Seul rəsmi olaraq Seul Xüsusi Şəhəri ()— Cənubi Koreyanın ən böyük metropolu və paytaxtıdır. Seul 9,7 milyon nəfər əhaliyə sahibdir və ətrafdakı İnçon metropolu və Gyeonggi vilayəti ilə Seul Paytaxt Bölgəsinin mərkəzini təşkil edir. Qlobal şəhər olaraq qəbul edilən Seul, 2014-cü ildə dünyanın ən böyük metropoliten iqtisadiyyatı olan Tokio, Nyu York və Los Angelesdən sonra 4-cü oldu. 2017-ci ildə Seulda yaşayış dəyəri dünya miqyasında 6-cı sırada yer aldı.

Qannam və Digital Medya Şəhəri mərkəzli böyük texnologiya mərkəzləri ilə Seul Paytaxt Ərazisi, Samsung, LG və Hyundai daxil olmaqla 14 Fortune Global 500 şirkətinin qərargahına ev sahibliyi edir. Metropolis, qlobal konfransların aparıcı beş ev sahibliyindən biri olaraq qlobal işlərdə böyük təsir göstərir. Seul 1986 Asiya Oyunlarına, 1988 Yay Olimpiya Oyunlarına, 2002 FIFA Dünya Kubokuna (Yaponiya ilə) və 2010 G-20 Seul sammitinə ev sahibliyi etdi.

Seul, Bekçe, Çoson, Koreya İmperiyası, Qoryo (ikinci dərəcəli paytaxt olaraq) və hal-hazırda Cənubi Koreya da daxil olmaqla müxtəlif Koreya əyalətlərinin paytaxtı idi. Strateji olaraq Han çayı boyunca yerləşən Seulun tarixi, e.ə. 18-də Koreyanın Üç Krallığından biri olan Bekçe xalqı tərəfindən qurulduğu zaman iki min ildən çoxdur. Bu şəhər daha sonra Çoson sülaləsi dövründə Koreyanın paytaxtı olaraq təyin edildi. Seul dağ və təpə mənzərəsi ilə əhatə olunmuşdur, şəhərin şimal kənarında Buxan dağı yerləşir. Seul Paytaxt Bölgəsində beş UNESCO Dünya Mirası var: Çanqdok Sarayı, Hvasonq qalası, Conqmyo ziyarətgahı, Namhansansong və Joseon sülaləsinin Kral Türbələri.

Etimologiya
Şəhər keçmişdə Wiryeseong (kor: 위례성; Hanja: 慰 禮 城, Bekçe dövründə), Hanyanq (한양; 漢陽, Qoryo dövründə), Hansonq (한성; 漢城, Çoson dövründə) adları ilə tanınmışdır. Yaponiyaya ilhaq dövründə Keijō (京城) və ya Qyonqsonq (경성). Yaponiyanın Koreyanı ilhaq etməsi zamanı, İmperator hakimiyyət orqanları tərəfindən Hansonq (漢城) hanja '漢' ilə qarışıqlığın qarşısını almaq üçün Keijō (京城) adlandırıldı (qədim bir Koreya sözünün "böyük" mənasını verən Han (한) tərcüməsi). Çinlilərə və yapon dilində Han xalqına və ya Han sülaləsinə "Çin" terminidir.

II Dünya Müharibəsi və Koreyanın qurtuluşundan sonra şəhər qədim Sorabol (Koreya: 서라벌; Hanja: 徐 羅 伐) sözündən qaynaqlandığı düşünülən "paytaxt şəhər" mənasını verən Koreya sözündən yaranan indiki adını aldı. , əvvəlcə Silla'nın paytaxtı Qyonqcu'ya istinad edildi. Qədim Qyonqcu, sənədlərdə Çin tipli Qımsonq adı ilə də tanınırdı (金城, hərfi mənası "Qızıl Qala ya da Şəhər" və ya "Metal Qala ya da Şəhər"), lakin yerli Koreya stilindəki Seorabeol Geumseong-la eyni mənaya sahib olub olmadığı aydın deyil.

Koreyadakı əksər yer adlarından fərqli olaraq "Seul" un müvafiq bir hənjəsi yoxdur (Koreya dilində istifadə olunan Çin simvolları). 18 yanvar 2005-ci ildə Seul hökuməti rəsmi adını Çin hərflərindəki tarixi Hanchengdən (sadələşdirilmiş Çin dili: 汉城; ənənəvi Çin dili: 漢城; Pinyin: Hànchéng) Shou'er (sadələşdirilmiş Çin dili: 首 尔; ənənəvi Çin dili: 首 爾; pinyin: Shǒu'ěr).

Tarix
İndiki Seulun yerləşdiyi Han Çayı sahəsinin məskunlaşması eramızdan əvvəl 4000-ci illərdə başlamışdır.

Seul ilk olaraq müasir Seulun şimal-şərq bölgəsindəki Bekçe'nin (e.ə. 18-də qurulmuş) paytaxtı Wiryeseong olaraq qeyd olunur. Bu vaxtdan bəri ərazidə bir neçə şəhər divarları qalmışdır. Seulun cənub-şərqində yerləşən bir torpaq divar olan Pungnaptoseong, əsas Wiryeseong yerində olduğuna inanılır. Üç Krallığın bu strateji bölgə uğrunda mübarizə apardığı zaman, nəzarət V əsrdə Bekçe'dən Koquryo'ya, VI əsrdə Koquryo'dan Silla'ya keçdi.

11-ci əsrdə Birləşmiş Silla'dan sonra gələn Qoryo, Seulda "Cənubi Paytaxt" olaraq adlandırılan bir yaz sarayı inşa etdi. Yalnız bu dövrdən etibarən Seul daha böyük bir yaşayış məntəqəsinə çevrildi. Çoson Qoryo'nun yerinə gəldikdə, paytaxt Seul'a (Hanyanq ya da Hansonq kimi də bilinir) köçürüldü və burada sülalənin süqutuna qədər qaldı. 14-cü əsrdə inşa edilmiş Qyonbok Sarayı, 1592-ci ilə qədər kral iqamətgahı kimi xidmət etmişdir. Digər böyük saray, 1405-ci ildə inşa edilmiş Çanqdokqunq, 1611–1872-ci illərdə əsas kral sarayı kimi xidmət etmişdir. Çoson adını Koreya İmperiyası ilə dəyişdirdikdən sonra 1897, Huanqsonq da Seulu təyin etdi.

Əvvəlcə şəhər, vətəndaşlarını vəhşi heyvanlardan, oğrulardan və hücumlardan qorumaq üçün kütləvi bir dairəvi daş divarla əhatə olunmuşdu. Şəhər bu divarların kənarında böyüdü və divar artıq dayanmasa da (Bugaksan dağı boyunca (kor: 북악산; Hanja: 北岳 山), şəhərin mərkəzindən şimalda), qapılar Seul şəhər mərkəzinin yaxınlığında qalır; Sungnyemun (ümumi olaraq Namdeymun kimi tanınır) və Hınqincimun (ümumi olaraq Donqdemun kimi tanınır). Çoson sülaləsi dövründə Bosinqak çanağında böyük zənglərin çalınması ilə birlikdə hər gün qapılar açıldı və bağlanıldı. 19-cu əsrin sonlarında, yüz illərlə davam edən təcriddən sonra Seul qapılarını xaricilərə açdı və modernləşməyə başladı. Seul, Edison Illuminating Company tərəfindən tikilən kral sarayında elektrik enerjisi tətbiq edən Şərqi Asiyada ilk şəhər oldu və on il sonra Seul elektrik küçə işıqlarını da tətbiq etdi. İnkişafın böyük bir hissəsi Fransa və ABŞ kimi xarici ölkələrlə ticarətlə əlaqəli idi. Məsələn, Seul Elektrik Şirkəti, Seul Elektrikli Trolley Şirkəti və Seul Təzə Bulaq Su Şirkəti, hamısı Koreya ilə ABŞ arasında ortaq idi. məxsus müəssisələr. 1904-cü ildə Angus Hamilton adlı bir Amerikalı şəhərə gələrək "Seulun küçələri möhtəşəm, geniş, təmiz, heyranedici bir şəkildə düzəldilmişdir və yaxşı qurulmuşdur. Dar, çirkli zolaqlar genişləndirilmiş, kanalizasiya kanalları örtülmüş, Seul, Şərqin ən yüksək, ən maraqlı və ən təmiz şəhərinə çevrilmək üçün ölçülə bilən məsafədədir."

1910-cu ildə ilhaq müqaviləsindən sonra Yaponiya Koreyanı birləşdirdi və şəhərin adını Kyonqsonq (Korey dilində "Kyonqsonq", yapon dilində "Keijo") verdi. Yapon texnologiyası idxal edildi, şəhər divarları götürüldü, bəzi qapılar yıxıldı. Yollar asfaltlandı və Qərb tipli binalar tikildi. İkinci Dünya Müharibəsinin sonunda şəhər ABŞ qüvvələri tərəfindən azad edildi.

1945-ci ildə şəhər rəsmi olaraq Seul adlandırıldı və 1949-cu ildə xüsusi şəhər olaraq təyin edildi.

Koreya müharibəsi dövründə Seul Sovet / Çin dəstəkli Şimali Koreya qüvvələri ilə Amerikanın dəstəklədiyi Cənubi Koreya qüvvələri arasında bir neçə dəfə əl dəyişdirdi və müharibədən sonra şəhərə böyük ziyan vurdu. Paytaxt müvəqqəti olaraq Busana köçürüldü. Geniş ziyan hesablamalarından birində deyilir ki, müharibədən sonra ən az 191.000 bina, 55.000 ev və 1.000 fabrika xarabadır. Bundan əlavə, müharibə zamanı Seula daxil olan bir qaçqın seli şəhərin və metropol bölgəsinin əhalisini şişirdərək 1955-ci ilə qədər 1,5 milyona çatmışdı.

Müharibədən sonra Seul yenidənqurma və modernləşməyə diqqət ayırmağa başladı. Cənubi Koreyanın iqtisadiyyatı 1960-cı illərdən sürətlə böyüməyə başladıqca, urbanizasiya da sürətləndi və işçilər Seula və digər böyük şəhərlərə köçməyə başladılar. 1970-ci illərdən etibarən Seulun ətraf ərazilərindən bir sıra şəhər və kəndləri birləşdirdiyi üçün Seul inzibati ərazisinin ölçüsü xeyli genişləndi.

1972-ci ilə qədər Seul, 1948-ci ilin Şimali Koreya konstitusiyasının 103-cü maddəsində göstərildiyi kimi Şimali Koreya tərəfindən de-yure paytaxtı olaraq sayılırdı.

Seul, 1986 Asiya Oyunlarına və 1988 Yay Olimpiya Oyunlarına ev sahibliyi etdi və 2002 FIFA Dünya Kubokunun keçirildiyi yerlərdən biri oldu

Coğrafiya

Seul Cənubi Koreyanın şimal-qərbindədir. Seul 605,25 km² (233,69 sq mi), təxminən 15 km (9 mi) radiusda, təxminən Han çayı ilə şimal və cənub hissələrə bölünmüşdür. Han çayı və ətrafı Koreya tarixində mühüm rol oynadı. Koreyanın Üç Krallığı, çayın Çinə (Sarı dəniz yolu ilə) ticarət yolu olaraq istifadə edildiyi bu ərazini nəzarətə götürməyə çalışdı. Çay artıq gəmiçilik üçün fəal şəkildə istifadə edilmir, çünki çay hövzəsi iki Koreyanın sərhədində, mülki girişinə qadağa qoyulub. Tarixən, şəhər Seulun mərkəzi dörd əsas dağ arasında: Buqaksan, İnvanqsan, Naksan və Namsan arasında uzanan Seul qalası divarı ilə əhatə olunmuş Çoson sülaləsi dövründə idi. Şəhər səkkiz dağla, eyni zamanda Han çayı düzünün və qərb bölgələrinin daha səviyyəli torpaqları ilə həmsərhəddir. Coğrafiyasına və iqtisadi inkişaf siyasətinə görə Seul çox mərkəzli bir şəhərdir. Çoson sülaləsinin köhnə paytaxtı olan və əsasən Conqno Bölgəsi və Cunq Bölgəsini əhatə edən ərazi, şəhərin tarixi və siyasi mərkəzini təşkil edir, lakin məsələn, şəhərin maliyyə paytaxtı Yeouidoda, iqtisadi paytaxtı isə Qannam Bölgəsidir.

İqlim
Seulda mussonların təsiri altında olan nəmli bir kontinental iqlim var (Köppen: Dwa). Həddindən artıq şərq Asiyada olan iqlim, il ərzində temperatur və yağıntılarda böyük dəyişikliklərlə rütubətli subtropik kimi təsvir edilə bilər. (Cwa, −3 °C izotermi ilə). Seul şəhərətrafı şəhər istilik adası təsirinə görə ümumiyyətlə Seulun mərkəzindən daha soyuqdur. Yaylar isti və rütubətlidir, Şərqi Asiya mussonu iyundan sentyabr ayınadək baş verir. Ən isti ay olan Avqust ayı ortalama yüksək və aşağı 32,6 və 23,4 °C (91 və 74 °F) isti və mümkün olan daha yüksək temperatur var. İstilik indeksi dəyərləri yay hündürlüyündə 40 °C-dən (104.0 °F) aça bilər. Qışlar olduqca qısa, lakin ümumiyyətlə yanvar ayının ən yüksək və aşağı temperaturları 1,5 və −5,9 °C (34,7 və 21,4 °F) ilə dondurulmağa qədər soyuqdur və ümumiyyətlə yaydan daha quraqdır, ildə ortalama 24.9 gün qar yağır. Bəzən, temperatur yanvar-fevral aylarının ortasında qış dövründə −10 °C (14 °F) altına, bəzi hallarda −15 °C (5 °F) -ə qədər kəskin şəkildə azalır. −20 °C (-4 °F) -dən aşağı temperatur qeydə alınmışdır.

Havanın keyfiyyəti
Hava çirkliliyi Seulda böyük bir problemdir. 2016-cı il Ümumdünya Sağlamlıq Təşkilatının Qlobal Urban Ətraf Mühitin Kirliliği Verilənlər Bazasına görə, 2014-cü ildə illik ortalama PM2.5 konsentrasiyası hər kubmetr üçün 24 mikroqram (1.0 × 10−5 qr / cu ft) təşkil etmişdir ki, bu da tövsiyə etdikdən 2.4 dəfə çoxdur. ÜST-nin illik orta PM2.5 üçün hava keyfiyyətinə dair təlimatları. Seul Böyükşəhər Hökuməti real vaxt hava keyfiyyəti məlumatlarını izləyir və ictimaiyyətə paylaşır.

1960-cı illərin əvvəllərindən bəri Ətraf Mühit Nazirliyi insanları üçün hava keyfiyyətini yaxşılaşdırmaq və idarə etmək üçün bir sıra siyasət və havanı çirkləndirən standartlar tətbiq etmişdir. "Seul Metropolitan Bölgəsində Hava keyfiyyətinin yaxşılaşdırılmasına dair Xüsusi Qanun" 2003-cü ilin dekabrında qəbul edildi. 1-ci Seul Metropoliten Hava Keyfiyyətinin İnkişaf Planı (2005–2014) PM10 və azot dioksid konsentrasiyalarının emissiyaların azaldılması yolu ilə yaxşılaşdırılmasına yönəldildi. Nəticədə illik PM10 konsentrasiyası 2001-ci ildəki 70.0 μg / m³-dən 2011-ci ildə 44.4 μg / m³-ə və 2014-cü ildə 46 μg / m³-ə qədər azaldı. 2014-cü ilədək illik PM10 konsentrasiyası hələ də tövsiyə olunduğundan ən az iki dəfə az idi. ÜST-nin Hava Keyfiyyəti Təlimatları. 2-ci Seul Metropolitan Hava keyfiyyətinin yaxşılaşdırılması Planı (2015–2024) PM2.5 və ozonu idarə olunan çirkləndiricilər siyahısına əlavə etdi.

Asiya tozu, Seuldan və ümumilikdə Cənubi Koreyanın qalan hissələrindən, həmçinin Çindən yayılmış emissiyalar, hamısı Seulun hava keyfiyyətinə kömək edir. Cənubi Koreya ilə ABŞ-dəki tədqiqatçılar arasındakı ortaqlıq, hər bir mənbənin nə qədər qatqı təmin etdiyini müəyyənləşdirmək üçün Koreyada beynəlxalq hava keyfiyyəti sahəsində bir araşdırma (KORUS-AQ) aparır.

İstixana qazı tullantıları hava keyfiyyəti ilə yanaşı Cənubi Koreyanın isti məsələlərini təmsil edir, çünki ölkə dünyanın ən güclü 10 emitenti arasında yer alır. Seul ölkədəki istixana qazı tullantılarının ən güclü nöqtəsidir və peyk məlumatlarına görə şəhər üzərində davamlı karbon dioksid anomaliyası dünyanın ən güclü bölgələrindən biridir.

