Latın dilindən tərcümədə "Tanrı işi" mənasını ifadə edən bu təşkilat Roma Katolik Kilsəsinin prelaturasıdır (Katolik kilsəsində yüksək ruhani təbəqə). Opus Dei 1928-ci ildə Madriddə ispan keşişi Xosemariya Eskriva de Balaqer (1902–1975) tərəfindən yaradılmış, Katolik kilsəsinin nəzdində dünyəvi və dini təlim kimi meydana gəlmişdir. Məqsədi Papa ensiklikinə (Roma Papasının siyasət, din, əxlaq və s. məsələlərə dair bütün katoliklərə müraciəti) müvafiq cəmiyyət formalaşdırmaqdan ibarət olan bu təşkilat öz planlarını reallaşdırmaq üçün üzvlərini hökumət orqanlarında yerləşdirir, siyasi və iqtisadi sahələrdə nüfuz sahibi insanları sıralarına cəlb edirdi. İlkin dövrlərdə Opus Deinin təbliğ etdiyi ideyalar fəhlələr və tələbələr tərəfindən rəğbətlə qarşılanmışdır. 1930-cu ildə təşkilatın qadın bölməsi də yaradılmışdır. 1942-ci ildə Opus Deini Papa XII Piem "Provida Mater Ecclesia" konstitusiyası ilə təsdiqləmişdir. 1946-cı ildə isə keşiş Eskriva de Blaqer təşkilatın mərkəzini Romaya köçürmüşdür.

1931-ci ildə İspaniya respublika olduqdan sonra Opus Dei İspaniyanın mühafizəkar katolik dairəsini öz ətrafında birləşdirmişdir. Franko tərəfdarlarının qələbəsindən sonra isə təşkilat İspaniyada daha geniş yayılmışdır. Franko rejiminin təşkilatla əlaqəsi olan siyasətçilərə, xüsusilə texnokratlara (sosial problemləri texnoloji metodlarla həll etməyi mümkün hesab edənlər) etimad göstərməsi sayəsində Opus Dei müharibədən sonra hakimiyyətin və iqtisadiyyatın idarə olunmasında mühüm rol oynamışdır.

1982-ci ildə Papa II İohan Pavel Opus Deininin idarəsini əyalət yeparxiyalarının tabeliyindən çıxararaq birbaşa özünə tabe etmişdir.

Təşkilata keşiş andı içmiş, "numerarilər" (həqiqi üzvlər) adlanan təbəqə başçılıq edir. Bu təbəqəyə yetmiş iki nəfərdən ibarət "inskriptlər" (əlavə edilmişlər) adlı qrup da daxildir. Onların vəzifəsi növbəti seçkilərdə idarəetmə heyətinin üzvlərini seçməkdir. Həqiqi üzvlər təbəqəsinə keşiş andı içməyən, sadə, sadiq əməkdaşlar da — supranumerarilər (ştatdan kənar olanlar) daxildir. Təşkilata üzv olmaq mərhələli prosesdir və xüsusi razılıq müqavilələri bağlamaqla mümkündür. Onun həqiqi üzvü olmaq üçün altı il namizədlik müddəti tələb edilir.

Opus Dei bütün xristianları ciddi səylə həm dini, həm də dünyəvi öhdəlikləri yerinə yetirməyə çağırırdı. Hər kəsin yaşadığı ərazidə kilsə və cəmiyyətə xidmət etməsinin vacibliyini bildirirdi. Təşkilat üzvlərinə görə onlar digər insanlarla eynihüquqludurlar. Siyasət, iqtisadiyyat, mədəniyyət və digər sahələr barəsində fikir yürütməkdə azad, atdıqları addımlara cavabdehdirlər. Üzvlər sosial problemlərin həlli üçün heç vaxt kilsənin və Opus Deinin adından istifadə etmir, dini məsələlərdə yalnız onların qərarlarının düzgünlüyü iddiasını irəli sürmürlər.

Opus Dei gənclərlə təbliğat işi aparmağa xüsusi diqqət yetirir. Təşkilatın üzvləri gənclərin dini və dünyəvi cəhətdən püxtələşməsinə, onların cəmiyyətə xeyirli insan kimi formalaşmasına çox vaxt və əmək sərf edirlər. Əsas məqsəd gəncin şəxsi potensialını üzə çıxarmağa yönəldiyindən, tədris qapalı qruplarda aparılmır. Dünyanın müxtəlif bölgələrində sadiq prelatlar (Katolik kilsəsində yüksək ruhani vəzifə) və onların köməkçiləri kommersiya, siyasi layihələrin deyil, ümumi rifah naminə nəzərdə tutulan məktəb, xəstəxana, universitet, tələbə yataqxanaları və peşəkar hazırlıq mərkəzlərinin inşasında özünəməxsus şəkildə iştirak edirlər. Çünki onlar təşəbbüskarlarla razılığa gələrək, layihələrin xristian yönümlüyünü təmin edirlər. Bu yolla müəssisəyə mütəmadi dini-mənəvi dəstək göstərirlər. Həmin dəstək müxtəlif formada ola bilər: pastor (keşiş) köməyi, Tanrı qanunlarını tədris edən kursların təşkili və s. Belə müəssisələrdən aşağıdakıları qeyd etmək olar:

1. Navarra Universiteti. Universitet 1952-ci ildə İspaniyanın Pamplon şəhərində tikilmişdir. Hazırda orada iyirmi fakültə fəaliyyət göstərir. Pamplondakı tələbə şəhərciyində Universitetin klinikası var. Barselonada isə universitetə məxsus biznes məktəbi yerləşir. Opus Deinin digər insanlarla müştərək yaratdığı ali təhsil ocaqları – Pyur (Peru), Saban (Kolumbiya), Asiya və Sakit Okean (Filippin) universitetləridir.

2. Nayrobidəki (Keniya) Kiyanda kolleci. 1961-ci ildə fəaliyyətə başlayanda, kollec, ümumiyyətlə, bölgədə müxtəlif irqdən olan qadınların birgə təhsil aldığı yeganə mərkəz idi. Kollecin kənd təsərrüfatı ixtisası üzrə verdiyi təhsil qadınlar üçün çox əhəmiyyətlidir. Burada təhsil alanların əksəriyyəti kəndli təbəqəsinə mənsubdur.

3. "ELİS" mərkəzi. Peşəkar hazırlıq mərkəzidir. Mərkəzin fəaliyyəti Romada sənayenin bir çox sahələri üzrə mütəxəssis yetişdirməyə istiqamətlənmişdir. Pulsuz təhsili İtalyanın Xarici İşlər Nazirliyi maliyyələşdirir. Albaniya, Somali və digər zəif inkişaf etmiş ölkələr də mərkəzin fəaliyyət dairəsinə daxildir.

4. Çikaqodakı Midtaun mədəniyyət və idman mərkəzi. Mərkəzin fəaliyyəti gənclərin sosial inkişafındakı çatışmazlıqları aradan qaldırmaq üçün elm, din və idman sahələrinə aid müxtəlif proqram və layihələr hazırlamaq, onları həyata keçirməyə istiqamətlənmişdir.

5. "Toşi" mərkəzi. Mexikonun qərbində yerləşir. Burada hindu əsilli qadınlar təhsil alır. Mərkəzi bitirənlərə ölkənin dövlət müəssisələrində işləmək hüququ verən orta təhsil haqqında şəhadətnamələr təqdim edilir, lakin onun fəaliyyəti bəzi dairələr tərəfindən "məxfi"likdə təqsirləndirilir. Tənqidçilər arasında katolik rahiblərə də rast gəlinir.

Hazırda dünyanın səksəndən çox ölkəsində Opus Deinin mərkəzləri mövcuddur.

Xristianlıq

Opus Dei


Kərim Məşrutəçi () — İranın nüfuzlu qələm sahiblərindən. "Sönməz" təxəllüsü ilə yazdığı əsərlərlə oxuculara daha yaxşı tanış olan naşir.

Həyatı
1928-ci ildə Təbrizdə doğulub.

Yaradıcılığı
1979-cu il İran islam inqilabından sonra, professor Həmid Nitqi, Məhəmmədəli Fərzanə, Həsən Məcidzadə Savalan, Mənzuri Xamneyi, Səməd Sərdarniya, Qulamhüseyn Beqdeli və Tehranda nəşr olunan Varlıq (jurnal)ının təsisçisi Cavad Heyətlə birlikdə həmin jurnalın işıq üzü görməsində böyük rolu olmuşdur.

İstinadlar

Xarici keçidlər
 Unudulmaz alim, müdrik insan

İran şairləri
Varlıq jurnalının əməkdaşları

Kərim Məşrutəçi Sönməz


Aspergillus flavus je gliva iz rodu glavičastih plesni, ki se nahaja v zemlji, predvsem na zemeljskih oreških in na žitu in ki proizvaja aflatoksine Gre za plesen, ki lahko predstavlja težavo pri skladiščenju prej omenjenih živil, lahko pa predstavlja tudi povzročitelja bolezni pri človeku; Povzroča aspergilozo pljuč, lahko pa pride tudi do okužbe roženice, ušes ali obnosnih votlin. Številni sevi te glive izločajo omenjene aflatoksine,, ki so rakotvorni in akutno toksični. Spore A. flavus so alergene. Včasih okuži tudi valilnice sviloprejk.

Bolezni pri človeku
A. flavus je drugi najpogostejši povzročitelj aspergiloz, takoj za sorodno vrsto Aspergillus fumigatus. A. flavus lahko napade pljučne ali možganske arterije in povzroči infarkt. Nevtropenija poveča tveganje za pojav aspergiloze. Aflatoksini, ki jih izloča Aspergillus flavus, so eni od možnih vzrokov za nastanek hepatocelularnega raka.

Izgled na gojišču
A. flavus zraste na gojišču v obliki rumenozelene plesni. Kot druge glavičaste plesni tvori značilne konidiospore (pecljaste tvorbe z uvihanim mešičkom na vrhu). Konidiogene celice na mešičku proizvajajo konidije. Številni sevi zeleno fluorescirajo pod svetlobo UV, kar je odvisno od proizvedene količine aflatoksinov.

Zatiranje
A. flavus se zlasti pogosto pojavlja na koruzi in zemeljskih oreških, kot tudi na vlažnih preprogah. Izločeni aflatoksini lahko povzročijo akutni hepatitis, imunosupresijo ali hepatocelularnega raka.

Izkazalo se je, da je pri zatiranju te plesni na žitnih poljih in plantažah zemeljskega oreška učinkovita kvasovka Pichia anomala, ki zavira rast A. flavus. Študija je pokazala, da se na pistacijah, na katerih so uporabili omenjeno kvasovko, rast A. flavus zavre do 97 % v primerjavi z drevesi brez P. anomala. Ta kvasovka namreč tekmuje z A. flavus za prostor in hranilne snovi in zato zavre njeno rast.

Viri

Glavičaste plesni
Zajedavci

Aspergillus flavus


Hilla Jablonsky (* 17. September 1922 in Dudweiler; † 5. August 2019 in Leer) war eine deutsche Malerin, Zeichnerin und Lyrikerin.

Leben
Hilla Jablonsky wuchs in Schleswig-Holstein auf. In der Nachkriegszeit wollte sie sich an der Kunsthochschule ausbilden lassen, aber die wenigen Plätze wurden nicht an Frauen, sondern an die heimkehrenden Männer vergeben.

Hilla Jablonsky wurde in den 1950er Jahren in Plön bei Alexej von Assaulenko, einem Absolventen der Leningrader Schule, ausgebildet. In den 1960er Jahren befasste sie sich während einer Werkstattausbildung in Bremerhaven bei Cameron Hoover mit abstraktem Expressionismus und nahm in Dangast Unterricht zum Thema magischer Realismus bei Franz Radziwill. Mit Studien bei Albert Paris Gütersloh vervollständigte sie ihre Ausbildung.

Mitte der 1960er Jahre stellte Hilla Jablonsky ihre Gemälde erstmals in einer Galerie aus. Seit 1968 arbeitete sie als freie Künstlerin. Als Malerin wird sie dem deutschen Informel zugeordnet. Sie präsentierte ihre Gemälde in zahlreichen Ausstellungen innerhalb und außerhalb Deutschlands und veröffentlichte ihre Bücher und Gedichte in namhaften Verlagen. Sie lebte und arbeitete in Sankt Augustin bei Bonn.

Würdigung
Hilla Jablonsky erhielt 1989 zusammen mit Edith Oellers-Teuber den GEDOK-Kunstpreis, der als "Dr.-Theobald-Simon-Preis" 1988 von der Bonner Kunstfreundin und Mäzenin Gabriele Vossebein zum Andenken an ihren Vater gestiftet wurde. 1999 erhielt sie die August-Macke-Medaille.

Veröffentlichungen
 Ursula Toyka-Fuong, Petra Rapp-Neumann, Hilla Jablonsky, Ruth Schirmer, Edith Oellers-Teuber, Ula Wienke, Margaret Klare, Ute Jansen, Irene Kulnig, Borghild Eckermann, Godela Habel, Susanne Krell, Elsbeth Tatarczyk-Welte, Victoria Westmacott-Wrede: Ausgezeichnet: Künstlerinnen und Stifterin des Dr.-Theobald-Simon-Kunstpreises. ISBN 3-934532-23-3.

Weblinks

 Offizielle Website von Hilla Jablonsky

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Grafiker (Deutschland)
Autor
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Lyrik
Deutscher
Geboren 1922
Gestorben 2019
Frau

Hilla Jablonsky


Արամ Մանուկյան կամավորական ջոկատ, կազմավորվել է 1988 թվականին, Երևանում։ 1989-1994 թվականներին մասնակցել է ՀՀ Արարատի (Երասխ), Մեղրիի (Նյուվադի), Նոյեմբերյանի Իջևանի, Տավուշի, Վարդենիսի և Արցախի Հանրապետության Մարտակերտի (Վանք, Վաղուհաս, Չլդրան, Դրմբոն, Հարությունագոմեր), Շահումյանի, Լաչինի («Մարդասիրական միջանցք»), Ֆիզուլիի (Հորադիզ), Քարվաճառի շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Զենք ու զինամթերք է ձեռք բերել և տեղափոխել Արցախ։ Հրամանատար՝ Ա․ Հակոբյան։ Ջոկատից Արցախի Հանրապետության «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով պարգևատրվել է 1, զոհվել 3 ազատամարտիկ։

Արցախյան պատերազմի հայկական ջոկատներ

Արամ Մանուկյան կամավորական ջոկատ


Die Chausseemeile war ein Längenmaß und in verschiedenen Staaten von unterschiedlichem Maß. Das Maß wurde als Abstandsmaß zwischen den Chaussee-Stundensäulen genutzt. Im Königreich Bayern war beispielsweise die Chausseemeile neu 13.000 und alt 26.000 bayrische Fuß bis dann die Stunde als Entfernung etwa 12.710 bayrische Fuß zwischen zwei Säulen festgelegt wurde.
 Bayern 1 Chausseemeile = 2 Chausseestunden = 22.826,6 Pariser Fuß = 25.421,6 Fuß (bayer.) = 7415,5 Meter
 1 Fuß (bayr.) = 129,38 Pariser Linien = 0,898672 Pariser Fuß = 0,29186 Meter
Weitere Chausseemeilen
 Böhmen 1 Chausseemeile = 21.270 Pariser Fuß
 Dänemark 1 Chausseemeile = 23.197,2 Pariser Fuß
 Deutschland (alt) 1 Chausseemeile = 13.722,1 Pariser Fuß

Siehe auch
 Meile

Literatur
 Joseph Bräuhäuser: Theoretisch-praktisches Lehrbuch der Arithmetik und Geometrie für Gewerbeschulen. Jenisch u. Stage Buchhandlung, Augsburg 1833, S. 167.

