Homarus gammarus (Latinitate classica astacus) est species crustaceorum familiae Nephropidarum quae in mari Mediterraneo Pontoque et Oceani Atlantici partibus borealibus orientalibus habitat. Ibi propter carnem deliciosam a piscatoribus captatur.

Fontes antiqui

 Aelianus, De natura animalium 6.22, 8.23
 Apicius sive De re coquinaria 2.1.1 ("astacus ... locusta"; de isiciis marinis)
 Aristoteles, Historia animalium 526a12-526b18, cf. 490b12, 541b20, 549b14
  104c-105d
  12.8.9 ("astacus")
 Oppianus, Halieutica 1.259-279, 1.609
  9.95-97 ("locusta ... astacus")

Bibliographia

 Scripta antiquiora
 1527 : Paulus Iovius, De piscibus marinis, lacustribus, fluviatilibus, item de testaceis et salsamentis liber cap. xxxx
 1553 : Petrus Bellonius, De aquatilibus libri duo cum iconibus ad vivam ipsorum effigiem quoad ejus fieri potuit expressis (Lutetiae: Ch. Estienne) pp. 350-356 ("astacus; cammarus; elephantus seu leo marinus")
 1554 : Gulielmus Rondeletius, De piscibus marinis libri XVIII, in quibus verae piscium effigies expressae sunt. Lugduni: apud Matthiam Bonhomme pp. 538-541

 Eruditio recentior
 Alan Davidson, Mediterranean Seafood (2a ed. Londinii: Penguin, 1981) p. 178
 Alan Davidson, North Atlantic Seafood (Londinii: Macmillan, 1979) pp. 188-189

 Praecepta culinaria
 1381 : Diversa servicia no. 75 (Constance B. Hieatt, Sharon Butler, edd., Curye on Inglysch [Londinii: Oxford University Press, 1985] pp. 59-79) ("for to make a lopister")
 1654 : Iosephus Cooper, The Art of Cookery Refin'd and Augmented, containing an Abstract of Some Rare and Rich Unpublished Receipts of Cookery collected from the Practise of that Incomparable Master of These Arts, Mr. Jos. Cooper, Chiefe Cook to the Late King. Londinii: R. Lowndes  ("How to stew lobsters")

Nexus externi

Nephropidae
Species animalium
Taxa Linnaei
Taxa 1758
Crustacea commercii

Homarus gammarus


An Freyella loricata in uska species han Asteroidea nga ginhulagway ni Korovchinsky ngan Galkin hadton 1984. An Freyella loricata in nahilalakip ha genus nga Freyella, ngan familia nga Freyellidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Freyella

Freyella loricata


Die kamerunische U-20-Fußballnationalmannschaft ist eine Auswahlmannschaft kamerunischer Fußballspieler. Sie unterliegt der Fédération Camerounaise de Football und repräsentiert sie international auf U-20-Ebene, etwa in Freundschaftsspielen gegen die Auswahlmannschaften anderer nationaler Verbände oder bei U-20-Afrikameisterschaften und U-20-Weltmeisterschaften.

Das beste Ergebnis bei einer Weltmeisterschaft erreichte die Mannschaft 1995 in Katar, als sie erst im Viertelfinale gegen den späteren Weltmeister Argentinien ausschied.
Im selben Jahr hatte sie bereits die Afrikameisterschaft gewonnen.

Teilnahme an U-20-Weltmeisterschaften

Teilnahme an U-20-Afrikameisterschaften

Siehe auch
 Kamerunische Fußballnationalmannschaft
 Kamerunische Fußballnationalmannschaft (U-17-Junioren)

Kamerun
U 20
Fussball U20

Kamerunische Fußballnationalmannschaft (U-20-Männer)


Տորբոլե Կազալիա (), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լոմբարդիա մարզի Բրեշիա գավառում։

Բնակչությունը կազմում է 5108 մարդ, խտությունը՝ 393 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 13 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 25030։ Հեռախոսային կոդ՝ 030։

Արտաքին հղումներ
 http://www.comunedidello.it/

Ծանոթագրություններ

Իտալիայի բնակավայրեր

Տորբոլե Կազալիա


Jeder stirbt für sich allein ist ein Hörspiel nach dem gleichnamigen Roman von Hans Fallada. Es wurde 1986 vom Rundfunk der DDR unter der Regie von Werner Grunow produziert.

Erzähler ist Gunter Schoß. Die Protagonisten Herr und Frau Quangel werden gesprochen von Günter Naumann und Gudrun Ritter. In weiteren Rollen sind Hans-Peter Minetti und Henry Hübchen zu hören.

Das DDR-Hörspiel erfuhr nach der Veröffentlichung auf Audio-CD 2011 wohlwollende Kritik.

Siehe auch
 Jeder stirbt für sich allein (Roman)

Weblinks
 CD-Ausgabe im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek
 Rezensionen bei perlentaucher.de

Hörspiel (Titel)
Hörfunksendung (DDR)

Jeder stirbt für sich allein (Hörspiel)


Unio internationalis chemiae purae applicatae cum abbreviatura internationali IUPAC est foederatio internationalis societatum nationalium chemicarum constituta anno 1919 quae in Turico sedet. IUPAC normas techicas nominum chemiae organicae et compositorum chemicorum divulgat.

Codices acidorum aminicorum
IUPAC acidorum aminicorum quoque caudices excogitaverunt:

Notae

 Nomenclatura chemica compositorum inorganicorum

Nexus externi
 IUPAC situs interretialis

Chemia
Turicum
Constituta 1919


163. strelska divizija (izvirno ; kratica 163. SD) je bila strelska divizija Rdeče armade v času druge svetovne vojne.

Zgodovina
Divizija je bila ustanovljena julija 1930 in septembra 1939 je bila preoblikovana v 163. motorizirano strelsko divizijo.

Ponovno je bila ustanovljena leta 1941.

Glej tudi

 seznam divizij Sovjetske zveze

Strelske divizije Sovjetske zveze
Divizije druge svetovne vojne
Vojaške enote, ustanovljene leta 1930
Vojaške enote, ukinjene leta 1939
Vojaške enote, ustanovljene leta 1941
Nosilci reda Lenina
Nosilci reda Suvorova
Nosilci reda rdeče zastave

163. strelska divizija (ZSSR)


Die Evangelische Kirche in Obbach ist die Pfarrkirche der evangelisch-lutherischen Kirchengemeinde im Euerbacher Gemeindeteil Obbach.

Geschichte der Kirchengemeinde
Obbach unterstand zu Zeiten des Alten Reichs der Reichsritterschaft. Unter der Dorfherrschaft von Kasimir von Seckendorf zwischen 1527 und 1542 wurde der Ort protestantisch.

Im Jahr 1924 ging das Kirchenpatronat mit dem Erwerb des Schlossguts Obbach an die Industriellenfamilie Schäfer über.

Bau
Die Kirche wurde zwischen 1766 und 1767 erbaut. Sie ist vom Typ her eine Chorturmkirche mit eingezogenem Chor im Ostturm. Stilistisch gehört der Langhausbau dem Barock an. Die Bauausführung ist typisch für ländliche Kirchen in Franken nach dem Dreißigjährigen Krieg. Die Zweckmäßigkeit stand hier im Vordergrund. Die Gestaltung ist eher als handwerklich zu bezeichnen. Die Emporen befinden sich an drei Seiten der Langhauses. Unterhalb des Langhauses befindet sich die Gruft der Familie von Bobenhausen, den ursprünglichen Bauherren der Kirche. Über dem Westportal befindet sich ein Allianzwappen Bobenhausen – von der Tann.

Ausstattung
Der Taufstein von 1591 aus dem Vorgängerbau besteht aus einem Muschelbecken mit Konsolengesims auf rundem Fuß mit Akantus.
Die Kanzel an der Ostwand des Langhauses südlich des Turms ist in barocker Formensprache mit Eckvoluten gestaltet.
Im Chorraum des Turmuntergeschosses befinden sich drei Epitaphien der früheren Patronatsfamilie; der erste für Sophia Dorothea von Bobenhausen geb. 11. Oktober 1690, gest. 4. September 1692; der zweite für Christina Louise von Bobenhausen geb. 3. August 1692 gest. 29. September 1693; der dritte für Johanna Eleonore von Bobenhausen geb. 7. August 1699 gest. 4. Oktober 1699.

Die kleinste Glocke, das Marienglöckle, wurde 1505 gegossen und ebenfalls vom Vorgängerbau übernommen. Die Umschrift in gotischen Minuskeln  lautet anno domini m cccc v ave maria gracia plena dominus.

Literatur

Weblinks

Obbach
Bauwerk in Euerbach
Baudenkmal in Euerbach
Obbach
Obbach
Erbaut in den 1760er Jahren
Obbach
Obbach
Obbach

Evangelische Kirche (Obbach)


Francis Deniau, né le  et mort le , est un évêque catholique français, évêque de Nevers de 1998 à 2011.

Biographie
Né d'un père ingénieur et d'une mère secrétaire, tous les deux originaires du val de Loire, il passe sa jeunesse à Paris dans le . Il suit ses études au lycée Condorcet puis rentre au séminaire d'Issy-les-Moulineaux. Il effectuera son service militaire pendant la guerre d'Algérie.

Il est ordonné prêtre le  pour le diocèse de Paris. Il part suivre 2 années d'études à Rome au moment des premières sessions sur le concile Vatican II. De retour en France, il est aumônier des étudiants au Quartier Latin puis à Nanterre de 1964 à 1970, ce qu'il qualifie avec humour de « période intéressante » puis pour les universités de Créteil et Saint-Maur jusqu'en 1972. Il va alors participer à la formation des prêtres et des laïcs pour le diocèse de Nanterre. Il prend en charge sa première paroisse en 1978 en devenant curé de Saint-Rémy à Vanves. En 1985, il devient vicaire général auprès de l'évêque de Nanterre, François Favreau et en 1997 devient curé de la paroisse de Puteaux. Pendant ces années, il continue de travailler avec la paroisse universitaire.

Nommé évêque de Nevers le 26 juin 1998, il est consacré le 4 octobre suivant.

Le 8 novembre 2008, il a été élu membre du Comité études et projet de la conférence des évêques de France pour un mandat de trois ans.

Il se retire le  à quelques semaines de la limite d'âge de 75 ans et meurt le 12 janvier 2014 d'un cancer.

Ses obsèques ont lieu le vendredi 17 janvier en la cathédrale de Nevers. Il est inhumé dans le caveau des évêques de la cathédrale.

Relations avec le Judaïsme
Francis Deniau est président du comité épiscopal des relations avec le judaïsme. Il a participé entre le 23 et le 28 février 2004 au voyage de neuf évêques français à New York, avec le cardinal Jean-Marie Lustiger, André Vingt-Trois, Gaston Poulain, Jean-Yves Riocreux, Hervé Giraud, Benoît Rivière, Guy de Kerimel et Laurent Ulrich.

Ce voyage faisait suite à un symposium théologique, tout aussi unique, rassemblant du 18 au 19 janvier 2004 une quinzaine de cardinaux du monde entier et une trentaine de rabbins orthodoxes.

Le rabbin orthodoxe Gilles Bernheim s'est déclaré « bouleversé » par cette « relation dense ».

Prises de position
Deniau fut critique face à une affaire d'excommunication pour avortement au Brésil, indiquant, à cette occasion, avoir accompagné des femmes avant et après une IVG.

Écrits
(liste non exhaustive)
 2008 - Bernadette et nous: entre Lourdes et Nevers, éd Lethielleux, octobre, 291 p. .
 2009 - Jésus, l'ami déroutant, éd. Desclée de Brouwwer, janvier 2009, 263 p. .
 2010 -  De Marie à Bernadette, avec Josiane Boret, éd Lethielleux & Desclée de Brouwer mars 2010, 136 p, broché. .
 2011 - Un évêque en toute bonne foi, éd. Fayard, avril 2011., 214 p. .
 2014 - Chemins de vie, chemins de Dieu, éd. Desclée de Brouwer.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Évêque
 Circonscriptions catholiques françaises depuis 2002
 Liste des évêques de Nevers
 Dialogue interreligieux

Liens externes

 Fiche sur le site de l'épiscopat français
 Itinéraire de Francis Deniau sur le site du diocèse de Nevers
 Intervention de Monseigneur Francis Deniau sur le site de la Conférence des évêques de France à la suite de l'émission de Gérard Mordillat et Jérôme Prieur sur l'origine du christianisme le 3 avril 2004 sur Arte
 Échanges inédits avec les juifs de New York du 23 au 28 février 2004

Élève du lycée Condorcet
Évêque de Nevers
Évêque catholique français du XXIe siècle
Personnalité liée aux relations entre juifs et chrétiens
Naissance en octobre 1936
Naissance à Neuilly-sur-Seine
Décès en janvier 2014
Décès à 77 ans
Naissance dans le département de la Seine
Décès dans le 15e arrondissement de Paris

Francis Deniau


Jochen Retter (* 1970 in Gießen) ist ein deutscher Filmeditor.

Er begann seine Tätigkeit im Bereich Filmschnitt Mitte der 1990er Jahre, die ersten Jahre noch als Schnittassistent.

Filmografie (Auswahl)
 1998: Im Auftrag des Herrn (Kurzfilm)
 1998: Living Dead (Kurzfilm)
 2000: Das Phantom
 2001–2002: Sinan Toprak ist der Unbestechliche (Fernsehserie, 8 Folgen)
 2001: Die Hunde sind schuld
 2002: Erkan & Stefan gegen die Mächte der Finsternis
 2003: Mädchen Nr. 1
 2004: Emilia – Die zweite Chance
 2004: Emilia – Familienbande
 2004: Napola – Elite für den Führer
 2004: Doppelter Einsatz – Fluch des Feuers
 2005: Doppelter Einsatz – Familienbande
 2005: Princes(s) (Kurzfilm)
 2006: Tollpension
 2006: Ein Familienschreck kommt selten allein
 2006: Tatort: Das zweite Gesicht
 2008: Einer bleibt sitzen
 2009: Salami Aleikum
 2010: Teufelskicker
 2010: Lasko – Die Faust Gottes (Fernsehserie, 3 Folgen)
 2012: Die ProSieben Märchenstunde (Fernsehserie, 3 Folgen)
 2012: Die vierte Macht
 2014: Almuth & Rita
 2014: Wir waren Könige
 2015: Abschussfahrt
 2017: Tatort: Amour Fou
 2017: Tatort: Dunkle Zeit
 2019: Tatort: Borowski und das Haus am Meer
 2019: Ein verhängnisvoller Plan
 2020: Tatort: Borowski und der Fluch der weißen Möwe
 2021: Kaiserschmarrndrama
 2022: Strafe – nach Ferdinand von Schirach (Fernsehserie, 1 Folge)
 2023: Rehragout-Rendezvous

Weblinks

Filmeditor
Deutscher
Geboren 1970
Mann

Jochen Retter


Philippe Henri, markiz de Ségur, francoski maršal, * 1724, † 3. oktober 1801.

Ministri za vojsko Francije
Pokopani na pokopališču Montmartre
Maršali Francije

Philippe Segur


An Notobathynella in uska genus han Malacostraca. An Notobathynella in nahilalakip ha familia nga Parabathynellidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Notobathynella

Notobathynella


The Solomon Mahlangu Freedom College (SOMAFCO), was an educational institution established by the exiled African National Congress (ANC) in 1978 at Mazimbu, Tanzania. It provided primary and secondary education to students who had fled South Africa after the 1976 Soweto uprising or who were the children of existing exiles. It taught both academic and vocational subjects, unlike the Bantu education system that hosted black students in South Africa. Farmlands supplied food to the institution and it also included a hospital. It was officially opened by Oliver Tambo in 1985.

History
The ANC established its educational centre in Morogoro, Tanzania on land donated by the Tanzanian government during 1977, facilitated by Tanzanian Anna Abdallah. The land at Mazimbu consisted of some farm buildings on 600 acres. The school was named after Solomon Mahlangu, a member of the ANC's military wing, Umkhonto we Sizwe (MK) and an exile of the 1976 Soweto uprising. Other names that had been suggested for the school were the Albert Luthuli Institute (after Albert Luthuli) and the ANC Freedom School.

The complex was built by Oswald Dennis, an ANC civil engineer trained in East Germany. He was later supported by architect Spenser Hodgson. Work started in July 1977, built by Tanzanian labourers and supervised by the ANC, while education began under trees or in the existing farm buildings. Eventually around eighty per cent of the workforce comprised Tanzanians. As it was to be a boarding school, accommodation was required and so six units catering for 144 pupils were built, with eight students per room. The first dormitory was completed for occupation in late 1979 by pupils and teachers. By 1980, the land had been cleared, existing houses on the land renovated, a temporary water supply and sewage system in place and the buildings linked to the local electricity network. Future plans called for more dormitories, houses, kitchen and dining rooms as well as a library.

