Vilianum Astense est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Astensi situm. Incolae Vilianenses appellantur.

Insigne

 Pedemontium (regio),
 Provincia Astensis,
 Mons Ferratus (terra),
 Hasta Pompeia seu Hasta ac Asta (urbs),
 Municipium Italiae.

Nexus externi
 Pagina officialis

Pinacotheca

Notae

Municipia in provincia Hastae Pompeiae

Vilianum Astense


Ria Baran (née le  à Dortmund - morte le  à Düsseldorf) est une patineuse artistique allemande qui a été double championne du monde et championne olympique en couple avec Paul Falk en 1952.

Biographie

Carrière sportive
Ria Baran s'est mariée avec son partenaire Paul Falk au cours de sa carrière sportive. C'est pourquoi elle peut apparaître au palmarès sous différents noms: Ria Baran, Ria Baran-Falk ou Ria Falk.

Le couple patine au club de Düsseldorf (DEG Metro Stars, Düsseldorf) et a la particularité de ne pas avoir d'entraîneur ! Sextuples champions d'Allemagne entre 1947 et 1952, ils ne peuvent néanmoins pas se présenter aux compétitions internationales avant 1951, car l'Allemagne en est exclue à la suite de la Seconde Guerre mondiale.
Ils ne participent au cours de leur carrière qu'à deux championnats d'Europe (1951 à Zurich et 1952 à Vienne), deux championnats du monde (1951 à Milan et 1952 à Paris) et ne sont présents qu'une seule fois aux jeux olympiques en 1952 à Oslo. Ils remportent les cinq compétitions internationales auxquelles ils participent. Ils n'ont donc jamais été vaincus en compétition amateur.

Ils inventent le porté en lasso et sont le premier couple à exécuter des double sauts en parallèle, succédant ainsi à leurs compatriotes d'avant guerre Ernst Baier et Maxi Herber qui avaient été les premiers à exécuter des simples sauts en parallèle.

Ria Baran a été désignée trois fois consécutivement personnalité sportive allemande de l'année de 1950 à 1952. Elle est inhumée au cimetière du Nord de Düsseldorf.

Reconversion
Après leur victoire olympique, Ria Baran et Paul Falk deviennent professionnels et participent à la tournée Holiday on Ice.

Après avoir quitté définitivement le patinage, Ria Baran travaille comme secrétaire. Elle meurt à Düsseldorf en Rhénanie-du-Nord-Westphalie en 1986 à l'âge de 64 ans.

Palmarès
Avec sa partenaire Paul Falk

Notes et références

Liens externes

Naissance à Dortmund
Patineuse artistique allemande
Championne du monde de patinage artistique
Championne olympique allemande
Championne olympique de patinage artistique
Patineuse artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 1952
Médaillée aux Jeux olympiques d'hiver de 1952
Naissance en novembre 1922
Décès en novembre 1986
Décès à 64 ans
Décès à Düsseldorf

Ria Baran


Tarzan, l'homme singe est le titre de plusieurs films :
 Tarzan, l'homme singe, film de W. S. Van Dyke (1932) avec Johnny Weissmuller.
 Tarzan, l'homme singe, film de Joseph Newman (1959) avec Denny Miller.
 Tarzan, l'homme singe, film de John Derek (1981) avec Richard Harris et Bo Derek.

Voir aussi

Tarzan, l'homme singe


Desmala Sure, terefê roştberanê Dêrsımıcan ra, êyê ke adetê Tekoşini ra amêne, serranê 1991 u 1996i miyan de Londra de amê vetene. Na jû pêseroka de sosyaliste biye. Mabênê serranê 1991 u 1996ıne de 16 amarê cı veciyay.

Amarê Desmala Sure
 Desmala Sure, Amar 1, Kanun 1991
 Desmala Sure, Amar 2, Nisane 1992
 Desmala Sure, Amar 3, Amnania Peyêne 1992
 Desmala Sure, Amar 4, Payıza Peyêne 1992
 Desmala Sure, Amar 5, Zımıstania Verêne 1992
 Desmala Sure, Amar 6, Marte 1993
 Desmala Sure, Amar 7, Temmuze 1993
 Desmala Sure, Amar 8, Ağustose 1993
 Desmala Sure, Amar 9, Kanun 1993
 Desmala Sure, Amar 10, Çele 1994
 Desmala Sure, Amar 11/1, Marte 1994
 Desmala Sure, Amar 12/2, Haziran 1994
 Desmala Sure, Amar 13, Kanun 1994
 Desmala Sure, Amar 14, 1995
 Desmala Sure, Amar 15, Payıza Verêne 1995
 Desmala Sure, Amar 16, Gulane 1996

Pêserokê Zazaki

Desmala Sure


Patrick Joseph O'Connor (born November 1, 1993) is an American football defensive end who is a free agent. He played college football at Eastern Michigan.

College career
O'Connor recorded 42 tackles and 8.5 sacks as a senior playing for Eastern Michigan University. He recorded 166 total tackles and 20 sacks primarily playing the defensive end position in college, and was noted for his work ethic. He was named to the All-Mid-American Conference team in 2016.

Professional career

Detroit Lions
The Detroit Lions selected O'Connor in the seventh round with the 250th overall pick in the 2017 NFL Draft. On May 12, 2017, the Lions signed O'Connor to a four-year, $2.46 million contract with a signing bonus of $64,270. He was waived on September 2, 2017, and was signed to the Lions' practice squad the next day. He was released by the team on September 13, 2017.

Tampa Bay Buccaneers
On October 9, 2017, O'Connor was signed to the Tampa Bay Buccaneers' practice squad. He was promoted to the active roster on November 29, 2017.

On September 1, 2018, O'Connor was waived by the Buccaneers and was re-signed to the practice squad. He signed a reserve/future contract with the Buccaneers on December 31, 2018.

On September 2, 2019, O'Connor was waived by the Buccaneers and re-signed to the practice squad. He was promoted to the active roster on September 24, 2019.

In Week 14 against the Minnesota Vikings in 2020, O'Connor recorded his first career sack on Kirk Cousins during the 26–14 win. O'Connor played in all four games in the Buccaneers' playoff run that resulted in the team winning Super Bowl LV.

O'Connor was given an exclusive-rights free agent tender by the Buccaneers on March 9, 2021. He entrenched himself as a core special teams player for the Buccaneers in 2021. He suffered a knee injury in Week 15 and was placed on injured reserve on December 21. On March 15, 2022, the Buccaneers announced they would not tender O'Conner.

On April 12, 2022, the Buccaneers re-signed O'Connor to a one-year contract.

On August 29, 2023, O'Connor was released by the Buccaneers and re-signed to the practice squad. He was promoted to the active roster on September 20. O'Connor was released by the Buccaneers on October 31.

References

External links
Tampa Bay Buccaneers bio
Eastern Michigan Eagles bio

1993 births
Living people
Players of American football from Chicago
American football defensive ends
Eastern Michigan Eagles football players
Detroit Lions players
Tampa Bay Buccaneers players

Pat O'Connor (American football)


Bei den Commonwealth Games 2014 im schottischen Glasgow fanden im Triathlon drei Wettbewerbe statt, je einer für Männer und Frauen und ein weiterer für eine gemischte Staffel.

Austragungsort war der Strathclyde Country Park.

Männer

Finale: 24. Juli 2014, 15:00 Uhr

Frauen

Finale: 24. Juli 2014, 11:00 Uhr

Gemischte Staffel

Finale: 26. Juli 2014, 12:30 Uhr

Medaillenspiegel

Weblinks
 Zeitplan und Ergebnisse

Triathlon
2014
Triathlon (Vereinigtes Königreich)

Commonwealth Games 2014/Triathlon


est une série de jeux vidéo de rôle développée par Square Co., aujourd'hui Square Enix. La série débuta sur Game Boy en 1989 d'après une idée personnelle de Akitoshi Kawazu. Elle a continué depuis sur de multiples plates-formes, de la Game Boy à la PlayStation 2. Parmi les jeux de Square, SaGa est la deuxième série après Final Fantasy en termes de nombres d'opus : en août 2006, la série comprenait neuf jeux sortis au Japon.

Jeux vidéo

Trilogie des Final Fantasy Legend
 The Final Fantasy Legend (Game Boy)
 Final Fantasy Legend II (Game Boy)
 Final Fantasy Legend III (Game Boy)

Trilogie des Romancing SaGa
 Romancing SaGa (Super Nintendo)
 Romancing SaGa 2 (Super Nintendo)
 Romancing SaGa 3 (Super Nintendo)
 Romancing SaGa: Minstrel Song (PlayStation 2)

SaGa Frontier et Autres jeux
 SaGa Frontier (PlayStation)
 SaGa Frontier 2 (PlayStation) premier jeu de la série à être édité en Europe
 Unlimited Saga (PlayStation 2)
 SaGA: Scarlet Grace (PlayStation Vita)

Série de jeux vidéo lancée en 1989

SaGa


TVI
TVI (ポルトガル) (Televisão Independente) or 'Independent Television' is ポルトガルの第4チャンネル。
テレビ受信障害(Television interference)⇒電波障害
テレビ岩手, 岩手県のテレビジョン放送局
TVI (モルドバ) - テレラジオ・モルドバの国際テレビ局。
タミル・ビジョン・インターナショナル (Tamil Vision International), カナダのトロントにあるタミル語のテレビチャンネル

TVI


Sarrouilles (Occitanice Sarrolhas) est commune Francicum 560 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).

 Indicem communium praefecturae Pyrenaei Superioris

Nexus externi

 De hoc commune apud Cassini

Communia praefecturae Pyrenaeorum superiorum
Loci habitati praefecturae Pyrenaeorum superiorum

Sarrouilles


Ta hetra-veeagheyder ny heterotroph çheet er organe bioag ta goaill bree kemmigagh ass stoo orgaanagh er son y çhymshal bea echey. Ta bun yn 'ockle Greagish:  heteros, "elley" as  trophe, "beaghey". Ta heterotroph cosoylaghey rish hene-veeagheyder ny autotroph, as adsyn jannoo ymmyd jeeragh jeh binn vree, myr sampleyr, sollys, son dy yannoo stoo orgaanagh jeh carboan daa-osseed.

Ayns geuley bee, she eederyn ad hetra-veeagheyderyn. T'ad goaill carboan orgaanagh liorish ee hene-veeagheyderyn ny hetra-veeagheyderyn elley. She hetra-veeagheyderyn ad dagh ooilley baagh, chammah's fungyssyn as ymmodee bacteyryn. Ta shiaranse dy vaaghyn (myr sampleyr, corrylyn jannoo shimbosh lesh hene-veeagheyderyn as goaill carboan orgaanagh 'syn aght shen. Ta kuse dy lossreeyn sheadanagh er jeet dy ve nyn hetra-veeagheyderyn myrgeddin; agh lossreeyn feill-eeagh, t'ad gee cretooryn son dy ghoaill ny smoo neetrageen, agh she hene-veeagheyderyn t'ayn ny yei shen, as adsyn goaill bree jeh soilshey ny greiney.

My ta dooie ennagh ny hetra-veeagheyder, shegin da goaill y carboan echey ass stoo orgaanagh. My t'eh goaill neetrageen ass stoo orgaanagh, agh bree jeh bun elley, she hene-veeagheyder t'ayn. Ta daa aarheynn dy hetra-veeagheyder:
 hetra-veeagheyder sollysh - geddyn bree jeh sollys, agh shegin da geddyn carboan organagh.
 hetra-veeagheyder kemmigagh - geddyn bree liorish ee co-vreneenyn organagh ny neuorganagh, as geddyn carboan organagh myrgeddin.

Jeeagh er neesht
 Hene-veeagheyder

Bea-oaylleeaght
Troggal as beaghey mynvioee

Hetra-veeagheyder


Foianum postest:

Municipia

 Castrum Veneris (Campania):
 Castrum Veneris (Forum Iulii-Venetia Iulia) (seu Fanum Sancti Viti (Forum Iulii-Venetia Iulia)) :

Castrum Veneris


新白河駅(しんしらかわえき)は、福島県西白河郡西郷村道南東(どうなんひがし)にある、東日本旅客鉄道(JR東日本)・日本貨物鉄道(JR貨物)の駅である。

東北新幹線と、在来線の東北本線が乗り入れており、接続駅となっている。日本の新幹線の停車する駅としては唯一村に所在するが、西郷村と白河市の境界部に位置し、新幹線ホームの北側部分は白河市にかかっている。

歴史
 1944年(昭和19年)
 10月11日:運輸通信省東北本線の磐城西郷信号場開設。
 11月16日:専用線を発着する車扱貨物の取扱を開始。
 1959年(昭和34年)4月7日:駅に昇格、磐城西郷駅(いわきにしごうえき)として開業。
 1982年(昭和57年)6月23日:東北新幹線が開業。同時に新白河駅に改称。
 1984年(昭和59年)2月1日:荷物の取扱を廃止。
 1985年(昭和60年)11月9日:東口改札そばに、直営そば・うどん店「喜多」開店。
 1987年(昭和62年)4月1日:国鉄分割民営化により、JR東日本・JR貨物の駅となる。
 1990年(平成2年)3月10日:専用線を発着するコンテナ貨物の取扱を開始。
 1994年(平成6年)12月3日:貨物列車の設定がなくなる。
 2017年(平成29年)10月14日:黒磯駅構内の電力設備改良工事に伴い、東北本線の郡山 - 黒磯駅間の上下線で、当駅を始発着とする運用を開始(詳細は後述)。
 2020年(令和2年)3月14日:新幹線eチケットサービス開始。
 2021年(令和3年)3月13日:タッチでGo!新幹線のサービスを開始。
 2022年(令和4年)3月12日:在来線ホーム7番線で発車メロディの使用が開始。

駅構造
新幹線は相対式ホーム2面2線・通過線2線を持つ高架駅、在来線は単式ホーム1面1線・島式ホーム1面3線をの計2面4線を持つ地上駅(橋上駅)。みどりの窓口、自動券売機、指定席券売機、NewDays(JR東日本リテールネット営業)が設置されている。

Suicaは新幹線の新幹線eチケットサービスやタッチでGo!新幹線サービスとしての利用はできるが、在来線の利用は区域外のためできない。

在来線には自動改札機ではなく有人改札のみである。また、在来線構内及びホームにはトイレが設置されていない為、構内には改札外や電車内のトイレを利用する事を案内する旨の掲示がされている。

のりば

(出典:JR東日本:駅構内図)
 2・3番線は新幹線の通過線であるため、のりば(ホーム)はない。
 東北本線(在来線)は朝の上り1本(白河発黒磯行)を除き、当駅で運行系統が分割されている。
 東北本線(在来線)の上り本線は5番線、下り本線は8番線であり、6番線は黒磯方面から、7番線は郡山方面からの当駅折り返しの列車が停車する。かつては中線(旧6番線)は列車折り返しのほか、通過列車の待避も可能であった。2017年に中線の中程に車止めが設置され、そこを境に黒磯側を6番線、郡山側を7番線としており、同時に下り本線を7番線から8番線に改番した。これは、2017年度内に黒磯駅構内の架線が直流化され(従前は、直流・交流の地上切り替え方式)、直流電化と交流電化の境目(デッドセクション)が黒磯駅 - 高久駅間に移設されるため、701系などの交流電車が黒磯駅構内に進入できなくなったことによる。2017年10月14日のダイヤ改正から黒磯駅 - 当駅間をE531系交直流電車とキハ110系気動車(2020年3月14日ダイヤ改正で運行終了)に置き換えて運行し、6・7番線ホームで当駅までの運行となる交流電車と同一ホームで乗り換えとなった。これによって、交流電車は関東地方への乗り入れが消滅した。

駅弁
主な駅弁は下記の通り。
 海苔のりべん

貨物取扱
2012年現在、JR貨物の駅は車扱貨物の臨時取扱駅となっており、貨物列車の発着はない。貨物設備はなく、専用線も当駅には接続していない。

かつては、駅から分岐し三菱製紙白河工場へ至る専用線があった。この線は紙製品や工場燃料の石油、化学薬品などの輸送に使用されていたが、工場の減産に伴い1994年4月ごろに廃止された。紙製品輸送は、コンテナや有蓋車を用いていた。

利用状況
JR東日本によると、2022年度(令和4年度)の1日平均乗車人員は2,407人である。また、新幹線の1日平均乗車人員は1,576人である。

2000年度(平成12年度)以降の推移は以下のとおりである。

駅周辺
駅周辺は西郷村と白河市の範囲である。東口が白河市側、西口が西郷村への玄関口となっている。

 新白河駅東口(正面口・白河市側)
新白河駅周辺は隣の白河駅周辺と並んで白河ラーメンの店が多数立地し、駅構内にも出店している。

 新白河駅西口(高原口・西郷村側)

バス路線

隣の駅
 東日本旅客鉄道(JR東日本)
  東北新幹線
 那須塩原駅 - 新白河駅 - 郡山駅
 東北本線
 白坂駅 - 新白河駅 - 白河駅

脚注

記事本文

注釈

出典

利用状況

新幹線

参考文献

関連項目

 日本の鉄道駅一覧

外部リンク

福島県の鉄道駅
んしらかわ
東日本旅客鉄道の鉄道駅
日本貨物鉄道の鉄道駅
日本国有鉄道の鉄道駅
東北本線
東北新幹線
1944年開業の鉄道駅
しんしらかわえき
しんしらかわえき

新白河駅


The Consumer & Prescriber Grant Program (also going by other names, including Attorney General Prescriber Grant Program) was a grant program established with fines paid by Pfizer in the Franklin v. Parke-Davis trial for False Claims Act violations relating to off-label use of gabapentin.

