Աբդալլահ իբն ալ-Մուկաֆֆաա () ամբողջական անուն՝ , , պարսիկ մուսուլման գրականագետ և արձակագիր, համարվում է ադաբի գրականության հիմնադիրը։ Ստեղծագործություններից ամենահայտնին արևելյան առակների ժողովածու Քալիլա և Դիմնա-ի թարգմանությունն ու վերապատումն է։

Կենսագրություն
Իբն ալ-Մուկաֆֆաան ծնվել է 724 թվականին Իրաքի Բասրա քաղաքում, Իրանի Ֆարսի նահանգից սերող ընտանիքում։ Հայրը Օմայյաների (661-750) իշխանության շրջանում հարկահան պաշտոնյա էր, ով պաշտոնական դիրքը չարաշահելու համար պատժվում է և դառնում հաշմանդամ (արաբերեն՝ مقفع, մուկաֆֆաա)։ Իբն ալ-Մուկաֆֆաան սպանվել է Աբբասյան երկրորդ խալիֆ Աբու Ջաֆար ալ-Մանսուրի հրամանով՝ հերետիկոսության մեղադրանքով։ Պարսիկ բանասերը զրադաշտական էր, որ ձևականորեն իսլամ էր ընդունել։

Իբն ալ-Մուկաֆֆաայի Քալիլա ուա Դիմնան համարվում է միջնադարյան արաբամուսուլմանական մշակույթի գոհարներից մեկը։ Այն թարգմանված է Պանչատանտրա (, բառացիորեն՝ «Հինգ գիրք», «Հինգ ձեռնարկ» կամ «Հինգ ուղեցույց») գրքից, և հարստացված է պարսկական ու արաբական հեքիաթներով։ Նա հիմք է դրել արաբական արձակին և ճանապարհ հարթել հետագա գրականագետների ու արձակագիրների համար": Ստեղծագործել է միջին պարսկերեն և արաբերեն լեզուներով։

Իբն ալ-Մուկաֆֆաան և ադաբի գրականությունը

«Ադաբ» տերմինը զգալի բովանդակային էվոլյուցիա է ապրել։ Օրինակ, նախաիսլամական Արաբիայում «ադաբ» ասելով հասկանում էին նախնիների ժառանգված ավանդական սովորույթերը, բարքերն ու վարվելակերպի կանոնները։ Իսլամական շրջանում այս տերմինն այլ բովանդակություն ստացավ և սկսեց նշանակել բարձր հոգևոր արժանիքների, բարեկրթության, հարգալից վարմունքի, քաղաքացու՝ ադիբի էթիկայի հասկացությունների յուրօրինակ համակցություն, որը հակադրվում էր բեդվինների անգրագիտությանն ու կոպիտ բարքերին։ Այս հասկացության մեջ մտնում էր գիտելիքների այն ամբողջ կոմպլեքսը, որին պետք է տիրապետեր կիրթ մարդը՝ ադիբը։ Այն առաջին հերթին ներառում էր պատմամշակութային և բանասիրական այն հսկայանկան նյութը, որը կազմում էր արաբական մշակույթի հիմքը։ 8-րդ դարից խալիֆայության այլ ժողովուրդների մշակույթների հետ արաբների շփման հետևանքով ադաբի բովանդակությունը ընդլայնվեց պարսկական, հունական և այլ մշակույթների հաշվին։ Այսինքն ադաբի տակ հասկանում ենք բազմակողմանի բնույթի կրթվածություն։

Ադաբի գրականությունն ուներ ուսուցողական և կրթական նպատակներ, բայց դրանց մեջ կային նաև այնպիսի հատվածներ, որոնք նախատեսված էին ադիբների հանգստի և զվարճանքի համար։ Կար նաև ադաբ տերմինի ավելի նեղ, մասնագիտական մեկնաբանում, ըստ որի ադաբ ասելով հասկանում էին կառավարիչներին ու գրագիրներին (քաթիբ) անհրաժեշտ տեղեկությունների ամբողջությունը իրենց պարտականությունների հաջող իրականացման համար։ Ադաբի գրականության ստեղծման մեջ մեծ է Աբդալլահ իբն ալ-Մուկաֆֆաայի դերը։ Նրա ժամանակ պարսկական կիրթ ընտանիքներում հին իրանական մշակույթի իմացությունը տարածված էր։ Հասուն տարիքում նա ընդունում է իսլամ և ստանում Աբդալլահ անունը։ Մեզ հասած ստեղծագործություններից առաջինները, որոնք պարունակում են ադաբի գրականության ողջ կոմլեքսը Իբն ալ-Մուկաֆֆաայի ստեղծագործությունն են։ Դրանցից են «Ադաբ ալ-սաղիր»-ը () և «Ադաբ ալ-քաբիր»-ը ()։

Ադաբ ալ-քաբիր

Այս աշխատությունը գրելիս Իբն ալ-Մուկաֆֆաան մեծապես օգտվել է պարսկական աղբյուրներից և շատ հնարավոր է, որ թարգմանել է միջին պարսկերենից։ Դրանցում շոշափելի է հունական, պարսկական և հնդկական փիլիսոփայական մտքի ու մշակույթի մեծ ազդեցությունը։ «Մեծ Ադաբը» նախատեսված էր նախ և առաջ կառավարիչների և նրանց ժառանգների, պալատական ու տարբեր բարձրաստիճան անձանց համար՝ որպես խրատական բնույթի ընթերցանություն։ Հատկապես մեծ կարևորություն է տրվում երկրի ղեկավարի վարքին ու կենսակերպին, հպատակների հետ նրա հարաբերություններին։ Ղեկավարը պետք է լինի գործունյա, համեստ և չպետք է շտապի ենթակաների ճակատագիրը որոշելիս։ Ենթականերն էլ իրենց հերթին պետքէ հնազանդ լինեն, բայց շատ չցածրանան իրենց ղեկավարի առջև։ Ղեկավարը չպետք է լինի խաբեբա, պարծենկոտ, հիշաչար, ժլատություն ցուցաբերի։ Նա երբեք չպետք է երդման խոսքեր արտասանի, քանի որ նրա խոսքերի ճշմարտացիությունը ոչ ոքի կողմից չի վիճարկվում։ Այստեղ հեղինակը հատուկ կարևորություն է տալիս ղեկավարի՝խելացի խորհրդականի ընտրությանը։ Քանի որ ղեկավարները կարող են ունենալ պոռթկումներ և միայն խելացի խորհրդականը կարող է նրանց ետ պահել սխալ քայլերից։ Նա պետք է խոսքով դաստիարակի արքային, խելամտություն սովորեցնի և նրա անարդար քայլերը կանխի խելամիտ փաստարկներով։ Այստեղ նա առաջ է քաշում այն գաղափարը, որ որպես իդեալական օրինակ պետք է ներմուծել Սասանյան Պարսկաստանի կառավարման համակարգը։

Ադաբ ալ-սաղիր

Դիդակտիկ բնույթի այս ստեղծագործությունը նախատեսված է ավելի լայն լսարանի համար։ Դրանով հեղինակը նպատակ է ունեցել կատարելագործել հասարակությանը, ուստի այն հասցեագրել է ընթերցողների ավելի լայն շրջանակի։ Առաջին հերթին նրան անհանգստացնում էին գեղագիտական խնդիրները և իր կարծիքով իր քարոզած բարոյականությունը պետք է մարդուն երջանիկ դարձներ։ Բանականությունը պետք է գերիշխի մարմնի վրա, բանական մարդը պետք է շատ լավ իմանա իր թերությունները և ձգտի վերացնել, ուղղել դրանք, ինքնակատարելագործվի, կառավարի իր գործողությունները։ Ըստ նրա՝ մարդն առաջին հերթին պետք է փնտրի հոգեկան ուրախություններ և ոչ թե զգայական վայելքներ, քանզի միայն բանական չափավորությունն է տանում դեպի իսկական երջանկություն։ Բանականության կատարելագործմանը պետք է նպաստի ադաբի գրականությունը, առանց որի անհնար է դառնալ կրթված և դաստիարակված անձ՝ ադիբ։ Քաղաքական առաջնորդը առաջին հերթին պետք է զբաղվի ինքնակատարելագործմամբ, շատ ուշադիր լինի հասարակության մեջ իր վարքի հանդեպ, սովորի ճարտասանություն և ճիշտ ընտրի ընկերներին և օգնականներին։

Քալիլա և Դիմնա

Աբդալլահ իբն ալ-Մուկաֆֆաային մեծ հռչակ է բերել հնդկական բարոյախոսական պատմությունների ժողովածուի թարգմանությունը։ Այն վերանվանվել է երկու շնագայլերի անուններով՝ «Քալիլա և Դիմնա»։ Հաշվի առնելով մուսուլման ընթերցողների հակումները նա ավելացրել է որոշ գլուխներ, օրինակ նախաբանը, որում խոսում է գրքի նշանակության մասին կամ Դիմնայի հանցագործության հետաքննության մասին գլուխը։ Հնարավոր է, որ նրան է պատկանում նաև թագավորի և նրա երեք ընկերների՝ հայտնի հողատիրոջ որդիների մասին գլուխը, որի իմաստն այն է, որ յուրաքանչյուր մարդ պետք է խստորեն մնա իր շրջապատի սահմաններում և փորձի վերափոխել իր ճակատագիրը, քանզի բան սահմանված է ի վերուստ։ Նա տեքստից հանել է այն ամենը, ինչը կարող էր վիրավորել մուսուլման ընթերցողի զգացմունքները։ Արաբականացնելով թարգմանությունը՝ նա տեքստ է ներմուծել մի քանի մեջբերումներ Ղուրանից։ Այն դիդակտիկ բնույթի ստեղծագործություն է, որում հեղինակը ընթերցողին տալիս է կենսական և բարոյական բնույթի խորհուրդներ, սովորեցնում ինչպես պետք է վարվել մարդկանց հետ և ճիշտ ապրել։

Այն հասցեագրված է առաջին հերթին բարձրաստիճան անձանց, իշխաններին ու զինվորական ղեկավարներին։ Փորձելով նրանց իրենց հպատակների հետ վարվելակերպի կանոններ սովորեցնել, կոչ է անում չվստահել մատնիչներին և բացբերաններին, չշտապել մեղադրյալներին դատելիս։ Գիրքը սկսվում է միջնադարյան արաբական ստեղծագործության համար սովորական դարձած Ալլահի և Մուհամմադ մարգարեի փառաբանմամբ։ «Քալիլա և Դիմնա»-ում կա շրջանակային պատմություն հնդկական թագավոր Դաբշալիմի և նրա հպատակ փիլիսոփա Բեյդեբանի մասին, և գրքի շրջանակաձև կառուցվածքը ողջ ստեղծագործությանը տալիս է համաչափ տեսք։ Յուրաքանչյուր գլխի սկզբում հետաքրքրասեր թագավորն այդ փիլիսոփային հարց է տալիս կապված այս կամ այն բարոյական, կենսական և այլ խնդրի հետ և պահանջում է պատասխանել հետաքրքրաշարժ ձևով։ Վերջինս իր պատմությունները ներկայացնում է նախօրոք որոշված նպատակով, «կենդանիների լեզվով»։ Հիմնական առակը, որը պետք է լուսաբանի գլխի գաղափարը, հենց կազմում է գլխի շրջանակը։ Պատմողը երբեմն շեղվում է հիմնական պատմություններից մի ինչ-որ նոր առակում մի նոր միտք լուսաբանելու համար։ Եվ այդպես առակները ավարտվում են մեկը մյուսի մեջ։ Այս թևը կոչվում է շրջանակա–արկղային։ Դրանք երկարությամբ նույնանման չեն։ Ընդհանուր գաղափարը երբեք դուրս չի գալիս ընթերցողների տեսադաշտից, որն անհամբեր սպասում է վերջաբանին։

«Քալիլա և Դիմնա»-ում կան տարաբնույթ առակներ։ Հին ժամանակներում կենդանիները չեն գործում, այլ երկար քննարկում ու հիշեցնում են իրար հետ խոսող մարդկանց և դրանց իմաստը քննարկումների մեջ է։ Իսկ մյուս տեսակները հիշեցնում են առակներ և նույնիսկ կենդանի պատմվածքներ՝ հետաքրքրաշարժ բովանդակությամբ։ Գործող անձիք մարդիկ են և շատ են փոխաբերությունները։ Այս պատմություններում կենդանիները դեռևս օժտված չեն իրենց հատուկ հատկանիշներով և ամեն մի կենդանի պատմության մեջ է ներառվում հանգամանքների բերումով տվյալ գործողությունը կատարելու ունակության, այլ ոչ թե ինչ որ հստակ հատկանիշով օժտված լինելու համար։ «Քալիլա և Դիմնա»-ում ոչ միայն մարդիկ են պատմում կենդանիների մասին, այլև կենդանիներն են հաճախ մատնանշում մարդկանց։ Հեղինակը մեծ կարևորություն է տալիս ընկերության թեմային և առանձնացնում երկու տեսակ՝ զուտ շահադիտական և հոգեկան մտերմության վրա հիմնված։ Նա միջոցներ է առաջարկում ընկերությունն ամրապնդելու համար և կոչ է անում չհավատալ չար լեզուներին՝ բերելով առյուծի և ցլի մասին պատմությունը. մի անգամ առյուծի պալատում հայտնվում է տիրոջ կողմից լքված մի ցուլ։ Ցլի ձայնը լսելով առյուծը վախենում է և վախից քարանում։ Նրա ծառաներից մեկը՝ Դիմնան, հասկանում է նրա վախի պատճառը և, առիթից օգտվելով, բարձր պաշտոն պահանջում նրանից։ Սակայն հանգամանքները այլ կերպ են դասավորվում, որ առյուծը ընկերանում է ցլի հետ։ Դիմնան իր վատ արարքներով նպաստում է նրանց միջև ընկերական հարաբերությունների խզմանը։ Գաղափարը այն է, որ ղեկավարը չպետք է կուրորեն հավատա իր խորհրդականին և նրա օգնականները պետք է լինեն միայն արժանավորները։

«Քալիլա և Դիմնան» միջնադարյան Արևելքի իմաստության յուրօրինակ գանձարան է և մեծ ազդեցություն է ունեցել գրականության հետագա զարգացման վրա։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն
 Фильштинский И.М. - История арабской литературы

Արտաքին հղումներ
 EBN AL-MOQAFFAʿ, Encyclopedia Iranica

Պարսիկ արձակագիրներ
8-րդ դարի պարսիկներ

Աբդալլահ իբն ալ-Մուկաֆֆաա


"O fons Bandusiae, splendidior vitro" incipit carmen tertium decimum libri tertii carminum ab Horatio anno circiter 23 a.C.n. editorum:
O fons Bandusiae, splendidior vitro,
dulci digne mero non sine floribus,
cras donaberis haedo,
cui frons turgida cornibus...

De carmine
Hoc carmen est Horatii carminum notissimum et amatissimum.  In eo carmine Horatius fonti Bandusiae dicit se ei haedum donaturum esse.  Fontem aquis frigidissimis, quae aestu quoque tempore Caniculae orientis numquam affectae sunt, laudat.  Hoc carmine, secundum poetam ipsum, fons nobilium fontium fiet.  Fons et carmen erunt partes monumenti perennis.

Versus
Hoc carmen in tertio versuum Asclepiadeorum scriptum est.  Primus et alter strophae versus sunt glyconei cum duplice nucleo, tertius glyconeus catalecticus vel pherecrateus, quartus glyconeus:

— — — ∪ ∪ — | — ∪ ∪ — ∪ —
O fons Bandusiae, splendidior vitro,

— — — ∪ ∪ — | — ∪ ∪ — ∪ —
dulci digne mero non sine floribus,

— — — ∪ ∪ — —
cras donaberis haedo,

— — — ∪ ∪ — ∪ —
cui frons turgida cornibus ...

Ex relatione
Horatius nomen fontis a Fonte Bandusino, qui est prope Venusiam, in quo loco annis puerilibus habitaverat, transtulit. Erat fons in Sabino quod a Maecenate datum erat. Plura de fonte in Satiris: Sat 2.6.2, "tecto vicinus iugis aquae fons", et in Epistulis: Epist 1.16, "fons rivo dare nomen idoneus," Horatius cantat.

Haedi sacrificium alludit ad diem festum Romanorum, Fontinales, qui a.d. III Id. Oct. celebrabatur.  Eo die agricolae coronas in fontes iaciebant.

Citationes
Versus primus ab Ovidio citatus est.  In libro tertio decimo in versu 791 Metamorphosium Polyphemus nympham Galateam laudat: "splendidior vitro, lascivior haedo".

Bibliographia
 Daniel H. Garrison. 1991. Horace: Epodes and Odes: A New Annotated Latin Edition. Oklahoma: Oklahoma University Press. ISBN 0-8061-2374-5
 Lise Brind' Amour, Pierre Brind' Amour. 1973. "La Fontaine de Bandusie, La Canicule, et Les Neptunalia" in Phoenix vol. 27 pp. 276-282 JSTOR

Nexus interni
Locus amoenus

Nexus externus
 Tertius liber carminum Horatii apud The Latin Library

Carmina
Litterae Latinae aevi Augustani
Quintus Horatius Flaccus
Scripta saeculo 1 a.C.n.

