Qaradağ silsiləsi - Güney Azərbaycan ərazisində dağ silsiləsi.

Qaradağ silsiləsi Ağrı dağı və Talış dağları arasında yerləşərək həmin dağ silsilələrini  birləşdirir. Lakin Araz çayı Qaradağ silsiləsini  Kiçik Qafqaz dağlarından ayırır. Qaradağ silsiləsinin çox hissəsi meşə zolaqları ilə örtülüdür.

Dəniz səviyyəsindən 3600 m hündürlüyə malik olan Qaradağ silsiləsinin uzunluğu 220 km, eni isə 30-65 km-dir. Qaradağ silsiləsi qədim əlvan metal mədənlərinə də malikdir.

Həmçinin bax

Qaradağ əyaləti
Əhər
Güney Azərbaycan

Cənubi Azərbaycan

Qaradağ silsiləsi


Francesco Botticini ou Francesco di Giovanni Botticini (Florence, ~1446 - Florence, ) est un peintre florentin.

Biographie
Fils de Giovanni di Domenico, peintre de cartes à jouer (Naibi), il fut l'assistant de Neri di Bicci, et il étudia ensuite dans le même atelier que Cosimo Rosselli et Andrea del Verrocchio. Son travail a été influencé par ceux de Filippino Lippi, Andrea del Castagno, des Pollaiolo et Botticelli, mais il se contenta de les imiter.

Francesco fonda un important atelier florentin dans lequel travailla son fils Raffaello.

Son art est caractérisé par un style particulièrement décoratif. À partir de 1469 il était propriétaire d'un atelier de peinture, assez apprécié à l'époque, mais pas autant que ceux de certains de ses contemporains, tels que Filippino Lippi (1457-1504) ou Sandro Botticelli (1444-1510).

La peinture la plus connue de Francesco Botticini est l' Assomption de la Vierge. L'œuvre montre une composition en forme de tour, une sorte de coupole en ciel, où l'on voit des groupes d'anges autour de la Vierge et un ample paysage en arrière-plan. Le tableau de Botticini est aussi un des premiers exemples de perspective en peinture.

Œuvres

Années 1470
 Les Trois archanges avec Tobie (1470), retable de Santo Spirito, conservé à la Galerie des Offices
 La Vierge adorant l'Enfant avec Tobias et l'Ange Raphaël, 1470, tempera sur peuplier, , Holden Collection, Cleveland Museum
 Sainte Cécile entre saint Valérian et saint Tiburtius avec la donatrice, v. 1470, , Musée Thyssen, Madrid

 Retable de polyptyque démembré et dispersé entre plusieurs musées  (1471) :
 La Cène, Édimbourg
 Arrestation du Christ, perdue
 Flagellation du Christ, collection privée
 Crucifixion
 Résurrection, partie de la prédelle, Frick Collection, New-York (acquise en 1939)

 Vierge à l'Enfant, 1471, Ca' d'Oro, Venise
 Saint Augustin, 1471 Gallerie dell'Accademia de Florence
 Mater Dolorosa dite autrefois Sainte Monique, pendant de Saint Augustin, 1471, Gallerie dell'Accademia de Florence
 Sainte Monique et les sœurs augustiniennes, , Basilique Santo Spirito (Florence)
 Saint Sébastien, tempera et huile sur bois, œuvre très abîmée, inspirée du Saint Sébastien de Botticelli de 1473–74, conservé à la Gemäldegalerie, Berlin, Metropolitan Museum of Art, New York
 Vierge à l'Enfant, 1475-1480, , Holden Collection, Cleveland Museum
 Assomption de la Vierge, 1475-1476, National Gallery Londres

Années 1480
 Annonciation, v. 1480, Empoli, Collegiata di Sant'Andrea
 Anges jouant d'instruments de musique (tambourin, triangle, biniou...) lui sont attribués, v.1480, tempera sur bois, , Collection Romagnoli, Empoli Museo della Collegiata di Sant' Andrea
 La Vierge adorant l'Enfant entourée de saint Jean-Baptiste enfant et de deux anges, 1480, tondo, Musée du Louvre
 La Vierge sur le trône avec Enfant parmi les saints Jérome, François, Antoine de Padoue et Ludovic de Toulouse (~1483), cloître San Domenico, conservée au musée municipal de Prato
 Adoration de l'Enfant avec un ange, 1475-1498, , Petit-Palais, Avignon
 Adoration de l'Enfant, v. 1485, Palais Pitti, Florence
 La Vierge et l'Enfant en gloire, entourés de sainte Marie-Madeleine, de saint Bernard, d'anges, de chérubins et de séraphins, 1480-90, , Musée du Louvre

Années 1490
 Retable de Saint Jérôme : Saint Jérôme pénitent dans le désert entre Saint Damien, Saint Eusèbe et Sainte Paule, Sainte Eustachie, avec les donateurs ; Épisodes de la Vie de saint Jérôme, 1490, National Gallery, Londres
 Vierge à l'Enfant en majesté avec des saints et des Anges, 1492-1495, tempera sur bois, , Metropolitan Museum of Art, New York

Non documentés ici
 Portrait de Leonardo ().
 La Vierge adorant l'Enfant avec sainte Barbara et saint Martin
 Vierge à l'Enfant, musée Jacquemart-André, Paris
Sainte Famille, Musée Jeanne d'Aboville de La Fère

Un voyage initiatique

En 1470, alors membre de la Compagnie de l'Archange-Raphaël, il réalisa pour l'autel de la Basilique Santo Spirito de Florence le tableau Les Trois Archanges avec Tobie. Le sujet est tiré du Livre de Tobit dans l'Ancien Testament, l'épisode représenté est celui du voyage qu'entreprend Tobie accompagné de trois archanges, et destiné à rapporter un traitement contre la cécité de son père, en exil à Ninive.
Le texte ne mentionne que la présence de l'archange Raphaël, c'est donc une originalité de composition de l'artiste que la présence des deux autres archanges, Michel et Gabriel. Filippino Lippi, le grand artiste florentin de la génération suivante, réalisa plus tard une œuvre de composition similaire, présentant également les trois archanges autour de Tobie (Les Trois Archanges avec Tobie (Filippino Lippi), v. 1485, Turin, Galerie Sabauda).
Les archanges cheminent vers la gauche, et portent les attributs de leurs fonction céleste. La couleur de leurs ailes les distingue. À gauche Michel, « qui est comme Dieu », cuirassé, portant l'épée et le globe terrestre surmonté d'une croix. À droite Gabriel, « force de Dieu », tenant le lis blanc qu'il offrit à la Vierge le jour de l'Annonciation. Au centre Raphaël, « Dieu guérit », un chien à ses pieds. Il entraîne le jeune Tobie par la main, et tient dans l'autre une coupelle. Tobie porte le poisson, sanglé, source du précieux remède qui guérira son père ainsi que sa future femme.

Un art ciselé
Les personnages occupent tout l'espace du panneau, laissant deviner en contrebas, au loin, le fleuve d'où jaillit le poisson. Tandis que les deux archanges, brandissant épée et lis, fixent le spectateur, Raphaël et Tobie se regardent dans une conversation secrète, les mains entrelacées, l'ange conduisant les pas du jeune homme. L'ensemble, dans une gamme de coloris très subtile, évoque la promenade initiatique d'un jeune prince escorté d'anges gardiens.
Quoi de plus naturel ? La délicatesse des coloris, la finesse des traits, l'affectation maniérée des attitudes, le ciselé des drapés confèrent à l'œuvre un caractère d'extrême raffinement ; une précision d'orfèvre, propre à l'art florentin vers 1470, qui offre au regard des visages doux dans des corps dynamiques, où force et suavité se mêlent.

Notes et références

Articles connexes
 Art de la Renaissance
 Florence

Liens externes

Naissance à Florence
Naissance en 1446
Décès à Florence
Décès en juillet 1498
Peintre italien du XVe siècle
Peintre de la Renaissance
Renaissance italienne

Francesco Botticini


Creating Masculinity in Los Angeles's Little Manila: Working-Class Filipinos and Popular Culture, 1920s-1950s is a 2006 non-fiction book authored by Linda España-Maram. It was published by Columbia University Press.

References

2006 non-fiction books
American non-fiction books
Asian-American culture in Los Angeles
Columbia University Press books
English-language books
Filipino-American culture in California
Masculinity
Men's studies literature
Working-class culture in California
Working-class literature
Masculist books


Գոհար, գետ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում։ Սկիզբ է առնում Թեքսարի լեռների Մուրադսար գագաթի հարավարևմտյան լանջերից և Կարմրաշեն գյուղի մոտ ձախից միախառնվում Գնդաձոր գետին։ Երկարությունը 12 կմ է։

Ծանոթագրություններ

Գնդաձոր գետի վտակներ
Վայոց ձորի մարզի գետեր

Գոհար (գետ)


St. Jakobus ist die römisch-katholische Filialkirche des Ortsteils Jakobwüllesheim der Gemeinde Vettweiß im Kreis Düren (Nordrhein-Westfalen).

Die Kirche ist Jakobus dem Älteren geweiht und unter Nummer Jak-5 in die Liste der Baudenkmäler in Vettweiß eingetragen.

Geschichte

Allgemeines
Eine Kapelle in Jakobwüllesheim wurde das erste Mal im Jahr 1174 urkundlich erwähnt. Das Kölner Ursulastift besaß Rechte an dieser Kapelle. 1689 wurde dieses Bauwerk zerstört. Erst um 1724 wurde ein neues Gotteshaus im Baustil der Spätgotik errichtet. Diese Kirche wurde im September des Jahres 1891 abgerissen, da es baufällig geworden war.

1804 wurde Jakobwüllesheim, bis dahin eine Filiale der Pfarre Soller, zur eigenständigen Pfarrei erhoben, die jedoch 1808 wieder aufgelöst und als Filiale der Pfarre Kelz zugeordnet wurde. Erst 1842 wurde die Pfarrei wiedererrichtet. Zum 1. Januar 2010 wurde die Pfarrei St. Jakobus in Jakobwüllesheim aufgelöst und mit den ehemaligen Pfarreien St. Gereon (Vettweiß), St. Amandus (Müddersheim), St. Antonius (Ginnick), St. Gangolf (Soller), St. Michael (Kelz), St. Johann Baptist (Sievernich), St. Mariä Himmelfahrt (Disternich), St. Martin (Froitzheim), und St. Petrus (Gladbach) zur Großpfarre St. Marien, Vettweiß fusioniert.

Kirchengebäude
Die heutige Kirche wurde von 1891 bis 1893 nach Plänen des Kölner Architekten und Regierungsbaumeisters Heinrich Krings errichtet. Bereits am 14. Februar 1888 beschloss der Kirchenvorstand der Pfarre den Bau einer neuen Pfarrkirche. Noch im selben Jahr wurde Heinrich Krings mit den Neubauplanungen beauftragt. Am 15. August 1888 legte Krings dem Kirchenvorstand einen ersten Entwurf vor, der im Januar 1889 zur Genehmigung dem Generalvikariat des Erzbistums Köln, zu dem Jakobwüllesheim bis 1930 gehörte, eingereicht wurde. Daraufhin fertigte der damalige Straßburger Diözesanbaumeister Franz Schmitz ein Gutachten zu den Planungen an und schlug einige Korrekturen vor, die Krings schließlich in seinen Planungen umsetzte. Diese Pläne wurden schließlich auch vom Generalvikariat genehmigt. Am 26. Juli 1891 wurde der erste Spatenstich getan und mit den Bauarbeiten begonnen, das feierliche Hochamt zu diesem Anlass zelebrierte der Präses des Kölner Priesterseminars Dr. Ludwigs. Am 10. April 1892 wurde der Grundstein gelegt, nachdem die Gemeinde in Prozession von der Alten Kirche zum festlich geschmückten Bauplatz gezogen war. Die Konsekration fand am 17. Juni 1893 durch den damaligen Kölner Weihbischof und späteren Erzbischof Antonius Fischer statt.

In Folge des Zweiten Weltkriegs wurde das Gotteshaus 1944 vor allem an Mauerwerk und Dach stark beschädigt. Zudem wurden sämtliche Fenster zerstört. Ab 1947 konnte die Kirche wieder für Gottesdienste genutzt werden und um 1956 erhielt der Innenraum einen neuen Anstrich.

Architektur
St. Jakobus ist eine reich gegliederte Backsteinbasilika im Baustil der Neuromanik in Südwest-Nordost-Ausrichtung. Im Südwesten besitzt sie eine zweigeschossige Vorhalle, die einem Querhaus ähnelt, sowie im Nordosten einen fünfseitig geschlossenen Chor. Dieser wird von ca. 48 Meter hohen und viergeschossigen Zwillingstürmen, von denen jedoch nur einer die Glocken birgt, flankiert. Zwischen Chor und Westvorbau erstreckt sich das dreijochige Langhaus. Das Mittelschiff ist im Innern 6 Meter breit und die Seitenschiffe sind im ersten und dritten Joch 2,30 Meter breit. Das mittlere Joch der Seitenschiffe ist etwas breiter. Der gesamte Innenraum ist mit Kreuzrippen- und Kreuzgratgewölben überwölbt. Die Arkaden zwischen Mittel- und Seitenschiffen werden durch Säulen aus poliertem, roten Granit unterteilt. Insgesamt ist das Bauwerk 30,50 Meter lang und 16 Meter breit.

Die Jakobwüllesheimer Kirche ist eine von drei neuromanischen Kirchen, die Regierungsbaumeister Heinrich Krings plante.

Ausstattung
Im Innenraum hat sich nahezu die komplette Ausstattung aus der Erbauungszeit erhalten. Der neuromanische Hochaltar, sowie die beiden neuromanischen Nebenaltäre, die Kanzel, sowie die Kommunionbank, die Rahmen der Kreuzwegstationen und der Fußboden, der aus Platten der Sinziger Mosaikplatten- und Tonwarenfabrik besteht, wurden wie die Kirche ebenfalls nach Plänen von Heinrich Krings geschaffen. Dadurch sind die Ausstattungsstücke auf die Architektur des Innenraums abgestimmt. Die Unterbauten der Altäre sowie Kanzel und Kommunionbank bestehen aus Lahnmarmor.

Im Chor ist noch die originale Ausmalung aus der Erbauungszeit erhalten. Diese wurde 1988 restauriert und stellt Jesus Christus auf einem Regenbogen dar, der von Maria und Josef begleitet wird. Der Rest der zum großen Teil ornamentalen Bemalung wurde in den 1950er Jahren übertüncht. Die Bänke und der hölzerne Beichtstuhl stammen ebenfalls aus dieser Zeit.

Auf den beiden Nebenaltären befinden sich zwei Figuren des Bildhauers Wilhelm Albermann. Sie stellen Maria und Josef dar. Er schuf auch eine Figur des hl. Donatus im rechten Seitenschiff.

Die meisten Fenster der Kirche schuf Sr. Hildegard Birks 1965 und 1966. Sie stellen bis auf die Rosette über dem Hauptportal geometrische Formen dar. Die Rosette ist den fünf Wundmalen des Erlösers gewidmet. Die sechs Fenster im Obergaden sind Werke des Dürener Künstlers Herb Schiffer aus dem Jahr 1981. Sie stellen florale Kompositionen dar.

Sonstiges
Bekannt ist die Kirche auch als Bausatz-Modell des Modellbahnzubehör-Herstellers Viessmann Modelltechnik, welcher das Modell unter seiner Marke Kibri vertreibt und als eine der wenigen zweitürmigen Modellkirchen auf vielen H0-Modelleisenbahnanlagen zu finden sein dürfte.

Pfarrer
Folgende Priester wirkten bis zur Auflösung der Pfarre als Pastor an St. Jakobus:

Einzelnachweise

Weblinks

Filialkirche des Bistums Aachen
Kirchengebäude in Vettweiß
Erbaut in den 1890er Jahren
Jakobus-der-Ältere-Kirche
Neuromanisches Kirchengebäude
Neuromanisches Bauwerk in Nordrhein-Westfalen
Basilika (Bautyp)
Backsteinkirche
Ehemalige Pfarrkirche
Heinrich Krings
GdG Nörvenich/Vettweiß

St. Jakobus (Jakobwüllesheim)


Sikander Bakht (* 24. August 1918 in Neu-Delhi; † 23. Februar 2004 in Thiruvananthapuram, Kerala) war ein indischer Politiker der Janata Party sowie später der Bharatiya Janata Party (BJP), der unter anderem Außenminister und später von 2002 bis zu seinem Tod Gouverneur von Kerala war.

