Şeyxzamanlı Nağı bəy Saleh bəy oğlu () — Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin xüsusi xidmət orqanı olan Əksinqilab ilə mübarizə təşkilatının rəisi.

1883-cü ildə Gəncə şəhərində dünyaya gəlib. Əvvəlcə Gəncədə əsası 1905-ci ildə Əhməd bəy Ağayev tərəfindən qoyulan Difai təşkilatının, 1917-ci ildən isə Nəsib bəy Yusifbəyli tərəfindən təsis edilən Türk Ədəmi-Mərkəziyyət partiyasının üzvü olub. 1917-ci ilin may ayında Müsəlman Demokratik Müsavat partiyası ilə birləşərək Müsavat adını almış həmin partiyanın üzvü kimi Azərbaycanın ictimai-siyasi həyatında fəal iştirak edib. N. Şeyxzamanlı 1919-cu ilin avqust ayında Əksinqilab ilə mübarizə təşkilatının rəisi təyin edilib. 1920-ci ilin mart ayında təşkilat buraxılana qədər onun rəhbəri kimi fəaliyyət göstərib. Aprel ayının 28-də Azərbaycanın Rusiya tərəfindən istilasından sonra mühacir həyatı yaşamağa məcbur olan N. Şeyxzamanlı bir müddət Türkiyədə, sonralar isə Almaniya və ABŞ-də yaşayıb. Mühacirətdə olarkən Azərbaycanda baş verən ictimai-siyasi hadisələrlə bağlı fikirlərini və xatirələrini Keykurun imzası ilə yazan N. Şeyxzamanlının İstanbulda 1957-ci ildə Böyük xeyriyyəçi Hacı Zeynalabdin Tağıyev, 1963-cü ildə Dərdləşmə və 1964-cü ildə Azərbaycan istiqlal mücadiləsi xatirləri adlı kitabları çapdan çıxıb. N. Şeyxzamanlının sonuncu iki kitabında toplanmış əsərləri 2004-cü ildə Milli Təhlükəsizlik Nazirliyi tərəfindən təkrar nəşr edilib.

Həyatı
Nağı bəy Şeyxzamanlı 1883-cü ildə Gəncə şəhərində Saleh bəy Şeyxzamanlının ailəsində dünyaya gəlmişdir. Atası ilahiyyatçı olan Nağı bəyin, əmisi Şeyx İbrahim Şeyx Həsən oğlu Qüdsi isə tanınmış şairlərdən biri olmuşdur. İlk təhsilini burada, Gəncə gimnaziyasında almış, şəhərin ictimai-siyasi həyatında fəal iştirak etmişdir. O bu fəaliyyətə qardaşı Məmmədbağır bəy Şeyxzamanlı ilə birgə başlamışdır.

Həyat yoldaşı Səlimə xanımla olan evliliklərindən Adilə, Yavuz və Saleh adlı üç övladı dünyaya gəlmişdir. Yoldaşının vəfatından sonra ikinci dəfə Həmidə Şeyxzamanlı ilə nikah kəstirmişdir.

Fəaliyyəti
Nağı bəy, Gəncədə əsası 1905-ci ildə Əhməd bəy Ağayev tərəfindən qoyulan "Difai", 1917-ci ildən isə Nəsibbəy Yusifbəyli tərəfindən təsis edilən "Türk Ədəmi-Mərkəziyyət" partiyasının üzvü olmuşdur.

1917-ci ilin may ayında "Müsəlman Demokratik Müsavat" partiyası ilə birləşərək "Müsavat" adını almış həmin partiyanın üzvü kimi Nağı Şeyxzamanlı ölkənin ictimai-siyasi həyatında fəal iştirak etmişdir.

Birinci dünya müharibəsi (1914–18) illərində Nağı bəy Azərbaycanın bir sıra yaşayış məntəqələrində fəaliyyət göstərmiş "Qardaş köməyi" təşkilatının yaradıcılarından biri olmuşdur. Bu təşkilatın əsas məqsədi müharibədə əsir düşmüş Türk əsgərlərinə, kimsəsizlərə yardım etmək, müalicə olunmalarına kömək göstərmək, onları ərzaqla, geyimlə təmin edib vətənlərinə yola salmaq idi.

Nağı bəy Nəsib bəy Yusifbəyli, Həsən bəy Ağayev, Ələkbər Rəfioğlu, Xudadat bəy Rəfioğlu, Əhməd Cavad kimi vətən və millət fədailərinin mühitində milli və siyasi tərbiyə almış şəxslərdən olub. İlk öncə Difa" firqəsi, daha sonra Türk Ədəmi-Mərkəziyyət partiyası ətrafında fikrən və ruhən yoğrulan bu mühit Azərbaycanın qəlbi və daimi qalası mövqeyində olan Gəncədə 1917–1918-ci illərdə Milli Komitə şəklində təşkilatlanıb. N. Yusifbəyli ilə Məhəmməd Əmin Rəsulzadə arasında Bakıda baş verən tarixi görüşün ardınca Türk Ədəmi-Mərkəziyyət və Müsavat partiyalarının birləşməsi nəticəsində iki millətçi kadr əl-ələ verərək könül birliyi ilə ümumi Azərbaycan hərəkatının və dolayısı ilə müstəqil Azərbaycan dövlətinin təməlini atıblar.

"Əksinqilab ilə mübarizə təşkilatı"nın rəisi vəzifəsində
Nağı bəy ADR elan olunduqdan sonra mürəkkəb sahə sayılan təhlükəsizlik orqanına — əks-kəşfiyyata rəhbərlik etmişdir. Türkiyənin hərbi yardımını təmin etmək üçün 1918-ci ilin yanvarında xüsusi göstərişlə ora göndərilmiş, Qafqaz cəbhəsinin komandanı Vehib paşa və digər dövlət rəsmilərilə danışıqlar aparmış. Şamxor hadisəsi zamanı rus əsgərlərinin tərksilah olunmasında yaxından iştirak etmişdir. 1919-cu il avqustun 20-də böyük qardaşı Məmmədbağır Şeyxzamanlının yerinə Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti Hökumətində Əks-inqilabla mübarizə təşkilatının rəisi təyin olunmuş, 1920 il martın 6-na qədər bu quruma rəhbərlik etmişdir. Cümhuriyyət dövründə ölkənin təhlükəsizliyinin təmin olunmasında, sərhədlərin qorunmasında mühüm xidmətlər göstərmişdir.

XI Qızıl Ordunun Azərbaycanı işğalı zamanı onun böyük qardaşı, "Əksinqilab ilə mübarizə təşkilatı"nın ilk rəisi, parlamentin üzvü Məmmədbağır Şeyxzamanlı (1880–1920) bolşeviklər tərəfindən güllələnmiş, Nağı bəy isə vətən xaini elan edilmiş və həbs olunması haqda qərar çıxarılmışdır. Böyük qardaşı İsrafil bəy Şeyxzamanlı həbs edilib, işgəncələrə məruz qalmışdı.

Sonunda bu ailənin bütün mülkləri müsadirə olunub, var-dövlətləri talan edilmişdi.

Mühacirət dövrü
Nağı bəy özü isə vətən xaini elan edilmiş və həbs olunması, yaxud da tutulması mümkün olmadığı halda yerindəcə güllələnməsi haqda qəti qərar çıxarılmışdır. Axtarışda olan Nağı bəy Azərbaycandan getmək məcburiyyətində qalmışdır. O, Bakıdan Gəncəyə, Gəncədən Tiflisə, Tiflisdən isə Türkiyəyə getmişdir.

Azərbaycanın istilasından sonra mühacir həyatı sürməyə məcbur olan N.Şeyxzamanlı bir müddət Türkiyədə, sonralar isə Almaniya və ABŞ-də yaşamışdır.Axtarışda olan Nağı bəy Azərbaycandan getmək məcburiyyətində qalmışdır. Mühacir ömrü yaşayan Nağı bəy Türkiyədəki həmvətənləri ilə sıx əlaqədə olmuş və onların yaratdığı "Azərbaycan" kültür dərgisinin işində fəal iştirak etmişdir.

Bundan başqa Türkiyənin "Mücahid" jurnalında Nağı Şeyxzamanlının hələ də öyrənilməyən, toplanılmayan maraqlı yazıları, məqalələri dərc olunub.

Mühacirət həyatı yaşayan Nağı bəy uzun müddət Müsavat Partiyasının sıralarında qalaraq, Rəsulzadənin rəhbərliyi altında çalışıb. O, Ankarada və İstanbuldakı dərnəyin fəaliyyətində canla-başla iştirak edib.
Almaniyada və ABŞ-də olduğu müddətdə də milli çalışmalar və Azərbaycan mühacirət həyatı ilə yaxından maraqlanıb və əlindən gələn yardımları əsirgəməyib. C. Qasımov yazır ki, mühacir ömrü yaşayan Nağı bəy Türkiyədəki həmvətənləri ilə sıx əlaqədə olub və onların yaratdığı "Azərbaycan" kültür dərgisinin işində fəal iştirak edib: "Azərbaycanın azadlığı uğrunda mübarizə aparan və onun dövlətçiliyinə daim sadiq qalan Şeyxzamanlı Türkiyədə olduğu zaman Vətəni unutmayıb. Həmişə onun taleyi ilə maraqlanıb.
N. Şeyxzamanlı "Azərbaycan" jurnalının daimi müəlliflərindən idi.
Nağı bəy Şeyxzamanlı 1967-ci ildə İstanbulda-da vəfat etmişdir. Nağı Şeyxzamanlının evi hazırda Gəncə şəhərində qalır və qorunur.

Əsərləri
Mühacirətdə olarkən Azərbaycanda baş verən ictimai-siyasi hadisələrlə bağlı fikirlərini və xatirələrini əks etdirən bir sıra əsərləri nəşr edilib. Həmin əsərlərini Keykurun imzası ilə yazan N.Şeyxzamanlının İstanbulda 1934-cü ildə "Biz və onlar", 1957-ci ildə "Böyük xeyriyyəçi Hacı Zeynalabdin Tağıyev", 1963-cü ildə "Dərdləşmə" və 1964-cü ildə "Azərbaycan istiqlal mücadiləsi xatirləri" adlı kitabları çapdan çıxmışdır. N.Şeyxzamanlının sonuncu iki kitabında toplanmış əsərləri 2004-cü ildə Milli Təhlükəsizlik Nazirliyi tərəfindən təkrar nəşr edilmişdir.

Xarici keçidlər
 Nağıbəy Şeyxzamanlının xatirələri və istiqlaliyyət fədailəri

İstinadlar

Şeyxzamanovlar
Azərbaycan siyasətçiləri
Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin siyasətçiləri
Azərbaycanın xüsusi xidmət orqanları rəhbərləri
Azərbaycanlı siyasi mühacirlər
Türkiyə azərbaycanlıları

Nağı bəy Şeyxzamanlı


An Scina rattrayi in uska species han Malacostraca nga ginhulagway ni Stebbing hadton 1895. An Scina rattrayi in nahilalakip ha genus nga Scina, ngan familia nga Scinidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scina

Scina rattrayi


Das Buch der Bilder ist der Titel einer Sammlung von Gedichten von Rainer Maria Rilke. Die erste Auflage erschien 1902 und umfasste 45 Gedichte. Ihr folgte 1906 eine zweite, um 37 Gedichte erweiterte, formal und inhaltlich wesentlich veränderte Ausgabe.

Während die erste Fassung nicht mehr gedruckt wurde, erlebte die zweite viele Neuauflagen. Editorisch maßgebend war schließlich die fünfte, 1913 im Insel Verlag übernommene Auflage.

Die Gerhart Hauptmann "in Liebe und aus Dankbarkeit für Michael Kramer" gewidmete Sammlung gilt als bedeutendes Werk des Impressionismus und bildet einen Übergang zwischen der gefühls- und stimmungsbetonten frühen Phase Rilkes und seinen Neuen Gedichten.

Entstehung

Die auf lediglich 500 Exemplare limitierte erste Auflage erschien im Axel Juncker Verlag und war ein auch optisch durchkomponiertes Werk. Sie war vollständig in Majuskeln gedruckt, nicht paginiert und trug eine Federzeichnung Heinrich Vogelers als Titelvignette: eine Fontäne in einer stilisierten Parkanlage. Seinem Verleger Axel Juncker gegenüber begründete Rilke dies, indem er nachdrücklich auf die Verbindung zwischen Inhalt und äußerer Form hinwies. Das Charakteristische der Verse werde durch das "Stehen, Monumentalwerden auch der kleinsten Worte…" deutlich. Es gebe "nichts Unwichtiges, nichts Unfestliches da".

Die meisten der 45 Gedichte der ersten Sammlung, die Rilke zwischen 1897 und 1901 schrieb, entstanden in Berlin-Schmargendorf und Worpswede.

Während seiner Zeit in Berlin schrieb Rilke auch an der Weißen Fürstin, dem Cornet und dem Stunden-Buch, in das Erfahrungen während der zwei Russlandreisen mit Lou Andreas-Salomé eingingen.
Seine erste Reise von 1899 verarbeitete er in einigen Gedichten, die sich im Buch der Bilder finden. Vor allem die Verse, in denen er sakrale Motive aufgreift, verbinden den Band mit dem religiösen Zyklus.

Im Herbst 1900 verbrachte er einige Monate in der Künstlerkolonie Worpswede und lernte dort die Bildhauerin Clara Westhoff kennen, die er am 28. April 1901 heiratete. Auch deren Freundin Paula Modersohn-Becker lernte er kennen und widmete ihr im Gedichtband eine kurze Strophe. Viele seiner dortigen Erlebnisse, die er ausführlich seinen Tagebüchern anvertraute, gingen in Gedichtentwürfe für die erste Ausgabe ein.

Im Mai und Juni 1906 ergänzte Rilke den Zyklus um 37 Gedichte, änderte die Reihenfolge der einzelnen Werke und vereinfachte das Druckbild. Er verzichtete auf die Vignette und die durchgehenden Großbuchstaben und ließ den Text nun in Fraktur und nicht mehr Majuskeln setzen. Seinem Verleger Axel Juncker schrieb er Weihnachten 1906, es sei eine inhaltlich neue und "sehr charakteristische Einheit entstanden, ein wirklich neues Buch".

Besonderheiten

Die meisten der älteren Texte finden sich im ersten Teil des ersten Buches und umkreisen Figuren wie Mädchen und Kinder, Engel und Heilige. Für die zweite Auflage verschob Rilke die Gedichte mit religiösen Motiven in den ersten Teil des zweiten Buches.

Die Werke der ersten Auflage erinnern noch stark an die des 1899 erschienenen Bandes Mir zur Feier. Formal zeigt sich dies an Rilkes typischer und virtuoser Verwendung lautmalerischer Mittel wie Alliterationen und Assonanzen sowie der Gefühlsbetonung des lyrischen Ichs, inhaltlich hingegen durch Motive wie "Ritter", "Mondnacht" und "Mädchenmelancholie", die er im Stil der Neuromantik wieder aufnahm.

Vergleichbar mit der zweiten Fassung der Weißen Fürstin versuchte Rilke mit der neuen Ausgabe, eine Brücke zwischen den frühen und mittleren Werken zu schlagen, indem er an sein bisheriges Schaffen anknüpfte, es erweiterte und abwandelte und so seiner veränderten Poetik anpasste.

Als er sich anschickte, die Sammlung zu ergänzen, erkannte er, dass sich nicht sämtliche der mittlerweile entstandenen Verse in den Gedichtband integrieren ließen. So schrieb er seiner Frau Clara am 1. Februar 1906, dass sich unter der Auswahl für das neue Buch der Bilder die Gedichte befinden, "die noch nicht zu den nächsten, dem Panther ebenbürtigen, gezählt werden können".

Auf diese Weise erhielt die zweite Fassung des Buches noch eine weitere Bedeutung: Da sie sich mit der Entstehung der Neuen Gedichte überschnitt, konnte er die Verse in ihr versammeln, die nicht mehr der Ästhetik der neuen Dinglyrik entsprachen.

