The Monument to the Don Cossacks () is a monument near khutor of Kruzhilinskiy, Rostov oblast, Russia. The monument is located on the R271 highway that runs from Millerovo to Vyoshenskaya. It was designed by sculptors N. Mozhaev, E. Mozhaeva, N. Shcherbakov. The monument was opened in May 1994. It portrays a Don Cossack. The statue is 6 meters tall, not including its 8-metre barrow. In 2015, the Monument to the Don Cossacks was designated a local Heritage Site.

Description
The monument is an 8-ton bronze equestrian statue of the Don Cossack, which stands on poured barrow. The Cossack is dressed in a military great-coat  and peaked cap. The sculpture composition was adjusted on a low pedestal. The memorial stone is located at the bottom of this barrow with inscribed phrase: «To the Don Cossacks» (). Сommoners like to call the monument to Grigiry Melechov, who is main character in the epic novel And Quiet Flows the Don.

History
A project of the monument was designed in 1956 in preparation for an exhibition devoted to the 40th anniversary of the October Revolution. A miniature of the monument of 0.70 m height was named «A bugler» (), then it was renamed	«Eaglet» and «In the Don steppe». Finally name «To the Don Cossacks» was gave after the opening in 1995. It was demonstrated on exhibition in Moscow and Brussels. The sculpture was awarded the Lenin Komsomol Prize. It was bought by the Ministry of Culture of the Ukrainian Soviet Socialist Republic and was exhibited in Art museum of Kharkiv. N Mozhaev presented Mikhail Sholokhov the 	gypsum miniature in 1982.

First Secretary Rostov oblast committee of the Communist Party of the Soviet Union I. Bondarenko offered to mould the monument and to 	raise it  in the north driveway near Rostov-on-Don. The Equestrian Statue was produced at Lugansk Art Production plant. Leningrad plant of artistic casting «Monumentsculptura» made casting in bronze in 1991. The installation was completed by an art production workshop from Kyiv. The opening ceremony of the monument took place in May 1994 and was held in conjunction  by the 89th anniversary from birthday of Mikhail Sholokhov.

References

Outdoor sculptures in Russia
1994 sculptures
Bronze sculptures in Russia
Equestrian statues in Russia
Cultural heritage monuments of regional significance in Rostov Oblast

Monument to the Don Cossacks


Turris Pallavicinorum (alia nomina: Turris Pallavicina; olim: Vicus Florianus) (Italiane: Torre Pallavicina) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 150 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Incolae Turrispallavicinenses appellantur.

Insigne

Geographia
 Ager Chalcianus seu Pagus Chalcianus (Italiane: Calciana),
 Ager Bergomas Imus orientalis (terra),

Fractiones, vici et loci in municipio

Municipia finitima

 Langobardia (regio),
 Provincia Bergomas,
 Ager Chalcianus seu Pagus Chalcianus (terra),
 Ager Bergomas Imus orientalis (terra),
 Bergomum (urbs),
 Municipium Italiae.

Bibliographia
 Calcio e la signoria della Calciana, Caproni Riccardo, Pagani Roberto, Amministrazione comunale di Calcio, San Paolo d'Argon, Industrie grafiche Pezzini, 1990, pp. 25-32.
 Castra Bergomensia. Castelli e architetture fortificate di Bergamo e provincia, Monumenta Bergomensia, LXXI, Clusone, Ferrari Grafiche, 2004, pp. 430-437.

Nexus externi
 Situs publicus

Pinacotheca

Notae

Municipia in provincia Bergomi
Ager Chalcianus
Ager Bergomas Imus

Turris Pallavicinorum


Òdena (Hispanice: Ódena) est commune Hispanicum in Catalauniae  Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 3469 incolarum sunt.

Nexus externi

 Communis pagina interretialis

Catalonia
Communia Hispaniae

Òdena


Les , sont un archipel du Yémen et d'Érythrée baigné par la mer Rouge.

Géographie

L'archipel des îles Hanish est situé dans la mer Rouge, à mi-chemin entre les côtes africaines et arabiques, entre le Yémen à l'est et l'Érythrée à l'ouest auquel elles appartiennent, au nord du détroit de Bab-el-Mandeb. Bien que située à mi-distance des côtes asiatiques et africaines, ces îles sont considérées comme faisant partie de l'Asie en raison de leur position sur le talus continental bordant l'Arabie.

Environ 23 îles et îlots composent cet archipel qui s'étire du nord au sud autour de deux îles principales : l'île Grande Hanish et l'île Zuqar. Ces îles d'origine volcanique sont soumises à un climat désertique ce qui les prive de végétation dense.

Histoire
Les îles Hanish étaient réclamées par le Yémen jusqu'en 1923, date à laquelle elles furent administrées par la colonie italienne d'Érythrée. En 1941, face à la défaite des forces armées coloniales italiennes, les îles passent sous contrôle britannique qui les érigent en protectorat. À partir des années 1970, l'Éthiopie (qui a annexé l'Érythrée) et le Yémen réclament chacun la souveraineté de la totalité de l'archipel. L'Éthiopie justifie le contrôle de ces îles par le fait que l'archipel, en particulier l'île Zuqar, est utilisé comme base arrière par les rebelles érythréens qui organisent des attaques contre l'armée éthiopienne.

Au moment de l'indépendance de l'Érythrée en 1991, cette dernière reprend le relais de l'Éthiopie et tente de conquérir par la force les îles en 1995, entraînant une crise militaire du 15 au . Le cas est alors déposé devant la Cour internationale de justice (CIJ) de La Haye qui rend son verdict le  : le Yémen obtient la souveraineté sur la quasi-totalité de l'archipel à l'exception de quelques petits îlots dans le sud-ouest de l'archipel qui reviennent à l'Érythrée.

L'Érythrée ne reconnait pas le verdict de la CIJ de La Haye, et revendique toujours la souveraineté sur cet archipel.

Références

Archipel dans la mer Rouge
Archipel en Érythrée
Archipel au Yémen
Territoire contesté ou occupé en Afrique
Territoire contesté ou occupé en Asie

Îles Hanish


Elza İmaməddin qızı İbrahimova () — Azərbaycanlı bəstəkar, Azərbaycan Respublikasının (2008) və Dağıstanın xalq artisti, milliyətcə ləzgidir.

Həyatı
Elza İbrahimova 1938-ci ildə Hacıqabul (Qazıməmməd) şəhərində anadan olmuşdur. Bakıda 8 saylı musiqi məktəbini, 1957-ci ildə A. Zeynallı adına orta ixtisas musiqi məktəbinin bəstəkarlıq sinfini, 1964-cü ildə Ü. Hacıbəyov adına Azərbaycan Dövlət Konservatoriyasının (indiki Bakı Musiqi Akademiyası) bəstəkarlıq şöbəsini bitirmişdir. Hələ uşaq yaşlarından musiqiyə olan böyük məhəbbəti valideynləri tərəfindən dəyərləndirilir və o musiqi məktəbinə yazılır..

Yaradıcılığı
Elza İbrahimova 1969-cu ildə ilk mahnısını bəstələyir. Məmməd Rahimin sözlərinə bəstələnmiş "Yalan ha deyil" mahnısının ilk ifaçısı Şövkət Ələkbərova olur. Azərbaycanda tanqo ritmini estradaya gətirən ilk bəstəkarlardan biri olan Elza İbrahimovanın Rəfiq Zəkanın sözlərinə bəstələdiyi "Qurban verərdim" əsəri sovet dövründə bədii şura tərəfindən o qədər də yaxşı qarşılanmır. Çünki tanqonun burjua ahənginin sovet ruhuna uyğun gəlmədiyi bildirilir, amma sonradan "Qurban verərdim"lə bərabər "Sən mənə lazımsan" (söz. Əliağa Kürçaylı), "Bağçadan keçmisən" (söz. Ə. Əlibəyli) və sair tanqo ritmində yazılmış musiqilər bəstəkarın sevilən mahnıları siyahısına qoşulur.

Yaradıcılığı təkcə estrada janrı ilə kifayətlənməyən bəstəkar diplom işi üçün yazdığı fortepiano və orkestr üçün üçhissəli konsert, "Afət", "Şeyx Şamil" və "Yanan laylalar" operalarının, həmçinin Azərbaycanda neft sənayesinin 130 illiyi münasibətilə neftçilərə həsr olunmuş himnin də müəllifidir.

Yaradıcılığında bir-birindən maraqlı, orijinal mahnılarla bərabər romanslar, sonatalar, kvartetlər də bəstələyib. Bəstəkarın Rəşid Behbudovun ifasında səslənən "Ey vətən" əsəri bütün dünyada Azərbaycanı tərənnüm edən mahnılardan biri olmuşdur. Azərbaycan şairlərinin yüzlərlə şeirlərinə və rus dillərində onlarla poetik nümunəyə musiqi yazmışdır.

1992-ci ildə Azərbaycan Respublikasının əməkdar incəsənət xadimi adına layiq görülmüşdür.

2008-ci ildə Azərbaycan Respublikasının xalq artisti adına layiq görülmüşdür.

Uzun sürən xəstəlikdən sonra 11 fevral 2012-ci ildə 74 yaşında vəfat etmişdir. Bəstəkar İkinci Fəxri Xiyabanda dəfn olunmuşdur.

Əsərləri
 "Afət" operası (əsərin müəllifi: Hüseyn Cavid)
 "Yanan laylalar" operası (libretto – Ramiz Heydər, 1992);
 Z. Ziyadoğlunun söz. solist və simfonik orkestr üçün "Neftçilər himni" (2001).
 "Dünya sevənlərindi" kinofilminə musiqi (1998).
 R. Heydər, B. Vahabzadə, O. Qoçulu, V. Əziz, V. Səmədoğlu, R. Əfəndiyeva və b. şairlərin söz. mahnı və romanslar (1990 – 2001).
 Maykl Ceksonun xatirəsinə "Rekviyem", 2009
 B. Vahabzadə söz. "Gecələr bulaq başı"
 Z. Ağayeva söz. "Yoxluğunu bilə-bilə"
 Y. Həsənbəyov söz. "Sən bir nəğmə mən bir nəğmə"

Filmoqrafiya
 Nəğməkar torpaq (film, 1981)
 Bağışla (film, 1983)
 Qayıdış (film, 1992)
 Yalçın (film, 2004)
 Sən yadıma düşəndə... (film, 2013)

Xatirəsi
22 dekabr 2017-ci ildə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyev Elza İbrahimovanın 80 illik yubileyinin keçirilməsi haqqında sərəncam imzalamışdır.

İstinadlar

Xarici keçidlər
 Elza İbrahimova — iç dünyamızın rəssamı…
 Elza İbrahimova-Musiqiyə köklənən ömür

Azərbaycan bəstəkarları
Azərbaycanlı bəstəkarlar
Qadın bəstəkarlar
Hacıqabulda doğulanlar
Bakıda vəfat edənlər
II Fəxri Xiyabanda dəfn olunanlar

Elza İbrahimova


Der Aramaco (Ribeira Aramaco, Arapvaco, ) ist ein Fluss in der osttimoresischen Gemeinde Lautém.

Verlauf
Der Aramaco entspringt nah der Küste im Suco Muapitine (Verwaltungsamt Lospalos) und mündet an der Grenze zum Nachbarsuco Mehara (Verwaltungsamt Tutuala) in die Timorsee. 200 Hektar Feuchtgebiete an der Mündung bilden ein ökologisch wertvolles Gebiet, das Teil des Nationalparks Nino Konis Santana ist.

Fauna
2006 wurde die Fischfauna des Flusses untersucht. Der Fluss weist Rundsteine und schlammiges Sediment auf. Über das Wasser hängende Vegetation fehlt. Folgende Fischarten wurden nachgewiesen:

 Anguilla marmorata
 Anguilla reinhardtii
 Awaous melanocephalus
 Bunaka gyrinoides
 Eleotris fusca
 Kuhlia marginata
 Liza melinoptera: Diese zu den Meeräschen gehörende Art wurde 2006 erstmals in Osttimor im Aramaco nachgewiesen. Die Fische wandern in Flüsse vom Meer aus ein. Im Aramaco fand man sie in isolierten Becken, an der Tidengrenze, zwei Kilometer von der Küste flussaufwärts.
 Lutjanus argentimaculatus
 Sicyopterus caeruleus
 Sicyopterus hageni

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss in Lautém (Gemeinde)
0Aramaco
Lospalos (Verwaltungsamt)

Aramaco


«Սպիտակ ափեր» («Ջուրը մեր հանապազօրյա»), 1975 թվականին «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում նկարահանված հայկական ֆիլմ։

Սյուժե
Լեռնային Սևանա լճի էկոլոգիական խնդիրներին նվիրված հրապարակախոսական ֆիլմ։ Ժամանակին ինդուստրացման պլանն իրագործող ֆիլմի հերոսը մեղքի զգացողությունից ազատվելու փորձ է անում՝ մասնակցելով լճի փրկության համար տարվող աշխատանքներին։

Դերերում
 Տարոնյան – Շահում Ղազարյան
 Սահակյան – Յու. Բոգինյան
 Մարգար – Միհրան Քեչօղլյան
 Անդրանիկ – Երվանդ Արզումանյան
 Միհրան – Տավրոս Դաշտենց
 Զավեն – Արմեն Պետրոսյան
 Աննա – Էլվիրա Ուզունյան
 Գոհար – Ալլա Թումանյան
 Արուս – Մարգո Մուրադյան
 Տիրոսիչ – Բ. Չախալյան
 Գալստյան – Վահան Արծրունյան
 Ակոպով – Կարպ Խաժակյան
 Լիլիթ – Անետա Հարությունյան
 Լենդրոշ – Ռուբեն Կարապետյան
 Մորոզով – Վալենտին Ռուդովիչ

Նկարահանող խումբ
 Սցենարի հեղինակ - Երվանդ Մանարյան
 Բեմադրող ռեժիսոր - Արման Մանարյան
 Բեմադրող օպերատոր - Լևոն Աթոյանց
 Բեմադրող նկարիչ Մ. Առաքելյան
 Կոմպոզիտոր - Ստեփան Շաքարյան
 Հնչյունային օպերատոր - Վ. Չափարյան
 Ռեժիսոր - Ռ. Մարտիրոսյան
 Օպերատոր - Ռ. Բալասանյան
 Նկարիչ - դեկ. Մ. Անտոնյան
 Զգեստների նկարիչ - Գ. Մանուկյան
 Նկարիչ-դիմահարդար - Մ. Ռոժկով
 Համակց. նկարահանումներ՝ օպերատոր - Ռ. Բալասանյան
 Նկարիչ - Հ. Հովհաննիսյան
 Մոնտաժը - Ս. Ջոնյան
 Խմբագիր - Տ. Դաշտենց
 Տնօրեն - Լ. Մուրադյան

Ծանոթագրություններ

1975 ֆիլմեր
Հայկական ֆիլմեր
Խորհրդային ֆիլմեր
Սև-սպիտակ ֆիլմեր
Արման Մանարյանի ֆիլմեր
«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր

Սպիտակ ափեր (Ջուրը մեր հանապազօրյա)


Max Theodor Trautz (* 19. März  1880 in Karlsruhe; † 19. August 1960 ebenda) war ein deutscher Chemiker (Physikalische Chemie).

