Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Hill End.

Bukid ang Hill End sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Masterton District ug rehiyon sa Wellington, sa sidlakang bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Hill End.

Ang yuta palibot sa Hill End kasagaran medyo bungtoron. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Hill End may kaayo gamay nga populasyon. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Castlepoint,  km sa habagatan-sidlakan sa Hill End. Hapit nalukop sa durowan ug kabugangan ang palibot sa Hill End.

Ang klima baybayon. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Pebrero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Hulyo, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Oktubre, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Kabukiran sa Wellington (rehiyon)
Kabukiran sa Nuzeland nga mas taas kay sa 200 metros ibabaw sa dagat nga lebel

sv:Hill End (berg)

Mga artikulo sa posisyon itarong ni bot

Hill End (bukid)


Joesley Mendonça Batista (born 8 December 1972) is a Brazilian businessman, son of José Batista Sobrinho. He is responsible for the expansion and internationalization process of JBS S.A., the largest meat-packing company in the world, and one of the main agribusiness companies in Brazil, and J&F Investimentos which he shares with his wife, Flora, and five children. As of October 2021, his net worth was estimated at US$4.1 billion.

Early life
He is the son of José Batista Sobrinho, who founded JBS S.A., the largest meat-packing company in the world, and one of the main agribusiness companies in Brazil, and J&F Investimentos. José is married to Flora Mendonça Batista, and their children include: Valere Batista Mendonça Ramos, Vanessa Mendonça Batista, Wesley Mendonça Batista, Joesley Mendonça Batista and Vivianne Mendonça Batista.

Career
He was listed in 2016 among the 70 main billionaires of Brazil by Forbes magazine.

Corruption and influence peddling
Batista and his company are involved and pled guilty in several allegations of bribery. From September 2017 to October 2018, the Brazilian court kept Batista on remand for illegal profit on the financial market.

Operation Car-Wash
In July 2016, Batista was included as a suspect in the investigations of Operation Car Wash. The Brazilian Federal Police (in Portuguese, Polícia Federal or PF) charged him for alleged bribes made by his company, JBS S.A., to the former president of the Brazilian parliament Eduardo Cunha. The bribes were paid for the liberation of resources from the  (FI-FGTS).

Temer bribery
On 17 May 2017, the newspaper O Globo published news that Batista provided recordings made on 7 March 2017 of a dialogue between him and the Brazilian president Michel Temer, where Batista represents that he was paying for the silence of Eduardo Cunha, who is currently in jail, and former target in the investigation. The news resulted in some protests and calls for Temer's resignation, with the Brazilian stock market also facing a drop. On 19 May 2017, JBS admitted to paying bribes to the three Brazilian presidents Michel Temer, Dilma Rousseff and Luiz Inácio Lula da Silva, spanning the previous 14 years. All three presidents denied accepting bribes. However, an audio recording appears to catching Temer green-lighting the Batistas to pay a monthly allowance to former House Speaker Eduardo Cunha in exchange for his silence. JBS told prosecutors they had paid a total of $123 million in bribes to Brazilian politicians in recent years. Batista was also rumoured to have recorded senator and former presidential candidate Aécio Neves of PSDB, one of the biggest political parties at the time, requesting two million reais in bribes. The PF filmed the payment passing to the senator's cousin. The money was then tracked to the bank account of a company belonging to Zeze Perrella, a PSDB senator from Minas Gerais. The former head of the Securities Commission (CVM) referred to testimony that asserted JBS had bribed 1,829 politicians. Temer alleged that JBS doctored the recording of him talking to Batista about trading shares, and accused the Batista of insider trading. JBS denied illegal trades.

Batista and JBS allegedly obtained funding from the BNDES as a result of this bribe of over R$10 billion at below-market interest rates. In return for his help making the recording, the PF set Batista, his brother and other directors of JBS S.A. free, with a penalty of R$225 million. Batista thereupon decided to move to the US. The agreement obtained by the Batista brothers applies only to their physical persons. The Brazilian authorities are still negotiating the penalty to be applied to J&F, the holding company superior to JBS S.A. Prior negotiations suggested that a penalty close to R$11 billion, an amount that was refused by Batista. As of 22 May CVM was demanding $3.4 billion from JBS as part of a promised leniency deal, according to the press. In May 2017, JBS retained law firm Baker McKenzie to negotiate possible criminal charges with the United States Department of Justice under the Foreign Corrupt Practices Act.

Insider trading investigation
Prior to the release of the recordings, Batista and his brother Wesley Batista sold several shares of JBS S.A. and bought over USD 1 billion. The release of the recordings resulted in substantial reduction of the stock price of JBS S.A. shares and in the reduction of the value in the Brazilian Real. The CVM is investigating the Batista brothers for insider trading.

Prison
On 10 September 2017 he was temporarily arrested by the PF at the request of Attorney General Rodrigo Janot. The request was accepted by Federal Supreme Court Justice Edson Fachin.

On 13 September 2017, he had the remand ordered by the 6th Criminal Federal Court of São Paulo by the use of insider information to profit in the financial market between April and 17 May 2017, the date of disclosure of information relating to the collaboration agreement signed between J&F executives and the Attorney General's Office.

On 9 March 2018, Mr. Batista was released from the Federal Police's jail in Sao Paulo, but he is not allowed to leave the country and his passport is retained by the Federal Police.

Personal life
Batista married television presenter Ticiana Villas Boas at JBS's head office in São Paulo, with performances by Brazilian pop stars Ivete Sangalo and Bruno & Marrone.

References

Living people
1972 births
Brazilian businesspeople
Brazilian billionaires
Batista family
JBS S.A. people

Joesley Batista


Araz Səlimov () — Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı, Xocalı soyqırımı şəhidi.

Həyatı
1 iyun 1960-cı ildə Xocalı şəhərində doğulmuşdur. 1975-ci ildə burada orta məktəbin səkkizinci sinfini bitirmişdir. 1978-ci ildə hərbi xidmətə çağırılmışdır. 1980-ci ildə ordudan tərxis edilir və doğma yurdu Xocalıya qayıdır. Burada tərəvəzçilik sovxozunda işləməyə başlayır.

Döyüşlərdə iştirakı
1988-ci illərdən başlayaraq ermənilərin millətçilik və işğalçılıq siyasəti geniş vüsət almağa başlayanda Araz könüllü olaraq Xocalı özünümüdafiə batalyonlarından birinə yazıldı. Cəsur döyüşçü dəfələrlə qaynar döyüşlərə girmişdi. Araz 1992-ci il 26 fevral Xocalı faciəsi zamanı son gülləsi qalana qədər vuruşdu. Vətənin cəsur oğlu onlarla dinc sakini xilas etdi. Erməni vəhşiləri onun izinə düşdülər Əsgəran rayonunda qardaşı Fəxrəddinlə Arazı vəhşicəsinə min bir əzabla qətlə yetirdilər. Xocalı faciəsi zamanı Araz Səlimovun ailəsindən üç nəfər həlak oldu: Özü, qardaşı və atası.

Ailəsi
Ailəli idi, üç övladı qalıb.

Milli Qəhrəman
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 25 fevral 1997-ci il tarixli 533 saylı fərmanı ilə Səlimov Araz Bahadır oğluna ölümündən sonra "Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı" adı verilmişdir.

Ağdam rayonunun Şəhidlər xiyabanında dəfn edilib.

Ədəbiyyat
 Vüqar Əsgərov. "Azərbaycanın Milli Qəhrəmanları" (Yenidən işlənmiş II nəşr). Bakı: "Dərələyəz-M", 2010, səh. 262.

İstinadlar

 Səlimov Araz

Azərbaycanın Milli Qəhrəmanları
Xocalı soyqırımında həlak olanlar
Xocalı rayonunda vəfat edənlər
Ağdam Şəhidlər Xiyabanında dəfn olunanlar
Birinci Qarabağ müharibəsi iştirakçıları
Azərbaycan tərəfindən Birinci Qarabağ müharibəsi iştirakçıları

Araz Səlimov


Étricourt-Manancourt est commune Francicum 506 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.

 Index communium praefecturae Samarae

Nexus externi

 Étricourt-Manancourt pagina interretialis

Communia praefecturae Suminae
Loci habitati praefecturae Suminae

Étricourt-Manancourt


Le canal de Lalinde est un canal latéral à la Dordogne, long de  et situé en amont de Bergerac.

Présentation
Depuis le cingle de Trémolat jusqu'à Bergerac, la navigation sur la Dordogne était difficile à cause des redoutables rapides du Grand Thoret (entre La Guillou et Lalinde), de la Gratusse (en aval de Lalinde) et du Gratussou (les malpas : les mauvais passages), des passages rocheux. De plus, . Au saut de la Gratusse vivait, selon la légende locale, un monstre : le coulobre de Lalinde. Ce dragon vivait .

Le creusement de ce canal de dérivation de la Dordogne est décidé en 1837. Les plans sont confiés à l'ingénieur Pierre Vauthier (1784-1847)  et les travaux adjugés à des entrepreneurs de Bordeaux. Le canal est creusé de 1838 à 1843 et ouvre en 1844, année voyant passer les premières gabares et s'organiser la vie batelière. Le roi Louis-Philippe  se plaignit cependant de son coût : .

Il va du village de Mauzac (en aval du cingle de Trémolat) jusqu'à Tuilières (commune de Mouleydier), comprend neuf écluses dont trois écluses simples (Mauzac, Lalinde et la Borie-Basse) et se termine par un groupe de deux écluses triples à Tuilières. Ce groupe d'écluses est un ouvrage spectaculaire et remarquable. Le canal est également équipé de cinq maisons d'éclusiers, sept ponts, des pigeonniers.

Il traverse les villages de Mauzac, Sauveboeuf, Lalinde, Port-de-Couze, Saint-Capraise-de-Lalinde et Tuilières.

Plusieurs ouvrages remarquables, dont certains sont inscrits au titre des monuments historiques, le jalonnent. D'amont vers l'aval se trouvent :
 le site de Mauzac (écluse, aqueduc d'alimentation et maison éclusière) ;
 l'aqueduc et le pont-déversoir de la Tuilerie de Villeneuve (le ruisseau de Drayaux passe sous le canal à Sauvebœuf) ;
 le bassin de Lalinde et son écluse ;
 le bassin de Port-de-Couze ;
 l'écluse de la Borie-Basse à Baneuil ;
 le petit pont-canal de Saint-Capraise-de-Lalinde ;
 le bassin de stationnement de Saint-Capraise-de-Lalinde ;
 le bassin de radoub de Saint-Capraise-de-Lalinde (lieu-dit Tuilières) ;
 le site de Tuilières au niveau du barrage de Tuilières à Mouleydier (groupe d'écluses, bassin de croisement, ponts, maisons éclusières).

L'alimentation en eau s'effectue par le barrage de Mauzac via un aqueduc d'alimentation.

Le gabarit admis est de  sur 6.

Ce canal a été utilisé jusqu'à la Seconde Guerre mondiale malgré la concurrence du chemin de fer à partir de 1879.

Le , un décret supprime la Dordogne de la liste des voies navigables, en amont de Saint-Pierre-d'Eyraud. Cela signifie que les ponts et chaussées et l'État se désengagent de l'entretien des ouvrages.

La « Société anonyme du canal de Lalinde » est créée par les entreprises riveraines comme les industriels du papier ou les minotiers qui veulent assurer leur approvisionnement en eau.

Le , lors du passage du Tour de France à Port de Couze, un camion citerne percute la foule, tuant huit spectateurs et en blessant treize. De nombreuses années plus tard, le canal a été busé à cet endroit, interdisant désormais le passage des gabares.

Un décret de 1992 concède l'ensemble de l'ouvrage, qui dépend du ministère des Transports, au « Syndicat intercommunal du canal de Lalinde ».

En , après les travaux financés par les cinq communes riveraines pour bâtir trois passerelles et deux pontons, la portion de quatre kilomètres entre Port-de-Couze et Saint-Capraise-de-Lalinde est de nouveau reconnue navigable par décret ministériel.

Présentant un grand intérêt touristique dans cette région, l'exploitation de la promenade sur ce tronçon, qui serait déléguée à un opérateur privé, pourrait démarrer à l'été 2015.

Début 2016, des travaux sont entrepris pour refaire l'étanchéité du pont-canal de Saint-Capraise-de-Lalinde et remplacer la double porte  de l'escalier d'écluses de Tuilières.

Galerie de photos

Notes et références

Bibliographie

Voir aussi

Bibliographie
 Frédéric Gontier, préface d'Anne-Marie Cocula-Vaillières, Le canal de Lalinde, édition Les Pesqueyroux, 2003,
 Frédéric Gontier, Le canal de Lalinde, édition Les Pesqueyroux, 2023,

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Bergerac
 Liste des cours d'eau de la Dordogne
 Barrage de Tuilières

Liens externes
 Dictionnaire des rivières et canaux de France dans le Projet Babel : le canal de Lalinde
 Canal de Lalinde sur le site de l'ANPEI

Lalinde
Lalinde
Monument historique en Dordogne
Monument historique inscrit en 1996
Dordogne (cours d'eau)

Canal de Lalinde


Novo Selo je naselje na hrvaškem otoku Brač ki upravno spada pod občino Selca; le-ta pa spada pod Splitsko-dalmatinsko županijo.

Novo Selo leži okoli 1 km severno od občinskega središča ob lokalni cesti Selca - Povlja. V vasi stalni živi okoli 150 prebivalcev.

Demografija

Viri in opombe

Glej tudi
 seznam naselij na Hrvaškem

Naselja Splitsko-dalmatinske županije
Brač
Dalmacija

Novo Selo, Selca


Plesná môže byť:

 mesto v okrese Cheb, pozri Plesná (okres Cheb)
 mestský obvod Ostravy, pozri Plesná (Ostrava)
 rieka v okrese Cheb, prítok Ohře, pozri Plesná (rieka)

Plesná


Dılmıc (varyanti: Dılmıj, Dılmız) Zazakiyê hetê Xınıs, Tekman, Varto, Qarliova û Karêri de yew etnonimo ke Zazaê Elewiy seba Zazayanê Suniyan xebetnenê. Şiwey Zazakiyê Merkez û ê Veroci rê ki vanê Dılmıcki.

Zazaê na mıntıqa cor vatiye xo Şarê Ma, zıwanê xo ki Zonê Ma name kenê. Riyê ciyatiya dini ra şarê ena mıntıqa xo Suniyan ra ciya hesebneno.

Têkıliye / İrtıbat
Têkıliya şarê ena mıntıqa (Varto, Xınıs, Karêr) be Zazayanê Suniyan be gıraniye ticariyo. Çûnke çerçiyê ke hetê Çoligi, Palou Diyarbekıri ra yenê, şar inan Dılmıc name keno. Palayıcan rê Paloci ki vanê.

Zanayışo tarixi
Êyê ke serrê xo zêdeyê û kamılê, vanê ke, Dılmıci derezaê maê. Eno zanayış Zazayanê Suniyan (Mısılmanan) miyan de ki esto ke Zazaê Elewiy û Mısılmani, wextê wextan de hetê itıqadi ra ki yew biyê, labelê tepeya yewbini ra hetê dini ra kewtê dûri.

Rêçıkê terimi
Hıni aseno ke Dılmıc qısanê Dılm- û peybendê aidiyeti -ıc ra yeno pêra û no name mıheqeq ke xo namekerdışê Zazayanê Veroci (Henefiy) Dımıli, Dımli ra elaqay cı esta. Gani bêro vatene ke çımanê (kıtabanê) Ermeniyan'ê kehanan de ki (SS 8./9. İrT) qalê Delmiki kenê. Ermeniy Zazayan rê hına vanê. Çımeyê ke tepeya yenê, namekerdışê Zazay ki veciyeno meydan.