Initially the plan for the facility was for a secondary school for exiles of the 1976 Soweto uprising and children of the pre-1976, but soon a pre-primary school was established and by 1984 it would be formally called the Charlotte Maxeke Children's Centre. The centre started in the late 1970s as a crèche, first in the town itself before being moved back into a renovated house at SOMAFCO in 1981 as a crèche and nursery school. The centre opened in 1984, built by Oswald Dennis from money supplied by the Swedish Teachers' Union.

By 1985 a primary school was formally established. In 1980, New Zealanders Terry and Barbara Bell arrived in Tanzania to establish the primary school which operated out of one of the renovated houses though overcrowding meant some had to attend primary school in town. All teaching occurred in English. The Bells left in 1982 after clashing over the style of the school management. Dennis and Hazel September took over the management of the primary school and the style of teaching changed to a more conventional one of grade and performance measures.

Food for the facility was supplied from the farms' land which would supply milk, eggs, pork, beef and maize. Hans Jurgen's expertise as an agricultural consultant would provided by the Swedish International Development Cooperation Agency. He would set about constructing a farm plan to make the facility self-sufficient by 1984 for 2,500 residents. Teachers and students were expected spend a time each week working on the farms. Security for the complex was provided by the Tanzania People's Defence Force.

Medical issues were initially conducted by a clinic at the institution but when politics and personal issues took hold there in the early eighties and with the increase in the need to supply more sophisticated medical treatments, the ANC decided that a hospital should be built. Later called the ANC-Holland Solidarity Hospital, it was opened on 1 May 1984. A solidarity group in the Netherlands under Henk Odenk financed it and the ANC was responsible for its construction.

The furniture factory, financed out of Finland, opened in 1980 and was called the Vuyisile Mini Furniture Factory, named after Vuyisile Mini, an executed MK soldier. In addition to repairing broken furniture, it supplied the building projects with doors, window frames and furniture.

Teaching and curriculum
Teachers were recruited from three main sources: from among ANC members with professional qualifications; from among matriculated members of the organisation; and from foreign volunteer teachers who supported the ANC's aims. The ANC wished to emphasise the teaching of the hard sciences, such as science and biology, subjects that were not regularly taught to black pupils in South Africa under the governments Bantu Education policy and which there was a shortage of among its own teachers. Teachers were eventually recruited from Europe – including from the United Kingdom, Nordic countries, the Netherlands and GDR – and later from Nigeria, Zambia and Tanzania.

The students were educated only in English, with both a traditional non-Bantu education and political education. By the late 1980s, subjects included english, maths, history, geography, chemistry, biology, physics, agricultural science, typing, integrated science, technical drawing, development of societies, literature, and history of the struggle. The latter three were examined internally, with the other subjects examined externally in the United Kingdom as GCE O level examinations. The secondary school consisted of six forms or grades and classes took place from Monday to Friday with a uniform worn though not strictly enforced. Corporal punishment though not officially allowed did occur from time to time and depended on the teacher concerned.

Tertiary education was not conducted by the college but through means of scholarships, worthy candidates received further education in British, European and American universities; Communist countries also assisted, but mainly in the spheres of agriculture, paramedicine, and engineering, as well as other technical skills.

Chief Administrator / Director of schools

 1982 - 1986 Mohammed Tikly
 1987 - 1988 Tim Maseko
 1989 - 1992 Alpheus Mangezi

Secondary School Principals

 Oct 1978 Winston Njobe
 1981 - 1985 Tim Maseko
 1986 - 1990 Andrew Masondo
 1990 - 1991 Don Mgakana
 1991 - 1992 Ray Marutle

Vice-Principal - Slim Zindela

Teachers and alumni
 Lionel Bernstein - teacher
 Ruth First - history curriculum
 John Pampallis - teacher
 Jack Simons - teacher
 Lindiwe Zulu - alumna
 Peter Knoope - teacher

 ·Aubrey Matlole - teacher
 Zandisile Pase - teacher
 Mzwandile Kibi - teacher

Financial backers
The college received funding from foreign donors. Most Scandinavian donations to the ANC were spent on education, with Norway and Sweden contributing $12 million in 1985 and $25 million respectively by 1988. Swedish aid was provided by the Swedish International Developmental Cooperation Agency. Other donations for the work came from the German Democratic Republic, Soviet Union, United Nations Development Programme, World Health Organization (WHO) solidarity organisations, and individuals.

Closure
On its closure on 9 September 1992, the educational complex consisted of a pre-primary, primary and secondary school, the farm, furniture factory and other support units. The infrastructure that remained behind was integrated into the Sokoine University of Agriculture. In 1991, the National Co-ordinating Committee on for the Return of Exiles set up the Batlagae Trust, who through the means of bursaries, integrated the school's pupils back into the South African education system on their return to the country.

The school's archives are held at the University of Fort Hare. The documents began to arrive in September 1992 and stored in Centre for Cultural Studies before being moved to the Howard Pim Library in 1995.

References

Anti-Apartheid organisations
Educational institutions established in 1978
History of the African National Congress

Solomon Mahlangu Freedom College


La Plie canadienne, Hippoglossoides platessoides, ou Flétan nain est aussi appelée plie ou sole. En anglais, elle porte le nom d, , , , ,  ou ''. En français acadien, on l'appelle plaise'''.

Aire de répartition
On retrouve la Plie canadienne des deux côtés de l'Atlantique Nord : du sud du Labrador et du Grand Banc jusqu'au large du Rhode Island, au large du Groenland, de l'Islande et du Spitzberg jusqu'à la Manche.

Description

Elle ne dépasse pas habituellement 55 cm, toutefois, un exemplaire trouvé au large de la Nouvelle-Écosse près de l'Île de Sable mesurait 74 cm et pesait 6,4 kg. C'est un poisson dextre (droitier), avec le flanc droit allant du rouge au brun grisâtre et le flanc gauche blanc bleuâtre. Les petits exemplaires présentent des taches foncées sur le bord du corps. Il se distingue des autres poissons plats dextres de l'est du Canada par sa grande bouche, sa ligne latérale presque droite (légèrement arquée près de la nageoire pectorale) et sa queue arrondie. Sa chair est légèrement jaunâtre par rapport à celle de la Plie grise, plus blanche, et son filet est plus rond que celui de cette dernière. Les exemplaires d'environ 30 cm se cuisinent bien entiers.

Biologie
La Plie canadienne aime les fonds de sable fin ou de vase molle; elle peut tolérer une salinité relativement basse et survivre à -1 °C, mais ne s'aventure pas dans les eaux dépassant 23 °C. L'hiver, elle s'en va en eau plus profonde, dans les couches plus chaudes, jusqu'au mois d'avril et, en été, elle jouit des eaux plus fraîches des côtes.

Les femelles de 40 cm et les mâles de 25 cm sont matures, les femelles pondent de 30 à 60 000 œufs par fraie. La fraie s'effectue sur différents territoires, selon la saison, l'éclosion des œufs exigeant une température d'environ 4 °C de 11 à 14 jours durant. Après la fraie, plusieurs grosses femelles du golfe du Saint-Laurent et des côtes terre-neuviennes deviennent gélatineuses, ayant perdu beaucoup de protéines. Les alevins pélagiques, mangent des diatomées et de petits copépodes. Les petites plies sur le fond se nourrissent de petits crustacés, comme les mysides, les amphipodes et les crevettes, puis, en grandissant, d'oursins, d'ophiures, de mollusques pélécypodes et gastéropodes, de vers, d'ascidies et, à l'occasion, de petits poissons, comme le lançon, et le capelan.

La Plie canadienne est la proie de gros poissons, comme la morue et le flétan, et aussi, en plus bas âge, de moins gros poissons, comme l'hémitriptère, la lycode et la raie. Elle est aussi l'hôte de vers parasites (nématodes).

C'est un poisson d'importance commerciale pour les pêcheries canadiennes; 132 tonnes ont été pêchées au Québec en 2005, ce qui est moins que l'ont été la Plie grise ou la Plie rouge dans la même année, selon les chiffres du MAPAQ.

Liens externes

Pleuronectidae
Poisson de l'Atlantique Nord

Hippoglossoides platessoides


Štefanec je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Trnovec Bartolovečki, Varaždinska županija.

Stanovništvo

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 405 stanovnika te 126 obiteljskih kućanstava.

Napomena:Od 1953. do 1991. iskazivano pod imenom Štefanec Bartolovečki.

Izvori

Naselja u Varaždinskoj županiji

Štefanec (Trnovec Bartolovečki)


核膜孔(かくまくこう、英:Nuclear pore)とは、核の内外を連絡する穴である。真核生物の核膜の内膜と外膜が融合する場にあり、核と細胞質間の物質の移動はこの核膜孔を介して行われる。核膜孔には核膜孔複合体が位置し、これは8個のサブユニットが回転対称に配置された巨大なタンパク質複合体である。脊椎動物の細胞の核膜には約1000個の核膜孔複合体が存在するが、その数は細胞種や生活環の段階に依存して変動する。

核から細胞質への移動にはRNAやリボソームタンパク質が、細胞質から核内への移動には核タンパク質 (DNAポリメラーゼやラミンなど)、炭水化物、シグナル伝達物質と脂質が含まれる。より小さな分子は孔を通って単純拡散するが、より大きな分子は特定のシグナル配列によって認識され、ヌクレオポリンと呼ばれる核膜孔複合体構成タンパク質の助けによって、核内または核外へ拡散する。各核膜孔複合体が毎秒1000個の輸送を行うことができることは特筆に値する。ヌクレオポリンを介した輸送は直接的にはエネルギーを必要としないが、RANサイクルに関連した濃度勾配に依存する。

構造

核膜孔の数は細胞の状態によって様々だが、1核あたり出芽酵母では平均100個強 (約10個/μm2) 、ラットNRK細胞では1700個前後 (約3個/μm2) 、という報告がある。

ヒトの核膜孔複合体は約 110 MDaの構造である。核膜孔複合体を作り上げるタンパク質はヌクレオポリン(nucleoporin, Nup) として知られる。核膜孔複合体は少なくとも456個のタンパク質分子からなり、34種類の異なるタンパク質(ヌクレオポリン)を含む。典型的にはヌクレオポリンの約半数はソレノイド状のタンパク質ドメイン――α-ソレノイドまたはβ-プロペラを持っており、その両方を別々の構造ドメインとして含んでいることもある。残りの半数は、典型的な天然変性タンパク質の構造的特徴を示す非常に柔軟なタンパク質で、安定な立体構造を持たない。これらのタンパク質はFGヌクレオポリンと呼ばれ、その名はそのアミノ酸配列にはフェニルアラニンーグリシンの反復配列が多数存在することに由来する。

核膜孔複合体全体の直径は、脊椎動物では約 120 nmである。チャネルの直径はヒトでは 5.2 nm、アフリカツメガエルでは 10.7 nmと差があり、深さは約 45 nmである。一本鎖mRNAの厚さは 0.5 – 1 nmである。哺乳類の核膜孔複合体は約 124 MDaで約30種類のタンパク質から構成され、それぞれが複数コピー存在する。対照的に、酵母 Saccharomyces cerevisiae のものは小さく、わずか 66 MDaである。

核膜孔複合体は8個のサブユニットが回転対称に配置された巨大なタンパク質複合体である。細胞質側には細胞質フィラメント、核質側には核バスケットと呼ばれる構造が突き出ていて、輸送過程ではこれらの構造と輸送される物質の相互作用が重要な役割を果たしている。実際の孔 (アウターリング) を囲む8つのタンパク質サブユニットのそれぞれから、スポーク型のタンパク質が孔へ向かって飛び出している。中心部にはplugと呼ばれる構造が認められるが、多様な外見を成し、カルシウム濃度と構造変化の関連が指摘されているものの詳細な役割は不明となっている。

輸送

小さな粒子 (< ~30–60 kDa) は受動拡散によって核膜孔複合体を通過することができる。より大きな粒子であっても受動拡散によって通過することはできるが、その速度は分子量に応じて徐々に低下していく。効率的な複合体の通過にはいくつかのタンパク質因子が必要であり、特に核輸送受容体は、積み荷分子に結合して核膜孔複合体を経由した核内への通過(インポーチン)、核外への通過(エクスポーチン)を媒介する。核輸送受容体の最大のファミリーはカリオフェリンであり、数十種類のインポーチンとエクスポーチンが含まれる。このファミリーはさらにカリオフェリン-αとカリオフェリン-βサブファミリーに分類される。他の核輸送受容体にはNTF2やNTF2様タンパク質などがある。

輸送のメカニズムを説明するため、3つのモデルが提案されている。

 中央のプラグに沿った親和性勾配
 Brownian affinity gating
 Selective phase

タンパク質の核内輸送

核局在化シグナル/配列 (nuclear localization signal/seuence, NLS) が露出している積み荷タンパク質は、迅速かつ効率的に孔を通って目的地へ送られる。NLSの配列はいくつか知られており、一般的には PKKKRKV のような塩基性残基からなる保存された配列を含んでいる。NLSを有する物質はインポーチンによって核へ取り込まれる。

NLSを持つタンパク質の輸送の典型的なスキームは、まずインポーチンαがNLS配列に結合することから始まる。インポーチンαはインポーチンβが結合するためのブリッジとして機能する。インポーチンβ-インポーチンα-積み荷タンパク質複合体は核膜孔を通過して拡散する。いったん複合体が核内へ入ると、GTP結合型Ran (Ran-GTP) がインポーチンβに結合し、インポーチンβを複合体から解離させる。その後、cellular apoptosis susceptibility protein (CAS) という核内でRan-GTPと結合するエクスポーチンがインポーチンαを積み荷タンパク質から解離させる。インポーチンβ-RanGTP複合体とインポーチンα-CAS-RanGTP複合体は拡散によって細胞質へ送り返される。細胞質ではRanに結合したGTPがGDPへ加水分解され、それに伴ってインポーチンβとインポーチンαが解離し、新たなNLSタンパク質の輸送のラウンドが可能になる。

積み荷タンパク質はシャペロンタンパク質の助けを借りて孔を通過するが、孔の通過自体はエネルギー依存的ではない。しかし、核内輸送サイクル全体としては、2分子のGTPの加水分解が必要であり、エネルギー依存的な能動輸送であると見なされる。核内輸送のサイクルは、RanGTPの核-細胞質間濃度勾配によって駆動される。この勾配は、Ran分子のGDPをGTPに交換するタンパク質であるRanGEFが核のみに局在していることで形成される。RanGEFの局在のために、核内のRan-GTPの濃度は細胞質と比較して高くなっている。

核外輸送
リボソームのサブユニットやmRNAなどの一部の分子や高分子複合体は、核から細胞質へ輸送される必要がある。核外輸送は核内輸送と似たメカニズムで行われる。

典型的な核外輸送スキームでは、核外搬出シグナル (nuclear export signal/sequence, NES) を持つタンパク質は、核内でエクスポーチン (など)、Ran-GTPとヘテロ三量体複合体を形成する。その後複合体は細胞質へ拡散し、GTPが加水分解されてNESタンパク質が遊離する。CRM1-RanGDPは拡散によって核内へ戻り、そこでRanGEFによってGDPがGTPへ交換される。この過程も1分子のGTPを消費するためエネルギー依存的である。エクスポーチンCRM1による核外輸送は、Bによって阻害される。

RNAの核外輸送

RNAの核外輸送には、RNAの種類ごとにさまざまな経路が存在する。RNAの核外輸送は、輸送に関与するRNA結合タンパク質に存在するNESのシグナルによって媒介される (ただしアダプタータンパク質を持たないtRNAは除く)。mRNA以外の細胞のRNA (tRNA、rRNA、U snRNA、miRNA) やウイルスRNAの輸送はRanGTPに依存する。mRNAの核外輸送には、保存されたmRNA核外輸送因子が必要である。核外輸送因子はMex67/Tap (大サブユニット) と (小サブユニット) である。高等生物では、mRNAの核外輸送はスプライシング依存的であると考えられており、TREXと呼ばれるタンパク質複合体がスプライシングを受けたmRNAへリクルートされる。RNA結合能が非常に弱いTAPに対するアダプターとしてTREXは機能する。ヒストンのような特別なmRNAには、スプライシングに依存しない代替的なmRNA核外輸送経路が存在する。近年の研究結果から、分泌タンパク質やミトコンドリアのタンパク質をコードする遺伝子の転写産物に関しては、スプライシング依存的な核外輸送経路と代替的な経路との連携が行われていることが示唆されている。

