Saint-Étienne-de-Montluc, yew komunê wılayetê Loire-Atlantikio. No komune dewleta Fransa de mıntıqaya Pays de la Loire ca gêno.

Embıryani

Nıfus
Grafikê diagrami sero gorey serran ra nıfusê Saint-Étienne-de-Montluc ;

çıme

Bıvênên
Lista komunanê Loire-Atlantique

Saint-Étienne-de-Montluc
Komunê Loire-Atlantique

Saint-Étienne-de-Montluc


Gildas Molgat (né le  à Ste. Rose du Lac, Manitoba et mort le  à Ottawa, Ontario) est un homme d'État canadien qui fut président du Sénat.

Biographie

Liens externes

Président du Sénat du Canada
Personnalité manitobaine
Chef du Parti libéral du Manitoba
Député du Parti libéral du Manitoba
Naissance en janvier 1927
Décès en février 2001
Étudiant de l'Université du Manitoba
Décès à 74 ans

Gildas Molgat


Լուսավորչի աջը Գրիգոր Ա Լուսավորչի աջ ձեռքի սուրբ մասունքներն են, որոնք 5-րդ դարում ամփոփվել են բազկի և մատների ձև ունեցող արծաթե պատյանում (Աջի մեջ)։ Հայ եկեղեցու ավանդական կանոնադրությամբ կաթողիկոսարանում Լուսավորչի աջի առկայությունը պարտադիր է՝ որպես հայրապետական աստիճանի խորհրդանիշ, որի զորությամբ են տրվում օրհնություններն ու կատարվում օծումները։ Լուսավորչի աջը սուրբ Խաչափայտի (սուրբ Նշան) ու Աստվածամուխ սուրբ Գեղարդի հետ, գլխավոր սրբությունն է և գործածվում է սուրբ Լուսավորչի մյուռոնի օրհնության ժամանակ։
Գրիգոր Ա Լուսավորչի վախճանվելուց (325/326) կարճ ժամանակ անց նրա նշխարները տարածվել են ողջ Հայաստանում։

Ղազար Փարպեցու հիշատակությունները Լուսավորչի խաչի մասին

Ըստ Ղազար Փարպեցու՝ Վարդանանց ժամանակ, երբ նախարարները կեղծ ուրացությամբ վերադառնում էին Պարսկաստանից, հոգևոր դասը եկողներին իրենց քրիստոնյա լինելը հիշեցնելու և դարձի բերելու համար ընդառաջ է ելել «առաքելանման նահատակ Սուրբ Գրիգորի նշխարներով»։ Նրա հաջորդ վկայությամբ, երբ Վահան Մամիկոնյանը «Հայոց ուխտապահ նախարարներով հանդերձ» վերադարձել է Պարսկաստանից (այնտեղ 485 թվականին պաշտոնապես ճանաչվել էր սպարապետ), Հովհաննես Ա Մանդակունին նրանց դիմավորել է «ճգնավոր նահատակ Գրիգորի սուրբ նշխարներով, որոնցով էլ նրանց բոլորին ճանապարհել էր դեպի արքունիք»։

Այլ հիշատակումներ
Մասունքների պաշտամունքը զորացել է կրոնական մաքառման շրջանում՝ Քաղկեդոնի ժողովից հետո։ Գրիգոր Ա Լուսավորչի լույս նշխարները հիշատակել են նաև մատենագիրներ Սեբեոսը, Մովսես Կաղանկատվացին (7-րդ դար), Հովհաննես Ե Դրասխանակերտցին (9–10-րդ դար), Ասողիկը (10-րդ դար), Վարդան Արևելցին, Կիրակոս Գանձակեցին, Մխիթար Այրիվանեցին (13-րդ դար), Առաքել Դավրիժեցին (18-րդ դար) և այլք։

Մովսես Կաղանկատվացու հիշատակությունները

Ըստ Մովսես Կաղանկատվացու՝ Ներսես Գ Տայեցին Գրիգոր Ա Լուսավորչի մասունքների մեծ մասը իշխան Գրիգոր Պատրիկ Մամիկոնյանի ձեռքով Թորդանից տեղափոխել է Վաղարշապատ։ Այնուհետև, եկեղեցաքաղաքական հանգամանքներով պայմանավորված, խամրել են մնացյալ նշխարների մասին եղած պատմությունները, և միակ ճաճանչող մասունքի է վերածվել Լուսավորչի աջը։ Որպես կաթողիկոսարանի գլխավոր սրբություններից՝ առաջին անգամ հիշատակվում է Ներսես Շնորհալու «Թուղթ ընդհանրականում»։

Վարդան վարդապետի հիշատակությունները

Վարդան Վարդապետը գրում է, որ նշխարների քանիցս տեղափոխություններից հետո (բյուզանդական Զենոն կայսրը 5-րդ դարում տարել է Կ.Պոլիս, ապա դրանք վերադարձվել և դրվել են Զվարթնոցում և այլ տեղերում) իր օրոք մնացել էր միայն «Աջն լուսընկալ և շնորհաբաշխ»։ Լուսավորչի աջով Հայոց կաթողիկոսները բացառիկ դեպքերում օրհնել են ժողովրդին։ Կոստանդին Բ Կատուկեցին, հարկադրաբար հրաժարվելով կաթողիկոսական աթոռից (չի համակերպվել Հեթում Բ թագավորի լատինամետ քաղաքականության հետ), զգեստավորվել է հայրապետական հանդերձներով, բարձրացրել Լուսավորչի աջը, օրհնել Հայոց թագավորությունն ու ամենայն աշխարհը և հեռացել կաթողիկոսարանից։ Հռոմկլայի անկումից (1292) հետո եգիպտական սուլթանը գերի է տարել Ստեփանոս Դ Հռոմկլայեցուն՝ կաթողիկոսարանի սրբություններով և Լուսավորչի աջով հանդերձ։

Առաքել Դավրիժեցու հիշատակությունները

Ըստ Առաքել Դավրիժեցու՝ Լուսավորչի աջը, գերեվարվելով Եգիպտոս, «երբ մտավ նրանց ապարանքը, պատժեց նրանց մահվամբ, ինչպես տապանակի միջոցով (պատժվեցին) այլազգիները։ Արդեն անհամար ու անթիվ էին մեռելները, երբ սուրբ Լուսավորիչ Գրիգորի աջ ձեռքը վերադարձրին Կիլիկիա՝ Հեթում Բարեպաշտ թագավորին։ Ապա ցասումը դադարեց նրանց նկատմամբ» («Պատմություն», 1988, էջ 325)։ Այսպիսի եզակի համեմատություն է արվում Հին կտակարանի գլխավոր սրբության՝ Ուխտի տապանակի հետ, Լուսավորչի աջը համարելով Հայոց Ուխտի տապանակ։

Լուսավորչի աջի տեղափոխումն Էջմիածին

Լուսավորչի աջի՝ Սուրբ Էջմիածին տարվելու (1441) մասին ժամանակի աղբյուրները նշում են, որ Աջը Սսի կաթողիկոսարանից անհետանալով, մոտ չորս տարի հետո հայտնվել է Էջմիածնում։ Նույն շրջանի մի շարք այլ աղբյուրներում ասվում է նաև, թե կորած Լուսավորչի աջը գտնվել է Սսում, որի պահպանությունը հանձնվել է Աջապահյաններին։ Աղթամարի կաթողիկոս Զաքարիա Գ Սեֆեդինյանը (1434–1464) կարակոյունլու Ջահանշահ խանի օժանդակությամբ 1461 թ. տիրել է Սուրբ Էջմիածնի աթոռին։ Մեկ տարի անց, հարկադրաբար հեռանալով Մայր աթոռից՝ իր հետ տարել է Լուսավորչի աջը։

Բերվող Աջին վասպուրականցիները ցնծությամբ են դիմավորել, ինչը հավաստում է նրա հանդեպ եղած համաժողովրդական սերն ու պաշտամունքը։ Ապա, Նախիջևանին մերձակա Օծոփի Սուրբ Աստվածածին վանքի միաբաններից Վրթանես եպիսկոպոսի ջանքերով, արկածային վիպական մի պատմություն հիշեցնող գործընթացով, Լուսավորչի աջը վերադարձվել է Սուրբ Էջմիածին։ Աջը երկրորդ անգամ Սուրբ Էջմիածնից հանվել է շահ Աբբաս առաջինի կատարած բռնագաղթից (1604) հետո, երբ նա ի շարս այլ սրբությունների Սպահան է տարել նաև Լուսավորչի աջը։ Փիլիպոս Ա Աղբակեցուն հաջողվել է 1663 թ. այն վերադարձնել Սուրբ Էջմիածին։

Լուսավորչի աջի մյուս դեգերումները

Նոր Ջուղայի Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցում պահվում է ևս մի Աջ, որը, ենթադրվում է, մի մասունք ունի Լուսավորչի նշխարներից։ Պատմության ծանր ժամանակներում, երբ կաթողիկոսները քաղաքական իշխանության կողքին լինելու համար անհրաժեշտաբար թողել են Մայր աթոռը, իրենց հետ վերցրել են Լուսավորչի աջը՝ հայրապետական աթոռի և պաշտոնի վավերականությունը հաստատելու համար։ 5–15-րդ դարերում, քաղաքական պարագաների բերումով, կաթողիկոսական աթոռը Լուսավորչի աջով հանդերձ բազմիցս տեղափոխվել է. Դվին (484–931), Աղթամար (931–944), Արգինա (944–992), Անի (992–1065), Ծամնդավ (1066–1105), Շուղրի Սև լեռան Կարմիր վանք (1105–1116), Ծովք (1116–1149), Հռոմկլա (1149–1292), Սիս (1293–1441) և կրկին Էջմիածին (1441 թվականից առ այսօր)։

Տես նաև
Սբ. Գրիգոր Լուսավորչի աջը (հուշարձան, Էջմիածին)

Հայ Առաքելական Եկեղեցի
Քրիստոնեություն

Լուսավորչի աջ


Gabriel Fumet, né le , est un flûtiste français.

Biographie
Il fait ses études musicales au Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris où il obtient un  Prix de flûte (classe de Gaston Crunelle), un  Prix de Musique de chambre (classe de Fernand Oubradous) et est sélectionné pour le cycle de perfectionnement en Musique de chambre.

Dès le début de sa carrière de concertiste, lors du premier Festival de Corse en 1967, en compagnie du pianiste Jean-Bernard Pommier, du violoniste Jean Mouillère, du quatuor Via Nova, de la harpiste Martine Géliot,

En mars 2005, Gabriel Fumet est invité à Saint-Pétersbourg pour un récital de musique française à l'occasion de la création mondiale des Saisons pour chœur de son grand-père Dynam-Victor Fumet par l'ensemble vocal Yulia Khutoreskaya en collaboration avec La Toison d'art.

Gabriel Fumet a aussi fait connaître la musique de son père Raphaël Fumet (1898-1979) et celle de son grand–père, Dynam-Victor Fumet (1867-1949), deux compositeurs.

Il a publié un livre, La Musique du silence, aux éditions Delatour consacré à ses ancêtres compositeurs.