İranolog û Armenolog Hübschmann ki kıtabê etimolociya Ermenki de rêçıkê (koka) namanê mıntıqa Dailam, Dêlum û Gilan, Gilum sero vındeno. Teoriya Deylemi ra gore Zazay (Dımmıliy), seserra 8./9. İrT mıntıqaya Deylemia ke zımey İrani de, uca ra goç kerdo, ameyê mıntıqaya ewroyêne. Zıwanê Xezeriê ke ewro hewna a mıntıqa de qısey benê, zey Talışki, Mazenderanki, Tatki/Azerkiyo İranki, Sengserki, Zazaki de hetê tarixê zıwani ra nezdiyê; delilê na teoriye hesebiyenê.

Bıvênên
 Deylem
 Dımıli

Zazay

Dılmıc


The Union Dutchwomen represented Union College in ECAC women's ice hockey during the 2014–15 NCAA Division I women's ice hockey season.

Recruiting

2014–15 Dutchwomen

Schedule

|-
!colspan=12 style=""| Regular Season

References

Union
Union Garnet Chargers women's ice hockey seasons

2014–15 Union Dutchwomen's ice hockey season


Andrea Karimé (* 5. Mai 1963 in Kassel) ist eine deutsche Schriftstellerin.

Leben
Andrea Karimé wuchs in Kassel zwischen deutscher und libanesischer Sprache und Kultur auf. Nach dem Abitur (1982) studierte sie an der Gesamthochschule Kassel Kunst- und Musikerziehung. Anschließend Referendariat und ab 1995 Ausbildung im Kreativen Schreiben am IFK Berlin. Seit 1995 arbeitet sie als Lehrerin in Leverkusen.
2004 folgte eine Ausbildung zur Geschichtenerzählerin an der Wirkstatt, Karlsruhe und seit 2007 arbeitet sie als freie Autorin. Andrea Karimé lebt in Köln.

Ihre Musikgeschichte "Wolken-Oto und das Geheimnis der aprikosenfarbenen Katze" in der Reihe "Musik erzählt" im Auftrag der Philharmonie Köln und Luxemburg erlebte im November 2012 ihre Uraufführung. Sie ist Mitgründerin des PEN Berlin.

Auszeichnungen
 2023 Preis der Jungen Literaturhäuser
 2018 Kinderbuchpreis des Landes Nordrhein-Westfalen für King kommt noch, zusammen mit Jens Rassmus
 2017 Nominierung für den Preuschhof-Preis für Kinderliteratur 2018
 2017 Nominierung für den Deutsch-Französischen Kinder- und Jugendbuchpreis
 2017 Literatur- und Werkstipendium der SK-Stiftung Köln
 2017 Arbeitsstipendium NRW
 2016 Nominierung Mannheimer Feuergriffel
 2013 Struwwelpippi Luxemburg
 2013 Werkproben NRW
 2012 Österreichischer Kinder- und Jugendbuchpreis 2012
 2012 Atelier Galata, Istanbulstipendium der Stadt Köln
 2011 Kollektion zum Österreichischen Kinder- und Jugendbuchpreis
 2010 Arbeitsstipendium des Landes NRW
 2009 Sächsisches Ministerium für Wissenschaft und Kunst, Denkmalschmiede Hoefgen
 2009 International Writers' and Translators' Center of Rhodes2007 ArtHotel Stadtkyll
 2009 Nominierung für den Feuergriffel (Mannheimer Stadtschreiberstipendium für Kinder- und Jugendliteratur)
 2008 Nominierung für den Linzer Kinderbuchpreis
 2008 8 besondere Bücher zum Andersentag, Hauptverband des Österreichischen Buchhandels
 2007 Kollektion zum Österreichischen Kinder- und Jugendbuchpreis
 2006 100 Beste des Münchner Buchhandels,
 2005 1. Platz in der Kategorie Kinderbuch beim Literaturwettbewerb "Mythos Fremde", Institut für Migrationsforschung in Bonn

Werke
2023 Wörter Wörter Himmelörter, Konkursbuch Verlag Tübingen
2023 Alle-Kinder-Bibel, Neukirchener Verlag, Neukirchen-Vluyn
2023 Minu und der Geheimnismann, G&G Verlag, Wien
2022 Planetenspatzen, Picus Verlag Wien
2021 Das schönste Zimmer in meinem Kopf, Eliv Verlag Nettetal
2021 Antennenkind, Picus Verlag Wien
2018 Samba, Schwein und das Geheimnis der Mühle, Picus Verlag Wien
2017 King kommt noch (mit Bildern von Jens Rassmus), Peter Hammer Verlag Wien
2016 Mondkaninchen, Bilderbuch, Picus Verlag Wien
2015 Kalim Baba und die Wörterlampe, Bilderbuch, Picus Verlag Wien
2014 Der Wörterhimmel des Fräulein Dill
2014 Mu, Wolken und Schlangenglück
2012 Janni und Win und das Verschwinden der Höckerbande, Picus Verlag Wien
2011 Lea, Opa und das Himmelsklavier, Bilderbuch, Picus Verlag Wien
2011 Tee mit Onkel Mustafa, Kinderroman, Picus Verlag Wien, 2012 ausgezeichnet mit dem Österreichischen Kinder- und Jugendbuchpreis, Zehn besondere Bücher zum Andersentag 2012
2010 Zum Sterben nach Kairo, Kriminalroman, Quer Verlag Berlin
2010 Kaugummi und Verflixungen, Kinderroman, Picus Verlag Wien
2009 Soraya entdeckt das  Meer, Kindererzählung, Picus Verlag Wien
2008 Soraya, das kleine Kamel, Kindererzählung, Picus Verlag Wien
2008 Fatina – Die Anziehung, Roman, Konkursbuchverlag
2008 Alif, be das Klangfell haart sich: Gedichte
2007 Die Zauberstimme Zehn besondere Bücher zum Andersentag 2008
2006 Alamat – Wegzeichen, arabisch-deutsche Erzählungen, Konkursbuchverlag Claudia Gehrke
2006 Nuri und der Geschichtenteppich, Kindererzählung, Picus Verlag Wien
2004 Die Briefträgerin. Liebesleben

Weblinks

 andreakarime.de Homepage von Andrea Karimé

Einzelnachweise

Autor
Mitglied im PEN Berlin
Deutscher
Geboren 1963
Frau

Andrea Karimé


BRDC International Trophy 1963 je bila sedma neprvenstvena dirka Formule 1 v sezoni 1963. Odvijala se je 11. maja 1963 na dirkališču Silverstone Circuit.

Dirka

Formula 1 sezona 1963
1963

BRDC International Trophy 1963


Devario est un genre de poissons téléostéens de la famille des Cyprinidae et de l'ordre des Cypriniformes.

Synonymes
 Paradanio Day, 1865
 Eustira Günther, 1868
 Rambaibarnia Fowler, 1934
 Danioides Chu, 1935
 Parabarilius Pellegrin & Fang, 1940
 Daniops Smith, 1945

Liste des espèces
Selon  :

 Devario acrostomus F. Fang & Kottelat, 1999
 Devario acuticephala Hora, 1921
 Devario aequipinnatus McClelland, 1839
 Devario affinis Blyth, 1860
 Devario annandalei B. L. Chaudhuri, 1908
 Devario anomalus Conway, Mayden & K. L. Tang, 2009
 Devario apogon X. L. Chu, 1981
 Devario apopyris F. Fang & Kottelat, 1999
 Devario assamensis Barman, 1984
 Devario auropurpureus Annandale, 1918
 Devario browni Regan, 1907
 Devario chrysotaeniatus X. L. Chu, 1981
 devario coxi kullander et al., 2017
 Devario deruptotalea Ramananda & Vishwanath, 2014
 Devario devario F. Hamilton, 1822
 Devario fangfangae Kottelat, 2000
 Devario fraseri Hora, 1935
 Devario gibber Kottelat, 2000
 Devario horai Barman, 1983
 Devario interruptus F. Day, 1870
 Devario kakhienensis J. Anderson, 1879
 Devario laoensis Pellegrin & P. W. Fang, 1940
 Devario leptos F. Fang & Kottelat, 1999
 Devario maetaengensis F. Fang, 1997
 Devario malabaricus Jerdon, 1849
 Devario manipurensis Barman, 1987
 Devario naganensis B. L. Chaudhuri, 1912
 Devario neilgherriensis F. Day, 1867
 Devario ostreographus McClelland, 1839
 Devario pathirana Kottelat & Pethiyagoda, 1990
 Devario peninsulae H. M. Smith, 1945
 Devario regina Fowler, 1934
 Devario salmonata Kottelat, 2000
 Devario shanensis Hora, 1928
 Devario sondhii Hora & Mukerji, 1934
 Devario spinosus F. Day, 1870
 Devario strigillifer G. S. Myers, 1924
 Devario suvatti Fowler, 1939
 Devario xyrops F. Fang & S. O. Kullander, 2009
 Devario yuensis Arunkumar & Tombi Singh, 1998

Espèce non décrite
 Devario sp. "giraffe"

Notes et références

Références taxinomiques

Cyprinidae
Cypriniformes (nom scientifique)
Poisson d'aquarium

Devario


Damnatio memoriae (լատիներենից թարգմանաբար՝ հիշատակի ուրացում)` Հին Հռոմում պետական հանցագործների նկատմամբ կիրառության մեջ եղած հատուկ հետմահու պատիժ։ Ոչնչացվում էին հանցագործի գոյության մասին հիշատակող ցանկացած նյութական վկայություն` արձաններ, պատերի կամ տապանաքարերի վրա արված գրություններ, օրենքներում և ժամանակագրություններում կատարված գրություններ։ Կարող էին ոչնչացնել նաև ընտանիքի անդամներին։

Որպես կանոն, damnatio memoriae-ն բացարձակ չի եղել։ Ներոնը մահից հետո անիծվել էր, սակայն, Վիտելիոսի կողմից իշխանությունը նվաճվելուց հետո արժանացել է պետական պատիվների։ Միակ կայսրը, ում նկատմամբ damnatio memoriae-ը կիրառվել է պաշտոնապես և հետագայում չի վերացվել, եղել է Դոմիցիանոսը։

Տե'ս նաև`
 Լատիներեն արտահայտությունների ցանկ «D»

Արտաքին հղումներ

Հռոմեական իրավունք
Հին Հռոմի քաղաքականություն
Սև ցուցակ

Damnatio memoriae


Irjen. Pol. (Purn.) Drs. Basarudin, S.H., M.H. () adalah seorang Purnawirawan perwira tinggi Polri yang terakhir menjabat sebagai Widyaiswara Utama Sespim Lemdiklat Polri.

Basarudin tercatat pernah menjabat sejumlah jabatan penting. Ia pernah menjabat ajudan Wakil Presiden RI Boediono. Ia kemudian menjabat Wakapolda DIY, Wakapolda Sumut, Karowatpers SSDM Polri, Kapolda Sumbar, Wagub Akpol, dan terakhir sebagai Widyaiswara Utama Sespim Lemdiklat Polri.

Riwayat Jabatan

 Pamapta Polres Sintang Polda Kalbar (17–10–1988)
 Kapolsek Nanga Pinoh Polres Sintang Polda Kalbar (01–09–1989)
 Kasat Lantas Polres Sintang Polda Kalbar (30–07–1992)
 Wakapolres LIOT/Muara Enim Polda Sumsel (01–03–1999)
 Kabag Lantas Polwil Semarang Polda Jateng (30–03–2001)
 Pamen Sespim Dediklat Polri (08–05–2002)
 Kasubdit Bin Gakum Ditlantas Polda Jatim (14–12–2002)
 Kapolres Ngawi Polwil Madiun Polda Jatim (27–05–2005)
 Kapolres Mojokerto Polwil Bojonegoro Polda Jatim (18–08–2006)
 Wadirlantas Polda Jateng (07–12–2007)
 Kepala SPN Purwokerto Polda Jateng (03–12–2008)
 Ajudan Wakil Presiden RI (25–08–2009)
 Wakapolda DIY (03–09–2012)
 Wakapolda Sumut  (08–02–2013)
 Karowatpers SSDM Polri (23–01–2015)
 Kapolda Sumatera Barat (31–12–2015)
 Wagub Akpol (04–01–2017)
 Widyaiswara Utama Sespim Lemdiklat Polri (20–07–2017)

Referensi

Tokoh dari Brebes
Tokoh Jawa Tengah
Tokoh Jawa
Tokoh Polri
Kepala Kepolisian Daerah Sumatera Barat
Alumni Akademi Kepolisian 1988 A
Ajudan Wakil Presiden RI dari Polri

Basarudin


Suttontown may refer to:
Suttontown, South Australia near Mount Gambier
Suttontown, North Carolina in Sampson County

Suttontown


Պետրոս Հայկազունի (Հայկազյան) (), հայ հասարակական-քաղաքական, մշակութային գործիչ, մանկավարժ։ Բարենպատակ ընկերության հիմնադիրներից։

Կենսագրություն
Կրթությունը ստացել է ծննդավայր Ալեքսանդրապոլում, սովորել հոգևոր դպրոցում։

1860-ական թվականների սկզբներից մասնակցել է կրթասիրական ընկերությունների աշխատանքներին, աշխատակցել «Մեղու Հայաստանի», «Արարատ» պարբերականներին։

Համագործակցել է Արսեն Կրիտյանին` Բարենպատակ անլեգալ ընկերության կազմակերպման աշխատանքներում. եղել է այդ ընկերության գործուն անդամներից։ Հակացարական գործունեության համար 1860-1870 թվականների ընթացքում բազմիցս բանտարկվել է։

Նոր դպրոցի և մանկավարժության ջատագով էր։ Ղազարոս Աղայանի հետ պայքարել է հայկական դպրոցների ուսուցման հետամնաց, հակամանկավարժական մեթոդների դեմ՝ դրվատելով Խաչատուր Աբովյանի, Ստեփանոս Նազարյանի, Միքայել Նալբանդյանի առաջավոր գաղափարները։

Նպաստել է Ալեքսանդրապոլի դպրոցների բարեկարգմանը, իգական դպրոց հիմնադրելու գործին։

Ճանապարհորդել է Արևմտյան Հայաստանում, նյութեր հավաքել արևմտահայերի կյանքի, նրանց ծանր կացության, հայկական կոտորածների մասին։

Մինչև 1926 թվականն աշխատել է ՀԽՍՀ պետական և կոոպերատիվ մարմիններում։

Աշխատություններ
Կազմել է թվաբանական գործողությունների աղյուսակների գիրք, որն արժանացել է Վիեննայի և Փարիզի մաթեմատիկոսների հանձնաժողովների հավանությանը և հրատարակվել։

Գրել է «Նյութեր Հնդկաստանի հայերի կտակների պատմության վերաբերյալ», «Նյութեր Ալեքսանդրապոկի մտավոր զարգացման պատմության» աշխատությունները, ինչպես նաև իր արժեքավոր հիշողությունները, որոնք բոլորը մնացել են անտիպ։

Ծանոթագրություններ

Հայ հասարակական գործիչներ
Հայ մանկավարժներ
Հայ քաղաքական գործիչներ
Հայ մշակութային գործիչներ

Պետրոս Հայկազունի


エーアイテレビ株式会社(AITV.Co.,Ltd.)は、徳島県板野郡藍住町に本社があるケーブルテレビ局である。

「エーアイ」とは、サービスエリアの藍住町、板野町それぞれの頭文字から名づけられた。

サービスエリア
 徳島県板野郡
 藍住町
 板野町

主な放送チャンネル

地上波系列別再送信局

テレビ局

 近畿広域圏の放送とサンテレビは大阪市内の受信点で受信、テレビ和歌山は和歌山市内の受信点で受信、光ケーブルで大阪 - 和歌山 - 淡路島 - 徳島へと伝送されていた(アナログのみ)。現在では営業エリア内にある受信点および県内ケーブルテレビの共同受信点で全てのチャンネルを受信している。
 デジタル放送は日本民間放送連盟が区域外再放送を禁止しているが、特例地域に位置づけられていることから再送信が行われている。
 デジタル再送信の要望を取り下げる見返り措置として、デジアナ変換によるよみうりテレビの再送信が2015年3月末まで実施された。
 デジアナ変換サービスは2015年3月31日で終了。ただし、四国放送およびNHKについては統一地方選挙(徳島県)の政見放送に対応する為に4月20日まで放送した。

ラジオ局

アナウンサー
 中野靖子

関連項目
 ケーブルテレビ局の一覧
 区域外再放送
 STNet

脚注

外部リンク
 エーアイテレビ

徳島県のケーブルテレビ局
藍住町の企業
藍住町
板野町

エーアイテレビ


Hyacintha Ardern, vulgo plene Jacinda Kate Laurell Ardern (Hamilton in urbe nata die 26 Iulii 1980) est politica Novae Zelandiae.

