Լորենցո Բերնինի (), բարոկկոյի ժամանակաշրջանի նշանավոր իտալացի քանդակագործ և ճարտարապետ։

Կենսագրություն

Ուսումնառությունն ստացել է իր հոր՝ Պիետրո Բերնինիի (1562–1629 թթ.) արվեստանոցում։ 1606 թվականին նա իր որդու հետ տեղափոխվել է Հռոմ՝ Պաուլ 5-րդ պապի համար Պաոլինայի տաճարը կառուցելու համար։

1618-1625 թթ. ընկած ժամանակահատվածում Բերնինին կարդինալի եղբորորդու՝ Սցիպիոնե Բորգեսեի պատվերով ստեղծել է հայտնի դիցաբանական քանդակախումբը՝ Էնեասն ու Անքիզը, Պերսեփոնեի առևանգումը (1621/1622 թթ.), Ապոլոնն ու Դափնեն և Դավիթը։ Այս քանդակներն աչքի են ընկնում իրենց դինամիկայով, շարժունությամբ, ստվերների և լույսի յուրօրինակ խաղով ու ժեստերի հուզականությամբ։ Այս քանդակներն այժմ գտնվում են Հռոմում՝ Բորգեսեի պալատում։

Բերնինիի նշանավոր աջակիցներից էր Հռոմի պապ Ուրբանոս VIII-ը, ով մեծապես նպաստել է նաև Հռոմի սբ. Պետրոս եկեղեցում Սբ. Պետրոսի շիրիմի վրա կաթողիկոսական գահավորակի կառուցմանը։ Բերնինին այն կառուցել է Բորոմինիի օգնությամբ՝ միացնելով Պանթեոնի բրոնզապատ սյունասրահին (1624–1633 թթ.)։

Նրա ճարտարապետական աշխատանքներում հիշարժան է քանդակի ու ճարտարապետության միաձուլումը, ինչի լավագույն օրինակներ են «Սուրբ Թերեզայի զմայլանքը» (1646–1652 թթ.), «Պետրոսի տաճարը» (1656–1666 թթ.։ Բերնինին 1629 թվականին ավարտին է հասցրել Բարբերինի պալատի կառուցումը, ստեղծել է Սուրբ Պետրոսի հրապարակի սյունաշարը (1656–1667 թվականներ, Ալեքսանդր VII-ի հովանավորությամբ), Չորս գետերի շատրվանը՝ Նավոնա հրապարակում (1647–1651 թթ. Ինոսցենս X-ի հովանավորությամբ)։

Իր ողջ կյանքի ընթացքում Բերնինին աշխատել է Հռոմի ութ պապերի համար և այդ ընթացքում երբեք չի լքել Հռոմը՝ բացառությամբ այն դեպքի, երբ Լյուդովիկոս XIV Արև արքան հրավիրեց նրան Փարիզ՝ Լուվրի վերակառուցման պլանները մշակելու համար։ Եթե դրանք նույնիսկ չեն պահպանվել ամբողջությամբ, ապա մեծ հետք են թողել եվրոպական աշխարհիկ ճարտարապետության վրա։ Սակայն Բերնինիի՝ դասական բարոկկոյի յուրովի ներկայացումը զերծ չմնաց քննադատությունից։ Այսպես օրինակ՝ ֆրանցիսկո Բորոմինին մեղադրում է Միքելանջելոյի ոճական հնարանքները միօրինակ ձևով պատճենելու մեջ։

Բերնինիի անունով է կոչվել Մերկուրիի մի խառնարանը։ Նրա երկու դուստրերը՝ Կելեստեն ու Անգելան մինչ նրա մահը ապրել են որպես միանձնուհի՝ Սուրբ Ռուֆինայի վանքում։
Բերնինիի խղճուկ գերեզմանը գտնվում է Սուրբ Մարիա եկեղեցու մոտ։

Հիմնական գործերը
 Պերսեփոնեի առևանգումը, արձանախումբ
 Ապոլոն և Դափնե (1622 - 1625 թթ.), քանդակ, մարմար, 243 սմ, Բորգեզե պատկերասրահ, Հռոմ
 Սուրբ Պետրոսի ամբիոնը (1624 թ.), բրոնզ, Վատիկան
 Տրիտոնի շատրվանը (1624 - 1643 թթ.), պիացցա (հրապարակ) Բարբերինի, Հռոմ
 Սուրբ Թերեզայի զմայլանքը (1647 - 1652 թթ.), մարմար, Սանտա-Մարիա-դելլա-Վիտորիա եկեղեցի, Հռոմ
 Չորս գետերի շատրվանը (1648 - 1651 թթ.), մարմար և տրավերտին, պիացա Նավոնա, Հռոմ
 Երանիելի Լյուդովիկա Ալբերտոնիի զմայլանքը (1671 - 1674 թթ.), մարմար, Սան-Ֆրանչեսկո-ա-Ռիպա եկեղեցի, Հռոմ
 Հռոմի Սուրբ Պետրոսի հրապարակի սյունաշարքը և անսամբլը (1656-1667 թթ.)

Արվեստի հովանավորությունը Հռոմում
Հռոմի պապ Ուրբանոս VIII-ի և Լորենցո Բերնինիի համագործակցությունն արվեստի բնագավառում բավականին արգասաբեր էր։ 17-րդ դարում որոշ իտալական քաղաք-պետություններ անկում ապրեցին, ինչը բերեց հովանավորչական միավորումների կառուցվածքային փոփոխությունների։ Շատ արվեստագետներ ձգտում էին դեպի Հռոմ, քանի որ Հռոմի պապերն ու նրանց զարմիկները, բացի ազդեցիկ լինելուց նաև հարուստ ազնվականներ էին, ովքեր ամենակարևոր պատվիրատուներն էին։ Երբ կարդինալ Մաֆեո Բարբերինին 1623 թվականին Հռոմի պապ ընտրվեց, Վատիկանը շատ հարուստ քաղաք էր։ Նա խոշոր չափերի գումարներ էր տրամադրում՝ արվեստագետների ազատ զարգացմանը նպաստելու համար։ Նա՝ որպես կաթոլիկ եկեղեցու միապետ, իր ուսերին դրված պարտականություններն արդարացնելու համար պիտի մեծապես աջակցեր արվեստի զարգացմանը։ Մինչ օրս հիշատակության արժանի է հատկապես Ուրբանոս VIII-ի ներդրումը Հռոմի՝ արվեստի հավերժական քաղաք հռչակվելու մեջ։ Բերնինին ճանաչում էր նրան դեռևս կարդինալ եղած ժամանակ։ Նա նկատել էր երիտասարդ արվեստագետի տաղանդը և վստահելով նրան՝ տվել իր առաջին պատվերը։ Սակայն նա դեռևս այնքան մեծ ազդեցություն չուներ, որպեսզի կարողանար երիտասարդ արվեստագետին հանարաճանաչ դարձնել։ Պապ ընտրվելուն պես՝ նա մեծ հռչակ պատրաստեց Բերնինիի համար ողջ Հռոմում ու Եվրոպայում։ Նա ցանկանում էր արվեստագետին իրեն մոտ պահել՝ նրա հռչակից օգտվելու համար։ Դա պայմանավորված էր այն փաստով, որ այդպիսի մեծ պատվերները հռչակ էին բերում ո միայն արվեստագետին, այլ պատվիրատուին նույնպես։ Այսպես Բերնինին ստեղծագործում էր առավելապես Բարբերինի ընտանիքի համար։ Պապը մեծապես ջանում էր, որպեսզի թույլ չտար որևէ այլ արվեստագետի Բերնինիի հետ մրցակցության մեջ մտնելու։ Ինքը՝ Բերնինին ևս ուշադրություն էր դարձնում, որպեսզի իր՝ այդ բնագավառում ունեցած առաջին տեղը կասկածի տակ չառնվեր։ Այլ արվեստագետներ կարողանում էին հայտնի դառնալ, միայն, երբ հովանավորվում էին Բերնինիի կողմից։ Պապի և Բերնինիի հարաբերությունները հիմնված էին փոխադարձ հարգանքի ու վստահության վրա։ Ուրբանոս VIII-ի մահից հետո նա աշխատում էր Ինոսցենս X-ի համար և շարունակում էր հովանավորել երիտասարդ արվեստագետներին։

Պատմամշակութային դասակարգում
Բերնինին մեծ ազդեցություն է ունեցել Հռոմի ճարտարապետության ու քանդակագործության զարգացման վրա։

Բերնինիի համար, ի տարբերություն իր հակառակորդ Բորոմինիի, բնութագրական է այն, որ նա իր ժամանակի նշանավոր ճարտարապետներից մեկն էր, ով հայտնի էր հատկապես շինության ճակատային մասի հստակ ուրվագծերով, Վերածննդի դարաշրջանի ձևերի վրա ավելի մեծ ուշադրության կենտրոնացմամբ և քանդակագործության ու ճարտարապետության ներդաշնակ համադրությամբ։

Քանդակագործի նրա գործունեության մեջ ռեալիստական մի կարճ ժամանակահատվածին հաջորդել է իդեալիստական փուլը, որում դիմանկարի հիմնական ոճին հետևելուց բացի մեծ դեր է կատարել նաև ներկայացման վեհությունը։ Այս հատվածից սկսած՝ նրան բնորոշ է իդեալիստական, բայց շատ շարժուն ոճ։

Բերնինիի հայտնի ժամանակակիցն է նաև ճարտարապետ ու քանդակագործ Ալեսանդրո Ալգարդին (1598–1654)՝ հռոմեական բորոկկոյի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Բերնինիի հայտնի աշակերտներից են՝ Էրկոլե Ֆերատա, Անտոնիո Ռագի, Դոմենիկո Գուիդի, Կոզիմո Ֆանցելի։

Գրականություն
 Ernst Benkard։ Giovanni Lorenzo Bernini. Iris-Verlag, Frankfurt am Main 1926
 Rudolf Wittkower։ Bernini. The Sculptor of Roman Baroque. London 1955.
 Gianlorenzo Bernini։ Zeichnungen. Insel, Leipzig 1982.
 Alessandro Angellini։ Giannlorenzo Bernini e i Chigi tra Roma e Siena. Siena 1998.
 Charles Avery։ Bernini. Hirmer, München 1998, ISBN 3-7774-7630-7.
 Tod A. Marder։ Bernini and the Art of Architecture. Abbeville Press, New York/London/Paris 1998, ISBN 0-7892-0115-1.
 Sabine Burbaum։ Die Rivalität zwischen Francesco Borromini und Gianlorenzo Bernini. Athena, Oberhausen 1999, ISBN 3-932740-35-1.
 Philipp Zitzlsperger։ Gianlorenzo Bernini. Die Papst- und Herrscherporträts. Zum Verhältnis von Bildnis und Macht. Hirmer, München 2002.
 Sebastiano Roberto։ Gianlorenzo Bernini e Clemente IX Rospigliosi. Arte e architettura a Roma e in Toscana nei seicento. Gangemi, Rom 2004.
 Arne Karsten։ Bernini. Der Schöpfer des barocken Rom. Beck, München 2006, ISBN 3-406-54085-6.
 Pablo Schneider, Philipp Zitzlsperger (Hrsg.)։ Bernini in Paris. Das Tagebuch des Paul Fréart de Chantelou über die Reise des Gianlorenzo Bernini nach Frankreich. Akademie Verlag, Berlin 2006.
 Susanne Kunz-Saponaro։ Rom und seine Künstler, Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2008, S. 114 ff., ISBN 978-3-534-17678-6
 Mathias F. Müller, Gianlorenzo Bernini։ Das Klesl-Epitaph für die Domkirche zu Wiener Neustadt. Einige Bemerkungen zu Entstehung und Datierung. In։ Unser Neustadt (Blätter des Wiener Neustädter Denkmalschutzvereines) 4 (2010) S. 1–6.
 Franco Mormando։ Bernini : his life and his Rome, Chicago, Ill. u. a. ։ Univ. of Chicago Press, 2011, ISBN 978-0-226-53852-5
 Franco Mormando (Hrsg.)։ The life of Gian Lorenzo Bernini / by Domenico Bernini. A transl. and critical ed., with introd. and comment. by Franco Mormando, University Park, Pa. ։ Pennsylvania State Univ. Press, 2011, ISBN 978-0-271-03749-3

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ

 Der Berniniweg in Rom
 Verzeichnis der Werke von Gianlorenzo Bernini
 Bernini in 3D. Forschungsprojekt zur Virtualisierung der David-Statue von Gian Lorenzo Bernini

Իտալացի ճարտարապետներ
Իտալացի քանդակագործներ
Ճարտարապետներ այբբենական կարգով
17-րդ դարի իտալացի նկարիչներ
Իտալացի դիզայներներ

Լորենցո Բերնինի


Ալիբողազ, գյուղակ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Չմշկածագի գավառակում։ Գտնվում էր Խոզաթի և Օվաջկի սահմանագծի մոտ։

20-րդ դարի սկզբին ուներ 5-6 տուն քոչվոր քուրդ բնակիչ։

Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն էր։

Աղբյուրներ
 «Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն

Տես նաև
 Խարբերդի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր

Ծանոթագրություններ

Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր

Ալիբողազ


est un film américain réalisé par James Whale, sorti en 1936. Il s'agit d'un film musical s'étendant de la fin des années 1880 à la fin des années 1920.

Synopsis

Magnolia Hawks a 18 ans et travaille sur le bateau spectacle de sa famille, le Cotton Blossom, qui parcourt tout le Mississippi pour présenter des spectacles. Elle rencontre Gaylord Ravenal, un charmant joueur et tombe amoureuse de lui avant de l'épouser. Lorsque nait leur petite fille, le couple quitte le bateau et s'installe à Chicago, où ils vivent des gains de Gaylord au jeu. Après une dizaine d'années, il connaît une série de pertes particulièrement graves et quitte Magnolia, car il se sent coupable de ruiner sa vie à cause de ses pertes. Magnolia est obligée d'élever seule sa petite fille.