Enthaltene Gedichte

Literatur
 Jutta Heinz: Das Buch der Bilder. (1. Fassung, 1902) in: Rilke-Handbuch, Leben – Werk – Wirkung. Hrsg.: Manfred Engel unter Mitarbeit von Dorothea Lauterbach, Metzler, Stuttgart 2013, ISBN 978-3-476-02526-5, S. 227–233.
 Jutta Heinz: Das Buch der Bilder. (2. Fassung, 1906) in: Rilke-Handbuch, Leben – Werk – Wirkung, Hrsg.: Manfred Engel unter Mitarbeit von Dorothea Lauterbach, Metzler, Stuttgart 2013, S. 290–296
 Joachim W. Storck, Rainer Maria Rilke: Das Buch der Bilder. in: Kindlers Neues Literatur-Lexikon, Bd. 14, München, 1991, Kindler Verlag, München 1991, ISBN 3-463-43014-2, S. 140–142

Weblinks

 Digitalisat der SUB Hamburg: Das Buch der Bilder (1. Ausgabe 1902)

Einzelnachweise

Werk von Rainer Maria Rilke
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Lyrik

Das Buch der Bilder


Նուռնուս, գյուղ Հայաստանի Կոտայքի մարզում, մարզկենտրոնից 20 կմ հարավ-արևմուտք, Հրազդան գետի ձախ բարձրադիր ափին։

Բնակչություն
Նուռնուսի ազգաբնակչության փոփոխությունը.

Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է դաշտավարությամբ և անասնապահությամբ։

Օգտակար հանածոներ
Ունի դիատոմիտի և բազալտի պաշարներ։

Պատմամշակութային կառույցներ
Նուռնուսն ունի XIII դարի եկեղեցի, իսկ գյուղի մոտ, Հրազդանի ափին, նշմարվում են քարեդարյան քարայրեր (մ.թ.ա. 2-րդ-1-ին հազարամյակ)։

Տես նաև
 Նուռնուսի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Կոտայքի մարզ)

Ծանոթագրություններ

Կոտայքի մարզի գյուղեր

Նուռնուս


Potagium minutum seu minus est iuscellum vel potagium de omasis (interdum una cum pedibus animalium decoctum). Tale ferculum ad horam ientaculi sicut cibus nutritivus consumitur ab illis qui totam noctem vigilaverant aut mane laborare inceperant. Huius generis sunt patsas Graecorum, omasa modo Cadomensi (tripes à la mode de Caen) Normannorum, menudo Mexicanorum.

Auctor recensionis Vaticanae Viandier "de aliis potagiis minoribus" ait "mulieres sunt magistrae, at omnes quomodo facere sciunt; etiam de omasis, quae in coquinarium meum non immisi, bene scitur quomodo comedi debent" (D'autres menuz potaiges ... femmes en sont maistresses et chascun le sçait fere: et des trippes, que je n'ay pas mises en mon viandier, sçait on bien comment elles se doibvent mengier).

Notae

Bibliographia
 Fontes antiquiores
 saec. XV ineunte :

 Praecepta culinaria
 saec. XIV :
 saec. XIV : Llibre de totes maneres de potatges (Mónica Barrieras et al., edd., Llibre de totes maneres de potatges [Barcinone: Editiorial Barcino, 2020?) (cf. Joan Santanach i Suñol, ed., Robin M. Vogelzang, interpr., The book of Sent Soví: medieval recipes from Catalonia [2008] p. 122 n.)
 1300/1309 :
 c. 1393 :
 saec. XIV exeunte :
 c. 1539 : Livre de cuysine tres utille et prouffitable (Lutetiae) 39r ("potaige")
 1995 : Maria Kaneva Johnson, The Melting Pot: Balkan food and cookery (Totenais: Prospect Books, 1995) pp. 78-79, cf. 63 ("tripe soup")

!

Potagium minutum


Alexi Murdoch est un chanteur et compositeur britannique né à Londres. Il s'est installé aux États-Unis pour étudier la philosophie à l'université Duke (Caroline du Nord).

Son disque auto-produit, Four Songs, est sorti en 2002, devenant n° 1 dans les charts pendant un moment.

Une des chansons les plus populaires d'Alexi Murdoch est certainement Orange Sky, utilisée dans bon nombre de films et séries télévisées (Newport Beach, Dr House, Prison Break, Garden State, Piège de feu, Brothers and sisters et d'autres).

Through the Dark peut être entendu durant le générique de fin du film Gone Baby Gone et dans l'épisode 8 (saison 5) de la série Dr House. Ainsi que dans l'épisode 10 (saison 1) de la série "Teen Wolf" lors d'une discussion entre  le Shérif Stilinski (Linden Ashby) et son fils Stiles (Dylan O'Brien) à propos de la défunte mère de celui-ci.

Le morceau 12 est joué dans la scène de fin de l'épisode 6 de la saison 4 de la série Les Frères Scott.

All My Days est également employé dans le nouveau trailer du nouveau film de Sam Mendes : Away We Go. Murdoch est crédité en tant que musicien dans le film, qui sort en .

Breathe et All My Days ont récemment été entendus dans  la nouvelle série de la franchise Stargate : Stargate Universe.

All My Days a été entendus dans le film Real Steel dont l'acteur principal est Hugh Jackman en automne 2011

Au printemps 2009, Murdoch, qui est habituellement très réservé et en dit le moins possible sur lui, vivant d'ailleurs dans une partie reculée de l'Écosse, s'est lancé dans une tournée plutôt rare aux États-Unis au cours de laquelle il fait la promotion et la distribution de son nouvel album Towards the Sun, album qui devrait être disponible un peu plus tard dans le courant de l'année.

Son jeu de guitare répétitif et hypnotique, sa voix calme, caressante et triste, ses chansons qui deviennent vite d'attachantes compagnes, tout cela le relie directement au Nick Drake des dernières années (Pink Moon en 1972 et les fonds de tiroir de 1974 réunis dans Time of no reply), au point qu'on peut le considérer comme le continuateur direct du chanteur suicidé, devenu un mythe.

Discographie
 Four Songs, 2002 (EP)
 Silent Night, 2004 (single)
 Time Without Consequence, 2009
 Towards The Sun, 2011

Liens externes

 Site officiel
 MySpace

Naissance en décembre 1973
Naissance à Londres
Murdoch
Étudiant de l'université Duke
Artiste de City Slang

Alexi Murdoch


Zemirot vel z'mirot (Hebraice זמירות ; Iudaeogermanice zmiros ; Hebraice biblice z'miroth ; singularis zemer et z'mer) sunt hymni Iudaici, usitate Hebraice vel Aramaice, sed aliquando Iudaeogermanice vel Iudaeohispanice, canti. Iudaei notissimos zemirot circa mensam per Shabbat et dies festos Iudaicos canere solent. In nonnullis libri precum Iudaicarum (siddur) editionibus, vocabula horum hymnorum sub primas preces (kiddush) cuiusque cenae inscribuntur. Alia zemirot sunt generalia, canique possunt per quamlibet cenam vel aliud tempus sacrum.

Verba multorum zemirot de poematibus a variis Medii Aevi rabbinis et sapientibus compositis deducuntur. Alia zemirot sunt cantus populares sine auctore, qui a saeculo ad saeculum traditi sunt. Verba plerumque res Shabbat vel proprii diei festi celebrati vehementius dicunt.

Nexus externi
 Datorum repositorium zemirot, www.zemirotdatabade.org
 Zemirot Sephardica posteris tradita, hibba.org

Litterae Hebraicae
Musica religiosa
Carmina
Sabbatum
Verba Hebraica

Zemirot


The canton of Panazol is an administrative division of the Haute-Vienne department, western France. It was created at the French canton reorganisation which came into effect in March 2015. Its seat is in Panazol.

It consists of the following communes:
Feytiat
Panazol

References

Cantons of Haute-Vienne

Canton of Panazol


ou La Tempête d'été au Québec () est un film dramatique romantique allemand écrit et réalisé par Marco Kreuzpaintner, sorti en 2004.

Synopsis
Tobi et Achim sont amis depuis des années et rament ensemble dans une équipe d'aviron. Pourtant, alors qu'ils sont tous deux en couple, Tobi se rend compte des sentiments qu'il éprouve à l'égard de son ami. C'est alors qu'une nouvelle équipe se présente pour participer à la compétition qui aura lieu prochainement, une équipe dont tous les membres sont homosexuels et le montrent sans honte.

Fiche technique
 Titre original :
 Titre international :
 Titre québécois : La Tempête d'été
 Réalisation : Marco Kreuzpaintner
 Scénario : Thomas Bahmann et Marco Kreuzpaintner
 Direction artistique : Heike Lange
 Costumes : Anke Winckler
 Photographie : Daniel Gottschalk
 Montage : Hansjörg Weißbrich
 Musique : Niki Reiser
 Production : Jakob Claussen, Ulrike Putz et Thomas Wöbke
 Sociétés de production : Claussen+Wöbke+Putz Filmproduktion ; SevenPictures Film (coproduction)
 Société de distribution : X Verleih AG (Allemagne)
 Budget :
 Pays de production :
 Langue originale : allemand
 Format : couleur — 1,85:1
 Genre : drame romantique
 Durée : 98 minutes
 Dates de sortie :
 Allemagne :
 Belgique :
 France :

Distribution
 Robert Stadlober : Tobi
 Kostja Ullmann : Achim
 Alicja Bachleda-Curus : Anke
 Tristano Casanova (VF : Christophe Hespel) : Georgi
 Miriam Morgenstern : Sandra
 Marlon Kittel : Leo
 Hanno Koffler : Malte
 Jurgen Tonkel : Hansi
 Alexa Maria Surholt : Susanne
 Jeff Fischer : Flasche
 Joseph M'barek : Ferdl
 Ludwig Blochberger : Oli
 Elisabeth Hart : Ute
 Michael Wiesner : Nils

Distinctions

Récompenses
 2004 : Festival du film de Munich : Prix du public
 2005 : Festival international du film gay et lesbien de Milan : Prix du public
 2005 : New Faces Awards (Allemagne)
 2005 : Undine Awards (Autriche) : Meilleur jeune acteur pour Robert Stadlober

Nominations
 2005 : Undine Awards (Autriche) :
 Meilleur jeune acteur pour Kostja Ullmann
 Meilleur jeune second rôle pour Marlon Kittel
 Meilleur début féminin pour Miriam Morgenstern
 2007 : GLAAD Media Awards : Outstanding Film

Liens externes

Film allemand sorti en 2004
Film dramatique allemand
Film romantique allemand
Film indépendant
Film sur les colonies de vacances
Film allemand sur l'homosexualité masculine
Film sur les enfants et les adolescents LGBT
Film sur les LGBT dans le sport
Film sur l'aviron

Summer Storm


Isabela est septentrionalis orientalisque Philippinarum provincia, quae in regione Cagayan Valley et in septentrionale et oriente Luconiae insulae parte sita est. Cui anno 2015 erant 1 593 566 incolarum. Caput est Ilagan. Incolae ex stirpibus Ilocano et Yocad et Gadang plerumque sunt.

Municipia et urbes
Provincia Isabela municipia et urbes infra perscriptas habet.

Urbes
 Cauayan
 Ilagan, caput
 Sanctiacobi (Santiago City)

Municipia

Alicia
Angadanan
Aurora
Benito Soliven
Burgos
Cabagan
Cabatuan
Cordon
Delfin Albano
Dinapigue
Divilacan
Echague
Gamu
Jones
Luna
Maconacon
Mallig
Naguilian
Palanan
Quezon
Quirino
Ramon
Reina Mercedes
Roxas
San Agustin, Isabela
San Guillermo, Isabela
Sancti Isidorus
San Manuel, Isabela
San Mariano, Isabela
San Mateo, Isabela
San Pablo, Isabela
Sancta Maria
Santo Tomas, Isabela
Tumauini

Pinacotheca

Nexus externi
Commentarius ex situ dicionis Isabelae
Situs interretialis provinciae proprius

Isabela

Isabela (provincia)


Mitja Brulc, slovenski nogometaš, * 7. december 1979, Novo mesto.

Klubska kariera
Kariero je Brulc začel pri domačem klubu, NK Elan, od koder je nato prestopil v mladinsko vrsto kluba NK Factor. Prvo profesionalno pogodbo je podpisal leta 1999 s klubom NK Dravograd, za katerega je igral eno sezono. Nato je prestopil v ND Gorica, s katerim je v sezoni 2000-01 osvojil slovenski nogometni pokal. Iz Nove Gorice se je po eni sezoni preselil v NK Celje, za katerega je postal eden ključnih igralcev in je z njim v sezoni 2002-03 postal podprvak Prve slovenske nogometne lige.

Po treh uspešnih sezonah se je preselil na Norveško, kjer je podpisal pogodbo s klubom Molde FK. Od tam je sredi norveške sezone odšel nazaj v Celje. Zanj je odigral še dve uspešni sezoni, nato pa je za eno sezono odšel h klubu NK Maribor, od tam pa je leta 2008 prestopil v FC Koper.

Dosežki

ND Gorica
Slovenski nogometni pokal: 2001

NK Celje
Prva slovenska nogometna liga: podprvak 2002-03

Molde FK
Norveški nogometni pokal: 2004

Sklici

Glej tudi
 seznam slovenskih nogometašev

Zunanje povezave

Slovenski nogometaši
Slovenski nogometni reprezentanti do 21 let
Nogometaši NK Dravograda
Nogometaši ND Gorice
Nogometaši NK Celja
Nogometaši Moldeja FK
Nogometaši NK Maribora
Nogometaši NK Kopra
Nogometaši Handknattleiksfélag Kópavogsa
Nogometaši NK Krke
Novomeški športniki

Mitja Brulc


Gerhard Dietrich (* 26. November 1927 in Aue; † 8. Oktober 1986 in Berlin) war ein deutscher Pädagoge, Hochschullehrer und Gewerkschaftsfunktionär in der Deutschen Demokratischen Republik (DDR). Er war von 1952 bis 1980 an der Karl-Marx-Universität Leipzig auf dem Gebiet der Methodik des Biologieunterrichts tätig und von 1980 bis 1986 Generalsekretär der Akademie der Pädagogischen Wissenschaften (APW) der DDR.

Leben
Dietrich, Sohn eines Metallarbeiters, besuchte nach der Volksschule in Hundshübel (Erzgebirge) von 1942 bis 1944 die höhere Handelsschule in Eibenstock. 1941 trat er in die Hitlerjugend (HJ) ein. 1944 wurde Dietrich in die deutsche Wehrmacht eingezogen und kämpfte bis 1945 im Zweiten Weltkrieg. Nach Kriegsende bis Dezember 1945 war er im Lager 2228 im Rheinland interniert.

1945/46 war Dietrich in einer Bürstenfabrik in Stützengrün beschäftigt. 1946 trat er in die Kommunistische Partei Deutschlands (KPD) ein und wurde im selben Jahr Mitglied der Sozialistischen Einheitspartei Deutschlands (SED). Von 1946 bis 1949 war er Neulehrer an der Grundschule Hundshübel und wurde dann Dozent der Volkshochschule und war in der Lehrerausbildung tätig. 1949 wurde er Lehrer an der Oberschule Schneeberg.

Von 1949 bis 1952 studierte Dietrich an der Pädagogischen Fakultät der Universität Leipzig und war dort von 1952 bis 1956 wissenschaftlicher Assistent und dann bis 1963 Dozent. 1957 wurde er promoviert und 1962 habilitiert. Ab 1963 war er Professor mit Lehrauftrag. Von 1964 bis 1969 war Dietrich Prorektor für wissenschaftlichen Nachwuchs an der Universität Leipzig und von 1970 bis 1976 Direktor der Sektion Pädagogik und Leiter der Abteilung Unterrichtsmethodik.

Von 1977 bis 1980 war Dietrich Vorsitzender der "Arbeitsgemeinschaft Pädagogische Wissenschaft" und ordentlicher Professor für Methodik des Biologieunterrichts. Außerdem war er Vorsitzender der "Zentralen Fachkommission Biologiemethodik des Ministeriums für Volksbildung und des Ministeriums für Hoch- und Fachschulwesen der DDR". Ab 1970 war Dietrich außerdem ordentliches Mitglied und von 1980 bis 1986 Generalsekretär der Akademie der Pädagogischen Wissenschaften (APW) der DDR.

Von 1980 bis 1986 war Dietrich zusätzlich Mitglied des Zentralvorstands der Gewerkschaft Unterricht und Erziehung der DDR.

Werke (Auswahl)
Gerhard Dietrich: Die Sicherung der Lernergebnisse im Biologieunterricht. Berlin 1976.

Literatur

Weblinks

Gerhard Dietrich, Professoren der Universität Leipzig 1945–1993, abgerufen am 20. November 2017

Pädagoge (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Leipzig)
KPD-Mitglied
SED-Mitglied
Person (Leipzig)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1927
Gestorben 1986
Mann

Gerhard Dietrich (Pädagoge)


Akin Odebunmi is a Yoruba Nigerian Professor of Pragmatics and Discourse Analysis in the Department of English, University of Ibadan. Born on December 21, 1967, he is a widely traveled scholar in pragmatics and intercultural studies.