Discographie

 Jean-Jacques Naudot, 3 concertos pour flûte et orchestre, orchestre de chambre Jean-Louis Petit ; Gabriel Fumet : flûte ; Olivier Alain : clavecin.
 Michel Blavet, 4 Sonates pour flûte et clavecin, op.2, La lumagne, L'Henriette, Le chauvet, La vibray. Gabriel Fumet : flûte ; Jean-Louis Petit : clavecin.
 Gabriel Guillemain, Conversations galantes et amusantes (3 sonates en quatuor). Gabriel Fumet : flûte ; Jean-Louis Petit : réalisation de la basse continue ; Ensemble instrumental Jean-René Gravoin.
 Chefs-d'œuvre baroques du , Bach, Albinoni, Pachelbel, Gluck, Mozart, Pergolèse, Marcello, Hændel. Gabriel Fumet : flûte ; Jean-Paul Imbert : orgue.
 Antonio Vivaldi, Les 6 concertos pour flûte, op.10. Gabriel Fumet : flûte ; Jean Galard : orgue.
 Jean-Sébastien Bach, 7 Sonates pour flûte et clavecin. Gabriel Fumet : flûte ; Richard Siegel : clavecin.
 Raphaël Fumet, Cantate Biblique, Trio pour flûtes, Diptyque Baroque, Interpolaire, Quatuor pour flûtes, Lacrimosa, Ode concertante pour flûte et orchestre à cordes. Gabriel Fumet, Benoît Fromanger, Philippe Pierlot, Hubert de Villèle : flûtes ; Gérard Caussé : alto ; Michel Poulet : violoncelle ; Désiré N'Kaoua : piano ; Orchestre de chambre Jean-François Paillard.
 Sonates d'église pour flûte et orgue, Haendel, Bach, Lœillet, Corrette, Télémann, Vinci. Gabriel Fumet : flûte ; Jean-Paul Imbert : orgue.
 L'art de la monodie du grégorien au . Anonymes, Télémann, Bach, Stamitz, Andersen, Paganini, Debussy, Raphaël Fumet. Gabriel Fumet : flûte.
 Georg Friedrich Haendel, 6 sonates pour flûte et orgue. Gabriel Fumet : flûte ; Jean Galard : orgue.
 Bach et la flûte, Suite en si, Sonate en si mineur,  brandebourgeois. Gabriel Fumet : flûte ; Orchestre de chambre Bernard Thomas.
 Gabriel Fumet en live sur France Culture. Schubert, Enesco, Prokofiev, R. Fumet, Dutilleux. Gabriel Fumet : flûte ; Henriette Puig-Roget : piano ; Martine Joste : piano ; Sylvie Dugas : piano.
 Chefs-d'œuvre baroques du , Bach, Albinoni, Pachelbel, Gluck, Mozart, Pergolèse, Marcello, Haendel. Gabriel Fumet : flûte ; Jean-Paul Imbert : orgue.
 Dynam-Victor Fumet, 6 études caractéristiques, 2 valses, À la mémoire de Frédéric Chopin, Deux papillons, Nocturne, Le Rouet de la Vierge, Joie (scherzo de concert). Akiko Ebi : piano.
 Raphaël Fumet, Dynam-Victor Fumet. Prélude et Fugue, Nuit, Toccata, Miserere, Les Chariots d'Israël, Transsubstantiation, Feu de Gloire, Le Conciliabule des Arbres, Pâques d'Or. Jean-Paul Imbert aux grandes Orgues de Saint-Eustache.
 Prélude à l'après-midi d'un Faune : Renaissance de la flûte de Debussy à Poulenc. Debussy, Fauré, Enesco, Hue, Gaubert, Roussel, Poulenc, R.Fumet. Gabriel Fumet : flûte ; Erik Berchot : piano.
 Dynam-Victor Fumet, Les Chariots d'Israël, Le Conciliabule des Arbres, Adam et Ève, Canticum Novum, Feu de Gloire Frédéric Denis, aux Grandes Orgues de la cathédrale de Laon.
 Jean-Sébastien Bach Intégrale des sonates pour flûte et clavecin. Gabriel Fumet : flûte ; Richard Siegel : clavecin.
 Raphaël Fumet, Intégrale de l'œuvre pour orgue. Henri-Franck Beaupérin, aux Grandes Orgues de la cathédrale d'Angers ; Gabriel Fumet : flûte ; Hervé Noël : trompette.
 Dynam-Victor Fumet. 6 études caractéristiques, À la mémoire de Frédéric Chopin, Nocturne, Le Rouet de la Vierge, 2 valses, Deux papillons, Joie (scherzo de concert). Akiko Ebi : piano
 Pâques d'or. Dynam-Victor Fumet. Raphaël Fumet. Jean-Paul Imbert, aux Grandes Orgues de Saint-Eustache.
 Splendeurs du siècle baroque. Bach, Albinoni, Pachelbel, Marcello, Pergolèse, Gluck, Haendel, Mozart. Gabriel Fumet : flûte ; Jean-Paul Imbert : orgue.
 Raphaël Fumet, La musique de chambre : Quatuor pour bois, Danse Paysanne, Quintette à vents ; les Solistes de l'Orchestre National de France. Quatuor à cordes en la majeur ; Le Nouveau Quatuor de Saint-Pétersbourg. Réf. ME 0307/1.
 Raphaël Fumet, Intégrale de l'œuvre pour flûte. Gabriel Fumet, Benoît Fromanger, Philippe Pierlot, Hubert de Villèle : flûtes Désiré N'Kaoua, Ichiro Nodaïra, David Berdery : pianos Gérard Caussé : alto, Michel Poulet : violoncelle.
 Dynam-Victor Fumet,Œuvres pour chœur mixte : Les Quatre Saisons, Messe des Oiseaux, Messe Mariale, Doux Printemps, Pater Noster. Chœur des Nouvelles Voix de Saint-Pétersbourg, direction : Mikhaïl Golikov ; aryton solo : Gavriil Davydov.
 Adagios célèbres : Hændel, Bach, Albinoni, Marcello, Mozart, Gluck, Schubert. Gabriel Fumet : flûte ; Jean-Paul Imbert : orgue.
 Hommage à Raphaël Fumet. Gabriel Fumet : flûte ; Jean Galard : orgue ; Gérard Caussé : alto ;  Bruno Rigutto, Ichiro Nodaïra : pianos ; Jean Mouillère : violon ; Orchestre de Chambre Jean-Jacques Wiederker ; Violon solo : Anne Wiederker.
 Antonio Vivaldi, Les 6 concertos pour flûte op.10, version avec orgue. Gabriel Fumet : flûte ; Jean Galard : orgue.

Publications
 Illustration musicale du Cid de Corneille - 4 mélodies pour flûte solo, Éditions Delatour France, 2011.
 La musique du silence ou la Dynastie des Fumet, Éditions Delatour France, 2008.
 The music of silence or The Fumet Dynasty, Éditions Delatour France, 2011.

Articles connexes
 Raphaël Fumet (son père)
 Dynam-Victor Fumet (son grand-père)

Liens externes

Flûtiste classique
Concertiste
Flûtiste français
Naissance en novembre 1937

Gabriel Fumet


Renault 8 je bil eden izmed nekdanjih avtomobilov francoske tovarne Renault. Bil je zasnovan kot štirirvratno družinsko vozilo. Prvič so ga javnosti predstavili leta 1962 in so ga izdelovali vse do leta 1973.
Obstajalo je več izpeljank modela. Vsi so imeli motor in pogon zadaj. Osnovni model je imel prostornino motorja 956 ccm in je razvil najvišjo hitrost 130 km/h.
Model so nekaj časa izdelovali tudi v ljubljanskem Litostroju.

Glej tudi
 Renault 10
 Seznam automobilskih znamk
8
Vozila leta 1962

Renault 8


Անցուղի (լատ. canalis — խողովակ), անցուղի, ինֆորմացիայի տեսությունում, ինֆորմացիայի հաղորդման սարք։ Ինֆորմացիայի տեսության մեջ վերացարկվում են անցուղու ֆիզիկական կոնկրետ բնույթից և հաշվի առնում հնարավոր վիճակների թիվը, որով պայմանավորվում է ինֆորմացիայի կուտակման կամ հաղորդման նրա ունակությունը։ Անցուղիում առկա աղավաղումների և աղմուկների (խանգարումների) հետևանքով ընդունված  ազդանշանը տարբերվում է հաղորդված  ազդանշանից, այնպես որ -ը կարող է նույնացվել սխալ  (չհաղորդված, բայց հնարավոր) ազդանշանի հետ։ Այդպիսի ընդհանրացված անցուղու բնութագրերն են. մուտքում  և ելքում  հնարավոր ազդանշանների բազմությունները («այբուբենները»),  և  պայմանական հավանականությունների համախումբը, որոնցից առաջինը  ազդանշանի ընդունման հավանականությունն է, եթե հաղորդվել է -ը, իսկ երկրորդը՝  ազդանշանի հաղորդման հավանականությունը, եթե ընդունվել է -ը։ Վիճակագրական իմաստով -ը բնորոշում է խանգարումները անցուղիում, մինչդեռ  գնահատում է հաղորդված  ազդանշանի անորոշությունը, երբ ընդունվել է -ը։ Անցուղիով ինֆորմացիա հաղորդելու հնարավորությունը քանակապես բնութագրվում է անցուղու թողունակությամբ։ Ըստ Շենոնի, խանգարումներ պարունակող ընդհատ անցուղու համար այն հավասար է հաղորդման առավելագույն արագությանը՝ , որտեղ  մուտքի «այբուբենը» բնորոշող էնտրոպիան է, -ը միջին ոչ հուսալիությունը գնահատող պայմանական էնտրոպիան։

Տես նաև
 Ինֆորմացիայի տեսություն

Ինֆորմացիոն համակարգեր

Անցուղի


Կատեխիններ, ֆլավանոիդների դասի օրգանական միացություններ, որոնք իրենցից ներկայացնում են պոլիֆենոլային միացություններ և հանդիսանում են լավ հակաօքսիդանտներ։

Քիմիան
Այս ընտանիքի բնութագրական ներկայացուցիչներն են հանդիսանում կատեխին և էպիկատեխին ստերեոիզոմերները։

Բնական աղբյուրներ
Կատեխինների առավել մեծ քանակություն պարունակվում է սպիտակ թեյում, և քիչ ավելի քիչ քանակով՝ կանաչ թեյում։ Մեծ քանակներով նրանք հայտնաբերվել են մի շարք մրգերում և հատապտուղներում (վարդազգիների պտուղներում, հաղարջենու պտուղներում, մորենու պտուղներում և այլն)։
Կատեխիններ են պարունակվում նաև սև շոկոլադում։

Կենսաբանական դեր
Ցույց է տրվել, որ կատեխինները նպաստում են Caenorhabditis elegans նեմատոդ որդերի երկարակեցությունը։ Տրանսկրիպտոմիկ հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ կատեխինները նվազեցնում են աթերոսկլերոտիկ վնասվածքները ապոլիպրոտեին E - դեֆեկտիվ մկներում (+)- և (−)-կատեխինները ցուցաբերում են հակադիր էֆեկտներ առնետների անջատված հեպատոցիտներում գլիկոգենի մետաբոլիզմի վրա։ (+)-Կատեխինը ճնշում է մկների մոտ աղիքային ուռուցքների առաջացումը։
(-)-Կատեխինը ճնշում է KLF7 սպիտակուցի էքսպրեսիան և հանդես է գալիս որպես PPARgamma ագոնիստ, որը կորիզային ռեցպտոր է և ներկայումս դեղաբանական թիրախ է՝ երկրորդ տիպի դիաբետի բուժման համար

Կատեխինը բարձրացնում է նաև ամֆոտրեցին B -ի հակասնկային ակտիվությունը՝ "Candida albicans" -ի նկատմամբ։

Մետաբոլիզմ

Կենսասինթեզ

Կատեխինների կենսասինթեզը սկսվում է 4-հիդրօքսիցիննամոիլ ԿոA միավորից, որը ենթարկվում է շղթայի երկարացման՝ երեք մալոնիլ-ԿոA միավորների միացմամբ՝ PKSIII ճանապարհով։ 4-Հիդրօքսիցիննամոիլ ԿոA -ն ստացվում է L-ֆենիլալանինից՝ Շիկիմատեի ճանապարհով։ L-Ֆենիլալանինը սկզբնական փուլում դեամինացվում է ֆենիլալանին ամմոնիում-լիազով (ՖԱԼ)՝ առաջացնելով ցիննամաթթու, որը հետագայում ցիննամատ 4-հիդրօքսիլազի ազդեցությամբ օքսիդանում է մինչև 4-հիդրօքսիկումարաթթու։ Խալկոն սինթազը հետագայում կատալիզում է 4-հիդրօքսիցիննամոիլ ԿոA և մալոնիլ-ԿոA երեք մոլեկուլների կոնդենսացումը՝ առաջացնելով խալկոն։ Խալկոնը հետագայում, խալկոն իզոմերազի ազդեցությամբ, իզոմերվում է նարինգենինի, որը ֆլավանոիդ 3'-հիդրօքսիլազի ազդեցությամբ օքսիդանում է մինչև էրիոդիցիտոլ, որն էլ իր հերթին, ֆլավանոն 3-հիդրօքսիլազի ազդեցությամբ օքսիդանում է մինչև տաքսիֆոլին։ Տաքսիֆոլինը հետագայում վերականգնվում է դիհիդրոֆլավանոլ 4-ռեդուկտազով և լեյկոանտոցիանիդին ռեդուկտազով՝ առաջացնելով կատեխին. Կատեխինի կենսասինթեզի սխեման բերված է ստորև

Կենսադեգրադացիա

Կատեխինի դեգրադացման ժամանակ կարևորագույն էնզիմ է հանդիսանում կատեխին օքսիգենազը, որն առկա է սնկերում և բակտերիաներում

Առնետների օրգանիզմում կատեխինի բոլոր մետաբոլիտներն առկա են կապակցված վիճակում, և գլխավորապես բաղկացած են որպես գլյուկուրոնիդացված ածանցյալներ։ Կատեխինի ածանցյալների կոնցենտրացիան լյարդում ավելի փոքր է քան պլազմայում, և կուտակային ոչ մի երևույթ չի դիտարկվում երբ առնետները վարժեցվում են 14 օրերի ընթացքում կատեխին-հարստացված սննդակարգին։ Լյարդային մետաբոլիտները ինտենսիվորեն մեթիլացված են (90–95%), սակայն, ի տարբերություն պլազմայի, կարող են հայտնաբերել որոշ ազատ ագլիկոններ (ոչ գլյուկուրոնիդացված մետաբոլիտներ)։

Մարդու օրգանիզմում էնտերալ ներմուծված (+)-կատեխինը մետաբոլացվում է գլխավորապես 24 ժամվա ընթացքում՝ 11 մետաբոլիտների առաջացմամբ, որոնք հայտնաբերվում են մեզի մեջ։

Ծանոթագրություններ

Կատեխիններ

Կատեխիններ


Europa scouts est le nom de plusieurs  mouvements scouts :
 les Europa scouts, un mouvement laïque fondé en Autriche en 1952 par Friedrich Perko, à l'origine des Scouts d'Europe ;
 les Europa scouts, un mouvement catholique traditionaliste fondé en France en 1987 par Pierre Géraud-Keraod, aujourd'hui affilié aux Éclaireurs neutres de France ;
 les Scouts d'Europe - Europa scouts, nom porté entre 1963 et 1970 par l'actuelle Association des guides et scouts d'Europe.