Grant recipients
There were 24 original grant recipients.

Oregon State University
"Education about Heavily Marketed Drugs"
PharmedOut
Federation of State Medical Boards
Robert Larner College of Medicine
The Pew Charitable Trusts
American Medical Association

References

External links
Official website archival copy from March 2011. The website existed from 2008-2011.

Grants (money)
Off-label drug use

Consumer & Prescriber Grant Program


Պարոնյան Կարապետ (), հայ բժիշկ

Կենսագրություն
Ծնվել է 1877 թվականին, Կոստանդնուպոլսում / Ադրիանապոլիս քաղաքում։ 1903 թվականին ավարտել է   Կոստանդնուպոլսի Օսմանյան կայսերական բժշկական վարժարանը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ զորակոչվել է օսմանյան բանակ և 3-րդ զորաբանակի Սեբաստիայի Աղվանիս հիվանդանոցում զինվորական բժիշկ ծառայել՝ կապիտանի աստիճանով։ 1917 թվականի մարտի 4-ին, Սեբաստիայում մահացել է ժանտախտից՝ 40 տարեկանում։

Աղբյուր

Գրականություն
 Հայ բժշկութեան տուած զոհերը, ցուցակագրուած վաւերական փաստերով, Կ. Պոլիս, 1919։
 Ատաշ Ադնան, 20-րդ դարի նահատակ եղած բժիշկները (թուրքեր են), Թուրքիա, 1997։
 Յարման Արսեն, Հայերը օսմանյան առողջապահության ծառայության մեջ և պատմություն սուրբ Փրկիչ

Հայ բժիշկներ
1877 ծնունդներ
Կոստանդնուպոլիս քաղաքում ծնվածներ
1917 մահեր
Ժանտախտից մահացածներ

Կարապետ Պարոնյան


Un animal fossile est une espèce animale qui s'est éteinte avant notre ère. Si l'animal a côtoyé une espèce humaine au cours du Quaternaire, on peut aussi parler en ce cas danimal préhistorique. Les animaux éteints au cours de notre ère ne sont pas dits fossiles mais disparus.

Chronologie
Les premières traces fossiles attribuables à des animaux datent du Néoprotérozoïque, avec la faune de l'Édiacarien. La qualification du groupe fossile de Franceville, daté de  d'années, reste débattue. Les vestiges fossiles d'animaux se multiplient au Cambrien, qui inaugure le Paléozoïque il y a  d'années.

Listes d'articles

Par taxon
 Liste de genres d'ammonites
 Liste des genres d'ichthyosaures
 Liste des genres de synapsides non mammaliens
 Liste d'espèces et de genres de cétacés éteints
 Dinosaures
 Liste de clades de dinosaures non aviens
 Liste des genres de dinosaures non aviens
 Liste de dinosaures ichnogenres

Par période géologique
 Liste des animaux du Paléozoïque
 Liste des genres d'animaux du Mésozoïque
 Liste des animaux du Cénozoïque
 Liste des animaux du Miocène

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Espèce fossile
 Plante fossile

Liens externes
 Animaux préhistoriques sur le site jurassic-world.com

Animal fossile


Psevdovektorski mezon (tudi aksialni vektorski mezon) je mezon, ki ima skupni spin enak 1 in sodo (parno) parnost (JP = 1+).

Glej tudi
 skalarni mezon
 vektorski mezon
 psevdoskalarni mezon

 Mezoni

Psevdovektorski mezon


Boleslav je moško osebno ime.

Izvor imena
Ime Boleslav je različica moškega osebnega imena Venčeslav.

Pogostost imena
Po podatkih Statističnega urada Republike Slovenije je bilo na dan 31. decembra 2007 v Sloveniji število moških oseb z imenom Boleslav: 20.

Tujejezikovne različice imena
pri Poljakih: Bolesław, Bolek
pri Nemcih: Boleslaw
pri Čehih in Slovakih: Boleslav

Osebni praznik
V koledarju je ime Boleslav zapisano pri imenu Magnus, ki praznuje god 19. avgusta.

Glej tudi
 seznam osebnih imen na B
 Boleslav Hrabri

Viri

Moška osebna imena

Boleslav


Monster Max est un jeu vidéo d'action-aventure développé par Rare et édité par Titus, sorti en 1994 sur la console portable Game Boy.

Le jeu s'inscrit dans la lignée des jeux en 3D isométrique comme Head over Heels (1987), des mêmes créateurs.

Histoire
Le grand rêve de Max, un petit monstre joueur de guitare, est de devenir une star du rock. Alors qu'il faisait tout pour arriver à son objectif, un horrible tyran nommé Krond s'empare du pouvoir du monde et bannit toutes les musiques. Max décide alors de se battre pour débarrasser la Terre de Krond.

Système de jeu
Le joueur dirige le héros dans un immeuble où lui sont données différentes missions. Pour mener à bien ces missions, Max trouvera différents objets et armes sur son chemin et devra résoudre des énigmes.

Lien externe
   sur le site de Jon Ritman

Jeu d'action-aventure
Jeu vidéo sorti en 1994
Jeu Game Boy
Jeu Rare
Jeu Titus
Jeu vidéo développé au Royaume-Uni

Monster Max


Les Trois Mousquetaires ('Tres Mosquetarii') est historica mythistoria de inceptis audacibus ab Alexandro Dumas, auctore Francico, anno 1844 divulgata. Qui liber, cuius argumentum inter annos 1625 et 1628 ponitur, facinora prospera narrat cuiusdam iuvenis d'Artagnan appellati (personae fictae in Carolo de Batz-Castelmore d'Artagnan viro reali conditae) postquam domum relinquit ad iter Lutetiam faciendum, ut se mosquetariis custodum iungat sperans. D'Artagnan, quamqum rem bene gerere statim non potest, in amicitiam recipitur a tribus formidabilissimis aetatis mosquetariis (Athos, Porthos, et Aramis, "tribus inseparabilbus"), et se in rebus civitatis curiaeque regiae mox implicat.

Tres Mosquetarii plerumque est mythistoria historica, quae incepta audacia tractat; Dumas autem varias iniurias, abusus, absurditatesque regiminis antiqui saepe depingit, librum addito momento politico tempore publicationis imbuens, cum disceptationes in Francia inter republicanistas et monarchistas feroces iam essent. Fabula primum a Martio ad Iulium anno 1844 in partibus seriatim edebatur, per monarchiam Iulianam, quattuor annos antequam res novae anni 1848 rem publicam secundam violenter constituerint.

Fabula de d'Artagnan continuabatur a Dumas in mythistoriis Vingt ans après (Viginti Annos Post') et Le Vicomte de Bragelonne ou Dix ans plus tard ('Vicecomes Bragelonne, aut Decem Annos Serius').

Bibliographia
Bertière, Simone. 2009. Dumas et les « Mousquetaires » : histoire d'un chef-d'œuvre. Lutetiae: Éditions de Fallois. ISBN 978-2-87706-703-4.
Blashfield, E. H., et E. W. Blashfield. 1890. "The Paris of The Three Musketeers." Scribner's Magazine, Augusti 1890.
Cooper, Barbara T. 1992. "Alexandre Dumas, père." Dictionary of Literary Biography 119: Nineteenth-Century French Fiction Writers: Romanticism and Realism, 1800–1860. Ed. Catharine Savage Brosman, 98–119. Gale Research.
Durant, Philippe. 2000. Les 3 Mousquetaires, l'histoire d'une aventure adaptée plus de 100 fois à l'écran. Ciné Légendes, 5.
Guérin, Michel. 1995.; Les quatre mousquetaires: essai sur la trilogie de Dumas, Praefatio Dominique Fernandez. Principatus Monoeci: Editions du Rocher. ISBN 226801908X.
Hemmings, F. W. J. 1985. "Alexandre Dumas Père." In European Writers: The Romantic Century, 6, ed. Jacques Barzun et George Stade, 719–43. Charles Scribner's Sons.
Foote-Greenwell, Victoria. 1996. "The Life and Resurrection of Alexandre Dumas." Smithsonian, Iulio 1996: 110.
Thayer, Tiffany. 1939. Three Musketeers. Novi Eboraci: Citadel Press, 1939. [In tegmine libri sic editi, titulus est Tiffany Thayer's Three Musketeers.]

Nexus interni
Cardinalis Richelaeus
Ludovicus XIII
Tres Mosquetarii in pelliculis

Nexus externi

.
Bibliographia et varia Dumasiana.
"History of Dumas' Musketeers."
Magna collectio nexuum Dumasianorum.
The Three Musketeers. Archive.org.
De mythistoria, cum bibliographia et nexibus.

Alexander Dumas
Ludovicus XIII
Mythistoriae Franciae
Scripta 1844
Franciae scripta
Litterae Francogallicae

Les Trois Mousquetaires


Moises Henriques est un joueur de cricket luso-australien. Il est all-rounder (bowler et batter). Son style de bowling est "medium-fast". Il joue actuellement en  ("First Grade") dans la compétition du Sydney Cricket Grade pour le club de St George et pour l'équipe de Nouvelle-Galles du Sud, les NSW Blues. Il est actuellement placé sixième, plus rarement septième ou huitième, dans l'ordre de batting des compétitions nationales. En compétition "First Grade", la quatrième position dans l'ordre de batting lui est dévolue.

Fondations d'un joueur de cricket
Moises Constantino Henriques (surnommé "Moey" en compétition Twenty20, jersey 21) est né le  à Funchal, sur l'île de Madère, au Portugal. Il est le fils de l'ancien joueur de football Alvaro Henriques. À huit ans, il commence une carrière de cricketer amateur et montre alors les prédispositions d'un champion. À seize ans, Moises Henriques intègre le club de cricket de l'État de Nouvelle Galles du Sud, les NSW Blues. Tandis qu'il entame une carrière nationale, Moises Henriques participe à la coupe du monde des moins de 19 ans au Bangladesh en 2004 avant de se rendre en 2005 en Inde dans le cadre d'une série ODI contre l'équipe junior nationale.

Carrière professionnelle
À 18 ans, après avoir fait ses premiers pas en compétition ODD, il mène l'équipe d'Australie lors de la coupe du monde des moins de 19 ans au Sri Lanka. Moises Henriques a été génial lors de cette tournée. Il rentre au pays avec des moyennes remarquables: 10.62 au lancer et 37.5 la batte à la main. Le , lors d'une compétition first-class face à l'État du Queensland, il devient le plus jeune joueur australien (19 ans) à récupérer 5 wickets en une manche depuis Doug Walters. Depuis , il est régulièrement sélectionné dans l'équipe des NSW Blues lors des matchs a over limités (One-Day) ainsi que dans les matchs First-class. Parallèlement à ses apparitions sur la scène nationale, Moises Henriques continue de jouer pour le club de St George dans le cadre de la compétition Sydney Cricket Grade.

Le , Cricket Australia, fédération australienne de cricket, annonçait que Moises Henriques rejoignait l'équipe de cricket australienne en remplacement de Andrew Symonds, suspendu pour raison disciplinaire, pour jouer deux ODI contre le Bangladesh à Darwin. Cependant, le communiqué indiquait dans le même temps que Moises Henriques n'était appelé à jouer qu'en cas de "circonstances exceptionnelles", du fait de la priorité accordée aux joueurs de l'équipe australienne A pour l'accès à l'équipe principale. Certains spécialistes pensent que cette décision constitue une indication favorable pour l'avenir .

Henriques a fait ses débuts internationaux dans un Twenty20 International contre la Nouvelle-Zélande à Sydney le 15 février 2009, mais il n'a été épuisé que pour 1 run. En octobre, Henriques a été appelé, après les blessures de Brett Lee et James Hopes, lors de la tournée australienne en Inde. James Hopes s'était blessé aux ischio-jambiers. Ironiquement, peu de temps après que Henriques ait joué à la place de Hopes, il s'est lui aussi blessé aux ischio-jambiers. En 2013, Henriques a été sélectionné dans l'équipe australienne de cricket de test lors de la tournée en Inde pour faire ses débuts aux tests, puis a marqué son premier demi-siècle avec 68 runs dans les 1ères manches du 1er test en le confirmant avec 81 not-out dans les 2ème manches. En 2017, il est revenu dans l'équipe australienne pour un voyage en Angleterre et au Pays de Galles pour le trophée des champions ICC qui a finalement été remporté par le Pakistan.

Voir également (en anglais)
 Profil de Moises Henriques sur cricinfo
 Portrait de Moises Henriques sur le site des NSW Blues

Notes et références

Naissance en février 1987
Joueur australien de cricket
Naissance à Funchal

Moises Henriques


Valletta — Maltanın paytaxtı.

Əhalisi
Əhalisi 8.000 nəfər. Əhalinin əksəriyyətini maltalılar təşkil edir.

Şəhərdə 2 əsas dildə danışırlar
 Malta dili - 60%
 İngilis dili - 40%.

İstinadlar

Planlı paytaxtlar
1566-cı ildə yaranan yaşayış məntəqələri

Valletta


Ֆրիոլցհայմ  (), կոմունա Գերմանիայում, Բադեն Վյուրտեմբերգի տարածքում։

Մտնում է Էնց շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 3629 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով)։ Զբաղեցնում է 8,54 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 08 2 36 019։

Տեսարժան վայրեր
 Հեռահաղորդակցության աշտարակ, որն ունի 47 մետր բարձրություն։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Պաշտոնական էջ

Գերմանիայի քաղաքներ

Ֆրիոլցհայմ


Lucius Gellius Publicola erat vir Romanus senatorii ordinis qui bellis civilibus primum, fortasse ob familiares necessitudines magis quam ex firmo consilio, Brutum Cassiumque secutus est, post Philippensem pugnam ad Marcum Antonium transiit, cuius fidelis fautor usque ad mortem mansit. Consulatum anno 36 a.C.n. cum Marco Cocceio Nerva gessit.

De genere et vita privata
Lucius Gellius filius adoptivus consulis eiusdem nominis anni 72 a.C.n., frater uterinus (ambos Palla vel Polla quaedam peperit) Marci Messallae Corvini vulgo existimatur. Ipse Semproniam sororem Lucii Sempronii Atratini, Marci Antonii familiaris, uxorem duxit.

Multa nefanda facta de eo circumferebantur. Ab ipso patre stuprum cum noverca commisisse atque sibi insidias parasse accusatus, senatoribus consilio adhibitis absolutus est. Poeta Catullus quoque eum incesti insimulat atque ob amatoriam rivalitatem contumeliosis conviciis in Carminibus suis onerat : nam Gellius adulescens Clodiam, sororem Publii Clodii Puchri, adamasse videtur. Contra Horatius in Sermonibus Messallae fratrem honorifice memorat.

De cursu honorum
Annis 43/42 a.C.n. cum fratre Marco Messalla in Bruti Cassique castris erat. Tum Dio Cassius refert Lucium Gellium primo Marco Bruto insidias parasse qui ei deprehenso ignovit fratris Messallae gratia, ac deinde etiam Gaio Cassio cui ipsa mater, Palla nomine, indicium fecit, salutem filii prius pacta. Potest fieri ut ita in gratiam cum triumviris redire temptaverit quorum proscriptionem timebat.

Certe iam anno 41 a.C.n. quaestor pro praetore Marci Antonii in Asia erat et denarios aureosque cudendos curavit, ex una parte capite Marci Antonii, ex altera capite Octaviani notatos.

Anno 36 a.C.n. consulatum a triumviris designatus cum Marco Cocceio Nerva gessit. Actiaca pugna dextrae parti classis Marci Antonii praeerat. Nec quicquam de eo postea accepimus, e quo colligi solet sive in ipsa pugna sive paulo post Gellium obiisse.

Notae

Fontes
Dio Cassius libro XLVII Historiae Romanae cap. 24.
 Plutarchus, "Vita Marci Antonii" 65-66
Velleius Paterculus, libro secundo Historiae Romanae, cap. 85.
 Titus Livius, Periochae 122.
 Valerius Maximus, libro quinto Factorum dictorumque memorabilium, 9,1.

Plura legere si cupis
Marie-Claire Ferriès, Les partisans d'Antoine  : des orphelins de César aux complices de Cléopâtre. Burdigalae : Ausonius, 2007 : 413-414.    ISBN 2-910023-83-4
 François Hinard (1985), Les proscriptions de la Rome républicaine. Romae: École française de Rome. ISBN 2-7283-0094-1 (Collection de l'École française de Rome, 83) : 470-471 Hic legere potes

Consules

Lucius Gellius Publicola (cos. 36 a.C.n.)


