなった。
 2015年6月3日、第12回締約国会議(ウルグアイ・プンタ・デル・エステ)において4か所追加登録され、計50か所、14万8002ヘクタールとなった。
 2018年10月21日、第13回締約国会議(アラブ首長国連邦・ドバイ)において2か所追加登録、1か所登録面積拡張され、計52か所、15万4696ヘクタールとなった。
 2022年11月21-29日、第14回締約国会議が中国・武漢市で開催予定。

湿地の分類
ラムサール条約において、『湿地の種類に関するラムサール分類体系(Ramsar Classification System for Wetland Type)』は以下のとおりである。本体系は、締約国会議勧告4.7で承認され、同決議VI.5およびVII.11で改定されたものである。本分類は、各湿地帯における主要湿地の生息環境を簡便に特定するための広範な(全般的な)枠組みを示している。

海洋沿岸域湿地
 A : 低潮時に6メートルより浅い永久的な浅海域。湾や海峡を含む。
 B : 海洋の潮下帯域。海藻や海草の藻場、熱帯性海洋草原を含む。
 C : サンゴ礁。
 D : 海域の岩礁。沖合の岩礁性島、海崖を含む。
 E : 砂、礫、中礫海岸。砂州、砂嘴、砂礫性島、砂丘系を含む。
 F : 河口域。河口の永久的な水域とデルタの河口域。
 G : 潮間帯の泥質、砂質、塩性干潟。
 H : 潮間帯湿地。塩性湿地、塩水草原、塩性沼沢地、塩性高層湿原、潮汐汽水沼沢地、干潮淡水沼沢地を含む。
 I : 潮間帯森林湿地。マングローブ林、ニッパヤシ湿地林、潮汐淡水湿地林を含む。
 J : 沿岸域汽水/塩水礁湖。淡水デルタ礁湖を含む。
 K : 沿岸域淡水潟。三角州の淡水潟を含む。
 Zk(a) : 海洋沿岸域地下カルスト及び洞窟性水系。

内陸湿地
 L : 永久的内陸デルタ
 M : 永久的河川、渓流、小河川。滝を含む。
 N : 季節的、断続的、不定期な河川、渓流小河川。
 O : 永久的な淡水湖沼(8haより大きい)。大きな三日月湖を含む。
 P : 季節的、断続的淡水湖沼(8haより大きい)。氾濫原の湖沼を含む。
 Q : 永久的塩水、汽水、アルカリ性湖沼。
 R : 季節的、断続的、塩水、汽水、アルカリ性湖沼と平底。
 Sp : 永久的塩水、汽水、アルカリ性沼沢地、水たまり。
 Ss : 季節的、断続的塩水、汽水、アルカリ性湿原、水たまり。
 Tp : 永久的淡水沼沢地・水たまり。沼(8ha未満)、少なくとも成長期のほとんどの間水に浸かった抽水植生のある無機質土壌上の沼沢地や湿地林。
 Ts : 季節的、断続的淡水沼沢地・水たまり。無機質土壌上にある沼地、ポットホール、季節的に冠水する草原、ヨシ沼沢地。
 U : 樹林のない泥炭地。灌木のある、または開けた高層湿原、湿地林、低層湿原。
 Va : 高山湿地。高山草原、雪解け水による一時的な水域を含む。
 Vt : ツンドラ湿地。ツンドラ水たまり、雪解け水による一時的な水域を含む。
 W : 灌木の優占する湿原。無機質土壌上の、低木湿地林、淡水沼沢地林、低木の優占する淡水沼沢地、低木カール、ハンノキ群落。
 Xf : 淡水樹木優占湿原。無機質土壌上の、淡水沼沢地、季節的に冠水する森林、森林性沼沢地を含む。
 Xp : 森林性泥炭地。泥炭沼沢地林。
 Y : 淡水泉。オアシス。
 Zg : 地熱性湿地。
 Zk(b) : 内陸の地下カルストと洞窟性水系。

人工湿地
 1 : 水産養殖池(例 魚類、エビ)
 2 : 湖沼。一般的に8ha以下の農地用ため池、牧畜用ため池、小規模な貯水池。
 3 : 灌漑地。灌漑用水路、水田を含む。
 4 : 季節的に冠水する農地(集約的に管理もしくは放牧されている牧草地もしくは牧場で、水を引いてあるもの。)
 5 : 製塩場。塩田、塩分を含む泉等。
 6 : 貯水場。貯水池、堰、ダム、人工湖(ふつうは8haを超えるもの)。
 7 : 採掘現場。砂利採掘坑、レンガ用の土採掘坑、粘土採掘坑。土取場の採掘坑、採鉱場の水たまり。
 8 : 廃水処理区域。下水利用農場、沈殿池、酸化池等。
 9 : 運河、排水路、水路。
 Zk(c) : 人工のカルスト及び洞窟の水系。

登録基準
ラムサール条約における『国際的に重要なWetlands(湿地帯)を特定する基準』は下記のとおりである。従来は基準1から8までが用いられてきたが、2005年11月のラムサール条約第9回締約国会議にて基準9が追加された。本基準は、Ramsar Information Sheet (RIS) 2009-2012版のAnnex IIに示されている。

 基準グループA 代表的な、希少な、又は固有の湿地タイプを含む地域(Sites containing representative, rare or unique wetland types)
 基準1 適当な生物地理区内に、自然の、または、自然度が高い湿地タイプの代表的、希少、または、固有な例を含む湿地がある場合。
 基準グループB 生物多様性保全のために国際的に重要な地域(Sites of international importance for conserving biological diversity)
 種と生態学的群集に基づく基準(Criteria based on species and ecological communities)
 基準2 危急種、絶滅危惧種、または、近絶滅種と特定された種、また絶滅の恐れのある生態学的群集を擁している場合。
 基準3 特定の生物地理区における生物多様性の維持に重要な動植物種の個体群を擁している場合。
 基準4 生活環境の重要な段階において動植物種を支えている場合、または、悪条件の期間中に動植物に避難場所を提供している場合。
 水鳥に基づく基準(Specific criteria based on waterbirds)
 基準5 定期的に2万羽以上の水鳥を擁している場合。
 基準6 水鳥の一の種、または、亜種の個体群において、個体数の1%を定期的に擁している場合。
 魚類に基づく基準(Specific criteria based on fish)
 基準7 固有な魚類の亜種、種、または、科、生活史の一段階、種間相互作用、湿地の利益、もしくは、価値を代表する個体群の相当な割合を維持しており、それによって世界の生物多様性に貢献している場合。
 基準8 魚類の重要な食物源であり、産卵場、稚魚の生育場であり、または、湿地内、もしくは、湿地外の漁業資源が依存する回遊経路となっている場合。
 その他の分類群に基づく基準(Specific criteria based on other taxa)
 基準9 湿地に依存する鳥類以外の動物種の1種または亜種の個体数の1%を常に支えている湿地。

なお、登録申請時の基準に関する運用、解釈が、Ramsar Information Sheet (RIS) 2009-2012版のGuidelines for the application of the Criteria(RIS申請に関するガイドライン)に示されている。

締約国会議(COP)
1980年以降、およそ3年ごとに、「ラムサール条約」(締約国会議=Conference of the Parties (COP)なので、"ラムサールCOP"とも呼ばれる)が開催されている。
 第1回締約国会議 (COP1) 1980年 イタリア カリャリ
 第2回締約国会議 (COP2) 1984年 オランダ フローニンヘン
 第3回締約国会議 (COP3) 1987年 カナダ レジャイナ
 第4回締約国会議 (COP4) 1990年 スイス モントルー
 第5回締約国会議 (COP5) 1993年 日本 釧路
 第6回締約国会議 (COP6) 1996年 オーストラリア ブリスベン
 第7回締約国会議 (COP7) 1999年 コスタリカ サンホセ
 第8回締約国会議 (COP8) 2002年 スペイン バレンシア
 第9回締約国会議 (COP9) 2005年 ウガンダ カンパラ
 第10回締約国会議 (COP10) 2008年 大韓民国 昌原
 第11回締約国会議 (COP11) 2012年 ルーマニア ブカレスト
 第12回締約国会議 (COP12) 2015年 ウルグアイ プンタ・デル・エステ
 第13回締約国会議 (COP13) 2018年 アラブ首長国連邦 ドバイ
 第14回締約国会議 (COP14) 2022年 中国 武漢

登録湿地

全世界で計172カ国の2,492カ所が登録され、合計面積は256,637,813 ha である。日本国内における登録湿地は合計53カ所、面積は 155,174 ha である。

湿地自治体
条約の決議第7条の10(XII.10)に基づき、ラムサール条約湿地もしくは重要な湿地に近接・依存している自治体は「湿地自治体」の指定を条約事務局へ申請することができる。独立助言委員会による審査・選定の後、ラムサール条約常設委員会によって指定都市が決定される。2018年のCOP13期間には18の都市が初めて指定されており、指定の有効期間は認証から6年間である。

一覧

沿革
 1971年2月2日 - ラームサルにて条約署名
 1975年12月21日 - 条約発効
 1980年10月17日 - 日本で条約発効
 1982年12月3日 - パリにて改正議定書署名
 1986年11月1日 - 改正議定書発効
 1987年5月28日 - レジャイナにて第6条および第7条の改正につき署名
 1987年6月26日 - 日本で改正議定書が発効
 1994年5月1日 - 第6条および第7条の改正につき発効。日本で第6条および第7条の改正につき発効。

脚注

注釈

出典

条約

議定書

告示

広報資料・プレスリリースなど一次資料

関連項目

ラムサール条約の締約国一覧
鳥獣保護区
自然保護区
絶滅のおそれのある野生動植物の種の国際取引に関する条約(ワシントン条約)
狩猟
生物圏保護区
移動性野生動物種の保全に関する条約
環境法令一覧
環境法
日本の環境と環境政策

外部リンク
 「ラムサール条約」(原子力百科事典 ATOMIKA)
 ラムサール条約(日本国外務省)
 ラムサール条約と条約湿地パンフレット(日本国環境省)
 日本のラムサール条約湿地(日本国環境省)
 ラムサール条約事務局公式サイト(英語)

多国間条約
生物多様性条約
動物福祉関連法規

自然保護
野鳥保護
環境マネジメント
環境保護運動
水鳥
湿地
1971年の条約

ラムサール条約


|}
手柄駅(てがらえき)は、兵庫県姫路市東延末五丁目にある、山陽電気鉄道本線の駅。駅番号はSY 42。副駅名は手柄山中央公園。

歴史
 1923年(大正12年)8月19日:手柄(旧)駅開業。現駅より0.4 km姫路方。
 1945年(昭和20年)7月20日:手柄(旧)駅廃止。
 1958年(昭和33年)8月1日:手柄(現)駅開業。
 2006年(平成18年)3月26日:山陽姫路 - 手柄間での山陽本線との上下切り替え工事に伴い、当日のみ、神戸方面からの折り返し駅となる。