Hakimiyyət

İnzibati ərazi bölgüsü

Seul 25 quya bölünür (kor: 구; hança: 區) (rayon). Qu ərazilərdə (10 ilə 47 km² arasında və ya 3,9 ilə 18.1 kv mi arasında) və əhalidə (140,000-dən 630,000-ə qədər) çox fərqlənir. Ən çox Sonqpa, ən böyük əraziyə isə Soço sahibdir. Hər bir hökumətin hökuməti digər yurisdiksiyalardakı şəhər rəhbərliyi tərəfindən idarə olunan bir çox funksiyanı həyata keçirir. Hər gu "donq" (동; 洞) və ya məhəllələrə bölünür. Bəzilərinin yalnız bir neçə dongu var, digərlərinin isə Jongno Bölgəsi kimi çox sayda fərqli məhəlləsi var. Seul Quları, ümumilikdə 423 inzibati donqdan (행정동) ibarətdir. Donq ayrıca 13,787 tona (통; 統) bölünür və bunlar ümumilikdə 102,796 bana bölünür.

Demoqrafiya
Seulun əhali sıxlığı Nyu-Yorkdan təxminən iki dəfə və Romadan səkkiz dəfə çox olduğu ilə diqqət çəkir. Metropol bölgəsi 2012-ci ildə Asiyadakı İƏİT ölkələri arasında ən sıx məskunlaşmış və Parisdən sonra dünya miqyasında ikinci yer idi. 2015-ci ildə əhali 9.86 milyon idi, 2012-ci ildə 10.44 milyon idi. 2021-ci ildə qədər əhali 9.59 milyon nəfərdir.

2011-ci il iyun ayının sonu etibarilə şəhərdə 10,29 milyon Koreya vətəndaşı yaşayırdı. Bu, 2010-cu ilin sonuna nisbətən 0,24% azalma idi. Seul əhalisi 1990-cı illərin əvvəllərindən bəri azalmaqdadır, bunun səbəbləri yüksək yaşayış xərcləri, Gyeonggi bölgəsinin peyk yataq şəhərlərinə qədər uzanan şəhərlər və əhalinin qocalmasıdır.

2016-cı ilədək Seulda yaşayan əcnəbilərin sayı Cənubi Koreyadakı ümumi xarici əhalinin 22,9% -i olan 404,037 nəfərdir. 2011-ci ilin iyun ayına olan məlumata görə, 186 631 əcnəbi Koreya əsilli Çin vətəndaşı idi. Bu, 2010-cu ilin sonundan 8,84%, 2010-cu ilin iyun ayından isə 12,85% artım idi. Növbəti ən böyük qrup Koreya etnik mənşəli olmayan Çin vətəndaşları idi; Onlardan 29,901-i Seulda yaşayırdı. Növbəti ən yüksək qrup, Koreya soyundan olmayan 9999 ABŞ vətəndaşı idi. Növbəti ən yüksək qrup 8,717 olan Tayvan vətəndaşları idi.

Seuldakı iki böyük din Xristianlıq və Buddizmdir. Digər dinlər arasında Muizm (yerli din) və Konfüçyüsçülük vardır. Seul, dünyanın ən böyük xristian icmalarından biri olan, təxminən 830,000 üzvü olan Yoido Tam İncil Kilsəsinə ev sahibliyi edir. 2015-ci il əhalinin siyahıya alınmasına görə əhalinin 10,8% -i Buddizmi, 35% -i Xristianlığı (24.3% Protestantlıq və 10,7% Katoliklik) təqib edir. Əhalinin 53,6% -i dinsizdir.

Seul, Buddist Sifarişi ilə qurulan dünyanın ən böyük müasir universiteti olan Dongguk Universitetinə ev sahibliyi edir. Yerli Seulitlər Koreyanın Gyeonggi ləhcəsi ilə danışmağa meyillidirlər.

İqtisadiyyat

Seul Cənubi Koreyanın iş və maliyyə mərkəzidir. Ölkənin ərazisinin yalnız 0,6 faizini təşkil etsə də, 2003-cü ildə Cənubi Koreyanın bank əmanətlərinin yüzdə 48,3-ü Seulda saxlanıldı və şəhər 2012-ci ildə ölkənin ümumi daxili məhsulunun yüzdə 23-ünü yaratdı. 2008-ci ildə Dünya Ticarət Mərkəzləri İndeksinə görə Seul No.9 idi. 2015-ci ildə Qlobal Maliyyə Mərkəzləri İndeksi Seulu dünyanın maliyyə baxımından ən rəqabətli 6-cı şəhəri siyahısına saldı. Economist Intelligence Unit Seulun şəhərlərin gələcək rəqabət qabiliyyəti ilə əlaqədar "Ümumilikdə 2025 Şəhər Rəqabət Qabiliyyəti" siyahısında 15-ci sırada qərarlaşdı.

İstehsal
Ənənəvi, zəhmət tələb edən istehsal sənayesi davamlı olaraq informasiya texnologiyaları, elektronika və montaj tipli sənaye ilə əvəz edilmişdir; Bununla birlikdə, qida və içki istehsalı, eləcə də çap və nəşriyyat əsas sahələr arasında qaldı. Samsung, LG, Hyundai, Kia və SK daxil olmaqla əsas istehsalçıların mərkəzi şəhərdədir. Görkəmli qida və içki şirkətləri arasında soju, Smirnoff arağını məğlub edərək dünyanın ən çox satılan alkohollu içkisi olan Jinro; ən çox satılan pivə istehsalçıları Hite (Jinro ilə birləşik) və Oriental Brewery. Seul Dairy Cooperative, Nongshim Group, Ottogi, CJ, Orion, Maeil Holdings, Namyang Dairy Products və Lotte kimi qida nəhənglərinə ev sahibliyi edir.

Maliyyə

Seul, Samsung, LG və Hyundai kimi Fortune 500 siyahısına daxil olan 15 şirkət daxil olmaqla beynəlxalq şirkətlərin və bankların geniş bir konsentrasiyasına ev sahibliyi edir. Bank qərargahlarının əksəriyyəti və Koreya Birjası, tez-tez "Cənubi Koreyanın Wall Streeti" olaraq adlandırılan və 1980-ci illərdən bəri şəhərin maliyyə mərkəzi kimi fəaliyyət göstərən Yeouidoda (Yeoui adası) yerləşir. Seul beynəlxalq maliyyə mərkəzi və SIFC MALL, Hanhwa sığorta şirkətinin baş ofisi olan Hanhwa 63 binası. Hanhwa, Samsung Life və Qannam & Kyobo həyat sığortası qrupu ilə birlikdə Cənubi Koreyanın ən böyük üç sığorta şirkətindən biridir.

Ticarət

Cənubi Koreyanın ən böyük topdan və pərakəndə bazarı Dongdaemun Market Seulda yerləşir. Myeongdong, Seulun mərkəzində ortadan yüksək səviyyəli mağazalara, moda butiklərinə və beynəlxalq marka mağazalarına sahib bir alış-veriş və əyləncə sahəsidir. Yaxınlıqda Namdaemun Qapısının adını daşıyan Namdaemun Bazarı Seulda davamlı fəaliyyət göstərən ən qədim bazardır. İnsadong Seulun ənənəvi və müasir Koreya rəsm əsərləri, heykəltəraşlıq və xəttatlıq əsərlərinin satıldığı mədəni sənət bazarıdır. Hwanghak-dong Bit Pazarı və Janganpyeong Antique Market də antik məhsullar təklif edir. Çox sayda kiçik sənət qalereyasının yerləşdiyi Samcheong-dongda yerli dizaynerlər üçün bəzi mağazalar açıldı. Itaewon, əsasən xarici turistlərə və şəhərdə yerləşən Amerika əsgərlərinə xidmət göstərsə də, indi əraziyə gələnlərin əksəriyyətini Koreyalılar təşkil edir. Qannam bölgəsi Seulun ən zəngin bölgələrindən biridir və moda və lüks Apgujeong-dong və Cheongdam-dong bölgələri və COEX Mall ilə diqqət çəkir. Topdansatış bazarlara Noryangjin Balıqçılıq Topdan Market və Garak Market daxildir. Yonqsan Electronics Market, Asiyanın ən böyük elektronik bazarıdır. Elektron marketlər Gangbyeon stansiyası metro xətti 2 Techno mart, ENTER6 MALL & Shindorim Station Technomart AVM kompleksidir. Times Square, dünyanın ən böyük daimi 35 mm kinoteatr ekranı olan CGV Stariumun yerləşdiyi Seulun ən böyük ticarət mərkəzlərindən biridir. COEX alışveriş merkezi, konqres mərkəzi, 3 qitələrarası otel, Business qalası (Asem qülləsi), Residence oteli, Casino və City hava limanından ibarət olan Koreya Dünya Ticarət Mərkəzi Kompleksi, Seul Olimpiyaları zamanı 1988-ci ildə quruldu. İkinci Dünya Ticarət Mərkəzinin Seul şəhərindən MICE HUB olaraq Seul Olimpiya stadion kompleksində qurulması planlaşdırılır. Ex-Kepco baş ofis binası, Hyundai motor qrupu tərəfindən 921 milyard ABŞ dolları ilə 115 mərtəbəli Hyundai GBC & otel kompleksinin inşası üçün 2021-ci ilə qədər satın alındı. İndi keçmiş kepco 25 mərtəbəli bina sökülür.

Texnologiya
PwC-nin Fürsət Şəhərləri hesabatında texnologiyaya hazırlıq baxımından birinci sırada yer alan Seul, dünyanın "ən simli şəhəri" olaraq xarakterizə edildi. Seul texnoloji cəhətdən çox inkişaf etmiş bir infrastruktura malikdir.

Seul, dünyanın ən yüksək fiber optik genişzolaqlı nüfuzuna və ən yüksək qlobal orta internet sürətinə 26,1 Mbit / s olan Cənubi Koreyanın paytaxtı olmaqla, İnternet bağlantısı sahəsində dünya liderləri arasındadır. 2015-ci ildən bəri Seul, 10.430 park, küçə və digər ictimai yerlərdə 47.7 milyard von (44 milyon dollar) layihəsi ilə açıq məkanlarda pulsuz Wi-Fi erişimi təmin etmişdir. Bəzi mənzillərdə İnternet sürəti Nokia-nın köməyi ilə 52.5Gbit / s-ə çatır və orta standart 100 Mbit / s xidmətdən ibarət olsa da, ölkə daxilində provayderlər sürətlə ayda 20 ABŞ dolları ekvivalentində 1Gbit / s əlaqələrini həyata keçirirlər. Bundan əlavə, şəhərə KTX sürətli dəmir yolu və metro vaqonlarının içərisində 4G LTE, WiFi və DMB təmin edən Seul Metro xidmət göstərir. 5G 2019-cu ilin mart ayında Seulda ticari olaraq təqdim ediləcək.

Arxitektura
Seulun ənənəvi ürəyi köhnə Joseon Hanedanı şəhəri, indi ən çox sarayların, dövlət idarələrinin, şirkət mərkəzlərinin, otellərin və ənənəvi bazarların yerləşdiyi şəhər mərkəzidir. Han çayına boşalmadan vadidən qərbdən şərqə doğru uzanan bir axın olan Çonqqyeçon, uzun illər betonla örtülü idi, lakin bu yaxınlarda 2005-ci ildə şəhər dirçəlişi layihəsi ilə bərpa edildi. "Bell Street" mənasını verən Conqo küçəsi şəhərin əsas küçəsi və şəhərin ən erkən ticarət küçələrindən biri olan Bosinqak, böyük bir çanı ehtiva edən bir köşk. Zil günün fərqli vaxtlarını göstərir və şəhərin dörd böyük qapısını idarə edirdi. Şəhərin şimalında Buxan dağı, cənubunda isə daha kiçik Namsan yerləşir. Daha cənubda köhnə şəhərətrafı ərazilər, Yongsan Bölgəsi və Mapo Bölgəsidir. Han çayı boyunca, Gangnam Bölgəsi, Seocho Bölgəsi və ətraf məhəllələrin yeni və zəngin bölgələri var.

Tarixi arxitektura
Seulun bir çox tarixi və mədəni məqamı var. Qanqdonq Bölgəsindəki Amsa-donq Prehistorik Yerləşim Sahəsində neolit qalıqları qazılmış və 1925-ci ildə bir daşqın nəticəsində təsadüfən aşkar edilmişdir.

Mədəniyyət

Muzeylər

Seul, dörd milli və doqquz rəsmi bələdiyyə muzeyi də daxil olmaqla 115 muzeyə ev sahibliyi edir. Şəhərin milli muzeyləri arasında Koreya Milli Muzeyi təkcə Seulda deyil, bütün Cənubi Koreyadakı muzeylərin ən çox nümayəndəsidir. Muzey 1945-ci ildə qurulduğundan bu yana 220.000 əsərdən ibarət bir kolleksiya yaratmışdır. 2005-ci ilin oktyabr ayında muzey Yonqsan Ailə Parkında yeni bir binaya köçdü.

Milli Xalq Muzeyi, Conqno rayonundakı Qyonqbokqunq Sarayının ərazisində yerləşir və Koreya xalqının xalq tarixini göstərmək üçün tarixi əşyaların surətlərindən istifadə edir. Koreya Milli Saray Muzeyi də Qyonqbokqunq Sarayının ərazisində yerləşir. Nəhayət, əsas muzeyi Qvaçonda yerləşən Milli Müasir və Müasir İncəsənət Muzeyinin Seul şöbəsi 2013-cü ildə Soqyok-donqda açıldı.

Bukçon Hanok kəndi və Namsanqol Hanok kəndi, ziyarətçilərin ənənəvi Koreya mədəniyyətini yaşamalarına imkan verən Hanok Koreya ənənəvi evlərindən, parklarından və muzeylərindən ibarət köhnə yaşayış bölgələridir.

Seuldakı doqquz bələdiyyə muzeyindən biri olan Müharibə Anıtı, ziyarətçilərə Koreya Müharibəsi mövzuları da daxil olmaqla Koreyanın iştirak etdiyi müxtəlif müharibələr haqqında təhsil və emosional təcrübə təqdim edir. Sodemun Həbsxanası, Yapon işğalı zamanı tikilmiş və tarixi bir muzey olaraq istifadə edilən keçmiş həbsxanadır.

Seul İncəsənət Muzeyi və İlmen İncəsənət Muzeyi, qonşu hündür, müasir binalardan vizual olaraq bənzərsiz olan köhnə binanın görünüşünü qorudu. Birincisi, Seul Şəhər Şurası tərəfindən idarə olunur və Çoson sülaləsi kral sarayı olan Gyeonghuigung Sarayına bitişikdir. Samsung İncəsənət Muzeyi Leeum, Seulun ən böyük özəl muzeylərindən biri olaraq qəbul edilir. Dünyanın hər yerindən gələn bir çox Koreya film həvəskarı üçün, Koreya Film Arxivi, Digital Media City (DMC), Sanqam-donq-da yerləşən əsas mərkəzində Koreya Film Muzeyi və Cinematheque KOFA-nı idarə edir. Tteok & Kitchen Geyim Muzeyi və Kimçi Sahə Muzeyi Koreya mətbəx tarixi ilə bağlı məlumat verir.

Dini abidələr

İstinadlar

Xarici keçidlər
 Seul haqqında informasiya
 Şəhərin saytı
Şəklin

fotosu

Seul
Cənubi Koreya şəhərləri
E.ə. IV əsr

Seul


高村 章子(たかむら あきこ、1922年11月9日 - 2012年6月27日)は、日本の女優、声優。アドヴァンスプロモーションの創設者であり、代表取締役会長を経て、晩年は名誉会長を務めていた。長野県岡谷市出身。

略歴
1948年に文学座の研究生となる。1951年に文学座を退団。1953年に劇団麦の会に入団後、1954年に退団してフリーランスとなる。演協プロ、太陽プロモーションに所属していた。

2012年6月27日死去。89歳没。

人物
声種はメゾソプラノ。アニメで、品格漂う、優しげな母親、おばあさん役で知られていた。

趣味・特技は姓名判断、小唄、民話、俳句、姓名判断。

出演作品

テレビアニメ

OVA
 3×3 EYES 〜聖魔伝説〜(1995年、ばいの祖母)

劇場アニメ
 ムーミン(1970年、ムーミンママ)
 セロ弾きのゴーシュ(1982年、母ネズミ)
 おばあちゃんの思い出(2000年、のび太のおばあちゃん)
 ドラえもん のび太のワンニャン時空伝(2004年、のび太のおばあちゃん)

吹き替え

映画
 悪魔の棲む家(ヘレナおばさん〈アイリーン・デイリー〉)
 家(エリザベス〈ベティ・デイヴィス〉)
 エクソシスト3(クレリア婦人)※フジテレビ版
 ガス燈(ベッシー・スウェイツ〈メイ・ウィッティ〉)※NET版
 サスペリアPART2(マーサ〈クララ・カラマイ〉)※TBS版
 終身犯(エリザベス・ストラウド〈セルマ・リッター〉)※NET版
 スクワーム(ナオミ・サンダース〈ジーン・サリヴァン〉)
 スタートレックIII ミスター・スポックを探せ!(トゥラル〈ジュディス・アンダーソン〉)※日本テレビ版
 続・激突!/カージャック(ノッカー夫人〈ジェシー・リー・フルトン〉)※テレビ朝日版
 太陽がいっぱい(ポポヴァ夫人〈エルヴィーレ・ポペスコ〉)※テレビ朝日版(DVD&BD収録)
 太陽は、ぼくの瞳(おばあちゃん)
 チェンジリング(ミニー・ハクスリー〈ルース・スプリングフォード〉)※テレビ東京版(BD収録)
 テンタクルズ(ティリー・ターナー〈シェリー・ウィンタース〉)※TBS版(BD収録)
 ドラブル
 鳥(マクグルーダー夫人〈ルース・マクデヴィッド〉)※フジテレビ版
 ピーター・セラーズのマウス(皇女グロリアナ)
 フェリーニのアマルコルド(チッタの母)
 ペーパー・ムーン(パール・モーガン〈リズ・ロス〉)
 ポセイドン・アドベンチャー(ベル・ローゼン〈シェリー・ウィンタース〉)※日本テレビ版
 ボディガード(デビー・レイノルズ)※フジテレビ版
 ポルターガイスト(タンジーナ〈ゼルダ・ルビンスタイン〉)※TBS版、テレビ朝日版(BD&特別版DVD収録)
 マイ・フェア・レディ(グラディス・クーパー)※TBS版(BD収録)、機内上映版
 真夜中のカーボーイ(サリー〈ルース・ホワイト〉)※NET版、TBS版
 レニー・ブルース(ミーマおばさん〈ラシェル・ノヴィコフ〉)
 ロマンシング・ストーン 秘宝の谷(ミセス・アーウィン〈エヴァ・スミス〉)※日本テレビ版

ドラマ
 ER緊急救命室
 シーズンI #10(ホジンスキー夫人〈パール・シェア〉)
 シーズンII #8(ランソム夫人〈アンジェラ・ペイトン〉)
 シーズンVI #6、13(ジューン・コネリー〈アムジー・ストリックランド〉)
 奥さまは魔女(フィリス・スティーブンス〈ダーリンのママ〉)
 刑事コロンボシリーズ
 構想の死角(ケン・フランクリン家の女中)
 指輪の爪あと(視力検査を受ける女性)
 ロンドンの傘(カバンを落とされる婦人)
 事件記者コルチャック(エミリー・カウルズ)
 じゃじゃ馬億万長者(ドライスデール夫人)

テレビドラマ
 走れ!ケー100 第45話「機関車闘牛計画をつぶせ! -天草の巻-」(1974年、TBS) - ナオコの母 役

テレビ番組
 ライオンのいただきます(フジテレビ)

受賞歴
 芸能功労者賞(1994年)、

歌
 お茶の時間(作詞:井上ひさし / 歌:高村章子、館野令子)
 ママはインチキ(作詞:井上ひさし / 歌:高村章子、館野令子)
 さよならムーミン(作詞:井上ひさし / 歌:高村章子、玉川さきこ、館野令子、高木均、西本裕行)

出典

外部リンク
 アドヴァンスプロモーション
 高村章子のプロフィール・画像・写真 - WEBザテレビジョン
 高村章子の解説 - goo人名事典

日本の女優
日本の女性声優
長野県出身の人物
1922年生
2012年没

高村章子


Tonči je moško osebno ime.