Leben

Kommunalpolitiker und Lok Sabha-Mitglied
Bakht absolvierte nach dem Schulbesuch ein Studium der Sozialwissenschaften an der University of Delhi und schloss dieses mit einem Bachelor of Science (B.Sc.) ab. Er war danach als Sozialarbeiter tätig.

Sein politisches Engagement begann er unmittelbar nach der Souveränität von Großbritannien 1947 als Sondermagistrat, ehe er 1951 bis 1952 Mitglied des Stadtrates von Neu-Delhi war. Später war er von 1967 bis 1968 zuerst Vorsitzender des Elektrizitätsversorgungsunternehmens von Neu-Delhi und danach bis 1970 Mitglied des Ausschusses dieses Unternehmens. Gleichzeitig war er von 1967 bis 1971 der Städtischen Gesellschaften Neu-Delhis sowie zugleich von 1970 bis 1971 Mitglied des Ständigen Ausschusses der Städtischen Gesellschaften. Bakht, der 1969 Mitglied des Indischen Nationalkongresses (INC) und später der INC-Organisation (INC-O) war, war zwischen 1972 und 1977 Mitglied des Stadtrates von Neu-Delhi.

Bakht wurde bei den Wahlen zur Lok Sabha, dem Unterhaus des indischen Parlaments, 1977 zum Abgeordneten gewählt und vertrat dort während der sechsten Legislaturperiode 1979 für die BJP den Wahlkreis Delhi-Chandni Chowk.

Minister, Rajya Sabha-Mitglied und Gouverneur
Bakht wurde im März 1977 von Premierminister Morarji Desai als Minister für öffentliche Arbeiten, Wohnungsbau, Versorgung und Rehabilitation (Union Minister of Works, Housing, Supply and Rehabilitation) in dessen Kabinett berufen und bekleidete diese Funktion bis zum Ende von Desais Amtszeit im Juli 1979.

Im April 1990 wurde Bakht Mitglied des Rajya Sabha, des Oberhauses des indischen Parlaments, in dem er bis April 2002 Madhya Pradesh vertrat. Während seiner Oberhausmitgliedschaft war er von 1992 bis 1998 zunächst Oppositionsführer in der Rayja Sabha.

Am 21. Mai 1996 berief ihn Premierminister Atal Bihari Vajpayee von der Bharatiya Janata Party zum Außenminister (Union Minister of External Affairs), bekleidete dieses Amt allerdings nur für zehn Tage, da Vajpayee bereits am 1. Juni 1996 das Amt des Premierministers an H. D. Deve Gowda von der Janata Dal abgab.

Nachdem Vajpayee am 19. März 1998 zum zweiten Mal Premierminister wurde, übernahm Bakht in dieser Regierung das Amt des Industrieministers (Union Minister of Industry) und befand sich bis 1999 in diesem Ministeramt. Gleichzeitig fungierte er von 1998 bis 1999 als Führer der Regierung im Oberhaus (Leader of the Rayja Sabha) und war danach von 1999 bis 2002 Vorsitzender des Handelsausschusses der Rayja Sabha.

Für seine langjährigen politischen Verdienste wurde Bakht im Jahr 2000 mit dem Padma Vibhushan ausgezeichnet, nach dem Bharat Ratna der zweithöchste indische zivile Verdienstorden.

Staatspräsident K. R. Narayanan ernannte ihn am 18. April 2002 zum Nachfolger von Sukhdev Singh Kang als Gouverneur von Kerala. Das Gouverneursamt dieses Bundesstaates bekleidete er bis zu seinem Tod am 23. Februar 2004. Zwei Tage später wurde Triloki Nath Chaturvedi am 25. Februar 2004 neuer Gouverneur Keralas.

Weblinks
 Eintrag auf der Homepage der Lok Sabha (6. Legislaturperiode)
 Eintrag au fer Homepage der Rajya Sabha (Mitglieder 1952 bis 2003)
 Kurzbiografie in rulers.org

Einzelnachweise

Gouverneur (Kerala)
Minister (Indien)
Außenminister (Indien)
Lok-Sabha-Mitglied
Rajya-Sabha-Mitglied
Mitglied des Indischen Nationalkongresses
BJP-Mitglied
Träger des Padma Vibhushan
Inder
Geboren 1918
Gestorben 2004
Mann

Sikander Bakht


The canton of Fontaine-lès-Dijon is an administrative division of the Côte-d'Or department, eastern France. Its borders were modified at the French canton reorganisation which came into effect in March 2015. Its seat is in Fontaine-lès-Dijon.

It consists of the following communes:

Ahuy
Asnières-lès-Dijon
Bellefond
Bligny-le-Sec
Bretigny
Brognon
Champagny
Clénay
Curtil-Saint-Seine
Daix
Darois
Étaules
Flacey
Fontaine-lès-Dijon
Hauteville-lès-Dijon
Messigny-et-Vantoux
Norges-la-Ville
Orgeux
Panges
Prenois
Ruffey-lès-Echirey
Saint-Julien
Saint-Martin-du-Mont
Saint-Seine-l'Abbaye
Saussy
Savigny-le-Sec
Trouhaut
Turcey
Val-Suzon
Villotte-Saint-Seine

References

Cantons of Côte-d'Or

Canton of Fontaine-lès-Dijon


Besotium  vel Besutium  (alia nomina: Besuntium, Besozolum) (Italiane: Besozzo) est oppidum Italiae et municipium, circiter 9 190 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Varisiensi situm. Incolae Besotienses appellantur.

Insigne

Fractiones, vici et loci in municipio

Municipia finitima

 Langobardia (regio),
 Provincia Varisiensis,
 Baretium (urbs),
 Municipium Italiae.

Nexus externi
 Situs publicus

Pinacotheca

Notae

Municipia in provincia Baretii

Besotium


An Rhymogona montivaga in uska species han Diplopoda nga syahan ginhulagway ni Verhoeff hadton 1894. An Rhymogona montivaga in nahilalakip ha genus nga Rhymogona, ngan familia nga Craspedosomatidae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 R. m. alemannica
 R. m. cervina
 R. m. hessei
 R. m. serrata
 R. m. verhoeffi
 R. m. wehrana

Mga kasarigan

Rhymogona

Rhymogona montivaga


Hie Ardjyn y Danvarg er nyn groo rere Lhiassaghey Baljagh y Danvarg 'sy vlein 2007. Va queig ard currit stiagh ayns ynnyd ny h-eear-choondaeghyn (amter). Ec y traa cheddin, va earroo ny baljaghtyn giarrit. Roish y Lhiassaghey va 270 baljaghtyn (kommuner). Hie yn lhiassaghey er bree er 1 Jerrey Geuree 2007.

Rolley ny h-ardjyn

Freggyrtyssyn
She shirveishyn slaynt theayagh y vun-chooish smoo scanshoil ec ny h-ardjyn. T'ad freggyrtagh er son polaseeyn faillee as arraghey theayagh (barrooseyn as raaidyn yiarn ynnydagh er lheh). Ansherbee, 'sy Danvarg Hiar, ta'n arraghey theayagh goll fo currym un ving, Movia.

Reirey as politickaght
Ta ny h-ardjyn stiurit ec coonseilyn jeeragh-reiht (regionsråd). Ta 41 oltey ec dagh fer jeu. T'ad goll er reih dagh kiare blein tra ta ny reihyssyn baljaghtagh taghyrt. By er 17 Sauin 2009 ny reihyssyn jerrinagh.

Cha nel ny h-ardjyn lowit keeshyn dauesyn hene y hroggal. Er-yn-oyr shen, t'ad croghey dy slane er gialdynyssyn steat (mysh 70%) as gialdynyssyn veih ny baljaghtyn (mysh 30%).

Ta 90% jeh bushaidyn ny h-ardjyn jeerit da'n çhirveish slaynt ashoonagh.

Jeeagh er neesht
 Baljaghtyn y Danvarg
 Aarheynnyn ny çheeraghyn Nordagh
 Ellanyn ny Geyrragh
 Greenlynn
 ISO 3166-2:DK

Kianglaghyn mooie
 Rheynn Cooishyn Tarmaynagh as Antraie yn Danvarg - Rheynnag ny Staydraa Fysseree staydraaoil mychione ardjyn as baljaghtyn y Danvarg
 Coardailys er Lhiassaghey Baljagh – veih Rheynn Antraie as Slaynt y Danvarg
 Ynnyd-eggey ny h-Ardjyn. Crig er y chaslys-çheerey son lhiggey stiagh dys ynnyd-eggey Ard er lheh

Aarheynnyn y Danvarg
Danvarg 1

Ardjyn y Danvarg


Kirati Keawsombat (; ) adalah seorang pemain Timnas Thailand . Dia sekarang bermain di PTT Rayong dalam Thai Division 1 League.

Gelar

Buriram PEA

 Liga Utama Thailand (1): 2011
 Thai FA Cup (1): 2011
 Thai League Cup (1): 2011

Gol internasional

Pranala luar

Pemain sepak bola Thailand

Kirati Keawsombat


Poloje su naselje u Republici Hrvatskoj u Požeško-slavonskoj županiji, u sastavu grada Pleternice.

Zemljopis
Poloje je smješteno oko 7 km južno od Pleternice,  susjedna naselja su Sulkovci na sjeveru, Komorica i Ratkovica na jugu Požeška Koprivnica na zapadu i Bučje na istoku.

Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine Poloje je imalo 87 stanovnika.

Napomena: Poloje je od 1991. samostalno naselje nastalo izdvajanjem dijela područja iz naselja Požeška Koprivnica.

Izvor

Naselja u Požeško-slavonskoj županiji

Poloje


Marje Katalin "Kati" Kovács (born 26 December 1963) is a Finnish comics artist. She has released albums in Finnish, Swedish, German, French and Hungarian. Kovács has won several series prizes, including the 1998 Urhunden Prizes for the 1997 best-selling album. Since 1986 she is living in Rome, Italy.

Biography
Kovács was born in 1963 in Helsinki, Finland, to Finnish parents (her grandfather is, however, a Hungarian, hence the surname). She grew up in Finland and became interested in drawing early. As early as nine, she received her first drawing, in a children's magazine, where she submitted her contribution. In 1982 she visited Italy for school and learning Italian. In 1986 Kovács returned to Italy - for good. She fell in love with an Italian (he worked as a dog trainer) and settled with him in Rome. They then got two children together.

In 1989 Kati Kovács published as a series maker for the first time, in the magazine Kannus. To the magazine she had already sent twelve (!) Years earlier in series never published. Kovács introduced more publications to become part of the 1990s new Finnish series of volunteers, which in some parts were translated into Swedish at, among others, Optimal Press.

Her debut album was released in 1994 by Finnish publisher Like, who gave her free hands. The result was Vihreä rapsodia, a wild surreal journey, where the ten-year-old Kiti goes to Hungary to visit her friend Erika. Once upon a time she walks out for a multitude of strange revelations and episodes, including naked Mongols (asking for the ticket), talking dogs and a very strange circus. The main character Kiti recalls in the story a part of Hungary as Kovács himself visited virtually every summer during the youth - grandfather was a youngster. Some autobiography, however, is the series far away - "Well, I was always called Kati!"

Vihreä rapsodia, with their aunts living in fountains and dreamy strange ticket controllers, set the model for Kati Kovács' comics artistry. Since the debut she has brought about ten albums, half of which has been translated into Swedish. Albums have also appeared in French, German and Hungarian, and including various newspaper releases, her series has been published in ten European countries. Two of the albums feature script by Pauli Kallio, a Finnish series writer from Kovács' generation who also wrote several series of titles such as Ville Pirinen and Tiitu Takalo.

Bibliography

Album
Original edition (in Finnish) is the first, secondary edition below with embedded text. Albums in Swedish are in bold.

1994 – Vihreä rapsodia, Like
1995 – Grön rapsodi, Optimal Press (Swedish)
2009 – Paprikás rapszódia (Hungarian)
1996 – Karu selli, Like
1997 – Karu cell, Optimal Press (Swedish)
1998 – Karussell, Schreiber & Leser (German)
2001 – Pahvilapsi, Like
2002 – Kartongbarnet, Optimal Press (Swedish)
2003 – Sirkka, la petite fille des rues, Éditions de l'An 2 (French)
2001 – Minne matka Laura Liha, Suomen yrityslehdet
2003 – Miestennielijäksi sirkukseen, Arktiken Banaani (collection album with shorter series)
2004 – Mansslukerska på cirkus, Optimal Press (Swedish)
2004 – Josef Vimmatun tarina, Arktinen Banaani
2004 – Onnen lahjat, Arktiken Banaani (script of Pauli Kallio)
2007 – Väritetyt unet, Arktiken Banaani (script of Pauli Kallio)
2008 – Viidakkonaisena Vatikaanin varjossa, Arktinen Banaani
2009 – Onnen lahjat 2: Tappele kuin mies! (script of Pauli Kallio)
2010 – Kuka pelkää Nenian Ahnavia?, Arktinen Banaani
2012 – Vem är rädd för Anniv Klammag?'', Optimal Press (Swedish)

References

External links
Kati Kovács in Comiclopedia

1963 births
Living people
Artists from London
Finnish female comics artists
Finnish people of Hungarian descent
Finnish expatriates in Italy
Finnish comics artists

Kati Kovács (comics)


Makatea, vel Mangaia-te-vai-tamae, est atollum curalii elevatum in boreoccidentali Insularum Tuamotu parte situm, circa 79 chiliometra ad meridio-occidentem insulae Rangiroae et ad occidentem gregis Palliser. Cingitur a rupibus permiris, quae planitiem circa 80 metra super maris aequor adsequuntur. Insula est 7.5 chiliometra longa, usque ad 7 chiliometra lata in parte australi. Area superficialis est 24 chiliometra quadrata.

Makatea est una ex quattuor Archipelagi Tuamotu insulis (cum Nukutavake, Tikei, et Tepoto Septentrionalis) quibus non est usitata atolli forma.

Gubernatio et demographia
Insula Makatea se commune associée constitit communis Rangiroa, cui sunt 93 incolae (census 2002). Principalis vicus est Moumu. Insulani se agricultura, piscatu, et commercio coprae et Birgi latronis sustinent.

Banaba
Nauru
Polynesia Francica

Nexus externi
Avifauna Makateae, apud www.botany.hawaii.edu (Atoll Research Bulletin 300)
Classificatio atollorum Polynesiae Francicae (Salvat, 1985), apud www.com.univ-mrs.fr
De Makatea, apud www.oceandots.com
Index atollorum, apud www.pacific-image.pf
Nomina atollorum, apud www.jps.auckland.ac.nz
Tabula Makateae, apud www.partenaire-info.net

Atolla Oceani Pacifici
Tuamotu

Makatea


Artūrs Irbe, latvijski hokejist, * 2. februar 1967, Riga, Latvija.

Irbe je kariero začel v klubu Dinamo Riga iz rodnega mesta, za katerega je branil na 170-ih tekmah v sovjetski oziroma ruski ligi. Leta 1989 ga je na NHL naboru izbral klub Minnesota North Stars, toda najprej je v ligi NHL zaigral za San Jose Sharks, nato pa še za Dallas Stars, Vancouver Canucks in Carolina Hurricanes, skupno na 568-ih prvenstvenih tekmah. V zadnjem delu kariere pa je pred upokojitvijo še nekaj let igral v več evropskih ligah.

Za sovjetsko reprezentanco, v kateri je igral kot eden redkih neruskih hokejistov, je nastopil na dveh Svetovnih prvenstvih, na katerih je osvojil obakrat zlato medaljo, skupno pa je za sovjetsko reprezentanco branil na 45-ih tekmah. Za latvijsko reprezentanco pa je nastopil na dveh olimpijskih igrah in devetih Svetovnih prvenstvih.

Leta 2010 je bil sprejet v Mednarodni hokejski hram slavnih.