Einzelnachweise

Altes Maß oder Gewicht
Längeneinheit
Meile (Einheit)

Chausseemeile


Քացախաթթու, օրգանական թույլ, միահիմն կարբոնաթթու CH3COOH բանաձևով (էթանաթթու)։ Քացախաթթվի աղերը և բարդ եթերները կոչվում են ացետատներ։

Պատմություն
Քացախը հանդիսանում է գինու խմորման արդյունք և հայտնի է մարդկանց շատ հին ժամանակնորից։ Առաջին տեղեկությունները քացախաթթվի օգտագործման մասին մեզ տվել է հույն պատմիչ Տեոֆրաստը (մ.թ.ա. 3-րդ դար)։ Այնտեղ նկարագրված էր քացախաթթվի և մետաղների փոխազդեցությունը, որի արդյունքում առաջանում էին արվեստում կիրառվող որոշ պիգմենտներ։

Քացախաթթուն օգտագործում էին կապարյին բելիլա, ստանալու համար։ Հին Հռոմում թթված գինին պահելով կապարային տարրաներում ստանում էին քաղցր մի ըմպելիք՝ «Սապա»։ Սապան պարունակում էր մեծ քանակությամբ կապարի ացետատ, որը շատ քաղցր նյութ է, այն նաև անվանում են՝ «Կապարային շաքար» կամ «Սատուրնի շաքար»։ 8-րդ դարում առաջին անգամ արաբ ալքիմիկ Ջաբիր իբն Խաինը ստացավ կոնցենտրիկ քացախաթթու, թորման եղանակով։

Վերածննդի դարաշրջանում քացախաթթու ստանում էին որոշ մետաղների ացետատների սուբլիմացիայից (առավելաշատ օգտագործում էին պղնձի երկվալենտ ացետատը)։

Քացախաթթվի հատկությունները փոփոխվում են նրա մեջ պարունակվող ջրի քանակով։ Դրա հետ կապված հնում կարծում էին, որ գինուց և ացետատներից ստացված թթուները երկու տարբեր թթուներ են։ 1847 թվականին Ադոլֆ Կոլբեն քացախաթթու սինթեզեց անօրգանական նյութերից։ Նա քացախաթթու սինթեզեց ծծմբածխածինը քլորացնելով մինչև տետրաքլորմեթան, որի պիրոլիզից ստացավ տետրաքլորէթիլեն։ Վերջինս ջրում քլորացնելիս նա ստացավ տրիքլորքացախաթթու, որը էլեկտրականությամբ վերականգնելիս ստացավ քացախաթթու։

Ֆիզիկական հատկություններ

Քացախաթթուն իրենից ներկայացնում է անգույն, սուր հոտով, թթու համով հեղուկ։ Հիդրոսկոպիկ է։ Ջրում լուծվում է անսահմանափակ քանակությամբ։ Իր մեջ լավ լուծում է անօրգանական գազեր և այլ նյութեր, օրինակ՝ HF, HI, HCl, HBr և այլ նյութեր։ Գոյություն ունի ցիկլիկ և գծային դիմերների ձևով։ 100 տոկոսանոց քացախաթթուն կոչվում է սառցային, որը սառեցնելիս առաջացնում է սառցանման զանգված։

 Հարաբերական դիէլեկտրիկ թափանցելիություն՝ 6,15 (20 °C)
 Մակերեսային լարվածություն՝ 27,8
 Սահմանային ջերմունակություն, հաստատուն ճնշման տակ՝ 2,01 Ջ/գ*Կ (17 °C)
 Օդում բռնկման ջերմաստիճանը՝ 38 °C
 Ինքնահալման ջերմաստիճանը օդում՝ 454 °C
 Այրման ջերմաքանակ՝ 876,1 կՋ/մոլ
Քացախաթթուն որոշ նյութերի հետ առաջացնում է երկակի ազեոտրոպ խառնուրդներ՝

 Քացախաթթուն որոշ նյութերի հետ առաջացնում է եռակի ազեոտրոպ խառնուրդներ՝
 Ջուր և բենզոլ (եռման ջերմաստիճան 88 °C)
 Ջուր և բութիլացետատ (եռման ջերմաստիճան 89 °C)

Ստացում

Արդյունաբերական եղանակ
Հին արդյունաբերությունում քացախաթթու ստանում են ացետալդեհիդի և բութանի օքսիդացումից։
 Ացետալդեհիդը օքսիդանում է երկվալենտ մագնեզիումի ացետատի ներկայությամբ, բարձր ջերմաստիճանի և ճնշման տակ (η=95%,50-60 °С )՝

 Նորմալ բութանի օքսիդացումը տեղի է ունենում 150-200 °C -ում և 150 մթն. ճնշման տակ՝

Երկու եղանակնել հիմնված են նավթի կրեկինգի արդյունք հանդիսացող նյութերի օքսիդացման վրա։

Մեթանոլի կատալիտիկ կարբոնիզացիա

Քացախաթթվի ստացման արդյունաբերական կարևորագույն եղանակներից է մեթանոլի կատալիտկ կարբոնիզացիան ածխածնի մոնօքսիդով՝

Այս ռեակցիան հայտնաբերվել է BASF կազմակերպության գիտնականների կողմից 1913 թվականին։ 1960 թվականին այդ կազմակերպությունը հիմնադրեց այս եղանակով քացախաթթու արտադրող առաջին գործարանը։ Այս պրոցեսում կատալիզատոր է հանդիսանում կոբալտի յոդիդը։ Գործարաններից մեկը հիմնադրվել է Գեիսմարում (Լուիզիանա նահանգ)։ Այն երկար ժամանակ հանդիսանում էր ԱՄՆ-ի միակ BASF-ի գործարանը։

Մեթանոլի կատալիտիկ կարբոնիզացիաի մեթոդի ավելի կատարելագործված եղանակը ուսումնասիրվել է Մոնսանտո կազմակերպության կողմից 1970 թվականին։ Դա հոմոգեն պրոցես է, որում որպես կատալիզատոր օգտագործվում է ռոդիումի աղեր։ BP կազմակերպությունում որպես կատալիզատոր օգտագործվում են իրիդիումի միացությունները։

Բիոքիմիական եղանակ
Բիոքիմիական եղանակում օգտագործվում է որոշ միկրոօրգանիզմների էթանոլը օքսիդացնելու հատկությունը։ Այս եղանակու որպես հումք օգտագործում են էթանոլ պարունակող հեղուկներ կամ էթանոլի լուծույթ։ Այդ ռեակցիայում մասնակցում է ալկոհոլօքսիդազ ֆերմենտը։

Ացետիլենի հիդրատացիա

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Уксусная кислота
 Свойства
 Плотность водных растворов уксусной кислоты в зависимости от концентрации

Կարբոնաթթուներ
Սննդային հավելումներ
Էնոլոգիա

Քացախաթթու


Bomarsund castellum nunc deletum in insulis Alandiae est.

Historia
Insulae Alandiae anno 1809 una cum Finlandia tota ad Imperium Russicum pervenerunt. Russici anno 1832 Britannia et Suecia invitis castellum exstruere coeperunt. Inter Bellum Crimaeanum castellum nondum finitum a Imperio Francico et Britannia proelio petitum est. Die 21 Iunii 1954 tres naves longae Britannicae insulam bombis petiverunt. Die 7 Augusti classis foederata ante insulam convenit et impetus coepit. Die 16 Augusti foederati insulam expugnaverunt et occupaverunt. Quamquam Francia et Britannia insulas Sueciae offerebant, Suecici hoc "donum Danaorum" negabant et a bello abstinebant.

Bello finito foederati insulas reliquerunt, sed Pax Tertia Lutetiae stipulavit, ne Russia munitiones insulae reficeret.

Nexus externi
Pagina de Castello Bomarsund (lingua Anglica)

Bellum Crimaeanum
Alandia

Bomarsund


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Eidsdalen.

Walog ang Eidsdalen sa Noruwega. Nahimutang ni sa munisipyo sa Kragerø ug lalawigan sa Telemark fylke, sa habagatang bahin sa nasod,  km sa habagatan-kasadpan sa Oslo ang ulohan sa nasod.

Ang klima boreal. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa  °C, ug ang kinabugnawan Pebrero, sa  °C.

Ang mga gi basihan niini

Mga walog sa Telemark fylke

sv:Eidsdalen (dal i Norge, Telemark fylke)

Eidsdalen (walog sa Noruwega, Telemark fylke)


Uno Kōji (, eigentlich: Uno Kakujirō (); * 26. Juli 1891 in Fukuoka, Präfektur Fukuoka; † 21. September 1961) war ein japanischer Schriftsteller.

Leben und Werk
Uno Kōji studierte englische Literatur an der Waseda-Universität und debütierte 1913 mit der Erzählungssammlung Seijirō yume o miru ko (, "Sejirō, das Kind, das träumt"). Sein Freund Hirotsu Kazuo unterstützte ihn 1919 seine beste frühe Kurzgeschichte Kura no naka (, "Im Lagerhaus") zu publizieren. Diese seine ersten Erzählungen waren im Stil des japanischen Naturalismus (自然主義, shizen shugi) verfasst. In den 1920er Jahren schrieb Uno regelmäßig für bekannte Magazine wie Chūō kōron.

In den späten 1920ern gab Ueno das Schreiben auf, erkrankt und bewegt durch den Suizid seines Freundes Akutagawa Ryūnosuke. Er verbrachte einige Zeit in einer Klinik, nahm dann das Schreiben wieder auf und publizierte 1933 die Kurzgeschichte "Kareki no aru fūkei" (枯れ木のある風景) – "Landschaft mit abgestorbenen Baum". Von den 1930er Jahren an waren seine Werke ernst und autobiografisch gefärbt. Während des Zweiten Weltkriegs verfasste Uno kritische Studien wie 1940 "Bungaku no sanjūnen" (文学の三十年) – "Dreißig Jahre Literatur".

Zu seinen besten Nachkriegsgeschichten gehörtOmoikawa (, "Fluss der Gedanken"), für den er 1951 den Yomiuri-Literaturpreis erhielt. Uno gehörte zu den frühen Förderern von Minakami Tsutomu.

Quelle
 S. Noma (Hrsg.): Uno Kōji. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993. ISBN 4-06-205938-X, S. 1664.

Weblinks
 Digitalisate seiner Werke bei Aozora Bunko

Autor
Roman, Epik
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Japaner
Geboren 1891
Gestorben 1961
Mann
Pseudonym

Uno Kōji


Təbiətşünaslıq —  Bütün  təbiət elmlərini tam kimi öyrənən elm sahəsi. Tədqiqatda təcrübələrə deyil, müşahidələrə əsaslanır və sistemləşirilərək elmi ictəmaiyyətə təqdim edilir. Çox böyük anlayış olaraq, elmlərin mütləq əksəriyyətini özündə birləşdirir.  Bir zamanlar dünyanın müxtəlif bölgələrinin alimləri bu sahədə tədqiqatlarını bir-biri ilə əlaqə olmadan aparırdılar. Hal-hazırda isə elmi nəticələr çox bağlı olaraq  qarşılıqlı inkişaf edir.

Təbiətşünaslıq təqribən 3000 min əvvəl meydana gəlib. Konkret elm sahələrinə bölünmə tədricən elmi biliklər artdıqca baş verib. Böyük zamnan kəsiyində elmlə ancaq filosoflar məşğul olurdular. Ticarətin inkişafı ilə coğrafiya , texnikanın inkişafı ilə isə fizika və kimya inkişaf etməyə başladı.

İstiqamətləri
 Astronomiya
 Biologiya
 Biofizika
 Biokimya
 Genetika
 Coğrafiya
 Geologiya
 Radiobiologiya
 Radiokomya
 Fiziki kimya
 Kimya

Ədəbiyyat

  Новосадов Б. К. Гуманитарная миссия естествознания .http://www.zpu-journal.ru/e-zpu/2009/1/Novosadov/. " Знание. Понимание. Умение" elektron jurnalı.2009.№ 1 - Философия. Политология,
 Новосадов Б. К. Концепция современного естествознания в высшем образовании в XXI веке.http://www.zpu-journal.ru/zpu/2005_3/Novosadov/24.pdf. Знание. Понимание. Умение" elektron jurnalı.2009.№ 3 s.190-191.

İstinadlar

Biologiya tarixi
Yer haqqında elmlər tarixi
Elm tarixi

Təbiətşünaslıq


Hans Bänninger, švicarski hokejist, * 17. marec 1924, Švica, † 22. avgust 2007, Zürich, Švica.

Bänninger je bil hokejist kluba Zürich SC Lions v švicarski ligi in švicarske reprezentance, s katero je nastopil na dveh olimpijskih igrah, kjer je osvojil eno bronasto medaljo, in več Svetovnih prvenstvih, na katerih je osvojil tri bronaste medalje.

Zunanje povezave

Švicarski hokejisti
Švicarski hokejski reprezentanti
Olimpijski tekmovalci za Švico
Prejemniki bronastih olimpijskih medalj za Švico
Hokejisti Zimskih olimpijskih iger 1948
Hokejisti Zimskih olimpijskih iger 1952
Hokejisti Zürich SC Lions

Hans Bänninger


Železniško postajališče Cirknica je eno izmed železniških postajališč v Sloveniji, ki oskrbuje bližnji naselji Kaniža (kjer se nahaja) in Cirknica.

Glej tudi
 Seznam železniških postaj in železniških postajališč v Sloveniji

Cirknica
Kaniža

Železniško postajališče Cirknica


Məzmun
Film məşhur pambıqçı Tərlan Musayevaya, heykəltaraş Fuad Salayevə, neft ustası Firudin Vəliyevə həsr olunmuşdur.

Filmin heyəti

Film üzərində işləyənlər
Rejissor: Nazim Rzayev
Ssenari müəllifi: Nadejda İsmayılova
Operator: Oqtay Əlizadə
Səs rejissoru: İsgəndər Kərimov

1981-ci ilin Azərbaycan filmləri
Bioqrafik filmlər
Qısametrajlı sənədli televiziya filmləri

Üç üstəgəl milyon (film, 1981)


Rumex brownii est perennis herba foliacea, planta florens  familiae Polygonacearum, in Australia endemica. In agris desertis latissime habitare solet.

Planta est ad 50–80 cm alta, foliis varie formatis basalibus, oblongis vel lanceolatis, ad 12 cm longis et 4 cm latis, basi cordata ad truncatam. Petiolus est dimidium longitudinis laminae. Verticillis florum sunt 3–5 dentes unciformes quoque latere et apex uncatus.

Usus
Folia breviter cocta pro holere comeduntur.

Notae

Nexus externi

Species plantarum
Flora Australiae
Holera
Rumex
Brown
Taxa Campderá

Rumex brownii


Rafael Razpet, slovenski politik in gospodarstvenik, * 23. oktober 1932, Bukovo. - oktober 2023.

Deloval je kot predsednik skupščine občine Maribor.