Dans une intrigue parallèle, Julie LaVerne, l'actrice principale du bateau de spectacle, qui est en partie noire mais se fait passer pour blanche, est obligée de quitter le bateau à cause de ses origines, emmenant avec elle Steve Baker, son mari blanc, avec qui, selon la loi de l'État, elle est mariée illégalement. Julie est finalement abandonnée par son mari et devient alcoolique. Pendant ce temps, Magnolia connaît le succès sur les planches à Chicago.

Vingt-trois ans plus tard, Magnolia et Ravenal se retrouvent au théâtre où Kim, leur fille, joue son premier rôle à Broadway.

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : James Whale
 Scénario : Oscar Hammerstein II, d'après la comédie musicale Show Boat, créée à Broadway en 1927, et le roman éponyme d'Edna Ferber
 Production : Carl Laemmle Jr.
 Société de production : Universal Pictures
 Photographie : John J. Mescall
 Montage :  et Ted J. Kent
 Musique : Jerome Kern
 Directeur musical : Victor Baravalle
 Direction artistique : Charles D. Hall
 Costumes : Doris Zinkeisen et Vera West pour Irene Dunne
 Orchestrations : Robert Russell Bennett
 Chorégraphie : LeRoy Prinz
 Pays d'origine : États-Unis
 Format : Noir et blanc - Son : Mono (Noiseless Western Electric Recording)
 Genre : Film musical et comédie dramatique
 Durée : 113 minutes
 Dates de sortie :  :  (première à New York),  (sortie nationale) ;  :

Distribution
 Irene Dunne : Magnolia Hawks
 Allan Jones : Gaylord Ravenal
 Charles Winninger : Capitaine Andy Hawks
 Paul Robeson : Joe Donald Nordley
 Helen Morgan : Julie Laverne
 Helen Westley : Parthy Hawks
 Queenie Smith : Ellie May Chipley
 Sammy White : Frank Schultz
 Donald Cook : Steve Baker
 Hattie McDaniel : Queenie
 J. Farrell MacDonald : Windy McClain
 Arthur Hohl : Pete
 Charles Middleton : Shérif Ike Vallon
Acteurs non crédités
 Betty Brown
 Stanley Fields : L'homme au pistolet
 George Reed : Un vieil homme
 Charles C. Wilson : Jim Green

Voir aussi

Liens externes

Film américain sorti en 1936
Film musical américain de comédie dramatique
Film musical américain des années 1930
Film américain en noir et blanc
Film réalisé par James Whale
Film produit par Carl Laemmle Jr.
Film d'Universal Pictures
Film sur le jeu d'argent
Adaptation d'une comédie musicale au cinéma
Remake américain de film américain
Film inscrit au National Film Registry

Show Boat (film, 1936)


Dans la nuit du  au , six généraux du haut état-major de l'armée de terre indonésienne sont enlevés par des groupes de soldats. Ils sont emmenés à la base aérienne de Halim près de la capitale Jakarta, puis abattus.

Le  octobre à 7 heures du matin, un officier du régiment Tjakrabirawa, l'unité chargée de la garde présidentielle, le lieutenant-colonel Oentoeng, annonce à la radio être à la tête d'un « mouvement du  » (en indonésien Gerakan September Tigapuluh) qu'il définit comme .

L'après-midi, un deuxième communiqué annonce qu'un « conseil de la Révolution » va assumer l'autorité suprême. Puis la radio diffuse une déclaration de soutien du chef de l'armée de l'air, le général Omar Dhani.

Un général, alors inconnu, Soeharto, organise la répression. En quarante-huit heures, les rebelles sont arrêtés, et Soeharto s'installe bientôt au pouvoir à la place du président Soekarno.

En réaction à ce que le régime va désigner par l'acronyme très évocateur de "Gestapu", Soeharto décrète la dissolution du Parti communiste indonésien (PKI), accusé d'en être l'auteur. S'ensuit une chasse aux communistes et à leurs familles et sympathisants qui durera des mois et des massacres qui feront entre  et un million de morts selon les estimations.

La thèse du complot communiste a plus tard été démontée par des universitaires américains se basant entre autres sur des rapports de la CIA. Ils suggèrent au contraire que Soeharto était dans la confidence du coup d'état qu'il a lui-même réprimé.

Dans la fiction
Cet événement historique est évoqué :
 dans le roman Amok à Bali de Gérard de Villiers (1970),
 ainsi que dans le livre L'Année de tous les dangers de Christopher Koch (1978).

Notes et références

Voir aussi

Liens externes
 Résumé de l'Histoire de l'Indonésie sur le site du NPA

Articles connexes
 Histoire de l'Indonésie
 Pierre Tendean

Bibliographie
 Cayrac-Blanchard, Françoise, Indonésie, l'armée et le pouvoir, L'Harmattan, 1991
 John Roosa, Pretext for mass murder, the September 30th Movement and Suharto's coup d'État in Indonesia, The University of Wisconsin press, 2006

1965 09 30
Indonesie 09 30
Demokrasi Terpimpin
Histoire du communisme
1965 en Indonésie
Septembre 1965
Massacres de 1965-1966 en Indonésie

Mouvement du 30 septembre 1965 en Indonésie


Bukid ang Gridiron sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Kaikoura District ug rehiyon sa Canterbury, sa sentro nga bahin sa nasod,  km sa habagatan-kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Gridiron. Gridiron mao ang bahin sa GRIDIRON HILLS.

Ang yuta palibot sa Gridiron kasagaran kabungtoran, apan sa amihanan nga kini mao ang kabukiran. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa habagatan-sidlakan sa Gridiron.  Kunhod pa sa 2 ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Gridiron. Walay lungsod sa palibot. Hapit nalukop sa kasagbotan ang palibot sa Gridiron.

Ang klima baybayon. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Abril, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Pebrero, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

GRIDIRON HILLS
Kabukiran sa Canterbury (rehiyon)
Kabukiran sa Nuzeland nga mas taas kay sa 500 metros ibabaw sa dagat nga lebel

sv:Gridiron

Gridiron


Լուիջի Ռադիչե (, ), իտալացի նախկին ֆուտբոլիստ և մարզիչ, ով հանդես է եկել և մարզել է բացարձակապես իտալական ակումբներում։ Հանդես է եկել նաև Իտալիայի ազգային հավաքականում։

Նվաճումներ

Որպես ֆուտբոլիստ
  «Միլան»
 Իտալիայի չեմպիոն  (3)՝ 1956/57, 1958/59, 1961/62
 Չեմպիոնների գավաթի հաղթող՝ 1962/63

Որպես մարզիչ
  «Տորինո»
 Իտալիայի չեմպիոն՝ 1975/76

Ծանոթագրություններ

Իտալացի ֆուտբոլիստներ
Իտալացի ֆուտբոլային մարզիչներ
Միլանի ֆուտբոլիստներ
Ֆուտբոլի պաշտպաններ
Միլան ՖԱ մարզիչներ
Ինտեր Միլան ՖԱ մարզիչներ
Ռոմա ՖԱ մարզիչներ
Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով
Իտալիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ

Լուիջի Ռադիչե


Le canal de Caen à la mer est une voie d'eau reliant le port de Caen au port de Ouistreham sur la Manche dans le département du Calvados.

Situation géographique
Le canal débute au bassin Saint-Pierre à Caen. Il traverse ensuite les communes de Mondeville, Hérouville-Saint-Clair, Colombelles, Blainville-sur-Orne, Bénouville et Ouistreham où il se jette dans la Manche.

Histoire

Un port est attesté sur le petit bras de l'Orne, appelé Noë, depuis le .

Mais à partir du  et , l'Orne, marquée par de nombreux méandres, s'envase peu à peu, ce qui rend la navigation difficile. Le lit du fleuve est redressé en 1679 entre Ranville et Clopée, puis en 1780 entre Clopée et Caen ; mais il reste tributaire des marées.

En 1797, l'ingénieur en chef Joseph Cachin  propose dans son projet, de creuser un canal de navigation parallèle à l'Orne entre Caen et Colleville ; ce canal partirait du canal Saint-Pierre à Caen, qui serait alors transformé en bassin à flot. Devant le coût financier des travaux jugé exorbitant, le projet est mis en sommeil mais non abandonné. Pourtant l'on sait que l'Assemblée nationale, en la personne du député caennais Gabriel Moisson de Vaux, durant son court mandat, avait mis tout son poids dans cette relance.

. Le projet est donc repris par l'ingénieur Pattu qui présente le  un projet de canal latéral partant d'un bassin dans les jardins de Courtonne et débouchant par une écluse à sas à l'intérieur de la pointe du Siège. Ce projet est accepté et voté par la loi du . Les travaux de percement du canal commencent en 1844, mais ceux-ci trainent en longueur. La nouvelle voie d'eau sera ouverte officiellement le .

La cérémonie d'inauguration est célébrée le 23 août 1857, en présence des autorités civiles et militaires.

Le canal est approfondi par la suite en 1877, en passant de  à . En 1922, il est encore approfondi et atteint . Le port de Caen quant à lui est agrandi en 1880, et on construit en 1922 un Nouveau Bassin sur le canal, afin de pouvoir décharger les bateaux. En 1917, on construit un complexe de construction navale à Blainville-sur-Orne, qui deviendront, les Chantiers navals français.

Très endommagé lors des bombardements de la bataille de Caen en 1944, le port et réparé et se développe de nouveau en 1950. Il devient un port comprenant deux originalités : l'exportation l'emporte sur l'importation ( tonnes contre  tonnes en 1953), et les navires français qui le fréquentent, sont majoritaires. A cette époque le bassin Saint-Pierre n'était alors plus utilisé. La majeure partie du trafic transitait dans le bassin d'Hérouville, et dans le Nouveau Bassin. En 1962, le bassin de Calix est ouvert. Il comporte un terminal d'agro-alimentaire et de colis. En 1972, on ouvre les quais de Blainville. Ceux-ci servent aussi de terminal pour les conteneurs, le bois, les céréales et le vrac. Le quai mesurant  de long, c'est le  français d'importation de bois exotique.

Aujourd'hui, le canal est utilisé par des plaisanciers, (le bassin Saint-Pierre étant désormais devenu un port de plaisance), ainsi que par des navires de commerce se rendant au terminal de Blainville-sur-Orne, pour y charger ou y déposer des céréales, du bois, des conteneurs, de la ferraille et des marchandises diverses.

Caractéristiques

Sur la commune de Bénouville, le canal longe le château.

Le canal débute dans le bassin Saint-Pierre dans le port de Caen, tout au long des rives du canal sont aménagés des quais. La profondeur actuelle (mouillage) est de 10 mètres et sa largeur peut atteindre 200 mètres dans le bassin de Calix.

Sur la rive ouest du canal de Caen à la mer, entre Bénouville et Ouistreham, ont été implantées les cuves du dépôt de carburants de la zone d'activité du Maresquier. Ces cuves sont alimentées par un oléoduc en provenance directe du port Havre. Ces cuves fournissent du combustible à toute la Basse-Normandie.

L'ancienne ligne à voie étroite Caen-Dives/Luc des chemins de fer du Calvados longeait le canal jusqu'à Ouistreham entre 1891 et 1944. Le chemin de halage qui longe la rive gauche du canal a été transformé en GR 36. La voie verte de Caen à Ouistreham longe la totalité du canal.

Le canal est emprunté par des navires à passagers. Avant la Seconde Guerre mondiale, Caen était reliée au Havre par une desserte de navires à vapeur. Depuis la construction du barrage sur l'Orne en 1910, les navires ne pouvant plus accoster sur les quais de l'Orne, devaient passer par le canal. Depuis la seconde moitié du , seules des liaisons locales sont assurées. Le Boëdic, après avoir navigué en mer d'Iroise, puis dans le golfe du Morbihan, assure à la belle saison une navette pour les touristes sur le canal de Caen à la mer. Six à sept escales de navires de croisière sont également assurées annuellement à Caen en passant par le canal.

Ponts
Le canal a été ou est enjambé par :
 le pont de la Fonderie (pont tournant),
 le viaduc de Calix, en remplacement du pont de Calix,
 le pont de Colombelles (pont tournant),
 le pont de Blainville, aujourd'hui disparu (pont tournant),
 le pont de Bénouville, appelé le plus souvent Pegasus Bridge (pont levant),
 les quatre passerelles des écluses d'Ouistreham.

Écluses
Dimensions des écluses de Ouistreham :

 écluse Ouest : 225 m x 28,45 m
 écluse Est : 181 m x 18 m

L'écluse Ouest du port de Ouistreham, à l'embouchure du canal, peut accueillir des navires de plus de 200 mètres de long.

Notes et références

Bibliographie

Voir aussi

Articles connexes
 Orne (fleuve)
 Port de Caen-Ouistreham
 Réseau des voies navigables
 Transport fluvial en France
 Liste des canaux de France
 Voie verte de Caen à Ouistreham
Liste des ponts sur l'Orne

Liens externes
 Dictionnaire des rivières et canaux dans le Projet Babel : le canal de Caen à la mer

Caen à la mer
Transport à Caen
Géographie de Caen
Caen a la mer

Canal de Caen à la mer


Paschke is a surname. Notable people with the surname include:

Ed Paschke (1939–2004), American painter
Jim Paschke (born 1950), American sportscaster
Karl Theodor Paschke (born 1935), former Under Secretary General for the United Nations
Markus Paschke (born 1963), German politician
Melanie Paschke (born 1970), German sprinter
Norbert Paschke, East German sprint canoer
Olive Dorothy Paschke (1905–1942), Australian military nurse

References

de:Paschke

Paschke


Die Auto China, auch als Beijing International Automobile Exhibition oder Beijing Auto Show bezeichnet, ist die größte Automobilmesse in der Volksrepublik China. Sie findet seit 1990, alle zwei Jahre im Wechsel mit der Auto Shanghai im Frühjahr statt und dauert neun Tage. Veranstaltungsort ist das China International Exhibition Center (CIEC) in Peking. Die Messe wird gemeinsam getragen von der China Machinery Industry Federation (CMIF) und dem China International Trade Promotion Committee mit finanzieller Unterstützung weiterer Verbände.

2020 betrug die Ausstellungsfläche 200.000 m².