Professional life
As an Alexander von Humboldt Foundation Georg Foster Experienced Research Fellow, he worked with Prof. Dr Peter Auer at the Freiburg Institute for Advanced Studies, an international research centre of excellence of the University of Freiburg, Germany between April 2010 and March 2011.He has also worked and is still working with the Peter Auer Research group at the Hermann Paul Centre of Linguistics, University of Freiburg. He is a member of professional bodies such as the English Scholars Association of Nigeria (ESAN) (formerly Nigerian English Studies Association - NESA), the Reading Association of Nigeria (RAN) and the International Pragmatics Association, Belgium. He had supervised several undergraduate and postgraduate research works while also serving as an external examiner in many universities within and outside Nigeria.

Publications
His papers have appeared in Studia Anglica Posnaniensia, Pragmatics, Intercultural Pragmatics, Linguistik Online, California Linguistic Note, Marang, Anglogermanica, Africa: Revista Do Centro De Estudos Africanos, Nordic Journal of African Studies, Review of Cognitive Linguistics, Pragmatics and Society, Pragmatics and Cognition, Multilingua, Iranian Journal of Society, Culture and Language and Journal of Pragmatics.

He is the co-editor (with Arua E. Arua and Sailal Arimi) of Language, Gender and Politics: A Festschrift for Yisa Kehinde Yusuf, Language, Grammar and Applied Linguistics: Essays in Honour of Wale Osisanwo (with Ayo Osisanwo, Stella Ekpe and Helen Aduke), Face and Identity Construction in HIV/AIDS Discourse (with Joyce Mathangwane) and Language, Context and Society: A Festschrift for Wale Adegbite (with Kehinde A. Ayoola). Other co-edited works are; Style in Religious Communication in Nigeria (with Babajide Adeyemi), Perspectives on Media Discourse (with Rotimi Taiwo, and Akin Adetunji), Studies in Slang and Slogans (with Sola Babatunde, Akin Adetunji and Mahfouz Adedimeji), Language, Literature and Discourse (with Ayo Ogunsiji and Ayo Kehinde), The Sociology of English in Nigeria (with Akinmade Akande), English in the Theological Context (with Moses Alo), Essays on language, Communication and Literature in Africa (with Joyce Mathangwane), and Analysing Language and Humor in Online Discourse (with Rotimi Taiwo, and Akin Adetunji). He is also the author of Meaning in English:an introduction. He has contributed to the chapters of several books and journals while also writing book reviews. Over the years, Odebunmi has become an authority in non-native English usage in hospital interactions.

Refereeing and review services
He has provided refereeing and reviewing services for Amsterdam-based Pragmatics and Society, Finland-based Nordic Journal of African Studies, Malaysia-based Journal of Modern Languages, US-based California Linguistic Notes and the International Journal of Society, Culture and Language.

Research interests
His research interests lie in pragmatics, discourse analysis, semantics and medical discourse.

Academic philosophy
He believes that discourses and texts, in large measure, offer meaning within a global and or local contextual network backgrounded by interactive beliefs, and translate as explicit or implicit communicative cues by the degree of inclusiveness or exclusiveness of participants in discourse situations.

Abbronym
In a book edited by E. Adegbija and A. Ofuya titled English and Communication Skills for MESTA Students and published in 1996, Odebunmi coined the term 'abbronym'. An abbronym is a combination of abbreviation and acronym. Its lexematic variants are abbronymic,  abbronymisation and abbronymically. It has since been widely used in Nigerian academic discourses.

Administrative experience
Odebunmi served as the Sub-Dean (Postgraduate Studies) at the Faculty of Arts, University of Ibadan between August 2011 and 2014. He was in the Faculty's Publication Committee between 2007 and 2010. At the Department of English, UI, he has been Editor of the Ibadan Journal of English Studies since 2013 prior to which he was Deputy Editor between 2006 and 2010. He was also an ex-Postgraduate Co-coordinator, Member of the Departmental Finance Committee and Member of Local Organising Committee for International Conference on African Literature organised by the department. He served as Deputy Editor of Africa: Journal of Contemporary Issues between 2003 and 2007 and that of International Journal of African Culture and Ideas from 2004 to 2006. He also headed the Local Organising Committee for UI Faculty of Arts International Conference held in March, 2017.

Personal life
Beyond academics, Odebunmi finds leisure in acting and drumming.

Notes

References

1967 births
Living people
Obafemi Awolowo University alumni
University of Ilorin alumni
Academic staff of the University of Ibadan
Yoruba academics
Linguists from Nigeria

Akin Odebunmi


est une chanson du groupe de rock britannique The Who, parue en single en octobre 1965. Elle rencontre un grand succès au Royaume-Uni et donne son nom au premier album du groupe, sorti deux mois plus tard et où elle est incluse. C'est l'une des chansons les plus connues du groupe. Elle est marquée par le bégaiement de Roger Daltrey, simulant la rage de la jeune génération, par la phase « Hope I Die Before I Get Old » (j'espère mourir avant de devenir vieux) et par un étonnant solo de basse de John Entwistle sur le pont de la chanson.

Genèse et enregistrement

Pete Townshend aurait écrit cette chanson le jour de son vingtième anniversaire, le . C'était à l'origine, semble-t-il, un blues dans le style de Jimmy Reed, inspiré par la chanson de Mose Allison Young Man Blues, souvent reprise sur scène par les Who. La chanson traite des angoisses de Townshend vis-à-vis de sa vie d'adulte qui débutait, et ses craintes concernant son avenir.

Le morceau ne prend sa forme définitive qu'après plusieurs mois de tâtonnements. Le groupe doit s'y reprendre plusieurs fois pour enregistrer le titre. Après deux premières séances, ils eurent l'idée de rajouter des solos de basse alternant avec la rythmique plus classique. Pour obtenir le son puissant et clinquant qu'il souhaitait, John Entwistle doit acheter une basse de la marque Danelectro, popularisée par le groupe instrumental The Ventures, s'agissant du seul instrument à posséder les cordes nécessaires pour le son recherché. Lors de la troisième séance d'enregistrement, Entwistle casse toutes les cordes de l'instrument, mais ne peut trouver un jeu de cordes pour les remplacer. Il doit acquérir une seconde basse, mais se retrouve à nouveau confronté au même problème. Il est forcé d'acheter une troisième Danelectro, qui est l'instrument présent sur la version finale, enregistrée en deux prises le  au studio IBC A.

L'idée de Pete Townshend est d'enregistrer My Generation comme un blues lent, sans les bégaiements de Roger Daltrey. Avec l'aide du manager du groupe Chris Stamp, Townshend en accélère le rythme et Daltrey y introduisit des bégaiements, inspirés selon lui du Stuttering Blues (en français : Blues bégayant) de John Lee Hooker. Cette particularité a été souvent interprétée comme un clin d'œil à une drogue prisée dans les années 1960, le speed, qui faisait bégayer son consommateur. Pete Townshend, en 2002, affirme cependant que cette référence aurait été « inconsciente ».

Caractéristiques artistiques

Cette chanson débute par deux accords (Sol et Fa), joués par la guitare et la basse.

S'ensuit une sorte de dialogue entre Roger Daltrey, bégayant volontairement, et les choristes, et entre la guitare et la basse. Daltrey chante une phrase, soutenu par la basse, et ensuite le chœur, soutenu par la guitare, lui répond. Le tout est mené par un rythme de batterie frénétique joué par Keith Moon.

Le son est dur, presque violent, présentant des caractéristiques qui annoncent le punk avec dix ans d'avance. On peut notamment observer l'utilisation de power chords. En outre, cette chanson est également l'une des premières de l'époque à présenter un solo de basse, toujours bâti sur le système de question-réponse, très cher au blues. Suit une modulation, reprenant le premier couplet. La chanson se termine dans un fracas de roulements de batterie et de feedback.

Réception

La chanson a un certain impact sur la scène rock anglaise de l'époque. Impact commercial d'abord, puisque le morceau parvient à la seconde place des charts locaux, plaçant brutalement le groupe au centre de toutes les attentions. Impact musical ensuite, puisque la violence de ce morceau donne d'innombrables idées aux suiveurs des Who. Le son de basse totalement nouveau inspire les amateurs de cet instrument, prouvant que la basse peut très bien être au premier plan sur un enregistrement rock.

Mais l'impact le plus important est sans doute culturel, ne serait-ce qu'à cause des paroles de Pete Townshend. En effet, le premier couplet introduit l'une des phrases les plus célèbres de toute l'histoire de la musique pop : , « J'espère mourir avant d'être vieux ». Ce qui n'était au départ qu'une complainte angoissée d'un jeune guitariste anglais devint un hymne dans lequel une grande partie de la jeunesse de l'époque se reconnut, au même titre que (I Can't Get No) Satisfaction des Rolling Stones ou Blowin' in the Wind de Bob Dylan. La violence des termes employés donne lieu à de nombreuses interprétations plus ou moins hasardeuses.

La chanson a été classée  chanson britannique de tous les temps par XFM en 2010.

Postérité

Reprises
 En 1966, Count Five reprend My Generation dans l'album .
 En 1975, Patti Smith reprend My Generation avec le Patti Smith Group en clôture de l'album Horses. Elle interprète cette chanson à la fin de tous ses concerts entre 1974 et 1978.
 En 1991, Green Day reprend My Generation sur leur deuxième album, Kerplunk! et sur leur DVD live, Awesome as Fuck en 2011.
 En 1994, le guitariste Blues Saraceno reprend My Generation sur son troisième album, Hairpick.
 En 2000, le groupe Oasis enregistre une reprise de My Generation qui paraît en face B du single Little by Little en 2002. Le groupe l'interprète également sur scène.
 En 2000, Alice Cooper et ses musiciens reprennent My Generation sur la tournée Brutal Planet, cette reprise est disponible sur le DVD Brutally Live, paru la même année.
 En 2002, Iron Maiden reprend My Generation dans l'album best of, Best of the B'sides.
 En 2004, Chapeaumelon, un groupe rock québécois, fait une reprise en français de My Generation qui se retrouve sur la bande originale et le générique du film américain Eurotrip.
 En 2010, les Melvins reprennent My Generation sur l'album The Bride Screamed Murder.

Réutilisations
 My Generation apparaît dans la bande originale du film Good Morning England (2009).
La chanson est également le titre utilisé en tant que générique d'ouverture du film d'animation Silent Voice sorti en 2016 et réalisé par Naoko Yamada et le studio Kyoto Animation.
Elle est aussi utilisée dans le film Les Minions (2015).

Notes et références

Bibliographie
 Dictionnaire du Rock, Michka Assayas, Robert Laffont, coll. Bouquins, Paris, 2002.

Liens externes

Chanson interprétée par les Who
Single des Who
Single publié par Brunswick Records
Single publié par Decca Records
Grammy Hall of Fame Award
1965 en Angleterre
Chanson de 1965
Octobre 1965

My Generation (chanson)


宝塚駅(たからづかえき)は、兵庫県宝塚市栄町二丁目にある、西日本旅客鉄道(JR西日本)・阪急電鉄の駅である。JR西日本の駅番号はJR-G56、阪急電鉄の駅番号はHK-56。

概要
宝塚市の中心となる駅であり、JR福知山線と阪急電鉄の駅がある。なお、阪急電鉄の宝塚駅は宝塚本線と今津線との乗り換え駅である。福知山線は「JR宝塚線」の愛称区間に含まれている。

JR西日本の駅は、JR宝塚線という福知山線の路線愛称が示すとおり同線の中核をなす駅であり、すべての営業列車が停車する。JR発足前後から輸送改善を続けた結果、大阪方面へは所要時間の面で阪急より優位に立っており、日本国有鉄道(国鉄)時代のような阪急の輸送シェア独占状態は解消している。。

阪急の駅は、宝塚本線と今津線の共通の終着駅である。もともと当地は阪急の牙城であり、駅の規模も大きい。戦前には「箕面有馬電気軌道」当時の社名が示す通り、

両駅は駅前ロータリーをはさんでペデストリアンデッキで結ばれている。タクシー乗り場はJR側・阪急側の両方にある。ロータリーには阪急バスや阪急田園バスに加え、阪神バスに西日本JRバス・JRバス関東の「ドリーム号」が乗り入れる。阪神バスおよび「ドリーム号」はJR側、阪急バスおよび阪急田園バスは阪急側に(大阪空港や阪急川西能勢口行きのみJR側)乗り入れる。当駅前に阪神バスが乗り入れているのは、かつて阪神電気鉄道が宝塚までの鉄道路線の建設を計画し(宝塚尼崎電気鉄道)、その後計画が専用道路(現・兵庫県道42号尼崎宝塚線)を走行するバス路線によって代替されたためである。

かつて両駅の間は国道176号線で隔てられていたが、地下トンネル化され、駅前ロータリーが作られた経緯がある。

両駅とも、ICOCA(JR西日本)およびPiTaPa(スルッとKANSAI協議会)の利用が可能。阪急の駅では2018年1月までラガールカード等のスルッとKANSAI対応各種カードが利用できていた。

歴史

JR西日本
 1897年(明治30年)12月27日:阪鶴鉄道が池田駅(現在の川西池田駅)から延伸した際に、終着駅として開業。旅客・貨物の取り扱いを開始。
 1898年(明治31年)6月8日:阪鶴鉄道が有馬口駅(現在の生瀬駅)まで延伸。途中駅となる。
 1907年(明治40年)8月1日:鉄道国有法により国有化。帝国鉄道庁の駅になる。
 1909年(明治42年)10月12日:線路名称制定。阪鶴線の駅となる。
 1912年(明治45年)3月1日:阪鶴線の福知山駅以南が福知山線に改称し、当駅もその所属となる。
 1934年(昭和9年)頃:新駅舎竣工。この駅舎は2008年まで使用される。
 1966年(昭和41年)3月:特急停車駅に昇格。
 1979年(昭和54年)7月1日:貨物の取り扱いが廃止。
 1985年(昭和60年)3月14日:荷物扱い廃止。
 1987年(昭和62年)4月1日:国鉄分割民営化により西日本旅客鉄道(JR西日本)の駅となる。
 1988年(昭和63年)3月13日:路線愛称の制定により、「JR宝塚線」の愛称を使用開始。
 2003年(平成15年)11月1日:ICカード「ICOCA」の利用が可能となる。
 2005年(平成17年)
 4月25日:JR福知山線脱線事故発生。福知山線は当駅から大阪側が運休となり、運転再開まで三田側への折り返し運転が行われる。
 6月19日:福知山線が全線運転再開。仮設ホーム(後述)は前日に撤去された。
 2007年(平成19年)9月1日:エレベーター2基を併設した仮跨線橋を設置。
 2008年(平成20年)4月12日:仮駅舎・三田側ホームを改装して使用を開始。従来の駅舎・跨線橋・ホームの一部(大阪側)は前日をもって閉鎖。
 2010年(平成22年)
 2月20日:橋上駅舎の使用を開始。
 3月8日:「エキマルシェ宝塚」が開業。
 2011年(平成23年)3月8日:JR宝塚・JR東西・学研都市線運行管理システム導入。接近メロディ導入。
 2018年(平成30年)3月17日:駅ナンバリングが導入され、使用を開始。

阪急電鉄
 1910年(明治43年)3月10日:箕面有馬電気軌道(現在の阪急電鉄)の宝塚駅開業。
 1921年(大正10年)9月2日:西宝線(現在の今津線)が開業し、接続駅となる。
 1989年(平成元年)2月10日:宝塚駅高架化工事着工。
 1990年(平成2年)
 5月:高架化工事に伴い、宝塚本線の当駅から清荒神駅との間500m が単線化。
 9月30日:高架化工事に伴い、今津線の当駅から宝塚南口駅との間900mが単線化。
 1992年(平成4年)11月29日:宝塚本線と今津線の下り線に相当する部分と宝塚駅が高架化(駅舎は未完成)。
 1993年(平成5年)
 7月18日:今津線の上り線が高架化され、複線に戻る。
 9月25日:宝塚本線の上り線が高架化され、複線に戻る。
 1994年(平成6年)10月31日:宝塚駅舎が完成し、高架化工事が竣工
 1995年(平成7年)
 1月17日:阪神・淡路大震災により宝塚本線・今津線とも運行停止。
 1月19日:宝塚本線の運行を再開。
 1月30日:今津線の仁川駅との間で運行を再開。
 1997年(平成9年)11月16日:この時のダイヤ改正で、宝塚線と今津線との間で同一ホーム乗り換え(今津線列車の3号線発着)が開始される。
 2013年(平成25年)12月21日:駅番号導入。
 2014年(平成26年)3月21日:発車メロディを宝塚線に「すみれの花咲く頃」、今津線に「鉄腕アトム」導入。
 2021年(令和3年)11月30日:この日をもって定期券売り場が営業を終了。