Življenjepis
Rojen je bil na Bukovem, kjer je obiskoval tudi osnovno šolo. Nižjo gimnazijo je obiskoval v Cerkno. Vpisal se je na srednjo tehnično šolo - smer metalurgija v Ljubljani.

Po končani srednji šoli se je zaposlil. Po petih letih je vpisal metalurgijo na Univerzi v Ljubljani. Kot diplomirani inženir metalurgije se je zaposlil v tovarni Litostroj v Ljubljani, nato pa leta 1955 v Tovarni dušika Ruše, kjer je bil direktor od leta 1968 do 1978.

Pred upokojitvijo je delal v Poslovni skupnosti TAM.

Družbeno delovanje
Rafael Razpet je leta 1978 postal predsednik skupščine občine Maribor. Dolžnost je opravljal do leta 1984.

Izvoljen je bil za predsednika mestne organizacije ZKS v Mariboru, kar je ostal do 1988, ko ga je nasledil Franci Pivec.

Aktivno deluje v slovenski planinski organizaciji. Je predsednik Planinskega društva Ruše.

Za svoje zasluge je leta 1977 prejel srebrni grb Mesta Maribor.

Viri
 Mestna občina Maribor
 Nagrade Mesta Maribor
 Gore in ljudje
 Planinsko društvo Ruše

Glej tudi
 seznam županov in mestnih sodnikov Maribora

Živeči ljudje
Župani Mestne občine Maribor
Člani Zveze komunistov Slovenije

Rafael Razpet


Նատալյա Ալեքսանդրի Գոնչար (), հայ գրականագետ, թարգմանչուհի, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ, 1967 թվականից Հայաստանի գրողների միության անդամ։

Կենսագրություն
Ծնվել է 1937 թվականի դեկտեմբերի 27-ին, Լենինգրադում (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգ)։ Ավարտել է ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետի ռուսական բաժինը։ Աշխատել է «Լիտերատուրնայա Արմենիա» ամսագրում, ապա՝ ԵՊՀ հայագիտական կենտրոնում իբրև գրաքննադատության և գրական կապերի բաժնի վարիչ։

Դասախոսել է ԵՊՀ-ում, «Բանբեր Երևանի համալսարանի» հանդեսի գլխավոր խմբագրի տեղակալն է։ Իբրև գրականագետ զբաղվում է ռուս գրականության և հայ-ռուսական գրական կապերի խնդիրներով, Վիլյամ Սարոյանի ստեղծագործությունների ուսումնասիրությամբ, նրա մասին առաջին ռուսերեն մենագրության հեղինակն է։ Կազմել և խմբագրել է տասնյակ գրքեր։

Հեղինակ է շուրջ 20 գրքի (գրականագիտական և թարգմանական)։

Երկեր
 Մարինա Ցվետաևան երևանյան հրապարակումներում (1960-1990), Երևան, 1999:
 Անդրեյ Բելի «Հայաստան», Երևան, 1997, 1985:
 Մաքսիմիլիան Վոլոշին, Բանաստեղծի տունը, Երևան, 1993։
 Օսիպ Մանդելշտամ, Բանաստեղծություններ, արձակ, նոթագրություններ, Երևան, 1989։
 Վիլյամ Սարոյանը և նրա պատմվածքները, Երևան, 1976։

Անգլերենից և ռուսերենից թարգմանություններ
 Վիլյամ Սարոյան, Ինչի մասին է խոսում գրողը (պատմվածքներ, վիպակներ, էսսեներ, էջեր օրագրից), Երևան, 2008։
 Վիլյամ Սարոյան, Գրողի դեկլարացիան և 25 պատմվածքներ, Երևան, 2003։
 Վիլյամ Սարոյան, Հայը և հայը, Երևան, 1994։
 Վիլյամ Սարոյան, Վիպակներ և պատմվածքներ, Երևան, 1980։
 Պերճ Զեյթունցյան, Ավերված քաղաքի առասպելը (համահեղինակ Գ. Կուբատյան), Երևան, 1982։

Պարգևներ և մրցանակներ
 Մովսես Խորենացու մեդալ (2014)։
 2007 թվականին արժանացել է ՀԳՄ «Գրական վաստակի համար» մեդալի։
 Արժանացել է Մ. Շոլոխովի անվան մեդալի։

Աղբյուրներ

Ծանոթագրություններ

Հայ գրականագետներ
Անգլերենից հայերեն թարգմանիչներ
Ռուսերենից հայերեն թարգմանիչներ
Բանասիրական գիտությունների թեկնածուներ

Նատալյա Գոնչար


Trasaghis merupakan sebuah nama comune di Italia. Trasaghis terletak 90 km baratlaut Trieste dan 25 km baratlaut Udine. Tepatnya di Provinsi Udine. Pada tahun 2004, kota ini memiliki jumlah penduduk 2.477 jiwa dan memiliki luas wilayah 77,8 km².

Trasaghis berbatasan dengan Bordano, Cavazzo Carnico, Forgaria nel Friuli, Gemona del Friuli, Osoppo, Vito d'Asio.

Pranala luar
 Situs resmi

Trasaghis


外国語放送(がいこくごほうそう)とは、外国語による放送のこと。この項目では主に日本の放送法に定められた基幹放送の一種としての「外国語放送」について記述する。

概要
外国語放送は、ある国内に滞在する外国人を対象として行われる。国外の人々に向けた放送は国際放送と呼ばれる。

日本では、1945年に開設された在日米軍向けの放送(のちのAFN)を嚆矢とする。

日本の放送事業者による放送番組単位での実施例として、NHKラジオ第2放送などで外国語のニュースを放送する例がある。

基幹放送として
総務省令放送法施行規則別表第5号7「放送番組による基幹放送の区分(4)外国語放送」に規定される。また、(注)11に「外国語による放送を通じて国際交流に資する放送」と規定している。

1995年(平成7年)1月に起きた阪神・淡路大震災で英語以外の外国人に対する情報提供不足が課題となり、制度化された。

放送対象地域は、総務省告示基幹放送普及計画に、超短波放送(FM放送)により東京都の特別区、名古屋市、大阪市及び福岡市をそれぞれ中心した区域として総務大臣が別に定める区域に行うとしている。
具体的な地域は総務省告示によるが、他の民放FM局(都道府県単位が対象)とは異なり、特別区・市・国際空港が対象で複数の都府県にまたがっている。

放送対象地域で良好に受信できるようにするには小電力の中継局を多数設置するよりも送信所を大電力化した方が効率的であるため、実質的に広域放送がされている。

呼出符号(コールサイン)はいずれも「JO*W-FM」で他の民放FM局(「JO*U-FM」または「JO*V-FM」(*は英字、但し既に中波放送局の中継局として使われているものは除く。))と区別できる。

放送事業者と放送区域
 InterFM897
 東京都区部、さいたま市、千葉市、横浜市、川崎市、成田国際空港
 FM COCOLO(運営:FM802)
 大阪市、堺市、東大阪市、関西国際空港、神戸市、尼崎市、京都市、奈良市
 ラブエフエム国際放送(LOVE FM)
 福岡市、北九州市、大牟田市、久留米市、佐賀市
いずれもバブル期以降に開局し、収益を支えるスポンサーが集まらない、開業時と出資者が変わるなど予断を許さない経営難が続いている。
 かつて存在した事業者
 愛知国際放送(Radio-i)
 Radio NEO
いずれも名古屋市周辺を放送区域とした事業者であるが、2代続けて廃局している。

関連項目
 MegaNet

脚注

放送
1995年設立

外国語放送


The 1936 United States Senate special election in Minnesota took place on November 3, 1936. The election was held to fill the vacancy in the seat formerly held by Thomas D. Schall for the final two months of Schall's unexpired term. Governor Floyd B. Olson had appointed Elmer Benson to fill the seat in 1935, but this appointment was temporary and subject to a special election held in the next general election year thereafter—1936. Benson opted to run for governor instead of running for election to continue for the remainder of the term. No special primaries were held for the special election, and No special primaries were held for the special election, among Minnesota's three major parties, only the Republican Party of Minnesota officially fielded a candidate—Guy V. Howard. Regardless of the absence of Farmer-Labor and Democratic nominees, Howard nevertheless faced a great degree of competition from independent candidates Nathaniel J. Holmberg, Andrew Olaf Devold, and John G. Alexander.

Candidates
 John G. Alexander (I), Attorney and real estate manager
 Andrew Olaf Devold (I), Attorney, State Senator since 1919, former State Representative (1915-1919); a member of the Farmer-Labor Party of Minnesota and formerly a member of the Socialist Party of Minnesota
 N. J. Holmberg (I), Former State Senator (1915-1919) and State Representative (1907-1915); a member of the Republican Party of Minnesota
 Guy V. Howard (R), Businessman and Republican elector in the 1916 presidential election

Special election

Results

See also
 United States Senate elections, 1936 and 1937

References

Minnesota 1936
Minnesota 1936
1936 Special
Minnesota Special
United States Senate Special
United States Senate 1936


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Round Down.

Bungtod ang Round Down sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Southland District ug rehiyon sa Southland, sa habagatang bahin sa nasod,  km sa habagatan-kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Round Down, o  ka metros sa ibabaw sa naglibot nga tereyn. Mga  ka kilometro ang gilapdon sa tiilan niini. Round Down mao ang bahin sa Round Downs.

Ang yuta palibot sa Round Down kabungtoran sa habagatang-sidlakan, apan sa amihang-kasadpan nga kini mao ang patag. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa sidlakan sa Round Down. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Round Down may kaayo gamay nga populasyon. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Riversdale,  km sa habagatan sa Round Down. Hapit nalukop sa kasagbotan ang palibot sa Round Down.

Ang klima baybayon. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hunyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Enero, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Agosto, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Round Downs
Mga bungtod sa Southland
Kabukiran sa Nuzeland nga mas taas kay sa 500 metros ibabaw sa dagat nga lebel

sv:Round Down (kulle)

Mga artikulo sa posisyon itarong ni bot

Round Down (bungtod)


McDonnell Aircraft Corporation adalah sebuah produsen kedirgantaraan Amerika yang berbasis di St Louis, Missouri. Perusahaan ini didirikan pada 16 Juli 1939 oleh James Smith McDonnell, dan terkenal karena pesawat tempur militer, termasuk F-4 Phantom II, dan pesawat ruang angkasa berawak termasuk kapsul Mercury dan kapsul Gemini.

McDonnell Aircraft kemudian bergabung dengan Douglas Aircraft Company untuk membentuk McDonnell Douglas pada tahun 1967.

Sejarah
Jim McDonnell mendirikan J.S. McDonnell & Associates di Milwaukee, Wisconsin pada tahun 1928 untuk memproduksi pesawat pribadi. Depresi ekonomi pada tahun 1929 pun mengacaukan rencananya ini, dan perusahaannya pun bangkrut. Jim lalu bekerja pada Glenn L. Martin Company. Jim pun keluar dari perusahaan ini pada tahun 1938 untuk kembali mendirikan perusahaan, yang ia namai 'McDonnell Aircraft Corporation', bermarkas di St. Louis, Missouri, pada tahun 1939.

Perang Dunia II menjadi pendorong bagi perusahaan yang baru saja berdiri ini. Pegawai McDonnell pun tumbuh dari 15 orang pada tahun 1939 menjadi 5.000 orang pada saat perang berakhir. McDonnell pun menjadi produsen suku cadang pesawat yang besar, dan juga pengembang dari purwarupa pesawat tempur XP-67 Bat. McDonnell juga mengembangkan rudal LBD-1 Gargoyle. McDonnell Aircraft mengalami kemunduran akibat berakhirnya perang, setelah banyak kontrak militer dari pemerintah A.S. yang dibatalkan. McDonnell pun harus memangkas sebagian pegawainya. Namun, dengan dimulainya Perang Korea, McDonnell pun kembali berbisnis dengan memasok pesawat jet ke Amerika Serikat.

Pada tahun 1943, McDonnell mulai mengembangkan pesawat jet saat mereka diundang dalam lelang yang diadakan oleh Angkatan Laut A.S. McDonnell nantinya berhasil mengembangkan dan merakit FH-1 Phantom. Desain pesawat Phantom ini nantinya kembali dipakai oleh McDonnell untuk memproduksi F2H Banshee, F3H Demon, dan F-101 Voodoo. Dave Lewis resmi bergabung sebagai Kepala Aerodinamika di McDonnell pada tahun 1946. Ia nantinya memimpin pengembangan dari pesawat legendaris, F-4 Phantom II pada tahun 1954, yang akhirnya resmi beroperasi pada tahun 1960.

Lewis nantinya menjadi Executive Vice President pada tahun 1958, dan akhirnya menjadi Presiden serta Chief Operating Officer McDonnell pada tahun 1962. Setelah bergabung dengan Douglas Aircraft Company, Lewis menjadi pemimpin di Douglas Aircraft Division, pada tahun 1967. Pada tahun 1969, ia kembali ke St. Louis sebagai Presiden dari McDonnell Douglas.

McDonnell membuat beberapa varian rudal, termasuk rudal Gargoyle dan ADM-20 Quail, selain juga bereksperimen dengan penerbangan hipersonik, yang memungkinkan McDonnell untuk terlibat secara aktif dalam Proyek Mercury dan Proyek Gemini milik NASA. McDonnell pun menjadi perusahaan besar,namun dengan tidak adanya bisnis non-pertahanan, McDonnell pun mengalami kesulitan saat perang mulai mereda.

McDonnell Aircraft dan Douglas Aircraft mulai menyatakan ketertarikannya untuk bergabung. Negosiasi dimulai pada tahun 1963 saat Douglas menyerahkan penawaran pembelian kepada McDonnell, begitu juga sebaliknya. Kedua perusahaan ini akhirnya resmi bergabung pada tanggal 28 April 1967 sebagai McDonnell Douglas Corporation (MDC).

McDonnell Douglas nantinya akan bergabung dengan Boeing pada bulan Agustus 1997.

Referensi

 Francillon, René J. McDonnell Douglas Aircraft since 1920. London:Putnam, 1979. ISBN 0-370-00050-1.

Pranala luar
 McDonnell Aircraft history 1939-45
 McDonnell Aircraft history 1946-56
 McDonnell Aircraft history 1957-67
 McDonnell Gemini Space Program 1963-1966

Produsen pesawat Amerika Serikat
Perusahaan helikopter

McDonnell Aircraft


Guido Convents, né en 1956, a fait des études à Louvain  (Katholieke Universiteit Leuven) et à Lisbonne (Faculdade das Lettras). Il est un historien et anthropologue belge, spécialiste et auteur de nombreuses références bibliographiques scientifiques autour du thème du cinéma non occidental et spécialement celui de l'Afrique coloniale et contemporaine du cinéma en Afrique , L'histoire de la kermesses et de la foire, le cinema et les catholiques, le cinéma des premiers temps en Belgique (1894-1914) et le cinéma pendant la Première Guerre mondiale avec une attention particulière sur la politique allemande d'occupation en Belgique. Il est spécialiste de la biographie du Père dominicain Felix Morlion (1904-1987).

Biographie
Depuis les années 1980, Guido Convents publie sur le cinéma en Afrique et particulièrement aux pays lusophones d'Afrique -notamment au Mozambique-, Congo belge, Ruanda-Urundi,Zaïre, République démocratique du Congo, Rwanda et Burundi. En 2006, il sort son ouvrage Images et démocratie. Les Congolais face au cinéma et à l'audiovisuel. Une histoire politico-culturelle du Congo des Belges jusqu'à la République démocratique du Congo (1896-2006). Au cours des années il a donné des nombreuses conférences en Afrique et en Europe sur ce thème.