Weblinks

Einzelnachweise

Automesse
Messe in der Volksrepublik China
Wirtschaft (Peking)
Erstveranstaltung 1990

Auto China


Event Sourcing (ES) ist ein Verfahren, bei dem alle Veränderungen des Zustands einer Softwareanwendung als Sequenz von Events abgebildet und aufgezeichnet werden. Event Sourcing wird zu den Analysemustern gezählt.

Mögliche Implementierung mit einem ESB
Funktionen bzw. Methoden werden zunächst gemäß dem CQS-Prinzip nach Queries und Commands aufgeteilt. Commands werden an einen Enterprise Service Bus (ESB) geleitet. Falls der Command Handler das Command erfolgreich behandeln kann, wird ein Event erzeugt.

Alle Events werden von einem Event Store aufgezeichnet. Hierbei kommen Datenbankensysteme zum Einsatz. Alternativ kann direkt in das Dateisystem von Festplatten geschrieben werden, was eine höhere Streaming-Performance aufweist als Datenbanken.

Der Einsatz eines Event Stores bietet den Vorteil, dass alle Änderungen am System jederzeit durch eine Wiederholung der Events deterministisch nachgestellt werden können. Dies bietet Vorteile bei der Nachvollziehbarkeit, etwa aus rechtlichen Gründen oder im Debugging. Um die Performance bei der Wiederherstellung eines gegebenen Zustandes zu erhöhen, werden in regelmäßigen Abständen Snapshots des aktuellen Zustands durchgeführt.

Für die einzelnen Events werden am ESB Event-Handler registriert, welche z. B. Zustandsänderungen an denormalisierten Datenbanken durchführen, E-Mails versenden oder Fehler protokollieren.

Vorteile
 Hohe Skalierbarkeit
 Einfache Anpassung an veränderte Business-Anforderungen
 Nachvollziehbarkeit, da alle Änderungen aufgezeichnet werden
 Jederzeit nachträgliche Datenanalyse möglich
 Deterministische Fehleranalyse möglich

Nachteile
 Hoher Aufwand bei der Implementierung
 Unpassend, wenn der Status wichtiger ist als die Events

Weblinks

Quellen

Analysemuster

Event Sourcing


Bone Bolango ist ein Regierungsbezirk (Kabupaten) auf der indonesischen Insel Sulawesi. Der Bezirk ist Teil der Provinz Gorontalo. Hier leben 141.721 Einwohner (2010).

Geographie
Bone Bolango hat eine Fläche von 1.984,31 km². Hauptstadt ist Suwawa.

Verwaltungsgliederung
Der Bezirk Bone Bolango setzt sich aus 17 (früher vier) administrativen Distrikten (Kecamatan), vier Kelurahan und 152 Dörfern (Desa) zusammen (Stand 2010):

Einzelnachweise

Kabupaten in Gorontalo
Geographie (Sulawesi)

Bone Bolango (Regierungsbezirk)


Alexander Naum filius Mitta (Russice Александр Наумович Митта, tr. Aleksandr Naumovič Mitta, cognomine natali Рабинович, tr. Rabinovič; natus die 28 Martii 1933 Moscuae) est moderator et scriptor atque actor cinematographicus Sovieticus et Russicus, Artifex Popularis Foederationis Russicae (titulus eo anno 2004 decretus). Est alumnus Instituti Ingeniariae Civilis Moscuensis et Instituti Cinematographici Omnius Unionis.

Nexus externi
 Situs interretialis Alexandri Mitta

Actores Russiae
Incolae Unionis Sovieticae
Iudaei
Moderatores cinematographici
Scriptores cinematographici
Alumni Instituti Ingeniariae Civilis Moscuensis
Alumni Instituti et Universitatis Cinematographiae Omnirussicae
Artifices Russiae

Alexander Mitta


K.C. Ramanna Hospital in Anantapur, Andhra Pradesh, India, is a multi-speciality hospital, providing services including Obstetrics, Gynaecology, Cardiology, Pediatrics and General Surgery. Along with pharmacy and laboratory services, There are four outpatient department blocks, OPD rooms general wards and special wards.

Hospitals in Andhra Pradesh
Anantapur, Andhra Pradesh
Year of establishment missing

K.C. Ramanna Hospital


Kvant je v fiziki najmanjša nedeljiva količina katerekoli fizikalne količine, ki lahko sodeluje v neki interakciji. Pojem kvant se najpogosteje uporablja v posebni veji    fizike, ki jo imenujemo kvantna mehanika.   V kvantni mehaniki lahko fizikalne količine vsebujejo samo določene vrednosti. Temu  pravimo, da je količina kvantizirana, vrednosti pa pravimo kvant. Vrednost količine se lahko spremeni samo za celi mnogokratnik kvanta oziroma lahko zavzame samo diskretne (nezvezne) vrednosti. To je povezano s pojmom kvantnega števila.

Zelo pogosto se posamezni kvanti obnašajo kot delci. Nekaterih količin pa ne moremo obravnavati kot delce (primer vrtilna količina).

Zgodovina
Pojem kvanta je vpeljal nemški fizik Max Planck (1858–1947) v letu 1900. Ugotovil je, da telesa energijo lahko oddajajo in sprejemajo samo v nezveznih količinah, ki jih je imenoval kvanti. Samo na ta način je lahko pojasnil sevanje črnega telesa. O svojih ugotovitvah je poročal 14. decembra 1900 Nemškemu fizikalnemu društvu in je s tem prvič uvedel kvantizacijo. Pred tem so domnevali elektromagnetno valovanje za zvezen pojav.

Primeri kvantov
 foton je kvant elektromagnetnega polja
 fonon je kvant mehanskega nihanja v trdni snovi
 gluon je kvant močne jedrske sile
 graviton bi bil kvant težnostne sile (gravitacije)

Zunanje povezave
 Odkritje energijskega kvanta
 Kvantna fizika
 Kvantizirana energija

 Kvantna mehanika

Kvant


An Moojenodesmus arenicola in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Sergei I. Golovatch hadton 2001. An Moojenodesmus arenicola in nahilalakip ha genus nga Moojenodesmus, ngan familia nga Fuhrmannodesmidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Moojenodesmus

Moojenodesmus arenicola


This is a list of seasons played by Bayern Munich Frauen, FC Bayern Munich's women's section in German and European football, from the foundation of the first German championship, four years after the team was created, to the latest completed season.

Key

 Rank = Final position
 Pld = Matches played
 W = Matches won
 D = Matches drawn
 L = Matches lost
 GF = Goals for
 GA = Goals against
 GD = Goal difference
 Pts = Points

 Cup = DFB-Pokal (women)
 Europe = European competition entered
 R32 = Round of 32
 R16 = Round of 16
 QF = Quarter-finals
 SF = Semi-finals
 RU = Runners-up
 W = Champions

Top scorers in bold were also the top scorers in the Frauen-Bundesliga that season.

Seasons

 References: Top scorers — Championship / Bundesliga — Cup

References

women's seasons
Bayern Women
Bayern
FC Bayern

List of FC Bayern Munich (women) seasons


Asəf Hacıyev (tam adı: Asəf Hacı oğlu Hacıyev; ) — Qara Dəniz İqtisadi Əməkdaşlıq Təşkilatının (QDİƏT) baş katibi, Milli Məclisin sabiq üzvü, fizika-riyaziyyat elmləri doktoru, professor, AMEA həqiqi üzvü, BDU-nun ehtimal nəzəriyyəsi və riyazi statistika kafedrasının müdiri, AMEA Kibernetika İnstitutunun şöbə müdiri.

Həyatı
Asəf Hacıyev 1951-ci il mayın 29-da Gəncə şəhərində anadan olmuşdur. 1973-cü ildə M. V. Lomonosov adına Moskva Dövlət Universitetinin mexanika-riyaziyyat fakültəsini bitirmişdir. 1979-cu ildə M. V. Lomonosov adına Moskva Dövlət universitetində namizədlik dissertasiyasına (riyaziyyat üzrə fəlsəfə doktoru) və 1993-cü ildə N. Bauman adına Moskva Dövlət Texniki universitetində elmlər doktoru dissertasiyalarını uğurla medafiə etmişdir. Fizika-riyaziyyat elmləri doktoru, professordur. 2014-cü ildən Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyasının (AMEA) həqiqi üzvüdür. Aparıcı elmi nəşriyyatlarda çap olunmuş 4 kitabın və 150-dən çox elmi məqalənin müəllifidir. Şpringer nəşriyyatında çap olunmuş 10 kitabın redaktorudur. İngilis, rus və türk dillərində sərbəst danışır. Ümümdünya elmlər Akademiyasının, Moldova Elmlər Akademiyasının, Monqolıstan Milli elmlər Akademiyasının üzvü və Chenqdu (Çin) universitetinin Fəxri professorudur. 1980-ci ildə Elm və Texnika sahəsində Azərbaycan Lenin komsomolunun mükafatına layiq görülmüşdür. 1988-ci ildən Bernulli adına Ümumdünya Riyazi Statistika və Ehtimal Cəmiyyətinin üzvüdür, 2005-ci ildə Beynəlxalq Statistika İnstitutunun üzvü seçilmişdir.

1979-cu ildən Azərbaycan EA-nın Kibernetika (İdarəetmə Sistemləri) İnstitutunda çalışır, 1996-cı ildən şöbə müdiri vəzifəsində çalışır. Dünyanın tanınmış elmi mərkəzlərinin dəvəti ilə (ABŞ – Berkli, C. Vaşington, Cənubi Kalifornia, Linkoln universitetləri), İsveç (Kral Texnologiya İnstitutu, Stokholm, Çalmers universitetləri), Almaniya (Münhen, Humbolt universitetləri), Portuqaliya (Lisbon, Nova universitetləri), Çin (Çenqdu, Hong-Kong City universitetləri) Türkiyə (Boğaziçi, Ortadoğu, Koç universitetləri) orada mühazirələr və elmi araşdırmalar aparmışdır. 2001–2015 — illərdə Bakı Dövlət Universitetinin ehtimal nəzəriyyəsi və riyazi statistika kafedrasının müdiri olmuşdur, 2019-cu ildən Bakı dövlət universitetinin himayəçilər şurasının üzvüdür.

A. Haciyevin rəhbərliyi altında 4 elmlər doktoru və 8 fəlsəfə doktoru dissertasiyaları müdafiə olunmuşdur.

1996–2014-cü illərdə Azərbaycan Respublikasının Milli Məclisinin deputatı elm və təhsil məsələləri komitəsinin üzvü olmuşdur. Milli Məclisin Qara Dəniz İqtisadi Əməkdaşlıq Təşkilatının Parlament Assambleyasında (QDİƏT PA) nümayəndə heyətinin rəhbəri, 2006–2008 və 2011–2013 illərdə QDİƏT PA-nın vitse-prezident vəzifəsinə seçilmişdir. 2015-ci ildə QDİƏT PA baş katibi beş il müddətinə seçilmişdir və 2020-ci ildə təkrar daha beş il müddətinə seçilmişdir.

2008-ci ildən Yeni Azərbaycan Partiyasının (YAP), 2010-cu ildən YAP Siyasi Şurasının üzvüdür.

Evlidir, 3 övladı var.

Əsas elmi nailiyyətləri
 Mürəkkəb strukturlu kütləvi xidmət sistemləri üçün yeni idarəetmə nəzəriyyəsi yaradılmışdır. Tələblərin xidmət anlarını gecikdirən xüsusi idarə etmə funksiyası daxil edilmiş və belə funksiyaların daxil edilməsi üçün zəruri və kafi şərtlər aşkar olunmuşdur. İdarə olunabilən kütləvi xidmət sistemlərinin geniş sinfi aşkar olunmuş, tələblərin orta gözləmə müddətini minimumlaşdıran optimal idarəetmə funksiyası tapılmışdır. Alınan nəticələr müxtəlif sahələrdə, nəqliyyat məsələlərində, computer şəbəkələrində, rabitə sistemlərində istifadə olunabilər.
 Naməlum parametrləri artan, xətaların dispersiyalırı fərqli və naməlum olan, bir nöqtədə ancaq bir müşahidəsı mümkün olan regressiya modellərində yayınma vektorunun kovariasiya matrisinin elementlərini qiymətləndirən yeni universal metod yaradılmışdır. Bu metoda əsasən regressiya (xətti və qeyri-xətti) modellərində naməlum parametrlərin sayını qiymətləndirmək və naməlum funksiya ücün etibarlılıq zolağının qurulması üçün yeni yanaşma təklif olunmuşdur. Nəticələr müxtəlif sahələrdə, tibb, biologiya, geologiya və digər sahələrdə verilənlərin statistik analizini aparmağa və lazımı qərarların qəbul edilməsinə imkan verir.
 Müxtəlif alifbalar hərflərinin kompüter klaviaturunda optimal düzülüşü ücün yeni statstik yanaşma təklif olunub. Yanaşmaya əsasən Azərbaycan hərflərinin kompüter klaviaturunda optimal düzülüşü təklif olunub. Optimal düzülüş bu günə qədər mövcud olan düzülüşlərlə müqaisədə əllərə düşən yükü və eyni zamanda mətinlərin yığım vaxtını azaldır. Təklif olunan Azərbaycan alifbasının hərflərinin computer klaviaturunda düzülüşü Microsoftun Windows 8.2 və daha sonraki versiyalarına daxil edilmişdir.