駅構造

JR西日本

単式・島式ホーム複合2面3線を有する地上駅になっている。南側の単式ホーム(1番のりば)が三田・篠山口方面行き、北側の島式ホーム(2・3番のりば)が尼崎・大阪方面行きホームとなっている。下り本線は1番のりば、上り本線は3番のりば。中線である2番のりばは両方向の入線・出発に対応しており、2015年3月14日改正ダイヤでは大阪・北新地方面行きの当駅折り返しおよび快速・特急の接続待ちを行う列車が使用しているが、国鉄時代は三田方面行きの列車が2番のりばに入線して後続の特急列車を先に通す運用があった。

2008年まで戦前からの駅舎を改装して使用されていた。また地上駅時代、各ホーム間は跨線橋で連絡していたが、エレベーターやエスカレーターはなくバリアフリー面で課題があった。そのため2006年6月より駅の橋上駅舎化に着手し、2007年9月1日にはエレベーター付きの仮跨線橋が設置された。2008年4月12日には70年以上に渡って使用されてきた駅舎を閉鎖して仮駅舎へ移転、同時に長距離特急・急行が停車していた時代の名残でもある有効長の長いホームを活かし、列車の停車位置を三田側に移動して駅の営業が工事に支障が出ないようにした。2010年2月20日に完成した新駅舎はレンガ調の外観で、改札口前にはシャンデリアがあり、大正から昭和初期をイメージしたレトロ調となっている。商業施設はコンコース階に「エキマルシェ宝塚」(2010年3月8日開業)があり、駅北口の「ソリオきたユニベール」とも直接連絡している。旧駅舎の解体後は、2面4線への拡張に備えた構造になっているが、現在のところ2面4線への拡張工事を行う動きはない。

2005年4月25日のJR福知山線脱線事故発生後、同年6月18日まで当駅 - 尼崎駅間が不通となり、三田側からの列車は当駅で折り返すこととなった が、折り返しに使用できるのは2番のりばのみであり、ラッシュ時には跨線橋が乗客であふれかえる事態となった。そのため、この仮設ホームは運転再開の前日である6月18日に撤去された。

長く非電化であった国鉄時代は相対式ホームに中線1本という駅構造だったが、尼崎駅 - 当駅間が電化された1981年には現在の2面3線となった。また、全線電化された1986年までは改札制限をしていたため、旧駅舎のコンコースには待合室を兼ねて多数のベンチが置かれていた。

当駅から生瀬駅方面に惣川まで側線があり、砕石ホッパーから線路のバラスト用砕石が積み出される。俗に「惣川工臨」と呼ばれるDE10形牽引の砕石列車がこれを輸送している。元々は1905年に近くにあったウヰルキンソンの工場から炭酸水を輸送するために設置された駅で、1913年からしばらくの間は旅客扱いも行っていたという。1963年に宝塚駅の構内扱いとなり現在に至っている。

駅長が配置された直営駅であり、管理駅として福知山線の伊丹駅 - 新三田駅間の各駅を管理している。

のりば

 上表の路線名は旅客案内上の名称(愛称)で表記している。

ダイヤ
日中は1時間に当駅をまたいで運行される区間快速が4本、尼崎方面に折り返し運行される普通が4本の計8本が発着する。尼崎方面への列車はすべて大阪方面へ直通する。それ以外の時間帯は区間快速ではなく丹波路快速・快速が運行されており、尼崎方面への列車はJR東西線に直通するものも設定されている。尼崎方面から当駅で折り返す列車が終日設定され、日中は普通が、朝夕は多くの快速が当駅で折り返す。

初電は4時台で、尼崎駅から当駅に至る終電(新三田行きを含む)は0時を過ぎる。

2番のりばに停車する列車は、車内保温のため、ドア横の開閉ボタンを使って乗り降りするが、2020年4月以降は新型コロナウイルス感染症(COVID-19)の拡大防止による車内換気向上のため、一部の列車や駅では半自動扱いは休止中で自動扱いになっている。

阪急電鉄

頭端式ホーム2面4線を有する高架駅。ホーム有効長は10両だが、現在のダイヤでは10両編成の列車は当駅に入線しない。

原則的に今津線は1・2号線ホーム、宝塚本線は3・4号線ホームを使用する。なお、平日ダイヤ10時(9時56分発) - 17時および土曜・休日ダイヤ9時 - 19時(阪神競馬開催日は15時46分)においては、今津線と宝塚線の間で乗り換えの利便性を確保するため、今津線は3号線からの発車となり、1・2号線ホームは閉鎖される。このため、当駅ではのりば番号表示にもLEDが使用されている特殊な発車標が設置されている。また、それ以外の時間帯でホームがそれぞれ1線で足りる場合には、今津線は2号線、宝塚線は3・4号線のみを使用する。1・2号線ホームと3・4号線ホームは末端部でつながっており、今津線が1・2号線から発車する時間帯にも、これを利用することで2階部を経由せずに宝塚本線・今津線相互間の乗り換えが可能である。1号線は平日朝6時57分から9時7分まで2号線と交互に使うほか土日で阪神競馬場で競馬がある日などの臨時ダイヤの際に使われる。

十三駅・中津駅・大阪梅田駅各駅へは定期券を除き、今津線経由阪急神戸本線もしくは阪急宝塚本線の選択乗車が可能である。

地上駅時代は今津線1本と宝塚本線2本の2面3線ホームで、なおかつ宝塚本線のホームは乗車ホームと降車ホームに分かれていた。列車は乗客を降ろしたあとに引き上げ線に入り、再度乗車ホームに入線していたが、1960年代に編成両数増大に伴い乗降分離の取扱いが廃止された。駅周囲が民家で囲まれていたため、8両編成分以上のホーム延伸が困難でかつ駅構内も狭かった。今津線ホームは6両編成分であったため、朝ラッシュ時の今津線経由準急梅田行き(8両編成)は宝塚本線ホームに入線していた。

駅舎は宝塚大劇場等と共通した外観で、阪急百貨店を核とする店舗群と一体となっている。さらに駅屋上の一部は駐車場となっている。

ホームにある駅名標には宝塚大劇場・宝塚ホテル前の副駅名が記されている。付近にあった遊園地にちなみ宝塚ファミリーランド前と記されていた。

2014年3月21日から発車メロディとして宝塚本線は「すみれの花咲く頃」が、今津線は「鉄腕アトム」が使用されている。

のりば

平日朝には宝塚線と今津線(神戸線直通)の2通りの準急大阪梅田行きが発車する。そのため、駅自動放送での案内は、宝塚線の準急が「石橋阪大前経由」、今津線の準急が「神戸線経由」と案内される。

配線図

ダイヤ
宝塚線(中山観音・大阪梅田方面)は、毎時6本が発車する。急行・準急も含め、全て豊中まで各駅に停車する。
今津線(仁川・西宮北口方面)は、毎時6本が発車する。準急も含め、全て門戸厄神まで各駅に停車する。

利用状況
 JR西日本
 2021年(令和3年)度の1日平均乗車人員は22,167人である。JR西日本の駅としては芦屋駅に次いで第30位で、JR宝塚線の単独駅では最も多い。
 阪急電鉄
 2021年(令和3年)度のある特定日における1日乗降人員は38,038人(乗車人員:19,246人、降車人員:18,792人)である。
 2021年(令和3年)の通年平均の乗降人員は33,870人である。

かつては阪急電鉄の利用が多かったが、JR西日本も沿線の開発やJR東西線の開通もあって利用客が増加した。昭和末期までは三田駅方面からの乗客が、単線非電化で足も遅かった国鉄から阪急へと乗り継いで大阪(梅田)に向かう例もあったが、福知山線の複線電化後は大阪までそのままJRに乗車する乗客が増加した。

各年度の1日平均乗降・乗車人員推移は下表のとおり。

 JR西日本は4月 - 翌年3月の統計。
 阪急電鉄は1月 - 12月の平日、および11月実施の交通量調査の統計。

駅周辺

阪急側の駅の高架化以前、駅前から宝塚ファミリーランドへの道筋には土産物店が並んでいた。このように温泉地として開発され、小林一三の手によって発展を遂げた宝塚駅周辺は行楽地の雰囲気をたたえていたが、宝塚ファミリーランドが閉園してからはそれも薄らいでいる。

ソリオ宝塚
阪急宝塚駅直結の再開発ビル。主要テナントは以下の通り。
 ソリオ1
 阪急百貨店(宝塚阪急)
 三菱UFJ銀行宝塚支店 - 宝塚市指定金融機関
 宝塚市立文化施設ソリオホール
 公益財団法人宝塚市文化財団
 宝塚市役所宝塚駅前サービスステーション
 ソリオ2
 三井住友銀行宝塚支店
 みなと銀行宝塚支店
 尼崎信用金庫宝塚支店
 馬渕教室
 ワークサポート宝塚 - ハローワーク西宮の出張所
 ソリオ3
 そりおクリニック
 住友生命保険
 ソリオ4
 「ソリオ4」は立体駐車場のみのためテナント無し。

その他
 宝塚駅前郵便局
 ソリオきたユニベール
 宝塚温泉
 花のみち
 宝塚大劇場・宝塚バウホール(宝塚歌劇団):宝塚南口駅からもアクセス可能
 宝塚ホテル:宝塚大劇場オフィシャルホテル。2020年6月21日に大劇場横に移転開業。
 宝塚音楽学校
 宝塚市立手塚治虫記念館:同上
 ベビーザらス阪急宝塚店
 宝塚市立文化芸術センター
 国道176号
 武庫川

バス路線
阪急バス・阪神バスの一般路線・ランランバスと、阪急バスの高速バスが発着する。
阪急バスは阪急駅側、阪神バス・ランランバスはJR駅側に乗り場を設置している。

路線バス

阪急バス(宝塚駅停留所)

 0番のりば(空港宝塚線・清荒神線)
 90系統:大阪国際空港 ※朝夕のみ運行・2023年11月5日限りで廃止予定。
 81系統:阪急逆瀬川駅 ※平日日中のみ運行。宝塚市立病院止の便あり
 清荒神清澄寺
 臨時:清荒神参道入口 ※例年1月の休日に運行
 1番のりば(宝塚すみれガ丘線)
 181系統・182系統・183系統:すみれガ丘東
 183系統:宝塚営業所前
 深夜バス:すみれガ丘東
 2番のりば(有馬線・長尾山霊園線)
 96系統:有馬温泉(太閤橋)
 30系統:長尾山霊園 ※毎月第4日曜運行。彼岸・お盆期間は臨時便あり
 3番のりば(有馬線)
 40系統・41系統・43系統・44系統:山口営業所前
 45系統・75系統:有馬温泉(太閤橋)
 56系統:読売ゴルフ場
 74系統:岡場駅

阪神バス(宝塚停留所)

  1番のりば(宝塚甲子園線・安倉団地循環線)
 鳴尾浜
 阪神甲子園
 尼崎浜田車庫前
 宝塚安倉団地(循環)
 2番のりば(杭瀬宝塚線・尼崎宝塚線)
 阪神杭瀬駅北
 阪神尼崎
 尼崎浜田車庫前

ランランバス(JR宝塚駅前停留所)

 宝塚ランランバス - 月見山および長寿ガ丘を循環して駅に戻る。時間帯により系統が異なる。ワンボックスカー(トヨタハイエースコミューター、定員14名)を使用。かつては、神戸市のみなと観光バスが運行していたが、平成30年(2018年)台風21号の影響によりみなと観光バスが撤退。2019年7月29日以降は株式会社フクユ(フクユタクシー、本社・伊丹市)が運行を担う。
 月見山ルート ※朝夕のみ
 長寿ガ丘ルート ※日中時間帯

高速バス

阪急バス(宝塚駅停留所)

  2番のりば
 よさこい号:高知 ※夜行便。当駅経由便は運休中

その他
 阪急の宝塚駅は第2回近畿の駅百選選定駅。
 かつてJR宝塚駅では国鉄時代から駅弁の販売が行われており、末期には駅構内にある改札口手前の売店で販売していた。ちなみに淡路屋は当駅および生瀬駅における駅弁の販売を端緒とする。

隣の駅
 西日本旅客鉄道(JR西日本)
  JR宝塚線(福知山線)
 特急「こうのとり」停車駅
 丹波路快速・快速
 中山寺駅 (JR-G55) - 宝塚駅 (JR-G56) - 西宮名塩駅 (JR-G58)
 普通・区間快速
 中山寺駅 (JR-G55) - 宝塚駅 (JR-G56) - 生瀬駅 (JR-G57)
 当駅 - 中山寺駅間に新駅の設置計画がある(開業時期未定)。
 阪急電鉄
 宝塚本線
急行・準急・普通(準急は大阪梅田行きのみ運転)
 清荒神駅 (HK-55) - 宝塚駅 (HK-56)
 今津線
 準急・普通(準急は神戸本線経由大阪梅田行きのみ運転)
 宝塚駅 (HK-56) - 宝塚南口駅 (HK-28)

脚注

注釈

出典

参考文献

関連項目

 日本の鉄道駅一覧
 宝塚尼崎電気鉄道
 蛙亭 - ツッコミの中野周平は2009から2011年までJR西日本の当駅の駅員だった。

外部リンク

からつか
阪鶴鉄道の鉄道駅
日本国有鉄道の鉄道駅
西日本旅客鉄道の鉄道駅
阪急電鉄の鉄道駅
宝塚市の鉄道駅
1897年開業の鉄道駅

宝塚駅


Chris Collins, né le  au Canada, est un chanteur canadien.

Passionné de chant et de batterie, il expose beaucoup ses démonstrations de chant, en reprenant des morceaux connus tels que Issues de Julia Michaels ou Closer des Chainsmokers. Il a créé son premier titre officiel en 2012, avec Don't Let Go, puis enchaine en 2015 avec You Don't Have to Go et Sweet Divine, suivis de Ain't Ready et Amazin' en 2016, puis Breakup Makeup en 2017.

Christian Collins s'est d'abord fait connaitre par l'application Vine, en obtenant plus d'un million de followers en moins de 2 mois. Il a ensuite créé une chaine YouTube, et un compte Musical.ly très fréquenté par ses fans.

Notes et références

Naissance en avril 1996
Naissance au Canada

Chris Collins (chanteur, 1996)


Էբերսբերգ  (), շրջան Գերմանիայում։ Շրջկենտրոնն է Էբերսբերգ քաղաքը։ Զբաղեցնում է 549,30 կմ2։ Բնակչությունը՝ 124 662 մարդ։ Բնակչության խտությունը՝ 225 մարդ/կմ2։

Շրջանի պաշտոնական կոդը՝ 09 1 75։ Շրջանում 21 համայնք կա։

Ծանոթագրություններ

Բավարիայի շրջաններ

Էբերսբերգ (շրջան)


Jan Kalvin () — XVI əsrin məşhur din islahatçısı, Kalvinizm təriqətinin banisi. Adı tarixdə 100 ən çox öyrənilmiş şəxsiyyətlər siyahısına daxil edilib.

Həyatı

Gəncliyi
10 iyul 1509-cu ildə Fransanın Pikardiya əyalətinin Nuayon şəhərində vəkil ailəsində doğulmuşdur. Jan əvvəlcə keşiş olmaq arzusuna düşmüş, lakin ixtisasca hüquqşünas olan atasının təkidi ilə on dörd yaşında Parisə hüquq təhsili almağa yollanmışdır. Burada on səkkiz yaşınadək kilsədə vaiz vəzifəsində çalışmışdır. Təhsilini təkmilləşdirmək üçün Parisdən Orleana, oradan da Burja getmişdir. Burada məşhur hüquqşünas Andrea Alsianın rəhbərliyilə Roma hüququnu öyrənmişdir. Başqa bir müəllim Melxior Volmardan isə humanitar elmlər üzrə təhsil almışdır. Atasının vəfatından sonra hüquq təhsilini yarımçıq qoyaraq Nuayona qayıtmış, oradan da Parisə dönmüşdür.