駅構造
相対式ホーム2面2線の地上駅。駅舎は神戸方面行ホーム神戸寄りにあり、反対側の姫路行ホームへは構内踏切で連絡している。

機械化無人化(自動改札機・自動券売機・自動精算機・インターホン・監視カメラ・構内放送装置など)が導入されており、管理駅とインターホンで話したり、機器の遠隔操作も一部できる。無人駅のため駅員は常駐していないが、定期的に巡回が行われる。

また、隣の山陽姫路駅まで1.3 kmと短く、手前から東向きに急カーブするため、下り直通特急は当駅に差し掛かる直前ですでに減速している。

のりば

※のりば番号は設定されていない。

利用状況
乗降者数 2,035人(2008年11月11日調査)
 以下に各年の乗車人員を示す。

昭和・平成

令和以降

駅周辺
「手柄」という地名は、『播磨国風土記』飾磨郡の条によれば古くは「手刈丘」といい、近くの神が手を持って草を刈ったからとも、鎌を用いず手で稲を刈ったからだともいう。あるいは戦国時代に英賀城の家臣が手柄を立てたことに由来するともいう。

駅西側には姫路市中央卸売市場が隣接している。1986年までは、市場との隙間を国鉄播但線(飾磨港線)が通過しており、1957年から1979年の間には同線から分岐する形で姫路市場駅が設置されていた。

駅西500 mの手柄山には、陸上競技場やプールなどがある(※かつてはひめじ手柄山遊園という遊園地もあったが、2020年9月に閉園した)。1966年5月、姫路駅前から手柄山駅までの1.6 kmに、姫路市交通局(のち姫路市企業局交通事業部)により市営モノレールが開業したものの、1974年に休業、1979年に廃止となった。手柄から山陽姫路にかけての西側車窓からは、長年この路線独特のロッキード式モノレールの軌道や橋脚の跡が望まれたが、これらもJR姫路駅周辺の高架化工事に干渉する部分から撤去されつつある。

船場川が駅と手柄山との間を南流する。市営モノレールはこの川に沿って走っていた。

駅西側

 手柄山中央公園
 姫路市立姫路球場
 姫路市立陸上競技場
 姫路市立中央体育館
 兵庫県立武道館
 姫路市立水族館
 手柄山温室植物園
 姫路市立姫路平和資料館
 姫路市文化センター
 姫路市立図書館手柄分館
 姫路市立山陽中学校
 姫路市立手柄小学校
 灘菊酒造
 イオンタウン姫路
 姫路警察署手柄交番

駅東側
 姫路市役所(本庁)
 姫路手柄郵便局

JR姫路駅の高架化工事時の対応
JR姫路駅の高架化工事に伴い、JR線との交差部分が切り下げられる(山陽電車がJRの下を通る)ことになり、2006年3月26日、旧播但線飾磨港線の跡地を使って上下切り替えが行われた。当駅はこの日のみ、神戸方面から来る列車(特急・直通特急を含む)の折り返し駅となり、山陽姫路駅(JR姫路駅高架下に設置された臨時バスターミナル)との間で改札内扱いの代行バスが運行された。

隣の駅
 山陽電気鉄道
 本線
 特急・直通特急
 通過
 S特急・普通
 亀山駅 (SY 41) - 手柄駅 (SY 42) - 山陽姫路駅 (SY 43)

脚注

出典

利用状況
統計データ

神戸市統計書

明石市統計書

播磨町統計書

加古川市統計書

高砂市統計書

姫路市統計要覧

関連項目

 日本の鉄道駅一覧

外部リンク

  - 山陽電気鉄道

姫路市の鉄道駅
から
てから
手柄山
1958年開業の鉄道駅

手柄駅


Teichwalde ist der deutsche Name folgender Orte in Polen:

 Teichwalde, bis 1937 Skyren, Kreis Crossen (Oder), Brandenburg, seit 1945: Skórzyn (Maszewo), Ort im Powiat Krośnieński, Woiwodschaft Lebus
 Teichwalde, bis 1936 Cziasnau, Kreis Loben, Oberschlesien, seit 1945: Ciasna, Ort im Powiat Lubliniecki, Woiwodschaft Schlesien
 Teichwalde, bis 1938 Doliwen, Kreis Oletzko/Treuburg, Ostpreußen, seit 1945: Doliwy (Olecko), Ort im Powiat Olecki, Woiwodschaft Ermland-Masuren

Teichwalde


An Halirages fulvocincta in uska species han Malacostraca nga syahan ginhulagway ni Michael Sars hadton 1858. An Halirages fulvocincta in nahilalakip ha genus nga Halirages, ngan familia nga Calliopiidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Halirages

Halirages fulvocincta


Josip Ciril Oblak, slovenski pravnik, potopisec, planinski pisatelj in esejist, * 10. december 1877, Ljubljana, † 12. december 1951, Kredarica.

Oblak je bil navdušen planinec, markacist, publicist, potopisec, tajnik in blagajnik Ziljske podružnice Slovenskega planinskega društva. Kot estet in etik si je prizadeval za poglobljen, pristen odnos do narave in hoje po gorah, kamor je tudi sam rad zahajal. Smrtno se je ponesrečil pod Kredarico.

Oblak je gimnazijo obiskoval v Ljubljani, maturiral 1896, nato študiral pravo na Dunaju in v Gradcu kjer je leta 1902 doktoriral. Nato je bil do 1906 sodniški prisednik brez glasovne pravicce (avskultant), odvetniški kandidat v Celovcu 1906–1910 in nato odvetnik v Ljubljani. Kot gimnazijec je bil član dijaškega literarnega društva »Zadruga«, kjer je bil v prijateljskih stikih z I. Cankarjem.

V Planinskem vestniku je od njegovega začetka objavljal prispevke. Leta 1895 je tam objavil pesmi: Oda Vodniku in Triglavu, ter prve turistične članke: Na Krim! (1896), Velo polje in Vodnikova koča (1896), Iz Borovnice v Cerknico (1897). Kot visokošolec je deloval v »reklamnem odseku« Slovenskega planinskega društva ter v praški Politiki 1897 objavil  prvi pregled razvoja slovenskega planinstva: »Die Turistik u. die Slovenen« in v Slovenskih novicah članke: Naši turistični spisi (1897), Ob Ljubljanici (1898), Ob otvoritvi vrhniške železnice (1898) Spomini s Triglava (1899). S potovanja po Bosni in Hercegovini je objavil »Spomini na Bosno« (1900) in »Pismo iz Sarajeva« (1900). Napisal je tudi več satiričnih člankov.
<ref>Slovenski biografski leksikon 1925-1991. (2009). Elektronska izdaja. Ljubljana: SAZU</ref>

Oblak je napisal prvo slovensko knjigo s planinsko tematiko: Golica in Kadilnikova koča''. Objavljal pa je tudi članke o Koroški ter sodeloval ob prevratu v Avstriji 1918 pri narodnoobrambnem delu. V nasproju z Tumo, ki je poudarjal športno stran planinstva, je Oblak zagovarjal predvsem njegovo umetniško estetsko bistvo.

Viri

Slovenski pravniki
Slovenski odvetniki
Slovenski pisatelji
Slovenski esejisti
Slovenski planinci

Josip Ciril Oblak


Planckova krožna frekvenca (oznaka ) je izpeljana enota v Planckovem sistemu enot.

Definicija
Planckova krožna frekvenca se izračuna na naslednji način:

kjer je:
  Planckova krožna frekvenca
   Planckov čas
  hitrost svetlobe v vakuumu
  reducirana Planckova konstanta
  gravitacijska konstanta.

Lastnosti
Planckova krožna frekvenca ima vrednost
   s−1.

Glej tudi
 Planckov sistem enot
 Planckov čas

Sistemi enot
Naravne enote

Planckova krožna frekvenca


An Niviventer langbianis in uska species han Rodentia nga syahan ginhulagway ni Robinson ngan Cecil Boden Kloss hadton 1922. An Niviventer langbianis in nahilalakip ha genus nga Niviventer, ngan familia nga muridae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Niviventer

Niviventer langbianis


Erwin Freyer (* 27. Dezember 1914 in Berlin; † 22. September 1992 ebenda) war ein deutscher Widerstandskämpfer gegen den Nationalsozialismus und Generalmajor der NVA. Er war kurzzeitig stellvertretender Minister für Nationale Verteidigung der DDR.

Leben
Der Sohn eines Gärtners besuchte die Volksschule und das Gymnasium mit Abitur. 1932 schloss er sich dem Sozialistischen Schülerbund an und leistete ab 1933 illegale politische Arbeit für den  KJVD. Von 1935 bis 1940 studierte er an der Technischen Hochschule Berlin  Flugzeugbau. Von 1940 bis 1944 arbeitete er als Ingenieur in den Henschel-Flugzeug-Werken in Berlin-Schönefeld. Er schloss sich der kommunistischen Widerstandsgruppe von Anton Saefkow an, wurde am 15. Juli 1944 zusammen mit Hedwig Hartung verhaftet und am 18. September 1944 mit dem Unteroffizier Heinrich Werner vom Richter des Volksgerichtshofs Paul Reimers zum Tode verurteilt. Während Heinrich Werner hingerichtet wurde, entging er nur knapp dem Henker, da die Vollstreckung seines Urteils wegen seiner Fachkenntnisse aufgeschoben wurde. Er wurde bis Februar 1945 im Zuchthaus Brandenburg-Görden in Einzelhaft gehalten, dann nach Torgau verlegt, wo er im April 1945 freikam und sich nach Berlin begab.

Er wurde 1945 Mitglied der KPD, 1946 der SED und arbeitete bis 1948 als Referent und Hauptreferent in der Deutschen Zentralverwaltung für Industrie. 1948/49 war er Hauptreferent in der Hauptverwaltung Metallurgie der Deutschen Wirtschaftskommission und nach Gründung der DDR Hauptreferent im Ministerium für Industrie. Von 1951 bis 1953 arbeitete er im Büro für Wirtschaftsfragen des Ministeriums des Innern unter Willi Stoph und von 1953 bis 1955 als Abteilungsleiter im Ministerium für Transportmittel- und Landmaschinenbau. Im März 1955 holte ihn der stellvertretende Vorsitzende des Ministerrates Willi Stoph erneut in sein Büro, wo er zunächst als Mitarbeiter und ab September 1955 als Oberst der KVP und Leiter des Amtes für Technik am Aufbau der NVA beteiligt war.