O fons Bandusiae, splendidior vitro


Բաունտին շոկոլադե բատոն է՝ պատրաստված «Մարս» ընկերության կողմից, որը
վաճառվում է համաշխարհային շուկայում։ Այն առաջին անգամ արտադրվել է Միացյալ Թագավորությունում և Կանադայում 1951 թվականին և սկզբում ունեցել է միայն կաթնային շոկոլադե ջնարակ։

Բաունտին ունի կոկոսե միջուկ, որը պատված է կաթնային շոկոլադով (վաճառվում է կապույտ փաթեթավորմամբ) կամ մուգ շոկոլադով (վաճառվում է կարմիր փաթեթավորմամբ) և վաճառվում է մի փաթեթի մեջ երկու կտորով։

2006 թվականից ի վեր՝ Ավստրալիայում հասանելի է եղել Բաունտիի՝ կեռասի համով տարբերակը։ Սա հենց սկզբից սահմանափակ արտադրության համ էր, բայց 2013 թվականի դրությամբ դեռ հասանելի էր։ Եվրոպայում 2004-2005 թվականներին և Ուկրաինայում ու Ռուսաստանում 2010 թվականին հասանելի էր նաև մանգոյի համով սահմանափակ արտադրությամբ տարբերակը։

Չնայած Բաունտին ԱՄՆ-ում վաճառքում չէ, (այնտեղ կա նմանատիպ մեկ այլ արտադրանք, Մաունդսը, որն արտադրվում է Հերշիս ընկերության կողմից), այն կարելի է գնել շատ սուպերմարկետների համաշխարհային արտադրանքի բաժիններում և «Վորլդ Մարքեթ» վաճառքի ցանցում։

Բաունտիի հեռուստատեսային գովազդը մշտապես եղել է կոկոսյան արմավենիների և արևադարձային լողափերի սցենարով տենդենցների մեջ։ Այս հեռուստատեսային գովազդների մեջ հաճախ օգտագործվել են Դոմինիկյան Հանրապետությունում գտնվող Սաոնա կղզում նկարահանված տեսարաններ։

Ձևը

2003 թվականին Մարսը Բաունտիի ձևը գրանցել է որպես Եվրամիության ապրանքային նշան։ Սա վիճարկվել է գերմանական մի հրուշակեղենի գործարանի՝ Լյուդվիգ Շոկոլադեի կողմից։ 2009 թվականին Լյուքսեմբուրգի առաջին ատյանի դատարանը հայտարարեց, որ. «...թվացյալ տարբերակիչ հատկանիշները, այս դեպքում՝ սալիկի կլոր ծայրերը և դրա վրա եղած սլաքի երեք նշանները, բավարար չեն այս սալիկները այլ շոկոլադե սալիկներից տարբերակելու համար»։

Խոհարարական գործածությունը

Նիգելլա Լոուսոնն իր գրքում և «Նիգելլա Բայթս» հեռուստահաղորդման մեջ ներկայացնում է Բաունտի սալիկը լավ տապակելու բաղադրատոմսը։

Ասորտիմենտ
Հայաստանի շուկայում հանդիպում են Բաունտի բատոնի հետևյալ տեսակները.
 Bounty — 55 գ (2 բատոն, յուրաքանչյուրը 27,5 գ)
 Bounty Trio — 82,5 գ (3 բատոն, յուրաքանչյուրը 27,5 գ)

Բնութագիր
 Պահպանման ժամկետը՝ արտադրման օրից 7 ամիս։
 Պահպանել +5 °C-ից մինչև +22 °C ջերմաստիճանում՝ 70% խոնավության պայմաններում։
 Ապրանքն անցել է կամավոր սերտիֆիկացիա։

Բաղադրությունը
 Միջուկ՝ կոկոսի չորացրած միջուկ, շաքար, գլյուկոզայի օշարակ, էմուլգատոր (գլիցերինի մոնոստեարատ), խոնավության վերահսկիչ (գլիցերին), աղ, բնականին մոտ անուշաբույր նյութ (վանիլին)։
 Շոկոլադ՝ շաքար, կակաոյի յուղ, ամբողջական չոր կաթ, կակաոյի զանգված, լակտոզ, կաթնային ճարպ, էմուլգատոր (լեցիտին), բնականին մոտ անուշաբույր նյութ (վանիլին), յուղազերծված չոր կաթ։

Ծանոթագրություններ

Կոնֆետ
Mars-ի ապրանքանիշեր
Բրիտանական հրուշակեղեն

Bounty (շոկոլադ)


Vakayama prefekturası — Yaponiyanın Kansai regionunda prefektura. Ərazisi 4 729 kvadrat-kilometr, əhalisi 1 000 000 nəfərdir. Mərkəzi Vakayama şəhəridir.

Xarici keçidlər
 Rəsmi saytı

Həmçinin bax

Vakayama prefekturası


Westendorf ist ein Ortsteil der Stadt Rinteln im niedersächsischen Landkreis Schaumburg.

Geografie und Verkehrsanbindung
Der Ortsteil liegt östlich des Kernbereichs von Rinteln. Zusammen mit Deckbergen und Schaumburg wird innerhalb der Stadt Rinteln die Ortschaft Deckbergen-Schaumburg-Westendorf gebildet. Die Weser fließt südlich. Westlich, nördlich und östlich liegt das 452 ha große Naturschutzgebiet Kamm des Wesergebirges.

Am südlichen Ortsrand verläuft die B 83, nördlich die A 2.

Politik

Ortsrat
Kommunalrechtlich bilden die Ortsteile Deckbergen, Schaumburg und Westendorf eine Ortschaft, für die ein gemeinsamer Ortsrat gewählt wird.

Bei den vergangenen Kommunalwahlen ergaben sich folgende Sitzverteilungen:

Ortsbürgermeisterin
Als Ortsbürgermeisterin wurde Gisela Stasitzek gewählt. Sie ist die erste Frau in dieser Position in einem Ortsteil der Stadt Rinteln.

Diskussion um zwei Windräder

Seit 2005 plant ein Investor, in Westendorf, unterhalb der Burg Schaumburg, drei bis zu 150 m hohe Windräder zu errichten, die in der Sichtachse der Burg liegen. Dagegen gab es jahrelangen Widerstand aus der Bevölkerung und eine Bürgerinitiative. Der Bürgermeister und der Rintelner Stadtrat sowie der Landkreis Schaumburg haben sich ebenfalls dagegen ausgesprochen. Das Verwaltungsgericht Hannover gab im Januar 2006 dem Windradunternehmer das Recht zur Realisierung des Vorhabens. Das Baurecht existiert grundsätzlich noch, wurde 2018 aber von Greenpeace Energy an das Kieler Windkraftunternehmen getproject verkauft. Etwa 500 Meter vom Windrad entfernt brütete 2019 ein streng geschütztes Rotmilanpärchen, weswegen der Landkreis Schaumburg den Betrieb in der Zeit von 15. März bis 31. August erheblich einschränkte. Der Projektentwickler hielt am Bau fest, gab aber an, dadurch "gravierende" Gewinneinbußen zu verzeichnen. Im April 2019 wurde das brütende Rotmilanweibchen vergiftet und tot in einem Baum gefunden. Obwohl der örtliche Nabu einen Zusammenhang mit dem Windradbau für möglich hielt, gab es dafür nie einen Beweis. Das überlebende Männchen hatte im Sommer 2020 keine neue Partnerin gefunden. Getproject will nach eigener Aussage die beiden 150 Meter hohen Windräder im September 2020 bauen lassen, egal ob erneut in direkter Nähe gebrütet wird, oder nicht.

Weblinks
 Deckbergen und Westendorf. Historischer Ortsspaziergang
 Bergrennen Westendorf. Tourismus gegen Naturschutz

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Schaumburg
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Schaumburg)
Gemeindeauflösung 1974
Geographie (Rinteln)

Westendorf (Rinteln)


Hoedus intervient dans les noms traditionnels de deux étoiles :
 ζ Aurigae, également appelée Hoedus I
 η Aurigae, également appelée Hoedus II

Hoedus


Tullik (be Tırki: İncili) yew dewa Zazayana. Cayê xo zerrey sinorê qezay Çêrmugi dero.

Dewê Çêrmugi

Tullik


Boyat (Ağcabədi) — Azərbaycanın Ağcabədi rayonunda kənd.
Boyat (Neftçala) — Azərbaycanın Neftçala rayonunda kənd.
Boyat (Ucar) — Azərbaycanın Ucar rayonunda kənd.

Həmçinin bax
Boyat tayfası
Boyat bələdiyyəsi

Boyat


Սնովսկի շրջան (), շրջան Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզում։

Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սնովսկ։

Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1283 կմ²։

Բնակչություն
2006 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 27800 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 21,67 մարդ/կմ²։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Ուկրաինայի Պետական վիճակագրական ծառայության կայքը

Չեռնիգովի մարզ
Ուկրաինայի շրջաններ

Սնովսկի շրջան


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Åsklubben.

Punta ang Åsklubben sa Noruwega. Nahimutang ni sa munisipyo sa Suldal ug lalawigan sa Rogaland Fylke, sa habagatan-kasadpang bahin sa nasod,  km sa kasadpan sa Oslo ang ulohan sa nasod.

Ang yuta sa Åsklubben kabungtoran sa habagatang-kasadpan, apan sa amihang-sidlakan nga kini mao ang kabukiran. Kinahabogang dapit sa palibot ang Slettkollen,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa amihanan-kasadpan sa Åsklubben. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Åsklubben may kaayo gamay nga populasyon. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Sauda,  km sa amihanan sa Åsklubben. Hapit nalukop sa lasang nga sagolsagol ang palibot sa Åsklubben. Sa rehiyon palibot sa Åsklubben, mga bungtod talagsaon komon.

Ang klima klima sa kontinente. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Hunyo, sa  °C, ug ang kinabugnawan Pebrero, sa  °C.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga lawis sa Rogaland Fylke

sv:Åsklubben (udde)

Åsklubben (punta)


Patrick L. McGaughey from the Los Alamos National Laboratory, was awarded the status of Fellow in the American Physical Society, after they were nominated by their Division of Nuclear Physics  in 1998, for his contributions to experimental high-energy nuclear physics; including his leadership of Fermilab E866, his penetrating contributions to the understanding of J/y production in nuclear collisions, and his insight and leadership in helping formulate the conceptual design of the PHENIX detector at RHIC.

References

Fellows of the American Physical Society
American physicists
Living people
Year of birth missing (living people)
Los Alamos National Laboratory personnel

Patrick L. McGaughey


Saint-Georges  (Germanice Sankt Georg) est commune 212 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.

 Index communium praefecturae Mosellae

Nexus externi

Communia praefecturae Mosellae
Loci habitati praefecturae Mosellae

Saint-Georges (Mosella)


Computatio radiocarbonica, sive ratio 14C, sive chronometria radiocarbonica, est ratio per quam aetas cuiusdam rei biologicae ex relativa carbonii isotoporum copia determinari potest. Propterea, computatio radiocarbonica saepe adhibetur ad annum vel aevum rebus archaeologicis  assignandum.

Talis ratio inter annos 1945 et 1955 a Willard Franciscus Libby chemico Americano excogitata est, qui hac inventione Praemium Nobelianum chemiae anno 1960 consecutus est.

Chronometria radiocarbonica aetatem materiei quae originem organicam habet (ossa, ligna, textilia fibrarum, semina) determinari sinit. Tempus dat relativum respectu praesentis, calendarii annis computatum, et materiei quaedam aetas inter  circumscripta et centum annos determinari potest. Quae in archaeologia est praecipua ratio ad tempora rebus organicis repertis (id est quae carbonii atomos continent) assignanda.

Notae

Bibliographia
 Cheng, Hai, et al. 2018. "Atmospheric 14C/12C changes during the last glacial period from Hulu Cave." Science 362 (14 Decembris 2018): 1293–97. Epitome.

Chemia nuclearis
Chronologia
Chronometria
Physica nuclearis
Radioactivitas

Nexus externi
De regulatione radiocarbonii.

Methodologia Archaeologica

Computatio radiocarbonica


金岡村(かなおかむら)は、静岡県駿東郡にあった村である。現在の沼津市にあたる。

歴史
 1889年4月1日 - 町村制施行に伴い駿東郡東熊堂村、岡宮村、岡一色村、西熊堂村、東沢田村、中沢田村、西沢田村、沢田新田が合併し金岡村が成立。
 1944年4月1日 - 沼津市に編入され消滅。

参考文献
 『市町村名変遷辞典』東京堂出版、1990年。

関連項目
 静岡県の廃止市町村一覧

駿東郡
沼津市域の廃止市町村
1889年設置の日本の市町村
1944年廃止の日本の市町村

金岡村 (静岡県)


Sergey Nikolayeviç Filippov (; 24 iyun 1912, Saratov, Rusiya imperiyası — 19 aprel 1990, Leninqrad, SSRİ) — Sovet komediya aktyoru. RSFSR-in xalq artisti (1974).

Həyatı

Filmoqrafiya
 Karnaval gecəsi (film, 1956)
 Gitaralı qız (film, 1958)
 Avtomobildən qorun (film, 1966)
 12 stul (film, 1971)
 İvan Vasilyeviç peşəsini dəyişir (film, 1973)
 Alma almaya bənzər (film, 1975) (tammetrajlı bədii film) — rol: üç idarədə işləyən şəxs
 Peterburqdan anonim adam (film, 1977)
 Petya və Qırmızı Papaq (cizgi filmi, 1958)
 İdman lotosu-82 (film, 1982)
 Həyat üçün təhlükəlidir! (film, 1985)

SSRİ aktyorları
Rusiya aktyorları
Saratovda doğulanlar
Sankt-Peterburqda vəfat edənlər
"1941–1945-ci illər Böyük Vətən müharibəsində rəşadətli əməyə görə" medalı ilə təltif edilənlər

Sergey Filippov


How to Have an Accident at Work is a 1959 animated short educational film featuring Donald Duck.  It was released by Walt Disney Productions.

Plot
Donald Duck is very careful at home, but at work that is a different issue as he has multiple accidents. J.J. Fate shows up to inform us how accidents aren't predetermined, but instead are the result of carelessness.

Voice cast
Clarence Nash as Donald Duck
Bill Thompson as J.J. Fate
June Foray as Daisy Duck and Nurse (uncredited)
Lucille Bliss as Donald's son

Home media
The short was released on November 11, 2008 on Walt Disney Treasures: The Chronological Donald, Volume Four: 1951-1961.

References

External links

1959 films
1959 animated films
1950s Disney animated short films
Donald Duck short films
Films produced by Walt Disney
1950s English-language films
1950s American films
Films scored by Oliver Wallace

How to Have an Accident at Work


Luuk ang Griffith Inlet sa Nuzeland. Nahimutang ni sa habagatang bahin sa nasod,  km sa habagatan-kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.

Ang mga gi basihan niini

Mga luuk sa Nuzeland

sv:Griffith Inlet

Griffith Inlet


Megna ist der Familienname folgender Personen:

 Jaycob Megna (* 1992), US-amerikanischer Eishockeyspieler
 Jayson Megna (* 1990), US-amerikanischer Eishockeyspieler
 John Megna (1952–1995), US-amerikanischer Schauspieler
 Marc Megna (* 1976), US-amerikanischer American-Football-Spieler
 Vince Megna (* 1944), US-amerikanischer Anwalt und Musiker

Megna


Lécole supérieure d'agricultures (ESA) est l'une des  françaises accréditées au  à délivrer un diplôme d'ingénieur.

Historique
L'école est créée en 1898 en vue d'enrayer l'exode rural vers les grands centres universitaires déjà existant, tout en proposant des formations de haut niveau à destination des jeunes de l'espace rural. L'école est mise en place une vingtaine d'années après que les modalités de constitution des établissements supérieurs privés aient été précisées par la loi en 1875. La Compagnie de Jésus y prend une part active avec le père Ernest Vétillart qui présente devant la commission d'enseignement des agriculteurs de France, un projet d'organisation de l'enseignement supérieur agricole à l'Université catholique d'Angers. Avec l'appui des syndicats professionnels, l'« École supérieure d'agriculture et de viticulture » ouvre, en 1899, avec six élèves. Les études, prévues sur une durée de quatre ans, comportent deux années de formation scientifique et deux années d'enseignement agronomique.

Dès les années 1950, les diplômes de fin d'étude délivrés par l'ESA sont reconnus équivalents à ceux d'ingénieur agricole. La reconnaissance formelle par l'État intervient en , par arrêté.

L'ESA comprend aujourd'hui plus de 200 salariés, dont 110 enseignants et enseignants chercheurs. Elle est habilitée à décerner un titre d'ingénieur agronome par CTI (commission des titres d'ingénieur) ayant le label Eur-Ace.

Elle accueille plus de  étudiants, du BTS au Doctorat.