Pregled kariere

|-
| Sovjetska zveza
| Evropsko ml. prvenstvo A
| 85
|
| 5
|
|
|
|
|
| 1.00
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dinamo Riga
| Sovjetska liga
| 86/87
|
| 2
|
|
|
|
|
| 2.22
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dinamo Riga
| Sovjetska liga
| 87/88
|
| 34
|
|
|
|
|
| 2.69
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dinamo Riga
| Sovjetska liga
| 88/89
|
| 40
|
|
|
|
|
| 2.85
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Sovjetska zveza
| Svetovno prvenstvo A
| 89
|
| 3
| 10
| 0
| 0
| 0
| 0
| 1.72
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dinamo Riga
| Sovjetska liga
| 89/90
|
| 48
|
|
|
|
|
| 2.42
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Sovjetska zveza
| Svetovno prvenstvo A
| 90
|
| 6
|
| 0
| 1
| 1
| 0
| 0.95
| .950
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dinamo Riga
| Sovjetska liga
| 90/91
|
| 46
|
|
|
|
|
| 2.94
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| San Jose Sharks
| NHL
| 91/92
|
| 13
|
| 0
| 1
| 1
| 0
| 4.47
| .868
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Kansas City Blades
| IHL
| 91/92
|
| 32
|
| 0
| 1
| 1
| 12
| 2.46
| .911
|
| 15
|
| 0
| 3
| 4
| 4
| 2.89
|
|-
| San Jose Sharks
| NHL
| 92/93
|
| 36
|
| 0
| 0
| 0
| 10
| 4.11
| .886
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Kansas City Blades
| IHL
| 92/93
|
| 6
|
| 0
| 0
| 0
| 0
| 3.30
| .876
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| San Jose Sharks
| NHL
| 93/94
|
| 74
|
| 0
| 2
| 2
| 16
| 2.84
| .899
|
| 14
|
| 0
| 0
| 2
| 6
| 3.72
|
|-
| San Jose Sharks
| NHL
| 94/95
|
| 38
|
| 0
| 0
| 0
| 4
| 3.26
| .895
|
| 6
|
| 0
| 0
| 0
| 10
| 5.13
|
|-
| San Jose Sharks
| NHL
| 95/96
|
| 22
|
| 0
| 0
| 0
| 4
| 4.59
| .860
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Kansas City Blades
| IHL
| 95/96
|
| 4
|
| 0
| 0
| 0
| 2
| 4.24
| .843
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Latvija
| Svetovno prvenstvo B
| 96
|
| 4
|
|
|
|
|
| 1.75
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Dallas Stars
| NHL
| 96/97
|
| 35
|
| 0
| 2
| 2
| 8
| 2.69
| .893
|
| 1
|
| 0
| 0
| 2
| 0
| 0.00
|
|-
| Latvija
| Svetovno prvenstvo A
| 97
|
| 5
|
|
|
|
|
| 2.00
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Vancouver Canucks
| NHL
| 97/98
|
| 41
|
| 0
| 0
| 0
| 2
| 2.73
| .907
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Latvija
| Svetovno prvenstvo A
| 98
|
| 6
|
|
|
|
|
| 2.85
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Carolina Hurricanes
| NHL
| 98/99
|
| 62
|
| 0
| 0
| 0
| 10
| 2.22
| .923
|
| 6
|
| 0
| 0
| 0
| 0
| 2.21
|
|-
| Latvija
| Svetovno prvenstvo A
| 99
|
| 4
| 4
| 0
| 0
| 0
| 0
| 3.02
| .861
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Carolina Hurricanes
| NHL
| 99/00
|
| 75
|
| 0
| 1
| 1
| 14
| 2.42
| .906
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Latvija
| Svetovno prvenstvo A
| 00
|
| 7
| 7
| 0
|
| 0
| 4
| 2.43
| .906
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Carolina Hurricanes
| NHL
| 00/01
|
| 77
|
| 0
| 2
| 2
| 6
| 2.45
| .908
|
| 6
|
| 0
| 0
| 2
| 4
| 3.34
|
|-
| Latvija
| Svetovno prvenstvo A
| 01
|
| 6
| 6
| 0
| 0
| 0
| 0
| 2.17
| .924
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Carolina Hurricanes
| NHL
| 01/02
|
| 51
|
| 0
| 0
| 0
| 10
| 2.54
| .902
|
| 18
|
| 0
| 0
| 0
| 0
| 1.67
| .938
|-
| Latvija
| Olimpijske igre
| 02
|
| 1
| 1
| 0
| 0
| 0
| 0
| 4.00
| .862
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Carolina Hurricanes
| NHL
| 02/03
|
| 34
|
| 0
| 0
| 0
| 4
| 3.19
| .877
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Lowell Lock Monsters
| AHL
| 02/03
|
| 7
|
| 0
| 0
| 0
| 2
| 2.95
| .908
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Latvija
| Svetovno prvenstvo A
| 03
|
| 3
| 6
| 0
| 0
| 0
| 0
| 3.00
| .901
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Lowell Lock Monsters
| AHL
| 03/04
|
| 10
|
| 0
| 0
| 0
| 2
| 2.45
| .899
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Johnstown Chiefs
| ECHL
| 03/04
|
| 14
|
| 0
| 0
| 0
| 0
| 2.13
| .927
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Latvija
| Svetovno prvenstvo A
| 04
|
| 5
| 7
|
|
|
|
| 1.80
| .925
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Latvija
| Svetovno prvenstvo A
| 05
|
| 6
| 6
|
|
|
|
| 1.48
| .944
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| HK Riga 2000
| Latvijska liga
| 05/06
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| HK Riga 2000
| Beloruska liga
| 05/06
|
| 18
|
| 0
| 0
| 0
| 0
| 1.95
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| EC Salzburg
| Avstrijska liga
| 05/06
|
| 17
| 17
| 0
| 2
| 2
| 35
| 2.08
| .914
|
|
| 11
| 0
| 0
| 2
| 4
| 2.53
| .897
|-
| Latvija
| Olimpijske igre
| 06
|
| 3
| 4
| 0
| 0
| 0
| 2
| 5.68
| '''.833
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| SK Riga 20
| Latvijska liga
| 06/07
|
| 4
|
| 0
| 0
| 0
| 2
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| HK Nitra
| Slovaška liga
| 06/07
|
| 6
|
|
|
|
| 0
| 5.31
| .814
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|}

Zunanje povezave

Živeči ljudje
Latvijski hokejisti
Olimpijski tekmovalci za Latvijo
Hokejisti Zimskih olimpijskih iger 2002
Hokejisti Zimskih olimpijskih iger 2006
Sovjetski hokejski reprezentanti
Latvijski hokejski reprezentanti
Izbrani na naboru lige NHL (Minnesota North Stars)
Izbrani na naboru lige NHL leta 1989
Hokejisti Dinamo Riga
Hokejisti San Jose Sharks
Hokejisti Kansas City Blades
Hokejisti Dallas Stars
Hokejisti Vancouver Canucks
Hokejisti Carolina Hurricanes
Hokejisti Lowell Lock Monsters
Hokejisti Johnstown Chiefs
Hokejisti HK Riga 2000
Hokejisti EC Red Bull Salzburg
Hokejisti SK Riga 20
Hokejisti HK Nitra
Sprejeti v Mednarodni hokejski hram slavnih

Artūrs Irbe


Manawan

Mantcoc ka micta kice mitcetcitc kecpin e ickwa kimiwonik kirika ka mita mokockatisitc notcimik e pa tacikanionik e tca mita potoskohatc awia tepirak e otatak mikoriw nac e mi micta kicpotc. Mictahi kiraskisiw awik kecpin ackwa makomikotc ite e itikititc acitc packicinanion.

Opitciwan

Wemotaci

E matcectakaniwok

Sikimecic


枢軸国(すうじくこく、、、、、)とは、第二次世界大戦時に連合国と戦った諸国のことである。

具体的にはドイツ、イタリア、日本の日独伊三国同盟を中心に、ハンガリー、ルーマニア、ブルガリアの東欧諸国、さらにフィンランド、タイなどの国が含まれる。他に連合国が承認していない国家としては、フィリピン第二共和国、ビルマ国、スロバキア第一共和国、クロアチア独立国、満洲国、中華民国南京政府などがあるが、これらは全て日独伊などの傀儡政権とされるため、枢軸国には含まれない場合もある。

ヴェルサイユ体制における植民地を「持たざる国」であることと反共主義を共通の基盤としていた。

前史
アドルフ・ヒトラー率いるナチス党政権下のドイツと、ヴィットーリオ・エマヌエーレ3世国王の元、ベニート・ムッソリーニ率いるファシズム体制下のイタリア王国はどちらも類似した権威主義的体制であり、思想的に近いものがあった。しかし両国の関係は必ずしも良好ではなく、1934年にヒトラーとムッソリーニの初会談が行われたときも特に成果は生まれなかった。この会談直後の6月24日に、ハンガリー王国の首相ゲンベシュ・ジュラは、「ベルリンとローマとは、枢軸の両端を成している」と演説を行い、両国の関係が均衡状態であることがヨーロッパの平和につながると語っている。しかし同年7月に、オーストリア・ナチス党主導によるオーストリアの首相エンゲルベルト・ドルフースの暗殺事件が起こると、ドイツとイタリアの間には緊張状態が生まれた。

ベルリン・ローマ枢軸
1935年、イタリア王国がエチオピアに侵攻(第二次エチオピア戦争)すると、イタリア王国は国際社会から激しく非難された。オーストリアの合邦(アンシュルス)のためにイタリアとの両国関係改善を望んでいたヒトラーは、この期に両国の関係を改善しようと動き出した。1936年9月、ドイツは無任所相のハンス・フランクをイタリアに派遣し、首相であるベニート・ムッソリーニの訪独を要請した。しかし、ムッソリーニは外相のガレアッツォ・チャーノを訪独させると発言したにとどまり、自身の訪独は明言しなかった。10月にチャーノが訪独し、ヒトラーと会談した。この会談ではいくつかの合意が行われたが、条約や協定が結ばれたわけではなく、特に重要な関係が成立したわけではなかった。

しかしチャーノが帰国すると、ムッソリーニは次のような声明を出した。

この後、「ローマ・ベルリン枢軸」という言葉は両国の関係を表す言葉として世界に浸透した。この発言をヒトラーは、実態のない合意を大げさに見せるムッソリーニのパフォーマンスと見ていた。翌1937年9月にはムッソリーニの訪独が行われ、両国の協調関係が強まるにつれ、枢軸の語は広く使われるようになった。

1938年3月のオーストリアの併合後、5月にヒトラーはイタリアを訪問した。すでにドイツの優勢は明らかであり、各国新聞の呼称も「ベルリン・ローマ枢軸」と改められた。1939年5月22日には条約が結ばれ、両国の協力関係は軍事同盟に発展した。この条約は通称『鋼鉄協約』と呼ばれる。

日本について
日本は1936年(昭和11年)11月に国際政治上の実体的効果はともかくとして日独防共協定を結び、さらに1937年(昭和12年)11月の日独伊防共協定の成立によって、日独伊3国の関係についてローマ・ベルリン・東京枢軸という言葉が生まれたとされる。防共協定成立当初は、英・仏との外交関係への配慮から防共が強調されていたようだが、満洲国問題、国際連盟からの脱退と国際社会で孤立を深めていた日本にとって独伊両国は数少ない友好国であった。また、国際政治上は現状維持を指向する英・仏に対し"持たざる国"として武力による領土拡大を目指す傾向に加え、さらに国内政治上は大正デモクラシーの時代が終わり、反民主主義・反自由主義的傾向を強めつつある日本は独伊と体制的にも近い国と、互いにあるいは国際的にもみなされるようになった。1937年(昭和12年)の日独伊防共協定の成立時、東京市内でそれを祝う提灯行列が起きたとされるが、1938年12月にはラジオ番組中の「大建設の歌」〈柴野為亥知作詞〉の中で「防共は東西一に枢軸は今や厳たり」と唄われ、その意識は相当程度広められていたと考えられる。これは、多少の紆余曲折はあったものの1940年9月の日独伊三国軍事同盟に至る。その後、第二次世界大戦中において日独側にたった交戦国は枢軸国とよばれた。

第二次世界大戦

第二次世界大戦における枢軸国は連合国と交戦した国々であるが、枢軸国全体で統合された戦争指導は最後まで行われなかった。このためドイツの対ソ開戦や日本の対米開戦は事前に通知(宣戦布告)されておらず、交戦相手も統一されていないなど、枢軸国の足並みが揃うことは無かった。

1939年
1939年に勃発したポーランド侵攻に参加した枢軸国はドイツとその影響下で独立したスロバキア共和国のみであった。

1940年
1940年に行われたドイツによるフランス侵攻が成功すると、イタリアと、前年にイタリアの侵攻を受けて同君連合を形成していたアルバニア王国も枢軸国に加わり、連合国に宣戦布告した。8月16日に行われた第二次ウィーン裁定によって、ドイツはルーマニア王国への駐屯権を獲得し、ルーマニアを枢軸国の影響下においた。

9月には日独伊三国条約(以降、『枢軸条約』と表記)が結ばれた。ただし、この時点ではこの条約に加入することは枢軸国として参戦することと同じではなかった。11月にはハンガリー王国、ルーマニア、スロバキアが『枢軸条約』に加入した。

1941年
1941年3月1日、ドイツ軍はブルガリア王国に進駐して『枢軸条約』に参加させた。3月25日、ユーゴスラビア王国も『枢軸条約』に参加したが、2日後の3月27日にはクーデターが発生した。ユーゴスラビア新政府はドイツとの協調関係を維持すると声明したが、ヒトラーは許さずユーゴスラビア侵攻に踏み切った。戦後、ユーゴスラビアはハンガリー、ブルガリア、ルーマニア、アルバニア、そして独立したクロアチア独立国とセルビア救国政府、モンテネグロ王国によって占領された。

6月22日、独ソ戦が始まった。ハンガリー、ルーマニア、クロアチアも参戦し、さらに冬戦争でソ連の侵略を受けていたフィンランドも7月10日に参戦した(継続戦争)。独ソ戦開始の際にヒトラーはフィンランドを同盟国と呼んだが、実際にはフィンランドはドイツと同盟を結んでおらず、あくまで共同参戦国であるという主張を行っていた。しかしフィンランド領内にはドイツ軍が駐屯しており、11月25日に防共協定に参加している。フィンランドはソ連側からの講和交渉を拒絶し、イギリスによる宣戦を受けている。

12月8日、日本はコタバル上陸(マレー作戦)及び真珠湾攻撃を行い、アメリカ合衆国とイギリスに宣戦布告した。
オランダ政府は12月10日に日本政府に対して「日本がオランダと密接不可分の関係にある米英両国に対し戦端を開いたので、日蘭間に戦争状態が存在するに至った」と通告した。12月11日、ドイツは条約上の参戦義務は無かったがアメリカに宣戦布告し、他の条約参加国も追随した。しかし日本はソ連との間に日ソ中立条約を結んでおり、ソ連に宣戦することはなかった。
日中戦争で日本と交戦中であった中国は日本とドイツ、イタリアに対して正式に宣戦布告を行い、連合国に加入した。12月11日には日独伊単独不講和協定が結ばれ、枢軸国陣営が成立した。また同日、日本とタイ王国の間で日泰攻守同盟条約が結ばれた。

1942年
1月8日、条約締結に反応したイギリス軍とアメリカ軍がタイに対して攻撃を行った。このため1月25日にタイ王国はアメリカ・イギリスに対して宣戦布告した。11月21日、北アフリカの植民地を失ったヴィシー政権に業を煮やしたドイツは、フランス全土を占領した(アントン作戦)。

1943年
前年からのスターリングラード攻防戦はドイツの敗北に終わり、枢軸国にとって戦局は悪化の一途をたどるようになった。フィンランドはこの時期からアメリカを仲介としてソ連と休戦交渉を行っている。7月24日、イタリア王国でクーデターが発生した。ムッソリーニは逮捕・監禁されたがドイツによって救出された。9月8日、イタリア王国は連合国との休戦協定締結を発表したが(イタリアの降伏)、9月23日にはドイツによってムッソリーニを首班とするイタリア社会共和国が成立し、枢軸国として戦闘を続けた。またアルバニアはドイツの占領下に置かれ、ドイツ主導による傀儡政権の統治下に置かれた。10月3日、イタリア王国はドイツに宣戦布告した。

10月21日、日本の支援の下自由インド仮政府が成立した。自由インド仮政府軍はインドの宗主国であるイギリスに対して戦闘を行った。11月16日、大東亜会議において大東亜共同宣言が宣言された。この宣言は「大東亞各國ハ相提携シテ大東亞戰爭ヲ完遂シ」とあるように、日本と同盟しアメリカ・イギリスと戦うという内容であった。この際、日本は会議参加国に対して米英への宣戦布告を要求した。ビルマ国はイギリス・アメリカに宣戦布告したものの、フィリピン第二共和国は宣戦を拒絶した。