Educata in oppidis Murrinsville et Murupara, ubi pater vigil merebat, Hyacintha Ardern communicationi politicae et mercatoriae studuit apud universitatem Waikatoënsem. Etiam iuvenis consiliaria politica fuit in Nova Zelandia, deinde in Anglia iuxta Antonium Blair. In patriam redita legata parlamento a die 8 Novembris 2008 sine circulo, a die 8 Martii 2017 pro circulo Mount Albert fuit. Dux vicaria factionis laboris a mense Martio eiusdem anni, dux autem a mense Augusto est, antecessore Andrea Little. Comitiis die 23 Septembris 2017 habitis, factione  nationali successum haud malum reportante sed sine victoria, factio laboris cum factione Novae Zelandiae imprimis coalitionem ad regimen nanciscendum confecit, die 26 Octobris 2017 prima ministra Hyacintha Ardern, ministro a rebus externis Winston Peters.

Et matrimonium aequum et abortum defendet.

Bibliographia
 "Who is New Zealand's new prime minister? A profile of Jacinda Ardern" in The Guardian (19 Octobris 2017)
 Charlotte Graham, "Jacinda Ardern, New Zealand's Sudden Star, Gets Set to Govern" in New York Times (20 Octobris 2017)

Nexus externi

 Vita apud parlamentum Novozelandicum

Nati 1980
Homines vivi
Politici Novae Zelandiae
Alumni Universitatis Waikatoensis
Gubernatores civitatum

Hyacintha Ardern


Nassim Arif, né le , est un joueur franco-marocain de rugby à XV qui joue en club au poste de trois-quarts centre ou  de demi de mêlée.

Nassim Arif apparaît sur le calendrier des Dieux du Stade 2005.

Carrière en club
 Villefranche de Lauragais 2004-2005
 Stade montois (Pro D2) 2005-2006
 Marseille Provence XV Fédérale 1 2006-2007

Palmarès

Liens externes

Joueur marocain de rugby à XV
Centre (rugby à XV)
Demi de mêlée (rugby à XV)
Joueur de l'Avenir valencien
Joueur du Stade montois
Joueur du Blagnac rugby
Naissance en décembre 1982

Nassim Arif


Kishore ([ˈraːm kɪʃoːr]) is an Indian name that may refer to:

Given or middle name
 Kishore (actor, born 1974) (born 1974), Indian film actor
 Kishore Bhanushali, Indian actor
 Kishore Bhatt (born 1951), Indian voice actor
 Kishore Biyani, Indian businessman
 Kishore Chandra Deo (born 1947), Indian politician
 Kishore Chauhan (born 1949), Indian criminal
 Kishore DS, Indian film actor
 Kishore Dang (born 1958), Indian film and TV show director
 Kishore Kumar (1929–1987), film playback singer, actor, lyricist, composer, producer, director, and screenwriter
 Kishore Kunal, Indian Sanskrit scholar
 Kishore Mahbubani (born 1948), Singaporean diplomat
 Kishore Namit Kapoor (born 1949), Indian actor, author and film-acting trainer
 Kishore Pawar (c.1926–2013), Indian trade union leader and politician
 Kishore Sahu (1915–1980), Indian actor, film director, screenwriter and producer
 Kishore Te (1978–2015), Indian film editor
 Kishore Upadhyaya, Indian politician
 Ashish Kishore Lele (born 1967), Indian chemical engineer
 Bira Kishore Ray, Chief Justice of Orissa High Court in India
 Chandra Kishore Shrestha, Indian dramatist and social worker
 Deepali Kishore  (born 1989), Indian singer
 Dhirendra Kishore Chakravarti (1902–after 1982), geologist and paleontologist
 Ganga Kishore Bhattacharya (died 1831), Indian journalist, teacher and reformer
 Kant Kishore Bhargava, Indian diplomat
 Ladu Kishore Swain, Indian politician.
 Mohan Kishore Namadas, Indian revolutionary and independence fighter in the 1930s
 Naba Kishore Ray (born 1940), Indian theoretical and computational chemist
 Nand Kishore Acharya (born 1945), Indian playwright, poet, and critic
 Nand Kishore Chaudhary (born 1953), Indian social entrepreneur
 Nand Kishore Garg (born 1949), Indian social worker
 Nandikishore Patel (born 1982), Indian-born Ugandan cricketer
 Nand Kishore Yadav, Indian cabinet minister
 Nand Kishore Yadav (SP), Indian politician
 Nanda Kishore, Indian film director and screenwriter
 Nanda Kishore Bal (1875–1928), Indian poet
 Pran Kishore Kaul, Kashmiri stage personality
 Raj Kishore Kesri (died 2011), Indian politician
 Ram Kishore Shukla (1923–2003), Indian politician
 Ravindra Kishore Sinha (born 1951), Indian journalist, politician and social entrepreneur

Surname
 Akhila Kishore, Indian film actress
 Andrew Kishore, Bangladeshi singer
 Gadari Kishore, Indian politician
 Giriraj Kishore (1920–2014), Indian Hindu nationalist
 Joseph Kishore (born 1980), American activist and writer
 Jugal Kishore (disambiguation), several people
 Kaushal Kishore (disambiguation), several people
 Munshi Nawal Kishore (1836—1895), Indian book publisher
 Nand Kishore (cricketer, born 1970), Indian cricketer
 Nanda Kishore, Indian film director and screenwriter
 Ravisrinivasan Sai Kishore (born 1996), Indian cricketer
 S. Kishore (born 1962), Sri Lankan Tamil politician
 Shalinee Kishore (born 1974), American electrical engineer
 Shelly Kishore, Indian film and television actress
 Shriya Kishore (born 1986), Indian beauty queen
 Sneha Kishore (born 1993), Indian cricketer
 Sravanthi Ravi Kishore, Indian film producer
 Tanvi Kishore, Indian Marathi film actress
 Vennela Kishore, Indian Tollywood actor

See also
 Kishore (disambiguation)
 Kishor

Indian masculine given names
Masculine given names

Kishore (name)


Outlast (Հայ. «Վերապրել»), Կրոսսպլատֆորմային համակարգչային խաղ Գոյատևման սարսափ ժանրի, առաջին հայացքից, մշակված և հրատարակված Red Barrels ընկերության կողմից Windows, PlayStation 4, Xbox One պլատֆորմաների համար։ Խաղը թողարկվել է 2013 թվականի Սեպտեմբերի 4- ին։

2013 թվականի ամենալավ խաղ «Սարսափ» նոմինացիայում «Игромания» ամսագրի տարբերակով։

Սյուժե
Լրագրող Մայլզ Ապշերը (անգլ. Miles Upsher) սենսացիա փնտրելու նպատակով գալիս է Մաունթ Մեսսիվ (անգլ. Mount Massive) հոգեբուժարան, որի շուրջը շատ լուրեր են պտտվում։ Ի զարմանս իրեն Մայլզը տեսնում է, որ հիվանդանոցը պաշտպանված չէ և բոլոր մուտքերը փակ են։

Լուսամուտով մտնելով հիվանդանոց Մայլզը տեսնում է ամբողջ սարսափը, որը կատարվել է այդ հիվանդանոցում. ամենուրեք փռված են անդամահատված դիակներ իսկ միջանցքներով թափառում են խենթացած այլանդակված դեմքերով հիվանդները Բոլոր այդ խելագարների մեջ հանդիպում են քահանա Մարտինը, որը քարոզում է պաշտամունք Աստվածության շուրջ, որն անվանում են Վոլրայդեր (անգլ. Walrider), նախկին զինվորական Կրիս Ուոկերը, որը նման է հսկա մուտանտի և ամբողջ խաղի ընթացքում հետապնդում է Մայլզին սպանելու նպատակով, և բժիշկ Ռիչարդ Տրագերը - սադիստ որը օգտագործում է հիվանդներին իր վիրաբուժական փորձերի համար։ Քայլելով հիվանդանոցի միջանցքներով գլխավոր հերոսը իմանում է որ այն ուղակի
Մերկոֆ (անգլ. Murkoff Corporation) գիտական ակադեմիայի քողն է, անորեն փորձերի միջոցով մարդկանց նոր՝ գերբնական կարողություններով օժտված տեսակ ստանալու համար։

Հետագայում Մայլզը իմանում է, որ հիվանդանոցի տակ գտնվում է Մերկոֆի գիտական լաբորատորիան։ Զննելով լաբորատորիան նա հանդիպում է խորհրդավոր մութ մառախուղի նման թանձրուկի, որը հետապնդում է նրան և սպանում ձերքի տակ ընկած Կրիսին, որից հետո կորում է։ Մայլզը շարժվում է առաջ և հանդիպում է գիտնականի - բժիշկ Ռուդոլֆ Վերնիկեին, որը նրան պատմում է Վոլրայդեր պրոեկտի և առեղծվածային թանձրուկի - Բիլլի ի - միակ փրկվածի մասին։ Դրանից հետո նա խնդրում է լրագրողին սպանել Բիլլի ին։ Դրա համար պետք է անջատել ջրի և Էլեկտրականության դեպի պարկուճը՝ որում պահպանվում է Բիլլի ի ֆիզիկական մարմինը, գնացող աղբյուրները։ Երբ գործը արված է լինւըմ Բիլլին ծեծի է ենթարկում հերոսին բարձրացնում է վերև և նետում ներքև։ Լրագրողը ընկնում է ներքև կոտրելով ոտքը և դժվարությամբ փորձում է լքել լաբորատորիան։ Ելքի դռների մոտ նրան հանդիպում է բժիշկ Վերնիկեն սպեցնազի շրջապատմամբ, որոնք կրակում են լրագրողին։

Վերջում լսվում է բժիշկի արտահայտությունը «Gott Im Himmel: Հիմա դու կրող ես!» - որից հետո լսվում են գոռոցներ, զինվորների կրակոցներ և Վոլրայդերի արձակած ձայները։
Խաղի վերջաբանը մնում է բաց, սակայն խաղի լրացումից կարելի է ենթադրել, որ Մայլզը չի մահանում։

Խաղի ընթացքը
Խաղացողը ներկայանում է լրագրող Մայլզ Ապշերի դերում, որի կառավարումը ընթանում է առաջին հայացքից։ Մայլզն իր հետ կրում է բլոկնոտ, որի մեջ խաղի ընթացքում կատարում է նշումներ և վիդեոխցիկ։ Քանի որ Մայլզը սովորական մարդ է, որը չի կարողանում կիրառել որևէ զենք, վիդեոխցիկը միակ առարկան է, որը կարելի է օգտագործել։

Վիդեոխցիկը համալրված է գիշերային տեսողության սարքով, առանց որի վատ լուսավորված հիվանդանոցում ուղակի անհնար է տեղաշարժվել Ցավոք, գիշերային տեսոցության սարքը օգտագործելուց վիդեոխցիկը սկսում է լիցքաթափվում է, ինչը ստիպում է հերոսին ամենուրեք փնտրել մարտկոցներ։

Խաղային պրոցեսը ներառում է ներառում է ոչ դժվար գլուխկոտրուկների լուծում, թաքնված տեղաշարժում, ինչպես նաև պահեր, երբ պետք է փախչել հետապնդողներից հաղթահարելով խոչընդոտներ և թաքնվել մթության մեջ, զգեստապահարաններում, անկողինների տակ և այլ վայրերում։ Խաղում գլխավոր հերոսը չունի դաշնակիցներ չհաշված հայր Մարտինին։

Անձնավորություններ
  Հիվանդներ  - Մաունթ Մեսսիվ հիվանդանոցի նախկին՝ տեսքափոխված հիվանդներ։ Շատ վտանգավոր են։ Հետապնդում են խաղացողին մինչև չեն կորցնում տեսքից, որից հետո ստուգում են այն թաքստոցները, որտեղ վերջին անգամ տեսել են խաղացողին։ Կարող են սպանել 3 հարվածից։ Հանդիպում են ռեգուլյար։ Ըստ իրենց արտահայտությունների նրանք հարվածում են խաղացողին, նրան ընդունելով բժիշկի տեղ որը նրանց վրա էքսպերիմենտներ է անցկացրել։
  Հսկա  (Կրիս Ուոկեր - Մերկոֆ ընկերության անվտանգության մասնագետ որը ենթարկվել է էքսպերիմենտների գաղտնի տեղեկության բացահայտման փորձի համար) - առաջին հանդիպած թշնամին խաղում Առաջին հանդիպման ժամանակ վտանգավոր չէ իսկ մնացած պահերին սպանում է երկու հարվածից։ Տարբերվում է սովորական հիվանդներից մեծ չափսերով. անվանում է Մայլզին խոճկոր։ Շատ դաժան է պոկում է ձեռքի տակ ընկած հիվանդների գլուխները։ Գտնված դոսյեից կարելի է հասկանալ, որ Կրիսը ինքն է իր դեմքը այլանդակել կարծելով, որ կոգնի իր տեսողությանը։ Խաղի վերջում սպանվում է Վոլրայդերի կողմից։
  Եղբայրներ  - երկու հսկա որոնք աշխատում են սպանել խաղացողին։ Չնայած նրան որ երբեք չեն անցնում վազքի, ծայրահեղ վտանգավոր են, քանի որ քայլում են անձայն և կարողանում են բացել դռներ, սպանում են մեկ հարվածից և հիմնականում բաժանվում են, ստուգելով բոլոր հնարավոր ճամփաները, որոնցով կարող էր նահանջել խաղացողը։ Առաջին հանդիպման ժամանակ, չնայած հայր Մարտինի արգելքի՝ դիպչել Մայլզին նրանք որոշում են, թե ինչպես են նրան սպանելու (ինչպես նաև նրանք համաձայնվում են թե ում կհասնի լեզուն և լյարդը)։
  Բժիշկ Ռիչարդ Տրագեր  - Խելագար բժիշկ, որը հիվանդների վրա կատարում է վիրահատական փորձեր։ Սկզբում ներկայանում է խաղացողին որպես դաշնակից, իսկ հետո կապկպում է Մայլզին և կտրում նրա երկու մատերը։ Ոչ պակաս վտանգավոր է, քան Քրիս Ուոքերը, քանի որ նրա հսկայական մկրատով կարող է սպանել երկու հարվածից։ Հետագայում սեղմվում է վերելակի դռներով և մահանում։
  Վոլրայդեր  (անգլ. Walrider) կամ «Բիլլի» - սև մառախուղ նանոմասնիկներից, որը հանդիպում է միայն խաղի վերջում Մաունթ Մեսսիվ հոգեբուժարանի տակ։ Մինչ այդ կարելի է տեսնել դիսպետչերանոցի էկրանին, կոյուղիում, հիվանդանոցի այգում։ Ձայներով չի տարածվում քանի որ չի կարողանում խոսել և չի կոտրում դռները անցնում է դրանց տակով։ Շատ վտանգավոր է սպանում է մեկ հարվածով։ Սակայն հերոսը կարող է տեսնել նրան գիշերային տեսողության սարքով։ Ինչպես Մայլզն է նշում իր գրառումներում «Ըստ դոկումենտների նա հիմա 20 տարեկան է, իսկ ըստ արտաքինի 50»։
  Հայր Մարտին  - հիվանդներից մեկը ով երկրպագում է Վոլրայդերին որը չի ներկայացնում վտանգ խաղացողի համար։ Խաղի սկզբում քնեցնում է Մայլզին սրսկելով վզից և չթողնելով որ վերջինս փախչի Մաունթ Մեսսիվից։ Նա տեսնում է Մայլզի մեջ իր առաքյալին, որը կարող է պատմել հանրուչյանը հիվանդանոցում կատարվող սարսափների մասին։ Խաղի մեծ մասը խաղացողը պետք է գնա նրա հետքերով։ Պատմության համարյա ամենավերջում մահանում է հրամայելով իր հիվանդներին փայտի վրա խաչված վիճակում այրել իրեն կարծելով, որ այդ գործողությամբ կարող է կանչել Վոլրայդերին, որպեսզի Մայլզը կարողանա նկարել նրան վիդեոխցիկով։ Մահվանից առաջ տալիս է Մայլզին վերելակի բանալին, որպեսզի նա կարողանա փախչել հիվանդանոցից։
 Վեյլոն Պարկ (Իրազեկիչ) - հիվանդանոցի աշխատակիցներից մեկը, որը հիշեցվում է դոկումենտներում։ Գրել է Մայլզին նամակ, որում պատմել է Մաունթ Մեսսիվի և հիվանդանոցի փորձերի մասին։ Ներկայանում է որպես գլխավոր հերոս Whistleblower ինտերկվելում։