Chiffres
  étudiants, apprentis et stagiaires

 150 Universités partenaires dans le monde
 5 unités de recherche
  entreprises partenaires en France et à l'international
 + de 200 salariés permanents
 3 chaires d'enseignement et de recherche
  de campus

Formations
L'école propose différentes formations : ingénieur agronome, BTS, bachelors, licences professionnelles, masters, EED (European Engineer Degree) et formation Agricadre.

BTS
Voici la liste des BTS proposés au sein de l'école :
 BTS Agronomie et productions végétales (APV)
 BTS Aménagements Paysagers (AP)
 BTS Analyse, conduite et stratégie de l'entreprise agricole (ACSE)
 BTS Production Horticole (PH)
 BTS Productions Animales (PA)
 BTS Technico-commercial (TC)

Licence
Voici la liste des licences proposées au sein de l'école :
 Licence pro Agronomie (productions végétales)
 Licence pro Aménagement Paysager
 Licence pro MAC : Management des Activités Commerciales
 Licence pro MEA : Management de l'Entreprise Agricole
 Licence pro MVT : Marketing et commerce international des Vins de Terroir
 Licence pro PA : Productions animales – Métiers du conseil en élevage
 Licence pro Produits locaux et circuits courts : Valorisation et transformation des produits de la ferme

Agricadre
Cette formation accessible après un bac +2 forme des responsables en commerce et gestion pour l'agriculture et l'agroalimentaire.

Master
3 masters sont proposés par l'ESA :
 Master Food Identity (DNM)
 Master international Vintage (DNM)
 MSC Man-Imal

Recherche
L'ESA a 5 unités de recherches :
 Légumineuses, Ecophysiologie Végétale, Agroécologie (LEVA)
 Unité de Recherche sur les Systèmes d'Elevage (URSE)
 Biodiversité, Agroécologie et Aménagement du Paysage (BAGAP)
 Groupe de Recherche en Agroalimentaire sur les Produits et les Procédés (GRAPPE)
 Laboratoire de Recherche en Sciences Sociales (LARESS)

Personnalités liées
 Louis Armand Joseph de Maillé de La Tour-Landry (1830-1907),  duc de Plaisance, ancien président de l'école.
 Alfred Foreau (1884-1956), jésuite, deuxième directeur de l'école et cofondateur de la JAC.
 François-Henri de Virieu, marquis de Virieu, (1931-1997), journaliste français, ancien élève de l'ESA

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Histoire de l'enseignement agricole en France

Liens externes

École d'ingénieurs en France
Enseignement supérieur à Angers
Angers
Enseignement agricole en France

École supérieure d'agricultures d'Angers


La centrale nucléaire d'Almaraz est située au nord-ouest de la province de Cáceres, dans la communauté autonome d'Estrémadure appelée Campo Arañuelo, à environ 100 km de la frontière portugaise. Elle est refroidie par le Tage.

Description
Elle possède deux réacteurs de puissance identique :

Ces deux réacteurs dont la construction a démarré en 1972 peuvent produire 9 % des besoins en électricité de toute l'Espagne.
Cette centrale est la troisième centrale construite en Espagne après celle de Zorita et celle de Santa María de Garoña. C'est la première centrale espagnole équipée de réacteurs de la . D'après l'organisation Ecologistas en Acción, au moins 75 incidents auraient été enregistrés à Almaraz entre 2007 et 2010. Le 7 mai 2020, le Conseil de sécurité nucléaire autorise la centrale à poursuivre l'exploitation des deux réacteurs jusqu'en 2028.

Exploitation
La centrale appartient à trois compagnies :
 Iberdrola pour 53 %,
 Union Fenosa pour 11 %,
 Endesa pour 36 %.

Stockage de déchets nucléaires

Fin , le gouvernement espagnol autorise la construction d'un dépôt de déchets nucléaires sur le site de la centrale. À la suite de cette décision, le gouvernement portugais dépose une plainte auprès de la Commission européenne.

En , le gouvernement espagnol suspend son projet de stockage de déchets nucléaires le temps de consulter le Portugal.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes
  Description d'Almaraz I
  Description d'Almaraz II
  Site sur les centrales d'Almaraz et Trillo

A
Province de Cáceres
Énergie en Estrémadure

Centrale nucléaire d'Almaraz


Idiolectos est distinctus unius hominis solitus linguae usus, oratione non exclusa. Haec consuetudo privata vocabularium, grammaticam, et pronuntiatum amplectitur. Idiolectos ergo est varietas linguae cuique homini unica, ac a dialecto differt, quia dialectos est communis proprietatum linguisticarum copia cum quodam hominum grege communicata. Notio linguae est abstracta usus linguae et facultatum locutorum auditorumque singulorum descriptio. Secundum hanc opinionem, lingua est "congeries idiolectorum . . . potius quam entitas per se."

Dialectos
Ethnolectos
Idioglossia
Lingua et genus
Langue et parole
Semiotica
Sociolectos
Sprachbund

Notae

Bibliographia
Виноградов, B. A. 1990. Идиолект. Лингвистический энциклопедический словарь. Moscuae: Советская энциклопедия.
Gleitman, Lila. 1993. A human universal: the capacity to learn a language. Modern Philology 90:13–33.
Hansen, Sandra. 2006. Als Sprachwissenschaftler auf Verbrecherjagd: Die forensische Linguistik beim Bundeskriminalamt. Scienzz-magazin, 15 Augusti.
McMenamin, Gerald R., et Dongdoo Choi. 2002. Forensic Linguistics: Advances in Forensic Stylistics. Londinii: CRC Press.
Niedzielski, Nancy, et Dennis Preston. 2000. Folk Linguistics. Berolini: Mouton de Gruyter.
Zuckermann, Ghil'ad. 2006. A New Vision for 'Israeli Hebrew': Theoretical and Practical Implications of Analysing Israel's Main Language as a Semi-Engineered Semito-European Hybrid Language. Journal of Modern Jewish Studies 5(1): 57–71.

Nexus externi

The Online Dictionary of Language Terminology.
Stanford Encyclopedia of Philosophy.

Dialectologia
Sociolinguistica

Idiolectos


Littérature

 Rythmique, science des rythmes, en poésie.

Musique

 Rythmique grégorienne, discipline de l'adéquation du verbe et de la musique, en plain-chant et en chant grégorien.
 Section rythmique, un ou plusieurs instruments de musique chargés de marquer le rythme.
 Rythmique Jaques-Dalcroze, méthode d'enseignement musical élaborée par Émile Jaques-Dalcroze.

Sport

 Gymnastique rythmique, discipline sportive à composante artistique.

Voir aussi

Rythmique


La crue du Mississippi de 1927 fut l'inondation la plus catastrophique de l'histoire des États-Unis. Les inondations provoquèrent la mort de plus 200 à 500 personnes et le déplacement forcé de  autres, le bilan variant de 247 à un millier.

Le débordement du Mississippi fut provoqué par d'intenses précipitations au cours de l'été 1926. Au printemps suivant, le Mississippi détruisit les digues en 145 points différents pour inonder . L'inondation fit plus de 400 millions de dollars américains de dégâts (plus de  actuels) et affecta six États : l'Arkansas, l'Illinois, le Kentucky, la Louisiane, le Mississippi et le Tennessee.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste de catastrophes climatiques
 Inondation du Midwest américain de 1993
 Inondations européennes de 2005
 Inondations européennes de 2013
 Inondations en Corée du Nord

Liens externes
 Mississippi River Flood of 1927
 Disaster Response and Appointment of a Recovery Czar: The Executive Branch's Response to the Flood of 1927
 Delta Geography

Mississippi
1927, Mississippi
Phénomène météorologique en 1927
1927 aux États-Unis
Catastrophe naturelle en 1927

Crue du Mississippi de 1927


Tulir - Centre for the Prevention and Healing of Child Sexual Abuse (CPHCSA) is an NGO working on child sexual abuse awareness and rehabilitation, based in Chennai, India. In Tamil, the word Tulir means the first tender leaves of a plant, symbolising children and "the belief in the resilience and resurgence of the human spirit." The NGO is run by Vidya Reddy.

Background
A study conducted by the Ministry of Women and Child Development in 2007 revealed that approximately 53.22% of children experience sexual abuse. [3] However, due to the taboo nature of sex in conservative societies, instances of child sexual abuse often go unnoticed and are not reported. In 2005, Tulir, in collaboration with Save The Children, conducted a study in Chennai, surveying 2211 school children from various backgrounds. [3] The study uncovered that 48% of boys and 39% of girls interviewed disclosed having experienced sexual abuse, with the perpetrators being individuals known to them.

Activities
Tulir engages in the following activities:
 raising awareness of child sexual abuse in India
 providing direct intervention services in the areas of prevention and healing
 undertakinh research, documentation, and dissemination of information on child sexual abuse
 working to improve policy and advance the prevention of child sexual abuse, with a special focus on the psychosocial wellbeing of children.

The organisation also participates in local, national, and international efforts to promote and protect the rights of children.

Tulir holds workshops for schools to address child sexual abuse holistically. One such workshop was held from November 28–30, 2016 called "Safe Schools: Supporting schools address child sexual abuse, holistically" and covered topics such as prevention of child sexual abuse, developing a child protection policy, introducing concepts and practice for personal safety education, and addressing sexual misbehaviors in children and youth and POCSO, educators and schools.

They also offer training and consultancy services to teachers, social workers, doctors, parents, lawyers, and police personnel.

Awards and honors
In 2006, Tulir was honored with an international award by the Women's World Summit Foundation on the occasion of the World Day for Prevention of Child Abuse (19 November) in Geneva.

References

External links

Child-related organisations in India
Child sexual abuse in India
Year of establishment missing

Tulir (NGO)


Əlifba () — İnsan danışığındakı hər bir səsin qrafik xətlə qeydləri sistemi. Hərflərin müəyyən qayda ilə düzülüşü əlifba adlanır.

Əlifba sözü ərəb dilindən alınmadır. Ərəb dili əlifbasının birinci iki hərfinin adları əsasında düzəlmişdir: əlif+ba. Yunanlarda əlifba anlamında alfavita işlənmişdir. Bu da yunan əlifbasının birinci iki hərfinin adının birləşməsidir: alfa+vita. Sonralar vita hərfinin adı dəyişərək beta olmuşdur və buradan da alfabeta (alfa+beta) termini meydana gəlmişdir.

Hazırda dünyada 350-dən artıq müxtəlif əlifbadan istifadə olunur. Dünya əlifbalarının, eləcə də keçmişdə istifadə olunmuş və hazırda elmə məlum olan əlifbaların hamısının protosemit vahid yazı sistemindən nəşət tapması elmdə təsdiqini tapmışdır. Protosemit yazı sistemi eramızdan əvvəl II minilliyin birinci yarısında Suriya-Fələstin regionunda yaranmış və müxtəlif variantları olmuşdur. Bu yazı variantlarını düzəldənlər ilk əlifbaların yaradıcıları hesab olunurlar. Protosemit yazısı iki qola – cənubi semit və şimali semit yazıları qollarına bölünür. Cənubi semit yazısının müasir dövrə qədər gəlib çıxmış yeganə varisi Həbəşistanda qəbul edilmiş amxar şriftləridir. Bütün digər məlum əlifbalar öz əsasını şimali semit yazılarından götürmüşdür. Şimali semit yazıları da iki– xananey və aramey qollarına ayrılır: Finikiya və qədim yəhudi əlifbaları (müasir yəhudi kvadratik yazısının əsasında aramey yazıları durur) mənşəcə Xananey yazılarından törəmişdir. Protosemit yazısının Aramey qolu əsasında Asiya, Yaxın Şərq, Şimali Afrikadakı əlifbalar, ərəb, yəhudi əlifbaları və Hindistandakı devanaqari əlifbası meydana gəlmişdir. Şimali semit əlifbasının 22 işarəsi və bu işarələrin hər birinin öz adı olmuşdur.

Türk xalqlarının qədim əlifbası run əlifbasıdır. Run və oqamik yazılarından bir sıra alman xalqları, o cümlədən anqlosakslar və vikinqlər istifadə etmişlər. Türk run əlifbasının kökünün həmin əlifbalardan gəlməsi qeyd olunur. Qədim run yazılı abidələri bizim eranın III əsrinə aid edilir. Run yazıları bucaqlı yazı formasına malikdir, onun işarələri daha çox düz xətt parçalarından istifadə əsasında düzəlmişdir. Dairəvi və oval şəkilli elementlər bu yazılarda məhdud miqdardadır. Türk run əlifbasının eramızın 7–11-ci əsrlərində istifadə olunması qeyd olunur. Bu yazının alman run yazıları ilə oxşarlığı şübhə doğurmur. Qədim türk run yazıları, işarə və mətnləri Monqolustan, Çin, Sibir və Orta Asiya ərazilərində yayılmışdır. Həmin yazılar əsasən daş, sümük, metal üzərində yazılmışdır. Kağız üzərində yazılmış mətnlər də mövcuddur. Qədim run yazıları yarımkonsonantlığı ilə seçilir. Daha doğrusu, bu yazılarda saitlərin hamısının istifadə olunması ifadəsini tapmır. Bu əlifbada 4 sait, 34 samit və samit birləşmələri olmuşdur. Run yazısı işarələrinin əsasında türk qəbilə və tayfalarına məxsus damğaların durması fikri də həqiqətə uyğundur.

Türk run yazıları ilə daş üzərində yerinə yetirilmiş Orxon-Yenisey abidələrindən ən qədimi Ongin abidəsi sayılır. Tədqiqatçılar bu abidənin ya 692-ci, ya da 689-cu ildə qoyulması fikrinə üstünlük verirlər.

Azərbaycan ərazisində daha qədim tarixə malik əlifbanın mövcudluğu elmdə təsdiq olunmuş faktdır. Q. Voroşil erkən orta əsr mənbələrində bizim eranın 6-cı əsrinin əvvəllərində aran (Azərbaycan) yepiskopu Kardastın Şimali Azərbaycan və Cənubi-qərbi Dağıstan hunları üçün türk yazısını yaratmasının qeyd olunmasını göstərir. Bu fakt A. M. Şerbakın və A. N. Kononovun əsərlərində də səslənmişdir.

1970-ci ildə Dağıstan ərazisində üstü yazılı yastı daş tapılmışdır. Daşın hər iki tərəfində yazılar vardır. Bu yazılar əlifba hərflərinin işarələri şəklindədir. Eramızın III–VII əsrlərinə aid edilən bu yazılı abidə üzərində Azərbaycanda istifadə olunmuş əlifbanın 44 işarəsi həkk olunmuşdur. Qeyd etmək lazımdır ki, bu işarələr 1948–1952-ci illərdə Mingəçevir Su Elektrik Stansiyasının tikintisidə torpaq işlərinin görülməsi zamanı tapılmış, eramızın V–VII əsrlərinə aid edilən səkkiz epiqrafik abidədəki işarələrlə oxşardır. Bu da Azərbaycan və indiki Dağıstan ərazilərində hələ eramızın V əsrində istifadə olunmuş qədim əlifba haqqındakı faktların doğruluğunu bir daha təsdiq edir.

Qədim run türk əlifbasını latın, Azərbaycan ərazisindəki alban əlifbasını ərəb əlifbası sıxışdırıb istifadədən çıxarmışdır. Hazırda dünyada latın, slavyan və ərəb əsaslı əlifbalar geniş yayılmışdır.

Yeri gəlmişkən onu da qeyd edək ki, qədim əlifbalar yazının istiqamətinə görə də bir-birindən fərqlənmişdir. Yazının hansı istiqamətdə yazılmasından asılı olaraq yazılar əsas iki yerə bölünür: şaquli avə üfuqi yazılar. Şaquli yazıların iki növü vardır: a) sağdan sola şaquli yazılar; bu yazıda heroqliflər yuxarıdan aşağıya doğru alt-alta, sətirlər isə sağdan sola sıralanır. Bu yazı formasından çinlilər, yaponlar və koreyalılar istifadə etmişlər. Hazırda Çində üfuqi yazı formasından istifadə olunur; b) soldan sağa şaquli yazılar; bu yazıda hərflər yuxarıdan aşağıya yazılır. Sətirlər isə soldan sağa sıralanır. Monqol və mancurlar bu yazı formasından istifadə etmişlər.

Üfuqi yazı formaları daha geniş yayılmışdır. Üfuqi yazıların üç forması vardır: sağdan sola; b) sağdan sola, soldan sağa; c) soldan sağa.

İkinci növ yazı üsulu bustrofedon yazı adlanır. Onun qüsurlu cəhəti ondadır ki, istiqamət dəyişdikdə hərflərin yazılışı güzgüvari şəkildə dəyişir.

İstinadlar

Xarici keçidlər

 Azərbaycan Əlifbasının Mahnısı İzlə YouTube
 https://almaqurdu.tr.gg/D.ue.nya-elifbalari.htm

Dil

Əlifba


Airy môže byť:
 impaktný kráter na povrchu Marsu, pozri Airy-0
 impaktný kráter na povrchu Marsu, pozri Airy (kráter)
 bol britský fyzik a kráľovský astronóm, pozri George Biddell Airy

Airy


An Chromopleustes lineatus in uska species han Malacostraca nga ginhulagway ni Edward Lloyd Bousfield ngan Hendrycks hadton 1995. An Chromopleustes lineatus in nahilalakip ha genus nga Chromopleustes, ngan familia nga Pleustidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chromopleustes

Chromopleustes lineatus


Zeynalbəyov Zeynal bəy Məmmədxan bəy oğlu - (1798-?), Qarabağ bəyi, sərhədçi.