Դրակոնյան լեռներ կամ Դրակենսբերգ (, ), լեռնահամակարգ Աֆրիկայի հարավ–արևելքում։ Ջրբաժան են հանդիսանում Հնդկական օվկիանոսի և Օրանժ գետի ավազանների միջև։ Բարձրությունը մինչև 3482 մ (Տաբանա–Նալենյանա լեռ)։

Անվանում
Ենթադրում են, որ այդպես են կոչվել եվրոպացի գաղութարարներից մեկի՝ բարոն Դրակենշտայնի անունով։ Աֆրիկանս լեզվով կոչվում են Drakensberg (berg՝ «լեռ»)։

Ծանոթագրություններ

ՀԱՀ-ի լեռներ
Լեսոթոյի լեռներ
Էսվատինիի լեռներ

Դրակոնյան լեռներ


An Siphonicytara cylindrica in uska species han Bryozoa nga ginhulagway ni Harmer hadton 1957. An Siphonicytara cylindrica in nahilalakip ha genus nga Siphonicytara, ngan familia nga Siphonicytaridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Siphonicytara

Siphonicytara cylindrica


Saint-Julia-de-Bec, yew komuna wılayetê Audea. Na komune dewleta Fransa de mıntıqaya Occitanie de ca gêna.

Xızmete
Saint-Julia-de-Bec de şebekey awe esto, sistemê kanalizasyoni, elektrik û internet anciyao.

Embıryani

Nıfus
Grafikê diagrami sero gorey seran ra nıfusê Saint-Julia-de-Bec;

Bıvênên
Lista komunanê Audey

Çımey

Saint-Julia-de-Bec
Komunê Audey

Saint-Julia-de-Bec


Der Dannergraben ist ein über eineinhalb Kilometer langer Bach im Landkreis Straubing-Bogen in Niederbayern und linker Zufluss der Menach.

Verlauf
Vom Quellgebiet bei Rammersberg fließt er zuerst südwestlich als steiler Waldbach die Hälfte seiner Länge bis zu einer Talspinne, in der er vier Klingenzuflüsse aus anderen Richtungen aufnimmt. Dann läuft er ruhig in westlicher bis südwestlicher Richtung auf die Menach zu, in die er südlich von Stegmühl von links mündet. Der Dannergraben berührt Gebiet der Gemeinde Hunderdorf und der Stadt Bogen, auf einem Abschnitt am Oberlauf ist er Grenzbach.

Weblinks

Einzelnachweise

Gewässer im Landkreis Straubing-Bogen

Dannergraben


Ալեքսանդր (Սաշա) Հարությունի (Արտեմի) Շահսուվարյան, (1888, Ելիզավետպոլ - 1938), բոլշևիկ հեղափոխական, կուսակցական ու պետական գործիչ, ՌՍԴԲԿ անդամ (1907)։

Կենսագրություն

Ավարտել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցը (1910), սովորել Դորպատի (Տարտու) համալսարանում (1912-1915)։

Հեղափոխական գործունեության մեջ ներգրավվել է Ներսիսյան դպրոցում սովորելիս, Դորպատում ընտրվել է ՌՍԴԲԿ ընդհատակյա ուսանողական կոմիտեի անդամ։ 1915 թվականին վերադարձել է Ելիզավետպոլ և կատարել հեղափոխական աշխատանք։ 1915-1917 թվականներին կուսակցական-կազմակերպչական գործունեություն է ծավալել բանակում (Հյուսիսային Իրան)։ Դիլմանում ընտրվել է զինվորների դեպուտատների սովետի նախագահ։ 1917-1921 թվականներին գործել է Թիֆլիսում, ընտրվել ՌՍԴԲԿ Թիֆլիսի կոմիտեի Նախագահության անդամ և քարտուղար, ՎԿ(բ) կ ընդհատակյա Կենտկոմի անդամ, ապա՝ ՌԿ(բ) կ Կովկասյան բյուրոյի անդամության թեկնածու։ Երեք անգամ ձերբակալվել է և բանտարկվել Մետեխի, Քութայիսի և Բաթումի բանտերում։ Վրաստանում խորհրդային ռեժիմ հաստատվելուց հետո նշանակվել է Թիֆլիսի Հավլաբար, Մեյդանի և Նավթլուղ շրջանների հեղկոմի նախագահ։ 1922 թվականին տեղափոխվել է Հայաստան։ 1922-1923 թվականներին Շահսուվարյանն եղել է ՀԿ(բ) կ ԿԿ-ի բաժնի վարիչ, 1924-1928 թվականներին՝ ՀԿ(բ) կ ԿԿ-ի քարտուղար։ 1929-1931 թվականներին՝ Անդրֆեդերացիայի աշխատանքի ժողկոմի տեղակալ, 1931-1934 թվականներին՝ ՀԽՍՀ բանգյուղտեսչության ժողկոմի տեղակալ։ 1935 թվականին նշանակվել է ՀԽՍՀ ժողկոմխորհի նախագահի տեղակալ։ 1937 թվականին միաժամանակ ընտրվել է Երևանի քաղաքային սովետի նախագահ։ Եղել է ՎԿ(բ) կ և ՀԿ(բ)կ ԿԿ-ների Նախագահության, ՀԽՍՀ և ԱՍՖՍՀ Կենտգործկոմների անդամ։

Հայ հեղափոխականներ
1888 ծնունդներ
1938 մահեր
Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցի շրջանավարտներ
Հայ պետական գործիչներ
Տարտուի համալսարանի շրջանավարտներ

Ալեքսանդր Շահսուվարյան


Şəfa FK — və ya rəsmi adı ilə Şəfa Futbol Klubu. Azərbaycanın Bakı şəhərini təmsil edən, Şəfa klubu 1998-ci ildə fəaliyyətə başlamışdır. 2005-ci ildə maddi problemlər səbəbi ilə fəaliyyətini dayandırsa da, 2022-ci ildə yenidən fəaliyyətini bərpa etmişdir.

Tarixi
Klubun bünövrəsi 1998-ci ildə qoyuldu.

1998/1999-cu il mövsümü. İlk mövsümün elə ilk oyunundan klub təcrübə toplamağa başladı. Təbii ki, Şəfa liqada yeni klub idi. 15 avqust 1998-ci ildə ilk oyunu Şəmkirə qarşı oldu, 2-0 məğlubiyyətlə üzləşdi. Klub ilk qolunun ikinci qarşılmasında, 9 sentyabr tarixində, Kəpəzin qapısından keçirdi. Daha sonra ard-arda məğlubiyyətlər almağa başladı. "Kəpəz"ə qarşı 2-6, "Dinamoya" qarşı 3-0 və s. Klub ilk  qalibiyyətini 11 noyabrda "Dalğıc" klubuna qarşı 4-0-lıq darmadağınla aldı. Ardınca yenidən qalibiyyətsiz seriya davam etdi. Oyun növbəsi yenidən "Dalğıc" klubuna çatdıqda, 4-0-lıq növbəti qələbəsini aldı... Yekun olaraq klub çıxdığı elə ilk mövsümdə 14 xalla 12-ci yerdə qərarlaşdı.

1999/2000-ci il mövsümü. Oynadığı ikinci mövsümdə isə, rəqiblərinin qarşısında xeyli güclənən "Şəfa", "Xəzər Universiteti" klubunu ilk oyunda məğlub etdi. Lakin daha sonra yenidən məğlubiyyətlər seriyası başladı. Klub uzun bir müddət qələbə üzünə həstər qaldı. 20 may 2000-ci il tarixində isə artıq məğlub olduğu "Kəpəz"ə qarşı 3-2, "Qarabağ" klubuna qarşı isə 2-2 bərabərliklə son iki oyununu bitirdi. Amma ilk mövsümü ilə müqayisədə klub bu dəfə daha yüksək nəticə göstərmişdi. 7-ci yerdə qərarlaşan klub, 22 oyunun 8-ni qələbə ilə, 3-nü bərabərlik ilə, 11-ni məğlubiyyətlə bitirdi.

2000-2001-ci il mövsümü. Bu mövsüm klub üçün çox əhəmiyyətli idi. Məğlubiyyətlərlə üzləşsə də klub, böyük hesablı qələbələrlə diqqət mərkəzinə düşmüşdü. 20 avqust 2000-ci il tarixində "Qarabağ" klubuna qarşı 3-1 hesabıyla qalibiyyət aldı, 17 sentyabr 2000-ci ildə "Şahdağ" klubuna qarşı 4-1, 11 mart tarixində yenidən "Qarabağ" klubuna qarşı 2-1, Araz klubunu 4-0 hesabı ilə məğlub etdi. Sonuncu oyununda 3-2 hesabı ilə "Kəpəz"ə qarşı qalib gəldi.Bu sezonda toplam 20 oyunun 10-nu qalibiyyətlə, 1 bərabərlik və 9 məğlubiyyətlə başa vurur. Nəticə etibarilə 4-cü billədə bitirdi mövsümü.

2001-2002-ci il mövsümü. Bu mövsüm də, digər mövsümlərdən daha əhəmiyyətli idi. Liqanın başlanğıc oyununda 3-1 hesablı qələbəni  "Kəpəz"ə qarşı  aldı. Ardınca "Turan" klubuna qarşı 2-0 hesablı qələbəyə sevindi Şəfa. Sonrakı 4 oyun səssizliyini qoruyaraq 2 məğlubiyyət, 2 bərabərlik aldı. "Şəmkir"ə, "Araz" klubuna, "Turan" klubuna böyük hesablı məğlubiyyət yaşatdı klub. "Qarabağ"a qarşı 2-1 hesablı məğlubiyyətinin əvəzini yenə ənənəsinə sadiq olaraq 2-1 hesabı ilə, liqanın sonunda verdi.

2003/2004-cü il mövsümü. Bu mövsüm klub rəqiblərin gözündə sanki kabusa çevrildi, arda-arda aldığı 8 qələbə ilə diqqəti özünə cəlb etdi. "Şəfa" toplam olaraq 8 oyunda rəqibin qapısında 20 qol keçirdi. Ən böyük qalibiyyətini isə 7-1 Ədliyyə klubuna qarşı aldı. Lakin bu mövsüm də klub üçün çətin keçdi. Qarabağa qarşı aldıqları 1-0 məğlubiyyətdən sonra arda-arda məğlubiyyətlərlə, liqanın ikinci yarısında demək olar qalibiyyət üzünə həsrət qaldılar.

2004/2005-ci il mövsümü. Bu mövsümündə isə klub maliyyə problemləri səbəbi ilə artıq tam zəifləmiş vəziyyətdə idi, aldığı böyük hesablı məğlubiyyətlərlə artıq liqada geriyə doğru addımlayırdı.
2005-ci ilinin fevral ayında artıq məğlubiyyət öz yerini texiki məğlubiyyətlərə buraxdı. Kllub mövsümün son oyununa qədər heç bir oyunda çıxış edə bilmədi. Sponsor problemləri və s. klubun böhranının daha da dərinləşməsinə yol açırdı. Bunun nəticəsində liqanı 7 xalla sonuncu yeridə bitirdi.

2023/2024-cü il mövsümü. 2023-cü ilin 16 iyun tarixində AFFA İcraiyyə Komitəsinin iclası zamanı, "Şəfa" klubunun  Azərbaycan İkinci Liqasında iştirak etməsi ilə bağlı qərar qəbul olunmuşdur.

Azərbaycan Kuboku Çempionluğu
Şəfanın 2000-2001-ci il mövsümündə Azərbaycan Kubokunda ilk çıxışı 1/8 finalda İmişlini təmsil edən Lokomotiv klubuna qarşı idi. İki oyunda vurduğu qolların sayı toplam 10 olan Şəfanın, yarımfinal oyunu Şahdağa qarşı oldu. Bu oyun biraz daha gərgin səviyyədə keçsə də, 3-0, 2-1 hesablı ard-arda qalibiyyətlər səbəbi ilə, növbəti mərhələyə çıxmağa vəsiqə qazandı. Yarım final oyununda Dinamo-Bakılı klubuna qarşı mübarizə aparan Şəfa, ilk oyunda 0-0 hesabı ilə heç-heçə etsə də, növbəti oyunda bir qol fərqi ilə, 3-2 hesabı ilə kubokun bir addımlığına yetişdi. Finalda Neftçi klubuna qarşı mübariəzədə, 2-1 hesabı ilə qalib oldu. Beləcə ilk kubokunu əldə etmiş, Azərbaycan Çempionu adına layiq görülmüşdür.

Loqoların anlamı

1998–2005
1998–2005-ci illərdə klubun istifadə etdiyi loqonun üzərində yaşıl meydança və yaşıl meydançanın üzərində top şəklinə yer verilmişdir. Topun üstünə isə qırmızı rənglə "Şəfa" adı yazılmışdır. Loqonun alt hissəsində klubun yaranma tarixi yazılmışdır.

2022
Klubun 2022-ci ildə yenidən fəaliyyətini bərpa etməsi ilə birlikdə, loqoda da dəyişikliklər edilmişdir. 5 bucaqlı formada olan yeni loqo açıq mavi və biraz daha tünd mavi rənglərdə qalın xəttlərlə bəzədilmişdir. Bu həmçinin klubun formasında da öz əksini tapır. Klubun simvolu ilan, tam ortada təsvir olunmuşdur. Belə ki, təsvirdə ilan ağzını açmışdır. Tam ortasında isə, klunun adının 3 hərfli qısa forması mövcüddur: "Ş. F. K".

Uğurları
 Azərbaycan Kuboku:
 Qalib (1)''' — 2000/2001

UEFA turnirlərindəki oyunlar

Həmçinin bax
 Azərbaycan Futbol Federasiyaları Assosiasiyası
 Bakı
 Azərbaycan futbol klublarının siyahısı

Xarici keçidlər

İstinadlar

Azərbaycan futbol klubları
1998-ci ildə Azərbaycanda yarananlar

Şəfa FK


Iván Fandiño Barros (September 29, 1980 – June 17, 2017) was a Spanish bullfighter.

Fandiño died of injuries he sustained after being gored by a bull on June 17, 2017, in Aire-sur-l'Adour, France. Fandiño stumbled after he tripped on a cape used to engage and distract the bull. The bull then pierced his torso from behind with its horns, ripping a hole into his lung and his stomach as well as his vena cava, an injury that was fatal.

See also
List of bullfighters

References

1980 births
2017 deaths
Bullfighters killed in the arena
Filmed deaths in sports
People from Arratia-Nerbioi
Spanish bullfighters
Sport deaths in France
Sportspeople from Biscay

Iván Fandiño


La Pie qui Chante est une entreprise de confiserie française, filiale du groupe Carambar & Co, appartenant depuis 2017 au fonds d'investissement français Eurazeo.

Histoire

Originellement, la société « La Pie qui Chante » a été créée en 1921 à Marseille. Mais son histoire est liée à la Confiserie Franco-russe. Elle a notamment commercialisé les bonbons Mi-cho-ko à partir de 1936 et Pimousse en 1982.

En 1860, Émile Cornillot crée une confiserie artisanale, rue Colbert, à Lille, spécialisée dans les bonbons fourrés. La qualité de ses produits et la régularité de leur fabrication entrainent le succès et en 1885, il s'installe dans des locaux plus spacieux rue de l'Hôpital-Militaire.

Son fils, Louis Cornillot, tire profit de la popularité dont jouit la Russie en France  et commercialise dès lors ses produits sous la marque « Confiserie Franco-russe ». Une usine et un second magasin sont ouverts rue de Paris (Lille), en 1901. L'ensemble des installations sera détruit pendant la Première Guerre mondiale.

Au décès de Louis Cornillot, son propre fils, Georges, alors âgé de 19 ans et ingénieur chimiste, prend la succession de son père. Désirant se diversifier, il acquiert, en 1925, La Pie qui Chante, une confiserie marseillaise produisant les caramels Galéjades et fondée par Jean Chabanon en hommage au cabaret parisien La Pie qui chante. Selon d'autres sources, ce nom viendrait de la chanson Y'a une pie (Y'a une pie dans l'poirier / J'entends la pie qui chante / etc. ). En 1927, dans un contexte marqué par la peur du bolchevik, Georges choisit de renommer sa société La Pie qui Chante, avec une pie pour logo, qu'il applique à toute sa production.

À la suite de la construction de l'hôtel de ville de Lille, la famille Cornillot est expropriée de la rue de Paris. En 1933, elle s'installe à Wattignies dans une usine moderne. L'affaire de Marseille est fermée.

De  à , l'usine sert de dépôt militaire aux Anglais. Par la suite, des femmes de prisonniers continuent de produire des friandises fraîches (dattes, figues) jusqu'à la fin de la guerre. En 1943 se crée un club de loisirs : le futur centre social Promesses.

En 1955, un réseau national de vente est mis sur pied. Des publicités à la radio et dans la presse assurent la notoriété de la marque. En 1960, l'entreprise reçoit le diplôme « Prestige de la France ».