Լրացում
2013 թ. հոկտեմբերի 29- ին կայքում հայտնվեց հաղորդագրություն այն մասին, որ պատրաստվում է խաղի լրացումը «Whistleblower» (Հայ. «Իրազեկիչ») անվանմամբ։ Խաղացողները պետք է ներկայանան Վեյլոն Պարկի դերում - մի մարդու, որը պատմել է Մայլզ Ապշերին հիվանդանոցի փորձերի մասին Խաղացողները կտեսնեն այն բոլոր սարսափելի էքսպերիմենտները, որոնք անցկացվում էին հիվանդների վրա և այդ խելագարների հեղաշրջումը։ DLC ի ելքը տեղի է ունեցել 2014 թ. մայիսի 6- ին PCի և PS4 ի վրա Ամերիկայում և 2014 թ. Մայիսի 7 ին PS4ի վրա Եվրոպայում։

Ակնարկներ
Outlast ը ստացել է շատ դրական կարծիքներ քննադատների կողմից։

Metacritic կայքում խաղը ստացել է 80 բալ 100 ից։

Game Rankings կայքում խաղը ունի 81,03%։

Խաղը ներկայացրել են Electronic Entertainment Expo 2013 ցուցահանդեսի ժամանակ և դառել է հաղթող «Most Likely to Make you Faint» և «Best of E3» նոմինացիաներում։
Rock, Paper, Shotgun խաղային կայքը գովաբանել է խաղը ավելացնելով։

Outlast ը էքսպերիմենտ չէ, թե որքան կարող է խաղը վախենալու լինել, այն արվեստի նկարազարդում է։

IGN կայքի թղթակից  ն գնահատել է խաղը 7,8 բալ դրական է նշել խաղի ընթացքը, սակայն, քննադատելով մոդելներն ու շրջապատ։
Իր տեսությունում Absolute Games պորտալը նշել է, որ խաղն իսկապես վախեցնում է։

Ծանուցումներ

Հղումներ
 Պաշտոնական կայքը

Windows տեսախաղեր
Xbox One տեսախաղեր

Outlast


Aleksandr Viktoroviç Dedyuşko (rus.: Александр Дедюшко) — Rusiyanın teatr və kino aktyoru.

Rejissor fəaliyyəti
 Taras Bulba (2009)

1962-ci ildə doğulanlar
Yol-nəqliyyat hadisəsində ölənlər
Rusiya aktyorları

Aleksandr Dedyuşko


Als Bordnetzsteuergerät oder abgekürzt BSG, im Englischen Body Control Module (BCM), bezeichnet man ein oder auch mehrere Steuergeräte in Kraftfahrzeugen, die unmittelbar elektrische Verbraucher bzw. Teilnehmer am Bordnetz (wie beispielsweise Beleuchtung oder Scheibenwaschanlage) steuern, Daten der Fahrzeugbussysteme (LIN, CAN, Flexray) verarbeiten sowie auch als Gateway für Diagnosedienste fungieren. Komfortfunktionen wie Sitzheizung oder Ambientelicht werden ebenfalls vom BSG bedient.

Automobilelektronik

Bordnetzsteuergerät


Prof. Franco B. Ascani (born 15 March 1943) is an Italian businessman and sports manager. He is the current President of the FICTS (Federation Internationale Cinema Television Sportifs), President of Advisory Board of the Management of Sport and of Sports Events (MASPES)at the University of Milano-Bicocca.

He is a Member (the only Italian) of the Culture and Olympic Heritage Commission.

Recognition
 1978 he has been awarded, by Sandro Pertini (former-Italian Republic President, of the title of the "Republic Knight".
 1978 "Star of bronze to the sport merit of the NOC" (Giulio Onesti President).
 1983 "Star of silver to the sport merit of the NOC". (Franco Carraro President).
 1983 "Oak to the merit of 1st degree" of the Federatletica (Primo Nebiolo President).
 1987 "Oak to the merit of 2nd degree" of Federatletica (Primo Nebiolo President).
 1989 "Gold Ambrogino", official merit of the Municipality of Milan.
 1989 "Silver Plate" IAAF for the World Marathon Cup.
 1991 "Biscione d'oro" from APT Milano
 1995 "Follaro d'oro internazionale" for the Cinema and the sport Television.
 1996 "Guirlande d' Honneur" for the sports Cinema and TV
 1997 "Diploma of Honour" of the Olympic International Academy
 2001 "IOC Award" for Voluntary service Year" (Juan A. Samaranch President).
 2004 "International Olympic Committee Award" (Olympic Games Athens)
 2005 "USSI Plate" - "The gold pen of the sport"
 2007 "Oak to the Merit of 3rd degree" of the Federatletica (Franco Arese President).
 2010 "Star of Gold to the sport merit of the Italian NOC" (Gianni Petrucci President).
 2011 "Gold Medal" by Province of Milano
 2013 "Gianni Brera Award"
 2014 "Diploma of Excellent Press Office" by National Journalist Federation
 2015 "Honorary Degree" with the title of "International Honorary Doctorate" in Philosopia by the USSA - United States Sports Academy, America's Sports University, the most important Master Sport Academy of United States of America.

References

1943 births
Living people
Italian businesspeople

Franco Ascani


Kerstin Tham, nata die 1956 Boerosiae, est professor therapiae operariae et praeses Universitatis Malmogiensis Suecica. Kerstin Tham titulum doctoratis in Medicina in neuroscientia, anno 1998 cum thesis "unilateral neglect. Aspects of rehabilitation from an occupational therapy perspective "(1998). Grantham laborabat annos 1979-1998 ut occupatione therapista in neurologia in Huddinge Hospital et Karolinska Hospital

Bibliographia

Professores Universitatis Malmogiensis
Nati 1956
Homines vivi

Christina Tham


下電観光バス株式会社(しもでんかんこうバス、英称:SHIMODEN KANKOU BUS、略称:下電観光)は、岡山県岡山市北区に本社がある貸切バスの運行と、タクシー事業を行う会社で、下津井電鉄の完全子会社である。本社は岡山県岡山市北区厚生町一丁目2番8号。

歴史
 1952年4月1日: 下津井電鉄が貸切バス事業を開始。
 2000年3月13日: 下津井電鉄の観光事業部を分社する目的でエスディーケイを設立。
 2000年4月1日: 下津井電鉄から貸切バス事業を譲受。
 2000年4月30日: シモデンツアーサービス(略称:STS)に商号変更。
 2006年12月20日: 水島・倉敷・岡山・赤磐 - 大阪(梅田・USJ)間に同社初の高速バス路線「大阪梅田エクスプレス」を下津井電鉄との共同運行で運行開始。
 2006年12月25日: 本社を岡山県岡山市厚生町一丁目2番8号の新社屋に移転。
 2007年12月4日: 午前10時35分頃、大阪府泉南市信達市場の阪和自動車道下り線(高倉山トンネル)で、自社観光バス(貸切車輌HD)3台が絡む追突事故が発生。

2010年6月8日: 下電観光バスに商号変更。
ただし、対外的には2010年7月1日から下電観光バスへ完全に変更し、それまでは移行期間として、旧社名のシモデンツアーサービスと下電観光バスを併用して使用していた。
2010年12月1日: 下電グループのグループ再編の一環として、下電タクシーからタクシー事業を譲受(タクシー部門の愛称は下電タクシーのまま)。
これ以前に、下電タクシーが保有していた貸切バスが、全車下電観光バスへ移籍している。
2011年12月1日: 広島県福山市に管理部(福山営業所)を開設。
 2020年1月1日: 中鉄バスから最上稲荷初詣臨時バスを移管。

各営業所(車庫)所在地

バス事業(管理部)
岡山営業所
岡山県岡山市南区曽根280番地の1
下津井電鉄興除営業所と敷地を共用。
福山営業所
広島県福山市神辺町川北1049-1

タクシー事業(タクシー部)
タクシー部
岡山県岡山市南区豊浜町10番33号
岡山営業所
岡山県岡山市南区豊浜町10番33号
西大寺営業所
岡山県岡山市東区西大寺中1丁目11番17号
倉敷営業所
岡山県倉敷市幸町977番地の1
児島営業所
岡山県倉敷市児島下の町2丁目1576番地の104
玉野営業所
岡山県玉野市宇野1丁目20番20号

かつて運行していた高速バス
大阪梅田エクスプレス
倉敷駅・岡山駅 - 大阪梅田(阪急三番街)・USJ

乗合タクシー
倉敷市にて乗合タクシーを受託運行している。
 T03 大室・高室・菰池団地地区コミュニティタクシー(曙タクシーと共同受託。)

企画旅行商品
観光バス運行なので定期的な運用はない。
三朝温泉・はわい温泉直行かにバス
JR児島駅 - はわい温泉望湖楼前

社番・車両について

下電観光バスの車両には、1台ごとに社番と呼ばれる番号が付与されている。

アルファベット1 - 2文字+3桁の数字で構成される。
アルファベットは用途を表す。
数字について
数字の上1桁は導入年式の西暦下1桁を表す。
数字の下2桁は連番(60 - 99)となっている。

高速バス用車両
TG:
ツアーステージ
日野セレガR FD 12m
KL-RU4FSEA(2004年導入)
一部の車両は下津井電鉄へ移籍し、「大阪梅田エクスプレス」に使用されている。

貸切用車両
HD:
ハイデッカー
日野セレガ ハイデッカ 12m
かつては側面に鳥のイラストが記載されていたが、現在は撤去されている。
ADG-RU1ESAA(2005年・2006年導入)
PKG-RU1ESAA(2006年 - 2010年導入)

HS:
中型バス(日野車)
日野セレガ ハイデッカ ショート 9m
BDG-RU8JHAA(2008年導入)

HP:
Premium45(幅広シートなどを採用した車両)
日野セレガ ハイデッカ 12m
PKG-RU1ESAA(2009年導入)

HV:
Premium36(ツアー旅行「ゆったり悠々紀行」専用車)
日野セレガ スーパーハイデッカ 12m
PKG-RU1ESAA(2007年導入)

J:
ジョイフルエクスプレス
日野セレガFD 12m(西工C-II)
U-RU2FTAB(1993年導入)
西工C-II・92MCモデルの最初の納入先(当時は下津井電鉄)であり、西工のカタログにも掲載された。
一部の車両は下津井電鉄や備北バスや岡山商科大学の自家用等へ移籍・転用されている。
尚、備北バスの車両は2016年から2017年まで除籍しました。
ジョイフルIIエクスプレス
日産ディーゼルスペースアロー 12m(西工C-I)
KL-RA552RBN(2002年 - 2003年導入)
同ボディは近年改修を受け外装が変更(1部ロゴ撤去等)されている。

NS:
中型バス(日産ディーゼル車)
日産ディーゼルスペースアローRP 9m(富士重工7HD)
U-RP210FBN(1994年式で2006年導入、元・北港観光バス)
尚、2010年初頭に他社へ売却され同社を離れた模様。

T:
ツアースター
いすゞガーラ2000 I(HD) 11m
KL-LV781N2(2000年導入 短尺ホイールベース採用)

TG:
ツアーステージ
日野セレガR FD 12m
KL-RU4FSEA(2004年導入)
KL-RU4FSEA(2007年導入・下津井電鉄からの移籍車)
一部の車両は高速兼用車となっている。

V:
バケーションエクスプレス
日産ディーゼルスペースウィングSW-I(2軸) 12m(富士重工7S)
U-RA530RBN(1994年導入)
日野セレガGD 12m(富士重工7S)
U-RU3FSAB改(1995年導入)
但し7Sの1部は退役→他社へ売却が近年行われた。
バケーション21
いすゞガーラIII(GHD) 12m
KC-LV782R1(1997年導入)
約30年ぶりのいすゞ観光車(当時は下津井電鉄)である。
いすゞガーラ2000 III(GHD) 12m
KL-LV774R2(2000年・2001年導入)

2008年頃の新車から全車輌に「希望ナンバー」を採用

関連会社

シモデングループ
岡山県内
 下津井電鉄株式会社
 シモデンスタッフサービス株式会社
 下電タクシー株式会社
 現在はタクシー事業を下電観光バスに譲渡して、不動産管理会社に。
 東和タクシー株式会社
 下電運輸株式会社
 下電物産株式会社(出光興産)
 下電開発株式会社
 下電住建株式会社
 エス・ディコーポレーション株式会社
 下電造園土木株式会社
 株式会社シモデンテクノサービス
 下電重機株式会社
 東中国イシコ建機株式会社
 株式会社シモデンツーリスト
 株式会社シモデンフードサービス(北前そば高田屋)
 株式会社シモデンツタヤクラブ(TSUTAYA)
 株式会社経営会議
 下電商事株式会社
 社会福祉法人メルヘンドルフ福祉会
 特別養護老人ホーム矢掛荘
岡山県外
 杉並交通株式会社(東京無線タクシー)
 三鷹交通株式会社
 東和整備株式会社
海外
 中日合資・上海永山出租汽車有限公司(上海永山タクシー)
 広州永山園芸有限公司

備北グループ
 備北バス株式会社
 備北開発株式会社
 備北タクシー株式会社
 備北オートセンター株式会社
 キャッスルゴルフガーデン
 ビホクツーリスト株式会社

岡山プラザホテルグループ
 岡山プラザホテル株式会社
 プラザ交通株式会社
 吉備タクシー株式会社
 山陽自動車興業株式会社
 岡山コンクリート工業株式会社
 岡山ロードサービス株式会社

その他
 日生運輸(備前バス)
 阪急バス

外部リンク
 下電観光バス
  シモデングループ情報サイトシムネット

中国地方の貸切バス事業者
岡山県のタクシー事業者
岡山市北区の交通
岡山市北区の企業
社しもてんかんこうはす
2000年設立の企業

下電観光バス


Tigrane est le nom porté par plusieurs rois d'Arménie de la dynastie artaxiade :
 Tigrane, mort en 580 av. J.-C.
Tigrane I, roi de 123 à 95 av. J.-C.
Tigrane II dit « le Grand », roi de 95 à 55 av. J.-C.
Tigrane III, roi de 20 à 6 av. J.-C.
Tigrane IV, roi de 6 à 1 av. J.-C.
Tigrane le Jeune, fils de Tigrane II, révolté contre son père, roi de Sophène en 65 av. J.-C.
Le nom est également porté par trois autres rois d'Arménie :
Tigrane V Hérode, roi de 6 à 12
Tigrane VI de Cappadoce, roi de 59 à 61
Tigrane VII, roi de 339 à c.350.