Həyatı

Zеynal bəy Məmmədxan bəy oğlu 1798-ci ildə Şuşa şəhərində anadan olmuşdu. Ibtidai təhsilini molla yanında, sonra mədrəsədə oxumuşdu. Öncə Mеhdiqulu xan Sarıcalı-Cavanşirə, sonra ruslara xidmət еtmişdi. Sərhəd dəstəsində sultan yardımçısı vəzifəsində qulluqda olmuşdu.

Ailəsi

Zеynal bəy Səkinə xanımla ailə qurmuşdu. Ələkbər bəy, Məmmədxan bəy adlı oğulları, Aftab xanım və Zеynəb xanım adlı qızları vardı.

Mənbə

 Ənvər Çingizoğlu, Səfikürdskilər, Bakı, "Elm", 2005, 152 səh.

Həmçinin bax

Şuşada doğulanlar
1798-ci ildə doğulanlar

Zeynal bəy Zeynalbəyov


Samuel Maxwell McCready (8 March 1918 – 1994) was an Irish amateur golfer. He won the 1949 Amateur Championship and was in the British Walker Cup team in 1949 and 1951.

McCready lived near the Dunmurry golf course, near Belfast, where he learnt his golf. During World War II he served in the Royal Air Force. McCready moved to South Africa in 1959 where he worked for McAlpine Construction. He died in South Africa in 1994. His widow Joan died in 2015 aged 109.

Amateur wins

1947 RAF Championship
1948 Jamaican Amateur Championship
1949 The Amateur Championship

Major championships

Wins (1)

Team appearances
Walker Cup (representing Great Britain): 1949, 1951

References

Male golfers from Northern Ireland
Amateur golfers
Royal Air Force personnel of World War II
Irish emigrants to South Africa
Sportspeople from Belfast
1918 births
1994 deaths

Max McCready


İrəvanskilər — Azərbaycan xalqının tanınmış soylarından biri. İrəvan xanları nəslindəndirlər.

Soyun yaranması
Qacarların bir qolu olan İrəvanskilərin əcdadları uzun illər İrəvan xanlığını idarə edib. Onların çoxu Şərur mahalında və Naxçıvanda da yaşayıb. Yeri gəlmişkən, Tbilisi arxivlərində Şərurda yaşamış İrəvan xanları ilə bağlı hələ tədqiq olunmamış qovluqlar var. Bu qovluqlarda onların yaşadıqları kəndlər haqqında geniş məlumatlara rast gəlirik. 1828-ci ildən sonra İranın Marağa şəhərinə köçən xanların Rusiya çarına, sonralar isə Qafqaz canişininə yazılmış maraqlı məktubları da həmin qovluqlarda saxlanılır.

Qeyd edək ki, İrəvan xanları hələ lap qədimlərdən Naxçıvan xanları ilə qohum olublar. I Kəlbəlı xanın arvadı Tükəzban xanım İrəvan xanı Hüseynəli xan Qacarın qızıdır, Səltənət xanımın doğma bacısıdır. Bəzən səhv olaraq onun Məhəmməd xanın qızı kimi təqdim edirlər. Əsl həqiqətdə isə belə deyil, o, Məhəmməd xanın bacısıdır. Bu haqda İrəvan xanlarının qalın bir cild olan "Məktublar"ından ətraflı məlumat almaq olar. Burada qeyd edilib ki Məhəmməd xanın anası Şadlı tayfasındandır.
Məmmədqulu xan Rusiya ordusunun kapitanı olub, 1846-cı ildə vəfat edib. Gürcüstan mərkəzi tarix arxivində Məmmədqulu xanın şəxsi işi saxlanılır. Həmin sənəddən öyrənirik ki, onun oğlu Möhbalı xan da rus ordusunun giziri olub. Və elə oradaca qeyd edilib ki, bu sülalənin, demək olar ki, əksəriyyəti bacarıqlı döyüşçülər kimi tanınıblar.

Soyun tanınmış nümayəndələri
 Məmmədqulu xan İrəvanski (vəf.1846) — Hüseynəli xan Ziyadoğlu-Qacarın oğlu.
 Möhbalı xan İrəvanski
 Abbasqulu xan İrəvanski
 Kərim xan İrəvanski (Abbasqulu xanın oğlu və Rusiya ordusunun polkovniki)
 Hüseyn xan Turqut (Türkiyə Ordusunun general-mayoru olmuşdur)
 Ağa xan İrəvanski — Rusiya imperiyası I Dövlət Duması üzvü, hərbçi.

 Mehdi İrəvanski — professor.

Həmçinin bax
 İrəvan
 İrəvan xanlığı

İstinadlar

Zadəgan ailələri
İrəvan bəy soyları

İrəvanskilər


World Of Broker (engl. Welt der Börsenhändler; meist WOB abgekürzt) ist ein Rundenbasiertes Strategiespiel. Diese Wirtschaftssimulation ist eine Digitalisierung und Weiterentwicklung des Brett- & Börsenspielklassikers Broker (1961). Es ist als Browserspiel seit 2012 verfügbar.

Entwicklung
Die Programmierung der Betaversion begann bereits 2008 durch einen BWL-Studenten der Humboldt-Universität zu Berlin. Ziel war eine seminarfähige Simulation zur Visualisierung des Diversifikationsgedanken und Thematisierung der von Harry Max Markowitz begründeten Portfoliotheorie. Im Jahr 2012 war mit der Weiterentwicklung der Software die Geburtsstunde von World Of Broker und dessen Browserversion. Diese ermöglichte den überregionalen Einsatz auch an anderen Universitäten. Heute ist World Of Broker ein bundesweites Lehrprojekt beim Bundesverband der Börsenvereine an deutschen Hochschulen.

Spielinhalte
World Of Broker ist ein Börsenspiel und eine Wirtschaftssimulation. Die Teilnehmer können mit einem fiktiven Startkapital unterschiedliche Aktien handeln. Durch das Veröffentlichen von Informationen werden die Kurse unmittelbar von den Spielern verändert. Mit diversen Zusatzfunktionen, wie u. a. Aktiensplit, Option (Wirtschaft) und Kapitalerhöhung, können vertiefende Finanzinstrumente simuliert werden. Gespielt wird abwechselnd 10 Runden. Sieger ist der Spieler/ das Team welcher/ es am Ende das wertvollste Depot besitzt.

Wettbewerbe und Veranstaltungen
Dieses Projekt, anfangs noch mit Das Börsenspiel 2.0 bezeichnet, wurde ab 2010 beim Berliner Börsenkreis e.V. fester Bestandteil des Veranstaltungsprogramms. Im Jahr 2011 richtete der Berliner Börsenkreis e.V. erstmals eine regionale Börsenspielmeisterschaft aus. Dazu konnten die 6 besten Teilnehmer der vorangegangenen Veranstaltungen in einem Finale um den Meistertitel spielen. Heute kann jeder Verein im BVH 1-mal pro Jahr seinen regionalen Börsenspielmeister ermitteln und einen Teilnehmer für die Deutsche BVH-Börsenspielmeisterschaft benennen.

Auszeichnungen
 Bundesverband der Börsenvereine an deutschen Hochschulen BVH-Preis 2013 für die Förderung der Aktienkultur in Deutschland

Weblinks
 Offizielle Website zu World Of Broker
 WOB beim Berliner Börsenkreis e.V.

Einzelnachweise

Browserspiel
Wirtschaftssimulation
Computerspiel 2012
IOS-Spiel

World Of Broker


Dolina Aoste (v italijanščini  Valle d'Aosta, v francoščini Vallée d'Aoste, v frankoprovansalščini Val d'Oûta) je ena od dvajsetih dežel, ki sestavljajo Italijo in ena od petih s posebnim statutom ter najmanjša po številu prebivalcev in površini, s središčem v glavnem mestu, Aosti. Meji na severu s Švico, na zahodu s Francijo, na jugu in na vzhodu z deželo Piemont. Je edina italijanska dežela, ki se ne deli na pokrajine, ker je bila administracija vključena v pristojnosti dežele ali občin. V deželi je tudi znano zimskošportno središče Courmayeur.

Zemljepisna lega in podnebje
Dolina Aoste je popolnoma gorata dežela, saj se nahaja v njenih mejah najvišja evropska gora Monte Bianco ali Mont Blanc (4810 m), pa tudi drugi alpski štiritisočaki: Monte Rosa (4634 m), Cervino ali Cervin (4478 m), Grandes Jorasses (4208 m), Dent d'Hérens (4179 m), Gran Paradiso ali Grand-Paradis (4061 m). Južni del dežele zavzema narodni park Gran Paradiso, ki je bil ustanovljen že leta 1922 in pokriva (skupaj s piemontskim delom) več kot 70 km² površine. Prebivalstvo je najgosteje poseljeno vzdolž reke Dora Baltea (Doire Baltée) in v ostalih manjših dolinah ledeniškega izvora, ki so značilne za to pokrajino.

Aosta leži na stičišču dveh glavnih transalpskih magistralnih cest, SS 26, ki povezuje mesto Chivasso na Mali Sveti Bernard na meji med Italijo in Francijo, in SS 27, ki povezuje mesto Aosta na Veliki Sveti Bernard na švicarski meji. Skozi Aosto poteka tudi avtocesta A5 Torino-Courmayeur, ki se nadaljuje skozi znameniti predor pod Mont Blancom v Francijo.

Železniška postaja je bila zgrajena leta 1886 in je del Chivasso-Ivrea-Aosta železnice. Avtobusi povezujejo mesto Aosta z bližnjimi dolinami in na območja zunaj regije, vključno s Torinom, Milanom, Chamonixom (Francija) in Martignyjem (Švica).

Podnebje je povsod tipično alpsko, s hudimi zimami in hladnimi poletji. Dolina Dore Baltee nudi zaradi svoje obsežnosti nekoliko milejše podnebje. Padavin je obilno, predvsem snega.

Zgodovina
Čeprav izkopanine pričajo, da je bila dolina Aoste naseljena že 3000 let pr. n. št., segajo prvi zgodovinski podatki v leto 25 pr. n. št., ko so Rimljani tukaj ustanovili postojanko Augusta Praetoria (današnje mesto Aosta), da bi si s tem zagotovili nadzor nad prelazoma Malega in Velikega Svetega Bernarda. Prav zaradi tega strateškega položaja so si potem skozi stoletja prilaščali dolino Aoste mnogi zavojevalci, tako Burgundi v 5. stoletju, Ostrogoti, Bizantinci in Langobardi v [[6. stoletje|6. stoletju], Franki v 8. in končno Savojci na začetku 11. stoletja. Ti so dopuščali domačinom veliko avtonomijo, saj so jim že leta 1536 dovolili popolno upravno samostojnost. Zato je tudi ob združitvi z ostalo Italijo (1861) dežela zahtevala in prejela posebne pravice. Za časa fašizma so bile te pravice ukinjene, francoski jezik je bil prepovedan in administracija je prešla pod upravo mesta Torino. Republika je leta 1945 proglasila dolino Aoste za deželo in leta 1948 za deželo s posebnim statutom.

Jezik
Ustavni zakon 26. febriarja 1948 določa: V deželi Dolina Aoste je francoščina enakopravna italijanščini. Javne listine so lahko sestavljene v enem ali drugem jeziku, razen odločb sodnih oblasti, ki se izdajo v italijanščini. ... V šolah vsake vrste in stopnje, ki so odvisne od Pokrajine, je za poučevanje francoščine predvideno isto število tedenskih ur kot za poučevanje italijanščine. Nekateri predmeti se smejo poučevati v francoščini. ... Nemško govoreči, ki jih je Dežela priznala v občinah doline Lysa, imajo pravico, da se njihove jezikovne in kulturne značilnosti in tradicije zaščitijo. Zagotavlja se jim šolska izobrazba v nemščini, s prilagoditvami lokalnim potrebam.

Na ta način je Republika izrecno dovolila popolno dvojezičnost deželi Dolina Aoste. Pripomniti je treba, da je povsod govora o francoščini, medtem ko jezik Aoste praviloma ni francoščina, temveč njen "sorodnik" frankoprovansalščina (ali arpitanščina). Gre pa v glavnem za razčlenitev, ki je sad poznejših raziskav, po katerih je frankoprovansalščina na istem jezikovnem nivoju kot francoščina, čeprav pred nekaj desetletji izvedenci niso delali razlike med jezikoma.

Prebivalci v dolini reke Lys, ki jih zakon omenja, so znani pod imenom walser (iz nemškega Walliser = prebivalec doline). Govorijo nemško narečje in so potomci priseljencev iz okolice današnjega Berna v Švici, ki so prišli v Italijo in Avstrijo v dveh skupinah, prvič v 8., drugič v 13. stoletju. To narečje še danes govori okoli 17.000 oseb, od katerih približno 3500 v Italiji.

Gospodarstvo

Čeprav je zaradi visokih gora več kot tretjina površine neprimerna za obdelovanje, je bila dežela do nedavnega v celoti odvisna od kmetijstva in živinoreje, kar je navajalo mladino, da si je iskala donosnejše zaposlitve v Švici in Franciji. Ko je bil francoski jezik prepovedan, se je tudi zaradi gmotnih težav odselila večina francosko govorečih. Šele po drugi svetovni vojni so dolino Aoste odkrili turisti in s tem omogočili dotok kapitala, s katerim se je nato tudi lokalno kmetijstvo povzdignilo na moderne standarde. Povojna ekonomska rast sosednjih dežel je narekovala potrebo po turističnih objektih in Dolina Aoste se je prva odzvala z visokokvalitetno ponudbo. Tako je prišlo do izrednega turističnega in industrijskega razvoja, ki je povzročil celo precejšnjo imigracijo. Danes je Dolina Aoste najbogatejša med italijanskimi deželami. Poleg turizma, industrije in izkoriščanja vodne energije je še vedno kmetijstvo eden glavnih gospodarskih dejavnikov. Glavne kulture so krompir, vinska trta in sadno drevje (jabolka). Na visokih planotah se intenzivno redijo predvsem krave mlekarice za proizvodnjo sira.

Naravne zanimivosti
Dežela ima več zaščitenih področij:
 Narodni park Gran Paradiso (Parco nazionale del Gran Paradiso / Parc national du Grand-Paradis)
 Regijski park Mont Avic (Parco naturale del Mont Avic / Parc naturel du Mont Avic)
 Naravni rezervat Côte de Gargantua (Riserva naturale Côte de Gargantua/Réserve naturelle Côte de Gargantua)
 Naravni rezervat Lago di Villa (Riserva naturale Lago di Villa/Réserve naturelle du Lac de Ville)
 Naravni rezervat Lolair (Riserva naturale Lolair/Réserve naturelle de Lolair)
 Mokrišče Lozon (Riserva naturale Lozon/Réserve naturelle du Lozon)
 Mokrišče Marais (Riserva naturale Marais/Réserve naturelle du Marais)
 Naravni rezervat Mont Mars (Riserva naturale Mont Mars/Réserve naturelle du Mont Mars)
 Mokrišče Stagno di Holey (Riserva naturale Stagno di Holey/Réserve naturelle de l'étang de Holey)
 Naravni rezervat Tzatelet (Riserva naturale Tzatelet/Réserve naturelle de Tzatelet)
 Naravni rezervat Les Iles (Riserva naturale Les Îles/Réserve naturelle des Îles)

Sklici

Viri
 Lessico Universale Italiano Treccani 1968-1986
 Istituto Nazionale di Statistica ISTAT
 L'Aménagement Linguistique dans le Monde
 Sondage de la Fondation Emile Chanoux
 Parchi e aree protette in Italia, Touring Club Italiano, 2003

Zunanje povezave

 Website of the Aosta Valley Regional Authority (in Italian and French)
 Photo gallery of the Aosta Valley
 Weather forecast and map of the Aosta Valley
 Castes and fortresses at mondimedievali.net

Dežele Italije

Doline v Italiji

Dolina Aoste


Georgius Adolphus vulgo Georg Adolf Glaßbrenner (natus Berolini die 27 Martii 1810; mortuus ibidem die 25 Septembris 1876) fuit Germanicus satirarum ac salsorum scriptor. Motui Germaniae Iuvenis favit.

Vita
Quamquam munere negotiatoris fungebatur, litteris praesertim vacabat. Insuper anno 1831 commentarios moderabatur quibus titulus Don Quijote; ii mox liberalitatis nimiae reprimendae causa interdicti sunt. Tunc sibi pseudonymum Adolf Brennglas sumens, seriem nugarum Berlin wie es ist und trinkt (Berolini/Lipsiae 1832–50, cum multis editionibus) de vita quotidiana Berolinensium cum sale mixtarum pepigit. Genus satiricum ex censurae oculis facilius elabi potuisse videtur. Similia en: Leben und Treiben der seinen Welt (Lipsiae 1834) et Berliner Volksleben (Lipsiae 1848–51).