Europa scouts


Սաբահաթին Ալի (Sabahattin Аli, ), թուրք գրող։ Պատմվածքները, վիպակներն ու վեպերը գրված են քննադատական ռեալիզմի դիրքերից, պատկերում են Թուրքիայի կյանքը՝ սոցիալական հակասությունների ամբողջ սրությամբ։ Սաբահաթին Ալին համարվում է սոցիալիստական ռեալիզմի նախակարապետը թուրքական գրականության մեջ։ 1945 թվականից աշխատակցել է առաջադիմական մամուլին, հրատարակել «Մարկո Փասա» («Marko Pasa») երգիծաթերթը։ Սպանվել է Թուրքիայից հեռանալու փորձ կատարելիս։ Սահմանվել է թուրք նովելիստներին տրվող Սաբահաթին Ալիի անվան ամենամյա գրական մրցանակ։

Ծանոթագրություններ

Թուրք գրողներ
Սպանված գրողներ
20-րդ դարի թուրք պատմվածագիրներ
Թուրք վիպասաններ
20-րդ դարի վիպասաններ
Թուրք լրագրողներ
Թուրք բանաստեղծներ
Թուրք կալանավորներ և ձերբակալվածներ
Թուրքիայում սպանված անձինք
Թուրք մարքսիստներ
Թուրք տղամարդ գրողներ
Թուրքիայի կալանավորներ և ձերբակալվածներ
Թուրք ուսուցիչներ
Թուրքիայում սպանված լրագրողներ
Թարգմանիչներ
20-րդ դարի լրագրողներ

Սաբահաթին Ալի


Luz María Zornoza Roca Rey (* 15. Oktober 1994) ist eine peruanische Badmintonspielerin.

Karriere
Luz María Zornoza gewann bei den Juegos Bolivarianos 2013 drei Goldmedaillen. Ebenfalls erfolgreich  war sie bei der Südamerikameisterschaft 2013, den Giraldilla International 2012 und den Colombia International 2011.

Weblinks

Badmintonspieler (Peru)
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Peru)
Südamerikameister (Badminton)
Teilnehmer an den Juegos Bolivarianos (Peru)
Sieger bei den Juegos Bolivarianos
Peruanischer Meister (Badminton)
Peruaner
Geboren 1994
Frau

Luz María Zornoza


Circulus Cuxhavensis (Germanice Landkreis Cuxhaven), pars Saxoniae Inferioris, anno 1977 conditus est et circulis pristinis Hadeln et Wesermünde atque urbe Cuxhaven conditus est.

De rebus gestis
Ager circuli partim ad Ducatum Bremensem pertinet, cum urbs Cuxhaven pars Hamburgi fuit. Anno 1715 Ducatus Bremensem ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupatum est. Ab anno 1810 ad 1813 pars Imperii Francici erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Anno 1937 etiam Cuxhaven urbs pars Borussiae facta est. Ab anno 1946 totus ager circuli futuri pars Saxoniae Inferioris est. Anno 1977 circulus conditus est.

Communia circuli
Haec sunt communia huius circuli, quae partim ad communia generalia coniuncti sunt:

 Beverstedt (13.503 incolae)
 Cuxhaven, caput circuli (48.264)
 Geestland oppidum (30.936)
 Hagen Bremensis (10.991)
 Loxstedt (15.980)
 Schiffdorf (14.095)
 Wurster Nordseeküste (16.965)

 Börde Lamstedt (6052)
 Armstorf (646)
 Hollnseth (898)
 Lamstedt (sedes administrationis) (3349)
 Mittelstenahe (601)
 Stinstedt (558)

 Hemmor (14.189)
 Hechthausen (3500)
 Hemmoor oppidum, sedes administrationis (8861)
 Osten (1828)

 Terra Hadelensis (27.128)

 Belum (838)
 Bülkau (884)
 Cadenberge (4126)
 Ihlienworth (1588)
 Neuenkirchen (1378)
 Neuhaus (1186)
 Nordleda (1084)
 Oberndorf (1359)
 Odisheim (497)
 Osterbruch (520)
 Otterndorf, oppidum, sedes administrationis (7230)
 Steinau (845)
 Wanna (2179)
 Wingst (3414)

 Index circulorum et liberarum urbium Saxoniae Inferioris

Nexus externi

 Pagina officialis

Circuli terrae Saxoniae Inferioris
Constituta 1977

Circulus Cuxhavensis


Le Monte Siera est un sommet des Alpes, à , dans les Préalpes carniques, en Italie (Frioul-Vénétie Julienne).

Notes et références

Siera
Siera
Province d'Udine

Monte Siera


Carolus Scott Sherrington (natus Londinio die 27 mensis Novembris 1857, mortuus Eastburno die 4 mensis Martii 1952), alumnus collegii Caii apud Cantabrigienses, fuit medicus et neurophysiologus, qui anno 1932 una cum Edgaro Adrian Nobelianum Medicinae Praemium accepit.

Eponymi
Reflexus Liddell-Sherrington (reflexus myotaticus) Musculus valde extensus cum contractione prolongata et lenta respondet, quod intra musculum sensibilis tensionis intendit.

Reflexus Schiff-Sherrington Post laesionem medullae spinalis in bestiis extensio membrorum anteriorum rigida, quae est signum grave, observetur.

Ius primum Sherringtoni Quaeque radix spinalis posterior aream cutis definitivam (dermatomam) innervat.

Ius secundum Sherringtoni (ius innervationis reciprocae) Cum musculi contractio stimulatur antagonista simul ("reciproce") inhibitur. Hoc pro motibus ordinatis magnum momentum habens.

Phaenomenon Vulpiani-Heidenhaini-Sherringtoni Post denervationem musculus tamen stimulatione contractionem autonomica lentam perficit.

Nexus externi
 De Carolo Scott Sherrington in pagina Praemio Nobeliano Medicinae dicata

Praemium Nobelianum Medicinae
Nati 1857
Mortui 1952
Medici Britanniae
Neurologi
Alumni Universitatis Cantabrigiensis

Carolus Scott Sherrington


Zhantoro Zholdoshevich Satybaldiyev (, ) adalah politikus Kirgizstan yang menjadi perdana menteri sejak 5 September 2012.

Awal kehidupan dan pendidikan
Satybaldiyev lahir di Osh, Uni Soviet pada tahun 1956. Ia memegang gelar sarjana teknik dan konstruksi dari Institut Politeknik Frunze yang ia terima pada tahun 1979.

Karier
Parlemen Kirgizstan memilih Satybaldiyev sebagai perdana menteri pada tanggal 5 September 2012 dengan margin 111-2. Pemilihannya terjadi setelah koalisi sebelumnya Perdana Menteri Omurbek Babanov runtuh pada bulan Agustus, menyusul tuduhan korupsi dan kontraksi tajam PDB 5% antara Januari dan Juli 2012.

Aktivitas
Dikenal luas sebagai seorang teknokrat, Satybaldiyev terpilih untuk memulihkan ketertiban dan membawa kembali investasi dan kepercayaan ke Kirgizstan.

Salah satu masalah yang paling mendesak yang dihadapi Perdana Menteri adalah seruan untuk nasionalisasi oleh pihak Ata-Zhurt tentang Tambang Emas Kumtor. Tambang emas yang dimiliki oleh perusahaan Kanada, Centerra Gold, adalah salah satu penyumbang paling penting untuk perekonomian Kirgizstan, menambahkan hampir 12% ke PDB nasional. Kontraksi ekonomi yang telah terlihat selama bulan-bulan sebelumnya sebagian besar dalam menanggapi penurunan hasil tambang. Perdana Menteri menghadapi kritik dari rakyat miskin dan kaum nasionalis yang berasal dari selatan negara itu, terutama dari Jalal-Abad. Namun, perjalanan Satybaldiyev ke tambang pada 1 Oktober 2012 memberikan jaminan bahwa tambang tersebut tidak akan dinasionalisasikan. Beberapa pengamat mencatat bahwa untuk mengurangi kemiskinan, nasionalisasi perusahaan ini tidak akan masuk akal.

Pada 30 Mei 2013, para demonstran menyerbu tambang menuntut nasionalisasi perusahaan, 50 orang luka-luka. Sebagai tanggapan, Satybaldiyev menyatakan bahwa pemerintah akan mencari cara untuk meningkatkan pendapatan dari tambang, apakah melalui pajak atau sebaliknya.

Referensi

Perdana Menteri Kirgizstan

Zhantoro Satybaldiyev


Der Witzerundweg ist ein touristischer Lehrpfad in Calau, einer  Kleinstadt im südbrandenburgischen Landkreis Oberspreewald-Lausitz.

Hintergrund und Aufbau
Die Stadt nimmt für sich in Anspruch, dass dort die Kalauer entstanden seien. Sie beruft sich dabei auf das Handwerk der Schuhmacher, die im 19. Jahrhundert im Ort produzierten. Demzufolge erzählten sich die Schusterjungen bei der teils nächtelangen Arbeit eher flache Witze und Scherze. Der Redakteur Ernst Dohm, der in Calau Urlaub machte, schrieb diese Witze auf und veröffentlichte sie in seiner Zeitschrift Kladderadatsch unter der Überschrift "Neues aus Kalau". Durch diese Veröffentlichungen soll sich der Begriff des Kalauers im Volksmund gefestigt haben. Die Stadt hat daher einen Rundweg entworfen der auf 25 Tafeln durch die Innenstadt führt. Die Tafeln sind an historisch bedeutsamen, in der Regel denkmalgeschützten Bauwerken, touristisch interessanten Punkten, aber auch privaten Gebäuden aufgestellt. Auf ihnen ist der jeweilige Ort beschrieben und falls möglich mit einem passenden Kalauer hinterlegt. Die Eigentümer hatten die Gelegenheit, sich bei der Auswahl der Kalauer mit einzubringen. Die Tafeln werden von einem Schusterjungen begleitet, der an die vergangene Tradition der Schuhherstellung im Ort erinnern soll und als Maskottchen der Stadt dient. Die bronzenen Figuren schuf der Rheiner Bildhauer Werner Bruning. Der Rundweg wurde am 21. Mai 2011 eröffnet.

Stationen (Auswahl)
 Vor dem Rathaus Calau befindet sich ein Springbrunnen mit einer Tafel des Witzerundweges. Sie erinnert an die historischen Wasserleitungen aus dem 14. und 15. Jahrhundert, als die Stadt mit Hilfe von hölzernen Rohrleitungen das Wasser in acht Röhrkasten leitete, aus denen sich die Bürger mit Trinkwasser versorgten. Sie wurden mit dem Bau einer Eisenrohrleitung im Jahr 1888 überflüssig, blieben aber als Löschwasserreserve am Marktplatz erhalten. In den Jahren 2000 und 2001 erfolgte ein Umbau als Springbrunnen. Der Kalauer lautet: "Wo gibt es den größten Marktplatz der Welt? Natürlich in Calau, denn er reicht vom Keller bis zur Sonne! (Ratskeller an der Südseite,  Hotel zur Sonne an der Nordseite)" (des Rathauses).
 An der Straßenecke Joachim-Gottschalk-Straße/Karl-Marx-Straße befindet sich ein Postmeilenstein. Ihr genauer Ursprung ist unbekannt, gleichwohl sie die Jahreszahl 1782 trägt. Vermutlich wurde sie als Kursächsische Postmeilensäule 1738 aufgestellt. Als Kalauer nahm man den Spruch: "Warum ist der Calauer Bahnhof so weit von der Stadt entfernt? Weil die alten Stadtväter ihn dicht bei den Gleisen haben wollten! Entfernung von der Postmeilensäule bis zum Bahnhof 2300 m".
 Östlich der Stadtkirche Calau befindet sich das ehemalige Alte Schulhaus. Das Fachwerkhaus entstand 1789 und wurde von 1887 bis 1902 als Mädchenschule genutzt. Seit 1935 ist es Sitz des Heimatmuseums. Der Kalauer bezieht sich auf die Kirche: "Warum gab es auf dem Calauer Kirchdach an der Ostseite einen Wetterhahn und keine Henne? Wer hätte denn da die Eier auffangen sollen?"
 Südlich der Stadtkirche ist das Kriegerdenkmal an der Karl-Marx-Straße. Es wurde 1787 auf dem alten Friedhof vor dem Cottbuser Tor aufgestellt und stammt vom Döbelner Bildhauer Engelhardt. 1901 baute man das Kreishaus neu und versetzte dabei auch das Kriegerdenkmal an seinen heutigen Platz. Der Kalauer lautet: "In Calau sind sogar die Denkmäler verrückt geworden! Das Kreiskriegerdenkmal musste 1901 an einen anderen Platz gesetzt werden, weil an der bisherigen Stelle das neue Kreishaus erbaut wurde."

Auszeichnungen
 Anerkennung Unverwechselbare Stadt der Stiftung Lebendige Stadt
 Dritter Platz des Paul-Fahlisch-Preises

Weitere Witz-Wege
in der Schweiz finden sich folgende Wege:
 Zwischen Heiden und Walzenhausen wurde in den 80er Jahren der Witzweg angelegt
 Beim Hulftegg-Pass im Toggenburg gibt es einen kurzen "Witzweg".