Musique
 Tigrane (1715), opéra d'Alessandro Scarlatti

Voir aussi

Tigrane


An Freyella mutabila in uska species han Asteroidea nga ginhulagway ni Korovchinsky hadton 1976. An Freyella mutabila in nahilalakip ha genus nga Freyella, ngan familia nga Freyellidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Freyella

Freyella mutabilia


Qalayçılar — Azərbaycan Respublikasının Ağdam rayonunun Əlimədətli kənd inzibati ərazi dairəsində kənd.

Tarixi
1930-cu ilə qədər Qalayçılar kəndi Yelizavetpol quberniyasının Cavanşir qəzasının tərkibində olub.

Qalayçılar kəndi Qarabağ müharibəsi zamanı — 1993-cü il, iyunun 16-da Ermənistan Silahlı Qüvvələri tərəfindən işğal olunmuşdur. 20 noyabr 2020-ci ildə Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin nəzarətindədir.

Mədəniyyəti
Kənddə 2 mağaza, orta və ibtidai məktəb, tibb məntəqəsi, 1 kitabxana, 1 klub və 1 uşaq bağçası fəaliyyət göstərib.

Coğrafiyası və iqlimi
Rayon mərkəzindən 26 km şimal qərbdə, Ağdam-Ağdərə şose yolundan 4 km aralı, Qabartı çayının sağ və sol sahilində, Qarabağ silisiləsinin ətəyindədir.

Əhalisi
İşğala qədərki dövrün son (16 iyun 1993-cü il) məlumatına əsasən, Qalayçılar kəndində yaşayan əhalinin sayı 1476 nəfər olub. Əhalinin əsas məşquliyyəti heyvandarlıq və taxılçılıq idi. XIX əsrdə ermənilərin kütləvi şəkildə Şimali Azərbaycana, o cümlədən Qarabağa köçürülməsi Qalayçılar camaatının da normal həyat ritmini pozdu, lakin bu qoçaq camaat rus imperiyasına güvənən erməni gədələrinə cavab verməyi bacarırdı. XX əsrin sonlarında erməni terroru yenidən tüğyan edəndə Qalayçıların igid oğulları özünümüdafiə rotası yaradıb erməni daşnaklarıyla mübarizəyə başladılar. 1993-cü ilin iyun ayında çox böyük qüvvəylə hücuma keçən ermənilər bölgədəki bütün kəndləri, eləcə də Qalayçılar kəndini işğal etdilər. Dinc əhali təxliyə olunurdu. Qalayçıların qocaman sakini – səksən yaşlı Məhəmməd kişi kənddən çıxmadı. Ov tüfəngini götürüb öz evinin ikinci mərtəbəsinə qalxdı. Kəndi ələ keçirmiş erməni quldurları od vurub bütün evləri yandıraraq Məhəmməd kişinin evinə yaxınlaşırdılar. Kənd artıq cəhənnəmə çevrilmişdi, hər tərəfi qalın tüstü basmışdı, itlər ulaşırdı. Bir-iki dəqiqədən sonra o biri evlər kimi, el ağsaqqalının da min bir əziyyətlə tikdiyi ev ərşə yüksələn alovlar bürünərək yanıb kül olacaqdı. Qəflətən atəş açıldı. Məhəmməd kişi qoca olsa da, yaxşı ovçuydu və bu dəfə də sərrast nişan alıb gülləni erməninin düz ürəyinə çaxdı. Qəfil güllədən ölümcül yaralanmış erməni daşnağı donuz çoşqası kimi, tükürpədici səslə qışqırıb yerə sərildli. Əvvəlcədən mövqe tutub yerini bərkitmiş silahlı dəstəyə rast gəldiklərini, tələyə düşdüklərini güman edən ermənilər dərhal pərən-pərən olub geri çəkildilər… Məhəmməd kişi son gülləsi qalanacan ermənilərlə vuruşdu. Son anda Qarabağ müharibəsi veteranı Sahib Əhmədov gizli yolla gəlib bu igid qocanı aradan çıxartdı, ermənilərin əlinə keçməsinə imkan vermədi.

Azərbaycan xalqının tarixində belə hadisələr çox olub. M. S. Ordubadi özünün "Qanlı illər" kitabında yazır ki, 1905-ci ildə İrəvan qəzasının kəndləri erməni terroruna məruz qalanda bölgədəki kəndlərdən birinin ağsaqqalı – Novruz kişi hündür bir yerə çıxıb qışqırdı: "Camaat, hara qaçırsınız? Mən təkbaşına bu erməni alaylarının qarşısında müdafiə mövqeyində durub can verəcəm. Müsəlmanlar! Hər millətə gərəkdir öz şəninə və heysiyyatına layiq bir tərzdə dünyadan getsin…"

Şəhidləri
 Gülməmmədov Elnur Əvəz oğlu, – ölümündən sonra "Hərbi xidmətlərə görə" medalına layiq görülüb,
 Həsənov İlqar Fərəc oğlu,
 Hüseynov Sahib Məhərrəm oğlu,
 Məmmədov Sahib Əşrəf oğlu,
 Əliyev Emin Rafiq oğlu,
 Muradov Hüseyn İsmayıl oğlu,
 Nəsirov Məmməd Məhəmməd oğlu,
 Rzayev Bəşir Rza oğlu,
 Cəfərov Yusif Xosrov oğlu,
 Bayramov Zahid Həmid oğlu,
 Cəfərov Səfər İsgəndər oğlu,
 Əhmədov Natiq Kəriş oğlu.
 Alıyev Telman Qənbər oğlu

Ədəbiyyat
 Ordubadi M. S. Qanlı illər: 1905-1906-cı illərdə Qafqazda baş verən erməni–müsəlman (azərbaycanlı) davasının tarixi. Əsəri ərəb əlifbasından çevirən, sadələşdirən və çapa hazırlayan: Ə. D. Bağırov. Naxçıvan: "Əcəmi" NPB, 2001, 189 s.
 Azərbaycan Sovet Ensiklopediyası, III cild,
 Ramiz Abbaslı. Umudlu qətliyamı. Papravənd müharibəsi. 2017
 Baxşeyiş Abbasoğlu, "Ağdam ağrıları".

İstinadlar

Ağdam rayonunun kəndləri

Qalayçılar


signifie « oxygène » en anglais.

Médias
 , film américain de Richard Shepard sorti en 1999 ;
 Oxygen, titre anglophone d'un film franco-américain d'Alexandre Aja sorti en 2021 ;
 Oxygen, une chaîne de télévision aux États-Unis ;
 Oxygen, un épisode de la série Doctor Who ;
 Oxygen, un magazine de fitness.

Littérature
 Oxygen, un roman de John B. Olson et Randall S. Ingermanson ;
 Oxygen, un roman de Andrew Miller.

Musique
 Oxygen Records, un label de musique ;
 Oxygen Music Works, un label de musique.

Albums
 Oxygen, album de Wild Orchid (1998) ;
 Oxygen, album d'Avalon (2001) ;
 Oxygen, album de Varga ;
 Oxygen, album de David L. Cook ;
 Oxygen, album de Baptiste Giabiconi (2012).

Chansons
 Oxygen, chanson de Marie Serneholt (2006) ;
 Oxygen, chanson de Hadouken! (2010) ;
 Oxygen, chanson de Bryan Adams de 11 ;
 Oxygen, chanson de Colbie Caillat de Coco ;
 Oxygen, chanson de Feeder de Echo Park ;
 Oxygen, chanson de Jesse McCartney de Departure ;
 Oxygen, chanson de JJ72 de JJ72 ;
 Oxygen, chanson de New Found Glory de Coming Home ;
 Oxygen, chanson de David L. Cook de l'album Oxygen ;
 Oxygen, chanson de Soul Asylum de The Silver Lining ;
 Oxygen, chanson des Spice Girls de Forever ;
 Oxygen, chanson de Willy Mason de Where the Humans Eat ;
 Oxygen, chanson de Zion I de Break a Dawn.

Artistes
 Oxygen, groupe de Kompa

Autres
 Oxygen, une marque de montres spécialisée dans les montres à double fuseaux horaires ;
 Oxygen Games, un studio anglais de jeu vidéo ;
 Oxygen Project, le nom du lot d'icônes fourni avec KDE4 ;
 Oxygen, police d'écriture créée pour l'Oxygen Project de KDE4 ;
 Oxygen XML Editor ;
 Oxygen, une entreprise française spécialisée dans le marché de la protection antivol pour matériel informatique.

Homonymie de titre

Oxygen


Juan Manuel Garza (* 30. Januar 1983 in Sahuayo, Michoacán) ist ein ehemaliger mexikanischer Fußballspieler, der zu Beginn seiner Laufbahn vorwiegend im Angriff und später im Mittelfeld agierte.

Leben
Garza  begann seine aktive Laufbahn in der Nachwuchsabteilung des Club Deportivo Guadalajara und kam in der Saison 2004/05 erstmals für das Filialteam Chivas La Piedad zum Einsatz, das in der folgenden Saison als Chivas Coras firmierte. In der Saison 2006/07 wurde er in den Kader der ersten Mannschaft von Chivas Guadalajara aufgenommen und absolvierte sein Erstligadebüt am 6. August 2006 in einem Auswärtsspiel bei Deportivo Toluca (0:1), in dem er 35 Minuten mitwirkte. Im anschließenden Heimspiel gegen Santos Laguna (3:1) am 12. August 2006 wirkte er drei Minuten mit. Doch diese zwei Einsätze mit insgesamt 38 Minuten Spieldauer markierten schon das Ende seiner Laufbahn in der höchsten mexikanischen Spielklasse. Garza kam zu keinen weiteren Einsätzen, gehörte aber immerhin der Meistermannschaft von Guadalajara an, die den Titel der Apertura 2006 gewann. Am Saisonende wechselte Garza zum Club Tijuana, bei dem er ebenso wie bei seinen späteren Stationen nur eine Spielzeit tätig war.

Erfolge
 Mexikanischer Meister: Apertura 2006

Einzelnachweise

Fußballspieler (Deportivo Guadalajara)
Fußballspieler (Club Deportivo Tapatío)
Fußballspieler (Club Tijuana)
Fußballspieler (CD Irapuato)
Fußballspieler (CD Veracruz)
Fußballspieler (Dorados de Sinaloa)
Mexikanischer Meister (Fußball)
Geboren 1983
Mexikaner
Mann

Juan Manuel Garza


Enko anihe piapiskwapicic ka apatak e atoskaniwok wapoc. Niarano mitana(50) tipaskonikanicic tci kispakapekan kaie takon ka osawapekak acitc ka wapisahapekak. Napitc apicapekcin aric nipra sokapekan. Takon kirika kotak nakwakan ka icinikatek, notc nike ka kispapekan.

E totcikatek kitci ki ocitakiniwok nikwakiniapi arimatc piskicikatew irikik ke otci kinopekak mina ocitakinion apiskotapan ekotca e ici ocitakiniwok ka iskwarik wapoc octikwan.

Nakwakaniapi


Cervical (a cervice), vel pulvinus, est firmamentum corporis quiescentis commodorum, therapiae, aut ornamenti causa adhibitum. Cervicalia a multis speciebus animalium adhibentur, hominibus sapientibus non exclusis. Inter genera cervicalium sunt cervicalia deiciendi, cervicalia corporis, cervicalia decora.

Cervicalia in hodierna mundi occidentalis cultura in involucro ornato aut inornato consistunt (cervicalis tegmine appellato), quod tomentum molle continet, saepissime syntheticum et plerumque magnitudine formaque solitum. Cervicalia e variis materiebus naturalibus per historiam fiebantur, et incolae multarum culturarum hodiernarum cervicalibus e materiebus naturalibus factis iam utuntur.

Notae

Bibliographia
 Blakemore, Robbie G. 2006. History of interior design & furniture: from ancient Egypt to nineteenth-century Europe. J. Wiley & Sons. ISBN 978-0-471-46433-4. Google Books.
 Fehrman, Cherie. 2010. "Fine Pillows For Collectors: A Brief History." Fehrman Books.
 Gadalla, Moustafa. 2007. The Ancient Egyptian Culture Revealed. Tehuti Research Foundation. ISBN 978-1-931446-27-3. Google Books.
 Levy, Joel. 2002. Really Useful: The Origins of Everyday Things. Buffalo Novi Eboraci: Firefly.
 Litchfield, Frederick. 2011. Illustrated History of Furniture. Arcturus Publishing. ISBN 978-1-84837-803-2. Google Books.
 Lucie-Smith, Edward. 1979. Furniture: A Concise History. Londinii: Thames and Hudson. ISBN 978-0-500-18173-7. Google Books.
 Richter, G. M. A. 1966. The Furniture of the Greeks, Etruscans, and Romans. Phaidon. Google Books.
 Seath, J., A. P. Gize, A. R. David, K. Hall, P. Lythgoe, R. Speak, et S. Caldwell. 2006. "An atypical Ancient Egyptian pillow from Sedment el-Gebel: evidence for migrant worker trading and technology." Journal of Archaeological Science 33, no. 4 (Aprilis): 546–50. .
 Smardzewski, Jerzy. 2015. Furniture Design. Springer. ISBN 978-3-319-19533-9. Google Books.
 Smith, William. 1875. A Dictionary of Greek and Roman Antiquities. Londinii: John Murray.
 Soane, Ely Banister. 2007. To Mesopotamia and Kurdistan in Disguise. Cosmino, Inc.

 Cubiculum
 Sella
 Somnus
 Stragulum
 Supellex

Nexus externi

Supellex domestica

Cervical


Faber ferrarius est faber metallicus, qui res ex ferro confecto vel chalybi per metallum in fornace excusum efficit, malleo aliisque instrumentis tundens, flectens, secans (vide fabrum stanneum). Fabri ferrarii portas, craticulas, saepimenta, affixa lucernorum, supellectilem, sculpturas, instrumenta, instrumenta agriculturales, res ornamentales et religiosas, utensilia coquendi, tela, aliasque res efficiunt. Locus ubi faber ferrarius laborat officina ferraria, fornax, vel etiam taberna ferraria varie appellatur.

Multi homines in metallo laborant, sicut fabri solearum equorum, fabri rotarum, et fabri armorum, sed fabro ferrario est scientia multarum rerum efficiendarum et emendarum, a maxime complicibus telis, gladiis et  armis, usque ad res simplicissimas, sicut clavos et catenas.

Bibliographia
Andrews, Jack. 1994. New Edge of the Anvil.
Einhorn, David M. 2010. Civil War Blacksmithing: Constructing Cannon Wheels, Traveling Forge, Knives, and Other Projects and Information.
Holmstrom, John Gustaf. Modern Blacksmithing: Rational Horse Shoeing and Wagon Making.
Hundeshagen, Hermann. 2001. Der Schmied am Amboß: Ein praktisches Lehrbuch für alle Schmiede. Nova editio. Lochen mit Lochdorn: Vincentz Network. ISBN 3-88746-430-3. Google Books.
McRaven, Charles. 1981. Country Blacksmithing.
Sims, Lorelei. 2006. The Backyard Blacksmith: Traditional Techniques for the Modern Smith.

Aetas ferrea
Incus
Hephaestus
Metallurgia

Nexus externi
 Faber ferrarius in Panoplia Hartmanni Schopperi et Iodoci Ammanis
"Royal Naval Museum - Sea Your History - Blacksmiths."
"Find Blacksmiths in the UK with the National Directory of Blacksmiths."
"Be Your Own Blacksmith." Popular Science, Ianuario 1949.
"The Artist Blacksmith's Association of North America, Inc".
De familia fabrorum ferrariorum Anglicorum ex anno 1550 fere.
"Blacksmith Scene" (1893). Pellicula, YouTube.
"Forging of Chain by Two Blacksmiths." Pellicula, YouTube.