De 1959 à 1965, sous l'impulsion de Pierre Cornillot, fils de Georges, La Pie qui Chante prend des mesures salariales inédites : suppression du pointage, mensualisation, intégration des primes. Il y règne un climat familial exemplaire.

En 1965, La Pie qui Chante et les confiseries régionales KBO, Mob's, Fémina et Closse rejoignent le groupe Générale Alimentaire sous la marque La Pie qui Chante. La société Delespaul-Havez, fabriquant les Carambar, déjà implantée dans le groupe, fusionne avec la Pie qui Chante en 1972. Après 113 ans de présence, la famille Cornillot se retire.

De 1973 à 2003, l'histoire des regroupements et des fusions se poursuit. La Générale Alimentaire entre dans le groupe Générale Occidentale qui la cède au groupe BSN (devenu Danone en 1994). Au sein de ce dernier, elle est regroupée avec l'entreprise Vandamme et devient Vandamme - Pie qui Chante SA. En 1998, l'entreprise est vendue au groupe Cadbury, qui revendra Vandamme à LU un an plus tard. En 1995, elle est désignée comme la première marque française dans son secteur.

L'usine de Wattignies ferme en 2003. Une partie de la production est transférée à Marcq-en-Barœul. Cependant, la marque La Pie qui Chante continue de prospérer au sein de Cadbury France.

En 2010, Cadbury passe sous le giron de l'américain Kraft Foods.

À la suite d'une scission au sein du groupe Kraft Foods en 2012, La Pie qui Chante appartient au groupe nommé Mondelēz International.

En 2017, Mondelēz International revend La Pie qui Chante et certaines autres marques de confiseries françaises à un consortium d'investisseurs français, CPK, dont le fonds d'investissement Eurazeo est majoritaire. Ces marques sont regroupées en mai 2017 dans une nouvelle société, Carambar & Co.

Produits et gammes de la marque

 Croq'Andise
 Gom's
 Menthe Claire
 Mi-cho-ko
 Pimousse
 Silvana
 Stoptou

Notes et références

Liens externes

Marque de confiserie
Confiserie du département du Nord
Entreprise ayant son siège à Lille

La Pie qui Chante


Blankenbach  est vicus et commune Bavaricum 1'533 incolarum (anno 2012).

 Indicem Communium Bavariae

Nexus externi

  Blankenbach pagina interretialis

Communia Bavariae

Blankenbach


Gamprin (Alemannice: Gamprii) est Lichtensteni commune 1'635 incolarum (anno 2014).

Nexus externi

 Pagina officialis

Communia Lichtensteni

Gamprin


Julian Sidney Rumsey (* 3. April 1823 in Batavia, Genesee County, New York; † 20. April 1886 in Chicago, Illinois) war ein US-amerikanischer Politiker. In den Jahren 1861 und 1862 war er Bürgermeister der Stadt Chicago.

Werdegang
Über die Jugend und Schulausbildung von Julian Rumsey ist nichts überliefert. Seit 1835 lebte er in der damals noch jungen Stadt Chicago, wo er in der Firma seiner Onkel arbeitete, die im Getreidehandel tätig war. Später stieg er in diese Firma ein. Dabei entwickelte er ein später oft verwendetes System zur Getreideüberprüfung und Bewertung.

Rumsey war über 50 Jahre lang eng mit der Geschichte Chicagos verbunden. Er wurde Mitglied der 1854 gegründeten Republikanischen Partei. 1861 wurde er für ein Jahr zum Bürgermeister der Stadt Chicago gewählt. In dieser Eigenschaft unterstützte er die Sache der Union im Bürgerkrieg. Rumsey bekleidete im Lauf der Jahre weitere Ämter. So war er Bezirkskämmerer und Präsident der Terminbörse Chicago Board of Trade. Er stieg auch in das Bankgewerbe ein und war während der Wirtschaftskrise des Jahres 1873 Präsident der Corn Exchange National Bank. Er starb am 20. April 1886 in Chicago.

Weblinks

 Chicago History

Bürgermeister (Chicago)
Mitglied der Republikanischen Partei
US-Amerikaner
Geboren 1823
Gestorben 1886
Mann

Julian Sidney Rumsey


Շառլ Պեգի (, ), ֆրանսիացի բանաստեղծ և հրապարակախոս։

Սոցիալիստական կուսակցության անդամ 1894 թվականից։ 1900-1914 թվականին հրատարակել է «Քայյե դը լա քենզեն»  հանդեսը, Ռ․ Ռոլանի և այլոց հետ։ Պառլ Պեգիի հրապարակախոսությունը («Սոցալիստական քաղաքացիության մասին», 1897, «Հանրապետության հաղթանակը», 1900) բնորոշ է «զգացմունքի սոցիալիզմի» համար, որը պախարակում է կապիտալիզմը հանուն նահապետական գյուղացիականարհեստագործական տիպի հանրապետության։

Պառլ Պեգին համակրել է Փարիզյան կոմունան (1871), սակայն փորձել է դեմոկրատական և հայրենասիրական սկզբունքները հաշտեցնել կաթոլիկական կրոնի ավանդույթներին («Մեր հայրենիքը», 1905, հոդվածների ժողովածու, «Միստերիա ժաննա դ'Արկի մասին», 1910, «Եվա», 1913, պոեմներ և այլն)։

Ծանոթագրություններ

Ֆրանսիացի բանաստեղծներ
Ֆրանսիացի հրապարակախոսներ
Ֆրանսիացի գրողներ
Ֆրանսիացի լրագրողներ
Ֆրանսիացի փիլիսոփաներ
Ֆրանսիացի դրամատուրգներ
Ֆրանսիացի գրաքննադատներ
Ֆրանսիացի ռազմական գործիչներ
Բանաստեղծներ այբբենական կարգով

Շառլ Պեգի


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Åslidalen.

Walog ang Åslidalen sa Noruwega. Nahimutang ni sa munisipyo sa Seljord ug lalawigan sa Telemark fylke, sa habagatang bahin sa nasod,  km sa kasadpan sa Oslo ang ulohan sa nasod.

Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa  °C, ug ang kinabugnawan Enero, sa  °C.

Ang mga gi basihan niini

Mga walog sa Telemark fylke

sv:Åslidalen (dal i Norge, Telemark fylke)

Åslidalen (walog sa Noruwega, Telemark fylke)


Jiří Tožička, češki hokejist, * 14. november 1901, Praga, Češka, † 15. maj 1981, Praga.

Tožička je igral za klub Slavija Praga v češkoslovaški ligi, za češkoslovaško reprezentanco pa je nastopil na dveh olimpijskih igrah, več svetovnih prvenstvih, kjer je bil dobitnik ene bronaste medalje, in več evropskih prvenstvih, kjer je bil dobitnik ene zlate medalje. Za reprezentanco je nastopil na 51-ih tekmah, dosegel pa šestnajst golov. Po končani karieri je deloval kot hokejski trener, med letoma 1951 in 1952 je bil tudi selektor češkoslovaške reprezentance.

Zunanje povezave

Češki hokejski napadalci
Češki hokejski trenerji
Olimpijski tekmovalci za Češkoslovaško
Hokejisti Zimskih olimpijskih iger 1928
Hokejisti Zimskih olimpijskih iger 1936
Češkoslovaški hokejski reprezentanti
Hokejisti HK Slavija Praga
Selektorji češkoslovaške hokejske reprezentance
Sprejeti v Češki hokejski hram slavnih

Jiří Tožička


İzdıhamê Heci 2015, izdıhamo ke tarixê 24ê Keşkeluni, 2015 de Meka de Kabe de ameyo meydan. Xeylê heciy semedê (seba, qandê) heckerdene ameyê suka Erebıstanê Seudi Meka. Raveri, heciy Mina de karê şeytan kerrenayışi (kemer, siye eştene) kerdo. Dıma kerrenayışi, heciy keyberê veciyayışi ra resayene waşto u xeylê heciy arê biyê. Key ke ê ameyê war, uca de izdıham veciyo u hewtsey u des u hewt (717) heciy uca de merdê, ê heştsey u şeşti u hirêyê (863) bini zi dırbetın mendê. Pêro piya 1500 ra zêde heciyan zerar diyo.
Serra 2015ıne de dı (2) milyon ra zêde heciy, semedê heckerdene ameyê Meka. No izdıham, serra 2015ıne de Rıciyayışê vinci ra tepeya Meka de domê Heci de afeto dıyın biyo.

Bıvênên
 Meka de rıciyayışê vinci 2015

Çımey

2015 de Erebıstanê Seudi

İzdıhamê Heci 2015


7 Tışrino Peyên Serrenamey Gregoryani de roca 311ına.

Seramey

Dınya de
 656 - Herbê Cemeli
 1665 - The London Gazette bı neşr.
 1848 - Zachary Taylor bı serdarê DAY .
 1893 - eyaletê Coloradoy de cêniyan rê heqê rey dayışi deya.
 1916 - Woodrow Wilson bı serdarê DAY
 1917 - Dewrımê Tışrinê Verêni; Bolşevikan iqtidarê Rusya gırot xo dest.
 1944 - Franklin Delano Roosevelt bı serdarê DAY
 1972 - Richard Nixon bı serdarê DAY
 2000 - George W. Bush bı serdarê DAY

Biyayışi
 1186 - Ögeday Han
 1838 - Mathias Villiers de l'Isle-Adam
 1867 - Marie Curie
 1913 - Albert Camus
 1978 - Rio Ferdinand
 1979 - Ayako Fujitani
 1980 - Chaine Staelens
 1990 - David De Gea

Merdışi
 1862 - Bahadır Şah II
 1913 - Alfred Russel Wallace
 1944 - Richard Sorge
 1959 - Victor McLaglen
 1962 - Eleanor Roosevelt
 1980 - Steve McQueen
 1990 - Lawrence Durrell
 1992 - Alexander Dubček
 2011 - Joe Frazier
 2016- Leonard Cohen

Tışrino Peyên
Roci

7 Tışrino Peyên


Pachira aquatica est une espèce d'arbres tropicaux des régions humides connu sous les noms vernaculaires de , châtaignier de la Guyane, noisetier de la Guyane, noix de Malabar, cacaoyer-rivière, arbre à monnaie et pachirier aquatique. Il est originaire d'Amérique centrale et d'Amérique du Sud, où il se développe dans les marais.

Le nom Pachira proviendrait du créole guyanais pakira désignant le pécari, car cet animal mange ses fruits.

Description

Le Pachira est un arbre à caudex pouvant atteindre 18 mètres de haut dans la nature.

Son écorce lisse est de couleur verte. L´espèce appartient à la famille des Malvaceae ou des Bombacaceae, comme les baobabs et les chorisias. Son tronc a tendance, même si c'est moins prononcé que pour les autres espèces, à prendre la forme d'une bouteille. À l'inverse, il ne passe pas par une période de repos en perdant ses feuilles.

Il possède des feuilles palmées, vertes et brillantes de 30 cm de diamètre présentant 5 à 9 folioles obovées-elliptiques.

Ses fleurs voyantes et parfumées, apparaissant de décembre à mars, mesurent environ 20 cm de diamètre. Elles possèdent des pétales longs et lancéolés, et s'ouvrent comme une peau de banane pour révéler des étamines d'un orange tirant sur le jaune ou blanches à extrémité rouge, divergentes, de 7 à 10 cm de long, et disposés comme une chevelure.

Le fruit oblong, en forme de cabosse de cacaoyer, de 30 cm de long sur 13 cm de diamètre, charnu et vert devenant ligneux et brun, déhiscent à 5 valves, à graines arrondies de 1,3 cm de diamètre, comestibles, apparaît de février à juin.

Culture

Extrêmement tolérante quant à ses conditions de culture, cette plante d'intérieur apprécie un arrosage modéré et une exposition lumineuse sans être en plein soleil mais elle supporte les excès d'arrosage aussi bien que les périodes de sécheresse. Elle peut supporter des températures allant jusqu'à 5 °C sans perdre ses feuilles, même s'il est plutôt recommandé de ne pas descendre sous les 12 °C comme pour un arbre d'orangerie, la température idéale de culture étant d'environ 20 °C toute l'année avec un fort taux d'humidité. En cas de faibles gelées occasionnelles, il perd ses feuilles qui réapparaissent alors au printemps suivant. Enfin, le Pachira se taille très bien.

Les feuilles peuvent jaunir et tomber quand les jours raccourcissent en automne mais cela n'est pas un signe de maladie et la plante redémarrera sans problème au printemps suivant.

Il existe des cultivars à feuilles panachées.

Il se reproduit bien par bouture (même à partir d'une simple feuille) ou semis qui sont plus résistants que les sujets issus de la culture industrielle.

L'arbre est mature à l'âge de 4 à 5 ans ou il produit ses premiers fruits au printemps et à l'automne.

Utilisation

La principale utilisation de cette espèce est comme plante ornementale mais l'arbre est cultivé également pour sa noisette comestible se développant dans une sorte de très grande nacelle en bois. Les noisettes sont d'un brun clair parcouru par des bandes blanches. Leur goût ressemble à celui des cacahuètes, et peuvent être consommées crues, cuisinées ou moulues en farine pour fabriquer du pain. Les feuilles et les fleurs sont également comestibles.

Toutefois, la présence de cyclopropénoïdes dans les graines laisse suggérer que ces dernières ne sont pas dénuées de toxicité pour l'Homme. Des études ont démontré que ces composés chimiques étaient cancérigènes, cytotoxiques, et avaient des effets toxiques sur certaines espèces animales; D'après ces dernières, les cyclopropénoïdes pourraient s'avérer dangereux: sur les 6 rats testés lors de l'étude, 5 sont morts après avoir consommé des graines. Le rat survivant a eu plusieurs organes (l'estomac, le foie, le pancréas, les reins, les poumons) enflés et une atrophie de la rate. Les effets sur l'Homme sont encore mal connus.

Rôle culturel en Asie

En Asie du Sud Est, Pachira aquatica (chinois : 马拉巴栗; pinyin : Mǎlābā li; littéralement « châtaigne de Malabar ») est souvent appelé « l'arbre de l'argent » (发财树 fācái shu). La popularité de ces plantes ornementales sous la forme de 5 troncs tressés a décollé au Japon et plus tard dans une grande partie du reste de l'Asie orientale.

Pachira aquatica est généralement présent dans les boutiques et les entreprises, parfois avec des rubans rouges ou d'autres ornements de bon augure. Cet arbre joue un rôle important dans l'économie des exportations agricoles de Taiwan avec des exportations de 250 millions de dollars taïwanais en 2005.

Synonymes
 Carolinea princeps L.f.
 Pachira grandiflora Tuss.
 Pachira macrocarpa (Cham. & Schldl.) Walp.
 Carolinea macrocarpa Cham. & Schldl.

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Bombacaceae (Cronquist)
Bombacoideae
Espèce de Malvaceae (nom scientifique)
Plante à fleurs en Guyane
Arbre d'ornement
Noix et graine oléagineuse
Fruit sec
Plante oléagineuse
Plante utilisée comme bonsaï

Pachira aquatica


L'Association Sportive Central Sport, ou AS Central Sport, est un club de football tahitien, section du club omnisports du même nom. Il a été fondé par un prêtre breton adepte du Stade rennais et dont il a hérité des couleurs. Central Sport est de très loin le club le plus illustre et le plus titré de l'histoire du football tahitien avec 21 titres de champion de Tahiti et 18 coupes de Tahiti. Il a notamment gagné le championnat huit fois consécutivement de 1972 à 1979, réalisant onze doublés championnat-coupe.Pour la première fois depuis 31 ans, AS central sport redeviens champion le 18 mai 2018 en battant la sélection tahitienne U19 sur le score de 6-0.

Historique

1950-1970

Dans les années 50, le football est déjà populaire à Tahiti lorsque Central remporte la première de ses nombreuses victoires en coupe de Tahiti, avec des parties très disputées avec l'AS Jeunes Tahitiens, Fei Pi, Excelsior, Punaruu, etc. À cette époque, Central est donc pleinement une équipe de Coupe et c'est ensuite à partir de 1962 qu'il va commencer à dominer la Division d'Honneur. C'est en déjà quadruple champion de Tahiti qu'il accueille, en 1966, la première équipe professionnelle visitant Tahiti, sur le terrain de Fautaua. Le SC Toulon, alors en Division 2 française, s'impose de justesse 3-2, avec dans ses rangs un certain Claude Carrara, futur joueur de Central et sélectionné de Tahiti. En 1967, pour la première finale de la Coupe de Tahiti jouée en nocturne au stade de Fautaua, Central Sport est à nouveau à l'honneur en s'imposant 1-0 devant les Jeunes Tahitiens.

1970-1985

Novembre 1974 marque un nouveau tournant dans l'histoire du club et du football tahitien. À Nouméa (Nouvelle-Calédonie), pour la  du Tournoi du Pacifique qualificatif pour le  de la Coupe de France, l'AS Central bat l'US Yate par 3-2 et devient le  tahitien à participer à la Coupe de France, ce qui fait l'effet d'une bombe et augmente d'un  cran la popularité du football à Tahiti. Ensuite, en janvier 1975, c'est le  historique en Métropole pour une défaite in extremis 2-1 contre l'US Malakoff, futur promu en Ligue 2 cette saison-là.