Leben
Trautz, der Sohn des Oberkirchenrats Theodor Trautz, besuchte das Gymnasium in Karlsruhe und begann dort 1898 sein Chemiestudium. Am 18. Juli 1900 legte er in Karlsruhe bei Carl Engler das Verbandsexamen als erste akademische Prüfung im Fach Chemie ab. Nach Fortsetzung seines Studiums an der Universität Leipzig und einer Ergänzungsprüfung zum Verbandsexamen bei Wilhelm Ostwald am 17. Dezember 1901, wurde Trautz in Leipzig 1903 mit summa cum laude zum Dr. phil. promoviert (Titel der Dissertation: Zur physikalischen Chemie des Bleikammerprozesses). Ab 1903 war er Assistent in Freiburg und habilitierte sich 1905 (Studien über Chemilumineszenz). Ab 1910 war er außerordentlicher Professor für Physikalische Chemie an der Universität Heidelberg, an der er 1927 ordentlicher Professor wurde und Direktor des Instituts für Physikalische Chemie und Elektrochemie. 1929/30 und 1933 war er Dekan in Heidelberg. 1934 wurde er Professor an der Universität Rostock und 1936 bis 1945 ordentlicher Professor für Anorganische Chemie an der Universität Münster und Direktor des Chemischen Instituts.

Er ist bekannt für Arbeiten zur chemischen Kinetik und begründete mit William Lewis (1885–1956) die Stoßtheorie chemischer Reaktionen, wobei Trautz diese 1916 veröffentlichte, Lewis 1918. Weiter befasste er sich mit Tribolumineszenz und Chemolumineszenz. Er war einer der Ersten, der die chemische Aktivierung durch Licht erforschte.

Er war ab 1928 Mitglied der Heidelberger Akademie der Wissenschaften. Ab 1949 war er Mitherausgeber der Zeitschrift für anorganische Chemie. 1952 wurde er Ehrendoktor in Karlsruhe.

Er ist der Vater von Fritz Trautz.

Schriften
Praktische Einführung in die allgemeine Chemie. Anleitung zu physikalisch-chemischem Praktikum und selbständiger Arbeit. Leipzig 1917
Lehrbuch der Chemie, 3 Bände, Berlin 1922–1924.
zusammen mit Anton Zürn: Messungen zur Kritik der elektrischen Differentialmethode zur Bestimmung von Cv an Gasen. In: Wilhelm Geibel (Hg.): Festschrift zum 70. Geburtstage von Dr. phil. Dr. ing. e. h. Wilhelm Heraeus, Hanau: G. M. Albertis Hofbuchhandlung Bruno Clauss 1930, S. 115–158.

Literatur

 Alexander Kipnis: Trautz, Max Theodor. In: Baden-Württembergische Biographien. Band 3. Kohlhammer, Stuttgart 2002, S. 421–423 (online)

Weblinks
Biographie an der Universität Rostock
Biographie

Einzelnachweise

Deutscher
Chemiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg)
Person (Karlsruhe)
Ehrendoktor des Karlsruher Instituts für Technologie
Ehrenmitglied des Physikalischen Vereins
Mitglied der Heidelberger Akademie der Wissenschaften
Geboren 1880
Gestorben 1960
Mann

Max Trautz


Fanum Sancti Theodori (alia nomina: Offolle, -is) (Italiane: San Teodoro; Sardice: Santu Tiadoru / Santu Diadòru) est oppidum Italiae et municipium, in Regione ac insula Sardinia, in Provincia Sacerensi ac in Gallura historica ac geographica terra, situm. Incolae Theodorini appellantur.

Geographia
 Gallura (terra),

 Sardinia (regio),
 Provincia Sacerensis,
 Gallura (terra),
 Olbia ac Templum (urbes),
 Municipium Italiae.

Notae

Nexus externi
 Situs publicus

Municipia in provincia Sassaris
Gallura

Fanum Sancti Theodori (Sardinia)


モナコ公国(モナコこうこく、プランシポテ・ドゥ・モナコ、)、モナコ()は、イタリアのリグーリア州に隣接するコート・ダジュールに位置する西ヨーロッパの主権都市国家、ミニ国家である。北、東、西はフランスと国境を接し、南は地中海に面している。

概要
世界で最も物価が高く、裕福な場所のひとつとして広く知られている。公用語はフランス語であるが、モナコ語(リグリア語の方言)、イタリア語、英語も話されており、多くの人が理解している。

面積はで、バチカン市国に次いで世界で2番目に小さい主権国家であるが、1平方キロメートルあたりの人口が19,009人であることから、世界で最も人口密度の高い主権国家となっている。モナコの陸地の境界線は5.47km、海岸線は約3.83kmで、その幅は1,700〜349mの間である。国内で最も高い場所は、レ・レヴォワール区のモント・アゲルの斜面にあるシュマン・デ・レヴォワールと名付けられた細い小道で、海抜は161mである。

公国はイタリアとの国境から約15kmに位置している。最も人口の多い区はラルボット/バス・ムーラン区で、2008年時の人口は5,443人である。埋め立てにより、モナコの国土は20%拡大した。2005年の面積はわずか1.974平方キロメートルであった。

モナコ公国はアルベール2世を国家元首とする立憲君主制を採用している。アルベール2世は立憲君主であるが、絶大な政治力を持っており、国務大臣が政府の長になる。国務大臣にはモナコ人とフランス人が就くことができ、君主は任命の前にフランス政府に相談する。1297年以来、グリマルディ家が一時的に中断しながらモナコを統治してきた。モナコの主権は、1861年の仏・モネガスク条約によって正式に認められ、1993年には国連の正式な投票権を持つ国となった。モナコの独立性と独立した外交政策にもかかわらず、その防衛はフランスの責任である。しかし、モナコは2つの小さな軍隊を保持している。

19世紀後半、モナコ初のカジノであるモンテカルロ・カジノがオープンし、パリとの鉄道も開通したことで、経済発展が加速した。その後も、温暖な気候や景観、ギャンブル施設の充実などから、観光地や富裕層の保養地としての地位を確立してきた。

近年では主要な銀行の中心地となり、サービス業や小規模で高付加価値の無公害産業に経済の多様化を図っている。モナコは所得税がなく、事業税も低く、タックス・ヘイヴンとして有名である。居住者の30%以上がミリオネアで、2018年には不動産価格が1平方メートルあたり10万ユーロ(14万2,000ドル)に達している。モナコは正式には欧州連合(EU)の一員ではないが、税関や国境管理など、EUの一部の政策に参加している。フランスとの関係から、モナコは唯一の通貨としてユーロを使用しているが、それ以前はモネガスク・フランを使用していた。モナコは2004年に欧州評議会に加盟し、フランコフォニー国際機関(OIF)にも加盟している。

F1グランプリの原型の一つであるストリートサーキットのモーターレース、モナコグランプリが毎年開催されている。フランス・リーグ・アンに所属するサッカーのクラブチームASモナコがあり、これまでに通算8度のリーグ優勝に輝いている。海洋保護の研究の中心地であるモナコには、世界で初めて保護された海洋生息地のひとつ、海洋博物館、国連組織の中で唯一の海洋研究所である国際原子力機関環境研究所がある。

国名の由来
モナコという地名は、現在のモナコの近隣に6世紀にあったポカイア人の入植地の名に由来する。その地はギリシャ語で「一軒家」を意味する   の名で呼ばれていた。ギリシア神話では、ヘラクレスが現在のモナコの地を通りかかり土地の神々を退散させたとあり、それにちなんで1つの神殿が作られた。その1つの神殿が「一軒家」に転じ、地名が生じた。

歴史

17世紀まで

神聖ローマ皇帝ハインリヒ6世から1191年にこの土地を与えられたジェノヴァ共和国は、1228年に現在のモナコを建設した。1297年、ギベリン(皇帝派)に占領されていたモナコの要塞に、フランシスコ会の修道士姿に変装し法衣の下に武装して侵入したフランソワ・グリマルディらは、要塞の占拠に成功した。グリマルディは、現在のモナコ公家であるグリマルディ家の始祖である。そのため、グリマルディは、「狡猾な男」とあだ名される。1419年、グリマルディ家はアラゴン王国からモナコを購入し、正式な支配者となる。1528年、アンドレア・ドーリアがジェノヴァの貴族層と庶民層の合体を企て、そのために政権を特定の28氏族へ集中させた。グリマルディ家はその一つに数えられた。また、1612年から  の称号を自称し始めた。オノレ2世の時代にはフランス王ルイ13世の保護下に入ることでスペイン(アラゴン王国の後身)の支配を抜け出し、歴代のモナコ公は独立君主であると同時にフランス王の臣下(ヴァランティノワ公爵)として宮廷で高い地位を占めた。

18 - 19世紀
1793年、フランス革命軍がモナコを占領・併合した。1814年までモナコはフランス第一帝政の直接支配下におかれた。1815年に催されたウィーン会議の結果、モナコはサルデーニャ王国の保護下に入った。サルデーニャはジェノヴァの後継である。

1858年のプロンビエールの密約で、サルデーニャは、イタリア統一運動をフランスに支援してもらう代償として、1860年にはサヴォワ(サヴォワ県とオート=サヴォワ県)とニース伯領(アルプ=マリティーム県)をフランスに割譲する。モナコ公の課す重税に倦み、サルデーニャへの併合を希望するマントンとロクブリュヌは、モナコからの独立を宣言する。

シャルル3世は1861年、を締結、領土の95%にあたるマントンとロクブリュヌをフランスに売却し、見返りにモナコ公国の主権を回復した。

20世紀
1911年、憲法を制定したことで立憲君主制となるも、モナコ大公は依然として絶対君主として振る舞い、アルベール1世はすぐに憲法を停止した。第一次世界大戦が勃発すると大公子ルイ(後のルイ2世)はフランス陸軍に志願、軍功をあげ将軍に上り詰めた。1918年、保護友好条約を再締結、フランスの保護国となった。ヴェルサイユ条約などの第一次世界大戦の講和条約においては、この条約を各国が承認する規定が設けられている。1922年、ルイ2世が即位する。モナコを文化・観光都市にする試みを続け、モナコ・グランプリの開催、ASモナコの創設などを行った。

第二次世界大戦中の1943年にイタリア軍がモナコを占領し、ファシスト政権を樹立した。ベニート・ムッソリーニの政権が崩壊すると、今度はナチス・ドイツのドイツ国防軍が占領した。ドイツは同地でもユダヤ人の迫害を行った。

ルイが1949年に死去すると、孫のレーニエ3世が即位した。1956年にはハリウッド女優のグレース・ケリーと結婚した。1962年、新憲法を制定した。この憲法で死刑が廃止され、女性参政権が実現し、また最高裁判所が設置された。1993年にモナコは国際連合に加盟した。

21世紀
2005年、レーニエ3世が死去し、息子のアルベール2世が即位した。同年12月、フランス・モナコ友好協力条約を締結した。この条約は、グリマルディ家に跡継ぎがなくなっても公国は将来も存続することをフランスが保証する代わりに、モナコの防衛は今後もフランス軍が行うことを骨子としている。また、モナコの自主的外交における制限が緩和され、外国と国交を結ぶ際のフランスによる事前同意が不要になった。

政治

政体はグリマルディ家が世襲する大公(公、プランス)を元首とする立憲君主制である。「公国」ながら日本ではしばしば元首を「大公」と呼ぶ背景は「公国」の概要の項目を参照。なお、1918年にフランスと結ばれた条約からモナコはフランスにより保護的な一定の主権の制限を受け、外交・軍事はフランスが責任を持っていた。この条約により、モナコ大公の即位継承にはフランスの同意が必要となり、また大公家が断絶した場合はフランスに編入されることになっていた。

その後、2005年の新条約ではフランスとの特別な協調関係は維持するが、外交面での制限が緩和され、大公家が断絶してもモナコ公国の存続を保証した。

行政
元首である大公のもとに、首相に相当する「国務大臣」が任命されて政府を組織する。「国務大臣」の下に、対外関係省、財務経済省、内務省、社会厚生省、設備・環境・都市開発省をそれぞれ所掌する5名の「政府顧問」が置かれており、これが他国での大臣に相当する。

立法

司法

国際・外交関係

外交面では従来、モナコが他国と外交関係を結ぶ際にはフランスの事前同意が必要と定められていた。日本政府はこれをフランスとの条約とも併せて「国家主権の制限」と看做し、長らく正式な国交は樹立されなかったが、代わりにモナコ「名誉総領事館」(総領事館ではない)が、1973年に東京(東京都千代田区)に設置された。

外交に関するフランスとの規定は2005年の条約で改められ、フランスの事前同意が無くても国交を結べるようになり、日本とモナコの間でも2006年12月14日に外交関係が樹立され、2007年に駐フランス日本大使がモナコを兼轄することとなった。なお、モナコ国内に大使館はない。それまではモナコは、日本政府が承認している国の中で唯一、外交関係を有していない国だった。一方、モナコも日本を担当する大使を任命しているが、本国駐在であり、日本国内に大使館は置かれていない。

モナコは1993年に国連へ加盟しており、現在も国連と積極的に関わっている国の代表として認知されている。また2004年10月4日付で欧州評議会へ加盟している。欧州連合(EU)の加盟国ではないものの、フランスとの関税同盟および公式の通貨としてのユーロを通じて、EUの経済機構と密接な関連性を持ち合わせている。

国際水路機関(IHO)がモナコに本部を設置している。

・在留日本人数111人(2021年10月時点)

通商関係
モナコは、1963年5月13日の関税条約によりフランスと関税同盟の関係にあり、EU関税法第3条第2項(a)の規定によりEUの加盟国ではないがEUの関税領域となっており、フランスとの境界に税関は存在しない。日本・EU経済連携協定第1・3条3の「欧州連合の関税領域の区域であって1の規定の対象でないもの並びに附属書3-E及び附属書3-Fに規定する区域についても適用する」に基づき、モナコ産品について、日本は日本・EU経済連携協定に基づくEPA税率を適用する。

軍事

軍事面では、フランスが領土防衛の責任を持つ。モナコは大公銃騎兵中隊を有しているが、事実上警備・儀仗部隊であり、他に消防隊も市民防衛の一環として銃の訓練は受ける。2005年締結の条約により、「緊急事態」を除きフランス軍の派兵にはモナコの同意ないし要請が必要となった。

地理

気候
ケッペンの気候区分では地中海性気候(Csa)に属する。夏は極端に暑くならず、冬は極端に寒くならない穏やかな気候で、降雪は10年に1度か2度しかなく非常に珍しい。

地方行政区分

旧市街地と新市街地があり、世界的に見ても人口密度が高い。この点から都市計画が提案されており、計画は今も進められている。

市町村のような地方公共団体は存在しないが、4つの地区(カルティエ)に分けられている。このため、首都も厳密には存在しないが、モナコ市街区が事実上の首都に該当する。
 モナコ市街地区(宮殿・政府のある中心地区で、事実上の首都)
 モンテカルロ地区(カジノ・リゾート地区)
 ラ・コンダミーヌ地区(港湾地区)
 フォンヴェイユ地区(新興地区)