Munera
Ferrum

Faber ferrarius


Քարերի այգի, , նաև , մշակութա-գեղագիտական շինություն Ճապոնիայում, ճապոնական այգու տարատեսակ, առաջացել է Մուրոմատի շրջանում (1336-1573)։

Նկարագրություն և հիմնական տարրեր
Հիմնականում քարերի այգին հարթ տարածք է, որի մեծ մասը ծածկված է ավազով կամ գետաքարով, բայց այգու հիմանական տարրերը, առարին հայացքից ցաքուցրիվ, բայց իրականում հատուկ դասավորված քարերն են։ Քարերը ունեն հատուկ դասավորվածություն ձեն-բուդդիզմի աշխարահայցքին կապված։ Քարերը դասավորվում են երեքական, ըստ բուդդիզմի երորդության սկզբունքի։ Ավազի մակերեսը փոցխերով ակոսավորում են՝ այգու երկայնքով և օղակաձև՝ քարերի շուրջը։

Ավանդաբար համարվում է, որ այգու մակերեսը օվկիանոսի խորհրդանիշն է, իսկ քարերը կղզիներն են, բայց այգու այցելողը կարող է պատկերացնել ինչ-որ այլ բան։ Այգին հիմնականում կրկնում է տան ճարտարապետությունը և կախված է նրա ներքին ձևավորումից։ Քարերի այգին նախատեսված է առօրյա հոգսերից առանձնանալու և միայնության մեջ մեդիտացիայով զբաղվելու համար։ Այգու ձևավորումը հետևում է ձեն-Բուդդիզմի կանոններին, ընդգծում է ճապոնացիների ձգտումը բնությանը, խորհելուն և միայնությանը։

Այգու առանձնահատկություններից մեկն էլ այն է, որ ցանկացած կետում կանգնելով միշտ տեսնում ես հավասար թվով քարեր։

Պատկերասրահ

Աղբյուրներ
 Քարերի այգի
 ճապոնական այգու տեսակները
 Քարեսանսույ՝ Ճապոնական քարերի այգի կամ ձեն-այգի
 Ճապոնական քարերի այգու երկրաչափական սկզբունքները

Ճապոնիայի ճարտարապետություն
Ճապոնական այգի

Քարերի այգի


Georges Charpentier (* 22. Dezember 1846 in Paris; † 15. November 1905 ebenda) war ein französischer Verleger und Kunstsammler. In seinem Verlagshaus erschienen die Werke von Émile Zola, Gustave Flaubert, Guy de Maupassant, Alphonse Daudet, Edmond de Goncourt und Joris-Karl Huysmans. Er förderte die Maler des Impressionismus und baute zusammen mit seiner Frau, der Salonnière Marguerite Charpentier eine bedeutende Kunstsammlung auf, in der insbesondere Werke von Pierre-Auguste Renoir zu finden waren.

Biographie

Georges Charpentier kam 1846 als Sohn des Verlegers Gervais Charpentier und seiner Frau Aspasie Justine, geborene Générelly, in Paris zur Welt. Nachdem die Ehe geschieden wurde, lebte Georges Charpentier bei seiner Mutter. Sein Vater hielt ihn zeitlebens von den Geschäften des 1838 von ihm begründeten Verlagshauses fern, sodass Georges Charpentier zunächst – finanziell abgesichert – seinen privaten Neigungen nachgehen konnte. Nachdem der Vater 1871 gestorben war, erbte Georges Charpentier das Verlagshaus, in dem namhafte französische Autoren der Romantik wie Chateaubriand, Balzac, Gautier, Sand, Musset, Vigny und Hugo ebenso verlegt wurden wie die französischen Ausgaben der Werke von Goethe, Schiller, Shakespeare, Dante und Homer.

Als der 25-jährige Georges Charpentier den Verlags übernahm, holte er sich zunächst den Schriftsteller Maurice Dreyfous als Partner in der Leitung des Hauses. Die erste wichtige Verpflichtung unter Georges Charpentier war der noch zu Beginn seiner literarischen Laufbahn stehende Émile Zola, mit dem Charpentier bald eine persönliche Freundschaft verband. Es folgten kurz darauf Gustave Flaubert, Guy de Maupassant, Guy de Maupassant, Joris-Karl Huysmans, Alphonse Daudet, Théodore de Banville, Léon Hennique, Henry Céard, Edmond Duranty, Paul Alexis und Edmond de Goncourt.

Seit dem 24. Oktober 1871 war Georges Charpentier mit Marguerite Lemonnier, Tochter des Juweliers Alexandre-Gabriel Lemonnier, verheiratet. Aus dieser Ehe stammen die Kinder Georgette (1872–1945), Marcel Gustave (1874–1876), Paul (1875–1895) und Jeanne (1880–1940). Taufpate des Sohnes Paul war Émile Zola. Das Paar lebte zunächst in einem Haus am Quai du Louvre Nr. 28, bevor sie 1875 in die Rue de Grenelle Nr. 11 umzogen. Hier etablierte Marguerite Charpentier einen politischen und literarischen Salon, indem neben den Autoren des Verlages, Politiker wie Léon Gambetta, Jules Grévy und Georges Clemenceau verkehrten. Ebenso kamen Maler wie Édouard Manet, Claude Monet, Edgar Degas, Pierre-Auguste Renoir, Alfred Sisley und Gustave Caillebotte zu Besuch. Weitere Gäste waren die Komponisten Emmanuel Chabrier, Camille Saint-Saëns und Jules Massenet sowie Bühnenstars wie Yvette Guilbert, Jeanne Samary und Sarah Bernhardt.

Die Charpentiers bauten ab etwa Mitte der 1870er Jahre eine kleine, aber bedeutende Kunstsammlung auf. Belegt ist der Kauf von drei Gemälden von Pierre-Auguste Renoir durch Georges Charpentier auf einer Auktion 1875. Kurz darauf lernten die Charpentiers Renoir persönlich kennen und er erhielt mehrere Porträtaufträge. Nach Einzelporträts der Ehefrau (Madame Georges Charpentier, Musée d'Orsay) und der Kinder Georgette und Paul entstand 1878 das bekannte Gruppenbildnis Madame Charpentier und ihre Kinder (Metropolitan Museum of Art), für das Renoir im Folgejahr im Pariser Salon gute Kritiken erhielt. Renoir, der wie Claude Monet und Alfred Sisley von Charpentier auch finanziell unterstützt wurde, bezeichnete sich zeitweise als "Privatmaler" der Charpentiers. 1879 fertigte Renoir ein Porträt von Georges Charpentier an (Barnes Foundation). Weitere in der Sammlung der Charpentiers vertretene Maler waren Édouard Manet und Paul Cézanne. Der Kontakt zu letzterem entstand vermutlich durch Vermittlung von Zola. 1879 gründete Charpentier die Wochenzeitschrift La Vie moderne, die sich literarischen, künstlerischen und gesellschaftlichen Themen annahm. Maßgeblichen Einfluss hierbei hatte wahrscheinlich seine Frau Marguerite. Für die von Émile Bergerat geleitete Zeitschrift schrieben namhafte Autoren wie Armand Silvestre, Théodore de Banville, Alphonse Daudet, Edmond Duranty und der Journalist Edmond Renoir, Bruder des Malers Pierre-Auguste Renoir. Den Redaktionsräumen am Eingang der Passage des Princes, einer Ladenpassage am Boulevard des Italiens, war ein Raum für Kunstausstellungen angeschlossen. Hier bot Charpentier insbesondere den Malern des Impressionismus die Möglichkeit ihre neuesten Werke auszustellen, was ihn andernorts nur schwer möglich war. In diesen Räumen hatten sowohl Pierre-Auguste Renoir wie auch Claude Monet ihre erste Einzelausstellung. Darüber hinaus zeigten aber auch Giuseppe de Nittis und Édouard Manet hier ihre Werke.

Anfang der 1880er Jahre geriet das Verlagshaus Charpentier in finanzielle Schwierigkeiten. Ein Angebot des Verlagshauses Michel Lévy Frères schlug Charpentier zunächst aus und verkaufte stattdessen zunächst Landbesitz und Teile der Kunstsammlung um als Unternehmer eigenständig zu bleiben. 1883 musste er die Zeitschrift La Vie moderne einstellen und Teile des Unternehmens an die Verleger Charles Marpon und Ernest Flammarion verkaufen. Zwar gelang dem Verlagshaus mit dem Erfolg von Zolas Roman Germinal 1885 wieder ein Aufschwung, aber es konnte nicht mehr die vorherige Bedeutung erlangen. Eugène Fasquelle, ein enger Mitarbeiter Charpentiers, heiratete 1887 die Tochter von Charles Marpon. Nach dem Tod von Marpon 1890 wurde Fasquelle der Geschäftspartner Charpentiers.

1895 starb Charpentiers Sohn Paul im Alter von 20 Jahren während seiner Militärzeit an Typhus. Charpentier zog sich im Folgejahr aus dem Geschäft zurück und verkaufte seine Anteile an Fasquelle. Der Verlag fusionierte 1959 mit dem Verlagshaus Grasset und besteht bis heute als Éditions Grasset & Fasquelle weiter. Die Charpentiers bewohnten in ihren letzten Lebensjahren ein Haus an der Avenue Victor-Hugo und ließen sich in Royan die Villa Le Paradou erbauen. Der Name ist einem fiktiven Landgut in Zolas Roman La Faute de l'Abbé Mouret entnommen. Auch hier empfingen die Charpentiers – wenn auch in kleinerem Rahmen – bekannte Persönlichkeiten ihrer Zeit. So kamen beispielsweise der Kunstkritiker Théodore Duret und die Schauspielerin Sarah Bernhardt zu Besuch. Wiederholter Gast war Charpentiers Freund Émile Zola. Die Freundschaft bestand auch während der Dreyfus-Affäre, als Charpentier – wie auch Georges Clemenceau – zu den Unterstützern von Zola gehörte.

Georges Charpentier starb 1905 in Paris. Seine Frau war bereits im Vorjahr verstorben. Die beiden überlebenden Kinder, Georgette und Jeanne, ließen 1907 die Kunstsammlung der Charpentiers versteigern. Lediglich das Bildnis der Mutter kam 1919 unter Mitwirkung der Société des Amis du Luxembourg (Gesellschaft der Freunde des Musée Luxembourg) als Geschenk der Tochter Georgette – inzwischen Madame Tournon – in den Besitz des französischen Staates und gehört heute zur Sammlung des Musée d'Orsay in Paris.

Literatur
 Anne Distel: Impressionism: the first collectors. Abrams, New York 1990, ISBN 0-8109-3160-5.
 Michel Robida: Le Salon Charpentier et les Impressionnistes. Bibliothèque des arts, Paris 1958.
 John Rewald: Die Geschichte des Impressionismus. 7. Auflage. DuMont, Köln 2001, ISBN 3-7701-5561-0.

Unternehmer (Frankreich)
Verleger (19. Jahrhundert)
Franzose
Geboren 1846
Gestorben 1905
Mann

Georges Charpentier


Ağabəyyalı (əvvəlki adı: Ağabəyəlinc (1933), Ağabəyəlenc (1979)) — Azərbaycan Respublikasının Tərtər rayonunun inzibati ərazi vahidində kənd.

Tarixi
Azərbaycan Respublikası Milli Məclisinin 13 oktyabr 1992-ci il tarixli, 327 saylı Qərarı ilə ləğv edilmiş Ağdərə rayonunun Ağabəyələnc kəndi Tərtər rayonunun inzibati tərkibinə verilmişdir. Azərbaycan Respublikası Milli Məclisinin 29 dekabr 1992-ci il tarixli, 428 saylı Qərarı ilə Tərtər rayonunun Ağabəyəlenc kəndi Ağabəyyalı kəndi adlandırılmışdır. Kənd 1992-ci ildə Ermənistan Respublikası Silahlı Qüvvələri tərəfindən işğal edilib. 2023-cü il sentyabrın 19-20-də Azərbaycan Ordusunun Qarabağda keçirdiyi antiterror əməliyyatı nəticəsində Ağabəyyalı kəndi Azərbaycanın nəzarətinə qayıtmışdır.

Toponimikası
Oykonim ağabəy (ağabəyli etn.-nin qısaldılmış forması), −3 (bitişdirici sait) və linc/lənc (tat dilində "ətək, yer, yüksəklik") sözlərindən düzəlib, "ağabəylilərə məxsus yüksəklik" deməkdir. Kəndin adı XIX əsrdə Ağabəyyal kimi qeydə alınmışdır. Toponimin ikinci komponentinin lənc sözü ilə əvəz olunması XIX əsrin əvvəllərində İrandan gəlmə erməni ailələrinin həmin ərazidə məskunlaşması ilə əlaqədardır.

İstinadlar

Həmçinin bax

Tərtər rayonunun kəndləri
Ağdərə rayonunun kəndləri

Ağabəyyalı


Graffiti est une série télévisée québécoise de 25 minutes scénarisée par Maryse Pelletier en 66 épisodes de 25 minutes, diffusée du  au  à Radio-Québec.

Synopsis

« Graffiti », raconte les problèmes de deux familles affligées d'un grave handicap social : l'analphabétisme.

Fiche technique
 Scénarisation : Michelle Allen, Normand Canac-Marquis, Jean-François Caron, Maryse Pelletier, Sylvie Provost, Jean-Paul Le Bourhis, Dominique Drouin, Geneviève Lefebvre
 Réalisation : Pierre-Yvan Dubuc et Yvon Trudel
 Société de production : Radio-Québec

Distribution

 Muriel Dutil : Yolande Laberge
 Aubert Pallascio : Maurice Duguay
 Denis Roy : Éric Duguay
 Gérard Paradis : Guy Laberge
 Louise Portal : Chantal Legault
 Patrick Labbé : Bernard Legault
 Geneviève Rioux : Lalou Bessette
 Marie-France Lambert : Josée Duguay
 Pierre Chagnon : Hugues Fortin
 Marie Cantin : Louise Marchand
 Luc Dagenais : Michel Dumas
 Marie-Josée Tremblay : Lyne Duguay
 Sandrine Brodeur-Desrosiers : Chloé Legault (1992)
 Louis De Santis : Jean-René Grégoire
 Daniel Jordan : Joseph Walter
 Fanny Mallette : Sunny Tétreault (1994)
 Grégory Charles : Roger O'Connell
 Jacques Godin : Mathieu O'Connell
 France Castel : Céline Bouchard, dite Vénus
 Guy Thauvette : Guillaume Cardin
 Norman Helms : Romain Boutin
 Amulette Garneau : Martine Boyer
 Julie Normandin : Chloé Legault (1994-95)
 Nathalie Breuer : Maryse Delnours
 Roger Joubert : Norbert Collin
 Marie-Chantal Perron : Sofia Coronetti
 Geneviève Bilodeau : Sunny Tétreault (1994-95)
 Guylaine Tremblay : Karole Legault
 Vincent Bilodeau : Claude Simard
 Marc Béland : Jacky Montpetit
 Henri Chassé : Félix Valois
 Angelo Cadet : Dalla Tanzi
 Nawal Rachdaoui : Leïla
 Majda Iaroud : Majda
 Reynald Robinson : Ghyslain
 Robert Brouillette : Conrad Boivin
 Sylvia Gariépy : Ouvrière
 Frédéric D'Astous-Bigras : Lancelot Duguay
 Geneviève Déry : Marianne Legault
 Mathieu Labrie : Mario Legault
 Normand Lévesque : Marcel
 Guy Mignault : Michel Blanchard
 Gisèle Trépanier :
 Christine Séguin : Suzanne

Chanson du générique

Corridor du métro

Portent cicatrices de cœurs gros

Des mots d'amour fluorescents

Dans nos ruelles, des yeux perçants.