Central domine alors le football tahitien de la tête et des épaules, enfilant des titres comme d'autres des perles. Son attaque écrase (ou presque) consciencieusement tous les adversaires du territoire où seul Pirae semble résister. L'effectif, déjà redoutable et emmené par Carrara et Bennett, est étoffé par Waoute (du Vanuatu) et Voirin lors de l'exercice 1978. Les autres clubs semblent ne pas pouvoir s'organiser afin de faire faire preuve de constance, alors que le public tahitien commence à être fiu (l'équivalent tahitien de "lassé") de cette domination.

Après avoir écrasé le championnat, Central passe la vitesse supérieure. L'exploit arrive le samedi 30 décembre 1978 au stade Pater à Papeete : Emmené par son buteur emblématique, Errol Bennett, Central bat l'US Orléans 3-0, équipe de Division 2 qui sera finaliste de la Coupe de France la saison suivante ! En septembre 1979, le milieu de terrain de Central et de l'équipe de Tahiti Xavier Voirin est engagé par l'AS Saint-Etienne, une réussite considérable même si ce joueur n'arrivera pas à s'imposer. Central continue à enfiler les titres de champion de Tahiti comme d'autres enfilent les perles et, en décembre 1981, c'est à nouveau l'exploit lors du  de Coupe de France à Papeete : une victoire 4-2 (après prolongations) sur l'AS Béziers, alors en Division 2. Enfin, en août 1985, le footballeur professionnel Philippe Redon (ex-Stade rennais) arrive à Papeete. Il y restera quelques mois, aidant Central à s'emparer, sans connaître la moindre défaite, de son  de champion de Tahiti.

1985 à aujourd'hui

Mais ce dernier titre de 1985 est le chant du cygne. Depuis, Central n'a pu s'emparer que de deux coupes de Tahiti, connaissant sa dernière finale en 2000, lors de sa déroute (0-6) face à l'AS Vénus. Le club sera même relégué de la Division d'Honneur. Échouant à deux points du titre en 2000-2001, Central Sport se sauve de peu la saison suivante et rechute en 2002-2003. Lorsque la nouvelle Ligue Fédérale remplace la vieille Division d'Honneur en 2004-05, Central vient de remonter… En 2005-06, Central rate d'un point la qualification pour les play-off. Au lieu de se battre pour le titre, il sombre en juin 2006 et descend à nouveau de Ligue Fédérale. En 2006-07, il se bat pour remonter d'Excellence (ancienne ). Central reste aussi le fier club du président de la Fédération Tahitienne de Football, Eugène Haereraaroa, élu le 7 mai 2004, et qui reste le Président de l'AS Central Omnisports. En 2007-08, Central fait de nouveau partie de l'élite du football tahitien.
C'est alors qu'en 2018, après avoir essuyé tant d'échecs et de changements, l'As Central sport redevient enfin champion de Tahiti en remportant le graal pour un club polynésien c'est-à-dire remporter le championnat de Tahiti en n'encaissant aucun défaite sous l'ordre de son nouvel entraînement Efrain Araneda, qui est nommé Entraîneur principal de l'équipe première après le départ de Cyril Klosek.
Ce titre de champion représente beaucoup pour le club, premièrement cela vient récompenser tous les efforts fournis par le club depuis tant d'années afin de retrouver le plus haut niveau.
Afin d'arriver à cette consécration, le club a dû notamment recruter Asen Timiona qui a ramené le club en Ligue 1 afin de rejouer parmi l'élite polynésienne. À la suite de cela, le club fait un grand choix, certainement le meilleur de toute son histoire moderne, en recrutant un certain Cyril Klosek qui était un jeune entraîneur en début de carrière en ce temps, diplôme d'une Licence Staps et d'un Master en Motricité et de plusieurs diplômes de football notamment comme le BMF, le DES et la Licence A UEFA.
À son arrivée en 2016, Cyril fait entrer le club dans une autre dimension en mettant en place  une structure solide et en instaurant de nouvelles règles afin d'encadrer correctement l'école de foot du club et en même temps ramener l'équipe première à son top qui avait déjà de solides bases grâce à son ancien entraîneur Timiona Asen.
Les 2 saisons qui vont suivre son arrivée vont être de francs succès avec une place de  la première saison et une  la saison suivant significative d'une qualification pour une OFC Champions League, la meilleure compétition de football en Océanie en club, ce fut la première participation pour le club à cette compétition en Nouvelle-Calédonie.
C'est tout ces enchaînements d'événements positifs qui ont ramené la saison suivante l'As Central sport sur le toit du football polynésien en remportant leur dernier titre de Champion de Polynésie en remportant la Ligue 1 Vini en 2018, avec à sa tête Efrain Araneda qui a reprit l'équipe après le départ de Cyril vers le Moyen Orient où il deviendra Directeur Technique des académies de Football du Moyen-Orient.
Ce titre de champion signifie énormément pour le club car il arrive plusieurs années après le dernier titre remporté par l'As Central Sport.

Palmarès
 Champion de Tahiti : 1955, 1958, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1981, 1982, 1983, 1985 et 2018.
 Vainqueur de la Coupe de Tahiti : 1950, 1953, 1954, 1957, 1961, 1962, 1966, 1967, 1972, 1973, 1975, 1976, 1977, 1979, 1981, 1983, 1988 et 1995.
 Matches de référence en Coupe de France :
 1978-79,  tour

 AS Central Sport b. US Orléans (Ligue 2) 3-0 à Papeete
 1981-82,  tour

 AS Central Sport b. AS Béziers (Ligue 2) 4-2 (après prolongations) à Papeete.

AS Central Sport
Club de football fondé en 1951

Association sportive Central Sport


Excideuil ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Dordogne in der Region Nouvelle-Aquitaine. Sie gehört administrativ zum Arrondissement Nontron und ist Hauptort des Kantons Isle-Loue-Auvézére. Die Bewohner nennen sich Excideuillais(es).

Geographie
Die Gemeinde liegt rund 60 Kilometer südsüdwestlich von Limoges im Nordosten des Départements Dordogne und grenzt im Norden an Clermont-d'Excideuil, im Osten an Saint-Médard-d'Excideuil, im Süden an Saint-Raphaël und im Westen an Saint-Martial-d'Albarède.
Excideuil wird vom Fluss Loue passiert.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Schloss Excideuil, Schlossanlage mit Teilen aus dem 12. Jahrhundert – Monument historique
 Kirche Saint-Thomas, Kirche aus dem 15. Jahrhundert – Monument historique
 Wohnhaus aus dem 18. Jahrhundert – Monument historique

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Nouvelle-Aquitaine

Excideuil


Təbaşir dövrü — Mezozoy erasının sonuncu dövrü Yura dövründən sonra gələn dövr. Radioloji məlumatlara görə Təbaşir dövrü 145,5 milyon il bundan əvvəl başlamış, təqribən 66 miyon il əvvəl sona çatmışdır. 79 milyon il davam etmə müddəti ilə Fanerozoy eonunun ən uzun dövrüdür. Beynəxalq Statiqrafik Cədəldəki adı "cretaceous" Latın dilindəki "creta" təbaşir sözündən götürülüb. Buna səbəb dövrün ikinci yarısının təbaşirli çöküntülərin zəngin olması olub. Adı adətən alman dilinəki tərcüməsi olan "Kreide" sözünün baş hərfi - "K" kimi qısaldılır.

Tədqiqat tarixi
Müstəqil geoloji dövr kimi ilk dəfə 1822-ci ildə Belçika geoloqu Jan-Batist Omalius d'Allua tərəfindən Paris hövzəsinin təbəqələrini təsvir edərkən "Təbaşir relyefi" (Terrain Crétacé) adı ilə ayrılmışdır. Təbaşir adlanrıımasına səbəb Qərbi Avropada Üst Təbaşir aşlı süxurlarda təbaşirin (kalsium karbonat) üstünlük təşlik etməsi olub. "Cretaceous" sözü latın dilində "creta" təbaşir deməkdir.

Geologiya

Stratiqrafik bölgülər
Təbaşir dövrü hər biri 6 mərtəbədən ibarət olan 2 şöbəyə bölünür: Alt və Üst. Alt şöbə Berrias, Valanjin, Hoteriv, Barrem, Apt, Alb, Üst şöbə isə Senoman, Turon, Konyak, Santon, Kampan, Maastrixt mərtəbələrindən ibarətdir.

Tektonika
Təbaşirin başlanğıcında qitələr tam parçalanmamışdı. Ancaq dövrün sonlarına doğru Lavrasiya Şimali Amerika və Avrasiaya, Qondvana isə Afrika, Cənubi Amerika, Avsraliya və Antarktidaya parçalandı. Madaqasqar və Hindistan hələ də bir-birinə bitişik idi. Ancaq Təbaşirdən sonra onlar ayrılmağa başladı və Hindistanın Avrasiya ilə kolliziyasından Himalay dağları əmələ gəldi.

Təbaşir dövrünün birinci yarısı ümumiyyətlə qalxma hərəkətlərinin üstünlüyü ilə səciyyəvidir. Dövrün birinci yarısının sonunda, Alb əsrində enmə prosesi başlamış, Üst Təbaşirdə daha inkişaf etmiş və böyük transqressiya (yer daxilində ən böyük transqressiyalardan biri) ilə müşahidə olunmuşdur. Təbaşir dövrünün sonunda yenidən qalxma hərəkətləri baş vermiş və dəniz hövzələri xeyli kiçilmişdir. İntensiv, qırışıq əmələgəlmə prosesləri, əsasən, Sakit okean geosinklinal qurşağında olmuşdur.

Təbaşir dövrünün ortalarında Şərqi Asiyada qırışıq əmələgəlmə prosesləri qurtarmışdır. Sonrakı hərəkətlər Oxotyanı zonanı əhatə etmişdir. Təbaşir dövrünün sonunda And dağlarının şimal hissəsi və qayalı dağlar formalaşmışdır. Aralıq dənizi geosinklinalında tektonik hərəkətlər zəif olmuşdur. Təbaşir dövründə iri yarıqlar əmələ gəlmiş (xüsusilə cənub materiklərində) Qondvananın parçalanma prosesi tamamlanmışdır.

Üst Təbaşirdə güclü vulkan püskürmələri olmuşdur. Təbaşir dövrü çöküntülərində əhəngdaşına çevrilmiş əhəngli və əhəngli-gilli lil, mergel və yazı təbaşiri üstünlük təşkil etmişdir.

Pelontologiya
Onurğasızlardan ammonit və beleminitlər daha da inkişaf etmiş, inoseramlar, əyri kirpilər, onurğalılardan sürünənlər geniş yayılmışdır. Ciftli məməlilər meydana gəlmişdir.

Təbaşir dövrünün sonunda sürünənlərin çoxu, ammonitlər, belemnitlər, və s. qırılmışdır. Təbaşir dövrünün florası çılpaqtoxumluların və qıjıkimilərin üstünlüyü ilə xarakterizə olunur. Təbaşir dövründədə örtülütoxumlular əmələ gəlmiş və inkişaf etmişdir. Təbaşir dövrü çöküntüləri bütün qitələrdə yayılmışdır. Şərqi Avropa platformasında Krım, Karpat və Qafqazın dağlıq sahələrində geniş yer tutur.

Azərbaycanın Təbaşir çöküntüləri
Təbaşir dövrü çöküntülərinin Azərbaycanda Böyük və Kiçik Qafqazda, Naxçıvan MR-də çıxışları var, Quba-Xəzəryanı bölgədə və Kür-Araz ovalığında qazma quyularında açılmışdır. Terrigen, karbonat və maqmatik suxurlardan ibarətdir. Bu çöküntülərdə Təbaşir dövrünə xas onurğasız heyvanların bütün nümayəndələrinin daşlaşmış qalıqları var. Təbaşir dövrü çöküntülərində bir çox faydalı qazıntı yataqları (kömür, neft, qaz, boksit, qalay, qurğuşun, civə və s.) aşkar edilmişdir.

Xarici keçidlər

 UCMP Berkeley Cretaceous page
 Bioerosion website at The College of Wooster

İstinadlar

Paleontologiya

Təbaşir dövrü


Papilio troilus est communis species lepidopterorum generis Papilionis, in America Septentrionali endemica. Speciei sunt duae subspecies, Papilio troilus troilus et Papilio troilus ilioneus, quarum hic in paeninsula Floridiana plerumque reperitur.

Oecologia
Plantae hostae huius speciei plerumque sunt Lindera benzoin et Sassafras albidum. Aliae sunt Zanthoxylum, Liriodendron tulipifera, Magnolia virginiana, Cinnamomum camphora, et Persea borbonia.

Notae

Nexus externi

"Butterflies and Moths of North America from The Big Sky Institute at Montana State University and NBII Mountain Prairie Information Node." butterfliesandmoths.org.
Gerber, Michael. Photographema. flickr.com.
Imagines papilionum troilus adultorum Americae Septentrionalis. North American Butterfly Association, naba.org.
Insecta civitatum Civitatum Foederatarum. netstate.com.
Papilio troilus. "Featured Creatured," Institute of Food and Agricultural Sciences, University of Florida. entomology.ifas.ufl.edu.
Papilio troilus. Lepidoptera Canadae. cbif.gc.ca.
"Spicebush swallowtails." BugGuide, bugguide.net.

Lepidoptera Asiae
Lepidoptera Americae Septentrionalis
Lepidoptera Canadae
Lepidoptera Civitatum Foederatarum
troilus
troilus
Taxa Linnaei
Taxa 1758

Papilio troilus


An Cingalobolus bugnioni in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Carl hadton 1918. An Cingalobolus bugnioni in nahilalakip ha genus nga Cingalobolus, ngan familia nga Trigoniulidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cingalobolus

Cingalobolus bugnioni


Der Prix Chenavard war ein 1892 in Frankreich gestifteter Kunst- und Architekturpreis, mit dem die begabtesten Studenten der entsprechenden Klassen der École des Beaux-Arts in Paris (heute: ENSBA) im Rahmen eines sogenannten concours de fondation (Stifterwettbewerb) prämiert wurden. Der Preis wurde 1893 erstmals ausgelobt, die erste Verleihung fand 1894 statt.

Stifterin und Namensgeberin dieser mit einer Medaille verbundenen und mit einem Geldpreis dotierten Auszeichnung war Madame Chevanard, Witwe eines wohlhabenden Kunstliebhabers, die der  École des Beaux-Arts testamentarisch ihr gesamtes Vermächtnis einschließlich Renten hinterließ. Voraussetzung für die Teilnahme war, dass die Kandidaten effektiv an der École des Beaux-Arts immatrikuliert waren und einen Nachweis ihrer Mittellosigkeit erbringen konnten.

Stifterwettbewerbe wie jener um den Prix Chenavard, aber auch um den Prix Rougevin (1856), den Prix Labarre (1879), den Prix Godeboeuf (1882) und andere waren neben den im Rahmen des Studiums an der École des Beaux-Arts durchlaufenen regulären Prüfungen und Wettbewerben ideale Gelegenheiten  für eine gründliche Vorbereitung auf die Erlangung des prestigeträchtigen Prix de Rome. Sie standen aus diesem Grunde und nicht zuletzt wegen des in Aussicht gestellten Preisgeldes bei den Studenten hoch im Kurs. In den 80er und 90er Jahren konkurrierten für den Prix Rougevin und den Prix Godeboeuf jeweils 80 bis 100 Kandidaten.

Nachweise und Fußnoten

Auszeichnung (Paris)
Kunstpreis
Architekturpreis
Kulturpreis (Frankreich)
Erstverleihung 1894

Prix Chenavard


Corpus Hippocraticum sunt plurimae litterae antiquae ad medicinam pertinentes collectae, quae inter saecula quintum et secundum a.C.n. in Graecia antiqua conscriptae sunt. Hodierna corporis species postea confecta est.

Corpus medico Hippocrati Coo attributum est, sed iam antiquitate notum erat maiorem litterarum partem non ab Hippocrate conscriptam esse. Corpus litteras variarum scholarum et disciplinarum continet.

Bibliographia
 Émile Littré, ed. et interpr., Oeuvres complètes d'Hippocrate. 10 voll. Lutetiae: Baillière, 1839-1861; vol. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 apud Internet Archive

Iusiurandum Hippocraticum

Nexus externi
 Index tractatuum cum editionibus etc. in Corpore medicorum Graecorum et Latinorum
 Hippocrates in Perseus project
 Textus Graecus ibidem

Litterae Graecae antiquae
Libri medici

Corpus Hippocraticum


Uplengen est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Lerensis est. Ad Uplengen vici Bühren, Großoldendorf, Großsander, Hollen, Jübberde, Kleinoldendorf, Klein-Remels, Kleinsander, Meinersfehn, Neudorf, Neufirrel, Nordgeorgsfehn, Oltmannsfehn, Poghausen, Remels, Selverde, Spols, Stapel atque Südgeorgsfehn pertinent.