経済

モナコの人口は3万人余りであるが、2009年のGDPは69億1900万ドルで、チャドやベナンなどアフリカの人口1000万人程度の中規模国に匹敵する。また人口56万人を擁する鳥取県の県内総生産の30%程の経済規模である。2008年または2009年の1人当たり国民総所得は18万3150ドルで、世界銀行によれば、統計のある国連加盟国・非自治地域中トップであり、世界で最も裕福な地域の1つとされる。

主要な産業は観光で、特にカジノは、19世紀の一時期は国家収入の9割を占めていたこともある。なお、現在では5%以下であり、経営も半官半民のソシエテ・デ・バン・ド・メールへ移管されている。郵便切手の発行が重要な収入源となっていたこともある。

モナコはタックス・ヘイヴンのひとつとして知られており、(租税条約が結ばれている)他国からの移住者の多くは億万長者である。 2011年3月には、イギリスのシンクタンクにより世界第51位の金融センターと評価されている。

モナコは欧州連合の加盟国ではないが、フランスとの通商関係が緊密で、通貨もフランスと同じユーロを使用している。2002年以前はモナコも独自のフラン硬貨「モネガスク・フラン」を鋳造していた。現在も、各国が自由にデザインできる硬貨の裏面をモナコ独自のデザインにした独自のユーロ硬貨を製造する権利を有している。

化粧品製造が産業として確立しているため、周辺産業としてガラス加工、香水、化学薬品の製造が行われている。

同国にはという組織が存在する。この組織は1944年に設立されたモナコ最大の労働組合であり、欧州労働組合連合へ加盟している。

タックス・ヘイヴン
モナコは個人居住者に対して所得税を課していない(1957年以降に移住したフランス国籍者は例外として税金をフランス政府に納める。これがフランスが併合を強要しない主な理由である)。所得税がないため、モナコ国外からほとんどの収入を得ている富裕者の多くがこの国にやってくる。F1ドライバーなどの有名人も多いが、その多くは実業家である。2000年のフランス国会議員は、モナコはカジノを含め、資金洗浄に対し監視が甘い政策で、モナコ政府による圧力があり司法当局が疑惑に対して適切に調査していないという疑いを報告した。

経済協力開発機構(OECD)のタックス・ヘイヴン報告では、モナコは2004年までリストアップされていなかったが、その後アンドラ、リヒテンシュタイン、リベリア、マーシャル諸島などと共に、財政情報の公開や提供に協力的でないとして、タックスヘイヴンとしてリストアップされた。国際通貨基金(IMF)も2003年までに他の36地域と共にタックスヘイヴンと認定した。

交通

モナコ国内の鉄道は、モナコ政府ではなく、フランス国鉄(SNCF)が運営する。マルセイユ~ニース~モンテカルロ~マントン~ヴェンティミーリア(イタリア)間の路線の一部を成している。モナコ国内の鉄道路線は約1.7kmである。1867年にが開業した。当初は地上に鉄道の線路が敷かれていたが、狭隘な土地の有効活用の目的もあり、1958年~1964年にかけて、モンテカルロ駅から東の区間を地下化した。その後1993年~1999年にかけて、モンテカルロ駅の移転・地下化と、モンテカルロ駅から西の区間を地下化した。これにより、モナコ国内の鉄道は、ほぼ全区間が地下線となっている。

パリから直通するTGVが1日1往復存在する。所要時間は約6時間。

モナコの海港は2ヶ所のみとなっている。

モナコには空港が存在しない。ヘリ・エア・モナコが同国で唯一の航空機関となっている。

科学技術
1960年にレーニエ3世の主導で、同国唯一の科学研究所である「」が開設されている。

国民

モナコには38,682人の住民が住んでいる。

民族
住民の内の9,486人がモナコ人である。

言語

言語は公用語に規定されているのはフランス語のみだが、その他リグリア語の一方言であるモナコ語、イタリア語、オック語の一つであるプロヴァンス語などが少数話される。また、外国籍者が多いことから英語も通じる。

宗教

宗教はローマ・カトリックが90%である。また、信教の自由は憲法によって保証されている。

教育

保健

治安
モナコの治安は比較的良好とされているが、盗難などの犯罪被害に遭う可能性があるとの報告が挙げられている。

警察

モナコは世界で一人当たりの警察官の数が最も多い国の1つであり、38,000人の住民に対して517人の警官が存在している。

人権

モナコでは中絶が2009年から合法化されている。現在、この合法化を巡る問題が続いており現在も解決はしていない。

マスコミ

テレビ局
Monaco Info (Monaco Channel / MC Channel)と言う名の政府が出資する国際チャンネルと、Radio Monte Carlo TV (RMC TV)というRadio Monte Carlo Network が運営する音楽チャンネルでイタリアとモナコで放送されているもので二つのチャンネルがある。

文化

食文化

モナコの料理はイタリアとフランスの食文化の影響を強く受けている面を持つ。

文学

はモナコにおける「文学の父」として広く知られている。またノタリは、同国の国歌の歌詞を手掛けた人物でもある。

音楽

映画
モナコ国際映画祭が世界的に広く知られている。

建築

世界遺産
モナコは現在、ヨーロッパにおける唯一の世界遺産未登録国である。

祝祭日

スポーツ

 ASモナコ
フランス・リーグ・アンで通算8度の優勝を誇っており、同リーグにおける強豪クラブの一つとなっている。ホームスタジアムは、フォン・ヴュエイユ地区にあるスタッド・ルイ・ドゥである。

UEFAチャンピオンズリーグでは2003-04シーズンに準優勝に輝いている。2016-17シーズンではキリアン・エムバペ、ベルナルド・シウバ、ラダメル・ファルカオ、ファビーニョなど数々のスター選手を擁し欧州ベスト4の成績を収めた。

 モータースポーツ
モナコ国内ではフォーミュラ1のモナコグランプリや、WRCのラリー・モンテカルロなどの世界選手権大会が開催されている。

 ヘラクレス
1987年に設立された陸上競技大会であり、会場はASモナコの本拠地でもあるスタッド・ルイ・ドゥで行われている。2010年以降はダイヤモンドリーグの1大会として開催されている。

 モンテカルロ・マスターズ
男子プロテニス協会が主催し毎年4月末に行われている、国際テニス競技大会である。

 欧州小国競技大会
モナコは第1回大会から参加しており、第2回大会と第12回大会がモナコで開催された。また、2025年にも3度目の開催が予定されている。

著名な関係者

主な出身者
 ドミニク・ストロス=カーン - 経済学者、法律家、フランス社会党の政治家
 エルベ・ファルチアニ - 元銀行員IT担当
 ルイ・シロン - レーシングドライバー、元F1ドライバー
 オリビエ・ベレッタ - レーシングドライバー、元F1ドライバー
 シャルル・ルクレール - レーシングドライバー、F1ドライバー
 ポリーヌ・デュクリュエ - 飛込競技選手、モナコ公族
 オリヴィエ・ボスカリ - サッカー選手、ニースやPSVで活躍

主な居住者
 オーギュスト・エスコフィエ - モンテカルロで死去。フランス料理人
 リッツ・ロンドンなどのシェフであり、"近代フランス料理の父"とも呼ばれる。
 マルティーヌ・キャロル - モンテカルロのホテルで死去。女優
 セシル・シャミナード - 晩年モナコ居住。ピアニスト、作曲家
 ジョセフィン・ベーカー - 埋葬地が。ジャズ歌手、女優
 ロジャー・ムーア - 埋葬地がモナコ墓地。俳優
 ジョシュア・チェプテゲイ - 陸上競技選手。10000mの世界記録保持者
 ランド・ノリス - レーシングドライバー、F1ドライバー
  - ASモナコの筆頭株主

日本人関係者
 中田英寿 - 元サッカー選手、実業家。モナコ市民権取得
 南野拓実 - サッカー選手。2022年6月28日にASモナコへ移籍
 伊達公子 - 元テニス選手。モナコ市民権取得
 デューク更家 - ウォーキングトレーナー
 原田哲也 - 元オートバイ・ロードレースライダー
 井上隆智穂 - レーシングドライバー、元F1ドライバー、実業家

脚注

注釈

出典

参考文献

関連項目
 ミュンヘン - ドイツ・バイエルン自由州の都市
 イタリア語で「モナコ・ディ・バヴィエラ(, バイエルン地方のモナコ)」と言い、イタリアで「モナコ」と言えばこちらを指す。一方、モナコ公国は「モンテカルロ」と呼ぶのが一般的。「モナコ」も「ミュンヘン」も「修道士」を意味する両語に由来する。
 日本とモナコの関係
 モンテカルロ歌劇場
 モンテカルロ・フィルハーモニー管弦楽団

外部リンク

 政府
 モナコ公国政府
 日本政府
 日本外務省 - モナコ
 在フランス日本国大使館 - 在モナコ大使館を兼轄
 観光
 モナコ政府観光会議局
 モナコ政府観光会議局 日本事務所、モナコMICEガイド

ヨーロッパの国
現存する君主国
公国
保護国
先進国
都市国家
フランコフォニー加盟国
国際連合加盟国
ヨーロッパの都市
ヨーロッパの首都
コート・ダジュール
フランス語圏
イタリア語圏

モナコ


An Ophiothela mirabilis in uska species han Ophiuroidea nga ginhulagway ni Addison Emery Verrill hadton 1867. An Ophiothela mirabilis in nahilalakip ha genus nga Ophiothela, ngan familia nga Ophiothrichidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophiothela

Ophiothela mirabilis


Sarir steht für:
 Sarir (Drohne), unbemanntes iranisches Fluggerät
 Sarir (Rakete), iranische Trägerrakete
 Theta Ursae Majoris, Stern im Sternbild "Großer Bär"

Sarir


Բանկային գաղտնիք, մի շարք երկրներում առկա իրավական սկզբունք, համաձայն որի բանկերը և այլ վարկային կազմակերպությունները պարտավոր են գաղտնի պահել իրենց հաճախորդների հաշիվների և դրանցով իրականացվող գործառնությունների վերաբերյալ տեղեկությունները, որոնց հրապարակումը կարող է խախտել հաճախորդների անձնական կյանքի անձեռնմխելիության իրավունքը։

Հաճախորդների սպասարկման ընթացքում բանկերը ստանում են տեղեկություններ իրենց հաճախորդների, նրանց ֆինանսական վիճակի և ֆինանսական վիճակի փոփոխության վերաբերյալ, ինչի հրապարակումը կարող է վնաս պատճառել հաճախորդներին։ Դա է պատճատը, որ տարբեր երկրների բանկային օրենսդրություններ ներառում են բանկային գաղտնիքի կարգավորման հստակ օրենսդրական մեխանիզմներ (բանկային գաղտնիքի մասին օրենքներ, իրավական ակտեր, քաղաքացիական օրենսգրքի առանձին հոդվածներ և այլն)։

Տարբեր երկրներում բանկային գաղտնիքի օրենսդրական կարգավորումը ապահովող դրույթները ընդհանուր առմամբ նույնն են. պաշտպանում են հաճախորդի շահերը և սահմանափակում նրանց մասին գաղտնի տեղեկատվության հասանելիությունը երրորդ անձանց համար, միևնույն ժամանակ սահմանում են այն բացառիկ դեպքերը, որոնց ժամանակ, պետական շահերից ելնելով, այդ սահմանափակումը հանվում է և տեղեկությունները դառնում են հասանելի։ Ինչքան բարձր է տեղեկատվության պահպանության մակարդակը, այնքան բարձր է բանկի վարկանիշը և պոտենցիալ հաճախորդների շրջանակը։

Բանկային և առևտրային գաղտնիք

Բանկային և առևտրային գաղտնիքի փոխկապակցվածության շուրջ չկա միասնական մոտեցում։ Որոշ մասնագետներ բանկային գաղտնիքը համարում են առևտրային գաղտնիքի մասնավոր դեպք, իսկ որոշ մասնագետներ երկուսն էլ համարում են ինքնուրույն իրավական ինստիտուտներ։ Գերակշռում է այն մոտեցումը, որով բանկային գաղտնիքը սահմանում են որպես առևտրային գաղտնիքի մասնավոր տարատեսակ։ Միևնույն ժամանակ մի շարք հեղինակներ, դիտարկելով բանկային և առևտրային գաղտնիքների փոխկապակցվածության հարցը, եկել են այն եզրակացության, որ բանկային գաղտնիքի նորմերը ավելի շուտ լրացնում են առևտրային գաղտնիքի իրավական ռեժիմը, այլ ոչ թե ներառվում նրանում։

Տեղեկատվությունը իրենից ներկայացնում է առևտրային գաղտնիք այն դեպքում, երբ ունի իրական կամ պոտենցիալ առևտրային արժեք 3-րդ անձանց անհայտ մնալու պայմանով, ինչպես նաև օրենքով չունի ազատ հասանելիություն և այդ տեղեկատվությունը կրողը գործողություններ է իրականացնում դրա գաղտնիության պահպանման համար։

Բանկային և առևտրային գաղտնիքների ռեժիմների տարանջատումը օրենսդրական մակարդակով լիովին տրամաբանական է, քանի որ նրանցից յուրաքանչյուրը պաշտպանում է տեղեկատվության տարբեր օբյեկտներ (բանկային գաղտնիքի ռեժիմով պահպանվում է բանկի հաճախորդների շահերին վերաբերող տեղեկատվություն, այն դեպքում երբ առևտրային գաղտնիքը կոչված է առաջին հերթին պաշտպանելու հենց բանկի շահերը)։ Պարզ է դառնում, որ առավել նպատակահարմար է առևտրային և բանկային գաղտնիքները դիտարկել որպես գաղտնի տեղեկատվության հարաբերականորեն անկախ տարատեսակներ։

Բանկային գաղտնիքը Շվեյցարիայում

Բանկային գաղտնիքը որպես իրավական ինստիտուտ իր սկիզբն է առել 1934 թ.-ին Շվեյցարիայում «Բանկային գործունեության մասին» օրենքով։ Շվեյցարիայում օրենքը ընդունվել է Ֆրանսիայում տեղի ունեցած սկանդալից հետո, երբ հայտնի դարձավ ֆրանսիացի մի շարք հայտնի մարդկանց (քաղաքական գործիչներ, դատավորներ, հոգևորականներ և այլն) կողմից հարկային պարտավորություններից խուսափելու մասին, ովքեր իրենց գումարները պահում էին Շվեյցարիայում։

Շվեյցարական բանկերը հայտնի են հաճախորդների գործառնությունների և ներդրումների մասին տեղեկություների բացարձակ պահպանությամբ, ինչն էլ մեծ չափով ապահովում է երկրի բանկային համակարգի և հենց երկրի կայունությունը։ Բանկային գաղտնիքը Շվեյցարիայում միշտ համարվել է և շարունակվում է համարվել մասնավոր բանկային գործունեության անքակտելի մասը։ Բանկային գաղտնիքը կարգավորող օրենսդրությունը խստորեն սահմանափակում է որևէ տեղեկատվության հայտնումը 3-րդ կողմին, ներառյալ հարկային մարմիններին, արտասահմանյան կառավարություններին և անգամ շվեյցարական պետական մարմիններին, բացառությամբ երբ այդպիսի պահանջ է ներկայացվում
շվեյցարական դատավորի կողմից կամ առկա է ահաբեկչության կամ ծանր հանցագործության կասկած։