En 1999, il a présenté son doctorat sur les premières années du cinéma en Belgique à la Katholieke Universiteit Leuven, publié sous le titre Van kinetoscoop tot café-ciné. De eerste jaren van de film in België 1894-1908. Cet ouvrage dépasse largement le contexte belge en mettant en avant tous les exploitants et hommes de finance étrangers actifs dans cette nouvelle industrie.

En , il a publié après l'Afrika Filmfestival Leuven le livre Images & Paix. Les Rwandais et les Burundais face au cinéma et à l'audiovisuel. Une histoire politico-culturelle du Ruanda-Urundi allemand et belge et des Républiques du Rwanda et du Burundi (1896-2008).  Il travaille beaucoup sur l'utilisation du cinéma et de l'image par la propagande et la culture coloniale dans le cinéma et le monde audiovisuel d'aujourd'hui.

Cet historien du cinéma est, avec Guido Huysmans, à l'initiative de l'Afrika Filmfestival qui se déroule principalement à Louvain, et dans une dizaine de villes et communes dans la province de Brabant flamand, à Bruxelles, à Hasselt, à Anvers  et à Gand  et qui a pour but d'introduire non seulement des films africains et afro-américains (de l'Amérique du Nord et de l'Amérique latine) dans la culture audiovisuelle belge et de promouvoir le cinéma africain en général mais aussi pour sauvegarder et promouvoir le patrimoine audiovisuel-cinématographique congolais, rwandais et burundais. Il travaille depuis 1987 pour l'organisation catholique internationale du cinéma (OCIC)- qui devient fin 2001 SIGNIS -(Association catholique mondiale pour la communication) comme journaliste, historien et expert de cinéma. Pour cette organisation, dont le siège se trouve à Bruxelles, il est secrétaire de la rédaction de la revue Cine  & Media dénommée en 2002 SIGNIS Media. Il écrit également pour son site web www.signis.net.Fin octobre 2018 il n'est plus impliqué dans ce site web et il n'est plus responsable pour SIGNIS Media qui a changé sa politique éditoriale pour devenir plutôt une revue interne, une évolution qui a débuté après l'arrivée du nouveau secrétaire général de l'organisation en 2017.  En décembre 2018, il a lancé une nouvelle revue internationale du cinéma CineMag destiné au monde professionnel du cinéma pour valoriser la contribution des organisations professionnels catholiques au monde du cinéma, surtout à travers les festivals et ses prix internationaux. De ce trimestriel il a sorti huit numéros.

Depuis 1998, il est lié à des projets de post-production des films d'Amérique latine de SIGNIS et depuis 2004 aux ateliers de Cine in Construction aux festivals de cinéma de Saint-Sébastien et de Toulouse. Il collabore régulièrement à la revue Le Film africain & le Film du Sud, éditée par le Festival international du cinéma d'Amiens (France). Il est membre de la presse cinématographique belge (anciennement APCB, actuellement Union de la presse cinématographique belge (UPCB) et depuis 1992 son secrétaire bilingue.

Notes et références

Historien belge
Historien du cinéma
Congo belge
Personnalité liée à la colonisation belge de l'Afrique
Naissance en 1956

Guido Convents


Chooz  (Vallonice Tchô) est commune Francicum 766 incolarum (anno 2008) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.

 Indicem communium praefecturae Arduennae

Nexus externi

 Chooz pagina interretialis

Communia praefecturae Arduennae
Loci habitati praefecturae Arduennae

Chooz (Arduenna)


Բյուրակն լեռնավահան, Բինգյոլ (Հազար լճերի լեռ), Սրմանց, Սերմանց, Հայկական հրաբխային բարձրավանդակի կենտրոնական մասում՝ Վանա լճից հյուսիս-արևմուտք։

Բարձրությունը 3250 մ է, հիմքի շրջագիծը՝ մոտ 130 կմ՝ Բյուրականի բարձրավանդակը անհամաչափ է, հյուսիսում՝ փոքրաթեք ալիքավոր, հարավում՝ խզումնաաստիճանավոր զառիթափ լանջերով՝ կազմված նեոգենի տուֆափշրաքարերից, լիպարիտներից, անդեզիտներից։ Բյուրականի բարձրավանդակի ջրբաժան սարավանդի վրա բարձրանում է հնագույն սառցադաշտերով արտածին ուժերի կողմից մասնատված ատամնավոր և սրածայր լեռնաշար՝ Սրմանց (3250 մ), Շուշարի (2700 մ), Սերոկի (2700 մ), Հավատամք (2460 մ) լեռնագագաթներով։ Կլիման ենթակա է վերընթաց գոտիականության, տարեկան միջին ջերմաստիճանը 10-ից -2,5 °C է, տեղումները՝ 400- 800 մմ, առավելագույնը՝ գարնանը։ Ամառը զով է, ձմեռը՝ երկարատև, խստաշունչ ու ձնառատ։ Կան պղնձի, արծաթի, կերակրի աղի, շինանյութերի պաշարներ, ջերմուկներ։ Հարուստ է ստորերկրյա և մակերեսային ջրերով, բյուրավոր աղբյուրներով ու լճերով, որտեղից էլ՝ Բյուրակն անվանումը։ Ջրբաժան է Արածանիի և Արաքսի միջև։ Սրմանց լեռնագագաթի հյուսիս-արևմուտքի լանջի բազմաթիվ աղբյուրներից սկզբնավորվում են Արաքսը և Արածանիի մի քանի վտակներ։ Լանդշաֆտը լեռնատափաստանային և ալպյան է, բարձրալեռնային գոտում «ալպյան գորգեր» են, ձորերում՝ նոսրանտառներ։ Հայ ժողովուրդը սրբացրել է իր բնօրրանի այս անկյունը և զանազան ավանդություններ կապել նրա հետ, որոնցից մեկի համաձայն՝ Հայկ Նահապետը բռնակալ Բելի դեմ կռվելուց առաջ իր նետը մի ամբողջ օր պահել է Բյուրակնի սառնորակ աղբյուրներից մեկում՝ համոզված լինելով, որ հայրենի ջրերը զորություն կտան իր զենքին։ Բյուրակնի մասին հորինվել են առասպելներ, երգեր ու բանաստեղծություններ։

Բյուրակն լեռնավահան

Բյուրակն լեռնավահան


Grysolia  (Italiane: Grisolia) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 245 incolarum, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm. Incolae Grysolienses appellantur.

Insigne

Geographia
 Mons Apollinus seu Mons Pullinus

Ecclesia Catholica Romana
 Dioecesis Sancti Marci Argentanensis-Scaleensis

Fractiones, vici et loci in municipio

Fractiones
Grisolia Scalo, Scalo Ferroviario, Finieri, Valle dell'Orco, Grisolia Lido, Acchio-Fiumicello, Pantanelli.

Municipia finitima
Buonvicino, Diamante, Maierà, Mottafollone, San Donato di Ninea, San Sosti, Santa Maria del Cedro, Verbicaro.

 Bruttium (regio),
 Provincia Consentina,
 Consentia (urbs),
 Municipium Italiae.

Nexus externi

 Situs publicus

Pinacotheca

Notae

Municipia in provincia Consentiae

Grysolia


Le Bourget je severovzhodno predmestje Pariza in občina v  departmaju Seine-Saint-Denis osrednje francoske regije Île-de-France. Leta 1999 je imelo naselje 12.110 prebivalcev.

Geografija

Le Bourget leži v severnem delu departmaja 11 km severovzhodno od središča Pariza. Po njem je imenovano francosko mednarodno letališče Pariz-Le Bourget, čeprav se le-to nahaja večinoma zunaj njegove občine, ki meji na jugu na Drancy, na zahodu na La Courneuve, na severu na Dugny, na vzhodu pa na Le Blanc-Mesnil.

Administracija
Le Bourget je sedež istoimenskega kantona, v katerega je vključena poleg njegove še občina Dugny in del občine Drancy z 48.278 prebivalci. Kanton je sestavni del okrožja Bobigny.

Zgodovina
Ime naselja izhaja iz Burgellum ("tržič"), prvikrat omenjeno v letu 1134 ob prenosu ozemlja na opatijo v Montmartru.

Zunanje povezave

 Uradna stran

Občine departmaja Seine-Saint-Denis
Predmestja Pariza

Le Bourget


Sayınqala mahalı (hazırda Şahindej) — Urmiya vilayətinin inzibati bölgələrindən biri.

Haqqında
Hazırda Şahindej adlanan bu mahal Marağanın cənub-şərqində yerləşir. Şimaldan Əcirli, Çahardol mahalları, cənubdan Saqqız mahalı, şərqdən Takab mahalı, qərbdən Bokan mahalı ilə həmsərhəddir. Əhali əsasən maldarlıqla məşğul idi.

Mahal onun qərb sərhəddindəki Zarrinehçayın Sarıq qolu və burada mövcud olan çeşmələrin suyu ilə təmin edilirdi. XVIII, XIX yüzillərdə Sayınqaladan başqa yerlərə gedən yollar (Miyandoab və Takab yollarını istisna etməklə) yararsız idi. Nisbətən əlverişli olan Miyandoab və Takab yolları da yağışlı və qarlı günlərdə keçilməz olurdu.

Mahalın cənub-qərbində Kirifli (Kərəftu adlanır) dağı uzanır. Orada bir sıra mağaralar vardır. Dağın müxtəlif yerlərində və mağaraların divarlarında çoxlu daşüstü təsvirlər və yazılar vardır.

Mərkəzi Kürdistan əyalətinə gedən yol üzərində yerləşən Sayınqala kəndi müəyyən strateji və hərbi əhəmiyyətə malik idi. Sayınqalada Böyük xan, Mirzəcan, Qırxayaq və Şahməhəmməd Novdanı adlı çeşmələr axırdı. Çox güman ki, kənddə müdafiə əhəmiyyətli Sayın adlı qalanın olması ilə əlaqədar olaraq ona həmin ad verilmişdir. Sayınqala ətrafında Avşar elinin Araşlı və Qasımlı oymaqlarının tayfa-tirələri yaşayırlar.

Sayınqala mahalında Mahmudcuq (şiə kürdlər), Səfəxana, Ağ təpə kimi kəndlərdə kürdlər qərar tuturlar.

Xarici keçidlər
 B.Məmmədli. Ə.Çingizoğlu. Urmiya xanlığı. Bakı: Mütərcim, 2013, 188 s.

Həmçinin bax
 Sayınqala şəhristanı

Urmiya xanlığının mahalları

Sayınqala mahalı


En algèbre linéaire, une forme bilinéaire symétrique est une forme bilinéaire qui est symétrique. Les formes bilinéaires symétriques jouent un rôle important dans l'étude des quadriques.

Définition
Soit  un espace vectoriel de dimension  sur un corps commutatif . Une application  est une forme bilinéaire symétrique sur l'espace si () :
  ;
  ;

Les deux derniers axiomes impliquent seulement la linéarité par rapport à la « première variable » mais le premier permet d'en déduire la linéarité par rapport à la « deuxième variable ».

Exemples
Tout produit scalaire est une forme bilinéaire symétrique.

Représentation matricielle

Soit  une base d'un espace vectoriel . Définissons la matrice carrée   d'ordre  par . La matrice  est symétrique d'après la symétrie de la forme bilinéaire. Si la matrice  de type  représente les coordonnées d'un vecteur  dans cette base, et de façon analogue  représente les coordonnées d'un vecteur , alors  est égal à :

Supposons que  soit une autre base de , considérons la matrice de passage (inversible)  d'ordre  de la base  à la base . Dans cette nouvelle base, la représentation matricielle de la forme bilinéaire symétrique est donnée par

Orthogonalité et singularité

Une forme bilinéaire symétrique est toujours réflexive. Par définition, deux vecteurs  et  sont orthogonaux pour la forme bilinéaire  si , ce qui, grâce à la réflexivité, est équivalent à .

Le noyau d'une forme bilinéaire  est l'ensemble des vecteurs orthogonaux à tout autre vecteur de . C'est un sous-espace de . Lorsqu'on travaille avec une représentation matricielle  relativement à une certaine base, un vecteur  représenté par sa matrice colonne des coordonnées  appartient au noyau si et seulement si , ce qui est équivalent à .

La matrice  est non inversible (ou « singulière ») si et seulement si le noyau de  n'est pas réduit au sous-espace nul.

Si  est un sous-espace vectoriel de , alors , l'ensemble de tous les vecteurs orthogonaux à tout vecteur de  est aussi un sous-espace de . Lorsque le noyau de  est trivial, la dimension de  est .

Bases orthogonales
Une base  est orthogonale pour  si :

.

Lorsque la caractéristique du corps est différente de 2, il existe toujours une base orthogonale (voir Forme quadratique#Orthogonalité).

Une base  est orthogonale si et seulement si la matrice représentant  dans cette base est diagonale.

Signature et loi d'inertie de Sylvester
Dans sa forme la plus générale, la loi d'inertie de Sylvester affirme qu'en travaillant sur un corps ordonné, le nombre d'éléments diagonaux strictement positifs, ou strictement négatifs, est indépendant de la base orthogonale choisie. Ces deux nombres constituent la signature de la forme bilinéaire.

Cas réel
En travaillant sur le corps des réels, il est possible d'aller un peu plus loin.
Soit  une base orthogonale.

Définissons une nouvelle base  par

La matrice de  dans cette nouvelle base est une matrice diagonale qui n'a que des 0, des 1 ou des –1 sur sa diagonale. Des 0 apparaissent sur la diagonale si et seulement si le noyau est non trivial.

Cas complexe

En travaillant sur le corps des nombres complexes, on peut établir un résultat similaire à celui du cas réel.

Soit  une base orthogonale.

Pour tout  tel que , notons  l'une des racines carrées de  .

Définissons une nouvelle base  par

La matrice de  dans cette nouvelle base est une matrice diagonale qui n'a que des 0 ou 1 sur la diagonale. Des 0 apparaissent si et seulement si le noyau est non trivial.

Références

 René Deheuvels, Formes quadratiques et groupes classiques, PUF

Article connexe
Forme hermitienne

Algèbre bilinéaire
Forme quadratique

Forme bilinéaire symétrique


Circa, formerly 1200 Figueroa, is a twin tower   skyscraper complex at 1200 Figueroa Street in downtown Los Angeles, California.

Ownership
The developer is Hankey Investment Group. The complex is adjacent to the Pico/Chick Hearn Station of LA's Metro rail public transit station.

History
The site was a vacant parking lot used by Staples Center patrons in the South Park neighborhood of Downtown Los Angeles. Construction began in 2015.

The west facing front of the building features large LED screens facing Staples Center and LA Live entertainment district. Circa has added 48,000 sq ft of retail space. The development is part of a trio of buildings currently under construction allowed to add giant video advert screens facing Figueroa Ave. Along with Oceanwide Plaza Towers and the Luxe Development.

In 2018, the 648 apartment complex topped off and move ins began October 2018.

