Ecce homo. Quomodo factus sis, quod es est opus autobiographicum philosophi Fridericus Nietzsche, qui illo ex anno 1888 usque ad prostrationem eius anno 1889 operabatur. Primo divulgatum est anno 1908 editore Archivo Nietzschiano. Tamen non intacte traditum est sed status hodiernus solum ex annis 1970 accepimus.

In opere Ecce homo Nietzsche retrospiciens interpretationem praeteritorum librorum praebet sibi operibusque suis vim quasi fatalem esse adrogavit. Praecipue de ultimis libris suis deque Christianismo atque de expectatura "reinterpretatione omnium virtutum" disseruit.

Opus

Titulus
Philosophus duorum proverbiorum mentionem facit: "ecce homo" ut aiunt esse vox Pontii Pilati Iesum Christum adspectantis. Reducta pars tituli "quomodo factus sis, quod es" est Pindari proverbium "Fito qui es" (ex Carminibus Pythicis), cuius Nietzsche iam in operibus prioribus mentionem fecit. Titulum Ecce homo iam parvulo carmini operis Scientiae laetae dedit.

Scio unde ortus sum
Insatiatus ut flamma
Ardeo atque me ipsum consumo
Quae tango luces fiunt
Carbones quae relinquo
Flamma sum certe.

Conspectus
Nietzsche in prooemio eius interesse quis sit patefacere ne aliis confunderetur. Maiestatem operis sui pravitati conviventium comparat, qui eum non comprehenderint. Minime gloriosum sed potius Satyrum quam sanctum se descripsit, neque sapientem neque redemptorem aut emendaturum mundum, neque fanaticum neque idealistum; quod afferens quasdam partes operis Sic dixit Zarathustra probare temptat. Sequitur brevis pars privatior ("Hoc die imperfecto […]").

Ceteri capituli tali modo intitulati sunt:

Cur tam sapiens sim
Cur tam prudens sim
Cur tam praeclaros libros compono
Exordium tragoediae
Intempestiva
Humana, nimis humana
Aurora
Scientia laeta
Sic dixit Zarathustra
Ultra bonum et malum
Genealogia morum
Idoloorthus
Causa Wagner
Cur sim fatum

Scripta 1889
Scripta 1908
Germaniae scripta
Litterae Theodiscae
Libri autobiographici
Libri philosophici
Fridericus Nietzsche

Ecce homo (Nietzsche)


Iter magnum (Sinice 長征 chángzhēng) fecerunt communistarum Sinensium copiae, quae Exercitus Ruber Sinensis vocabantur, omnes fere per Sinas quae ad meridiem et occidentem vergunt, militibus Kuomintang duce Chiang Kai-shek sectatae, annis 1934 ad 1936, dum Xensiae partem in septentriones attingerent. Nomen ei datum est a Mao Zedong, qui rerum potiri apud factionem paulo coepto itere post, chiliometra nove milia minima, ut dicunt, progresso exercitu.

Notae

Bibliographia
 Frederick S. Litten, "The Myth of the 'Turning-Point': Towards a New Understanding of the Long March" in Bochumer Jahrbuch zur Ostasienforschung vol. 25 (2001) pp. 3-44

 Res Publica Popularis Sinarum

Historia Sinarum
Mao Zedong

Iter magnum


Las ratas (The Rats) is a novel by Spanish author Miguel Delibes, who was one of the leading figures of post-Civil War Spanish literature. Published in 1962, it won the Premio de la crítica (Critics Prize). The work, a social denunciation of agrarian exploitation, describes life in a small isolated Castilian village, along with the wretched existence of its inhabitants.

The novel was adapted to a film in 1997.

Summary
The novel's protagonist is El Nini, an eleven-year-old boy. He lives alone with his father, Tío Ratero (Uncle Ratter - so called because he hunts water rats for food), in a cave far from the village. El Nini is a savant to whom all come for advice about the harvest, the weather, animals and saints. His mother - step-sister to his father - was committed to a psychiatric hospital when El Nini was very young, and the boy's only emotional support now resides in the company of his dog and in his love and knowledge of the surrounding countryside. Under pressure from the civil Governor, the mayor of the village wants to put an end to the caves, but Uncle Ratter refuses to leave the only dwelling he has ever known. A poacher preys on all the animals in his path, while El Nini tries to save their offspring and mitigate the damage. But tragedy comes when a young man from a nearby village starts hunting rats for fun in the same territory as Uncle Ratter, and prey becomes scarce.

Notes

Further reading
 "Las ratas" reading guide (in Spanish).
 "Las ratas", entre testimonio y símbolo: study by María del Pilar Palomo, of the Universidad Complutense de Madrid.

1962 novels
Spanish literature
Novels by Miguel Delibes

Las ratas (novel)


Հիմելշթաթ (), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։

Ենթարկվում է Միջին Ֆրանկոնիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Մայն Շպեսարտ շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 1682 մարդ (2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով)։ Տարածքը 13,42 կմ² է։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 6 77 142։

Արտաքին հղումներ
 Պաշտոնական կայք

Ծանոթագրություններ

Գերմանիայի բնակավայրեր

Հիմելշթաթ


Laurentius seu vulgo Laurent Stefanini (Noviliaci ad Sequanam die 15 Augusti 1960 natus) est legatus diplomaticus Francicus. Alumnus est Instituti Scientiarum Politicarum Parisiensis et Scholae Nationalis Administrationis eiusdem urbis necnon Universitatis Neo-Eboracensis. In legatione Francica apud Nationes Unitas ab anno 1989 usque in annum 1992 meruit. Romae in civitate Vaticana ab anno 2001 usque in 2005 primus consiliarius fuit legationis Francicae. Anno 2014 exeunte legatus apud civitatem Vaticanum propositus est, successor Brunoni Joubert, sed usque hodie a curia Romana non receptus est. Quidam homophylophiliam Laurentii Stefanini (de qua re privata ille reticet) accusant, aliis abnuentibus.

Notae

Bibliographia
 Stephanie Kirchgaessner, Kim Willsher, "Paper claims pope rejected gay French diplomat as ambassador to Holy See" in The Guardian (22 Aprilis 2015)
 Bernadette Sauvaget, Laure Bretton, "Vatican, le duel des deux François" in Libération (31 Maii 2015)

Nexus externi
 "Laurent Stefanini" apud allgov.com
 "Ambassadeur gay au Vatican : le pape François a reçu le diplomate et reste inflexible" (21/22 Aprilis 2015) apud metronews.fr

Nati 1960
Homines vivi
Legati Franciae
Alumni Universitatis Neo-Eboracensis
Alumni Scholae Nationalis Administrationis
Alumni Instituti Scientiarum Politicarum Parisiensis
Franciscus (papa)

Laurentius Stefanini


John Lewis (1717–1783) was Dean of Ossory from 1755 to 1783.

He was educated at Westminster School  and Christ Church, Oxford, where he matriculated in 1734 and graduated B.A. in 1738. He died on 28 June 1783.

Notes

Alumni of Christ Church, Oxford
Deans of Ossory
1717 births
1783 deaths

John Lewis (dean of Ossory)


Cet article présente diverses informations sur l'histoire et la situation actuelle de la franc-maçonnerie en Turquie.

Histoire

Une franc-maçonnerie de type français s'implante en Turquie au cours du , tout d'abord à Salonique puis à Constantinople. Il semble qu'elle soit arrivée par les loges militaires nées durant la guerre de Crimée, au contact d'officiers francs-maçons anglais et français, et par des loges d'intellectuels constituées autour des professeurs français des écoles de l'Alliance israélite universelle fondée par Gaston Crémieux. Les maçons sont alors très actifs dans l'armée, où les militaires hostiles à l'absolutisme et voulant laïciser l'État pouvaient en effet se réunir à l'abri des loges pour pouvoir s'exprimer librement sur l'avenir de l'Empire ottoman.

La franc-maçonnerie ottomane influence en partie le jeune officier Mustafa Kemal, initié à la loge Vedata de Thessalonique et futur fondateur de la république turque. Cependant il lui faudra être auréolé du statut de sauveur de la nation, au terme de la guerre d'indépendance turque, pour pouvoir déposer le sultan-calife, laïciser l'État et la législation, instituer l'égalité hommes-femmes, interdire le fez et le voile islamique, romaniser l'écriture et rendre l'instruction publique obligatoire, réformes radicales qui, en temps de paix, n'auraient jamais été acceptées par la majorité des populations d'un Empire dont le souverain était aussi le commandeur des croyants et dont l'islam, religion d'État, inspirait la législation et soumettait les non-musulmans à des discriminations comme le haraç (capitation supplémentaire) ou l'impossibilité de faire carrière dans l'armée.

Situation obédientielle

On trouve en 2016 en Turquie des obédiences dite   ou .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

.
 Thierry Zarcone, Le Croissant et le Compas. Heurs et malheurs de la franc-maçonnerie dans le monde musulman, Paris, Dervy, 2015.

Articles connexes
 Franc-maçonnerie par pays
 Liste d'obédiences maçonniques

Liens externes
 Celil Layiktez, "Histoire de la Franc-maçonnerie en Turquie" sur le site de la revue Pietre-Stones
 "The History of Freemasonry in Turkey" sur le site officiel de la Grand Lodge of Free and Accepted Masons of Turkey

Turquie
Société turque

Franc-maçonnerie en Turquie


Kayl Broflovski (), South Park cizgi serialının 4 əsas personajından biri.

Dublaj - Mett Stoun.

Ailəsi

Kayl Broflovski - 4 baş personajlarindan biri. Yəhudi.
Ayk Broflovski - Kaylın Kanadadan övladlığa götürülmüş qardaşı. 2-ci sezonun 4-cü seriyadan Yəhudi.
Jerald Broflovski - Kaylın atası. Yəhudi.
Şeyla Broflovski - Kayın anası. Yəhudi.

Qəbulu və təsiri

Kaylın serialdaki təsviri yəhudi icması tərəfindən həm tərif həm də təndiq olunub.

Serial ərzində Kayl qardaşlıq, həttən artıq hüquqi iddialar, nifrət cinayətkarlığı, şəxsi azadlıqlar, televiziyada murdarlıq, hibrid avtomobillərin sahibkarlığı və iqtisadiyyat kimi məsələlərnən bağlı öz nəzər nöqtəsini ifadə edib.

İstinadlar

South Park personajları

Kayl Broflovski


Dadaşov Mehman Əsədulla oğlu — şəhid.

Həyatı
Mehman Dadaşov 13 may 1971-ci ildə Bərdə rayonunda doğulmuşdur. 10 avqust 1992-ci ildə Bərdə RHK-dan orduya çağırılmışdır. Sıravi əsgər Dadaşov Mehman 701-ci hərbi hissənin avtomatçısı olmuşdur. 11 fevral 1994-cü ildə Kəlbəcər rayonu istiqamətində itkin düşüb.

Mənbə
 Azərbaycan Respublikası Xatirə Kitabı, 3-cü cild, Bakı, 2003. səh.30.

Birinci Qarabağ müharibəsi iştirakçıları
Bərdədə doğulanlar
İtkin düşənlər

Mehman Dadaşov


Սամվել Մեսրոպի Մանասյան (), հայ քանդակագործ, ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1967)։

Կենսագրություն
1933 թվականին ավարտել է Լենինգրադի գեղարվեստական-տեխնիկական բարձրագույն ինստիտուտը։ Ստեղծագործել է հիմնականում մոնումենտալ քանդակագործության բնագավառում։

1956 թվականին Երևանի № 14 դպրոցի դիմաց տեղադրված Նար-Դոսի բազալտե կիսանադրու հեղինակն է, ինչպես նաև Սարդարապատի հերոսամարտին նվիրված հուշահամալիրի հեղինակներից։

Ստեղծագործություններ
Սամվել Մանասյանն աշխատել է հիմնականում մոնումենտալ և հաաստոցային քանդակագործության բնագավառում։ Ստեղծել է քաղաքական և հասարակական գործիչների դիմաքանդակներ, այդ թվում՝
 Յակով Սվերդլովի դիմաքանդակ (բազալտ, 1960, Հայաստանի ազգային պատկերասրահ, Երևան)
 Գ. Աթաբեկյանի դիմաքանդակ (բազալտ, 1961, Նորաշեն)
 Վ. Ի. Լենինի դիմաքանդակ (բազալտ, 1966)

Քանդակներ
 «Մայր հայրենիք» (1945, բազալտ)
 «Գարուն» (1971, կավ)
 Ա. Մանուկյանի դիմաքանդակ (1952, բրոնզ, Հայաստանի ազգային պատկերասրահ)
 Նար-Դոսի բազալտե կիսանդրի (Երևանի № 14 դպրոցի դիմաց)
 1968 թվականին քանդակագործներ Արշամ Շահինյանի, Արա Հարությունյանի և ճարտարապետ Ռաֆայել Իսրայելյանի հետ ստեղծել է Սարդարապատի հուշահամալիրի քանդակները։

Պատկերասրահ

Ծանոթագրություններ

Հայ քանդակագործներ
ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ
20-րդ դարի քանդակագործներ
Հայ նկարիչներ

Սամվել Մանասյան


Yevgeni Yevgenyevich Safonov (; ) adalah pemain sepak bola asal Rusia. Ia bermain di Divisi Kedua Rusia untuk tim FC Rusichi Oryol. Ia bermain sebagai penjaga gawang.

Pranala luar

 Career summary at KLISF

Pemain sepak bola Rusia

Yevgeni Yevgenyevich Safonov


Lucio Guachalla (born 19 October 1949) is a Bolivian long-distance runner. He competed in the marathon at the 1976 Summer Olympics.

References

1949 births
Living people
Athletes (track and field) at the 1976 Summer Olympics
Bolivian male long-distance runners
Bolivian male marathon runners
Olympic athletes for Bolivia
Place of birth missing (living people)
South American Games silver medalists for Bolivia
South American Games bronze medalists for Bolivia
South American Games medalists in athletics
Competitors at the 1978 Southern Cross Games

Lucio Guachalla


Lungsod ang Katikati sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Western Bay of Plenty District ug rehiyon sa Bay of Plenty, sa amihanan-sidlakang bahin sa nasod,  km sa amihanan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Katikati, ug adunay  ka molupyo.

Ang yuta palibot sa Katikati kabungtoran sa kasadpan, apan sa sidlakan nga kini mao ang patag. Sa habagatang-sidlakan, dagat ang pinakaduol sa Katikati. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa kasadpan sa Katikati. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Katikati medyo gamay nga populasyon. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Waihi,  km sa amihanan sa Katikati. Hapit nalukop sa lasang ang palibot sa Katikati. Sa rehiyon palibot sa Katikati, mga luuk talagsaon komon.

Ang klima baybayon. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Pebrero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Agosto, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Hunyo, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Enero, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Gikan sa gawas nga tinubdan

Mga lungsod sa Bay of Plenty (rehiyon)
Mga lungsod sa Nuzeland nga mas dako pa kay sa 3000 ka mga tawo

Katikati


Saint-Cast-le-Guildo (Gallonice  , Britonice Sant-Kast-ar-Gwildoù) est commune 3420 incolarum (anno 2007) praefecturae Litorum ad Mare in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.

 Index communium praefecturae Litorum ad Mare

Nexus externus

Communia praefecturae Litorum ad Mare
Loci habitati praefecturae Litorum ad Mare

Saint-Cast-le-Guildo


Epileptični napad, tudi božjastni krč, je nenaden izbruh značilnih epileptičnih manifestacij, ki so jim skupna podlaga ponavljajoča se sinhronizirana vzburjenja večjega števila možganskih nevronov.