1944年
この年の後半になると東部戦線は崩壊し始めた。8月24日、ルーマニアはクーデターによって連合国側につき、ドイツに対して宣戦布告を行った。9月9日にはブルガリアでもクーデターが発生し、連合国側について枢軸国に宣戦した。9月19日、継続戦争を戦っていたフィンランドはソ連と休戦条約を結んだ。その後フィンランドは駐留ドイツ軍と交戦した(ラップランド戦争)。10月15日にはハンガリーも対ソ休戦を発表しようとしたが、ナチス・ドイツと親独派の矢十字党が共謀するクーデターであるパンツァーファウスト作戦によって「国民統一政府」が成立し、枢軸国側に留まった。

西部戦線でも8月26日にパリが連合軍によって奪回されるなど、ヴィシー政権とドイツによるフランス支配は終焉を迎えた。

1945年

3月、日本は支配下に置いていた仏領インドシナからベトナム帝国、ラオス王国、カンボジア王国を独立させ、傀儡政権を樹立した。しかしヨーロッパは完全に連合国側の手に落ち、欧州の枢軸国は次々と脱落・消滅していった。4月25日にはイタリア社会共和国が崩壊し、5月8日にはドイツ軍が降伏した。最後に残った日本もソ連対日参戦を受け8月15日に降伏受け入れを表明し、9月2日には正式な降伏文書調印を行った。

枢軸国の一覧

枢軸国
(1939年-1945年)
(1940年-1943年)
  イタリア社会共和国(1943年-1945年)
(1941年-1945年)
(1941年-1944年)
 ハンガリー国民統一政府(1944年-1945年)
(1941年-1944年)
(1941年-1944年)
(1941年-1944年)
(1942年-1945年)- 日本と日泰攻守同盟条約を結び枢軸国として戦ったが、降伏や占領を免れた。詳細は日本軍進駐下のタイの項参照。
 - 2日間のみ。

枢軸国の影響によって成立した国家・政権
これらの国家・政権はいずれも枢軸国諸国の傀儡国家として、特にドイツおよび日本の強い影響下にあり、国内から枢軸国の勢力が消滅した時点で崩壊している。現在、これらの政権は、現存する国家につながる正統な政権であったと見なされていない(継承国)。

宣戦布告を行った政権
(1939年-1945年)
 (1940年-1943年)
 (1943年-1944年)
(1941年-1945年)
 自由インド仮政府(1943年-1945年) - 主要な後援者である日本は、仮政府という団体として承認を行い、政府としての承認は行っていない(国家の承認)
(1943年-1945年)

宣戦布告を行っていない政権

 - 英米に対する宣戦布告は行っていないが、独立国と承認していない連合国(ソ連)による攻撃を受けた(ソ連対日参戦)。
 フィリピン第二共和国
 ベトナム帝国
 カンボジア王国

 ベーメン・メーレン保護領
 ノルヴェーゲン国家弁務官区(クヴィスリング政権)
 ギリシャ国
 ピンドス公国
 マケドニア公国
 セルビア救国政府
 モンテネグロ独立国
 フランス国 (ヴィシー政権)

枢軸国の影響によって成立した組織
 ロシア諸民族解放委員会
 インド国民軍
 インドネシア独立準備調査会・独立準備委員会

枢軸国寄りの中立国
 - 防共協定に参加したが、アンダイエ会談では参戦要請を断った。ただし義勇兵部隊の派遣、ドイツ海軍への港湾施設の提供、軍事情報提供(ミンスミート作戦)など、枢軸国に協力的な行動をとっている。また側のスペイン人退役兵が義勇兵としてフランス外人部隊に参加している。
 - 1939年にはイタリア王ヴィットーリオ・エマヌエーレ3世との間に友好善隣条約の更新を行っており、イタリアとの友好関係を再確認している。また、義勇兵をイタリア軍に派兵していた。1942年9月にはイタリア王国の「人種法」を模倣した反ユダヤ法案を制定した

枢軸国の占領下にあったが枢軸国と見なされない国
 - 1940年4月9日にを受けて占領される。1945年まで占領下にあったが、国王やフォルケティングの存在は認められ、1943年の戒厳令施行まで一定の自律的な行動は認められていた。また、国内ファシストの一部がとして独ソ戦などに参加している。一方で駐米大使などが連合国側寄りの外交活動を続けたため、連合国扱いを受けている。

枢軸国寄りの態度をとった国
 - 中立を宣言していたが、レザー・パフラヴィーは親独派であり、その態度は枢軸国寄りであった。そのため、イランが枢軸国陣営に加わることを恐れて、イギリスとソビエトはイランに軍を派遣して軍事介入し(イラン進駐)、レザー・パフラヴィーを退位、国外亡命させた。
 - 1941年に親枢軸派のが軍事クーデターで首相となり、ドイツ・イタリアに接近していたが、それが原因となってイギリス・イラク戦争が勃発し、親枢軸政権は崩壊している。詳細はイラク王国の項参照。
 - 実権を握っていたフアン・ペロン中佐の下枢軸国に好意的な立場・政策をとっていた。1945年になって連合国側として参戦しているものの、戦後は戦犯として連合国から追われていたナチス・ドイツ高官の逃亡を手助けしている。
 - 独ソ不可侵条約の元、ポーランドへの侵攻では共闘するなど1941年のドイツによるソ連侵攻まで極めて親独的な立場・政策をとった。フランスのダラディエ政権は1939年末から1940年初めごろにイギリスにソ連への宣戦布告を提案している。枢軸国側やソ連側でもユーラシア枢軸構想(日独伊ソによる四国軍事同盟構想)があったが実現しなかった。

備考
 ベトナム帝国、ラオス王国、カンボジア王国は終戦間際の1945年、仏領インドシナから日本が独立させたが、終戦後にラオスとカンボジアはフランスの保護国に戻った。ベトナムはベトナム八月革命で帝政が崩壊し、後に第一次インドシナ戦争により南北分断した。
デンマークの同君連合国家であり、事実上のデンマーク領であったアイスランド王国は、1941年5月にイギリス軍によって占領された(アイスランド侵攻)。その後アメリカ軍が進駐し、1944年にアイスランド共和国として独立を果たした。またグリーンランドはデンマークの駐米大使ヘンリク・カウフマンとアメリカの間で協定が結ばれ、大戦中を通じてアメリカ軍が進駐していた。

戦後における枢軸国
連合国軍の占領下に置かれ、連合国による内政の指導を受けた。また主立った枢軸国は戦後の国際連合の敵国条項で「旧敵国」として不当に指定され、国連の原加盟国になることができなかった。日本、ドイツ、イタリア、ブルガリア、ハンガリー、ルーマニア、フィンランドがこれに該当するとされている。タイは自由タイ抗日運動などの活動が認められ、敵国とはならなかった。また、連合国の植民地や枢軸国の占領地に成立した国は現存する国家につながると見なされておらず、敵国扱いを受けていない。

脚注

参考文献

関連項目
 枢軸国
 イタリア - ファシズム - ファシスト党
 ドイツ - 国家社会主義(ナチズム) - 国家社会主義ドイツ労働者党
 日本 - 日本帝国主義 - 軍国主義 - 大政翼賛会
 日独伊三国同盟
 防共協定
 鋼鉄協約
 ウィーン裁定#第二次ウィーン裁定
 連合国 (第二次世界大戦)
 敵国条項
 中央同盟国(第一次世界大戦)
 悪の枢軸
 自由ウクライナ
 Axis powers ヘタリア - 日本、ドイツ、イタリアの枢軸三国を主人公にした、日丸屋秀和による漫画。
 潜水艦カッペリーニ号の冒険

外部リンク

第二次世界大戦

20世紀の軍事同盟
ナチス・ドイツの国際関係
ファシズム
日独軍事関係
日伊関係
独伊関係

枢軸国


İki yüz iyirmi beş — say sistemində ədədlərdən biridir. İki yüz iyirmi dörddən sonra,  iki yüz iyirmi altıdandan əvvəl gəlir.

Riyaziyyatda

Əsas hesablamalarda
  İki yüz iyirmi beş ədədi — tək ədəddir və eyni zamanda mürəkkəb ədəddir.

Say sistemində

Elmdə

Dində

İnam və etiqadlarda

Digər sahələrdə

Mənbə

Xarici keçidlər

Həmçinin bax

Ədədlər

225 (ədəd)


Dinavər — Azərbaycan Midiya (Maday) dövləti ərazisində, qədim Cibəl vilayətindəki mühüm şəhərlərdən biridir. Xarabalığı Bisutun dağı yaxınlığında, Camasi ab çayı sahilindədir.

Həmçinin bax
Ekbatan

Midiya

Dinavər


キング・アブドゥルアズィーズ大学(, )は、サウジアラビアの紅海岸の都市ジッダにある大学。

1967年にサウジアラビアの建国者アブドゥルアズィーズ・イブン=サウード国王の名を記念して設立された。設立されて最初の年の1968年には準備段階の研究プログラムを始め、68人の男子学生と30人の女子学生を受け入れた。その次の年の1969年には最初の学部である経済・経営学部が設立され、さらに、文学・人間科学部が開設された。キング・アブドゥルアズィーズ大学のキャンパスはイスラム教の教えに従い、男性用と女性用に分かれている。両方のキャンパスには図書館、運動場などの学生生活に必要な設備が整っている。

基礎データ

施設
受入れ&登録課
学生事務課
図書館業務課
遠隔教育業務課
情報技術業務課
学術研究業務課
大学院研究業務課
コミュニティサービス・生涯教育課
リサーチ・コンサルティング研究所課

教育および研究

組織
経済・経営学部
文学部・人文科学部
環境デザイン部
理学部
コンピューター情報技術学部
医学部
応用医療科学部
薬学部
歯学部
健康科学部
工学部
地球科学部
海洋科学部
気象学・環境学・乾燥地域農業学部
家政学部
教育学部(文学系学科)
教育学部(理学系学科)
教育学部(家政学・美術教育)
女性教員養成のための教育学部
教員養成学部

学術研究センター
ゲノム医学研究に関する研究拠点
イスラーム経済リサーチセンター
リサーチ・開発センター
水リサーチセンター
文学部リサーチセンター
キング・ファハドメディカルリサーチセンター
環境学に関する研究拠点
ナノテクノロジーセンター
プリンセス・アルジャウハラ遺伝病研究に関する研究拠点
骨粗鬆症研究のための研究拠点
脱塩技術研究に関する研究拠点

大学付属の財団研究所
骨粗鬆症研究のためハサン・ターヒル・アルハイリーヤ財団研究所
触媒化学研究のためのサベック財団研究所
エイズ研究及び撲滅のためのアブドゥッラーとサイード・ビン・ザクル財団研究所
クルアーン研究のためのビン・ラーディングループ財団研究所
認知症研究のためのサーリム・ブグシャーン財団研究所
癌研究のための学術フェローシップ財団研究所
ウイルス性出血熱研究のためのムハンマド・フセイン・アルアムーディー財団研究所
糖尿病性の足の研究のためのムハンマド・フセイン・アルアムーディー財団研究所
水道設備ネットワーク研究のためのムハンマド・フセイン・アルアムーディー財団研究所
医療行為倫理のためのムハンマド・フセイン・アルアムーディー財団研究所
乳癌研究のためのムハンマド・フセイン・アルアムーディー財団研究所
ジャーナリズム研究のためのアルジャズィーラ紙財団研究所
前立腺疾患研究のためのアハマド・フセイン・ファティーヒー財団研究所
家庭内暴力研究のためのアブドゥッラーヒ・ブグシャーン財団研究所
ビジネス管理及び電力使用能力向上のためのサウジ電気会社財団研究所
サウジアラビアの穏健システムためのハーリド・アルファイサル財団研究所
非破壊分析のためのアラムコ会社財団研究所
人的資源開発基金研究所

学術協会
産婦人科のためのサウジ協会―医学部
サラセミヤ(地中海性貧血)と鎌状赤血球症(貧血)疾患のためのサウジ協会―医学部
サウジ土木工学協会―工学部
サウジ総合外科協会―医学部
サウジ医学的検査協会―医学部
サウジ美容外科協会―医学部
サウジ産業工学・システム工学協会―工学部
サウジ内科医療協会―医学部
サウジ環境協会―気象学・環境学部
サウジ看護学協会―医学部
サウジ海洋科学協会―海洋科学部
サウジ航空工学・宇宙工学協会―工学部
サウジ放射線学協会―医学部
サウジメディカルエンジニアリング協会―工学部
サウジ気象学協会―気象学・環境学部

日本の学生交流協定校
京都大学
大阪大学
東京医科歯科大学
北海道大学
横浜国立大学
早稲田大学
明治大学
大阪工業大学
東海大学

著名な卒業生
オサマ・ビンラディン

サウジアラビアにある他大学
キングサウード大学
イスラーム大学
キング・ファイサル大学

外部リンク
大学公式サイト(英語)(アラビア語)
キング・アブドゥルアズィーズ大学在日サウジアラビア王国大使館文化部

サウジアラビアの大学
ジッダ
学校記事

キング・アブドゥルアズィーズ大学


INSAT-1D was 4th and the concluding multipurpose geostationary satellite of the INSAT-1 (first-generation seven-year responsibility for the operation of the INSAT space segment.

But the success of this launch meant a lot to India - a country that was setting up its national computer networks. Relying on a lot of communication circuits, microwave, coaxial, and fibre-optic telecommunication links throughout the country causes a huge problem; and thus the Indian Space Research Organisation (ISRO) planned at the start of the INSAT-1 series to always have at least two satellites in space to meet the increasing demand of telecommunication links for India's civilian community. INSAT-1A and INSAT-1C had already faced immature death and their plans had suffered a serious setback. Another satellite INSAT-1B, launched in 1983, exceeded its planned seven-year working life.

Launch
INSAT 1D was built by Ford Aerospace (now Loral Inc) for the Indian National Satellite System. Initially, the launch was scheduled for 29 June 1989. Unfortunately, 10 days before that, during launch preparation, a launchpad hoist cable broke and a crane hook fell on it damaging its C-band reflector. The fully insured satellite was repaired by Ford Aerospace at a reported cost of $10 million. But that mishap was followed by solar panel damage of cost $150,000 suffered during the 1989 San Francisco earthquake. The satellite was finally launched from Launch Complex 17B, Cape Canaveral Space Force Station, United States with the Delta 2 rocket. It had a 7-year life expectancy.

Structure
The satellite was box-shaped, measuring . A solar sail and  solar panel extended overall length to  when deployed. It was housed 12 C-band transponders for telephone and data communications and two S-band transponders for direct broadcast service. A very high-resolution radiometer (VHRR) was installed for meteorological imagery for long-term weather forecasting, storm warning and resource management.

INSAT-1D played a vital role in replacing INSAT-1B. Moreover, at that moment India already had hired Arabsat's 12 transponders at high cost (the rate of $800,000 per transponder per year). Failure of the 1D mission would compel the government to hire more transponders.

See also

Indian Space Research Organisation
INSAT-1A
INSAT-1B
INSAT-1C
1990 in spaceflight
List of Indian satellites

References

Second-generation the Second-generation the External links
 ISRO Satellite Centre, Bengaluru - SALIENT FEATURES OF INSAT-1D
 ISRO - INSAT-!D
 NASA Space Science Data Coordinate Archive

INSAT satellites
Spacecraft launched in 1990
1990 in India

INSAT-1D


Brian Jones, né le  à Bristol, est un aéronaute britannique.

Il a effectué, en 1999, en tant que pilote avec Bertrand Piccard également pilote, le premier tour du monde ininterrompu en ballon à bord du Breitling Orbiter 3 (mis au point par l'École polytechnique fédérale de Lausanne). Ils ont décollé le  de Château-d'Œx en Suisse, et atterri en Égypte au bout d'un vol de  et de 19 jours, 21 heures, 47 minutes.

Jones reçut ensuite différentes distinctions (médailles), dont le Harmon Trophy, la Hubbard Medal, la FAI Gold Air Medal et le Charles Green Salver.

Il est membre d'honneur de l'Académie de l'air et de l'espace.

En 2000, l'Association des journalistes professionnels de l'aéronautique et de l'espace (AJPAE) lui décerne le prix Icare.