See also
List of tallest buildings in Los Angeles

References

Skyscrapers in Los Angeles
Buildings and structures in Downtown Los Angeles

Circa Complex


Գազարով տորթ, տորթ, որը պարունակում է գազար` խառնված խմորի հետ։ Գազարը փափկում է պատրաստման ժամանակ, իսկ տորթը, բնականաբար, ունի փափուկ, խիտ տեսք։ Գազարը լավացնում է համը, արտաքին տեսքը։

Խմոր և բաղադրամասեր

Գազարով տորթը իր պատրաստման (թաց բաղադրամասեր՝ ձուն և շաքարը, առանձին խառնվում են և հետո խառնվում չորերի հետ) եղանակով և վերջնական համախառն զանգվածով (որը հիմնականում լինում է ավելի խիտ, քան սովորական տորթերը) հիշեցնում է այսպես կոչված «արագ հաց»։

Գազարի տորթի պատրաստման շատ եղանակներ իրենց մեջ պարունակում են լրացուցի բաղադրամասեր, ինչպիսին են ընկույզը, չամիչը, արքայախնձորը և կոկոսը։ Որպես օրենք, գազարի տորթի օշարակը պատրաստվում է սերուցքային պանրից (շաքարի փոշի, սերուցքային կարագ, դիգի-դիգի)։

Արտաքին տեսք
Գազարի տորթը կարելի է ուտել հենց այդպես, սակայն սովորաբար այն պատված է լինում ընկույզից և սերուցքային պանրից պատրաստված օշարակով։ Այն հաճախ պատված է օշարակով, կամ մարցիպանով, որն ունի գազարի տեսք։ Գազարի տորթերը կարող են ունենալ տարբեր ձևեր և կարող են վաճառվել մթերային խանութներում փաթեթավորված, կամ թարմ վիճակով թխվածքների արտադրամասից։ Երբեմն գազարի տորթը պատրաստում են շերտավոր խմորով։

Պատմություն

Դեռ միջնադարում գազարը օգտագործվել է քաղցր թխվածքենր պատրաստելու համար, քանի որ քաղցրացուցիչները թանկ էին, իսկ գազարը մնացած բանջարեղեններից, ինչպես նաև բազուկից ավելի շատ շաքար է պարունակում։ Այսպիսով գազարը ավելի հասանելի էր և հաճախ էր օգտագործվում քաղցր աղանդեր պատրաստելու համար։Գազարի տորթի առաջացման պատմությունը վիճելի է։ Ամենայն հավանականությամբ առաջին անգամ պատրաստվել է Պիկաշոների ընտանքում, որն ուներ իտալական ծագում։ Գազարով տորիթի հանրաճանաչությունը մեծացավ Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի տարիներին՝ Անգլիայում, ապրանքների վրա եղած քարտերի պատճառով։

Գրականություն

 Brown, Alton (2002) I'm Just Here for More Food: Food × Mixing + Heat = Baking. New York, N.Y.։ Stewart, Tabori & Chang ISBN 1-58479-341-4
 Davidson, Alan (2006) Oxford Companion to Food 2nd ed; illustrations by Soun Vannithone. London։ Oxford University Press. ISBN 0-19-280681-5

Արտաքին հղումներ
 Ինչպես պատրաստել գազարով տորթ
 Рецепт морковного торта
 Рецепт Рецепт морковного торта на Food Network
 Пошаговый рецепт морковного кекса

Տորթեր
Շվեյցարական խոհանոց
Զատկվա ուտեստներ

Գազարով տորթ


André Harvey, né le  à Chicoutimi, est un enseignant et  homme politique du Saguenay–Lac-Saint-Jean (Québec).

Biographie
Diplômé à l'Université Laval et à l'Université du Québec à Chicoutimi, il commence sa carrière comme professeur au secondaire et s'implique dans la politique municipale de la ville de Chicoutimi en devenant conseiller municipal en 1981. En 1984, il est élu député fédéral progressiste-conservateur de la circonscription Chicoutimi sous le gouvernement Mulroney. Réélu en 1988 avec une très forte majorité (près de 70 % des suffrages), Gilbert Fillion lui succède en 1993. De 1993 à 1997, il occupe le poste de conseiller pédagogique aux services aux entreprises à la Commission scolaire de Chicoutimi. En 1997, il parvient déloger le député sortant du Bloc québécois avec une mince avance et devient whip en chef du Parti progressiste-conservateur du Canada de 1997 à 2000. Il creusera son avance aux élections de 2000 alors qu'il joint le Parti libéral du Canada où il occupe les postes de secrétaire du ministre des Transports (2001-2003), de la Coopération internationale (2003) et des Ressources naturelles (2003-2004). Robert Bouchard lui succède en 2004. S'est présenté comme candidat du Parti libéral du Québec lors de l'élection provinciale de 2007. Il ne parvient pas à déloger le candidat péquiste Stéphane Bédard.

Politique Fédérale

Premier mandat (1984-1988)

Deuxième mandat (1988-1993)

Troisième mandat (1997-2000)

Quatrième mandat (2000-2004)

Politique provinciale

Notes et références

Naissance à Saguenay (ville)
Député du Parti libéral du Canada
Député fédéral canadien indépendant
Député du Parti progressiste-conservateur du Canada
Naissance en septembre 1941

André Harvey (homme politique fédéral)


Aşıq Nəcəf () — Ustad aşıq, şair. Aşıq Ələsgərin şəyirdi.

Həyatı
Nəcəf Allahverdi oğlu 1876-cı ildə Göyçə mahalının Daşkənd kəndində anadan olub. Nəcəf olduqca yaraşıqlı, boylu-buxunlu, cüsəlli insan olub. Mükəmməl bilik, dərin hafizə, möcüzəli səs sahibi olan Aşıq Nəcəf səliqə-səhmanı, ədəb-ərkanı ilə həmişə diqqəti çəkər, aşıqdan çox bəyə, bəyzadələrə oxşayarmış.

Aşıq Nəcəf Aşıq Ələsgərə on il şəyirdlik edib, onunla ağır məclislər yola salıb. Dədə Ələsgərin ən çox sevdiyi şəyirdlərindən biri olmuşdur. Onun səsi Aşıq Əsədin səsi ilə uyğun gəldiyindən hər ikisinə məsləhət görərmiş ki, siz daim bir yerdə olun, bir yerdə çalıb oxuyun. Yüksək səs tempirinə görə Aşıq Nəcəflə Aşıq Əsəd otuzluq lampanı dəfələrlə toy məclislərində söndürərmişlər. Aşıq Əsəd həmişə səmimiyyətlə etiraf edərmiş ki, Daşkəndli Aşıq Nəcəfin səsi mənimkindən yüksək və məlahətli idi. Aşıq Nəcəflə, Aşıq Əsəd 1910-cu ildə İran səfərində olarkən Təbriz aşıqlarının ustadı onlara hörmət və ehtiram əlaməti olaraq hər birinə on telli saz bağışlamışdır. Bu saza "Xətai sazı" da deyilir — qolunun içi boşdur.

Aşıq Nəcəfin bir çox qüdrətli aşıqlar və şairlər ilə yaxın dostluq münasibətləri olmuşdur. Hətta Aşıq Hüseyn Bozalqanlı Aşıq Nəcəfin oğlanları Şəmistan və Şəmiddinin kirvəsi olmuşdur. Aşıq Nəcəfin Şəmistan, Şəmiddin, Mikayıl, Astan və İsmayıl adında beş oğlu olmuşdur.

5 fevral 1919-cu ildə erməni polkovniki Bolyanikin başçılığı ilə Göyçə mahalında "Küllü" təpə deyilən yerdə Aşıq Nəcəfin belinə odlu samovar bağlanmış və beş oğlu ilə birlikdə vəhşicəsinə öldürülmüşdür. Bir çox yazarlar Aşıq Nəcəfin öldürülməsini erməni generalı Selikovun Zod kəndində öldürülməsinin əvəzi kimi qeyd edirlər.

Yaradıcılığı
Aşıq Nəcəfin acınacaqlı həyatı və yaradıcılığı haqqında geniş məlumat bir neçə kitablarda verilmişdir:

 Sərraf Şiruyənin "Ağlama, bülbül, ağlama" (1994) kitabında "Aşıq Nəcəf və Gülüstan" (səh.348–371) dastanı, "İgid ölər, adı qalar" (2002) kitabında "Göyçəli Hacı Rəhim dastanı" (səh.258–296)
 Eldar İsmayılın "Allah amanatı" (1994) kitabında "Nəcəf" poeması (səh. 85–109).
 Tərlan Göyçəlinin "Göyçə aşıq məktəbi" (1998) kitabında (səh.92–105)
 Xasay Zeynalovun "Göyçəsiz günlərim" (Bakı, "Nurlan", 2006) kitabında "Aşıq Nəcəf dastanı" (səh.129–168)
 Araz Yaquboğlu, Daşkənd aşıqları və şairləri, Bakı, "Nurlan", 2008.

Mənbə

 Qara Namazov. "Aşıqlar" (I kitab), Bakı, "Səda", 2004. səh.320.
 Araz Yaquboğlu, Daşkənd Aşıqları və Şairləri, Bakı-2008
 Sərraf Şiruyə "Ermənilər Aşıq Nəcəfi necə öldürdülər?", Bütöv Azərbaycan qəzeti. № 05. 11 dekabr 2008-ci il.
 Azad Ozan Kərimli, "Musiqi dünyası" jurnalı, № 3–4, 2000-ci il. səh.132.
 Musa Nəbioğlu. "Ozan-aşıq dünyası". Bakı: Nurlan, 2010, (şəkilli), səh.10.

Xarici keçidlər

 Aşıq Nəcəf

Azərbaycanlı aşıqlar
Göyçə aşıqları
Göyçə şairləri
Azərbaycanlı şairlər
Göyçədə doğulanlar
Göyçədə vəfat edənlər
Öldürülmüş şəxslər

Aşıq Nəcəf Daşkəndli


Պասանան ի Բելտալ (, , ), մունիցիպալիտետ Իսպանիաում, գտնվում է Տարագոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Կոնկա դե Բարբերա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 27,33 կմ2։ Բնակչությունը՝ 164 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։

Արտաքին հղումներ
 պաշտոնական կայք
 Datos de la Generalidad sobre el municipio
 El castillo de la Glorieta

Իսպանիայի բնակավայրեր

Պասանան ի Բելտալ


Neskoré obdobie alebo neskorá doba môže byť:
v dejinách Egypta: pozri Neskoré obdobie (Egypt)
v egejskej kultúre: mykénska kultúra
…

Neskoré obdobie


Trias Poetica Belgica est nomen quo merito nuncupari possunt tres optimi poetae Latini coaevi qui tempore Guilelmi I et Leopoldi Primi in Belgica florebant quippe qui eodem temporis momento poesin latinam coluerint.

Huius triadis erant Iohannes Baptista Camberlyn, Iacobus Iosephus Deglimes, et Iohannes Dominicus Fuss.

Poesis
Litterae Latinae
Belgica

Trias Poetica Belgica


Maks Rožman, slovenski šolnik, pisec učbenikov, strokovni publicist, *  12. februar 1898, Ljubljana, † 10. september 1970, Ljubljana.

Življenje in delo
Rožman je po meščanski šoli in učiteljišču, ki ga je po triletni prekinitvi študija zaradi  prve svetovne vojne dokončal v Ljubljani 1919, služboval po raznih krajih Dolenjske, potem pa je obiskoval štiri leta Višjo pedagoško šolo v Zagrebu ter se usposobil za profesorja zgodovine, zemljepisa in književnosti. Nato je do leta 1939 služboval na meščanskih šolah v Ribnici in v Ljubljani, ko je postal v Beogradu referent za meščanske šole v prosvetnem ministrstvu. Tu je ostal do začetka vojne 1941, ko se je vrnil v Slovenijo in bil  nameščen na različnih meščanskih šolah in gimnazijah v Ljubljani. Od 1950 do upokojitve 1955 pa je služboval na Ekonomski srednji šoli v Ljubljani.

Ribič je kot avtor sodeloval  pri meščanskošolskih berilih za I. in II. razred (1939). Za pripadnike JLA, ki so obiskovali tečaje v Ljubljani je v srbohrvaščini spisal tri brošure; v dveh je podal Osnove geografije (1945 in 1946), v tretji pa kratek pregled Evrope (1947). Glavno Ribičevo delo pa je usmerjeno na strojepisje in po 1945 na čebelarstvo. Uvedel je metodo slepega pisanja in na tej metodi zasnoval svoj učbenik Strojepisje za trgovske in njim sorodne šole (1931); njegovo načelo je dokončno prodrlo v šole, ko je izdal ta učbenik v predelani in razširjeni izdaji z naslovom Strojepisje, učbenik za šole in samouke (1951). V učbeniku je za vse strojne dele pisalnih strojev uvedel slovensko terminologijo, ki se je splošno uveljavila ter bila sprejeta v šoli in v strokovnem pisanju. Kakor njegova strokovna terminologija se je skoraj v celoti uveljavila tudi njegova metoda slepega pisanja. To metodo je uveljavil tudi na svojih tečajih za poštne delavce ter sestavil zanje dva učbenika za teleprintersko službo pod naslovom Metodične vaje za daljnopisnik (1948, 1949).

Iz praktičnega čebelarjenja izhaja njegovo čebelarsko publicistično delo, temelječe na svetovni strokovni literaturi. Te članke je objavljal od leta 1945 dalje v Slovenskem čebelarju, nekaj tudi v zagrebškem Pčelarstvu in beograjskem Naprednem pčelarstvu. Po 1945 je vodil številne čebelarske tečaje po Sloveniji, na katerih je tudi predaval. Posebno se je zanimal za vzrejo matic ter pri tem odkril nov rez, doslej neznan v svetovni literaturi.

Viri

Slovenski publicisti
Slovenski čebelarji

Maks Rožman


The North Fitzroy Kangaroos was a proposed professional Australian rules football club which was to have formed from the merger between the Fitzroy Football Club and the North Melbourne Football Club, and was to have competed in the Australian Football League from 1997 onwards. The merger was arranged in May 1996 to avert the imminent financial collapse of Fitzroy, but was abandoned within two months of its announcement following clashes of interest from multiple parties. The abandonment resulted in North Melbourne remaining as a stand-alone club as it is today, and the league administrators forcing Fitzroy, then nicknamed as the 'Lions', to relocate to Brisbane and merge with the Brisbane Football Club to form what is now the Brisbane Lions Football Club.

Background

Despite Fitzroy being a successful and strongly competitive club from the 1890s to the 1950s, winning eight VFL premierships and one VFA premiership, the 1966 VFL season is arguably considered to be what was the beginning of the club's hardships, when tenancy issues arose with the club's spiritual home of Brunswick Street Oval. The difficulties with operations and maintenance of the stadium, caused by the unwillingness of the cricket club and the local city Council to work with the club in repairing and renovating the venue, saw them never play another VFL match there again at the oval, with the club relocating five times between Princes Park, the Junction Oval, the Western Oval and Victoria Park. The cricket club to this day has been criticised for playing a part in the football club's downfall; as at the time, the football club could have afforded to make repairs to the venue, but in declining damaged the long term viability of the football club. The cricket club ultimately left Brunswick Street Oval in the 1980s when it merged with the Doncaster cricket club, and only occasionally plays a few matches at the oval.