Razvrstitev
Poznamo več vrst epileptičnih napadov, v glavnem pa jih delimo na velike, ki se imenujejo generalizirani epileptični napadi (fr. grand mal), ter na male epileptične napade (fr. petit mal) z zelo kratkimi izgubami zavesti (absencami).

Generalizirani epileptični napad
Za velike (generalizirane) epileptične napade je značilno, da se pri osebi, ki doživi napad, pojavijo močni nekontrolirani krči, ki povzročijo tresenje celotnega telesa. Pri tem se pri bolniku lahko pojavi izguba zavesti, bruhanje, nenadzorovano uriniranje ter penjenje z ust. Oseba se med napadom slabo ali pa sploh ne zaveda okolice, zato je po napadu zmedena, pogosto tudi depresivna in utrujena. Zaradi značilnih mišičnih krčev se po napadu pojavi utrujenost mišic. Napade delimo tudi na klonične pri katerih prihaja do več zaporednih krčev mišic, kar povzroča tresenje, ter na tonične kjer oseba doživi manj krčev, ki trajajo dalj časa. Pri tem lahko oseba v krču za daljši čas zadržuje dih, kar privede do pomanjkanja kisika v krvi ter pomodrelosti obraza. Pri takšnih napadih lahko pride do fizičnih poškodb, bodisi zaradi padca osebe ali udarca (predvsem z glavo) v trde ali celo ostre predmete. Obstaja tudi možnost zadušitve ter nenadne odpovedi srca, ki je pri osebah z epilepsijo desetkrat pogostejša kot pri splošni populaciji.

Mali epileptični napad
Pri manjšem oziroma delnem napadu pa se pojavi tako imenovano stremenje v eno točko, delna zmedenost, izguba občutka za čas ter v nekaterih primerih manjši, delni mišični krči. Pogosto so takšni napadi za okolico neopazni, so pa za osebo z epilepsijo prav tako stresni in neprijetni. Zaradi neprepoznavanja napadov se pogosto zgodi, da se tovrstna epilepsija diagnosticira relativno pozno, še posebej pri majhnih otrocih. Pri takšnem napadu fizična pomoč ni potrebna, saj se osebe pri napadih načeloma ne poškodujejo, je pa priporočljivo, da se jim nudi moralno oporo in asistenco saj se po napadu pogosto pojavi zmedenost in depresija.

Pomoč prizadetemu
Če smo priča epileptičnemu napadu, je pomembno, da odreagiramo trezno, kar je osebi, ki ga je utrpela, lahko v veliko pomoč. In sicer:
 ostanemo mirni
 osebo, ki je utrpela napad, položimo na bok ter ji glavo obrnemo proti tlem (s tem preprečimo ugriz v jezik ter morebitno zadušitev. V usta ji ne dajemo ničesar, saj lahko pride do poškodb.)
 pod glavo ji položimo mehak predmet ter s tem preprečimo udarce z glavo ob tla. Za to uporabimo, kar imamo pri roki (pulover, blazino ali ji glavo nežno držimo z rokami)
 poskušamo definirati čas trajanja napada
 v primerih, ko pride do daljšega napada (več kot 5–6 minut), poškodb osebe, ali bruhanja, pokličemo zdravniško pomoč.

Posebej pozorni pa moramo biti tudi na naslednje napotke: da osebe z napadom ne premikamo na druga mesta, ne pritiskamo k tlom in ne skušamo ustaviti krčev. Ne odpiramo ji ust in ne tlačimo ničesar vanje, saj lahko s tem poškodujemo zobe. Osebi z epileptičnim napadom ne damo piti tekočine, dokler se povsem ne osvesti.

Posebej nevarni so epileptični napadi med spanjem, saj po navadi takrat v bližini ni nikogar, ki bi osebi z epileptičnim napadom pomagal. Pri napadih v spanju obstajajo nevarnosti zadušitve, padca s postelje, udarca v glavo ter motenj srčnega utripa, ki lahko v hujših primerih privede do življenjsko nevarnih stanj. Vendar pa je tehnologija na tem področju že toliko napredovala, da omogoča osebam z epilepsijo in njihovim bližnjim mirnejše noči ter bolj brezskrbno spanje. Osebe, ki trpijo za epilepsijo si lahko pomagajo z brezkontaktni senzorji, ki bližnje opozorijo na napad, takoj ko se le-ta zgodi in tako se lahko skrbniške osebe (starši, otroci, partner/ka...) nemudoma odzovejo in pomagajo osebi, ko le-ta doživi napad.

Viri

Epilepsija

Epileptični napad


Un rallye dansant, ou rallye mondain, souvent abrégé en « rallye », est une organisation qui permet à un groupe de jeunes ayant plus ou moins le même âge de se retrouver régulièrement et tout au long de plusieurs années, lors d'activités organisées à cet effet, notamment de soirées dansantes, éventuellement assorties de cours de danses de société (typiquement rock, valse ou autres danses de salon, selon l'époque et le milieu social).

Il s'appuie sur une sélection homogène de ses membres, car c'est son principe même d'existence : regrouper entre eux des jeunes de familles qui considèrent qu'elles se ressemblent que ce soit sur un plan social, culturel ou religieux.

Les rallyes existent aujourd'hui en France dans plusieurs grandes villes (Paris, Lyon, Toulouse, Rennes, Strasbourg, Nantes, Orléans, Tours, etc.) et également dans d'autres pays européens,  en particulier en Belgique où cette pratique recopie étroitement le modèle français, en Allemagne, , etc. Il concerne des communautés culturelles, sociales ou religieuses (principalement catholiques, protestantes et juives) pouvant s'identifier. Le concept s'est également développé au sein de villes et de groupes sociaux qui n'en créaient pas auparavant.  Ainsi d'un rallye à l'autre, l'environnement social et culturel de ses membres peut être différent.

Origine
Dans son livre de mémoires Comment j'ai vu 1900, la comtesse de Pange, née Pauline de Broglie, indique qu'avant 1914 quelques mères de la très bonne société ayant chacune une fille à marier pouvaient se regrouper pour donner un bal. Cette coutume pourrait être à l'origine des rallyes contemporains. L'usage du terme « rallye », proposé comme substitut chic (et à visée matrimoniale explicite) à « soirée dansante » ou « surprise-partie », est attesté dès les années 1920. L'hécatombe de la Première Guerre mondiale, qui a spectaculairement réduit la disponibilité en fiancés potentiels, a encouragé le phénomène.

Les rallyes se développent vers 1950, alors que les mariages explicitement arrangés deviennent de plus en plus difficiles à imposer. Imaginés par des familles françaises issues de la noblesse et de la bourgeoisie, il s'agit d'une systématisation des rallyes, soirées ponctuelles organisées jusqu'alors. L'idée s'inspire indirectement de celle de Napoléon qui, cherchant à reconstituer la noblesse, organisait des soirées entre héritiers de familles nobles d'ancien régime et de familles bourgeoises; ces dernières trouvaient ainsi parfois le moyen d'accéder à une légitimité sociale plus rapidement. De façon plaisante la dénomination rallye évoque la chasse à courre et au mari...

Des années 1950 aux années 1970, certains rallyes étaient le lieu de regroupement de l'ancienne noblesse pouvant aller jusqu'à l'examen des quartiers de noblesse. En général, ils incluaient un mélange de membres de familles se rattachant à une origine aristocratique et de membres de riches familles bourgeoises, à la réputation plus récente. Il existe à l'époque une grande vigilance quant à l'authentification des noms de famille, les organisateurs ou plutôt les organisatrices préférant une authentique origine bourgeoise à une fausse noblesse trop récente (deux titres et noms de noblesses sur trois en France sont faux). Tout au long de ces années, la culture catholique est largement dominante au sein de ces rallyes. Au moins à Paris les leçons de danse sont données par quelques institutions réputées comme Baraduc, rue de Ponthieu.

A cette époque le rallye prend souvent le nom de la mieux titrée ou la plus en vue des quelques femmes formant le comité d'organisation. Les soirées se passent généralement dans les salons dorés de l'hôtel particulier ou le très grand appartement d'une des familles et le nombre des jeunes invités ne dépasse guère la centaine.

La forme d'organisation traditionnelle d'un rallye, héritée de celle des années 1950

Traditionnellement, un rallye est organisé par les mères de jeunes filles. Elles invitent leurs amies dont les enfants ont le même âge (environ) ; les connaissances les plus proches sont souvent invitées à en faire de même par un parrainage organisé. Le processus traditionnel de constitution d'un rallye est très similaire à celui d'une invitation privée. Chaque parent de jeune fille propose ensuite deux cavaliers garçons légèrement plus âgés qui vont être également filtrés de façon à aboutir à un équilibre filles-garçons. Les parents de jeune fille reçoivent au cours d'une soirée dansante. Les mères de jeunes filles reçoivent, la plupart du temps dans un hôtel particulier prêté pour l'occasion mais parfois dans des lieux prestigieux, comprenant un budget onéreux. L'homogénéité est le critère principal car les organisatrices et les participants souhaitent y retrouver des « pairs » appartenant au même milieu. Le Bottin mondain ou l'annuaire du Polo de Paris mais aussi des publications plus inattendues comme l'annuaire des administrateurs de sociétés jouent un rôle sélectif.

Les rallyes peuvent commencer vers l'âge de 10-12 ans pour les filles et 12-14 ans pour les garçons (les rallyes traditionnels respectent un décalage entre l'âge moyen des filles et celui des garçons, plus âgés). On peut estimer que la liste des participant(es) est stabilisée au bout de deux ans et elle est détenue par une présidente bénévole.

Initialement les rallyes démarraient par un rallye bridge de 12 ans à 15 ans ou une après-midi dansante, en fait un cours de danse chez un professionnel où les jeunes se retrouvaient et faisaient connaissance. Aujourd'hui, les premières années prévoient des activités de loisir dans l'après-midi. Les activités peuvent être orientées vers : la culture (musée, spectacle, etc.), le sport, les activités manuelles, ou les loisirs (patinoire, bowling, etc.), groupe scout. Elles se transforment ensuite en cours de danses de société puis en soirées dansantes. Les rallyes qui commencent plus tardivement (vers 15 ans) proposent le plus souvent directement ces soirées dansantes avec cours de danse, comme unique activité.

Au bout de deux ou trois années, le groupe de départ s'élargit jusqu'à atteindre entre 100 et 150 membres selon les rallyes. Ce nombre est lié au souhait des organisatrices bénévoles et à la taille des salles des différentes villes où ont lieu les soirées. Ainsi Paris et Lyon regroupent les rallyes de plus grande taille.

Lors des soirées dansantes, la danse pratiquée le plus souvent est le rock ; on y retrouve également, mais de façon plus épisodique, d'autres danses de salon comme la valse, la salsa ou le madison. Les invitations, les réponses et les remerciements se font par écrit. Longtemps la tenue est restée très codifiée: robe longue pour les filles, smoking pour les garçons.

Pour les sociologues Monique Pinçon-Charlot et Michel Pinçon, les rallyes traditionnels prennent place dans un système sociologique permettant à la haute bourgeoisie française de se retrouver et de défendre ses intérêts. Le but du rallye est de compléter l'apprentissage scolaire et familial. . Il permet aussi de valoriser son milieu et d'en connaître les limites. Il favorise ainsi l'entre-soi et l'esprit de cercle.

La typologie des rallyes dansants aujourd'hui
Depuis le début des années 2000, le concept des rallyes s'est développé et élargi avec la création de nouvelles formes d'organisation. Deux types d'organisation coexistent aujourd'hui :

 Les rallyes organisés ou non sous forme d'association à but non lucratif et gérés par des bénévoles, ils se déroulent périodiquement dans les grandes villes, leur organisation étant assurée par des parents de familles qui recrutent leurs pairs au sein de la haute bourgeoisie et de l'ancienne aristocratie. Ils sont encore liés à une appartenance commune religieuse (catholique ou juive principalement) même si ce critère voit son importance décliner. Le réseau amical et familial des parents demeure le lieu spécifique du recrutement et l'organisation se fait d'une année sur l'autre. Ces rallyes se succèdent à peu près selon les années de naissances des jeunes filles. Selon la tradition, une jeune fille est inscrite dans un rallye puisqu'elle et sa famille recevront à l'occasion d'une soirée, et les garçons sont souvent inscrits dans plusieurs rallyes puisqu'ils sont invités. La tendance serait de laisser les jeunes filles gérer certains aspects des soirées (musique, graphisme des cartons, thème de la soirée…) Ces rallyes existent (ou ont existé récemment) à Paris ou Versailles mais aussi à Rennes, Nantes, Toulouse, Angers Il y en a aussi à Bruxelles.
 Les rallyes organisés par une entreprise commerciale et à but lucratif déclaré. Ces rallyes sont donc organisés par une marque ou une entreprise commerciale. Ils recrutent une partie de leurs membres dans la haute bourgeoisie et l'ancienne aristocratie mais sont ouverts à des familles plus récemment fortunées. À Paris, le nombre de jeunes inscrits par leurs parents peut atteindre 800 et la cotisation annuelle est élevée. Le nom de ces rallyes rappelle un lieu prestigieux, une pierre précieuse et se veut toujours valorisant.

Notes et références

Noblesse
Sociologie politique
Sociologie des rapports sociaux

Rallye dansant


An Mesocletodes katharinae in uska species han Maxillopoda nga ginhulagway ni Soyer hadton 1964. An Mesocletodes katharinae in nahilalakip ha genus nga Mesocletodes, ngan familia nga Argestidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesocletodes

Mesocletodes katharinae


Pekka Marjamäki, finski hokejist, * 18. december 1947, Tampere, Finska, † 10. maj 2012, Tampere.

Marjamäki je večji del svoje kariere igral v domačem klubu Tappara Tampere v finski ligi, v kateri je na 476-ih tekmah dosegel 125 golov in 129 podaj ter osvojil pet naslovov prvaka. Dve sezoni je igral tudi za HV 71 v švedski ligi.

Za finsko reprezentanco je nastopil na dveh olimpijskih igrah in desetih svetovnih prvenstvih. Za reprezentanco je v 251-ih nastopih dosegel 40 golov in 25 podaj.

Leta 1990 je bil sprejet v Finski hokejski hram slavnih, leta 1998 pa še v Mednarodni hokejski hram slavnih. V klubu Tappara Tampere so upokojili njegov dres s številko 3.