Mit Bildung der Nationalen Volksarmee am 1. März 1956 wurde er Stellvertreter des Ministers für Technik und Bewaffnung und am 1. September 1956 zum Generalmajor ernannt. Bereits am 1. Mai 1957 schied er aus dieser Funktion aus und wurde am 19. Februar 1958 – weiterhin im Generalsrang – zunächst Mitglied und Leiter der Hauptabteilung I der Staatlichen Plankommission (SPK), später Stellvertreter des Vorsitzenden, zuständig für den Militärbereich. Wegen einer schweren Erkrankung wurde er 1962 durch Oberst Friedrich Zeiler abgelöst und am 31. Juli 1963 aus der NVA entlassen.

Vom 1. Januar 1968 bis zu ihrer Auflösung am 31. Dezember 1972 war er Leiter der Prüfstelle für Luftfahrtgerät der Zivilen Luftfahrt (PfL ZL) in Berlin-Schönefeld. Anschließend wirkte er als wissenschaftlicher Mitarbeiter der staatlichen Luftfahrtinspektion der DDR und als stellvertretender Vorsitzender des Kreiskomitees der Antifaschistischen Widerstandskämpfer in Berlin-Weißensee.

Auszeichnungen
 1956 Vaterländischer Verdienstorden in Silber und 1974 in Gold

Literatur

 Torsten Diedrich, Hans Ehlert u. Rüdiger Wenzke, Im Dienste der Partei – Handbuch der bewaffneten Organe der DDR, Links Verlag, 1998, ISBN 3-86153-160-7, S. 694
 Klaus Froh & Rüdiger Wenzke, (Hrsg.): Die Generale und Admirale der NVA: Ein biographisches Handbuch. 5., durchges. Auflage. Ch. Links Verlag, Berlin 2007, ISBN 978-3-86153-438-9.

Einzelnachweise

Person (Berlin)
Person (Widerstand gegen den Nationalsozialismus)
Opfer der NS-Justiz
KPD-Mitglied
SED-Mitglied
Generalmajor (Nationale Volksarmee)
Träger des Vaterländischen Verdienstordens in Gold
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1914
Gestorben 1992
Mann

Erwin Freyer


La partie terrestre (en fait, fluviale) de la frontière entre les deux pays mesure , ce qui en fait l'une des plus petites frontières internationales ; spécifiquement, pour les deux États, il s'agit de la frontière internationale la plus courte.
La partie maritime mesure environ .

Tracé
La frontière, longeant le fleuve Tumen, est située dans le nord-est de la Corée du Nord et l'est de la Russie. Elle débute non loin de la ville russe de Khassan, à la jonction avec les frontières sino-russe et sino-coréenne (). Elle suit le milieu du fleuve Tumen vers le sud jusqu'à son embouchure dans la mer du Japon ().

La frontière maritime suit ensuite une direction sud-est, tout d'abord jusqu'à la limite des eaux territoriales des deux pays (), puis de leurs zones économiques exclusives ().

Administrativement, la frontière sépare le kraï russe de Primorie et la ville nord-coréenne de Rasŏn.

Concernant la frontière maritime, cette dernière a fait l'objet d'un accord bilatéral signé le  : la frontière entre les eaux territoriales dans la mer du Japon court en ligne droite jusqu'au point d'intersection avec la ligne de la limite extérieure des eaux territoriales russes et coréennes, dont les coordonnées géographiques du point B est .

Passage
La frontière est traversée par un pont ferroviaire, le pont de l'Amitié, près de sa limite nord. Ce pont ferroviaire comporte deux sections jointives à la verticale de la frontière établie au milieu du chenal principal du fleuve Tumen :
 la section russe, de , comporte un tablier en béton armé ;
 la section nord-coréenne, de , comporte un tablier métallique.

Historique
La frontière apparaît formellement au traité d'Aigun en 1858, entre la Corée et l'Empire russe. Elle n'a pas évolué depuis, ni lors de l'annexion de la Corée par le Japon (1910) ni lors de la création de l'URSS (1922), ni lors de la dislocation de l'URSS (1991).

La Corée du Nord devient indépendante du Japon en 1945. Dans la deuxième moitié des années 1980, plusieurs traités précisent le tracé de la frontière, y compris dans sa partie maritime.

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Liste des frontières terrestres internationales par longueur

Russie
Corée du Nord
Géographie du kraï du Primorié
Raïon de Khassan

Frontière entre la Corée du Nord et la Russie


Беслъэней:
 Беслъэней — Адыгэ Хэкум и тхыдэм щыщ пщыгъуэ.
 Беслъэней — Къэрэшей-Шэрджэсым щыщ къуажэ.
 Беслъэней — адыгэхэм я зы лъакъуэ.
 Беслъэней е беслъэнеибзэ — адыгэбзэм и зы къудамэ псэлъэкӀэр.

Беслъэней


岐阜市(ぎふし)は、岐阜県の中南部に位置する市。岐阜県の県庁所在地および人口が最多の市で、中核市に指定されている。

概要
戦国時代には金華山の麓の旧岐阜町が美濃斎藤氏のちに織田信長が治める城下町として発展。
江戸時代には幕府の直轄地のちに尾張藩領となり岐阜奉行所が置かれ、岐阜四十四町からなる商工業の中心地として栄えた。
また南部に位置する旧加納町は、加納藩の城下町と同時に中山道の宿場町でもあり、加納宿は今でもその面影を残している。
戦後は繊維産業で栄えた。現代では中京圏(名古屋都市圏)に属し、名古屋市の衛星都市・ベッドタウン的な性格を持つ一方で、岐阜県の行政・商業・情報の拠点として機能している。

名称の由来

織田信長が、美濃国を攻略した際に、稲葉山の城下の井ノ口を岐阜と改めたとするのが定説だが、異論も一部にある。

地理

位置
岐阜県の南部に位置し、濃尾平野の北端に当たる。
北部には山林を有し、南部には市街地が広がっている。
また市内を横切るように、北東から南西にかけて長良川が流れており、市の大部分は長良川と支流の扇状地と自然堤防地帯にあたる。
市内に流れる長良川は日本三大清流の一つと言われている。長良川の中流流域が1985年(昭和60年)に「名水百選」に選ばれた。また1998年(平成10年)に「日本の水浴場55選」に、2001年(平成13年)に「日本の水浴場88選」に選定されている。一方、扇状地の長良川は典型的な天井川で、市の中心部より川の水面の方が常に高く、大雨の際には洪水の危険が伴う。

地形

山岳
主な山

河川
主な川

気候
概ね太平洋岸気候の特徴を示すが、夏は暑く冬は寒い内陸性気候の特徴も示す。
海岸に位置する愛知県の伊良湖、三重県の尾鷲などと比べ、夏は直射日光で最高気温が高く、熱帯夜も大都市である京都市とほぼ同じ日数となっており、非常に蒸し暑い。冬は寒く、名古屋よりも最低気温は低い。冬の平年の降雪量・最深積雪量は関東以西の太平洋側主要都市では最も多い。
これは、日本海若狭湾からの距離が太平洋側の平野部としては比較的近く、冬型の気圧配置となって強い寒気が流れ込んだ際、風向きによっては日本海寒帯気団収束帯で発達した雪雲が両白山地・伊吹山地を越えて流れ込みやすいためである。ケッペンの気候区分ではCfa(温暖湿潤気候)となる。

 観測史上最高気温:39.8(℃)(2007年8月16日)
 観測史上最低気温:-14.3(℃)(1927年1月24日)
 観測史上最深積雪:58cm(1936年2月1日)
 日照時間年平均値:2,108.6時間(全都道府県庁所在地中7位タイ)
 夏日最多日数:153日(2019年(令和元年))
 真夏日最多日数:91日(2004年(平成16年))
 猛暑日最多日数:34日(2018年(平成30年))
 熱帯夜最多日数:49日(2018年(平成30年))
 冬日最多日数:102日(1884年(明治17年))

地域

岐阜駅周辺 - 柳ヶ瀬

柳ヶ瀬(岐阜市)も参照。

岐阜市の中心市街地であり、オフィスや商業施設が立ち並ぶエリアである。中心市街地の空洞化が著しく、柳ヶ瀬の再活性化が市の重要課題になっている。
近年、岐阜駅前は、名古屋都心部などへの鉄道アクセスのよさなど利便性が見直され、オフィスビルや高層マンションの建設など再開発事業(高島屋南市街地再開発事業や岐阜駅北中央地区再開発事業)が展開。

金華山周辺

伊奈葉神社南の山から、西に暗渠となった区割りの堀で区切られた北の区域は、かつて戦国時代からの旧岐阜町にあたる。
金華山、岐阜城、長良川温泉などの観光資源を抱える風光明媚なエリアである。金華山の袂にある伊奈波神社から米屋町周辺では大正年間の旧家屋や洋館などが建ち並び、長良川鵜飼いが実施される鵜飼い船の乗り込み口周辺の玉井町筋(湊町、玉井町、元浜町)は米屋町同様に旧家屋が複数建ち並ぶ。
南部

岐阜の大動脈でもある国道21号がエリアの東西を貫いており、各務原市との境界付近に東海北陸自動車道岐阜各務原インターチェンジが設置されている。ロードサイドには各種郊外型店舗が林立し、カラフルタウン岐阜など、郊外型の大型商業施設も立地している。岐阜県庁舎、岐阜県警察本部、福祉・農業会館など県関連の官公庁のほか、岐阜県美術館、岐阜県図書館、県民ふれあい会館などの文化施設もこのエリアに所在する。
北部

濃尾平野の北端で標高の低い山が点在し、山を切り開いた団地(例:大洞団地、三田洞団地など)が数多く見られる。長良川河畔の岐阜メモリアルセンターには長良川陸上競技場や長良川球場など各種スポーツ施設があり、スポーツのイベント会場として広く利用されている。このエリアには畜産センターや岐阜ファミリーパークなどの大型の公園、岐阜大学、岐阜運転者講習センター、岐阜刑務所など大型の公共施設が多い。マーサ21(イオン岐阜店)など大型商業施設も立地している。また、東海環状自動車道岐阜インターチェンジの設置が予定されている。

地区一覧
岐阜市は統計などでは50の地区(地域区分)に分けられる。これらの地区は小学校の学区に準ずるが、一部の地区は2000年代の小学校の統廃合以前の小学校の学区で区分されている。各地名についてはTemplate:岐阜市の町・字および岐阜市の地名を参照。