Ոչ պետական կազմակերպությունները և տարբեր երկրների կառավարություններ բանկային գաղտնիքը այսպիսի պահպանումը համարում են ստվերային տնտեսությանը և հանցավոր գործունեությանը նպաստող հիմնական գործոններից մեկը։ Շվեյցարական բանկերի նախկին մի շարք աշխատակիցներ հայտարարել են, որ շվեյցարական բանկերը տարբեր անհատների և կազմակերպությունների թույլ են տալիս գործել ստվերում և խուսափել հարկերից։

Մեծ ճնշումների ադրունքում 2013 թ, փետրվարի 1-ից Շվեյցարիայում ուժի մեջ մտավ օրենքը, որով կարգավորվում են օտարերկրյա պետությունների կողմից հարկային հանցագործությունների վերաբերյալ կատարվող
հարցումներին Շվեյցարիայի հարկային մարմինների կողմից պատասխանելու ընթացակարգերը։ Այնուամենայնիվ, սրանով շվեյցարական բանկային գաղտնիքը ամենևին էլ չի վերանում։

Բանկային գաղտնիքը ՀՀ-ում

ՀՀ-ում «Բանկային գաղտնիքի մասին» օրենքն ընդունվել է 1996 թ. հոկտեմբերի 7-ին, որում բանկային գաղտնիքը սահմանված է որպես բանկի կողմից հաճախորդին սպասարկելու ընթացքում հայտնի դարձած ողջ տեղեկատվությունը, որը հախաճորդը մտադիր է եղել պահել գաղտնի, որի մասին բանկը տեղյակ է կամ կարող էր տեղյակ լինել։ Բանկն ունի օրենքով նախատեսված պարտավորություն ապահովելու բանկային գաղտնիքի պահպանումը անհրաժեշտ տեխնիկական և այլ միջոցներով, ինչպես նաև հրահանգելով աշխատակիցներին։

ՀՀ օրենսդրությամբ բանկային գաղտնիքը հրապարակել նշանակում է

 բանավոր կամ գրավոր այն տարածելը,
 3-րդ անձին հայտնելը կամ նրա համար նման հնարավորություն ստեղծելը,
 3-րդ անձին չխոչընդոտելը ստանալու տեղեկատվությունը։

Սահմանված են նաև այն բոլոր դեպքերը երբ բանկային գաղտնիք հրապարակելը չի համարվում անօրինական քայլ.

 բանկային գաղտնիք կազմող տեղեկատվության փոխանցումը մասնագիտացված կազմակերպություններին նրանց աշխատանքն ապահովելու համար (աուդիտորական, հաշվապահական, իրավաբանական և այլ ծառայությունների մատուցման ժամանակ),
 ԿԲ կողմից եռամսյակը մեկ անգամ 20 միլիոն դրամը կամ գերազանցող պարտավորություն ունեցող անպարտաճանաչ պարտաապանների անվանումներն ու անունները հրապարակելը,
 հաճախորդի վերաբերյալ տեղեկությունների տրամադրումը նրա համաձայնությամբ,
 դատարանի որոշման հիման վրա իրավապահ մարմիններին անհրաժեշտ տեղեկատվության տրամադրումը, եթե հաճախորդը որևէ դատական գործով ներգրավված է որպես կասկածյալ կամ մեղադրյալ,
 անհրաժեշտ տեղեկատվության հրապարակումը, եթե Ֆինանսական համակարգի հաշտարարը քննում է հայց տվյալ բանկի դեմ,
 տվյալ անձի ժառանգներին ժառանգությունը հիմնավորող փաստաթղթերի առկայության դեպքում տեղեկատվության տրամադրումը,
 դատարանի որոշման հիման վրա հարկային մարմիններին տեղեկատվության տրամադրումը,
 ԿԲ կողմից իրավապահ մարմիններին տեղեկատվության տրամադրումը փողերի լվացման և ահաբեկչության ֆինանսավորման դեմ պայքարի շրջանակներում,
 վարկային բյուրոին և միմյանց տեղեկատվության հաղորդումը իրենց գործունեության անվտանգությունը և վարկերի վերադարձելիությունն ապահովելու համար։

Մնացած բոլոր դեպքերում բանկային գաղտնիք կազմող տեղեկատվության հրապարակումը համարվում է անօրինական, և նման փաստի արձանագրման դեպքում կիրառվում են պատասխանատվության տարբեր միջոցներ։

Բանկային գաղտնիքը ԱՄՆ-ում

ԱՄՆ-ում բանկային գաղտնիքի օրենսդրական կարգավորումն իրականացվում է «Բանկային գաղտնիքի մասին» օրենքով (Bank Secrecy Act)։ Օրենքը «Արժութային և արտարժութային գործառնությունների հաշվետվական ներկայացման մասին» օրենքի տարածված անվանումն է (Currency and Foreign Transactions Reporting Act)։ Այն ընդունվել է 1970 թ.-ին, հետագայում 1982 թ.-ին և 1986 թ.-ին ենթարկվել է փոփոխությունների։

Օրենքը ներառում է մի շարք պահանջներ հաշվապահական հաշվառման վարման և ֆինանսական հաշվետվությունների ներկայացման կապակցությամբ։ Վերջիններս օգտագործվում են քրեական և հարկային հանցագործությունների քննման, բանկային գործունեությունը կարգավորող մարմինների կողմից վերահսկողության իրականացման կամ անօրինական և կասկածելի գործառնությունների հետ կապված ընթացակարգերի իրականացման ժամանակ։

Այս օրենքի նպատակն է օգնություն ցուցաբերել քրեական գործերի քննման ժամանակ՝ պահանջելով հաշվետվությունների պարտադիր ներկայացում, որոնք կապված են կանխիկով խոշոր գործառնությունների հետ։

Օրենքում ներառված են հետևյալ հիմնական պայմանները՝
 ֆինանսական ինստիտուտները պարտավոր են համապատասխան ծառայությանը տեղեկություններ տրամադրել 10,000 ԱՄՆ $-ը գերազանցող բոլոր արժութային գործառնությունների մասին։ Վերջինիս վերաբերում են ինչպես երկրի ներսում իրականացվող գործառնությունները, այնպես էլ միջազգային գործառնությունները դոլարով և արտարժույթով,
 ԱՄՆ քաղաքացիները և օտարերկրացիները, ովքեր բնակվում են ԱՄՆ տարածքում պարտավոր են տեղեկություններ ներկայացնել օտարերկրյա բանկերում իրենց ունեցած հաշիվերի մասին, որոնց մնացորդը հաշվետու տարում գերազանցում է 10,000 ԱՄՆ $-ը,
 Հաշվետվությունը պետք է ներկայացվի գործառնության իրականացումից հետո 15 օրվա ընթացքում,
 Հաշվետվական պահանջի ցանկացած խախտում դասակարգվում է որպես ծանր հանցագործություն։

Բանկային գաղտնիքը ՌԴ-ում

ՌԴ-ում բանկային գաղտնիքը օրենսդրորեն կարգավորվում է «Բանկերի և բանկային գործունեության մասին» օրենքով և ՌԴ Քաղաքացիական օրենսգրքով։ Համաձայն քաղաքացիական օրենսգրքի բանկը երաշխավորում է բանկային հաշիվների, բանկային ներդրումների, հաշիվներով իրականացվող գործառնությունների և հաճախորդի մասին տեղեկությունների գաղտնիությունը։

Օրենքով սահմանված են այն հատուկ իրավիճակները, երբ պետական մարմինները իրավունք ունեն վարկային կազմակերպությունից պահանջել բանկային գաղտնիք կազմող տեղեկատվություն։

Վարկային կազմակերպությունը ֆիզիկական անձանց գործառնությունների, հաշիվների և ներդրումների գծով քաղվածքները տրամադրում է դաշնային պետական մարմիններին և պաշտոնատար անձանց՝ ստուգելու համար «Կոռուպցիայի կանխարգելման մասին» օրենքին այն անձանց եկամուտների, ունեցվածքի և ունեցվածքային բնույթի պարտավորությունների համապատասխանությունը, ովքեր հավակնում են ՌԴ պետական պաշտոնների, դատավորների պաշտոնների, դաշնային ծառայության պաշտոնների և այլն։

Տրամադրվում են հաշիվների, հաշիվներում դրամական միջոցների մնացորդի, նեդրումների, գործառնությունների, էլեկտրոնային դրամական միջոցների և էլեկտրոնային դրամական միջոցների փոխանցումների քաղվածքները։ Բանկային գաղտնիք կազմող տեղեկությունները տրամադրվում են գրեթե նույն մարմիններին, ինչ ՀՀ օրենսդրությամբ է սահմանված։ Պարզապես ՌԴ օրենսդրության մեջ առանձին սահմանված են աուդիտորական կազմակերպություններին և մաքսային մարմիններին տեղեկությունների տրամադրման դեպքերը։

Գրականություն

 «Բանկային գաղտնիքի մասին» ՀՀ օրենք
 Закон РФ "О банках и банковской деятельности"
 Currency and Foreign Transactions Reporting Act
 Банковская тайна, Шен Бекасов, Медиа Дистрибьюшен 2006

Բանկային գործ

Բանկային գաղտնիք


Fletus est lacrimas fundere (aut ortus lacrimarum in oculis), statui animi, dolori, corporeaeve oculorum irritationi respondens. Inter animi motús qui fletum stimulare possunt numerantur felicitas, gaudium, ira, tristitia. Actio flendi definitur "multiplex res secretomotorica cuius proprietas est lacrimas fundere ex apparatu lacrimali sine irritatione structurarum oculorum," potius levationem praebens quae coniunctivitem prohibet. Consociatum vocabulum medicum est lacrimatio, quae etiam lacrimas fundendas non animi motus causa attingit. Varia flendi genera agnoscuntur.

Coniunctio neuronalis inter glandulam lacrimalem (ductum nasolacrimalem) et regiones cerebri humani cum animi motu implicatas affirmata est. Investigatores scientifici disputant num homines sint sola animalia quae lacrimas fundant, statui animi motús respondentes. Carolus Darwin in The Expression of the Emotions in Man and Animals dixit custodes elephanti Indicorum in Vivario Londiniensi ei dixisse eorum curas lacrimas maeroris aliquando fundere.

Lacrimis animi motibus effectibus sunt compositio chemica quae ab aliis lacrimarum generibus discrepat, summas continentes insigniter maiores hormontium prolactini, hormontis adrenocorticotropici, et Leu-enkaphalini, atque elementorum kalii et mangani.

Systema lacrimale

Sunt tria lacrimarum genera: lacrimae basales, lacrimae reflexivae, lacrimae psychicae. Lacrimae basales ab 1 ad 2 microlitra per minutum effunduntur, et oculis unguendis corneisque levandis prosunt. Lacrimae reflexivae sunt lacrimae quae irritationi oculari respondent, ut cum coquus cepas minutatim concidat. Lacrimae psychicae in systemate lacrimali generantur et sunt lacrimae animi motús causá expulsae.

Systema lacrimale in systemate secretorio consistit, quod lacrimas generat, et systemate excretorio, quod lacrimas exhaurit. Glandula lacrimalis lacrimas animi motús vel reflexivas plerumque generat. Aliquid liquidi lacrimarum cum homo oculis conivet in vaporem vertit, et aliquid per punctum lacrimale exhauritur. Lacrimae per punctum exhaustae deinde per nasum exhauriuntur. Fluidum nimium quod in punctum non iit supra palpebram concidit, quae lacrimas effundas facit.

Audi benigne Conditor
"Crying Time" (cantus)
Depressio (psychiatria)
Ductum lacrimale
Dysautonomia familialis
Ecclesia Dominus Flevit
Globus pharyngis
Lacrimatus est Iesus
Lamentationes
Lamentatio sanctae matris ecclesiae Constantinopolitanae
Paralysis Belliana
Syndroma cri du chat

Notae

Bibliographia
Blume-Marcovici, Amy, ed. 2017. When therapists cry: reflections on therapists' tears in therapy. Novi Eboraci: Routledge, Taylor & Francis Group. ISBN 9781138927308, ISBN 9781138927315.
Chang, Rosemarie Sokol, et N. S. Thompson. 2011. "Whines, cries, and motherese: Their relative power to distract." Journal of Social, Evolutionary, and Cultural Psychology 5 (2): 131–41.
Corless, Damian. 2008. "Boys Don't Cry?" Irish Independent, 8 Augusti 2008. Editio interretialis.
Flintoff, John-Paul. 2003. "Why We Cry." Melburni: The Age. Editio interretialis.
Frank, C., et G. Harrer. 1983 "Über pathologischee Lachen und Weinen." Zeitschrift f. Klin. Psych. Psychopath. Psychother 31: 247–57.
Frey, William H. II, et Muriel Langseth. 1985. Crying: The Mystery of Tears. Minneapoli: Winston Press. ISBN 0-86683-829-5. Editio interretialis.
Lester, Barry M., et C. F. Zachariah Boukydis, eds. 1985. Infant crying: theoretical and research perspectives. Novi Eboraci: Plenum Press. ISBN 0306417758.
Löfgren, L. B. 1966. "On weeping." International Journal of Psychoanalysis 47: 375–81.
Lutz, Tom. 1999. Crying: The Natural and Cultural History of Tears. Novi Eboraci: W. W. Norton. ISBN 0-393-04756-3. Editio interretialis.
Marston, A. 1984. "Toward the laboratory study of sadness and crying." American Journal of Psychology. 97: 127–31.
Miceli, M., et C. Castelfranchi. 2003. "Crying: discussing its basic reasons and uses." New Ideas in Psychology 21 (3): 247–73.
Montagu, A. 1960. "Natural selection and the origin and evolution of weeping in men." Journal of the American Medical Association 174: 392–97.
Nagy, Piroska. 2000. Le Don des larmes au Moyen Age: Un instrument spirituel en quête d'institution Ve-XIIIe siècle. Albin Michel . ISBN 9782226120540.
Patel, V. 1993. "Crying behavior and psychiatric disorder in adults: a review." Comparative Psychiatry 34 (3): 206–11. doi:10.1016/0010-440X(93)90049-A. PMID 8339540.
Walter, Chip. 2006. "Why Do We Cry?" Scientific American Mind 17, no. 6 (Decembris): 44. doi:10.1038/scientificamericanmind1206-44.

Nexus externi

Skorucak, Anton. "The Science of Tears." ScienceIQ.com.
Stepp, Gina. 2009. "It's No Party, But I'll Cry if I Want To." Vision Media,'' 14 Ianuarii 2009. Editio interretialis.

Mores
Animi motus
Iuventus

Fletus


関連項目

 地方公共団体
 自治体衛星通信機構
 自治大学校
 自治事務
 自治省
 自治大臣
 全日本自治団体労働組合(自治労)
 自治労連
 自治体警察
 自治体警察 (旧警察法)
 自治州
 自治領
 地方政府
 電子自治体

地方自治

自治体


Defterdar (be Usmanıcki: دفتردار) İmperatoriya Usmanıcan de teno ke meliye sero xaptino, cı ri vaciyeno. Defterdar hem zeman de mensubo Divan-ı Humayuno. Usmanıcan de her eyalet u wılayet de defterdari est biy u ninan ri nazır-ı emval vaciyao. Vıraziyayışi defterdariye nışınasiyeno emma vaciyeno ki dewri Murad I de vıraziyao. Dewri Murad I de 1359-1360 miyan de Çelebi bin Mehmed defterdaro vêren biyo. Protokol de defterdar bınê wezır u kazaskeri u serê eskeriye de biyo.