Pregled kariere

|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 64/65
|
| 18
| 1
| 2
| 3
|
| 25
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska 2. liga
| 65/66
|
| 14
| 3
| 4
| 7
|
| 17
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 66/67
|
| 22
| 5
| 3
| 8
|
| 47
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Finska
| Svetovno prvenstvo A
| 67
|
| 7
| 1
| 0
| 1
|
| 14
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 67/68
|
| 17
| 0
| 3
| 3
|
| 25
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 68/69
|
| 22
| 4
| 7
| 11
|
| 30
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Finska
| Svetovno prvenstvo A
| 69
|
| 10
| 0
| 0
| 0
|
| 6
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 69/70
|
| 22
| 15
| 5
| 20
|
| 40
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Finska
| Svetovno prvenstvo A
| 70
|
| 9
| 0
| 1
| 1
|
| 0
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 70/71
|
| 32
| 11
| 7
| 18
|
| 38
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Finska
| Svetovno prvenstvo A
| 71
|
| 9
| 2
| 0
| 2
|
| 2
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 71/72
|
| 21
| 10
| 8
| 18
|
| 18
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Finska
| Olimpijske igre
| 72
|
| 6
| 0
| 0
| 0
|
| 2
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Finska
| Svetovno prvenstvo A
| 72
|
| 9
| 1
| 2
| 3
|
| 2
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 72/73
|
| 36
| 7
| 13
| 20
|
| 23
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 73/74
|
| 36
| 8
| 10
| 18
|
| 38
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Finska
| Svetovno prvenstvo A
| 74
|
| 10
| 1
| 3
| 4
|
| 0
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 74/75
|
| 36
| 16
| 9
| 25
|
| 16
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Finska
| Svetovno prvenstvo A
| 75
|
| 10
| 6
| 2
| 8
| -4
| 8
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 75/76
|
| 35
| 9
| 11
| 20
|
| 52
|
| 4
| 2
| 0
| 2
|
| 0
|-
| Finska
| Olimpijske igre
| 76
|
| 5
| 2
| 1
| 3
|
| 2
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 76/77
|
| 32
| 14
| 12
| 26
|
| 31
|
| 6
| 3
| 4
| 7
|
| 4
|-
| Finska
| Svetovno prvenstvo A
| 77
|
| 10
| 0
| 4
| 4
|
| 13
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 77/78
|
| 36
| 14
| 14
| 28
|
| 48
|
| 8
| 2
| 2
| 4
|
| 6
|-
| Finska
| Svetovno prvenstvo A
| 78
|
| 9
| 2
| 0
| 2
|
| 6
|
|
|
|
|
|
|
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 78/79
|
| 36
| 7
| 14
| 21
|
| 48
|
| 10
| 2
| 4
| 6
|
| 4
|-
| Finska
| Svetovno prvenstvo A
| 79
|
| 7
| 2
| 1
| 3
|
| '''4
|
|
|
|
|
|
|
|-
| HV 71
| Švedska liga
| 79/80
|
| 36
| 5
| 2
| 7
|
| 23
|
|
|
|
|
|
|
|-
| HV 71
| Švedska 2. liga
| 80/81
|
| 31
| 15
| 14
| 29
|
| 41
|
| 12
| 6
| 5
| 11
|
| 6
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 81/82
|
| 35
| 3
| 6
| 9
|
| 8
|
| 11
| 1
| 2
| 3
|
| 2
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 82/83
|
| 16
| 1
| 4
| 5
|
| 6
|
| 8
| 2
| 2
| 4
|
| 6
|-
| Tappara Tampere
| Finska liga
| 83/84
|
| 13
| 0
| 1
| 1
|
| 0
|
| 3
| 0
| 1
| 1
|
| 0
|-
| bgcolor="#7FFF00" | Skupaj
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" | 647
| bgcolor="#7FFF00" | 165
| bgcolor="#7FFF00" | 163
| bgcolor="#7FFF00" | 328
| bgcolor="#7FFF00" | -4
| bgcolor="#7FFF00" | 633
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" | 62
| bgcolor="#7FFF00" | 18
| bgcolor="#7FFF00" | 20
| bgcolor="#7FFF00" | 38
| bgcolor="#7FFF00" |
| bgcolor="#7FFF00" | 28
|}

Glej tudi
 Seznam finskih hokejistov na ledu

Viri

Finski hokejski branilci
Olimpijski tekmovalci za Finsko
Hokejisti Zimskih olimpijskih iger 1972
Hokejisti Zimskih olimpijskih iger 1976
Finski hokejski reprezentanti
Hokejisti Tappara Tampere
Hokejisti HV 71
Sprejeti v Mednarodni hokejski hram slavnih
Sprejeti v Finski hokejski hram slavnih
Hokejisti z upokojenimi številkami

Pekka Marjamäki


An Cystodictyonidae in uska familia han Bryozoa. An Cystodictyonidae in nahilalakip ha ordo nga Cystoporida, classis nga Stenolaemata, phylum nga Bryozoa, ngan regnum nga Animalia. An familia nga Cystodictyonidae in naglalakip hin 15 ka mga species, sumala ha Catalogue of Life.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Cystodictyonidae

Cystodictyonidae


Կուբայի տնտեսություն, Կուբան հայտնագործվել է 1494 թվականին՝ Կոլումբոսի կողմից։ Հետագայում այն դարձել է իսպանական գաղութ։ Առաջին բիզնեսն այստեղ սիգարի արտադրությունն էր, ինչի շնորհիվ Կուբան դարձավ հայտնի ամբողջ աշխարհում։

Ընդհանուր բնութագիր
Նախքան Կուբայի հեղափոխությունը Կուբան ուներ մեկ բուսաբուծական տնտեսություն, որի ներքին շուկան նեղացվել էր։ Դրա բնակչությունը բնութագրվում էր խրոնիկական գործազրկությամբ և խորը աղքատությամբ։ Միացյալ Նահանգների մենաշնորհները, ինչպիսին էր BETHLEHEM STEEL Corporationand Speyer, ձեռք էր բերել վերահսկողություն Կուբայի ազգային ռեսուրսների վրա, ինչից նրանք ստանում էին հսկայական շահույթ։ Բանկերը և երկրի ողջ ֆինանսական համակարգը, ամբողջ էլեկտրաէներգիայի արտադրությունն ու արդյունաբերությունը գերակշռված էր ԱՄՆ կապիտալով։ ԱՄՆ մոնոպոլիաներին էր պատկանում Կուբայի լավագույն հողերի 25 տոկոսը և բոլոր գյուղացիական հողերի ավելի քան 80 տոկոսը զբաղվոած էին շաքարի աճեցմամբ և անասունների բուծմամբ զբաղվող latifundia կոչվող տնտեսություններով։ Երկրի ծխախոտային արտադրության և շաքարավազի 90 տոկոսը ուղարկվել է ԱՄՆ։ Մինչեւ հեղափոխությունը Կուբայի երեխաները չէին ընդգրկվում կրթական համակարգում։ Չկար գրեթե ոչ մի մեքենաշինական արդյունաբերության։ 1950 ին Կուբայում մեկ շնչի հաշվով նույն թվերն էին, ինչ Իտալիայում և անգամ ավելին՝ քան Ճապոնիայում։
Հեղափոխական ժամանակահատվածի ընթացքում Կուբան մեկն էր այն հատուկենտ զարգացող երկրներից, որը ապահովված էր արտաքին օգնությամբ։ Արտաքին օգնությունը սկսվեց վեց հիվանդանոցների կառուցմամբ Պերույում՝ վաղ 1970-ական թվականներին։
Արտաքին օգնությունն ընդլայնվեց 1970-ականներին։ Կուբացիները կառուցում էին բնակարանային, ճանապարհների, օդանավակայանների, դպրոցների եւ այլ օբյեկտների հարմարություններ Անգոլայում , Եթովպիայում, Լաոսում, Գվինեայում, Տանզանիայում եւ այլ երկրներում։ 1985 թվականին 35,000 կուբայացի աշխատողները օգնել են կառուցել ծրագրեր 20 ասիական, աֆրիկյան եւ լատինամերիկյան երկրներում։

Վերականգնում
Շնորհիվ շարունակական զբոսաշրջության աճի, որը սկսվեց 1999 թվականին, 6.2% աճով երկրի ՀՆԱ-ն աճեց 11,8% ըստ 2005 թ. պաշտոնական Կուբայի տեղեկատվության։ 2007-ին Կուբայի տնտեսությունը աճել է 7,5%, սպասվող 10%-ի փոխարեն, սակայն դա ավելի բարձր էր, քան Լատինական Ամերիկայի միջին աճը։ Ըստ այդմ, ՀՆԱ-ի կուտակային աճը 2004 թվականին կազմել է 42.5 %։ 2011 թվականի տնտեսական բարեփոխումները կամ «neos  lineamientos economicos» ստեղծեցին արդյունավետ նոր տնտեսական համակարգ, որը հիշատակվում է որպես Նոր Կուբայի Տնտեսություն։ Այդ ժամանակից ի վեր, ավելի քան 400 հազար կուբացիներ դարձել են անկախ գործարարներ։ 2012-ին կառավարությունը թվարկում է 181 պաշտոնական աշխատատեղեր, որոնք այլևս իրենց վերահսկողության տակ չէին, ինչպես օրինակ, տաքսու վարորդ, շինարար կամ խանութպան։ Մարդիկ կարող էին նաև ձեռք բերել լիցենզիա և աշխատել որպես ջորիի վարորդ, լավ փոս փորող, կոճակ ծածկող և «հիանալի» ջենտլմեն՝ ավանդական էլեգանտ սպիտակ կոստյումով և գլխարկով։ Փաստորեն, տնտեսական համակարգը շատ նման էր կապիտալիստական համակարգին, սակայն, ի տարբերություն իսկական կապիտալիստական համակարգի, այն դեռևս պահպանում էր ազգայնացված ընկերությունները, որոնք արտադրում բոլոր էական հարմարությունները (ջուր, էներգիա), և այլ կարևոր ծառայություններ, որոնք ապահովում էին առողջ բնակչություն։
Ներմուծումը երկու անգամ պակաս էր արտահանումից։ Նախկինում տան սեփականատերերին թույլատրվում էր միայն փոխանակել իրենց ունեցվածքը, այժմ անշարժ գույքի առքն ու վաճառքը ստեղծեց գույքի իրական բում։
2008 թվականին Ռաուլ Կաստրոյի վարչակազմը ակնարկել է, որ համակարգիչների, DVD նվագարկիչներ եւ միկրոալիքային վառարանների գնումը կդառնա օրինական։ Սակայն, ամսական աշխատավարձը մնում էր պակաս, քան 20 ԱՄՆ դոլար։ Բջջային հեռախոսները, որոնք մի ժամանակ արգելված էին այն կուբացիների համար, ովքեր աշխատում էին արտասահմանյան ընկերություններում և որպես պետական պաշտոնյաներ, դարձան թույլատրված։ Նոր ծրագիրը կարող էր հեռախոսներ դնել հարյուր հազարավոր կուբացիների ձեռքում։
Տնտեսությունը Կուբայում հիմնականում պետության և կառավարության կողմից վերահսկվող պլանային համակարգ է, թեև Կուբայում դեռ մնում են զգալի օտարերկրյա ներդրումներ եւ մասնավոր ձեռնարկություններ։ Արտադրության միջոցների մեծ մասը պատկանում և կառավարվում են կառավարության կողմից, գրեթե ամբողջ աշխատուժը աշխատում է պետության համար։ 2000 թվականին, հանրային սեկտորի զբաղվածությունը կազմել է 76%, իսկ մասնավոր հատվածի զբաղվածությունը կազմել է 23%, համեմատած 1981-ի հարաբերակցության՝ 91%-ից մինչեւ 8%։ Կապիտալ ներդրումները արգելված են և պահանջում են կառավարության հավանությունը։ Կուբայի կառավարությունն է սահմանում գները ապրանքների մեծամասնության վրա։ 2009 թվականին Կուբան 51-րդ տեղում էր 182-ից 0,863 մարդկային զարգացման ինդեկսով։ Հաշվի առնելով չտեսնված բարձր ՀՆԱ-ն մեկ շնչի հաշվով՝ Կուբան 95-րդ տեղում է։ Կուբան նաև զգալիորեն գերազանցում է Լատինական Ամերիկային նորածինների եւ մանկահասակ երեխաների մահացության, հիվանդացության, կրթական ձեռքբերումների և այլ սոցիալական ու առողջապահական ցուցանիշները։
1950 թվականին Կուբան ուներ կենսունակ բայց չափազանց անհավասար տնտեսություն՝ մեծ կապիտալի արտահոսքով օտարերկրյա ներդրողների համար։ Երկիրը զգալի առաջընթաց է ապրել, հեղափոխությունից հետո դեպի եկամուտների ավելի լավ բաշխման շնորհիվ։ Չնայած Միացյալ Նահանգների կողմից տնտեսական պատժամիջոցներին՝ տնտեսության աճի տեմպերը ավելի բարձր էին, քան Լատինական Ամերիկայի մյուս երկրներինը։ Սակայն Խորհրդային Միության փլուզումից հետո, որը նրա հիմնական առևտրային գործընկերն էր, ամեն ինչ փոխվեց։ 1990-1993 թվականներին Կուբայի համախառն ներքին արդյունքը իջել է 33 %։ Սակայն Կուբային հաջողվում է պահպանել առողջապահության և կրթության մակարդակները, և 2000 թվականից ի վեր տնտեսությունը արագորեն վերականգնվում է։ Կուբան ունի զարգացած մասնագիտական աշխատուժ սպասարկման ոլորտում, որը խոշորագույնն է աշխարհում։ Բժիշկների թիվը մեկ շնչի հաշվով զբաղեցնում է առաջին տեղը աշխարհում։
Կուբացիները ստանում են ցածր բնակարանային և տրանսպորտային գներ, անվճար կրթություն, առողջապահական և սննդի սուբսիդիաներ։ Կոռուպցիան տարածված է, սակայն շատ ավելի ցածր է, քան Լատինական Ամերիկայի այլ երկրներում։

Տնտեսություն
Լատինական Ամերիկայի երկրների տնտեսություններ

Կուբայի տնտեսություն


Walog ang Skarseter sa Noruwega. Nahimutang ni sa munisipyo sa Leksvik ug lalawigan sa Nord-Trøndelag Fylke, sa habagatan-kasadpang bahin sa nasod,  km sa amihanan sa Oslo ang ulohan sa nasod. Skarseter nga nahimutang sa lanaw sa Bjørsjøen.

Ang klima boreal. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa  °C, ug ang kinabugnawan Pebrero, sa  °C.

Ang mga gi basihan niini

Mga walog sa Nord-Trøndelag Fylke

sv:Skarseter

Skarseter


Obliehanie Osaky (jap.: 大坂の役;Ōsaka no Eki), všeobecne známejšie (jap.: 大坂の陣;Ōsaka no Jin) bola séria bitiek vedená Tokugawským šógunátom proti klanu Tojotomi a končiaca zničením klanu. Delí sa do dvoch etáp (Zimné ťaženie a Letné ťaženie), trvalo od roku 1614 do roku 1615 a prinieslo koniec poslednej veľkej ozbrojenej opozície proti vzniku šógunátu. Konflikt sa tiež niekedy nazýva Genna Enbu (jap.:元和偃武), pretože sa menila japonská éra z Keičó na Genna, ktorá bezprostredne nasledovala.

Začiatok
Po smrti Hidejošiho Tojotomi v roku 1598, Japonsku vládla Rada piatich starších, spomedzi ktorých mal Iejasu Tokugawa najväčší vplyv. Po porážke Micunari Išida v bitke pri Sekigahare, Iejasu v podstate získal vládu nad Japonskom pre seba a zrušil Radu. V roku 1603 bol zavedený Tokugawský šógunát s hlavným mestom v Ede. Iejasu hľadal spôsob ako potvrdiť moc a upevniť režim svojho vlastného klanu; iba klan Tojotomi vedený Hidejošiho synom Hidejorim Tojotomim so základňou v Osake, ostával prekážkou tohto cieľa.

Zimné ťaženie
V roku 1614 klan Tojotomi prestaval Osacký hrad súčasne s chrámom Hókó-dži v Kjóte. Súčasťou renovácie bol aj zvon s nápisom "Nech v zemi panuje mier a prosperita. Na Východe zdraví bledý mesiac a na Západe dáva zbohom zapadajúcemu slnku.". Šógunát, ktorý mal svoju silnú základňu vo východných provinciách si to vyložil ako urážku a napätie medzi klanmi Tokugawa a Tojotomi začalo rásť. Napätie sa ďalej zvýšilo, keď Hedejori Tojotomi začal v Osake do svojich služieb príjmať vo väčšom počte róninov a nepriateľov šógunátu. V novembri toho roku sa Iejasu, majúc rozhodujúci vplyv aj napriek tomu, že titul šógun prenechal svojmu synovi už v roku 1605, rozhodol nenechať, aby tieto sily ďalej rástli a vydal sa s 164 000 mužmi na Osaku (v počte nie je započítaný Tadacune Šimazu, pretože jeho oddiely nedorazili k Osake).