中心部
金華・京町・明徳・徹明・梅林・白山・華陽・本郷・木之本
西部
網代・方県・西郷・黒野・木田・七郷・合渡
北部
岩野田・岩野田北・常磐・鷺山・長良西・長良・長良東
北東部
三輪北・三輪南・藍川
東部
芥見・芥見東・芥見南・岩
日光
早田、則武、城西、島
南東部
日野・長森西・長森北・長森東・長森南
南部
厚見・加納※加納東とも表記・加納西・茜部
南西部
三里・本荘・鏡島・市橋・鶉・日置江・柳津

人口
岐阜市の人口は1980年代の約42万人をピークに、緩やかに減少傾向となっている。2022年現在、東海三県の都市で名古屋市、豊田市に次いで3番目に人口が多い。

隣接自治体
岐阜県

歴史

古代
弥生時代~古墳時代
琴塚古墳など弥生時代後期を代表する大規模な古墳が見られる。
飛鳥時代
老洞・朝倉須恵器窯跡など須恵器の製造が行われた窯跡が発見されるなど、窯業が盛んだったことが分かる。

中世
戦国時代
「岐阜を制する者は、日本を制する」と言われるように、日本の中部に位置する岐阜は、日本を統一する人によって都合が良い立地の地域でした。
200年以上、有力守護大名である七頭の土岐氏による支配下にあったが、家臣の斎藤道三が反乱を起こし、1542年に美濃国統一。稲葉山の山頂に稲葉山城を築城し、城下町「井ノ口」を整備。美濃国から全国統一への展望を思い描いた。
また同じころ、隣国尾張国で急成長する織田信長と斎藤道三の娘である濃姫が政略結婚し、周辺諸国の大名に対し、強力な軍事同盟を誇示した。
しかし、16世紀半ばとなると、斎藤義龍によるクーデターで斎藤道三は倒されたが、間もなく斎藤義龍も病死してしまい、斎藤氏は衰退する。
その機に乗じて、織田信長が美濃攻略に成功し、織田信長により支配される。
1567年に織田信長は仏教の僧侶と相談した後に、「井ノ口」の地名を、中国の伝説上の皇帝である炎帝が本拠としたとされる岐山と孔子の生誕地である曲阜から文字を取り「岐阜」と改名した。その際に稲葉山の名称も「金華山」と改名し今日に至る。

岐阜の経済はこのころ、織田信長の拡大する勢力の中心に位置していたため、大きく成長しました。
また、商工業者・芸能者の営業販売の独占を行っていた「座」を撤廃して、市民が自由に経済活動のできる「楽市楽座」を実施。
ポルトガルのイエズス会宣教師ルイス・フロイスによると、当時の岐阜城下は「賑やかなバビロニア」と表現されるほど栄えた。

近世

江戸時代
江戸時代になると、江戸幕府は江戸までの街道を整備し、五街道の1つである中山道が確立された。
一国一城令により岐阜城は廃城とされ、新たに築城された加納城の城下町に加納宿が設置し、美濃国最大の宿場町となり、岐阜和傘などの伝統工芸品が製造される。また、大河である長良川の手前にも河渡宿が設置され、川を渡る人々が往来や滞在をして繁栄した。

近代
明治時代
1889年(明治22年)7月1日、岐阜町と今泉村など周辺4村および上加納村の北半分が合併し市制施行する。人口2万5,750人、面積10km2。
 1891年(明治24年)10月28日、濃尾地震。死者245名、負傷者1,260名、家屋全半壊3,993戸、全半焼2,343戸。市域の約37%を焼失する。
 1903年(明治36年)4月1日、稲葉郡上加納村を編入。
 1909年(明治42年)8月27日、岐阜市章が決定される。
大正時代
 1917年(大正6年)、現住人口:53,781名。

近現代
昭和時代(戦前)
 1931年(昭和6年)4月1日、稲葉郡本荘村・日野村を編入。
 1932年(昭和7年)7月1日、稲葉郡長良村を編入。
 1934年(昭和9年)12月5日、稲葉郡島村を編入。
 1935年(昭和10年)6月15日、稲葉郡三里村・鷺山村を編入。
 1940年(昭和15年)2月11日、稲葉郡加納町・則武村を編入。
 1940年(昭和15年)7月1日、稲葉郡南長森村・北長森村・木田村・常磐村を編入。
 1945年(昭和20年)7月9日、岐阜空襲。死者863名、負傷者520名、焼失戸数2万426戸。
昭和時代(戦後)
 1949年(昭和24年)7月1日、山県郡岩野田村を編入。
 1950年(昭和25年)8月20日、稲葉郡黒野村・方県村・茜部村・鶉村・市橋村、本巣郡七郷村・西郷村を編入。
 1950年(昭和25年)12月10日、稲葉郡岩村を編入。
 1955年(昭和30年)2月11日、稲葉郡鏡島村・厚見村を編入。
 1958年(昭和33年)4月1日、稲葉郡日置江村・芥見村を編入。
 1959年(昭和34年)4月1日、本巣郡合渡村を編入。
 1961年(昭和36年)4月1日、山県郡三輪村を編入。
 1963年(昭和38年)4月1日、本巣郡網代村を編入。
 1966年(昭和41年)2月1日、新市庁舎(現在の本庁舎)が今沢町に完成。
 1969年(昭和44年)2月1日、本巣郡本巣町(現在の本巣市)大字外山と境界変更(伊洞地区を編入)。
 1973年(昭和48年)
3月27日、岐阜市民憲章制定。
7月7日、柳ヶ瀬で大火。繁華街の110軒が全半焼。
 1974年(昭和49年)4月1日、羽島郡笠松町桜町、羽衣町の一部と境界変更。
 1978年(昭和53年)2月8日、イタリアのフィレンツェ市と姉妹都市提携を結ぶ。
 1979年(昭和54年)
2月11日、中華人民共和国 浙江省の杭州市と友好都市提携を結ぶ。
3月15日、市制90周年を記念し「岐阜市民の歌」を制定。
 1982年(昭和57年)2月22日、ブラジル サンパウロ州のカンピーナス市と姉妹都市提携を結ぶ。
 1988年(昭和63年)5月11日、アメリカ合衆国 オハイオ州のシンシナティ市と姉妹都市提携を結ぶ。

現代
平成時代
 1989年(平成元年)6月1日、本巣郡北方町と境界変更。
 1994年(平成6年)3月22日、オーストリアのウィーン市マイドリング区(12区)と姉妹都市提携を結ぶ。
 1996年(平成8年)4月1日、中核市に指定される。
 1998年(平成10年)10月1日、武儀郡武芸川町との境界確定。
 1999年(平成11年)9月1日、山県郡高富町(現在の山県市)と境界変更。
 2002年(平成14年)3月1日、関市と境界変更。
 2006年(平成18年)1月1日、羽島郡柳津町を編入。
 2007年(平成19年)5月28日、カナダ オンタリオ州のサンダーベイ市と姉妹都市提携を結ぶ。
 2015年(平成27年)7月18日、みんなの森 ぎふメディアコスモス開館。
 2017年(平成29年)1月1日 - 12月31日、『岐阜市信長公450プロジェクト』(織田信長の岐阜入城・岐阜命名450周年記念事業)を開催。
令和時代
 2021年(令和3年)5月3日、岐阜市司町地内に新庁舎が開庁。

行政

市長

行政組織
2006年1月1日に編入した旧羽島郡柳津町の地域をもって「柳津町地域自治区」が設置されていたが、2016年3月31日に廃止された。

事務所
 岐阜市西部事務所
 岐阜市東部事務所
 岐阜市北部事務所
 岐阜市南部東事務所 ※岐阜市南部コミュニティセンターに併設
 岐阜市南部西事務所
 岐阜市日光事務所 ※岐阜市日光コミュニティセンターに併設
 岐阜市柳津地域事務所
 岐阜市ステーションプラザ (岐阜駅構内1階)

議会

市議会

県議会

 定数:9名
 選挙区:岐阜市選挙区
 任期:2019年(平成31年)4月30日 - 2023年(令和5年)4月29日

衆議院
岐阜県第1区
 選挙区:岐阜1区(岐阜市(旧柳津町域以外))
 任期:2021年10月31日 - 2025年10月30日
 当日有権者数:326,022人
 投票率:52.31%

岐阜県第3区
 選挙区:岐阜3区(岐阜市(旧柳津町域)、関市、美濃市、羽島市、各務原市、山県市、瑞穂市、本巣市、羽島郡、本巣郡)
 任期:2021年10月31日 - 2025年10月30日
 当日有権者数:422,993人
 投票率:54.55%

官公庁・施設

国家機関
国家機関の一部は岐阜合同庁舎内にある。

裁判所
 岐阜地方裁判所
 岐阜家庭裁判所
 岐阜簡易裁判所

内閣府
警察庁
 中部管区警察局岐阜県情報通信部

総務省
 中部管区行政評価局岐阜行政監視行政相談センター

法務省
 岐阜地方法務局
 岐阜刑務所
 岐阜拘置支所
 岐阜少年鑑別所
 岐阜保護観察所
 出入国在留管理庁
 名古屋出入国在留管理局岐阜出張所
検察庁
 岐阜地方検察庁
 岐阜区検察庁

財務省
 東海財務局岐阜財務事務所
 名古屋税関岐阜政令派出所
 国税庁
 名古屋国税局岐阜北税務署
 名古屋国税局岐阜南税務署

厚生労働省
東海北陸厚生局岐阜事務所
岐阜労働局
岐阜労働基準監督署
岐阜公共職業安定所
 日本年金機構
 岐阜北年金事務所
 岐阜南年金事務所

農林水産省
 東海農政局岐阜県拠点

国土交通省
 中部地方整備局岐阜国道事務所
中部地方整備局木曽川上流河川事務所
 長良川第一出張所
 木曽川水系ダム統合管理事務所
 中部運輸局岐阜運輸支局
 気象庁
 岐阜地方気象台

防衛省
自衛隊
自衛隊岐阜地方協力本部
岐阜募集案内所

施設

警察
本部
岐阜県警察
警察署
岐阜北警察署
岐阜中警察署
岐阜南警察署
岐阜羽島警察署

消防
1本部4署11分署で構成されている。
岐阜市消防本部(岐阜市美江寺町2-9)

消防団
岐阜市北消防団
岐阜市中消防団
岐阜市南消防団

医療
主な病院
岐阜県総合医療センター
岐阜大学医学部附属病院
岐阜市民病院
国立病院機構長良医療センター
岐阜赤十字病院
岐阜中央病院
朝日大学病院
平野総合病院
河村病院
澤田病院
みどり病院
笠松病院
柳津病院
近石病院
岐阜南病院