構築

核膜孔複合体はゲノムへのアクセスを制御しているため、大量の転写が必要な細胞周期のステージでは、大量の核膜孔複合体が必要である。例えば、哺乳類や酵母の細胞では、核膜孔複合体の数は細胞周期のG1期からG2期の間に倍増し、卵母細胞では、発達の初期段階の迅速な有糸分裂に備えて多数の核膜孔複合体が蓄積している。間期の細胞でも、核膜孔複合体の一部は損傷を受けるため、レベルを一定に保つためには核膜孔複合体を作り続ける必要がある。一部の細胞では、転写需要の増加によって核膜孔複合体の数が増加することもある。

組み立ての理論
核膜孔複合体がどのように組み立てられるかについては、いくつかの仮説が存在する。Nup107-160複合体のような特定のタンパク質複合体の免疫除去を行うと孔のない核が形成されるため、Nup複合体は核膜の外膜と内膜の融合に関与しており、膜の融合が孔の形成の開始段階ではないと考えられる。主要なモデルは次のようなものである。

 1つの可能性は、1つのタンパク質複合体がクロマチンに結合するものである。その後、複合体はクロマチンに近接した二重膜に挿入され、膜の融合が引き起こされる。このタンパク質複合体の周辺に他の因子が次第に結合し、核膜孔複合体が形成される。有糸分裂後の細胞では膜が最初に形成され、その後に孔が挿入される。
 別のモデルでは、単一のタンパク質複合体ではなくpreporeが最初に形成されるとされる。このpreporeはいくつかのNup複合体が集まってクロマチンに結合することで形成される。有糸分裂後の膜の再形成の際、このpreporeの周囲に二重膜が形成される。電子顕微鏡によって、preporeと思われる構造体が核膜が形成される前のクロマチン上に観察されている。細胞周期の間期には、preporeの形成は核の内部で起こる。各構成要素は既に存在する核膜孔複合体を通って輸送される。これらのNupは細胞質で合成されるとインポーチンに結合し、細胞質でのpreporeの形成が防がれでいる。核内へ輸送されると、Ran-GTPがインポーチンに結合してNupが放出され、preporeを形成できるようになる。少なくともNup107とNup153はインポーチンに結合して核内へ移行することが示されている。核膜孔複合体の組み立ては未解明の中間状態がある非常に速い過程で、段階的に進行することが示唆されている。

解体
有糸分裂の期間中に、核膜孔複合体は段階的に解体されるように見える。核膜孔複合体のの解体は、まず周縁部に位置するNup98の解離を契機として開始され、核膜孔複合体の核を形成する足場タンパク質に先駆けて、周縁部のサブユニットの解離が起こるようである。この周縁部の解体は大部分がリン酸化によって駆動されるものであると考えられている。この部分的な解体に伴う構造の変化によって核膜孔複合体の透過性が増加し、細胞質のチューブリンなどの核膜の解体に関与するタンパク質や、有糸分裂の調節因子が核内に進入することが可能になる。糸状菌 Aspergillus nidulans のような semi-open型有糸分裂 (核膜の完全な解体は起こらないが、核膜孔の変化は起こる) を行う生物では、NIMAやCdk1キナーゼの活性化によって30種類のヌクレオポリンのうち14種類が核となる足場構造から解離し、核膜孔が広く開き、有糸分裂調節因子が核内に進入する。完全なclosed型の有糸分裂を行う生物でも、有糸分裂期に核膜孔の透過性の変化が起こるが、その機構は不明である。

出典

外部リンク

 Nuclear Pore Complex animations
 Nuclear Pore Complex illustrations
 3D electron microscopy structures of the NPC and constituent proteins from the EM Data Bank(EMDB)
 NCDIR - National Center for the Dynamic Interactome

細胞解剖学
膜生物学
細胞核

核膜孔


4840 , olim designationibus 1989 UY, 1955 XF, et 1978 YW1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam  monstrat. Die   ab Yoshiaki Oshima, astronomo apud Observatorium Gekko versato, repertus est.

Rerum orbitalium ratio epochae  constitit. Qua epocha 4840  per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum  et eccentricitatem , distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus . Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.

Notae

Nexus externi

Asteroides anno  reperti
Asteroides Cinguli Principalis

4840 Otaynang


La Presidents Cup est un trophée de golf mis en jeu tous les deux ans que se disputent les États-Unis et le reste du monde dans un tournoi par équipes, hormis l'Europe puisqu'elle dispute déjà la Ryder Cup.

Le tournoi
Cette compétition se déroule tous les deux ans, en alternance avec la Ryder Cup. Se déroulant initialement les années paires, elle a lieu depuis 2003 les années impaires, l'édition de 2001 de la Ryder Cup ayant été repoussée en 2002 en raison des attentats du 11 septembre 2001. La compétition a retournée aux années paires à cause de la Pandémie de Covid-19 en 2020.

De même que la Ryder Cup, chaque équipe est composée d'un capitaine qui ne dispute pas de rencontres et de douze joueurs.

Format
Le format utilisé a évolué depuis la première édition en 1994, néanmoins la trame reste sensiblement la même, avec quatre sessions de double disputées en alternance en fourballs et foursomes, avant de finir par 12 simples. Les matchs se disputent en Match-Play.

Palmarès

Évènements futurs
 2024  Royal Montreal Golf Club, Montréal, Québec, (Canada)
 2026  Medinah Country Club, Medinah, Illinois
 2028  Kingston Heath Golf Club, Melbourne, Victoria, (Australie)
 2030  Bellerive Country Club, Town and Country, Missouri

Junior Presidents Cup

Évènements similaires dans le monde du golf
 Seve Trophy : Autre compétition masculine par équipes, se déroulant les années impaires, sous un format similaire à la Ryder Cup et mettant face à face le Royaume-Uni et l'Irlande opposés à l'Europe continentale.
 Hero Cup : Autre compétition masculine par équipes, se déroulant les années impaires, sous un format similaire à la Ryder Cup et mettant face à face le Royaume-Uni et l'Irlande opposés à l'Europe continentale.
 Royal Trophy : Autre compétition masculine par équipes, se déroulant tous les ans, sous un format similaire à la Ryder Cup et mettant face à face l'Europe opposée à l'Asie.
 EurAsia Cup : Autre compétition masculine par équipes, se déroulant les années paires, sous un format similaire à la Ryder Cup et mettant face à face l'Europe opposée à l'Asie.

Liens externes

Compétition avec des équipes regroupant plusieurs pays

Presidents Cup


Qum — xırda qırıntılı kövrək çökmə süxur. Fiziki aşınma nəticəsində əmələ gəlir. Ölçüsü 0,1 mm-dən 1 mm-ə qədər olan müxtəlif mineral (əsasən, kvars, çöl şpatı və s.) və süxur qırıntılarından ibarətdir. Qum əmələgəlmə şəraitinə görə çay, göl, buzlaq, dəniz, eol mənşəli olur. Qitələrin iç tərəflərində və tropik olmayan sahillərdə qum kvars şəklində silis (silikon dioksit və ya SiO2) olur. Ən yayılmış ikinci qum növü isə kalsium karbonatdır. Qumda qiymətli minerallar – qızıl, platin, almaz, yaqut, rutil, titanit və s. ola bilər.

Radioaktivliyi
Bütün qumlar I dərəcə radioaktivliyə malidirlər (təbii radionuklidlər 370 Bk/kq, radiasiya təhlükəsi yoxdur və tikintidə məhdudiyyətsiz istifadə edilə bilərlər.

Həmçinin bax
 Torpaq
 Səhra
 Çınqıl

Mənbə

Tikinti materialları

Qum (süxur)


La Ballade du Minotaure ou Minotaure () est un court roman de Friedrich Dürrenmatt paru en 1985.

Résumé
C'est une parodie du mythe du Minotaure, où le caractère des deux personnages principaux (le Minotaure et Thésée) a été inversé, faisant de Thésée un assassin et du Minotaure un être sensible et doux.

Bibliographie
  Monika Schmitz-Emans, « Dädalus als Minotaurus. Zu Labyrinth-Motiv und Sprachreflexion bei Kafka und Dürrenmatt », dans Zeitschrift für Germanistik, vol. 3, n° 3, 1993, p. 526-544 Lire en ligne.
  Irmgard Wirtz, « Mit Minotaurus im Labyrinth? Eine semiotische Lektüre von Friedrich Dürrenmatts Labyrinth in Text und Bild », dans Kodikas/Code, vol. 19, 1996, p. 331-342.
 « Monsieur le Minotaure et son point de vue », dans Les mythes de Dürrenmatt : dessins et manuscrits : Collection Charlotte Kerr Dürrenmatt, catalogue d'exposition, Fondation Martin Bodmer,  - , Skira, 2005, p. 195-207 .

Roman de Friedrich Dürrenmatt
Roman suisse paru en 1985

La Ballade du Minotaure


Rasim Zahirbəyoviç Tahirbəyov (d. 4 may 1984, Mahaçqala) — Rusiya futbolçusu, müdafiəçi. Özünün bütün oyun karyerasını Anji Mahaçqala futbol klubunda keçirib. Əsas heyətinin oyunçusudur. Onun ilk peşəkar çıxışı 2003-cü ildə birinci divizion matçlarında, "Anji" tərəfində olub. "Anji" komandasının kapitanıdır.

Həmçinin bax

Rusiya futbolçuları

Rasim Tahirbəyov


Die Schleuse Brandenburg, früher auch Vorstadtschleuse Brandenburg genannt, ist eine Doppelkammerschleuse in der Unteren-Havel-Wasserstraße in Brandenburg an der Havel. Bewältigten Vorgängerbauten der Stadtschleuse das Schleusen der Frachtschifffahrt durch die Stadt Brandenburg, so handelt es sich bei der heutigen Stadtschleuse Brandenburg um eine reine Sportbootschleuse, während die Berufsschifffahrt über die Schleuse in der Krakauer Vorstadt geführt wird.

Geschichte
Schon im Mittelalter war die Havel ein wichtiger Transportweg für Massengüter. Die Schifffahrt besaß eine große Bedeutung, war einzig durch sie der Transport großer Ladungen möglich. Mitte des 13. Jahrhunderts wurde begonnen, im Gebiet der Stadt Brandenburg mehrere Mühlenstaue in den verzweigten Havelarmen anzulegen. Dies führte zu Konflikten mit der Schifffahrt, wurden so doch die Wege versperrt. In diesem Zusammenhang wurde zunächst 1321 ein alter Havelarm, der Flutgraben, heute Jakobsgraben außerhalb der Stadt zu einem neuen Schifffahrtsweg ausgebaut. Die Staustufe wurde mittels eines alten Wehres mit einem hölzernen Gerinne überwunden. Dieser Schifffahrtsweg wurde bis um das Jahr 1550 genutzt. Mitte des 16. Jahrhunderts wurde der ehemalige Wehrgraben um die Neustadt kanalartig ausgebaut und im Bereich des Steintorturms eine hölzerne Kesselschleuse, der erste Vorgängerbau der Stadtschleuse Brandenburg errichtet. Dieses hölzerne Schleusenbauwerk wurde bis zu seiner Außerbetriebsetzung im Jahre 1920 für fast vier Jahrhunderte genutzt und mehrfach erneuert. Mit der Industrialisierung und der Zunahme der Berufsschifffahrt erreichte die Schleuse 1870 die Grenze ihrer Leistungsfähigkeit. Alleine in diesem Jahr wurden 12.779 Kähne geschleust. Aufgrund der sich ergebenden erheblichen Wartezeiten und zunehmenden Schiffsgrößen (Plauer Maß) wurde deswegen zwischen 1881 und 1883 in der Krakauer Vorstadt östlich der Stadt eine neue Schleuse, die Schleuse Brandenburg errichtet. Die Kammerlänge betrug 67,00 Meter, die Kammerbreite 16,60 Meter und Torbreite 8,40 Meter.

Zu Beginn des 20. Jahrhunderts wurden drei Großprojekte angegangen, die die Bedingungen für die Schifffahrt verbessern sollten und dem Hochwasserschutz dienen. So wurde südlich der Kammer der Vorstadtschleuse eine zweite, eine Schleppzugschleuse errichtet, der Silograben zum Silokanal ausgebaut und die sogenannten Stimmingsarche, ein Wehr in der Krakauer Vorstadt erneuert. Zwischen 1906 und 1909 wurde die zweite Schleuse gebaut, um auch größeren Schiffen als Kähnen nach Plauer Maß Durchfahrten zu ermöglichen. Weiterhin sollten Schleppzüge im Ganzen die Anlage passieren können und zeitraubende Einzelschleusungen von Kähnen vermieden werden. Die Abmessungen der neuen Schleusenkammer wurden mit einer Kammerlänge von 220,00 Meter, einer Kammerbreite von 17,50 Meter und einer Torbreite von 10,00 Meter bemessen.

In den 1950er und 60er wurde der Schleusenbetrieb in den Anlagen elektrifiziert und die Schleppzugschleuse mit einer Seiltreidelanlage ausgerüstet, um das Schleusen größerer Schleppzüge zu vereinfachen und auch zu beschleunigen. Die weitere Zunahme der Schifffahrt um Brandenburg und das Alter der nördlichen Kammerschleuse von 1882 machten einen Neubau notwendig. Im Jahr 1970 wurde die neue Spundwandschleuse mit massiven Häuptern auf der Nordseite fertiggestellt. Daneben wurden die Betriebsanlagen erneuert und ein zentraler Steuerstand zwischen beiden Schleusenbecken errichtet. Die Nordkammer hat seit dem Neubau eine Kammerlänge von 170,00 Meter und eine Kammerbreite von 12,10 Meter.

Schiffahrt-Abgaben-Hebestelle
Bis zur Einführung modernerer Kommunikationsmittel wie Fernschreiber, UKW-Funk und Telefon und der Möglichkeit des bargeldlosen Geldverkehrs mussten an festgelegten Schleusen und Schiffshebewerken die Schifffahrtsabgaben für die Benutzung der Wasserstraßen und Abstiegsbauwerke von den Schiffern im Auftrag des Reeders bzw. Partikuliers abgerechnet, manchmal auch gleich bar bezahlt werden. Die Einrichtungen wurden Schiffahrt-Abgaben-Hebestelle, (siehe die Schreibweise auf dem Bild) kurz Hebestelle genannt.

Bilder

Literatur
 Manfred Reschke: Die Havel. Natur und Kultur zwischen Müritz und Havelberg. Trescher Verlag, Berlin 2012. ISBN 978-3-89794-206-6.
 Hans-Joachim Uhlemann: Berlin und die Märkischen Wasserstraßen. DSV-Verlag, Hamburg 1994. ISBN 3-88412-204-5.

Karten
 Folke Stender (Redaktion): Sportschifffahrtskarten Binnen 1. Nautische Veröffentlichung Verlagsgesellschaft. ISBN 3-926376-10-4.

Weblinks

 WSA Spree-Havel, Schleuse Brandenburg abgerufen am 6. Januar 2022

Einzelnachweise

Brandenburg
Erbaut in den 1880er Jahren
Erbaut in den 1900er Jahren
Verkehrsbauwerk in Brandenburg an der Havel
Brandenburg
Brandenburg
Brandenburg

Schleuse Brandenburg


Baron Saint Leonards, of Slaugham in the County of Sussex, war ein erblicher britischer Adelstitel in der Peerage of the United Kingdom.

Der Titel wurde 1852 für den Lordkanzler Sir Edward Sugden geschaffen. Der Titel erlosch 1985 beim Tod des 4. Barons.

Liste der Barone St. Leonards (1852)
 Edward Sugden, 1. Baron St. Leonards (1781–1875)
 Edward Burtenshaw Sugden, 2. Baron Saint Leonards (1847–1908)
 Frank Edward Sugden, 3. Baron Saint Leonards (1890–1972)
 John Gerald Sugden, 4. Baron Saint Leonards (1950–1985)

Literatur und Weblinks
 Charles Kidd, David Williamson (Hrsg.): Debrett's Peerage and Baronetage. St Martin's Press, New York 1990.
 Leigh Rayment's Peerage Page

Einzelnachweise

St Leonards

Erstverleihung 1852

Baron St. Leonards


Siemens S6 war ein Mobiltelefonmodell von Siemens Mobile. Es wurde 1996 als Nachfolger des Modells S4 auf den Markt gebracht und als Einsteigergerät vermarktet. Im Folgejahr erschien bereits das ähnliche Nachfolgemodell E10 D; S6-Geräte wurden aber mindestens noch bis 1998 produziert.