Obliehanie sa začalo 19. novembra, keď Iejasu na čase troch tisícov mužov prekročil rieku Kizu-gawa a zničil opevnenia, ktoré sa tam nachádzali. O týždeň neskôr zaútočil na dedinu Imafuku s 1 500 mužmi proti 600 na strane obrancov. S pomocou skupiny vojakov vyzbrojenej mušketami, vojská šógunátu dosiahli ďalšie víťazstvo. Na niekoľko ďalších malých opevnení a dedín boli podniknuté útoky pre obliehaním Osackého hradu, ktoré samotné začalo 4. decembra.

Sanada-maru bola opevnená bašta (barbakan) na južnej strane Osackého hradu bránená Jukimurom Sanadom a 7 000 mužmi. Šógunske vojská boli opätovne odrážané a Sanada s svojimi mužmi podnikol niekoľko útokov proti línii obliehania preraziac ju trikrát. Iejasu presunul delostrelectvo, prevelil 300 kanónov, ako aj mužov na podkopanie múrov. 22. januára bolo zimné obliehanie ukončené, po zaručení Hidejori Tojotomi, že vzbura nebude ďalej rásť a že zasype hradnú priekopu Osackého hradu.

Letné ťaženie
V apríli 1615, Iejasu dostal hlásenie, že Hidejori Tojotomi zozbieral ešte viac oddielov ako v novembri a pokúša sa zastaviť zasypávanie hradnej priekopy. Tojotomiho vojská (často označované ako Západné armády) začali útočiť na kontingenty šógunových vojsk (Východná armáda) v blízkosti Osaky. Pod vedením Naojuki Bana zaútočili na hrad Wakajama, pobrežnú pevnosť patriacu Nagaakirovi Asanovi, ktorý sa spojil so šógunom 29.apríla. Asanovi muži sa postavili nepriateľovi pred hradom, zaútočili na votrelcov a odrazili ich. Východná armáda dorazila začiatkom júna, skôr ako Hidejori stihol dosiahnuť výraznejších územných ziskov. 2. júna v bitke pri Dómjódži 2 600 Hidejoriho mužov bolo prečíslených 23 000 mužmi Východnej armády. Hidejoriho veliteľ, ktorý velil v bitke, Motocugu Gotó, sa pokúsil ustúpiť do hmly, ale bitka bola prehratá a on bol v nej zabitý. Potom sily Tokuwagu zastavili Tojotomiho generála Jukimura Sanadu pri Honta-Rjó. Sanada sa pokúsil vynútiť boj s Masamune Datom, ale Dateho vazal Šigenaga Katakura ustúpil lebo jeho oddiely boli vyčerpané a Sanadove vojská urobili to isté.

Tej istej noci, Moričika Čosokabe (Západná armáda) a Takatora Todo (Východná armáda) bojovali pri Jao. Ďalšia bitka sa odohrala pri Wakae približne v tom istom čase medzi Šigenari Kimurom a Naotaka Iiom. Čosokabenské sily dosiahli víťazstvo, ale Šigenari Kimura utrpel straty od ľavého krídla armády Naotaka Iia. Hlavné sily Tokugawu sa presunuli na pomoc Takatora Todovi po tom ako Šigenari padol v boji a Čosokabe sa stiahol.

Po sérií víťazstiev šógunátu na okrajových častiach Osaky, letné ťaženie vyvrcholilo v bitke pri Tennodži. Hidejori plánoval útok z dvoch strán, 55 000 mužov malo napadnúť stred Východnej armády, kým druhé vojsko o sile 16 500 mužov by zaútočilo na nich z tyla. Zvyšok vojska mal čakal v zálohe. Armáda Iejasuho mala okolo 155 000 mužov a viedol ju jeho syn, šógun Hidetada Tokugawa. Presúvali sa v štyroch paralelných líniách pripravení urobiť vlastný bočný manéver. Chyby na oboch stranách poznamenali priebeh bitku, keď Hidejoriho róninovia sa oddelili od hlavnej skupiny a rezervné sily Hidetadu postúpili bez rozkazov vpred. Nakoniec však bol zabitý Hidejoriho veliteľ Jukimura Sanada, čo demoralizovalo Západnú armádu. Neveľké posily vedené priamo Hidejorim vyrazili z Osackého hradu príliš pozde a boli zahnaní ihneď späť do hradu postupujúcim nepriateľom. Hrad bol okamžite v plameňoch a ostreľovaný salvami delostrelectva. Hidejori spáchal seppuku a to bol koniec najväčšieho povstania proti vláde Tokugawa na ďalších 250 rokov.

Dôsledky
Hidejoriho syn Kurimacu Tojotomi (8-ročný) bol zajatý šógunátom a sťatý v Kjóte. Hidejoriho dcéra Naahime, ktorú mal s konkubínou, bola ušetrená. Neskôr sa stala mníškou v Kamikurskom Tókei-dži. Hidejošiho hrob bol zničený šógunátom spolu s kjotoskou svätyňou Tomokuri. Moričika Čosokabe bol sťatý 11. mája a jeho spojenec Harutane Ono, ktorý bol hľadaný cez 10 rokov, bol zabitý 27. júna.

Bakufu získala v Osake 650 000 koku a začala prestavovať Osacký hrad. Z Osaky bolo vytvorené han (kniežatstvo) a dostal ho Tadaaki Macudaira. V roku 1619, však priradil osackú oblasť po správu bugjó, ktoré slúžilo priamo šógunátu; ako veľa ďalších veľkých japonským miest, ani Osaka nebola po zvyšok obdobie Edo súčasťou žiadneho han, ktoré by bolo pod vládou daimjóv.

Klan Tojotomi bol rozpustený. Tadanao bol prvý, ktorý dorazil k Osackému hradu. Ako odmenu odmietol zem, ale miesto toho dostal chaki (čajovú krabičku používanú pri čajovej ceremónii v Japonsku).

Po páde hradu, šógunát vyhlásil zákony, ktoré obsahovali aj Ikkuni Ičidžórei (každá provincia môže mať iba jeden hrad) a Bukešohatto (tiež nazývaný ako zákon Buke, ktorý obmedzoval každého daimjó na vlastnenie iba jedného hradu a špecifikoval obmedzenia hradu). Predchádzajúce povolenie šógunátu bolo potrebné pre každú úpravu alebo stavbu hradu. Veľa hradov bolo zbúraných v rámci dodržania tohto zákona.

Referencie
 Davis, Paul K. (2001). "Besieged: 100 Great Sieges from Jericho to Sarajevo." Oxford: Oxford University Press.
 激闘大坂の陣―最大最後の戦国合戦(2000). Gakken ISBN 978-4-05-602236-0
 戦況図録大坂の陣―永き戦乱の世に終止符を打った日本史上最大規模の攻城戦(2004) 新人物往来社 ISBN 978-4-404-03056-6
 OpenHistory: An Encyclopedia of Japanese History

Pozri aj
 Zimné ťaženie (大坂冬の陣 Osaka Fuju no Džin)
 Bitka pri Imafuku
 Bitka pri Šigeno
 Bitka pri Kizugawa
 Obliehanie Sanada-maru

 Letné ťaženie (大坂夏の陣 Osaka Nacu no Džin)
 Bitka pri Kašii
 Bitka pri Dómjódži
 Bitka pri Jao
 Bitka pri Wakae
 Bitka pri Tennodži

1614
1615
Bitky v Japonsku
Obdobie Edo
Dejiny Japonska

Obliehanie Osaky


Rýchlostná cesta M86 () je rýchlostná cesta v Maďarsku, ktorá bude viesť od Mosonmagyaróváru cez Csornu až do mesta Szombathely. Jej plánovaná dĺžka je 101 kilometrov a bude súčasťou európskej cesty 65.

Výstavba rýchlostnej cesty začala pri meste Vát v roku 2008. Jeho obchvat s dĺžkou 4,560 km bol otvorený 10. júna 2009. Výstavba sa následne začala aj na úseku Szeleste-Vát (3,8 km), ktorý bol otvorený 15. decembra 2010. Výstavba pokračovala aj na úseku Szombathely-Vát (9,2 km), ktorý bol otvorený 28. júna 2014. V októbri 2013 sa začala výstavba 7,5 km dlhého úseku Szeleste-Hegyfalu, ktorý bol otvorený 18.09.2015. V októbri 2013 sa tiež začala výstavba 33,4 km dlhého úseku Hegyfalu-Csorna(Juh), ktorý bol otvorený 25.10.2016. Obchvat Csorny bol dokončený 9. septembra 2015. Zvyšok cesty medzi Mosonmagyaróvárom a mestom Csorna je zatiaľ v štádiu plánovania.

Užívanie vozidiel je spoplatnené.

História

Galéria

Referencie

Rýchlostné cesty v Maďarsku
Doprava vo Vašskej župe
Doprava v Rábsko-mošonsko-šopronskej župe

Rýchlostná cesta M86 (Maďarsko)


Codex ATC C09CA est pars
systematis classificationis Anatomici Therapeutici Chemicique
Ordinis Mundi Sanitarii substantiarum quae effectus in apparatu circulatorio
cum inhibitoribus enzymi angiotensinum convertentibus habent.
Hic sedecim substantiae perscribuntur:

Per exemplum: Codex ATC C09AA03 repraesentat Lisinoprilum.

← ad gradum alteriorem

Notae

Codex ATC

Codex ATC C09AA


原 秀則(はら ひでのり、1961年6月14日 - )は、日本の漫画家。兵庫県明石市出身。男性。

1980年、『週刊少年サンデー』(小学館)掲載の「春よ恋」でデビュー。同誌で翌年から開始した『さよなら三角』が初連載作品である(デビューから連載までの原の状況は『さよなら三角』の概要を参照)。代表作に『ジャストミート』『冬物語』など。第33回(昭和62年度)小学館漫画賞を受賞(『ジャストミート』『冬物語』)。

富山県氷見市を舞台とした漫画『ほしのふるまち』の好評を受け、2007年に氷見市長の堂故茂から氷見市の観光大使「氷見市きときと魚大使」に任命された。

競馬が趣味であり、自身のブログでレースの予想をしたり、レース後の反省を書くこともある。

猫を3匹飼っており(名前はキー、ベン、ワカ)、ブログ内でも猫の写真が頻繁に登場する。

作品リスト

小学館刊行
 さよなら三角(1981年 - 1984年、『週刊少年サンデー』、全17巻) - 1983年にテレビドラマ化
 らぶらぶ・ぽりす(1981年 - 1983年、『週刊少年サンデー増刊号』、全3巻)
 とりあえずON AIR(1983年 - 1984年、『週刊少年サンデー増刊号』、全2巻)
 ジャストミート(1984年 - 1987年、『週刊少年サンデー』、全19巻、スーパー・ビジュアル・コミックス全8巻、文庫版全11巻)
 ジャストミート外伝 ふぁうるちっぷ(1985年 - 1986年、『週刊少年サンデー増刊号』、全2巻、スーパー・ビジュアル・コミックス全1巻)
 冬物語(1987年 - 1990年、『少年ビッグコミック』・『ヤングサンデー』、全7巻、文庫版全5巻) - 1989年に映画化
 マイペース風太郎(1988年、『週刊少年サンデー』、全4巻)
 フリーキック!(1989年 - 1990年、『週刊少年サンデー』、全8巻、スーパー・ビジュアル・コミックス全4巻)
 部屋においでよ(1990年 - 1994年、『ヤングサンデー』、全7巻、ワイド版全4巻、文庫版全4巻) - 1995年、2002年(台湾)にテレビドラマ化
 やったろうじゃん!!(1991年 - 1996年、『ビッグコミックスピリッツ』、全19巻、ワイド版全9巻)
 いつでも夢を(1994年 - 1997年、『週刊ヤングサンデー』、全6巻)
 SOMEDAY(1997年 - 1999年、『週刊ヤングサンデー』、全8巻)
 青空(1998年 - 2002年、『ビッグコミックスピリッツ』、全13巻)
 シーソーゲーム(1999年 - 2001年、『週刊ヤングサンデー』、全2巻)
 レガッタ〜君といた永遠〜(2001年 - 2004年、『週刊ヤングサンデー』、全6巻) - 2006年にテレビドラマ化
 G -GOKUDO GIRL-(原作:武論尊、2002年 - 2004年、『週刊ヤングサンデー』、全5巻)
 電車男 ネット発、各駅停車のラブ・ストーリー(原作:中野独人、2005年、『週刊ヤングサンデー』、全3巻) - 同原作による多数の漫画化作品の一作
 ほしのふるまち(2006年 - 2008年、『週刊ヤングサンデー』、全7巻) - 2011年に映画化
 駅恋(2008年 - 2009年、『モバMAN』、既刊1巻)
 冬はなび(2009年 - 2010年、『ビッグコミックオリジナル』、全1巻)
 王様のホームタウン(2010年 - 2012年、『ビッグコミックスペリオール』、全3巻)
 バンクーバー朝日軍(原作:デッド・Y・フルモト、2012年 - 2014年、『ビッグコミックスペリオール』、全5巻)
 ハートボール(脚本:風巻龍平、2013年、『ビッグコミック』、2015年 - 2016年、『ビッグコミック増刊号』、全2巻)
 しょうもない僕らの恋愛論(2019年 - 2021年、『ビッグコミック』、全6巻)
 ダンプ・ザ・ヒール(原案協力:ダンプ松本・平塚雅人(東京スポーツ)、2021年 - 2023年、『ビッグコミック』2021年20号 - 2023年11号、全5巻)

その他
 桜桃小町(原作:三冬恋、リイド社『コミック乱ツインズ』2018年1月号 - 2019年6月号、全2巻)

アシスタント
 満田拓也
 猪熊しのぶ

脚注

外部リンク

日本の漫画家
兵庫県立明石高等学校出身の人物
兵庫県出身の人物
1961年生
存命人物

原秀則


Strée ou Strée-lez-Huy (en wallon Strêye) est une section de la commune belge de Modave située en Région wallonne dans la province de Liège.

C'était une commune à part entière avant la fusion des communes de 1977.

Situation
Strée se trouve sur un tige du plateau condrusien à 8 km du centre de la ville de Huy et de la vallée de la Meuse. La localité est traversée par la route nationale 66 Huy-Hamoir. Les villages les plus proches sont Outrelouxhe et Vierset.

Description
Ce gros village entouré de champs cultivés, de prairies et de quelques bosquets compte plusieurs fermes en carré comme la ferme de la Cornette ainsi qu'un château construit derrière l'église Saint-Nicolas. La plupart des constructions les plus anciennes sont bâties en pierre calcaire, en grès ou avec ces deux matériaux. Des constructions plus récentes de type pavillonnaire ont été construites le long de la N.66 en direction de Huy.

L'église Saint-Nicolas construite en pierre calcaire et en grès subit des restaurations successives dont une de la fin du  qui dota l'édifice de ses colonnes toscanes actuelles. Elle comporte une tour romane très ancienne qui a été construite sur un lieu de culte gallo-romain situé sur l'ancienne chaussée romaine Metz-Arlon-Tongres. À proximité de l'église, se trouvent une chapelle et une fontaine dédiées à Sainte-Geneviève. Son eau guérirait les maladies de la peau.