交流施設
 岐阜市文化産業交流センター (じゅうろくプラザ)
 岐阜産業会館
コミュニティセンター
 岐阜市東部コミュニティセンター
 岐阜市西部コミュニティセンター
 岐阜市北部コミュニティセンター
 岐阜市南部コミュニティセンター
 岐阜市日光コミュニティセンター
 岐阜市長森コミュニティセンター
 岐阜市市橋コミュニティセンター
 岐阜市北東部コミュニティセンター

図書館
主な図書館
 岐阜県図書館
 岐阜市立図書館

郵便局
主な郵便局
 岐阜中央郵便局 - ゆうちょ銀行岐阜店、かんぽ生命保険岐阜支店を併設
 岐阜北郵便局
 岐阜西郵便局
 岐阜東郵便局
 厳美郵便局
他に隣町の笠松町にある笠松郵便局が受け持つ地域がある。

文化施設
美術館・博物館
 加藤栄三・東一記念美術館
 岐阜市歴史博物館
 名和昆虫博物館
 歯の博物館 2010年閉鎖
 岐阜県美術館
 岐阜市科学館
 水の資料館
 水の体験学習館
 岐阜天文台
 岐阜市文化センター
 三甲美術館
 長良川うかいミュージアム(岐阜市長良川鵜飼伝承館)
 みつばちの家
 原三溪記念室
 岐阜市平和資料室
 抱石庵(久松真一記念館)
ホール・劇場
 岐阜市文化センター
 岐阜市民会館
 県民ふれあい会館(OKBふれあい会館)サラマンカホール
 長良川国際会議場
 ぎふ清流文化プラザ(旧:未来会館)長良川ホール
生涯学習施設
 ハートフルスクエアーG
 岐阜市柳津生涯学習センター

運動施設
岐阜メモリアルセンター
岐阜アリーナ
野球場
長良川球場
岐阜市八ツ草球場
岐阜ファミリーパーク野球場
競輪場
岐阜競輪場
体育館
 岐阜市民総合体育館
 岐阜市南部スポーツセンター
 岐阜市東部体育館
 岐阜市西部体育館
 岐阜市北部体育館
 岐阜市北西部体育館
 岐阜市岐陽体育館 (旧・岐阜市立岐陽中学校体育館)
 岐阜市もえぎの里多目的体育館
 岐阜ファミリーパーク体育館
 岐阜市体育ルーム
 岐阜県福祉友愛アリーナ
プール
 岐阜市南部市民プール
 岐阜市北部市民プール
 岐阜市本荘市民プール
 岐阜県福祉友愛プール
運動場
 厚八運動場 (旧・岐阜市岐南町組合立厚八中学校) ※所在地は岐南町。岐南町との共同管理
 島西運動場
 柳津運動場
 高桑運動広場
 坂巻運動広場
 フィールドかけぼら
 諏訪山運動場
 岐陽運動場 (旧・岐阜市立岐陽中学校跡地)

その他の施設
 岐阜総合庁舎 ※玄関部分のみ保存
 岐阜市勤労会館
 岐阜市勤労者ふれあいセンター(サンライフ岐阜)
 岐阜市もえぎの里
 岐阜市長良川防災・健康ステーション
 柳ケ瀬健康ステーション
 岐阜市少年自然の家
 中山道加納宿まちづくり交流センター
 岐阜市教育研究所

対外関係

姉妹都市・提携都市

海外
姉妹都市

国内
提携都市

その他
岐阜市青少年国際教育夢プロジェクト事業
市内在住の青少年を海外へ派遣。海外の人々とのふれあいを通じ、国際化時代に対応した青少年の育成を図ること、また、国際的視野にたち自らの将来に夢や志をもって生きようとする青少年の育成を図ることが目的。
織田信長サミット
織田信長との関係が深い市町および関係を大切にしている市町の集まり

経済

第三次産業

商業
1960年代は繊維産業が盛んであり、繁華街の柳ヶ瀬には1千もの商店や飲食店が軒を連ね、大変な賑わいがあったという。しかし、海外の安い製品に押されて岐阜市が衰退するのに伴って、岐阜近鉄百貨店や新岐阜百貨店、岐阜パルコ、ジャスコ、ダイエー、長崎屋、タマコシ(センサ)、岐阜メルサと中心市街地の大型商業施設が次々と閉店。名古屋の衛星都市化が加速する中、市は岐阜駅前に開発の軸を移すことを考えている。ただし柳ヶ瀬でも岐阜髙島屋の南地域の約6,500㎡に複合商業施設(柳ヶ瀬グラッスル35)が再開発によって建設された。

主な商業施設
 岐阜髙島屋
 柳ヶ瀬地区で唯一の百貨店。高島屋の子会社である(株)岐阜高島屋が運営。2005年(平成17年)に大規模なリニューアル工事を実施した。リニューアル後の業績は好調で、約160億円にまで落ち込んだ年商を約200億円程度にまで回復させている(2006年)。
 また、2008年には新館(無印良品岐阜高島屋)をオープンさせている。
 岐阜ロフト
 名鉄岐阜駅内にある、大型店舗である。
 ACTIVE-G
 JR岐阜駅構内西側に位置する商業・文化施設。飲食店やスポーツクラブが入居する。
 アスティ岐阜
 JR岐阜駅構内中央・東側に位置する商業施設。成城石井やマツモトキヨシのほか、飲食店や本屋などが入居する。
 岐阜シティ・タワー43
   学習塾や飲食店、衣料品店などが入居する。
 イクト
 名鉄岐阜駅にある商業施設。スーパーマーケットのパレマルシェや衣料品店、英会話教室などが入居する。
 オーキッドパーク
 エディオン、トライアル、ニトリ、セリアなどが入居している複合商業施設。

 マーサ21 - イオン岐阜店を核店舗とする大型ショッピングセンター。
 カラフルタウン岐阜 - イトーヨーカドー柳津店を核店舗とする大型ショッピングセンター。
  MEGAドン・キホーテUNY岐阜店(旧アピタ岐阜店)
 イオン柳津店
 Vタウン長良店 - バロー長良店を核店舗とするショッピングセンター。
 Vタウン芥見店 - バロー芥見店を核店舗とするショッピングセンター。

以前在った商業施設
 岐阜メルサ (ファッション館とグルメ館があり、ファッション館8Fにはコンサートホール(名称:メルサホール)がある。名古屋鉄道系列。2009年閉館。ファッション館は空き店舗、グルメ館はシグザ神田となる。)
 岐阜パルコ(2006年8月20日閉店 跡地はコインパーキング)
 新岐阜百貨店(2005年12月28日閉店 - 解体 - 2007年6月名鉄岐阜駅駅舎新築竣工、跡地には商業施設イクト)
 岐阜近鉄百貨店(現:岐阜中日ビル)
 ダイエー岐阜店(現:ライオンズマンション)
 長崎屋岐阜店(広場として整備される予定)
 岐阜センサ(ファッション専門店ビル):タマコシ(現・平和堂)の倒産による閉店 - 平成29年度(2017年)に解体・更地化された(現プレサンスロジェ岐阜長良橋通り)

本社を置く企業
 運輸業
 岐阜乗合自動車(岐阜バス)グループ
 日の丸自動車(本社・営業所)
 日本タクシー(本社・営業所)
 岐阜名鉄タクシー
 濃飛倉庫運輸
 岐阜観光索道(金華山ロープウェイ)
 アパレル
 水甚
 美濃屋
 製造業
 ナベヤ(鋳物)
 ベンテンドー(製菓)
 ヤマニパッケージ(製紙)
 ハビックス(不織布)
 アピ(養蜂・健康食品・医薬品)
 日本泉酒造(酒造)
 卸売業・小売業・サービス業
 岐阜髙島屋(百貨店)
 平成薬品(医薬品・医療機器卸売り)
 アルフレッサ日建産業(医薬品)
 ユニオン(建設コンサルタント)
 トーカイ(医療・福祉)
 電算システム(情報処理)
 アダチムセン(電気機器販売)
 GIFUSHO(衣類・食品):県立岐阜商業高校が設立した企業)
 ギフライス(米穀卸売)
 ひまわり(コンビニエンスストア)
 岐阜フットボールクラブ(サッカークラブの運営)
 岐阜トヨタ自動車(自動車ディーラー)
 トヨタカローラネッツ岐阜(自動車ディーラー)
 建設業
 大日本土木
 昭和コンクリート工業
 岐阜造園
 金融業
 十六フィナンシャルグループ

拠点を置く企業

生活協同組合
 全労済岐阜県本部

金融機関
本店を設置している銀行・協同組織金融機関は以下のとおりである。
 十六銀行(地方銀行)
 岐阜信用金庫(信用金庫)
 岐阜商工信用組合(信用協同組合)
 イオ信用組合(信用協同組合)
 岐阜県医師信用組合(信用協同組合)
 岐阜県信用農業協同組合連合会(JA農協連)

証券
支店
 三菱UFJモルガン・スタンレー証券
 SMBC日興証券
 大和証券
 野村証券
 みずほ証券
 十六TT証券
 岡地証券
 大徳証券
 大万証券
 豊証券

保険
支社・支店

営業所
 アクサ生命保険
 エヌエヌ生命保険
 大樹生命保険

岐阜市発祥の企業
 双葉社 - 日本の出版社。1948年(昭和23年)岐阜市で創業、1954年(昭和29年)に東京都に本社移転。現在の本社は東京都新宿区。
 ライドオンエクスプレスホールディングス - 銀のさらなどを含む宅配専門のチェーン店を展開する企業。1992年(平成4年)4月に岐阜市にて創業。
 フライト・プラン -かつて存在していた家庭用ゲームソフト開発会社。現在ではアポロソフトとFELISTELLAに分裂している。
 株式会社 タム・タム
 イギン - 婦人フォーマルウェアの製造・販売を行う会社。創業者・井上銀一が岐阜市で既製服(オートクチュール)の販売を行う「井上商店」として1947年(昭和22年)創業。1956年(昭和31年)に法人登記し設立。現在も岐阜市に登記上の本店と岐阜営業所が所在するが、本社機能は東京都にある。

情報通信・生活基盤

マスメディア

新聞社・通信社
地方紙・ブロック紙
岐阜新聞社
中日新聞社 岐阜支社
 中日新聞印刷 岐阜工場 - ※岐阜県(東濃地域除く)および滋賀県・福井県向けの中日新聞・中日スポーツと日刊県民福井を印刷。
中部経済新聞社 岐阜支局
 全国紙
 朝日新聞社 岐阜総局
 毎日新聞社 岐阜支局
 読売新聞東京本社 岐阜支局
 日本経済新聞社 岐阜支局