Əsas elmi əsərləri
 (1985) Delays minimizing a waiting time in systems with recurrent services. Scandinavian Journal of Statistics. 12, p. 301–307.
 (1989) Статистические оценки в регрессионных моделях с зависимыми ошибками наблюдений. Теория вероятн. применение. т.34, No. 4, с.764–768.
 (1990) On a random walk on a circle. Mathematical Notes. v.47, № 6, p. 140–144.
 (1995) Estimation of unknown parameters and construction of a confidence band for unknown functions in regression models. Mathematical Sciences, v.75, № 6, р.42–50.
 (1999) Управление челночными (Шаттл) системами с случайным объемом. Докл. РАН, Математика. т.380, No.5.
 (2002) On a standard placement of Letters of Azeri Alphabetic on Keyboard. Trans. Azerb. National Acad. Sci. ser. Phys., Mathem., Techn., v.12, No.2, p. 20–25.
 (2002) Control by Delay of a Service Systems. Operation Research, No.1, p. 86–89. Physica-Verlag, Spinger — Verlag. (co-author H. Schmidbauer).
 (2004) Линейные регрессионные модели с растущим числом неизвестных параметров. Докл.РАН, Математика. т.399, No.3.
 (2004) Mathematical theory of regression models with increasing number of unknown parameters. Nonlinear models. Research Report № 1, Lincoln University, Oakland, USA. 10.
 (2005) Statistical Analysis of the Regression Models with İncreasing Numbers of Unknown Parameters. Fern Universitat in Hagen, Seminarberichte aus dem Fachbereich Mathematik, Band 76, p. 133–146.
 (2007) On solving Statistical Problems for the Stochastic Processes by the Sufficient Empirical Averaging Method. Book: Publ. "Birkhauser", Holland, Amsterdam.
 (2009) Probabilistic and statistical approach for a placement of different alphabets on a computer keyboard. Automation control. № 5. (co-author G. Afandiyev).
 (2009) Statistical Approach for finding an Optimal Placement of the Letters of Azeri Alphabet on a Computer Keyboard. Intern. J. Applied and Computational Mathematics. v.8, No.1. (co-authors: A. Abbasov, G. Afandiyev).
 (2010) Mathematical models of moving particles without overtaking. Russian Acad. Sci., Doklady, Mathem., v.79, № 3, с.339–341. (co-authors: Т.Маммadov, H. Jafarova).
 (2010) Ehtimal nəzəriyyəsi və riyazi statistika Ensiklopediyası. Bakı, Elm, 1300s. (həm-müəlliflər: C. Allahverdiyev, H. Əhmədova).
 (2011) A glimpse into Ecological Engineering based Engineering Management. Statistical Approach. International Journal of Management Science and Engineering Management, v.6, No.1.
 (2011) Regression models with increasing numbers of unknown parameters. International Encyklopedia of Statistical Science, Springer. p.p.1208–1214.
 (2011) Mathematical Models of Moving Particles without Overtaking and Applications for Queues. //Proceeding of the Fifth İntern. Conf. Management Science and Engineering Management, Macau, China. Lecture Notes in Electrical Engineering, Springer. p.p. 139–143.
 (2011) Математические модели движущихся частиц и их приложения. Теория вероятн. ее применения. т. 56, № 3, стр. 579–589. (со-автор: T. Mаммадов).
 (2012) Calculation of queues characteristics with non-stationary input flow. Intern. Journal Electronic modeling, v.34, № 6, p.p.35–40. (co-author A. Kasumov).
 (2012) Queues with moving servers. Simple vertical transportations. Lecture Notes in Electrical Engineering, Springer. v.2, p.p. 773–785. (co-authors: N. Abdullayeva, F. Ahmadzada).
 (2013) Statistical estimation of reliability in water pipe-line systems. Melioration and water problems. № 2, p.26–28. (co-author: Y. Rustamov).
 (2013) Mathematical models of moving particles and their Applications. Lambert, Academic Publish, Germany, 134p. (co-author: Т.Маммadov).
 (2013) Approximate evaluation the reliability of CDN on a derivation of excess water from irrigated. Life Science Journal, № 10, p.p. 203–208. (co-author: Y. Rustamov).
 (2013) Risk Analysis in Oil Exploration. Intern. J. Appl. Comput. Mathem. № 1, p.103–118. (co-author: N. Singpurwalla).
 (2014) Calculation of queues characteristics with non-stationary input flow. Automatic and Computing Technics, Riga, № 2. (co-author: A. Kasumov).
 (2014) A glimpse into Ecological Engineering based Engineering Management. Intern. J. Management Science and Engineering Management. v.9, № 4.
 (2014) Statisticsl Adjustment of the level of ground water by using horizontal drain. News of Science and Education, Sheffield: Science and Education LTD, NR 20 (20). p.p. 26–31. (co-author: Y. Rustamov).
 (2015) On a distribution function and reliability parameters of busy period pump stations during continuos operation. World Journal of Modelling and Simulation. ISSN 1 746–7233, England, UK, Vol. X (XXXX) No. X, p.p. 3–10.
 (2017) Sustainable Agriculture and Food Security: Implications for Innovation Extension. J. Exp. Biol. Agric. Sci., 5, p.108–115. (co-authors: M. Baig, G. Straquadine, A. Qureshi).
 (2019) Mathematical Models of Lift Systems and their Simulation. Proceedings of 13 ICMSEM. Springer, Ser. Advance in Intelligent Systems and Computing. p.p.507–519. (co-author: Yu. Belyaev).
 (2019) A multi-criteria decision-making method for urban flood resilience evaluation with hybrid uncertaint… International Journal of Disaster Risk Reduction 04/2019; 36:101140. (co-authors: Z. Li, X. Zhang, Y. Ma, C. Feng).
 (2020) Kolmogorov Stories. Intern. Journal Probab. for Engineering and Informational Sciences. Doi:10.1017/S0269964819000494, p.p. 1–14. (co-author: Yu. Belyaev).
 (2020) Mathematical models of lift systems with various control rules. Gnedenko Forum. RT&A, No. 2(57), Volume 15, June, 2020. (co-author: Yu. Belyaev).
 (2020) Statistical Approach in Ecological Prosses. IGI Global Proofing: Handbook of Research on Emerging Developments and Environmental Impacts of Ecological Chemistry 9781799812418. 27/02/2020.

İstinadlar

Həmçinin bax
 "Stoxastik idarəetmə və tətbiqi statistika" laboratoriyasının rəhbəri
 İdarəetmə Sistemləri İnstitutu
 QARA DƏNİZ İQTİSADİ ƏMƏKDAŞLIQ TƏŞKİLATININ PARLAMENT ASSAMBLEYASI

Azərbaycan riyaziyyatçıları
Azərbaycan alimləri
Gəncədə doğulanlar
Akademiklər
AMEA-nın həqiqi üzvləri
Azərbaycan Milli Məclisinin I çağırış deputatları
Azərbaycan Milli Məclisinin II çağırış deputatları
Azərbaycan Milli Məclisinin III çağırış deputatları
Azərbaycan Milli Məclisinin IV çağırış deputatları
AMEA İdarəetmə Sistemləri İnstitutunun alimləri
Yeni Azərbaycan Partiyası Siyasi Şurasının üzvləri

Asəf Hacıyev (deputat)


Lee Ka Man (嘉文 李), hongkonška veslačica, * 28. november 1986, Hong Kong.

Lee Ka Man je za Hong Kong nastopila na Poletnih olimpijskih igrah 2008 v Pekingu, kjer je v enojcu osvojila 23. mesto.

Sklici

Zunanje povezave

Rojeni leta 1986
Živeči ljudje
Hongkonški veslači
Olimpijski tekmovalci za Hong Kong
Veslači Poletnih olimpijskih iger 2008

Lee Ka Man


Bolsward (en frison : Boalsert) est une ville de la commune néerlandaise de Súdwest-Fryslân, dans la province de Frise.

Géographie
Bolsward est située à l'ouest de la Frise, à mi-chemin entre la côte de la mer des Wadden à l'ouest et la ville de Sneek à l'est.

Voies de communication et transports
L'autoroute A7 est la principale voie d'accès à la ville.

Histoire
Jusqu'au , Bolsward est une commune indépendante qui occupe une superficie de . Elle fusionne alors avec Sneek, Nijefurd, Wûnseradiel et Wymbritseradiel pour former la nouvelle commune de Súdwest Fryslân.

Démographie
Le , la population s'élève à  habitants.

Edifices notables

L'un des plus hauts édifices de la ville est l'église Saint-Martin. L'hôtel de ville est un édifice remarquable de la Renaissance.

Personnalités liées à la commune
 Boëtius Adams Bolswert (vers 1580-1633), graveur d'origine frisonne ;
 Schelte Adams Bolswert (1586-1659), graveur, frère du précédent ;
 Gysbert Japiks (1603-1666), écrivain frison, père de la langue frisonne écrite moderne.
 Pieter Tanjé (1706-1761), graveur né à Bolsward, actif à Amsterdam.

Références

Súdwest-Fryslân
Localité dans la province de Frise
Ancienne commune dans la province de Frise
Commune des Pays-Bas disparue en 2011

Bolsward


Philip Kaufman (Chicago, Illinois; 23.10. 1936., -) američki je filmski redatelj i scenarist. Za film Nepodnošljiva lakoća postojanja je nominiran za Oscara za najbolji scenarij, te je osvojio nagradu BAFTA u istoj kategoriji. Za SF-film Invazija tjelokradioca je osvojio nagradu Saturn za najboljeg redatelja.

Filmografija
Goldstein (1964)
Fearless Frank (1967)
The Great Northfield Minnesota Raid (1972)
The White Dawn (1974)
The Outlaw Josey Wales (scenarist) (1976)
Invasion of the Body Snatchers (1978)
The Wanderers (1979)
Raiders of the Lost Ark (scenarist: George Lucas) (1981) (priča)
The Right Stuff (1983)
The Unbearable Lightness of Being (1988)
Henry & June (1990)
Rising Sun (1993)
Quills (2000)
Twisted (2004)
Hemingway & Gellhorn (2012)

Vanjske veze

Američki filmski režiseri
Američki filmski scenaristi
Dobitnici BAFTA-e
Dobitnici i dobitnice nagrade Saturn

Philip Kaufman


Hostětice je obec v Česku v okrese Jihlava v kraji Vysočina. 1. januára 2012 tu žilo 137 obyvateľov, z toho 70 mužov a 67 žien, pričom priemerný vek v obci bol 37,1 roka (muži 35,8 roka, ženy 38,4 roka).

Referencie

Pozri aj
 Zoznam obcí v Česku

Externé odkazy
 Oficiálna stránka obce

Obce okresu Jihlava

Hostětice


Das ATP Challenger Courmayeur (offizieller Name Valle d'Aosta Open) war ein Tennisturnier, das 2011 einmal in Courmayeur ausgetragen wurde. Es war Teil der ATP Challenger Tour und wurde im Freien auf Hartplatz in der Halle gespielt. Nicolas Mahut gewann bei der Ausgabe sowohl im Einzel als auch im Doppel und ist damit einziger mehrmaliger Turniersieger.

Liste der Sieger

Einzel

Doppel

Weblinks
 Offizielle Website
 Ergebnisarchiv der ATP

Courmayeur

ATP Challenger Courmayeur


The Sea Bright–Monmouth Beach Seawall is a seawall located along the Jersey Shore in the Monmouth County, New Jersey towns of Sea Bright and Monmouth Beach. It roughly runs north-south direction along  of the barrier spit of land along the lower Sandy Hook peninsula between the Atlantic Ocean and the Shrewsbury River estuary. The use of seawalls, groins, jetties, bulkheads, revetment, and beach nourishment since the late 1800s has made the stretch of coast one of the most heavily engineered sections of ocean shorefront in the world.

The effects of Hurricane Sandy wrought serious damage to the area in 2012. The reconstruction of the seawall, including new construction of  in gaps where it had not previously existed began in 2017 and will be completed in 2018. The storm precipitated reconsideration of seawalls and other methods of coastal protection to mitigate storm surges and sea level rise along the coast.

Geography and jurisdiction

The Sea Bright communities of Navesink Beach, Normandie, Downtown, and Low Moor and the northern portion of Monmouth Beach, known as Galilee, are located on the barrier spit of land south of the Sandy Hook peninsula (part of the Gateway National Recreation Area) between the Atlantic Ocean and the Shrewsbury River estuary. The peninsula is generally  wide with an elevation of between  and  and forms western approach to the Port of New York and New Jersey. The seawall begins south of the Highlands – Sea Bright Bridge and lies between the beach and Route 36, locally known as Ocean Avenue, which is part of the New Jersey Coastal Heritage Trail Route.

The New Jersey Department of Environmental Protection (NJDEP) Division of Coastal Engineering is responsible for coastal protection along the Jersey Shore based on the New Jersey Shore Protection Master Plan developed in 1981.

The United States Army Corps of Engineers (USACE) New York District coordinates the projects. In 2016 the USACE and the Port Authority of New York and New Jersey produced a comprehensive restoration plan for the extended harbor region, which included proposals to mitigate the effects of sea-level rise through projects to restore natural areas.

In the aftermath of Hurricane Sandy in 2012 funding for seawall reconstruction has been provided by the Federal Emergency Management Agency (FEMA).

Seawall

Development of the area began in the 1860s when the coast became a resort. Since then the use of seawalls, groins (jetties), bulkheads, revetment, and beach nourishment has made the stretch of coast one of the most heavily engineered sections of ocean shorefront in the world. As described by geologist Orrin H. Pilkey the beaches have been "New Jerseyized", meaning to say that the beaches have (at one time or another) all but eroded completely leaving seawalls or the detritus of previous ones.

New Jersey Southern Railroad built a 2,000-foot trestle and a seawall on the ocean side of the narrow peninsula in the 1870s, and rebuilt it again in 1881. To protect Fort Hancock the U.S. Army constructed a seawall between Sandy Hook and Sea Bright in 1898. At times there was not beachfront between Sandy Hook and Long Branch. The seawall was built in phases between 1914 and 1962. The parent of NJS, the Central Railroad of New Jersey abandoned the property in 1950. The state did not opt to buy the  strip of land that had been the railroad's right of way. The state built a new seawall starting in 1946 into the 1950s. By the late 1980s, the seawall had seriously deteriorated and repairs were undertaken in 1990.

The region has experienced serious storms and hurricanes including those in 1938, 1944, 1950, 1955, 1960, 1962, 1972, 1976, 1984, 1985, 1991. Hurricane Sandy in 2012 devastated the shore. As of 2015, the funds allocated for the project to repair and/or replace the seawall was $34,827,594.00, 90 percent of which came from Federal Emergency Management Agency (FEMA), with the State of New Jersey funding the remaining 10 percent. The reconstruction of the seawall, including new construction of  in gaps where it had not previously existed was set to begin in 2017. The height of the wall is approximately .