Cum anno 1835 menses septem Vindobonae mansisset, opus Bilder und Träume aus Wien (Lipsiae 1836) edidit; cuius interdictionem viri publici ilico festinaverunt. Anno 1840 Adelam Peroni actricem in matrimonium duxit, quam anno 1841 Neustrelitz in urbem Megapolitanam comitatus est. Ibi exaravit Verbotene Lieder (Turici 1843; editio altera ecce Lieder eines norddeutschen Poeten; editio tertia maxime aucta ecce Gedichte von Adolf G., Berolini 1851) necnon epos comicum malignumque »Neuer Reineke Fuchs« (Lipsiae 1846).

Cum annus 1848 rebus novis flagravit, Adolphus dux factionis democraticae in Megalopoli et Strelicia se gessit. Inde anno 1850 territorium ei relinquendum fuit, qui Hamburgum confugit. Anno 1858 autem reditus Berolinensis fieri fas erat, ubi folia Berliner Montagszeitung curabat, regebat, disponebat.

Scripta alia et gravitudo

Inter posteriora excellebant e.g. haec: Komischer Volkskalender (1845–67), Xenien der Gegenwart (una cum Daniele Sanders, Hammoniae 1850), comoedia brevis politica-aristophanica Kaspar der Mensch (Hammoniae 1850), Komische Tausendundeine Nacht (Brunsvici 1852), epos comicum Die verkehrte Welt (Berolini 1857). Aetate provectior etiam res adulescentibus dicatas concinnavit, e quibus maioris momenti opera Lachende Kinder, Sprechende Tiere et Insel Marzipan.

Vis poetica pura elucet apud Kaspar der Mensch et Neuer Reineke Fuchs (fortasse omnium Glaßbrennerianorum optimum opus). Aemulatores patrem nugarum nasutarum Berolinensium, qui nuncupabatur, imitari non cessaverunt. Mimos sat vulgares Berolinenses autem multo post frequenter orituros Glaßbrenner ipse sine dubio minimi aestimavisset.

Nexus externi

 Pretiosa apud DDB
 Vicifontis scaturigines
 Opera apud Zeno
 Opera apud Projekt-Gutenberg

Editores
Incolae Berolini
Oeconomi
Politici Germaniae
Satyrici
Scriptores Germaniae

Adolphus Glaßbrenner


Doxepinum est substantia psychoanaleptica et antidepressiva, ergo medicamentum tractationis depressionum, praesertim cum insomnia praesente, effectu sedativo suo causa, quia Doxepinum receptorium H1 agonista inversa obsidet. Per structuram chemicam Doxepinum est antidepressivum tricyclicum. Ceroma quoque Doxepinum therapiae pruritus et dermatitis atopicae et lichenis simplicis chronici (neurodermatitis) brevis temporis adhiberi potest.

Natura Doxepini

Natura chemica
Formula summarum est . Nomen IUPAC est 3-(dibenzo[b,e]oxepino-11(6H)-ylideno)-N,N-dimethylo-propano-1-aminum.

Massa molaris est 279.376 g/mol.

 Depressio
 Dermatologia
 Intervallum QT

Notae

Composita heterocyclica
Antidepressiva
Inhibitores reabsorptionis serotoni noradrenalinique
Antihistaminica
Intervallum QT prolongatum

Doxepinum


İmamqulu xan Undiladze (1582-1633) — Fars bəylərbəyi.

Həyatı
İmamqulu xan Azərbaycan nağıllarının qəhrəmanlarından biri Vəzir Allahverdi xanın oğludur. Fars əyalətinin hakimi olmuşdu. Qarabağ bəylərbəyi olan qardaşı Davud xan əyaləti yağmalayıb Osmanlı səmtinə qaçdığı üçün 1633-cü ildə I Şah Səfi Səfəvi tərəfindən öldürüldü.

Ailəsi
İmamqulu xanın Səfiqulu xan adlı oğlu vardı.

İstinadlar

İran gürcüləri
Fars bəylərbəyiləri

İmamqulu xan


Déguy Alain Didier Zokora, nogometaš Slonokoščene obale, * 14. december 1980, Abidjan, Slonokoščena obala.

Zokora igra na položaju veznega igralca. Od sezone 2016 je član indijskega kluba NorthEast United, nastopal pa je tudi za državno reprezentanco.

Klubska kariera

Začetki
Zokora je svojo kariero pričel v domovini v priznani mladinski akademiji kluba Mimosas. Leta 2000 se je preselil v Evropo k moštvu Racing Genk, s katerim je v sezoni 2001/02 osvojil belgijsko prvenstvo. Poleti 2004 je prestopil v Francijo h klubu AS Saint-Étienne.

Tottenham Hotspur
Zokora je v Franciji ostal le dve sezoni. Vzrok za tako kratek igralni staž v Franciji so bile v prvi vrsti njegove dobre predstave na Svetovnem prvenstvu 2006 v Nemčiji. Na prvenstvu so ga namreč opazili ogledniki angleškega prvoligaša Tottenham Hotspur, ki so za tedaj 25-letnega afriškega nogometaša odšteli 8,2 milijona evrov odškodnine. Zokora je bil sicer na spisku želja večjih klubov - Chelseaja, Manchester Uniteda in Arsenal - z otoka, a jih je zavrnil, ker mu niso mogli dati zagotovila, da bo v njihovih sredinah dobival priložnost in da ne bo zgolj zamenjava.

V treh letih je postal velik ljubljenec londonskega občinstva, ki mu je spesnilo tudi himno z naslovom »Let's all do the Conga ... Do-do-do Didier Zokora.« Čeprav je za Tottenham igral cela tri leta, pa se za ta angleški klub niti enkrat ni uspel vpisati med strelce. Nogometni navdušenci so si ga v času njegovega igranja na otoku verjetno najbolje zapomnili po dveh zaporednih grdo zgrešenih lahkih strelih na gol s finalne tekme pokalnega tekmovanja Carling Cup 2008. Njegov drugi strel je zletel čez prečko, potem ko je vratar že premagan ležal na tleh. Tottenham je sicer tekmo dobil po podaljšku, zmago je z zadetkom z glavo zagotovil Jonathan Woodgate.

S Tottenhamom se je nato leto kasneje znova uvrstil v finale Carling Cupa, a je tedaj po enajstmetrovkah izgubil proti Manchester Unitedu. Izid je bil po rednem delu 0-0. Četudi se Zokora v dresu Tottenhama nikoli ni uspel vpisati med strelce, pa je zato uspešno realiziral svoj kazenski strel med izvajanjem enajstmetrovk proti nizozemskemu PSV-ju, v sklopu pokala Uefa.

Sevilla
Zokora je med poletnim prestopnim rokom za 9 milijonov evrov odškodnine okrepil španskega prvoligaša Sevillo. V dresu andaluzijskega moštva je debitiral 30. avgusta 2009, tedaj je Sevilla v prvem krogu španskega prvenstva gostovala pri Valenciji.

Reprezentančna kariera
Zokora je standardni član prve postave reprezentance Slonokoščene obale, za katero je igral že na več kot 80 mednarodnih tekmah.

Reprezentančni zadetki

Dosežki
KRC Genk
Jupiler League:
1. mesto: 2001/02

Tottenham Hotspur
Carling Cup
Zmagovalci: 2008
Finalisti: 2009

Sevilla
Copa del Rey
Zmagovalci: 2010

Sklici

Zunanje povezave

Nogometaši Slonokoščene obale
Nogometni reprezentanti Slonokoščene obale
Udeleženci Svetovnega prvenstva v nogometu 2006
Udeleženci Svetovnega prvenstva v nogometu 2010
Udeleženci Svetovnega prvenstva v nogometu 2014
Nogometaši ASEC Mimosasa
Nogometaši K.R.C. Genka
Nogometaši AS Saint-Étienna
Nogometaši Tottenham Hotspurja
Nogometaši Seville
Nogometaši Trabzonsporja
Nogometaši Akhisarsporja
Nogometaši FC Pune Cityja
Nogometaši Semen Padanga F.C.
FIFA klub 100

Didier Zokora


Das Amt Meiningen war eine territoriale Verwaltungseinheit, die aus dem Streubesitz des Hochstifts Würzburg in der Grafschaft Henneberg hervorgegangen ist. 1542 gelangten die drei Exklaven des Gebiets im Tausch an die Grafschaft Henneberg.

Nach dem Aussterben der Grafen von Henneberg-Schleusingen kam das Amt im Jahr 1583 unter gemeinsame Verwaltung der albertinischen und ernestinischen Wettiner. Durch Aufteilung der Grafschaft Henneberg im Jahr 1660 wurde das Amt dem Herzogtum Sachsen-Altenburg zugeteilt. Danach gehörte es ab 1672 zum Herzogtum Sachsen-Gotha-Altenburg und durch Erbteilung ab 1680 zum Herzogtum Sachsen-Meiningen.

Bis zur Verwaltungs- und Gebietsreform des Herzogtums Sachsen-Meiningen im Jahr 1827 und der damit verbundenen Auflösung bildete es als Amt den räumlichen Bezugspunkt für die Einforderung landesherrlicher Abgaben und Frondienste, für Polizei, Rechtsprechung und Heeresfolge.

Geographische Lage

Das Amt Meiningen bestand zunächst aus drei territorial voneinander getrennten Teilen. Das Hauptgebiet mit Meiningen und Walldorf und einigen weiteren Orten und Wüstungen lag im Werratal am Ostrand der Rhön. Die Exklave mit den Orten Vachdorf und Leutersdorf lag ebenfalls im Werratal südöstlich von Meiningen. Die Exklave Queienfeld befand sich südlich von Meiningen im heute thüringischen Teil des Grabfeldes. Die 1825 zum Amt gekommenen Orte liegen westlich und nordwestlich von Meiningen in der Rhön.

Während seiner Zugehörigkeit zum Herzogtum Sachsen-Meiningen gehörte das Amt zum Meininger Unterland. Das Amtsgebiet liegt heute im Südwesten des Freistaats Thüringen und gehört zum Landkreis Schmalkalden-Meiningen.

Angrenzende Verwaltungseinheiten
An den Hauptteil des Amts um Meiningen grenzten folgende Ämter:
 im Norden: Amt Wasungen (Grafschaft Henneberg, nach 1680 zu Sachsen-Meiningen)
 im Westen: Amt Maßfeld (Grafschaft Henneberg, nach 1680 zu Sachsen-Meiningen)
 im Osten: Amt Kühndorf (Grafschaft Henneberg, 1660 zu Sachsen-Zeitz, 1718 zum Kurfürstentum Sachsen, 1815 zu Preußen)
 im Süden: Amt Maßfeld (Grafschaft Henneberg, nach 1680 zu Sachsen-Meiningen)

Das Gebiet um Vachdorf/Leutersdorf grenzte im Westen an das Amt Maßfeld, im Osten an das Amt Themar (Grafschaft Henneberg, 1680 zu Sachsen-Römhild, 1710 zwischen Sachsen-Coburg-Saalfeld und Sachsen-Gotha-Altenburg geteilt).
Die Exklave Queienfeld grenzte im Norden an das Amt Maßfeld. Südöstlich lag das Amt Römhild (Grafschaft Henneberg, nach 1555 zu verschiedenen sächsischen Herzogtümern gehörig). Im Südwesten lagen verschiedenen adlige Dörfer, die zunächst zum Amt Maßfeld, später zum Amt Behrungen (Herzogtum Sachsen-Hildburghausen) gehörten. Der Ort Wolfmannshausen im Süden gehörte dagegen als Exklave zum Hochstift Würzburg und kam erst 1808 im Tausch an das Amt Römhild, welches zu 2/3 zu Sachsen-Meiningen gehörte.

Geschichte

Hochstift Würzburg
Um das Jahr 1000 war Meiningen Reichsgut und Hauptort der "Meininger Mark", einer untergeordneten Verwaltungseinheit im Gau Grabfeld. Der Ort war Sitz einer Zehnt. Im Jahr 1008 übergab König Heinrich II. dem Hochstift Würzburg als Entschädigung der Gebietsverluste infolge der Gründung des Bistums Bamberg den Verwaltungsbezirk Meiningen neben weiteren Orten als Lehen. Nach dem Erlöschen der burggräflichen Linie der Grafen von Henneberg um 1219 versuchte der Bischof von Würzburg, die mit dem Burggrafenamt verbundenen Lehen des Hochstifts einzuziehen. Es kam zu einer erbitterten Auseinandersetzung, die mit dem Verzicht des Grafen Poppo von Henneberg auf Mellrichstadt und Meiningen endete.

Der Verwaltungsbezirk Meiningen bestand aus dem Streubesitz von drei voneinander getrennten Gebieten, welche im Territorium der Grafschaft Henneberg lagen. Damals gingen neben Meiningen auch die Orte Wallbach, die späteren Wüstungen Berkes, Defertshausen und Breuberg sowie die Mark "Walldorf" an das Bistum über. Walldorf wurde im späten Mittelalter als Ritterlehen mit der Wüstung Defertshausen vergeben. Zum Amt Meiningen gehörten seit dem ausgehenden Mittelalter auch die ebenfalls in würzburgischem Besitz stehenden Dörfer Vachdorf, Leutersdorf und Queienfeld, welche vom Meininger Gebiet getrennt lagen.

Zum Schutz des Gebietes und der dort entlang führenden Handelsstraßen befanden sich zwischen Meiningen und Walldorf drei würzburgische Höhenburgen zu beiden Seiten der Werra: Burg Welkershausen am Spitzberg, die Habichtsburg und die Burg Landeswehre. In Meiningen entstand die Burg Meiningen. Die Orte Walldorf, Leutersdorf, Vachdorf und Queienfeld waren mit Kirchenburgen gesichert.

Meiningen selbst nahm in der Folgezeit eine Sonderentwicklung, die durch seine Eigenschaft als Stadt (1230 erstmals als "Civitas" bezeugt) bedingt war. Wenn auch seine im späten Mittelalter erworbenen Freiheiten durch die Stadtstatuten von 1565 erheblich eingeschränkt wurden, so bewahrte es doch auch weiterhin einen selbständigen Niedergerichtsbezirk und verfügte über eine Selbstverwaltung. Die Hochgerichtsbarkeit in Meiningen und Walldorf und den umliegenden Orten und Wüstungen oblag von Alters her der Zent Meiningen, zu welcher gerichtlich auch einige Orte in den hennebergischen Ämtern Wasungen und Maßfeld gehörten. Leutersdorf und Vachdorf gehörten hingegen zur Zent Themar. Queienfeld, dessen Hochgerichtsbarkeit wohl ehedem der Zent Mellrichstadt zugehörte, unterstand später keinem Zentverband, sondern der Hochgerichtsbarkeit des Amtes Meiningen.

Bischof Johann I. verpfändete 1406 Stadt und Amt Meiningen an die Herren "von der Tann". Wegen Unstimmigkeiten holte sich sein Nachfolger, Bischof Johann II., im Jahr 1418 Stadt und Amt mit militärischer Gewalt wieder zurück. 1434 versetzte Bischof Johann II. die Stadt Meiningen als Schuldpfand an die Grafen Wilhelm und Heinrich von Henneberg-Schleusingen. Das Pfand wurde 1435 um die Dörfer Vachdorf, Leutersdorf und Queienfeld erweitert. Erst im Jahre 1495 löste der Würzburger Bischof Rudolf II. das Pfand wieder ein. Der Ort Wallbach gehörte ab 1480 zum hennebergischen Amt Wasungen, blieb aber gerichtlich weiterhin bei der Zent Meiningen.

Grafschaft Henneberg
Im Jahr 1542 tauschte das Hochstift Würzburg und die Grafschaft Henneberg-Schleusingen die Herrschaft über das Amt und die Zent Meiningen gegen das Amt und die Zent Mainberg. Die würzburgischen Ritterlehen Walldorf, die in diesem Tauschvertrag nicht genannt waren, blieben nach langen Kämpfen beim Bistum. Im Tauschvertrag war ferner festgelegt, dass beim Aussterben der Henneberger das Bistum das Amt Meiningen gegen Zahlung von 70.000 fl von den Allodialerben zurückerhalten sollte.

Seit der Übernahme des Amtes durch Henneberg 1542 wurde der Bezirk Meiningen durch den Maßfelder Amtmann verwaltet, der anfangs auch die Aufsicht über die Stadt Meiningen hatte. Nachdem 1542 die Hochgerichtsbarkeit der Zent Meiningen an Henneberg gekommen war, bemühten sich die Grafen und später die gemeinschaftlich sächsische Regierung in Meiningen um Begleichungen der Zent- und Amtsgrenzen.
1544 wurde in Stadt und Amt Meiningen wie in der ganzen Grafschaft Henneberg-Schleusingen die Reformation eingeführt.

Gemeinsame sächsische Verwaltung und Aufteilung der Grafschaft Henneberg
Mit dem Tod des Grafen Georg Ernst von Henneberg-Schleusingen im Jahr 1583 erlosch das Henneberger Grafenhaus. Der von den Hennebergern mit den ernestinischen Wettinern 1554 geschlossene Kahlaer Vertrag regelte die Erbfolge der einzelnen Landesteile. Da aber auch die albertinischen Wettiner gleichermaßen begründete Erbansprüche anstellten, wurde die Grafschaft Henneberg mit ihren Ämtern zunächst unter eine gemeinsame ernestinische und albertinische Verwaltung mit Sitz in Meiningen gestellt.