Weblinks

 Witzerundweg, abgerufen am 1. Juli 2014.
 Konzept des Witzrundweges in Calau, (PDF; 3,6 MB), abgerufen am 6. Juli 2014.

Literatur
 Stadt Calau (Hrsg.): Gemeinsam leben in Calau ...kerngesunde Stadt mit Witz, Informationen für Einwohner, S. 34, Broschüre, ohne Datumsangabe
 Stadt Calau (Hrsg.): Calauer Witzerundweg, Flyer, ohne Datumsangabe

Einzelnachweise

Geographie (Calau)
Lehrpfad in Brandenburg
Witz
Bauwerk in Calau
Bildung im Landkreis Oberspreewald-Lausitz
Verkehrsbauwerk im Landkreis Oberspreewald-Lausitz

Witzerundweg


Ավանեսյան Արմիդա Լենդրուշի (ծնվ. 26 սեպտեմբերի 1959, Ստեփանակերտ), բուժքույր։ Ավարտել է Ստեփանակերտի բժշկական ուսումնարանը (1980)։ 1980-1991 թթ.-ին աշխատել է Ստեփանակերտի շտապ օգնության, արյան փոխներարկման կայաններում, 1992 թ.-ից՝ Ստեփանակերտի կենտրոնական զինվորական կլինիկական հրապիտալի վնասվածքաբանության բաժանմունքում։

1992-1994 թթ.-ին Ստեփանակերտի կենտրոնական. Դրմբոն-Տոնաշեն-Աղդամ և այլ ուղղությունների դաշտային շարժական հրապիտալների բժշկասանիտարական կամավոր ջոկատի կազմում ռազմաճակատի առաջին գծում բուժօգնություն է ցույց տվել վիրավոր ազատամարտիկներին, կազմակեոդել դոնորական աշխատանքներ և վիրավորների տարհանում։ Պարգևատրվել է ԼՂՀ «Մայրական երախտագիտություն Արցախի քաջորդիներին» հուշամեդալով։

Բուժքույրեր

Արմիդա Ավանեսյան


Ломница је насеље у Србији у општини Деспотовац у Поморавском округу. Према попису из 2011. било је 997 становника. Смештено је око 10 km од Деспотовца и око 7 km од манастира Манасије.

Ломница је површински највеће село а по становништву треће село у општини.

Порекло становништва
Подаци датирају из 1930. године)

Преци данашњег становништва махом су досењени са Косова, за време прве и друге Велике сеобе Срба.

Породице пореклом са Косова су:
 Цурићи (10 к., Св. Ђорђе и Ђурђевдан), са Илићима из Буковца су један род.
 Дзољићи (35 к., Св. Ђорђе и Ђурђевдан), имају заједничко порекло са Цурићима и Илићима.
 Миланчевићи, Миливојевићи, Динићи (40 к., Св. Стеван), сматра се да су се они први доселили у Ломници.
 Протићи (15 к., Св. Стеван). Старином су Миланчевићи, неки им стари био прота, те су отуда и презиме променили. Има их и у Деспотовцу и по другим местима Србије.
 Табачићи (10 к., Благовести), тако су прозвани по неком претку који је имао табачку радњу.
 Стевановићи (10 к., Митровдан), доселили се око 1690. године.

Остали досељеници из других крајева су:
 Станојевићи, Ранисављевићи (15 к., Св. Арханђел), дошли из врањске околине.
 Петровићи (5 к., Св. Варвара) и Ћирковићи (15 к., Св. Никола), дошли из Тимочке Крајине.
 Миладиновићи (5 к., Св. Арханђел), не зна се одакле су.

Демографија
У насељу Ломница живи 845 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,6 година (41,7 код мушкараца и 43,5 код жена). У насељу има 298 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,47.

Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.

Референце

Спољашње везе

 Мапе, аеродроми и временска ситуација локација (Fallingrain)
 Сателитска мапа (Wikimapia)
 Гугл сателитска мапа (Maplandia)
 План насеља на мапи (Mapquest)

Opština Despotovac
Naselja u Pomoravskom upravnom okrugu
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji

Ломница (Деспотовац)


Հումորեսկ (գերմ.՝ Humoreske, լատ.՝ humor- հումոր)
Կատակային, երբեմն քնարական բնույթի երաժշտական պիես։ Դաշնամուրային երաժշտության մեջ պիեսի այդ տիպը ստեղծել է Ռոբերտ Շումանը։ Այդօրինակ Հումորեսկի նմուշներ ունեն Է. Գրիգը, Դվորժակը, Չայկովսկին, Ռախմանինովը, Շչեդրինը, կամերային նվագախմբի համար՝ Օթար Թաքթաքիշվիլին։
Գրականության մեջ՝ արձակ կամ չափածո զավեշտական մանրապատում (օրինակ, Վ. Մայակովսկու «Բանաստեղծություն ճաշակների տարբերության մասին»)։

Գրական ժանրեր
Երաժշտական ոճեր

Հումորեսկ


Bojanovice môžu byť:

 obec v Česku v okrese Praha-západ, pozri Bojanovice (okres Praha-západ)
 obec v Česku v okrese Znojmo, pozri Bojanovice (okres Znojmo)

Bojanovice


黒沢駅(くろさわえき)

 黒沢駅 (秋田県横手市) - 秋田県横手市にあるJR東日本北上線の駅。
 黒沢駅 (秋田県由利本荘市) - 秋田県由利本荘市にある由利高原鉄道鳥海山ろく線の駅。

同名の鉄道駅

黒沢駅


八東駅(はっとうえき)は、鳥取県八頭郡八頭町才代字中ソガメにある、若桜鉄道若桜線の駅。

歴史
 1930年(昭和5年)12月1日:国鉄若桜線の隼駅 - 若桜駅間延伸により開業。旅客・貨物の取扱を開始。
 1974年(昭和49年)
 10月1日:貨物取扱を廃止。
 11月1日:荷物扱い廃止。駅員無配置駅となる。
 1987年(昭和62年)
 4月1日:国鉄分割民営化により、西日本旅客鉄道の駅となる。
 10月14日:若桜線の第三セクター転換により、若桜鉄道の駅となる。
 2008年(平成20年)7月23日:国の登録有形文化財に登録される。
 2020年(令和2年)3月14日:2面2線へ拡張。

駅構造
相対式ホーム2面2線を有し、列車交換が可能な地上駅。ホームから坂を下った所に木造の駅舎がある。駅舎がある線路南側ののりばが1番線ホーム、線路北側ののりばが2番線ホームとなっている。1番線ホーム上には木造の待合所がある。駅舎および1番線ホームと2番線ホームの行き来には構内踏切を通る必要がある。

2020年(令和2年)3月14日のダイヤ改正を機に列車交換設備を設置し、2面2線の相対式ホームとなった。

かつて駅舎の事務室部分は山岡電機の八東工場となっており、簡易委託駅として同社が乗車券の販売を受託していた。
2015年(平成27年)7月、山岡電機の撤退後空室となっていた事務室に喫茶店「ひとやすみ」がオープンした。
喫茶店の閉店後、2017年(平成29年)4月からは地域住民による乗車券の受託販売や駅舎の管理が行われており、事務室は管理人室として利用されている。
なお駅舎の東隣には男女別の水洗式便所が設置されている。

駅本屋および1番線プラットホームは1930年(昭和5年)の建築であり、2008年(平成20年)には国の登録有形文化財に登録された。

のりば

旧貨物ホーム
1番線ホーム南側には旧貨物ホームが残存しており、若桜線SL遺産保存会によりかつて当駅が貨物輸送の拠点駅だったことを再現する復元活動が進められている。

2010年(平成22年)に土砂に埋没していた引込線跡地が整備され、レールの再敷設が行われた。

2011年(平成23年)にはワフ35000形有蓋緩急車(ワフ35597)が搬入された。同車は廃車後長らく宇都宮貨物ターミナル駅に放置されていたが、若桜線SL遺産保存会が地域活性化や貨物ホーム復元活動の一環のため購入したものである。同車の修復作業が完成した2014年(平成26年)には貨車の説明看板が設置され、あわせて「八東駅貨物ホーム和富(ワフ)祭」が開催された。また、同年に貨物ホーム上の荷物の仮置場となる建屋(貨物上屋)も復元された。

2022年(令和4年)3月には、2020年3月に閉園した加悦SL広場から富士重工業製TMC100BS形排雪モーターカーが搬入された。

利用状況
1日の平均乗降人員は以下の通りである。

駅周辺

 八東郵便局
 八頭町立八東小学校
 国道29号
 国道482号
 鳥取県道153号才代船岡線
 鳥取県道175号八東停車場線
 鳥取県道6号津山智頭八東線
 八東川

隣の駅
 若桜鉄道
 若桜線
 安部駅 - 八東駅 - 徳丸駅

脚注

注釈

出典

関連項目

 日本の鉄道駅一覧
 八東町

外部リンク
 国土地理院地図閲覧サービス - 八東駅周辺の1/25000地形図(図名:因幡郡家)

八頭町の鉄道駅
つとう
若桜鉄道の鉄道駅
西日本旅客鉄道の廃駅
日本国有鉄道の鉄道駅
1930年開業の鉄道駅
はつとうえき
はつとうえき

八東駅


Un double vitrage ou thermos double (au Québec) est un élément de paroi vitrée constituée de deux vitres séparées par une épaisseur d'air immobile, dite « lame d'air ». Une variante, le vitrage à isolation renforcée, est rendue encore plus performante par l'ajout d'un traitement isolant sur une (ou plusieurs) des faces intérieures du double vitrage.

Le survitrage est la technique d'ajout d'une deuxième vitre à une fenêtre ancienne initialement dotée d'un simple vitrage (sans avoir à changer la fenêtre complète).

Principe
Le physicien Joseph Fourier a établi les bases théoriques des propriétés du double vitrage dès le premier chapitre de sa Théorie de la Chaleur, publiée en 1822. L'application industrielle du double vitrage est lancée en 1865 par le new-yorkais Thomas Stetson, qui dépose un brevet pour une fenêtre en Insulated glass (verre isolé) et vante les qualités thermiques et phoniques de son invention. La lame d'air entre les vitres constitue en effet un bien meilleur isolant que le verre. Il faut pourtant attendre 1930 pour que l'entreprise CD Haven produise de façon industrielle du double vitrage. Le double vitrage s'est imposé à la fin des  . L'intérêt du double vitrage est de permettre une meilleure isolation thermique, la lame d'air immobile constituant un bon isolant, bien meilleur que le verre lui-même. Le double vitrage permet ainsi de réduire l'« effet de paroi froide » d'où une diminution de la condensation et une diminution des pertes de chaleur en hiver. L'Agence de l'environnement et de la maîtrise de l'énergie rappelle toutefois que .

Afin d'améliorer l'isolation, la lame de gaz est parfois constituée de gaz inertes (argon, krypton) : les gaz plus lourds que l'air étant moins conducteurs de chaleur, ils limitent les pertes dues à la conduction ou la convection.

L'isolation est encore meilleure en faisant le vide dans l'intervalle entre les vitres. Cette méthode, utilisée notamment au Canada dans les , a été abandonnée après quelques années. En effet, d'une part, les joints finissent par céder à la différence de pression, laissant entrer l'air ambiant, ce qui cause des problèmes de condensation entre les deux parois vitrées. De plus, le verre étant flexible, les vitrages ont tendance à s'incurver par la pression extérieure. De nouvelles techniques d'entretoises sont en développement par divers fabricants.

Pour augmenter encore les performances thermiques, il est possible de multiplier les lames de gaz, en insérant, soit un troisième verre, soit un ou plusieurs films polyester (double vitrage à film suspendu). Le film polyester tendu parallèlement entre les deux vitrages crée une double chambre thermique. Cela permet d'atteindre quasiment les performances thermiques du triple vitrage, mais avec les caractéristiques de poids d'un double vitrage.

Vitrage à isolation renforcée ou faible émissivité
Un vitrage à isolation renforcée (VIR) ou faible émissivité (FE ou low E) est pourvu d'un traitement qui est un filtre optique métallique réfléchissant le rayonnement infrarouge ou rayonnement thermique, tout en transmettant la lumière visible. Un VIR empêche la chaleur de sortir l'hiver, et d'entrer en été.

Le traitement consiste en une fine couche transparente de métal ou d'oxydes métalliques (argent notamment), déposée sur l'une (ou plusieurs) des faces intérieures d'un double (ou triple) vitrage. Cette couche limite le rayonnement infrarouge vers l'extérieur, qui représente en hiver une déperdition énergétique.

L'intercalaire, ou élément de bord qui maintient les deux (ou plus) verres ensemble, peut être réalisé en matériaux composites (« butyle »), qui a le plus faible coefficient thermique, en acier inoxydable, de performance moyenne, ou en aluminium, qui est relativement bon conducteur. Le plus souvent, un absorbeur d'humidité type tamis moléculaire est intégré dans l'intercalaire, de manière à éliminer l'humidité qui pourrait migrer à l'intérieur de la lame d'air.

Isolation acoustique
L'épaisseur de chaque lame de verre a un effet sur l'absorption du spectre des ondes acoustiques. Un verre plus épais absorbe plus dans les graves, tandis qu'un verre plus mince absorbe mieux les aigus. C'est pourquoi un double vitrage isolant acoustique optimal pour absorber un large spectre acoustique possède 2 vitres d'épaisseurs différentes, une épaisse et une fine.