Protestanizmə qoşulması
Müəllimi Volmarın məsləhəti ilə ilahiyyat təhsilini almış və ilk elmi əsərini- Senekanın "Mülayimlik haqqında" traktatına şərh yazmışdır. Təxminən həmin dövrdə protestantlığı qəbul etmişdir. O, Paris Universitetinin rektoru Nikolə Kopa üçün "Xristian fəlsəfəsi" adlı nitq yazmışdır. Rektor bu nitqi söylədikdən sonra onun həbsi haqqında qərar çıxarılmışdır. Kalvin cənuba, sonra isə Bazel şəhərinə qaçmağa məcbur olmuşdur. Bazeldə "Xristian inancı üçün təlimat" əsərini yazmışdır. 1536-cı ildə Cenevrəyə köçmüş, orada yerli protestant icmasının yaradılmasında fəal iştirak etmişdir. Bir il sonra "Katexezis" adlı protestant əqidəsinin qısa izahını yazmışdır. Sonra hakimiyyətə islahat əleyhdarlarının gəlməsi nəticəsində işdən qovulmuş və Strasburqa gəlib burada Akademiyada və kilsədə çalışmışdır. 1541-ci ildə isə Cenevrə şurasının təklifini qəbul edərək geri dönmüşdür. Kalvin şuraya şəhər idarəsinə dair planını təklif etmiş və bu plan qəbul olunmuşdur. Beləliklə, bu dövrdən etibarən, Cenevrə teokratik dövlətə çevrilmişdir. Bütün hakimiyyət Kalvinin başçılıq etdiyi kiçik Şurada cəmlənmişdir. Bu hadisələrə görə ona hətta "Cenevrə Papası" adı verilmişdir.

Hakimiyyəti və ölümü
O, çox sadə həyat sürmüşdür. 1559-cu ildə onun təşəbbüsü ilə missionerlərin hazırlanması üçün ali məktəb-Cenevrə Akademiyası təsis olunmuşdur. 1564-cü ilin fevralın 6-da kilsədə moizə edərkən Kalvinin halı qəflətən pisləşmiş və uzun sürən xəstəlikdən sonra mayın 27-də vəfat etmişdir. Vəsiyyətnaməsinə əsasən onun qəbri üzərində məqbərə tikilməmiş və vaxt keçdikcə tamamilə itmişdir.

Fəaliyyəti

Kalvinin özündən sonra qoyduğu irs son dərəcə genişdir. O, Bibliyanın bütün kitablarına şərhlər yazmış, çoxlu pamflet, ilahiyyat traktatları və polemik əsərlərin müəllifi olmuşdur.

Jan Kalvinin qurduğu kilsə, əsasən rasionalizm tərəfdarı kimi çıxış edir və mistisizmi bir çox hallarda inkar edirdi. Kalvinizmi digər xristian istiqamətlərindən ayıran əsas fikir "Tanrının hər yerdə olan mütləq hakimiyyəti" tezisidir.

O yazırdı: "Bizim bütün hörmətəlayiq və sədaqətli müdrikliyimiz iki əsas hissədən ibarətdir. Tanrını tanımaq və özümüzü tanımaq". Kalvinə görə bu iki amil bir-biri ilə sıx bağlı olsa da, birinciliyi həmişə Tanrını tanımağa vermək lazımdır. O buna "dini toxum" adı vermiş və yazırdı ki, bu toxum bütpərəstlər də aid olmaqla hər insanda əkilmişdir. Lakin bu kifayət deyildir və bunun səbəbi insanın Tanrıdan uzaq olmasıdır. Buna görə də ilahiyyat haqda zəruri bilgiləri birbaşa yalnız Tanrının sözləri həkk olunan Müqəddəs yazılardan almaq mümkündür. Yalnız Tanrı bizi vəhyin düzgün mənasına apara bilər. Kalvinin "xilas haqda doktrina"sının mərkəzində Müqəddəs Ruh durur. Onun fikrinə görə insanın ruhunu yalnız Müqəddəs Ruhun köməyi ilə qurtarmaq mümkündür. O, imanı artırır, Tanrını tanımağa kömək edir və İsa ilə birləşməyə yardımçı olur. Kalvin hesab edirdi ki, Müqəddəs Ruh tövbə etməyə vadar edir və əsası fədakarlıqdan, dua etməkdən, əbədi həyatı gözləməkdən ibarət olan əsl xristian həyatına başlamaqda yardımçı olur. Bununla da insanın nəzərində Tanrının rolu getdikcə böyüyür və insan özü isə kiçilir. Protestant müəllifləri arasında yalnız Kalvin qəti olaraq bildirmişdi ki, xristian həyatının əsas məqsədi Tanrının ilahiyyat elmi tərəfindən tanınması deyil, Onun əmrlərinə qeyd-şərtsiz tabeçilikdir.

Kalvin kilsənin qurulmasına da xeyli diqqət ayırmışdır. Onun düşüncəsinə görə kilsə iman obyekti deyil, bütün dindarların toplandığı məkandır. Kalvinə görə kilsə əsasən, onun xadimlərində təcəssüm edir Onlar da xalqa moizə və yüksək nizam-intizam sayəsində təsir imkanı qazanırlar. Yalnız Tanrı sözü sayəsində kilsə əsl dindarlar yığıncağına çevrilir. O, belə hesab edirdi ki, Katolik kilsəsi bu tələblərə cavab vermir.

Kalvin dövlət hakimiyyətini də mühüm ünsür hesab edirdi. Dövlətin yaranması ilk günahın nəticəsi deyil. O, Tanrının insanlara duyduğu xoş hisslərin təcəssümüdür. Dövlətin funksiyası on əmrin icra olunması kimi başa düşülən qanunların və nizam-intizamın qorunmasından ibarətdir. Kalvin xristianların dövlət idarəsində iştirakını təkid edirdi. Onlar hakimlərə itaət etməli, hətta onların zülmə tabe olmalı idi. Lakin Kalvin hakimiyyətin aşağı pillələrində duran şəxslərin özünümüdafiə hüququnu da tanıyırdı. Daha sonra bu ideyanın "daxilindən" insan hüquqlarına dair fikirlər götürülmüşdü.

Tənqidi
Jan Kalvin Cenevrədə hakimiyyətdə olduğu müddətdə buranı tamamilə qatı dini, dözümsüz dövlətə çevirmişdi. Hər növ əyləncələr qadağan edilmiş, teatrlar bağlanmış, hətta uşaqlara ad qoymaq işi də valideynlərdən alınaraq şəhər şurasına verilmişdi. Cəmiyyətdə qorxu və nəzarət rejimi bərqərar olmuşdu. Küfr cinayəti üstündə həbs edilən və edama məhkum olunan şəxslərin sayı həddindən artıq idi. 1542–1546-cı illərdə 58 nəfər edam edilmişdi, bunların arasında valideynlərini vuran bir azyaşlı uşaq da olmuşdur. Kalvin müxaliflərinə qarşı da amansız idi. 1553-cü ildə o, fikir düşməni olduğu, daha sonra da bu düşmənçiliyin şəxsi məcraya keçərək böyüdüyü ispaniyalı həkim və ilahiyyatçı Migel Serveti yaxalayaraq, tonqalda yandırılmasını təşkil etmişdi. Bu tipli dözümsüzlük halları onu tənqid etmək üçün ən əsas səbəblərdəndir.

Təzadlı fəaliyyətinə baxmayaraq, Kalvin, müasir insan hüquqları və Qərbdə liberal-demokratik düşüncə tərzinin inkişafına təsirilə fərqlənən din xadimidir.

Həmçinin bax
 Migel Servet

İstinadlar

Din
Xristianlıq
Protestantlıq
Fransada doğulanlar

Jan Kalvin


文明開化(ぶんめいかいか)とは、明治時代の日本に西洋の文明が入ってきて、制度や習慣が大きく変化した現象のことを指す。さらに、「西洋のものなら何でもよい」という考えすら出ていた。

近代化=西洋化そのものは明治時代に於いて一貫した課題であったが、文明開化という言葉は、一般に明治初期に、世相風俗がこれまでの封建社会から大きく変わった時期を指して使われる。その社会が変化していく時代を強調し「開化期(かいかき)」、「御一新(ごいっしん)」とも呼ばれる。

概要

「文明開化」という言葉は福澤諭吉が『文明論之概略』明治8年(1875年)の中で、civilizationの訳語として使ったのが始まりである。この中では単純に西洋の文化・風俗を模倣したものから、或いはそれら文化や風俗を手本としながら日本の既存文化との融合を図ったもの、さらには既存文化を西洋風にアレンジしたものなど多岐に渡り、過渡期的には熱病の如き流行となって様々な社会階層に受け入れられていった。

この時代を象徴する言葉として有名なものに「散切り頭を叩いてみれば、文明開化の音がする」という言葉があり、散切物と呼ばれる歌舞伎芸能の新形態発生などといった現象がみられ、仮名垣魯文の『安愚楽鍋』にある「牛鍋食わぬは開化不進奴」(現代風に意訳すれば「牛鍋を食わないとは、とんでもない時代遅れな奴だ」)といった食文化の変化などが、大衆の生活にも取り入れられていった様子が窺える(後述)。

明治新政府が推進した殖産興業や富国強兵・脱亜入欧などの一連の政策の推進や西洋建築(→西洋館・擬洋風建築)、散髪、洋装、洋食などの奨励がみられる。ただ、こういった西洋化は都市部や一部の知識人に限られた西洋文明の摂取でもあったとも指摘されており、地方町村部では場所により昭和に入る頃まで明かりといえば菜種油で行灯を灯し、郵便や電信など西洋化の恩恵は中々届かず、また長らく江戸後期の伝統や風習が続くなど、生活の変化は遥かに緩やかなものであった。

開国以来、日本を訪れた外国人によって日本の習俗は好奇な視点で報じられていた。西欧化を目指す明治新政府は新しい日本を誤解されないために、日本土着の習俗や信仰を「悪弊」「旧習」と呼び、民衆の「迷蒙」を啓くための政策を取った。新政府の方針に従い自治体主導で従来の生活文化や民俗風習の排除が行われ、文明開化政策の影響で縮小や途絶した民俗風習も多い。例えば、明治5年の太陽暦の導入によって、七夕や初盆など太陰太陽暦・農事暦によって定められていた「遊び日」は改良された。また、廃仏毀釈とともに、明治6年の教部省の通達によって山伏などの加持祈祷やシャーマニズムは公には認められなくなった。さらに、和人文化だけに止まらず、刺青やイオマンテ(熊送り)などが禁止されアイヌ文化や琉球の文化にも影響を与えた。明治5年に東京府が布達した違式詿違条例では、屋外で裸体になることや、理由の無い女性の断髪は軽罪とされるなど、風俗を一様にするための事細かい規定が設けられ、開化政策の影響は生活の隅々に及んだ。

この中では、上に挙げた富国強兵の一環で西洋軍事技術の導入も盛んに行われ、軍隊では兵隊の腕力や体力を強化する目的で、提供される食事(軍隊食)までもが西洋化された。ただ、当時発足したばかりの日本軍は地方農村部などの次男・三男を集めた集団であり、米飯や日本食で育った彼らの中には、あまりに異質な西洋の料理に対して拒否感を示す者も見られた。このため海軍などでは米飯とカレーを組み合わせる・肉じゃがのように醤油味の折衷料理を開発するなど工夫を凝らした。カレーライスは後に横須賀海軍カレーとして、また肉じゃがのような料理も軍港周辺部へと広がっていき、時代を下って昭和時代にもなると、一般的な家庭の味として広く受け入れられている。

文明開化に関する事象
制度の近代化
徴兵制度(血税)

交通・通信
鉄道 - 明治5年(1872年)、新橋(1986年廃止)〜横浜間が開通し、蒸気機関車が運行開始。 蒸気船に対し、陸蒸気と呼ばれる。
鉄道馬車 - 明治15年(1882年)、日本初となる東京馬車鉄道が開通。後に電車化され、現在の東京都電車の前身となる。
人力車
蒸気船
電信
郵便制度 - 1871年に東京〜大阪間を結ぶものとして開始され、翌1872年には全国的に開始される。

建築・都市
洋風建築 - 築地ホテル館、銀座煉瓦街
レンガ建築
ガス灯
擬洋風建築

官営工場
富岡製糸場(1872年操業開始)等。他の官営工場については官営模範工場の項目を参照のこと。

人名
明治8年(1875年)に平民苗字必称義務令公布。その後、1898年(明治31年)に旧民法の夫婦同姓や今日の夫婦別姓問題に繋がってゆく。

服飾文化
明治4年(1871年)に断髪令が出された。 - 「を叩いてみればの音がする。を叩いてみれば王政復古の音がする。を叩いてみれば文明開化の音がする。」
廃刀令
軍隊の制服
洋服
こうもり傘

食文化
肉食(すき焼き、牛肉、牛鍋)- 仮名垣魯文の『安愚楽鍋』
牛乳の飲用(→牛乳瓶) - 福澤諭吉の『肉食』
あんぱんの製造開始(和魂洋才)

教育
学制の施行 - ランドセル
留学生の派遣 - 津田梅子

ジャーナリズム・出版
新聞
『明六雑誌』
啓蒙書 - 『西洋事情』『學問ノスヽメ』
翻訳書 - 『西国立志編』明治4年(1871年)

舞台芸術
演劇改良運動
新劇

暦
グレゴリオ暦(太陽暦) - 明治6年(1873年)1月1日から採用実施。天保暦(太陰太陽暦)は明治5年(1872年)12月2日まで使用、以後は旧暦となる。

お雇い外国人
モース - 大森貝塚を発見。
クラーク - 札幌農学校の教頭。"boys be ambitious"(少年よ 大志を抱け)

脚注

注釈

出典

参考文献

関連項目

日本文明
アイヌ文化(刺青やイオマンテ(熊送り)などの伝統文化の禁止のほか、名字使用が義務付けられた)
琉球の文化(刺青などの伝統文化が禁止された)
明治維新
和洋折衷
外国人居留地
和製英語
お雇い外国人
検閲
廃刀令
開化絵
文化の盗用
洋務運動 - 明治ごろの中国における西洋技術の導入運動について

外部リンク

明治維新
明治時代の文化
西洋文化
福澤諭吉

文明開化


Coconut soup is a fruit soup prepared using coconut milk or coconut fruit as a main ingredient. Many varieties of coconut soups exist in the world, including ginataan, laksa, sayur lodeh, soto, and tom kha kai, and myriad ingredients are used. They can be served hot or cold. While most coconut soups are savoury dishes, some varieties—such as binignit and kolak—are sweet dessert soups.

Overview
Coconut soup is a fruit soup prepared using coconut fruit or coconut milk as a primary ingredient. It can be prepared as a broth-based or cream-based soup. The coconut fruit can be sliced, chopped, or shredded. Green coconut fruit from young coconuts can also be used to prepare coconut soup, and coconut water and coconut oil are sometimes used as ingredients. Many various coconut soups exist in the world, with myriad ingredients used. Coconut soup is sometimes prepared in combinations using other ingredients, such as chicken, potato, or curry. It can be served as a hot or cold soup.

By country and region

Caribbean
Sopito is a common fish soup or fish chowder in Aruba and Curaçao of the Lesser Antilles. The dish uses coconut milk and salt-cured meat as main ingredients. Coconut water is also often used to prepare sopito. Sopita de pisca is a variation that uses tomatoes. Coconut and chayote soup is consumed in some areas of the Caribbean.

China
Sago soup is a Chinese dessert soup prepared using sago starch, which is derived from sago palm pith, coconut milk, and other ingredients. Sago is similar to tapioca, and is produced in pearl form.

Indonesia
Some varieties of soto, an Indonesian soup, are prepared using coconut milk, such as soto ayam and soto betawi. Several Indonesian soups also use coconut milk, such as lontong cap go meh, ketupat sayur, opor and sayur lodeh, a vegetable soup in coconut milk.

Palembang's mie celor is noodles in shrimp and coconut soup, while laksan is slices of pempek fish surimi served in coconut-based laksa soup.

Sweet coconut soup dessert includes kolak and cendol, popular for iftar during Ramadan.

Laos
Tom kha kai is a popular dish in Laos.

Malaysia and Singapore
Laksa is a popular noodle dish with many diverse variants, many of which are prepared with coconut milk, noodles, spices, and meats such as chicken, fish, or shrimp. Tofu and vegetables are also sometimes used as ingredients.

Philippines

In the Philippines, the very diverse class of soups and stews cooked in coconut milk are collectively known as ginataan. They include both savory and dessert dishes. Savory examples of ginataan soups and stews include ginataang kalabasa, sinilihan, and tiyula itum. Dessert examples include binignit, bilo-bilo, and ginataang mais.

Thailand
Thai Khao soi is a noodle soup dish prepared with egg noodles, coconut milk, curry, and meats such as beef and chicken, and served with pickled mustard greens and raw shallots. Red curry is a Thai soup prepared using coconut milk, meats, and red curry as main ingredients. Tom kha kai (Thai coconut soup) is a Thai soup prepared using coconut milk, chicken, mushrooms, chili peppers, galangal, lemongrass, and other ingredients. Tom yam kathi is a Thai coconut soup and a variant of tom yum prepared using coconut milk.