Notes et références

Liens externes

Aéronaute britannique
Voyageur ayant fait le tour du monde
Membre de l'Académie de l'air et de l'espace
Naissance en mars 1947
Naissance à Bristol (Royaume-Uni)
Récipiendaire du trophée Harmon
Récipiendaire du prix Icare
Récipiendaire de la grande médaille de l'Aéro-Club de France

Brian Jones (aérostier)


Le traité de Caen ou traité de Rouen est un traité conclu vers la fin du mois de , entre Guillaume le Roux, roi d'Angleterre, et son frère aîné, Robert Courteheuse, duc de Normandie. Il met fin à une tentative d'intervention du roi anglais en Normandie qui avait débuté à peine un mois plus tôt.

Il est conclu avant qu'aucun affrontement armé sérieux n'ait eu lieu. Guillaume le Roux et Robert Courteheuse se mettent d'accord pour cesser leur rivalité. Il est conclu que le roi anglais aidera son frère à régler les différents conflits auxquels il fait face, en échange de quoi, le duc normand lui octroiera des terres, châteaux et droits. Il est aussi conclu que si Robert mourait le premier, Guillaume hériterait de toute la Normandie, et inversement, si Guillaume mourait le premier, Robert hériterait de toute l'Angleterre.

Le traité entraîne une période d'entente cordiale entre les deux frères, mais qui ne dure pas longtemps. Les termes du traité ne sont finalement pas respectés, et il est dénoncé par les deux parties en 1093-1094.

Contexte
Depuis la mort de Guillaume le Conquérant (1087), le Royaume d'Angleterre et le duché de Normandie sont dirigés respectivement par Guillaume le Roux et son frère aîné Robert Courteheuse. Cette situation pose problème à de nombreux barons qui ont des possessions des deux côtés de la Manche et doivent donc servirent deux suzerains aux intérêts différents. Aussi, en 1088, afin de réunir les deux territoires, une rébellion contre le roi d'Angleterre s'organise puis échoue.

Déroulement du conflit

Préparatifs
En 1090, Guillaume le Roux décide d'intervenir en Normandie. D'après le chroniqueur Orderic Vital, il est encouragé en cela par un esprit de revanche, et par le clergé normand qui souffre de l'anarchie qui s'est installée en Normandie, à cause des piètres qualités de gourvernant de Robert Courteheuse. Il obtient le soutien des barons anglais, et achète la loyauté de plusieurs barons de la Haute-Normandie principalement ceux qui contrôle des points stratégiques (ports, châteaux). Parmi eux : Étienne d'Aumale, Robert d'Eu, Gérard de Gournay, , Raoul de Mortimer et Gaultier de Saint-Valéry. Il contrôle une partie importante de ce qui est aujourd'hui la Haute-Normandie. Ceux-ci fortifient leurs châteaux et y accueillent des chevaliers mercenaires.

Début du conflit
En , Robert Courteheuse apprend que les partisans de Guillaume le Roux complotent pour s'emparer de la ville de Rouen. Pour contrer cette conspiration, il réussit à réunir autour de lui d'importants barons : son frère cadet Henri Beauclerc, Robert de Bellême, Guillaume d'Évreux et Guillaume de Breteuil. Le soutien des deux premiers est plutôt surprenant, vu qu'ils avaient un temps été emprisonnés par le duc en 1088. Pour l'historien britannique Frank Barlow, il est probable que les deux hommes, comprenant le sérieux de la situation, aient préféré conserver Robert Courteheuse comme duc. Toujours d'après Barlow, c'est presque certainement ce qui sauve la mise à celui-ci.

Après la répression sanglante de la révolte des bourgeois de Rouen, Courteheuse organise sa défense. Il s'attache la loyauté d'Hélias de Saint-Saëns qui possède le château-fort de Saint-Saëns, qui est idéalement placé entre Rouen et les trois châteaux tenus par les partisans de Guillaume le Roux, Aumale, Mortemer et Longueville. Il demande l'aide de son ancien allié , roi de France, mais après une courte incursion en Normandie, il est soudoyé par le roi anglais et repart en France.

Débarquement en Normandie
Guillaume traverse la Manche le , probablement depuis Douvres ou Hastings. Il débarque peut-être à Saint-Valery-en-Caux ou au Tréport, ports contrôlés par ses partisans, puis s'installe dans les environs d'Eu, dans l'est du duché.

Toutefois, les deux frères préférèrent régler leurs différends pacifiquement, et aucun affrontement armé sérieux n'a lieu. Il est possible que Guillaume de Saint-Calais, l'évêque exilé de Durham, soit intervenu comme intermédiaire durant le conflit puis dans les négociations de paix. Un accord est trouvé avant la fin du mois de .

Termes du traité
Il existe plusieurs récits des termes du traité, et tous ne coïncident pas. Pour la Chronique Anglo-Saxonne, Guillaume le Roux reçoit le comté d'Eu ; les villes de Fécamp (ou seulement l'abbaye de Fécamp) et Cherbourg ; et les partisans qu'il a acquis dans le duché restent ses vassaux. En échange, il doit aider Robert Courteheuse à reconquérir toutes les terres héritées de leur père Guillaume le Conquérant qui ont été perdues depuis (notamment le comté du Maine), sauf bien sûr les terres acquises par Guillaume le Roux dans ce traité. Il donne aussi des terres en Angleterre à son frère, et doit rétablir dans leurs terres les barons déchus à la suite de la rébellion de 1088. De plus, les frères se désignent comme héritier l'un de l'autre dans le cas où ils mourraient sans descendance.

Pour le chroniqueur Orderic Vital, Guillaume le Roux reçoit les comtés d'Eu, et d'Aumale ; toutes les terres et châteaux de Gérard de Gournay et , ainsi que de leurs vassaux.

Ils se mettent aussi d'accord pour régler d'autres affaires en suspens. Ainsi, Edgar Atheling voit toutes ses terres normandes confisquées ; il doit à nouveau se réfugier en Écosse. Ils décident aussi de reprendre à leur plus jeune frère, Henri Beauclerc, l'apanage normand qu'il a acheté avec son héritage. En effet, la ville de Cherbourg, que Guillaume le Roux a obtenue, appartient à ce moment-là à Henri. Les deux hommes marchent sur lui, et Henri n'a d'autre choix que de se réfugier au Mont-Saint-Michel, qu'il fortifie. Piégé avec des réserves d'eau insuffisantes, il doit finalement se rendre en avril. Il part alors pour un court exil en France. La démonstration de force des deux hommes ramènent la paix dans le duché.

Conclusion
Pour l'historien britannique Frank Barlow, les termes du traité sont plutôt équilibrés. Robert est gagnant à court terme puisqu'il reçoit de l'argent et une aide militaire immédiate. Guillaume le Roux est gagnant à moyen terme puisqu'il lui est concédé un avantageux apanage normand. Il faut cependant noter que la constitution de cet apanage ne coûte rien au duc Robert, puisque dans le même temps il récupère les terres vendues à leur frère Henri.

En , pendant que Guillaume est en Normandie,  envahit le nord de l'Angleterre. Le roi d'Angleterre traverse la Manche avec son frère aîné, fin juillet. Ensemble, ils prennent la tête d'une armée qui entre en Écosse. Ils contraignent alors Malcolm à la paix et au retour aux termes du traité d'Abernethy de 1072.

L'entente entre les deux frères ne dure toutefois pas longtemps. Robert repart seul en Normandie en , peut-être après une dispute. Il ne reçoit pas l'aide militaire de son frère, ni les terres anglaises promises. À Noël 1093, Robert prévient qu'il dénoncera le traité si ses termes ne sont pas réalisés rapidement. Guillaume le Roux traverse la Manche en , et après une rencontre infructueuse avec son frère, dénonce à son tour le traité.

Notes et références

Caen 1091
Caen 1091
Histoire de l'Angleterre médiévale
Traité Caen 1091
1091
Traité militaire du XIe siècle

Traité de Caen (1091)


Socket TR4, also known as Socket SP3r2, is a zero insertion force  land grid array (LGA) CPU socket designed by AMD supporting its first- and second-generation Zen-based Ryzen Threadripper desktop processors, launched on August 10, 2017 for the high-end desktop and workstation platforms. It was succeeded by Socket sTRX4 for the third generation of Ryzen Threadripper processors.

Socket TR4 is AMD's second LGA socket for a consumer product after the short lived Socket 1207 FX. It is physically identical to, but electrically incompatible with both AMD's server Socket SP3, and Socket TR4's successor socket, Socket sTRX4.

While Socket SP3 does not require a chipset, instead utilising a system-on-a-chip design, Socket TR4 and its successor require a chipset to provide improved functionality. For Socket TR4, the AMD X399 chipset was developed, which supports a total of 64 PCIe 4.0 lanes for quad SLI/CrossFire configurations.

The socket is made by both Foxconn and Lotes.

See also
 Ryzen
 Zen (microarchitecture)
 Socket AM4
 Socket SP3
 Socket sTRX4

References

AMD sockets

Socket TR4


Daniel Louis Schweickart is an electrical engineer at the Air Force Research Laboratory in Dayton, Ohio. He was named a Fellow of the Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE) in 2012 for his contributions to insulation systems and the development of design guidelines for aerospace applications.

References

20th-century births
Living people
Fellow Members of the IEEE
Year of birth missing (living people)
Place of birth missing (living people)
American electrical engineers

Daniel Louis Schweickart


Le Milliardaire des landes perdues est le neuvième épisode de la série en bande dessinée La Jeunesse de Picsou, écrite par l'auteur américain Don Rosa. Cet épisode met en scène le retour de Balthazar Picsou en Écosse.

Synopsis
Après que Fergus McPicsou a relu encore une fois les lettres de son fils lui racontant les cinq ans que Balthazar a passé à s'enrichir après la découverte de la pépite « œuf d'oie », ce dernier est mal accueilli par les habitants du village près du château McPicsou. Comptant installer son quartier-général là, il décide néanmoins de s'intégrer. Un jeune homme, Scottie McTerrier, lui apprend que se déroulent des concours regroupant toutes les disciplines des Highlands.

Mais, malgré des résultats exceptionnels en termes de réussite (triple-retournés de tronc d'arbre lors d'un Caber) ou de modernité (poésie inspirée des cabarets du Klondike), Picsou va de déboires en déboires au cours des épreuves.

Il prend alors une décision qui engage également sa famille : il va émigrer définitivement au Calisota où il possède un terrain sur lequel il compte construire son siège social. Matilda et Hortense vont l'accompagner, pendant que leur père va rester avec Scottie qui devient le gardien du château.

Au matin, alors que les trois derniers membres du clan McPicsou partent pour les États-Unis, Fergus est accueilli dans la mort par Sire Duncan et son épouse Edith.

Fiche technique
 Histoire n°D 93121.
 Éditeur : Egmont.
 Titre de la première publication : Milliardæren fra Ødelyng Overdrev (danois), Ankkapurhan miljardööri (finlandais), Milliardæren (norvégien), En miljardär i högländerna (suédois).
 Titre en anglais : The Billionaire of Dismal Downs.
 Titre en français : Le Milliardaire des landes perdues.
 15 planches.
 Auteur et dessinateur : Keno Don Rosa.
 Premières publications : Donald Duck & Co (Norvège), Anders And Co (Danemark), Aku Ankka (Finlande) et Kalle Anka & Co (Suède), n°1993-45, .
 Première publication aux États-Unis: Uncle Scrooge, n°293, daté .
 Première publication française : Picsou Magazine, n°283, .

Références à Carl Barks
Le château du Clan McDuck et ses environs, ainsi que son gardien Scottie McTerrier sont apparus dans le Secret du vieux château, une histoire de Carl Barks publiée en 1948. Elle fut la deuxième apparition du personnage de Balthazar Picsou et établit ainsi un passé familial en Écosse.

1902, année du retour en Écosse et de l'achat de sa redingote est déterminé à l'aide de À la recherche de la Toison d'or publié en 1955.

Les barils dans lesquels Picsou transporte toute sa fortune sont évoqués dans Donald numismate (1951) au cours de laquelle Picsou et Donald fouillent les profondeurs du coffre à la recherche de pièces de monnaie rares jusqu'à en atteindre le fond et les barils.

Sur l'univers établi par Don Rosa
Un des actes de Picsou à son arrivée est d'aller se recueillir sur la tombe de sa mère, dont le décès est annoncé dans l'épisode précédent « l'Empereur du Klondike ».

Références historiques et culturelles
Le « départ » de Fergus McPicsou s'inspire du film L'Aventure de madame Muir (The Ghost and Mrs. Muir) de 1947.

Voir aussi

Notes et références

Lien externe

Histoire de Don Rosa
Bande dessinée se déroulant en Écosse

Le Milliardaire des landes perdues


Steve Barakatt C.Q. est un pianiste, chanteur et compositeur canadien d'origine libanaise né le  à Québec, Québec. Il est Chevalier de l'Ordre national du Québec . Il fut ambassadeur d'UNICEF au Canada et il est, entre autres, le compositeur de Berceuse, L'Hymne international d'UNICEF et "Devenir - L'Hymne officiel de l'Ordre national du Québec".

Biographie
Issu d'une famille d'amants de la musique, Steve est envoûté dès 4 ans par la musique et commence des leçons de piano. Durant les quinze années suivantes, il étudie la musique classique, puis le jazz.

Steve a vécu des expériences musicales très stimulantes dès son plus jeune âge. Il a notamment joué comme soliste invité pour l'Orchestre symphonique de Québec alors qu'il n'était âgé que de 13 ans.

À 16 ans, Steve Barakatt est fasciné par la composition, les arrangements et la production. Il étudie les nouvelles technologies et maîtrise rapidement la programmation musicale. À tel point que la prestigieuse firme japonaise Roland Corporation l'invite à présenter ses nouveaux produits lors de la foire NAMMde 1992 à Anaheim, en Californie.

Musicien polyvalent et créatif, il est invité à participer à des enregistrements et à des concerts avec une pléiade d'artistes et ensembles dont le Chœur de l'armée rouge et l'Orchestre philharmonique de Tokyo. Vrai passionné de la musique, il prend plaisir à explorer tous les styles musicaux.

Compositeur-interprète

Steve Barakatt a enregistré son premier album solo Double Joie à 14 ans. Cet album est lancé au Canada le , et en moins d'une semaine, il s'est retrouvé au Top-20 des meilleures ventes.

Il a ensuite composé et produit une série d'albums avec les multinationales PolyGram, Universal, Sony Music Entertainment et JVC-Victor Entertainment. C'est alors qu'il présente les albums Audace, Escape, Steve Barakatt LIVE, Québec, Eternity, A Love Affair, All About Us, Someday, Somewhere. Ces enregistrements sont distribués dans plus de 15 pays et sa musique est diffusée par plusieurs centaines de stations de radio et de télévision. Un grand nombre de ses compositions ont été retenues à titre de thèmes musicaux pour plus de 150 émissions de télévision dont le Grand Prix automobile de Monaco et la Coupe du monde de la FIFA. En , il a signé un accord avec Universal Music MENA pour la distribution à l'échelle globale de ses futurs enregistrements.

En 2007, Steve lance son premier album vocal Here I Am enregistré à Londres dans les fameux Air Studios de Sir George Martin. Cet album est enregistré avec la collaboration du Foundation Philharmonic Orchestra  de Londres et plusieurs artistes de renom.

Compositeur-producteur

Steve Barakatt est très demandé à titre de compositeur-producteur pour de nombreux artistes canadiens, sud-américains et asiatiques.

Au Québec, Steve découvre en 1995 la jeune chanteuse Natasha St-Pier et produit son premier album Émergence. Dès le lancement de l'album, la composition de Steve intitulée Sans le Savoir s'est retrouvée parmi les 5 premiers titres sur les palmarès des radios québécoises et la vidéo de la chanson a pris la tête d'affiche de la station MusiquePlus.

Il produit également l'enregistrement officiel de l'hymne national canadien et américain pour les Expos de Montréal de la Ligue majeure de baseball. La version de Steve Barakatt est présentée avant les matchs locaux des Expos au Stade olympique de Montréal.

En 1997, il a écrit plusieurs chansons, dont C'est une promesse pour la chanteuse québécoise Johanne Blouin et En la arena pour le chanteur argentin Guillermo Saldana.