Hameaux
Le village compte deux hameaux principaux :
 Les Gottes, hameau situé au nord du village de Strée et à l'orée du bois de Tihange mais qui dépendait auparavant de la commune d'Outrelouxhe.
 Les Communes de Strée, le long de la N.66 à 5 km de Huy. Château d'eau et plusieurs fermes.

Histoire
Depuis l'époque gallo-romaine, la chaussée romaine de Metz à Tongres traverse le lieu en empruntant principalement deux rues toujours existantes du village : la rue Saint-Roch menant à Ramelot et la rue Elmer en direction des Gottes. De cette époque, l'église Saint-Nicolas a conservé un cippe du  ou du début du .

En 822, l´empereur Louis le Pieux signait à "Stratella villa" une dotation pour l´abbaye Saint-Amand près Valenciennes (Regesta Imperii I, no. 757). L'existence de l'avouerie ou de la seigneurie de Strée est attestée depuis la fin du .

Les Templiers et les Hospitaliers

Au , au moins depuis 1248, ce sont les Templiers et la collégiale Notre-Dame de Huy qui se partagent cette seigneurie ainsi que la cure mais à titre alternatif. L'ordre du Temple y possédait une maison seigneuriale, un important domaine féodal avec des terres attenantes, des fermes, un moulin et même une brasserie. Cet ensemble foncier, seigneurial et féodal faisait partie des biens de la commanderie templière de Villers et n'a jamais été une commanderie en soi. On retrouve ensuite la maison « d'Estrees » dans les possessions de l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem en tant que membre d'Avalterre.

Activités
Dans le village, on trouve entre autres une école, une moyenne surface commerciale, le siège de la zone de Police du Condroz ainsi que les bureaux d'une importante société de construction fondée en 1930 par les frères Louis, Jules et Albert Duchêne.

Personnalité
Le Chanoine Nicolas Balthasar né à Strée le  et décédé à Louvain en . Il est l'un des fils de Florent Balthasar et Rose Marie Dupont. Fondateur de l'école de métaphysique de l'Université de Louvain. Disciple du Cardinal Mercier.

réf. revue Philosophie de Louvain Tome 57 N°55 1959 "Eloge du Chanoine Balthasar"

Articles connexes
 Commanderie hospitalière
 Liste des commanderies templières en Wallonie

Bibliographie

 ,

Références

Commune avant fusion dans l'arrondissement de Huy
Modave
Alleux, fiefs et seigneuries de l'ordre du Temple
Commune abritant une commanderie de l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem

Strée (Modave)


Սիբիրական Պլատֆորմ Հյուսիսային Ասիայի կենտրոնական մասի հին (մինչռիֆեյան) խոշոր պլատֆորմ։ Սիբիրական Պլատֆորմ-ի կառուցվածքումառանձնացնում են արխեյպրոտերոզոյան ծալքավոր բյուրեղային հիմքը և նրավրա մեղմ տեղադրված ռիֆեյֆաներոզոյան ծածկոցը։ Բյուրեղային հիմքը տեղ-տեղ (Անաբարի զանգված, Ալդանի վահան են) մերկանում է Երկրի մակերևույթին, իսկ մնացած վայրերում ծածկված է10—12 կմ հաստության նստվածքներով, մասնատվել է առանձին բլոկների և իջելտարբեր խորություններ։ Սիբիրական Պլատֆորմ–ի հիմքըկազմված է արխեյի և պրոտերոզոյի բյուրեղային ապարներից (գնեյսներ, թերթաքարեր, մարմարներ են), նստվածքայինծածկոցը՝ վերին քեմբրիից մինչև անթրոպոգենի հասակի նստվածքներից, որոնցից լայնորեն տարածված են ռիֆեյի,քեմբրիի և օրդովիկի բեկորային, կարբոնատային և աղաբեր հաստվածքները։ Սիբիրական Պլատֆորմի սահմաններում են գտնվում Տունգուսկայի կարբոնի ու պերմի, Իրկուտսկի յուրայի ածխաբեր ավազանները։Տունգուսկայի սինեկլիզի ծայրամասերում կան հիմքային հրային ապարներ՝ ւորապներ, որոնք առաջացնում են դայքեր,երակներ և ծածկոցներ, ինչպես նաև կիմբեռլիտներ՝ իրենց ալմաստաբեր փողակներով։ Սիբիրական Պլատֆորմ-ի հիմքային ապարներին հարում են երկաթի, փայլարի, պիեզոքվարցի, ապատիտի, նստվածքային ծածկոցիապարներին՝ նավթի, այրվող և բիտումինային թերթաքարերի, գազի, ածխի(Լենայի, Տունգուսկայի, Իրկուտսկի ավազաններ), քարաղի, գիպսի, երկաթի, ֆոսֆորիտների, մանգանի, ցրոնային ոսկու և այլ հանքավայրեր։ Տրապային ֆորմացիայի ապարների հետ կապված են մագնետիտի, նիկելի, պղնձի, ազնիվ մետաղների, գրաֆիտի, իսլանդական սպաթի և ալմաստի հանքավայրերը։

Տեկտոնիկա
Ասիայի երկրաբանություն
Սիբիր

Սիբիրական պլատֆորմ


Ağadadaş Sürəyya () — XIX əsr Azərbaycan şairi.

Həyatı
Ağadadaş Sürəyya 1850-ci ildə Bakıda doğulmuşdur. Təhsilini molla məktəbində atmışdır. "Məcməüş-şüəra" ədəbi məclisinin katibi olmuşdur.

Məclisin bütün sənədləri, şairlərin oxuduğu və müzakirə etdiyi şeirlər onun evində saxlanılırmış. Sonralar itmişdir.

A. Sürəyya 1900-cü ildə Bakıda vəfat etmişdir.

Onun əsərlərinin az bir qismi qalmışdır.

İstinadlar

Həmçinin bax

 Azərbaycan ədəbiyyatı

Azərbaycanlı şairlər
Azərbaycan şairləri

Ağadadaş Sürəyya


Megan L. Brigman (* 7. November 1990 in Laurinburg, North Carolina) ist eine US-amerikanische Fußballspielerin, die zuletzt in der Saison 2014 beim Seattle Reign FC in der National Women's Soccer League unter Vertrag stand.

Karriere
Während ihres Studiums an der University of North Carolina at Chapel Hill spielte Brigman von 2009 bis 2013 für die dortige Universitätsmannschaft der North Carolina Tar Heels, fiel jedoch im Jahr 2012 aufgrund eines im ersten Saisonspiel erlittenen Beinbruchs längere Zeit aus. Im Januar 2014 wurde sie beim College-Draft der NWSL in der zweiten Runde an Position 17 von der Franchise des Seattle Reign FC unter Vertrag genommen und debütierte dort am 19. Juni 2014 bei einem Auswärtssieg gegen die Boston Breakers als Einwechselspielerin. Vor Saisonbeginn 2015 wurde Brigman von Seattle freigestellt.

Einzelnachweise

Weblinks

 Megan Brigman auf der Website der North Carolina Tar Heels

Fußballspieler (Seattle Reign FC)
US-Amerikaner
Geboren 1990
Frau

Megan Brigman


Emirates şimali Londondakı Hollovay-da Aşhburton Grove-a tikilmiş futbol stadionudur. Stadionun ev sahibi Arsenal komandasıdır. Açılışı İyul 2006-ci ildə olmuşdur. 60.355 tamaşaçı tutumu olan stadion bu xüsusiyyəti ilə Old Trafforddan sonra İngiltərə Premyer Liqasının ən böyük ikinci stadionudur və bütün növlər arasında Londondakı Uembley və Tvickenhamdan sonra 4-cü böyük stadiondur. Stadionun plan və tikinti mərhələsində adının Ashburton Grove olması planlaşdırılırdı ancaq Oktyabr 2002-ci ildə stadionun adının haqqlarını Emirates Airlines satın alanadan sonra stadion Emirates adlandırıldı. Stadionun inşası 430 milyon sterlinqə başa gəldi.

İstinadlar

 Emirates Stadium – Arsenal.com  – Stadionun rəsmi veb saytı
 Stadionun dizaynı haqqında

London stadionları
22 iyulda yarananlar
2006-cı ildə yarananlar

Emirates (stadion)


Josh Adam Klinghoffer (* 3. október 1979) je multi-inštrumentalista a hudobný producent z Los Angeles, v Kalifornii. Značne spolupracoval s Johnom Frusciantem na jeho sólovej práci v rokoch 2004/05 a je podporným hudobníkom na turné pre veľa iných umelcov. 13. decembra 2009 oficiálne nahradil Johna Fruscianteho v skupine Red Hot Chili Peppers. Po desiatich rokoch sa Frusciante vrátil do RHCP a Josh Adam Klinghoffer kapelu opustil.

Diskografia

The Bicycle Thief - You Come and Go Like a Pop Song (1999)
John Frusciante - Shadows Collide With People (2004)
John Frusciante - The Will to Death (2004)
Ataxia - Automatic Writing (2004)
John Frusciante - Inside of Emptiness (2004)
John Frusciante & Josh Klinghoffer - A Sphere In The Heart of Silence (2004)
Gemma Hayes - The Roads Don't Love You (2005)
Bob Forrest - Wednesday: Modern Folk and Blues (2006)
Spleen - Nun Lover! (2006)
The Diary of Ic Explura - A Loveletter to the Transformer, pt. 1 (2007)
Ataxia - Automatic Writing II (2007)

Externé odkazy
 www.joshklinghoffer.net

Rockoví gitaristi USA
Multiinštrumentalisti USA
Členovia skupiny Red Hot Chili Peppers
Osobnosti z Los Angeles

Josh Klinghoffer


Vejle est une commune du Danemark située dans la région du Danemark-du-Sud. C'est également le nom de son chef-lieu, et le nom d'une ancienne commune (entre 1970 et 2006 ; voir plus bas).

Formation
La commune de Vejle est le résultat du regroupement de :
 l'ancienne commune de Børkop qui rassemblait les paroisses de : Gauerslund, Gårslev, Skærup et Smidstrup ;
 l'ancienne commune de Egtved qui rassemblait les paroisses de : Bredsten, Egtved, Jerlev, Nørup, Randbøl, VesterNebel, Ødsted et ØsterStarup ;
 l'ancienne commune de Give qui rassemblait les paroisses de : Gadbjerg, Give, Givskud, Lindeballe, Ringive, Thyregod, Vester, ØsterNykirke, GiveBirk et EnkelundBirk ;
 l'ancienne commune de Jelling qui rassemblait les paroisses de : Hvejsel, Jelling, Kollerup et Vindelev ;
 l'ancienne commune de Vejle, qui rassemblait les paroisses de : Bredballe Sogn, Engum Sogn, Hornstrup Sogn, Hover Sogn, Højen Sogn, Mølholm Sogn, Nørremarks Sogn, Sankt Johannes Sogn, Sankt Nikolaj Sogn, Skibet Sogn, Vinding Sogn et Vor Frelsers Sogn.

Liens
 voir aussi la ville de Vejle

Notes

Commune au Danemark
Danemark du Sud

Vejle (commune)


María Antonia Iglesias (nata die 15 Ianuarii 1945; mortua die 29 Iulii 2014) fuit diurnaria et scriptrix Hispanica.

Nexus externus

Diurnarii Hispaniae
Scriptores Hispaniae
Auctores Hispanici

Maria Antonia Iglesias


Urswick is a civil parish in the South Lakeland District of Cumbria, England. It contains eleven listed buildings that are recorded in the National Heritage List for England. Of these, one is listed at Grade I, the highest of the three grades, and the others are at Grade II, the lowest grade.  The parish contains the villages of Great Urswick, Little Urswick, Bardsea, and Stainton with Adgarley, and is otherwise rural.  The listed buildings consist of houses, two churches, a monument and a sundial in a churchyard, and a monument on a hilltop,

Key

Buildings

References

Citations

Sources

Lists of listed buildings in Cumbria

Listed buildings in Urswick


Rana Sherif Ahmed (; born 20 July 1994) is an inactive Egyptian tennis player.

On 8 November 2010, she peaked at No. 982 in the doubles rankings.

Playing for the Egypt Fed Cup team, Sherif Ahmed has a win–loss record of 7–3.

ITF Circuit finals

Doubles (0–1)

Fed Cup participation

Doubles (7–3)

References

External links

1994 births
Living people
Egyptian female tennis players
African Games medalists in tennis
African Games gold medalists for Egypt
Competitors at the 2019 African Games

Rana Sherif Ahmed


Louis Vincent »Lou« Nanne, kanadski hokejist, * 2. junij 1941, Sault Ste. Marie, Ontario, Kanada.

Nanne je bil dolgoletni igralec NHL kluba Minnesota North Stars, za katerega je odigral 635 tekem. Za ameriško reprezentanco je nastopil na enih olimpijskih igrah in dveh svetovnih prvenstvih. Kot trener je več let vodil svoj nekdanji klub Minnesota North Stars, ki ga je tudi popeljal do finala za Stanleyev pokal.

Glej tudi
 Seznam kanadskih hokejistov na ledu

Živeči ljudje
Kanadski hokejski branilci
Olimpijski tekmovalci za Združene države Amerike
Hokejisti Zimskih olimpijskih iger 1968
Ameriški hokejski reprezentanti
Hokejisti Rochester Mustangs
Hokejisti Minnesota North Stars
Hokejisti Memphis South Stars
Hokejisti Cleveland Barons
Sprejeti v Ameriški hokejski hram slavnih
Kanadski hokejski trenerji
Naturalizirani državljani Združenih držav Amerike
Kanadski Američani
Sprejeti v Mednarodni hokejski hram slavnih
Prejemniki Lester Patrick Trophy

Lou Nanne


Chup Laag is the incomplete studio album released by Nepalese rapper Laure (Nepalese rapper).This is the debut album by Laure with The Bad Kompany.

Track listing

Writing and recording
Over a year ago Laure released a music video for Banawati for this album and he started teasing everyone in 2017 and released two of his music videos on YouTube but other music is yet to come.

Charts
Album

Songs in the Album

Members
 Laure - vocals
 Uniq Poet - vocals

References

2017 albums
Laure (Nepalese rapper) albums

Chup Laag


The 1993–94 Iowa Hawkeyes men's basketball team represented the University of Iowa as members of the Big Ten Conference. The team was led by eighth-year head coach Tom Davis and played their home games at Carver-Hawkeye Arena. They ended the season 11–16 overall and 5–13 in Big Ten play.

Roster

Schedule/results

|-
!colspan=8| Non-Conference Regular Season
|-

|-
!colspan=8| Big Ten Regular Season
|-

References

Iowa Hawkeyes
Iowa Hawkeyes men's basketball seasons
Hawk
Hawk


Zákupy sú mesto v Česku v okrese Česká Lípa v Libereckom kraji. 1. januára 2012 tu žilo 2 782 obyvateľov, z toho 1 386 mužov a 1 396 žien, pričom priemerný vek v meste bol 39,6 roka (muži 38,4 roka, ženy 40,8 roka).

Referencie

Pozri aj
 Zoznam miest v Česku
 Zoznam obcí v Česku

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka mesta

Mestá v Česku
Obce okresu Česká Lípa
Mestské pamiatkové zóny v Česku

Zákupy


Warner TV Next, yew kanalê têlevizyoniyê dewleta Fransayo.

Têlevizyonê Fransa

Warner TV Next


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Waikawa.