Beach nourishment

Since the Ash Wednesday Storm of 1962 beaches along the shores of the East Coast have been regularly replenished with sand pumped in from off-shore. A multi-year project in for replacing sand began in 1994 by the USACE and originally completed in 2001 and been renourished 4 times since then. After Hurricane Sandy, approximately 5 million cubic yards of sand from the beaches in the area were washed away. The USACE in 2014 replaced more than 8 million cubic yards of sand thus restoring the project area to its original design profile. The practice has become controversial due to environmental and economic concerns.

Beach access

The parent of NJS, the Central Railroad of New Jersey abandoned the property in 1950. The state did not opt to buy the  strip of the land that had been the railroad's right of way. Parts of the land came into the hands of private property owners. As outlined in the Public Trust Doctrine, public access is the "ability of the public to pass physically and visually to, from and along the ocean shore", including perpendicular and linear access.

Beach access on and beyond the seawall has been unclear or contentious in Sea Bright and less so in Monmouth Beach. A 1993 agreement between the State of New Jersey Department of Environmental Protection and nine private beach clubs in Sea Bright allowed easements along club's oceanfront for replenishment project. The general public was only permitted to walk along 15-foot swath of sand above the water line, but not otherwise use the beach. In 2010, the Superior Court of New Jersey voided the agreement. After an appeal one club which had contested was also ordered by the Appellate Court to comply.

See also
 Rip-rap
 Nor'easter
 Headland
 Geography of New York–New Jersey Harbor Estuary
 East Shore Seawall
 New York Harbor Storm-Surge Barrier

References

Further reading
2016 Floodplain Management Plan (draft) Borough of Monmouth Beach, Monmouth County, New Jersey

Shrewsbury River Basin, Sea Bright, New Jersey Coastal Storm Risk Management Feasibility Study

Seawalls
Jersey Shore
Sea Bright, New Jersey
Monmouth Beach, New Jersey
Redeveloped ports and waterfronts in the United States
Buildings and structures in Monmouth County, New Jersey

Sea Bright–Monmouth Beach Seawall


The Avengers adalah sebuah serial televisi fiksi mata-mata Britania Raya yang diciptakan pada tahun 1960-an. The Avengers awalnya difokuskan pada Doktor David Keel (Ian Hendry ) dan asistennya John Steed (Patrick Macnee). Hendry tersisa setelah serial pertama dan Steed menjadi karakter utama, bermitra dengan suksesi asisten. Asisten paling terkenal Steed adalah cerdas, bergaya dan wanita tegas: Cathy Gale (Honor Blackman), Emma Peel (Diana Rigg), dan kemudian Tara King (Linda Thorson). Episode-episode kemudian semakin dimasukkan unsur fiksi ilmiah dan fantasi, parodi dan eksentrisitas Britania Raya. The Avengers ditayangkan di Britania Raya dari tahun 1961 sampai 1969.

Episode pilot, "Hot Snow", ditayangkan pada 7 Januari 1961. Episode akhir, "Bizarre", ditayangkan pada 21 Mei 1969.

The Avengers diproduksi oleh ABC Television, seorang kontraktor dalam jaringan ITV. Setelah penggabungan pada Juli 1968 ABC Television menjadi Thames Television, yang dilanjutkan produksi serial meskipun itu masih disiarkan dengan nama ABC. Pada tahun 1969, The Avengers ditunjukkan di lebih dari 90 negara. ITV menghasilkan serial sekuel The New Avengers (1976–1977) dengan Patrick Macnee kembali sebagai John Steed, dan dua mitra baru.

Pada tahun 2007, The Avengers menduduki peringkat #20 pada "Top Cult Shows Ever" dari TV Guide.

Referensi

Bibliografi
 The Avengers oleh Dave Rogers (ITV Books dalam hubungan dengan Michael Joseph Ltd., 1983)
 The Avengers Anew oleh Dave Rogers (Michael Joseph Ltd., 1985)
 The Complete Avengers oleh Dave Rogers (Boxtree Ltd., Britania Raya, 1989; St. Martin's Press, Amerika Serikat, 1989)
 The Ultimate Avengers oleh Dave Rogers (Boxtree Ltd., Britania Raya, 1995)
 The Avengers and Me oleh Patrick Macnee dan Dave Rogers (New York: TV Books, 1997).
 The Avengers Companion oleh Alain Carrazé dan Jean-Luc Putheaud, dengan Alex J. Gearns (Bay Books, 1998)
 The Avengers Dossier: The Definitive Unauthorised Guide oleh Paul Cornell, Martin Day dan Keith Topping (London: Virgin Books, 1998).

Pranala luar

 The Avengers Episode Guide (all series)
 The Fashion Guide of Seasons 4 – 6
 Episode guide and trivia

 TheAvengers.TV – An International Family of Websites Devoted to The Avengers
 Avengers Artland
 Avengers: The Journey Back
 Avengers the Journey Back Clips
 Stapleford Miniature Railway Leics Location of the "Grave diggers" episode
 The Avengers Blog, Department of Media, University of Chichester
 Official Website of Ian Hendry

Seri televisi Britania Raya tahun 1961
Seri televisi Britania Raya tahun 1962
Seri televisi Britania Raya tahun 1963
Seri televisi Britania Raya tahun 1964
Seri televisi Britania Raya tahun 1965
Seri televisi Britania Raya tahun 1966
Seri televisi Britania Raya tahun 1967
Seri televisi Britania Raya tahun 1968
Seri televisi Britania Raya tahun 1969
Program orisinal ITV
Program televisi berbahasa Inggris

The Avengers (serial televisi)


An Lernaea in uska genus han Maxillopoda. An Lernaea in nahilalakip ha familia nga Lernaeidae.

An Lernaea amo la an genus nga ha familia nga Lernaeidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lernaea

Lernaea


Der Steinenbach ist ein rechter Nebenfluss der Wiese, dessen Einzugsgebiet insbesondere die Gemeinde Steinen umfasst. Der Oberlauf trägt den Namen Höllbach und der Mittellauf wird lokal als Klosterbach bezeichnet. Erst im letzten Abschnitt wird er auch in der Umgangssprache mit dem Namen Steinenbach belegt. Unter diesem Namen wird der Bach im Amtlichen Digitalen Wasserwirtschaftlichen Gewässernetz (AWGN) geführt.

Im lokalen Sprachgebrauch geht man davon aus, dass nur der Unterlauf der Steinenbach ist, der zwei Quellbäche hat – den Klosterbach und den Weitenauerbach (Schwammerich). Dem Klosterbach werden ebenfalls zwei Quellbäche zugeschrieben – der Höllbach und das Aubächle.

Geographie

Verlauf

Der Steinenbach entspringt als Höllbach am Fuß des Wambacher Wasen und des Schlöttleberges auf einer Höhe von 835 Metern. Er fließt in südlicher Richtung bis Schlächtenhaus, wobei er beim Rathaus in Endenburg (ca. 650 m) seinen Weg durch die wildromantische Höllschlucht nimmt und bis Schlächtenhaus (ca. 394 m) einen Höhenunterschied von ca. 250 Metern überwindet. Nach Schlächtenhaus fließt der Bach mit deutlich geringerem Gefälle als Klosterbach weiter nach Süden Richtung Steinen, wobei er etwa auf halbem Wege das ehemalige Kloster Weitenau passiert. Etwa einen Kilometer vor Steinen – am Häfnetbuck – nimmt er den von Weitenau kommenden bedeutendsten Zufluss, den Schwammerich (auch: Weitenauerbach, Schwemmerich) auf und fließt nun als Steinenbach immer noch südwärts nach Steinen. Am Ortseingang wendet sich der Bach nach Südwesten. Nach etwa 2,5 Kilometern nimmt er seinen zweitwichtigsten Zufluss, den Heilisaubach auf. Nach etwa einem weiteren Kilometer mündet er nach insgesamt etwa 14 km im Lörracher Ortsteil Hauingen (ca. 310 m) von rechts und Norden in die Wiese, nachdem er kurz zuvor die Bundesstraße 317 unterquert hat.

Einzugsgebiet
Das Wassereinzugsgebiet des Steinenbachs umfasst ca. 46 Quadratkilometer. Zu ihm gehören fast die gesamte rechts der Wiese liegende Fläche der Gemeinde Steinen sowie fast die Hälfte der Teilortgemarkung Hauingen von Lörrach.

Zuflüsse
Folgende Bäche fließen von der Quelle bis zur Mündung dem Steinenbach zu (je mit Zuflusseite, GWKZ, Länge und allenfalls Einzugsgebiet:); nur vereinzelt auch mit Zuflüssen höherer Ordnung:

 (l) Schlöttlebach (Ruschengraben) (GKZ 2328112; 0,9 km)
 (l) Schluchtebach (GKZ 2328114; 1,1 km)
 (l) Saulochgraben (GKZ 232812; 2,6 km und 2,1 km²)
 (l) Schneckenmattgraben (GKZ 2328132; 1,3 km)
 (r) Aubächle (GKZ 232814; 3,9 km und 4,7 km²)
 (l) Talmattbach (GKZ 2328152; 0,8 km)
 (r) Hörnetbächle (GKZ 2328154; 1,5 km)
 (l) Kleine Donau (GKZ 2328156; 1,7 km)
 (l) Rotenbach (GKZ 232816; 1,2 km und 0,7 km²)
 (l) Krebsbach (GKZ 2328192; 1,3 km)
 (r) Schüpflinsgraben (GKZ 2328194; 0,5 km)
 (l) Schwammerich oder Weitenauerbach (GKZ 23282; 7,9 km und 11,7 km²)
 (r) Füllenbach (GKZ 232828; 2,0 km)
 (l) Moosmattbach (Neugraben) (GKZ 232832; 2,2 km)
 (r) Lochmattbach (GKZ 232834; 1,3 km)
 (r) Neumattgraben (GKZ 232836; 1,9 km)
 (r) Heilisaubach (GKZ 23284; 6,0 km und 9,0 km²)
 (r) Stegenbach (GKZ 232842; 2,8 km)
 (l) Fahrenbach (GKZ 232844; 2,1 km)

Hochwasser und Schutzmaßnahmen
Die Hochwasser des Steinenbachs haben über die Jahrhunderte immer wieder beträchtlichen Schaden angerichtet. Berichtet wurde über ein schweres Hochwasser 1758. Die Umsetzung der damals geplanten Maßnahmen verzögerte sich auch wegen Streitigkeiten mit der Gemeinde Hägelberg und musste in den 1790er Jahren wegen der Kriegswirren unterbrochen werden. 1824 wurden die Planungen zur Korrektion des Steinenbachs unter dem Vogt Johann Michael Scheffelt wieder aufgenommen und in den Jahren 1827–1832 realisiert. Allerdings musste nach einem Hochwasser 1845 und nochmals 1857 nachgebessert werden. Weitere für 1913 geplante Wasserschutzmaßnahmen wurden wegen des sich anbahnenden Krieges nicht begonnen. Ein weiteres schweres Hochwasser traf Steinen im Winter 1919/1920.

Literatur
 Ernst Friedrich Bühler: Unser Steinenbach. In: Ernst Friedrich Bühler: Steinen. Chronik eines Dorfes. Herausgegeben von der Gemeinde Steinen, Druckerei Gebrüder Weber, 1982, Lörrach, S. 494–496 und Arbeiten am Steinenbach und an der Wiese, ebenda S. 243–244

Weblinks

 , insbesondere mit den Teilkarten/Layers
 der Landesanstalt für Umwelt, Messungen und Naturschutz Baden-Württemberg (LUBW)
 "LUBW-FG10": Fließgewässer 1:10.000
 "LUBW-GEZG": Gewässereinzugsgebiete

Einzelnachweise

Anmerkungen

Fluss im Schwarzwald
Geographie (Steinen, Baden)
Geographie (Lörrach)
Gewässer im Landkreis Lörrach

Steinenbach (Wiese)


Սունգնյունգ (հանգըլ՝ 숭늉), կորեական ավանդական խմիչք, որն առաջանում է բրնձի եփելուց հետո միայն։ Բրինձը լցնում են եռացրած ջրի մեջ, որից հետո կաթսայի ներքևի մասում ձևավորվում է մուգ փխրուն բրնձի ըմպելիք - նուրունջի ()։ Այսպիսով պետք է հետևել որ ըմպելիքը չսևանա։ Այնուհետև պետք է կաթսայի մեջ ավելացնել ջուր և թողնել որ ըմպելիքը եփվի մինչև նուրունջիի համ դառնալը։ Սովորաբար սունյուն մատուցում են ճաշից հետո, ըմպելիքը օգնում է նաև մարսողությանը։

Կորեական խոհանոց

Սունգնյունգ


Oyunların təqvimi

Təsnifat mərhələsi

Birinci təsnifat mərhələsi

İkinci təsnifat mərhələsi

Üçüncü təsnifat mərhələsi

Dördüncü təsnifat mərhələsi

Qrup mərhələsi
Qrup mərhələsində 18 ölkənin təmsilçisi iştirak edəcək. Bu mövsüm 8 komanda ilk dəfə ÇL-in qrupuna vəsiqə qazanıb: Volfsburq, Rubin, Alkmaar, Debretsen, APOEL, Unirea, Sürix, Standard.

A qrupu

}}

B qrupu

}}

C qrupu

}}

D qrupu

}}

E qrupu

}}

F qrupu

}}

G qrupu

}}

H qrupu

}}

Pley-off mərhələsi

Qeyd

UEFA Çempionlar Liqası
2009-cu ildə futbol
2010-cu ildə futbol
2009/2010 mövsümündə Avropada futbol

UEFA Çempionlar Liqası 2009/2010


Vernéřovice je obec v Česku v okrese Náchod v Královohradeckom kraji. 1. januára 2012 tu žilo 351 obyvateľov, z toho 191 mužov a 160 žien, pričom priemerný vek v obci bol 38,6 roka (muži 38,2 roka, ženy 39,2 roka).

Referencie

Pozri aj
 Zoznam obcí v Česku

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka obce

Obce okresu Náchod

Vernéřovice


Katembri (Katembri, Catrimbi, Katrimbí, Kiriri de Mirandela, Kariri de Mirandela,) je pleme, jezik i jezična neklasificirana porodica iz brazilske države Bahia, općina: Ribeira do Pombal.