Une cœur à plat sur le trottoir

Sert d'oreiller à un clochard

Des mots de brique et de tendresse

Des lettres ouvertes sans papier ni adresse

Refrain

Moi j'ai un graffiti

Ou ou ou

Un graffiti sur le cœur

Y'a comme un graffiti

Ou ou ou

Un graffiti sur mon cœur

Qui nous lie

… sur le pavé

Comme un fossile d'amour passé

Des murs tatoués de paroles

Des fleurs de craie qui ont séché l'école

Refrain

Moi j'ai un graffiti

Ou ou ou

Un graffiti sur le cœur

y'a comme un graffiti

Ou ou ou

Un graffiti sur mon cœur

Qui nous lie

Qui nous lie

Qui nous lit

Graffiti

Récompenses
 Prix Gémeaux du meilleur premier rôle féminin téléroman : Louise Portal (1994 et 1996)
 Prix Gémeaux de la meilleure réalisation téléroman : Pierre-Yvan Dubuc (1996)

Références

Liens externes

Série télévisée créée en 1992
Série télévisée disparue en 1995
Série télévisée québécoise des années 1990
Série télévisée de Télé-Québec
Série télévisée se déroulant à Montréal
Série télévisée en français québécois
Série télévisée tournée à Montréal

Graffiti (série télévisée)


Լիխտենշտայնցիներ, Լիխտենշտայնյի ազգը։ Լիխտենշտայնի բնակչությունը կազմում է 37.200 բնակչություն, որից Լիխտենշտայնցիները կազմում են, բնակչության 70 %-ը, մնացյալները թուրքեր, ավստրիացիներ, իտալացիներ, շվեյցարացիներ, գերմանացներ և հրեաներ են։ Խոսում են Գերմաներենով։

Լիխտենշտայնի ազգեր

Լիխտենշտայնցիներ


Ivan Skušek je lahko:
 Ivan Skušek, mornariški častnik
 Ivan Skušek, pesnik, prevajalec in urednik

Ivan Skušek (razločitev)


Milena Markovna Kunis (; ) — ABŞ aktrisası. 14 yaşında olarkən çəkildiyi "That '70s Show" teleserialı ilə məşhurlaşıb. O, 1999-cu ildən etibarən  "Qriffinlər" animasiya sitkomunda Meq personajını səsləndirir.

Həyatı
Mila Markovna Kunis 14 avqust 1983-cü ildə Ukrayna SSR-nin Çernovtsı şəhərində yəhudi ailəsində dünyaya gəlib. Onun anası Elvira aptek işlədən fizika müəllimi, atası Mark Kunis isə taksi sürücüsü olub. Kunis 1991-ci ildə 7 yaşında ikən valideynləri ilə birlikdə ABŞ-nin Los-Anceles şəhərinə köçüb.

Filmoqrafiya

İstinadlar

Xarici keçidlər

ABŞ aktrisaları
Qriffinlər

Mila Kunis


INTERPOL ( ebe zıwano İngılızki : International Criminal Police Organization; "Organizasyonê Polisio Enternasyonal") yew organizasyono ke serra 1923 de saz biyo u hedefê cı miyandê polisan kerdışê yewiyakariyo. Heta serra 1956 namê INTERPOli "Komisyonê Polisio Enternasyonal" biyo. Serra 1956 ra dıme namê cı vurniyayo u "Organizasyonê Polisio İnternasyonal" biyo. INTERPOL heme cıhan de , miyandê polisanê heme dewletanê cıhan de yew organizasyono de mıştereko. INTERPOL, Mılletê Yewbiyayey ra dıme, cıhan de organizasyono de dıyıne gırdo. Ewro 190 dewleti ezayê INTERPOLio. No organizasyon, ebe iştırakê dewletan finanse beno her serre u iştırakê dewletan her serre 30 milyon dolari ra zafêr beno. Merkezê organizasyono INTERPOLİ sûka Lyoni dero. Sûka Lyoni yew sûka de Fransaya. Serê INTERPOLi Ballestrazzi yo. Sekterê INTERPOLio pêroyi Ronald K. Noble yo u Noble miyandê sekteranê INTERPOLi de keso de tewr verêniAmerikano. Misyonê INTERPOLi obcektifbiyayışo u kamo ke illegal kar keno, tepiştışê inano. Organizasyonê illegali, terorizm, tıcaretê merdımi, çetey, karê illegalio organizey, karê finansal u teknolociko illegali, kerdışo sehte pere, kamo ki tacız keno, kamo ki pornografiya kidekan (domanan) ra cı rê raya kari keno, kamo ki qetılo u kamo ki raya illegali ra cı rê kar keno u bini, heme ninan u zafêri skala INTERPOLİ dero. Her çehar serri de seba serbiyayış, eleksiyon beno. Her hiri serri de zi, seba cêrserbiyayışi, eleksiyon beno. Her dewlet de buroy u merkezê cı esto. Serra 2001 de Sekteriya INTERPOLi Pêroyi 384 personali rê kar dayo, u no 384 personali 54 dewletê ezay temsıl kenê. Eyni menge de INTERPOL saetê karkerdışi 12 saeti ra 24 saeti rê veto u ebe no vurnayış, karê INTERPOLi asenêr biyo.

Organizasyoni

Interpol


Jerešin ili Jerošin odgovara današnjem selu Herešin (najbliži je grad Koprivnica), premda je jedan Jerešin smješten južnije (najbliži grad Bjelovar).

Selo Herešin pripada poštanskom uredu 48000 Koprivnica.

Povijest

Srednjovjekovni Jerešin se spominje 1478. godine, a iste godine tamo su Pavao i Juraj Brodarić.  U Jerešinu se oko 1480. godine rodio znameniti diplomat, humanistički pisac i povjesničar Stjepan Brodarić. Godine 1495. Jerešin posjeduje plemić Ivan sa 7 poreznih dimova, a godine 1507. plemić Matija Brodarić je posjedovao 6 dimova. On je svoj posjed 1513. godine proširio na 9 poreznih dimova koji broj zadržava 1517. i 1520. godine, a kao suvlasnik se javlja Franjo Brodarić sa 3 dima, njegov je dio 1517. i 1520. godine smanjen na 2 porezna dima. Iako se mislilo da je iz ovoga Herešina bio i zagrebački biskup Petar Herešinec novija su istraživanja otkrila da je on podrijetlom iz nestalog sela Herešinec kraj današnjeg Bjelovara.

Dugo nespominjanje upućuje da je selo bilo vjerojatno uništeno u vrijeme osmanskih napada. U okolici Koprivnice se 1635. neko zemljište površine 9 jutara prepustilo kraljevskom fisku jer civilni podanici nisu donijeli dokaze da je pravno pripadalo njima. Zbog sličnih prava kraljevski je fisk iste 1635. zadržao prava na zemljište u Herešinu (Jerešinu), na sjenokoše u Sigecu i Petrovcima te na krčevinu zvanu križanje. Kako se tada ne spominje selo Herešin nego samo posjed vjerojatno još nije bilo obnovljeno naselje.
Herešin se nakon toga ne spominje do 1659. godine kada ima 7 kućedomaćina, što bi značilo da je do obnove naselja moralo doći sredinom 17. stolljeća. Do kraja 17. stoljeća, Herešin je imao 11 kućedomaćina, tj. povećao je svoje stanovništvo za približno 50 posto.

Iako o tome izvori šute, moguće je pretpostaviti privatno vlasništvo nad Herešinom u kontinuitetu od srednjega vijeka.

Primjerice 1673.-1675. vlasnici Oštarije i Herešina (infra Caproncza, Ostarije et Hersin) su bili pripadnici obitelji Dvorničići. Podložnici su imali kmetski status (coloni), a plaćali su 1 rajnski forint kraljevske dike. Nije jasno gdje su se točno nalazile Oštarije, ali se one još 1629. godine spominju kao vlasništvo obitelji Gabrijela Dvorničića (infra Caproncza, Ostarya, Gabrielis Duornichich). Iz obitelji Dvorničić je bio znameniti pravnik Baltazar Dvorničić Napuly.

Naselja u Koprivničko-križevačkoj županiji

Herešin


Yaacov Gibstein dit Agam est un plasticien israélien né à Rishon LeZion le , établi en France à partir de 1951, figure de l'art cinétique. Le travail d'Agam se caractérise par un mouvement induit par le déplacement aléatoire du point de vue du spectateur.

Biographie

Issu d'une famille juive pratiquante et fils d'un rabbin, Yaacov Agam se forme d'abord à Jérusalem à l'École des beaux-arts Bezalel (1946-1948) que dirige Mordecai lui permettent d'approfondir la théorie de la couleur et les principes du constructivisme. Parallèlement, il travaille comme graphiste dans des agences de publicité.

Sur le chemin des États-Unis pour suivre les cours de l'Illinois Institute of Technology, Agam se fixe à Paris en novembre 1951. C'est l'année pendant laquelle il commence à s'intéresser à l'art cinétique. Il s'inscrit à l'atelier d'art abstrait qu'anime Jean Dewasne et fait la connaissance de Fernand Léger et d'Auguste Herbin.

Il bénéficie en 1953 de sa première exposition personnelle, Tableaux transformables, dans laquelle il pose les bases d'un travail dans lequel la référence au judaïsme, dans une perspective philosophique davantage que religieuse, est constamment sous-jacente. Il s'impose à la première exposition internationale d'art cinétique à la galerie Denise René, à Paris, en 1955. C'est alors André Breton qui choisit les titres de ses œuvres.

Agam connaît un très grand succès jusqu'au début des années 1970.

À partir de 1971, il crée trois décors pour trois formes d'assiettes en porcelaine à la Manufacture nationale de Sèvres. Nécessitant jusqu'à 18 pierres lithographiques pour un seul décor, ces pièces en édition limitée seront notamment présentées au palais de l'Élysée.

Décoration

Œuvres
Depuis 1974, les œuvres d'Agam comptent aussi bien des peintures que des sculptures, des monuments, des architectures ou des vidéos, médium qu'il est l'un des premiers à utiliser en France.

À la différence des œuvres des artistes cinétiques, dont le mouvement est généré, le plus souvent, par des éléments mobiles de l'œuvre, celles d'Agam obtiennent leur effet par le déplacement du spectateur par rapport à l'œuvre. L'artiste entend ainsi donner au public un rôle nouveau et introduire dans son travail la notion d'imprévisibilité qui caractérise, selon lui, la quatrième dimension.

Ses tableaux sont fréquemment construits à partir de prismes triangulaires dont une face est fixée sur la surface plane de la toile et dont les deux autres sont peintes de motifs géométriques qui produisent des effets visuels différents selon l'angle sous lequel ces éléments sont vus.

Agam se passionne également pour les rapports entre forme, couleur et son, et aime jouer avec la technologie, comme avec son Tourne-disque à quatre bras (1962) ou son Sculpteaufeu (1970), qui produit à la fois une flamme et un jet d'eau et qui n'est pas sans rappeler la proximité de l'artiste avec les surréalistes.

Principales œuvres
 Tour Triple Galaxy
 Peinture environnementale, Leverkusen, 1971
 Mural transparent, Cleveland, 1973
 Antichambre des appartements privés du président Georges Pompidou au palais de l'Élysée (dit « salon Agam »), 1972-1974 (Paris, musée national d'art moderne du Centre national d'art et de culture Georges-Pompidou)
 Fontaine musicale monumentale du quartier de La Défense à Paris, 1976
 Toutes directions, sculptures installées en 1970 au lycée Pierre Mendès-France de La Roche-sur-Yon et à l'université de Bochum

Matériaux utilisés

 Peinture
 Structures métalliques en forme d'éventail
 Acier inoxydable aux formes variables
 Son
 Lumière
 Eau
 Temps

Le temps est considéré par Agam comme un véritable matériau de travail. C'est le concept de « quatrième dimension » : l'œuvre est perçue dans l'espace par rapport au champ de vision temporelle du spectateur.

Expositions (sélection)
 Tableaux transformables, Paris, 1953
 Agam, commissaires Germain Viatte et Jean-Hubert Martin, musée national d'art moderne, Paris 1972

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Yaacov Agam, éditions du Griffon, Neuchâtel, 1962
  Pierre Descargues, Agam, Tapigraphie & Œil cosmique, Artcurial, 1975
 Frank Popper, Agam, New York, 1990

Articles connexes
 Art contemporain
 Art cinétique

Liens externes

Plasticien israélien contemporain
Sculpteur israélien
Sculpteur moderne
Art cinétique
Étudiant de l'École des beaux-arts Bezalel
Commandeur des Arts et des Lettres
Naissance à Rishon LeZion
Naissance en mai 1928

Yaacov Agam


Kurt Nolden (* 26. Mai 1929; † 17. April 2014) war ein deutscher Fußballspieler, der im Dienst des Meidericher SV 196 Partien in der Oberliga West absolvierte.

Karriere

Jugend (bis 1951)
Der meist als Halbstürmer eingesetzte Nolden wuchs im Duisburger Stadtteil Meiderich auf, bis er 1943 im Rahmen der Kinderlandverschickung, die Kinder vor den Gefahren der Luftangriffe während des Zweiten Weltkriegs bewahren sollte, nach Niederösterreich gebracht wurde. Dort blieb er über das Kriegsende hinaus, spielte Fußball und schaffte es sogar in die österreichische B-Nationalmannschaft. Im Dezember 1951 kehrte er nach acht Jahren in dem Alpenland in seine Heimat zurück.

Zeit bei Meiderich (1952–1962)
Im Anschluss an seine Rückkehr war seine Aufnahme in den Kader des Meidericher SV geplant, doch aufgrund der Tatsache, dass er bereits für die österreichische B-Auswahl aufgelaufen war und somit eventuell als Ausländer zu behandeln gewesen wäre, verzögerte sich die Erteilung der Spielerlaubnis. Ab Sommer 1952 gehörte er der Oberligamannschaft an und avancierte in der zur damaligen Zeit regional beschränkten höchsten Spielklasse, der Oberliga West, auf Anhieb zum Stammspieler. Während der Saison 1954/55 büßte er diese Rolle allerdings ein und musste überdies den Abstieg seines Teams in die II. Division hinnehmen; etwa zur selben Zeit rückte sein jüngerer Bruder Ludwig Nolden (* 1935) in die Mannschaft auf. In der Zweitklassigkeit wurde er wieder zum unangefochtenen Bestandteil der ersten Elf, erwarb sich einen Ruf als technisch starker Spieler und leistete seinen Beitrag zum direkten Wiederaufstieg 1956. Am 9. Dezember 1956 war Bundestrainer Sepp Herberger bei einem 3:1-Heimsieg Meiderichs gegen Borussia Dortmund anwesend, ließ sich von Kurt Noldens Leistung überzeugen und stellte ihm einen Einsatz in der deutschen B-Nationalmannschaft in Aussicht, wozu es jedoch nie kam.

In Hinblick auf seine Torerfolge war die Spielzeit 1956/57 seine erfolgreichste, da er zehn Mal das Ziel traf. In der nachfolgenden Zeit blieb er gesetzt und spielte in der Offensivabteilung an der Seite seines Bruders. 1957/58 belegte er mit seinen Mannschaftskollegen wie schon 1952/53 den vierten Tabellenplatz. Nach der Sommerpause 1961 änderte sich die Lage für den mittlerweile über 30-Jährigen Nolden ruckartig, da mit Werner Kubek und Gustav Walenciak zwei junge Talente verpflichtet wurden, die potenzielle Konkurrenten für die Offensive darstellten. Beiden gelang der sofortige Durchbruch, wodurch Nolden im Verlauf der Saison 1961/62 gar nicht mehr berücksichtigt wurde. Daraufhin beendete er 1962 mit 33 Jahren nach 179 Oberligapartien mit 34 Toren und 27 Zweitdivisionspartien mit sieben Toren seine Laufbahn beim Meidericher SV. Zuvor hatte er zehn Jahre lang der Mannschaft des MSV angehört. Er hängte 1962/63 noch eine Runde beim Duisburger FV 08 in der 2. Liga West an, wo er dann nach weiteren 27 Zweitligaeinsätzen mit drei Toren seine Spielerkarriere als Vertragsfußballer beendete.