Lungsod ang Waikawa sa Nuzeland. Nahimutang ni sa distrito sa Marlborough District ug rehiyon sa Marlborough, sa sidlakang bahin sa nasod,  km sa kasadpan sa Wellington ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Waikawa, ug adunay  ka molupyo.

Ang yuta palibot sa Waikawa kabungtoran. Sa amihanan, dagat ang pinakaduol sa Waikawa. Kinahabogang dapit sa palibot ang Mount McCormick,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa habagatan sa Waikawa. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Waikawa may gamay nga populasyon. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Picton,  km sa habagatan-kasadpan sa Waikawa. Hapit nalukop sa lasang nga sagolsagol ang palibot sa Waikawa. Sa rehiyon palibot sa Waikawa, mga luuk, mga estretso, ug mga lawis talagsaon komon.

Ang klima kasarangan. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Enero, sa  °C, ug ang kinabugnawan Hulyo, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Hunyo, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Pebrero, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga lungsod sa Marlborough (rehiyon)

Waikawa (lungsod)


digiKam est un logiciel multiplate-forme de gestion d'images. Il est sorti en 2002 et distribué sous licence GNU GPL. Il peut importer des images depuis des médias et organiser les photos par dossiers (albums). Il permet la manipulation d'images (redimensionnement, rotation, filtre anti-yeux rouges…) grâce aux plugins KIPI (KDE Image Plugins Interface) qu'il gère.

Il peut également capturer des photos et afficher le viseur sur l'interface via libgphoto (menu camera ⇒ capture, agrandir la fenêtre pour rendre le viseur visible), si l'APN est supporté dans ces fonctions par la bibliothèque. Il ne permet pas par contre, un contrôle distant aussi fin que GTKam, Entangle ou DarkTable sur les paramètres de l'APN.

Fonctionnalités

Une de ses principales fonctions est l'ajout d'étiquettes aux images, ce qui permet de les classer en catégories arborescentes. Ceci permet facilement de retrouver les photos que l'on recherche. De plus, Digikam permet de trier les photos par date, d'après les informations de l'appareil photo. On peut aussi faire une recherche, qui retournera toutes les photos dont, au choix, l'étiquette, le nom de fichier, le dossier, ou le commentaire que contient le terme de la recherche.

 Détection et reconnaissance de visages ;
 ajout d'une table lumineuse pour faciliter la comparaison d'images similaires, à partir de la version 0.9.2 ;
 intégration du paquet « digikamimageplugins » à digiKam, à partir de la version 0.9.2 ;
 gestion JPEG 2000 natif, à partir de la version 0.9.1 ;
 gestion des images de 16 bits par couleur et par pixel, à partir de la version 0.9.0 ;
 gestion des métadonnées IPTC Information Interchange Model et Makernote, à partir de la version 0.9.0 ;
 gestion des metadonnées et paramètres avancés de décodage des images RAW, à partir de la version 0.9.0 ;
 géolocalisation des photos d'après les coordonnées GPS, à partir de la version 0.9.0 ;
 transfert des albums sur un iPod ;
 export des photos :
 vers une galerie distante (Flickr, Piwigo, etc.), à partir de la version 0.8,
 création de galeries HTML, Flash, Keyhole Markup Language (KML) notamment pour le logiciel Google Earth.

Annexes

Articles connexes

Darktable
LightZone

Liens externes

  Site officiel du logiciel DigiKam
  Documentation Kde principale

Notes et références

Logiciel de photographie
Visionneuse d'images
Logiciel de capture photographique
Logiciel libre sous licence GPL
Logiciel KDE
Logiciel pour Linux

DigiKam


An Petaserpes bikermani in uska species han Diplopoda nga syahan ginhulagway ni Ottis Robert Causey hadton 1951. An Petaserpes bikermani in nahilalakip ha genus nga Petaserpes, ngan familia nga Polyzoniidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Petaserpes

Petaserpes bikermani


Նախիջևանի խանություն (), միջնադարյան ավատատիրական կառավարմամբ կիսանկախ իշխանապետություն 1747-1828 թվականներին։ Թուրքական տիրապետությունից վերագրավելով՝ Նադիր շահը 1735 թվականին այն կրկին միացրել է Պարսկաստանին։ 1747 թվականին վերջնականապես ձևավորվում է Նախիջևանի խանությունը՝ Երևանի կուսակալության տարածքի վրա։

Խանության տարածքը կազմել է շուրջ 7.000 քառ. կմ՝ զբաղեցնելով Մեծ Հայքի Սյունիք նահանգի Վայոց ձոր գավառը, և Վասպուրական նահանգի Նախճավան և Գողթան գավառները։ Այժմ խանության տարածքը հիմնականում համապատասխանում է Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության տարածքին՝ Ադրբեջանի կազմում։ Բացառություն է կազմում Վայոց ձորը, որն ամբողջությամբ պատկանում է Հայաստանի Հանրապետությանը։

1826-1828 թվականների ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում Նախիջևանի խանությունը Երևանի խանության և Օրդուբադի շրջանի հետ միացվել է Ռուսական կայսրությանը՝ որպես մեկ վարչատարածքային միավոր՝ Հայկական մարզ՝ Երևան կենտրոնով<ref>R.Suni. EASTERN ARMENIANS UNDER TSARIST RULE. Стр. 121-122. «At the time of the conquest of Eastern Armenia, the former Persian khanate was in desperate economic straits. Much of the region was depopulated, and even with the mass migrations of Muslims and Armenians, hundreds of villages remained empty. Peasants made up almost 90 percent of the population of the Armianskaia Oblast'.»</ref>։

 Պատմություն

Նախիջևանի խանության ստեղծումը նորույթՀայկական հետազոտությունների ինստիտուտ, Նախիջևան մասին , հայերեն էր նրա պատմության մեջ. թե՛ դրանից առաջ, թե՛ դրանից հետո նրա տարածքը ամբողջությամբ եղել է Երևանի կուսակալության, Երևանի խանության, Հայկական մարզի, Երևանի նահանգիՆախիջևանի մասին հրեական հանրագիտարանում, ռուսերեն կամ Հայաստանի Հանրապետության անբաժան մասըՍովետական Մեծ Հանրագիտարան, Նախիջևանի ԻՍՍՀ։ 1725 թվականին թուրք օսմանցիները գրավում են Նախիջևանը և վերջ տալիս Երևանի կուսակալությունը (1501-1724); Վերջինս մուսուլմանների շրջանում հայտնի էր նաև որպես Չուղուր-Սաադ։ 1747 թվականին կուսակալության տարածքը բաժանվում է 2 խանությունների՝ Երևանի և Նախիջևանի; Այդ ձևական միավորը ունենում է ընդամենը 80 տարվա կյանք ՝ 1827 թվականին նվաճվելով ռուսական բանակի և հայ կամավորական ջոկատների կողմից։

Նախիջևանը, որը հայերն անվանում էին նաև Նախճավան, հիմնադրվել է մ.թ.ա. 16-րդ դարում և ունի 3500 տարվա պատմություն։ Այն Հայոց թագավորության անբաժան մաս էր կազմել նրա կազմավորումից՝ մ.թ.ա. 6-րդ դարից սկսած։ Նախիջևան և Գողթան գավառները մտել են Մեծ Հայքի Վասպուրական նահանգի մեջ։ 9-րդ դարում այն մտնում է Բագրատունյաց Հայաստանի տարածքի մեջ՝ սկզբում որպես Արծրունիների, ապա՝ Սյունիների, իսկ վերջում՝ Բագրատունիների կալվածք։ 12-րդ դարում Նախիջևանը Զաքարյան իշխանապետության կազմում էր, և գավառը Վայոց ձորի հետ միասին ամբողջությամբ պատկանում էր Պռոշյան իշխանական տոհմին։ Նրանց օրոք կառուցվում են տասնյակ եկեղեցիներ ու վանքեր, բերդեր ու ամրություններ։

1747 թվականին Նադիր շահի սպանությունից հետո ծագումով թյուրք Հեյդար-ղուլի խանը վռնդում է Նախիջևանի պարսիկ կառավարիչ աղա Հասանին և իրեն Երևանի ու Ղարաբաղի խաների նման ինքնիշխան հռչակում։ Նա երկիրը բաժանում է մահալների, որոնք կառավարվում էին միրզաբեյերի և քեդխուդաների միջոցով։ Շուրջ 50 տարի խանության տարածքում էր Սիսիանի մահալը, որը 1795 թվականին գրավում է Ղարաբաղի խանը։ Սիսիանը մինչև 1813 թվականը՝ 8 տարի, մնում է Ղարաբաղի խանության տարածքում, ապա ազատագրվում ռուսական զորքերի կողմից։ Նախիջևանի խանությունը ամենանոսր բնակեցվածն էր ամբողջ Անդրկովկասում։ Այստեղ կար ընդամենը 2 քաղաք, որոնք իրականում խոշոր գյուղաքաղաքներ էին՝ Նախիջևանը և հայկական Ագուլիս ու Ջուղա քաղաքների մոտ կառուցված Օրդուբադը։

Իրանի շահ, Ղաջարիների դինաստիայի հիմնադիր աղա Մահմեդ խանի 1795 թվականի պատժիչ արշավանքից հետո ամբողջ Անդրկովկասը, այդ թվում՝ Նախիջևանի խանությունը, մի քանի տարի կորցում է իր կարճատև ինքնիշխանությունը։ 1813 թվականի Գյուլիստանի հաշտության պայմանագրով Ռուսաստանը ճանաչել էր Պարսկաստանի գերիշխանությունը Երևանի ու Նախիջևանի խանությունների վրա, իսկ Պարսկաստանը հրաժարվել էր մնացած Անդրկովկասից։ 1826 թվականին պարսից գահաժառանգ Աբբաս-Միրզան խախտում է հաշտությունը և հարձակվում Ռուսաստանի վրա Նախիջևանի ու Երևանի խաների օգնությամբ։ 1827 թվականին ռուսական զորքերը և հայ ազատագրական ջոկատները գրավում են Նախիջևանը, ապա՝ Երևանը, և վերջ տալիս Նախիջևանի խանությանը;

 Բնակչություն

1603-1604 թվականներին Արևելյան Հայաստանի, այդ թվում՝ Նախիջևանի հայությունը պարսից Շահ-Աբբաս Առաջինի հրամանով գաղթեցվում է Պարսկաստան։

Այս գործընթացի արդյունքում Նախիջևանը հայաթափվում է և հայերը կազմում են պատմական այդ գավառի 20-25 տոկոսը։ 18-րդ դարում Ռուսաստանի կայսրուհի Եկատերինա 2-րդ Մեծը նվաճում է Հյուսիսային Կովկասը և արևելահայերին հրավիրում գալ և բնակվել այդտեղ։ Արարատյան դաշտից տեղափոխված հայերը հիմնում են Արմավիր քաղաքը, որը մինչ այժմ չի փոխել իր անունը, իսկ Նախիջևանի հայերը՝ Նոր Նախիջևանը, որի հիմքում կառուցվել է Դոնի Ռոստով քաղաքը։ Այդ է պատճառը, որ 1827 թվականին Նախիջևանի ազատագրման ժամանակ խանության շուրջ 50.000 բնակիչներից միայն 12.000-ն էր հայ։ 1828-30 թվականներին պարսկահայերի ներգաղթի և մուսուլմանական բնակչության մասնակի արտագաղթի արդյունքում հայերի կազմում են մինչև 40-45 տոկոս։

Նախիջևանի խանության տարածքում զբաղեցնելով փոքրամասնություն՝ հայերը բնակվում էին հիմնականում լեռնային շրջաններում, զբաղվում այգեգործությամբ ու երկրագործությամբ։ Այստեղ դեռևս միջնադարում Պռոշյան, Օրբելյան և այլ իշխանները կառուցել էին բերդեր և եկեղեցիներ։ Մեծ էր հայերի թիվը Դարալագյազում՝ Վայոց ձոր։ Մուսուլմանները ձմռանը բնակվում էին դաշտերում և զբաղվում անասնապահությամբ՝ ամռանը բարձրանալով լեռներ։ Արաքսի հովտի դարավոր հայկական բնակավայրերը, այդ թվում՝ հարուստ վաճառաշահ քաղաք Ագուլիսը, հայաթափվել և չէին բնակեցվել։ Հայաթափվել էր նաև Նախիջևան քաղաքը. 1828 թվականի տվյալներով քաղաքի շուրջ 4.000 բնակիչնեից հայեր էին մոտ 1,500-ը։ Խանական իշխանությունը ամրապնդելու համար քաղաքի հայկական թաղամասերը, ինչպես նաև մի շարք հայկական գյուղեր, վերաբնակեցվել էին մուսուլմաններով։ Խանության տարածքում անմխիթար էին թողնվել հայկական հուշարձանները, իսկ Նախիջևանում կառուցվում էին պարսկական ոճի շինություններ՝ մզկիթ, պալատ, դամբարան։

 Հայկական հուշարձանները Նախիջևանում

Հարյուրամյակներ շարունակ՝ մինչև 1603-1604 թվականների բռնագաղթը, հայերը կազմել են Նախիջևանի բնակչության ճնշող մեծամասնությունը։ 11-րդ դարում Բագրատունիների թագավորության կործանումից երկու տասնամյակ անց Նախիջևանը գրավում են սելջուկ-թյուրքերը։ Նրանց իշխանությունը Նախիջևանում տևում է մեկ դար՝ մինչև 12-րդ դարի վերջ, երբ հայ-վրացական զորքերը Զաքարյան իշխանների հրամանատարությամբ ազատագրում են այն։ 13-15-րդ դարերում Նախիջևանը ասպատակում են թաթար-մոնղոլական զորքերը, ապա՝ թուրքմենական ակ-կոյունլու և կարա-կոյունլու ցեղերը։ 1502 թվականին Նախիջևանը մտնում է Երևանի կուսակալության կամ բեկլարբեկության տարածքը, որը մուսուլմանները անվանում էին նաև Չուղուր-Սաադի բեկլարբեկություն; 1827 թվականին Նախիջևանը միանում է Ռուսաստանին և մինչև 1920 թվականը ազատվում մուսուլմանական տիրապետությունից։ Ալեքսանդրապոլի պայմանագրով Նախիջևանի ու Շարուրի շրջանները պետք է հանձնվեին երրորդ պետության։ 1921 թվականին, անտեսելով Նախիջևանի բնակչության շուրջ 60 տոկոս կազմող հայերին՝ նախ Մոսկվայի, ապա՝ Կարսի պայմանագրերով Նախիջևանը որպես ինքնավար հանրապետություն բռնակցվում է Խորհրդային Ադրբեջանին։

Հայերը 19-րդ դարում կազմել են Նախիջևանի բնակչության շուրջ կեսը, իսկ մնացածները եղել են թաթարներ, թուրքեր, քրդեր և պարսիկներ, որոշակի տոկոս են կազմել նաև ռուսները ու ասորիները։ Հայկական ամենանշանավոր քաղաքը Ջուղան էրԱրգամ Այվազյան, Ջուղա, ռուսերեն, որը 16-րդ դարում ուներ շուրջ 20,000 միայն հայկական բնակչություն։ Ագուլիսի և Ջուղայի վաճառականները 16-րդ դարում ռուսաց ցար Ալեքսեյ Միխայլովիչ Ռոմանովին են նվիրում Ալմաստե գահը, որը պահվում է Մոսկվայի Կրեմլում։ Ջուղան հայտնի էր իր խաչքարերով, իսկ Ագուլիսը՝ եկեղեցիներով։ Միայն Ագուլիսում 19-րդ դարում կար 11 հայկական եկեղեցի, որոնցից ամենահինը սբ. Մեսրոպ Մաշտոցն էր՝ կառուցված 456 թվականին։ Մինչև 20-րդ դարը այս քաղաքների բնակչության բացարձակ մեծամասնությունը հայեր էին։ 1918 թվականին թուրքական զորքերի արշավանքից հետո քաղաքները դատարկվում են, և տարիներ շարունակ անմարդաբնակ լինելով՝ 1930-ական թվականներին վերաբնակեցվում են ադրբեջանական մի քանի ընտանիքներով։