放送局
テレビ・ラジオ
全国放送および、中京広域圏(東海3県を範囲とする)を放送対象地域とするテレビ放送については、おおむね愛知県瀬戸市にある瀬戸デジタルタワーからの電波を受信して視聴している。なお、市内に所在する岐阜放送・NHK岐阜放送局については、岐阜県を放送対象地域としている。
 岐阜放送
 岐阜放送ラジオ
 NHK岐阜放送局
 総合テレビ・FM放送
 シーシーエヌ(ケーブルテレビ)

また、岐阜市内には、NHK名古屋放送局ラジオ第1放送の予備送信所が設置されており、名古屋親局(NHK鍋田ラジオ放送所)が万が一送信できなくなった場合に運用される。(周波数:729kHz、空中線電力:1 kW)

ライフライン

電力
中部電力パワーグリッド(岐阜支社)

ガス
東邦ガス(岐阜事業所)

教育

大学
国公立
 岐阜大学 :岐阜市柳戸
 岐阜薬科大学 :岐阜市三田洞東
 岐阜市立女子短期大学 :岐阜市一日市場北町

私立
 岐阜聖徳学園大学 :岐阜CP‐岐阜市中鶉、羽島CP‐岐阜市柳津町高桑西
 同 短期大学部 :岐阜市中鶉
 岐阜女子大学 :岐阜市太郎丸
 岐阜保健大学 :岐阜市東鶉
 平成医療短期大学 :岐阜市黒野
 放送大学(岐阜学習センター):岐阜市薮田南(県民ふれあい会館第2棟2階)

専修学校

 石木編物専門学校 ※休校中
 コロムビア・ファッション・カレッジ
 飯原服装専門学校
 岐阜調理専門学校
 城南高等専修学校
 岐阜美容専門学校
 ベルフォートアカデミーオブビューティ
 岐阜歯科衛生専門学校 ※2016年より休校中
 岐阜保健短期大学医療専門学校
 ToBuCo専門学校
 岐阜市医師会看護学校
 大原簿記医療観光専門学校 岐阜校
 大原法律公務員専門学校 岐阜校

高等学校

義務教育学校
国立
 岐阜大学教育学部附属小中学校

中学校

市立
 岐阜市立岐阜清流中学校
 岐阜市立岐阜中央中学校
 岐阜市立本荘中学校
 岐阜市立梅林中学校
 岐阜市立加納中学校
 岐阜市立長森中学校
 岐阜市立長良中学校
 岐阜市立島中学校
 岐阜市立岩野田中学校
 岐阜市立精華中学校
 岐阜市立藍川中学校
 岐阜市立三輪中学校
 岐阜市立岐北中学校
 岐阜市立厚見中学校
 岐阜市立青山中学校
 岐阜市立陽南中学校
 岐阜市立藍川東中学校
 岐阜市立岐阜西中学校
 岐阜市立藍川北中学校
 岐阜市立長森南中学校
 岐阜市立東長良中学校
 岐阜市立境川中学校
私立
 岐阜聖徳学園大学附属中学校
 聖マリア女学院中学校※中高併設
 岐阜東中学校※中高併設
 鴬谷中学校※中高併設

小学校

市立
 岐阜市立岐阜小学校
 岐阜市立明郷小学校
 岐阜市立徹明さくら小学校
 岐阜市立白山小学校
 岐阜市立梅林小学校
 岐阜市立華陽小学校
 岐阜市立本荘小学校
 岐阜市立日野小学校
 岐阜市立長良小学校
 岐阜市立島小学校
 岐阜市立三里小学校
 岐阜市立鷺山小学校
 岐阜市立加納小学校
 岐阜市立加納西小学校
 岐阜市立則武小学校
 岐阜市立西郷小学校
 岐阜市立市橋小学校
 岐阜市立岩小学校
 岐阜市立鏡島小学校
 岐阜市立厚見小学校
 岐阜市立長良西小学校
 岐阜市立長森南小学校
 岐阜市立長森北小学校
 岐阜市立常磐小学校
 岐阜市立木田小学校
 岐阜市立岩野田小学校
 岐阜市立黒野小学校
 岐阜市立方県小学校
 岐阜市立茜部小学校
 岐阜市立鶉小学校
 岐阜市立七郷小学校
 岐阜市立早田小学校
 岐阜市立且格小学校
 岐阜市立芥見小学校
 岐阜市立合渡小学校
 岐阜市立三輪南小学校
 岐阜市立三輪北小学校
 岐阜市立網代小学校
 岐阜市立城西小学校
 岐阜市立藍川小学校
 岐阜市立長良東小学校
 岐阜市立長森西小学校
 岐阜市立芥見東小学校
 岐阜市立岩野田北小学校
 岐阜市立長森東小学校
 岐阜市立柳津小学校
私立
 岐阜聖徳学園大学附属小学校

幼稚園・認定こども園

市立
岐阜市立加納幼稚園
岐阜市立岐阜東幼稚園
私立
中部学院大学・中部学院大学短期大学部附属幼稚園
こばと幼稚園
こばと西幼稚園
こばと第三幼稚園
若葉第一幼稚園
若葉第二幼稚園
若葉第三幼稚園
いづみ中央幼稚園
明照幼稚園
こじか幼稚園
いづみ第二幼稚園
はなぞの幼稚園
ひかり幼稚園
かぐや第一幼稚園
かぐや第三幼稚園
まどか幼稚園
まどか南幼稚園
ゆりかご幼稚園
みのり幼稚園
芥見幼稚園
芥見第二幼稚園
若草第二幼稚園
東海第一幼稚園
東海第二幼稚園
ながら幼稚園
サニーサイドインターナショナルスクール
むつみ幼稚園
長森幼稚園
ながもり第二幼稚園
くるみ幼稚園
岐阜幼稚園
芽含幼稚園
天使幼稚園
ほんごう幼稚園
諏訪幼稚園
岐阜聖徳学園大学附属幼稚園
黒野こども園
認定こども園ながらこどもの森
沖ノ橋認定こども園
加納西認定こども園
ひきえ子ども園
幼保連携型認定こども園カトレヤこども園
ハートンこまづめ認定こども園
清流認定こども園
大洞こども園
認定こども園芽含幼稚園

フリースクール
 児童・思春期デイケア こらっじょ (市民病院内)
 フリースクール Mahalo
 学校法人KTC学園 おおぞら高等学院岐阜校
 特定非営利活動法人 教育・地域交流機構
 NPO法人えん あいぎふ自由学校

自動車学校
指定自動車教習所
 三田洞自動車学校
 聖徳自動車学園

各種学校
 岐阜市医師会准看護学校
 加納高等珠算簿記学校 ※休校中
 中日喫茶調理学院岐阜校
 ホツマインターナショナルスクール(日本語学校)
 岐阜朝鮮初中級学校
 河合塾岐阜校
 岐阜編物専門学院 ※休校中
 いぬい洋裁学院

交通

空港
岐阜市内に空港は存在しない。最寄りの空港は、中部国際空港・名古屋空港である。
中部国際空港へは、名鉄岐阜駅から中部国際空港駅まで結ばれている。

鉄道
岐阜駅から名古屋駅までJRの快速電車で最速およそ20分で行けるため、名古屋方面への通勤・通学には至便である。一方で市内には鉄道空白地帯が多く、市内輸送はバス交通やマイカーに依存している。

中心駅:JR岐阜駅、名鉄岐阜駅

鉄道路線
東海旅客鉄道(JR東海)
 東海道本線:- 岐阜駅 - 西岐阜駅 -
 高山本線:岐阜駅 - 長森駅 -
日本貨物鉄道(JR貨物)
東海道本線:岐阜貨物ターミナル駅
名古屋鉄道(名鉄)
 名古屋本線:- 茶所駅 - 加納駅 - 名鉄岐阜駅
 各務原線:名鉄岐阜駅 - 田神駅 - 細畑駅 - 切通駅 - 手力駅 - 高田橋駅 -
 竹鼻線:- 柳津駅 -
2005年(平成17年)3月までは岐阜市内線や名鉄揖斐線、名鉄美濃町線、名鉄田神線があった。(通称600V線区)

バス

路線バス

 岐阜バス
 岐阜市コミュニティバス
 名阪近鉄バス:柳津町とその周辺のみ

かつては名鉄バス、岐阜市交通事業部(岐阜市営バス)が市内を運行していたが、2004年9月と2005年3月にそれぞれ廃止され、路線は共に岐阜バスに譲渡された。

道路

高速道路
中日本高速道路(NEXCO中日本)
 東海北陸自動車道
(各務原市)- (4)岐阜各務原IC(料金所は各務原市) - 蘇原BS -(関市)
 東海環状自動車道
(関市)- (11-1)岐阜三輪スマートIC -(山県市)- 岐阜IC(未供用) -(本巣市)
他に名神高速道路・岐阜羽島IC(羽島市)も利用できる。

国道
国道21号(中山道)
国道22号(岐阜街道。美濃路。重複区間)
国道156号(郡上街道)
国道157号
国道248号
国道256号
国道303号

県道
主要地方道

一般県道

市内道路通称名

道の駅
道の駅柳津(岐阜県道1号岐阜南濃線沿い)