À Hong Kong, Steve a collaboré avec de nombreux interprètes. En 1995, il a composé Mou Tian qui est interprétée par les quatre vedettes asiatiques Kelly Chen, Joyce Yau, Daniel Chan et Ray Chan. En 1996, il a composé un duo pour les superstars Leon Lai et Alan Tam, Song of Stars, qui les a réunis pour la première fois sur disque. Steve a également écrit Ni Shi Shui pour l'album solo de Leon Lai Feel Leon  lancé la même année.

Au Japon, la chanson Kaze To Kino Uta-Québec 1608 a été interprétée par la chanteuse japonaise Sincere. En 1999, la populaire chanteuse Yoko Oginome a enregistré We'll Be Together qui fut utilisée à titre de thème musical pour la populaire émission de télévision Shitteru Tsumori sur le réseau NTV. En 2000, il a composé Watashi Dake De Ite pour la star japonaise Noriko Sakai. En 2001, Nuit d'amour à Paris a été retenue comme thème musical à la dramatique télé Kiss Again sur le prestigieux réseau de télévision NHK.

En Angleterre, il a composé en 2003 la musique de la série Urban Myth Chillers produite pour Universal (Londres) mettant en vedette l'acteur Omar Sharif.

En 2006, Steve a composé et produit la chanson Here We Are qu'il interprète en duo avec la Québécoise Audrey de Montigny. La chanson est incluse sur son premier album vocal Here I Am ainsi que sur l'album Take Me As I Am de la chanteuse. La collaboration entre les deux artistes se poursuit pour le projet Make Some Noise pour Amnesty International alors que Steve Barakatt produit la chanson Love de John Lennon.

Artiste de scène

Au cours de sa carrière, Steve a été appelé à interpréter sa musique sur des scènes du monde entier et il a participé à plus de 500 événements d'envergure provinciale, nationale et internationale.

Du Dôme de Nagoya jusqu'aux Nations unies de New York, il a joué devant des centaines de milliers de personnes dans le monde entier.

L'œuvre symphonique Ad Vitam Aeternam
Au cours de l'année 2003, Steve Barakatt a décidé de mettre en œuvre un projet d'envergure : composer et concevoir un spectacle symphonique sous le thème des 16 grandes étapes de l'expérience humaine. Après plus de 30 mois de création, il présente le  la première mondiale d'Ad Vitam Aeternam au Grand Théâtre de Québec accompagné par l'Orchestre symphonique de Québec. Le , il présente la première européenne avec l'Orchestre symphonique de Iaroslavl en Russie sous la direction musicale du réputé chef d'orchestre Murad Annamamedov. C'est en 2007 que Ad Vitam Aeternam sera présentée en Asie ainsi que dans plusieurs villes du Québec et du Canada.

Cette production fut également un évènement officiel des fêtes du  de la ville de Québec présentée les 18 et  au Grand Théâtre de Québec. En 2010, la production Ad Vitam Aeternam fut présentée lors des fêtes du 1000e anniversaire de la ville de Iaroslavl, ville du patrimoine mondial de l'UNESCO, tout comme Québec.

Le , l'œuvre Ad Vitam Aeternam fut présentée par Steve Barakatt dans la prestigieuse Grande Salle du Conservatoire Tchaïkovski de Moscou accompagné par l'orchestre symphonique de Yaroslavl sous la direction du réputé chef d'orchestre russe Murad Annamamedov. Ad Vitam Aeternam commémora le  de la Convention relative aux droits de l'enfant. Ambassadeurs et Officiels représentant plus de 30 pays ont assisté à cet événement historique.

Steve Barakatt caresse le rêve de combiner l'œuvre symphonique à des éléments scéniques et artistiques incluant danse, projection, acrobatie, effets visuels qui complèteront la création de l'univers artistique, physique et philosophique de Ad Vitam Aeternam pour en faire un jour, un spectacle permanent.

Distinctions

 1984-1986 : Gagnant du concours de musique de Sillery (1984 et 1986)
 1987-2005 : 3 Nominations au gala de l'ADISQ  (Entre 1987 et 2005)
 1988 : Plus jeune récipiendaire de l'Ordre du Mérite de la Société Saint-Jean-Baptiste du Québec
 1996 : Nomination au Prix rayonnement hors Québec - Grands Québécois (1996)
 2004 : Certificat de reconnaissance de l'Organisation des Nations unies
 2005 : Prix ARISTA - Banque de Montréal « Jeune Leader sans frontières du Québec »
 2005 : Jeune personnalité d'Affaires (national et international) par la Jeune chambre de commerce de Québec
 2006 : Prix Pierre-Garon (Artiste de l'année, Ville de Québec)
 2008 : Certificat d'honneur d'Amnistie Internationale en Corée du Sud pour le soutien à la cause des droits de l'homme
 2010 : Prix "Hagood Hardy" décerné par la SOCAN (Compositeur de l'année - musique instrumentale)
 2017 : Plaque d'appréciation offerte par le Premier Ministre de la Corée du Sud pour soutien et promotion de la Ville de Saemangeum
 2019 : La Médaille du lieutenant-gouverneur du Québec pour Mérite exceptionnel
2020 : Chevalier de l'Ordre national du Québec

Ambassadeur de l'UNICEF

Le , Steve Barakatt et son épouse Elena Grosheva furent nommés ambassadeurs de l'UNICEF.

Hymne de l'UNICEF

"Berceuse", l'Hymne international de l'UNICEF fut lancé le , marquant la journée internationale de l'enfant et le  de la convention relative aux droits de l'enfant. Pour l'enregistrement de cet hymne, Steve Barakatt a regroupé plusieurs musiciens, chanteurs et ensembles de réputation internationale dont Nana Mouskouri, Angélique Kidjo, Helmut Lotti, Leon Lai, Agnes Chan, Maxim Vengerov, Richard O'Neill, Miri Ben-Ari, l'Orchestre Philharmonique de Radio France sous la direction de Maestro Myung-Whun Chung, la Maitrise de Radio France  sous la direction de Sofi Jeannin et le Chœur de l'Orchestre Philharmonique de la ville de Prague. Afin de souligner le lancement de l'Hymne, des orchestres symphoniques dans plus de 15 pays ont interprété l'œuvre. Une vidéo fut produite afin de sensibiliser la population mondiale sur la situation des droits des enfants. La vidéo de "Berceuse" fut même visionnée dans l'espace par le spationaute belge Frank De Winne qui était alors en mission sur la station spatiale internationale. Le , Steve Barakatt a interprété au piano l'Hymne de l'UNICEF à Tokyo au Nippon Budokan devant 7,000 spectateurs. Le , Steve Barakatt a interprété l'Hymne de l'UNICEF lors d'un événement pour la fondation "Monaco Disease Power" sous la présidence d'honneur et en présence de S.A.S. le Prince Albert II de Monaco. Le , 2014, "Berceuse, l'Hymne de l'UNICEF" fut interprété par Steve Barakatt dans la prestigieuse Grande Salle du Conservatoire Tchaïkovski de Moscou accompagné par l'Orchestre symphonique de Yaroslavl sous la dierection du réputé chef Murad Annamamedov at le Chœur d'enfants DOMISOLKA. La présentation de l'œuvre souligna le  anniverssaire de la Convention relative aux droits de l'enfant et le  de "Berceuse, l'Hymne de l'UNICEF.  Ambassadeurs & Officiels représentant plus de 35 pays ont participé à cet événement historique. Le , l'hymne fut interprété par Steve Barakatt et DOMISOLKA au Kremlin de Moscou lors d'un événement musical soulignant le 25e anniversaire de l'ensemble DOMISOLKA.

Discographie

En tant que pianiste/compositeur

 Double-Joie (1987)
 Audace/Audacity (1994)
 Escape (1996)
 Steve Barakatt Live (1997)
 Quebec (1998)
 Eternity (1999)
 A Love Affair (2000)
 Rainbow Bridge - The Collection (2000)
 All About Us (2001)
 The Best of Steve Barakatt (2004)
 The Best Inspirations (2005)
 Here I Am (2007)
Berceuse - L'Hymne de l'UNICEF (2009)
 Someday, Somewhere (2011)
 Dear Charlotte - Single (2015)
 Dear Charlotte (Piano Solo) - Single (2015)
 Moonlight Dream - Single (2015)
 Symphony of Greatest Hits - Single (2015)
 I Can't Live Without You - Single (2016)
 L'Hymne officiel du Château Frontenac (2018)
 One More Heart, One More Dream - The Official Anthem of Saemangeum" (2018)
 Sursum Corda in Beirut - Single (2020)
 Autumn in Quebec, The Landscape - Single (2020)
 Néoréalité (2021)
 Motherland (2022)

En tant que compositeur/producteur/pianiste

 Emergence pour Natasha St-Pier (1995)
 Mou Tian pour Kelly Chen, Daniel Chan, Joyce Yau, Ray Chan (1995)
 En La Aerena for Guillermo Saldana (1995)
 The Song of Stars pour Leon Lai & Alan Tam (1996)
 Ni Shi Shui pour Leon Lai(1996)
 C'est un promesse pour Johanne Blouin (1997)
 Kaze To Kino Uta pour Sincere (1998)
 Shitteru Tsumori pour Yoko Oginome (1999)
 Watashi Dake Ite pour Noriko Sakai (2000)
 Here We Are pour Audrey De Montigny (2006)
 Love performed by Audrey de Montigny pour Amnesty International's Make Some Noise (2007)
 Rainbow Bridge interprété par Sunmin (2010)
 You Are Not Alone interprété en duo avec Wheesung (2010)
 I'm Sorry + My Funny Valentine interprété par John Park (2011)
 Imagine en duo avec Chen of EXO (2016)
 Sound of Your Heart avec Lee Dong-woo, Yesung of Super Junior, Sunny of Girls' Generation, Luna of f(x), Wendy and Seulgi of Red Velvet, and Taeil and Doyoung of NCT (2016)
 It's Complicated avec Piera Van de Wiel (2018)
 Devenir - L'Hymne officiel de l'Ordre national du Québec (2021)

Concerts (par ville)

Ansan (Corée du Sud)
Atlanta (États-Unis)
Bangalore (Inde)
Pékin (Chine)
Pusan (Corée du Sud)
Chengdhu (Chine)
Daegu (Corée du Sud)
Edmundston (Canada)
Fukoshima (Japon)
Fukuoka (Japon)
Gifu (Japon)
Gwangju (Corée du Sud)
Guangzhou (Chine)
Harbin (Chine)
Hiroshima (Japan)
Hong Kong (Chine)
Kanagawa (Japon)

Kawaguchi (Japon)
Kiev (Ukraine)
Kushiro (Japon)
Kyoto (Japon)
Los Angeles (États-Unis)
Londres (Royaume-Uni)
Manille (Philippines)
Matsumoto (Japon)
Miyagi (Japon)
Montréal (Canada)
Moscou (Russie)
Bombay (Inde)
Nagano (Japon)
Nagasaki (Japon)
Nagoya (Japon)
New York City (États-Unis)

Omiya (Japon)
Osaka (Japon)
Ottawa (Canada)
Québec (Canada)
Sapporo (Japon)
Séoul (Corée du Sud)
Sendai (Japon)
Shijiazhuang (Chine)
Taipei (Taiwan)
Taichung (Taiwan)
Tachkent (Ouzbékistan)
Tianjin (Chine)
Tokyo (Japon)
Ulsan (Corée du Sud)
Vancouver (Canada)
Yaroslavl (Russie)
Yokohama (Japon)

Ensembles et artistes qui ont interprétés les compositions de Steve Barakatt

 L'Orchestre symphonique de Québec (Canada)
 L'Orchestre Métropolitain du Grand Montréal (Canada)
 The Vancouver Youth Symphony Orchestra (Canada)
 The Delta Youth Orchestra (Canada)
 The Greater Victoria Youth Orchestra (Canada)
 The Ottawa Youth Orchestra (Canada)
 The Kitchener Waterloo Symphony Orchestra (Canada)
 The Cleveland Symphony Orchestra (Australie)
 The Lahti Symphony Orchestra (Finlande)
 L'Orchestre Philharmonique de Radio France (France)
 La Maitrise de Radio France (France)
 The Hong Kong Chinese Orchestra (Chine)
 Le Chœur de la City of Prague Philharmonic Orchestra
 The Edward Said National Youth Conservatory (Les Territoires Palestiniens Occupés)
 Polish Radio Symphony Orchestra (Pologne)
 The Auckland Symphony Orchestra (Nouvelle-Zélande)
 The Bilkent Symphony Orchestra (Turquie)
 Nana Mouskouri
 Richard O'Neill
 Helmut Lotti
 Angelique Kidjo
 Maxim Vengerov
 Agnes Chan
 Miri Ben-Ari
 The Alexandrov Red Army Choir
 Natasha St-Pier
 John Park
 Kelly Chen ¸
 Daniel Chan
 Joyce Yau
 Ray Chan
 Guillermo Saldana
 Leon Lai
 Alan Tam
 Johanne Blouin
 Sincere
 Yoko Oginome
 Noriko Sakai
 Audrey De Montigny
 SunMin
 Yuhki Kuramoto
 Yiruma
 La Musique de l'Aviation royale canadienne
 Yannick Nézet-Séguin
 Yoav Talmi

Notes et références

Liens externes

 Site officiel de Steve Barakatt
 Vidéo de l'Hymne de l'UNICEF
 Article paru dans le China Daily

Naissance en mai 1973
Producteur québécois
Pianiste québécois
Compositeur québécois
Chanteur québécois
Personnalité liée à  la ville de Québec
Naissance à Québec
Chevalier de l'Ordre national du Québec

Steve Barakatt


Seramey

Biyayışi
 Jacopo Bassano
 Agnolo Bronzino
 Pierre Lescot
 Doña Gracia Mendes
 Ambroise Paré (m. 1590)
 Francisco Vásquez de Coronado

Merdışi

1510

1510


Բանկ, դրամատուն (  բառից, թարգմանաբար՝ սեղան, նստարան, որի վրա փոխանակողները շարում էին դրամները), ֆինանսական կազմակերպություն, որը կենտրոնացնում է ժամանակավորապես ազատ դրամական միջոցները՝ ավանդներ ներգրավելու միջոցով և տեղաբաշում է դրանք՝ վարկերի, փոխառությունների տրամադրման, ավանդների տեղաբաշխման և ներդրումների իրականացման միջոցով։ Բանկերը կարող են հիմնադրվել Բաժնետիրական ընկերությունների, սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերությունների և կոոպերատիվների տեսքով։

Բանկն իրենից ներկայացնում է տնտեսության մի մասնիկը` տնտեսության կարևորագույն բաղադրիչ օղակներից մեկը, առանց որի անհնար է պատկերացնել ժամանակակից ապրանքադրամական տնտեսությունը։ Բանկային համակարգի զարգացումը ուղղակիորեն պայմանավորված է տնտեսության մեջ ապրանքադրամական հարաբերությունների զարգացման մակարդակով։ Բանկերը ներգրավում են ազատ միջոցներ, տրամադրում վարկեր,  իրականացնում վճարահաշվարկային ծառայություններ, թողարկում դրամական միջոցներ, հանդիսանում արժեթղթերի շուկայի դիլերներ, իրականացնում են այլ ֆինանսական գործառնություններ։

 Բանկային գործը ծագել և զարգացել է միջոցների փոխանակման ու փոխատվական գործունեության շնորհիվ։ Այս հարաբերությունների զարգացումը բանկային գործի հիմքը դրեց։

Առաջին վարկային գործառնությունների մասին հիշատակումները վերաբերում են մ.թ.ա. VI դարին։ Հին Բաբելոնում կիրառվում էր ավանդային գործառնությունը` ավանդների ընդունումը և դրանց դիմաց տոկոսների վճարումը։ Այդ գործառնությունները մ.թ.ա. IV դարում իրականցվում էին նաև Հունաստանում, որտեղ գոյություն ուներ բավականին զարգացած բանկային գործունեություն։ Նրանք իրականացնում էին տարբեր գործառնություններ` սկսած գնման, վաճառքի և հաճախորդների հաշվին վճարումների կատարումից մինչև վարկերի տրամադրումը և տարբեր գործարքներում որպես երաշխավոր կամ վստահված անձ հանդես գալը։

Առաջին բանկը, ժամանակակից ըմբռնմամբ, առաջացել է Իտալիայում 1407թ.  (Banca di SanGiorgio), սակայն դա չի նշանակում, թե բանկերն առաջին անգամ առաջացել են միջնադարյան Իտալիայում։ «