Historia
Iam saeculo 9 vicus Großoldendorf habitatus esse videtur. Nomen Uplengen a castris eiusdem nominis ortum est, quae medioaevo hic exstructa sunt. Tum regio pars Frisiae Orientalis fuit. Annis 1744 - 1806 Uplengen regio ad Borussiam pertinuit. Anno 1765 mercatores a rege Friderico II Borussiae impetraverunt, ut sibi palus magnum cederentur, quod seccarent. Tum nonnullae coloniae in palude conditae sunt, quae postea ad commune Uplengen coniunctae sunt. Quae coloniae ab anno 1806 deinde ad Nederlandiam, annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuerunt. Ab anno 1815 Uplengen Regno Hannoverano traditum est, quod anno 1866 a Borussia occupatum est. Ab anno 1885 Uplengen regio ad circulum Lerensem pertinet et ab anno 1946 vici regionis ad Saxoniam Inferiorem pertinent. Post Bellum Mundanum Secundum multi homines ex oriente Germaniae fugati in Uplengen novam patriam invenerunt. Numerus incolarum ad plus quam decem milia tum crevit. Anno 1973 undeviginti communia minora ad commune novum Uplengen coniuncti sunt.

Nexus externi

 Pagina officialis communis Uplengen

Notae

Communia Saxoniae Inferioris
Frisia orientalis
Condita 1973

Uplengen


«Էմիտվիլի սարսափը», 2005 թվականի սարսափ ֆիլմ, նկարահանված Էնդրյու Դուգլասի կողմից, Ռայոն Ռեյնոլդսի և Մելիսոս Ջորջի հետ գլխավոր դերերում։ Թրիլլերի 1979 թվականի նորացված տարբերակը, որը նկարահանվել է Ջեյ Էնսոնի նույնանուն վեպի հիման վրա, իր հերթին հիմնված է իրական դեպքերի վրա՝ կապված Լաթսի ընտանիքի հետ, որոնց մեջ նրանք պատմում են այն մասին, թե ինչ է պատահել նրանց հետ, երբ նրանք 1975 թվականին տեղապոխվել են Էմիտվիլ՝ հենց այն Օուշեն Ավենյույում գտնվող առանձնատունը, որտեղ 1974 թվականի նոյեմբերին Ռոնալդ Դեֆեոնը–կրտսերը գնդակահարեց իր ընտանիքի բոլոր անդամներին։

Սյուժե
1974 թվականի նոյեմբերի 14-ին ոստիկանության բաժանմունքը սարսափելի ահազանգ ստացավ՝ Դեֆեո ընտանիքի վեց անդամներ սպանվել էին իրենց մահճակալներում։ Ռոնալդ Դեֆեոնը–կրտսերը ընդունեց իր մեղքը ծնողների, եղբայրների սպանության մեջ և բացատրեց, որ ինչ–որ ձայներ նրան դրդում էին սպանության։

Մեկ տարի անց Ջորջ և Քեյթի Լաթսերը իրենց երեխաների հետ տեղապոխվում են այդ առանձնատուն, այն հույսով, որ նրանց նվիրական երազանքը կատարվել է։ Բայդ նրանք դեռ չէին գիտակցում, որ նրանց երջանկություն սարսափելի դիվային ուժի վտանգի տակ է, որը ի զորու է ոչնչացնել այն։ Սարսափը կրկին պատում է Էմիտվիլը։

Ծանոթագրություններ

Ֆիլմեր ուրվականների մասին
Ամերիկյան սարսափ ֆիլմեր
2005 ֆիլմեր
Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Անգլերեն ֆիլմեր
Սարսափ ֆիլմեր
Սլեշեր ֆիլմեր
Սարսափ ֆիլմեր գերբնական ուժով տների մասին
MGM ֆիլմեր
Ամերիկյան ֆիլմեր
Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Կալիֆոռնիայում
Ամերիկյան ֆանտաստիկ սարսափ ֆիլմեր
Չիկագոյում նկարահանված ֆիլմեր
Ամերիկյան ռիմեյք ֆիլմեր
Իրական դեպքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմեր
Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր
Ֆիլմեր դևերի մասին
Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր

Էմիթվիլի սարսափը (ֆիլմ, 2005)


An Alona setulosa in uska species han Branchiopoda nga ginhulagway ni Megard hadton 1967. An Alona setulosa in nahilalakip ha genus nga Alona, ngan familia nga Chydoridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alona

Alona setulosa


Tottenhamia est regio in Haringey burgo Londinii, circiter tredecim chiliometra ad septentrionem a Charing Cross sita. Primum paroecia civilis, anno 1850 burgus municipalis facta est, et anno 1965 cum Haringey contributa est. Hic sunt Castellum Bruce et White Hart Lane, stadium societatis pedilusoriae Tottenham Hotspur FC.

Notae

Nexus externi
 Tottenham in situ concilii Haringey

Regiones Londinii

Tottenhamia


頭字語(とうじご)、アクロニム()、イニシャリズム()とは、主にヨーロッパ言語のアルファベットにおける略語の一種で、複数の単語から構成された合成語の頭文字をつないで作られた語のこと。

概要
その読み方によって次の2種類に分類されることもある(括弧内のカタカナは日本語的な発音例)。
イニシャリズム()頭文字を一字ずつアルファベットの名のままで読むもの。例: FBI(エフ・ビー・アイ)、OECD(オー・イー・シー・ディー)、WHO(ダブリュー・エイチ・オー)など。
アクロニム()連なったアルファベットを通常の単語と同じように発音して読むもの。例: AIDS(エイズ)、OPEC(オペック)、NATO(ナトー)など。

また、頭字語のなかには読み方が混同している例がある。

イニシャリズムとアクロニムのどちらともいえる例
SOA(サービス指向アーキテクチャ)
「エス・オー・エー」とも「ソーア」とも読まれる。
「できるだけ早く」の意味の「ASAP」
「アサップ」とも「エイエスエイピー」とも読まれる。

母語により分類が変わる例
UFO(未確認飛行物体)
日本では「ユーフォー」とアクロニムで読まれることが多いが、英語話者は「ユー・エフ・オー」とイニシャリズムで読むのが主流。

アクロニムで読みが統一されていない例
SATA(シリアルATA)
日本語話者は「サタ」と読むことが多いが、英語話者は主に「セイタ」と読むのが主流。

また、情勢の変化によって頭字語をそのままに構成単語を変更する例も見られる。さらには、暗に複数の意味を持たされたり、構成する語が公式には存在せず頭字語のみの語であるということにされる場合すらある(例:DVD、DS、RSS、SQLなど、詳細は個々の記事参照)。

頭字語の例
 北大西洋条約機構
  -
  -
 DOCOMOMO
 DOCOMOMO -
実際の他の頭字語の例については関連項目を参照。

頭字語の分類

バクロニム

バクロニム()とは、頭字語ではない既存単語の各文字を頭文字とする構成語を考案したり、既存の頭字語に整合するような別の語を当てはめたりして、新たに頭字語とした単語の事を指す造語である。

TLA

特に三文字頭字語を「TLA」と呼ぶことがある。TLAという単語自体が (3文字のアクロニム)ないし (3文字の略語)に由来するイニシャリズムの頭字語であり、TLAでもある。

再帰的頭字語

頭字語の正式名称にその頭字語自身が含まれている例があり、それを再帰的頭字語という。例えば「」という単語に「」(ピンク色はカーキ色ではない)という意味を持たせるといった、主にソフトウェアの分野でよく用いられる言葉遊びの一種である。

アプロニム
既存の語と一致するようなアクロニムはアプロニム()とも呼ばれる。製品名(商標)や組織名などに頭字語を用いる際には、語呂や評判のよさそうな英単語をあらかじめ決めておき、それに合うように構成単語をこじつけて作った名称も存在する。
 季節性情動障害(Seasonal Affective Disorder)は、そのアクロニムが"sad"(悲しい)という意味を持つ既存の英単語となるよう命名されている。
 米国愛国者法として知られる法律の名称は"Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001"であるが、この名称の頭文字をつなげたアクロニムが通称の "USA PATRIOT Act"(米国愛国者法)となっている。

HTMLによる頭字語のマークアップ
HTML4で acronym 要素が導入され、頭字語の元の単語の表記を title 属性で付けられるようになった。しかし、略語を表す abbr 要素と機能が重複することから、HTML5では acronym 要素は廃止され、abbr 要素に一本化された。
 記述例
 <abbr title="World Wide Web">WWW</abbr>は「World Wide Web」の頭字語である。

脚注

注釈

出典

関連項目
 化学略語一覧
 技術略語一覧
 軍事略語一覧
 コンピュータ略語一覧
 再帰的頭字語
 バクロニム
 RAS症候群
 アルファベット・スープ (言語学)
 合成地名

外部リンク
 abbreviations.com - Acronyms and abbreviations directory
 Acronym Finder - A large list of acronyms
 Acronym Search
 All Acronyms

文法
語のタイプ

頭字語


Caroline Schumacher, née le  à Soleure, est une poétesse suisse. Elle fait des études au gymnase de Bienne, puis à l'Université de Neuchâtel où elle obtient une licence ès lettres et une licence en droit. Son premier livre, Les Grandes Vacances, a reçu le prix de poésie C.F. Ramuz en 2002. Elle est également lauréate du prix 2004 de la Commission de littérature de langue française du Canton de Berne.

Œuvres
 Les Grandes Vacances, Moudon, Éditions Empreintes, 2002,

Notes

Liens externes

 Caroline Schumacher / Les grandes vacances sur Culturactif.ch

Poète suisse romand
Naissance en juin 1977
Personnalité liée au canton de Berne
Poétesse suisse
Naissance à Soleure

Caroline Schumacher


Janar Mägi (* 8. April 1987 in Tallinn, Estnische SSR, UdSSR) ist ein estnischer Handballspieler, der zumeist auf Rückraum links eingesetzt wird.

Der 1,96 m große und 100 kg schwere Rechtshänder begann mit dem Handballspiel in seiner Heimatstadt beim HC Kehra, bei dem er ab 2004 in der ersten Mannschaft spielte. 2006 und 2009 gewann er die Meistriliiga sowie 2005, 2006 und 2009 den Pokal. International spielte er im EHF-Pokal 2004/05, 2008/09 und 2009/10, im Europapokal der Pokalsieger 2005/06 und 2006/07 sowie im EHF Challenge Cup 2007/08, kam allerdings nie über die dritte Runde hinaus. Im Sommer 2010 wechselte er zum deutschen Zweitligisten EHV Aue. Nach der Saison 2017/18 verließ er Aue.

Janar Mägi steht im Aufgebot der Estnischen Nationalmannschaft und bestritt bisher 70 Länderspiele.

Weblinks
 Janar Mägi auf der Website des EHV Aue

Einzelnachweise

Handballnationalspieler (Estland)
Handballspieler (EHV Aue)
Estnischer Meister (Handball)
Rückraumspieler
Sowjetbürger
Este
Geboren 1987
Mann

Janar Mägi


Acrossocheilus multistriatus is a species of ray-finned fish in the genus Acrossocheilus. It is endemic to China, where it inhabits the Huaping National Nature Reserve in Guangxi. It has a maximum length of about .

References

Multistriatus
Freshwater fish of China
Endemic fauna of China
Fish described in 2014

Acrossocheilus multistriatus


E653系電車(E653けいでんしゃ)は、東日本旅客鉄道(JR東日本)の交直流両用特急形電車である。

概要
常磐線特急は、1989年(平成元年)3月から651系の導入が進められていたが、停車駅の多い「ひたち」には国鉄から継承した485系が引き続き使用されており、それらの置き換え用として開発された。

車両デザインはGKインダストリアルデザイン、製造は日立製作所・近畿車輛・東急車輛製造の3社が担当した。

本系列は「ひたち」用を含む「JR東日本管内で運用される485系の取替え」を視野に開発が行われた。そのため設計コンセプトは「East Japan Standard Express=これからの定番特急」「Sophisticated Simplicity=洗練されたシンプルさ」とされた。

国鉄分割民営化後に設計・開発された一般旅客輸送用交直流電車としては唯一の商用電源周波数50 / 60 Hz両用対応車とされた。これは485系電車引退後の波動輸送・団体輸送に対応できるように北陸本線への乗り入れをあらかじめ考慮したものである。

1998年度財団法人日本産業デザイン振興会グッドデザイン賞受賞。

構造
本項では落成時の仕様について解説を行う。

車体
「優雅さと力強さ」をコンセプトとした。アルミニウム合金製大形中空押出型材を用いたダブルスキン構造を営業用鉄道車両としては初めて採用し、軽量化と構体構造の簡素化を図り、車体の裾絞りを上部下部とも最小限に抑えることにより客室空間を拡張させている。客用扉は上野方制御車のクハE652形のみ片側2扉だが、それ以外は1扉である。なお、当初より耐寒耐雪構造としている。

車体側面の行先表示器は3色LED式で行先・愛称のほか号車番号を表示する。

空調機器は集約分散式冷房装置を搭載しており、車体にマッチさせるためFRP製大型カバーを装着。端部にラジオ輻射装置用アンテナを内蔵する。

先頭部は衝撃吸収材を設けたボンネット構造の非貫通高運転台とし、前照灯はシールドビーム・HIDランプ各2灯を前面腰部、プロジェクションランプ2灯を運転台上部に設置。このほか、特殊印刷処理によるパターンをパネル全面に発光する装置を下部前照灯上部に搭載しており、「Hitachi express」のロゴが表示されるようになっている。

落成当初の塗装は、上部を651系や常磐線中距離電車で運用されていた415系鋼製車と共通の白(ホワイトブロッサム=white blossom:白梅の花)、窓周りをシルバーメタリック(チタニウムメタリック=titanium metallic:チタンの輝き)とし、下部については編成ごとで異なる常磐線沿線の観光資源をイメージしたカラーを採用。乗降口横にはそれぞれのカラーごとにシンボルマークが配された。

車内

全席普通車で、インテリアは「機能性と無駄の排除」を主題とし、天井横方向に設けたリブ状突起・客室仕切りや天井近くに使用した鏡・客室仕切扉用強化ガラスなどで空間に広がりを持たせた。客室は乗客に近い位置にファブリック系素材、離れた位置にクリスタル素材を使用し、仕切り壁・荷棚下面は曇りガラスを模した素材とした。出入り台付近壁面には鏡面材や曲面の木目材を使用する。内装はダブルスキン構体に一体成型されたカーテンレール状の取り付け座(マウンティングレール)に、あらかじめアウトワークで製作した荷棚、座席などのモジュール品を取り付けている。

シートピッチは定員確保を考慮して485系電車と同一の910 mmとしたが、座席スライド機構の採用・背面部スリム化による実質的間隔拡大・ヒーターを床置からつりさげ式変更による足元空間拡大・シートバック背面の曲面構成化などによる視覚的圧迫感緩和などの改良を実施し居住性向上が図られた。これにより定員は7両編成で485系より7名多い466名を確保した。このほか客室側鴨居部に情報案内装置を装備する。

機器類
床下には機器の取付・取外が可能な機器取付用レールを設置し、製造・整備・仕様変更にともなう機器換装等を容易なものとした。また車両状況自己診断プログラムを搭載するなど車両整備に際しての利便性向上にも重点が置かれた。

主変換装置は素子に日立製作所製IGBT(2,000 V / 600 A・3レベル方式)を用いるCI8形(一部更新機器はCI8E形)を搭載。コンバータ部とインバータ部から構成され、交流電化区間ではコンバータにより、いったん直流に変換した上でインバータにより三相交流に再変換する。直流電化区間ではインバータ駆動のみとし、本装置1基で1時間定格出力145 kWのMT72形かご形三相誘導主電動機4基を一括制御する。営業運転時の最高速度は651系と同一の130 km/hである。

補助電源装置はIGBT素子を使用した東洋電機製造製の静止形インバータ(SIV・定格出力210 kVA)を採用している。

台車はボルスタレス方式で可変絞り付き空気ばねならびにヨーダンパを搭載するDT64形電動台車・TR249形付随台車を装着。軸箱支持は軸はり式で上下動ダンパーを搭載するほか、軸ばねには防雪カバーを、先頭台車は雪対策として強化型雪かきを装着する。

集電装置はPS32形交流直流両用シングルアームパンタグラフを搭載する。構造的にはばね上昇・空気下降式で集電舟は651系と共通である。本機はE351系に搭載される直流用PS31形をベースに交流区間対応の絶縁碍子を装備する。また中央本線などの狭小トンネル通過には対応していない。

ブレーキ装置は回生ブレーキ併用電気指令式空気ブレーキを装備し、発電ブレーキを準備工事とした。系統は常用ブレーキ・非常ブレーキ・直通予備ブレーキ・抑速ブレーキ・耐雪ブレーキの5系統とし、付随車のブレーキ力を電動車で負担する遅れ込め制御を行う。

デッドセクションでの主回路切替はE501系電車と同一仕様で、ATS-P地上子を使用した自動切替である。車内照明は直流電源方式で、デッドセクション通過時には蓄電池からの供給に切り替わるため基本的に消灯しない。