観光
かつてのミス岐阜・ミス長良川にあたる「ぎふ長良川メイツ」が、岐阜市のイメージアップと観光PRに務めている。

名所・旧跡

主な城郭
 岐阜城(稲葉山城、国の史跡)・金華山
 加納城跡(国の史跡)
 鷺山城跡
 黒野城跡(市の史跡)
 賀夫良城(市指定史跡・金神社)
 長森城跡
 切通陣屋跡(長森城と同一箇所)
 川手城跡
 上茜部城跡
 柳津城跡
 高桑城跡
主な寺院
金鳳山正法寺: 金華山の麓にある寺院。この寺院には大仏堂があり、そこにある大仏(岐阜大仏)は奈良・鎌倉と並び日本三大仏の一つと言われている。大仏は1832年(天保3年)に作られたもので、かご大仏としては日本一の大きさを誇る。
常在寺: 日蓮宗妙覚寺派の寺院。1450年(宝徳2年)に守護代の斎藤妙椿により建立される。本尊は文殊菩薩。斎藤氏は斎藤道三のころに下克上により美濃国の国主となる。常在寺は斎藤氏の菩提寺となっており、墓所や道三、斎藤義龍の肖像画(いずれの肖像画も国の重要文化財に指定)なども所蔵されている。
瑞龍寺
乙津寺:おっしんじ(鏡島弘法): 岐阜市鏡島にある臨済宗の古刹で、738年に行基菩薩が開山した。通称名の「鏡島弘法」の方が一般に知られている。十一面千手観音像をはじめ文化財を多数所有している。
法華寺(三田洞弘法)
雄総山護国之寺:ゆうそうさん ごこくしじ: 岐阜市長良雄総にある高野山真言宗の寺で、寺伝によれば746年に聖武天皇の勅願により建立された。岐阜市内唯一の国宝「金銅獅子唐草紋鉢」をはじめ岐阜県・岐阜市指定の各種の文化財を所有している。
金粟山大龍寺: 岐阜市粟野、別名「高富大龍寺」「だるま観音」。
美江寺: 岐阜市美江寺町、天平年間の開山。
延算寺: 岐阜市岩井、別名「岩井山かさ神」「瘡神薬師」
真長寺 (三輪釈迦)
崇福寺: 岐阜市長良福光、織田信長ゆかりの寺
願成寺: 岐阜市大洞、国の天然記念物の中将姫誓願桜が境内にある。
玉性院: 節分の日の2月3日に行われる節分つり込み祭りが有名。この祭りは赤鬼に扮した厄男を神輿に、お福に扮した厄女を御所車に乗せ、おはらいをして無病息災を祈るもの。厄払い祈祷の豆まきは昼ごろから随時行われる。また、節分期には豆まきの宣伝と交通安全を推進するために、巨大な赤鬼の張りぼてを立てている。
岐阜別院
岐阜市西野町 - 浄土真宗本願寺派(西本願寺)の本願寺岐阜別院
岐阜市小熊町 - 真宗大谷派(東本願寺)の真宗大谷派岐阜別院
善光寺(岐阜善光寺): 伊奈波神社に隣接。
妙照寺:身延山久遠寺を総本山とする日蓮宗の寺院。慶長5年(1600年)に岐阜中納言織田秀信公より竹中半兵衛重治の屋敷跡であるに寄進され移転した。松尾芭蕉は貞享5年(1688年)6月に訪れて約1ヶ月滞在した。
震災紀念堂:濃尾地震の犠牲者の慰霊施設。
主な神社
伊奈波神社: 金華山山麓にある神社。西暦85年(景行天皇14年)の時代に創立されたと言われ、1900年以上の歴史を持つ。主祭神は五十瓊敷入彦命。毎年4月の第一土曜日には例祭の宵宮がある。初詣スポットとして多くの人びとを集める。近年、茶室を増設。美濃の国の三ノ宮。
加納天満宮: JR岐阜駅の南側ほど近いところにある。15世紀、文安の時代に土岐の長臣斎藤帯刀左衛門利永により立てられた。10月には天満まつりがある。他の天満宮同様、菅原道真を祀る。
金神社: 岐阜市中心部にある神社。金大神の鎮座は成務天皇の時代(西暦135年)と伝える。境内には古墳「賀夫良城」があり物部氏である物部臣賀夫良命がこの地に赴任し国府に定め、金大神を崇拝されたと伝えられている。現在、主祭神は、渟熨斗姫命。商売繁盛のご利益があるとして市民から信仰を集めている。近年、神社境内の整備も進み、正月・祭礼日には多くの人が訪れ、11月23日の新嘗祭には「こがねさんの秋まつり」を行い、市民に親しまれている。: 金公園と文化センターは隣接している。
橿森神社: 岐阜市中心部にある神社。夫婦和合、子供の神社として知られている。祭神の市隼雄命は五十瓊敷入彦命と渟熨斗姫命の子である。
岐阜護國神社
長良天神神社
葛懸神社: 裸祭りの池ノ上みそぎ祭で知られる。
溝旗神社
手力雄神社: 岐阜市東部に鎮座する神社。火薬や花火を仕込んだ神輿を、裸男が火の粉を浴びつつ担ぐ豪壮な「手力の火祭」で有名。
伊波乃西神社(日子坐命陵)
三輪神社
茜部神社
本荘神社
天神神社
若江神社
鶉田神社
方県津神社
津神社
縣神社
比奈守神社
加納八幡神社

主なキリスト教会
芥見キリスト教会:同盟福音基督教会
インマヌエル岐阜キリスト教会:イムマヌエル綜合伝道団
華陽教会:日本基督教団
長良キリスト教会:日本同盟基督教団
岐阜グレイスチャーチ(長良キリスト教会伝道所):日本同盟基督教団
岐阜加納教会:日本キリスト改革派教会
岐阜教会:日本キリスト教会
岐阜教会:在日大韓基督教会
岐阜教会:聖イエス会
岐阜キリスト教会:同盟福音基督教会
岐阜グレースキリスト教会
岐阜聖書バプテスト教会:日本バプテスト・バイブル・フェローシップ
岐阜聖パウロ教会:日本聖公会
岐阜バプテスト教会:日本バプテスト連盟
聖泉キリスト教会
クリスチャン・コミュニティー・チャーチ
ハレルヤチャーチ岐阜:日本福音ペンテコステ教団
ヨハン岐阜キリスト教会
TLEA岐阜教会
主なイスラム教モスク
岐阜モスク
主な遺跡
 琴塚古墳(国の史跡)

観光スポット
自然
金華山 - 金華山ドライブウェイ(天気が良いと、名古屋市や伊勢湾方面まで見渡せる)
長良川
長良川鵜飼
小紅の渡し
公園
岐阜公園
梅林公園
岩戸公園
島南公園
畜産センター
岐阜ファミリーパーク
長良公園
清水緑地
湊コミュニティ水路
宿場町
中山道
53.加納宿
54.河渡宿
湊町
川原町
温泉
 長良川温泉(源泉は岐阜市北部三田洞地区)
 三田洞神仏温泉
繁華街・歓楽街
 柳ヶ瀬(商店街)
 金津園(日本三大ソープ街の一つである西日本最大級のソープランド街。岐阜駅南側にある)
 玉宮町

文化・名物

祭事・催事
主な祭事・催事
 美江寺まつり (3月の第1日曜日)
 岐阜まつり(4月5日)
 道三まつり(4月の第1土曜と翌日日曜)
 手力の火祭(4月の第2土曜日と8月の第2日曜日)
 高橋尚子杯ぎふ清流ハーフマラソン(4月の第3又は第4日曜日)※日本のハーフマラソンで初めてワールドアスレティックスのゴールドラベルを獲得。
 全国選抜長良川中日花火大会(7月最終土曜日)
 長良川全国花火大会(8月第一土曜日)
 長良川薪能(8月)
 ぎふ信長まつり(10月の第1土曜と翌日日曜)
 池ノ上みそぎ祭(12月の第2土曜)
 岐阜フラッグアート展
 全日本学生落語選手権・策伝大賞
 ぎふアジア映画祭(9月から12月ごろ)
 こよみのよぶね(冬至の夜、長良橋付近の長良川で行われる)
 長良川おんぱく
 せんい祭
 全国エンタメまつり
 問屋EXPO

盆踊り
盆踊りのレパートリーには、荻野目洋子のダンシング・ヒーローに合わせて「1・2・3・4の掛け声にあわせて鉄砲を撃つ」風習がある。岐阜市の一部の学校では、運動会の演目で同曲を踊り、そこで指鉄砲の振り付けを習う。

伝統芸能
 落語-落語の祖と言われている安楽庵策伝が生まれた岐阜市は落語発祥の地とされている。毎年全日本学生落語選手権・策伝大賞という落語の全国大会が開催されている。
 狂俳-岐阜公園には「狂俳発祥の地」碑があることから発祥の地とされている。

名物・名産
 岐阜提灯
 岐阜和傘
 岐阜うちわ
 美濃筒引き本染め
 若鮎(鮎菓子) - 長良川の鵜飼にちなんで鮎を形どった銘菓。カステラ生地で求肥を包んだものやせんべい、あられなど種類もさまざま。
 枝豆まんじゅう - 枝豆を餡に使った薄皮まんじゅう
 柿羊羹
 みょうがぼち
 いかだばえ - 寒バエの佃煮。丸ごと食べられる。
 鮎 - 塩焼き、刺身、一夜干し、昆布巻きなど様々な調理方法がある。
 ベトコンラーメン
 天ぷら中華
 冷やしたぬきそば - 市内蕎麦店「更科」が発祥のソウルフード。