Auf die Stadt und das Amt Meiningen meldete nun jedoch auch das Hochstift Würzburg Besitzansprüche basierend auf dem Tauschvertrag von 1542 an, nachdem das Amt bei Erlöschen des Grafenhauses durch Abfindung der Erben zurück an das Hochstift fallen sollte. Daraufhin einigte sich das Hochstift mit den sächsischen Fürsten im Schleusinger Vertrag vom 9. Juli 1586 dahin, dass Amt und Burg Meiningen zwar in sächsischen Händen verblieben, allerdings nicht als Allod, sondern als würzburgisches Mannlehen. Das Amt samt dem herzoglichen Residenzschloss blieb somit bis 1808 Lehensbesitz.

Da sich die ernestinischen und albertinischen Landesherren weiterhin nicht über die Verwaltung ihrer Erbschaft einigen konnten, wurde die Grafschaft Henneberg im Jahr 1660/61 aufgelöst. Die Aufteilung der Grafschaft wurde im Weimarer Vertrag (Sächsischer Teilungsvertrag), basierend auf dem Kahlaer Vertrag von 1554, geregelt.

Das Amt Meiningen wurde demnach dem ernestinischen Anteil zugeschlagen und kam 1660 an das Herzogtum Sachsen-Altenburg. Nach Auflösung der Grafschaft Henneberg verlor die Zent Meiningen immer mehr an Bedeutung, was auch in der voranschreitenden Angleichung der Zent- und Amtsgrenzen ihren Ausdruck fand. Die von ihr ausgeübte Blutgerichtsbarkeit ging an das Amt Maßfeld über, dessen Kern bisher zur Zent Meiningen gehörte. Die Hochgerichtsbarkeit über die zum Amt Wasungen gehörigen, seit 1660 im Herzogtum Sachsen-Gotha gelegenen Orte Wallbach, Metzels und Melkers kam an dieses Amt. Walldorf schied 1670/1686 aus dem Verband der Zent Meiningen aus, nachdem die dortigen adligen Ganerben die Hochgerichtsbarkeit erworben hatten. Seit dem Ende des 17. Jahrhunderts ging nach Auflösung der alten Zentverfassung die Hochgerichtsbarkeit an das Amt über.

Herzogtum Sachsen-Meiningen
Mit dem Aussterben der Linie Sachsen-Altenburg im Jahr 1672 fiel das Amt Meiningen an das Herzogtum Sachsen-Gotha, welches sich seitdem Sachsen-Gotha-Altenburg nannte. Dieses wurde wiederum 1680 geteilt, wodurch Stadt und Amt Meiningen seitdem zum Herzogtum Sachsen-Meiningen gehörten. Die Stadt Meiningen wurde zu deren Residenzstadt erhoben.

Bei Gründung des Fürstentums Meiningen bestand das Amt aus der Stadt Meiningen, die einen eigenen Niedergerichtsbezirk bildete und im Genusse mancher Selbstverwaltungsrechte war, den Dörfern Helba und Welkershausen sowie den Exklaven Leutersdorf, Vachdorf und Queienfeld. Die Hochgerichtsbarkeit über Vachdorf und Leutersdorf, die ehedem der Zent Themar zustand, kam bereits 1681 an das Amt. 1702 ging Utendorf aus dem Amt Wasungen an das Amt Meiningen über. Dagegen fiel das ganz isolierte, weit südlich gelegene Queienfeld im Tausch gegen das Amt Schalkau im Jahr 1723 an das Herzogtum Sachsen-Hildburghausen und wurde dem Amt Behrungen angegliedert. Das Dorf Walldorf, das seit dem 17. Jahrhundert der Reichsritterschaft angehörte und nach deren Auflösung an das Großherzogtum Würzburg kam, wurde in einem Tauschvertrag von 1808 erworben und gehörte seitdem wieder zum Amt Meiningen.
Eine letzte, aber grundlegende Veränderung vor der Reorganisation der meiningischen Staatsverwaltung brachte das Jahr 1825. Damals wurden die Dörfer Vachdorf und Leutersdorf vom Amt Meiningen abgetrennt und dem Amt Maßfeld zugeteilt, dafür aber aus dem nördlichen Teil des Amtes Maßfeld und den Resten des Amtes Meiningen ein neues Amt mit dem Sitz in Meiningen gebildet. Dieses neue Amt Meiningen umfasste neben Meiningen, Welkershausen, Helba und Utendorf sowie Walldorf die ehemals maßfeldischen Amtsdörfer Solz, Rippershausen, Stepfershausen, Herpf, Dreißigacker, Melkers, Träbes, Hutsberg und Schmerbach.

Im Rahmen der Neuorganisation des Meininger Unterlandes wurde im Amt Meiningen im Jahr 1827 die Trennung von Justiz und Verwaltung nur teilweise vollzogen. Das alte Amt Meiningen blieb zwar noch als einheitliche Behörde bestehen, wurde aber in Verwaltungssachen bereits als "Administrativ-Amt", in Justizsachen als "Justizamt" geführt.

1829 wurden die Ämter Meiningen und Maßfeld zum "Verwaltungsamt Meiningen" vereint. Erst in diesem Jahr wurden Justiz und Verwaltung auch hier völlig getrennt und neben dem Verwaltungsamt das "Kreisgericht Meiningen" gebildet. Die adligen Hochgerichte in Walldorf und die Niedergerichte in Welkershausen, Geba, Träbes, Heftenhof, Hutsberg und Rippershausen blieben bis 1848 bestehen.

Bei einer strukturellen Neuordnung des Herzogtums Sachsen-Meiningen im Jahr 1868 wurde das Verwaltungsamt Meiningen aufgelöst und mit anderen Verwaltungsämtern des Meininger Unterlands dem neu gegründeten Landkreis Meiningen angegliedert.

Zugehörige Orte

Städte
 Meiningen (Mimininga)

Dörfer
 Helba (Unterhelba)
 Welkershausen (Waltgeratehus, Uuentilgereshusun)
 Walldorf (Walahdorf)
 Leutersdorf (Exklave; bis 1825)
 Vachdorf  (Fahedorph) (Exklave; bis 1825)
 Queienfeld (Exklave; bis 1723)
 Utendorf (seit 1702)
 Wallbach (bis 1480)

Dörfer des Amts Maßfeld, die 1825 dem Amt Meiningen angegliedert wurden
 Dreißigacker
 Herpf
 Hutsberg und Burg Hutsburg
 Melkers (vorher zum Amt Wasungen)
 Rippershausen
 Schmerbach
 Solz
 Stepfershausen
 Träbes

Burgen und Schlösser
 Burg Meiningen, an deren Stelle wurde 1682 bis 1692 das Residenzschloss Elisabethenburg erbaut
 Burg Landeswehre (im Bauernkrieg 1525 zerstört), als Schloss Landsberg zwischen 1836 und 1840 neu errichtet
 Burg Welkershausen auf dem Spitzberg (1344 zerstört)
 Habichtsburg (Habesburg)
 Kirchenburg Walldorf
 Kirchenburg Leutersdorf
 Kirchenburg Vachdorf
 Kirchenburg Queienfeld

Höfe und Einzelgüter
 Gutshof Jerusalem (seit Anfang des 19. Jahrhunderts)
 Brückenmühle und Walkmühle
 Johannisberg
 Meierei am Landsberg

Wüstungen
 Berkes (Villa Bergozzis)
 Breuberg
 Defertshausen (Döbertshausen)
 Oberhelba
 Spitzberg bei Welkershausen

Amtleute und weitere Verwalter
Bis 1720 wurde das Amt Meiningen vom Amtmann des Amts Maßfeld mit verwaltet. Das alte Zentgericht in Meiningen, dem die Hochgerichtsbarkeit über zahlreiche Dörfer der Umgebung zustand, ging nach dem Ableben des noch aus hennebergischer Zeit stammenden Zentrichters 1691 an den Maßfelder und 1720 an den Meininger Amtmann über. Seitdem waren folgende Personen Amtsverwalter:

Amtleute
 Johann Jakob Grimm (1720–1749)
 Johann Georg Schleusing (1749–1763)
 Friedrich Bernhard Trinks (1763–1782)
 Karl Friedrich Ludwig (1782–1791)
 Christian Siegmund Lehmann (1791–1793)
 Johann Abel Hopf (1793–1801)
 Ernst Friedrich Baumbach (1801–1807)
 Johann Heinrich Gottlieb Melzheimer (1807–1829)

Amtssekretäre
 Elias Salomon Philipp Fromm (1791–1793)
 Ernst Eusebius Reinwald (1793–1807)
 Ernst Friedrich Weber (Aktuar) (1808–1812)
 Johann Karl Friedrich Schunk (1812–1822)
 Eduard Rommel (1822–1825)
 Julius Friedrich (1825–1829)

Amtsaktuare
 Johann Georg Schleusing (1720–1721)

Zentrichter
 Hans Jost von Hagen (1655–1691)
 Johann Ludwig Bube (1730)

Weblinks
 Beschreibung des hennebergischen Amts Meiningen
 Ulrich Heß: Forschungen zur Verfassungs- und Verwaltungsgeschichte des Herzogtums Sachsen-Coburg-Meiningen 1680 - 1829. Bd. 3: Behörden und Beamtenschaft, 1954.

Einzelnachweise

Organisation (Meiningen)
Ehemalige Verwaltungseinheit (Thüringen)
Amt (Hochstift Würzburg)
Amt (Grafschaft Henneberg)
Sachsen-Meiningen
Rhön

Amt Meiningen


An Blarinella wardi in uska species han Mammalia nga ginhulagway ni Thomas hadton 1915. An Blarinella wardi in nahilalakip ha genus nga Blarinella, ngan familia nga Soricidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Blarinella

Blarinella wardi


Բուզդյակի շրջան (, ), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստան հանրապետությունում։

Ստեղծվել է 1930 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բուզդյակ։

Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1710 կմ²։

Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 29955 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 17,52 մարդ/կմ²։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Ռուսաստանի Կառավարության կայք. Տարածաշրջանների մասին տարաբնույթ տեղեկություններ։ Անհրաժեշտ է փնտրել ըստ շրջանի անվանման։

Բաշկորտոստան
Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների

Բուզդյակի շրջան


Planches est commune Francicum 184 incolarum (anno 2009) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori

 Index communium praefecturae Olinae

Nexus externi

Communia praefecturae Olinae
Loci habitati praefecturae Olinae

Planches


Ivan Križaj, slovenski nogometaš in partizan, * 14. junij 1918, Podnart, † 16. maj 1944, Bukovščica.

Življenjepis

Rojen je bil v delavski družini in se izučil za ključavničarja, zaposlil se je v tovarni Jugočeška. Bil je član Sokola v Naklem, kjer je telovadil in igral nogomet. Bil je med ustanovitelji nogometnega kluba Slovan in leta 1938 med podpisniki uradne ustanovitve Sportskega kluba Slovan. Bil je prvi vratar nogometnega moštva.

Okupacijo je dočakal kot vojak in tako je postal ujetnik, do 26. junija 1942 je bil v Hamburgu. Potem je bil izpuščen in se je zaposlil v Stražišču. Povezal se je z OF. Marca 1944 je odšel v partizane, bil je v minerski četi Gorenjskega odreda. Večkrat je sodeloval pri miniranju proge Kranj - Jesenice. Postal je kandidat za člana KPJ.

Ubit je bil maja istega leta, ko so jih Nemci napadli iz zasede.

Viri
 Padlim športnikom : 1941-1945 / [odgovorni urednik Štefan Ošina]. - Kranj : Telesnokulturna skupnost, 1985

Rojeni leta 1918
Umrli leta 1944
Slovenski nogometaši
Slovenski partizani
Osebnosti s Škofjeloškega
Padli v boju

Ivan Križaj


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Mount Peter.

Bungtod ang Mount Peter sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Westland District ug rehiyon sa West Coast, sa habagatan-kasadpang bahin sa nasod,  km sa habagatan-kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Mount Peter.

Ang yuta palibot sa Mount Peter daghan kaayong kabukiran. Kinahabogang dapit sa palibot ang Mount Elie De Beaumont,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa habagatan sa Mount Peter.  Kunhod pa sa 2 ka tawo kada kilometro kwadrado Hapit nalukop sa hyelo ang palibot sa Mount Peter. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Whataroa,  km sa amihanan sa Mount Peter. Sa palibot sa Mount Peter. Sa rehiyon palibot sa Mount Peter, yelo, ug mga bungtod talagsaon komon.

Ang klima tundra. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Agosto, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Oktubre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Pebrero, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga bungtod sa West Coast (rehiyon)
Kabukiran sa Nuzeland nga mas taas kay sa 2000 metros ibabaw sa dagat nga lebel

sv:Mount Peter (kulle i Nya Zeeland, West Coast)

Mount Peter (bungtod sa Nuzeland, West Coast)


An Morocus robustus in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Mark Alderweireldt ngan Henrik Enghoff hadton 1998. An Morocus robustus in nahilalakip ha genus nga Morocus, ngan familia nga Oxydesmidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Morocus

Morocus robustus


上板橋駅(かみいたばしえき)は、東京都板橋区上板橋二丁目にある、東武鉄道東上本線の駅である。駅番号はTJ 07。

歴史
当駅は、かつて駐留アメリカ軍グラントハイツ(現・光が丘)への輸送を行った東武啓志線の起点駅である。また、未成に終わった伊勢崎線西新井駅との間に計画された東武西板線(ただし、西板線の路線群は東上線系ではなく本線系に属する計画であった)の終点予定駅でもあった。東武大師線はその名残りである。

年表
 1914年(大正3年)6月17日:開業。
 1943年(昭和18年):陸軍第一造兵廠倉庫(現在の陸上自衛隊練馬駐屯地)への専用線として、啓志線が敷設される。
 1946年(昭和21年)3月25日:啓志線が全線開通。(上板橋〜グランドハイツ〘現光が丘〙)
 1947年(昭和22年)12月6日:啓志線の旅客営業開始。
 1948年(昭和23年)2月26日:啓志線の旅客営業廃止。
 1959年(昭和34年)7月22日:啓志線廃止。
 1976年(昭和51年)10月15日:南口駅ビルが完成。
 2023年(令和5年)3月18日:ダイヤ改正により、準急の停車駅となる。

駅構造
島式ホーム2面4線を持つ地上駅で、橋上駅舎を有している。

改札口は1か所で、出入口は北口と南口がある。改札内に両ホームと改札階を連絡するエスカレーターとエレベーター、および車椅子・オストメイト対応のものを併設したトイレが設置されている。改札外のエレベータは両出口に、エスカレーターは北口側にのみ設置されている。エレベーターと多機能トイレを新設するにあたり、下りホームにあるトイレを成増寄りに移設した。そしてこれらが完成すると同時に改札階とホーム、北口と改札階を連絡する階段(いずれも成増寄りのもの)を新たに建設した。

改札前には東武トップツアーズがあるほか、2012年より改札階の大幅な改装を行い、新たにファミリーマート・QBハウスが出店した。

東武池袋駅管区傘下の駅長配置駅で、ときわ台駅・東武練馬駅を管理する。

のりば

 偶数番線(2・4番線)が主本線、奇数番線(1・3番線)が副本線である。
 平日ダイヤは3本、土曜・休日ダイヤは上り1本のみ当駅始発の池袋行普通が設定されている。下りの当駅止まりの電車は設定されていない。
 成増寄りには当駅始発列車用の引き上げ線がある。長らく有効長は8両編成分であったが、2008年6月14日に実施されたダイヤ改正で東上線池袋駅発着列車が10両編成に統一されたため、10両編成分に延長された。この引き上げ線には1 - 3番線から出入りできるが、4番線からは出入りできない。事故などで長時間の運休が見込まれる場合にはこの引き上げ線を利用して折り返し運転を行えるようになっている。
 2008年6月のダイヤ改正以降、朝ラッシュ時の上り普通電車は当駅と中板橋駅で計2回速達列車の通過待ちを行うようになった。このため、朝ラッシュ時の上り電車はすべて待避線である3番線からの発車となり、下り電車も約半数が1番線から発車していた。2023年3月18日のダイヤ改正以降は準急列車の当駅停車化に伴い、待避を行わずに4番線から発車する普通列車や、TJライナーの待避を行うために3番線から発車する準急列車が設定されている。また、2022年までは下りの成増行き普通列車、毎時6本が当駅で、残る下りの川越市行き普通列車、毎時2本と上りの池袋行き普通列車、全8本は中板橋で優等列車の待避を行なっていたが、2023年3月18日のダイヤ改正より日中は上り下り共に全ての普通列車が当駅で待避を行うようになった。なお夕ラッシュ時には、普通列車の待避は基本的に全て中板橋駅で行われる。
日中を中心に待避線を利用して普通列車と準急列車の接続が行われているが、休日ダイヤの一部の下り準急は当駅で川越特急の待避を行うほか、先述の通り一部の上り準急はTJライナーの待避を行うために副本線に入線する。