Referansi

Meslegê kehani
İmperatoriya Usmanıcan

Defterdar


Belkhir Belhaddad (born 9 July 1969) is a French entrepreneur and politician representing La République En Marche! (LREM) and Territories of Progress (TDP) who has been serving as a member of the French National Assembly since the 2017 elections, representing the department of Moselle.

Early life
Belhaddad was born in Algeria and moved to France when his parents settled there to work in the steel industry.

Political career
Having previously been active in the Socialist Party, Belhaddad joined LREM in 2016. In parliament, Belhaddad serves as member of the Committee on Social Affairs. In addition to his committee assignments, he is a member of the French-Algerian Parliamentary Friendship Group.

In July 2019, Belhaddad voted in favour of the French ratification of the European Union's Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA) with Canada.

Other activities
 French Reserve Fund, Member of the Supervisory Board

See also
 2017 French legislative election

References

1969 births
Living people
People from Batna Province
Algerian emigrants to France
Socialist Party (France) politicians
Renaissance (French political party) politicians
Territories of Progress politicians
Deputies of the 15th National Assembly of the French Fifth Republic
Deputies of the 16th National Assembly of the French Fifth Republic
Members of Parliament for Moselle

Belkhir Belhaddad


Intermountain Stock Exchange ("ISE") (formerly the Salt Lake Stock Exchange) is a defunct stock exchange that formerly operated in Salt Lake City, Utah. Named the  Salt Lake Stock and Mining Exchange from its 1888 founding until 1972, the company was acquired by Commodity Exchange, Inc. (COMEX) in 1986, ceased operating and became dormant.

History
The company was organized in 1888, and incorporated in 1899 as the Salt Lake Stock and Mining Exchange to provide capital for the area's mines.  The property for the Exchange building at 39 Exchange Place in Salt Lake City was donated in 1908 by Utah mining magnate Samuel Newhouse. In 1900, future Salt Lake City mayor John S. Bransford was elected the president of the Salt Lake Stock and Mining Exchange.  The Exchange had its largest trading volumes during the 1920s, and particularly during the uranium boom of the 1950s.  The companies listed on the Exchange tended to be speculative oil and mining penny stocks.

The Exchange changed its name to Intermountain Stock Exchange in May 1972 to reflect a larger geographic area.  At that time it was the second smallest exchange in the United States, next to the Spokane Stock Exchange.  Despite renewed optimism by management, trading volumes continued to dwindle until the Exchange was acquired in 1986 and all ISE-listed securities were delisted. The company was acquired by Commodity Exchange, Inc. (COMEX) in 1986, ceased operating and became dormant.

See also

List of former stock exchanges in the Americas
List of stock exchange mergers in the Americas
Regional stock exchange
List of stock exchanges
Salt Lake Stock and Mining Exchange Building

References

Buildings and structures in Salt Lake City
Former stock exchanges in the United States
1888 establishments in Utah Territory

Intermountain Stock Exchange


Aleš Kokot (* 23. október 1979, Šempeter pri Gorici, Slovinsko) je slovinský futbalista. V súčasnosti hrá v Kecskeméti TE. Do roku 2009 hrával v tímoch nemeckej 2. Bundesligy SV Wehen Wiesbaden a SpVgg Greuther Fürth.

Externé odkazy
 Hráčsky profil v nemčine
 Hráčsky profil na webe National Football Teams
 Hráčsky profil na Welt Fussball

Slovinskí futbalisti
Narodenia v 1979
Hráči ND Gorica
Hráči SpVgg Greuther Fürth
Hráči SV Wehen Wiesbaden
Hráči NK Interblock Ljubljana
Hráči Kecskeméti TE

Aleš Kokot


The State Security Service (; DTX) is the principle domestic intelligence agency and secret police of Azerbaijan, created out of the 2015 dissolution of the Ministry of National Security. The DTX was established by Presidential Decree 706 of December 14, 2015, issued by Ilham Aliyev. Headquartered in Baku, the agency has been led by Colonel General Ali Naghiyev since June 2019. Its foreign intelligence counterpart is the Foreign Intelligence Service.

Legal basis

The legal basis of the activities of the State Security Service contains the Constitution of the Republic of Azerbaijan, the laws and legislative acts of the Republic of Azerbaijan: "Intelligence and counterintelligence activities", "On national security", "On the fight against terrorism", "On operational-investigative activities", "On state secret" and others, the statute of State Security Service of the Republic of Azerbaijan, decrees and orders of the President of the Republic of Azerbaijan, resolutions and Orders of the Cabinet of Ministers of the Republic of Azerbaijan, central executive bodies` normative legal acts adopted following legislation, international agreements signed by the Republic of Azerbaijan following the laws of the Republic of Azerbaijan.
State Security Service operates following commitments of observing the human and civil rights and freedom, humanism, the principle of responsibility for the state and society.

Lineage

 Organization to Fight against Counter-Revolution (1918-1920)
 Extraordinary Commissions of the Cheka (1920-1921)
 State Political Department (1922-1934)
 Main State Security Department (SSSD) of People's Commissariat of Internal Affairs (1934-1945)
 Ministry of State Security (1945-1959)
 Committee for State Security of the Azerbaijani Soviet Socialist Republic (1959-1991)
 Ministry of National Security (1991-2015)
 State Security Service (2015–present)

Structure
 Academy of the State Security Service named after Heydar Aliyev ()
 Medical Center
 International Anti-Terror Training Center
 Cultural Center

Academy
The Academy of the State Security Service was established in the basis of decree of president of Azerbaijan dated December 1, 1998. The main goal of the academy is to train highly qualified personnel for national security agencies.
The academy has 3 faculties:
 Faculty of Border Troops
 Faculty of Training of Operational Workers
 Faculty of Retraining and Advanced Training

Medical Center
The Main Military Medical Department of the State Security Service was inaugurated on 12 November 2013, providing sanatorium-resort treatment and recreation for the SSS military personnel and retirees and their families. It is located at 1 Maktabli Street in the municipality of Badamdar in the Sabail District. The polyclinic of the Main Military Medical Department  carries out initial examinations and outpatient treatment of military servicemen, retirees and their families.

Cultural Center
The building where the Cultural Center of the State Security Service is located at the site of a church designed by the famous Polish architect Jozef Ploszko in 1909–1912, which was demolished under Bolshevik rule in 1931. In the 1930s, a decision was made to establish a cultural club in Baku for the security bodies known as the Dzerzhinsky Club. It was under construction from 1938 to 1939, although construction work was halted due to World War II. In 1947, the construction of the building was completed by the State Design Institute. Party congresses and anniversary ceremonies of the KGB were held in the building in the Soviet era. On 31 January 2008, the building was handed over to the State Security Service and the official opening of the building after major overhaul was held on 14 March 2009. The Cultural Center has a concert hall for 600 people, a small hall for 100 people, a conference hall and a restaurant for 120 people.

See also
 Cabinet of Azerbaijan

References

External links

Azeri intelligence agencies
Counterintelligence agencies
2015 establishments in Azerbaijan
Government agencies established in 2015
Azerbaijan

State Security Service (Azerbaijan)


Christina (Theod. Christine) Scheel (nata 31 Decembris 1956 Aschaffenburgi) femina rerum politicarum perita factionis Viridum est.

Iuventus et munus
Anno 1977 Schell testimonium maturitatis accepit et deinde Friburgum Brisgoviae atque Erlangae archaeologiae, sociologiae, ethnologiae paedagogiae atque psychologiae studebat. Anno 1983 paedagoga magistra artium facta est.

Cursus honorum
Schell ab anno 1983 sodalis factionis Viridum est. Annis 1986 - 1994 legata ad senatum terrae Bavariae fuit. Deinde legata ad Dietam Foederalem Germaniae electa est et ad diem 12 Ianuarii 2012 mansit. Tum pro societate energetica HSE operam dedit, sed quattuor post mensibus dimissa est.

Familia
Scheel viro nupsit atque duos liberos habet.

Nexus externi
 Curriculum vitae in pagina Dietae Foederalis Germaniae (lingua Theodisca)
 Pagina personalis (lingua Theodisca)
 Biographia in pagina fractionis Foederis 90/Viridum in Dieta Foederalis Germaniae (lingua Theodisca)

Notae

Alumni Universitatis Friburgensis Brisgaudiae
Alumni Universitatis Erlangensis
Legati Dietae Foederalis Germaniae

Christina Scheel


Günnüt (digər tarixi adı Günnüt Cəfərli) — Azərbaycan Respublikası Naxçıvan Muxtar Respublikasının Şərur rayonunda kənd. Kənd Naxçıvan-Sədərək magistrial yolunun sağında, Şərur rayonunun inzibati mərkəzindən 22 km uzaqlıqda, Şərur düzənliyində yerləşir. Kənd 1992-ci ildə Ermənistan Respublikası Silahlı Qüvvələri tərəfindən darmadağın edilmişdir. Buna görə də, kənd əhalisi Mahmudkəndə köçmüşdür.

2018-ci ilin may ayında Əlahiddə Ümumqoşun Ordusunun Mətbuat xidmətinin məlumatına görə, Azərbaycan Ordusunun xüsusi təyinatlılarının əks hücumu nəticəsində kəndin ətrafındakı erməni mövqeləri məhv edilmiş və kəndə nəzarət tam olaraq Azərbaycan Ordusunun əlinə keçmişdir.

Toponimikası
Kəndin keçmiş adı Günnüt Cəfərli olmuşdur. Yaşayış məntəqəsini cəfərli nəslinə mənsub ailələr Günnüt adlı yerdə salmışlar. Toponimiyada günnüt sözünü "çəmən, düzən", günnük sözünün təhrif forması kimi "gün vuran yer", "güzdək, son bahar yaşıllığı, payız otlağı" mənaları və nəhayət monqolların tərkibində Naxçıvana gəlmiş günnüt tayfasının adı ilə bağlayırlar.

Həmçinin Günnüt kəndinin adı etimoloji cəhətdən yaxınlıqda yerləşən Xunut dağının (Kömürlüdağ) adıyla bağlı ola, habelə onunla eyni kökə malik ola bilər.

Əhalisi
1992-ci ildə kənd Ermənistan ordusu tərəfindən işğal olunduqdan sonra kənd əhalisi Naxçıvan rayonunun digər yaşayış məntəqələrinə, əksəriyyəti isə Mahmudkəndə köçməyə məcbur olub. 2009-cu ildə keçirilən əhali siyahıyaalınmasına əsasən kəndin əhalisi 0 nəfərdir.

İstinadlar

Həmçinin bax
 Günnüt əməliyyatı

Şərur rayonunun kəndləri
Əhalisiz yaşayış məntəqəsi
Azərbaycanda monqol mənşəli yaşayış məntəqələri

Günnüt


Barisey-au-Plain, yew komunê wılayetê Meurthe-et-Moselleo. No komune dewleta Fransa de mıntıqaya Grand Esti de ca gêno.

Embıryani

Nıfus
Grafikê diagrami sero gorey serran ra nıfusê Barisey-au-Plain ;

Bıvênên
Lista komunanê Meurthe-et-Moselley

Çımey

Barisey-au-Plain
Komunê Meurthe-et-Moselley

Barisey-au-Plain


Sladkosneda poletuša vrečarica (znanstveno ime Petaurus breviceps) je majhen vrečar, ki jadra. Njen dom so deževni gozdovi Avstralije, Nove Zelandije in Indonezije. V Avstraliji je avtohtona žival.

Splošni opis
Sladkosneda poletuša vrečarica je velika približno od 16 do 21 cm, njen rep je velik skoraj toliko kot njen trup, tehta pa med 90 in 150 gramov. Osnovna barva hrbta je siva ali rjava z črno črto na hrbtu, kremnim trebuhom ter črnimi ali sivimi ušesi. V ujetništvu obstajajo tudi druge variante obarvanja.

Letalna kožica oz. membrana je razpeta od petega prsta na sprednji okončini do palca na zadnji okončini. Letalna kožica je skrita, dokler je žival v mirovanju. Membrano uporabljajo za jadranje med drevesi, saj raztegnjena tvori aerodinamično površino v velikosti velikega robca. Membrano uporablja tudi za lovljenje insektov. Obdaja jo tanek sloj dlak.

Sistematika
Nekaj podvrst P. breviceps:
P. b. breviceps (Waterhouse, 1839)
P. b. longicaudatus (Longman, 1924)
P. b. ariel (Gould, 1842)
P. b. flavidus (Tate & Archbold, 1935)
P. b. papuanus (Thomas, 1888)
P. b. tafa (Tate & Archbold, 1935)
P. b. biacensis (Ulmer, 1940)

Naravno okolje

Sladkosnede poletuše vrečarice živijo v skupini od 15 do 30 osebkov. Aktivne postanejo ponoči, čez dan se zadržujejo v deblu in spijo. Prehranjujejo se z žuželkami, zelenjavo, sadjem in sladkim nektarjem akacije in evkaliptusa.

Obdobje paritve ni natančno določeno. Samica ima po navadi dva potomca, ki ostaneta v vreči 70 dni, v samem gnezdu pa še 40-50 dni. Mladiči pridejo iz gnezda pod budnim očesom samice. Ko dopolnijo 7 do 10 mesecev jih skupina nažene iz skupnega ozemlja. Včasih se oblikujejo nove skupine, če je to področje prazno, vendar je konkurenca za revirje huda in malo jih preživi prvih nekaj mesecev neodvisnega življenja. V ujetništvu lahko dočakajo 15 let.

Poletuša vrečarica kot domača žival
Poletuša vrečarica pridobiva na popularnosti kot domači ljubljenček predvsem zaradi svoje živahne in zvedave narave. Z veliko pozornosti se naveže na človeka in je odličen spremljevalec.

Viri

Diprotodonti
Sesalci Avstralije
Sesalci Azije
Sesalci Oceanije
Taksoni, opisani leta 1839

Sladkosneda poletuša vrečarica


Mandaui is a small island in the Philippines and part of the Lubang group of islands. It is around  northeast of Ambil Island and is administered under the barangay of Ambil, in the municipality of Looc, Occidental Mindoro. The island has two "small hills of uneven height."