See also

 Asian soups
 Chè bà ba – a Vietnamese dessert that includes coconut milk soup as an ingredient
 List of coconut dishes
 List of dishes made using coconut milk
 List of soups
 Mie koclok – An Indonesian chicken noodle soup that is served in coconut milk soup
 Molagoottal – a South Indian stew prepared using coconut and lentils

Notes

References

External links

Fruit soups
Foods containing coconut

Coconut soup


Beverly Sills (25 Maii 1929; 2 Iulii 2007) fuit suprana operatica Americana, quae decenniis 1950, 1960, 1970 floruit.

Suum repertorium personas in operis ab Handelianis Mozartianisque ad Puccinianis, Massenetianis, Verdianisque comprehendit, sed actionibus partes supranarum coloraturarum in fabulis scaenicis vivis impressionibusque per discophona agentibus innotuit. Se cum operis Donizettianis consociavit, quarum multas partes egit et in impressiones discophonicas redegit. Inter suas partes proprias erant pars titularis in Lucia di Lammermoor Donizettiana, pars titularis in Manon Massenetiana, Marie in La fille du régiment Donizettiana, tres heroinae in Les contes d'Hoffmann Iacobi Offenbach, Rosina in Il barbiere di Siviglia Ioachimi Rossini, Violetta in La traviata Iosephi Verdi, et insignissime Elisabetta in Roberto Devereux Donizettiana.

Secundum The New York Times, "Eximiam artem technicam aetate florens exhibebat. Tarantara floralia ornatúsque perficere poterat, altis D et E-mollibus radiantibus in summo, facilique agilitate ut videbatur. Scrupulosá arte musicá, alacritate rhythmicá, vividoque textús sensu canebat." Interpres radiophonicus in rete NPR dixit eius vocem "potuisse funem ligatum nere, infinitum ut videbatur, vel summá integritate crystalliná in undulas floraturae fulgidae altarumque notarum mirificarum displodere."

Postquam a scaena anno 1980 recessit, generalis New York City Opera administrator facta est. Anno 1994, praeses Centri Lincolniensis, et tum anno 2002 Operae Metropolitanae facta est, ac se ab officio ad ultimum anno 2005 abdicavit. Suo nomine liberalitatis causá utebatur, plerumque ad defectiones natales prohibendas et tractandas.

De vita
Nata est Belle Miriam Silverman Crown Heights in vico Brooklynii, Novi Eboraci, matre Shirley Bahn (natá Soniá Markovna), musicá, patre Morris Silverman, negotiatore assecurationis. Parentes erant Iudaei qui ex Odessa Ucrainae (tum parte Russiae) et Bucaresta Romaniae immigraverant. Loquebatur puella Iudaeo-Germanice, Russice, Dacoromanice, Francogallice, Anglice.

Ei concessus est doctoratus musicae honoris causa ab  Universitate Temple anno 1972, Universitate Novi Eboraci et Conservatorio Musicae Novae Angliae anno 1973, Universitate Harvardiana anno 1974, et Instituto Artium Californiensi anno 1975.

Cancro pulmonum obiit die 2 Iulii 2007, anno aetatis suae septuagesimo octavo, filiá praesente. Corpus in Hortis Sharon, regione Iudaica Coemeterii Kensico Valhallae Novi Eboraci, sepultum est. Nomen Beverly Sills in Aula Gloriae Nationali Mulierum anno 1998 inscriptum est.

Bibliographia

Guy, Nancy. 2015. The Magic of Beverly Sills. Urbanae et Sicagi: University of Illinois Press. ISBN 978-0-252-03973-7.
Hamilton, David, ed. 1987. The Metropolitan Opera encyclopedia: a comprehensive guide to the world of opera. Novi Eboraci: Simon and Schuster. ISBN 067161732X.
Libbey, Ted. 2006. The NPR Listener's Encyclopedia of Classical Music. Novi Eboraci: Workman Publishing.
Paolucci, Bridget. 1990. Beverly Sills. Novi Eboraci: Chelsea House Publishers. ISBN 1-55546-677-X.
Sargeant, Withrop. 1973. Divas. Novi Eboraci: Coward, McCann & Geoghegan. ISBN 0-698-10489-7.
Sills, Beverly. 1976. Bubbles: A Self-Portrait. Novi Eboraci: Bobbs-Merrill. ISBN 0-446-81520-9.
Sills, Beverly, cum Lawrence Linderman. 1987. Beverly: An Autobiography. Novi Eboraci: Bantam Books. ISBN 0-553-05173-3.
Sills, Beverly. 1987. Beverly Sills: On My Own. ISBN 0-553-45743-8. Liber audio.
Beverly Sills: Made in America. 2006. Deutsche Grammophon B0007999-09. Pellicula documentaria.
Tommasini, Anthony. 2007. "Beverly Sills, All-American Diva, Is Dead at 78." The New York Times, 3 Iulii. Editio interretialis.

Notae

Nexus externi

Beverly Sills Online. Situs cum discographia, bibliographia, pinacotheca photographematum, pelliculis soni et visús, tabula temporali, commentariis editis, et aliis fontibus.
Beverly Sills: Special mother to the special children. De opere liberalitatis pro pueris debilibus.

Biographia in National Women's Hall of Fame.
Loci allati Beverly Sills. Apud BrainyQuote.
"Beverly Sills: Made in America." Great Performances (PBS).
De Beverly Sills. Apud OperaMom.com.
The Essential Beverly Sills. Liber.
"Beverly Sills performs arias from La traviata, Lucia di Lammermoor, Manon, Mignon and Tales of Hoffmann." Apud archive.org.

Acceptores Insignis Artium Nationalis Civitatum Foederatarum
Auctores Anglici
Autobiographi
Cantores Civitatum Foederatarum
Iudaei
Praemium Grammy
Scriptores Civitatum Foederatarum
Suprani

Beverly Sills


Audrey Albié (born 24 October 1994) is a French professional tennis player.

She has career-high WTA rankings of 221 in singles, attained on 27 February 2023, and 228 in doubles, set on 28 February 2022. Albié has won four singles titles and four doubles titles in tournaments of the ITF Women's Circuit.

Career
Albié made her Grand Slam debut at the 2017 French Open, where she received a wildcard for the women's doubles draw; she and her partner Harmony Tan lost to Pauline Parmentier and Yanina Wickmayer in the first round. Albié also was given a wildcard for the singles qualifying event of the same tournament, where she defeated world No. 186, Grace Min, in the first round before losing to Virginie Razzano.

Grand Slam singles performance timeline

ITF Circuit finals

Singles: 11 (4 titles, 7 runner–ups)

Doubles: 14 (4 titles, 10 runner–ups)

Notes

References

External links

1994 births
Living people
French female tennis players

Audrey Albié


Gemendhoo ist der Name folgender Inseln der Malediven:

Gemendhoo (Baa-Atoll), eine Insel im Verwaltungsatoll Baa
Gemendhoo (Dhaalu-Atoll), eine Insel im Verwaltungsatoll Dhaalu

Gemendhoo


Hadisələr

Doğumlar
 Ömər Kafiəddin
 Rəşidəddin Vətvat
 Əbu Həmid əl-Qərnati
 Ksantenli Norbert

Vəfatlar

1080


An Paramisophria in uska genus han Maxillopoda. An Paramisophria in nahilalakip ha familia nga Arietellidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Paramisophria

Paramisophria


Im Schwarzwald-Baar-Kreis gibt es 26 Naturschutzgebiete. Für die Ausweisung von Naturschutzgebieten ist das Regierungspräsidium Freiburg zuständig. Nach der Schutzgebietsstatistik der Landesanstalt für Umwelt, Messungen und Naturschutz Baden-Württemberg (LUBW) stehen 2.083,73 Hektar der Landkreisfläche unter Naturschutz, das sind 2,03 Prozent.

Siehe auch
 Liste der Landschaftsschutzgebiete im Schwarzwald-Baar-Kreis

Einzelnachweise

Weblinks

Naturschutzgebiet im Schwarzwald-Baar-Kreis
Schwarzwald-Baar-Kreis

Liste der Naturschutzgebiete im Schwarzwald-Baar-Kreis


La Lancia Dedra est une automobile fabriquée par le constructeur italien Lancia, appartenant au groupe italien Fiat, entre 1989 et 1999.

La Lancia Dedra repose sur la plate-forme de la Fiat Tipo et il faut considérer la Dedra comme la version à 4 portes de la Lancia Delta de . Elle remplaçait la Lancia Prisma, laquelle était la version 4 portes de la Delta de .

La Lancia Dedra a été conçue sur la même base et en même temps que les Fiat Tempra et Alfa Romeo 155 sur la plate-forme mécanique de la Fiat Tipo. Ces trois véhicules étaient des berlines à trois volumes classiques de classe moyenne haute. Le dessin de la carrosserie est l'œuvre de l'Institut I.DE.A, qui lui donna un excellent Cx - coefficient de résistance aérodynamique - de seulement 0.29.

Lancée en 1989, la gamme s'est articulée dès son lancement autour de quatre motorisations.

Trois blocs essence :
 Le 1.6 Torque de 90 ch
 Le fameux Lampredi en 1.8 ie et 2.0 ie qui est en fait le même moteur avec alésage et course différente (1.8 110 ch, 2.0 120 ch)

Et un turbo diesel :
 Le 1.9 td  déjà connu sur les Delta 1/Prisma et Ritmo/Regata développant cette fois 90 ch.

En 1991 la gamme s'étoffe des versions 2000 Turbo et Intégrale reprenant la mécanique des Delta Intégrale 8s. Véritables locomotives de la gamme elles disposent d'une gestion électronique totale (injection/suralimentation...) et d'un système Boostdrive qui fait varier la pression de suralimentation en fonction de la sollicitation sur l'accélération du conducteur (mais ce n'était pas un Overboost comme sur les Delta Integrale).
Nouveauté notable c'est à cette occasion que Lancia a introduit le système antipatinage Visco drive sur la 2000 turbo (système qui disparut avec la Delta HPE HF).

Sont aussi introduites à la même période les versions Symbol sur les autres motorisations.

En 1993, Lancia remanie légèrement la gamme et les moteurs essence sont catalysés. Le 2.0 i.e passe ainsi de 120 à 113 ch, le 2.0 turbo i.e de 165 à 162 ch, l'intégrale de 177 à 169 ch et le 1.6 ie a 75 ch. Le niveau d'équipement change avec l'apparition des modèles LE (linea eleganza) & LS. D'autres modifications font leur apparition, moins visibles cette fois dans la structure de la caisse (adoption du châssis des futures série 2).

Sur certains marchés comme l'Italie ou l'Allemagne les airbags font leur apparition dans la gamme sur des Série 1.

En 1994, Lancia ajoute un break "Station Wagon" qui reçoit un bon accueil en Italie comme à l'étranger. Le reste de la gamme bénéficie d'un restylage afin de maintenir sa réussite commerciale. Les versions sportives sont arrêtées. La gamme se divise en quatre finitions LE, LS et LX (uniquement disponibles avec les 2.0 ie 16v (1994 à 1996) et 1.8 VVT, de 1996 à 1998). À noter une version 4 roues motrices du break SW avec le 2.0 16v de 1994 à fin 1995.

Début 1998 la Dedra reçoit son deuxième et dernier restylage. La Dedra série 3 adopte le 1.6 16v de 103 ch en complément du 1.8 VVT 16v 130 ch et du 1.9 TD 92 ch. Les optiques avants & arrières sont revues, la peinture intégrale (avec de nouvelles couleurs) fait son apparition aussi. Nouvelles jantes au design plus moderne, et nouvelle planche de bord dérivée de celle des Delta II. Les trains roulants sont améliorés et très proches de ceux de la remplaçante de la Dedra : la Lancia Lybra, qui apparait en 1999.

L'intention de Lancia était de réaliser, comme le voulait la tradition de la marque, un  modèle luxueux de milieu de gamme, qui serait doté d'une forte personnalité, avec un niveau de finition élevé et l'utilisation de matériaux de haute qualité comme l'Alcantara. Elle fera l'objet d'une attention particulière au niveau du traitement de la carrosserie et des peintures.

Comme toujours chez Lancia, l'habitabilité et la qualité de conduite ont été sérieusement étudiées avec notamment la présence de sièges et volant réglables en hauteur. La sécurité (passive et active) n'est pas en reste avec la cellule de survie de tout l'habitacle et les prétensionneurs de ceinture et Airbag de série à partir de 1994.

Les modèles haut de gamme pouvaient recevoir des options telles que la suspension pilotée électroniquement, l'ABS et la climatisation auto (de série à partir de 1991 sur les 2.0 ie/2.0 turbo ie/Intégrale) mais aussi le tableau de bord digital, les sièges électriques et chauffants ou encore une sellerie en cuir Poltrona Frau.

Versions
 1.6 i.e. (injection monopoint) 78 ch, 124 N m  (1989 – 1992)
 1.6 i.e. (injection monopoint) 75 ch, 125 N m  (1992 – 1994)
 1.6 (injection multipoint -MPI-) 90 ch, 127 N m  (1994 – 1997)
 1.6 16V (MPI) 103 ch, 145 N m  (1998 – 1999)
 1.8 i.e. (MPI) 105 ch, 143 N m  (1989 – 1993)
 1.8 i.e. (MPI) 90 ch, 133 N m  (1993 – 1994) (????)
 1.8 (MPI) 101 ch, 145 N m  (1994 – 1996)
 1.8 (MPI) 113 ch, 157 N m  (1996 – 1997)
 1.8 16V VVT (MPI) 131 ch, 167 N m  (1996 – 1999)
 2.0 i.e. (MPI) 113 ch, 159 N m  (1989 – 1994)
 2.0 automatique (MPI) 115 ch, 162 N m  (1992 – 1997) (?date de fin 95?)
 2.0 16V (MPI) 139 ch, 185 N m  (1994 – 1996)
 2.0 16V intégrale (MPI) 139 ch, 185 N m  (1994 – 1997) (? date de fin 96?)) (disponible en break uniquement)
 2.0 turbo i.e. (MPI) 165 ch, 285 N m  (1991 – 1993)
 HF turbo (2.0 Turbo i.e Catalysée) (MPI) 162 ch, 285 N m  (1993 – 1994)
 2.0 i.e. intégrale (MPI) 177 ch, 275 N m  (1991 – 1993)
 HF Intégrale (2.0 ie intégrale catalysée) (MPI) 169 ch, 275 N m  (1993 - 1994)
 1.9 turbo ds 92 ch, 194 N m  (1989 – 1993) (boîte 5 CV)
 1.9 tds 92 ch, 194 N m  (1993 – 1999) (boîte 6 CV)

Au total ce sont  exemplaires de la Lancia Dedra qui ont été fabriqués.