Es gab die Varianten S6 (D) (auch als power mit größerem Akku) für die D-Netze in Deutschland und internationale GSM-900-Netze, sowie S6 PCN (später als E power) für E-Plus und später Viag Interkom in Deutschland und die wenigen DCS1800-Netze in Europa (v. a. Orange). Das Gehäuse hat die Größe (H × B × T) 159 mm × 55 mm × 22 mm und wird nach unten hin noch flacher, so dass es eins der flachsten seiner Zeit war, allerdings auf Kosten der auch damals schon großen Breite und Höhe, die durch die feste Antenne noch erhöht wurden. Die D-Netz-Variante gab es auch in poppigen Farben. Das graphische Display kann nicht nur Zeichen darstellen und hat eine Auflösung von 97 × 33 px monochrom. Das Gewicht mit dem kleinen Akku beträgt 165 g, mit dem großen 180 g.
Der Akku war ein 3,6 V / 700 oder 1000 mAh Li-Ion, während die meisten Mobiltelefone zu dieser Zeit noch Ni-MH-Akkus hatten. Dies reichte beim kleinen Akku für max. 30 Stunden Standby, beim großen 60 Stunden, oder jeweils 4 Stunden Sprechzeit. Der Einführungspreis war 699 DM, es wurde aber bereits 1997 in Prepaid-Packs, z. B. bei E-Plus Free & Easy weitaus günstiger angeboten.

Einzelnachweise

Weblinks
altehandys.de: Siemens S6 D Power, mit vielen Bildern
yopi.de: Erfahrungsberichte S6

S06

Siemens S6


An Pleurodasys helgolandicus in uska species han Animalia in nahilalakip ha phylum nga Gastrotricha, ngan nga ginhulagway ni Adolf Remane hadton 1927. An Pleurodasys helgolandicus in nahilalakip ha genus nga Pleurodasys, ngan familia nga Lepidodasyidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurodasys

Pleurodasys helgolandicus


() —   fəsiləsinin  cinsinə aid bitki növü.

Yarımnövləri
 Salix mucronata hirsuta
 Salix mucronata mucronata
 Salix mucronata woodii
 Salix mucronata capensis

İstinadlar

Həmçinin bax

CAR florası

Salix mucronata


An Astroceras pergamenum in uska species han Ophiuroidea nga ginhulagway ni Lyman hadton 1879. An Astroceras pergamenum in nahilalakip ha genus nga Astroceras, ngan familia nga Euryalidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Astroceras

Astroceras pergamenum


Francis Edward Paxton Whitehead (* 17. Oktober 1937 in East Malling, Kent, England; † 16. Juni 2023 in Arlington, Virginia, USA) war ein britischer Film- und Theaterschauspieler sowie Theaterregisseur.

Leben
Paxton Whitehead begann im Alter von 17 Jahren eine Ausbildung an der Londoner Webber Douglas Academy of Dramatic Art. Danach folgten ab 1956 erste Auftritte am Theater. Ab 1958 war er Mitglied des Theaterensembles der Royal Shakespeare Company.

Später trat er auch in Kanada und den Vereinigten Staaten auf und gab 1962 mit seiner Rolle in The Affair am Henry Miller's Theatre seine Broadway-Debüt. Von 1962 1964 trat er in einer landesweiten Theatertournee im Stück Beyond the Fringe auf. Er wirkte in der American Shakespeare Company und war von 1967 bis 1977 als Nachfolger von Barry Morse als künstlerischer Leiter des Shaw Festivals tätig. In dieser Funktion inszenierte er auch als Regisseur verschiedene Stücke.

Ab Mitte der 1970er Jahre trat er als Schauspieler auch beim Fernsehen in Erscheinung. 1986 hatte er in Jumpin' Jack Flash seinen ersten Filmauftritt. Im gleichen Jahr war er in Mach's noch mal, Dad in der Rolle des Dr. Phillip Barbay zu sehen. Im Anschluss folgte ein längeres Engagement für die Fernsehserie Marblehead Manor.

Neben seinen Auftritten in Film und Fernsehen wirkte er bis 2011 auch wieder in verschiedenen Theaterinszenierungen.

Whiteheads 1971 geschlossene Ehe mit der Schauspielerin Patricia Gage endete 1986 durch Scheidung. Aus seiner 1987 geschlossenen zweiten Ehe mit Katherine Jane Robertson gingen zwei Kinder hervor.

Filmografie (Auswahl)
 1974: Performance (Fernsehserie, eine Episode)
 1974: The National Dream: Building the Impossible Railway (Miniserie)
 1975: The First Night of 'Pygmalion' (Fernsehfilm)
 1979: Riel (Fernsehfilm)
 1982: Magnum (Magnum, P.I., Fernsehserie, eine Episode)
 1982: Hart aber herzlich (Fernsehserie, Folge 3.21: Einfach Hart)
 1982: Hart aber herzlich (Fernsehserie, Folge 4.07: Geld macht nicht glücklich)
 1985: Brothers (Fernsehserie, eine Episode)
 1986: Das A-Team (The A-Team, Fernsehserie, eine Episode)
 1986: Jumpin' Jack Flash
 1986: Mach's noch mal, Dad (Back to School)
 1987: Down and Out in Beverly Hills (Fernsehserie, eine Episode)
 1987: Silver Spoons (Fernsehserie, eine Episode)
 1987: Baby Boom – Eine schöne Bescherung (Baby Boom)
 1987–1988: Marblehead Manor (Fernsehserie, 24 Episoden)
 1988: Great Performances (Fernsehserie, eine Episode)
 1988: Baby Boom (Fernsehserie, eine Episode)
 1989: Mord ist ihr Hobby (Murder, She Wrote, Fernsehserie, eine Episode)
 1989: The Nutt House (Fernsehserie, eine Episode)
 1990: Chips, the War Dog (Fernsehfilm)
 1991: Law & Order (Fernsehserie, eine Episode)
 1991: Child of Darkness, Child of Light (Fernsehfilm)
 1991: An Inconvenient Woman (Fernsehfilm)
 1992: The General Motors Playwrights Theater (Fernsehserie, eine Episode)
 1992: Nervous Ticks
 1992: Boris and Natasha (Fernsehfilm)
 1992–1999: Verrückt nach dir (Mad About You, Fernsehserie, neun Episoden)
 1993: Almost Home (Fernsehserie, eine Episode)
 1993: Die Abenteuer von Huck Finn (The Adventures of Huck Finn)
 1993: 12:01 (Fernsehfilm)
 1993: Mein Freund, der Zombie (My Boyfriend's Back)
 1994: Where Are My Children? (Fernsehfilm)
 1994: Primal Secrets (Fernsehfilm)
 1995: Goldilocks and the Three Bears
 1995–1996: Simon (Fernsehserie, 11 Episoden)
 1995–1996: Ellen (Fernsehserie, drei Episoden)
 1996: London Suite (Fernsehfilm)
 1996: Caroline in the City (Fernsehserie, eine Episode)
 1996: Hinterm Mond gleich links (3rd Rock from the Sun, Fernsehserie, eine Episode)
 1996: Frasier (Fernsehserie, eine Episode)
 1997: RocketMan
 1997: Liberty! The American Revolution (Miniserie, sechs Episoden)
 1998: Allein gegen die Zukunft (Early Edition, Fernsehserie, eine Episode)
 1998: Friends (Fernsehserie, zwei Episoden)
 1999: The Duke
 2000, 2004: The West Wing – Im Zentrum der Macht (The West Wing, Fernsehserie, zwei Episoden)
 2001: Dead Last (Fernsehserie, eine Episode)
 2001: Kate & Leopold
 2007: Desperate Housewives (Fernsehserie, eine Episode)
 2009: The Aristocrat
 2011: The Importance of Being Earnest

Theaterstücke (Auswahl)
Schauspiel
 1962: The Affair
 1962–1964: Beyond the Fringe
 1970: Candida
 1972: There's One in Every Marriage
 1973–1974: Chemin de Fer
 1975–1976: Habeas Corpus
 1978–1979: The Crucifer of Blood
 1980: Camelot
 1983–1985: Noises Off
 1989: Run for Your Wife
 1989: Artist Descending a Staircase
 1990: Lettice and Lovage
 1992: A Little Hotel on the Side
 1993–1994: My Fair Lady
 2005: Absurd Person Singular
 2011: The Importance of Being Earnest

Weblinks

 Paxton Whitehead in der Internet Off-Broadway Database (englisch)

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Theaterregisseur
Brite
Geboren 1937
Gestorben 2023
Mann

Paxton Whitehead


Օրեխովի շրջան (), շրջան Ուկրաինայի Զապորոժիեի մարզում։

Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Օրեխով։

Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1590 կմ²։

Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 47005 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 29,56 մարդ/կմ²։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Ուկրաինայի Պետական վիճակագրական ծառայության կայքը

Զապորոժիեի մարզ
Ուկրաինայի շրջաններ
1923 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ

Օրեխովի շրջան


Tuğ — Azərbaycan Respublikasının Xocavənd rayonunun Tuğ kənd inzibati ərazi dairəsində kənd. 31 oktyabr 1991-ci ildən 9 noyabr 2020-ci ilə kimi Ermənistan Silahlı Qüvvələrinin işğalı altında olmuşdur. Tuğ kəndi 9 noyabr 2020-ci il tarixində Azərbaycan Silahlı Qüvvələri tərəfindən işğaldan azad edilmişdir.

Toponimikası
Tuğ sözü bir sıra müasir türk dillərində və o cümlədən, Azərbaycan dilinin Şuşa və Qubadlı şivələrində bayraq mənasını daşıyır.

Tuğ etnotoponimi Tuq (tuk, tok) məşhur qıpçaq tayfalarından birinin adı ilə bağlıdır. Qafqazda, o cümlədən Gürcüstanda bir çox yaşayış məntəqələrinin adları bu tayfa ilə əlaqədardır. Azərbaycanda üç Tuğ kəndi, Tuğ çayı, Tuğ dağı və Tuğ yurdu əraziləri məlumdur. Şimali Qafqazda da Tuq, Tuk, Tok, Tukdaq, Tukovo və s. kəndlər vardır. Qərbi Azərbaycanda (Ermənistanda) XIX əsrə aid olan xəritələrdə Tuğlu, Tuqun, Tuqut türk kəndlərinin adları öz əksini tapmışdır.

Tarixi
Tuğ kəndinin məlikyeqanovlar, məlikaslanovlar, cahangirlilər, mehdibəylilər, aslanbəylilər, gülməmədlilər, talıbxanlılar, budaqlılar, səlimbəylilər, cəfərlilər, vəliuşağılar və s. adlı tayfa, tirə və nəsilləri vardır. Azərbaycanda və dünyada məşhur olan Azıx mağarası və Tağlar mağarası Tuğ kəndi yaxınlığındadır.

Kəndin adı 1727-ci ildə Osmanlı qaynaqlarında Dizağ nahiyəsinin Haderud kəndi olaraq keçir.

Qarabağ xanlığı dövründə Dizaq mahalının başkəndi Tuğ şenliyi idi. 1727-ci ilə bağlı qaynaqda qeyd olunur ki, Tuğ kəndində 73 qeyri-müsəlman yaşayır. Kəndin 10 dəyirmanı var. Əhali dənli bitkilərdən buğda, arpa, darı əkir və çəltik becərir. Baramaçılıqla da məşğul olanlar var. Tuğ kəndinin gəliri 80.000 ağça idi.

Dizaq mahalını məliklər idarə edirdilər. Məlik mahalın başkəndi Tuğ şenliyində əyləşirdi. Atadan oğula irsi keçən məliklik məhdud səlahiyyətli vəzifə idi. Məliklər öncə bəylərbəyindən, sonra isə Qarabağ xanından asılı idilər. Nadir şah Qırxlı-Avşarın (1736–1747) ağalıq dönəmində bir sürə yarımmüstəqil oldularsa da, Pənahəli xanın təzyiqi nəticəsində yenidən tam asılı vəziyyətə düşdülər.

I Şah Abbas Səfəvinin (1587–1629) hakimiyyəti dönəmində Dizaq mahalının başçısı Məlik Sucum idi. Dizaq mahalını XVIII yüzildən bəri Məlik Yeqan və onun uruğu idarə etmişdi. Dizaq mahalı, onun mərkəzi Tuğ şenliyi Rusiya-İran savaşları dönəmində tapdaq yeri olmuşdu. Varlı, çörəkli olduğundan dolayı həm Qarabağ, həm rus, həm də İran ordusunun düşərgə yerinə çevrilmişdi.

1805-ci ildə İran ordusunun sərkərdələrindən biri Əbülfət xan Tuti Sarıcalı-Cavanşir Şuşaya basqın edib, taxtı atasından almaq istəyi ilə gəlib Bərgüşad mahalında əyləşmişdi. İbrahimxəlil xan da bu yürüşü duyub digər oğulları ilə gəlib, Tuğ kəndində bərə-bəndərgah tutmuşdu. Tarixçi Mir Mehdi Xəzani yazır: "Bu xəbərlərdən Əbülfət xan müstərib olub, sürət ilə Dizaq mahalına əzm eylədi. Məqsədi bu oldu ki, İbrahim xanın və Məhəmmədhəsən ağanın hənuz cəmiyyətləri güc toplamamış gəlib Tuğ kəndində Məhəmmədhəsən ağanı tutub və İbrahim xanı dəxi bidəxil edib, gəlib Şuşa qalasına daxil ola."

Tuğ kəndində iki qoşun arasında baş verən savaşda Əbülfət xan yenilib İrana qaçdı. Atışma zamanı kənd xeyli ziyanlıq görmüşdü.

Bu savaşdan bir müddət sonra İran şahının vəliəhdi Abbas Mirzə Naibəssəltənə çoxsaylı qoşunla Qarabağa daxil oldu. Qarabağ xanının vəliəhdi Məhəmmədhəsən ağa bir dəstə atlı, bir az rus əsgərləri ilə onu qarşılamağa çıxdı. Savaş yeri kimi yenə Tuğ kəndini seçdi. Qaravulun gətirdiyi xəbərə görə İran qoşunu çoxsaylı və müasir silahlarla təchiz olunmuşdu. Xanzadə az miqdar atlı ilə İran qoşunun önündə tablamayacağını bilib Şuşaya çəkildi. Mir Mehdi Xəzani yazır: "Əlqissə, həman günü Məhəmmədhəsən ağa Tuğ kəndindən gəlib, Rusiya qoşunu ilə qalaya varid oldular."

1811-ci ildə Cəfərqulu xan İrana qaçmışdı. Qaçarkən bir çox elləri, obaları və kəndlərin əhalisini özü ilə aparmışdı. Qaradağın hakimi olarkən tez-tez Qarabağa çapqına gəlir, yerdə qalan kənd camaatını da sürüb Arazı adladırdı. Növbəti gəlişlərinin birində Tuğ kəndinin əhalisini də özü ilə aparmaq istəmişdi. Hətta Araz çayının yaxasınadək aparmışdı da. Mir Mehdi Xəzani bu barədə yazır: "Cəfərqulu ağa sonra da qoşun ilə gəlib, Qarabağdan Tuğ kəndini köçürüb Araz kənarına apardı."

Rus sərkərdəsi Pyotr Kotlyarevski Cəfərqulu xana kənd əhalisini Arazdan keçirməyə mane oldu. Kənd əhalisini geriyə qaytardı. Mir Mehdi Xəzani yazır: "Tuğ kəndinin xalqını ki, Araz kənarında idilər, hənuz o taya getməmişdilər, köçürüb geri yenə özlərinə gətirdi…"

Tuğ kəndində olan bir neçə evi İrandan Qasım bəy Sarıcalı-Cavanşir (Zakir) gətirmişdi. Qasım bəy Zakir 1828-ci il 24 aprel tarixli, müsəlman əyalətlərinin hərbi rəisi general-mayor İvan Abxazovun adına yazdığı diləkçədə deyirdi: "…1827-ci ildə Abbas Mirzənin qoşunları məğlubiyyətə uğradıqdan sonra, Mehdiqulu xanın yanına gedərək bir gecə onun yanında oldum, onunla söhbətdən sonra Araz çayının o tayında, on iki ağaclıq məsafədə olan Soraqlı camaatından 500-ə yaxın evi Arazın bu tayına köçürüb Tuğ kəndində yerləşdirdim…"

Xaçın mahalı istisna olmaqla, Qarabağdakı digər məliklər və onların mənsub olduqları nəsillər əslən Qarabağdan deyildilər və bu diyara başqa yerlərdən gəlmə idilər. Özü də erməni deyil, keçmiş alban nəsillərinin nümayəndələri idilər. Buna görə də erməni millətçilərinin Azərbaycana qarşı ərazi iddialarına "haqq" qazandırmaq üçün həmin məliklərə "erməni dövlətçiliyinin" davamı kimi baxmaları kökündən yanlışdır, daha doğrusu, elmi saxtakarlıqdır. Digər tərəfdən, gəlmə məliklər Qarabağda mahal başçılığını ələ keçirdikdən sonra kiçicik də olsa, heç bir dövlət birləşməsi yarada bilməmişdilər. Onlar bir-birindən təcrid olunmuş, çox zaman isə bir-birilə çəkişən mahal başçıları səviyyəsindən yuxarı qalxa bilməmişdilər. Bundan başqa, yuxarıdakı cədvəldən göründüyü kimi Xaçın istisna edilməklə XVII yüzildən əvvəlki dövrdə onların Qarabağda kökü yoxdur. "Məliklər Qarabağda feodal dağınıqlığının güclənməsini istəyən qüvvələri təmsil edirdilər".