Trainer im Amateurbereich (nach 1962)
Kurz nach seinem Abschied bei Meiderich übernahm er beim Sechstligisten SV Morsbach die Funktion eines Spielertrainers und schaffte mit diesem 1964 den Aufstieg in die fünfthöchste Spielklasse. 1968 gab er sowohl Spieler- als auch Trainerrolle auf und war ab 1969 bis in die 1970er-Jahre hinein Trainer beim SV Hermesdorf. Im Frühjahr 2014 starb er im Alter von 84 Jahren.

Einzelnachweise

Fußballspieler (MSV Duisburg)
Deutscher
Österreicher
Geboren 1929
Gestorben 2014
Mann

Kurt Nolden


Սերսեդա (իսպ.՝ Cerceda), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում՝ Լա Կորունիա պրովինցիայում (Գալիսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Օրդենես շրջանում։ Զբաղեցնում է 110․8 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը 5486 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։

Արտաքին հղումներ
 Պաշտոնական էջ
 Web oficial del ayuntamiento

Իսպանիայի բնակավայրեր

Սերսեդա


Algebra elementaris est generalizatio arithmeticae.  Differt ab algebra abstracta, quae de structuris mathematicis tractat et notiones "operationis" et etiam "numeri" plus generaliter spectat.  Differt etiam ab arithmetica quod litteris utitur ad numeros repraesentandos.  Saepissime de numeris realibus tractat:  quamquam eaedem regulae ad omnia corpora pertinent, algebra aliorum corporum non est elementaris.

Notatio
Litterae quantitates repraesentant.  Mos est litteris prope abedecarii finem, ut x, y, z uti si quantitas non nota sit, et litteris a, b, c uti si quantitas nota sit.  Littera quae quantitatem inscitam repraesentat variabilis dicitur.

Aequatio  ergo significat:  "Est numerus x, quem nescimus.  Si hunc numerum per 2 multiplicas, deinde 3 addas, habebis 13."  Et aequatio  significat:  "Est numerus x, quem nescimus.  Huic numero quadrato adda numerum per 5 multiplicatum, et adda 6;  habebis 0."

Additio, multiplicatio
Quod algebra elementaris de elementis corporis tractat, regulae operationum elementarium sunt regulae corporis.  Hoc est, licet eandem quantitatem addere ad ambo aequationis latera, vel per eandem quantitatem ambo latera multiplicare.

Polynomia et factores

Algebra elementaris de functionibus polynomialibus tractat;  functiones trigonometricae, exponentiales, et aliae sunt analysis materies.

Polynomium est expressio huius formae:

Functio polynomialis est functio, cuius regula est polynomium:

Polynomia quadratica vel secondi gradus, polynomia cubica vel tertii gradus, et polynomia quartica vel quarti gradus per formulas explicitas solvuntur;  polynomia altiorum graduum nullas formulas habent.

Methodus generalis polynomiorum solvandorum est factorizatio.  Pone

Factores huius polynomium sunt:

Tanti factores sunt quantus est gradus polynomii;  non necesse est factores differre.  Radices aequatio f(x) = 0 sunt numeri r1, r2, ... rn.  Aequatio polynomialis ergo tantas solutiones habet quantus est gradus.

Exempli gratia,

Factores polynomii sunt (x - 2) et (x - 3). Solutio aequationis est ergo

hoc est, x = 2 vel x = 3.

Grapha

Graphum functionis est pictura.  Constructio graphorum quoque pars est algebrae elementaris.

Notae

Nexus Externi

Bibliographia
 Bashmakova, I. G., et G. S. Smirnova. The Beginnings and Evolution of Algebra, versio anglica Abe Shenitzer, editor David A. Cox.  Vasingtoniae:  Mathematical Association of America, 2000.  ISBN 0883853299
 Kuhn, Harry Waldo.  Elementary College Algebra. Novi Eboraci:  Macmillan, 1935.  OCLC 7634699

Algebra

Algebra elementaris


"Hello Mr. Monkey" is the debut single by German all-girl trio, Arabesque. Initially released only in Germany in 1977, it was released worldwide the following year in 1978.

Track listing
 A. "Hello Mr. Monkey" - 3:27
 B. "Buggy Boy" - 2:55

Background
Written in 1977 shortly before the Arabesque lineup was finalized, "Hello Mr. Monkey" was the debut single of the West German group. The song is about a performer "Mr. Monkey" who was once famous, but has now lost his fame and "should've been a clown". It features Mary Ann Nagel on lead vocals, with Karen Ann Tepperis and Michaela Rose as backup singers. The song was a huge hit in Asia, particularly Japan and South Korea, spending weeks at number one. However, it failed to chart in Germany and other European countries. Arabesque gave their first ever public appearance on October 16, 1977, performing the song on the German Pop '77 program on ARD.

Samples and covers
 Pink Lady performed the song for their 1978 live album '78 Jumping Summer Carnival. It was released as the B-side of their 1979 single "Pink Typhoon (In the Navy)".
 Denki Groove sampled the song for "Hello! Mr. Monkey Magic Orchestra", the final track from the 2000 album Voxxx.

References

1977 songs
1977 debut singles
Arabesque (group) songs
Number-one singles in Japan
Victor Records singles

Hello Mr. Monkey


春分点(しゅんぶんてん、)とは、黄道と天の赤道との2つの交点(分点)のうち、黄道が南から北へ交わる方の点(昇交点)のこと。この点が赤経0時かつ黄経0度であり、この点を太陽が通過する瞬間が春分となる。(公転している地球から見て、太陽が動いているということ)

春分点は黄道座標や赤道座標の原点である(後述のIAU2006歳差章動理論も参照)。天球上における春分点の位置は、地球の歳差によって西向きに移動する。その周期は25800年である。太陽太陰暦の二十四節気の定め方のひとつである定気法でも春分点を基準とする(平気法では冬至)。

春分点と星座
春分点は別名を白羊宮の原点 (the first point of Aries) ともいう。この Aries は黄道十二宮の白羊宮(黄経0°~30°)であって星座の「おひつじ座」のことではないが、紀元前2世紀に黄道十二宮が整備されたとき、「おひつじ座」に春分点があったので、同名(欧米では星座名と十二宮名は全く同じ)の白羊宮が十二宮の起点となった。

キリスト教では、「うお座」を神聖な星座と考えていた。それは、Ιησους Χριστος, Θεου 'Υιος Σωτηρ'' (イエス・キリスト、神の御子、救世主)の頭文字 Ι-Χ-Θ-Υ-Σ- を繋ぐとギリシア語で「魚」を意味する 'ιχθυς (ichthys) となることと、キリストが生まれたときに春分点が「うお座」にあったためである。なお、春分点は現在も「うお座」にある(右上図参照)。

 ニューエイジにおける主張
 水瓶座の時代
ニューエイジの間では、春分点の存する星座がその時代(1つの星座で約2千年)を象徴するとされる。春分点は紀元後1世紀から20世紀までは「うお座」にあったが、20世紀末ごろに「みずがめ座」に入ったとしている(現在移行中との説もある)。これを支持する論者の間で、現代は「水瓶座の時代 (the age of Aquarius)」と呼ばれている。「みずがめ座」は変革を象徴していると考えられており、何らかの世界的変革があると主張している。

「水瓶座の時代」 は一部の占星術師が持ち出したりすることもあるが、伝統的な西洋占星術とは関係がない。実際に春分点が「みずがめ座」に入り込むのはこの主張より500年以上後のことである。また、十二宮と違い星座の領域は不均等なので、「~座の時代」の期間は2千年とは限らないなど、十二宮と星座が混同されており、この主張は理論的に成り立たない。また、占星術における時代区分は春分点の移動とは関係がないとの主張もあるが、そうなると占星術における時代区分の根拠そのものを失ってしまう。

なお、アクエリアン・エイジ (Aquarian age) を直訳すると、「宝瓶宮生まれの人の時代」という意味になる。

 IAU2006歳差章動理論
従来は、赤経の基準は前述のとおり春分点'''、すなわち天の赤道と黄道が交わる点を赤経0hおよび黄経0°と定めていたが、これは赤道座標系は黄道を定めなければ自分自身では基準(赤経0h)が定められないことを意味する。

この問題に対し、国際天文学連合は「IAU2006歳差章動理論」により、ICRS(国際天文基準座標系、International Celestial Reference System)を導入して黄道がなくとも赤経を定められるようにした。ICRSは、はるか遠方の電波天体(主にクエーサー)によって定められる。この定義の変更は2009年1月1日より適用され、新理論による各天体の視黄経は旧理論より常に50ミリ秒角大きい(例えば二十四節気が時間にして1.2秒早まる)。

参考文献
 阿部秀典「訳者あとがき」ジャン・カレルズ (1996) 『占星術大全』、青土社、338~342頁。

注釈

関連項目
春分の日
秋分点-秋分の日
夏至
冬至
歳差
恒星時
赤道-天の赤道
黄道-黄経

天球座標系
黄道
うお座
天文学における時間
天文学に関する記事

春分点


Ada Florence Kinton (April 1, 1859 – May 27, 1905) was an English-born Canadian artist, educator, Salvation Army officer and newspaper editor.

Biography
The daughter of John Louis Kinton, a college teacher, and Sarah Curtis Mackie, both Methodists, Kinton was born in Battersea in London. After completing high school, she attended art school, receiving an art master's certificate. Kinton taught art at a ladies' boarding school in England and then took a postgraduate course at the South Kensington School of Art. In 1883, she met General William Booth, founder of the Salvation Army. In 1886, she went to Canada and taught art in Kingston and then Toronto. In 1889, Kinton joined the Salvation Army in Toronto. She worked in various Salvation Army institutions such as the Drunkard's Home, the Children's Shelter and the Rescue Home for Women. In 1892, she became associate editor for the Canadian edition of The War Cry. Kinton wrote articles for the paper and also produced illustrations. In 1891, she became a captain in the Salvation Army. In 1893, she was asked by the new Canadian leader Herbert Booth to act as private secretary for his wife; her duties also included looking after the Booth children. While travelling with the Booths in Australia, she developed tuberculosis. After resting with her sister in Huntsville, she resumed travel with the Booths in the United States. She suffered a relapse in 1903 and returned to Huntsville.

She died in Huntsville at the age of 46.

In 1907, her autobiography Just One Blue Bonnet: the Life Story of Ada Florence Kinton, artist and salvationist was published with her sister Sara Amelia (Kinton) Randleson as editor.

References

1859 births
1905 deaths
Canadian women artists
Canadian newspaper editors
Salvation Army officers
Artists from London
People from Battersea
English emigrants to Canada
Alumni of the Royal College of Art
Women newspaper editors

Ada Florence Kinton


Կալիկյուլա - գյուղ Էստոնիայի Վիռու-Նիգուլա շրջանի կազմում։
 Կալիկյուլա - գյուղ Էստոնիայի Պիլտսամաա շրջանի կազմում։

Կալիկյուլա (այլ կիրառումներ)


La municipalité d'Aguadilla (code international : PR.AL), sur l'île de Porto Rico, couvre une superficie de  et regroupe  en .

Histoire
C'est le  que Christophe Colomb débarque, lors de son second voyage, sur la plage de l'actuelle ville d'Aguadilla et prend ainsi possession de l'île de Porto Rico au nom de la Couronne de Castille.

Géographie

Barrios

Plages
 Crash Boat Beach
 La Ponderosa Beach
 La Poza Beach
 La Saldinera Beach
 Surfer's Beach
 Wilderness Beach (Las Ruinas)
 Rompeolas Beach

Économie
Aguadilla possède un aéroport (Borinquen ou Aéroport Rafael Hernández, code AITA : BQN).

Tourisme
Le tourisme à Aguadilla est inclus dans l'ensemble dit « Porta Del Sol » s'étendant à l'ouest de Porto Rico.

Culture
Les surnoms de cette ville sont « El nuevo jardin del atlantico » (le nouveau jardin de l'atlantique), « La villa del ojo de agua » (la ville de l'œil d'eau), et « Donde las piedras cantan » (où les pierres chantent).

Personnalités liées à la ville
 Aida Álvarez (1950-), femme politique

Liens externes

Ville à Porto Rico

Aguadilla


Dialectus Ipuscoana (Vasconice gipuzkera vel giputz euskara) etiam dialectus Vasconica medius (Vasconice erdialdeko euskara) appellatus, est dialectus linguae Vasconicae, paene propria provinciae Ipuscoae praeter Devae vallem, Fontarabiam et Oeassonem, sed etiam in occidentalibus Navarrae regionibus auditur.

Morphologia propria
Mutatio vocalica:
a/e: in verbo izan ("esse") ubi in radice verbi Linguae Vasconicae Unitae a legitur, in Ipuscoana e. Ita gara > gera (sumus), zara > zera (es), zarete > zerate (estis).
e/i: edeki > idigi/idegi/idoki (aperire).
Vocalium amissio:
Zaharra > zarra (vetus).
Palatizatio digraphorum:
aditu [aditu] > a(d)ittu /adicu/ (peritus), egina /egina/ > e(g)iña /egiɲa/ (factum), ilargi /ilargi/ > illargi /iʎargi/ (luna).
Castellanizatio consonantium:
j legitur /x/ necnon /j/.
h muta legitur.
Tam absolutivus pluralis (-ak) quam ergativus pluralis (-ek) legitur -ak.

Notae

Dialecti
Lingua Vasconica

Dialectus Ipuscoana


Səlimbəyovlar — Azərbaycan xalqının tanınmış soylarından biri.

Soyun yaranması

Bu soy Bakı şəhərində yaranıb. Soyun ulu babası Mirzə Səlim bəydir. Onun törəmələri sonralar Səlimbəyov soyadını qəbul etdilər.

Rəcəb bəy Mirzəsəlimbəyov-oğlanları: - Məmmədnağı bəy, Məmmədrza bəy, Məmmədrəsul bəy, Məmmədrza bəyin  oğlu - Abutalıb bəy; Mirzə Əsgər bəy Mirzə Səlimbəyov.

Ağa Məmməd bəy Mirzəsəlimbəyov - oğlanları Abdulla bəy, Hüseyn bəy, Məmməd bəy, Abasqulu bəy, Mirzəməmməd bəy.

Əbdürrəhim bəy Mirzəsəlimbəyov-oğlanları:Abdulla bəy, Əsədulla bəy, Hüseynbala bəy, İbadulla bəy, Əlabbas bəy.

Soyun məşhur nümayəndələri

 Əbülfəz bəy Vahab oğlu Səlimbəyov  Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti Ordusunun podporuçiki. 18 noyabr 1897-ci ildə Bakıda meşşan ailəsində anadan olmuşdu. Bakıda Ali ibtidai məktəbi və 1920-ci il aprelin iyirmi dördündə Azərbaycan Hərbiyyə məktəbini bitirmişdir. ADR ordusunun zabiti idi.

 Cəfər Səlimbəyov — Dövlət xadimi, "Azdövsutəslayihə" institutunun (III) direktoru.
 Məmmədəli bəy Səlimbəyov — Nicat cəmiyyətinin sədri, həkim.

Mənbə
Ənvər Çingizoğlu, Səlimbəyovlar haqqında, "Soy" dərgisi, 2 (34), 2010.
ARDTA; f. 10, siy.1, iş 80, vər. 505-513.

Həmçinin bax
Bakı

Xarici keçidlər

Azərbaycan bəy soyları

Səlimbəyovlar