音楽
岐阜県交響楽団

スポーツチーム

著名人

出身者
 政治家・官僚
 武藤容治(衆議院議員、自民党)
 松田岩夫(参議院議員、自民党)
 野田卯一(元建設大臣、元経済企画庁長官、元衆議院議員、自民党)
 渡辺嘉蔵(元衆議院議員、社会党)
 古田肇(岐阜県知事)
 梶原拓(元岐阜県知事)
 上松陽助(元岐阜県知事、元岐阜市長)
 舩後靖彦(参議院議員)
 若山貴嗣(岐阜市議会議員、岐阜放送元アナウンサー)
 園田康博(元衆議院議員、民主党)
 若井敦子(岐阜県議会議員、西濃運輸空手道部監督)
 吉本明子(中央労働委員会事務局長、元人材開発統括官、元愛知県副知事、元小松市助役)
 松本太(外交官、駐イラク大使)
 実業家
 藍川清成(愛知電気鉄道社長、名古屋鉄道社長)
 各務鎌吉(東京海上火災保険社長、会長)
 垣見吉彦(サントリープロダクツ社長、サントリー生命科学財団理事長)
 西岡徹人(SUNSHOW GROUP代表)
 原富太郎(横浜興信銀行頭取)
 山本亜土(名古屋鉄道会長)
 吉田勝利(岐阜フットボールクラブ(FC岐阜)取締役、サッカー解説者)
 森田敬和(クイズ解答者)
 学界
 川島武宜(法学者「日本人の法意識」)
 川出敏裕(刑事訴訟法学者、東京大学教授)
 酒井正三郎(経済学者、名古屋大学名誉教授)
 大栗博司(理論物理学者)
 中井猛之進(植物学者、東京帝国大学教授、国立科学博物館館長)
 画家
 北蓮蔵(洋画家)
 加藤栄三(日本画家)
 加藤東一(日本画家)
 川崎小虎(日本画家)
 写真家
杉山宣嗣
 作家
 小島信夫
 塩谷鵜平(俳人)
 森田草平
 なるせゆうせい(脚本家)
 奥田英朗
 林雄介(作家、政治評論家)
 漫画家
 雷句誠(金色のガッシュ!!)
 新田朋子
 清原なつの
 本田恵子
 あいざわ遥
 山田貴敏(Dr.コトー診療所)
 白井カイウ(約束のネバーランド)
 映画監督
 篠田正浩(映画監督)
 神山征二郎(映画監督)
 デザイナー
 日比野克彦(アート)
 山本寛斎(ファッションデザイナー)
 けみ芥見(芸術家、ファッションデザイナー、アートディレクター)
 建築家
 西澤徹夫 - 建築家
 棋士
 山口仁子梨(将棋女流棋士)
 山口稀良莉(将棋女流棋士)
 岩佐美帆子(将棋女流棋士)
 土田正光(囲碁棋士)
 石榑郁郎(囲碁棋士)
 声優
 立花慎之介
 美名
 タレント
 ドーキンズ英里奈
 やながせゆっこ
 林詩遥子
 西田有沙
 Mr.マリック(マジシャン)
  アイドル
 奈月(グラビアアイドル、旧芸名:奈月セナ)
 熊田曜子(グラビアアイドル)
 八代みなせ(グラビアアイドル)
 古田愛理(グラビアアイドル)
 長尾しおり(SUPER☆GIRLSメンバー)
 伊藤寧々(元乃木坂46メンバー)
 堀未央奈(元乃木坂46メンバー)
  芸能人
 中条きよし(俳優、歌手)
 あいざき進也(歌手)
 柳家燕弥(落語家)
 酒井雲(浪曲師)
 綾野剛(俳優)
 伊藤英明(俳優)
 岡田奈々(女優、元アイドル歌手)
 ブルボンヌ(ドラァグクイーン、エッセイスト)
 長谷部優(歌手、DRMのメンバー)
 見田村千晴(シンガーソングライター)
 江崎普子(1986年ミス・ユニバース日本代表)
 スポーツ選手
 高橋尚子(マラソン選手)
 青木沙弥佳(短距離選手)
 早田俊幸(長距離走、マラソン選手)
 高木守道(プロ野球選手、監督)
 勅使川原郁恵(ショートトラックスピードスケート選手)
 和田一浩(野球選手)
 岩田慎司(野球選手)
 青木高広(野球選手)
 森祇晶(野球選手、監督、野球解説者)
 髙橋純平(野球選手)
 中神拓都(野球選手)
 朝倉健太(プロ野球選手)
 赤塚瑞樹(野球選手)
 森山泰行(サッカー選手)
 片桐淳至(サッカー選手)
 高原寿康(サッカー選手)
 下川健一(サッカー選手)
 羽田一平(サッカー選手)
 鈴木亨(ゴルフ選手)
 三浦恵子(ホッケー選手)
 坪井保菜美(新体操選手)
 東明有美(サッカー選手)
 今井月(競泳選手)
 飯田将成(格闘家、元プロボクサー)
 清水綾乃(ライフル射撃選手、陸上自衛官)
 中嶋茜(ゴールボール選手)
 村瀬心椛(スノーボーダー)
  アナウンサー
 中尾晃一郎
 梅田淳
 青山紀子
 粕谷康太郎
 鷲見玲奈(岐阜市プロモーション大使)
 小野厚徳(Talk company代表、元ブルームバーグテレビジョンのアンカーマン、元ショップチャンネルのキャスト)
 林美玖

ゆかりの人物
 尚庸流永井家 : 加納藩主

名誉市民
岐阜市名誉市民条例および岐阜市名誉市民条例施行規則により名誉市民章が贈呈された人物。

岐阜市を舞台にした作品
 音楽
 柳ヶ瀬ブルース(1966年)(美川憲一)
 長良川艶歌(1984年)(五木ひろし)
 金津園(2013年)(鳴ル銅鑼)
 映画
 柳ヶ瀬ブルース(1967年 東映) 監督 村山新治、脚本 成澤昌茂、音楽 八木正生、主演 梅宮辰夫
 ルドルフとイッパイアッテナ (劇場アニメ)(斉藤洋)
 小説
 篝火(川端康成)
 南方の火(川端康成)
 美濃(小島信夫)
 児童文学
 ルドルフとイッパイアッテナ(斉藤洋) - 主人公の黒猫ルドルフがかつて住んでいた街が岐阜市である。本作でルドルフが岐阜に住んでいたころに行った岐阜城や、金華山ロープウェーから岐阜市内の街並みを眺めている描写が描かれている他、作品発表当時(1987年)はまだ走っていた名鉄岐阜市内線(2005年に廃止)も登場している。
また、次作の『ルドルフともだちひとりだち』では、ルドルフは東京(江戸川区)から首都高速7号線、東名高速道路、国道22号を経由して岐阜市へ帰って来る。
 漫画・アニメ・ライトノベル
 恋愛ラボ
 みそララ
 僕らはみんな河合荘 - 宮原るり
 僕は友達が少ない - ちなみに原作者の平坂読の出身地も岐阜県である。
 変人のサラダボウル
 聲の形 - メインの舞台は大垣市であるが一部岐阜市をモデルとした風景が作中に登場している。
 小市民シリーズ
 安達としまむら
 虹いろイヤリング(下川香苗)
 君と歩かなかった青春(水沢菜穂子)

その他
 岐阜市まちなか博士認定試験 - 岐阜市のご当地検定
 日本の音風景100選:長良川の鵜飼
 車のナンバープレートは岐阜ナンバーで、岐阜市のほか、美濃地方で使われている。
 NTTの市外局番は058(岐阜MA。各務原市や羽島市、羽島郡と同じ)。
市内中心部から4kmほど離れた鷺山地区は、第二次世界大戦終戦後の1948年ごろから市が復興市営住宅として整備したが、入居優先で地番や住所を整備しなかったため、同番地(1769-2番地)に250世帯400人以上が暮らしている。地区内では公的文書には使用出来ない6つの独自町名(通称町名)が存在していた。2019年2月4日、住居表示実施により隣接する地区を含め鷺山南に変更。
鷺山1769の2独自(通称)町名
 鷺山玉川町
 鷺山白鷺町
 鷺山向井町
 鷺山緑ヶ丘
 鷺山中洲

脚注

注釈

出典

関連項目

 日本の地方公共団体一覧
 日本の市町村の廃置分合

外部リンク

行政

観光
 岐阜城盛り上げ隊、岐阜城ボランティア団体
 岐阜市digital archive

ソーシャルメディア

岐阜県の市町村
都道府県庁所在地
中核市
城下町
1889年設置の日本の市町村

岐阜市


Neococcyx mccorquodalei is a prehistoric bird, known from postcranial remains from the late Eocene (Chadronian) of Canada.

References

Eocene birds

Neococcyx


Suazoid, indijanska kultura na Malim Antilima, nastavak kulture Troumassoid, datira između 1000. ili 1100. i 1400. Nedavna istraživanja vršena su 1990.-tih 2000.-tih godina na lokalitetu Heywoods na Barbadosu, gdje je pronađena lončarija i tragovi gradnji kuća.

Područje Heywoodsa naseljeno je još i pred-keramičkog razdoblja a Suazoidu su prethodili periodi Troumassoid (500-1000 n.e.) i Saladoid (500 pr. Kr.- 500 n.e.). Keramika Suazoida je grublja i jednostavnija od njezinih prethodnika, a glavna joj je namjena priprema kasave. Oruđe se izrađivalo od školjaka.

Literatura
 Drewett, P. L., 1993, 'Excavations at Heywoods, Barbados, and the Economic Basis of the Suazoid Period in the Lesser Antilles'. Proceedings of the Prehistoric Society 59, 113-37.

Vanjske veze
 Mary Hill Harris: Pottery from Heywoods, Barbados
 Prehistoric Settlement Patterns on St. Vincent, West Indies

Indijanske kulture
Indijanska plemena
Historija Barbadosa

Suazoid


Pokrajina Cagliari (v italijanskem izvirniku Provincia di Cagliari [provìnča di kàljari], v sardinščini Provintzia de Casteddu [provìncja de kastèdu]), je bila ena od osmih pokrajin, ki so sestavljale italijansko deželo Sardinija. Na severu je mejila s pokrajinami Nuoro, Ogliastra in Oristano, na vzhodu in jugu s Sredozemskim morjem in na zahodu s pokrajinama Carbonia - Iglesias in Medio Campidano.

Večje občine

Glavno mesto je Cagliari, ostale večje občine so (podatki 31.12.2008):

Naravne zanimivosti

Značilnost pokrajine je dolgo zaporedje različnih plaž. Ene so prekrite s finim peskom, ki je večinoma popolnoma bel, ponekod pa zlatorumen do rdečkast. Nekatere plaže pa niso peščene, ampak posute z gruščem in skalami. Vse so turistično opremljene in lahko dosegljive.

Glavna zaščitena področja v pokrajini so:
 Narodni park Golfo di Orosei e Gennargentu (Parco nazionale del Golfo di Orosei e del Gennargentu)
 Narodni park Sulcis (Parco del Sulcis)
 Krajinski park Monte Linas - Oridda - Marganai (Parco del Monte Linas - Oridda - Marganai)
 Krajinski park Sette Fratelli - Monte Genas (Parco dei Sette Fratelli - Monte Genas)
 Krajinski park Molentargius - Saline (Parco regionale Molentargius - Saline)
 Morski rezervat Capo Carbonara (Area naturale marina protetta Capo Carbonara)

Glej tudi Naravne vrednote Sardinije

Zgodovinske zanimivosti

V raznih krajih Sardinije so še vidne hiše v starem slogu teh krajev. Bile so velike, saj so si tudi manj premožni ljudje lahko dovolili gradbeni material: zidne in strešne opeke so bile iz zmesi blata in nato posušene na soncu. Hiše so po navadi s treh strani obkrožale notranje dvorišče in vrt z vodnjakom ali cisterno. Četrta stran dvorišča se je odpirala na pašnik ali večjo njivo. V pritličnih prostorih so bili hlevi, drvarnica, kuhinja (imenovana "prostor za peko kruha"), prostor za odlaganje odpadkov, stranišče in pralnica. V prvem nadstropju so bili bivalni prostori, predvsem velike sprejemnice, dnevne sobe in spalnice. Na podstrešju so se hranile zaloge živil in povrtnine. V bogatejših hišah so bili stropi bivalnih prostorov poslikani s freskami in podovi so bili tlakovani s ploščicami, ki so oblikovale geometrične vzorce. Nekatere so imele dve nadstropji za bivalne prostore.

Viri

 Istituto Nazionale di Statistica
 Parchi e aree protette in Italia, Touring Club Italiano, 2003
 Lessico Universale Italiano Treccani 1968-1986

Bivše pokrajine Italije

.
Sardinija

Cagliari (pokrajina)