Izvor imena
Ime Tonči je izpeljano iz imena Tone.

Pogostost imena
Po podatkih Statističnega urada Republike Slovenije je bilo na dan 31. decembra 2007 v Sloveniji 15 oseb z imenom Tonči.

Znani nosilci
 Tonči Žlogar, slovenski nogometaš
 Tonči Kuzmanić

Osebni praznik
V koledarju je ime Tonči uvrščeno k imenu Anton.

Glej tudi
 seznam osebnih imen na T

Viri

Moška osebna imena

Tonči


Patag ang Mackleys Plain sa Nuzeland. Nahimutang ni sa rehiyon sa West Coast, sa sentro nga bahin sa nasod,  km sa kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.

Ang klima baybayon. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Agosto, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Oktubre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Pebrero, sa  milimetro.

Ang mga gi basihan niini

Mga patag sa West Coast (rehiyon)

sv:Mackleys Plain

Mackleys Plain


An Taeniogyrus dunedinensis in uska species han Holothuroidea nga syahan ginhulagway ni Parker hadton 1881. An Taeniogyrus dunedinensis in nahilalakip ha genus nga Taeniogyrus, ngan familia nga Chiridotidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taeniogyrus

Taeniogyrus dunedinensis


An Pleonoporus robustus in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Carl Graf Attems hadton 1938. An Pleonoporus robustus in nahilalakip ha genus nga Pleonoporus, ngan familia nga Odontopygidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleonoporus

Pleonoporus robustus


国際電気通信連合(こくさいでんきつうしんれんごう、、)は、国際連合の専門機関の一つである。

1865年5月17日にフランスのパリで設立された万国電信連合(、)に端を発しているため、ITUは世界最古の国際機関とみなされている。国際電気通信連合憲章に基づき、無線通信と電気通信分野において各国間の標準化と規制の確立を図っている。

2017年10月時点の加盟国は、ほぼ全ての国際連合加盟国にバチカンを加えた193ヶ国、セクターメンバーは2008年4月時点で700社以上である。日本は、1959年から理事国としてITUの管理・運営に参加している。

沿革

1834年にアメリカ人サミュエル・モールスによって電信機が発明されたのち、イギリス帝国では1837年に鉄道沿線で有線電信が実用化され、アメリカ合衆国でも1845年にワシントンD.C.とボルティモアの間で電信線路が建設されたが、最初の国際電信は、1849年にプロイセン王国とオーストリア帝国との間で結ばれた電信条約にもとづいて始められた。

1850年、オーストリア・プロイセン・バイエルン・ザクセンの4か国がドイツ=オーストリア電信連合をドレスデンで発足させた。これには、のちにドイツ帝国のほとんどの各邦とオランダが参加した。一方、1851年にはフランスとベルギーの間でも相互接続条約が結ばれ、1855年、両国にサルデーニャ王国・スペイン・スイスを加えた5か国が、パリで西部欧州電信連合を発足させた。2つの組織は1865年に統合され、万国電信連合として設立された。

1894年、イタリアのグリエルモ・マルコーニが自宅で電波による無線通信実験に成功、1897年にはが創立されて、無線の時代が訪れた。20世紀、イギリス帝国は植民地と本国を直接結び、第三国への情報漏洩を回避するため、船舶間通信手段として無線を重用するようになった。

イギリスとイタリアの海軍は、マルコーニの仕様だけを利用したが、ドイツでは1903年にシーメンスとAEGが合弁し、無線技術を開発するためベルリンでテレフンケンが設立された。アメリカの発明家・電子工学者のリー・ド・フォレストもまた無線技術の発展に尽力した。両者はのちに提携するが、一方では混信の解決が必要になり、1903年には欧米9か国がベルリンで会議を開いた。1908年、大日本帝国を含む30か国が参加して、国際無線電信連合が発足した。

第二次世界大戦後の1947年、万国電信連合と国際無線電信連合が統合し「国際電気通信連合」として発足した。

業務
主な業務は、第一に標準化である。ITUによる国際標準は「勧告」という形式を採る。国際機関としての歴史も古く、国際連合の専門機関であるということもあって、ITUによってまとめられる標準は『デ・ジュール』(法令上の公式)標準として、フォーラムなど他の機関によって纏められる『デ・ファクト』(事実上)の民間標準よりも、より位置づけの高いものとして扱われる。

他の役割としては、無線周波数帯の割当て(世界無線通信会議)がある。また、国際電話を行うために各国間の接続を調整している。これは、郵便の分野で万国郵便連合の果たしている役割を、電気通信の分野において担うものである。

ITU は、無線通信部門(ITU-R)、電気通信標準化部門(ITU-T)、電気通信開発部門(ITU-D)と事務総局からなる。

無線通信部門と電気通信標準化部門は、国際海底ケーブルについて、参加国間の調整をしている。

ただし、国際衛星通信の調整はインテルサットが担ってきた。

次節に示すよう私企業の立場が強い組織であるので、ITU の標準化・規制は『ざる法』となることもある。その一例が1980年のRecommendation D.6 であり、D.1 の例外規定として国際銀行間通信協会とSITA の存続を許した。そもそもこのD.1 自体が十分ザル規定である。これは通信主管庁の業務を他の者が担ってはならないとする原則である。通信主管庁には次節にいうセクターメンバーを含み、憲章により定義される。日本の場合、NTT、KDDI、日本放送協会(NHK)、日本民間放送連盟が指定されている。

会合
ITUは多くの事項を議論し、決定するため、加盟国、私企業などを交えてさまざまな研究委員会(SG)、作業班(WP)、地域会合(RRC)、全体会合(全権委員会議)などを開催する。

ITUの業務は加盟国の協力により成り立っている。国際連合の系統であることから、一つの国が一つの主体として加盟国となる。私企業や他の組織も、セクターメンバーやそれに準ずるものとして、加盟することが可能である。セクターメンバーなどであれば、私企業であっても国際標準の策定過程に参加することが可能である。この点は、ISOをはじめとする他の標準化機関と異なっている。それら機関においては、標準についての投票権が国家ごとに一票ずつしかなく、私企業は各国家の代表として参加するほかない。また、ITUの多くの取り組みにおいて、他の機関との連絡体制が維持されている。

DOI
デジタル・オポチュニティ・プラットフォーム(DOP)の取り組みの一環として、ITUではデジタル・オポチュニティ・インデックス(DOI)という、情報通信技術(ICT)についての指標を開発している。この指標は、「コアICT指標」と称される11の基本的なICT指標を基として算出される。DOIは、世界情報社会サミットにより是認されたものであり、デジタル・オポチュニティを世界的規模で把握するための単一指標として、同サミットの関係文書「チュニス・アジェンダのパラグラフ117」に記されているものである。

DOIは、2005年に180の国または地域についてまとめられ、これは現在において最も広範なICT関連指標であり、世界中のICTの状況を国際的に合意されたベンチマークとして捉えることができるものである。DOIは、ICTについて社会基盤、機会、利用の3つのカテゴリごとに経年変化を追えるようになっている。デジタル・ディバイドを測定し、科学的に有意な証拠に基づき分析することで、とりわけ途上国における政策の決定過程を助け、ICTにより利益を最大化することを目指している。

150周年
国際電気通信連合は、2015年5月17日に150周年を迎えた。特別式典がフランスの首都パリで行われ、マドリッドでも式典が行われた。

ITU 150周年賞が、次の5人に与えられた。
  - モトローラ在職中の1973年に、世界初のポータブル携帯電話を開発するなど、移動体通信産業のパイオニア。
 ロバート・カーン - ARPANET(インターネットの原型)を提唱し、インターネットの基盤となる TCP/IP を開発。
  - 高精細度ビデオの国際間の交換が可能になるよう標準化に尽力。
 坂村健 - TRONプロジェクトのリーダー。リアルタイムカーネルITRONを始めとする、各種仕様の制定とメンテナンスの他、後の「ユビキタスコンピューティング」や「IoT」の先駆と評価されているビジョン「HFDS」(Highly Functionally Distributed System)を提示した。
  - 標準化団体の会議に参画し、MPEGなど映像信号の圧縮方式の標準化に尽力。

事務総局長
ITUの事務総局長は、全加盟国の代表により4年に1度の頻度で組織される「全権委員会議」における選挙によって、加盟国から推挙された候補者の中から選出される。

2014年10月23日、韓国の釜山で開催された全権委員会議において、中華人民共和国出身の趙厚麟が第19代事務総局長に選挙により選出された。趙の任期は2015年1月1日からの4年間で、2015年1月15日に正式に就任した。

歴代事務総局長

脚注

注釈

出典

関連項目
世界無線通信会議
世界情報社会サミット
標準化団体

外部リンク

国際電気通信連合(ITU) - 外務省
日本ITU協会

標準化団体
国際連合専門機関
電気通信に関する組織
アマチュア無線に関する組織
ジュネーヴの組織
1865年設立の組織

国際電気通信連合


クロアチアの国旗は汎スラヴ色の赤、白、青の横縞3色に分かれる。 中央に位置するのは国章である。

この国旗が制定されたのは1990年で、クロアチアが社会主義政権であった頃は、国章の位置する部分に社会主義国の象徴である赤い五角星がついていた。
社会主義政権時代以外の国旗の中央部に配置された白赤のチェックはシャホヴニツァ(Šahovnica)と呼ばれている。 チェックの上部に弓状に並ぶ5つの五角形の紋章は左から、中央クロアチア、ドゥブロヴニク、ダルマチア、イストラ、スラヴォニアの5つの地域を表している。

国旗の変遷

注釈

参考文献

関連項目

 国旗の一覧
 クロアチアの国章

国旗
こつき
汎スラヴ色
水平三分旗

クロアチアの国旗


Իլի (), եկեղեցական քաղաք Անգլիայում (բնակչությունը 15․102 մարդ, 2001 թվականի տվյալներով), գտնվում է Արևելյան Քեմբրիջշիրում (Քեմբրիջշիր կոմսությունը գտնվում է Անգլիայի արևելքում), Քեմբրիջից 23 կմ հյուսիս-արևելք։

Իլին համարվում է արքեպիսկոպոսության ոչ պաշտոնական նստավայրը՝ հաստատված 1974 թվականի Թագավորական Պատվոգրով։ Միևնույն ժամանակ ծխական խորհուրդը կազմավորվել է տեղական իշխանության կազմավորման ընթացքում։

Իր բնակչությամբ Իլին հանդիսանում է Անգլիայի երրորդ ամենափոքր քաղաքներից մեկը (Ուելսից, որը Սոմերեսթ կոմսության մեջ է և Լոնդոն Սիթիից հետո) և վեցերորդն է ամբողջ Մեծ Բրիտանիայում (միևնույն ժամանակ նրանից փոքր են Սենթ-Դեյվիս, Բանգոռ Ուելս և Արմա քաղաքները)։

Տեսարժան վայրեր
Քաղաքը հարուստ է պատմական շինություններով, ոլորուն փողոցներով և խանութների բազմությամբ։ Քաղաքային շուկան աշխատում է ամեն չորեքշաբթի և շաբաթ օրերին։ Իլին տեղակայված է Գրեյթ Ուզ գետի վրա։ Մինչև 8-րդ դարը այստեղ գտնվում էր գետային մեծ նավահանգիստ, այնուհետև ճահիճների չորացնելուց հետո քաղաքը դադարեց ունենալ կղզու կարգավիճակ։ Մինչ օրս գետը հանդիսանում է նավակնեով զբոսանքի սիրահայրների հաճելի զբոսավայր։ Քմբրիջի համալսարանի թիավարման սպորտային թիմը Գրեյթ Ուզ գետի վրա ունի հիմք։ Ամեն օր այստեղ անցկացվում են նավակներով մրցավազք, որտեղ հիմնականում մրցում են Քեմբրիջի և Օքսվորդի համալսարանների թիմերը։

Ասում են, որ քաղաքի անունը առաջացել է Անգլիական «Եել», որը շանակում է պզուկ(օձաձուկ)։ Դա կարող է ճիշտ լինել, քանի որ քաղաքը տեղակայված է ձորում, ճահիճների վրա, որտեղ կային բազմաթիվ պզուկներ(օձաձկներ)։ Կան տեղեկություւներ, որ 11-րդ դարում տեղական Վարդապետները պզուկները օգտագործում էին իրենց հարկերի մարման նպատակով։

Քաղաքի պատմություն
Քաղաքի պատմության արմատները ձգվում են դեպի հեռավոր անցյալ։ Առաջին հիշատակությունը վերաբերում է 673 թվականին, որտեղ նկարագրված էր Իլի կղզում գտնվող Կրեմտանդուն բնակավայրը, որը գտնվում էր Սբ․ Էտելդրեդի ենթակայության, Էտելդերդի թագավորի աղջիկ Աննայի ենթակայության ներքո։ Աբբայությունը կործանվեց 870 թվականին դանիական բարբարոսների կողմից և 100 տարուց ավել ոչ ոքի կողմից չվերականգնվեց։ Բնակչությունը մինչև վերջ դիմադրություն ցույց տվեց Վիլհելմ Առաջինին, որ ձգտում էր գրավել Անգլիան և ընկավ միայն 1071 թվականին։

Գրականություն
 "Eels could be slipping away from city's river", Ely Standard Web Editorial, July 13, 2007. Accessed December 12, 2007

Արտաքին հղումներ
Քաղաքի կայքը

Անգլիա

Իլի (Անգլիա)


Arnold Otwani (born 19 September 1995) is a Ugandan cricketer. He played one List A match in December 2010 for Uganda, during their tour of Kenya. He played for Uganda in the 2017 ICC World Cricket League Division Three tournament in May 2017.

In October 2018, he was named in Uganda's squad for the 2018 ICC World Cricket League Division Three tournament in Oman. He was the leading run-scorer for Uganda in the tournament, with 151 runs in five matches.

In May 2019, he was named in Uganda's squad for the Regional Finals of the 2018–19 ICC T20 World Cup Africa Qualifier tournament in Uganda. He made his Twenty20 International (T20I) debut for Uganda against Botswana on 20 May 2019. In July 2019, he was one of twenty-five players named in the Ugandan training squad, ahead of the Cricket World Cup Challenge League fixtures in Hong Kong. In November 2019, he was named in Uganda's squad for the Cricket World Cup Challenge League B tournament in Oman.

In April 2021, Otwani was named the captain of Uganda's T20I squad for their series against Namibia. After the 2022 Jersey Cricket World Cup Challenge League B tournament, Otwani and his teammate Frank Akankwasa chose to remain in the United Kingdom, making themselves unavailable for national selection.

References

External links

1995 births
Living people
Ugandan cricketers
Uganda Twenty20 International cricketers
Place of birth missing (living people)

Arnold Otwani


La mămăligă, littéralement « bouillie de farine de maïs », est un plat traditionnel roumain et moldave, à base de maïs jaune. C'est l'équivalent de la polenta italienne.