Literatura
 BANDEIRA, Maria de Lourdes. 1972. Os Kariris de Mirandela: um grupo indígena integrado. Universidade Federal da Bahia (Estudos Baianos 6).

Vanjske poveznice
 The Indians Of Mirandela And The Massive Conversion
 Site Línguas Indígenas Brasileiras, de Renato Nicolai: Vocabulário quiriri (Kiriri/Kirirí)

Macro-Arawakan jezici
Macro-Arawakan
Brazilski Indijanci
Indijanska plemena

Katembri


Brenthis est genus papilionum familiae Nymphalidarum. Nomen ab Iacobo Hübner anno 1819 statutum est.

Species
Brenthis daphne (Denis & Schiffermüller, 1775)
Brenthis hecate (Denis & Schiffermüller, 1775)
Brenthis ino (Rottemburg, 1775)
Brenthis mofidii Wyatt, 1969

Nexus externi

BioLib.cz
"Brenthis Hübner, [1819]" apud Markku Savela's Lepidoptera and Some Other Life Forms.
Imagines Brenthis. Apud Consortium for the Barcode of Life.
Imagines Brenthis. Encyclopedia of Life.

Argynnini
Genera animalium
Taxa Hübner
Taxa 1819

Brenthis


Star Trek: New Frontier ist eine US-amerikanische Science-Fiction-Romanreihe, die von 1997 bis 2011 erschien, und zugleich die erste Star-Trek-Serie, die nicht als Fernsehserie entstand. Die Handlung beginnt im Jahr 2373, etwa drei Jahre nach dem Ende der Handlung der Fernsehserie Raumschiff Enterprise – Das nächste Jahrhundert. Im Mittelpunkt steht die Crew des Sternenflottenraumschiffs U.S.S. Excalibur, das hauptsächlich im bislang unerforschten Sektor 221-G der Milchstraße unterwegs ist. Hauptautor der Romanreihe ist Peter David. Bis 2011 veröffentlichte der US-Verlag Pocket Books in der Reihe 20 Romane und eine Anthologie, 2015 folgte eine E-Book-Trilogie. Deutsche Übersetzungen begann der Heyne Verlag 1999 unter dem Reihentitel Star Trek: Die neue Grenze zu veröffentlichen, brach damit aber 2002 und nach sechs Bänden mit acht Romanen wieder ab. Seit 2011 erscheint die Reihe auf Deutsch unter dem amerikanischen Originaltitel beim Verlag Cross Cult, der für die ersten acht Romane teilweise neue deutsche Titel verwendete.

Die Serie wurde auch schon für Comics adaptiert.

Figuren
Besatzung des Raumschiffs Excalibur:
 Kommandant: Captain Mackenzie Calhoun (männlicher Xenexianer)
 Erste Offizierin: Commander Elizabeth Shelby (menschliche Frau)
 Navigator: Lieutenant Mark McHenry (männlicher Mensch)
 Medizinerin: Lieutenant Selar (Vulkanierin)
 Einsatzoffizierin: Lieutenant Robin Lefler (menschliche Frau)
 Wissenschaftlerin: Lieutenant Soleta (vulkanisch-romulanische Frau)

Titelübersicht
{| class="wikitable sortable"
|-
! style="text-align:right"| Sprache
! colspan="4" class="hintergrundfarbe7"| Englisch
!
! colspan="7" class="hintergrundfarbe7"| Deutsch
!
!
|-
! style="text-align:right"| Verlag
! colspan="4" class="hintergrundfarbe7"| Pocket Books, Gallery Books
!
! colspan="3" class="hintergrundfarbe7"| Heyne Verlag
! colspan="4" class="hintergrundfarbe7"| Cross Cult
!
!
|-
! style="text-align:right"| Reihentitel
! colspan="4" class="hintergrundfarbe7"| Star Trek: New Frontier
!
! colspan="3" class="hintergrundfarbe7"| Star Trek: Die neue Grenze
! colspan="4" class="hintergrundfarbe7"| Star Trek: New Frontier
!
!
|- class="hintergrundfarbe6"
! Autor
! Nr.
! Buchtitel
! Veröff.
! Miniserie
! NiM
! Nr.
! Buchtitel
! Veröff.
! Nr.
! Buchtitel
! Veröff.
! Miniserie
! Jahr derHandlung
! class="unsortable"| Bemerkungen
|-
|rowspan="16"  || 1 || House of Cards ||  || || ||rowspan="2"| 1 ||rowspan="2"| Captain Calhoun ||rowspan="2"| 1999 ||rowspan="2"| 1 ||rowspan="2"| Kartenhaus ||  || || 2373 ||
|-
| 2 || Into the Void ||  || || || || 2373 ||
|-
| 3 || The Two-Front War ||  || || ||rowspan="2"| 2 ||rowspan="2"| U.S.S. Excalibur ||rowspan="2"| 2000 ||rowspan="2"| 2 ||rowspan="2"| Zweifrontenkrieg ||  || || 2373 ||
|-
| 4 || End Game ||  || || || || 2373 ||
|-
| 5 || Martyr ||  || || || 3 || Märtyrer || 2001 || 3 || Märtyrer ||  || || 2373 ||
|-
| 6 || Fire on High ||  || || || 4 || Die Waffe || 2001 || 4 || Die Waffe ||  || || 2374 ||
|-
| || Once Burned ||  || The Captain's Table || 5 || || || || || Gebranntes Kind ||  || The Captain's Table || 2374 ||
|-
| 7 || The Quiet Place ||  || || || 5 || Die Hunde des Krieges || 2002 || 5 || Ort der Stille ||  || || 2376 ||
|-
| 8 || Dark Allies ||  || || || 6 || Dunkle Verbündete || 2002 || 6 || Finstere Verbündete ||  || || 2376 ||
|-
| 9 || Requiem ||  ||rowspan="3"| Excalibur || 1 || || || || 7 || Requiem ||  ||rowspan="3"| Excalibur || 2376 ||
|-
| 10 || Renaissance ||  || 2 || || || || 8 || Renaissance ||  || 2376 ||
|-
| 11 || Restoration ||  || 3 || || || || 9 || Restauration ||  || 2376 ||
|-
| || Cold Wars ||  || Gateways || 6 || || || || 10 || Kalte Kriege ||  || Portale || 2376 ||
|-
| 12 || Being Human ||  || || || || || || 11 || Menschsein ||  || || 2376 ||
|-
| || Gods Above ||  || || || || || || 12 || Mehr als Götter ||  || || 2376 ||
|-
| || Stone and Anvil ||  || || || || || || 13 || Stein und Amboss ||  || || 2376 ||
|-
|  (Hrsg.) || || No Limits ||  || || || || || || || Grenzenlos ||  || || versch. ||class="mw-collapsible mw-collapsed"| Enthält 18 Kurzgeschichten.

|-
|rowspan="5"  || || After the Fall ||  || || || || || || 14 || Neue Zeiten ||  || || 2379 ||
|-
| || Missing in Action ||  || || || || || || 15 || Vermisst ||  || || 2379 ||
|-
| || Treason ||  || || || || || || 16 || Hochverrat ||  || || 2380 ||
|-
| || Blind Man's Bluff ||  || || || || || || 17 || Mörderisches Spiel ||  || || 2380 ||
|-
| || The Returned ||  –Sep. 2015 || || 1–3 || || || || || Rückkehr ||  || || 2380 || class="mw-collapsible mw-collapsed"| Ursprünglich nur als E-Books. Im deutschsprachigen Raum sind die drei Bücher zuerst als Einzelausgaben Rückkehr 1bis Rückkehr 3 erschienen, im September erschien eine Gesamtausgabe.
|}

Siehe auch
 Liste der Star-Trek-Romane
 Liste der Star-Trek-Comics

Weblinks
 Star Trek: New Frontier beim Verlag Cross Cult

Romanzyklus
New Frontier
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Englisch)

Star Trek: New Frontier


Sybreed (a portmanteau of "synthetic" and "breed") was a Swiss industrial metal band from Geneva. The band was founded in 2003 by vocalist Benjamin Nominet and guitarist Thomas "Drop" Betrisey. Sybreed disbanded in 2013 when Nominet departed from the group.

History
The band was founded by Thomas "Drop" Betrisey (guitar) and Benjamin Nominet (vocals) after their previous band Rain broke-up. The pair wanted a band that unified their common predilection for metal and electronic music. They recruited Luis "Burn" Da Silva Cruz on bass and Alex Anxonnia on drums to record their debut album, Slave Design, produced by Drop and Claude Lander. Slave Design was released on 7 September 2004 through Reality Entertainment/Caroline Distribution. In early 2006, the band uploaded a song entitled "Emma-Zero" to its MySpace page; this song would appear on Antares under the name "Emma-O". Drummer Alex Anxonnia departed Sybreed in February 2006, citing musical and personal differences; Anxonnia would form the industrial death metal band Etna in 2007, which became Breach the Void in 2009. Dirk Verbeuren was hired as a session musician that April to record the drums for the band's then upcoming album, which would be Antares. Antares was recorded and mixed throughout 2006 and was released on 1 October 2007 through Listenable Records.

Kevin Choiral joined the band in 2009 as its permanent drummer. Around the same time, bassist Luis "Burn" Da Silva Cruz left the band and was replaced by Stéphane Grand. Sybreed's first release with this new line-up was the EP A.E.O.N. and was released on 21 July 2009 through Listenable. The EP featured the songs "A.E.O.N." and "Human Black Box", which would appear on the band's third studio album The Pulse of Awakening, along with three remixes of the song "Emma-O", which originally appeared on Antares. The band's third studio album, The Pulse of Awakening, was released later that year on 16 November and was mixed by Rhys Fulber, known mainly for his work with Fear Factory and Front Line Assembly. The song "Doomsday Party" was released for free download for the video game Rock Band on 7 April 2010.

In 2011, Sybreed recorded and released the EP Challenger in promotion for its upcoming fourth album. Later that year in June, Grand left the band and was replaced on bass by Ales Campanelli. The band's fourth and final studio album, God Is an Automaton, was released on 24 September 2012. The next day, on 25 September, a music video, the band's first, was released for the song "Hightech Versus Lowlife" showing the band performing the song in studio. Sybreed gained some minor mainstream exposure in December 2012 when Rachel Aspe performed the song "Emma-O" on the French talent show La France a un incroyable talent. A music video for the song "No Wisdom Brings Solace" was released on 20 December and shows the band performing the song live at Euroblast Festival 2012. On 20 February 2013, a music video was released for the song "The Line of Least Resistance." Unlike the performance-centered nature of the previous two videos, the music video for "The Line of Least Resistance" is more narrative focused, following a woman who discovers she is secretly an android in disguise along with shots of the band performing the song.

In October 2013, the band announced that singer Benjamin Nominet had left the band. All tour dates were cancelled and the band decided to break up.

Members

Final lineup
 Benjamin Nominet – vocals (2003-2013)
 Thomas "Drop" Betrisey – guitars, programming (2003-2013)
 Ales Campanelli - bass (2011-2013)
 Kevin Choiral – drums (2009-2013)

Former
 Luis "Burn" Da Silva Cruz – bass (2003-2009)
 Stéphane Grand – bass (2009-2011)
 Alex Anxionaz – drums (2003–2006)
 Dirk Verbeuren – session drums on Antares (2007)

Timeline

Discography

Studio albums

EPs

References

Swiss heavy metal musical groups
Swiss industrial metal musical groups
Musical groups established in 2003
Listenable Records artists

Sybreed


Poetae metaphysici, Anglice metaphysical poets apud Samuelem Johnson primum illum, fuerunt poetae lyrici Anglici qui vago motui litterario saeculo septimo decimo interfuerunt. Proprietates eorum opera fuerunt sollers et aliquando tractus troporum metaphysicorum usus et contemplatio amoris, religionis, et aliarum rerum mysticae. Qui poetae rite non coniuncti sunt; plurimi quidem inter se nec noverunt nec legerunt.

Poetae metaphysici

Poetae maiores
Ioannes Donne (1572–1631)
Georgius Herbertus (1593–1633)
Andreas Marvell (1621–1678)
Abraham Cowley (1618–1667)
Robertus Southwell (c. 1561–1595)
Richardus Crashawus (c. 1613–1649)
Thomas Traherne (1636 aut 1637–1674)
Henricus Vaughan (1622–1695)

Poetae minores
Poetae sequentes aliquando habentur poetae metaphysici:
Anna Bradstreet (c. 1612–1672)
Thomas Carew (1595–1640)
Georgius Chapman (c. 1559–1634)
John Hall (c. 1627–1656)
Eduardus Herbert (1583–1648)
Ricardus Leigh (1649–1728)
Catharina Philips (1632–1664)
Ioannes Suckling Eques (1609–1642)
Eduardus Taylor (c. 1642–1729)

Notae

Bibliographia
Bloom, Harold. 1986. John Donne and the Seventeenth-Century Metaphysical Poets. Novi Eboraci: Chelsea House. ISBN 0877546770.
Coffin, Charles M., ed. 1952. Donne's Poetry: The Complete Poetry and Selected Prose of John Donne. Novi Eboraci: The Modern Library.
Gardner, Helen, ed. 1961, 1967. The Metaphysical Poets. Londinii: Oxford University Press.
Grierson, Herbert J. C. 1921. Metaphysical Lyrics & Poems of the Seventeenth Century. Oxoniae: Clarendon Press.
Hammond, Gerald, ed. 1974. The Metaphysical Poets: A Casebook. Londinii: Macmillan. ISBN 0333154657, ISBN 0333154667.
Mackenzie, Donald. 1990. The Metaphysical Poets. Houndmills, Basingstoke Hantoniae: Macmillan. ISBN 0333440587.