Caractéristiques

Performances d'isolation thermique
Un vitrage (ou une fenêtre) est qualifié par quatre paramètres :

Coefficient de transfert thermique
Le coefficient de transfert thermique, noté  pour une vitre, ou  pour une fenêtre entière (incluant le cadre, pour une fenêtre de dimension normée , double battant). C'est l'inverse de la résistance thermique surfacique. Il se mesure en watts par mètre carré-kelvin () et exprime un flux thermique (une déperdition thermique en hiver) par unité de surface (du vitrage ou de la fenêtre) et par degré de différence de température entre l'ambiance chaude d'un côté du vitrage (en général l'ambiance intérieure) et l'ambiance froide de l'autre côté. Plus  est faible, plus le vitrage est isolant.
Un double vitrage standard a un coefficient de transfert thermique  d'environ , un double vitrage haute performance peut descendre jusqu'à 1,0, voire . Pour un survitrage, il peut être d'environ .

Coefficient de transmission lumineuse
Le coefficient de transmission lumineuse, noté , est en % la fraction de lumière qui entre dans le bâtiment au travers du vitrage.

Coefficient transmission énergétique
Le coefficient transmission énergétique (ou facteur solaire), noté  (ou ), est en % la fraction de l'énergie solaire qui entre dans le bâtiment au travers du vitrage. Il conditionne le confort d'été (pour une fenêtre exposée au soleil : sud, ou ouest en fin de journée). Un vitrage de facteur solaire de 0,42 ne laisse passer que 42 % de l'énergie du soleil. C'est-à-dire que 58 % de l'énergie solaire ne pénètre pas dans l'habitat.

Coefficient de transfert thermique du cadre
Le coefficient de transfert thermique du cadre, noté , est la perte additionnelle due à l'intercalaire. Il se mesure en watt par mètre-kelvin (). Il varie de 0,15 (ancien en aluminium) à 0,03. Ceci implique qu'il est préférable de réduire le nombre de vitrages distincts dans une ouverture.

Épaisseurs
Les épaisseurs sont souvent désignées de la façon suivante : A/B/C. Avec A, B, et C, les épaisseurs en millimètres des éléments (vitre extérieure, lame d'air, vitre intérieure). Des doubles vitrages courants sont en 4/16/4.

Les deux vitres ont souvent la même épaisseur. Sinon, on parle de double vitrage asymétrique. Le double vitrage asymétrique permet une meilleure isolation phonique car les fréquences de coïncidence des deux vitres sont différentes. En général, la vitre extérieure est souvent la plus épaisse : 10/10/4. Cependant, le sens n'a pas d'effet sur les performances d'affaiblissement acoustique. Seul lors de l'utilisation d'un vitrage feuilleté, le sens de mise en place sera conditionné par les contraintes de protection des personnes en fonction de la situation.

Il est possible de mesurer l'épaisseur d'un vitrage à l'aide d'un vitromètre.

Comparatif

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Double fenêtre
 Coefficient de transfert thermique
 Mur-rideau
 Maison solaire passive

Isolation thermique du bâtiment
Isolation phonique du bâtiment
Vitrerie

Double vitrage


En géomorphologie, l'aval est la partie moins élevée d'un cours d'eau par rapport à l'observateur.
 Aval est un film d'horreur indien sorti en 2017.
 Le lac Aval est un lac de l'Antarctique.
 En ski, le ski aval désigne le ski situé vers le bas lorsque le skieur effectue une trace directe en traversée.

Aval


Մարոնե (), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լոմբարդիա մարզի Բրեշիա գավառում։

Բնակչությունը կազմում է 3057 մարդ, խտությունը՝ 139 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 22 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 25054։ Հեռախոսային կոդ՝ 030։

Ժողովրդագրություն

Համայնքի վարչակազմը
Հեռախոսահամար՝ 030 987104
Էլեկտրոնային փոստ՝ email@example.com
Պաշտոնական էջ՝ http://www.comune.marone.bs.it/

Արտաքին հղումներ
 Բնակավայրի պաշտոնական էջ
 Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ
 http://www.istat.it/english/

Ծանոթագրություններ

Իտալիայի բնակավայրեր

Մարոնե


Truna (Germanice: Traun) est flumen 153 chiliometrorum, qui a meridie veniens Lentiae in Austria Superiore in Danubium influit. Truna scaturit in Styria in sic dicto Totes Gebirge ("montes mortui") et aquas e maxima regionis Salzkammergut parte deducit. A Truna in orientem spectans usque ad Anisum Traunviertel patet.

Media aquae copia est 200 m³/s, quare in hoc flumine complures electrificinae aedificatae sunt.

Etymologia
Nomen Truna sive Druna, ut putatur, a verbo Celtico "druna" (Latine: "currens") tractum est. Quod nomen postea a Romanis receptum est.

Pinacotheca

Notae

Bibliographia
Die Traun – Fluß ohne Wiederkehr, Katalog zur Ausstellung im O.Ö. Landesmuseum Francisco-Carolinum vom 15. September 1992 bis 14. März 1993. Lentiae 1992, ISBN 3-900746-46-X

Pellicula
Die Traun – Lebensweg eines Gebirgsflusses. Dokumentation, ORF Universum. Dispositores: Erich Pröll, Klaus Feichtenberger. Societas: Pröll Film Produktion GmbH

Nexus externi

Flumina Austriae
Tributarii Danubii

Truna


Gordon Joseph Eaton-Matthews, britanski general, * 1897, † 1980.

Glej tudi

 seznam britanskih generalov

Rojeni leta 1897
Umrli leta 1980
Britanski generali
Britanski vojaški inženirji
Veterani druge svetovne vojne

Gordon Joseph Eaton-Matthews


Strážkovice je obec v Česku v okrese České Budějovice v Juhočeskom kraji. 1. januára 2012 tu žilo 418 obyvateľov, z toho 202 mužov a 216 žien, pričom priemerný vek v obci bol 40,0 roka (muži 38,9 roka, ženy 41,0 roka).

Referencie

Pozri aj
 Zoznam obcí v Česku

Iné projekty

Externé odkazy
 Oficiálna stránka obce

Obce okresu České Budějovice

Strážkovice


Əhəmiyyətli hadisələr

1600-cü ildən əvvəl

1601–1900
 1834 — Böyük Britaniyada köləlik ləğv olunub.
 1876 — Kolorado ABŞ-nin 38-ci ştatı olub.

1901–cari

 1936 — Adolf Hitler Berlin şəhərində 1936 Yay Olimpiya Oyunlarını açmışdır.
 1980 — Viqdis Finboqadouttir İslandiyanın prezidenti olur və dünyanın ilk demokratik yolla seçilmiş qadın prezidenti olmuşdur.
 1981 — ABŞ-də MTV musiqi kanalı təsis edilib.
 2021 — ABŞ milli futbol komandası KONKAKAF Qızıl Kubokunu qazanıb.

Azərbaycana aid hadisələr
 1996 — Atlantada keçən 1996 Yay Olimpiya Oyunlarında güləşçi Namiq Abdullayev gümüş medal qazanıb.
 2020 — Tokioda keçən 2020 Yay Olimpiya Oyunlarında boksçu Loren Alfonso bürünc medal qazanıb.

Doğumlar

1600-cü ildən əvvəl
 E.ə. 10 — Klavdi, Roma imperatoru
 126 — Pertinaks, Roma imperatoru
 1313 — Koqon, Yaponiya imperatoru

1601–1900
 1744 — Jan-Batist Lamark, Fransa təbiətşünası
 1770 — Vilyam Klark, ABŞ səyyahı
 1835 — Aleksandr Levitov, Rusiya yazıçısı
 1863 — Qaston Dumer, Fransa prezidenti
 1865 — Eugen Bernadot, İsveç boyakarı
 1871 — Frid Oskar, Almaniya bəstəkarı
 1896 — Həsənağa Mustafayev, Azərbaycan boyakarı

1901–cari

 1914 — Qriqol Abaşidze, Gürcüstan şairi
 1918 — Cəlil Cavadov, Azərbaycan kontra-admiralı
 1923 — Şimon Peres, İsrail baş naziri və prezidenti
 1929 — Leyla Abaşidze, Gürcüstan aktrisası
 1930 — Pyer Burdye, Fransa sosioloqu
 1936 — İv Sen Loran, Fransa modelyeri
 1946 — Afiyəddin Cəlilov, Azərbaycan dövlət xadimi
 1948 — Ələkbər Muradov, Azərbaycan aktyoru
 1949
 Ələsgər Novruzov, Azərbaycan hərbiçisi, Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı
 Gülbəddin Hikmətyar, Əfqanıstan siyasətçisi
 1956 — Həşim Arslanov — Özbəkistan teatr və kino aktyoru.
 1960 — Ayaz Salayev, Azərbaycan kinorejissoru
 1963 — Coolio, ABŞ repçisi
 1970 — Sibel Can, Türkiyə müğənnisi
 1973 — Eduardo Norieqa, İspaniya aktyoru
 1979 — Ceyson Momoa, ABŞ aktyoru
 1984 — Bastian Şvaynştayger, Almaniya futbolçusu
 1990 — Həmid Cəfərli, Azərbaycan kapitanı
 1991 — Əlixan Rəcəbov, Azərbaycan aktyoru
 1992 — Qaryağdı Əhmədov, Azərbaycan əsgəri

Ölümlər

1600-cü ildən əvvəl
 1402 — Edmond Lanqli, York hersoqu

1601–1900

 1876 — Mixail Bakunin, Rusiya anarxisti

1901–cari
 1913 — Lesya Ukrainka, Ukrayna şairi
 1959 — Artaşes Babalyan, Ermənistan dövlət xadimi
 1993
 Elmira Qafarova, Azərbaycan dövlət xadimi
 Viktor Polyaniçko, Sovet dövlət xadimi
 2009 — Korason Akino, Filippin prezidenti
 2013 — Ələkbər Muradov, Azərbaycan aktyoru
 2014
 Əli Rəhimov, Azərbaycan əsgəri
 Qaryağdı Əhmədov, Azərbaycan əsgəri
 Mustafa Coşqunov, Azərbaycan əsgəri
 Səftər Məmmədov, Azərbaycan əsgəri
 Sənan Quliyev, Azərbaycan əsgəri
 Vüqar Poladov, Azərbaycan əsgəri
 2018 — Həsənağa Sadıqov, Azərbaycan musiqiçisi

Bayramlar və xüsusi günlər
  Azərbaycan — Azərbaycan Dili və Əlifbası Günü
  İsveçrə — İsveçrə Milli Günü
  Livan — Silahlı Qüvvələr Günü

İstinadlar

0801

1 avqust


Mirvari və ya inci — dəniz ilbizlərinin qabından çıxarılan ağ, parlaq və bərk, yumru və ya uzunsov cism. Qiymətli daş hesab olunur və zərgərlikdə geniş istifadə edilir.

Bəzək əşyası kimi istifadə edilən mirvarilər ehtişamlı gözəlliyi ilə yanaşı, həm də maraqlı xüsusiyyətlərə sahibdirlər. Mirvarilərin əmələ gəlmə mərhələləri olduqca heyranedicidir.
Mirvarilər, əsasən, mirvari ilbizi adlandırılan və bir çox növləri olan molyuskalar tərəfindən əmələ gəlir. Molyuskaların qabıqları olduqca möhkəmdir. Çox çətin açılan xarici qabıqlarının kalsium karbonat əsaslı komponentləri bir çox düşmənlərini də çəkindirir. Kalsium karbonat maddəsi, həmçinin mirvarinin əmələ gəlməsində də mühüm rol oynayır.
Molyuskalar içərisinə qum, çınqıl və ya zərərverici parazitlər girdiyi zaman qıcıqlanır və qorunma metodu kimi bu yad cismi izolyasiya edərək üstünü sədəflə örtməyə başlayırlar. Bu örtmə prosesi mirvarinin əmələ gəlməsinin ilk mərhələsidir. Molyuskanın içərisinə girən yad cisimlər mirvarinin əmələ gəlməsi üçün özək funksiyası yerinə yetirir. İllər keçdikcə bu özək maddənin üstü nazik kalsium karbonat təbəqələri ilə örtülür.
Bəs molyuskanın içində sədəf maddəsi necə əmələ gəlir? Molyuskanın daxili qatlarında sədəfi əmələ gətirən iki əsas maddə vardır.
Bir təbəqədə mirvarini meydana gətirən "araqonit" adlı, kalsium karbonat tərkibli mineral, digərində isə mirvaridəki bu "araqonit" maddəsini bir yerdə saxlayan "konxiolin" (buynuz maddəsi) maddəsi olur. "Araqonit" yarımşəffəf  maddə olduğu üçün mirvariyə parlaqlıq verir. Bu iki maddənin molyuska tərəfindən istehsal edilməsi, daha sonra isə onların birləşib bir toz zərrəsini örtərək mirvari kimi bir gözəlliyi ortaya çıxarması olduqca heyrətamizdir. Molyuskanın qorunma məsqədi ilə əmələ gətirdiyi mirvari insanlar üçün bəzək əşyası olaraq yaratılmışdır. Bu, Allah'ın bənzərsiz yaratmasıdır.  Allah Rəhman surəsində mirvariyə diqqət çəkmişdir:

"Onlardan (o iki dənizdən) mirvari və mərcan çıxır."(Rəhman Surəsi, 22)

Mirvari


Too Shy — Kajagoogoo qrupunun 1983-cü ildə White Feathers albomundan çıxrdığı sinql.