La mămăligă est l'un des principaux plats traditionnels du paysan roumain, historiquement un plat rural. C'était souvent un substitut au pain, l'aliment de base dans les régions rurales pauvres. Toutefois, au cours des dernières décennies, il est devenu un plat recherché, servi dans les meilleurs restaurants. Il est généralement servi comme accompagnement avec des sarmale ou d'autres plats traditionnels.

Chez les Hongrois de Transylvanie et les Csángós des Carpates moldaves, la mămăligă est appelée puliszka : cette version de la recette est cuite au four après l'ébullition, avec du juhtúró (fromage de brebis) et des lardons.

Histoire

Origine céréalière
Les bouillies sont l'une des formes de consommation des céréales les plus anciennes dans toute l'humanité, bien avant le pain apparu il y a quelque . À l'origine, les graines employées pour préparer des bouillies étaient très diversifiées comme le millet ainsi que l'épeautre et l'engrain. La bouillie de céréales est attestée archéologiquement dès le néolithique. L'alimentation quotidienne à l'époque néolithique semble dominée par les bouillies de céréales mélangées à des légumineux ou à des fruits. Les archéologues ont retrouvé des croûtes de bouillie de céréales formés sur les parois des vases du Néolithique ancien.

Influence de l'Empire romain
Les bouillies de céréales cuites avec du fromage et du lard et découpées en portions étaient l'un des ingrédients de l'alimentation des légions romaines en campagne.

Introduction du maïs en Roumanie
Le maïs fut introduit en Espagne par Hernán Cortés et se répandit en Europe au . Les plaines basses et humides du bassin du moyen- et du bas-Danube sont des régions européennes idéales pour la culture de cette céréale, qui connut une grande extension dans les actuelles Hongrie, Roumanie et Moldavie.

L'arrivée du maïs à Timișoara dans le Banat est attestée vers 1692.
Dès lors, la mămăligă de millet laisse rapidement place à celle de maïs, plus facile et rapide à préparer, qui devient dès lors un aliment de premier ordre, efficace contre les famines qui sévissaient encore aux .

L'historien Nicolae Iorga affirme que les paysans roumanophones cultivèrent le maïs dès le début ou le milieu du  mais Étienne Ignace Raicevich, un ragusain, consul de l'empire d'Autriche à Bucarest pendant le troisième quart du , écrit que le maïs a été introduit seulement "da poco tempo". La mămăligă au maïs apparaît en 1873 dans le Larousse : mamaliga s. f. Bouillie de farine de maïs, dans les Principautés danubiennes.

Étymologie
Avant l'introduction du maïs en Europe au , la mămăligă se préparait avec de la farine de millet, préparation qui existait déjà sous les Romains connue sous le nom de pulmentum. Varron, dans son livre De lingua latina (« De la langue latine ») volume V, donne ce terme latin comme une onomatopée de « puls » : le bruit que fait la bouillie quand on la plonge dans l'eau. Les Romains en consommaient tant, que les Grecs les appelaient pultiphages : « mangeurs de bouillies ». Au , le voyageur italien Ferrante Capeci écrit que « les valaques de Transsylvanie, Moldavie, Hongro-valaquie et Mésie préparent une bouillie de grains accompagnée de fromage de brebis et appelée mammalingua », soit plus ou moins la « touillée/léchée/cuillerée de la mère » en roumain. Le terme magyar puliszka, lui, pourrait dériver du roumain pulpa lui-même issu du grec ancien polypos qui signifie attaché/pulpeux/moelleux, et qui a aussi donné « poulpe » en français ; dans le même ordre culinaire d'idées, le terme magyar palacsinta (pâtisserie feuilletée) pourrait dériver du roumain « placinta » (équivalent roumain de la tirópita grecque) qui lui-même provient du latin placenta désignant une galette, gâteau.

Toponymie
Un village peuplé de Roumains situé en Ukraine, sur la rivière Prut, à la frontière roumaine, dans l'oblast de Tchernivtsi et dans le raïon de Sulitsa nouă, jadis territoires moldaves, porte aussi le nom de « Mămăliga » (transcrit par Mamalyha depuis l'ukrainien).

Traduction du mot en français
En ce qui concerne la cuisine roumaine, on remarque une oscillation des traducteurs entre la traduction faible et la traduction forte des noms de plats, mais en ce qui concerne le chou farci à la roumaine, pour préserver son identité culturelle, et donner un aspect pittoresque, généralement c'est l'emprunt lexical qui semble être le procédé le plus courant. Dans le Larousse « mamaliga » figure depuis 1873.

Préparation
Traditionnellement, la mămăligă se prépare en faisant bouillir un mélange d'eau, de sel et de semoule de maïs, appelé localement mălai, dans un chaudron de fonte (ceaun) et qui doit toujours être remué, traditionnellement à l'aide d'un bâton en bois appelé făcăleț. Lorsqu'elle est préparée à la manière paysanne et utilisée comme substitut au pain, la mămăligă roumaine est censée être beaucoup plus épaisse que la polenta italienne au point qu'on peut la découper en tranches, comme un pain. Quand elle est préparée à d'autres fins, la mămăligă peut être plus moelleuse, allant jusqu'à la consistance d'une bouillie. Comme la mămăligă adhère aux surfaces métalliques, on la découpe habituellement à l'aide d'un fil, et on la mange en la prenant avec les doigts, comme on ferait avec du pain.

Consommation

La mămăligă est souvent servie accompagnée de smântână (crème fraîche) et de fromage (mămăligă cu brânză) ou écrasée dans un bol de lait chaud (mămăligă cu lapte). Parfois les tranches de mămăligă sont poêlées à l'huile, le résultat rappelant le pain de maïs.

La mămăligă pouvant servir de substitut au pain dans de nombreux plats roumains, nombreux sont ceux à base de mămăligă ou qui l'incluent d'une manière ou d'une autre. Le plus populaire d'entre eux est sans doute le sarmale à la mămăligă.

La mămăligă est un plat très diversifié : différentes recettes de plats à base de mămăligă peuvent se préparer avec du lait, du beurre, divers types de fromages, des œufs, des saucisses (généralement frites, grillées ou rôties au four), du lard, du jambon, des champignons, etc. La mămăligă est un aliment sans graisse et sans cholestérol et à haute teneur en fibres. Il peut remplacer avantageusement les glucides raffinés tels que le pain blanc, les pâtes ou le riz.

Produits dérivés

Mălai

Selon le contexte, mălai est le terme roumain désignant, soit la semoule de maïs roumaine, soit tout type de céréales ou de grains comestibles, mais cette acception est de plus en plus désuète. La fécule de maïs est aussi appelée mălai ou făină de mălai.

Mieșniță
Un gruau à base de semoule de maïs, d'eau, de lait, de beurre, sel et sucre, est appelé en Roumanie cir de mămăligă. S'il est extrêmement fin et fait exclusivement de semoule de maïs, d'eau et de sel, il est appelé mieșniță.

Păsat
Le păsat désigne le maïs moulu en petits grumeaux et non pas en farine.

Apports nutritionnels
Comme les autres aliments faits à base de céréales, cette semoule de maïs est principalement constituée de glucides complexes rassasiant (75 %) qui se diffusent lentement dans l'organisme. Au niveau des vitamines, elle apporte des vitamines B en particulier de la vitamine B9.

Mamaliga dans la littérature
En français, la première attestation textuelle date de 1892 dans un roman de Jules Verne Le Château des Carpathes (page 49) : . En anglais, le mot apparaît en 1897 dans le roman de Bram Stoker Dracula , chapitre 1 : .

La deuxième attestation en français date de 1934 dans le roman de Roger Vercel Capitaine Conan : .

Universalité de la bouillie de maïs
Avec des variantes dans sa composition, sa préparation ou sa consommation, ce mets est préparé dans la cuisine traditionnelle de plusieurs pays à travers le monde. La bouillie de maïs est présente dans la gastronomie :
 anglaise (porridge);
 bressane (gaudes);
 brésilienne (angu);
 bulgare (kachamak);
 congolaise (foufou);
 curaçaoanne (funchi);
 gasconne (cruchade);
 italienne (polenta);
 kényane (kimyet)
 languedocienne (milhàs);
 mexicaine (atole);
 québécoise (soupane);
 réunionnaise (sosso maïs);
 tanzanienne (ugali);
 zimbabwéenne (sadza)

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Cuisine roumaine et moldave

Liens externes
Histoire du maïs dans les Balkans

Maïs
Cuisine roumaine
Dérivé de céréale
Cuisine moldave
Spécialité à base de maïs

Mamaliga


Ifeoma Mbanugo (born 3 March 1952) is a Nigerian long-distance runner. She competed in the women's marathon at the 1984 Summer Olympics.

References

1952 births
Living people
Athletes (track and field) at the 1984 Summer Olympics
Nigerian female long-distance runners
Nigerian female marathon runners
Olympic athletes for Nigeria
Place of birth missing (living people)
20th-century Nigerian women

Ifeoma Mbanugo


Տետրալին Քառահիդրանավթալին, արոմատիկ ածխաջրածին։ Անգույն հեղուկ է, հալման ջերմաստիճանը՝ —35,79°С, եռմանը՝ 207,57°С, խտություն՝ը 970,2 կգ/մ3 (20°С)։ Ջրում չի լուծվում։ Պարունակվում է քարածխի խեժում և նավթամշակման արդյունքներում։ Ստացվում է նավթալինի կատալիտիկ հիդրմամբ։ Օգտագործվում է որպես լաքաներկերի լուծիչ, ներկանյութերի սինթեզի հումք, յուղազերծող հեղուկների և շարժիչային վառելանյութերի հավելանյութ։

Ծանոթագրություններ

Արոմատիկ ածխաջրածիններ
Լուծիչներ

Տետրալին


鹿の園(しかのその)

フランス王ルイ15世のために開設したとされる娼館。本項で説明。
ノーマン・メイラーの小説(1955年)。ハリウッド映画界を舞台にする。
上村一夫の「エロスホラー漫画」。

鹿の園(しかのその、仏: )は、18世紀、フランス王ルイ15世のために、その公妾ポンパドゥール夫人がヴェルサイユの森に開設したとされる娼館のことである。名を伏せて訪れるルイ15世に性的な奉仕を行った。ルイ15世と娼婦の間に生まれた子には年金を保障し、男子は将校に取り立て、女子には良縁を取り次いで面倒を見た。鹿の園にいた女性ではマリー=ルイーズ・オミュルフィなどが知られている。デュ・バリー夫人が公妾に就くに伴い、鹿の園は閉鎖された。

平民出身で美貌と才覚でルイ15世の公妾の地位を獲得したポンパドゥール夫人が、ルイ15世の寵愛を独占しつづけ、かつ新たな愛妾がルイ15世に生まれないよう、名もない市井の女性に金を支払って一定期間「鹿の園」に住まわせたと云われている(異説もある)。

鹿の園と宮殿は地下通路で繋がっており、奉仕の教育を受けた少女達が地下を通って王の元へ行ったと言われている。しかし、それは噂であり実際に見たものはいない。

現在、建物は民家となっている。地下室はあるが、宮殿への道とされる部分は石で塞がれている。ベルサイユでは地下で少女達が王の元へ向かったと信じられている。

ブルボン朝
性の文化
後宮
ポンパドゥール夫人
ルイ15世

鹿の園


Սուրբ Վարդան եզրը կարող է վերաբերել.

 Սուրբ Վարդան - հայոց սպարապետ, քրիստոնեական եկեղեցու սուրբ
 Սուրբ Վարդան - գյուղ Վանի գավառում, Արևմտյան Հայաստանում
 Սուրբ Վարդան - գյուղ Հայոց Ձորի գավառում, Արևմտյան Հայաստանում
 Սուրբ Վարդան - հայկական եկեղեցի Նյու Յորքում, ԱՄՆ
 Սուրբ Վարդան - քանդված հայկական եկեղեցի Կուքիում, Ադրբեջան
 Սուրբ Վարդան - հայկական եկեղեցի Ալափարս գյուղում, Հայաստան
 Սուրբ Վարդան - քանդված հայկական եկեղեցի Ղազախում, Ադրբեջան

Սուրբ Վարդան (այլ կիրառումներ)


磐梯町駅(ばんだいまちえき)は、福島県耶麻郡磐梯町大字磐梯字東松山にある、東日本旅客鉄道(JR東日本)磐越西線の駅である。

歴史
 1899年(明治32年)7月15日:岩越鉄道の大寺駅(おおでらえき)として開業。
 1906年(明治39年)11月1日:岩越鉄道が国有化。
 1965年(昭和40年)6月1日:磐梯町駅に改称。
 1982年(昭和57年)11月15日:急行「いなわしろ」快速格下げ列車と急行「ばんだい」郡山発着列車のみ停車駅となる。
 1984年(昭和59年)
 1月15日:(専用線発着車扱貨物を除く)貨物の取り扱いを廃止。
 2月1日:荷物扱い廃止。
 1985年(昭和60年)3月1日:専用線発着車扱貨物の取り扱いを廃止。
 1987年(昭和62年)4月1日:国鉄分割民営化により、JR東日本の駅となる。
 1993年(平成5年)12月1日:快速あがのが新型車両投入に伴い、快速ばんだいに変更。快速・普通列車は全列車停車となる。
 2003年(平成15年)10月1日:特急「あいづ」が快速「あいづライナー」に格下げに伴い定期列車は全列車停車駅となる。
 2010年(平成22年)
 3月20日:駅舎をリニューアル。
 4月12日:東西自由通路が開通する。

駅構造
島式ホーム1面2線を有する地上駅。構内は広く側線が多数敷設されている。ホームは駅舎や道路より高いところにあり、駅舎との間を地下道が結んでいる。駅舎は木造だが、2010年(平成22年)に改装され大切に使われている。また、改装にあわせて従来の地下道を延長して東側とつなげ東西自由通路を設置した。ホーム上の上屋なども木造で、電気設備にがいし引き配線が残るなど古くからの雰囲気をよく残している。

会津若松駅管理の簡易委託駅で、窓口が設置されている。窓口の営業時間は日中時間帯のみとなっており、営業時間以外の近距離乗車券の購入は現在ではできず、東西自由通路の中央に設置されている乗車駅証明書発券機を使って乗車するようになる。

のりば

(出典:JR東日本:駅構内図)

かつては猪苗代第二発電所および猪苗代第三発電所建設時に、東京電燈(現・東京電力)の専用軌道である大寺専用鉄道が当駅に接続していた。また、当駅の西側に荷卸場が設置されていた。明治、大正時代は東に延びる形で、列車の暴走を防ぐための避難線(キャッチサイディング)が付けられていた。

利用状況
JR東日本によると、2022年度(令和4年度)の1日平均乗車人員は98人である。

2000年度(平成12年度)以降の推移は以下のとおりである。

駅周辺
駅周辺は磐梯町の中心である。
 慧日寺(えにちじ)跡
 磐梯町役場
 磐梯郵便局
 磐梯ふるさと森公園
 リオンドール磐梯店
 磐梯町立磐梯第一小学校
 磐梯町立磐梯中学校
 磐梯町保育所
 猪苗代消防署磐梯出張所
 日曹金属化学会津工場 - かつて駅から専用線が延びていた。
 シグマ(株)
 曹鉄メタル
 福島県道7号猪苗代塩川線
 福島県道207号磐梯町停車場線
 会津バス「磐梯町駅」停留所

隣の駅
 東日本旅客鉄道(JR東日本)
 磐越西線
 快速(「あいづ」を含む)
 猪苗代駅 - 磐梯町駅 - 会津若松駅
 快速(一部列車)・普通
 翁島駅 - (更科信号場) - 磐梯町駅 - 東長原駅

脚注

記事本文

利用状況

参考文献

関連項目

 日本の鉄道駅一覧

外部リンク

福島県の鉄道駅
んたいまち
東日本旅客鉄道の鉄道駅
日本国有鉄道の鉄道駅
岩越鉄道の鉄道駅
はんたいまちえき
1899年開業の鉄道駅
磐越西線

磐梯町駅


Were is the surname of the following people:
 Beatrice Were (born c.1966), Ugandan AIDS activist
 David Were, Kenyan politician
Gideon Were (1934–1995), Kenyan historian, author, publisher, administrator and entrepreneur
 Edward Were, 19th-century Anglican bishop
Jesse Were (born 1989), Kenyan football player
Jonathan Binns Were (1809–1885), Australian politician
Mary Esther Were, Kenyan beauty pageant titleholder
 Miriam Were (born 1940), Kenyan academic and public health advocate
 Mugabe Were (1968–2008), Kenyan legislator
Paul Were (born 1991), Kenyan football player
Robert Were Fox the Younger (1789–1877), British geologist, natural philosopher and inventor
Robert Were Fox the Elder (1754–1818), English Quaker businessman

Were (surname)


Çubuk ist eine Stadtgemeinde der Provinz Ankara, deren Gebiet sich mit dem des gleichnamigen İlçe (staatlicher Verwaltungsbezirk) deckt. Die Gemeinde gehört zur Großstadtkommune Ankara (Ankara Büyükşehir Belediyesi) und bildet eine von deren Stadtteilsgemeinden.