Iudicium Novum

Nexus externi
T. S. Eliot, "The Metaphysical Poets," personal.centenary.edu
Johnson, Samuel. "Johnson's Lives of the Poets, vol. 1," www.gutenberg.org (Propositum Gutenbergianum)
Luminarium, anthologia poetarum metaphysicorum Anglicorum saeculi septimi decimi, www.luminarium.org
Poesis metaphysica, tempora, contextus ,biographiae, iudicium criticum, www.crossref-it.info

!
Litterae Anglicae

Poëtae metaphysici


"Blessings" is a song by American rapper Lecrae featuring American singer Ty Dolla $ign, released on January 27, 2017, as the second single from the former's eighth studio album All Things Work Together. The song is produced by PLUSS, an in-house producer for Mike WiLL Made-It's production company EarDrummers Entertainment. The song was released alongside a lyric video on January 27, 2017 before a music video on March 22. The song is written in C Major with a tempo of 140 BPM.

Track listing

Background
On January 27, 2017, Lecrae released "Blessings," the second single that the Reach Records frontman and founder released after signing with Columbia Records, which features a guest appearance from Los Angeles Native Ty Dolla $ign and production from PLUSS.

Although he is signed to his own label, Reach Records, Lecrae announced a joint deal with Columbia Records in early 2016 while he was in the middle of working on his eighth studio album. The collaboration with Ty Dolla $ign was something that had burgeoned out of a connection at SXSW back in 2011 while Lecrae was creating his mixtape, Church Clothes. In an interview with Victoria Hernandez from HipHopDX, Lecrae revealed that before the Columbia/Reach partnership was announced, Lecrae had already created "Blessings," but was at first hesitant with the title after Chance The Rapper released his Coloring Book mixtape. "We already had the song in the can... and then Chance's project came out and I was like, 'Dang...' We could have called it 'Count It Up,' or something like that, but I felt like it took away from that whole moment, so it was kinda like, man, it's all love."

With the feature from Ty Dolla $ign, and a chorus written by Verse Simmonds and Swoope, the production was something else that Lecrae believes fulfills the vision he has every time he creates music. "[Blessings] knocks. It's perfect for radio. If you never knew my music, it's [the] perfect... introduction 'cause... it's the balance of who I am. Everybody can enjoy it from a music standpoint, but it still has... meaning [and substance] to it, which matters to me."

Even though his debut project, Real Talk, dropped in 2004, Lecrae was performing as a "Who's Next?" artist for Power 106's event in Hollywood at the time when "Blessings" was released. However, Lecrae said he thinks nothing of it. "I think that's what keeps [me] moving is humility... Every day... every time I put out music, I look at myself as a new artist, because there's always a lane that you aren't known in or a place [you haven't been as a musician]... [For instance, on the radio] I am a new artist... [Most of my listeners] know me from the underground... but not radio."

Music video
The official music video for "Blessings" was released on March 22, 2017.

The meaning behind this track is quite obvious: count your blessings big or small. He is encouraging listeners to be grateful for what they have and consider what really matters most in life. Food, shelter and quality time with family being chief among the blessings in his/our life. The music video for "Blessings" attempts to embody that message.

The video opens with a look at some family photos clearly communicating what the artist values most. As the action continues the viewer is treated to a heart warming depiction of a family gathering complete with good food and plenty of laughter. Multiple generations are present all enjoying ones company and celebrating life together. In an industry where high priced cars and scantily clad models take center stage Lecrae breaks the mold in the video. "Man it's a blessin' 'cause we ain't ever had a lot

But all we need is all we got."

The song has reached over 40.8 million views on YouTube as of November 28, 2022 (31.1 million from the official music video, and 9.7 million from the lyric video).

Chart performance
Blessings reached number two on the Hot Christian Songs chart. It has also reached the Bubbling Under Hot 100 Singles chart at number 25.

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

References

2017 singles
2017 songs
Lecrae songs
Ty Dolla Sign songs
Songs written by Ty Dolla Sign
Songs written by Verse Simmonds
Songs written by Asheton Hogan
Trap music songs

Blessings (Lecrae song)


Nicolas Rigault (en latin ) est un magistrat, bibliothécaire et philologue français, né à Paris en 1577, mort à Toul en .

Repères biographiques
Fils de médecin, il fit ses études au collège des jésuites (collège de Clermont), mais refusa d'entrer dans la compagnie. Il devint avocat au Parlement de Paris. Lié au président Jacques-Auguste de Thou (et à Pierre Dupuy), il fut adjoint à Isaac Casaubon quand celui-ci fut chargé de la Bibliothèque royale (1604, le président de Thou étant « maître de la librairie du Roi »). Après le départ de Casaubon pour l'Angleterre (octobre 1610), il continua à s'occuper de la bibliothèque, et en fut officiellement chargé en 1614. En 1622, il en acheva un inventaire, mené en collaboration avec Jean-Baptiste Haultin et Claude Saumaise.

En 1633, après l'invasion de la Lorraine par les troupes françaises, le Parlement de Metz fut créé ; le roi proposa une charge de conseiller à Pierre Dupuy, qui s'en excusa en faveur de son vieil ami Rigault. Celui-ci fut alors procureur général près la Chambre souveraine de Nancy, intendant de Toul, et mourut doyen du Parlement de Metz en août 1654 (ou ).

Au moment de son départ de Paris, il avait confié l'intérim de sa fonction de bibliothécaire à Pierre Dupuy ; dix ans plus tard (en 1645), comprenant qu'il ne reviendrait jamais dans la capitale, il vendit la charge aux frères Dupuy pour 10 600 livres.

Travaux
Il publia son premier ouvrage en 1596 : un Funus parasiticum, satire des parasites, qui le fit remarquer du président de Thou (texte plusieurs fois réédité). Il a surtout produit des éditions annotées d'auteurs latins et grecs, avec des traductions latines pour les auteurs grecs : le Stratêgikos d'Onosandre et l'Epitêdeuma d'Urbicius (1598 et 1600), les Fables de Phèdre (1599, 1617, 1630), les Oneirocritica d'Artémidore de Daldis et d'Achmet (1603), les Épigrammes de Martial en 1611, les Accipitrariæ rei scriptores (traités de fauconnerie en grec et latin) en 1612, les Rei agrariæ legesque en 1613, les Menandri et Philistionis sententiæ comparatæ en 1613 (où Rigault reconnaît que les sentences citées ne sont, ni de Ménandre, ni de Philistion de Locres). Pour la littérature chrétienne, il a donné : Tertullien (Libri novem en 1618, Opera en 1634, avec notes, index et glossaire), Octavius de Minucius Felix et De idolorum vanitate de Cyprien de Carthage (1643), Sancti Cypriani opera en 1648, les Instructiones adversus gentium deos de Commodien en 1650. Son édition de Tertullien provoqua à l'époque des controverses théologiques.

Il a publié d'autre part une Diatriba de Satyra Juvenalis dans l'édition de cet auteur donné par Robert Estienne en 1616, une Vie latine de Pierre Dupuy en 1652, et divers textes à caractère religieux ou juridique.

Publications
 Funus parasiticum, siue L. Biberij curculionis parasiti Mortualia. Ad ritum prisci  Funeris. Accessit, de parasitis, & assentatoribus, Appendix. Item, Iuliani Caesaris epistola nunc primum in lucem edita, cum latina interpretatione et notis Nicolai Rigalt I. P., 1601 (lire en ligne)
 Epigrammatum libri XIV. , Domitii Calderini commentariis perpetuis et Georgii Merulae observationibus illustrati. Ejusdem Mart. Epigrammata selecta graece expressa a Fed. Morello,... cum notationibus. Theodori Marcilii commentarius recentatus et auctus ad Amphitheatrum. Desiderii Heraldi animadversiones ad XII libros. Nicolai Rigaltii notae aliquot ad libb. XIV. Ad haec, scholia Had. Junii, Theod. Pulmanni et Chr. Coleri : apposita varietate lectionum ad oram libri. Cum indice omnium verborum Josephi Langii..., en 1601 (lire en ligne)
 Onosandri strategicus. Sive de imperatoris institutione. Acessit. Ourbikiou Epitēdeuma. Nicolaus Rigaltius P. Nunc primum e vetustis codd. graecis publicavit, latina interpretatione et notis illustravit. Acessit seorsim in eundem Onosandrum Iani Gruteri uberior commentarius. Item M.Aemilii Porti, Fr. Porti Cretensis F. breves ... observationes ..., en 1600 (lire en ligne)
 Artemidori Daldiani & Achmetis Sereimi F. Oneirocritica : Astrampsychi et Nicephori versus etiam Oneirocritici. Nicolai Rigaltii ad Artemidorum notae, en 1603 (lire en ligne)
 Auctores finium regundorum . Nicolai Rigaltii observationes et notae, item glossae agrimensoriae, en 1614 (lire en ligne)
 Rei agrariae auctores legesque variae : Quaedam nunc primum, caetera emendatiora prodeunt / curà Wilelmi Goesii, cujus accedunt indices, Antiquitates agrariae & notae ; una cum Nicolai Rigaltii Notis & observationibus, nec non glossario ejusdem, en 1674 (lire en ligne)
 Viri eximii Petri Puteani, regi christianissimo a consiliis et bibliothecis vita, en 1652 (lire en ligne)
 M. Minucii Felicis Octavius, 1709 (lire en ligne)

Notes et références

Annexes

Bibliographie et sources
 Nicolas Rigault, garde de la bibliothèque du roi, dans Charles Perrault, Les Hommes illustres qui ont paru en France pendant ce siècle, chez Antoine Dezallier, 1700, tome 2,  (lire en ligne)
 Nicolas Rigault, dans Louis Ellies Dupin, Bibliothèque des auteurs ecclésiastiques du  siècle, chez André Pralard, Paris, 1719, tome 2,  (lire en ligne)
 Lucien Auvray, Mémoire de Nicolas Rigault sur le trésor des chartes de Lorraine, 1634, imprimerie de Paul Jacquin, Besançon, 1899 (lire en ligne)

Liens externes

Naissance en 1577
Naissance à Paris
Décès en août 1654
Décès à Toul
Philologue français
Écrivain français de langue latine
Bibliothécaire français
Magistrat français du XVIIe siècle

Nicolas Rigault


Qabarma və çəkilmə enerjisi - Qabarma-çəkilmə səbəbi ilə yer dəyişdirən su kütlələrinin sahib olduğu kinetik və ya potensial enerjinin elektrik enerjisinə çevrilməsidir.

Qabarma-çəkilmə enerjisini elektrikə çevirmək üçün geniş şəkildə, uyğun olan qoyların ağzının bir anbarla bağlanılaraq, gələn suyun tutulması, çəkilmə sonrasında da yüksəklik fərqindən faydalanılaraq turbinlər vasitəçiliyi ilə elektrik çıxarılması hədəflənər.

24.8 Saatda bir təkrarlanan qabarma-çəkilmə hərəkətləri, nizamlı bir enerji qaynağı olması baxımından maraqlı olmaqla birlikdə, enerji istehsal müddətinin 6-12 saatla məhdud olması bir üstünlüksüz yaratmaqdadır. Suyun potensial enerjisinin %80-ni elektrik enerjisinə çevirə bilən qabarma-çəkilmə enerjisi, günəş enerjisi kimi digər alternativ enerji qaynaqlarına görə daha yüksək bir məhsuldarlığa malikdir.

Qabarma və çəkilmə enerjisi

Qabarma və çəkilmə enerjisi


Hugo d'Alési (* 10. Februar 1849 in Hermannstadt; † 11. November 1906 in Paris) war ein siebenbürgischer Grafiker, Maler und Zeichner.
Sein bekanntestes Werk ist das Maréorama, ein monumentales, auf der Pariser Weltausstellung von 1900 gezeigtes Mittelmeer-Panorama, für das ihm das Kreuz der Ehrenlegion verliehen wurde.

Leben
Alési war der Sohn des Kapellmeisters Friedrich Alési. Er besuchte zunächst das Schäßburger Gymnasium. Anschließend arbeitete er als Kaufmannsgehilfe in Kronstadt und danach als Buchhändler in Bukarest. 1873 ging er nach Konstantinopel und arbeitete drei Jahre als Zeichner beim Ausbau des Hafens von Smyrna. 1877 war er zur künstlerischen Ausbildung in Italien und kam schließlich nach Paris, wo er bei der lithographischen Gesellschaft "Le Mercie" angestellt wurde.
Ab Anfang der 1880er Jahre gestaltete er Plakate für Theater und Vergnügungsstätten, ab Beginn der 1890er vorwiegend Plakate und Prospekte für die französischen Eisenbahngesellschaften Chemins de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée (PLM), Chemin de fer de Paris à Orléans (P.O.), Chemins de fer de l'Est (EST) und auch die schweizerische Chemin de fer Jura-Simplon.
Vor allem durch diese in Chromolithographie oder Dreifarbdruck hergestellten Plakate mit tourismustypischen Motiven der Riviera, der Côte d'Azur, der Alpen und der Pyrenäen wurde seine Arbeit dem zeitgenössischen Publikum weithin bekannt und Alési erwarb sich einen Ruf als Gestalter werbewirksamer Plakatgrafik.

Außerdem arbeitete er an einer universellen Schriftsprache auf der Basis ideographischer Zeichen. Zwei Arbeiten dazu sind im Nachlass erhalten.

Ausstellungen
 1901 Paris, Galerie Georges Petit (Einzelausstellung)
 1896 Centenaire de la Lithographie, Künstlerhaus Wien

Literatur

 Jakob Schmitz: Aufbruch auf Aktien, Verlag Wirtschaft und Finanzen GmbH, Düsseldorf, 1986, ISBN 3-87881-101-2, S. 282.
 The Mareorama at the Paris Exposition. In: Scientific American. Band 83, Nr. 13, 1900, S. 198, , doi:10.1038/scientificamerican09291900-198.

Spezialeffektkünstler
Plakatkünstler (Frankreich)
Person (Siebenbürgen)
Mitglied der Ehrenlegion
Geboren 1849
Gestorben 1906
Mann

Hugo d’Alési


Dal'as sa dagat ang Nauru Basin sa Nauru. Nahimutang ni sa sentro nga bahin sa nasod,  km sa amihanan sa Yaren ang ulohan sa nasod. Ang Nauru Basin nahimutang sa pulo sa Nauru.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Salog sa dagat sa Nauru

sv:Nauru Basin

Nauru Basin


Drago Sirovica,  (Šibenik, 15. svibnja 1965. - kod Glamoča, 3. rujna 1995.), hrvatski astronom amater i popularizator astronomije.