See also

 List of islands of the Philippines

References

Islands of Occidental Mindoro

Mandaui


原稿(げんこう。)とは出版するために出版社や編集者や印刷会社に渡される著作物のこと。かつては文字通り、原稿用紙に著者の直筆で書かれた物を指していたが、ワードプロセッサの普及以後は電子化されたデータを指す事が多い。

欧米出版業界の場合、"manuscript"の語には次のような特別な用例もある:

 定式化されたフォーマットである「short story manuscript」
 受理原稿(AM Accepted Manuscript)のこと。査読前のプレプリントのPDFファイルを指す場合もある。査読は済んだが出版に必要な編集・組版作業が行われてない段階のものを指すこともある。

原稿フォーマット
原稿用紙の存在しない欧米の出版社でも、ある程度定められた原稿の形式が存在していた。DTPの普及によって、物理的な活字を並べる本来の意味での組版作業は不要となり、著者が自分で最終的な出版物と同形式の原稿を作ることも可能となったが、依然として多くの出版社が、旧来のガイドラインに沿ったフォーマットでの原稿を求めている。原稿のフォーマットは、作品の種類や出版社によっても違っており、著者はそれに従うことになっている。

出版社のガイドラインは著者にとって最も重要なフォーマットの指標である。スタイルガイドも、「事実上、すべてのプロの編集者は、(多数存在するスタイルガイドの)うちの一つを原稿を出版するための編集作業において用いている」ため重要である。 しかしながら、個別の出版社ごとに存在する基準の方が、常にスタイルガイドに優先して適用される。

関連項目
 草稿

脚注

フォーマット別の出版物
出版
文書作成

原稿


An Onychoglomeris ferraniensis in uska species han Diplopoda nga ginhulagway ni Verhoeff hadton 1909. An Onychoglomeris ferraniensis in nahilalakip ha genus nga Onychoglomeris, ngan familia nga Glomeridae. Nag-uusahan nga subspecies: O. f. regressionis.

Mga kasarigan

Onychoglomeris

Onychoglomeris ferraniensis


QEDは、Unixオペレーティングシステムのテキストエディタedやexの祖となったラインエディタである。

概要
SDS 940上のBerkeley Timesharing System向けとしてバトラー・ランプソンおよびL Peter Deutschにより開発された。実装は1965年から1966年にかけて、DeutschとDana Angluinが行った。名称は "quick editor" の略。テレタイプ端末での利用を念頭に設計されており、ビデオ表示端末では設計上考慮すべき点が大きく異なるため対応していなかった。

後にケン・トンプソンがQEDをCTSSに移植した。このCTSS版は正規表現を実装した点が特筆に値する。トンプソンはさらにMultics用にBCPL言語で移植。このMultics版はGE-600システムにも移植され、ベル研究所内のGECOSや(GEコンピュータ事業をハネウェルが取得後名前が変わった)GCOS上で1960年代末まで使われた。このGECOS/GCOS版は A. W. Winklehoff が書いたI/Oルーチン群を使っている。

QEDのマニュアルはベル研究所の社内用途としてデニス・リッチーとケン・トンプソンとブライアン・カーニハンが書いた。UNIXオペレーティングシステムの開発者であった彼らであるから当然のこと、QEDはUNIXの初期のテキストエディタであるedやsedに、さらにその派生であるやなどに影響を与えた。

QEDの別バージョンとして、ウォータールー大学でハネウェルのシステム向けに Peter Fraser が書いたFRED (Friendly Editor) がある。Tom Duff、ロブ・パイク、Hugh Redelmeier、David Tilbrook が結成したトロント大学のチームはUNIXにQEDを移植している。David Tilbrook はQEFというツールセットにQEDを含めている。

ノルウェーのNorsk Dataのシステムでも、Nord TSS や SINTRAN III というOS上でQEDをエディタとして使用していた。

脚注

外部リンク
 FRED - the friendly editor.
 QED as part of QEF tools

テキストエディタ
ケン・トンプソン

QED (テキストエディタ)


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Mount Buckley.

Bungtod ang Mount Buckley sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Grey District ug rehiyon sa West Coast, sa sentro nga bahin sa nasod,  km sa kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Mount Buckley.

Ang yuta palibot sa Mount Buckley kasagaran kabungtoran, apan sa habagatang-sidlakan nga kini mao ang patag. Kinahabogang dapit sa palibot ang Mount Buckley,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa habagatan-sidlakan sa Mount Buckley. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Mount Buckley may kaayo gamay nga populasyon. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Greymouth,  km sa kasadpan sa Mount Buckley. Hapit nalukop sa lasang nga sagolsagol ang palibot sa Mount Buckley.

Ang klima kasarangan. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Oktubre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Pebrero, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga bungtod sa West Coast (rehiyon)

sv:Mount Buckley (kulle)

Mount Buckley (bungtod)


Žvabovo je naselje u slovenskoj Općini Šentjerneju. Žvabovo se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj regiji.

Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 30 stanovnika.

Reference

Naselja u Općini Šentjernej
Vikiprojekat geografija/Naselja u Sloveniji

Žvabovo


An Laophontella in uska genus han Maxillopoda. An Laophontella in nahilalakip ha familia nga Tetragonicipitidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Laophontella

Laophontella


Julien Koszul (4 December 1844 – 15 January 1927) was a French composer and pipe organist from Alsace.

Biography
Born in Morschwiller-le-Bas, Alsace, Koszul studied at the École Niedermeyer de Paris with Camille Saint-Saëns, together with Gabriel Fauré and Eugène Gigout as fellow students and friends.

He moved to Roubaix, where he took the direction of the National Conservatory of Music. He encouraged Albert Roussel to undertake an artistic career.

Composer Henri Dutilleux and mathematician Jean-Louis Koszul were his grandsons. Henri Dutilleux, who often recalled his memory, paid tribute to him in 2005 by being the originator of the publication of his correspondence.

Koszul died in Douai.

Selected compositions
 1872: Deux Mélodies, poem by Charles Manso
 1873: Romanzette pour piano. No 1, In E ♭, N ° 2, in C
 1875: Puisque mai tout en fleurs ! Mélodie: No 1 contralto, baritone or mezzo-soprano
 1877: Aubade! Mélody for tenor, lyric by Charles Manso
 1879: S'il est un charmant Gazon !, poem by Victor Hugo
 1879: Bonsoir, Madeleine! lullaby for soprano or tenor, poem  by Marc Mounier
 1879: Sonnet!, poem by Marc Monnier
 1893: Cantate Nadaud, for solis, choir and military and symphonic orchesters, poem by Jules Rosoor ; score (piano and voice), Tourcoing : Rosoor-Delattre, (Bibliothèque nationale de France)
 1902: Quo vadis! scène chorale, ..., poem by Jules Rosoor (Bibliothèque nationale de France)
 1925: Yvonnette, little Walloon waltz, for piano
 Première Valse (recording)

References

External links
 Qui est Julien Koszul ? on ResMusica
  S'il est un charmant Gazon ! / music by Julien Koszul on Gallica
 Julien Koszul on BBC Music
 Julien Koszul on WorldCat

1844 births
1927 deaths
19th-century French composers
19th-century French male musicians
20th-century French composers
20th-century French male musicians
French classical organists
French male organists
French people of Polish descent
French Romantic composers
People from Haut-Rhin
Male classical organists

Julien Koszul


An Echinaster crassus in uska species han Asteroidea nga ginhulagway ni Müller ngan Franz Hermann Troschel hadton 1842. An Echinaster crassus in nahilalakip ha genus nga Echinaster, ngan familia nga Echinasteridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Echinaster

Echinaster crassus


Caro caprina e capra producta, atque hircina, ad alimentum in variis mundi partibus sumitur. Facultas quae caprae est digerendae plantarum cellulosae eam animal aptum habitandis locis sterilibus facit. Caprae quattuor producta hominibus fundamentalia producunt: carnem, lac, lanam et corium. Caro haedina ex animalibus iuvenibus producitur.

Notae

Bibliographia

 "Goat" in
 "Goat" in Alan Davidson, The Oxford Companion to Food (Oxoniae: Oxford University Press, 1999. ISBN 0-19-211579-0) p. 342
 Jean-Noël Passal, L'esprit de la chèvre. Cheminements, 2005. ISBN 2-84478-380-5
 "Goat and Kid" in Gillian Riley, The Oxford Companion to Italian Food (Oxonii: Oxford University Press, 2007) p. 233

Carnes
Capra
!

Caprina


() –  cinsinə aid bitki növü.

Sinonim

İstinadlar

Azərbaycanda ətraf mühit

Ağ alışan


Benjamin Crémieux, né le  à Narbonne en France et mort le  au camp de concentration de Buchenwald en Allemagne, est un critique littéraire et traducteur français.

Biographie

Jeunes années

Benjamin Esdras Crémieux est né le  au 30 de la rue du Pont-des-Marchands à Narbonne, où une plaque commémorative a été posée en son honneur. Il est issu d'une famille juive qui s'était réfugiée en France dès le .

Littérature

En 1921, Benjamin Crémieux publie son premier roman autobiographique, Le Premier de la classe, où il relate son adolescence narbonnaise et ses études au collège Victor-Hugo. Le roman obtient la bourse américaine Blumenthal. Agrégé, puis docteur ès lettres, la carrière de Benjamin Crémieux est celle d'un intellectuel brillant, universitaire, chargé de missions diplomatiques, mais aussi découvreur passionné de la nouveauté littéraire. C'est Jean Paulhan qui l'invite à collaborer à La Nouvelle Revue française. À la même époque, il révèle Pirandello au public parisien, en faisant jouer ses plus importantes pièces.

S'égrènent ensuite maints travaux critiques, dont la littérature italienne moderne est le sujet de prédilection. En 1930, son troisième ouvrage, un peu à part dans sa production, est un récit narbonnais intitulé La Grenouille et les Trois Nourrices, publié à Carcassonne, dans la collection À la Porte d'Aude, et dédié à la mémoire de François Baron, Louis Huilliet et Georges Piglowski, trois de ses amis narbonnais morts à la guerre.

Dans l'entre-deux-guerres, il collabore en qualité de critique littéraire à de nombreux journaux, tels que Les Nouvelles littéraires, Candide et Je suis partout.

Dans l'Université du temps, aux yeux des idéologues racistes, Benjamin Crémieux, qui occupe notamment dans les années 1940 le poste de secrétaire général de la section française du PEN club, . Aussi est-il souvent désigné comme tel à la vindicte fascisante. Il publie le  avec René Milhaud un manifeste contre la politique anti-juive de Vichy.

Entré en 1941 dans la Résistance à la suite de son fils Francis avec le mouvement Combat, il organise à Marseille, sous le pseudonyme de Lamy, un réseau de renseignements. Il est parmi les recruteurs du noyautage des administrations publiques. Arrêté le , en compagnie de Jean Multon, il est transféré à la prison de Fresnes puis, au début de l'année suivante, au camp de concentration de Buchenwald, où il meurt d'épuisement le .

Hommages

En 1937, Armand Lunel écrit et dédicace à Marie-Anne Comnène et Benjamin Crémieux son roman intitulé Jérusalem à Carpentras.

En 1947, David Rousset consacre le huitième chapitre de son récit L'Univers concentrationnaire à Benjamin Crémieux (« J'étends mon lit dans les ténèbres »).

En 1945, lorsqu'elle apprend la mort de son mari Benjamin Crémieux, la romancière et traductrice Marie-Anne Comnène fait paraître chez Gallimard son huitième roman, intitulé France, qu'elle lui dédie.

Écrite en juillet 1944, la nouvelle L'Impuissance de Vercors publiée dans Le Silence de la mer lui est dédiée ; elle porte en dédicace "À la mémoire de Benjamin Crémieux"

Œuvres
 Du côté de Marcel Proust suivi de Lettres inédites de Marcel Proust à Benjamin Crémieux, 1929
 Le Premier de la classe, 1921
 Le Professeur d'Energie, in Les Nouvelles littéraires du , n° consacré au « Jubilé d'Anatole France »
 L'Esprit européen dans la littérature d'aujourd'hui, 1926
 Une conspiratrice en 1830, ou le Souper sans la Belgiojoso, 1928
 Panorama de la littérature italienne contemporaine, 1928
 La Grenouille et les Trois Nourrices, 1930
 Littérature italienne, 1931

Notes et références

Liens externes

 Source de Premier site à référencer Benjamin Crémieux
Deux grandes pages web sur les rapports entre Benjamin Crémieux et Paul Léautaud

Naissance en décembre 1888
Naissance à Narbonne
Décès en avril 1944
Décès à 55 ans
Critique littéraire français
Traducteur depuis l'italien
Traducteur vers le français
Résistant français
Déporté résistant
Titulaire de la médaille de la Résistance française avec rosette
Victime de la Shoah en France
Personne citée au Panthéon de Paris
Résistant du mouvement Combat
Déporté au camp de concentration de Buchenwald
Famille Crémieux
Décès à Buchenwald
Victime française de la Shoah
Membre du comité de lecture des éditions Gallimard

Benjamin Crémieux


7. korpus NOVJ je bil med drugo svetovno vojno eden od korpusov NOVJ, ki je deloval na območju Dolenjske, Bele krajine, Notranjske in Slovenske Istre. Formiran je bil 3. oktobra 1943.

Sestava
V času nastanka so 7. korpus sestavljale 14., 15. in 18. divizija NOVJ. Korpus so sestavljali tudi Dolenjski, Belokranjski, Notranjski in Kočevski odred. 14. divizija se je od korpusa ločila januarja 1944 in odšla na Štajersko.

7. maja 1944 je bila v sestavu korpusa formirana tudi Artilerijska brigada, poleti 1944 Podoficirska šola in nekaj kasneje tudi Dopolnilni bataljon. Decembra 1944 se je v sestavu korpusa borila tudi brigada »Fontanot« in Avstrijski bataljon. Sredi aprila 1945 sta se 1. divizija »Garibaldi Natisone« in brigada »Fontanot« združili v novo divizijo z imenom Divizija »Garibaldi Fontanot«. Ob koncu vojne je bila znotraj korpusa formirana še Inženirska brigada.

Vojna oblast
7. korpusu je bila podrejena Vojna oblast z vojnimi področji ter komandami mest.

Z odredbo GŠ NOV in POS z dne 13. septembra 1943 je bila na osvobojenem ozemlju organizirana zaledna vojaška oblast: komande vojnih oblasti, komande vojnih področij, komande mest, partizanske straže in Narodna zaščita. Pri komandah vojnih področij so bila ustanovljena vojaška področna sodišča. Na področju Vojne oblasti 7. korpusa so bile ustanovljene naslednje komande vojnih področij in mest:

 Komanda Belokranjskega vojnega področja - ustanovljena z odredbo GŠ NOV in POS 13. septembra 1943. V to vojno področje so spadale komande mest: Črnomelj, Metlika, Vinica in Stari trg ob Kolpi.
 Komanda Ribniškega vojnega področja - ustanovljena z odredbo GŠ NOV in POS dne 7. oktobra 1943. 14. aprila 1944 se je Ribniško vojno področje preimenovalo v Notranjsko vojno področje. Pod to vojno področje so spadale komande mest: Ribnica, Velike Lašče, Kočevje in Stari trg na Notranjskem.
 Komanda Novomeškega vojnega področja - ustanovljena z odredbo GŠ NOV in POS 13. septembra 1943. 14. aprila 1944 se je Novomeško vojno področje preimenovalo v Dolenjsko vojno področje, vanj pa so spadale komande mest Novo mesto, Žužemberk in Trebnje.

 Komanda Istrskega vojnega področja, ki je 28. januarja 1945 prešla pod komando Vojne oblasti 9. korpusa NOVJ.