İstinadlar

1983-cü ilin sinqlları

Too Shy


Վարդան Գևորգի Բունի (Բունիաթյան, ( (փետրվարի 27), 1888, Վաղարշապատ - հունիսի 5, 1960, Երևան), հայ խորհրդային կոմպոզիտոր։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1952)։

Կենսագրություն
Վարդան Բունիաթյանը ծնվել է Վաղարշապատում։ Նրա հայրը՝ Եգոր Բունիաթյանը, եղել է Էջմիածնի մայր տաճարի փորագրիչներից։ Սովորել է Գևորգյան ճեմարանում, նրան դասավանդել է Խաչատուր Աբովյանի որդին՝ Վարդան Աբովյանը։ Երգել Կոմիտասի երգչախմբում։ Հավաքել և մշակել է ժողովրդական երգեր ու պարեղանակներ։ Գրել է երգեր, գործիքային պիեսներ, խմբերգեր, որոնցից հայտնի է «Սասունցի Դավիթ» էպիկական երգաշարը (ժողովրդական գործիքների նվագախմբի նվագակցությամբ)։ 1908 թվականից կազմակերպել և ղեկավարել է երգչախմբեր, վոկալ-գործիքային անսամբլներ, համերգներով հանդես եկել Հայաստանում, Ռուսաստանի հայաշատ կենտրոններում։ Ժողովրդական գործիքների նվագախմբի հնչունածավալն ընդարձակելու և սիմֆոնիկ նվագախմբին մոտեցնելու նպատակով ստեղծել է սազի, թառի, քամանչայի, քամանի, թութակի, բլուլի, դուդուկի և զուռնայի ռեգիստրային տարատեսակներ, որոնք արժանացել են Ալեքսանդր Սպենդիարյանի դրվատանքին։ Բունիի «Արևելյան վերակառուցված սիմֆոնիկ նվագախումբը» գործել է Երևանում, 1925-1936 թվականներին։ Բունիի երաժշտական գործիքները օգտագործվում են Դաղստանում և Տաջիկստանում, նմուշները պահվում են Սանկտ Պետերբուրգում (թատրոնի, երաժշտության և կինեմատոգրաֆիայի ինստիտուտի թանգարան)։

Ծանոթագրություններ

Հայ կոմպոզիտորներ
Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով
Խորհրդային կոմպոզիտորներ
Երաժշտական գործիքների վարպետներ
Հայ դիրիժորներ

Վարդան Բունի


OSCAR 18 (auch WEBERSAT, Microsat 3 oder früher NUsat-2) ist ein US-amerikanischer Amateurfunksatellit.

Der Satellit wurde gemeinsam vom Center for Aerospace Technology (CAST), der Weber State University in Ogden (Utah) und von AMSAT entwickelt, gebaut und am 22. Januar 1990 als Sekundärnutzlast zusammen mit dem Erdbeobachtungssatelliten SPOT 2 mit einer Ariane 4 vom Centre Spatial Guyanais in Kourou gestartet.

Der Satellit hatte einen AX.25-Digipeater mit Uplink im 2-Meter-Band und Downlink im 70-Zentimeter-Band sowie eine CCD-Kamera für Farbbilder und einen piezoelektrischen Detektor für Mikrometeoriten. Er war bis 1998 in Betrieb.

Die COSPAR-Bezeichnung von OSCAR 18 lautet 1990-005F.

Literatur
 Herbert J. Kramer: Observation of the Earth and its environment: Survey of missions and sensors. Springer, Berlin 2002, Seiten 1191 f.

Einzelnachweise

Amateurfunksatellit
Weber State University
AMSAT
Raumfahrt der Vereinigten Staaten
Raumfahrtmission 1990

OSCAR 18


Կրասնոարմեյսկայայի շրջան (), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասում։

Ստեղծվել է 1934 թվականին։ Վարչական կենտրոնը Պոլտավսկայա ստանիցան է, որի նախկին՝ «Կրասնոարմեյսկայա» անվանումն էլ կրում է մունիցիպալ շրջանը։

Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1899 կմ²։

Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 105497 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 55,55 մարդ/կմ²։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Ռուսաստանի Կառավարության կայք. Տարածաշրջանների մասին տարաբնույթ տեղեկություններ։ Անհրաժեշտ է փնտրել ըստ շրջանի անվանման։

Կրասնոդարի երկրամասի շրջաններ

Կրասնոարմեյսկայայի շրջան (Կրասնոդարի երկրամաս)


堀野 正雄(ほりの まさお、1907年1月22日 - 1998年12月24日)は、日本の写真家である。新興写真の主要な担い手の一人。

人物・来歴
1907年 (明治40年) 1月22日、東京市京橋区木挽町(現・東京都中央区銀座)生まれ。父・寛次郎、母・千代の四男三女の三男として生まれた。父親は仁和印刷株式会社と質店を合わせて経営しており、堀野の回想によれば非常に新しもの好きだったという。父親が、当時としてはかなり高価なカメラを持っていてアマチュア写真家として熱心に撮影しており、その影響を受けた。

1919年 (大正8年) 築地尋常小学校を卒業、同年芝中学校に入学、この頃から写真に興味を持ち始める。

1923年 (大正12年)、東京・赤坂の演技座で上演された高田雅夫舞踊団の新帰朝第1回舞踊公演を、舞台上の照明のみで、上演の様子をそのまま撮影することに成功、それを高田に見せたところ写真のできを賞賛された縁で、同舞踊団の撮影を続けることになった。1924年 (大正13年) に東京高等工業学校(現東京工業大学)応用化学科へ入学、1927年 (昭和2年) 同科を卒業した。

入学した年に同校の先輩だった和田精と知り合ったことは、堀野が写真家として活動する出発点になった。和田は築地小劇場の舞台効果を担当しており、その紹介で堀野は同劇場に出入りすることを許され、学生ながら舞台の撮影ができるようになった。また、同劇場を通して、小山内薫・村山知義・東山千栄子・花柳はるみ・友田恭助・汐見洋らと知遇を得たことも大きかった。1927年に卒業すると同時に、小山内から推薦文を貰い、フォトタイムス社の後援で丸ビル丸菱呉服店ギャラリーで初の個展を開催、築地小劇の写真を中心にした自作103点を展示した。小山内は他にも、この個展の紹介文を『フォトタイムス』誌にも寄せており、色々と堀野を後援している。

卒業の翌年の1928年 (昭和3年) に、松竹キネマに入社、蒲田撮影所の普通写真部に所属した。松竹では広報用のスチル写真を撮影していたようである。松竹時代に特に重要だったのは、俳優の山内光 (本名・岡田桑三) と知り合ったことである。両者の共通の知り合いだった村山知義が上落合に所有していた洋風バラック造りのアトリエを借りて山内と同居し、周辺に住んでいた文化人と交わりながら堀野は写真家として歩み始めた。

1929年 (昭和4年) 2月には「国際光画協会」の設立に参加 (村山知義・中戸川秀一・浅野孟府・萩島安二・勝野康雄らが参加)、翌1930年 (昭和5年) からは新興写真研究会の重要なメンバーの1人としても活発に活動した。

1932年 (昭和7年) は堀野にとって写真家としての分水嶺だったという。1つにはそれまで使っていたアンゴー (クラップ式の大型のハンド・カメラ) をやめ、ライカを使うようになったことが挙げられる。このことは堀野の作風に変化をもたらした。また、同年4月からは板垣鷹穂の指導を受けながら、機械的建造物の撮影を集中的に行うようになった。1930年前後、板垣による「機械芸術論」は日本国内で一世を風靡していて、その新しい芸術論に堀野は興味を覚えたらしい。堀野は、写真家のアーティスト性を否定し、冷徹なアルチザンとしての価値を積極的に評価した人間だったので、自分でプリントした写真だけでなく大量複製されて流通する際の印刷技術の質にもこだわった。

この年に刊行した写真集『カメラ・眼×鉄・構成』(木星社書院・刊)は、板垣鷹穂との実質的な共同作品ともいうべきものだが、実は堀野自身は機械的建造物自体には興味がなく、写真表現の1つの実験としてテーマが選ばれている。現在では日本の近代的写真表現を代表する名作と評されており、機械美を追求・表現した作品集として、ジェルメーヌ・クルルの写真集『メタル』(1927年)と比肩するような、画期的な成果である。これは、戦前の日本で刊行された写真集全体を見ても、代表的な写真集と評価できる。これとは別に、「大東京の性格」(堀野正雄撮影・板垣鷹穂構成・中央公論1931年11月号)や「首都貫流―隅田川アルバム」(堀野正雄撮影・村山知義構成・犯罪科学〈武侠社〉1931年12月号)といった、グラフ・モンタージュ作品を発表している。戦前に、これだけまとまって質の高いドキュメンタリー写真を1人で残しているのは、堀野をおいてほかにはない。

1932年 (昭和7年) からは『婦人画報』でも仕事をするようになり、堀野は次第に報道写真家としての活動が活発になっていくのだが、1930年代、特にその後半の堀野の報道写真家としての活動の詳細は未だ詳しくはわかっていない。一方、1930年代後半にはアマチュア写真家を対象にした写真術の解説書も多く執筆している。

1940年 (昭和15年)、堀野は陸軍報道部嘱託として上海に赴任する。この時期の活動の詳細も依然として不明だが、プレス・ユニオン (名取洋之助が関係していた海外向けの配信組織) を通じて、撮影した写真が配信されていたようである。ただ、堀野の回想ではデスクワーク中心だったという。

1945年 (昭和20年) 8月、堀野は上海で終戦を迎えた。この時に、堀野は所有していたネガフィルム数万点を焼却、ライカも手放す。しかし、『改造画報』(国民政府が企画したグラフ雑誌) の専属カメラマンとしてしばらく留用されたため、帰国は少し遅れた。『改造画報』は発売直前に発禁処分となり、1946年 (昭和21年) に国外追放されて帰朝した。堀野は帰国後、日本で再び報道写真家として活動できることを期待していたが、結局その期待は実現されなかった。理由は不明である。

帰国後しばらくは、妻が銀座に開いていた写真現像店の手伝いをしていたが、1949年 (昭和24年) にストロボ・メーカー(株)ミニカム研究所(現在のミニテクノ)を設立し、以後はその経営に専念した。堀野の写真家としての仕事は次第に忘れられていき、写真家堀野がミニカム研究所の経営者と同一人物だということも知られることはなかった。堀野の業績が、飯沢耕太郎や金子隆一によって再発見されるのは1980年代になってからのことである。

1998年 (平成10年) 12月24日、心不全で死去。

堀野の業績に関して、1995年 (平成7年) の写真展「日本近代写真の成立と展開」で6点、1999年 (平成11年) の「新興の烽火 築地小劇場とその時代―舞台・芸術・写真―」(名古屋市美術館) に2点、2003年 (平成15年) の「ダンス! 20世紀初頭の美術と舞踊」(栃木県立美術館)、「The History of Japanese Photography」(ヒューストン美術館) にそれぞれ4点、3点だけ出品されるということはあったにせよ、まとまった形の展覧会・個展はなされていなかったが、2012年 (平成24年) 3月6日~5月6日に東京都写真美術館で「幻のモダニスト 写真家 堀野正雄の世界」が開催された。

アマチュア写真家や、あるいはアマチュア精神を持った写真家が多く占めていた戦前の日本写真界において、名取洋之助と並んで、数少ないプロ意識を持った最初期の写真家であった(写真を単なる「芸術」とはとらえていない)ということがいえる。

脚注

出典

参考文献

関連図書
 都市の視線 日本の写真1920-30年代/飯沢耕太郎/創元社/1989年
 満蒙開拓団の回想 その周辺50年前の軌跡/堀野正雄/堀野洋子記念親洋会事務局/1993年
「モダン東京狂詩曲(ラプソディ)展」図録/東京都写真美術館/1993年

関連項目
日本写真史

外部リンク
 ミニテクノ - ミニカムの事業継承会社

20世紀日本の写真家
昭和時代の人物
東京工業大学出身の人物
東京都区部出身の人物
1907年生
1998年没

堀野正雄


Archidioecesis Taurinensis (Italiane: Arcidiocesi di Torino) est sedes archiepiscopalis metropolitana Italiae Ecclesiae Catholicae Romanae, in Regione ecclesiastica Pedemontana sita, cuius caput est Augusta Taurinorum.

Archidioecesi 355 paroeciae sunt.

Archiepiscopus Metropolita
Anno 2013 archidioecesis a  Archiepiscopo Metropolita S.E. Caesare Nosiglia regitur.

Historia
Archidioecesis Taurinensis iam saeculo IV erecta est, primus episcopus Sanctus Maximus.

Ecclesia cathedralis metropolitana
 Ecclesia cathedralis metropolitana S. Ioannis Baptistae.

Dioeceses suffraganeae
 Dioecesis Aquensis,
 Dioecesis Albae Pompeiensis,
 Dioecesis Astensis,
 Dioecesis Augustana,
 Dioecesis Cuneensis,
 Dioecesis Fossanensis,
 Dioecesis Eporediensis,
 Dioecesis Montis Regalis in Pedemonte seu Montis Vici,
 Dioecesis Pineroliensis,
 Dioecesis Salutiarum,
 Dioecesis Segusiensis.