Životopis

Drago Sirovica rođen je 1965. godine u Šibeniku gdje je završio i osnovnu i srednju školu. U Šibeniku je 1977. godine imao i prvi susret s astronomijom, a tijekom studija agronomije u Zagrebu uključio se aktivno u rad AAD Zagreb i svih astronomskih aktivnosti u Hrvatskoj. Posebno je bio aktivan u pokretu "Znanost mladima" kao mentor, predavač, sudionik astronomsko-edukacijskih kampova i član komisija. Tijekom svog studija obnašao je neko vrijeme i dužnost tajnika Saveza astronomskih društava Hrvatske. Kao vrstan poznavalac metodologije opažanja i obrade podataka meteora, godinama je u Šibeniku, nakon završetka studija, organizirao sva opažanja meteora.

Kao stručnjak za to područje prve je godine održavanja Višnjanske škole astronomije 1989. godine, bio jedan od nositelja programa. Nakon toga, aktivni je sudionik mnogih aktivnosti pri Zvjezdarnici Višnjan, a posebno u rađanju lista "Nebeske krijesnice", za koje je stalno i slao vijesti iz Šibenika. Snimak vatrene kugle ili bolida, koji je u noći 13.08.1994. godine napravio s otoka Prvića obišao je svijet na naslovnici časopisa WGN. Kao agronom zaposlen u županijskom Uredu za gospodarstvo napisao je rad "Neki uzroci stagnacije poljoprivrede u žirjanskom polju" (Žirajski libar 1, str. 195-201), obrađujući otok kojeg je posjećivao još od prvog promatranja meteora 1978. Tijekom Domovinskog rata više je puta bio na prvoj crti obrane grada Šibenika. Kao vojnik 204. br. PZO, stradao je 3. rujna kod Glamoča tijekom združene akcije HV i armije BiH.

Astronomi amateri
Biografije, Šibenik

Drago Sirovica


Friedrich Beckmann ist der Name folgender Personen:

* Friedrich Beckmann (Theologe, 1624) (1624–1667), deutscher Theologe
 Friedrich Beckmann (Schauspieler, 1801) (1801–1874), deutscher Schauspieler und Komiker
 Friedrich Beckmann (Schauspieler, 1803) (1803–1866), deutscher Schauspieler und Komiker

Siehe auch:
 Fritz Beckmann

Friedrich Beckmann


Feaillaghyn

Taghyrtyn

Ruggyryn
 1723 - Richard Price, falsoonagh Bretnagh (†1791)
 1729 - Josiah Hornblower, steateyr Americaanagh (†1809)
 1883 - Karl Jaspers, falsoonagh Germaanagh (†1969)
 1976 - Kelly Macdonald, ben-chloieder fillym Ghoaldagh
 1983 - Emily Blunt, ben-chloieder fillym Ghoaldagh

Baaseyn
 1819 - John Keats, feelee Sostynagh (r.1795)
 1934 - Edward Elgar, cummeyder Sostynagh (r.1857)
 1965 - Stan Laurel, fer aitt as cloieder fillym Goaldagh (r.1890)

Toshiaght Arree, 23
0223

23 Toshiaght Arree


Yu Hong (; born 1966) is a Chinese contemporary artist. Her works characteristically portray the female perspectives in all stages of life and the relationship between the individual and the rapid social changes taking place in China. She works primarily in oil paint but also in pastels, fabric dye on canvas, silk and resin. Yu Hong is "routinely named amongst China's leading female artists". Her work is celebrated for its intimacy, honesty and tactility.

Life
Yu Hong was born in Xi'an, Shaanxi Province in 1966 and received her first degree from the Oil Painting Department of the Central Academy of Fine Arts in 1988 in Beijing. There she received a thorough training in the techniques of figural realism. Early in her career, her paintings combined realistic portraits with surreal environments and colors. However, as she progressed, her focus on surrealism eventually dissipated. Instead, she focused more on her skills of observation and became very sensitive to facial expressions and body posture. She married fellow Chinese contemporary artist Liu Xiaodong in the summer of 1993 and became a mother not long after.

In 1995, Hong received an MFA in Oil Painting from the Central Arts Institute of Beijing. In addition, she and a small group of colleagues became known as the "New Generation" artists, known for their highly personal figurative works.

Hong now holds tenure as a professor of Oil painting at the Central Academy of Fine Arts (CAFA) in Beijing.

Work
Hong's subjects are predominately women. In the history of Chinese art, women were often depicted engaged in everyday activities created by men who overlaid that subject with symbolic ramifications – the female point of view was not a viable mode of creation. Hong's work is different because she honors the female (and by extension, the individual) in all phases of life, from childhood to maturity. She does not swathe her images with extreme symbolism or sentimentality. Her subjects usually consist of herself, her friends, family and her daughter, Liu Wa. Her method of painting is immensely personal and has been criticized as seemingly mundane, but she highlights the beauty in the intricacies of daily life, friendship, love and the impact of the environment on people.

Witness To Growth
In 2000, Hong began to work on 'Witness to Growth'; a series of paintings created for each year of her life. Each painting is a one-meter square canvas with an image of herself based on the photograph taken at the time. She does not pay special attention to keeping a similar image; instead, some of the paintings seemed posed while others are spontaneous. Hong uses compositions and colors to capture important ideas or experiences/moods to commemorate that time. For her 29th year/painting, she painted two portraits; in one, she is pregnant and in the next she has given birth. From there, Hong began to paint her young daughter in attempts to chronicle her life as well. Upon exhibiting 'Witness to Growth' for the first time, Hong placed a newspaper or magazine article to complement each image. 'Witness to Growth' is a ubiquitous series of works because it is a self-examination of the artist and her surroundings. By linking herself to events that happened around her or around the world, Hong puts herself and her life on critical display. The juxtaposition of social and political events against personal moments creates a tension and highlights the disparity between inner and outer events. "I show that my life and China changes: from a cultural revolution to right now.".

She
In 2003, Hong embarked on a new visual journey with her series 'She'. According to Hong, she "knew all these women so [she] went to their place – where they live, where they work and I painted what I saw in their life."

The paintings included: "She: Beautiful Writer Zhao Bo", "She: Art School Student" and "She: Tibetan Woman Zhou Ma" among others. These paintings make clear the possibilities to be mined within the subject and highlight the role of the contemporary woman in Chinese society.

In particular, "She: Beautiful Writer Zhao Bo" captured the attitude and lifestyle of successful young women in the new China. The splashes of bold color exhibit Hong's 'edgy color sense' and signature painterly manner.

Golden Horizon/Sky (The Gold Series)
Hong and her husband Liu Xiaodong are often compared as having similar approaches to their work and as Liu's work has grown more famous, Hong's work took a slight backseat to his. However, in recent years she has begun to explore different approaches to her work, distinguishing herself from the work of her husband without abandoning her usual subject matter.  'Golden Horizon' displayed works created before 2011 that displayed the application of gold foil that is connected to ancient traditional Chinese painting and religious painting. 'Golden Sky', 2009, features four works exhibited on the ceiling of the gallery so one must look up as if in a cathedral or a palace. This was done to maintain a certain distance from the audience to the paintings. This method was chosen to reproduce the atmosphere around traditional religious paintings as the piece works in tandem with the environment to create an overall feeling in those who view it.  Each work is a spin on a preexisting and already famous work of art; two with Western ties and two with Chinese ties.

'Atrium' was inspired by Giuseppe Maria Crespis' 'Trionfo di Ercole' which exists on the ceiling of the Palozzo Pepoli in Bologna. Others are inspired by Francisco Goya's 'Ridiculous Folly' and Buddhist cave frescoes.

Hong places contemporary renderings of people against golden backdrops with the intention of making the viewer look more closely at those around them. "The gold series is about the relationship [between] ancient and modern relationships in Western [societies] and in China." Placing them on the ceiling almost monumentalizes them and forces the viewer to contemplate the meaning of the piece. "I think gold leaf is very special, very powerful. It perfectly suits China's wealthy dream," said Hong in an interview conducted by Perfect Crossovers.

Fresh Ink
'Fresh Ink: Ten Takes on Chinese Tradition' was an Exhibition held at the Museum of Fine Arts in Boston in 2010 to 2011 that featured the work of  ten contemporary Chinese ink painters engaging in dialogue with classical artworks from China's past. Leading Chinese artists came to Boston to study the Museum of Fine Arts vast collection of Chinese Art and were prompted to create new works in response to those they saw. The works they created were juxtaposed against the works they studied. It was a way to add modern commentary to a long-standing Chinese tradition. 'Romance of Spring' was Hong's response to the iconic masterpiece: 'Court Ladies Preparing Newly Woven Silk'. She stepped outside her usual comfort zone – oil on canvas – and worked with thinly mixed acrylics on silk instead.  The result yielded the same look and feel of traditional brush and ink. 'Romance of Spring' fit in nicely with the Gold series, which she was also working on at the time, because the approach is the same, and the silk is gold.

The paintings were hung on the ceiling and resonated with the subject of court ladies while simultaneously drawing attention to the materiality of the painting.

Garden of Dreams
'Garden of Dreams' was a solo exhibition by the artist in 2016 and one of her largest to date, featuring 19 works in a series of the same name. Shown at the CAFA Art Museum in Beijing, these were large-scale works that incorporated characters, events and landscapes from ancient Chinese fables into a traditional Chinese garden. Hong used her tool of the trade, to connect the stories and does so by including news from recent years, to integrate (and juxtapose) the ancient against the contemporary.  This results in the creation of a "Parallel World" – there are strange things in a derelict but oddly vivid colored garden and is a space that contradicts itself by design.

As a student, Hong was interested in the Surrealist movement but abandoned it for authentic figure painting. With 'Garden of Dreams' her previous interest in Surrealism has been reawakened and each piece has tinges of the style – common is her use of vivid color and expressive painterly stroke. In some of the pieces, like 'A Garden of Dreams', we can see influences of painters such as Hieronymus Bosch and his 'Garden of Earthly Delights'. Previous work like 'Golden Sky' and 'Romance of Spring' most likely prompted Hong to create these paintings with the same amount of research and thought.

'Garden of Dreams' is a response to the messy un-relatedness of daily life and how they can influence the person who is experiencing them. "I want to put these diverse, disordered, chaotic elements together, which is my response or feeling of this real society," said Hong.

Selected exhibitions
Hong has participated in numerous exhibitions starting in the mid-1980s, including Yu Hong: Garden of Dreams, CAFA Annual Fine Arts Nomination Exhibition, Beijing, China, 2016; Concurrent Realms, Suzhou Museum, Suzhou, China, 2015; Wondering Clouds, Long March Space, Beijing, China, 2013; Golden Horizon, Shanghai Art Museum, Shanghai, China, 2011; Golden Sky, Ullens Center for Contemporary Art, Beijing, China, 2010; Fresh Ink: Ten Takes on Chinese Tradition, Boston Museum of Fine Arts, Boston, MA, USA, 2010; In and Out of Time – Yu Hong, Guangdong Museum of Art, Guangzhou, China, 2009; Yu Hong: Witness to Growth, Eslite Gallery, Taipei, Taiwan, 2007; Yu Hong, Loft Gallery, Paris, France, 2006; A Woman's Life, The Art of Yu Hong, Halsey Gallery, College of Charleston, SC, USA, 2003; Yu Hong: Witness To Growth, Museum of Hubei Institute of Fine Arts, Wuhan, China, 2003; Yu Hong & Liu Xiaodong : Recent Paintings, OIPA East Village, New York, NY, USA, 1994; Yu Hong's Painting, Gallery of Central Academy of Fine Art, Beijing, China, 1990; The World of Woman Artists, CAFA Art Museum, Beijing, China, 1990; Nude Painting Exhibition, National Art Museum of China, Beijing, China, 1988; and The First Oil Painting Exhibition of China, Shanghai Art Museum, Shanghai, China, 1986.

Public Collections
Hong's work is included in several public collections, including Singapore Art Museum, SIngapore; Dong Yu Art Museum, Shenyang, China; Shanghai Art Museum, Shanghai, China; Upriver Art Museum, Chengdu, China; China Art Gallery, China; and Ludwig Gallery, Germany.

References

1966 births
Living people
Artists from Xi'an
Central Academy of Fine Arts alumni
20th-century Chinese women artists
20th-century Chinese artists
21st-century Chinese artists
21st-century Chinese women artists

Yu Hong


Gōdāvari (Hindice गोदावरी) est flumen maximum in India.

Godavari initium in Ghatibus Occidentalibus prope Trimbak urbem 80 chm a mari Arabico distat, sed flumen ad orientem fluit et per  planitiem elevatam Deccanensem transiens paeninsulam Indicam totam transgreditur. Godavari 1465 chm longitudinis est. Per Maharastram et Āndhram Pradeśam civitates Indiae fluit et in Sinum Bengalicum per deltam cum Crisna flumine communem influit.

Notae

Nexus externi

Flumina Indiae
Maharastra
Andhra Pradesa
Systema fluviorum Oceani Indici Asiae

Godavari


Ավիոն (), քաղաք և համայնք Իսպանիայում, մտնում է Օրենսեյի մեջ, որն էլ իր հերթին մտնում է Գալիսիա ինքնավար համայնքի մեջ։ Համայնքը մտնում է Ռիբեյրո շրջանի կազմի մեջ։ Տարածքը՝ 120,6 կմ2։ Բնակչությունը՝ 2561 (2010 թվականին)։

Իսպանիայի քաղաքներ

Ավիոն (քաղաք)


L'Arroio Pelotas est un cours d'eau du Brésil qui draine la municipalité de Pelotas, ville de l'État du Rio Grande do Sul.

Il naît de la rencontre de deux autres ruisseaux, l'Arroio das Caneleiras et l'Arroio do Quilombo. Il se jette dans le Canal São Gonçalo qui relie la Lagoa dos Patos à la Lagoa Mirim, au lieu-dit .

Notes et références

Pelotas

Arroio Pelotas