Çubuk liegt 39 km vom Stadtzentrum von Ankara entfernt in der nach ihm benannten Ebene von Çubuk (Çubuk Ovası). Das İlçe Çubuk liegt an der Nordostgrenze der Provinz Ankara zur Provinz Çankırı zwischen den İlçe Kalecik im Osten und Kızılcahamam und Kazan im Westen. Im Süden grenzt es (von Südosten nach Südwesten) an die Bezirke Akyurt, Pursaklar und Keçiören. Im Norden erheben sich die Ausläufer der Köroğlu Dağları auf Höhen zwischen 1400 m bis nahe 2000 m.

Klimatisch ist das Gebiet ein Übergangsgebiet zwischen dem trockenen Steppenklima Inneranatoliens und dem feuchten Waldklima der Schwarzmeerregion. Die Niederschlagsmengen sind höher als im südlich gelegenen Ankara.

Die vom Çubuk Çayı durchflossene und bewässerte Ebene bietet fruchtbare Böden. Am Flusslauf wurden zum Zwecke der Trinkwasserversorgung von Ankara zwei Talsperren (Çubuk-1 und Çubuk-2) errichtet.
Weiter westlich wurde am Ova Çayı 2007 eine weitere Trinkwassertalsperre, die Kavşakkaya-Talsperre, fertiggestellt.

Die Wirtschaft des Bezirks beruht auf Landwirtschaft, wobei der Anbau von Sauerkirschen besondere Bedeutung genießt. Gegenwärtig entwickelt sich der Bezirk mehr und mehr zum Industriegebiet, auch wenn die Bewohner des Zentralorts zumeist Auspendler nach Akyurt oder Ankara sind. An der Grenze zum Nachbarbezirk Akyurt liegt der Flughafen Ankara-Esenboğa.

Landschaftlich reizvoll gelegen ist der 29 km von Çubuk entfernt in der Nähe der Grenze zu Kızılcahamam gelegene Karagöl, ein Kratersee.

Geschichte
Çubuk blickt sowohl als Siedlung wie auch als Verwaltungseinheit auf eine längere Geschichte zurück. Nach der Schlacht von Mantzikert 1071 entwickelte sich die Ebene von Çubuk zu einem Niederlassungsschwerpunkt der einwandernden türkischen Stämme. In seldschukischer Zeit bildete die heute zum Bezirk Akyurt gehörende Siedlung Balıkhisar den lokalen Verwaltungsmittelpunkt. Etwas mehr als 300 Jahre später war im Jahre 1402 die Ebene von Çubuk Schauplatz der Schlacht bei Ankara, die das neu entstandene Osmanische Reich in eine Existenzkrise stürzte.

In einer Urkunde aus dem Jahre 1463 ist an der Stelle des heutigen Bezirkszentrums ein Dorf mit dem Namen Çubukbazarı verzeichnet. Das Gebiet des heutigen İlçe Çubuk erscheint darin aufgeteilt in zwei administrative Einheiten mit den Namen Taallükatt-ı Çubuk İli und Taallükat-ı Binari İli. 1523 wird ein dem Sandschak Ankara unterstellter kaza-i Çubuk, also ein osmanischer Gerichtsbezirk (kaza) von Çubuk erwähnt. Für 1530 werden für die Kaza Çubuk 3425 Häuser in 248 Dörfern und für 1571 8467 Häuser in 216 Dörfern erwähnt, woraus auf Einwohnerzahlen von  17.125 bzw. 42.335 geschlossen wird.

Die Wüstungsprozesse in Anatolien vom 17. und 18. Jahrhundert machten sich auch in Çubuk bemerkbar. Im Jahr 1844/1845 verzeichnet der Kaza Çubuk 1686 Häuser in 78 Dörfern. 1882 wurde die Gemeinde (Belediye) Çubuk gegründet. 1902 wurde der Kaza von Çubukabad als Nahiye (Vorläufer des Bucak) in den Kaza von Ankara eingegliedert, aber schon 1920 wieder als Kaza (die Bezeichnung wurde später in İlçe türkisiert) verselbständigt. 1990 erlitt Çubuk bei der Errichtung des İlçe Akyurt Gebietsverluste.

Die im Stadtlogo abgebildete Jahreszahl 1902 dürfte auf das Jahr der Erhebung zur Gemeinde (Belediye/Belde) hinweisen.

Bis Ende 2012 bestanden noch 47 Dörfer (Köy) und drei Belediye (Esenboğa, Sirkeli und Yukarıçavundur), die ebenso im Zuge der Verwaltungsreform 2013 in Stadtviertel (Mahalles) umgewandelt wurden. Dabei zählte jedes Dorf als eigenes Mahalle, während die ehemaligen Mahalles jeder Gemeinde zusammengelegt und nun als ein Mahalle zählten. Die Zahl der Mahalles stieg von 36 (Ende 2012) auf 83 an.

Weblinks

 Facebook: Çubuk
 Twitter: Çubuk

Einzelnachweise

Ort in der Provinz Ankara

Çubuk (Ankara)


Bastiaan Abraham van Kleef (* 13. April 1889 in Culemborg; † 24. Dezember 1965 in Hilversum) war ein niederländischer alt-katholischer Theologe. Von 1945 bis 1949 leitete er als Präsident das alt-katholische Seminar zu Amersfoort. Er war der erste verheiratete Priester in der Alt-katholischen Kirche der Niederlande.

Leben
Seine Eltern waren der Bauunternehmer Thomas van Kleef (1863–1953) und dessen Ehefrau Angenita Elisabeth, geb. van der Stroom (1867–1954).

Ab 1903 studierte er am alt-katholischen Seminar in Amersfoort. Dort empfing er am 26. März 1916 durch Erzbischof Gerardus Gul die Priesterweihe. Nach einer kurzen Tätigkeit als Kaplan in Haarlem setzte er sein Studium 1917 in Bern fort. Da er zu heiraten beabsichtigte, ließ er sich 1918 aus der Geistlichkeit seines Heimatbistums Haarlem entlassen und wurde in das deutsche Bistum inkardiniert. Von 1919 bis 1923 war er als Pfarrer in Meßkirch und Sauldorf (Baden) tätig. Nachdem der Zölibat auch in der niederländischen Ortskirche aufgehoben worden war, kehrte van Kleef 1923 als erster verheirateter Priester in seine Heimat zurück. Er wirkte als Pfarrer in Zaandam (1923–1924), Amsterdam (1924–1926) und Egmond aan Zee (1926–1938), von 1931 bis 1938 war er zugleich Pfarrer in Enkhuizen. In Egmond war van Kleef einige Zeit Beigeordneter und stellvertretender Bürgermeister, wobei er in politischer Hinsicht als antisozialistisch galt.

Nachdem er 1938 eine Professur für neutestamentliche Bibelwissenschaft und Pastoraltheologie am Seminar zu Amersfoort erhalten hatte, wurde er 1945 zugleich Präsident des Seminars; ab jenem Jahr umfasste sein Lehrauftrag auch die Kirchengeschichte. Darüber hinaus war er von 1945 bis 1953 mit der Seelsorge für die Gemeinde in Culemborg betraut. Nach seiner Abschiedsvorlesung als Professor 1949 war er bis 1957 Provisor des Seminars. Van Kleef war von 1939 bis 1959 Kanonikus, ab 1950 auch Dekan des Domkapitels von Utrecht.

Lange Zeit war er Redakteur des Blattes De Oud-Katholiek und der Internationalen Kirchlichen Zeitschrift. Er war Gründer des alt-katholischen Gewerkschaftsverbandes (gegründet am 5. September 1935) und der Internationalen Altkatholischen Theologenkonferenz.

Van Kleef heiratete am 22. Januar 1919 in Hilversum Maria Catharina Hendrika geb. Spit (1893–1953). Aus der Ehe gingen drei Kinder hervor: Angenita Elizabeth (* 1920), Gerhardus (Gerardus) Anselmus (1922–1995), der spätere Bischof von Haarlem, und Maria (* 1927).

Ehrungen
Van Kleef erhielt verschiedene Auszeichnungen, so etwa 1950 das Gedächtniskreuz 1940-1945 des Roten Kreuzes. 1959 wurde er Ehrenkanonikus des Utrechter Domkapitels. Die Universität Bern verlieh ihm 1959 die Ehrendoktorwürde. In Egmond aan Zee ist eine Straße nach ihm benannt, die Pastoor van Kleefstraat.

Werke (Auswahl)
 Kerkgeschiedenis ten dienste van het Oud-Katholieke godsdienstonderwijs. O.O. [1935].
 Geschiedenis van de Oud-Katholieke Kerk van Nederland. Erste Auflage. Rotterdam 1937.
 Om het beginsel. Velsen 1938.
 Leerboekje van de geschiedenis der Oud-Katholieke kerk. Cor Unum et anima una. Amsterdam 1952.
 Geschiedenis van de Oud-Katholieke Kerk van Nederland. Tweede herziene en uitgebreide druk. Van Gorcum, Assen 1953.
 Twaalfhonderd jaar Kromstaf; naar aanleiding van 100 jaar kromstaf in de Rooms-katholieke kerk. Oud-Katholieke Pers, Rotterdam 1953.
 Hrsg. von: Schuilnamen, naamvormen en naamletters aangenomen door schrivers meest voorkomende in de geschiedenis der Gallikaanse en Hollandse Kerk, bewerkt door J.A. van Beek. De Oud-Katholieke Pers, 1955.
 De Kartuizers in Holland. De Oud-Katholieke Pers, Utrecht 1956.
 Das Utrechter Provinzialkonzil vom Jahre 1763. Stämpfli, Bern 1960.

Weblinks

Einzelnachweise

Altkatholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Altkatholischer Theologe (20. Jahrhundert)
Ehrendoktor der Universität Bern
Niederländer
Geboren 1889
Gestorben 1965
Mann

Bastiaan Abraham van Kleef


Հայկական մանրանկարչության մագաղաթե ձեռագիր մատյան։ Գրվել և ծաղկվել է 1269-1270 թվականներին, Բարձր Հայքի Ավագ վանքի գրչատանը։ Գրիչներն են Մխիթարը, Հակոբը և Մովսեսը, պատվիրատուները՝ Երզնկայի արքեպիսկոպոս տեր Սարգիսն ու իր որդին՝ պարոն Հովհաննեսը։ Նրանց ջանքերով է կառուցվել Երզնկայի Ս.Փրկիչ եկեղեցին, նրանց անունները պահպանվել են նաև Ներսես Ա Մեծի մասունքների համար պատրաստված թանկարժեք մասնատուփի արձանագրության մեջ։

Առաջին ձեռագիրը
«Երզնկայի Աստվածաշունչը» մեզ հայտնի առաջին ձեռագիր Աստվածաշունչն է, որը պարունակում է Հին կտակարանի թեմաներով նկարներ։ Մինչ այդ Հին կտակարանի գրքերի սկիզբը զարդարել են գլխազարդերով կամ դրանց հեղինակների պատկերներով։ «Երզնկայի Աստվածաշունչ»-ում նույնպես կան հեղինակների պատկերներ, բայց որոշ գրքերի սկզբում զետեղված են թեմատիկ նկարազարդումներ։ Օրինակ, Նավեի որդու Հեսուի գրքի սկզբում պատկերված է հրեշտակի հայտնությունը նրան, Դատավորաց գրքի սկզբում՝ Գոթոնիելը, Գեդեոնը, նաև Սամսոնը՝ ավանակի ծնոտը ձեռքին, որով նա սպանել էր 1000 փղշտացու։ Առավել հաջողված են Հոբի և Դանիելի գրքերի սկզբներում տրված մանրանկարները։

Ձևավորումը
Ունի 38 նկար, որոնք պատկերում են Հին կտակարանի գրքերի հեղինակներին, Հիսուսին, ավետարանիչներին են։ Նկարազարդումևերում տիրապետող են կարմիրն ու կապույտը, գուներանգը մուգ Է։ Ոսկին թեմատիկ նկարներում սակավ է օգտագործվել, այն հատկապես առատ է խորաններում, կիսախորաններում և լուսանցազարդերում։ Նկարչի կարողությունը ցայտուն դրսնորվել է էջը որպես ամբողջական կոմպոզիցիա պատկերազարդելու ժամանակ։ Արտահայտիչ է գծային շեշտված ոճավորումը։ Բուսական զարդամոտիվները համադրվել են երկրաչափական տարրերին։

Յուրատիպ են ներկայացված տեքստերի հեղինակ-մարգարեները՝ պատկերված դիմացից, ոմանք՝ տեքստի սկզբնատառը գրելիս։ Ուշագրավ են նրանց հագուստների խոշոր, ազատ ուրվագծերով ծալքերը։ Կիսատոների օգտագործումը պատկերներին որոշակի ծավալայնություն է հաղորդում։ Գեղեցիկ է ձեռագրի օրնամենտալ հարդարանքը, որը շատ զուգահեռներ ունի կիլիկյան լավագույն օրինակների հետ։ Ճոխ զարդարված, ոսկու առատ կիրառմամբ, բարձրորակ մագաղաթի վրա գեղեցիկ բոլորգրով գրված այս ձեռագիրը հայկական մանրանկարչության գոհարներից է։ 17-րդ դարի ձեռագիրը գերվել է, ապա գնվել թուրքական փաշայից՝ Զիրաք անունով մի վաճառականի օգնությամբ, և տեղափոխվել Երուսաղեմի Ս.Հակոբյանց վանքի մատենադարան, որտեղ պահվում է առ այսօր (ձեռ. դ 1925)։ Իբրև Աստվածաշնչի Բարձր Հայքի բնագրային ավանդույթը կրող լավագույն նմուշ «Երզնկայի Աստվածաշունչն» ընդգրկվել է Հին կտակարանի հայկական թարգմանության քննական բնագրերի կազմման աշխատանքներում։

Գրականություն
 Տեր-Ներսեսյան Ս․, Երզնկայի 1269 թվականի Աստվածաշունչը, «Էջմիածին», 1966, համար 11-12։

Աստվածաշունչ

Երզնկայի Աստվածաշունչ


Medved je lahko:

 Medved, pripadnik družine medvedov, velikih sesalcev iz reda zveri
 Medved, 32. najbolj pogost priimek v Sloveniji
 ozvezdji Veliki medved in Mali medved
 morski medvedi (npr. kapski morski medved), ime več vrst uhatih tjulnjev
 Gojitveno lovišče Medved, Kočevje, tudi Lovišče s posebnim namenom (LPN) Medved

Medved (razločitev)


Karli je moško osebno ime.

Izvor imena
Ime Karli je različica moškega osebnega imena Karel.

Pogostost imena
Po podatkih Statističnega urada Republike Slovenije je bilo na dan 31. decembra 2007 v Sloveniji število moških oseb z imenom Karli: 66.

Osebni praznik
Osebe z imenom Karli lahko godujejo takrat kot osebe z imenom Karel.

Glej tudi
seznam osebnih imen na K

Viri

Moška osebna imena

Karli (ime)


De corona sive Pro Ctesiphonte (Graece Ὑπὲρ Κτησιφῶντος περὶ τοῦ Στεφάνου, Hyper Ktēsiphōntos peri tou Stephanou) est amplissima  Demosthenis oratio, anno 330 a.C.n. apud iudices habita. Accusationibus ab Aeschine in oratione Contra Ctesiphontem prolatis respondet.

Quare oratio habita sit
Demosthenes, quamquam Philippum II eiusque filium Alexandrum Magnum vix prospere impugnabat, tamen ab Atheniensibus auctoritatis causa etiam magni aestimabatur. Anno 336 a.C.n. Ctesiphon orator Demostheni ob mireta sua in urbe contra Macedones defendena aurea corona tribui proposuit. Sex deinde post annos Aeschines orator tamen, qui competitorem honoribus affici aegre tulerit, Ctesiphontem in ius vocavit eique haec tria crimino dedit:

 Falso de meritis Demosthenis in testamento rei publicae eum iuravisse
 Coronam magistratui contra legem latam prius asciscisse eum quam ille magistraturam retulerit
 Lege vetante eum apud Dionysias Demostheni coronam obtulisse.

Causam Cicero paucis verbis ita finiebatː "Cum esset lex Athenis, ne quis populi scitum faceret ut quisquam corona donaretur in magistratu prius quam rationes rettulisset; et altera lex, eos qui a populo donarentur, in contione donari debere; qui a senatu, in senatu, Demosthenes curator muris reficiendis fuit eosque refecit pecunia sua; de hoc igitur Ctesiphon scitum fecit nullis ab illo rationibus relatis, ut corona aurea donaretur eaque donatio fieret in theatro populo convocato, qui locus non est contionis legitimae, atque ita praedicaretur, eum donari virtutis ergo benevolentiaeque quam is erga populum Atheniensem haberet. Hunc igitur Ctesiphontem in iudicium adduxit Aeschines quod contra leges scripsisset, ut et rationibus non relatis corona donaretur et ut in theatro, et quod de virtute eius et benevolentia falsa scripsisset, cum Demosthenes nec vir bonus esset nec bene meritus de civitate. Causa ipsa abhorret illa quidem a formula consuetudinis nostrae, sed est magna. Habet enim et legum interpretationem satis acutam in utramque partem et meritorum in rem publicam contentionem sane gravem".

Quibus de rebus agat
Demosthenes hac oratione non solum Ctesiphontem criminibus absolvere conatur sed etiam vehementer se in fautores Macedonis regis invehit cum hoc iudicio suam quoque integritatem denigrari perciperet. Prima orationis parte itaque conspectum rerum Graecarum hoc tempore cum ad rem publicam acciderit describit et quae ad Philippum urbe arcendum egerit. Deinde quomodo Aeschines se opposuerit et quomodo Philippo iuverit exponit illoque etiam abiectum ortum moresque corruptos crimini dans. Etiam cladem apud Chaeroneam acceptam ei dat culpa, quod Athenienses res in confoederatione Amphictyonica male gesserit adeo, ut solus infaustam symmachiam cum Thebanis icerit. Denique in peroratione melius esse Athenienses licet pugnam perderint cum gloria interire quam libertatem amittere affirmat.