Բանկ» հասկացությունը կարելի է հավասարապես նույնացնել նաև Հին Հունաստանում փոխանակողների և նրանց սեղանների հետ, որտեղ բանկիրներին անվանում էին տրապեզիդներ (հունարեն «տրապեզա» բառից, որը նշանակում է «սեղան»), կամ Հին Հռոմում փոխանակող-մենսարների հետ (լատ. "mensa" բառից, որը նշ. է «սեղան»), ովքեր զբաղվում էին արժույթի փոխանակմամբ, ինչպես նաև այլ գործառնություններով։

Առաջին բանկերի ծագման ժամանակաշրջանի վերաբերյալ հարցը, դատելով ըստ ոչ մեծ թվով աշխատությունների, չի ստացել հստակ պատասխան։ Ժամանակի տատանումը կազմում է մոտ 2 հազ. տարի։ Գիտնականների մի մասի կարծիքով, առաջին բանկերն առաջացել են Իտալիայում (Վենետիկ, Ջենովա) XIV –XV դդ.: Մյուս գիտնականները գտնում են, որ բանկը, որպես ապրանքային տնտեսության հատուկ ինստիտուտ, ծագել է միայն ապրանքադրամական հարաբերությունների զարգացման այնպիսի փուլում, երբ ի հայտ է եկել դրամաշրջանառության կարգավորման և վարկային գործառնությունների իրականացման անհրաժշտությունը։ Կան նաև այլ տեսակետներ, սակայն, կարևորը ոչ այնքան բանկերի առաջացման ժամանակաշրջանի ճշտումն է, որքան այն, թե ինչ է իրենից ներկայացնում բանկը և որոնք են բանկային գործի ծագման հիմնապատճառները։

Բանկը կարելի է դիտարկել որպես ֆինանսական շուկայի մասնագիտացված կառույց, որին բնորոշ է տնտեսության մեջ ձևավորված ժամանակավորապես ազատ դրամական միջոցների հավաքագրումն ու դրանց հետագա տեղաբաշխումը վարկերում, արժեթղթերում և այլն։ Այլ կերպ ասած՝ բանկերը կատարում են ֆինանսական միջնորդի դեր դրամական միջոցների ժամանակավորապես ավելցուկ և դրանց նկատմամբ ժամանակավոր պահանջ ունեցող անձանց միջև։ Դրանով նրանք նպաստում են դրամաշրջանառության գործընթացի կազմակերպմանը, տնտեսության տարբեր ճյուղերին և ոլորտներին վարկային ռեսուրսներով ապահովմանը, որն էլ անդրադառնում է տնտեսության արդյունավետության, և բնակչության կենսամակարդակի վրա։   Առանձնահատուկ միջնորդ լինելու պարագայում բանկն իր հաճախորդների համար կարող է հանդես գալ նաև որպես գործակալ. կատարել վճարումներ երրորդ անձանց համար, ընդունել և վճարել չեկեր, գնել, վաճառել և փոխանակել արտարժույթ, հսկել դրամական միջոցների շարժը, դրամի և արժեթղթերի շրջանառությունը, իրականացնել անկանխիկ հաշվարկներ, մատուցել վճարահաշվարկային ծառայություններ։

Բանկն իրավաբանական և ֆիզիկական անձանցից ներգրավված դրամական միջոցները տեղաբաշխում է իր անունից իր ռիսկով` վերադարձելիության, վճարելիության և ժամկետայնության պայմաններով։

Բանկերը մատուցում են բազմաբնույթ ֆինանսական ծառայություններ ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց (օրինակ, ֆինանսական խորհրդատվություն, երաշխիքների տրամադրում, ակրեդիտիվների բացում, սպասարկում և այլն)։ Առևտրային բանկերի միջև մրցակցության անընդհատ խորացումը, ոչ բանկային ֆինանսական կառույցների աստիճանական ձևավորումն ու զարգացումը, ստիպում են բանկերին անընդհատ մշակել և ներդնել նոր` ժամանակակից ֆինանսական ծառայություններ։

Բանկն, ի տարբերության ձեռնարկության, աշխատում է հիմնականում «ուրիշների փողերով», որոնք կուտակվել են վերադարձելիության սկզբունքով, ոչ միայն թողարկում է արժեթղթեր, այլ նաև կատարում է արժեթղթերի հաշվառման և պահպանման գործառնություններ, թողարկում հատուկ ապրանք` փող վճարային գործիքների (միջոցների) տեսքով։ Առկա տարբերություն են նաև ակտիվների ու պասիվների կազմը և կառուցվածքը։

Բանկերի կարևորագույն առանձնահատկություններից է նաև այն, որ դրանք գործում են կարգավորման և վերահսկողության խիստ դաշտում, որը հիմնականում պայմանավորված է բանկային ավանդների ներգրավման իրավունքից առաջացող ռիսկերի զսպմամբ։

Բանկերի հիմնական նպատակը առավելագույն շահույթի ստացումն է, որը հաճախ հակասության մեջ է մտնում իրացվելիության ապահովման հետ, քանի որ բարձր իրացվելի ակտիվները եկամտաբեր չեն կամ ունեն ցածր եկամտաբերություն։

Բանկերի տեսակները և դրանց դասակարգումը
Ժամանակակից բանկերի հիմնական տեսակներն են՝ էմիսիոն, արդյունաբերական, առևտրային, գյուղատնտեսական, շինարարական բանկերը, բանկային ասոցիացիաները, կարտելները, տրեստները, կոնցեռները, հոլդինգները և այլն։ Ելնելով ծագման բնույթից և ֆունկցիոնալ նշանակությունից բանկային համակարգը կարելի է դասակարգել ըստ հետևյալ հատկանիշների՝

 ըստ սեփականության ձևերի առանձնացվում են պետական, մասնավոր, կոոպերատիվ և խառը բանկեր,
 ըստ գործունեության կազմակերպական-իրավական տեսակների լինում են պետական, ակցիոներային կոմպանիաներ, կմանդիտային բանկեր և այլն,
 ըստ տերիտորյալ-տարածական գործունեության լինում են զգային, տեղական, ռեգիոնալ, միջռեգիոնալ, միջազգային բանկեր,
 ըստ անկախության աստիճանի տարբերվում են ինքնուրույն, դուստր, թոռ, լրիվ կախված և լիազորված բանկեր,
 ըստ կապիտալ դիվերսիֆիկացման աստիճանի լինում են մեկպրոֆիլային և բազմապրոֆիլային բանկեր,
 ըստ կապիտալի մեծության լինում են խո՛որ, միջին և մանր բանկեր,
 ըստ իրականացվող գործառնությունների տեսակների տարբերվում են էմիսիոն բանկեր, ինվեստիցիոն, հիպոթեկային, խնայողական, բորսայական, ունիվերսալ, ներքին և արտաքին բանկեր և այլն։
Էմիսիոն բանկերն օրենսդրորեն օժտված են փող (բանկնոտներ) թողարկելու, երկրում դրամաշրջանառությունը կարգավորելու, երկրի արժութային պահուստների պահպանման մենաշնորհային իրավունքով։ Նշված խնդիրը հիմնականում օրենսդրորեն դրվում է կենտրոնական բանկերի  (ԿԲ) վրա։

Առևտրային բանկերը կազմակերպություններ են, որոնք իրականացնում են բանկային գործառնություններ, կազմակերպություններին և բնակչությանը մատուցում են բազմատեսակ ֆինանսական ծառայություններ։ Առևտրային բանկերն, ի տարբերություն ԿԲ, չունեն դրամանիշերի թողարկման իրավունք։

Բաժնետիրական են հանդիսանում բաժնետիրական ընկերությունների ձևով ստեղծված բանկերը, որոնց կանոնադրական կապիտալը բաժանված է նախապես սահմանված քանակով և անվանական արժեքով բաժնետոմսերի։ Կարող են լինել բաց կամ փակ բաժնետիրական ընկերությունների ձևով կազմավորված բանկեր։

Սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերությունը (ՍՊԸ) մեկ կամ մի քանի անձանց հիմնադրած ընկերություն է, որի կանոնադրական կապիտալը բաժանված է կանոնադրությամբ սահմանված չափերով բաժնեմասերի։ ՍՊԸ-ն տարբերվում է բաժնետիրական ընկերություններից նրանով, որ նրա կապիտալը տրոհվում է բաժնեմասերի, սակայն բաժնետոմսեր չունի։ Կոոպերատիվ բանկը կոլեկտիվ սեփականության վրա հիմնված բանկ է, որի յուրաքանչյուր անդամ ունի մեկ ձայնի իրավունք` անկախ բանկի կանոնադրական կապիտալում իրենց մասնակցության չափից։ Կոոպերատիվ բանկն ունի առնվազն երեք  մասնակից։  Եթե կոոպերատիվ բանկի մասնակիցների թիվը նվազում  է  երեքից, ապա այդ բանկն ենթակա է լուծարման կամ պետք է վեց ամսվա ընթացքում լրացնի իր մասնակիցների թիվը։

Ռեզիդենտ են համարվում ՀՀ օրենսդրությանը համապատասխան ստեղծված բանկերը, ինչպես նաև նրանց մասնաճյուղերը և ներկայացուցչությունները, որոնք գտնվում են ՀՀ տարածքում կամ նրա սահմաններից դուրս։

Ոչ ռեզիդենտ են համարվում օտարերկրյա պետությունների օրենսդրությանը համապատասխան ստեղծված և ՀՀ սահմաններից դուրս գտնվող բանկերը, ինչպես նաև նրանց մասնաճյուղերն ու ներկայացուցչություննեը, այդ թվում` ՀՀ տարածքում գտնվողները։

 Մասնագիտացված բանկերն առևտրային բանկերն են, որոնք մասնագիտացված են մեկ կամ մի քանի տեսակի բանկային գործառնությունների գծով, տնտեսության որևէ ճյուղի, ձեռնարկությունների խմբերի վարկավորմամբ, հաճախորդների որոշակի խմբի սպասարկմամբ։ Մասնագիտացված բանկերից են ներդրումային (ինվեստիցիոն), հիփոթեքային, խնայողական, գյուղատնտեսական, արտաքին առևտրային բանկերը։

Ներդրումային բանկերն զբաղվում են տարբեր ճյուղերի, մասնավորապես արդյունաբերության, առևտրի և տրանսպորտի ֆինանսավորմամբ ու երկարաժամկետ վարկավորմամբ, որոնց միջոցով բավարարվում է հիմնական կապիտալի նկատմամբ արդյունաբերական և այլ ձեռնարկությունների պահանջարկի զգալի մասը։ Ի տարբերություն առևտրային բանկերի` ներդրումային բանկերն իրենց ռեսուրսների մեծ մասը հավաքագրում են սեփական բաժնետոմսերի, պարտատոմսերի և փոխառու այլ պարտավորությունների թողարկման, ինչպես նաև առևտրային բանկերից վարկերի ստացման ճանապարհով։ Նրանք ակտիվ դեր են խաղում արդյունաբերական  և այլ ընկերությունների բաժնետոմսերը թողարկելու և տեղաբաշխելու գործում։

Հիփոթեքային բանկը մասնագիտացված բանկ է, որը զբաղվում է հիփոթեքային վարկերի տրամադրմամբ, անշարժ գույքի ձեռքբերման, հիփոթեքների վերավաճառքի, տարբեր տեսակի տեխնիկական ծառայությունների մատուցման գործունեությամբ։ Հիփոթեքային բանկերի կողմից տրամադրվող վարկերը սովորաբար ունեն երկարաժամկետ բնույթ։ Կախված վարկավորման ուղղություններից, հիփոթեքային բանկերը բաժանվում են հողային բանկերի, որոնք վարկ են տրամադրում հողամասի գրավի դիմաց, մելիորատիվ բանկերի, որոնք վարկ են տրամադրում մելիորատիվ /հողաբարելավման/ աշխատանքների համար, կոմունալ բանկերի, որոնք վարկ են տրամադրում քաղաքի անշարժ գույքի գրավի դիմաց և այլն։

Խնայողական բանկն ավանդներ է ընդունում հիմնականում բնակչությունից, առաջարկում է խնայողական տարբեր հաշիվների բացում և վարում, ներդրումներ է կատարում հուսալի արժեթղթերում, ինչպես նաև առաջարկում է հաշվարկային ծառայություններ, վարկեր, վարկային քարտեր, բանկային փոխատվություններ և այլն։ Խնայողական բանկերը նպաստում են բնակչության խնայողությունների և ազատ դրամական միջոցների բանկային համակարգ ներգրավմանը։ Կարող են ստեղծվել կամ որպես բաժնետիրական ընկերություն կամ որպես փոխադարձ խնայողական բանկ։ Ներկայումս գործում են խնայբանկերի մի քանի տեսակներ` հավատարմագրային-խնայողական, փոխադարձ-խնայողական և փոստախնայողական։

Ունիվերսալ համարվում են այն բանկերը, որոնք իրականացնում են օրենսդրությանը համապատասխանող բոլոր բանկային գործառնությունները, և նրանց գործունեության մեջ չկա հստակ ընդգծված որևէ բնագավառ կամ նախապատվություն։

Բանկերի  գործառույթները
Բանկերը տնտեսության մեջ կատարում են հետևյալ կարևորագույն գործառույթները` միջնորդություն վարկավորման գործում, դրամական եկամուտների հավաքագրում խնայողությունների տեսքով և դրանց վերածում կապիտալի, միջնորդություն վճարումներում, շրջանառության վարկային գործիքների ստեղծում։

Միջնորդությունը վարկավորման գործում- բանկերի կարևորագույն գործառույթներից մեկը միջնորդությունն է վարկավորման գործընթացում, որը իրականացնում են ժամանակավորապես ազատ դրամական միջոցների վերաբաշխման տեսքով։ Դրամական միջոցների վերաբաշխումը փոխատուի և փոխառուի միջև տնտեսական կապերի հորիզոնականով հիմնականում իրականացվում է բանկերի միջոցով։ Բանկերը հավաքագրում են տարբեր չափերով և ժամկետներով ավանդները` տրամադրելով վարկեր, և իրենց ակտիվների  դիվերսիֆիկացիայի հիման վրա նվազեցնում են ավանդատուների ռիսկերը։ Ինչպես նաև բանկերն ունեն հավանական փոխառուների վարկունակության գնահատման հնարավորություն` նվազեցնելով տնտեսական համակարգում ռիսկի անորոշության աստիճանը։

Դրամական եկամուտների հավաքագրում խնայողությունների տեսքով և դրանց վերածում կապիտալի– հասարակության տարբեր շերտեր ստանում են տարբեր դրամական եկամուտներ, որոնց մի մասը կարճատև կամ երկարատև ժամկետով կուտակվում է գալիք ծախսերի համար։ Այդ դրամական եկամուտների տեսքով գոյացած խնայողություններն ինքնին չեն հանդիսանում կապիտալ, և բանկերի կամ այլ վարկային կազմակերպությունների բացակայության պայմաններում կվերածվեին չաշխատող ակտիվի։ Բանկերը հավաքագրում են այդ խնայողությունները ավանդների ձևով, որի արդյունքում դրանք վերածվում են փոխատվական կապիտալի։

Բանկերի միջնորդությունը վճարումներում– ձեռնարկատիրական գործունեությամբ զբաղվողներին, ֆիզիկական անձանց, իրենց կողմից իրականցվող գործառնությունների ընթացքում, հաճախ հարկ է լինում կատարելու անկանխիկ վճարումներ իրենց բանկային հաշիվներից։ Բանկերը, հանդես գալով որպես վճարումներում միջնորդներ, իրենց վրա են վերցնում հաճախորդների համար այս գործառնության կատարումը։ Բանկերի այս գործառույթը կապված է առաջին գործառույթի հետ։ Արդի պայմաններում բանկերը հաճախորդների հանձնարարությամբ իրականացնում են ապրանքների և ծառայությունների համար վճարումներ։ Տվյալ գործառույթը հանդես է գալիս նաև այն դեպքերում, երբ բանկերը ֆոնդային բորսայում արժեթղթերով գործառնություններում հանդես են գալիս որպես միջնորդ, ներդրումային խորհրդատվություն իրականցնող, ներդրումային ընկերություն հանդիսացող կազմակերպություն։

Շրջանառության վարկային գործիքների ստեղծում - բանկի գործառույթներից է շրջանառության վարկային գործիքների  (վճարային քարտերի, չեկերի) ստեղծումը, որոնք փոխարինում են թղթադրամներին և մետաղադրամներին։