Organizacija
 štab
 politkomisar
 operativni odsek
 obveščevalni odsek
 personalni odsek
 inženirsko-tehnični odsek
 šifrerski odsek
 propagandni odsek
 sanitetni odsek
 sodni odsek
 odsek za vojni plen
 odsek za zveze
 odsek za intedanturo

Razformiranje
Štab korpusa je bil ukinjen 21. maja 1945, 15. in 18. divizija pa sta takrat prešli v sestav 3. armade JA.

Viri

 Narodnoosvobodilna vojna na Slovenskem, 1941 - 1945, Ljubljana 1976

Glej tudi
 Frontno gledališče - VII. korpus

Korpusi NOVJ
Nosilci častnega znaka svobode Republike Slovenije
Vojaške enote, ustanovljene leta 1943
Vojaške enote, ukinjene leta 1945

7. korpus NOVJ


Elmi və tibbi ictimaiyyətə, sovet oftalmologiyasına ağır itki üz vermişdir. 1985-ci il aprelin 15-də görkəmli alim, ictimai xadim, Azərbaycan EA-nın akademiki, tibb elmləri doktoru, professor, Ə Əliyev adına Azərbaycan Dövlət Həkimləri Təkmilləşdirmə İnstitutu oftalmologiya kafedrasının müdiri, Azərbaycan EA Fiziologiya İnstitutunun laboratoriya rəhbəri, Azərbaycanın əməkdar elm xadimi, Tibb Elmləri Akademiyası mükafatı laureatı, Sülhü Müdafiə Komitəsinin üzvü, "Bilik" Cəmiyyəti Rəyasət Heyətinin üzvü Zərifə Əziz qızı Əliyeva vaxtsız vəfat etmişdir.

1995-ci ildə hazırlanmış Zərifə Əliyevanın qəbirüstü abidəsinin müəllifi Ömər Eldarovdur.

Zərifə Əliyeva
Abidələr

Zərifə Əliyevanın qəbirüstü abidəsi


175 — il
175 (ədəd) — ədəd
175 — Yardımlı rayonunun 1 aprel 2013-cü ilə qədərki telefon kodu. (yeni kod: 25)
E.ə. 175 — il

175 (dəqiqləşdirmə)


Les  () était le surnom collectif donné aux actrices des comédies burlesques et slapstick de Mack Sennett. Elles apparurent en 1910 dans les films muets vêtues d'un maillot de bain et se pavanaient à l'écran.

Elles participaient également à la promotion des films de Mack Sennett, comme par exemple le film de 1919 Yankee Doodle in Berlin, diffusé dans la chaîne de théâtres d'Orpheum et de Keith, faisant l'objet d'une tournée dans plus de 40 théâtres et de 36 villes.

Elles disparurent à l'arrivée du cinéma parlant. Parmi elles, on comptait Juanita Hansen, Phyllis Haver, Louise Fazenda, Marion Aye, Mabel Normand, Carole Lombard, Josephine Cogdell,  Gloria Swanson et Virginia Fox.

Mack Sennett a dit à leur propos dans ses mémoires : .

Notes et références

Voir aussi
 Bathing Beauties and Big Boobs, film de 1918

Actrice américaine du muet

Bathing Beauties


Genadi Sokolov (* 14. Mai 1992 in Israel) ist ein israelischer Volleyballspieler.

Karriere
Sokolov spielte bis 2013 beim israelischen Klub Maccabi Tel Aviv, mit dem er Meister und Pokalsieger in seinem Land wurde. 2013 wechselte der Mittelblocker zum deutschen Bundesligisten Generali Haching, mit dem er im DVV-Pokal und in den Playoffs der Bundesliga jeweils das Halbfinale erreichte. Zudem spielt Sokolov in der israelischen Nationalmannschaft, mit der er schon in der European League gespielt hat.

Privatleben
Genadi Sokolov besitzt sowohl die israelische als auch die russische Staatsbürgerschaft.

Weblinks

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Israel)
Volleyballspieler (TSV Unterhaching)
Russe
Israeli
Geboren 1992
Mann

Genadi Sokolov


Die Evangelische Kirche Werschweiler ist ein Sakralbau im saarländischen Werschweiler, einem Stadtteil der Kreisstadt St. Wendel. Werschweiler ist der Kirchengemeinde Dörrenbach im Kirchenkreis Saar-Ost der Evangelischen Kirche im Rheinland zugeordnet. In der Denkmalliste des Saarlandes ist die Kirche als Einzeldenkmal aufgeführt.

Geschichte und Architektur
Erbaut wurde die Kirche in den Jahren 1838 bis 1842 und ersetzte eine Kapelle an gleicher Stelle. Die Grundsteinlegung fand am 29. Juni 1838 statt. Die Bauarbeiten wurden hauptsächlich von Heimwerkern aus St. Wendel ausgeführt.

Die Kirche wurde als Saalkirche im Stil des Klassizismus errichtet. Sie gliedert sich in ein Langhaus, in Form eines Rechtecksaals, und einen viereckigen Turm im Westen mit Spitzhelm. Die Seitenwände des Langhauses weisen in der Mitte drei Achsen mit Rundbogenfenstern auf und wird durch ein horizontales, rötliches Gesimse gegliedert.

Orgel
Die Orgel der Kirche wurde 1886 von der Firma Oberlinger  (Windesheim) erbaut. Das Kegelladen-Instrument verfügt über 10 Register, verteilt auf ein Manual und Pedal. Die Stimmtonhöhe beträgt 441 Hz bei 9 °C. Die Spiel- und Registertraktur ist mechanisch. Die Disposition lautet wie folgt:

 Koppeln: I/P

Glocken
Das Geläute im Turm besteht aus zwei Glocken und ist eines der wenigen Denkmalgeläute im Saarland, das aus zwei verschiedenen Gussepochen stammt. Die ältere der beiden Glocken wurde im Jahr 1415 von Glockengießer Otto von Speyer gegossen und ist eine von drei noch erhaltenen im Bereich des Ostertals, die von diesem Gießer stammen. Ihr Gewicht beträgt 120 kg, ihr Durchmesser 58 cm. Im Jahr 1838 erhielt die Kirche in Werschweiler noch zwei weitere historische Glocken, die aber während des Ersten Weltkrieges zu Kriegszwecken eingeschmolzen wurden. Im Jahr 1921 konnte eine der evangelischen Kirchengemeinde von Werlau bei Sankt Goar gehörende Glocke erworben werden, die um 1900 von Glockengussmeister Franz Schilling (Apolda) gegossen wurde. Den Zweiten Weltkrieg überstanden beide Glocken ohne größeren Schaden und sind bis heute in Gebrauch.

Weblinks

 Evangelische Kirchengemeinde Dörrenbach - Ev. Kirche Werschweiler
 Werschweiler im Ostertal - Evangelische Kirche - Vollgeläute (Video mit Ton)

Einzelnachweise

Werschweiler
Werschweiler
Baudenkmal in St. Wendel
werschweiler
Werschweiler
Werschweiler
Werschweiler
Werschweiler

Evangelische Kirche (Werschweiler)


Paul Anthony Walsh est un footballeur anglais né le  1962 à Plumstead. Il évoluait au poste d'attaquant.

Biographie

Carrière
 1979-1982 : Charlton
 1982-1984 : Luton Town
 1984-1988 : Liverpool
 1988-1991 : Tottenham Hotspur
 1990-1991 : Queens Park Rangers
 1991-1992 : Tottenham Hotspur
 1992-1994 : Portsmouth
 1994-1995 : Manchester City
 1995-1996 : Portsmouth

Palmarès
 5 sélection et 1 but avec l'équipe d'Angleterre entre 1983 et 1984
 Champion d'Angleterre en 1986 et 1988 avec Liverpool
 Vainqueur de la Coupe d'Angleterre (FA Cup) en 1986 avec Liverpool puis en 1991 avec Tottenham
 Vainqueur du Charity Shield en 1986 avec Liverpool puis en 1991 avec Tottenham
 Vainqueur de la Screen Sport Super Cup en 1986 avec Liverpool

Notes et références

Liens externes

Autobiographe anglais
Footballeur international anglais
Naissance en octobre 1962
Joueur du Charlton Athletic FC
Joueur du Luton Town FC
Joueur du Liverpool FC
Joueur du Tottenham Hotspur FC
Joueur du Manchester City FC
Joueur du Queens Park Rangers FC
Joueur du Portsmouth FC

Paul Walsh


Debbie Palmer was the daughter of actress Ann Palmer and worked as a model in California and Texas before her  disappearance in the fall of 1970 shortly before her 19th birthday.

Early life and career
Palmer was born in 1951, the only child of actress and model Ann Palmer, becoming a single mother after leaving her college sweetheart-husband in Dallas. When Debbie was three years old her mother moved them from Dallas to Hollywood, with frequent stays with Ann's parents in Terrell, Tx., where Debbie and her cousin Sharon grew up like best friends. Debbie loved riding horses and competing in beauty pageants, she was a in Miss California contest and many Desert contest, placing in all and most of all, the sweetheart of Mounted Police Rodeo in 1969 and "World's Ideal Miss" of the Red River District's Our Little Miss pageant in 1970. She graduated from Palm Springs High School while working as a model in Los Angeles and Palm Springs, California. She intended to start college but waited too late to register and so took a job in a Beverly Hills stock broker's office. Shortly before her 19th birthday, Debbie returned to the Dallas area, getting an apartment with a friend in the Carrawood complex in North Dallas, where her neighbors crowned her "Miss Carrawood".

Disappearance
While Debbie lived in an apartment in Richardson, Texas. her mother was in Europe but received a call from her father, W.H. Palmer in Terrell, Texas that no one heard from Debbie in a week and was expected to be returning from a visit to Janet LaLanne, Jack's daughter but upon Sharon meeting her flight, she was not there. Ann Palmer trove to get a flight out of Düsseldorf, Germany but was delayed for a weekend, giving her hope she would get word Debbie was O.K. The following Monday, her mother took a flight from Europe to Dallas. For the month prior to her disappearance, Debbie had been visiting with the daughter of Jack LaLanne in Palm Springs and Hollywood.

Debbie Palmer was last seen at 8:30 p.m. on September 8, 1970, walking between apartments in the courtyard of the Carrawood Apartments. When she was reported missing four days later, the Dallas police told her family that they could not do anything about it as Debbie was over 18 years of age, despite the fact that within the previous year four other women had gone missing from the North Dallas area and been found dead, all beaten, stabbed, and mutilated before being left on the side of the road. Her mother believed that if Debbie was abducted it would have been someone she knew, as she knew and was friends with almost everyone in the area. At the end of September 1970, the Plano Police department called Ann Palmer to tell her that motorists discovered her daughter's suitcase and rings between Richardson and Plano, Texas. The police just wanted Ann to come pick them up and when she did Ann noticed that some of Debbie's items were missing, including her purse.

By April 1971, police in Texas suspected that they were dealing with a Serial killers or killers. Between Odessa and Dallas seven women had been murdered under similar circumstances and two, including Debbie, were missing. Captain Robert O. Dixon, head of the Dallas Police Department's homicide division said, "... we may have two or three, or even more, maniacs running loose." With the help of three psychiatrists a criminal profile was published in the local newspapers, "young man, 20-25, medium to small size, who recently suffered a severely damaging marital experience." Debbie wasn't found alive or dead and there were no other leads, so the case went cold. Lack of publicity may have been a factor in the lack of leads, as late as May 1972, Debbie was still being expected at pageants in the area. Her Mother, Ann Palmer, remained at her parents' home in Texas for almost a year before returning home to California, never giving up hope Debbie would be found through some unexplained circumstances.

Aftermath
In 1996, Sightings (TV series) featured Debbie's story, bringing in psychic detective Dorothy Allison who then worked with Palmer's family friend and former Sheriff of Kaufman County, Texas, Roy Brockway. Brockway took Allison to Debbie's last known address as Allison wrote down her psychic impressions. According to Allison, Palmer was murdered by a jealous lover she had tried to break up the night of her disappearance and her body was dumped in a wooded area north of the area, the same area Debbie's suitcases had been found twenty-five years previous. She also wrote down several names, which were not made public but shown to Sharon (Debbie's cousin). Sharon confirmed that one of the names was the name of Debbie's boyfriend and that Debbie had confided in Sharon that she was going to "have a talk with him" about breaking up with him just before her disappearance. When Sharon took the psychic impressions to the Texas State Police with hopes that they would reopen the case based on them, Jim Chandler refused.

In 2015, Debbie's mother, Ann Palmer wrote a book about her relationship with her daughter, Intermingled Destinies Between a Mother and Daughter.

References

1951 births
People from Dallas
Possibly living people

Debbie Palmer


An Sergestes semissis in uska species han Malacostraca nga ginhulagway ni Martin D. Burkenroad hadton 1940. An Sergestes semissis in nahilalakip ha genus nga Sergestes, ngan familia nga Sergestidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sergestes

Sergestes semissis


Spermatozoid () — ailə,  — həyat) — erkək qamet, qadın cinsiyyət qameti – yumurta hüceyrəsini mayalandırmağa xidmət edən kişi cinsiyyət hüceyrəsi. Yumurta hüceyrəsindən qat-qat kiçikdir. Spermatozoidlərin toxum şirəsi ilə qarışığı sperma adlanır.

Quruluşu

Tipik spermatozoid baş, gövdə və quyruq hissədən ibarətdir. Baş hissədə xromosom daşıyıcısı hüceyrə nüvəsi, yumurta hüceyrəsinin divarını əritmək üçün lazım olan litik ferment ilə dolu akrosoma və sentriol yerləşmişdir. Baş və gövdə arası boğazcıqda adətən mitoxondrion və spiral mitoxondriya yerləşir. Quyruqcuq hərəkət funksiyası yerinə yetirir.

bir çox heyvanların spermatozoidləri atipik qurluşa malikdirlər. Amma kənaraçıxmalar da mövcuddur: akvarium balığı tetradon iki quyruqlu spermatozoidlərə malikdir, tritonlarda spermatozoidin quyruğu üzgəclidir, bəzi kisəli heyvanlarda spermatozoidlər ikiləşmiş olub cüt şəkildə sinxron hərəkət edirlər və yumurta hüceyrəsinə çatarkən ayrılmış olurlar.
Spermatozoidlər mikroskopik ölçüdə olub onların uzunluğu 10 dan 100 mikronadək ola bilir. Siçan spermatozoidi insan spermatozoidindən 1,5 dəfə böyük ölçüyə malikdir. triton spermatozoidi insanınkindən bir neçə dəfə böyükdür.

İnsan spermatozoidi

Kəşfi
İlk dəfə 1677 ci ildə insan spermatozoidi holland mikroskopisti Anton van Levenhuk tərəfindən təsvir edilmişdir. Formal olaraq spermatozoidlərin kəşfi Yohan Hama məxsus olsa da Anton van Levenhuk ilk olaraq spermatozoidin şəklini çəkərək təsvir etmiş, və göstərmişdir ki, bu "toxum heyvancıqları" mayalanmada iştirak edirlər. Buna baxmayaraq demək olar ki, bir əsrə qədər belə hesab edilirdi ki, spermada tapılan bu "toxum heyvancıqları" parazit orqanizmlərdir və mayalanma bilavasitə toxum şirəsi hesabına baş verir. "Spermatozoid" termini ilk dəfə elmə XIX əsrin əvvəllərində Sankt Peterburq akademiyasının mənşəcə alman olan akademiki Karl Ernst fon Ber tərəfindən gətirilmişdir.