形式
 モハE653形
 主変換装置と集電装置を搭載する中間電動車(M1)で、モハE652形とユニットを組む。いわき寄りにデッキを備え、電話室・清涼飲料自動販売機を設置。定員72人。7両編成の2・5号車と4両編成の2号車(付属編成の9号車)に組成される。
 当初は全て0番台であったが、「いなほ」転用時に7両編成は1000番台、4両編成は1100番台に改められた。
 モハE652形
 主変換装置と補助電源装置(静止形インバータ)を搭載する中間電動車(M2)で、モハE653形とユニットを組む。いわき寄りにデッキを備え、トイレと洗面所を設置。定員72人。7両編成の3・6号車と4両編成の3号車(付属編成の10号車)に組成される。
 番台区分に関してはモハE653形と同様。
 クハE653形
 いわき・新潟向きの制御車(Tc)で、空気圧縮機(CP)と蓄電池箱を搭載し、0番台のみ電気連結器を装備。いわき寄りにデッキを備える。定員68人。基本編成の7号車には0番台が、付属編成の11号車には100番台が組成される。
 「いなほ」転用により1000・1100番台に改められ、それぞれ7・4号車となった。
 クハE652形
 上野・新井向きの制御車(Tc')で、0番台のみCPと蓄電池箱を搭載し、0・100番台は電気連結器を装備。両端にデッキを備え、いわき寄りにトイレ・洗面所を設置。定員56人。基本編成の1号車には0番台が、付属編成の8号車には100番台が組成される。
 「いなほ」転用により1100番台もしくはクロE652形に改められ、前者は4両編成の1号車(定員54人)となった。
 サハE653形
 7両編成のみに存在する中間付随車。いわき寄りにデッキを備え、車掌室・車販準備室・トイレ・洗面所などを設置。また客室に車椅子スペースを設置しており、最もいわき寄りとなる列は通路側の座席が存在しない。洗面所やトイレは車椅子対応とされ、側引戸も拡幅された。定員54人。4号車に組成される。
 クロE652形
 全室グリーン車である秋田向きの制御車(Tsc')で、CPと蓄電池箱を搭載する。両端にデッキを備え、いわき寄りにトイレ・洗面所を設置。定員18人。1000番台が7両編成の1号車に組成される。座席配列は1+2の3列式でシートピッチは1,820 mm 、前後の仕切りによって各列が独立しており、リクライニングによる干渉が発生しない。また後位側にはラウンジスペースが設置された。
 「いなほ」転用に際してグリーン車が必要となったために、クハE652形を改造したものである。

新潟地区への転用
2013年3月、それまで本系列と651系で運転されていた上野 - いわき間の「スーパーひたち」「フレッシュひたち」全列車がE657系に置換えられた。

余剰となった本系列の新たな転用計画は、羽越本線・白新線特急「いなほ」への充当が立案され、2012年9月に2013年より485系置換えに7両編成を転用予定であると報道、2013年6月26日には新潟支社が同年秋から順次投入するプレスリリースを正式発表した。

さらに北陸新幹線金沢延伸開業に伴う2015年3月14日ダイヤ改正で新潟 - 直江津 - 上越妙高・新井間を信越本線・えちごトキめき鉄道妙高はねうまライン経由で運転する特急「しらゆき」を新設。番台区分を1100番台とした転用改造施工の4両編成を充当することが2014年8月に発表された。この転用に伴い、全車新潟車両センターに転属した。

改造は2013年から2015年にかけて全72両に実施された。7両8編成・4両4編成の内訳は変わらないが、本改造に際して7両編成のK308編成は中間車3両を抜き取った4両編成へ、4両編成のK354編成は前述の3両を組み込んだ7両編成へとそれぞれ変更されている。これはK354編成の製造時期が遅かったために同編成のみ交通バリアフリー法による規制の対象であった(そのままでは単独運用ができない)ことに起因するものである。

1000番台
「いなほ」用への転用改造を実施した7両基本編成のグループで、U-101 - U-108の8編成が登場。改造はすべて郡山総合車両センターで施工。

最初の7編成(K301 - K307 → U-101 - U-107)は基本編成がそのまま改造されたが、U-108編成はK354編成にK308編成の中間車3両を組み込んだものとなっている。
 新潟・秋田支社管内での走行環境に適応するため、耐寒耐雪構造を強化
 強化スカートへ換装
 スノープラウ・着雪防止装置を装着
 ワイパー停止位置を縦に変更
 台車上部ふさぎ板・空気ばねカバー・高さ調整棒保護材を装着
 台車の軸箱を軸箱体と輪軸支えが一体のものへ変更
 電動車制輪子を焼結型へ変更
 主要機器へ防雪カバー設置
 車端部に着雪防止ふさぎ板設置
 客室暖房を強化
 先頭車の電気連結器を撤去
 全編成とも、日本海に沈む夕日と稲穂をイメージしたカラーリングに変更
 普通車シートモケットを「小千谷ちぢみ」へ変更

 グリーン車の新設(1号車を改造)
 クハE652-104からクロE652-1008への改造に際して、CPと蓄電池を取付
正面の発光装置については改造当初は空白であったが、2016年3月ごろから「いなほ」のイラストつきヘッドマークが入るようになった。
 車両番号と形式の推移

1100番台

「しらゆき」転用改造を実施した4両編成のグループで、H-201 - H-204の4編成が存在。改造はすべて郡山総合車両センターで施工。

最初の3編成(K351 - K353 → H-201 - H-203)は付属編成がそのまま改造されているが、H-204編成はK308編成を短縮(前述の中間車3両を脱車)したものとなっている。

改造内容は耐寒耐雪構造強化など1000番台とほぼ同一である。独自の内容を以下に示す。
 車体色をアイボリー基調に上部・下部へ紫紺とした上で朱赤のストライプを配置。
 シートモケットを新幹線E7系・W7系電車に合わせたタイプへ変更。
 クハE652形へ車椅子スペースを設置。サハE653形のものと同じ形態をとるもので、2人掛け座席を撤去し1人掛け座席を新設している。これに伴い定員が56人から54人へ減少した。
 クハE652-108からクハE652-1104への改造に際して、CPと蓄電池を撤去。

 車両番号の推移

運用

勝田車両センター

当初は本系列全車が配置され、特急「フレッシュひたち」(上野駅 - 土浦駅・勝田駅・高萩駅・いわき駅間)に充当されていた。2013年以降は1000・1100番台改造施工と併せて新潟車両センターへ転出し、2014年に配置がなくなったが、2018年11月に1000番台7両1編成が再転入した。

「フレッシュひたち」では、基本7両編成・基本+付属の11両編成・基本編成を2本併結した14両編成の計3種類で運用された。

1997年10月1日のダイヤ改正で、勝田電車区(当時)に配置された7両基本編成4本で営業運転を開始した。1998年には、2次車として7両基本編成4本・4両付属編成3本の計40両が増備され、同年12月8日のダイヤ改正で485系電車の全面置換えを完了した。その後、2005年(平成17年)2月に3次車として4両付属編成1本が増備されている。

2007年3月18日から全車両が禁煙となった。

2012年3月17日ダイヤ改正で一部の「フレッシュひたち」がE657系へ置換えられ、2013年3月16日ダイヤ改正では「スーパーひたち」「フレッシュひたち」全定期列車がE657系による運転となった。

なお当初の発表では、2012年秋までに「スーパーひたち」「フレッシュひたち」をE657系で統一し、本系列はいわき駅 - 仙台駅間に新設される特急列車に転用される予定となっていた。だが、東日本大震災による被災や福島第一原子力発電所事故の警戒区域に当該区間が含まれていたことから実現しなかった。

以後は、転用改造が未施工の編成が多客期の臨時「フレッシュひたち」など関東圏の臨時列車で運用されたが、2014年8月17日の「フレッシュひたち92号」を最後に本系列による臨時運用もすべて終了。その後、全車が新潟車両センターへ転出した。

しかし、2018年11月7日にU108編成(1000番台7両)がK70編成として勝田車両センターへ再転入し、国鉄特急色をイメージした塗装に変更された。以降、2019年2月2日の「E653系おかえり号」を皮切りに、再び関東圏の臨時列車や団体専用列車に充当されている。さらに2023年8月29日にU102編成がK71編成として勝田車両センターへ再転入し、これまでなかった「水色のフレッシュひたち色」として臨時列車や団体専用列車として運用されている。

新潟車両センター
2013年6月29日に、上述の転用改造を実施した1000番台U-101編成が竣工。以後、2015年3月までに72両全車に施工され、順次転入した。

編成番号は7両編成(1000番台)がU101 - 108編成、4両編成(1100番台)がH201 - 204編成となった。

2013年9月28日のダイヤ改正にて「いなほ」1往復で運行を開始し、以降も順次運用を拡大した。2014年7月12日には最後まで485系の運用となっていた「いなほ」2往復を置き換え、定期列車全7往復を本系列で統一した。また、2015年3月14日のダイヤ改正からは、新たに運行を開始した特急「しらゆき」でも運用されている。

2018年11月7日、U-108編成が勝田車両センターへ転出した。

2023年3月18日ダイヤ改正以降は以下の定期列車に充当されている。

 U編成(1000番台)
 特急「いなほ」(新潟駅 - 酒田駅・秋田駅)
 H編成(1100番台)
 特急「しらゆき」(新井駅・上越妙高駅 - 新潟駅)
 特急「いなほ」(新潟駅 - 酒田駅)
 普通「おかえり上越」(新井駅 - 直江津駅)

なお、かつては快速「らくらくトレイン村上」などの着席通勤列車も本系列によって運行されていたが、2022年3月12日のダイヤ改正で「信越」が廃止されたのを最後に列車自体が消滅している。

1000番台の塗装変更

2017年に、一部編成のエクステリアデザインの変更が発表された。
 U-106編成は海の色を表現した「瑠璃色」となり、2017年10月27日に営業運転を開始した。
 U-107編成は「ハマナス色」となり、2017年12月29日に営業運転を開始した。

脚注

注釈

出典

参考文献

 日本鉄道サイバネティクス協議会「鉄道サイバネ・シンポジウム論文集」1997年(第34回)「E653系特急形交直流電車の主回路システム」論文番号504
 東洋電機製造「東洋電機技報」1998年3月号(第101号)「東日本旅客鉄道(株)向けE653系特急形交直流電車用電機品」

関連項目
 常磐線
 JR東日本E655系電車
 JR東日本E751系電車

外部リンク

 いなほ・しらゆき(E653系):JR東日本

653
1997年製の鉄道車両
東急車輛製造製の電車
日立製作所製の電車
近畿車輛製の電車
グッドデザイン賞受賞車 (鉄道車両)

JR東日本E653系電車


Pseudeos est un genre d'oiseaux de la famille des Psittacidés.

Liste des espèces
Selon  (ordre phylogénique) :
 Pseudeos fuscata (Blyth, 1858)
 Pseudeos cardinalis (Gray, GR, 1849)

Liens externes

Notes et références

Psittacidae

Pseudeos


Առևտրային բանկեր 1991 թվականին ՀՀ տարածքում գործել են 39, 1992 թվականին՝ 51, 1993 թվականին՝ 58 առևտրային բանկեր (ընդհանուր կապիտալը՝ 283 միլիոն դրամ), 62 գրավատուն և 7 ապահովագրական ընկերություններ։ Անդամակցող բանկերի շահերը պաշտպանելու նպատակով 1995 թվականին հիմնվել է Հայաստանի բանկերի ընկերակցությունը (նախագահ՝ Տ. Սարգսյան՝ 1995-1998), որը 1998 թվականին վերածվել է Հայաստանի բանկերի միության։ Կենտրոնական բանկի շենքը Երևանում (1931, մարտ՝ Նիկոլայ Բան) Ներկայումս ՀՀ-ում գործում են 21 առևտրային բանկեր՝ 405 մասնաճյուղերով։ Բանկերի ընդհանուր կապիտալը 318,9 միլիարդ դրամ է, ընդհանուր ակտիվները՝ 1 տրլն 560 միլիարդ դրամ, ընդհանուր պարտավորությունները՝ 1 տրլն 241 միլիարդ դրամ։1

ՀՀ ֆինանս, շուկայում ներառված են նաև 32 վարկային կազմակերպություններ՝ 60 մասնաճյուղերով, 11 ապահովագրական ընկերություններ և 5 ապահովագրական միջնորդներ (բրոքեր), ՀՀ արժեթղթերի շուկայի մասնակիցները՝ 8 ներդրումային ընկերություններ, Հայաստանի կենտրոնական դեպոզիտարիան և «Նասդաք ՕէմԷքս Արմենիա» ԲԲԸ-ն, 116 գրավատուն, 239 արտարժույթի առք ու վաճառք իրականացնող փոխանակման կետեր, արժութային հայ գործառուի գործունեությամբ զբաղվող 2 իրավաբան, անձինք, դրամ, փոխանցումներ իրականացնող 10 ընկերություն, վճարային 6 գործիք, վճարահաշվարկային փաստաթղթերի ընթացարկում (պրոցեսինգ) և հաշվանցում (քլիրինգ) իրականացնող 1 կազմակերպություն, 15 հաշվետու թողարկողներ։ 2011 թվականի սեպտեմբեր 7-ին Երևանում բացվել է Համահայկական բանկը (գլխավոր գործադիր տնօրեն՝ Վահրամ Ներսիսյանը), որը ֆինանսավորելու է համահայկական նշանակության նորարար, նախագծերը, որոնք իրականացնում են համահայկական ցանցի անդամ-մասնակիցներն աշխարհի ցանկացած կետում։ Բանկի հեռահար նպատակը հզոր տեղեկատվական ցանցի վրա հիմնված գործարար կապերի ստեղծումն է։ Համահայկական բանկի կանոնադրական կապիտալը մոտ 100 միլիոն դոլար է, որի 20 %-ը տրամադրել է ՀՀ Կառավարությունը։

Հայաստանի տնտեսություն

ՀՀ առևտրային բանկեր


An Benthesicymus seymouri in uska species han Malacostraca nga ginhulagway ni Tirmizi hadton 1960. An Benthesicymus seymouri in nahilalakip ha genus nga Benthesicymus, ngan familia nga Benthesicymidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Benthesicymus

Benthesicymus seymouri


Železniško postajališče Gradac je eno izmed železniških postajališč v Sloveniji, ki oskrbuje bližnje naselje Gradac.