 Pedemontium (regionem),
 Augustam Taurinorum (urbem),
 Dioeceses Italicas Ecclesiae Catholicae,
 Regionem ecclesiasticam Pedemontanam.

Nexus externi

 Pagina archidioeceseos

Pinacotheca

Notae

!

Archidioecesis Taurinensis


Joseph John Calnan (24 June 1876 – 31 December 1947) was a New Zealand rugby union player who represented the New Zealand national side in 1897. His position of choice was loose forward. Calnan did not play in any test matches as New Zealand did not play their first until 1903.

Career
Out of the Melrose club Calnan made his debut for the Wellington provincial team as a nineteen-year old, in 1895.

He played for the North Island in the inter-island match in 1897. Based on his performance he was then selected for the tour of Australia that year.

In his eight games on tour he scored 2 tries and converted one of those in the game against Central-Western Districts.

Unfortunately his career took a turn for the worst as he was accused of using coarse language and being intoxicated at an after-match gathering at the conclusion of the Auckland game, once the touring party had returned to New Zealand. He was thus banned from participating in any rugby union for two years.

After serving his suspension he returned to provincial rugby and was a part of the Wellington team that won the Ranfurly Shield for the first time in the existence of the trophy, after defeating Auckland 6-4, on 6 August 1904.

At the end of 1904 a list was released for possible candidates for the famous Original All Blacks tour the following year. Calnan was not included and local supporters in Wellington were unhappy with this. The Wellington union did nothing to contest and Calnan played one more game for the province, in 1906.

Personal and family
Calnan may have been employed at the Wellington City Council and at one point was also a successful rugby union referee. His wife's name was Margaret (possibly Margaret-Ann). He died on 31 December 1947 in Wellington and was buried at Karori Cemetery.

References

New Zealand rugby union players
New Zealand international rugby union players
1876 births
1947 deaths
Rugby union flankers
Wellington rugby union players
Rugby union players from Wellington City

Joseph Calnan


Le Roselin familier (Haemorhous mexicanus) ou Roselin du Mexique, parfois également appelé Carpodaque du Mexique, est une espèce de passereaux de la famille des Fringillidae.

Très commun, ce passereau est une espèce prolifique en voie d'expansion sur tout le continent nord-américain. De la taille d'un moineau, il est doté d'un bec fort lié à son régime essentiellement granivore. Il existe de nombreuses sous-espèces de cet oiseau, dont une est déclarée éteinte. Très sociable, il fréquente volontiers les mangeoires et nichoirs mis à disposition par les amateurs d'oiseaux, mais peut aussi occasionner des dégâts dans les vergers.

Description morphologique

Aspect général
La couleur de base du plumage est marron, mêlée de couleur crème (surtout sur la poitrine et le ventre). La couleur crème souligne aussi la bordure de chaque rémige et de chaque rectrice. Le bec est court et épais, les yeux sont noirs et les pattes marron foncé.

Les mâles adultes présentent des plumes d'un rouge-rosé en différents endroits du corps : au niveau de la calotte, sur la poitrine et le croupion, ainsi que quelques-unes mêlées aux plumes marron du dos. Une ligne d'un rouge plus franc surligne l'œil et de nombreuses rayures brun-gris, mal définies, ornent l'abdomen. Les femelles ont la tête unie sans rayures, et de nombreuses rayures sur le dessous du corps.

Le juvénile ressemble à la femelle. Le jeune mâle présente d'abord quelques plumes rouges éparses sur le front, puis cette coloration s'étend sur le reste de la tête, le croupion et le haut de la poitrine. Ces zones, qui sont nettement rouges chez l'adulte, présentent souvent chez le juvénile une teinte jaunâtre ou orangée. Cette coloration peut demeurer, dans certaines populations, chez les mâles adultes.

Il existe de grandes variations de couleurs du plumage des mâles adultes, de jaune pâle à rouge soutenu en passant par de l'orangé. Ces phases « jaune » et « orange » ne sont pas des sous-espèces et peuvent apparaître dans n'importe quelle population. L'intensité de la couleur rouge dépend de la quantité de carotène absorbée par les mâles dans la nourriture en période de mue. Ils présentent alors l'une ou l'autre phase de couleur mais avec les caractéristiques propres aux sous-espèces auxquelles ils appartiennent, surtout l'étendue et la répartition de la couleur.

Mensurations
Les femelles sont généralement un peu plus petites que les mâles. Ils mesurent à l'âge adulte de 13 à , soit approximativement les dimensions d'un moineau. L'envergure varie de 20 à  et le poids de 16 à , avec une moyenne d'environ 22 g. La queue mesure  en moyenne et l'aile , dont de 78 à 80 mm du poignet à la rémige primaire la plus longue. Le tarse mesure environ 17 mm et le culmen environ 9 mm en moyenne.

Espèces similaires
Le roselin familier est parfois confondu avec le roselin pourpré (Haemorhous purpureus), qui présente davantage de rouge sur les parties supérieures et moins de rayures brunes sur la partie abdominale du ventre. Il peut aussi être confondu avec le roselin de Cassin (Haemorhous cassinii), qui présente moins de rayures sur l'abdomen.

Comportement

Alimentation

Le roselin familier est essentiellement granivore et végétarien, mais son alimentation est davantage insectivore en été. Ses aliments végétaux incluent bourgeons, boutons floraux, graines (surtout d'Astéracées comme les chardons du genre , le pissenlit, l'armoise ou le tournesol) et fruits (cerises, baies de  et mûres de mûrier sont ses favoris, mais aussi figue, poire et pêche). Les quelques insectes consommés sont le plus souvent des pucerons.

Il se nourrit surtout sur le sol et généralement en petits groupes, mais il peut parfois former des groupes nombreux, surtout en dehors de la saison de nidification.

Cet oiseau boit généralement au moins une fois par jour, en recueillant de l'eau dans la partie inférieure de son bec puis en renversant la tête vers l'arrière.

Comportement social et vocalisations

Relations intraspécifiques
Cet oiseau est très sociable toute l'année. Il forme des groupes lâches en période de reproduction, peut s'abattre en colonies parfois importantes sur les champs cultivés en automne et constituer des troupes comptant d'une à plusieurs centaines d'individus en hiver. Perchés, les oiseaux se tiennent près les uns des autres.

Cependant, les parades d'intimidation entre individus sont observées toute l'année que ce soit au dortoir, sur les lieux de nourrissage, lors de la toilette et du chant avec toutefois un certain relâchement de l'agressivité à la fin de l'été lorsque les jeunes forment des groupes mixtes avec les adultes.

Ses vocalisations sont des cris d'appel courts (tchip ou kwet) ou de longs chants modulés finissant en ziiii. Le mâle chante en général longuement, depuis un poste élevé (arbre élevé, antenne, etc.), le plus souvent après le lever du jour et dans les dernières heures avant le coucher du soleil. Les chants sont essentiellement produits au cours de la saison de nidification. La femelle chante aussi, mais seulement en début de saison, tandis que le mâle chante tout au long de l'année afin de signaler son territoire.

Relations interspécifiques
Assez peu farouche, cette espèce utilise volontiers les mangeoires et nichoirs à oiseaux. Pour plus de détails sur les relations avec l'humain, voir le paragraphe correspondant.

Il semble que dans les zones urbaines et périurbaines, le roselin familier exerce une pression de compétition sur ses proches parents, le roselin pourpre et le roselin de Cassin, mais cette interaction reste encore à démontrer de façon certaine.

Ses principaux prédateurs sont le chat domestique, l'Épervier de Cooper et l'Épervier brun. Les œufs et les oisillons sont de plus la proie de la Mouffette rayée, du Geai bleu, du Quiscale bronzé, de la Corneille d'Amérique, du Tamia rayé, de l'Écureuil fauve, du rat, du Raton laveur et de divers serpents.

Le roselin familier joue deux rôles écologiques principaux : en tant que source de nourriture pour de nombreux prédateurs, mais également comme consommateur et disséminateur des graines qu'il inclut dans son régime alimentaire.

Reproduction

Le roselin familier est monogame. Les couples commencent à se former en hiver, mais la plupart des relations se forment juste avant la saison de nidification. Cette dernière débute vers le mois de mars par la parade nuptiale du mâle, dont la partie la plus remarquable est le « vol du papillon », une figure au cours de laquelle le mâle monte en vol entre 20 et  puis redescend lentement jusqu'à un perchoir tout en chantant. Le mâle peut également grimper le long d'une tige verticale puis sautiller et voleter rapidement de branche en branche à proximité de la femelle immobile et apparemment désintéressée par cette démonstration visuelle et vocale, le mâle relevant la tête, calotte hérissée, et lançant des strophes très aiguës entrecoupées de trilles mélodieux. La parade comprend aussi des phases de nourrissage de la femelle et des combats avec d'autres mâles rivaux. Des études ont montré que les femelles préféraient les mâles les plus colorés, c'est-à-dire ayant une alimentation plus riche en nourriture contenant des caroténoïdes, ce qui pourrait être un indicateur des capacités du mâle à trouver de la nourriture. Ceci est particulièrement important lors de la mue permettant de passer du plumage juvénile au plumage adulte ; le mâle présente des variations individuelles de couleur, mais avec les caractéristiques propres à la sous-espèce à laquelle il appartient, notamment l'étendue et la répartition de la couleur. Le choix des femelles par les mâles influe également sur le plumage des premières.

Les mâles d'un an arrivent plus tardivement sur les zones de reproduction et avec un plumage plus terne permettant d'éviter ainsi les comportements agressifs des mâles adultes déjà cantonnés.

Le nid est constitué d'herbe, de feuilles, de petites racines, de fines brindilles, de plumes et autres matériaux fins (laine, fil…). Il est généralement construit par la femelle qui réalise un tissage serré des matériaux afin d'obtenir une coupelle compacte. Il est habituellement bâti dans une cavité d'un arbre, sous le couvert d'une plante grimpante ou d'un buisson, mais le roselin familier n'hésite pas à réutiliser un nid déserté (nid spécifique ou celui d'une autre espèce comme le Merle d'Amérique), à coloniser les nichoirs mis à sa disposition, ou la corniche d'une maison, voire à s'installer dans une plante ornementale suspendue dans le jardin. Le nid est généralement placé à une hauteur comprise entre 1,5 et . La ponte comprend de un à six œufs blancs (quatre en moyenne), souvent teintés de bleu ou de vert, avec quelques taches sombres. Leurs dimensions sont de 16,5 à  × 13,0 à  et leur masse de  en moyenne.

L'incubation, réalisée exclusivement par la femelle, dure le plus souvent de treize à quatorze jours (les valeurs extrêmes vont de douze à dix-sept jours). À la naissance, les petits, nidicoles, présentent un duvet clair épars. Après l'éclosion, la femelle restera pendant quelques jours en permanence avec eux, tandis que le mâle se chargera de l'approvisionnement en nourriture. Par la suite, les deux parents partiront en chasse et s'occuperont de nettoyer le nid en mangeant les sacs fécaux. Les petits prendront leur essor au bout de deux semaines (entre douze et dix-neuf jours) après l'éclosion. Le mâle continuera de les nourrir pendant quelques jours, tandis que la femelle construira un nouveau nid en vue d'une nouvelle couvée.

Le roselin familier peut accomplir jusqu'à six pontes par saison de nidification, mais la plupart des femelles n'en effectue que deux et il est très rare que plus de trois pontes produisent des petits à l'envol. Mâles et femelles atteignent la maturité sexuelle dès le printemps suivant (soit à environ neuf mois). Le record de longévité est de onze ans et demi chez cette espèce.

Répartition et habitat

Habitat
Il fréquente de nombreux habitats, des déserts non dégradés (pourvu qu'il dispose de suffisamment d'eau et de végétation en particulier pour se reproduire) aux banlieues des villes (parcs et jardins), en passant par les semi-déserts (avec les végétaux ,  et ), les maquis (chaparral à genévriers, pins et chênes nains), les bords des cours d'eau, les vergers, les cultures ou les forêts dégradées décidues ou sempervirentes dominées par des sapins (, ,  et ). À l'Est des États-Unis, son habitat est moins diversifié que dans la zone dont il est natif : on le trouve presque exclusivement en milieu urbain ou périurbain.

Répartition

Il semble qu'à l'origine cet oiseau soit natif du sud-ouest américain et du Mexique, puis ait étendu son aire de répartition vers le nord. Il n'a été vu pour la première fois dans la région du plateau de la Columbia, c'est-à-dire au nord-ouest de son actuelle aire de répartition, qu'à partir de 1885. Longtemps limité au sud-ouest du Canada, à l'Ouest des États-Unis et au Mexique, il a été introduit en 1940 à partir d'oiseaux initialement capturés dans la région de Los Angeles et détenus illégalement par des oiseleurs sur la côte est des États-Unis, à  (État de New York). Il a ensuite essaimé dans le sud du Maine et du  jusqu'en Nouvelle-Écosse, New York, est de l'Ontario, Michigan, , Pennsylvanie, Virginie, Caroline du Nord et du Sud, Géorgie, Alabama, , , Indiana, Mississippi, Arkansas, Missouri, Illinois, sud et est de l'Iowa avec quelques îlots de présence disséminés dans le centre et une poche plus importante en Oklahoma. Son aire de répartition s'est étendue pour couvrir, une cinquantaine d'années plus tard, presque tous les États-Unis et le sud du Canada (voir carte de répartition). L'espèce a aussi été introduite de manière involontaire à partir d'oiseaux échappés de captivité à Hawaï au cours des années 1860. Actuellement, cet oiseau y est commun sur les îles principales, même en altitude.