Quruluşu və funksiyası

İnsan spermatozoidi quruluşundan doğan funksiyaya malik xüsusi hüceyrədir. Onun funksiyası, qadın cinsiyyət yolunu yumurta hüceyrəsinə qədər qət edərək, ona kişi genetik materialını daşımaqdan ibarətdir. Spermatozoid yumurta hüceyrəsinə daxil olaraq onu mayalamış olur.
İnsan orqanizmin ən xırda hüceyrəsi sayılan spermatozoid 55 mkm uzunluqdadır. Spermatozoidin başı 5,0 mkm uzunluğa, 3,5 mkm eninə və 2,5 mkm hündürlüyə malikdir.

Baş

Ellepsoid formalıdır, kənarları büzük, bir tərəfi çuxuqdur. Bəzən onu qaşıqla da müqayisə edirlər. Aşağıdakı hüceyrə elementlərinə malikdir:
 Nüvə, tək-haploid xromosom dəstinə malikdir. Yumurta hüceyrəsi ilə birləşdikdə diploid orqanizm – ziqota əmələ gətirir. Spermatozoid nüvəsində RNT sintez olunmur.
 Akrosoma, lizosomun şəkildəyişmiş içi 15 cür litik fermentlə dolu qılafcıqlı qovucuq olub, nüvənin önündə yerləşərək onun yarısını örtmüş olur. Yumurta hüceyrəsi ilə toqquşduqdan sonra bu qovucuqdakı ferment xaricə atılır və onun divarını yeyərək spermatozoidin daxil olması üçün kiçik giriş qapısı açmış olur.
 Sentrosoma, mikroborucuqlar təşkil edərək quyruğun hərəkətliliyini təmin edir.

Gövdə və quyruq
Başın gövdəyə keçən hissədə daralma qeyd olunur ki, buna boğazcıq deyilir. Gövdənin mikroborucuq skletinin ətrafında spiral formalı mitoxondrilər yerləşmişdir. Burada spermatozoidin hərəkətliliyi üçün lazım olan enerji ATF sintezindən alınır.
Gövdədən sonra gələn hissə quyruqdur. Quyruq gövdədən uzun olub spermatozoidin hərəkətverici qüvvəsi sayılır.

Spermatozoidin hərəkəti
Spermotozoid quyruqcuğun köməyi ilə öz boylama oxu ətrafında fırlanaraq hərəkət edir. Onun sürəti 0,1 mm/san və ya təqribən saatda 30 sm-dir. Insanda eyakulyasiyalı koitusdan 1–2 saat sonra spermatozoidlər uşaqlıq borularının, mayalanmanın baş verdiyi, ampulyar hissəsinə yetişmiş olurlar. İnsanın orqanizmində spermatozoidlər qeyri aktiv formada olurlar. Onların aktivliyi prostat şirəsinə qarışdıqdan sonra oradakı fermentlərin təsirindən baş verir. Onların qadın cinsiyyət yolundakı hərəkəti müstəqil şəkildə, maye axınının əks istiqamətində olur. Mayalanma üçün spermatozoid 20 sm məsafə (servikal kanal – 2 sm, uşaqlıq boşluğu – 5 sm, uşaqlıq boruları – 12 sm) qət etməlidir.

Yaşama qabiliyyəti
İnsan orqanizmində spermotozoidlər yetişdiyi gündən başlayaraq 30–64 gün həyat qabiliyyətli olurlar. Eyakulyasiyadan sonra mühitdən asılı olaraq 24 saat sağ qala bilirlər. Uşaqlıq dəhlizində spermatozoidlər bir neçə saata məhv olurlar. Uşaqlıq boynunda, uşaqlıqda və uşaqlıq borusunda 3 günə qədər sağ qala bilirlər.

Mənbə
 Vivien Marx: Das Samenbuch, alles über Spermien, Sex und Fruchtbarkeit. Fischer-Taschenbuch-Verlag, Frankfurt am Main 1999. ISBN 3-596-14140-0
 Robie H. Harris: Was jetzt kommt ist … einfach irre! Ein Buch über Eier und Spermien, Geburt, Babys und Zusammenleben. Beltz & Gelberg, Weinheim 2002. ISBN 3-407-75319-5
 Дроздов А. Л., Иванков В. Н. Морфология гамет животных. Значение для систематики и филогенетики. — М., Изд.дом "Круглый год", 2000. — 460 с.: илл.

Sitologiya
Kişi cinsiyyət üzvləri
İnsan hüceyrələri

Spermatozoid


Die evangelische Bergkirche St. Stephan steht in Bad Langensalza im Unstrut-Hainich-Kreis in Thüringen. Sie gehört zur Kirchengemeinde Bad Langensalza im Kirchenkreis Mühlhausen der Evangelischen Kirche in Mitteldeutschland.

Geschichte
Das im Jahr 1196 erstmals urkundlich als Kapelle erwähnte Gotteshaus ist der älteste Sakralbau in Bad Langensalza. Aus einer ursprünglichen Mönchskapelle entwickelte sich die Kirche durch Um- und Anbauten.

1394 erfolgte der gotische Umbau. Die Glasfenster sind Stiftungen der Bürger im 19. Jahrhundert. An den Decken sind heute noch die Wappen der Spenderfamilien zu sehen. Die Kanzel wurde 1590 im Renaissancestil aufgebaut.

Orgel

Die Orgel der Kirche wurde 1884/1985 von dem Bad Langensalzaer Orgelbauer Friedrich Petersilie erbaut. Es handelt sich um ein romantisches Werk mit mechanischer Traktur und Barkerhebeln. Nach mehreren Umbauten wurde das Instrument 1996 auf den Ursprungszustand restauriert. Als Besonderheit verfügt es über ein Fernwerk. Die Disposition lautet wie folgt:

 Koppeln: II/I, III/II, I/P, II/P
 Spielhilfen: feste Kombinationen: Piano, Mezzoforte, Forte, Fortissimo (als Tritte); Schweller: Fernwerk

Literatur
 Hermann Gutbier: Die Grabdenkmäler der Bergkirche zu Langensalza. H. Beltz, Langensalza 1901.

Weblinks

 Die Kirche auf www.kirchenbau.de
 Informationen zur Kirche und Gemeinde auf der Website des Kirchenkreises
 Bergkirche St Stephani / St.Stephan auf der Webseite des Pfarrbereichs Bad Langensalza

Einzelnachweise

Stephan
Bad Langensalza
Bad Langensalza Stephan
Bad Langensalza
Bad Langensalza, Stephan
Bad Langensalza
Bad Langensalza Stephan

St. Stephan (Bad Langensalza)


Gerald Lehner (né le  à Bad Gastein) est un journaliste et écrivain autrichien.

Lehner a étudié les sciences politiques à Salzbourg. Depuis 1986 il travaille pour l'ORF (Radiodiffusion autrichienne). Il a écrit des articles pour plusieurs magazines autrichiens et allemands (profil, Der Standard, Die Zeit et Der Spiegel). Il a fait des reportages sur le Kurdistan, l'Himalaya et sur l'Arctique sibérien.

Étant un randonneur passionné, il a travaillé comme technicien et professeur au Népal pour l'association ONG Öko Himal.

Publications

 La Biographie du philosophe et économiste Leopold Kohr. Franz Deuticke Verlag, Vienne, 1994.
 Egon Ranshofen-Wertheimer et Leopold Kohr. « Lutter contre les nazis avec le Washington Post ».
 Entre Hitler et l'Himalaya. Czernin Verlag, Vienne, 2006.

Références

Naissance dans le district de Sankt Johann im Pongau
Naissance en novembre 1963
Journaliste autrichien

Gerald Lehner


() — Siyənəkkimilər dəstəsinin  fəsiləsinə aid balıq cinsi.

Ançous cinsi hər iki yarımkürənin sahilkənarı mülayim sularında yaşayan çox yaxın olan 8 növü özündə birləşdirir:

 — Cənubi Afrikanın Atlantik okeanı sularında yaşayır;
 — Avstraliya və Yeni Zellandiyanın cənub sahilləri boyunca yaşayır;

 — ABŞ-nin şərq sahilkənarı sularında yaşayır;

Mənbə

Ançous


Bratislavský majáles je názov hudobného kultúrneho podujatia, ktoré sa koná každoročne od roku 2008 v Bratislave na viacerých miestach. Prvý ročník sa uskutočnil v dňoch 2. mája až 3. mája 2008 na viacerých miestach v Starom Meste a v Petržalke.

Podujatie prebieha pod holým nebom, hlavné centrá zábavy sú lokalizované na Hlavnom námestí, Hviezdoslavovom námestí a Tyršovom nábreží.

Prvý Bratislavský majáles ukončil ohňostroj odpálený z lode na Dunaji.

Na prvom ročníku účinkovali hudobné skupiny a hudobní interpreti Horkýže Slíže, Zuzana Smatanová, Para, David Koller & Band a Olympic. Počas festivalu bolo možné v sobotu bezplatne sa previezť loďou cez Dunaj z jedného nábrežia na druhé. Na Novom moste bola zase výstava fotografií Martina Kollára "Nothing Special". Mimoriadne bola v úseku Šafárikovo námestie - Aupark posilnená mestská hromadná doprava.

Kultúra v Bratislave
Majáles

Bratislavský majáles


フィリップ・トレーシー(Philip Treacy、1967年3月26日 - )はアイルランド・ゴールウェイ県出身のファッションデザイナー。

帽子のデザイナーとして特に有名で、ヴァレンティノやアレキサンダー・マックイーンのショーで使用されたこともある。2004年にはパリ・コレで自分のショーも行った。

帽子以外にバッグも作っている。

自身がゲイであることを公言している。

大衆文化の中で
2010年、 が発行した、国際的に有名な当代のアイルランド人ファッションデザイナー6人の作品を描いた切手のセットに、トレーシーも取り上げられた。このセットには、ケネディのほかに、、ルイーズ・ケネディ、、、が取り上げられていた。

脚注

外部リンク
Philip Treacy

アイルランドのファッションデザイナー
LGBTのファッションデザイナー
ゲイの芸術家
ゴールウェイ県出身の人物
1967年生
存命人物

フィリップ・トレーシー


Diessen est un village néerlandais de la commune de Hilvarenbeek dans le Brabant-Septentrional. Le village est situé à 10 km au sud-est de Tilbourg, sur la rive gauche de la Reusel.

Dans le centre on trouve une église datant du  ; le clocher a été construit dans un style campinois, et achevé aux alentours de 1527.

Jusqu'au , Diessen fut une commune indépendante, avec les villages de Baarschot au sud et Haghorst au nord-est. Depuis cette date, Diessen fait partie de la commune de Hilvarenbeek.

En 1840, la commune de Diessen comptait 172 maisons et 1 003 habitants, dont 560 dans le bourg de Diessen, 231 à Haghorst et 212 à Baarschot.

Il est possible que Deusone puisse être identifié à Diessen. Deusone est le lieu de naissance de Postume, général gaulois qui se fit proclamer empereur en Gaule a émis des monnaies dédiées à l'Hercule de Deusone, ce qui prouverait l'existence d'un temple ou d'un culte localisé. En revanche, supposer que Postume soit né à Diessen n'est qu'un détail imaginaire du roman historique « In het licht van Omega » de Guus van Hemert.

Références, sources, lien externe

  Hoven, Frank van den, De Topografische Gids van Nederland, 1997, Éd. Filatop, Amersfoort.
  L'histoire de Diessen sur le portail des Archives régionales de Tilbourg.

Hilvarenbeek
Ancienne commune dans la province de Brabant-Septentrional
Localité dans la province de Brabant-Septentrional

Diessen


Donna Nicole Gutierrez, nomine histrionis Alexis Love appellata, nata Sacramenti Californiae die 7 Aprilis 1987 vel 1988, est quondam actrix pornographica et modella erotica Americana. In periodo ab anno 2006 usque ad 2019 industria fuit quo in ca 300 pelliculis egit. Maio 2008, Pet of the Month ("deliciae mensis") in Penthouse, periodico erotico, nominabatur. Eodem anno in The Howard Stern Show et The Maury Show, spectaculis televisificis, etiam apparuit.

Nominationes et pretia
Inter Love multas nominationes pretiis habemus:

 2008: Penthouse: Pet of the Month
 2008: AVN Award: Best New Starlet
 2008: AVN Award: Best Threeway Sex Scene de pellicula Facade
 2008: FAME Award: Favorite Female Rookie
 2008: XRCO Award: Cream Dream
 2009: AVN Award: Best All-Girl Couples Sex Scene de pellicula Girl Girl Studio 7
 2009: FAME Award: Most Underrated Star
 2009: XRCO Award: Cream Dream

Notae

Nexus externi

Actores pornographici
Actores Civitatum Foederatarum
Ostentatores

Alexis Love


Born to Kill is a British television drama, produced by World Productions, that was first broadcast on Channel 4 from 20 April to 11 May 2017. The four-part serial stars Jack Rowan as Sam Woodford, a seemingly ordinary 16-year-old schoolboy who harbours secret psychopathic tendencies. The series also stars Romola Garai as Sam's mother, Jenny; Lara Peake as Sam's girlfriend, Chrissie; Earl Cave as Sam's only friend, Oscar; Daniel Mays as Chrissie's father, Bill; and Richard Coyle as Sam's father, Peter. The series was written and created by Tracey Malone and Kate Ashfield, becoming Malone's second original television production following Rillington Place. The series is distributed worldwide by BBC Worldwide.

The series serves as Rowan's first leading television role, having only previously appeared as a regular character in Beowulf: Return to the Shieldlands. The series achieved average viewing figures for its time slot, with 2.43 million viewers tuning in for episode one, and a slight drop to 1.74 million for episode two. The complete series was released on DVD on 12 June 2017.

Cast
 Jack Rowan as Sam Woodford, a 16-year-old schoolboy with psychopathic tendencies
 Romola Garai as Jenny Woodford, Sam's mother who works as a nurse at the local hospital
 Lara Peake as Chrissie Anderson, a fellow student with whom Sam enters a relationship
 Daniel Mays as Bill Anderson, Chrissie's father
 Richard Coyle as Peter Woodford, Sam's biological father
 Earl Cave as Oscar, a schoolboy that Sam befriends
 Jeany Spark as Lauren, Oscar's mother
 Simon Bubb as Mike, Oscar's father,
 Elizabeth Counsell as Margaret Anderson, Bill's mother and Chrissie's grandmother
 Karl Johnson as Mr. Williams, a hospital patient whom Sam befriends
 Sharon Small as Cathy, Jenny's best friend and colleague
 James Greene as Bob Franklin, a hospital patient whom Sam befriends
 Lolita Chakrabarti as Helen Deverill, a psychologist who represents Jenny during Peter's parole hearing
 Pal Aron as Philip, a prison liaison officer working on behalf of Peter's parole board

Episodes

References

External links

2010s British drama television series
2010s British television miniseries
2017 British television series debuts
2017 British television series endings
Channel 4 television dramas
Television series by ITV Studios
Television series by World Productions
English-language television shows
Murder in television
Television series about dysfunctional families
Television series about teenagers
Television shows set in the United Kingdom

Born to Kill (TV series)