Along with stadium issues, and despite winning the 1978 Night Series Tournament and long-time captain Kevin Murray winning the 1969 Brownlow Medal whilst playing for the club, financial difficulties began threatening the club's long term viability further. This was illustrated by the club accumulating three wooden spoons between the 1963 and 1966 seasons, prior to the stadium difficulties, and the club would further be non-competitive for over a decade later. Regardless of the club becoming competitive again in the early 1980s with the recruiting of key individual players, in which Fitzroy lost the 1986 preliminary final to the eventual premiers in Hawthorn, the same year would the club's first official financial loss, in posting a AUD250,000 deficit at the season's conclusion. It would later prove to be the last final series Fitzroy ever participated in. Immediately following the season's conclusion, Fitzroy discussed merger possibilities with the Melbourne Football Club who were also facing financial difficulty but of a lesser extent, in forming the 'Melbourne Lions Football Club'. As both club's immediate solvency to trade wasn't seen as threatened, immediate merger talks collapsed by mutual consent, with the two clubs remaining on good terms, and would later recommence merger talks during the 1994 season. Relocation to Brisbane was also discussed in 1986, with the playing squad one Sunday morning after a training session overwhelmingly voting in favor of relocation to Brisbane if it were to go ahead.

Despite winning the 1989 reserves' league grand final and producing players that would later have successful careers in the league, losses were still being posted following the 1986 season. At the 1989 season's conclusion, league administrators proposed a merger between Fitzroy and Footscray Football Club, who were also struggling both financially and with its home venue in the Western Oval, to form the Fitzroy Bulldogs Football Club. As it was seen by the Footscray supporters as a takeover, with home matches to be moved to Princes Park, and with general class conflict between supporters as Fitzroy and Fitzroy North residents were of considerably higher average incomes over Melbourne's west. The secretive nature of the merger negotiations, and lack of consultation with members, also drove much of the anger from fans. Weeks later following the announcement of the proposal, the Footscray supporters managed to raise over AUD1.5 million to save their club from the merger, which resulted in the merger being rejected. Footscray (now the Western Bulldogs) would later win their first premiership after the proposed merger 27 years later, in 2016.

Following the failure to merge with Footscray, Fitzroy later held merger discussion in the early 1990s with the Richmond, Hawthorn, and St Kilda football clubs, all of which failed.

Summary
Fourteen of the fifteen other clubs - with Richmond Football Club being the most vocal -  declined the merger club's demands in fears of the creation of a Victorian 'super club' with fears of a strong fan base and on-field dominance with the proposed 50 man playing list. The second, and more serious reason was that the Australian Football League administrators, working with a major creditor of Fitzroy, saw the financially weak club be of better financial strength in merging with the Brisbane Football Club, to become what is now the Brisbane Lions Football Club.

References

Proposed VFL/AFL clubs
Fitzroy Football Club
North Melbourne Football Club
1996 in Australian rules football

North Fitzroy Kangaroos Football Club


Georges Boucher de Boucherville né le  à Québec et mort le  à Saint-Laurent-de-l'Île-d'Orléans est un écrivain, politicien et inventeur québécois.

Biographie

Aîné du seigneur Pierre Boucher de Boucherville, il s'inscrit au Petit Séminaire de Montréal, puis étudie le droit, tout en conservant un fort intérêt pour la littérature. Il a un peu plus de vingt ans quand il publie La Tour de Trafalgar, un récit fantastique, qui connaît plusieurs rééditions. Une légende indienne lui inspire ensuite Louise Chawinikisique.

Admis au barreau en janvier 1837, il ouvre une étude en province, mais revient s'établir à Montréal et participe aux réunions des Fils de la Liberté. Le 6 novembre 1837, il participe aux émeutes de rues qui opposent les Fils de la Liberté aux royalistes du Doric Club. Il est arrêté dix jours plus tard. Détenu sans procès pendant plusieurs mois, il est finalement accusé de haute trahison, mais libéré sous caution le 8 juillet 1838. À l'automne de la même année, sous la menace d'une nouvelle arrestation, il préfère l'exil et traverse la frontière pour se rendre en Louisiane, où il réside pendant cinq ans.

Il rentre au Bas-Canada en 1843 et exerce le droit en divers lieux de la province avant de se fixer à Sherbrooke. Une série d'articles qu'il signe pour La Minerve à partir de 1845 font état de ses préoccupations littéraires et socio-économiques.

C'est en 1849 qu'il amorce la publication en feuilleton de son roman de mœurs et d'aventures Une de perdue, deux de trouvées. Il remanie cette première version et reprend la publication, cette fois dans la Revue canadienne en 1864-1865. L'œuvre attire bien vite sur elle l'attention et rencontre un vif succès. Le romancier transporte tour à tour ses personnages en Amérique du Sud, en Louisiane, dans les Antilles et enfin au Canada, prétexte pour brosser des tableaux et rendre des descriptions qui, dans la première partie du livre surtout, sont d'un coloris assez chaud. L'auteur crée pour ses héros des situations dramatiques qui parviennent à piquer la curiosité et émouvoir la sensibilité des lecteurs de son temps. À cet égard, la scène de la cave des Coco-Létart est restée fameuse. La notoriété du roman lui vaut des éloges dans tous les milieux. Le critique Camille Roy considère ainsi qu'il s'agit d'une des meilleures œuvres de la littérature du Canada. Une de perdue, deux de trouvées est finalement édité en volume en 1874.

Boucher de Boucherville, qui s'intéresse à la même époque à l'économie politique, publie en 1849 Les Sophismes de M. Bastiat, une série d'essais où il conteste les thèses de l'économiste français Frédéric Bastiat, ce partisan du libre-échange et de l'individualisme. Boucher de Boucherville lui oppose des projets sociaux et une économie communautaire. Passant de la théorie à la pratique, il soumet d'ailleurs aux élus un projet de banque agricole et, après un voyage en Europe pour étudier la question du crédit foncier, rédige une étude déposée à l'Assemblée législative du Québec.

En 1867, après avoir été brièvement secrétaire du lieutenant-gouverneur du Québec, il devient, en novembre, greffier du Conseil législatif du Québec, un poste qu'il occupe jusqu'à sa retraite en 1889.

Pendant ses temps libres, il rédige et publie en 1877 un Code du whist, pour les nombreux adeptes de ce jeu de cartes fort populaire dans la capitale et dépose un brevet pour un mode de transmission, de réception et d'enregistrement des dépêches télégraphiques. Ce brevet est bientôt assorti d'un lourd Dictionnaire du langage des nombres (1889) de plus de 1000 pages, qui concourt à forger un langage universel dénué de connotation nationale pouvant faire des économies dans les transmissions télégraphiques en étant basée sur les chiffres plutôt que des lettres.

Il meurt le 6 septembre 1894 à Saint-Laurent-de-l'Île-d'Orléans avant d'être inhumé dans le caveau appartenant à sa famille, situé à Boucherville.

Œuvre

Romans et récits
  (1835)
  (1835)
  (1865)
  (1865)
 Nicolas Perrot ou les Coureurs de bois sous la domination (écrit vers 1880, paru dans la Revue de Québec en feuilleton en 1889-90, publié de façon posthume en 1996)

Autres publications
 Les Sophismes de M. Bastiat (1849)
 Le Code du whist : règles, principes, exemples (1877)
 Le Dictionnaire du langage des nombres (1889)

Références

 Tableau de l'histoire de la littérature canadienne-française de l'abbé Roy, Québec : Imprimerie de l'Action sociale, 1907.

Liens externes

Écrivain québécois
Romancier québécois
Linguiste québécois
Écrivain canadien du XIXe siècle
Naissance en octobre 1814
Décès en septembre 1894
Décès à 79 ans

George Boucher de Boucherville


Herzogenburg je obec v Rakúsku v spolkovej krajine Dolné Rakúsko v okrese Sankt Pölten-vidiek.

Žije tu 7 738 obyvateľov (1. 1. 2016).

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka

Obce okresu Sankt Pölten-vidiek

Herzogenburg


Luka Lavtar, slovenski matematik in profesor, * 20. oktober 1846, Železniki, † 9. marec 1915, Maribor.

Življenje in delo

Osnovno šolo je obiskoval v Škofji Loki. Gimnazijo je do leta 1857 obiskoval v Ljubljani, kjer je maturiral leta 1865. Iz matematike in fizike je diplomiral leta 1872 na Univerzi na Dunaju.

Leta 1872 je bil sprejet za suplenta na realki v Ljubljani, kjer je učil tudi slovenski jezik. Leta 1873 je bil imenovan za glavnega učitelja »extra statum« na ženskem učiteljišču v Gorici, nato od leta 1875 dalje na moškem učiteljišču v Mariboru.

Strokovne prispevke je objavljal v Učiteljskem tovarišu in Popotniku. Prirejal in pisal je matematične učbenike za osnovne šole in učiteljišča. Njegovo metodično izhodišče je bilo, da računanje temelji na štetju. Zavzemal se je za postopno seznanjenje učencev z računskimi operacijami, za prehajanje od lažjega k težjemu. Na nižji stopnji je izključeval množenje, merjenje in deljenje, poudarjal je praktično stran uporabnih nalog.

Pokopan je bil na starem mestnem pokopališču pri Ljudskem vrtu. Ko je Mestna občina Maribor leta 1940 to pokopališče dokončno zaprla, je organizirala njegovo ekshumacijo (tako kot tudi ekshumacijo drugih zaslužnih mož, ki jih niso ekshumirali svojci) in pokop njegovih telesnih ostankov v novi skupni grobnici zaslužnih mož v arkadah frančiškanskega pokopališča na Pobrežju.

Izbrana bibliografija
 Občna aritmetika za učiteljišča (1879)
 Geometrija za učiteljišča (1881)
 večje število Računic za osnovne šole od I. do III. razreda (glej COBISS

Glej tudi
 seznam slovenskih matematikov

Viri

 Slovenski biografski leksikon 1925-1991. (2009). Elektronska izdaja. Ljubljana: SAZU

Rojeni leta 1846
Umrli leta 1915
Slovenski matematiki
Slovenski učitelji
Osebnosti s Škofjeloškega
Pokopani na Pobreškem pokopališču

Luka Lavtar


Dırnıs məscidi — Naxçıvan Muxtar Respublikasının Ordubad rayonunun Dırnıs kəndinin Yuxarı məhəlləsində, Mirzə küçəsində yerləşən məscid.

Tarixi
Kənddə həcminə görə ən iri məscid olduğundan el arasında Böyük məscid adlanır. Came məscididir. Girişi qərbdəndir. Qadınlar üçün giriş şərq tərəfdəndir. Таvan 5x2=10 dirəyin üstündə dayanıb. Şərq və şimal divarın qarşısında qadınlar üçün ikinci mərtəbə-balkon düzəldilib. Şərq divarda 3, qərb divarda 2, cənub divarında isə 3 böyük pəncərə var.

Məscidin dirəklərindən birinin sütun başlığı üzərində qara rənglə yazılan kitabədən aydın olur ki, məscid hicri 1339-cu ildə (1920-21) təmir olunmuş, təmir işlərini Ordubadlı usta Həsən həyata keçirmişdir. 1999-cu ildə əhalinin vəsaiti ilə yenidən təmir olunmuş, bu zaman məscidin qərbdən giriş qapısının qarşısında balkon düzəldilmiş və minarə hörülmüşdür. Memarlıq-konstruktiv quruluşuna görə XVII əsrə aid edilir.

İstinadlar

Xarici keçidlər

Ordubad rayonunun məscidləri

Dırnıs məscidi


An Typhlamphiascus typhlops in uska species han Maxillopoda nga syahan ginhulagway ni Georg Ossian Sars hadton 1906. An Typhlamphiascus typhlops in nahilalakip ha genus nga Typhlamphiascus, ngan familia nga Diosaccidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Typhlamphiascus

Typhlamphiascus typhlops


Turris de Musto (Italiane: Torre di Mosto) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 735 incolarum, in Regione Venetia et in Urbe metropolitana Veneta situm. Incolae Turrisani appellantur.

Insigne

Clari cives

Ecclesia Catholica Romana
 Dioecesis Victoriensis Venetorum

Fractiones, vici et loci in municipio

Fractiones
Sant'Anna di Boccafossa, Staffolo

Loci
Sant'Elena, Senzielli, Tezze.

Municipia finitima
Caorle, Ceggia, Cessalto (TV), Eraclea, San Donà di Piave, San Stino di Livenza.

 Venetiam (regionem),
 Urbem metropolitanam Venetam,
 Provinciam Venetam (provinciam abrogatam),
 Venetias (urbem),
 Municipium Italiae.

Nexus externi

 Situs publicus

Pinacotheca

Notae

Municipia in Urbe metropolitana Veneta

Turris de Musto


Le rio Taquari (la « rivière des Taquaras », en tupi-guarani) est un cours d'eau brésilien de l'État du Rio Grande do Sul.

Le rio Taquari prend naissance sur les municipalités de Cambará do Sul et Bom Jesus, à l'extrême Est du Plateau des Campos Gerais, à 29° de latitude Sud et 51°30 de logitude Ouest. Sur cette portion, il est connu sous comme Rio das Antas. Sous cette dénomination, la rivière parcourt .

À proximité de la municipalité de Muçum, elle reçoit les eaux du rio Guaporé et prend le non de rio Taquari qui se jette dans le rio Jacuí, sur le territoire de la municipalité de Triunfo. Sous la seule dénomination de Taquari, le parcours est de , totalisant, en totalité, une distance de  des sources à l'embouchure. Il descend dans le sens Nord-Sud jusqu'à la ville de Taquari, puis s'oriente vers le Sud-Est jusqu'à sa confluence avec la rive gauche rio Jacuí, sur la commune de São Jerônimo.

Sur son parcours, le Taquari-Antas traverse diverses régions physiogéographiques : Campos de Cima da Serra, Coteau supérieur du Nord-Est, Coteau inférieur du Nord-Est et Depression Central. Les altitudes vont de  m à l'extrême Est, dans la région des Aparados da Serra, jusqu'au niveau de la mer à l'embouchure.

La superficie du bassin Taquari-Antas est d'approximativement , correspondant à environ 37 % de l'aire totale du bassin du Jacuí.

Le rio Taquari est important pour l'économie de l'État duo Rio Grande do Sul. Ses eaux arrosent un total de 98 communes de l'État. Il est navigable sur  de son embouchure à la municipalité de Muçum. On peut le diviser en plusieurs tronçons, à cause de caractéristiques particulières :
 depuis le Jacuí jusqu'à Taquari, la longueur de la voie navigable est de , avec une profondeur de  ;
 de Taquari à Arroio do Meio, sur , il maintient des profondeurs de  ;
 de Arroio do Meio à Muçum, sur , il n'est navigable qu'en période de crues.

La saison des hautes eaux est de juillet à décembre, et celle des basses eaux, de janvier à mai.

Principaux affluents

Rive gauche
 Rio Camisas
 Rio Tainhas
 Rio Lajeado Grande

Rive droite
 Rio Quebra-Dentes
 Rio da Prata
 Rio Carreiro
 Rio Guaporé
 Rio Forqueta
 Rio Taquari-Mirim

Caractéristiques
Le bassin hydrographique du Taquari-Antas peut être divisé, selon des critères géomorphologiques et hydrologiques, en trois tronçons :
 des sources à la confluence avec le rio Quebra-Dentes () ;
 de celle-ci à celle avec le rio Guaporé () ;
 jusqu'au rio Jacuí ().

Notes et références

Taquari
1Mineiro|1Taquari

Rio Taquari


Pierre Charié, né le  à Égry (Loiret), décédé le  à Égry, est un résistant et un homme politique français. Il est père de Jean-Paul Charié.