Notae

Editiones
Orationes Aeschinis et Demosthenis inter se contrariae a Dionysio Lambino Monstroliensi litterarum Graecarum in schola Parisiensi interprete & doctore Regio in latinum sermonem conversae., Lutetiae, 1565
Collection des Universités de Franceː Georges Mathieu, Plaidoyers politiques. Tome IV : Sur la couronne; Contre Aristogiton, Les Belles Lettres, 1947
 Lorenzo Sardone, I papiri del "De Corona" di Demostene : storia e critica del testo, 	Bari, Edipuglia, 2021

Plura legere si cupis
 Edwin Carawan, Control of the laws in the ancient democracy at Athens, Johns Hopkins University Press, 2020 Nonnullae paginae apud Guglum librorum Recensio critica
G. L. Cawkwell, "The Crowning of Demosthenes", The Classical Quarterly, 1969ː 163-180
Raymond Chevallier,	"L'Art oratoire de Démosthène dans le Discours sur la Couronne", Bulletin de l'Association Guillaume Budé, 1968ː 200-216
Andrew R. Dyck, "The Function and Persuasive Power of Demosthenes' Portrait of Aeschines in the Speech 'On the Crown'", Greece & Rome, 1985ː 42-48
William E. Gwatkin Jr., "The Legal Arguments in Aischines' against Ktesiphon and Demosthenes' on the Crown", Hesperia: The Journal of the American School of Classical Studies at Athens, 1957ː 129-141
Georgius Hubo, De Demosthenis oratione Ctesiphontea, Gottingae, typis expressit officina Huthiana, 1886
 Ernestus Huebenthal,	Quomodo Demosthenes in lite Ctesiphontea de secunda iuris quaestione responderit. Dissertatio philologica quam scripsit..., Ienae, 1904
Deborah Kamen, "KINA(I)DOSː a pun in Demosthenes' on the crown?", The Classical Quarterly, 2014ː 405-408
Reinhardus Koch,	Observationes grammaticae in decreta testimonia epistulas leges, quae exstant in Demosthenis orationibus 'Pro corona' et 'In Midiam', Bornae, 1909
Michael S. Kochin, "Time and Judgment in Demosthenes' "De Corona"", Philosophy & Rhetoric, 2002ː 77-89
 .
 (curator)	Demosthenes' On the crown : rhetorical perspectives, Southern Illinois University Press, 2016 Nonnullae paginae apud Guglum librorum Recensio critica
Laurent Pernot, "Le serment du discours Sur la couronne (Dém., XVIII, 208) dans la critique littéraire et rhétorique de l'Antiquité", Revue des Études Grecques, 2001ː 84-139
Dr. Albert Rabe, Die Redaktion der Demosthenischen Kranzrede, Göttingen, 1892
Alexis Richard, "Joute oratoire, vertu et démocratie ancienne. Le cas de la couronne de Démosthène" in La Valeur du désaccord, Éditions de la Sorbonne, 2020ː 267-282
Galen O. Rowe, "The Portrait of Aeschines in the Oration on the Crown", Transactions and Proceedings of the American Philological Association, 1966ː 397-406
 Nancy Worman, "Insult and Oral Excess in the Disputes between Aeschines and Demosthenes", The American Journal of Philology, 2004ː 1-25

Nexus externi
Textus Graecus apud Vicifontem
Textus Graecus et versio Francogallica apud Remacle
 Introduction to the oration On the Crown by Thomas Leland
 Thomas Leland's comments and translation of the oration On the Crown
 Introduction to the orations On the Crown and On the Dishonest Embassy by Harvey Yunis
 Text of the speech at the Perseus Digital Library

Demosthenes
Orationes
330 a.C.n.

De corona (Demosthenes)


Ritu Chaudhary is an Indian television actress. She played Niyati Vansh Khanna in Kuchh Jhuki Palkain, Shobha Virani in Kyunki Saas Bhi Kabhi Bahu Thi, Manasi Amar Jaitley in Dil Na Jaane Kyun, Ritika Bhakar Gupta in Awaz – Dil Se Dil Tak, Vedashree Shekhar Rathore in Nazar, Aparna Pankaj Tripathi in Imlie and Sunita Agnivanshi in Baazi Ishq Ki.

Television

Short films

References

External links

Living people
Indian actresses
Indian women in television
Actresses in Hindi television
Year of birth missing (living people)

Ritu Chaudhary


Maxonawa (Maxonahua), jedna od podgrupa Jaminahua Indijanaca, porodica panoan, koja živi u šumana uz gornji tok rijeke Yurúa u peruanskom departmanu Ucayali i na gornjem toku rijeke Acre u brazilskoj državi Acre . U peruanskom Amazonasu ima ih oko 100 .

Izvori

Panoan
Peruanski Indijanci
Brazilski Indijanci
indijanska plemena

Maxonawa


An Cylindroiulus limitaneus in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Henri W. Brölemann. An Cylindroiulus limitaneus in nahilalakip ha genus nga Cylindroiulus, ngan familia nga Julidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cylindroiulus

Cylindroiulus limitaneus


因明(いんみょう、サンスクリット:हेतुविद्या hetu-vidyā)とは、インドでおこなわれていた広義の論理学を指すものの仏教での表現で、近年は仏教論理学などとも言われる。五明(声明・工巧明・医方明・因明・内明)の一つとされ、独立した学問分野として重視された。

インドの論理学の特徴

論理それ自体の真理性を追求するアリストテレスに始まる西洋の論理学と異なり、インドでは各々の立場からの真理到達(輪廻からの解脱など)の妥当性を問う側面が強かったため、認識論や存在論も含めた学問として発達した。

主張(命題)の証因(「〜であるから」)についての学問である、とした仏教の態度にも見られるように、その背景には各宗派・学派によって否定されてはならないドグマが存在した(仏教では仏陀)という事情がある。仏教以外ではニヤーヤ(規則・規範 Nyāya)という語が論理学を表す語として多く用いられた。

古因明
ヴェーダの討論の中で発達した問答法は、『チャラカ・サンヒター』(2世紀)のような医学書にも討論・論争のマニュアルが見られるように独立した研究対象となっていった。

アクシャパーダ Akṣapāda(足目、別名ガウタマ Gautama、50年頃 - 150年頃)を開祖とするニヤーヤ (Nyāya) 学派が成立し、その根本聖典『ニヤーヤ・スートラ』 (Nyāya-sūtra) が250年頃-350年頃に編纂され、特に論争にあたって五分作法(ごぶんさほう)と呼ばれる論式が立てられた。この形式は、主張(宗)・理由(因)・実例(喩)・適合(合)・結論(結)より成る。これを古因明という。

新因明
論争の勝利・敗北の分析から次第に五分作法のうちの因の妥当性に関心が集中し、仏教の論理学者である陳那(ディグナーガ)により「因の三相」として集成され、インドにおいて広く承認された。

陳那は「因の三相」の確立にあたって遍充(へんじゅう)という関係概念を導入したが、それまで各々が異なるカテゴリー論や実体論を展開していたインドの各宗派は、これによって共通の論理基盤を持つことになり、陳那によってインドの論理学は大きく進歩した。また、陳那は五分作法を整理して、主張(宗)・理由(因)・実例(喩)の三支作法で足るとした。陳那の因明の特色は、論理学である比量を集大成しただけでなく、現量と呼ばれる認識の規範に、釈迦のさとりが論理を超えたものであるとして、これを組み込んだ点にもある。

陳那以降の因明を新因明という。陳那の後継者として法称(ダルマキールティ)がいる。

受容史

陳那とその弟子の著作は、玄奘によって中国に伝えられ、中国を経由して朝鮮や日本など東アジアにも伝えられた。中村元によれば、奈良時代にはカント哲学の二律背反の問題に当たるものが論じられていた。なお、上記の古因明やダルマキールティの因明は、文献が漢訳されず、前近代の東アジアにはほぼ伝わらなかったが、近代以降は、西洋のインド学・仏教学の方面からの再発見・再評価を受けて、盛んに研究されるようになった。

因明は、仏教外の学問(外道)とされて一段低く見られたが、ダルマキールティの写本がジャイナ教寺院から発見されたりと、インドにおいて論理学が普遍的なものとして位置づけられたことをうかがわせる。

ことにチベットの仏教では、優秀な仏教論理学者がインドから多数訪れた事もあり、東アジアには伝わらなかった仏教論理学の思想史上の本流を保存する役割を果たしたといえ、よくその伝統を伝えていて、僧侶の必須科目となっている。

東アジアにおける因明の受容史は、近現代の仏教学では長らくマイナーな研究対象だったが、2010年代から積極的に研究されるようになった。詳細は等を参照。

脚注

関連項目

 論理学の歴史
 インド論理学
 中国における論理学

関連文献
梶山雄一・宮坂宥勝編 『講座大乗仏教. 第9巻 認識論と論理学』 春秋社、新版1996年
木村俊彦 『ダルマキールティにおける哲学と宗教』 大東出版社、1998年
木村俊彦 『ダルマキールティ宗教哲学の研究 付・ダルモーッタラ釈「ニヤーヤ・ビンドゥ」和訳』 木耳社、1987年
本多恵訳著 『ダルマキールティの「認識批判」』 平楽寺書店、2005年
本多恵訳著 『チャンドラキールティ 中論註和訳』 国書刊行会、1988年
奥住毅訳著 『中論註釈書の研究  チャンドラキールティ「プラサンナパダー」和訳』 大蔵出版 1988年、新版2005年
岸根敏幸 『チャンドラキールティの中観思想』 大東出版社、2001年
丹治昭義 『チャンドラキールティ 明らかなことば 中論釈(1.2)』 <関西大学東西学術研究所訳注シリーズ>関西大学出版部、1988年、2006年

論理学の歴史
ナースティカ

因明


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Keipan.

Walog ang Keipan sa Noruwega. Nahimutang ni sa munisipyo sa Gildeskål ug lalawigan sa Nordland Fylke, sa sentro nga bahin sa nasod,  km sa amihanan sa Oslo ang ulohan sa nasod. Ang Keipan nahimutang sa pulo sa Sandhornøya.

Ang klima klima sa kontinente. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa  °C, ug ang kinabugnawan Pebrero, sa  °C.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga walog sa Nordland Fylke

sv:Keipan (dal)

Keipan (walog)


スタッド・ドゥ・フランス(、 スタード ド フラーンス)は、フランスのパリ北郊、イル=ド=フランス地域圏セーヌ=サン=ドニ県のサン=ドニにある多目的スタジアム。

概要
収容人員は可動座席込みで8万人で、その名が示す通りサッカーフランス代表およびラグビーフランス代表のホームスタジアムであり、現在は代表戦の大半を当スタジアムで開催している。

1998年FIFAワールドカップ・フランス大会の主会場として建設され、ワールドカップ本大会では決勝を含む9試合が開催された。決勝ではフランスがブラジルを3-0で下し、開催国として初優勝を果たした。

欧州サッカー連盟(UEFA)の定めるUEFAスタジアムカテゴリーで最高の「カテゴリー4」にランクされており、2000年と2006年にはUEFAチャンピオンズリーグの決勝戦を開催した。また、2022年に、UEFAチャンピオンズリーグ 2021-22の決勝戦開催地が当初のサンクトペテルブルクのサンクトペテルブルク・スタジアムから当地に変更となった。

フランス国内サッカーでは、クープ・ドゥ・フランスの決勝を毎年開催している。

2007年には、ラグビーワールドカップ決勝戦の会場となった。現在のところ、サッカーとラグビー双方のワールドカップの決勝戦の会場となったのは当スタジアムと横浜国際総合競技場のみである。2023年のRWCでは準決勝・3位決定戦・決勝戦などが行われ、スプリングボクスが4度目の優勝を決めた決勝戦 (ニュージーランドvs南アフリカ共和国、NZL11-12RSA)は80,065名の観客を集めた。

球技のみならず陸上競技も開催可能であり、2003年世界陸上競技選手権大会の主会場、IAAFダイヤモンドリーグの1戦ミーティングアレヴァの会場となっている。

しかし2015年11月13日、パリ同時多発テロ事件が発生した。この日は同スタジアムで男子サッカーの国際親善試合・フランス対ドイツの試合が行われており、フランスのフランソワ・オランド大統領も観戦していた。この試合会場の入り口付近や近隣のファストフード店で爆弾とみられる爆発音が3回響き、容疑者とみられる人物が自爆テロにより4人が死亡し、1人が巻き込まれて死亡した。また、容疑者とみられる人物がチケットを持っていたが入場を断られた事も明らかになっている。この影響で、ドイツはフランス戦の試合中に発生した今回の事件により安全面を考慮して宿舎へ戻ることを取り止め、試合会場のスタッド・ド・フランスに宿泊することを余儀なくされた。

2024年パリオリンピックにてオリンピック・スタジアム(メインスタジアム)として使用される。夏季五輪のメイン会場、FIFAワールドカップ決勝戦地、ラグビーワールドカップ決勝戦地の3つすべてとなるのは世界初。なお夏季五輪のメイン会場とFIFAワールドカップ決勝戦地の両方となったのは他にも旧ウェンブリー・スタジアム、スタディオ・オリンピコ・ディ・ローマ、ミュンヘン・オリンピアシュタディオン、エスタジオ・ド・マラカナンがある。

コンサートを行ったアーティスト
 ローリング・ストーンズ
 ジョニー・アリディ
 AC/DC
 セリーヌ・ディオン
 U2
 ポリス
 ボン・ジョヴィ
 ティナ・ターナー
 ポール・マッカートニー
 ブルース・スプリングスティーン
 ミューズ
 ブラック・アイド・ピーズ
 マドンナ
 プリンス
 メタリカ
 レッド・ホット・チリ・ペッパーズ
 レディー・ガガ
 ミレーヌ・ファルメール
 エミネム
 One Direction

外部リンク

 Stade de France Website

ふらんす
ふらんす
ふらんす
フランスのコンサート会場
ふらんす
ふらんす
ふらんす
夏季オリンピックスタジアム
ラグビーワールドカップ競技場
サン=ドニのスポーツ
セーヌ=サン=ドニ県の建築物
サッカーフランス代表
ラグビーフランス代表
ふらんす
ナショナルスタジアム
1998年開設のスポーツ施設

スタッド・ド・フランス


Ioannes Vladimirus (Serbice ; natus circa annum 990, mortuus die 22 Maii 1016) fuit regnator Ducliae, potentissimi principatûs Serbici huius temporis, inter annos 1000 et 1016. Hoc tempore longum bellum inter Imperium Romanum Orientale (Byzantinum) et Primum imperium Bulgaricum gestum est. Vladimirus autem, regnator pius, iustus, pacificusque, nunc a Christianis Orthodoxis martyr sanctus agnoscitur; dies festus eius est 22 Maii.

Ioannes Vladimirus, quamquam societate cum Byzantio coniunctus, Ducliam servare non potuit a Samuele, tzare Bulgariae, qui hunc principatum circa annum 1010 vicit et Vladimirum cepit. In chronicis traditur Theodora Cosara, Samuelis filia, Ioannem Vladimirum amavisse et patrem obsecravisse ut ei nubere sibi liceat. Tzar matrimonium sivit et Ducliam reddidit Ioanni Vladimiro, qui cliens eius regnavit. Vladimirus non particeps fuit soceri bellorum, quae anno 1014 Samuelis clade morteque evenerunt. Anno 1016 Vladimirus victima insidiarum Ioannis Ladislai, ultimi regis Primi Imperii Bulgarici, factus est. Ante ecclesiam Prespae, capitis imperii, securi percussus, ibi sepultus est. Mox martyr agnitus est. Vidua eius Cosara eum in ecclesia Prečista Krajinska prope aulam eius in Duclia austro-orientali denuo humavit. Ab anno 1381 reliquiae eius in Ecclesia Sancti Ioannis Vladimiri prope Elbasan et ab anno 1995 in cathedrali Tiranae in Albania conservatae sunt. Haec reliquiae sacrae habentur et multos fideles attrahuntur, praesertim in die festo eius, cum reliquiae rursus ad ecclesiam prope Elbasan celebrationis causa feruntur.

Crux quoque, quam Vladimirus tenebat cum securi percussus sit, reliquiae sacrae ducitur. A familia Andrović vici Velji Mikulići Montis Nigri curatur et fidelibus tantum in festo Pentecostes monstratur, cum in pompa ad summum montem Rumijam geritur. Ioannes Vladimirus primus sanctus Serbicus, atque patronus oppidi Antibarii Montis Nigri habetur. Prima vita eius, hodie deperdita, fortasse inter annos 1075 et 1089 scripta est; versio abbreviata, Latine scripta, in Gestis regum Sclavorum conservatur. Vitae Graeca et Slavica primum annis 1690 et 1802 editae sunt. In iconibus plerumque rex cum corona et vestibus regiis, cum cruce in manu dextra, capite suo in manu sinistro pingitur. Etenim traditur suum caput abscisum ad locum sepulturae tulisse.