Նախիջևան քաղաքում՝ մուսուլմանական մզկիթից, խանական պալատից ու դամբարանից բացի՝ գործում էին 3 հայկական եկեղեցիներ, որոնցից ամենահայտնին Սուրբ Գևորգն էր։ Նախիջևանից հյուսիս գտնվում էր Ապրակունիսի վանական համալիրը, որի շինարարությունն ավարտել է Գրիգոր Տաթևացին, որը Հովհան Որոտնեցու մահից հետո՝ 1386 թվականին փոխարինել է նրան որպես րաբունապետ։ Եկեղեցու հիմնական ծավալը կառուցված է սրբատաշ բազալտից, իսկ բարձր, սլացիկ գմբեթը՝ աղյուսից։ Հարդարանքի տարրերն են պատերի ստորին մասի բազմագույն, շախմատաձև շարվածքը և դեկորատիվ կամարաշարը։ Եկեղեցու խորանի վերևի արձանագրության մեջ նշված է ճարտարապետի անունը՝ Դավիթ ուստա''։

Սուրբ Կարապետ եկեղեցու ներսը Նաղաշ Հովնաթանի որդիներ Հարությունը և Հակոբը 1740 թվականին զարդարել են բարձրարվեստ որմնանկարներով, պահպանված հատվածներից արժեքավոր են Աստվածածնի, Պողոս և Պետրոս առաքյալների դիմապատկերները։

Այս և այլ եկեղեցիներն ու վանքերը հիմնականում պահպանվում էին մինչև 1980-ական թվականները։ Այժմ դրանց փոխարեն ավերակներ են, նրանց քարերով կառուցվել են տներ, իսկ դրանց շրջապատող հայկական բնակավայրերը վերանվանվել թուրքական անուններով։ Հայաթափման արդյունքում 1980-ական թվականների վերջին միակ հայկական գյուղը Ազնաբերդն էր (Զնաբերդ)՝ Վայոց ձորի սահմանին։ Վերջին ամենահայտնի ավերածությունը Ջուղայի գերեզմանների քանդումն էր 21-րդ դարի սկզբին։ Այնտեղ հաշվվում էր շուրջ 10, 000 խաչքար, որոնցից և ոչ մեկը մյուսին նման չէր։

Նախիջևանի թուրքացման ճակատագրին կարժանանար նաև Արցախը, եթե չլիներ 1988 թվականին սկիզբ առած Ղարաբաղյան շարժումը։

Նախիջևանի եկեղեցիներ

Ժամանակակից Նախիջևանի ինքնավար հանրապետության տարածքում եկեղեցաշինությունն ունի շուրջ 1 500 տարվա պատմություն։ Առաջին եկեղեցին կառուցվել է Մեսրոպ Մաշտոցի կողմից հայոց այբուբենի ստեղծման և տարածման ժամանակ՝ 5-րդ դարում, և գործել է որպես հոգևոր-մշակութային կենտրոն, դպրոց։ Վերջին եկեղեցիները կառուցվել են 19-րդ դարում և 20-րդ դարի սկզբին՝ Ռուսական կայսրության ժամանակ, երբ տարածքը մտնում էր Երևանի նահանգի մեջ։ Այժմ հայկական եկեղեցիները, որոնց թիվը հասնում էր մի քանի տասնյակի, իսպառ ոչնչացված են։

Խաների ցանկ

Նախիջևանի խաների ցանկը՝ սկսած 1736 թվականին Նադիր շահի կողմից Նախիջևանը հետ գրավելուց 12 տարի հետո։ Նրանք հիմնականում Կանղարլըների թյուրքական դինաստիայից էին։ Խաները Նադիր շահի մահից հետո՝ 1747 թվականից, խաները համարյա անկախ էին։ Այս վիճակը տևում է մինչև 1790-ական թվականները, երբ աղա Մահմեդ խանը՝ Պարսկաստանի նոր շահը, պատժիչ արշավանք է կատարում Անդրկովկաս։ Խանությունները, բացի Երևանից ու Նախիջևանից, Պարսկաստանի կազմում մնում են 20 տարի մինչև 1813 թվականի Գյուլիստանի հաշտությունը։ Իսկ 1828 թվականի Թուրքմենչայի պայմանագրից հետո Պարսկաստանը կորցնում է ամբողջ Անդրկովկասը՝ հօգուտ Ռուսաստանի։

Տես նաև

 Պատմության խեղաթյուրումը Ադրբեջանում
 Նախիջևանի Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն
 Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետություն

Ծանոթագրություններ

Հյուսիսային Իրանի խանություններ
Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետություն
Նախիջևանի պատմություն

Նախիջևանի խանություն


Siege of Tortosa may refer to:

Siege of Tortosa (809)
Siege of Tortosa (1148)
Siege of Tortosa (1642)
Siege of Tortosa (1648)
Siege of Tortosa (1650)
Siege of Tortosa (1708)
Siege of Tortosa (1810–11)

Siege of Tortosa


Heinz Günthardt was the defending champion of the singles event at the ABN World Tennis Tournament, but did not participate in this edition. First-seeded Jimmy Connors won the title after a victory in the final against second-seeded Gene Mayer 6–1, 2–6, 6–2.

Seeds

Draw

Finals

Upper half

Lower half

References

External links
 ITF tournament edition details

1981 ABN World Tennis Tournament

1981 ABN World Tennis Tournament – Singles


Sebastian Ullrich (* 1975) ist ein deutscher Historiker.

Werdegang
Ullrich studierte Geschichte, Philosophie und Politikwissenschaft in Berlin und Cambridge. 2008 promovierte er an der Humboldt-Universität zu Berlin mit der Dissertation Der Weimar-Komplex: Das Scheitern der ersten deutschen Demokratie und die politische Kultur der frühen Bundesrepublik 1945–1959, für die er 2010 mit dem Hans-Rosenberg-Gedächtnispreis ausgezeichnet wurde. Der Politikwissenschaftler Wilhelm Bleek bescheinigt Ullrich eine "erstaunliche geschichtswissenschaftliche Forschungsleistung", Edgar Wolfrum bezeichnet die Arbeit als "brillante und quellengesättigte Studie […], die mit Fug und Recht als ein Musterbeispiel einer modernen, kulturwissenschaftlich erweiterten Politikgeschichte bezeichnet werden kann", und Hans Mommsen nennt sie "eine eindrucksvolle Analyse der frühen historischen Weimar-Forschung, die lange von dem Bestreben geprägt war, Weimar von dem Verdikt freizuhalten, den Aufstieg des Nationalsozialismus ermöglicht zu haben".

Ullrich arbeitet als Lektor für Neuere Geschichte, Zeitgeschichte und Politik beim Verlag C.H.Beck. Er ist Sohn des Historikers und Publizisten Volker Ullrich.

Werke
 Der Weimar-Komplex: Das Scheitern der ersten deutschen Demokratie und die politische Kultur der frühen Bundesrepublik 1945–1959. Wallstein Verlag, Göttingen 2009, ISBN 978-3-8353-0442-0.

Weblinks

Einzelnachweise

Neuzeithistoriker
Verlagslektor
Deutscher
Geboren 1975
Mann

Sebastian Ullrich (Historiker)


Felix Bernstein est un mathématicien allemand, né le  à Halle en Province de Saxe et mort le  à Zurich en Suisse.

Biographie

Fils du physiologiste Julius Bernstein, il passe son abitur au Stadtgymnasium de Halle en 1896. Par la suite il étudie à Halle sous la direction de Georg Cantor. C'est là qu'en 1897, à l'âge de 19 ans, il réussit à prouver le théorème d'équivalence sur la puissance des quantités qui portera plus tard son nom (théorème de Cantor-Bernstein), théorème que Cantor avait déjà établi dix ans plus tôt. Il étudie ensuite à la Georg-August-Universität de Göttingen auprès de Felix Klein et de David Hilbert, sous la direction duquel il écrit sa thèse de doctorat sur la théorie des ensembles.

En 1903, il reçoit son habilitation à l'université Martin-Luther de Halle-Wittemberg. Sa conférence inaugurale porte sur les problèmes mathématiques de la théorie de Kant-Laplace sur la formation du système planétaire. Comme professeur privé, il s'occupe principalement de questions de mathématiques pures, telles que les propriétés des cercles ou des surfaces sphériques. De 1907 à 1934, il enseigne à Göttingen, et comme professeur à partir de 1921. À Göttingen, il fonde en 1918 l'Institut de statistique mathématique et donne des conférences sur les biomathématiques et les statistiques d'assurance.

Entre août 1919 et janvier 1920 il travaille pour le ministre des Finances Matthias Erzberger, élaborant un projet d'emprunt sur plan d'épargne. En 1924, il utilise l'analyse statistique pour démontrer par analyse statistique la validité du modèle d'héritage du groupe sanguin par locus à allèles multiples. Avant même la création du Troisième Reich en 1928, il est déjà allé aux États-Unis pour travailler sur l'épistémologie à l'Université de Harvard, où il a occupé plusieurs postes temporaires en tant que visiteur, et aussi pour donner des conférences sur ses découvertes en mathématique de la génétique. Cependant, le 30 janvier 1933, les nazis au pouvoir annoncent des mesures d'exclusion légales devant toucher les non-Aryens et particulièrement les Juifs. Les exceptions prévues par la loi devraient en exempter Bernstein, mais dans la pratique on n'en tient pas compte et ce sont tous les Juifs qui sont démis de leurs postes tant comme fonctionnaires que comme universitaires. Bernstein doit donc émigrer aux États-Unis avec sa famille, bien qu'il ne soit pas dans une situation économique brillante. Il doit enseigner dans plusieurs universités comme simple professeur invité. La proposition la plus importante lui vient de l'Université Columbia à New York, où il a déjà travaillé comme professeur invité : un anthropologue lui a promis des fonds pour un an, suivi d'un poste permanent, mais l'accord n'est absolument pas respecté et, pendant les années 1945 et 1946, alors qu'il a déjà à 68 ans, il se retrouve sans ressources.

Après la Seconde Guerre mondiale, il retourne en Europe où il meurt d'un carcinome à l'âge de 78 ans

Notes et références

Liens externes

  Biographie, sur le site de l'université de Göttingen

Mathématicien allemand du XXe siècle
Personnalité en théorie des ensembles
Personnalité de la république de Weimar
Naissance en février 1878
Naissance à Halle-sur-Saale
Naissance dans la province de Saxe
Décès en décembre 1956
Décès à Zurich
Décès à 78 ans

Felix Bernstein


Tarixi

Uğurları
 UEFA Futzal Çempionatı
 Çempion — 1 (1999)
 Finalçı — 2 (1996, 2005)
 Üçüncü — 2 (2001, 2007)

Rusiya milli idman komandaları
Avropanın milli futzal komandaları

Rusiya milli futzal komandası


Danish Palaces or Danish palaces may refer to:
Danish Palaces (Fabergé egg)
List of Danish royal residences
List of castles and palaces in Denmark

Danish palaces


Organization of Iranian People's Fedai Guerrillas–Majority Left Wing (PIPFG–MLW) was a small pro-minority circle within the majority faction of the Iranian communist party Fedai Guerrillas. It was formed in April 1980, but decided to remain in the majority faction and published its position in the internal bulletin Be Pish (). Following expel of its leader from the central committee, it broke away from the majority faction in October 1980.

See also

References

1980 establishments in Iran
1982 disestablishments in Iran
Defunct communist parties in Iran
Political parties disestablished in 1982
Political parties established in 1980

Organization of Iranian People's Fedai Guerrillas – Majority Left Wing


Seramey

Qewmıyayışê dınya

Biyayışi
 James Hutton

Merdışi

Seserra 18ine
1726

1726


Landeck je okres v rakúskej spolkovej krajine Tirolsko. Má rozlohu  a  tu žilo  obyvateľov. Sídlom okresu je mesto Landeck.

Iné projekty

Okresy v Rakúsku
Tirolsko

Landeck (okres)


Zeyno Baran () — əslən Türkiyədən olan Cənubi Qafqaz bölgəsi üzrə tanınmış ABŞ tədqiqatçısı.

Zeyno Baran 1972-ci ildə Türkiyədə jurnalist ailəsində anadan olub.

Onun atası Əhməd Uran "Hürriyet" qəzetinin xüsusi müxbiri, anası Füsun Arsan isə "Günaydın" qəzetinin əməkdaşı olublar.

Zeyno Baran ABŞ diplomatı Metyu Brayzanın həyat yoldaşıdır. Onlar 2007-ci ilin avqustunda ailə qurub.

İstinadlar

Zeyno Baran


An Astromesites primigenius in uska species han Asteroidea nga syahan ginhulagway ni Ole Theodor Jensen Mortensen hadton 1925. An Astromesites primigenius in nahilalakip ha genus nga Astromesites, ngan familia nga Astropectinidae.

Mabibilngan ini ha New Zealand Exclusive Economic Zone. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Astromesites

Astromesites primigenius


Əliyev Akif () – şəhid.

Həyatı
Əliyev Akif Yasim oğlu, 15 mart 1973-cü ildə Qərbi Azərbaycanın  Amasiya rayonunda doğulmuşdur.

1988-ci ildə Qərbi Azərbaycandan deportasiya olunmuşdur.

20 noyabr 1991-ci ildə Milli Orduya könüllü getmişdir.

Sıravi əsgər 702-ci hərbi hissənin avtomatçısı idi.

07.10.1992-ci ildə Ağdərə rayonununda həlak olmuşdur.

Bakı şəhərinin Bakıxanov qəsəbəsinin Şəhidlər Xiyabanında dəfn olunub.

Mənbə
 Azərbaycan Respublikası Xatirə Kitabı, 3-cü cild, Bakı, 2003. səh.581.

Ağbabada doğulanlar
Azərbaycan şəhidləri
Ağdərədə vəfat edənlər
Birinci Qarabağ müharibəsi iştirakçıları
Sabunçu rayonunda dəfn olunanlar

Akif Əliyev (hərbçi)


Oddelek za umetnostno zgodovino deluje na Filozofski fakulteti Univerze v Ljubljani.
Umetnostna zgodovina je humanistična veda, ki govori o spomenikih likovne umetnosti, o tem,
s kakšnimi zunanjimi oblikami so bili izraženi, s kakšnimi vsebinami so bili zaznamovani in v kakšnem okolju so nastali.
Ker je umetnostna zgodovina v svojem bistvu zgodovina idej, ki so dobile likovno podobo, se umetnostna zgodovina
tesno povezuje z drugimi humanističnimi vedami, zlasti z zgodovino, arheologijo, filozofijo, literarno zgodovino, sociologijo.