 Կատարելով վերոհիշյալ գործառույթները` բանկերը նպաստում են ընդլայնված վերարտադրությանը։

Բանկերի հիմնական գործառնությունները
Բանկերի գործառնությունները իրականացվում են երկու ձևով՝

 պասիվ գործառնություն,
 ակտիվ գործառնություն։

Պասիվ գործառնություն՝ պասիվ օպերացիան ենթադրում է դրամական միջոցների կուտակում՝ ակտիվ օպերացիաներ կատարելու համար։ Բանկերի ռեսուրսները կազմավորվում են սեփական, փոխառու և էմիսիոն կարգով թողարկված միջոցների հաշվին։  Բանկի սեփական միջոցներին են վերաբերում նրա կանոնադիր կապիտալը, ապահովագրական միջոցները,  ռեզերվային ֆոնդը, շահույթից մասհանումների հաշվին կազմավորվող ֆոնդերը և չբաշխված շահույթը։

Բանկի պասիվ գործառնությունն իրականացվում է ավանդների՝ դեպոզիտների ներգրավման ձևով։ Դրանք բաժանվում են երկու մասի՝ ժամկետային և ցպահանջ, որը փոխատուին է վերադարձվում նրա առաջին իսկ պահանջի դեպքում։ Երկար ժամանակով տրված ավանդների համար վճարվում է բարձր տոկոս, իսկ ցպահանջ դեպոզիտների համար ցածր տոկոս։

Բանկի հաշվեկշռի պասիվում պահվող ցպահանջ միջոները սովորաբար օգտագործվում են ընթացիկ վճարումներն իրականացնելու համար, իսկ ժամկետային ավանդները տեղաբաշխվում են նպատակային նշանակություն ունեցող միջոցների ձևով։

Առևտրային բանկերի պասիվ գործարքների օբյեկտներ են հանդիսանում միջբանկային ազատ դրամական ռեսուրսները։

Ակտիվ գործառնություն՝ բանկերի ակտիվ օպերացիան ենթադրում է սեփական և փոխառու կապիտալի տեղաբաշխում՝ շահույթ ստանալու համար։ Բանկերի վարկային գործառնությունների նպատակն է՝ ձեռնարկությունների, բնակչության ու պետության վարկավորումը։ Պատահական չէ, որ բանկերն անվանում են վարկային ձեռնարկություններ։

Բանկերի ակտիվ գործարքների հիմնական մասը կազմում են վարկային և արժեթղթերով գործառնությունները։

Վերջին ժամանակաշրջանում բանկերը կատարում են նաև լիզինգային և ֆակտորինգային ծառայություններ։

Լիզինգը՝ դա բանկի կողմից ձեռք բերված ունեցվածքն է այն վարձակալության տալու համար։ Դա ձեռնարկություններին ֆինանսավորելու նոր ձև է, որը հավասարապես օգտակար է միջոցները լիզինգի ձևով տրամադրողի և այն օգտագործողի համար։

Ֆակտորինգը՝ դա կոմպոնիայի դեբիտորային գործունեության հանձնումն է բանկին՝ կառավարելու համար։ Ֆակտորինգը հանդիսանում է գործակալներին սպասարկելու ունիվերսալ համակարգ, որն իր մեջ ներառում է հաշվային, գովազդային, իրացման, ապահովագրական, վարկային և իրավաբանական ձևերը։ Ֆակտորինգի շնորհիվ նշանակալիորեն արագանում է հիմնական և շրջանառու միջոցների շրջանառությունը և դրա հիման վրա՝ բարձրանում դրանց արդյունավետությունը։

Աղբյուրներ
 Մ Չոբանյան «Բիզնեսի համառոտ բառարան», 1992 թ
 «Բանկերի և բանկային գործունեության մասին ՀՀ օրենք»

Բանկեր
Բանկային գործ

Բանկ


他の紀年法

 干支 : 辛丑
 日本
 雄略天皇5年
 皇紀1121年
 中国
 宋 : 大明5年
 北魏 : 和平2年
 朝鮮
 高句麗 : 長寿王49年
 百済 : 蓋鹵王7年
 新羅 : 慈悲王4年
 檀紀2794年
 仏滅紀元 : 1004年 - 1005年
 ユダヤ暦 : 4221年 - 4222年

カレンダー

できごと

誕生

死去

 11月10日 - レオ1世、ローマ教皇(* 390年)
 マヨリアヌス、西ローマ帝国の皇帝(* 420年)

脚注
注釈

出典

関連項目

 年の一覧
 年表
 年表一覧

461年


Le chaboisseau bronzé ou crapaud de mer nain (Myoxocephalus aenaeus) est une espèce de poissons de la famille des Cottidae.

Distribution
Dans les eaux côtières de l'Amérique du Nord, du détroit de Belle-Isle et du golfe du Saint-Laurent jusqu'au New Jersey.

Description
Il atteint rarement les 15 cm, sa tête large rentre 4,5 fois dans sa longueur totale et son pédoncule caudal est plutôt grêle. Il  adapte sa coloration en fonction du fond marin, présentant différentes teintes de gris et de verdâtre, son ventre étant plus pâle et ses nageoires ornées de bandes brisées.  Ses épines sur la tête sont très courtes, ce qui le distingue du chaboisseau à dix-huit épines et ses nageoires anale et dorsale postérieure possèdent moins de rayons que celles du chaboisseau à épines courtes.

Biologie
Tolérant des eaux de , on le retrouve dans les estuaires et sur les côtes.  Son régime comprend de petits crustacés, comme des copépodes, des mollusques, comme les nasses, des ascidies et des alevins de plusieurs espèces, comme le lançon, le choquemort, la tanche-tautogue et l'anguille.  Il est entre autres consommé par la morue. En Nouvelle-Angleterre, il fraie en hiver, mais une femelle mature a déjà été retrouvée en juin aux Îles-de-la-Madeleine. Les œufs sphériques de  de diamètre et de couleur verte adhèrent aux algues et autres objets du fond marin.

Lien externe

Scorpaeniformes (nom scientifique)
Cottidae

Myoxocephalus aenaeus


João Miguel Barbosa Moreira (born 2 March 1998) is a Portuguese professional footballer who plays for S.C. Freamunde as a defender.

References

External links

Portuguese League profile

1998 births
Living people
Portuguese men's footballers
Men's association football defenders
Liga Portugal 2 players
S.C. Freamunde players

João Moreira (footballer, born 1998)


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Mount Victoire.

Bukid ang Mount Victoire sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Westland District ug rehiyon sa West Coast, sa habagatang bahin sa nasod,  km sa habagatan-kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Mount Victoire.

Ang yuta palibot sa Mount Victoire kasagaran daghan kaayong kabukiran. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa habagatan sa Mount Victoire.  Kunhod pa sa 2 ka tawo kada kilometro kwadrado Hapit nalukop sa hyelo ang palibot sa Mount Victoire. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Whataroa,  km sa amihanan-kasadpan sa Mount Victoire. Sa palibot sa Mount Victoire. Sa rehiyon palibot sa Mount Victoire, yelo talagsaon komon.

Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Oktubre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Pebrero, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Kabukiran sa West Coast (rehiyon)
Kabukiran sa Nuzeland nga mas taas kay sa 2000 metros ibabaw sa dagat nga lebel

sv:Mount Victoire (berg)

Mount Victoire (bukid)


L'Huîtrier de Bachman (Haematopus bachmani) est une espèce d'oiseaux limicoles de la famille des Haematopodidae.

Répartition

On le trouve sur la côte ouest du Canada, États-Unis et Mexique depuis les îles Aléoutiennes jusqu'à la péninsule de Basse-Californie.

Étymologie
Le nom de l'espèce commémore le naturaliste américain John Bachman (1790-1874).

Galerie

Références externes

Huitrier de Bachman
Oiseau d'Amérique du Nord

Huîtrier de Bachman


Allen Belobrajdic (born 18 September 1976) is a former professional tennis player from Australia.

Biography
Born in Sydney, Belobrajdic is the son of Croatian immigrants Ivan and Anna. A promising junior, he was at one stage the world's top ranked under-14s player. He made the quarter-finals of the boys' singles and doubles events at the 1994 Australian Open.

Belobrajdic, who turned professional in 1995, achieved a rare feat in 1997 when he became the first player in seven years to win all four legs of a satellite tournament. One of his victories came against a young Lleyton Hewitt.

On the ATP Tour, Belobrajdic was a quarter-finalist in the doubles at the 1996 Sydney Outdoor, with partner Grant Doyle. In 1998 he played in the singles of two ATP Tour tournaments, at Chennai where he made the second round and a first round appearance in Tokyo.

He played in the main draw at the Australian Open on three occasions. At the 1996 Australian Open he was given a wildcard and came up against world number 59 Martin Sinner in the first round. He won the first two sets, before the German came back to win in five. His appearance at the 1998 Australian Open was in doubles, after he fell in the final round of qualifying for the singles he partnered with Grant Doyle in the men's doubles. He earned another wildcard into the singles draw at the 1998 Australian Open and went down in the opening round to fourth seed Jonas Björkman, in a four set match.

Retiring due to a chronic shoulder condition in 1999, he now works as a tennis coach and as of 2019 is based in Singapore. Previously he has been a performance coach in Scotland, national coach in China, national coach in Hong Kong and national junior coach in Canada.

Belobrajdic was also coaching football in an amateur football team AFC Hearts which is in Division 1 of Yau Yee League for the season 2017/2018 in Hong Kong.

References

External links

1976 births
Living people
Australian male tennis players
Tennis players from Sydney
Australian people of Croatian descent
Australian expatriate sportspeople in Hong Kong
Sportsmen from New South Wales

Allen Belobrajdic


Գյուղատնտեսության տեղաբաշխում, աշխատանքի հասարակական բաժանման ձև՝ աշխատանքի տարածքային բաժանում, որի դեպքում գյուղատնտեսական տարբեր շրջաններ մասնագիտանում են որոշակի գյուղատնտեսկան մթերքների արտադրության մեջ։ Գյուղատնտեսության արդյունքների արտադրության օպտիմալ տեղաբաշխումը երկրի յուրաքանչյուր շրջանի բնական (հողը, ջուրը, արևի էներգիան և այլն), աշխատանքային և նյութական մյուս ռեսուրսները բարձր արտադրողականությամբ օգտագործելու կարևոր պայմաններից Է։ Այն մեծ նշանակություն ունի գյուղատնտեսության արտադրողական ուժերի հետագա զարգացման ու կատարելագործման, արտադրության աճի տեմպերն արագացնելու, երկրի պաշտպանունակությունն ամրապնդելու գործում։ Ճիշտ տեղաբաշխումով գյուղատնտեսական առանձին արդյունքների արտադրությունը կենտրոնացվում է երկրի այն շրջաններում, որտեղ դրա համար կան բարենպաստ պայմաններ։

Գյուղատնտեսության տեղաբաշխումը սերտորեն կապված է գյուղատնտեսական արտադրության մասնագիտացման հետ։ Մասնագիտացումն ու տեղաբաշխումը միմյանց պայմանավորող աշխատանքի հասարակական բաժանման երկու կողմերն են։ Մասնագիտացման միջոցով երևան է գալիս տվյալ շրջանի արտադրական ուղղությունը որոշող գլխավոր ճյուղը։ Տեղաբաշխումը ցույց է տալիս, թե տվյալ արդյունքի արտադրության որ մասը, ինչ ծավալով, գյուղատնտեսության որ շրջանում կամ տնտեսություններում է կենտրոնացված։

Գյուղատնտեսություն

Գյուղատնտեսության տեղաբաշխում


Kawasan Industri Kaesŏng adalah kawasan industri administratif khusus di Korea Utara. Pada tahun 2002, kawasan ini dipisah dari Kota Kaesong.

Di kawasan ini, terdapat Taman Industri Kaesŏng yang terletak sepuluh kilometer di sebelah utara Zona Demiliterisasi Korea dan terhubung dengan jalan dan kereta api dengan Korea Selatan. Di taman ini, perusahaan Korea Selatan diperbolehkan untuk memanfaatkan tenaga kerja murah yang terdidik, handal, dan fasih berbahasa Korea, dan sebagai gantinya Korea Utara memperoleh devisa.

Pada April 2013, 123 perusahaan Korea Selatan mempekerjakan 53.000 pekerja Korea Utara dan 800 petugas Korea Selatan. Gaji mereka, yang berjumlah $90 juta per tahun, dibayar langsung ke pemerintah Korea Utara.

Pada saat terjadinya ketegangan antara Korea Utara dan Selatan, akses ke Taman Industri dibatasi. Pada 3 April 2013, Korea Utara menutup semua akses ke Kaesŏng dan pada tanggal 8 April menghentikan pengoperasiannya.

Catatan kaki

Pranala luar
 Official website: Hyundai Asan, the South Korean firm responsible for creating the Zone
 Official website: Kaesong Industrial District Management Committee (KIDMC) of South Korea
 Work to Start on Kaesong Industrial Park, People's Daily, November 4, 2002
 South Korea Begins Supplying Electricity to N.K. Industrial Park, Yonhap News, March 17, 2005
 Despite U.S. Attempts, N. Korea Anything but Isolated, Washington Post, May 12, 2005
 North-South Korea Trade Increased to Record $1.1 Bln in 2005, Bloomberg, January 23, 2006
 A One-Hour Commute to Another World, Los Angeles Times, February 28, 2006
 "Kaesong zone a troubled Korean jewel"  Asia Times Online, April 6, 2006
 "Companies in Kaesung Delegate Management over to North Korea" Daily NK, May 17, 2007
 The Kaesong North-South Korean Industrial Complex, Mark E. Manyin and Dick K. Nanto, Congressional Research Service, April 18, 2011.

Ekonomi Korea Utara
Kaesong

Kawasan Industri Kaesong


Mythistoria epistularis est mythistoria ut series documentorum oblatum. Forma usitata est epistularum, sed scripta in ephemeridibus, diariis, et aliis documentis condita aliquando adhibentur. Documenta electronica, sicut tabulae auditoriae, radiophonia, blogia, et email usum habere nuper coeperunt. Forma epistularia ad fabulam  maiorem realismum addere potest quia flumen temporis in vita quotidiana imitatur. Ea ergo varias sententias demonstrare potest sine se ad dolium narratoris omniscientis applicante.

Exempla
 Carolus Montesquieu, Lettres persanes (1721)
 Ioannes Cleland, Fanny Hill (1749)
 Ioannes Iacobus Russavius (Jean-Jacques Rousseau), Julie ou la Nouvelle Héloïse (1761)
 Sophia von La Roche, Geschichte des Fräuleins von Sternheim (1771)
 Ioannes Volfgangus Goethius, Die Leiden des jungen Werther (1774)
 Choderlos de Laclos, Les Liaisons Dangereuses (1782)
 Aloysius Tieck, William Lovell (1795/96)
 Fridericus Hoelderlinus, Hyperion (1797/99)
 Carolus Brockden Brown, Edgar Huntly (1799)
 Achim von Arnim, Hollin's Liebeleben (1802)
 Maria Shelley, Frankenstein (1818)
 Theodorus Dostoevskij, Homines pauperes (1846)
 Abrahamus Stoker, Dracula (1897)
 Hugo von Hofmannsthal, Die Briefe des Zurückgekehrten (1907)
 Ioannes Webster, Daddy Langbein (1912)
 Dazai Osamu, Kyokou no haru (Ver ficticius) (1936)
 Henricus Böll, Das Vermächtnis (1982)
 Alicia Walker, Die Farbe Lila (1982)
 Herbertus Rosendorfer, Briefe in die chinesische Vergangenheit (1983)
 Paulus Auster, Im Land der letzten Dinge (1987/1989)

Bibliographia
Bray, Joe. 2003. The Epistolary Novel: Representation of Consciousness. Londinii et Novi Eboraci: Routledge. ISBN 0415306108.
Singer, Godfrey Frank. 1963. The Epistolary Novel: Its Origin, Development, Decline, and Residuary Influence. Novi Eboraci: Russell & Russell.
Takeda, Arata. 2008. Die Erfindung des Anderen: Zur Genese des fiktionalen Herausgebers im Briefroman des 18. Jahrhunderts. Epistemata: Reihe Literaturwissenschaft, 656. Würzburg: Königshausen & Neumann. ISBN 978-3-8260-3973-7.

Nexus externi
In Our Times, apud BBC Radio (de mythistoriis epistulariis, 15 Martii 2007)

!

Mythistoria epistularis