Notae

Bibliographia
Fontes imprimati

Nexus externi

Duces civitatum
Incolae Serbiae

Ioannes Vladimirus


Chisasibi (en cri : ) est une terre réservée crie située à l'est de la baie James, en Eeyou Istchee dans la région administrative du Nord-du-Québec, au Québec. Il s'agit du lieu habité le plus septentrional au Québec accessible par route. Elle comprend un milieu urbanisé et y vivent les membres de la Nation crie de Chisasibi.

Comme plusieurs autres entités autochtones, Waswanipi est composée d'une terre réservée crie de catégorie IA, de juridiction fédérale, ainsi que d'une municipalité de village cri du même nom de catégorie IB, de juridiction provinciale.

En nombre d'habitants, Chisasibi est la plus grande localité du Nord-du-Québec après Chibougamau.

Toponymie
« Chisasibi » signifie précisément « la grande rivière ». Auparavant, l'endroit était appelé par plusieurs « Fort-George », nom donné en l'honneur d'un responsable du poste de traite de fourrure situé à cet endroit.

Géographie
La terre réservée crie de Chisasibi est située dans le territoire d'Eeyou Istchee dans la région du Nord-du-Québec, au Québec. La terre est sous juridiction fédérale tandis que le village cri de Chisasibi est sous juridiction provinciale. Cette terre réservée crie correspond aux terres de catégorie IA de la Convention de la Baie-James et du Nord québécois attribuées à la Nation crie de Chisasibi.

Le territoire de la terre réservée crie doit être distingué du territoire de la municipalité de village cri homonyme. Situé principalement sur la rive sud de la rivière La Grande, il s'étend du littoral de la baie James jusqu'à environ 30 à 35 kilomètres à l'est. En plus de comprendre le noyau urbanisé de Chisasibi – situé à une dizaine de kilomètres de l'embouchure de la rivière sur la baie James – la terre réservée crie comprend l'île de Fort George.

Municipalités limitrophes

Histoire
Traditionnellement, les Cris étaient nomades et leur sédentarisation est plutôt récente. L'établissement d'un poste de traite de la fourrure sur l'île de Fort-George en 1803 par la Compagnie de la Baie-d'Hudson favorise d'ailleurs leur sédentarisation. Les Cris de Chisasibi s'établirent sur l'île de Fort-George avant de déménager l'ensemble de leur village en 1980, à son emplacement actuel, sur la rive sud de la rivière La Grande. La relocalisation était entre autres nécessaire dû à l'érosion des berges de l'île causée par la construction de barrages hydroélectriques qui ont modifié les dynamiques de courant du fleuve.

Chisasibi a été établie au début des années 1980 lors de la fermeture et le déménagement de l'ancien village, Fort George, qui était situé  à l'ouest du village actuel sur une île à l'embouchure de la Grande Rivière.

Démographie
Étant le siège de la Nation crie de Chisasibi, les habitants du village sont majoritairement des Cris. Quelques Inuits y habitent également. Le village a une population d'environ  en 2016.

Langues

À Chisasibi, selon l'Institut de la statistique du Québec, les langues parlées les plus souvent à la maison en 2011, sur une population de , est le cri à 86,13 %, l'anglais à 7,94 % et le français à 3,13%. Seuls quelques personnes parlent encore l'inuit.

Éducation

La Commission scolaire crie est chargée d'offrir les services d'enseignement primaire et secondaire publics sur le territoire d'Eeyou Istchee. À Chisasibi, se trouvent l'école primaire Waapinichikush et l'école secondaire Eeyou de la Baie-James (James Bay Eeyou School ou JBES; ᒉᐃᒥᔅ ᐯᐃ ᐄᔨᔨᐤ ᒋᔅᑯᑎᒫᒑᐅᑭᒥᒄ).

L'école Eeyou est inaugurée en 1980. Auparavant, les élèves d'autres villes de la région de la Baie-James (Eastmain, Whapmagoostui et Wemindji) fréquentaient l'école Eeyou dans son internat. En 2017, un total de 398 élèves fréquentait l'école secondaire.

Chisasibi dans la littérature
Richard Vézina a publié un roman intitulé Chisasibi (éditions Carte blanche, 2011). L'écrivain québécois Vincent Thibault y a également situé son roman Les Bêtes (éditions de la Pleine lune, 2012).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Nation crie de Chisasibi
 Chisasibi (municipalité de village cri)
Administration territoriale du Nord-du-Québec
 Cris
 Premières Nations
 Autochtones du Québec
 Liste des comptoirs de la Compagnie de la Baie d'Hudson

Liens externes

Village cri
Eeyou Istchee

Chisasibi (terre réservée crie)


Trench Camp is a populated place situated in Santa Cruz County, Arizona, United States. It has an estimated elevation of  above sea level.

References

Populated places in Santa Cruz County, Arizona

Trench Camp, Arizona


Oxera pulchella est une espèce endémique de la Nouvelle-Calédonie, de la famille des Verbenaceae, ou des Lamiaceae selon la classification phylogénétique. Le genre Oxera est presque limité à la Nouvelle-Calédonie, puisque sur la vingtaine d'espèce du genre, seule une ne pousse pas en Nouvelle-Calédonie mais au Vanuatu.

Aspect et forme générale

Cette plante est une liane dont les tiges ont une forme très tourmentée et contournée. Elle pousse rarement autour du tronc des autres arbres, mais rampe plutôt dans des buissons.

Taille

Le diamètre du tronc peut atteindre .

Écorce

L'écorce de cette plante est rugueuse, voire pustuleuse car elle est recouverte d'un grand nombre de lenticelles. C'est un caractère facile à reconnaître, commun à toutes les espèces du genre Oxera.

Feuilles

Les feuilles sont étroites et allongées, elles mesurent 3–4 cm de large pour  de long. Elles sont placées de manière alternée le long des branches. De couleur vert clair et brillant, elles sont plutôt fines et possèdent un pétiole court. Elles n'ont pas d'odeur particulière.

Fleurs

D'un blanc éclatant, elles sont légèrement jaune à leur base. Ces fleurs en forme de tube mesurent 5 à  de long. Elles n'ont pas d'odeur mais leur nectar est très apprécié des oiseaux comme les méliphages, dont le long bec permet d'aller chercher le nectar au fond de la fleur. Les 2 étamines dépassent largement de la corolle.

Reproduction

La floraison a lieu aux mois d'août et de septembre et elle est très abondante. Les fleurs apparaissent le long de la tige et sont groupées en grappes. Les fruits sont ovales, assez petits et de couleur jaune foncé. La germination des plantes est facile et la multiplication par bouturage est également maîtrisée.

Place dans la forêt sèche néo-calédonnienne
Cette espèce possède une ou deux variétés qui existent dans des endroits bien spécifiques et très localisés.
Elle ne pousse à l'état naturel que dans les forêts sèches de la presqu'île de Nouméa.

Anecdote
Le nom Oxera vient du grec « oxus » qui signifie « pointu, piquant » et se rapporte aux fleurs dont les pétales sont étirées en forme de faux. En latin pulchella est le féminin de pulchellus qui signifie « joli, tout charmant » et qui est en fait un diminutif de « pulcher », lequel signifie « beau ».
Découverte par le botaniste Jacques-Julien Houtou de La Billardière, accompagnant d'Antoine Bruny d'Entrecasteaux dans ses recherches pour retrouver Jean-François de Lapérouse, elle fut ensuite introduite à la fin du  en Europe comme plante ornementale de collection. Malgré son grand succès dans les années 1900, elle a été abandonnée quelques années plus tard, sans doute parce qu'elle n'était plus à la mode.
Elle est très rare.

Liens externes et références

Lamiaceae
Verbenaceae
Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Flore endémique de Nouvelle-Calédonie
Classification de Cronquist problématique

Oxera pulchella


Gmajna je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Gmajna se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.

Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Gmajna je imala 153 stanovnika.

Vanjske veze
Satelitska snimka naselja

Reference

Naselja u Općini Krško
Vikiprojekat geografija/Naselja u Sloveniji

Gmajna (Krško, Slovenija)


Anne de Pérusse d'Escars de Givry (Paris,  - Vic-sur-Seille, ) a été cardinal, évêque de Lisieux puis évêque de Metz. Homme consciencieux et politique avisé, il saura ne pas porter trop loin son engagement pour la Ligue après la conversion et le sacre d'.

Biographie
Né le , il est le fils de  de Pérusse, seigneur des Cars, de Juillac et de Ségur, conseiller et chambellan du roi, et de sa seconde épouse Françoise de Longwy (-Neublans ; fille de  de Longwy, seigneur de Pagny et de Givry-sur-le-Doubs, et de Jeanne d'Angoulême), comtesse de Givry et veuve de Philippe Chabot. Il a pour demi-frères, nés d'un premier lit : le capitaine François de Pérusse des Cars (1561-1595) et Charles (1536-1614), évêque de Poitiers puis évêque-duc de Langres. Sa condition de cadet et sa constitution malingre lui interdisent le métier des armes.

Par son grand-père Charles d'Orléans-Angoulême, Anne/Annet de Pérusse est un cousin issu de germain des derniers rois de la Maison de Valois (, , ), et d'Henri de Bourbon-Navarre () comme de sa première épouse Marguerite de Valois, sœur des derniers Valois.

Après des études à Paris, il intègre tôt l'ordre des bénédictins à l'abbaye de Saint-Bénigne de Dijon pour obéir aux désirs paternels ; il en devient abbé commendataire en 1570. Il est abbé commendataire des abbayes Notre-Dame de Molesme en 1575 et 1577, et de Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Pothières.

Élu évêque de Lisieux le , il prend ses fonctions le .

Anne de Pérusse est créé cardinal le  par . Il prend le nom de sa mère, devenant le « cardinal de Givry » comme son grand-oncle Claude de Longwy. Il écartèle alors ses armes avec le blason maternel.

Son ralliement à  ne se fait pas si aisément. Il croit devoir se réfugier à Rome pour se soustraire au ressentiment du roi. En , en visite à Paris, le Légat du Pape, cardinal de Florence, intervient en sa faveur. La réponse royale n'est pas des plus paisibles :
Le Roi me répondit que le cardinal de Givry était un porte étendard de la Ligue et qu'il s'était arrangé pour être fait cardinal non par son entremise mais par celle du duc de Mayenne, et de Joyeuse ; aussi lui semblait-il pénible de lui pardonner. Je répondis que ce personnage n'avait pas brigué le cardinalat et qu'il ne s'y attendait point. Le secrétaire qui nous servait d'interprète M. de Fresnes, et à qui j'en avais d'abord parlé, vint à mon aide et apaisa le Roi. Celui-ci, après que je lui eus dit tout ce que je savais, finit par déclarer que, pour l'amour de Notre-Seigneur, il ferait tout, mais que ce n'était pas le lieu de traiter pareille question.

Il abandonne la direction de l'évêché de Lisieux vers 1598.

Anne cherche à prouver sa fidélité au roi, qui peut compter sur sa docilité. Or, Henri IV souhaite confier l'évêché de Metz, tenu depuis 1484 par la Maison de Lorraine, à son bâtard Henri de Bourbon-Verneuil. Cela est refusé par le pape, l'enfant n'étant âgé que de sept ans. Le cardinal de Givry est donc choisi à sa place en attendant sa majorité, et nommé évêque de Metz le  par le pape .

« Vigilant défenseur des intérêts catholiques », il est membre de plusieurs congrégations romaines, et s'attire « la vénération publique par le prestige d'une grande piété ». Il soutient notamment l'Ordre de la Visitation en ses débuts.

Il meurt le  à Vic-sur-Seille. Il est enterré dans la cathédrale Saint-Étienne de Metz, et Henri de Verneuil lui succède alors au siège de Metz.

Notes et références

Bibliographie
Raymond Ritter, Lettres du Cardinal de Florence sur  et sur la France 1596-1598 (Documents inédits tirés des Archives Vaticanes), Bernard Grasset éditeur, Paris, 1955.

Liens externes

Anne
Prêtre catholique français du XVIe siècle
Prêtre catholique français du XVIIe siècle
Évêque de Lisieux
Évêque de Metz
Cardinal français créé au XVIe siècle
Cardinal créé par Clément VIII
Naissance à Paris
Naissance en mars 1546
Décès en avril 1612
Décès à 66 ans

Anne de Pérusse des Cars


Fanum Sancti Leonardi (alia nomina: Plebs Sancti Leonardi) (Italiane: San Leonardo; Slovenice: Svet Lienart / Podutana; Foroiuliensice: San Lenart) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Foro Iulii-Venetia Iulia et in Provincia Utinensi situm.

Insignia

Geographia

Sclavonia foroiuliensis
Municipium Fani Sancti Leonardi in Sclavonia foroiuliensi situm.

Sermones
A parte incolarum sermone Slovenico utitur.

Municipia finitima

 Forum Iulii-Venetia Iulia (regio),
 Forum Iulii (terra),
 Provincia Utinensis,
 Sclavonia Venetica vel Sclavonia Foroiuliensis,
 Utinum (urbs),
 Municipium Italiae.

Nexus externi
 Pagina officialis

Pinacotheca

Notae

Municipia in provincia Utini
Sclavonia Foroiuliensis
Municipia Italica Linguae Slovenae

Fanum Sancti Leonardi (Forum Iulii-Venetia Iulia)


Moutier-Rozeille  est commune Francicum 432 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.

 Indicem communium praefecturae Crosae

Nexus externi

 Moutier-Rozeille pagina interretialis

Communia praefecturae Crosae
Loci habitati praefecturae Crosae

Moutier-Rozeille


Czanstochova (Polonice Częstochowa, Theodisce Tschenstochau, Russice Ченстохова) est urbs 248 894 incolarum  in Polonia australi, in vaivodatu Silesiae ad flumen Vartam iacens.

Urbs praeclara est causa  qui imaginem thaumaturgam  item praeclaram Dei genetricis Czanstochoviensis habet.

Notae

Nexus externi

 Situs interretialis urbis

Urbes Poloniae

Czanstochova


Michael Spindler (né le  à Berlin en Allemagne et décédé le  à Mougins) fut le PDG d'Apple de 1993 à 1996.

Il habitait en France, à Louveciennes (Yvelines), pendant sa présidence européenne d'Apple Inc.

Références

Personnalité d'Apple
Chef d'entreprise américain
Naissance à Berlin
Naissance en décembre 1942
Décès en septembre 2016
Décès à Mougins
Décès à 73 ans
Naissance dans le Troisième Reich

Michael Spindler


Теуцожь къедзыгъуэ () — Адыгэ Республикэм и зы администрациэ къедзыгъуэ.

Хьэблэ нэхъышъхьэр — Пэнэжьыкъуай къуаджэ.

Джылу дэсыр — мин 19, 444 (2010 гъэмкӀэ).

И инагъыр — 710 км².

Адыгэ Республикэм и къедзыгъуэхэр

Теуцожь къедзыгъуэ


Queens est unus ex quinque burgis Novi Eboraci, superficie maximus, in oriente urbis et Insula Longa  situs, eosdem fines habens ac Queens comitatus. Ad occidentem Brooklynio burgo et ad orientem Nassau comitatui adiacet; etiam terminos aquaticos cum burgis Manhata et Bronx habet. Censu anno 2017 habito, in hoc burgo habitant  homines; inter omnes Novi Eboraci burgos solum Brooklynium maiorem incolarum numerum habet. Queens, unus ex primis duodecim comitatibus provinciae Britannicae Novi Eboraci, anno 1683 constitutus est.

Bibliographia
 Copquin, Claudia Gryvatz. The Neighborhoods of Queens. New Haven, CT: Yale University Press, 2007.
 Glascock, Mary A. An Annotated Bibliography of the History of Queens County, New York. Novi Eboraci: Queens College, 1977.
 Lieberman, Janet E. et Richard K. Lieberman. City Limits: A Social History of Queens. Dubuque, IA: Kendall Hunt, 1983.
 McGovern, Brendan, et John W. Frazier. "Evolving Ethnic Settlements in Queens: Historical and Current Forces Reshaping Human Geography." Focus on Geography 58, no. 1 (2015): 11–26.
 Miyares, Ines M. "From Exclusionary Covenant to Ethnic Hyperdiversity in Jackson Heights, Queens." Geographical Review 94, no. 4 (2004), 462–483.
 History of Queens County, New York. Novi Eboraci: W. W. Munsell, 1882.

Nexus externi

Urbs Novum Eboracum
Comitatus Novi Eboraci

Queens


She straih hellveeish aittys Americaanagh eh Liv and Maddie, ny t'er enney myr Liv and Maddie: Cali Style. Va'n straih crooit ec John D. Beck as Ron Hart as hie eh magh er ny scaalheaney er Disney Channel voish 19 Jerrey Souree 2013 derrey 24 Mayrnt 2017. Ta Dove Cameron, Joey Bragg, Tenzing Norgay Trainor, Kali Rocha, Benjamin King, as Lauren Lindsey Donzis cloie 'sy straih.

She tro er lheh jeh'n straih ny paartyn dooblit ta cloieit ec Cameron: Liv, ben-aghteyr t'er çheet dy valley lurg shayll cloie ayns straih hellveeish ennoil ayns Hollywood feie kiare bleeaney, as Maddie, lannoon ennee Liv hannee 'sy valley. She tro er lheh elley na'n bollagh raad dy vel ny karacteyryn loayrt rish ny shamraigyn ayns aght cho-akinagh son nyn marelyn bentyn rish taghyrtyn eigsoylagh y chur sheese as y hoylley magh.