利用状況
2022年度の1日平均乗降人員は45,028人である。急行通過駅では、東武練馬駅、上福岡駅に次いで多い。

近年の1日平均乗降・乗車人員の推移は下表の通りである。年間徐々に増えている。

駅周辺

北口
 板橋区立教育科学館(徒歩5分)
 板橋区常盤台地域センター
 板橋区立平和公園・板橋区立中央図書館・板橋ボローニャ絵本館
 板橋中台郵便局
 みずほ銀行上板橋駅出張所(東京都板橋区上板橋2-36-1)
 東武ストア本社
 イトーヨーカドー上板橋店
 蒙古タンメン中本上板橋本店

南口
一帯には大規模な再開発計画があるため、所々に更地がある。
 餃子の王将 上板橋駅南口店
 五本けやき(川越街道、徒歩5分)
 城北中央公園(徒歩20分)
 東京都立大山高等学校
 城北中学校・高等学校
 板橋区立桜川中学校
 板橋区立桜川小学校
 上板橋郵便局
 コモディイイダ 上板橋店
 コモディイイダ 桜川店(食彩館)
 七軒家公園
 りそな銀行ATM(徒歩1分、上板橋2-36-11)

路線バス
北口に駅前広場があり、国際興業バスの路線バスが発着する。
 王54] 大和町経由 王子駅行き
 駅前広場の上板橋駅停留所の他、駅東側の道路上に上板橋駅前バス停がある。こちらは王子駅からの [王54-2] のみが停車する降車専用のバス停である。

駅名の由来
近くを通る川越街道の「上板橋宿」に由来する。なお上板橋宿の宿場は、位置的には後年になって開業したときわ台駅や中板橋駅の方が近い。

隣の駅

 東武鉄道
  東上本線
 TJライナー・川越特急・快速急行・急行
 通過
 準急
 池袋駅 (TJ 01) - 上板橋駅 (TJ 07) - 成増駅 (TJ 10)
 普通
 ときわ台駅 (TJ 06) - 上板橋駅 (TJ 07) - 東武練馬駅 (TJ 08)

脚注

出典
 東京都統計年鑑

関連項目

 日本の鉄道駅一覧
 東武大師線
 エイトライナー

外部リンク

板橋区の鉄道駅
みいたはし
東武鉄道の鉄道駅
東上鉄道
1914年開業の鉄道駅

上板橋駅


『ABCヤングリクエスト』は、朝日放送ラジオ(ABCラジオ)で1966年(昭和41年)4月1日から、1986年(昭和61年)10月3日まで放送された、リスナー参加のリクエスト音楽番組である。通称"ヤンリク"。

概要
ハガキによる楽曲のリクエストを主体に、多彩なコーナーを盛り込みながら、ABCラジオにおける深夜放送の基礎を築いた生放送番組。本番組の始まった1966年は、ラジオ大阪の深夜番組がお色気番組路線で独走しており、これに対抗して「清く明るく美しく」をモットーに、下ネタを厳禁とした。開始当初の放送時間は、23:10から深夜2:00まで。放送第1回目は、道上洋三の「あなたと私は、ポストカードのお友達」という第一声で始まった。『MBSヤングタウン』(MBSラジオ、開始当時は『歌え!MBSヤングタウン』)、『日本列島ズバリリクエスト』(放送当時は近畿放送ラジオ、現在はKBS京都ラジオ)などとともに、長きにわたって関西地方名物の深夜放送として君臨した。

番組タイトル案には、もう一つ「ABCゴールデンリクエスト」というものもあった。「ヤングリクエスト」にしたらスポンサーが付き易い、リスナーの年齢層を広げるためには「ゴールデンリクエスト」の方がいい、などと検討したが、ヤングリクエストの方に落ち着いた。

本番組放送開始前の深夜の時間帯の聴取率は1~2%台であったが、本番組開始後の1968年には6%台にまで上がった。はがきの数も最初7千通台だったものが、ピークの時には連日3万通を数えるようになった。末期の時にも日に5千~1万通を数えていた。

番組開始当初は月曜から土曜までの毎晩午後11時10分から放送。1967年4月2日からは日曜日でも放送を開始し、全日毎晩午後11時10分からの放送となった。当初は午前2時で放送を終えていたが、1969年4月1日から放送時間を午前3時まで延長。ABCラジオが24時間放送を開始した1983年10月3日からは、土・日曜放送分に『ヤンリク サタデー(サンデー)スペシャル』というタイトルを冠する。1984年10月8日からは、平日のスタート時間を午後10時に繰り上げ、午前3時までの5時間生放送を実施していた。逆に土・日曜は1985年4月から午前0時40分から午前3時までの放送に短縮、半年後の1985年10月改編で土・日の放送を終了している。

番組コンセプト

男性アナと女性タレント
朝日放送(ABC)の若手アナウンサーと女性タレントの2人1組をパーソナリティに起用して、毎晩(土・日曜含む)23時台-翌朝午前3時にかけて放送された。選曲のジャンルは多岐に亘り、受験生が主要なターゲットであったが、深夜に働く大人も意識し、ポップスと交互に歌謡曲なども多く放送された。

初代の男性パーソナリティーは、道上洋三、辻豊人、因田宏紀の3名が日替わりで担当した。以来1960年代後半から1980年代前半にかけて入社した同局の男性アナウンサーのほとんどがヤンリクを経験し、ここにフリーの女性アナウンサー・タレントが加わり、男女2名で進行した。在阪他局の深夜番組がお笑いタレントやミュージシャンなどで出演者を構成するなか、若手男性アナウンサーと若手女性パーソナリティの組み合わせでの放送は、番組終了まで続けられた。

なお、夏の全国高等学校野球選手権大会の開催期間中、朝日放送では全試合の中継をテレビ・ラジオ各々で終日行っており、加えて、プロ野球中継もあることから男性アナウンサーが払底することがあり、このときに限っては女性アナウンサー2人、または女性アナウンサーと女性タレント各1名という暫定的な放送が行われることがあった。

このような、アナウンサーとタレントの組み合わせのMCの体裁はその後のABC‐Rの深夜番組でも踏襲されている。

道上洋三によれば、他の民放がお色気などの下ネタ系をトークネタにする傾向があり、それと差別化するため下ネタは一切禁止が徹底されていたという。

プレゼント
当番組には、「はがきで当てよう!!車と1万円」というキャッチコピーが付いていた。そのため、リスナーから寄せられたはがきを1ヶ月間保存し、月末に抽選。日産自動車(後にいすゞ自動車)提供の自動車と賞金1万円が各1名ずつプレゼントされた。なお現金1万円のプレゼント人数は徐々に増え「車と1万円×3」を謳った時期を経て、番組末期は「車と6万円」と、1万円の賞金が6人に増えた。

また番組では、ノベルティグッズとして、シャープペンシル、ノート、カセットテープ、ステッカー、スポーツバッグ、オルゴールなどを製作。ステッカーなどには、魚を模したキャラクターの"オトト"が入っていた。また、「ホロホロコーナー」では、星座別スプーンをリスナーに進呈。一部の商品は、大阪タワー(当時の朝日放送本社敷地内にあった電波塔)の売店で販売された。1970年6月20日から数年間は、番組の公式小冊子として「ヤンリクメイツ」を定期的に刊行していた。

「一山の石炭より一粒のダイヤモンド」
当番組では、リクエスト曲とリスナーを尊重する立場から、歴代のプロデューサーがその時々のパーソナリティに下記のようなルールを課してきた。
「一山の石炭より一粒のダイヤモンド」(放送中には、たくさんの言葉であれこれ喋るより、少しであっても気の利いた言葉を喋ること。当番組のスローガンでもあり、ラジオ制作部の壁にも貼られていた。)
 放送する楽曲を、パーソナリティ自身のセンスや独断で選ばないこと。
 番組に送られてきたハガキには、リクエスト曲だけを書いている場合を除いて、担当のパーソナリティが放送前にすべて目を通すこと。
 放送中にリスナーからのハガキを読む際には、発送元の住所を基準に、大阪市内→大阪府内→関西地方の他府県→その他の地方の順で紹介すること。
 放送中にリスナーや歌手の名前を紹介する際には、必ず最後に「さん」を付けること。
ABCのアナウンサーをパーソナリティに起用する際には、アナウンス部から推薦された若手アナウンサーに対して、局内で厳しいオーディションを実施。パーソナリティとして出演できるようになるまで、オーディションを数回経験させられたアナウンサーもいたという。当番組が穏和で折り目正しい雰囲気を保っていたのは、パーソナリティのキャラクター・話術に加えて、このような制作サイドの姿勢によるところも大きい。

コーナー
リスナーからのリクエストはがきの合計でヒットチャートを毎晩決定する「ヤンリク・ベスト20」の他、パーソナリティーの個性を生かしたコーナー「ヤンリク・おもちゃ箱」(後に「らくがき帳」「トライアルスポット」)、「ベストセブン情報」などがあった。

この他、タレントが出演するコーナーとしては以下のものがあった。

 朝日新聞ニュース・天気予報(0時台=放送日付上の最終版、のちに22時開始の際には23時台も)
 ABCミッドナイト寄席
 落語や漫才などの演芸コーナー。東阪企画社長などを務めた朝日放送OB澤田隆治が在職中から構築し独立後後輩社員が引き継いだ『ABC落語ライブラリー』を利用する貴重なコーナーで、『ABC上方落語をきく会』の演目が放送されることもあった。1971年(昭和46年)11月11日にはこのコーナーの超拡大版ともいえる『1080分落語会』が放送され伝説的興行となる程の成功を収めた。
 当番組終了後平成に入ってからも『ウシミツリクエストABC』『ABC発午前1時』で復活(いずれも放送終了)。現在は日曜日朝に独立番組『日曜落語 〜なみはや亭〜』として放送されている。
 仁鶴・頭のマッサージ
 笑福亭仁鶴がさまざまな聴取者からの投稿を紹介。猛スピードで紹介し、リアクションする語り口が話題を呼んだ。なお、コーナー開始当初は生放送だったが、仁鶴の人気が上がり、録音コーナーとなった。なお仁鶴出演の番組内コーナーには「仁鶴のふるさと昔話」「仁鶴のヤンリク土曜アラカルト」(ともに1978年頃)もあった。1992年(平成4年)1月1日発売の嘉門達夫のアルバム『天賦の才能』の1曲目「アカペラな夜」には本コーナーの一部が収録されている。
1973年には自由国民社より「仁鶴の頭のマッサージ」 と題した書籍(仁鶴・番組スタッフ共著編)が発売された。
 ミキサー完備 スタジオ貸します
 番組のテーマ曲を作曲したキダ・タローが出演する、アマチュアミュージシャンの演奏コーナー。出場ミュージシャンの学校や職場の仲間、肉親を第1スタジオに招いた公開生放送のスタイルで、キダの辛辣な審査コメントが人気となる。
番組開始当初はキリンビールの協賛で「キリン・ヤングスタジオ」という冠が付き、そこで月間賞に選ばれるとキリンレモン瓶入り1ケースが贈られたほか、セイコーが協賛し「セイコー・ヤングスタジオ」という冠をつけたこともあった。なお、このコーナーには河島英五、庄野真代らがデビュー前に出演した。
このような体裁は、のちにABCテレビの土曜日夕方17時から18時に関西ローカルで生放送された『ヤングプラザ』でもキダが審査員・MCを務めたコーナー(タイトル不明)があったほか、1990年代末には「キダ・タローのステージ貸します」としてリバイバルされた。
 心の旅 遠くへ行きたい
 青春の悩みや夢など、真摯な投稿と詩の朗読をするコーナー。メインの出演者である「謎のおじさん」は高尾元通(当時朝日放送アナウンサー。後にアナウンス部長を経て同局解説委員)。アシスタントは川田恵子、後に小菅文代が担当。なお「謎のおじさん」の正体は、番組の最終回で披露された。
 ホロホロコーナー
 占星術師・香月星苑監修による占いコーナー。番組終了後も後継番組『乾龍介のホットポイント』の中で「ホロスコープ・ホットポイント」として継続した。『ウシミツリクエスト』でも、「ウシミツほろほろコーナー」として放送している。
 ヤンリク・ラジオキッチュ
 「心の旅」の終了を受けて、1985年(昭和60年)4月に放送を開始。文化人などのモノマネで注目を浴びたキッチュ(後の松尾貴史)による、投稿やミニコントのコーナー。アシスタントは牧野エミ。なお「心の旅」「ラジオキッチュ」は花王石鹸(現:花王)の提供で、1984年10月までは本番組内で同じく花王提供の『青春キャンパス』(文化放送制作)もネット受けしていた。
 ヤンリク共和国
 月亭八方と桂べかこ(現在の3代目桂南光)が日替わりで担当するフリートーク中心のコーナー。
 たむたむたいむ
 ニッポン放送を幹事局として、本編を朝日放送で制作した企画ネット番組。現役の女子大生などが日替わりで担当。パピヨンズ(松竹芸能所属の漫才コンビ)の「ちよこ」(旧芸名「ミヤ蝶子」)が、四天の青田赤道として芸能界へのデビュー前に出演したことがある。
 浜村淳のミッドナイトブレイク
 浜村得意の映画の話題を始め、地理、歴史、アニメに至るまで、色々な話題を掘り下げるトーク。リスナーからの疑問・質問にも答えていた。
 命を賭けてる60秒
 在阪の各レコード会社プロモーターが出演し、自分の担当するレコードを60秒(1分)以内で宣伝するコーナー。
 谷まさるのファン・ファン・アラモード
 谷が設立した大阪モード学園の単独提供コーナー。歴代CMのBGMには、クインシー・ジョーンズのソウル・ボサノバが使用された。
 ABC発午前2時○○分"心の旅"
 タイトル通り、午前2時過ぎから放送。リスナーからの、心温まる身近な出来事などを綴った内容のはがきを紹介。
 イーデス・ハンソンのひと口英語
 ヤンリクお笑い最前線
 漫才ブームさなかの1981年スタート。収録は毎週一回、7組ほどが出演し、客を入れて公開収録の形で放送。紳助・竜介、ザ・ぼんち、B&B、春やすこ・けいこ、今いくよ・くるよなど当時の人気漫才師も多く出演していた。
 ホットレポートこちらLA
横井くにえがロサンゼルスから、アメリカの若者の生活や流行などについてリポート。
 ヤンリク・クイズ
本番組末期の1986年当時には三つのクイズパートが設けられていた。それぞれ、答えをはがきに書いて応募。
『クイズ・ゴングでクイズ』- 音楽クイズと一般常識クイズ。音楽クイズの答えは主にイントロまたは曲の途中を聴いてタイトルを解答。一般常識クイズも歴史や雑学、その日の出来事などから出題。毎日1万円が3人に当たる。
『午前0時のキーワード』- 発表されるキーワードを書いて応募。毎日1万円が1人に当たる。
『ヤンリククイズ』- 雑学など、知識を問う三択クイズ。午前2時40分頃に実施。毎日1万円が2人に当たる。
このコーナーで毎日、1万円が合計6人に当たるようになっていたので、これが末期のキャッチコピーである「はがきで当てよう!!車と6万円」の所以である。

テーマソング
「星があなたにささやく夜も 小窓に雨が降る夜も…」の歌詞で知られるテーマソング(キダ作曲)は、その当時の人気歌手が歌っていた。担当した歌手は以下の通り。
奥村チヨ(1966年4月 - 1971年3月)
岡本リサ(1971年4月 - 1979年7月)
ふたつのさくらンぼ(1979年8月 - 1980年4月 ディスコヴァージョンにアレンジ)
松原みき(1980年5月 - 1980年9月)
岩崎良美(1980年10月 - 1983年9月)
桑田靖子(1983年10月 - 1984年4月)
ラブポーション(1984年5月 - 1986年10月 現在も中村貴子がタレント、音楽ライターとして活動)

当初、テーマ曲の歌詞は東京在住の高名な作詞家2人に依頼した。しかし、番組開始の昭和40年代は、東京と大阪の色の違いが激しく、発注した番組プロデューサー・今田昭にはしっくりこなかった。しかし、何度か修正を依頼しているうちに、放送開始日が迫ってきてしまい、今田自身が自ら作詞をした。今田本人によると、この詞による曲は最初は仮のもので、1 - 2週流した後で改めてプロの作詞家に依頼するつもりだったという。

なお、このメロディーは、2000年代になって朝日放送の携帯用ウェブサイトからダウンロードできるようになった。また、当番組でパーソナリティを務めた元アナウンサーが週替わりで出演した『Club JONR』(ABCラジオの深夜番組、2009年10月10日~2011年10月1日まで放送)では、奥村が歌ったテーマ曲が当時のオープニングコールとともに番組の途中(午前3時台)で流れた。