Məliklərin separatçı-mərkəzdənqaçma fəaliyyəti xanlıqda və bütün ölkədə gedən mərkəzləşdirmə işinə mane olurdu. Onların yadelli qüvvələrin Qarabağa hücumunun həyata keçirilməsində iştirak etmələri Qarabağ xanlığının müstəqilliyinə ağır zərbə vururdu. Buna görə də məlikliklərin separatçılıq meyillərini aradan qaldırmaq üçün görülən tədbirlər etnik konflikt olmayıb, Qarabağ xanlığının müstəqilliyinə yönəlmiş qəsdlərə qarşı mübarizə idi. Xəmsə məliklərindən Pənah xanın hakimiyyətini birinci olaraq tanıyan Məlik Şahnəzər oldu. Bu, İbrahimxəlil ağanın Məlik Şahnəzərin qızı Hürzatla evlənməsi ilə nizama salındı. Xaçın məliyi Ulubab Ballıqayada məğlub edildikdən sonra Pənah xanın hakimiyyətini tanıdı. Dizaq, Çiləbörd, Talış məliklərinin düşmənçilik siyasəti isə bir neçə il sürdü.

Əhməd bəy Cavanşir yazır: "Qonşu vilayətlərdən toplanmış xəzinə pullarını saxlayan Tuğ və ya Dizaq məliyi Yeqan öz oğulları və qohumları ilə birlikdə kəskin müqavimət göstərdikdən sonra onların bir hissəsi qırılmış, bir hissəsi isə islam dinini qəbul etmişdi… Çiləbörd məliyi Allahqulu Sultan əvvəlcə onun təbəəliyini qəbul etmiş, lakin sonralar xəyanətdə ittiham edilərək Pənah xanın əmri ilə öldürülmüşdü. Onun qardaşı Məlik Hətəm Talışın beşinci məliyi Məlik Usubla ittifaq bağlayıb uzun müddət öz obalarını Pənah xan dəstələrinin hücumlarından müdafiə etmiş, lakin Ağdərə kəndində məğlub olduqdan sonra Tərtər çayının yuxarılarında yerləşən alınmaz Cermux qalasına çəkilmişdi. Bir ilə qədər qalada qaldıqdan sonra nəhayət, öz ailəsi ilə birlikdə qürbət ellərdə nicat axtarmalı olmuşdu, lakin bununla öz siyasi fəaliyyətlərini bitirmədi. Belə ki, sonralar onun həm özü və həm də övladları (birincinin oğlu Məlik Məcnun) daim Qarabağa hücumlar edirdilər…". Pənah xan Sarıcalı-Cavanşirin məlikləri tabe etmək yolunda qazandığı uğurları onun oğlu İbrahim xan davam etdirdi. Qarabağ məliklərindən dizaqlı Yesay, çiləbördlü Məcnun və gülüstanlı Bəyləryan İbrahim xana tabe olmaqdan imtina etdilər. Vərəndəli Məlik Şahnəzər və xaçınlı Mirzə xan isə İbrahim xanın hakimiyyətini qəbul edərək onun yaratdığı vətənsevər qüvvələr birliyinə qoşuldular.

Müttəfiqlər 1781-ci ildə Tuğ qalasını mühasirəyə aldılar. Məlik Yesay təslim oldu, burada hakimiyyət Məlik Bahtama keçdi, lakin tezliklə o da dönük çıxdı.

Rusiya işğalı
İbrahim xanla separatçı məliklər arasındakı mübarizəyə 1783-cü ildən Rusiya dövləti də qarışmağa başladı. Cənubi Qafqazı işğal etməyə çalışan Rusiya burada – Azərbaycan ərazisində həmin məliklərin köməyi ilə "xristian dövləti", daha doğrusu, özünə dayaq yaratmağa çalışırdı. Bu zaman İbrahim xan özünün yüksək diplomatik bacarığı sayəsində düşmənçilik edən məlikləri Şuşaya toplaya bildi. Sənədlər əsasında onların Qarabağ xanlığına xəyanət etdiyini sübuta yetirərək onları həbsə aldırdı. Məlik Məcnun və Abov Şuşa həbsxanasına salındı, Məlik Bahtam isə günahlarına görə Ərdəbil xanına verildi. Məliklərin müttəfiqi Gəncəsər monastırının katolikosu İohannes qardaşı ilə birlikdə tutulub cəzalandırıldı, lakin Şuşa həbsxanasındakı məliklər qaça bildilər. Onlar Tiflisə gələrək burada Qarabağ xanlığına qarşı hazırlanmış qəsdi gürcü çarı II İrakli (1744–1798) və rus polkovniki Burnaşovun köməyilə yerinə yetirməyə girişdilər. Qarabağ xanlığına qarşı "xaç yürüşü"nə başlayan düşmənlər Gəncəyə yaxınlaşdılar, lakin 1787–1791-ci illər Rusiya-Türkiyə müharibəsinin başlanması nəticəsində bu "xaç yürüşü" baş tutmadı. İbrahim xan müstəqil Qarabağ xanlığının bütövlüyünü qoruyub saxlaya bildi. 1795-ci ilin yayında İranda hakimiyyəti ələ alan Ağa Məhəmməd Qacar (1742–1797) Qarabağ xanlığına hücum etdi. Şuşanın 33 günlük mühasirəsi uğursuz oldu. Şuşadan sonra o, Tiflis üzərinə yeridi. V. Zubovun komandanlıq etdiyi rus qoşunlarının hücumu ilə Ağa Məhəmməd Qacar geri çəkildi. Rus çariçası II Yekaterinanın (1764–1796) ölümü ilə V. Zubov da Azərbaycandan geri çağırıldı. 1797-ci ildə Ağa Məhəmməd Qacar yenidən Qarabağa hücum etdi, Şuşanı tutdu, lakin burada öldürüldü. XVIII yüzilin sonları – XIX yüzilin başlanğıcında Rusiyanın Cənubi Qafqazda, o cümlədən Azərbaycanda işğalçılıq fəaliyyəti gücləndi, 1801-ci ildə Gürcüstan imperiyaya birləşdirildi, Azərbaycanın Car-Balakən camaatlığı (1803) və Gəncə xanlığı (1804) işğal olundu. İbrahim xan belə bir vəziyyətdə Rusiya qoşunlarının komandanı P. D. Sisianovla (1802–1806) Kürəkçayda müqavilə bağladı. Kürəkçay müqaviləsinə əsasən, Qarabağ xanlığı məhz müsəlman – Azərbaycan torpağı kimi Rusiyaya ilhaq olundu. Tarixi reallığı əks etdirən Kürəkçay müqaviləsi, eyni zamanda, Qarabağın, o cümlədən bu diyarın dağlıq hissəsinin Azərbaycan xalqına məxsus olduğunu sübut edən ən mötəbər sənəddir.

Müasir tarixi
İmperialist qüvvələrin öz aralarında apardığı İkinci Dünya müharibəsinə Azərbaycan xalqı da öz istəyinin əleyhinə qoşuldu. Tuğ kəndinin əhalisi də bu müharibədə böyük itkilər verdi. Kəndin əhalisindən 600 nəfəri bu müharibəyə yığılaraq aparıldı, onların 400 nəfərinə geri qayıtmaq nəsib olmadı. Qarabağ müharibəsinin lap erkən dövrlərində, hələ Sovet hakimiyyətinin mövcud olduğu dövrdə, 1991-ci il oktyabrın 30-da kənd erməni hərbi birləşmələri tərəfindən işğal olundu. Kəndin əhalisi buradan qovuldu, onların çoxusu Beyləqan rayonu ərazisindəki çadır şəhərciklərində məskunlaşdı.

Tarixi abidələri
Tuğ kəndində aşağıdakı daşınmaz tarix və mədəniyyət abidələri qeydə alınmışdır:

Coğrafiyası və iqlimi
Tuğ kəndi Xocəvənd rayonunun mərkəzindən 53 kilometr cənub-qərbdə, Yuxarı Qarabağın cənub qərbində, Qarabağ silsiləsinin ətəyində, dəniz səviyyəsindən 1400–1500 m yüksəklikdə yerləşir.

Əhalisi

Əhalisinin sayı 2000 nəfərdir.

Tanınmış şəxsləri
 Məlik Yeqan
 Niyaz Cahangirov
 Bağdad bəy Məlik-Yeqanlı
 Məlik Aslan Məlik-Yeqanlı
 Xudadad bəy Məlik-Aslanov
 Zülqədər Cahangirov
 Fərhad bəy Məlik-Aslanov
 Abdulla bəy Məlik-Aslanov
 Aydın Cəfərov
 Tural ibrahimov
 Cavad bəy Məlik-Yeqanov
 Əbülfət Mədətoğlu

İqtisadiyyatı
Əhalisi əsasən üzümçülük, taxılçılıq, heyvandarlıq, tərəvəzçilik, bağçılıq və baramaçılıqla məşğul olurdu.

Mədəniyyəti
Kənddə mədəniyyət evi, kitabxana fəaliyyət göstərirdi.

Təhsil
Kənddə 125 yaşı olan orta məktəb vardı.

1883-cü ildə Sadıq bəy və Mehdi bəy Məlikaslanovlar Tuğ və Qubadlı məktəbinin kasıb şagirdlərinə tədris və maddi vəsaitlə kömək göstərərək, bütünlüklə Azərbaycanda maarifin inkişafına təkan verən və o dövr üçün müasir hesab edilən rus-Avropa tipli Tuğ məktəbi yaratmışdılar.

1885-ci il Zemstvo məktəbi açılmışdır.

Bu kəndin adı və tarixi çox qədimlərə gedib çıxır. Müxtəlif dövrlərdə ölkəmizin ictimai-siyasi həyatında əhəmiyyətli rolu olan bu kəndin – Tuğun tanınmış ziyalılarından, onun qürur və iftixar hissi doğuran tarixindən söhbət açacağıq. Azərbaycan Milli İstiqlal hərəkatı tarixində ictimai siyasi xadim kimi tanınan, xalqımızın əsrlər boyu yetirdiyi böyük şəxsiyyətlərdən biri olan Cavad bəy Rza bəy oğlu Məlikyeqanov 1883-cü ildə Tuğ kəndində anadan olmuş, ilk təhsilini Tuğ məktəbində aldıqdan sonra Şuşa realnı məktəbində davam etdirmişdir. O, 1903-cü ildə Bakıya gələrək neft mədənlərində işə düzəlmişdir.

Cavad bəy Məlikyeqanovun dünyaya gəldiyi Tuğ kəndi Azərbaycan tarixində əhəmiyyətli rol oynamaqla yanaşı, onun tarixi çox qədim dövrlərə gedib çıxır. "Tuğ" sözünün bir necə mənası var: birində "zirvə", o birində "bayraq". Qarabağın ən qədim tarixə və mədəniyyətə sahib kəndlərindən biri olan Tuğun adı Azərbaycan tarixinə dair V-VIII-ci əsrlərin mənbələrində xatırlanır. Tarixi bilinməyən Ki-Tış qalası və digər abidələri ilə Tuğ, Azıx mağarasına aid milli-mənəvi dayaqlarımızı möhkəmləndirən, tamamlayan, təsdiqləyən kəndlərimizdən biridir. O, bir çox ziyalılarımız kimi Cavad bəyin də taleyində çox mühüm rol oynamışdır.

125 il əvvəl tarix yazmağı, yaratmağı xoşlayan bu kəndin, eləcə də bütün Azərbaycanın həyatında çox mühüm, qeyri-adi bir hadisə baş verdi – rus-Avropa tipli yeni bir məktəbin əsası qoyuldu. O vaxt Qarabağda maarifpərvər əməlləri ilə böyük hörmət qazanmış Sadıq bəy və Mehdi bəy Məlikaslanovların yaxından köməyi, çar hökumətinin icazəsi ilə təşkil olunan bu məktəbə dövrün tanınmış ziyalılarından biri olan Mir Mehdi Xəzani (1811–1893) rəhbərlik edirdi. Onun ölümündən sonra – 1894–1922-ci illərdə məktəbə Məhəmməd bəy Məlikyeqanov, 1922–1934-cü illərdə Mustafa Cahangirov rəhbərlik edib.

Bu məktəbin yetirmələri olan neçə-neçə tanınmış ziyalı tariximizin müxtəlif dövrlərində nəinki Qarabağda, bütün Azərbaycanda ad-san sahibi idi. AXC hökumətinin iki üzvü – poçt, rabitə və dəmiryolu naziri Xudadat bəy Məlikaslanov və Bakı-Lənkəran qubernatoru, haqqında söhbət açdığımız Cavad bəy Məlikyeqanov məhz bu məktəbin yetirmələri idi. Bu kənddən "Hacı Qara" əsərində Mirzə Fətəli Axundov yazıb, "1905-ci ildə" pyesində Cəfər Cabbarlı söhbət açıb. Vaxtilə Qarabağın bu hissəsində böyük Üzeyir bəy dərs deyib -Vətən, millət, qəhrəmanlıq dərsi. O dərslərdən ruhlanan neçə-neçə elm-mədəniyyət xadimi, siyasət adamı, ən başlıcası, hünərvər müəllimlər ordusu yaranıb…

Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti dövründə Cavad bəy parlamentin üzvü, Zaqafqaziya Seymində müsəlman fraksiyasının daimi nümayəndəsi idi.

1919-cu ildə Lənkəran qəzasında hakimiyyət general Denikinin tərəfdarlarından biri olan polkovnik İlyaşeviçin əlinə kecmişdi. O, Azərbaycan hökumətini tanımaq belə istəmirdi. General-mayor Səlim bəy və Cavad bəyin rəhbərliyi ilə ora göndərilən Azərbaycan Ordusunun hissələri qiyamçıları məğlub edərək Lənkəran qəzasında Azərbaycan hakimiyyətini bərpa etdilər.

1919–1920-ci illərdə Cavad bəy Lənkəran və Muğan qəzasının qubernatoru, Bakı şəhər polis idarəsinin rəisi olmuşdur.

Cavad bəy Məlikyeqanov Azərbaycanda ilk fəhlə həmkarlar təşkilatının yaradıcısı olmuş, Cümhuriyyət dövründə sənayedə aparılan islahat işlərinə başçılıq etmişdir.

Sovet hakimiyyəti illərində – 1920-ci illərdən başlayaraq Cavad bəy 7 dəfə həbs edilmiş, sonuncu dəfə isə həbs edilərək uzaq Kareliyaya sürgün edilmişdir.

Ömrünün 20 ildən çoxunu həbsxanalarda və QULAQ düşərgələrində keçirən Cavad bəy 1942-ci il mayın 18-də dünyasını dəyişmişdir. Ölümündən 17 il sonra – 1959-cu ildə Kareliya Muxtar Respublikası Ali Məhkəməsinin hökmü ilə ona bəraət verilmişdir.

Cavad bəyin həyat yoldaşı Məryəm xanım Bayraməlibəyova (1898–1987) Azərbaycanda maarifçiliyin əsasını qoyanlardan biri idi. O, ilk təhsilini Bakıda rus-müsəlman məktəbində almış, daha sonra müqəddəs Nina qız məktəbini qızıl medalla bitirərək pedaqoji fəaliyyətə başlamışdır. 1918–1920-ci illərdə Bakıda və Lənkəranda qız məktəblərinin açılmasında onun müstəsna xidmətləri olmuşdur. 1921–1937-ci illərdə Məryəm xanım Bakı Sənaye Texnikumunda və Tibbi-Pedaqoji Texnikumda fəaliyyət göstərmişdir.