Skimmee
 Dove Cameron myr Liv as Maddie Rooney
 Joey Bragg myr Joey Rooney
 Tenzing Norgay Trainor myr Parker Rooney
 Kali Rocha myr Karen Rooney, moir kiare paitçhey Rooney as lhiass-ard-ynseyder scoill.
 Benjamin King myr Pete Rooney, ayr kiare paitçhey Rooney. Cha ren eh cloie 'sy straih yerrinagh.
 Lauren Lindsey Donzis myr Ruby (y kiarroo straih)

Kianglaghyn mooie

Straihyn çhellveeish Americaanagh
Straihyn çhellveeish aittys paitçhyn Americaanagh voish ny 2010yn
Straihyn çhellveeish Americaanagh er nyn doshiaghey ayns 2013
Straihyn çhellveeish Americaanagh as y jerrey oc ayns 2017
Claareeyn bunneydagh Disney Channel
Claareeyn çhellveeish 'sy Vaarle
Straihyn çhellveeish liorish It's a Laugh Productions

Liv and Maddie


Jože Gorjup, slovenski slikar, kipar in grafik, * 20. april 1907, Kostanjevica na Krki, † 30. april 1932, Ljubljana.

Prve pobude je Gorjup dobil pri grafikah B. Jakca, v Zagrebu kjer je od 1925 do 1927 študiral kiparstvo pa mu je bil vzor Ivan Meštrović. Gorjup je nato od 1927 do 1930 študiral slikarstvo v Firencah. Po končanem študiju se je 1930 vrnil v rodno Kostanjevico. V Italiji in nato po vrnitvi v Kostanjevico na Krki je ustvarjal tudi pod vtisom renesančne umetnosti in italijanske nove stvarnosti, zlasti statične, arkadijsko občutene figuralne kompozicije. Sinteza njegovega dela je poslikava podružnične cerkve sv. Miklavža v Kostanjevici na Krki (1931), s katero se je opazno vključil v prenovo slovenskega cerkvenega slikarstva.

Stalna zbirka Gorjupovih del je v Galeriji Božidar Jakac v Kostanjevici na Krki

Glej tudi
 priimek Gorjup
 seznam slovenskih slikarjev
 seznam slovenskih kiparjev
 seznam slovenskih grafikov

Viri
 Enciklopedija Slovenije, knjiga 3, Mladinska knjiga, Ljubljana, 1989
 Museums, Avtorji, Jože Gorjup

Zunanje povezave

 Galerija Božidar Jakac

Slovenski slikarji
Slovenski kiparji
Slovenski grafiki
Ekspresionistični slikarji
Ekspresionistični kiparji
Kostanjevičani

Jože Gorjup


Balaban qısametrajlı sənədli filmi rejissor Xamis Muradov tərəfindən 1987-ci ildə çəkilmişdir. "Azərbaycanfilm" kinostudiyasında istehsal edilmişdir. Film milis starşinası Əlicavad Cavadovun çox çətin və ağır sınaqlara məruz qalmış ibrətamiz taleyi haqqındadır.

Məzmun
Film milis starşinası Əlicavad Cavadovun çox çətin və ağır sınaqlara məruz qalmış ibrətamiz taleyi haqqındadır.

Ağır fəlakət nəticəsində bütün ailəni-iki körpəsini və həyat yoldaşını itirmiş Əlicavadın dərdindən də böyük dərd ola bilərmi? Film bu insanın zəngin mənəvi dünyasından, möhkəm iradəsindən, mehrini balabana, sehirli musiqi alətinə saldığından, təsəllini milli muğamlarda tapdığından, beləliklə yenidən həyata, öz peşəsinə qayıtmasından bəhs edir.

Mükafat
1987-ci ildə film Azərbaycan Dövlət Mükafatına layiq görülmüşdür.

Filmin üzərində işləyənlər
Ssenari müəllifi: Aydın Dadaşov
Rejissor: Xamis Muradov
Operator: Vladimir Konyagin

İstinadlar

Mənbə
 Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət Nazirliyi. C.Cabbarlı adına "Azərbaycanfilm" kinostudiyası. Aydın Kazımzadə. Bizim "Azərbaycanfilm". 1923-2003-cü illər. Bakı: Mütərcim, 2004.- səh. 329; 377.
 Azərbaycan Milli Ensiklopediyası: Azərbaycan. Ramiz Məmmədov. Kino. Azərbaycan Milli Ensiklopediyası Elmi Mərkəzi, 2007.- səh. 815.

Həmçinin bax
Azərbaycan filmlərinin siyahısı
1987-ci ilin Azərbaycan filmləri
1980-ci illər Azərbaycan filmlərinin siyahısı

1987-ci ilin filmləri
1987-ci ilin Azərbaycan filmləri

Balaban (film, 1987)


Bibliotheca Nationalis Graeciae (Neograece Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος) est bibliotheca publica Athenis in urbe Graeciae anno 1832 instituta. Saeculo XIX in aedificio neoclassico stabat, ab anno 2018 iuxta Vetum Phalerum in insula urbana reperitur cui nomen vulgo Stavros Niarchos Foundation Cultural Center est.

Nexus externi

 Situs interretialis bibliothecae proprius (Neograece)
 Pagina interretialis VIAF

Graecia
Constituta 1832

Bibliotheca Nationalis Graeciae


サイチョウ科(さいちょうか、学名 )は、鳥類サイチョウ目の科である。サイチョウ(犀鳥)と呼ばれるが、狭義のサイチョウはこの1種である。

特徴
東洋区(南アジア・東南アジア)・エチオピア区(サハラ以南のアフリカ)・オーストラリア区(インドネシア東部・メラネシア)に生息する。

嘴は大きく、上嘴の基部に、種により異なるさまざまな膨らみがある。これをサイの角にたとえサイチョウと呼ぶ。膨らみは非常に大きな種もいるが、内部は海綿状で軽い。

熱帯林の樹上で生活する(近縁なジサイチョウ科は地上性)。雑食で、果実、昆虫、小脊椎動物などを食べる。

系統と分類
ジサイチョウ科  と姉妹群であり、サイチョウ亜目  にまとめられる。あるいはジサイチョウ科をサイチョウ科に含める説もある(同時に単型のサイチョウ亜目を置くこともある)。

属と種
属と種は国際鳥類学会議 (IOC) による。13属59種からなる。

 ,  ( 分離前の旧名 , ビルマサイチョウ)
 ,
 , , ムジサイチョウ
 コサイチョウ属
 , , カンムリコサイチョウ
 , , ニシカンムリコサイチョウ
 , , シロクロコサイチョウ
 , , クロズキンコサイチョウ
 , , ハシジロコサイチョウ
 , , ハイイロコサイチョウ ()
 , , シロボシコサイチョウ
  (分離前の旧名 , アカハシコサイチョウ)
 ,  ( から分離)
 ,  ( から分離)
 ,  ( から分離)
 ,  ( から分離)
 , , ミナミキバシコサイチョウ
 , , ヒガシキバシコサイチョウ
 , , セグロコサイチョウ
 , , アビシニアコサイチョウ
 , , マミジロマメサイチョウ
 , , アカハシマメサイチョウ
  ( から分離)
 , ,シラガサイチョウ

 , , ニシインドコサイチョウ
 , , スリランカコサイチョウ ()
 , , インドコサイチョウ
 カササギサイチョウ属
 , , カササギサイチョウ
 , , キタカササギサイチョウ
 , , パラワンサイチョウ
 , , クロサイチョウ
 , , ハシグロサイチョウ
 サイチョウ属
 , , オオサイチョウ
 , , サイチョウ
 , , アカサイチョウ
  ( から分離)
 , , オナガサイチョウ
 カオグロサイチョウ属
 , , カオジロサイチョウ
 , , カオグロサイチョウ
 , , ルソンカオグロサイチョウ ( から分離)
 , , ミンドロカオグロサイチョウ ( から分離)
 , , ミンダナオカオグロサイチョウ ( から分離)
 ,  ( から分離)
  ( から分離)
 , , シロクロサイチョウ
 ナナミゾサイチョウ属
 , , ナナミゾサイチョウ
 , , アカコブサイチョウ
 , , ズグロサイチョウ
 , , アカガシラサイチョウ ()
 , , アカハシサイチョウ
  ( から分離)
 , , パプアシワコブサイチョウ
 , , ヒメシワコブサイチョウ
 , , ムジシワコブサイチョウ
 , , シワコブサイチョウ
 , , スンバシワコブサイチョウ
 ナキサイチョウ属  ( から分離)
 , , パイプコブサイチョウ
 , , ナキサイチョウ
 , , モモグロサイチョウ
 , , モモジロサイチョウ
 , , ハシダカサイチョウ
 , , ギンガオサイチョウ
 コブサイチョウ属
 , , クロコブサイチョウ
 , , キンコブサイチョウ

出典

コンスタンティン・サミュエル・ラフィネスクによって名付けられた分類群

サイチョウ科


John Noble (* 20. august 1948, Port Pirie, Austrália) je austrálsky filmový a televízny herec a režisér viac ako 80 divadelných hier.

Účinkoval v austrálskom televíznom seriáli z lekárskeho prostredia All Saints, či v akčnom krimifilme Zbesilý útek (2006), známejší je však vďaka úlohe Denethora vo filme Pán prsteňov: Návrat kráľa. V americkom televíznom seriáli 24 si v šiestej sérii zahral ruského konzula Anatilyho Markova.

V televíznom seriáli Fringe stvárňuje mentálne nestáleho vedca Dr. Waltera Bishopa.

Externé odkazy

 Oficiálna stránka

Austrálski filmoví herci
Austrálski televízni herci
Austrálski divadelní režiséri

John Noble


An Ophidiaster ophidianus in uska species han Asteroidea nga syahan ginhulagway ni Jean-Baptiste Lamarck hadton 1816. An Ophidiaster ophidianus in nahilalakip ha genus nga Ophidiaster, ngan familia nga Ophidiasteridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ophidiaster

Ophidiaster ophidianus


ジャン=バティスト・カミーユ・コロー(、1796年7月16日 - 1875年2月22日)は、19世紀のフランスの画家。生涯独身を貫いた。

生涯
バルビゾン派の七星の一人であり、次世代の印象派との橋渡しをした画家である。詩情あふれる森や湖の風景画で知られるが、『真珠の女』のような人物画にも名作がある。1825年から計3度イタリアへ旅行し、イタリア絵画の明るい光と色彩にも影響を受けた。理想化された風景でなく、イタリアやフランス各地のありふれた風景を詩情ゆたかに描き出す手法は、のちの印象派の画家たちにも影響を与えた。コローは1796年、現在のパリ7区バック通り (125 rue du Bac, à Paris) の裕福な織物商人の子として生まれる。父はかつら職人、母は帽子屋で、コローは他の多くの画家たちとは異なり、その画家人生において経済的な苦境を迎えることがなかった。学生時代はルーアン(ノルマンディー地方)及びポワシー(パリ近郊)の寄宿学校で学んだ。コローは、画家になることを反対していた父親にしたがい、いったんは商人としての修業をするが、1822年、26歳の時、ようやく父の許しを得て画家を志し、当時のアカデミックな風景画家アシール=エトナ・ミシャロン(1796年 - 1822年)やジャン=ヴィクトール・ベルタン(1767年 - 1842年)に師事する。当時としては画家を志すには遅いスタートであった。前年の1821年にコローの妹が死去しており、コローの両親はこの妹のために用意していた持参金をカミーユのために使うことを許したのである。最初の師ミシャロンはコローと同年生まれの若手風景画家であったが、コローが師事してから数か月後、26歳で死去した。師を失ったコローは、ミシャロンの師であったベルタンに師事することになった。ベルタンは大きな画塾を構え、当時のフランス風景画の第一人者であった。

コローは生涯に3度イタリア旅行をしている。1回目の旅行はもっとも長く、1825年9月から1828年秋に及び、ローマとその近郊を中心に、ヴェネツィアなどにも滞在している。この時、戸外で制作した習作風景画には色彩感覚や構図法などに近代的感覚を見せるものが多く、後の印象派などの世代の画家に影響を与えている。コローはその後1834年と1843年にもそれぞれ半年ほどイタリアに滞在した。

またコローは、晩年に至るまでフランス各地を精力的に旅行し、各地の風景をキャンバスにとどめている。特にパリの西の郊外にあるヴィル=ダヴレーには父の購入した別荘があったことから頻繁に滞在している。また、フォンテーヌブローの森においても1820年代から制作を行っていた。

サロン(官展)には、イタリア滞在中の1827年に『ナルニの橋』(カナダ国立美術館)などを出品して以来、晩年まで精力的に出品し、1848年にはコロー自身がサロンの審査員に任命された。1855年にはパリ万国博覧会に6点の作品を出品し、グランプリを得ている。

晩年は大家として認められるようになり、死の直前までフランス各地への旅行と制作を続けた。1875年2月22日、病のため没した。生涯未婚であった。

コローの風景画は、神話や歴史物語の背景としての風景ではなく、イタリアやフランス各地のありふれた風景を描いたものが多い。特に1回目のイタリア滞在の際に制作した風景習作には、その光の明るさ、大胆なタッチなどに近代性を見せるものが多い。春から夏に戸外で制作を開始し、それを秋から冬にかけてアトリエで仕上げるのがコローの風景画制作の基本であった。後半生には、画面全体が銀灰色の靄に包まれたような、独特の色調の風景画を描いた。こうした風景画は、明確な主題のある「歴史画」とも、現実の風景をそのまま再現した風景画とも異なるもので、現実の風景の写生を土台にしつつ、想像上の人物を配した叙情的風景画である。コローは、こうした風景画のいくつかに『思い出』(souvenir)というタイトルを与えている。

人物画は、親戚、友人など親しい人々の肖像画と、モデルに民族衣装などを着せて描いた空想的人物像に分かれる。著名人の肖像画はほとんど残していない。

コローの作品は、モダニズムを先取りしたものとして、後世の美術家に多大な影響を与えた。コローの影響を受けた画家としては、印象派・ポスト印象派のピサロ、モネ、セザンヌ、フォーヴィスムのマティス、ドラン、キュビスムのピカソ、ブラック、グリスなどが挙げられる。ピサロは1855年のパリ万国博覧会でコローの作品を見ており、ピカソは何点かのコロー作品を収集していた。1909年にサロン・ドートンヌで開かれたコローの人物画の特別展示はピカソらに影響を与えたことが指摘されている。ヨーロッパ以外では日本でもコローは早くから紹介され、浅井忠ら影響を受けた画家が多い。

コローは、ミレーやテオドール・ルソーなどの画家と親交があり、バルビゾンで作品を描く事も多かったので、バルビゾン派の一人に数えられている。また、晩年にはドーミエなどの貧しい画家に援助を与えていた事でも知られ、多くの画家から慕われていた。

代表作

モルトフォンテーヌの思い出(1864)(ルーヴル美術館)
コローの空想的風景画の代表作。ヤドリギの実や花を摘もうとしている3人の人物を描く。1864年のサロンに出品され、ナポレオン3世が購入し、ルーヴルの所蔵となった。斜めに傾いた樹木のモチーフは他の作品にもしばしば見られる。樹木が舞台の幕のように使われる構図法にはオペラ座の舞台美術の影響が指摘されている。
真珠の女(1868-70年頃)(ルーヴル美術館)
コローが没するまでアトリエに置いていた作品。モデルはロマン派の画家テオドール・シャセリオーのモデルも務めたとされるベルト・ゴルトシュミットという人物。まとっている衣装はイタリア中部のアルバーノ地方の民族衣装で、コローが弟子の画家でローマにいたエドゥアール・ブランドンに依頼して調達したものである。両手の組み方には『モナ・リザ』との類似が指摘される。『真珠の女』と通称されているが、額に影を落としている真珠のようなものは、木の葉を綴った冠の一部である。
青い服の婦人(1874年)(ルーヴル美術館)
最晩年の作品で、コローの死後、1900年のパリ万国博覧会で初めて公開された。モデルは、コローの他の絵でもモデルを務めているエマ・ドビニーと推定されている。

ナルニの橋(1827年)(オタワ、カナダ国立美術館)
ヴィル=ダヴレーのカバスユ邸(1835-40年頃)(村内美術館、文化庁登録美術品第6号,西洋絵画では国内初の登録)
朝、ニンフの踊り(1850頃)(オルセー美術館)
マントの橋(1868-70年頃)(ルーヴル美術館)

コローに学んだ画家

 フランソワ=ルイ・フランセ (1814-1897)
 シャルル・ル・ルー (en) (1814-1895)
 アントワーヌ・シャントルイユ (1816-1873)
 ウージェーヌ・ラヴィエイユ (1820-1889)
 オーギュスト・アナスタジ (1820-1889)
 ウジェーヌ・ブーダン (1824-1898)
 アレクサンドル・デフォー (en) (1826-1900)
 ギュスターヴ=アンリ・コラン (1828-1910)
 カミーユ・ピサロ (1830-1903)
 スタニスラス・レピーヌ (1835-1892)
 ベルト・モリゾ (1841-1895)
 アントワーヌ・ギュメ (1843-1918)

関連項目
 カミーユ・ピサロ

脚注

書籍
 陳岡めぐみ、国立西洋美術館編『コロー 光と追憶の協奏曲』(特別展図録)、読売新聞東京本社、2008

18世紀フランスの画家
19世紀フランスの画家
フランスのリアリスト画家
1796年生
1875年没
パリ出身の人物

ジャン＝バティスト・カミーユ・コロー