Glej tudi
 seznam železniških postaj v Sloveniji

Gradac
Gradac

Železniško postajališče Gradac


Երկշաքիլավորներ
 Ադամաթուզազգիներ – Musaceae
 Ականթազգիներ– Acanthaceae
 Ակքանազգիներ – Dipsacaceae
 Աղավնիճազգիներ – Verbenaceae
 Աղտորազգիներ – Anacardiaceae
 Այծատերևազգիներ կամ Ցախակեռասազգիներ – Caprifoliaceae կամ Loniceraceae կամ
 Անոնազգիներ – Anonaceae
 Ապուզանազգիներ (Իշախոտազգիներ) - Onagraceae
 Աստղածաղկազգիներ (Բարդածաղկավորներ) - Asteraceae (Compositae)
 Արալիազգիներ – Araliaceae
 Արենախոտազգիներ – Lythraceae
 Արճճախոտազգիներ – Plumbaginaceae
 Բակլազգիներ (Թիթեռնածաղկավորներ) – Fabaceae (Papilonaceae)
 Բեգոնազգիներ - Begoniaceae
 Բյուրատերևուկազգիներ – Haloragaceae
 Բոգազգիներ – Gentianaceae
 Բրոմելազգիներ – Bromeliaceae
 Բուրսերազգիներ – Burseraceae
 Գաղձազգիներ - Cuscutaceae
 Գաղտրիկազգիներ – Boraginaceae
 Գիշերածինազգիներ – Nyctaginaceae
 Գնարբուկազգիներ – Primulaceae
 Գոճմակազգիներ – Thymelaeaceae
 Գորտակնյունազգիներ – Juncaginaceae
 Գորտնուկազգիներ (Հրանունկազգիներ) – Ranunculaceae
 Դանդուռազգիներ – Portulacaceae
 Դափնազգիներ – Lauraceae
 Դդմազգիներ – Cucurbitaceae
 Դժնիկազգիներ – Rhamnaceae
 Դիապենիզազգիներ – Diapensiaceae
 Դիոսկորեազգիներ – Dioscoreaceae
 Դրոշմաբուսազգիներ – Sigillariaceae
 Եղինջազգիներ – Urticaceae
 Եղջերատերևազգիներ – Ceratophyllaceae
 Զանգակազգիներ – Campanulaceae
 Զարմանազանազգիներ – Polemoniaceae
 Զգայնուկազգիներ – Balsaminaceae
 Զրվանդազգիներ – Aristolochiaceae
 Զուգամազգիներ – Isoetaceae
 Զուգատերևազգիներ – Zygophyllaceae
 Էբենազգիներ – Ebenaceae
 Էլատինազգիներ – Elatinaceae
 Ընկուզազգիներ – Juglandaceae
 Թանձրատերևազգիներ – Crassulaceae
 Թելուկազգիներ – Chenopodiaceae
 Թեղազգիներ - Ulmaceae
 Թեյազգիներ – Theaceae
 Թեփածառազգիներ – Lepidodendraceae
 Թթազգիներ – Moraceae
 Թթվառվույտազգիներ – Oxalidaceae
 Թխկազգիներ – Aceraceae
 Թունաթափազգիներ – Asclepiadaceae
 Իլենազգիներ – Celastraceae
 Իմբիրազգիներ (Կոճապղպեղազգիներ) –Zingiberaceae
 Իշակաթնուկազգիներ – Euphorbiaceae
 Լայքենազգիներ - Phytolaccaceae
 Լոբելիազգիներ – Lobeliaceae
 Լոգանազգիներ – Loganiaceae
 Լորենազգիներ – Tiliaceae
 Լուսնասերմնազգիներ- Menispermaceae
 Խաղողազգիներ – Vitaceae
 Խատարազգիներ – Pandanaceae
 Խլածաղկազգիներ – Scrophulariaceae
 Խնկազգիներ – Cistaceae
 Խորդենազգիներ – Geraniaceae
 Խորշաբուսազգիներ – Lentibulariaceae
 Խուլեղինջազգիներ (Շրթնածաղկավորներ) – Lamiaceae (Labiatae)
 Ծորենազգիներ - Berberidaceae
 Կազուարինազգիներ- Casuarinaceae
 Կակաչազգիներ – Papaveraceae
 Կաղամբազգիներ (Խաչածաղկավորներ) – Brassicaceae (Cruciferae)
 Կանեփազգիներ – Cannabaceae
 Կապարազգիներ – Capparidaceae
 Կասկենազգիներ- Hippocastanaceae
 Կատվախոտազգիներ – Valerianaceae
 Կարապածաղկազգիներ – Butomaceae
 Կարմրանազգիներ – Tamaricaceae
 Կեչազգիներ - Betulaceae
 Կլյուզիազգիներ - Clusiaceae
 Կոկաենազգիներ – Erythroxylaceae
 Կոկռոշազգիներ – Grossulariaceae
 Կոմելինազգիներ - Commelinaceae
 Կռճկածաղկազգիներ – Illecebraceae
 Կտավատազգիներ (Վուշազգիներ) – Linaceae
 Հաճարազգիներ - Fagaceae
 Համամելիդազգիներ – Hamamelidaceae
 Հանդաղուդազգիներ – Globulariaceae
 Հապալասազգիներ – Vacciniaceae
 Հավակատարազգիներ – Amarantaceae
 Հավամրգազգիներ - Ericaceae
 Հափուկազգիներ - Resedaceae
 Հնդկասեխազգիներ – Caricaceae
 Հնդկոտեմազգիներ – Tropaeolaceae
 Հոնազգիներ – Cornaceae
 Ձիթենազգիներ – Oleaceae
 Ճրագախոտազգիներ – Orobanchaceae
 Մագնոլիազգիներ – Magnoliaceae
 Մալպիգիազգիներ – Malpighiaceae
 Մանուշակազգիներ – Violaceae
 Մատիտեղազգիներ (Հնդկացորենազգիներ) – Polygonaceae
 Մարշանցիազգիներ – Marchantiaceae
 Մարսիլեազգիներ – Marsileaceae
 Մարսիլազգիներ – Marsilaceae
 Մելիազգիներ – Meliaceae
 Մեխակազգիներ – Caryophyllaceae
 Մեղրածաղկազգիներ – Melianthaceae
 Մենաբուսազգիներ –Monotropaceae
 Մյուրիկազգիներ – Myricaceae
 Մշկընկուզազգիներ– Myristicaceae
 Մողեսագիազգիներ – Saururaceae
 Մորինգազգիներ – Moringaceae
 Մորմազգիներ – Solanaceae
 Մրտենազգիներ (Մրտազգիներ) – Myrtaceae
 Նեխուրազգիներ (Հովանոցածաղկավորներ) - Apiaceae (Umbelliferae)
 Նռնազգիներ – Punicaceae
 Նռնածաղկազգիներ – Cytinaceae
 Շերեփուկախոտազգիներ – Potamogetonaceae
 Շնամեռուկազգիներ – Apocynaceae
 Շքածառազգիներ – Araucariaceae
 Ողկուզազգիներ – Staphylaceae
 Ոտնապտղազգիներ - Podocarpaceae
 Չարչարածաղկազգիներ – Passifloraceae
 Պատատուկազգիներ – Convolvulaceae
 Պիրոլազգիներ (Սպնդուկազգիներ) – Pyrolaceae
 Պղպեղազգիներ – Piperaceae
 Ջղախոտազգիներ – Plantaginaceae
 Ջրազարդազգիներ – Hydrocharitaceae
 Ջրահարսազգիներ – Najadaceae
 Ջրառվույտազգիներ – Menyanthaceae
 Ջրատերևազգիներ – Hydrophyllaceae
 Ջրընկուզազգիներ – Hydrocaryaceae
 Ջրկանեփազգիներ – Datiscaceae
 Ջրոսպազգիներ – Lemnaceae
 Սանտալազգիներ – Santalaceae
 Սապոտազգիներ – Sapotaceae
 Սատապազգիներ – Rutaceae
 Սիմարուբազգիներ – Simarubaceae
 Սոսազգիներ – Platanaceae
 Ստերկուլիազգիներ – Sterculiaceae
 Ստյուրակազգիներ - Styracaceae
 Սրոհունդազգիներ – Hypericaceae
 Վարդազգիներ (Վարդածաղիկներ) –Rosaceae
 Տոսախազգիներ – Buxaceae
 Տորոնազգիներ - Rubiaceae
 Ցողիկազգիներ – Droseraceae
 Ուռազգիներ – Salicaceae
 Փիփերթազգիներ (Մոլոշազգիներ, Տուղտազգիներ) – Malvaceae
 Փոկածաղկազգիներ – Loranthaceae
 Փողածաղկազգիներ – Bignoniaceae
 Փշատազգիներ – Elaeagnaceae
 Փշարմավազգիներ – Aquifoliaceae
 Քարբեկազգիներ – Saxifragaceae
 Ջութազգիներ – Pedaliaceae
 Օճառազգիներ – Sapindaceae

Միաշաքիլավորներ
 Ագավազգիներ – Agavaceae
 Արմավենիներ – Palmae
 Բոշխազգիներ – Cyperaceae
 Դաշտավլուկազգիներ (Հացազգիներ) -Poaceae (Gramineae)
 Խոլորձազգիներ – Orchidaceae
 Կերոնազգիներ – Typhaceae
 Կնյունազգիներ – Junceae
 Հարսնամատազգիներ (Ջրաշուշանազգիներ) Nymphaeaceae
 Հիրիկազգիներ – Iridaceae
 Հովվափողազգիներ – Alismataceae
 Մացառեղեգազգիներ – Sparganiaceae
 Նվիկազգիներ – Araceae
 Շուշանազգիներ – Liliaceae
 Շքանարգիզազգիներ – Amaryllidaceae
 Սագոենազգիներ - Cycadaceae

Գրականություն
 Ա. Ա. Գուլյան, Կ. Վ. Բալայան, Բուսանունների հայերեն, լատիներեն, ռուսերեն բառարան, Երևան, ՀՊԱՀ, 2013
 Ռ. Ս. Ղազարյան, Բուսանունների հայերեն-լատիներեն-ռուսերեն-անգլերեն-ֆրանսերեն-գերմաներեն բառարան, Երևան, 1981

Ծածկասերմեր
Ցանկեր

Ծածկասերմերի ընտանիքների ցանկ


Çcan Xayçcou () — Çin Xalq Respublikasının Azərbaycanda fövqəladə və səlahiyyətli səfiri.

Həyatı
Çcan Xayçcou 1962-ci ilin iyununda Çinin Şandun əyalətində anadan olmuşdur. Ali təhsillidir. 1986–1988-ci illərdə Çin Xalq Respublikasının (ÇXR) SSRİ-dəki Səfirliyində köməkçi, attaşe, 1988–1992-ci illərdə ÇXR Xarici İşlər Nazirliyinin Şərqi Avropa və Mərkəzi Asiya ölkələri Departamentində attaşe, üçüncü katib, 1992–1995-ci illərdə Rusiya Federasiyasının Xabarovsk şəhərində ÇXR-in Baş Konsulluğunda vitse-konsul, konsul, 1995–2000-ci illərdə ÇXR Xarici İşlər Nazirliyinin Dəftərxanasında katib, 2000–2001-ci illərdə ÇXR Xarici İşlər Nazirliyinin Şərqi Avropa və Mərkəzi Asiya ölkələri Departamentində birinci katib, 2001–2004-cü illərdə müşavir, 2004-cü ildə departament rəisinin müavini vəzifələrində çalışmışdır.

2005-ci ildən 2009-cu ilədək Çin Xalq Respublikasının Azərbaycanda fövqəladə və səlahiyyətli səfiri olmuşdur.

Ailəlidir, bir övladı var.

İstinadlar

Çin səfirləri
Çinin Azərbaycandakı səfirləri

Çcan Xayçcou


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Tømmervikneset.

Punta ang Tømmervikneset sa Noruwega. Nahimutang ni sa munisipyo sa Bergen ug lalawigan sa Hordaland Fylke, sa habagatan-kasadpang bahin sa nasod,  km sa kasadpan sa Oslo ang ulohan sa nasod.

Ang yuta sa Tømmervikneset kabungtoran sa sidlakan, apan sa kasadpan nga kini mao ang patag. Kinahabogang dapit sa palibot ang Små-Lyderhorn,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa amihanan sa Tømmervikneset.  Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Bergen,  km sa amihanan-sidlakan sa Tømmervikneset. Hapit nalukop sa lasang nga dagomkahoy ang palibot sa Tømmervikneset. Sa rehiyon palibot sa Tømmervikneset, mga bungtod, nabigasyon, kagaangan, ug mga lawis talagsaon komon.

Ang klima kasarangan. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Agosto, sa  °C, ug ang kinabugnawan Pebrero, sa  °C.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga lawis sa Hordaland Fylke

sv:Tømmervikneset (udde i Norge, Hordaland fylke, Bergen)

Tømmervikneset (punta sa Noruwega, Hordaland Fylke, Bergen)


Saint-Norbert est une municipalité de paroisse du Québec (Canada), faisant partie de la région administrative de Lanaudière et de la municipalité régionale de comté (MRC) de D'Autray. Elle est située au nord-ouest de Sainte-Geneviève-de-Berthier, municipalité à laquelle elle était rattachée à l'origine.

Géographie

Municipalités limitrophes

Histoire

Saint-Norbert a acquis son autonomie en 1848. L'église érigée en son centre a été fondée en 1877. Un orgue y a été installé en 1880 par le facteur d'orgues montréalais Louis Mitchell.

Démographie

Administration
Les élections municipales se font en bloc pour le maire et les six conseillers.

Personnalités
Saint-Norbert est la municipalité d'origine de la violoniste Angèle Dubeau. L'auteur-compositeur-interprète Jean-Pierre Ferland y réside depuis les années 1970.

Éducation
La Commission scolaire des Samares administre les écoles francophones:
 École Sainte-Anne
La Commission scolaire Sir Wilfrid Laurier administre les écoles anglophones:
 École primaire Joliette à Saint-Charles-Borromée
 École secondaire Joliette à Joliette

Culture et patrimoine
L'ancienne église abrite l'Espace culturel Jean-Pierre Ferland. Le bâtiment et son décor intérieur ont été cités en 2022.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Rivière Bonaventure (rivière Bayonne), un cours d'eau
 D'Autray, une MRC

Liens externes

 Église de Saint-Norbert - Historique

Municipalité dans Lanaudière
Municipalité dans D'Autray

Saint-Norbert


Bleiweis je redkejši priimek v Sloveniji, ki ga je po podatkih Statističnega urada Republike Slovenije na dan 1. januarja 2010 uporabljalo 17 oseb in je med vsemi priimki po pogostosti uporabe uvrščen na 14.193. mesto.

Znani nosilci priimka
 Dejan Bleiweis (1942—2001), lokostrelec...?
 Demeter Bleiweis (1871—1928), zdravnik internist, ftiziolog, publicist
 Fedor Bleiweis (1901—1967), namiznotenisač, športni delavec
 Franc (Frančišek) Bleiweis (1869—1951), duhovnik in nabožni pisatelj
 Janez Bleiweis (1808—1881), zdravnik, veterinar, šolnik, gospodarstvenik, časnikar, politik in narodni buditelj
 Janko Bleiweis (1909—2005), gradbenik hidrotehnik, univ. profesor
 Janko Bleiweis (1865—1915), urednik, gledališki organizator
 Karel Bleiweis (1834—1901), zdravnik psihiater
 Leander Bleiweis (1920—1982), stomatolog
 Marko Bleiweis (1910—1996), inženir gradbeništva
 Milan Bleiweis (1874—1938), polkovnik, Maistrov borec
 Miron Bleiweis (1907—1987), odvetnik, športnik (teniški igralec)
 Saša Bleiweis (1913—1991), gozdar
 Sonja Bleiweis-Ivančič (1913—1999), pevka sopranistka
 Vesna (Kos)? Bleiweis (1944 - 2019)?, novinarka

Glej tudi

 priimke Pleiweis (Magdalena Pleiweis, Valentin Pleiweis), Plajvajs  (tudi Plavec, Plavc)

Zunanje povezave

Bleiweis


Der Ruhnkeberg ( Festninga) in Neuschwabenland (Ostantarktika) ist ein stark gegliedertes, kleines Gebirgsmassiv, das sich über eine Fläche von etwa 100 km² erstreckt und dessen höchster Gipfel eine Höhe von 2533 m erreicht. Es ist das westlichste Bergmassiv des Mühlig-Hofmann-Gebirges.

Geographie
Die aus dem Inlandeis herausragenden Felsen bilden zwei schmale, etwa Nord-Süd verlaufende Kämme, die an ihrem Nordende bis zu einer Meereshöhe von etwa 1800 m aufragen und nach Süden weiter ansteigen; der westliche Kamm mit dem höchsten Gipfel wird als Vestvollen bezeichnet, der östliche Kamm trägt den Namen Austvollen. Die höchste Erhebung des Austvollen liegt 2515 m über dem Meeresspiegel. Vestvollen und Austvollen werden durch die vereiste Scharte Festningsporten getrennt.

Der Ruhnkeberg besteht aus gebänderten Gneisen und Amphiboliten mit Einschaltungen von Glimmerschiefern. Die Gesteine sind mehrfach gefaltet worden und durchliefen eine hochgradige Metamorphose vor etwa 540 Millionen Jahren als Folge der Kollision von West- und Ostgondwana. Das heutige Relief ist eine Folge der Vereisung Antarktikas, bei der existierende Täler übertieft und die Bergflanken durch die schleifende Wirkung der Gletscher steil zugeschliffen wurden.

Entlang der Ostflanke des Gebirgsmassivs existiert eine kleine Brutkolonie von Antarktissturmvögeln (Thalassoica antarctica), die bei ihrer Entdeckung Mitte der 1980er Jahre etwa 200 Individuen umfasste.

Name
Der Berg wurde von der Deutschen Antarktischen Expedition 1938/39 entdeckt und mit Hilfe von Luftaufnahmen dokumentiert. Seinen Namen erhielt der Berg nach dem Expeditionsteilnehmer Herbert Ruhnke (1914–1945), dem Funker des Dornier-Wal Flugbootes von D-ALOX Passat.

Während der norwegischen Antarktisexpedition 1956 bis 1960 wurde das Gebiet erneut photogrammetrisch aufgenommen, da die deutschen Luftbilder im Zweiten Weltkrieg verloren gegangen waren; der Berg erhielt auf der 1962 veröffentlichten amtlichen norwegischen Karte den Namen Festninga ( für Festung).

Literatur

Weblinks
 Datenblatt des Australian Antarctic Data Centre; abgerufen am 28. Mai 2014
 Ruhnkeberg von Norden, Aufnahme vom 31. Januar 1939

Einzelnachweise

Berg in Antarktika
Mühlig-Hofmann-Gebirge

Ruhnkeberg


Carolus Parvulus (natus circa annum 847; mortuus die 29 Septembris 866), filius Caroli Calvi, regis Francorum occidentalium fuit rex Aquitaniae.

Cum Carolus anno 866 venationis sinistro casu sine liberis obiit, successor eius fuit frater Ludovicus Balbus.

Nexus externi et fontes
 Ferdinandus Lot, La grande invasion normande de 856-862  Bibliothèque de l'école des chartes, 1908, tomus 69
 Ferdinandus Lot, La Loire, l'Aquitaine et la Seine de 862 à 866. Robert le Fort  Bibliothèque de l'école des chartes, 1915, tomus 76

Nati 843
Mortui 864
Carolingi
Reges Francorum

Carolus (rex Aquitaniae)