Sonralar Məryəm xanım Moskvada ali təhsil alaraq hüquqşünas olmuşdur. 1925-ci ildə I Ümumittifaq müəllimlər qurultayında N. K. Krupskaya ona SSRİ Maarif Komissarlığında yüksək vəzifə təklif etmiş, lakin Məryəm xanım Azərbaycandan ayrılmaq istəməmişdi. 1937-ci ildə Məryəm xanım keçmiş müsavat funksionerinin həyat yoldaşı kimi həbs edilərək Arxangelskə, sonra isə Qazaxıstana sürgün edilmişdir. O, 1948-ci ildə "islah olunaraq" Bakıya qayıtmış, yalnız 1956-cı ildə bəraət ala bilmişdir.

Bu kəndin ad-san qazanmış oğullarından biri də Xudadat bəy Ağabəy oğlu Məlikaslanovdur (1879–1935). Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin banilərindən biri olan Xudadat bəy Azərbaycanın məşhur ictimai-siyasi xadimlərindəndir. O, 1905-ci ildə Qarabağda erməni təcavüzünə, qırğınına qarşı fəal mübarizə aparan Ağa bəyin oğludur.

Xudadat bəy ilk təhsilini Şuşa realnı məktəbində almış, sonra isə məşhur milyonçu və xeyriyyəçi Hacı Zeynalabdin Tağıyevin köməyi ilə Rusiya imperiyasının paytaxtı Sankt-Peterburqda Dəmiryol İnstitutuna daxil olaraq təhsilini davam etdirmişdir.

1904-cü ildə Xudadat bəy institutu əla qiymətlərlə bitirərək Voloqda-Peterburq dəmiryolunun inşasında mühəndis kimi çalışmağa başlamışdır. 1905-ci ildə Xudadat bəy Tiflis şəhərinə Zaqafqaziya Dəmiryolu İdarəsinə məsul işə göndərilir. Məhz həmin dövrdə onun rəhbərliyi altında Qafqazda mühüm dəmiryolları inşa edilib istifadəyə verilir.

1917-ci ilin mart ayında müvəqqəti hökumət Xudadat bəy Məlikaslanovu Zaqafqaziya Dəmiryolu İdarəsinin rəisi təyin edir. 1917-ci ilin noyabrında bu idarə Zaqafqaziya Dəmiryolu Komissarlığına çevrilir və Xudadat bəy komissar vəzifəsini icra edir. 1916-cı ildə komissarlıq Zaqafqaziya Federativ Respublikasının nazirliyinə çevrilir və Xudadat bəy dəmiryol naziri olur.

1918-ci ilin mayında Azərbaycan Zaqafqaziya Seymindən çıxaraq öz müstəqilliyini elan edir və Xudadat bəy Məlikaslanov müstəqil Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin parlament üzvü olmaqla yanaşı, dəmiryol, poçt və teleqraf naziri olur.

Bilik və bacarığı nəzərə alınaraq sovet hakimiyyətinin ilk illərində ona toxunmamışlar. O, Tikinti, Nəqliyyat və Rabitə Komitəsinin sədri işləmiş, dəfələrlə Azərbaycanın ali seçkili orqanlarında rəhbər vəzifələrə seçilmişdir.

Azərbaycanın ilk texnika elmləri doktoru – professorlarından biridir, 3 monoqrafiya və 70-dən çox məqalənin müəllifidir.

Sonrakı illərdə Xudadat bəy ömrünün sonunadək ali məktəblərdə pedaqoji fəaliyyətlə məşğul olmuş, Politexnik İnstitutunda inşaat fakültəsinin dekanı vəzifəsində çalışmışdır. Onun təşəbbüsü ilə Bakıda Dəmiryol Texnikumu açılmış, metropoliten yaradılmasının ideya müəlliflərindən biri də Xudadat bəy olmuşdur.

30-cu illərin əvvəllərində SSRİ-də ilk repressiyalar dalğası başlayanda Xudadat bəy keçmiş müsavatçı kimi 1930-cu ildə həbs olunmuş və 1933-cü ildə həbsdən azad edilsə də, 1934-cü ilin avqustunda yenidən həbs edilmişdir.

Xudadat bəy Ağa bəy oğlu Məlikaslanov 1935-ci ilin iyun ayında vəfat etmiş, 1959-cu ildə ona bəraət verilmişdir.

Azərbaycan Sovet Ensiklopediyasını vərəqləyərkən bu "xəsis" məlumatların arxasında qalan insan taleləri, qırılmış ümidlər, yarımçıq arzular göz önundə canlanır.

Qarabağa, xüsusən onun dağlıq hissəsinin inkişafına, orada yaşayan azərbaycanlı əhalinin problemlərinə sabiq prezident Heydər Əliyev həmişə diqqət yetirib. Ümumiyyətlə, istər Dövlət Təhlükəsizlik Komitəsinin sədri, istərsə Azərbaycan Kommunist Partiyası MK-nın birinci katibi olduğu bütün dövrlərdə o, erməni millətçiliyinə qarşı amansız mübarizə aparıb. Bu mənada, 1968-ci ildə Xankəndidə azərbaycanlılara qarşı baş verən vəhşiliklər zamanı göstərdiyi qətiyyəti hadisə iştirakçıları indi də yaxşı xatırlayırlar.

1988-ci ildə Qarabağda başlayan məlum hadisələrdən sonra kənd sakinləri kimi Tuğ məktəbi də öz qaçqın ömrünü yaşamağa başladı. İşğala qədər Tuğ məktəbində 420 şagird təhsil alır, 55 müəllim, 24 texniki işçi çalışırdısa, indi onların sayında xeyli fərq var. Beyləqanda salınan "Yeni Tuğ" qəsəbə məktəbində hazıda 105 şagirdin təlim-tərbiyəsi ilə 21 müəllim məşğul olur. Müəllim və şagirdlərin böyük bir hissəsi fəaliyyətini müxtəlif məktəblərdə davam etdirirlər. Şərait dəyişsə də, problemlər çoxalsa da, məktəb əvvəlki ənənələri qoruyub saxlamağa çalışır.

Din
Kənddə dini ibadət yeri və ya dini icma qeydə alınmamışdır.

Səhiyyə
Kənddə xəstəxana mövcud idi.

İstinadlar

Ədəbiyyat
 Ənvər Çingizoğlu. Tuğ, "Soy" dərgisi, 12 (32), Bakı. 2009.

Xarici keçidlər

 Bəşəriyyətin beşiyi, 135 yaşlı məktəb, Kremlə göndərilən şərablar — REPORTAJ
 Oğurlanan sümüklər, bir gecədə 200 məktub, torpağına sahib çıxan əsgər — TUĞDAN REPORTAJ
 Növbəti erməni hiyləsi: Alban məbədinə saxta məzar daşları gətirilib

Xocavənd rayonunun kəndləri

Tuğ


An Mestosoma mediatum in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Filippo Silvestri hadton 1897. An Mestosoma mediatum in nahilalakip ha genus nga Mestosoma, ngan familia nga Paradoxosomatidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mestosoma

Mestosoma mediatum


リディック・ボウ(Riddick Lamont "Big Daddy" Bowe、1967年8月10日 - )は、アメリカ合衆国の男性プロボクサー。元WBA・WBC・IBF統一世界ヘビー級王者。元WBO世界ヘビー級王者。ニューヨーク州ニューヨーク市ブルックリン出身。1988年ソウルオリンピックボクシング競技スーパーヘビー級銀メダリスト。

来歴
13人兄弟の12番目として生まれる。マイク・タイソンと同じ小学校に通っていた。

1988年、ソウルオリンピックのボクシング・スーパーヘビー級に出場し、決勝でレノックス・ルイスに敗戦して銀メダルを獲得した。アマチュア戦績は104勝18敗。

1989年3月6日、トレーナーにエディ・ファッチを迎え、プロデビュー。2回TKO勝ち。

1992年11月13日、世界初挑戦。WBA・WBC・IBF統一世界ヘビー級王者イベンダー・ホリフィールドに挑み、12回判定勝ち。32戦目にして無敗の世界王者に輝く。その後、WBCから指名試合としてソウル五輪の決勝で敗れたレノックス・ルイスとの対戦を義務付けられたが、それを拒否。記者会見を開きWBCのチャンピオンベルトをゴミ箱に捨てる有名なパフォーマンスを行った。これを受け、WBCは12月14日付でボウから王座を剥奪しルイスを新王者に認定した。その後、ボウはWBA・IBF王者として2度の防衛に成功。

1993年11月6日、3度目の防衛戦でイベンダー・ホリフィールドと再戦し、12回判定負け。前王者ホリフィールドに雪辱を許し、世界王座から陥落。

1995年3月10日、世界再挑戦。WBO世界ヘビー級王者ハービー・ハイドに挑み、6回KO勝ち。1年4ヵ月ぶりの世界王座返り咲きを果たした。1度防衛後、王座を返上。

1995年11月4日、イベンダー・ホリフィールドと通算3度目の対戦をノンタイトル12回戦で行い、8回TKO勝ち。

1996年7月11日、アンドリュー・ゴロタと対戦。ゴロタが反則のローブローを再三繰り返しレフェリーから2度に渡って減点されるも、ゴロタはローブローをやめず7回に再びローブローを受けたボウが悶絶してリング上に倒れると、レフェリーはゴロタに失格負けを宣告した。ボウが悶絶して倒れたのと同時に両陣営がリング内になだれ込んで大乱闘となり、この大乱闘の際に、ゴロタはボウ陣営のボディーガードからトランシーバーで殴られ、頭部に11針縫う怪我を負い、ゴロタのトレーナーである74歳のルー・デュバも殴られて倒れ担架でリングから運ばれた。また、乱闘は観客席にも広がって、HBOのテレビ実況席が破壊されるなど暴動状態となり、最終的に10人が逮捕され、8人の警官が負傷、9人の観客が病院に運ばれた。

当初はレノックス・ルイスと1996年の秋に対戦することで合意しておりゴロタ戦はその調整試合として組まれた試合で、スポーツブックメーカーの賭け率でも1対12とボウの圧倒的有利とされていた試合であったが、ボウは前戦のホリフィールド戦よりも12ポンド重いトレーニング不足が明らかな体で試合に臨み、ゴロタの反則により失格勝ちにはなったものの、試合終了時点のジャッジの判定で66-67 、65-67、65-67と、 ジャッジ3者共にゴロタのリードと判定しており、この不甲斐ない試合内容の結果、レノックス・ルイス戦が消滅した。また、真剣にトレーニングを行わないボウに激怒したトレーナーのエディ・ファッチがゴロタとの再戦前にトレーナーを辞めた。

1996年12月14日、アンドリュー・ゴロタとダイレクトリマッチで再戦。しかし再びゴロタはボウから2度ダウンを奪うなど優勢に試合を進めながらも、頭突きとローブローで2度に渡って減点されるなど反則を繰り返し、9回にローブローを受けたボウが悶絶してリング上に倒れると、レフェリーはゴロタに失格負けを宣告した。ジャッジの判定も前戦と同じく72-74、73-75、71-75と、試合終了時点で3者共にゴロタのリードと判定していた。

現役引退
ゴロタとの試合後、29歳でボクシングからの現役引退を発表し、アメリカ海兵隊予備役へ入隊することを決めた。

1997年2月10日にアメリカ海兵隊予備役に入隊するも、新兵キャンプで3日間の激しい体力訓練を受けると、わずか10日後の2月21日に除隊した。

海兵隊を除隊した3ヵ月後に姉妹を殴ったとして提訴される。

1997年4月に妻のジョディを気絶させるほど殴り逮捕される。末の息子が、ジョディが死んだと勘違いするほど壮絶な暴力だったという。その後、家族愛をアピールしたり、電話で「君に車を買ってあげた」と伝えたりするなど家族との関係を回復させるために奔走するも失敗に終わった。

1997年8月、復縁に失敗したボウは、家族が住むノースカロライナ州まで車を走らせ、3人の子供をバスの停留所で待ち伏せしたうえで誘拐。さらに、ジョディが住む家に押しかけ、車の中に用意してあったナイフや手錠、催涙スプレーなどの武器をちらつかせて脅し車に乗らせた。自宅のあるバージニア州に行くまで間に、ジョディはトイレに行きたいと嘆願してレストランに駆け込んで助けを求め警察へ通報したことから事件が発覚。ボウは誘拐容疑で逮捕された。逮捕されたボウは、テリという女性と再婚し、ニューヨーク郊外のメリーランドに引っ越した。結婚後は2人子供をもうけた。

1998年2月、別居中の妻ジュディと5人の子供を誘拐したとして有罪判決。ボウの弁護士はパンチドランカーの影響があったとして減刑を請求、証拠としてアンドリュー・ゴロタ戦の前後に撮られたインタビュー映像を提出した。この請求が認められ一旦は懲役30日へ減刑されたが、その後、判決が覆り、ボウは17ヶ月間刑務所で服役した。

2001年2月、自宅の私道において妻のテリに対して暴力を振るった容疑で逮捕される。この容疑に対しボウは、離婚訴訟を有利に進めるためにテリが行った自作自演だと主張した。しかし、裁判所の命令で、ボウは家族との接触を禁じられた。その後、自宅にあった60万ドル相当の毛皮が、ボウの従兄弟とその彼女に盗まれるという事件に巻き込まれた。

2003年3月8日に誘拐罪で服役する直前に妻のテリを含む数人に暴行を働き、第2級暴行罪で起訴された。

2005年、破産を宣言。

現役復帰
紆余曲折を経て、約8年ぶりにボクシングに復帰、2004年9月25日、マーカス・ロードを2回TKOに降す。2005年4月7日には復帰2戦目を行い、ビリー・ザンブランを10回判定に降したが、この試合を最後に2度目の引退。

その後、2008年12月13日に3年8か月ぶりの復帰戦をドイツで行い、8回判定勝ちを収めた。

2013年6月14日、タイのパッタヤーでムエタイの試合を行いローキックで2回TKO負けを喫した。

2013年、イギリスのプロレス団体プレストン・シティ・レスリングでプロレスデビューすることが発表されるが、契約トラブルから取りやめとなった。

2021年6月30日、セレブリティ・ボクシングと契約して復帰戦を行うことを発表した。その後に、元NBA選手のラマー・オドムと同年10月2日にマイアミで対戦することが発表されるも、ボウと同じように高齢のイベンダー・ホリフィールドがKO負けしたのを見た主催者が安全面を考慮して試合を中止した

獲得タイトル
アマチュア
AIBA世界ジュニア選手権ライトヘビー級優勝(1985年)
ソウル五輪ボクシング競技スーパーヘビー級準優勝
プロ
WBCアメリカ大陸ヘビー級王座
WBA世界ヘビー級王座
WBC世界ヘビー級王座
IBF世界ヘビー級王座
WBO世界ヘビー級王座

脚注

出典
 Robert Mladinich「海外読物 リディック・ボウの悲惨な近況」『ワールド・ボクシング5月号』、第22巻第5号 通巻253号、株式会社日本スポーツ出版社、平成15年(2003年)5月15日発行、100-101頁。

関連項目
 男子ボクサー一覧
 オリンピックのボクシング競技・メダリスト一覧
 世界ボクシング協会(WBA)世界王者一覧
 世界ボクシング評議会(WBC)世界王者一覧
 国際ボクシング連盟(IBF)世界王者一覧
 世界ボクシング機構(WBO)世界王者一覧
 統一世界王者

外部リンク
 リディック・ボウ公式サイト

アメリカ合衆国の男子ボクサー
アフリカ系アメリカ人のボクサー
オリンピックボクシングアメリカ合衆国代表選手
アメリカ合衆国のオリンピック銀メダリスト
ボクシングのオリンピックメダリスト
ヘビー級世界王者
世界ボクシング協会世界王者
世界ボクシング評議会世界王者
国際ボクシング連盟世界王者
世界ボクシング機構世界王者
国際ボクシング名誉の殿堂博物館
ブルックリン出身の人物
1967年生
存命人物

リディック・ボウ


An Uca crenulata in uska species han Malacostraca nga syahan ginhulagway ni William Neale Lockington hadton 1877. An Uca crenulata in nahilalakip ha genus nga Uca, ngan familia nga Ocypodidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Uca

Uca crenulata


Coemgenus Sussman (vulgo Kevin Sussman), die 4 Decembris 1970 natus Novo Eboraco, actor est, notus personis suis ut Stuart Bloom serie televisifica The Big Bang Theory ("Theoria Fragor Maximus"), et Walter serie televisifica Ugly Betty ("Elisabetha Turpis").