Le Résistant
Pierre Charié travaille dans la Résistance dès le début de l'occupation. Fin 1941, en contact avec Londres, pour le  français, il facilite le passage en Espagne d'hommes voulant rejoindre les Forces françaises libres. En , il fait partie d'une organisation « dont l'activité fut très belle, puisqu'en , elle enregistrait déjà 12 parachutages reçus ». Fin 1943, il travaille avec Roger Mercier. Courant , le colonel O'Neill « Formule » leur fait rencontrer le commandant Saint-Paul, officier du SOE qui, arrivé récemment, offre d'armer la Résistance. En , il travaille comme adjoint de George Wilkinson, chef du réseau HISTORIAN (réseau du SOE dans le Loiret), et lorsque ce dernier est arrêté fin juin, il assure l'intérim, sous le nom d'Étienne Leblanc. Le , le commandant Pierre Charié est nommé chef départemental des FFI. Il prend peu après le commandement du  bataillon de Volontaires de l'Orléanais.

Le député
Pierre Charié fut député du Loiret pendant quinze ans, de 1958 jusqu'à sa mort en 1973.
 30/11/1958 - 09/10/1962 : UNR
 18/11/1962 - 02/04/1967 : UNR-UDT
 12/03/1967 - 30/05/1968 : UDVR
 23/06/1968 - 01/04/1973 : UDR
 11/03/1973 - 12/03/1973 : UDR

À sa mort, son suppléant, Gaston Girard lui a succédé, en attendant que son fils, Jean-Paul gagne pour lui-même la circonscription :
 13/03/1973 - 02/04/1978 : Député du Loiret - UNR
 19/03/1978 - 22/05/1981 : Député du Loiret - RPR

Reconnaissance
Le commandant Pierre Charié, nommé chevalier de la Légion d'honneur, décoré de la Croix de guerre, avec citation à l'ordre de l'Armée, puis titulaire d'une décoration de l'Armée américaine, a été reçu en , au cours d'une brillante prise d'armes dans la cour de l'ambassade britannique à Paris, « compagnon dans le D.S.O. » (Distinguished Service Order).

Sources
 Paul Guillaume, Au temps de l'héroïsme et de la trahison, Orléans, Imprimerie nouvelle, 1948 ; rééd. : Loddé, Orléans, 1978.

Notes

Liens externes

Député de la Ire législature de la Ve République
Député du Loiret
Special Operations Executive
Résistant français
Personnalité de l'Union pour la nouvelle République
Personnalité de l'Union des démocrates pour la République
Naissance en janvier 1915
Naissance dans le Loiret
Décès en mars 1973
Décès à 58 ans
Député de la IIIe législature de la Ve République
Député de la IVe législature de la Ve République
Député de la IIe législature de la Ve République
Canton de Pithiviers

Pierre Charié


Mikroiqtisadiyyat (ingilis dilindən mikro "kiçik" deməkdir) — fərdi iqtisadi obyektlər, ev təsərrüfatlar və firmalar tərəfindən məhdud vəsaitlərin mallar və xidmətlər al-ver olunduğu bazarlarda bölünməsi haqqında qərarları araşdıran iqtisadiyyatın bölməsi. Mikroiqtisadiyyat bu qərarlar və davranışlar mallar və xidmətlərin qiymətləri təyin edən tələb və təklifə necə təsir etməyini araşdırır və tərsinə qiymətlər tərəfindən təklifə və tələbə təsiri izah edir.

Bu isə "ümumi iqtisadi fəaliyyət, inkişaf, inflyasiya və işsizlik məsələləri araşdıran" makroiqtisadiyyata müqabil durur. Mikroiqtisadiyyat həm də qeyd olunmuş sahələrdə dövlət iqtisadi siyasətinin effektləri ilə işləyir (misal üçün vergi səviyyəsinin dəyişdirilməsi). Lukasın fikrinə uyğun olaraq, müasir makroiqtisadiyyat nəzəriyyəsi "mikromüəssisələrə" əsaslanır, yəni ki mikro səviyyədəki davranışları təsvir edən əsas anlayışlara.

Mikroiqtisadiyyatın məqsədlərindən biri istifadəçilər arasında məhdud vəsaitlərin bölünməsi və mallar və xidmətlər arasında müqayisəli qiymətləri təyin edən bazar mexanizmi təhlil etməkdir. Mikroiqtisadiyyat həm də bazar qüsurunu təhlil edir, yəni ki bazarlar səmərəli nəticələri əldə etmədiyi halları, və ideal rəqabət üçün lazım olan nəzəri şəraitləri təsvir edir. Mikroiqtisadiyyat əhatə etdiyi sahələrin içərisinə ümumi müvazinət, qeyrisimmetrik informasiya ilə bazarlar, naməlumluqda qərarlar və oyun nəzəriyyəsinin tədbiqi daxildir. Malların bazar sistemində elastikliyi də nəzərə alınır.

Tələb, təklif və tarazlıq

"Tələb və təklif" modeli bazarda qiymətin necə müəyyənləşdiyini göstərən iqtisadi modeldir. Bu modelin məğzi ondan ibarətdir ki, rəqabət bazarında istənilən məhsulun müəyyən qiymət səviyyələrində tələb və təklif əmələ gətirir və elə bir qiymət səviyyəsi vardır ki, burada tələb və təklifin həcmi bir-birinə bərabər olur. Tələb və təkliin həm qiymət, həm də miqdar baxımdan tarazlığı ilə xarakterizə olunan vəziyyətə İqtisadi tarazlıq deyilir.

Elastiklik

Elastiklik bir göstəricinin digər göstəricinin dəyişməsinə necə reaksiya göstəridiyinin ölçüsüdür. Bu yalnız bir-birinə təsir edə bilən göstəricilər üçün hesablanır. Elastiklik iki göstəricinin həcmindəki faiz dəyişikliklərinin nisbəti kimi hesablanır. Elastiklik dərəcəsindən asılı olaraq göstəricilər arasındakı əlaqə elastik (>1), vahid elastik (=1) və qeyri-elastik (<1) ola bilər. Ən çox istifadə olunan elastiklik göstəricilərinə tələbin qiymət elastikliyi, təklifin qiymət elastikliyi, tələbin gəlir elastikliyi, çarpaz qiymət elastikliyi, eləcə də istehsal amilləri arasındakı elastiklik aiddir

İstehlakçının davranış nəzəriyyəsi

Ümumiyyətlə, Tələb əyrisi  müəyyən məhsula olan ümumi tələbi əks etdirir. Bu əyrinin arxasında çoxlu sayda fərdin qərarları dayanır. İstehlakçılar müəyyən qiymət səviyyəsində hər hansı bir məhsulun alışını həyata keçirirlər. Qiymət qalxdıqca alınan məhsulun həcmi azalır, qiymət düşdükdə isə əksinə. Bu qərarların araşdırılması tələb əyrisinin arxasında dayanan məsələlərin öyrənilməsində vacibdir. Mikroiqtisadiyyatda fərdlərin müəyyən məhsul alan zaman verdikləri qərarları öyrənən bölməyə istehlakçı davranışnın nəzəriyyəsi və ya istehlakçı seçim nəzəriyyəsi deyilir.

İstehlakçının necə qərar verməsini və ya hansı məhsuldan və nə qədər alacağını müəyyənləşdirmək üçün ilk növbədə iki suala cavab axtarılır:
 İstehlakçı nəyi almaq imkanına malikdir?
 İstehlakçı nəyi almaq istəyir?

İlk sual istehlakçının imkanı ilə bağlıdır və  Büdcə məhdudiyyəti əyrisi  vasitəsi ilə izah edilir. Büdcə məhdudiyyətləri istehlakçıların almaq imkanı olduğu istehlak paketlərini üçün məhdudiyyətləri əks etdirən əyridir. Sadə formada izah olunarsa, bu əyri istehlakçının almaq imkanına malik olduğu iki məhsulun müxtəlif konbinasiyaları təmsil edən nöktələrin birləşməsindən əmələ gəlir.

İkinci sual isə istehlakçının hansı məhsuldan nə qədər istədiyini, onun üstün tutmaları ilə bağlıdır və Fərqsizlik əyrisi vasitəsi ilə izah edilir. Bu əyridə əks olunan istehlak paketləri tərkibinə görə fərqli olsa da, istehlakçıya eyni dərəcədə faydalılıq verir. Fərqsizlik əryiləri birdən çox ola bilər. Çünki, alıcının istəyi sonsuzdur və istehlak paketina daxil olan məhsulların həcmini eyni zamanda artırmaqla, daha çox faydalılıq əldə edər. Bu isə yeni əyridə əks olunacaqdır. Çünki, fərqsizlik əyrisi üzərində olan bütün nöktələr istehlakçı üçün faydalılıq baxımından eynidir.

Sonda istehlakçının hansı qərarı verəcəyini müəyyən etmək üçün yuxarıda göstərilən əyriləri bir yerdə nəzərə almalıyıq. Bu zaman büdcə məhdudiyyətləri və fərqsizlik əyrilərinin kəsişdiyi nöktədə istehlakçının optimal seçimi müəyyənləşir. Yəni, alıcının istəyi ilə onun imkanı üst-üstə düşür.

İstehsal nəzəriyyəsi

İstehsala daxil olanların hazır məhsula çevrilməsi prosesini öyrənən mikroiqtisadiyyat bölməsinə İstehsal nəzəriyyəsi deyilir.  İstehsal  resurslardan istifadə edərək istifadə üçün yararlı mal və xidmətlər yaradılması prosesidir. Bura manufaktura, balıqçılıq, saxlanc və qablaşdırma xidməti və s. müxtəlif fəaliyyətlər aiddir. İqtisadi rifah istehsal prosesində yaranır. Başqa sözlə, bütün iqtisadi fəaliyyətlərin birbaşa və dolayı məqsədi insanların ehtiyaclarını ödəməkdir. İstehsalda iki əsas göstərici iqtisadi rifahın artımını əks etdirir. Bu göstəricilərin birincisi istehsalın həcminin artırılması və bundan irəli gələn gəlirlərin yüksəldilməsi, digəri isə istehsalın məhsuldarlığının artırılmasıdır.
İstehsaklın 3 vacib forması var:
 Bazar istehsalı(market production);
 İctimai istehsal (public production);
 Ev təsərrüfatlarının istehsalı (household production).

İstehsal xərcləri

İstehsal xərcləri (dəyərin istehsal xərclərinin nəzəriyyəsi (eng. cost-of-production theory of value)) məhsul və xidmətlərin yaradılmasına cəlb edilən resursların cəmidir. Xərclər özündə müxtəlif istehsal amillərinə (işçi qüvvəsi, kapital, icarə haqqı (renta)) yönəldilən vəsaiti əks etdirir. Bu xərclər də öz növbəsində dəyişən və sabit xərclərə bölünür.

Bazarın strukturu və növləri

Bazar strukturu əsas iki növü fərqləndirilir: sosializm və kapitalizm. Sosialist strukturda bazarda satıcı qismində fərdlər yox, dövlət çıxış edir və iqtisadiyyat planlaşdırılır. Yəni, rəqabət yoxdur. Müasir kapitalizm dövründə isə rəqabət bazar növlərini fərqləndirən əsas amildir. Bu təsnifata əsasən bazarlar aşağıdakı növlərə bölünür:

Təkmil rəqabət bazarı
Təkmil rəqabət bazarı eyni məhsullu satan çoxlu sayda satıcı və bu məhsulları alan çoxlu sayda alıcı kütləsi ilə xarakterizə olunur. Belə ki, bu şəraitdə heç bir bazar iştirakçısı qiymətə təsir edə bilmir. Buna misal olaraq, Ebay elektron alış-veriş saytını misal göstərmək olar.

İnhisarçı bazar
İnhisarçı bazarda (eng. monopoly (yunan sözləri monos-tək və polein-satmaq sözlərindən yaranmışdır) tək satıcı və çoxlu sayda alıcı mövcuddur. Yəni, bazarda yeganə satıcı vardır və o qiymətləri təyin etməkdə hökmran mövqedədir.

Təbii inhisar
Təbii inhisarlar inhisarçı bazarın xüsusi bir növü kimi fərqləndirilir. Elə istehsal sahələri vardır ki, burada yalnız bir istehsalçı olarsa, səmərəli olur. Məsələn, elektrik enerjisi istehsalı, su təminatı, kanalizasiya və s. Sözügedən sahələrdə ikinci bir şirkət olarsa, o ayrı bir infrastruktur (ayrı elektrik xətləri, ayrı su borusu, ayrı kanalizasiya sistemi və s.) qurmalıdır ki, bu də əlavə xərclər tələb edir. Həmçinin alıcı kütləsinin iki hissəyə bölünməsi şirkətlərin gəlirlərini də aşağı salar. Bu ya qiymət artımına, ya da ümumilikdə sektorda mənfəətin azalmasına gətirib çıxarar. Bu səbəblərdən sözügedən sahələrdə təbii inhisarların yaradılır. Qiymət siyasəti isə adətən dövlət tərəfindən tənzimlənir.

Oliqopoliya
Oliqopoliya bazarda çoxlu alıcının və bir neçə satıcının olduğu bazardır. Burada şirkətlər bazar payına təsir etmək imkanına malikdirlər. Bəzən isə şirkətlər arasında rəqabəti azaltmaq və qiymətlərin qaldırmaq üçün gizli sövdələşmələr əldə olunur. Oliqopoliyanın ən sadə forması duopoliyadır ki, burada istehsalçı qismində cəmi iki bazar iştirakçısı olur.

İnhisarçı rəqabət bazarı
İnhisarçı rəqabət bazarında tam rəqabət bazarı kimi çoxlu sayda alıcı və satıcı kütləsi mövcüddur və onlar bazar qiymətinə çox cüzi təsir edə bilir. Fərqli cəhət isə burada satılan məhsulların eyni deyil, oxşar olmasıdır. Məsələn, mineral sular bazarını götürək. Burada bir-birindən adları və müəyyən miqdarda qiymət və keyfiyyətinə görə fərqlənən məhsullar satılır.

Monopsoniya
Monopsoniya yalnız bir alıcı olduğu bazar formasıdır.

Oliqopsoniya
Oliqopsoniyada alıcı qismində bir neçə iştirakçı olur.

Oyunlar nəzəriyyəsi

Oyunlar nəzəriyyəsi riyazi iqtisadiyyatda istifadə olunan əsas metodlardan biri olmaqla yanaşı, həm də rəqabət aparan şirkətlərdə rəqibin davranışının öyrənilməsində də geniş istifadə edilir. Bu nəzəriyyənin tətbiq sahəsi (duopoliya və oliqopoliyalar, auksionlar, səsvermə sistemləri, təcrübi iqtisadiyyat, davranış modelləri, informasiya iqtisadiyyatı, sənaye təşkilatları və siyasi iqtisad) çox genişdir. Oyunlar nəzəriyyəsinə ən sadə misal kimi Dustaqların Dilemması"nı göstərmək olar. Cinayət törətməkdə şübhəli bilinən iki cinayətkar arasındakı bu oyunda hər birinin aldığı cəza həm özünün, həm də digərinin cinayəti etiraf etmək və ya susmaqla bağlı qərarından asılıdır.