Liens externes

Dedra
Automobile des années 1980
Automobile des années 1990

Lancia Dedra


川戸駅(かわどえき)は、島根県江津市桜江町川戸にあった、西日本旅客鉄道(JR西日本)三江線の駅である。2018年(平成30年)4月1日に、三江線の廃止に伴い廃駅となった。

歴史
 1930年(昭和5年)4月20日:三江線の石見江津駅(現在の江津駅) - 当駅間が開通、終着駅(有人駅)として新設。
 当時の所在地表示は島根県邑智郡川戸村川戸であった。
 1931年(昭和6年)5月20日:三江線が当駅から石見川越駅まで延伸され、途中駅となる。
 1954年(昭和29年)4月1日:桜江村成立に伴い、所在地表示が島根県邑智郡桜江村川戸になる。
 1955年(昭和30年)3月31日:三江南線の開業に伴い、それまでの三江線が三江北線に改称され、当駅も同線所属の駅となる。
 1956年(昭和31年)1月1日:町制施行に伴い、所在地表示が島根県邑智郡桜江町川戸になる。
 1975年(昭和50年)8月31日:当駅を含む江津駅 - 三次駅間が全通したため三江北線が現行の三江線の一部となり、当駅も同線所属の駅となる。
 1987年(昭和62年)4月1日:国鉄分割民営化により、西日本旅客鉄道へ承継。
 1999年(平成11年)3月13日:3月12日午後0時半から江津 - 口羽駅間を運休して、列車交換設備を撤去。周辺では同時に、川平・因原・石見簗瀬の各駅でも交換設備が撤去されたため、江津駅 - 浜原駅間では列車交換が可能な駅が石見川本駅のみとなった。
 2004年(平成16年)10月1日:桜江町が江津市に編入され、所在地表示が島根県江津市桜江町川戸になる。
 2018年(平成30年)4月1日:三江線の全線廃止に伴い、廃駅となる。

駅構造
浜原方面に向かって左側に、1面1線の単式ホームを有する地上駅(停留所)であった。かつては2面2線の相対式ホームで行き違い設備を持っており、江津寄りに1本と三次寄りに2本の側線を含む5線を有していたが、駅舎側の線路以外は撤去され、使われなくなったホームなどが残されていた。

かつては駅員が常駐していたが、廃止時には浜田鉄道部が管理する無人駅となっていた。また、平成の初め頃まで切符などの販売を行う駅務室として使用されていた部屋にはNPO法人「結まーるプラス」の事務所が入っていた。なお、自動券売機などは設置されなかった。

利用状況

近年の1日平均乗車人員は以下の通りである。なお、1994年度は171人、1984年度は265人だった。

駅周辺
周辺はやや開けており、道路沿いに家が並んでいる。かつては旧邑智郡桜江町の中心地で、中世には朝鮮半島への貿易でが繁栄した。

 石見交通「川戸駅」バス停(三江線廃止後「川戸」に改称)
 江津市役所 桜江庁舎
 江の川
 今井美術館
 水の国

その他
 三江線活性化協議会により、石見神楽の演目名にちなんだ「鈴鹿山」の愛称が付けられていた。「鈴鹿山」は駅のある江津市桜江町の神楽団体、川戸神楽社中が得意とする演目である。
 2021年12月11日、江津工業高校や地元住民たちが当駅を活用し軌道自動自転車 (レールスクーター)を走らせたイベントが実施された。

隣の駅
 西日本旅客鉄道(JR西日本)
  三江線
 川平駅 - 川戸駅 - 田津駅

脚注

関連項目

 日本の鉄道駅一覧

外部リンク
 動画で見るニッポンみちしる 川戸駅 - NHKアーカイブス

島根県の廃駅
廃かわと
わと
西日本旅客鉄道の廃駅
日本国有鉄道の鉄道駅
1930年開業の鉄道駅
2018年廃止の鉄道駅
かわとえき

川戸駅


An Sigmatidium noodti in uska species han Maxillopoda nga ginhulagway ni Noodt hadton 1974. An Sigmatidium noodti in nahilalakip ha genus nga Sigmatidium, ngan familia nga Ectinosomatidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sigmatidium

Sigmatidium noodti


An Scrupocellaria scabra in uska species han Bryozoa nga syahan ginhulagway ni Van Beneden hadton 1848. An Scrupocellaria scabra in nahilalakip ha genus nga Scrupocellaria, ngan familia nga Candidae. Nag-uusahan nga subspecies: S. s. paenulata.

Mga kasarigan

Scrupocellaria

Scrupocellaria scabra


Ֆերենց Ռակոցի II (, ), Հաբսբուրգների դեմ հունգար ժողովրդի 1703-1711 թվականների ազատագրական պայքարի ղեկավար։

1704 թվականին ընտրվել է Տրանսիլվանիայի իշխան։ Ստեղծել է Հունգարիայում կանոնավոր բանակ, կապ է հաստատել Ռուսաստանի հետ։ Անկախության պատերազմի պարտությունից հետո վտարանդվել է Ռուսաստան։ Հետագայում ապրել է Ֆրանսիայում և Թուրքիայում։ 1906 թվականին Ռակոցի աճյունը Թուրքիայից տեղափոխել են Հունգարիա։

Ծանոթագրություններ

1676 ծնունդներ
1735 մահեր
Հունգարիայի քաղաքական գործիչներ
Հունգարիայի քաղաքական գործիչներ

Ֆերենց Ռակոցի II


Pravokótnost (tudi ortogonálnost) je ena od osnovnih relacij med različnimi geometrijskimi objekti: premicami, daljicami, vektorji, krivuljami, ravninami ipd. Pravokotnost označimo s simbolom .

Premici sta pravokotni, če se sekata tako, da oklepata pravi kot - to je kot, ki je skladen s svojim sokotom (v stopinjah meri 90°). Pravokotni premici torej delita ravnino, v kateri ležita, na štiri med seboj skladne dele.

Premica je pravokotna na ravnino, če je pravokotna na katerokoli premico, ki leži v tej ravnini in poteka skozi prebodišče. Premico, ki je pravokotna na ravnino (ali tudi na krivuljo ali ploskev), imenujemo pravokótnica ali normála.

Ugotavljanje pravokotnosti

Če pravokotni premici v kartezični ravnini zapišemo z enačbama  in , potem za smerna koeficienta premic velja: .

Krivulji sta pravokotni, če sta pravokotni njuni tangenti v presečišču. Če sta krivulji podani kot grafa funkcij, lahko preverimo pravokotnost tako, da z odvodom izračunamo smerna koeficienta obeh tangent in ugotovimo, če velja zveza .

Vektorja sta pravokotna, samo če je njun skalarni produkt enak 0. (Pri tem privzamemo, da je ničelni vektor  pravokoten na vse vektorje in je hkrati edini vektor, ki je pravokoten sam nase.)

Glej tudi

 vzporednost
 ortogonalnost

Geometrija
Koti

Pravokotnost


Résultats du Grand Prix du Canada de Formule 1 1999 qui a eu lieu au circuit Gilles-Villeneuve le .

Classement

Pole position et record du tour
 Pole position : Michael Schumacher en 1 min 19 s 298 (vitesse moyenne : 200,706 km/h).
 Meilleur tour en course : Eddie Irvine en 1 min 20 s 382 au  (vitesse moyenne : 198,000 km/h).

Tours en tête
 Michael Schumacher : 29 (1-29)
 Mika Häkkinen : 40 (30-69)

Statistiques
  pour Mika Häkkinen.
  pour McLaren en tant que constructeur.
  pour Mercedes en tant que motoriste.
 La course est neutralisée à trois reprises, du  au  tour,  au  tour puis du  au  tour.

1999
Sport au Canada en 1999
Canada
Sport en juin 1999

Grand Prix automobile du Canada 1999


Beli so naselje na Hrvaškem, ki upravno spada pod mesto Cres; le-ta pa spada pod Primorsko-goransko županijo.

Lokacija in znamenitosti

Beli je vas na severu otoka Cres. Prve omembe vasi segajo že v 2. tisočletje pr. n. št. in od takrat je stalno naseljena. Leži na majhni vzpetini, ob njenem vznožju pa je preko hudourniške struge speljan stari rimski most, v njegovi bližini so ovčje staje, med katerimi so mnoge stare več stoletij. Naselje je bilo nekoč obdano s kamnitim obzidjem. Pred vasjo so razvaline cerkev, ki so bile zgrajene v 12. in 13. stoletju in vzdrževana cerkev Sv. Antona s pokopališčem (15. stoletje).

Središče naselja predstavlja majhen trg z župnijsko cerkvijo Prikazanja Bogorodice u Hramu. Njen srednjeveški zvonik je služil tudi kot razgledni stolp. Pod strmim pobočjem se nahaja majhno pristanišče in plaža z imenom Pod Beli.

Beli je okrog 10 km oddaljen od glavne ceste Porozina-Cres; cestna povezava do vasi poteka od odcepa Križić preko zaselka Sveti Petar.

Demografija

Glej tudi
 seznam naselij na Hrvaškem

Sklici

Zunanje povezave
 Satelitska slika naselja

Naselja Primorsko-goranske županije
Cres

Beli


Rutger Anthony van Santen (* 1945 in Langedijk) ist ein niederländischer Chemiker, der sich mit molekularen Grundlagen heterogener Katalyse und Physikalischer Chemie befasst.

Van Santen besuchte das Gymnasium in Middelburg und studierte an der Universität Leiden Chemie mit dem Bachelor-Abschluss in Biochemie 1966 und dem Master-Abschluss in theoretischer organischer Chemie 1967 sowie der Promotion bei L. J. Oosterhoff 1971 (On the theory of resonant scattering). Als Post-Doktorand war er am Stanford Research Institute (SRI) bei F. T. Smith. Ab 1972 war er bei Shell Research in Amsterdam, wo er bis 1988 blieb und zuletzt Leiter der Abteilung Katalyse und Physikalische Chemie war. 1982 bis 1984 war er bei Shell Development in Houston. 1986 wurde er außerordentlicher Professor für Oberflächenchemie an der TU Eindhoven und 1988 ordentlicher Professor für Katalyse. 1992 bis 2000 war er Gründungsdirektor des Niederländischen Forschungsinstituts für Katalyse (NIOK). 2001 bis 2005 war er Rektor der TU Eindhoven. 2004 erhielt er eine Akademie-Professur. Er ist Direktor der Graduierten-Schule der des Niederländischen Forschungsinstituts für Katalyse (NRSC-C).

1976 war er Gastprofessor für Theoretische Chemie an der Freien Universität Amsterdam. 2004 war er Miller-Gastprofessor in Berkeley. 2011 war er Gastprofessor an der TU München.

Er befasst sich mit theoretischen, experimentellen und industriellen Aspekten heterogener Katalyse, ihren Mechanismen und der Synthese von Katalysten und Computerrechnungen der chemischen Reaktivität an Oberflächen. Zu den von ihm verwendeten numerischen Verfahren zählt die Car-Parinello-Methode der molekularen Dynamik und zu den von ihm verwendeten spektroskopischen Methoden in situ Positronen-Emissions-Tomographie.

1997 erhielt er den  Spinoza-Preis. 1998 wurde er Ehrendoktor der Polytechnischen Universität in Kiew. 1996 war er Bourke Lecturer der Royal Society of Chemistry, 1981 erhielt er die Goldmedaille der niederländischen chemischen Gesellschaft, 1991 hielt er die Chiapetta Lecture der North American Catalysis Society, 2000 hielt er die Karl-Ziegler-Vorlesung am Max-Planck-Institut für Kohleforschung und 2009 die Francois Gault Lecture der Europäischen Katalyse-Gesellschaft. 2001 erhielt er den Alwin-Mittasch-Preis im Mülheim.

2001 wurde er Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften und 2008 der National Academy of Engineering. 2009 wurde er Fellow der Royal Society of Chemistry. Er ist Ritter vom Orden des Niederländischen Löwen.

Schriften
Theoretical Heterogeneous Catalysis, World Scientific 1991
mit Matthew Neurock: Molecular Heterogeneous Catalysis: A Conceptual and Computational Approach, Wiley-VCH 2006
Herausgeber mit Gabriele Centi: Catalysis for Renewables: From Feedstock to Energy Production, Wiley-VCH 2007
Herausgeber mit Philippe Sautet: Computational Methods in Catalysis and Materials Science: An Introduction for Scientists and Engineers, Wiley-VCH 2009
mit D. Khoe, B. Vermeer: The thinking pill: and other technology that will change our lives, Nieuw Amsterdam 2007
mit Djan Khoe, Bram Vermeer: 2030: Technology That Will Change the World, Oxford UP 2010
Herausgeber mit Matthias Beller, Albert Renken: Catalysis: From Principles to Applications, Wiley-VCH 2012
Modern Heterogeneous Catalysis: An Introduction, Wiley 2017

Weblinks
 Homepage
 Biografie bei der NWO

Chemiker (20. Jahrhundert)
Chemiker (21. Jahrhundert)
Person (Shell plc)
Hochschullehrer (Technische Universität Eindhoven)
Rektor einer Universität in den Niederlanden
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der National Academy of Engineering
Spinoza-Preisträger
Niederländer
Geboren 1945
Mann

Rutger van Santen


Récarède II (en gotique , en espagnol, Recaredo II) est brièvement roi wisigoth d'Hispanie et de Septimanie en 621.

Biographie

Né au début du , fils et successeur du roi Sisebut (612-621), il est encore mineur (parvulus) lorsqu'il monte sur le trône et ne règne que quelques semaines avant de mourir mystérieusement : sa mort prématurée permet au noble Swinthila, général du roi Sisebut, de s'emparer du pouvoir. Bernard Bachrach prétend que Swinthila aurait assassiné l'enfant-roi, et que les Juifs l'auraient soutenu par haine de Sisebut et de sa famille.

Selon la chronique des rois wisigoths (Chronica regum Wisigotthorum), Reccaredus régna trois ans (la chronique commit probablement une erreur en écrivant « trois ans » au lieu de « trois mois »).

Notes et références

Voir aussi

Sources anciennes
  Isidore de Séville, Histoire des Goths, des Vandales et des Suèves (61.)

Bibliographie
 Roger Collins, Visigothic Spain, 409–711. Oxford : Blackwell Publishing, 2004.
 Edward Arthur Thompson, The Goths in Spain. Oxford: Clarendon Press, 1969.
 Jules Tailhan, Anonyme de Cordoue. Chronique rimée des derniers rois de Tolède et de la conquête d'Espagne par les Arabes, éd. et annotée par Jules Tailhan, Paris, 1885 (lire en ligne).

Articles connexes
 Royaume wisigoth - Liste des souverains wisigoths

Lien externe
  Récarède II, sur Medieval Lands
  Monnaies wisigothes à l'effigie de Récarède II.

Roi wisigoth d'Hispanie et de Septimanie
Roi wisigoth de Tolède
Personnalité espagnole du VIIe siècle
Personnalité du haut Moyen Âge par nom
Date de naissance incertaine (VIIe siècle)
Décès en 621
Décès à Tolède

Récarède II


Աստվածների կործանումը (), 1969 թվականին Լուկինո Վիսկոնտիի կողմից նկարահանված իտալա-գերմանական ֆիլմ արիստոկրատ ընտանիքի կործանման և Երրորդ ռեյխում տեղի ունեցած «երկար դանակների գիշերվա» մասին։ Եվրոպական վարձույթում ֆիլմն ունեցել է աննախադեպ հաջողություն։ Այն համարվում է Վիսկոնտիի գերմանական եռերգության առաջին ֆիլմը և նացիզմի ու վերջինիս ծագման մասին ֆիլմերից լավագույնը։

Սյուժե
Իրադարձություններն սկսվում են Գերմանիայում 1933 թվականի փետրվարի 27-ին։ Մետաղաձուլարանի սեփականատեր և արիստոկրատ բարոն Իոախիմ ֆոն Էսսենբերկը տոնում է իր ծննդյան օրը։ Հավաքվել են նրա ազգականները՝ Իոախիմի կրտսեր որդի Կոնստանտին ֆոն Էսսենբերգը և նրա որդին՝ Գյունտերը, բարեկամուհի Էլիզաբեթն իր ամուսնու՝ արտադրական կոնցերնի փոխնախագահ Հերբերտ Թալմանի հետ, Իոախիմի ավագ որդու այրին՝ Սոֆի ֆոն Էսսենբերկը, նրա տղան՝ ընտանիքի ունեցվածքի օրինական ժառանգորդ Մարտինը, և Սոֆիի սիրեկան, մետաղաձուլական գործարանների տնօրեն Ֆրիդրիխ Բրուկմանը։ Ներկա է նաև Սոֆիի զարմիկը՝ էսէսական Աշենբախը։

Ֆիլմի անջնջելի կադրերից է այն պահը, երբ Մարտինը կանացի հագուստով նմանակում է Մառլեն Դիտրիխին «Երկնագույն հրեշտակից»։ Ծննդյան տոնն ընդհատում է Բեռլինից եկած հաղորդագրությունն այն մասին, որ այրվում է Ռեյխստագը։ Ընտանիքի ղեկավարը, ելնելով հանգամանքներից, Կոնստանտինին նշանակում է փոխնախագահ՝ հաշվի առնելով այն, որ նա նացիստական կուսակցության անդամ է։ Հերբերտը, որը առավել լիբերալ հայացքներ ունի, հասկանում է, որ իր կյանքը վտանգի տակ է ու կարող է փրկվել միայն փախուստով։

Ֆրիդրիխը, Սոֆիի ու Աշենբախի միջամտությամբ գիշերը սպանում է Իոախիմին, որը բարդում են փախուստի դիմած Հերբերտի վրա։
Կոնցերնի ղեկավարը ըստ կարգի դառնում է ավագ ժառանգորդ, այլասերված հակումներով Մարտինը, որը մոր խորհրդով կոնցերնի ղեկավար է նշանակում Ֆրիդրիխին։

Կոնստանտինը, չկարողանալով համակերպվել այդ հանգամանքի հետ, սկսում է շանտաժի ենթարկել Մարտինին, իմանալով այն մասին, որ Մարտինն ինտիմ հարաբերություն է ունեցել անչափահաս հրեա աղջկա հետ, որը չդիմանալով, ինքնասպան է եղել։