同じく、キダが作曲をした、関西テレビ放送のクイズ番組『花の新婚!カンピューター作戦』のテーマソングと酷似する箇所があった。

リスナーとの交流企画
当番組では、楽曲のリクエストを主体に放送していた関係で、『MBSヤングタウン』などの深夜番組に比べてリスナーによる投稿コーナー(いわゆる「ネタコーナー」)が限られていた。その一方で、リスナーとの交流企画を随時実施。主に行われた企画は以下の通り。
ヤンリク・ハガキ供養
1968年11月に、届いたはがきの数が通算500万枚に達したのを機にABCホールにて開催。奈良・薬師寺管主の橋本凝胤が、舞台に積まれた数十万通のはがきの山を前に読経を行った。これが好評だったため、翌1969年の彼岸に、今度はABCラジオ全体でのハガキ供養を行い、1972年には同じABCラジオの番組『東芝ワイドワイドサンデー〜あなたとつくる365分〜』の中でも同様の企画が行われた。
阿波踊り・ヤンリク連(1970年夏。約100人参加)
永平寺参拝教室(1971年1月。130人余り参加)
富士山登頂企画
1泊3日などの日程でバスツアーを実施。1976年2月の「10周年記念企画 君にあげたい富士山を!」(参加希望の応募が1万600通余りあった)を皮切りに、この企画は1984年まで5回行われた。
この他の交流企画としては、六甲山でのキャンプファイヤーやフェリーを使った九州旅行などが実施された。

交流企画は主に週末を使っての企画だったため、全ての曜日で放送していた時期には、土・日曜担当のパーソナリティがスタジオで「お留守番」をすることが多かったという。

ヤンリク担当のアナウンサーによる生での放送終了アナウンス
1983年10月2日までは、当番組がABCラジオにおける1日の最終番組であった。

その為、番組終了の午前3時を過ぎると放送終了アナウンス「今夜も遅くまで朝日放送をお聴き下さいましてありがとうございます。この後、暫く放送をお休みいたしまして、早朝放送は5時からお送りします。ABC・朝日放送が1010kHz(1978年11月23日より1008kHz)、50kWで大阪からお送りいたしました。JONR(2回繰り返し)、どちら様もお休みなさい…(この箇所は省略される場合もあった)」のコメントを男性アナウンサーが生放送でコメントし、その後オルゴールの音色で放送を締めくくった。

なお、1983年9月までは午前3時終了とはなっていたものの、その後の番組がなかったこと、また、プロ野球シーズンのナイター中継の試合時間による延長によっての後続番組の放送時間開始の遅延があった事、放送終了アナウンスが生放送であったことから、融通を利かせた放送編成であった。午前3時前から流していたレコード音楽は時報を過ぎても最後まで流すなど、予定されたレコードの数が多すぎて午前3時までに終わらないときや、ナイター中継の延長により後続番組の放送時間開始の遅延があった場合は、10分・20分と更に終夜放送までと放送終了時間を現場裁量で伸ばしていた。局名アナウンスは24時間放送に移行した1983年10月以後は、その直後の番組『もうすぐ夜明けABC』を担当していたパーソナリティーのフリーアナウンサーに引き継がれ、文言も「1008㎑、朝日放送が大阪からお送りしております。JONR」と変更し、同番組終了時の4時58分に放送後、CMを挟んで5時からの次の曜日最初の番組「さわやかミュージック」に引き継がれた。

その一方で、ABCテレビでは当番組の放送期間中に、緊急時を除いて24時間放送体制を採っていなかった。当番組よりも早い時間帯にテレビ放送を終えていた時期には、定時放送終了の間際に、「この後はABCラジオ(1008kHz)でお聴き下さい」という字幕とクロージング映像に続いて「ヤンリク」のテーマ曲などをBGMに当番組(後期は『もうすぐ夜明けABC』と合わせて)のCMを静止画で流していた。

番組終了とその後
1983年頃から番組に陰りが見え始める。1984年には10時スタートとし、5時間の超ワイド編成となった。

コーナーのテコ入れ、プレゼントもリニューアルを図ったが、マンネリ化していた事と番組も20年間を全うした事、そして当時の編成局長による「番組の活力がまだ十分ある内にこそ、ゆとりを持った新しい番組を開発しなければならない」といった理由もあり、1986年(昭和61年)10月3日の放送をもって終了した。なお、最終日のパーソナリティは、石原勝アナウンサー(当時)と阪口佳澄であった。

最終回
最終回には歴代のパーソナリティー・レギュラー出演者らを迎え、朝日放送ラジオ第1スタジオに50人の聴取者を招き、約40人の歴代パーソナリティも駆け付け(その中には後番組『ABCラジオジラ』のパーソナリティの円広志らもいた)「ヤンリクお別れ大放送」のタイトルで、午後10時から午前5時まで7時間放送された。オープニングはテーマ曲をスタジオに居る全員で合唱。前日の放送で発表された「20年6ヶ月のベスト20発表」に続き、同年1月からのリクエストランキングを発表する「1986年のベスト20」のほか、OBアナウンサーが3部構成で担当する「懐かしのパーソナリティー」では、道上洋三、金木賢一、乾龍介のアナウンサーがそれぞれ進行役となり、思い出やエピソードを語り合った。

また、すでに終了したコーナーの出演者も登場。「仁鶴・頭のマッサージ」のコーナーには、当時の仁鶴をよく知る村井守(元アナウンサー)がエピソードを語ったほか、この日は小田寿一と浜田晶子が進行役を務めた「ミキサー完備・スタジオ貸します」のコーナーは、キダ・タローの他、当時一般出演者として番組に参加したタレント・土谷多恵子がその時の同録テープを持参して登場。「心の旅・遠くへ行きたい」では「謎のおじさん」の正体が明かされた。

この他「ヤンリク・ラジオキッチュ」「ヤンリク共和国」の出演者も登場。番組後半では、ヤンリク生みの親・今田昭(番組終了時は朝日放送事業局次長)も初めてマイクに前に姿を現した。また、イギリス・BBCに出向中のヤンリクOBアナウンサー・長沢彰彦からの国際電話も入った。また、翌朝に放送された同局のTV番組『おはよう朝日です』のカメラが入ったほか、雑誌「ラジオパラダイス」(三才ブックス)がカラーグラビア3ページに渡って、最終回の模様を取り上げた。

エンディング前は番組の原点に戻り、リクエスト曲とメッセージの紹介を行い、ラストナンバーとして、森山良子の「今日の日はさようなら」を紹介。ラストナンバーに合わせて、石原勝がエンディングコメント。「どうか、ヤンリクの青春の1ページが皆さんの心の片隅に生き続けていきますように」の言葉で締めくくった。エンディングテーマを出演者・会場のリスナー全員で歌い、20年6ヶ月の放送に終止符を打った。放送終了後にはスタッフの胴上げも行われた。

放送終了後
ABCラジオでは、当番組の終了後も、月~金曜日の同時間帯に自社制作の生放送番組を次々と編成。当番組のコーナー企画の一部(「ホロホロコーナー」「命を懸けてる60秒」「ミッドナイト寄席」など)は、後に『ウシミツリクエストABC』で復活した。

しかし、1991年10月から放送されてきた帯番組『ABCミュージックパラダイス』が、2009年7月の番組改編で終了。同月以降は、月-木曜日は在京キー局(翌日1:00まで当初ニッポン放送→のちに文化放送、1:00-3:00はTBSラジオ=金曜深夜=土曜未明も含む)製作のワイド番組の同時ネットに充当し、金曜日のみ事実上の後継番組『ミューパラ アグレッシブ』(金曜のみ放送)が、2012年6月29日の放送終了まで当番組の系譜を辛うじてつないでいた。その後、同7月から『ガチ・キン』という音楽と人生相談の番組が放送されている。

2014年4月改編から、当番組を放送していた時間帯の編成方針を一新し、上記の在京局制作番組の同時ネットに充てていた月 - 木曜日の22:00 - (翌日)1:00に『よなよな…』、火 - 土曜未明1:00-3:00(月 - 金曜深夜)に『夜は、おととも』(いずれもABCの自社制作による生放送番組)を編成している。その後、『よなよな…』の終了に伴い、2021年10月改編から、『ミューパラ』の第2期の生放送が開始(金曜日は事実上『ショータイムレディオ』と統合)され、ヤンリクとほぼ同じアナウンサーとタレントらの組み合わせで、22:00-(翌日の)0:30まで生放送されている。

また、深夜枠は、1983年10月の24時間終日放送の開始と同時に開始された『もうすぐ夜明けABC』(基本3・4時台。上述の通り、一時期1・2時台に『ABC発午前1時』、『夜は、おととも』として放送したこともあった)→『with you』といった特定の女性パーソナリティーが日替わりでDJを務める音楽番組が38年にわたり放送されていたが、2021年10月改編でDJ進行型を事実上終了し、1:30-4:15(金・土曜深夜に当たる土・日未明は3:00開始)には、ノントークで音楽を延々と流しまくる事実上のフィラー番組である『R→933』が放送されている。

復活放送
1990年代後半には、当番組でパーソナリティを務めた中原秀一郎が、『青春プレイバック・秀さんのヤンリク時代』(平日11:00~11:45、1996年4月1日~1997年12月31日放送)と題した番組を担当。当番組が放送された1960~80年代の楽曲のリクエストを中心に放送した。

また、1990年3月の朝日放送創立40周年記念日、2000年11月の開局50周年記念日にそれぞれ放送された特別番組の中でも、当番組がスペシャル企画として復活。1990年には道上、2000年には金木賢一(当時役員室勤務)がメインパーソナリティーを務めた。

ちなみに、前述の『Club JONR』には、当番組のパーソナリティ経験者から嶋田崇彦、金木、成宮恒雄、西野義和、中原、石原が週替わりで登場(出演順、いずれも元アナウンサー)。道上をナビゲーターとして、当番組の裏話や思い出の楽曲を放送した。

2010年11月13日には、ABCラジオ開局60周年記念として特別番組が放送され、番組コーナーの一環として当番組がスペシャル企画として復活した。道上がパーソナリティを務めたバージョンと、和沙哲郎・阪口佳澄がパーソナリティを務めたバージョンの2本が放送された。さらには道上の最終担当日(1974年8月29日)の音源も流れた。また出演者が番組の思い出を語り合うコーナーも放送され、道上と同時期にパーソナリティを務めそれをきっかけに結婚した熊谷瞭子も電話出演した。

CDボックス「ABCヤングリクエスト フォーエバー」
朝日放送では2014年3月16日から、レギュラー放送時代の音源を5枚組のCDに収めたCDボックス「ABCヤングリクエスト フォーエバー」を、電話および自社直営のショッピングサイト「ABCかうも。」で発売している。

この商品は、学生時代に当番組でアルバイトを務めたことをきっかけに朝日放送へ入社した川崎宏(元・同局ラジオ編成局長、現在は関連会社のエー・ビー・シーメディアコム社長)が、「紐解くと若返る『逆・玉手箱』」というコンセプトの下に企画。当番組を放送していた朝日放送旧社屋(現在は解体)の付近にある専門学校「HAL大阪」の学生が、ジャケットのデザインを担当している。

またCDには、当番組のリクエストで特に人気を博した楽曲や、当番組から誕生した楽曲を収録。以下のパーソナリティ・アシスタントコンビで生放送風に再録した収録曲の紹介・放送終了のアナウンス、歴代のオープニングテーマ(岡本リサおよび奥村チヨバージョン)の音源、「きこうABC」(往年のABCラジオステーションソング)のインストゥルメントバージョンの音源も収められている。
DISC1:道上洋三・桜井一枝
DISC2:金木賢一・三島栄実子
DISC3:西野義和・阪口佳澄
DISC4:中原秀一郎・藤原正美
DISC5:楠淳生・浜田晶子

「ABCヤングリクエスト フォーエバーコンサート」
「ヤンリク世代の同窓会」というコンセプトで、2015年3月7日(土曜日)・8日(日曜日)にABCホール(大阪市福島区にある現在の朝日放送本社社屋に併設)で開催した全席自由の有料コンサート。両日とも、キダ・タローをゲストに迎えるとともに、田中ゆみ(元・シモンズ)によるスペシャルライブを組みこんでいた。

また、当番組でのパーソナリティ経験を持つ以下の人物が、「DJ」という肩書で進行役を担当。当番組の雰囲気を再現すべく、観客からのリクエストカードを基に楽曲を流す企画なども実施した。
2015年3月7日:乾龍介(この時点で朝日放送を既に定年退職しフリーアナウンサー)・阪口佳澄
2015年3月8日:乾龍介・浜田晶子

なお、ABCラジオでは2015年3月15日(日曜日)の16:00 - 17:00に、コンサートのダイジェストを中心に構成した特別番組『ABCヤングリクエストフォーエバー』を乾の進行で放送した。

担当パーソナリティ

歴代男性パーソナリティ

歴代女性パーソナリティ

朝日放送がテレビ・ラジオ放送事業の分社体制へ移行した初年度(2018年度)時点で、当番組の歴代男性パーソナリティのうち、朝日放送 → 朝日放送テレビで一貫してアナウンサーを続けているのは伊藤のみである(2022年度中に朝日放送グループの定年=60歳へ到達)。

当番組の降板後に朝日放送報道局へ異動した戸石は、定年退職後の2017年度から2021年12月まで、嘱託扱いの「シニアスタッフ」としてアナウンサーとしての活動を再開。楠のように、定年退職後もフリーアナウンサーとして、朝日放送(ラジオ)の番組にレギュラーで出演するパーソナリティもいる(いずれも2022年4月改編時点)。

和沙と阪口は、同じ時期に当番組のパーソナリティを務めたことが縁で結婚に至ったが、当番組での共演は1回にとどまった(和沙が阪口担当の曜日にパーソナリティ代理で出演)。

関連項目
 ABCラジオ
 ABCミュージックパラダイス
 Club JONR- 初代パーソナリティの道上がナビゲーターだった。当番組でパーソナリティを務めたアナウンサー(当時)のうち、嶋田・金木・成宮・西野・中原・石原が週替わりで出演した。
 平松邦夫 - 同志社大学の学生時代に、アルバイトでADを務めた。

脚注

外部リンク
「ABC かうも。」 CDボックス『ABCヤングリクエスト フォーエバー』

1966年のラジオ番組 (日本)
やんくりくえすと
ローカルラジオ局の音楽番組の歴史
やんくりくえすと
リクエスト番組

ABCヤングリクエスト


ポール・ヴィクトール・ジュール・シニャック(Paul Victor Jules Signac, 1863年11月11日 - 1935年8月15日)は、19世紀~20世紀のフランスの画家。ジョルジュ・スーラと並ぶ新印象派の代表的画家であった。

生涯
シニャックは1863年、パリで生まれた。最初は建築を学んでいたが、18歳の時に絵画に転向した。1886年の第8回(つまり最後の)印象派展にジョルジュ・スーラとともに出品している。この年の印象派展には、スーラの代表作『グランド・ジャット島の日曜日の午後』が出品されていた。シニャックはスーラから大きな影響を受けているが、2人の画風は微妙に異なっている。もともとシニャックはクロード・モネの暖かい色彩を好んでいたが、スーラの存命中は彼のクールな色彩の影響下から脱する事が難しかった。しかしスーラの没後はモネの影響がはっきり現れ、スーラの点描法にモネの暖色系を注入し、筆触もより長く大きなものとなり、スーラとはまた異なる個性を確立した。海を愛し、自らもヨットを操縦したシニャックは、当時まだひなびた漁村であったサン=トロペに居を構え、海辺や港の風景、ヨットなどを好んで描いた。

シニャックは、理論家タイプで無口なスーラとは対照的に話し好きで陽気な性格であった。気難しい性格だったフィンセント・ファン・ゴッホとも争いを起こす事もなく、アルルでの共同生活には応じなかったもののゴーギャンとの衝突の末に片耳を切った事件の直後には見舞いにも行っている。寡黙で自らを多く語らず、しかも短命だったスーラに代わり新印象派の理論を世に知らしめた点でもシニャックの功績は大きい。また、知人でモデルにもなったフェリックス・フェネオン(新印象派の命名者)と共に、シニャックは政治的には無政府主義者であった。

1932年、日本のプロレタリアートの窮状を世界に訴えるアピールを託された高田博厚に頼られると、ロマン・ロランに相談するようアドバイスする(この後、ロランはこの件を引き受け、1932年9月29日ユマニテ第一面の記事として報じられた。)

1935年に敗血症のため没し、ペール・ラシェーズ墓地に埋葬された。

若き日のアンリ・マティスは、シニャックを慕ってサン=トロペの別荘に住み込み、彼の作品から多大な影響を受けている。

代表作
 アニエールの河岸(1885)(埼玉県立近代美術館)
 サン=トロペの港(1893)(ヴッパータール、ファン・デア・ハイト美術館)
 赤い浮標(1895)(オルセー美術館)
 夕日の小舟(1891)

ギャラリー

参考文献

 分水嶺:岩波書店 岩波現代文庫 (2006) ISBN 9784006030179

脚注

外部リンク
 高橋純:小樽商科大学名誉教授
 Official website

19世紀フランスの画家
20世紀フランスの画家
フランスのアナキスト
パリ出身の人物
1863年生
1935年没
印象派の画家

ポール・シニャック


Duke of Turin was the title of a line of dukes among the Lombards when they ruled Italy in the Early Middle Ages.

Several holders went on to become king, including Agilulf, Raginpert, Arioald and Aripert II.

References

Lombards
History of Turin

Duke of Turin