Nexus externi

Actores Civitatum Foederatarum
Nati 1970
Homines vivi
Actores e The Big Bang Theory

Coemgenus Sussman


Կոմս Իլլարիոն Իվանովիչ Վորոնցով-Դաշկով (, ), ռուս պետական գործիչ, գեներալ-լեյտենանտ, կոմս։

1859-1862 թվականներին մասնակցել է Կովկասյան պատերազմներին, 1865-1867 թվականներին՝ Թուրքեստանում մղվող կռիվներին, 1877- 1878 թթ.-ի ռուս-թուրքական պատերազմին։ 1905-1915 թվականներին եղել է Կովկասի փոխարքա։ Սիրաշահել է տեղական, մասնավորապես հայ բուրժուազիային, նպաստել երկրամասում մի շարք տնտեսական բարեփոխումների իրականացմանը։

Վորոնցով-Դաշկովի պնդմամբ Նիկոլայ II-ը 1905 թվականի օգոստոսի 1-ին ստորագրել է հրամանագիր 1903 թվականին բռնագրավված հայկական եկեղեցական ունեցվածքը վերադարձնելու և հայկական դպրոցները վերաբացելու մասին։ Վորոնցով-Դաշկովի միջնորդությամբ Ռուսաստանի կառավարությունը ստանձնել է Թուրքիայում հայկական բարենորոգումների անցկացման նախաձեռնությունը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբին բանակցել է Հայ ազգային բյուրոյի հետ և ձեռնամուխ եղել հայկական կամավորական գնդերի կազմակերպմանը (ռուսական բանակի կազմում)՝ Թուրքիայի դեմ պատերազմելու համար։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Վորոնցովների ընտանիքի առցանց թանգարան

Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքում ծնվածներ
Ռուս պետական գործիչներ
Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ
Ռուս քաղաքական գործիչներ
Ռուսական կայսրության քաղաքական գործիչներ

Իլլարիոն Վորոնցով-Դաշկով


Lordi yew bandoyê hard-rokê Finio ke serra 1992yıne de terefê vengbazê serêniê bandoy, kılamnuştoğ u kostimograf Mr. Lordi ameyo sazkerdene. No bando konseranê xo de ebe pıragırewtena maskê cınawıran u gurênayena pirotekniki şınasiyeno.

Lordi  serra 2006ine de ebe mısabeqey deyranê Ewrovizyoni karekerdene ra tarix nusnayo. Ebe 292 rekorpuanan bi bandoyê Finio ke tewr sıfte no mısabeqe kare kerd.

Ezayê Lordi
 Mr. Lordi
 Amen
 Hiisi
 Hella
 Mana

Albumê cı
 Napalm Market (1993)
 Bend Over and Pray the Lord (1997)
 Get Heavy ("Gıran bıgê", 2002)
 The Monsterican Dream ("Hewno cınawırwari", 2004)
 The Arockalypse (2006)
 Deadache ("Decê merdi" , 2008)
 Babez for Breakfast ("Ara rê veyvıki", 2010)
 To Beast or Not To Beast (2013)
 Scare Force One (2014)
 Monstereophonic – Theaterror vs. Demonarchy (2016)
 Sexorcism (2018)
 Killection (2020)
 Lordiversity (2021)

Lordi

Lordi


Ján Hrk (* 8. júl 1923, Ľuboreč – † 4. jún 1991, Bratislava) bol slovenský hudobný skladateľ, rozhlasový pracovník, televízny pracovník.

Životopis
Študoval na Učiteľskom ústave v Banskej Bystrici (1939-1943), hral na organe. Hudobný skladateľ, pracovník Čs. rozhlasu a Čs. televízie v Bratislave. Autor pochodových piesní, oratória a i., upravovateľ ľudových piesní pre zbory.

Literatúra
 Kto bol kto v histórii Banskej Bystrice 12552000

Externé odkazy

Slovenskí hudobní skladatelia
Pracovníci Slovenského rozhlasu
Osobnosti z Ľuborča

Ján Hrk


An Acrochordum in uska genus han Diplopoda. An Acrochordum in nahilalakip ha familia nga Trachygonidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Acrochordum

Acrochordum


Big Fun était un boys band britannique (1989 - 1994) fondé par Phil Creswick, Mark Gillespie et Jason John et produit premièrement par Marshall Jefferson puis par Stock, Aitken & Waterman.

Discographie

Albums
 1990 : A Pocketful Of Dreams (#7 UK)

Singles
 1989 : Blame It On The Boogie (#4 UK)
 1989 : Can't Shake The Feeling (#8 UK)
 1989 : I Feel The Earth Move
 1989 : Living For Your Love
 1990 : Handful Of Promises (#21 UK)
 1990 : Hey There Lonely Girl (#62 UK)
 1990 : You've Got A Friend avec Sonia (#14 UK)
 1992 : Someday In My House sans Jason John (#12 sur US Hot Dance Club Play)

Clips vidéo

 1989 : Blame It On The Boogie
 1989 : Can't Shake The Feeling
 1990 : Handful Of Promises
 1990 : You've Got A Friend
 1990 : Hey There Lonely Girl
 1994 : Stomp

Anecdotes

 Leur chorégraphie particulière pour le clip Blame It On The Boogie était ultra populaire pour l'époque. Elle sera tournée en dérision plus tard par le groupe français Noir Désir dans le clip L'homme pressé.

Lien externe

Groupe musical britannique des années 1990
Trio musical britannique
Groupe musical formé en 1988
Boys band britannique
Artiste de Jive Records

Big Fun (groupe)


Richie Sambora, ameriški rock kitarist, * 11. julij 1959, Perth Amboy, New Jersey, Združene države Amerike.

Richie Sambora je bil kitarist skupine Bon Jovi, posnel pa je tudi tri solo albume.

Rodil se je leta 1959, kot Richard Stephen Sambora. Njegov rojstni kraj je New Jersey, kjer živi še danes. Njegova  starša, Adam in Joan Sambora,  imata poljske in italijanske korenine.

Pri devetih letih je dobil svojo prvo kitaro. Nanjo se je učil igrati tako, da je igral ob glasbi, ki jo je imel rad. Vedno je najraje poslušal rock glasbo. Njegovi vzorniki so bili skupina Led Zeppelin, Eric Clapton, Jimi Hendrix in drugi. Ko je nekoliko zrastel, je postal kitarski virtuoz. Za šolo se ni preveč brigal, saj je bil prepričan, da bo nekoč postal  uspešen glasbenik. O tem govori tudi njegova pesem "Made in America".

Pri štiriindvajsetih letih, ga je skupina Bon Jovi povabila, kot kitarista. Ker je imela skupina že podpisano pogodbo z založbo in menedžerja se ji Richie ni mogel upreti. V prvih treh letih glasbene kariere so posneli dva albuma, a hitov še ni bilo. Leta 1986 pa so stopili na sam vrh.  Posneli so nekaj pesmi, ki bodo živele za vedno, pa čeprav se nihče ne bo spomnil izvajalca. Po štirih uspešnih turnejah so imeli fantje vsega dovolj. Hoteli so preživeti več časa z družino in prijatelji. Zato so se razšli.

Leta 1991 je posnel svoj prvi samostojni album. Je zelo bluezovski, osnova pa je rock.

Leta 92 se je skupina odločila, da se ponovno združi. Takrat pa je prišlo tudi do sprememb v njihovi glasbi. Pesmi so postale zelo raznolike, kar pa je bilo publiki všeč. Posneli so tudi prvi  album, na katerem so bile njihove najboljše pesmi.

Za Samboro ni bila nova samo glasba, poročil se je z igralko Heather Locklear in rodila se jima je hčerka Ava Sambora. Čeprav je bila skupina še vedno skupaj, je takrat posnel svoj drugi album, posvetil pa ga je ženi in hčerki.

Leta 2000 je Bon Jovi začel podarjati denar Rdečemu križu, saj so menili, da so v življenju veliko dosegel, zdaj pa lahko tudi kaj dajo. Leta 2005  so odkrili novo glasbeno zvrst, country. Postali so prvi rock band, ki je imel pesem na prvem mestu country lestvice. Leta 2007 so naredili nov album Lost Highway, ki je spet prišel na prvo mesto prodajanih.

Čeprav je bilo glasbeno leto uspešno, je bilo zelo težko leto za Richieja. Najprej se je od njega ločila njegova žena, Heather Locklear, dva mesca za tem mu je umrl oče, na koncu pa ga je zapustilo še novo dekle Denise Richards. Ko se je nekoliko pomiril  se je skupina odpravila na svetovno turnejo. Od maja do julija 2008 bodo nastopali tudi po državah Evrope.

Živeči ljudje
Sprejeti v Hram slavnih rokenrola
Ameriški rock kitaristi
Italijanski Američani
Poljski Američani

Richie Sambora


Enescu est un nom propre roumain  qui peut faire référence à :

Patronyme

  (1948-2016), compositeur et chef d'orchestre roumain ;
  (1987-), footballeur roumain ;
 George Enescu (1881-1955), nom de naissance de Georges Enesco, violoniste, pianiste, chef d'orchestre et compositeur roumain ;
  (1932-1997), philosophe, publiciste, traducteur et professeur d'université roumain.
 Günther Enescu (1955-), joueur de volley-ball roumain ;
  (1929-), homme politique roumain ;
  (1884-1972), médecin et professeur de médecine roumain ;
  (1911-1993), homme politique roumain.
  (1925-1994), essayiste, critique littéraire roumain, rédacteur en chef adjoint du magazine Family.

Musique
 Filarmonica "George Enescu" (orchestre philharmonique Georges-Enesco), institution musicale de Roumanie fondée en 1868.

Enseignement
 Universitatea Națională de Arte "George Enescu" (université des arts Georges-Enesco), université roumaine des arts située à Iași.

Toponyme
 George Enescu, commune de Roumanie dans le Județ de Botoșani, ville natale de Georges Enesco.

Astronomie
 (9493) Enescu, astéroïde de la ceinture principale d'astéroïdes.

Patronyme roumain

Enescu


アルジェリア関係記事の一覧(アルジェリアかんけいきじのいちらん)
 アルジェリア出身の人物についてはアルジェリア人の一覧を参照。

英数字
 JSカビリー - サッカークラブ
 USMアルジェ - サッカークラブ

あ行
 アブド・アルカーディル - レジスタンス活動家。フランスによる同国地域の植民地化に抵抗していたことで知られる
 アフリカ U-17選手権2009
 アフリカネイションズカップ1990
 ブライム・アムダニ - サッカー選手
 サリム・アラシェ - サッカー選手
 アルジェ
 アルジェリア海軍艦艇一覧
 アルジェリア航空
 アルジェリアの国旗
 アルジェリアの国章
 アルジェリアの歴史
 アルジェリアの経済
 アルジェリアの路面電車
 アルジェリアにおける検閲

か行
 カスバの女 - エト邦枝・緑川アコ・工藤静香
 カメル・ギラス - サッカー選手
 川田司 - アルジェリア人質事件当時の日本大使

さ行
 サッカーアルジェリア代表
 沢尻エリカ
 カリム・ジアニ - サッカー選手
 ジネディーヌ・ジダン - サッカー選手

た行

な行

は行
 アムール・ブアッザ - サッカー選手
 ナディル・ベルハジ - サッカー選手
 ラフダル・ベルミ - サッカー選手

ま行
 ラバー・マジェール - サッカー選手
 カリム・マトムール - サッカー選手

や・ら・わ行
 アンター・ヤヒア - サッカー選手
 ライ
 メディ・ラセン - サッカー選手

あるしえりあ

アルジェリア関係記事の一覧


Sydelle Noel (; born July 16, 1985) is an American actress and former athlete, best known for her role as Cherry "Junkchain" Bang in GLOW.

Early life
Noel was born in Hollywood, Florida. She studied at the University of Georgia on a track scholarship. Her professional running career lasted for several years, but ended due to a stress fracture.

Career
Noel moved into sports modeling, moving to California in 2004, before starting acting.

Filmography

Television

Film

References

External links

1985 births
Living people
American film actresses
African-American actresses
American television actresses
Noel, Sydelle
University of Georgia alumni
21st-century American actresses
21st-century African-American women
20th-century African-American people
20th-century African-American women

Sydelle Noel


Hadisələr
 Qaraqoyunlu dövləti süqut etdi.
 Uzun Həsən tərəfindən paytaxtı Təbriz  olan Ağqoyunlu dövlətinin əsası qoyuldu.

Doğumlar
 Əhməd Qarahisari - Osmanlı xəttatı

Vəfatlar
 Alman ixtiraçısı İohan Qutenberq

1468


Dzierzgowo ist ein Dorf und Sitz der gleichnamigen Gemeinde im Powiat Mławski der Woiwodschaft Masowien, Polen.

Gemeinde
Zur Landgemeinde (gmina wiejska) Dzierzgowo gehören 29 Ortschaften mit einem Schulzenamt (sołectwo):
 Brzozowo-Czary
 Brzozowo-Dąbrówka
 Brzozowo-Łęg
 Brzozowo-Maje
 Choszczewka
 Dobrogosty
 Dzierzgowo
 Dzierzgówek
 Kamień
 Kitki
 Krery
 Kurki
 Międzyleś
 Nowe Brzozowo
 Nowe Łączyno
 Pobodze
 Ruda
 Rzęgnowo
 Stare Brzozowo
 Stare Łączyno
 Stegna
 Szpaki
 Szumsk
 Tańsk-Grzymki
 Tańsk-Przedbory
 Umiotki
 Wasiły
 Zawady
 Żaboklik

Weitere Orte der Gemeinde sind:
 Brzozowo-Utraty
 Kolonia Choszczewka
 Kostusin
 Koziorowo
 Pęcherze
 Rogale
 Sosnówka
 Szumsk-Sodowo
 Tańsk-Chorąże
 Tańsk-Kęsocha
 Tańsk-Kiernozy
 Wydrzywilk

Persönlichkeiten
 Janusz Majewski (* 1940), Säbelfechter

Einzelnachweise

Ort der Woiwodschaft Masowien
Powiat Mławski

Dzierzgowo


Şükürağalı — Azərbaycan Respublikasının Ağdam rayonunun Çəmənli kənd inzibati ərazi dairəsində kənd.

İstinadlar

Ağdam rayonunun kəndləri

Şükürağalı


Saint-Allouestre (Britonice  Sant-Aleustr ) est commune 622 incolarum (anno 2007) praefecturae Mariculi in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.

 Index communium praefecturae Mariculi

Nexus externi

 Saint-Allouestre pagina interretialis

Communia praefecturae Morbihani
Loci habitati praefecturae Morbihani

Saint-Allouestre


«Վանկուվեր Քենաքս» (անգլերեն՝ Vancouver Canucks), կանադական պրոֆեսիոնալ հոկեյի ակումբ։ Հանդես է գալիս Հոկեյի ազգային լիգայի (NHL) Արմտլյան կոնֆերենցիայի Խաղաղօվկիանոսյան դիվիզիոնում։ Տեղակայված է Կանադայի Բրիտանական Կոլումբիաի նահանգի Վանկուվեր քաղաքում։ «Բաֆալո Սեյբրզի» հետ հիմնադրվել է 1970 թվականին՝ լիգայի թիմերի ընդհանուր քանակը 12-ից դարձնելով 14։

NHL-ում անցկացրած տարիներին թիմը երեք անգամ՝ 1982, 1994 և 2011 թվականներին դուրս է եկել Սթենլիի գավաթի եզրափակիչ՝ համապատասխանաբար պարտվելով «Նյու Յորք Այլենդերսին», «Նյու Յորք Ռենջերսին» և «Բոստոն Բրուինսին»։ Երկու մրցաշրջան անընդմեջ (2010–11 և 2011–2012) նվաճել է Նախագահական գավաթը, երեք անգամ՝ Սմիթյան դիվիզիոնի տիտղոսը (1974-1993), ինչպես նաև յոթ անգամ նվաճել է Հյուսիսարևմտյան դիվիզոնի տիտղոսը (1998-2013)։

Տան հանդիպումներն անցկացնում է «Ռոջերս արենայում»։

Արտաքին հղումներ
 Պաշտոնական կայք

Հոկեյի ազգային լիգայի (NHL) ակումբներ

Վանկուվեր Քենաքս


Slavko Zimšek, slovenski violinist, * 2. marec 1928, Maribor, † december 2014.

Zimšek je študiral violino v razredu Leona Pfeiferja na Akademiji za glasbo v Ljubljani, izpopolnjeval se je pri Brunu Lenzu v Münchnu, Eduardu Melkusu na Dunaju ter pri Tiborju Vargi v Sionu. Med letoma 1958 in 1991 je bil koncertni mojster Simfoničnega orkestra RTV Slovenija, kot solist ali koncertni mojster pa je sodeloval še z mnogimi glasbenimi skupinami. Zimšek je deloval tudi kot pedagog na Srednji glasbeni in baletni šoli v Ljubljani ter na Akademiji za glasbo v Ljubljani. Za svoje delo je prejel red republike z bronastim vencem, Škerjančevo in Betettovo nagrado.