Zgodovina

Študij umetnostne zgodovine na Filozofski fakulteti je bil načrtovan že v začetku priprav na ustanovitev univerze, ob koncu prve svetovne vojne, leta 1918. Vzpostavitev študija je bila zaupana Izidorju Cankarju, ki je doktoriral pri Maxu Dvořaku na Dunaju in je bil tedaj eden najvidnejših slovenskih izobražencev, aktiven kot urednik  in politik. Predavanja so se začela v prvem letu delovanja nove univerze maja leta 1920, in kljub manjšemu številu vpisanih študentov, ki so sodelovali v seminarju, so bila predavanja dobro obiskana. Več podatkov o samem delu v umetnostnozgodovinskem seminarju lahko najdemo v kroniki, ki sta jo pisala Izidor Cankar in od leta 1938 France Stele. V času druge svetovne vojne in še posebej po njej se je vpis na študij povečal, po vojni je imel seminar kar 50 slušateljev. Seminaristi so potovali po Sloveniji in Jugoslaviji, stekle so celo delovne akcije, kot  na primer čiščenje močno poškodovane cerkve v Kostanjevici.

Stele se je leta 1957 upokojil in vodstvo seminarja prepustil Stanetu Mikužu, temu pa sledila prva večja razširitev oddelka. V naslednjih desetletjih se je študij razvijal v okviru dveh sklopov, to je bila obča umetnostna zgodovina ter slovenska in jugoslovanska umetnostna zgodovina.

Po prvem letu predavanj v poslopju učiteljišča (današnja Gimnazija Ledina) je umetnostnozgodovinski seminar, kasnejši oddelek, med obema vojnama deloval v poslopju Deželnega dvorca oziroma Univerze v Ljubljani, od druge vojne naprej v Narodni in univerzitetni knjižnici, nato pa v novih prostorih severnega trakta tretjega nadstropja Filozofske fakultete na Ašlerčevi. Oddelek se je leta 1993 preselil v južni trakt poslopja in pridobil prostor za priročno inštitutsko zasnovano knjižnico s prostim pristopom do gradiva.

Oddelek je močno povezan tudi s Slovenskim umetnostnozgodovinskim društvom, ki izdaja Zbornik za umetnostno zgodovino, kar prinaša dodatne možnosti podiplomskim študentom in doktorandom ter jim olajša prihod do prvih znanstvenih objav.

Sam program se je pričel prenavljati že v devetdesetih letih, kar je za študente pomenilo, da so imeli večji izbor seminarjev in večje število pisnih izdelkov. Zadnji sklop sprememb pa je povezan z bolonjsko reformo, s shemo 3+2 in semestrskimi sklopi predavanj. Prenovljeni programi so se pričeli izvajati v letu 2008/2009. Tako kot na obči se je na " domači " katedri snov razdelila med dva predavatelja, v začetku 70. letih je srednjeveški del prevzel Janez Höfler. Predavanja iz muzeologije in konservatorstva je na oddelku vpeljal Franjo Baš, po njegovi smrti pa Sergej Vrišer, sodelovali so še Janez Mikuž, Mirko Šubic in Milan Železnik, Mirko Kambič pa je začel predavati zgodovino fotografije.

Organiziranost

Oddelek ima tri katedre:
Katedra za slovensko umetnost in umetnost drugih južnoslovanskih narodov,
Katedra za občo umetnost,
Katedra za konservatorstvo in muzeologijo.

Študijski programi

Dodiplomski študij

Stari študijski programi:

Dvopredmetno-pedagoška smer
Oddelek za umetnostno zgodovino je pred sprejetjem bolonjskega sistema izvajal dvopredmetni-pedagoški študij. Študijski program je omogočal študij umetnostne zgodovine v povezavi z drugimi študijskimi smermi Filozofske fakultete. Smer je bila tudi pedagoška, kar pomeni, da se je lahko diplomant/ka zaposlil v izobraževalnih ustanovah.

Novi študijski programi:

Oddelek za umetnostno zgodovino je postopoma uvajal nove bolonjske študijske programe. Splošni proces prenove študijskih programov v skladu s smernicami t. i. bolonjskega procesa, razvoj umetnostnozgodovinske stroke in sodobna načela pedagogike, so posodobili študijski program Umetnostne zgodovine.

Prvostopenjski  univerzitetni študijski program Umetnostna zgodovina-enopredmetna
V študijskem letu 2008/2009 so pričeli s tri letnim prvostopenjskim dodiplomskim programom Umetnostna zgodovina. Študijski program ne vsebuje posameznih smeri oz. modulov, prinaša pa številne novosti. Po uspešno opravljenih študijskih obveznostih pridobi diplomantka oz. diplomant študijskega programa strokovni naslov diplomirana umetnostna zgodovinarka (UN) oz. diplomirani umetnostni zgodovinar (UN).  Diplomant/ka je z osvojenim znanjem  usposobljen za opravljanje specifičnih nalog v muzejih, galerijah in podobnih kulturnih ustanovah ter zavodih za varstvo kulturne dediščine, pridobi pa tudi splošne kompetence.

Dvodisciplinarni univerzitetni študijski program prve stopnje
Dvodisciplinarni študijski program prve stopnje Umetnostna zgodovina Filozofske fakultete Univerze v Ljubljani je triletni univerzitetni študijski program. Študijski program ne vsebuje posameznih smeri oz. modulov. Dvodisciplinarni študij tako omogoča pedagoško kot nepedagoško nadaljevanje študija na drugi stopnji, ima ustreznejšo vsebinsko strukturo programa in prinaša številne novosti.
Po uspešno opravljenih študijskih obveznostih pridobi diplomantka oz. diplomant študijskega programa strokovni naslov diplomirana umetnostna zgodovinarka (UN)oz. diplomirani umetnostni zgodovinar (UN), pri čemer je polni naslov odvisen od vsakokratnega individualnega izbora druge študijske discipline (predlog krajšave dipl. um. zg.).  Diplomant/ke pridobijo znanja in usposobljenosti iz dveh disciplin, katerih cilj je, da se jih usposobi za nove kompetence na podlagi razumevanja in povezovanja različnih vidikov predmetno specifičnega znanja.
Oddelek za umetnostno zgodovino ga bo predvidoma razpisal v študijskem letu 2009/2010.

Podiplomski študij

Drugostopenjski magistrski študijski program Umetnostna zgodovina
Študijski program druge stopnje Umetnostna zgodovina – enopredmetna Filozofske fakultete Univerze v Ljubljani je dvoletni magistrski študijski program. Po uspešno opravljenih študijskih obveznostih pridobi diplomantka oz. diplomant študijskega programa strokovni naslov magistra umetnostne zgodovine oz. magister umetnostne zgodovine. Magistra/ter je usposobljen za raziskovanje problemov, za samostojno delo v muzejskih inštitucijah, likovnih galerijah ter drugih kulturnih ustanovah. Razvija veščine, ki so potrebne za samostojno znanstvenoraziskovalno delo ter pridobi splošne kompetence.

Doktorski študij
Doktorski študij s področja umetnostne zgodovine se izvaja v okviru študijskega programa Humanistika in družboslovje.

Knjižnica
Zaradi redkosti in dragocenosti gradiva oddelčna knjižnica deluje
kot čitalnica in hrani približno 30.000 enot. Pristop do gradiva je prost. Za obiskovalce je knjižnica med študijskim letom odprta od ponedeljka
do četrtka od 9h-18h, v petek pa od 9h-14h. Knjižnica je od leta 1996 vključena v sistem
COBISS/OPAC in je osrednja slovenska knjižnica za umetnostno zgodovino ter
skrbi za bibliografijo raziskovalcev za potrebe Agencije za raziskovalno dejavnost RS.

Slovensko umetnostnozgodovinsko društvo

Slovensko umetnostnozgodovinsko društvo (SUZD) je prostovoljno, samostojno in nepridobitno stanovsko združenje umetnostnih zgodovinarjev in drugih v stroki aktivnih delavcev ter deluje v javnem interesu. Združujejo ga skupni interesi pri preučevanju, poglabljanju, utrjevanju in pospeševanju umevanja slovenske in svetovne umetnostne zgodovine ter varovanja kulturne dediščine. Društvo deluje že od leta 1921, pobudo za ustanovitev društva je dal Izidor Cankar, eden od utemeljiteljev slovenske umetnostnozgodovinske stroke. Od leta 1999 bienalno podeljujejo nagrade, priznanja in častna priznanja Izidorja Cankarja. SUZD je tudi član mednarodnega strokovnega združenja umetnostno zgodovinskih društev CIHA. Društvo ima sedež na Filozofski fakulteti.

Društvo študentov umetnostne zgodovine Kunsthisterik

Društvo študentov umetnostne zgodovine Kunsthisterik je bilo ustanovljeno na občnem zboru 09.01.2004, na pobudo študentov umetnostne zgodovine z namenom združevanja vseh študentov na Oddelku za umetnostno zgodovino. Organi društva so bili izvoljeni na izrednem občnem zboru 17.03.2004. V času od ustanovitve je svojo dejavnost razširilo na različna področja obštudijskih dejavnosti in s tem postalo sestavni del življenja na oddelku. V preteklosti so pri snovanju idej in izpeljavi pomembnih projektov tako sodelovali: Vesna Kamin, David Kožuh, Franci Lazarini, Mateja Maučec, Donovan Pavlinec, Katarina Šmid, Petra Šušteršič in Asta Vrečko.

Artfiks je revija, ki je nastala pod okriljem društva študentov umetnostne zgodovine Kunsthisterik. Ideja o reviji ni nova, vendar je tokratni poskus prvi, ki se je tudi realiziral v obliki pdf revije, ki je na voljo za prosti prenos na osebne računalnike, pametne telefone ipd.

Predstojniki

1920-1938   Izidor Cankar
1938-1957   France Stele
1958-1994   Stane Mikuž, Milček Komelj, Nace Šumi
1994-1996   Janez Höfler
1996-2000   Nataša Golob
2000–2004   Samo Štefanac
2004–2008   Tine Germ
2008-2012   Matej Klemenčič
2012–2013   Katja Mahnič
2013-2014   Tine Germ
2014-2016   Samo Štefanac
2016-2018   Rebeka Vidrih
2018-2020   Katja Mahnič
2020-   Matej Klemenčič

Sklici in opombe

Viri
 Golob, N. (2000). Oddelek za umetnostno zgodovino V Zbornik: 1919-1999. str. 122-125. Ljubljana : Univerza v Ljubljani, Filozofska fakulteta. ISBN 86-7207-129-8
 Enciklopedija Slovenije. (1987). 1. zvezek. Ljubljana: Mladinska knjiga.
 Enciklopedija Slovenije. (1993). 7. zvezek. Ljubljana: Mladinska knjiga.
 Enciklopedija Slovenije. (1998). 12. zvezek. Ljubljana: Mladinska knjiga.

Zunanje povezave

 Spletna stran oddelka za umetnostno zgodovino
 Društvo in forum študentov umetnostne zgodovine
 Spletna stran Slovenskega umetnostno zgodovinskega društva                                                                                * Revija Artfiks

Filozofska fakulteta v Ljubljani

Oddelek za umetnostno zgodovino, Filozofska fakulteta v Ljubljani


Mala Rakovica je naselje koje se nalazi u sastavu Grada Samobora, Zagrebačka županija. Površina naselja iznosi 2,14 km2.

Stanovništvo

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 655 stanovnika te 201 obiteljskih kućanstava.

Napomena: Od 1910. do 1931. iskazivano pod imenom Mala Podvrška Rakovica.

Izvori

Naselja u Zagrebačkoj županiji

Mala Rakovica


Das College of Engineering, Pune (COEP) ist ein eigenständiges College in der indischen Stadt Pune, das an die University of Pune angegliedert ist.

1854 gegründet, ist es die drittälteste Ingenieurschule in Asien, nach dem College of Engineering Guindy (1794) und dem Indian Institute of Technology Roorkee (1847). Die Studenten und Absolventen des College of Engineering Pune werden umgangssprachlich als COEPians bezeichnet. Das Studienmodell des College wurde in den frühen 1950er Jahren als "Poona-Modell" bezeichnet.

Weblinks
 Website der Hochschule (englisch)

Einzelnachweise

Hochschule in Indien
Gegründet 1854
Organisation (Pune)
Pune
Bildung in Pune

College of Engineering Pune


Galleani is a surname. Notable people with the surname include:

 Ely Galleani (born 1953), Italian film actress
 Luigi Galleani (1861–1931), Italian anarchist active in the United States

See also
 Galleanists
 Gallerani

Italian-language surnames

Galleani


Christianus Fridericus Timme (natus die 30 Martii 1752 Arnstadii, mortuus die 7 Iunii 1788 Erfordiae) fuit scriptor Germanus illuminismi exeuntis et scaenarum dispositor.

Vta
Filius horticulani aulici annos iuventutis Arnstadii vixit ante studiosi tempus. Magistratu ornatus opera pangere coepit anno 1778. Lipsiae anno 1779 versabatur antequam Erfordiae privatim doceret, pingeret, scriberet. Annis inter 1780 et 1782 symbolas varias afferebat operi Ioannis Georgii Meusel cui titulus Miscellaneen artistischen Inhalts.

Anno autem 1781 in periodicis praetitulatis "Erfurtische gelehrte Zeitung" operam dabat ubi critica prima Raptorum, magni istius operis Schilleriani, in lucem edita est Christiano Friderico Timme auctore. Anno 1782 theatrum "Gesellschafts-Theater" duxit quod condiderant Carolo Theodoro de Dalberg instigante. Timme insuper periodicum septimanale satiricum "Der Luftbaumeister" edidit ex anno 1784. Celebritate haud deficiente alcohol diligebat ultimos vitae annos Erfordiae in paupertate vixit.

Opera
Der abgedankte Officier oder Joseph der Gute, comoedia, 1778
Die gute Ehefrau, comoedia, 1779
Faramonds Familiengeschichte in Briefen, 4 vol., 1779-1781
Der schöne Leutnant oder Die Verwandlung, comoedia, 1781
Der Tausch der Brüder oder Das Schenie, nugae hilares, 1781
Der Empfindsame Maurus Pankrazius Ziprianus Kurt, auch Selmar genannt. Ein Moderoman, 4 vol., 1781-1783
Wenzel von Erfurt. Eine Robinsonade, 4 vol., 1784-1786
Der Luftbaumeister. Eine Wochenschrift, satyrisch-moralischen Inhalts, 2 vol., 1784-1785
Wilhelm von Raschwiz oder Stufenleiter von Unbesonnenheit zur Ausschweifung und von dieser zum Verbrechen und Elend, tribus in partibus [quarum ultimam anonymus confecit], 1787-1789

Bibliographia
Michael Ludscheidt (ed.): Aufklärung in der Dalbergzeit. Literatur, Medien und Diskurse in Erfurt im späten 18. Jahrhundert, Erfordiae 2006

Fons
Informationes in pagina quadam auctoribusThuringiensibus dedicata

Scriptores Germaniae
Moderatores theatrici
Arnstadium

Christianus Fridericus Timme


Henricus, natus anno circiter 1244, filius regis Navarrae Theobaldi I et frater regis Theobaldi II, fuit ab anno 1270, fratre mortuo, comes Campaniae in Francia et rex Navarrae. In matrimonium duxit Blancam Atrebatensem et ex ea genuit Ioannam, patris successorem, uxorem futuram Philippi IV. Obiit anno 1274.

Fontes vitae et regni Henrici I
 Guillelmus Anelier, La guerra de Navarra

Bibliographia
 Henry d'Arbois de Jubainville, Histoire des ducs et des comtes de Champagne. Lutetiae, 1859-69. 7 voll. 1 2 3 4 i 4 ii 5 6 7

Nexus externi

 Arnaud Baudin, "Henri III (1270-1274)" apud Le comté de Champagne et de Brie au Moyen Age

Nati saeculo 13
Mortui 1274
Nobiles Franciae
Reges Navarrae

Henricus I (rex Navarrae)