Əməyin iqtisadiyyatı

Əməyin iqtisadiyyatı əmək bazarının funksiyalarını və dinamikliyini öyrənir. Əmək bazarını işçilər və işəgötürənlər arasındakı funksiya kimi də göstərmək olar. Əmək bazarında işçi qüvvəsinin təklifini (işçilər) və tələbi (işəgötürənlər) əsasında müəyyənləşən əmək haqqı, məşğulluq və gəlir formalaşır. İqtisadiyyatda əmək işçilər tərəfindən görülən işlərin ölçüsüdür. Bu xüsusiyyətinə görə əmək digər istehsal amillərindən fərqlənir. Sözügedən istehsal faktorunu öyrənən nəzəriyyə isə insan kapitalıdır.

İnformasiya iqtisadiyyatı

İnformasiya iqtisadiyyatı mikroiqtisadiyyatın bir qolu olub, informasiya və informasiya sisteminin iqtisadiyyata və iqtisadi qərarlara necə təsir etdiyini öyrənir. İnformasiyanın özünə məxsus xüsusiyyətləri var. İnformasiyanı yaratmaq və yaymaq asan, inanmaq və idarə etmək isə çətindir. İnformasiya bir çox qərarlara təsir edir. Ən vacib xüsusiyyəti isə bir çox standard iqtisadi nəzəriyyələri mürəkkəbləşdirməsidir.

İstinadlar

Mikroiqtisadiyyat


An Eupronoe in uska genus han Malacostraca. An Eupronoe in nahilalakip ha familia nga Pronoidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eupronoe

Eupronoe


Sinus Schelechovii (Russice залив Шелихова, tr. zaliv Šelichova) est sinus maris Ochotensis, inter paeninsulam Camtschatcam et litus continentis Asiae situs. Longituditem 650 chm, latitudinem in introitu circa 130 chm, latitudinem maximam 300 chm, profunditatem maximam 350 m habet. Septentrionalis sinus pars a paeninsula Taigonos ('Taigae Naso') in duo sinus separatur, sinum Gizhigensem, in quem Gizhiga flumen influit, et sinum Penzhinensem, in quem Penzhina flumen aquas fert. Insulae Iamenses ad litus occidentale in meridiana sinus parte sitae sunt.

Aestus marinos usque ad 13 m altitudinis habet. Clupea pallasii, Hypomesus transpacificus, Eleginus gracilis, Pleuronectidae in sinu gignuntur.

Sinus e Gregorio Schelechov appellatur.

Notae

Nexus externus

Mare Ochotense
Oriens Extremus Russiae
Sinus Russiae

Sinus Schelechovii


An Microporella mandibulata in uska species han Bryozoa nga ginhulagway ni William Roy Branch ngan Hayward hadton 2005. An Microporella mandibulata in nahilalakip ha genus nga Microporella, ngan familia nga Microporellidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microporella

Microporella mandibulata


Philomena Franz, geborene Köhler (* 21. Juli 1922 in Biberach an der Riß; † 28. Dezember 2022 in Rösrath) war eine deutsche Sintiza, Auschwitz-Überlebende, Zeitzeugin und Autorin.

Leben
Philomena Franz wurde in eine Musikerfamilie hinein geboren, sie hatte sieben Geschwister. Ihr Vater Johann Köhler war Cellist, ihre Mutter Sängerin. Das Streichquartett, in dem ihr Großvater Johannes Haag Cello spielte, hatte 1906 als Sieger eines internationalen Wettbewerbs die "Goldene Rose" aus der Hand des württembergischen Königs Wilhelm II. erhalten.

Das Leben der Familie war eng verbunden mit der Region Hohenzollern. Die Familie lebte in Rohrdorf, einem Dorf bei Meßkirch in Oberschwaben, bis sie 1935 oder 1937 ihr Haus verkaufte, um nach Bad Cannstatt umzuziehen, wo die große Familie ein in der Größe passenderes erwarb.

Bis 1938 hatten die Musiker der Familie Auftritte u. a. in der Liederhalle Stuttgart, im Lido in Paris und im Berliner Wintergarten. 1938 musste Philomena Franz wegen ihrer "rassischen" Zugehörigkeit die Mädchenoberschule in Stuttgart verlassen.

Nachdem 1939 der "Festsetzungserlass" gegen "Zigeuner" in Kraft getreten war, wurden die Mitglieder der Familie erkennungsdienstlich erfasst und durften ihren Wohnort nicht mehr verlassen. Vorausgegangen war bereits – so die Erinnerung der Tochter Philomena –, dass der Familie bei einer Rückreise von Paris ihr Auto und alle Musikinstrumente abgenommen worden waren. Soweit arbeitsfähig hatten die Familienmitglieder im Rahmen des "Arbeitseinsatzes" tätig zu werden, es war unmöglich geworden, den bisherigen Beruf weiter auszuüben. Philomena Franz arbeitete bei der Stuttgarter Firma Haga.

Von der Arbeit in dieser Firma wurde sie deportiert. Im Zigeunerlager Auschwitz-Birkenau wurde sie am 21. April 1944 mit der Häftlingsnummer Z 10.550 unter ihrem Mädchennamen registriert, für den 25. Mai 1944 ist ihr Weitertransport dort vermerkt. Im Mai/Juni 1944 wurde Philomena Franz in das KZ Ravensbrück eingeliefert und dort unter der Nummer 40.307 registriert.

Im Porajmos wurden ihre Eltern, Onkel, Neffen, Nichten und fünf ihrer sieben Geschwister ermordet. Einer ihrer überlebenden Brüder leistete Kriegsdienst in der Wehrmacht, bevor er verhaftet wurde. Ihr anderer Bruder Fritz verbrachte neben dem Gefängnis in Bad Cannstatt den Krieg bis zum Ende in diversen Konzentrationslagern.

Nach der Befreiung trat sie mit ihrem späteren Mann und ihrem Bruder wieder auf, so auch in Offizierkasinos der US-Streitkräfte und bei Veranstaltungen in Ansbach und in Tübingen.

Philomena Franz sah sich, wie ihre Schriften gerade auch in den Neuauflagen bezeugen, als eine "Zigeunerin". In ihrer Autobiografie Zwischen Liebe und Haß ging sie davon aus, dass sie damit einer Bevölkerungsgruppe angehört, die grundlegend anders ist als die Umgebungsbevölkerung es sei ("Wir denken anders. Wir fühlen anders.") Damit vertrat sie eine traditionelle Auffassung, die sich mit überkommenen mehrheitsgesellschaftlichen Konstruktionen von einer antagonistischen Andersartigkeit des "zigeunerischen Wesens" deckt und heute von vielen Roma abgelehnt wird.

Franz lebte eine Zeit lang in Bergisch Gladbach, wo ihr 2021 die Ehrenbürgerwürde verliehen wurde. Zuletzt war sie wieder zurück in ihren langjährigen Wohnort Rösrath gezogen.

Am 28. Dezember 2022 verstarb Philomena Franz. Der Bergisch Gladbacher Bürgermeister Frank Stein würdigte sie zu diesem Anlass mit folgenden Worten: "Auch im hohen Alter kämpfte Philomena Franz noch unermüdlich für Versöhnung und interkulturelles Miteinander. Sie vermittelte in vielfältiger Weise, dass Toleranz aus dem Herzen wachsen muss. Ich bin mir sicher, dass ihr Erbe tiefe Wurzeln schlagen wird, und ich wünsche mir sehr, dass es auch in Zukunft viele Menschen von ihrem Format gibt, die die Erinnerung nicht verblassen lassen und einen Zeitgeist prägen, der alle Menschen gemeinsam in Frieden miteinander leben lässt." Franz wurde am 9. Januar 2023 auf dem Kölner Westfriedhof beigesetzt.

Zeitzeugin und Autorin
Ihr erstes Buch erschien 1982 und hatte den Titel Zigeunermärchen. Das mehrfach aufgelegte Buch ist für Kinder bestimmt, es enthält nicht nur von Philomena Franz erzählte Märchen, sondern beansprucht zugleich, in "Sitten und Gebräuche" der "Zigeuner" einzuführen. Es solle, so heißt es in der zu diesem Zeitpunkt noch wenig infrage gestellten Blickweise in einem Vorwort, "Verständnis für die fremdartigen Menschen wecken".

In ihrem zweiten Buch Zwischen Liebe und Hass, Ein Zigeunerleben (1985) schreibt Franz ihre Biographie. Der unbeschwerten Jugend folgt das NS-Regime mit Schulverbot, Zwangsarbeit und die Deportation von Familienmitgliedern. Sie schildert ihre Zeit in Auschwitz sowie das "Weiterleben nach dem Nullpunkt". Das Buch ist eins der ersten von Überlebenden des Porajmos.

Das dritte Buch, die Gedichtsammlung Tragen wir einen Blütenzweig im Herzen, wird sich immer wieder ein Singvogel darauf niederlassen, zeigt Philomena Franz als Dichterin. Ihre zweite autobiographische Schrift Stichworte schließt an die vorhergehende Prosa sowie Lyrik an. Das jüngste Buch heißt Wie die Wolken laufen.

In der Rolle der Zeitzeugin war Franz in Bildungseinrichtungen und Medien aktiv, so häufig in Schulen, Universitäten, aber auch in Talkshows und Radiosendungen. Der Anlass dafür seien für sie Diskriminierungserfahrungen ihres ältesten Sohns Anfang der 1960er Jahre in einer Kölner Schule gewesen. Ihr Sohn sei von Mitschülern als "Du dreckiger Zigeuner" bezeichnet worden, dies sei auch der Grund gewesen, sich dem Thema "Zigeunermärchen" zuzuwenden, die sie ebenfalls in Schulen vortrug. Da sie überlebt habe, habe sie die Verantwortung, ihre Erfahrungen als ein Opfer der NS-Verfolgung weiterzuvermitteln. Als gläubige Christin sei sie überzeugt gewesen, dass Gott sie habe überleben lassen, damit sie berichten könne.

Eine Rezeption als Autorin erlebte Philomena Franz mit ihrer autobiografischen Schrift Zwischen Liebe und Haß (1985) und gelegentlich mit Zigeunermärchen (1982). Der langjährig in der Bürgerbewegung für die Roma-Minderheit aktive Marburger Literaturwissenschaftler Wilhelm Solms zitiert sie als Zeitzeugin, nennt sie aber als Repräsentantin einer Roma-Literatur oder auch nur eingeschränkt auf Sinti-Literatur selbst unter der Rubrik "Zigeunermärchen" nicht.

Der Bielefelder Literaturwissenschaftler Klaus-Michael Bogdal wertet zwar "die Märchen der Romvölker" als Einstiegstexte in eine Schriftlichkeit der Minderheit und nennt dazu mehrere europäische Länder, die "Zigeunermärchen aus Ungarn", den schwedischen Rom Dimitri Taikon sowie die Sintizza Franz. Er gibt ihr eine "vergleichbare Rolle" mit Dimitri Taikon, er sieht allerdings in der Märchen-Literatur auch dieser beiden Erzähler nicht unbedingt "authentische Ausdrucksformen". Diese Einschätzung verbindet ihn mit Solms. Bogdal ordnet Franz im Übrigen mit ihren autobiografischen Schilderungen als Zeitzeugin ein. Fälschlich bezeichnet er sie als "Schaustellerin".

Die Romanistin Julia Blandfort betont die gemeinsame Zeitzeugen-Rolle von Franz, dem Sinto Otto Rosenberg und den beiden Wiener Lovara-Roma Ceija und Karl Stojka. Sie richteten mit ihren Erinnerungen einen Appell an die Mehrheitsgesellschaft, den Genozid an den europäischen Roma anzuerkennen. Auf die Märchen geht Blandfort nicht ein.

Die Germanistin Marianne C. Zwicker stellt Philomena Franz und die Lovariza Ceija Stojka nebeneinander, die sie beide mit ihren autobiografischen Texten der 1980er Jahre zum Holocaust als Pioniere der Roma-Erinnerungsliteratur sieht. Damit hätten sie große Bedeutung für die Entwicklung einer Roma-Identität ("Romani identity") gehabt. Franz' Schrift habe über die therapeutische Funktion hinaus, die das Schreiben für sie gehabt habe, von der Mehrheitsgesellschaft Raum für die Minderheit in der deutschen wie Roma-Geschichte ("space in German and Romani history") geschaffen. Als "Romani woman" habe Franz, die wie Otto Rosenberg oder Alfred Lessing stets ihre Sinti-Zugehörigkeit betont habe, mit der Vorlage ihrer Autobiografie verlangt, dass die Geschichte der ganzen verfolgten Minderheit gehört und geschrieben werde.

Im Januar 2015 war sie eine von 19 Überlebenden des KZ Auschwitz, deren Beiträge in die Titel-Reportage Die letzten Zeugen des Wochenmagazins Der Spiegel aufgenommen wurden.

Auszeichnungen
 1995: Bundesverdienstkreuz am Bande
 2001: "Frauen Europas Deutschland 2001" der Europäischen Bewegung Deutschland
 2013: Verdienstorden des Landes Nordrhein-Westfalen
 2021: Ehrenbürgerwürde der Stadt Bergisch Gladbach

Schriften
 Zigeunermärchen. Europa-Union-Verlag, Bonn 1982. (3. Auflage Taschenbuch 1989). Auszug online
 Zwischen Liebe und Hass. Ein Zigeunerleben. Herder, Freiburg im Breisgau 1985, mehrere Auflagen; Neuausgabe: Books on Demand, Norderstedt 2001, ISBN 3-8311-1619-9.
 Tragen wir einen Blütenzweig im Herzen, so wird sich immer wieder ein Singvogel darauf niederlassen. Books on Demand, Norderstedt 2012.
 Stichworte. Books on Demand, Norderstedt 2016.
 Wie die Wolken laufen. Gabriele Schäfer Verlag, Herne 2017.

Literatur
 Michael Albus: Philomena Franz. Die Liebe hat den Tod besiegt. Düsseldorf 1988, ISBN 3-491-79288-6.
 Marianne C. Zwicker: "Orte erschaffen": The Claiming of Space in Writing by Philomena Franz. In: dies: Journeys into Memory: Romani Identity and the Holocaust in Autobiographical Writing by German and Austrian Romanies. University of Edinburgh 2009, S. 28–61. (Dissertation) online
 Reiner Engelmann: Wir haben das KZ überlebt. Zeitzeugen berichten. cbt, Frankfurt am Main 2021, ISBN 978-3-570-31410-4.

Weblinks

 Martina Bick: Artikel "Philomena Franz". In: MUGI. Musikvermittlung und Genderforschung: Lexikon und multimediale Präsentationen, hg. von Beatrix Borchard und Nina Noeske, Hochschule für Musik und Theater Hamburg, 2003ff. Stand vom 11. Mai 2017.
 Die Bundesregierung Pressemitteilung vom 21. Juli 2022: Philomena Franz zum 100. Geburtstag. Roth: "Eine unermüdliche Kämpferin für das Gedenken"

Einzelnachweise

Autor
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Träger des Verdienstordens des Landes Nordrhein-Westfalen
Zeitzeuge des Holocaust
Überlebender des Porajmos
Häftling im KZ Auschwitz
Häftling im KZ Ravensbrück
Ehrenbürger von Bergisch Gladbach
Hundertjähriger
Deutscher
Sinto
Geboren 1922
Gestorben 2022
Frau

Philomena Franz


An Chydorus canadensis in uska species han Branchiopoda nga ginhulagway ni Chengalath ngan Hann hadton 1981. An Chydorus canadensis in nahilalakip ha genus nga Chydorus, ngan familia nga Chydoridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chydorus

Chydorus canadensis