Viri
Simfonični orkester RTV Slovenija - 50 let, Mladinska knjiga, Ljubljana, 2006, str. 98

Glej tudi
seznam slovenskih violinistov

Slovenski violinisti
Betettovi nagrajenci
Škerjančevi nagrajenci
Diplomiranci Akademije za glasbo v Ljubljani
Koncertni mojstri Simfoničnega orkestra RTV Slovenija

Slavko Zimšek


An Notasterias haswelli in uska species han Asteroidea nga ginhulagway ni Jean Baptiste François René Koehler hadton 1920. An Notasterias haswelli in nahilalakip ha genus nga Notasterias, ngan familia nga Asteriidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Notasterias

Notasterias haswelli


Thiago Monteiro was the defending champion but chose not to defend his title.

Frances Tiafoe won the title after defeating Jérémy Chardy 6–3, 4–6, 7–6(7–5) in the final.

Seeds

Draw

Finals

Top half

Bottom half

References
Main Draw
Qualifying Draw

Open du Pays d'Aix - Singles
2017 Singles

2017 Open du Pays d'Aix – Singles


"Sunday Morning" ('Mane diei solis') est poema a Wallace Stevens, poeta Americano, factum. Textus, partim in fasciculo Poetry magazinae Novembri 1915, tum plene anno 1923 in Harmonio, primo poetae libro poesis, prolatus, nunc in dominio publico est. Sic incipiunt verba poematis:

{| class="wikitable"
!width="320"|Verba Anglica!!width="320"|Verba Latine reddita
|- valign="top"
|
Complacencies of the peignoir, and late
Coffee and oranges in a sunny chair,
And the green freedom of a cockatoo
Upon a rug mingle to dissipate
The holy hush of ancient sacrifice.
She dreams a little, and she feels the dark
Encroachment of that old catastrophe.
||
Neglegentiae pectinis, et serum
coffeum citrique in sella aprica,
atque viride cacatuidae arbitrium
in stragulum ad dissipandum miscentur
sanctum sacrificii antiqui silentium.
Paululum somniat ea, obscuramque sentit
usurpationem illius calamitatis priscae.
|}

Poema sic finem habet, imagines naturales versuum ultimorum "Ode to Autumn," poematis Ioannis Keats, recordans:

{| class="wikitable"
!width="320"|Verba Anglica!!width="320"|Verba Latine reddita
|- valign="top"
|
Deer walk upon our mountains, and the quail
Whistle about us their spontaneous cries;
Sweet berries ripen in the wilderness;
And in the isolation of the sky,
At evening, casual flocks of pigeons make
Ambiguous undulations as they sink,
Downward to darkness, on extended wings.
||
Cervi nostros montes incedunt, et phasianidae
vociferationes voluntarias circa nos sibilant;
dulces in desertis maturantur baccae;
atque in solitudine caelesti,
vespere greges columbarum fortuiti faciunt
undulationes ambiguas cum merguntur,
deorsum ad obscuritatem, alis extentis.
|}

De hoc poemate, Stevens scripsit, colore presso et stomachoso quem talibus commentariis reservavit, id esse "simpliciter paganismum expressum." Etiamsi, haec proprietas est paganismus expolitus postchristianus, propria infusione Stevensiana ordinis naturae cum proprietatibus transcendentalibus imbutus. Se definit per concors Christiano immortalitis regnique transcendentalis impetui responsum. Mulier de qua poeta loquitur priscam sacrificii Iesu calamitatem somnians sentit, quam pignus beatudinis incorruptae videre solet, sed ea ad ultimum intellegit:
{| class="wikitable"
!width="300"|Verba Anglica!!width="300"|Verba Latine reddita
|- valign="top"
|
She hears, upon that water without sound,
A voice that cries, "The tomb in Palestine
Is not the porch of spirits lingering.
It is the grave of Jesus, where he lay."
||
Audit, supra illam aquam sine sono,
vocem clamantem, "Sepulcrum in Palaestina
non est porticus cessantium spirituum.
Id est sepulcrum Iesu, ubi positus est.
|}

Volatus gregum neglegentium columbarum ad conclusionem poematis eas deorsum ad obscuritatem defert, non praeter caelum. Momentum eorum deminutionis quod poeta capit est immortale solo sensu qui multum refert.

Poema legi potest refutatio subtilis Spiritus Adiuncti in Ioannis Miltoni Comus, poemate quod caelestia terrestribus praefert. Statuere potest Henricum Matisse esse spiritum consanguineum Stevensianum, quoniam ambo artifices "paganum gaudium vitale in appellationes penitus humanas vertunt."

Notae

Bibliographia
Bates, Milton. 1985. Wallace Stevens: A Mythology of Self. University of California Press
Buttel, Robert. 1967. Wallace Stevens: The Making of Harmonium. Princeton University Press.
Longenbach, James. 1991. Wallace Stevens: The Plain Sense of Things. Novi Eboraci et Oxoniae: Oxford University Press. ISBN 0-19-506863-7.
Stevens, Holly. 1966. Letters of Wallace Stevens. University of California Press.
Vendler, Helen. 1969. ''On Extended Wings: Wallace Stevens' Longer Poems. Cantabrigiae Massachusettae: Harvard University Press.

Nexus externi

Wallace Stevens
Scripta 1923
Carmina

Sunday Morning


Biarnius Benedicti filius (Islandice Bjarni Benediktsson, natus Reykiavicae die 26 Ianuarii 1970) est politicus Islandiae, iunior nuncupatus ut a patruo distinguetur qui et ille politicus fuit.

Biarnius iunior alumnus est universitatis Islandensis et scholae iurisprudentiae universitatis Miamiensis ubi gradum magistri iurum ascendit. Causidicus deinde fuit, sed ab anno 2003 legatus est apud parlamentum Islandicum. Dux factionis independentiae electus est die 29 Martii 2009, comitiis imminentibus. Eo anno malo successu, anno autem 2013 prospere contendit. Die 23 Maii 2013 minister vectigalium factus est, primo ministro Sigmundo Davide Gunnlaugi filio. A die 11 Ianuarii 2017 primus minister patriae meret.

Notae

Bibliographia
 Vala Hafsta, "Icelanders' Serious Affair With Ashley Madison" in Iceland Review (20 Augusti 2015)

Nexus externi

 "Iceland's New Right-Wing Government To Be Announced Tomorrow" (9 Ianuarii 2017) apud Reykjavik Grapevine

Nati 1970
Homines vivi
Politici Islandiae
Alumni Universitatis Islandiae
Alumni Universitatis Miamiensis Floridensis
Causidici

Biarnius Benedicti filius (iunior)


Igor Rasko, ruski hokejist, * 7. oktober 1966, Moskva, Rusija.

Rasko je v sovjetski ligi igral za kluba Krila Sovjetov in Sputnik Nižni Tagil. Ob koncu kariere je po eno sezono igral v češki ligi za HC Pardubice, slovenski ligi za HK Celje v 1994/95, ko je bil s 30-imi goli in 26-imi podajami sedmi strelec lige, in avstrijski ligi za Wiener EV.

Pregled kariere (nepopoln)

|-
| Krila Sovjetov
| Sovjetska liga
| 82/83
|
| 2
| 0
| 0
| 0
|
| 0
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Krila Sovjetov
| Sovjetska liga
| 83/84
|
| 24
| 2
| 2
| 4
|
| 2
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Sovjetska zveza
| Evropsko ml. prvenstvo A
| 84
|
| 5
| 6
| 4
| 10
|
| 0
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Krila Sovjetov
| Sovjetska liga
| 84/85
|
| 29
| 4
| 0
| 4
|
| 8
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Krila Sovjetov
| Sovjetska liga
| 85/86
|
| 30
| 3
| 3
| 6
|
| 2
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Krila Sovjetov
| Sovjetska liga
| 86/87
|
| 34
| 1
| 1
| 2
|
| 14
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Krila Sovjetov
| Sovjetska liga
| 87/88
|
| 18
| 0
| 2
| 2
|
| 10
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Sputnik Nižni Tagil
| Sovjetska 2. liga
| 87/88
|
| 26
| 8
| 7
| 15
|
| 6
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Krila Sovjetov
| Sovjetska liga
| 88/89
|
| 11
| 0
| 0
| 0
|
| 2
|
|
|
|
|
|
|
|-
| HC Pardubice
| Češka liga
| 93/94
|
| 7
| 0
| 1
| 1
|
| 0
|
|
|
|
|
|
|
|-
| HK Celje
| Slovenska liga
| 94/95
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Wiener EV
| Evropska liga
| 96/97
|
| 2
| 0
| 0
| 0
| -4
| 0
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Wiener EV
| Avstrijska liga
| 96/97
|
| 12
| 5
| 1
| 6
|
| 2
|
|
|
|
|
|
|
|-
| bgcolor="#7FFF00" | Skupaj
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" | 200
| bgcolor="#7FFF00" | 29
| bgcolor="#7FFF00" | 21
| bgcolor="#7FFF00" | 50
| bgcolor="#7FFF00" | -4
| bgcolor="#7FFF00" | 46
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
|}

Zunanje povezave

Živeči ljudje
Ruski hokejski centralni napadalci
Hokejisti Krila Sovjetov
Hokejisti Sputnik Nižni Tagil
Hokejisti HC Pardubice
Hokejisti HK Celje
Hokejisti Wiener EV
Moskovski športniki

Igor Rasko


L'Osteria ist eine im Jahr 1999 gegründete Systemgastronomie-Kette der FR L'Osteria SE. Die Filialen befinden sich in Deutschland, Österreich und der Schweiz, sowie in Großbritannien,  Frankreich, Luxemburg, den Niederlanden und der Tschechischen Republik.

Geschäftsmodell
Das Unternehmen will, wie der Name Osteria andeutet, italienisches Ambiente anbieten. Dabei gehen das Unternehmen und seine Franchisenehmer (seit 2009) einerseits in die Zentren größerer Städte, andererseits aber auch seit 2009 mit einzeln auf der grünen Wiese erbauten sogenannten Freestandern (standardisierten Neubauten) an den Stadtrand. Das Platzangebot ist dort größer als in den innerstädtischen Restaurants. Auch das Angebot ist standardisiert und begrenzt auf Pizza in einheitlicher (Über-)Größe von 45 cm, Pasta, Salate, Antipasti und Desserts. Dazu gibt es ein Menu della Casa (monatlich wechselnd). Die Küche ist offen einsehbar. Die Restaurants werden teils in Eigenregie (2016: 21 + 9 Joint Ventures), aber auch von Franchisenehmern betrieben (2016: 31).

Entwicklung

Das erste Restaurant wurde 1999 in Nürnberg von den Gründern Klaus Rader und Friedemann Findeis eröffnet, die 2002 auch zu den Gründern der Kette Vapiano gehörten. Bei der ersten Filiale handelte es sich um die Übernahme eines bereits seit mehreren Jahren bestehenden gleichnamigen Restaurants, dessen Besitzer auswandern wollte und der das spezielle Konzept übergroßer Pizzen bereits etabliert hatte. 2011 erzielte die Marke mit elf Betrieben in Deutschland bereits Netto-Erlöse von 23,3 Millionen Euro. 2013 eröffnete in Köln die 23. deutsche Filiale und Mitte Juni 2014 in Hürth die 33. Der Umsatz konnte 2013 für damals 22 Betriebe von 31,5 (17 Betriebe) auf 42,8 Millionen € gesteigert werden.

Für 2013 wurde bei den Top 100 Gastro-Firmen in Deutschland für L'Osteria mit über 35 % Umsatzsteigerung der größte Zuwachs festgestellt. 2015 lag die Umsatzsteigerung bei 30,8 %. Ex-Vapiano-CEO Mirko Silz wurde am 1. September 2016 zum dritten Geschäftsführer neben Klaus Rader und Friedemann Findeis ernannt. Im Februar 2020 wurde Clive Patrick Scheibe zum COO einberufen.

In der Schweiz wurde das erste Restaurant 2015 in Biel eröffnet. 2021 soll je ein Restaurant in Luzern und Basel folgen.

Anfang 2023 betreibt die L'Osteria-Gruppe 157 Restaurants im deutschsprachigen Raum (DACH), in Großbritannien, in Frankreich, in Luxemburg, in den Niederlanden und der Tschechischen Republik, wobei mehr als 6000 Mitarbeiter beschäftigt werden. Der Markteintritt in Polen ist ebenfalls für dieses Jahr geplant.

Im Januar 2023 wurde bekanntgegeben, dass die Investmentgesellschaft McWin um die Investoren Henry McGovern und Steven K. Winegar rund zwei Drittel der Anteile von den bisherigen Eigentümern Klaus Rader und Friedemann Findeis übernehmen wird. Dabei wird das Unternehmen mit ca. 400 Millionen Euro bewertet. Die Transaktion soll im ersten Quartal 2023 abgeschlossen werden. Die Beteiligung erfolgt durch Mittel des McWin Restaurant Fund (MRF), dessen größte Geldgeberin eine Tochtergesellschaft der Abu Dhabi Investment Authority ist.

Auszeichnungen
Der Deutsche Fachverlag verlieh dem Unternehmen 2012 den Hamburger Foodservice Preis. 2013 wurde es vom bayerischen Wirtschaftsministerium als eines der 50 wachstumsstärksten mittelständischen Unternehmen Bayerns ausgezeichnet. 2014 folgte der HR Excellence Award in der Kategorie "Kleine Mittelständische Unternehmen". Die Frankfurter Allgemeine Zeitung zeichnete L'Osteria als "Beste Systemgastronomie des Jahres 2014" aus. 2016 wurde dem Unternehmen für das in Zusammenarbeit mit der Peter Schmidt Group entstandene Corporate Design der iF Design Award in der Kategorie "Packaging" und die Auszeichnung "Gute Gestaltung 16" des Deutschen Designer Clubs (DDC) verliehen.

Weblinks

 L'Osteria Website

Einzelnachweise

Betrieb der Systemgastronomie
Franchiser
Gastronomiebetrieb (Nürnberg)
Gegründet 1999

L’Osteria


Օթերֆինգ (), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։ Բնակչությունը հասնում է 4519 մարդու, 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների համաձայն։ Հեռախոսային կոդն Է +49 8024, իսկ փոստային ինդեքսը 83624։ Պաշտոնական հեռախոսահամարն է՝ 09 1 82 127։

Կոմունան ստորաբաժանվում է 5 գյուղական շրջանների։

Արտաքին հղումներ
 Պաշտոնական կայք

Գերմանիայի քաղաքներ
Գերմանիայի բնակավայրեր

Օթերֆինգ


Տարօրինակ մասնիկներ, ուժեղ փոխազդող տարրական մասնիկներ՝ հադրոններ, որոնք ունեն տարօրինակության (Տ) զրոյից տարբեր արժեք։ Հայտնի են տարօրինակ К-մեզոնները, տարօրինակ բարիոնները (2, Л, Տ, Q-հիպերոնները), ինչպես նաև տարօրինակ մեզոնային և հիպերոնային ռեզոնանսները։ Բոլոր տարօրինակ մասնիկները անկայուն են։ Տարօրինակ ռեզոնանսները տրոհվում են շատ արագ (10−23 վայրկյան կարգի ժամանակամիջոցում), շնորհիվ ուժեղ փոխազդեցությունների։ Այս դեպքում տրոհման արդյունքների գումարային տարօրինակությունը հավասար է տրոհվող ռեզոնանսի տարօրինակությանը, քանի որ ուժեղ փոխազդեցություններում տարօրինակությունը պահպանվում է։ Տարօրինակ մասնիկները կարող են մեծ հավանականությամբ, զույգ-զույգ (կամ ավելի մեծ քանակով) ծնվել և սովորական, ոչ տարօրինակ հադրոնների բախման պրոցեսներում։ Նման վարք ունեցող մասնիկներ առաջինը դիտել են (1947) ամերիկացի ֆիզիկոսներ Զ․ Ռոչեսթերը և Ք․ Բաթլերը՝ Վիլսոնի խցիկով տիեզերական ճառագայթները հետազոտելիս։ Լուսանկարների վրա այդ մասնիկներն ունեն եղանի նմանվող (V-աձև) հետագծեր։ Այդ մասնիկների դասակարգումն ըստ տարօրինակության՝ ի հայտ է բերում հետևյալ օրինաչափությունները․
 բոլոր տարօրինակ մեզոնների և մեզոնային ռեզոնանսների համար |S|= = 1,
 բոլոր հիպերոնները և հիպերոնային ռեզոնանսներն ունեն Տ-ի միայն բացասական արժեք։

Տես նաև
Տարօրինակություն

Տարրական մասնիկներ

Տարօրինակ մասնիկներ