Իշխանությունը կրկին հետ բերելու նպատակով Սոֆին Աշենբախի հետ որոշում է սպանել Կոնստանտինին՝ Ֆրիդրիխի միջոցով։
1934 թվականի հունիսի 30-ի առավոտյան Աշենբախի գլխավորությամբ Բադ-Վիսզե են ժամանում էսէսականները, որոնք գնդակահարում են գիշերը հարբեցողությամբ և խմբակային սեքսով արբեցած գրոհային խմբավորման անդամներին («երկար դանակների գիշեր»)։ Դրան մասնակցում է նաև Ֆրիդրիխը, որը և սպանում է Կոնստանտինին։

Սոֆին Էլիզաբեթին ուղարկում է համակենտրոնացման ճամբար, որտեղ և նա մահանում է, հասնելով նրան, որ վերջինիս ամուսինը վերադառնա փախուստից և հանձնվի։

Գյունտերը, Աշենբախի հորդորով, դառնում է հիտլերյան կուսակցության անդամ, իսկ Աշենբախը Մարտինի ներսում արթնացնում է իշխանության նկատմամբ անհագ ցանկություն և ատելություն մոր նկատմամբ, որն անընդհատ ճնշում էր Մարտինին և կոտրում նրա կամքը։ Ինքնահաստատման ձգտող Մարտինը բռնաբարում է սեփական մորը։ Նա կազմակերպում է մեծ ընդունելություն իր մոր և Ֆրիդրիխի ամուսնության կապակցությամբ, որի ավարտին նորապսակները Մարտինի կողմից ստանում են ցիանական կալիում թույն։

Աղբյուներ
Վիսկոնտին ցանկություն ուներ շեքսպիրյան «Մակբեթ»ի ժամանակակից տարբերակի միջոցով ներկայացնել նացիզմի ծագման աղբյուրները։ Մտածելով շեքսպիրյան պիեսի մասին, նա ծանոթանում է Կրուպպով ընտանիքի մասին հոդվածին, որը ֆինանսավորել էր Երրորդ ռեյխի ռազմական արդյունաբերությունը։ Ֆիլմի սցենարն ներառել է նաև տարրեր շեքսպիրյան «Համլետ»ից, «Էդիպ արքայից»։ Բարոյալքվող ընտանիքի միջոցով Վիսկոնտին փորձում է ցույց տալ աստվածների կործանումը՝ բազմադարյա ավանդույթներով միապետական Եվրոպայի անկումը։

Կարծիքներ
Ֆիլմի ցուցադրությունից հետո եղան հակասական կարծիքներ։ Ֆրանսիական մի քննադատի կարծիքով, Աստվածների կործանումը շեքսպիրայն ողբերգություն է, ներկայացված որպես Վագների օպերա։ 1970 թ.-ի Վենետիկի կինոփառատոնում ֆիմն արժանանում է Արծաթե առյուծի՝ լավագույն ռեժիսորական աշխատանքի համար։ Լավագույն յուօրինակ սցենար անվանակարգով ֆիմլը ներկայացվել է Օսկարի, և ամենախուստումնալից նորելուկի անվանակարգով՝ Ոսկե գլոբուսի (Հելմութ Բերգեր)։ ԱՄՆ-ում ֆիմը ցուցադրվել է կրճատված տարբերակով՝ առանց խմբակային սեքսի տեսարանների և «Անիծվածները» անվամբ։

Ազդեցությունը
Ֆիլմն իր ազդեցությունն է թողել այնպիսի ֆիլմերի ստաղծման վրա, ինչպիսիք են «Կոնֆորմիստը» (Բերնարդո Բերտոլուչի, 1970), «Գիշերային դերձակը» (Լիլիան Կավանի, 1974), Քիթիի սալոնը (Տինտո Բրեսս, 1976), Կնքահայրը (Ֆրենսիս Ֆորդ Կոպոլլա, 1972), «Մարգո թագուհին» (Պատրիս Շերո, 1994)։

Դերերում
 Դիրկ Բոգարտ - Ֆրիդրիխ Բրուկման
 Ինգրիդ Տուլին - Սոֆի ֆոն Էսսենբերկ
 Հելմութ Գրիմ - Աշենբախ
 Հելմութ Բերգեր - Մարտին ֆոն Էսսենբերկ
 Ումբերտո Օրսինի - Հերբերտ Տալման
 Ռեյնհարդ Կոլդեխոֆ - Կոնստանտին ֆոն Էսսենբերկ

Ծանոթագրություններ

1969 ֆիլմեր
Լուկինո Վիսկոնտիի ֆիլմեր
Ֆիլմեր նացիզմի մասին
Իտալական դրամա ֆիլմեր
Գերմանական դրամա ֆիլմեր
Ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին
Իտալերեն ֆիլմեր
Գերմաներեն ֆիլմեր
Անգլերեն ֆիլմեր
Warner Bros. ֆիլմեր
Իտալական ֆիլմեր
Ինքնասպանության մասին ֆիլմեր

Աստվածների կործանումը (ֆիլմ)


Həmidov Əlihüseyn Həmid oğlu (Əlihüseyn Dağlı) () — Mikayıl Müşfiqin dayısı oğlu

Həyatı
Əlihüseyn Dağlı 1898-ci ildə Xızıda kəndli ailəsində dünyaya göz açıb. Kiçik yaşlarından ailəsi ilə Bakıya köçürlər. Atası Həmid kişi qəbirstanlıqda qəbir daşları hörməklə məşğul olur. Anası Göhər xanım qatı dindar idi.

Əlihüseyn rus-tatar məktəbində 3 sinifi bitirib. Ailə vəziyyəti ağır olduğundan şəhər məktəbində də yalnız 3 sinif bitirir və 1917-ci ildən Bakı şəhər dəmiryol idarəsində, son vaxtlar isə dəmiryolunda konduktor (nəzarətçi) işləyir. Həmin illərdə sol-eser partiyasına daxil olur. 1918-ci ildə tif xəstəliyinə tutulur. Sağalandan sonra Müsavat ordusunda sıravi əsgər kimi qulluq edir. ÜİK(b) partiyasının üzvi olmağa can atır. Ona görə də 1919-cu ildə I qurultayın keçirilməsinə yaxın bir zamanda Hümmət təşkilatının katibi Həbib Cəbiyevə ərizə ilə müraciət edir. Qurultay bitəndən sonra partiyaya qəbul edilir.

Bakı komitəsi onu tezliklə şəhər komendanlığı nəzdində siyasi rəhbər təyin edir. Sonra o, Bakı qarnizonunun hərbi komendantı, xalq komissarlığında hərbi komissarlığın katibi, Azərbaycan Ali məhkəməsinin üzvi, 1924–1925-ci illərdə Azərbaycan SSR Hərb diviziya və Xəzər hərbi donanmasının hərbi prokuroru, 1926-cı ildə DTİ-nin baş milisində rəis, 1932-ci ildə Balakən, Ağdaş rayonlarında icraiyyə komitəsinin sədri və bir çox məsul vəzifələrdə işləyir.

Əlihüseyn Dağlının həbsi üçün 17 oktyabr 1937-ci ildə artıq order yazılmışdı. Lakin onu 28 oktyabr 1937-ci ildə dəvət edirlər. Səmimi söhbət ona şübhələnməyə heç bir əsas vermirdi. Buna görə də o nə səksən yaşlı anası Gövhər ilə, nə həyat yoldaşı Törə ilə, nə də Bakı şəhərində yaşayan bacısı Sundus və qardaşı Əliağa ilə görüşə bilir. Artıq 29 oktyabr 1937-ci ildə Əlihüseyn Dağlı həbs edilir.

Əlihüseyn Dağlı 1981-ci ilin yanvar ayının 28-də 83 yaşında dünyasını dəyişir.

İstinadlar

Balakən Rayon Xalq Deputatları Soveti İcraiyyə Komitəsinin sədrləri
Ağdaş Rayon Xalq Deputatları Soveti İcraiyyə Komitəsinin sədrləri

Əlihüseyn Dağlı


Saint-Agoulin est commune 280 incolarum (anno 2006) Franciae praefecturae Podii Dumiatis in regione Arvernia iuxta Augustonemetum.

 Indicem communium praefecturae Podii Dumiatis

Nexus externi

Communia praefecturae Montis Dumae
Loci habitati praefecturae Montis Dumae

Saint-Agoulin


巣南町(すなみちょう)は、岐阜県本巣郡にあった町。2003年(平成15年)5月1日に穂積町と合併して瑞穂市が発足し、巣南町は廃止された。富有柿の原産地。

地理
岐阜県西部、本巣郡の南端に位置する。全域が濃尾平野の一部で山はない。西の境には根尾川、合流後揖斐川が流れ、七崎輪中・古橋輪中などが形成された。町域の一部は揖斐川の西岸にもあった。

隣接していた自治体
 真正町、穂積町、安八町、大垣市、神戸町、大野町
 宝江地区分離前は墨俣町とも隣接していた。

歴史

 古代から新田など美濃国内で土地開発が進んでいた地域であった。日本書紀などの古い文献にこの地域の事が多数記されていた。また、古代期(奈良時代)の条里制跡が残る。
 江戸時代には中山道の美江寺(みえじ)宿があった。

年表
 1954年(昭和29年)9月20日 - 川崎村、鷺田村、船木村が合併し巣南村が発足。村の名は、本巣郡の南に位置することによる。
 1957年(昭和32年)7月1日 - 宝江地区を分離し、穂積町へ編入。
 1964年(昭和39年)4月1日 - 町制施行により巣南町となる。
 2003年(平成15年)5月1日 - 穂積町と合併し瑞穂市が発足。同日巣南町廃止。

行政

町長
 福野寿英:2001年8月25日〜2003年5月1日
 堀孝正:1989年〜2001年
 岡田守:1973年〜1989年
 林保:〜1973年

経済

産業
 稲作のほかに果樹が生産されていた。富有柿の原産地であり、特に柿の栽培が盛んだった。「すなみ柿」というブランド品種も生まれた。
 大垣市に隣接することから、住宅地も散在した。

教育

小学校
 巣南町立南小学校
 巣南町立中小学校
 巣南町立西小学校

中学校
 巣南町立巣南中学校

交通

鉄道路線
 樽見鉄道樽見線
 美江寺駅 - (穂積町) - 横屋駅
 東海道本線:町の南をかすめるように横切るが、駅はなかった。

道路
昔は中山道の美江寺宿があった。明治に入って宿駅が維持されなくなると、主要道路の通過はなくなったが、平地にあるため近隣への接続は良好であった。
 高速道路
 町内に高速道路はなし。
 一般国道
 国道21号岐大バイパス
 主要地方道
 岐阜県道92号岐阜巣南大野線
 一般県道
 岐阜県道156号曽井中島美江寺大垣線
 岐阜県道170号田之上屋井線
 岐阜県道171号美江寺西結線
 岐阜県道204号穂積巣南線
 岐阜県道261号脛永万石線

名所・旧跡・観光スポット・祭事・催事
 伊久良河宮跡(天神神社)
 美江寺城跡
 小簾紅園
 サボテン村

出身人物
 福嶌才治 - 富有柿の生みの親。

脚注

関連項目
 岐阜県の廃止市町村一覧

外部リンク
 巣南町商工会
 巣南地区の紹介
 国土地理院 地図閲覧サービス ウオッちず 2万5千分1地形図名:岐阜西部[北西]

瑞穂市域の廃止市町村
1954年設置の日本の市町村
2003年廃止の日本の市町村

巣南町


Mrkoplje je naselje u Republici Hrvatskoj u Požeško-slavonskoj županiji, u sastavu općine Brestovac.

Zemljopis
Mrkoplje su smješteno oko 27 km sjeverzapadno od Brestovca na obroncima Ravne gore, sjeverno od Striježevice i ceste Kamenska - Voćin.

Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine Mrkoplje nije imalo stanovnika.

Napomena: Mrkoplje se do 1880. iskazivano pod imenom Mrkopolje.

Izvor

Naselja u Požeško-slavonskoj županiji

Mrkoplje


Avcılar yew qeza û taxa wılayetê Estanbolia.

Avcılar
Qezê Estanboli

Avcılar


İslandki (íslenska) ju zıwanê do Hind-Ewropao, zıwananê Cermenkiyan rao. İslandki İslanda de zıwanê do resmiyo. No zıwan pê zıwananê Norski u Faroeki ra zaf nezdiyo. Cayê İzlanda, gore mıntıqanê binan ra hetê dûri de maneno u a ri ra ke İzlandki miyan de çekuyê ğeribi zaf çıniyê u zıwan oricinal mendo. Eno zıwan pê Alfabey Latinki, Varyantê İslandki ra nusiyeno. İslandki terefê 300.000 merduman ra qal beno.

Alfabey

İslandki u Zazaki

Zıwanê Cermenki

İslandki


Lano Kash-Pride Hill (born Delano Kash-Pride Hill; November 26, 1995) is an American football safety. He played college football at Michigan. He is the older brother of Lavert Hill.

High school
In high school, Hill and Jourdan Lewis anchored the Cass Technical High School defensive backfield that won the 2011 and 2012 Michigan High School Athletic Association Division 1 championships for coach Thomas Wilcher.

College career
During his senior year, Hill helped lead the defense by posting a career best of 52 tackles, 4.5 tackles-for-loss, three interceptions and three pass breakups. In his four-year career at Michigan, Hill contributed 119 tackles, seven tackles-for-loss, one forced fumble, one fumble recovery, three interceptions and eight pass breakups. Following the 2016 season, Hill was named to the All-Big Ten defensive second-team, by the coaches.

Professional career

Seattle Seahawks
The Seattle Seahawks selected Hill in the third round (95th overall) of the 2017 NFL Draft. He was the 11th safety selected in 2017.

On June 15, 2017, the Seattle Seahawks signed him to a four-year, $3.2 million contract that includes a signing bonus of $727,476.

On December 12, 2017, Hill was ejected after hitting Mike Thomas and Kevin Peterson after participating on punt recovery plays during a 42-7 loss. On December 22, 2017, the NFL fined him $12,154 for his fight with multiple Rams players.

Hill entered the 2018 season as the third-string free safety behind Earl Thomas and Tedric Thompson. He was later named the backup to Tedric Thompson after Earl Thomas was placed on season-ending injured reserve prior to Week 5. Hill made his first start of the season in Week 16 in place of an injured Thompson. He was placed on injured reserve on January 1, 2019 after suffering a hip injury in Week 17.

On October 21, 2020, Hill was placed on injured reserve with a back injury.

Carolina Panthers
On May 16, 2021, Hill signed with the Carolina Panthers. He was placed on the Reserve/COVID-19 list on July 28, 2021. On August 11, 2021, the Panthers activated him from the reserve/COVID-19 list and then released him.

Michigan Panthers
On February 17, 2023, Hill signed with the Michigan Panthers of the United States Football League (USFL). He was released on May 11, 2023.

References

External links
Seattle Seahawks bio
Michigan Wolverines bio

1995 births
American football safeties
Carolina Panthers players
Cass Technical High School alumni
Living people
Michigan Panthers (2022) players
Michigan Wolverines football players
Players of American football from Detroit
Seattle Seahawks players

Lano Hill


Bei den Winter-Paralympics 2014 wurde zwischen dem 8. und 15. März 2014 in der Schaiba-Eisarena in Sotschi ein Sledge-Eishockey-Mixed-Team-Bewerb mit acht Mannschaften ausgetragen.

Qualifikation

Gruppenphase

Gruppe A

Abkürzungen: Pl. = Platz, Sp = Spiele, S = Siege, OTS = Siege nach Verlängerung (Overtime), OTN = Niederlagen nach Verlängerung, N = Niederlagen
Erläuterungen:

Gruppe B

Abkürzungen: Pl. = Platz, Sp = Spiele, S = Siege, OTS = Siege nach Verlängerung (Overtime), OTN = Niederlagen nach Verlängerung, N = Niederlagen
Erläuterungen:

Platzierungsrunde

Halbfinale

Spiel um Platz 7

Spiel um Platz 5

Finalrunde

Halbfinale

Spiel um Bronze

Finale

Medaillengewinner

Endstand

Weblinks

 Offizielle Webseite des Sledge-Eishockey-Wettkampf
 Spielpläne und Resultate

Sledge-Eishockey
2014
Eishockeyveranstaltung 2014
Wettbewerb bei den Paralympics
Eishockeywettbewerb in Sotschi

Winter-Paralympics 2014/Sledge-Eishockey


An Parvilacerta fraasii in uska species han Reptilia nga ginhulagway ni Lehrs hadton 1910. An Parvilacerta fraasii in nahilalakip ha genus nga Parvilacerta, ngan familia nga Lacertidae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Parvilacerta

Parvilacerta fraasii