Cette expansion s'explique par la grande fécondité des femelles et par le fait que les jeunes se dispersent sur de longues distances. À partir de 1965, une véritable explosion démographique se produit avec des effectifs augmentant de 24 % par an de 1966 à 1970.

Sur Hawaï, l'accroissement des effectifs est dû à l'absence de compétiteur granivore et à l'extension de l'élevage ayant entraîné la mise en place de nombreux abreuvoirs, le roselin du Mexique étant fortement tributaire des points d'eau, même s'il occupe parfois des zones semi-arides. Ainsi, des groupes de plus de 100 oiseaux ont été notés sur les points d'eau des zones les plus sèches de l'archipel. Après un siècle d'introduction, la biologie de reproduction de cette sous-espèce a peu changé, comparativement à celle observée chez les individus du continent américain (fécondité accrue des femelles et habitats utilisés en particulier).

Certains membres des populations du nord-est de l'aire de répartition sont devenus migrateurs, et partent passer l'hiver dans le sud des États-Unis. Les autres sont pour la plupart résidents, même si certains individus du nord-ouest de l'aire de répartition réalisent de courts déplacements latitudinaux ou altitudinaux.

Progression de l'aire de répartition du roselin familier de 1958 à 1990
d'après les données du Recensement des oiseaux de Noël.

Systématique

Taxonomie
Cette espèce a été décrite pour la première fois par Statius Müller, à la page 105 du supplément de sa traduction de Linné () en 1776 ; il lui donne alors le nom . G.R. Gray le fait entrer dans le genre Carpodacus en 1844, sous le nom  (G.R. Gray,1844). Le nom Carpodacus mexicanus lui est attribué par Osbert Salvin et Frederick DuCane Godman en 1886. En 2012, une étude phylogénétique des Fringillidae réalisée par Zuccon  rétablit la validité du genre Haemorhous, dont le roselin familier forme l'espèce type et qui était jusqu'alors fusionné dans le genre Carpodacus.

Sous-espèces

D'après le Congrès ornithologique international, cette espèce est constituée des douze sous-espèces suivantes. Elles se distinguent par l'étendue et l'intensité de la coloration rouge des mâles ainsi que par le plumage plus ou moins foncé. Par ordre phylogénique :
  (, 1823) : présent dans l'Est des États-Unis, à Long Island, au sud du Canada, à Hawaï (où les mâles rouges sont rares et les phases jaunes et orangées dominent) ; sous-espèce caractérisée par la coloration rouge du mâle s'étendant plus bas sur la poitrine que chez mexicanus en petites touches rosées, par la calotte, le haut des joues, la nuque et parfois le haut du dos ocre rouge au lieu de brun ;
  (Mearns, 1898) : présent sur les Channel Islands de Californie (au large de , Californie) et les îles Coronado (Mexique) ;
  (, 1897) : autrefois présente dans les  et dans l'île Cedros (au large du centre de la Basse-Californie), cette sous-espèce est considérée comme éteinte (dernière observation en 1938) ;
  (, 1876) : présent dans l'île Guadalupe, au large et à l'ouest du centre-nord de la Basse-Californie (Mexique), sous-espèce plus grande () avec le bec également plus épais et le rouge étendu de la face jusqu'au bas des joues ;
  (, 1887) : présent au sud de la Basse-Californie, au Sonora, au sud-ouest du Chihuahua et au nord de l'État de Sinaloa, au Mexique.
  (R.T. Moore, 1936) : présent au centre de l'État de Sinaloa, au Mexique ;
  (R.T. Moore, 1939): présent dans le sud-ouest du Mexique (, État du Colima et Michoacán) ;
  (Griscom, 1928) : présent au nord et au centre du Mexique (États de Chihuahua, Coahuila, Nuevo León, Durango et ) et l'extrême sud-ouest du Texas (Rio Grande) ;
  (R.T. Moore, 1937) : présent dans l'État du Guanajuato et celui du , au Mexique ;
  (Statius Muller, 1776) : présent à l'ouest du continent nord-américain, du sud du Canada jusqu'aux États de l'Idaho, du , et de l'ouest du Nebraska jusqu'en Oklahoma, au Texas, en Californie et au-delà jusqu'à la Basse-Californie (Mexique) ;
  (Sharpe, 1888) : présent dans l'État d'Oaxaca (sous-espèce parfois non reconnue et incluse alors dans mexicanus) ;
  ( A.H., 1939) : présent dans l'État de Guerrero, au Mexique ;

La forme texte=anconophila Oberholser, 1974 n'est habituellement pas reconnue comme sous-espèce valide.

Les populations de Californie, de la zone orientale américaine d'introduction et d'Hawaï ont été très étudiées mais celles insulaires et endémiques du Mexique sont méconnues. Les nombreuses différences de colorations ont souvent compliqué la systématique de cette espèce, certains individus aux caractères intermédiaires ne pouvant clairement être rattachés à une sous-espèce.

Le roselin familier et l'homme

Les relations entre l'humain et l'espèce

Le roselin familier peut parfois occasionner des dégâts au niveau des cultures, notamment dans les vergers d'abricotiers, de cerisiers, de pêchers, de pruniers et de nectariniers. Il est par contre le bienvenu au niveau des mangeoires disposées par les nombreux amateurs d'oiseaux de jardin.

Statut et préservation
Cette espèce ayant une aire de répartition estimée à 7,6 millions de km et une population comptant environ 21 millions d'individus (estimation de BirdLife International), l'IUCN l'a classée dans la catégorie LC (préoccupation mineure). Le Cornell Laboratory of Ornithology avance une estimation des effectifs de population beaucoup plus importante, citant une fourchette allant de  à  individus.

Les populations de l'Est des États-Unis sont victimes d'épidémies touchant les yeux, notamment une conjonctivite à mycoplasme () et une affection à  qui, aveuglant l'oiseau, l'empêche de se nourrir et le livre à la prédation et aux collisions. Dans les années 2000, les effectifs ont chuté de 300 millions d'individus à 120 millions à la suite de la conjonctivite.

Philatélie
L'Égypte en 2004 et la Tanzanie en 1997 ont émis des timbres à l'effigie de cet oiseau.

Comportement
Le Roselin a dans certains cas appris à tapisser son nid avec des mégots de cigarette, dont la nicotine (qui est un insecticide naturel) éloigne les tiques et les poux.

Galerie

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Haemorhous, le genre ;
 Roselin, regroupant les espèces homonymes.

Médias externes
 Galerie Flickr sur Avibase
 Galerie de photos du roselin familier sur le site Calphotos
 Collection de vidéos sur le site IBC (Internet Bird Collection)

Références taxonomiques

Liens externes

Fringillidae
Faune urbaine
Faune endémique d'Amérique du Nord
Oiseau d'Amérique du Nord

Roselin familier


Franc Črnugelj (partizansko ime Zorko), slovenski general in zgodovinopisec, * 5. junij 1921, Grabrovec, † 15. oktober 2013, Beograd.

Življenjepis
Franc se je rodil očetu Marku, ki je bil železniški delavec in materi Ani, rojeni Slobodnik. Osnovno šolo je obiskoval v Črnučah, nato pa se je leta 1936 vpisal v vojaško tehnično šolo v Kragujevcu. Po kapitulaciji Jugoslavije leta 1941 je pobegnil v Slovenijo, kjer so ga konec maja 1941 v Kamniku ujeli Nemci in ga zaprli. Najprej je bil zaprt v Kamniku, nato pa v Škofovih zavodih v Šentvidu. Od tam je pobegnil in se v Ljubljani pridružil OF. Maja 1942 se je pridružil partizanom, kjer je postal komandir čete v Belokranjskem odredu. Avgusta se je s četo priključil k Tomšičevi brigadi, kjer je še naprej opravljal isto nalogo.

Februarja 1943 je bil poslan na Primorsko, kjer je bil dodeljen Južnoprimorskemu odredu. Ta se je kmalu preformiral v Gregorčičevo brigado, Črnugelj pa je postal politkomisar bataljona v novo ustanovljeni brigadi.

Brigada je pod vodstvom Jake Avšiča leta 1943 odšla v Beneško Slovenijo, Franc Črnugelj pa se je julija 1943 vrnil v Slovenijo in postal sekretar Tolminskega okrožnega odbora mladine. Po kapitulaciji Italije se je pridružil bataljonu Andreja Manfrede in kasneje Soški brigadi, kjer je prevzel naloge političnega komisarja. Kmalu je bil imenovan za poveljnika štaba Briško-beneškega odreda Gregorčičeve brigade.

Februarja 1944 je s 30. divizijo NOVJ kot politični komisar 18. bazoviške brigade ponovno odšel v Beneško Slovenijo.

Po osvoboditvi je postal komandant mesta Koper, politkomisar Tržaškega oz. Videmskega vojnega področja. Nato je dokončal vojaško šolanje in bil imenovan za generalnega direktorja treh vojnih in civilnih podjetij. Kot generalmajor je deloval tudi kot načelnik uprave Tehnične službe GŠ JLA.

Kasneje se je posvetil zgodovinopisju in je napisal več knjig z vojnozgodovinsko tematiko iz obdobja NOB.

Glej tudi
 seznam slovenskih generalov

Viri

Veterani druge svetovne vojne
Slovenski generali
Kajuhovi nagrajenci

Franc Črnugelj


Մարկ Օսիպովիչ Կոսվեն (, ), խորհրդային ազգագրագետ, պատմաբան և կովկասագետ, պատմական գիտությունների դոկտոր (1943)։ 1934-1954 թվականներին՝ Մոսկվայի համալսարանի պրոֆեսոր, 1935-1937 թվականներին և 1943-1965 թվականներին՝ ԽՍՀՄ ԳԱ ազգագրության ինստիտուտի ավագ գիտաշխատող։ Կոսվենիի ուսումնասիրությունների հիմնական թեմաներն են՝ մայրիշխանությունը, հայրիշխանությունը, ամուսնության հնագույն ձևերը, ընտանեկան համայնքն ու պատրոնիմիան, Կովկասի նախնադարյան պատմության պատմագրությունը և ազգագրական հետազոտության պատմությունը։

Ռուս պատմաբաններ
Պատմական գիտությունների դոկտորներ
Մոսկվա քաղաքում մահացածներ
Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ
Կովկասագետներ
Խորհրդային ազգագրագետներ
Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Խորհրդային պատմաբաններ

Մարկ Կոսվեն


Rodolfo Luís Costa Miguens Correia, known as Rodolfo (born 6 November 1976) is a Portuguese football coach and a former player. He is currently the manager of Al-Hilal B.

He played 11 seasons and 194 games in the Primeira Liga for Estrela da Amadora, Varzim, Académica de Coimbra, Beira-Mar and Porto.

Club career
He made his Primeira Liga debut for Estrela da Amadora on 30 April 1995 in a game against Porto.

Honours
Porto
Taça de Portugal: 1999–2000
Supertaça Cândido de Oliveira: 1999.

References

External links

1976 births
Footballers from Lisbon
Living people
Portuguese men's footballers
C.F. Estrela da Amadora players
Primeira Liga players
FC Porto players
S.C. Beira-Mar players
Varzim S.C. players
Académica de Coimbra (football) players
Clermont Foot players
Portuguese expatriate men's footballers
Expatriate men's footballers in France
Portuguese football managers
Portuguese expatriate football managers
Expatriate football managers in Greece
Expatriate football managers in Brazil
Expatriate football managers in Poland
Expatriate football managers in Iran
Men's association football midfielders

Rodolfo Miguens


Naselja u Hrvatskoj
 Palanjek, naselje u sastavu grada Siska, Sisačko-moslavačka županija
 Palanjek Pokupski, naselje u sastavu općine Lekenik, Sisačko-moslavačka županija

Palanjek (razvrstavanje)


Բենալմադենա (), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Մալագա պրովինցիայում՝ Անդալուսիա ինքնավար համայնքում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Կոստա Դել Սոլ Օքսիդենտալ շրջանում։ Զբաղեցնում է 27 կմ² մակերես։ Բնակչությունը կազմում է 61383 մարդ (2010 թվական)։ Վարչական կենտրոնից գտնվում է 22 կմ հեռավորության վրա։

Ժողովրդագրություն

Պատմություն

Բենալմադենան պատմականորեն բնակեցված է եղել տարբեր մշակույթների կրողներով դեռևս Բրոնզե դարից։ 2003 թվականին արևմտյան երկրների ամենամեծ ստուպան (, stūpa)՝ 33 մ բարձրությամբ։ 1456 թվականին բերդն ու քաղաքն ավերվել է Կաստիլիայի Էնրիկե IV թագավորի հրամանատարության տակ գտնվող Քրիստիանի բանակի կողմից։

Վարչական բաժանում
Բենալմադենան բաժանվում է 3 վարչական միավորների՝
 Բենալմադենա Կոստա
 Արոյո դե լա Միել
 Բելամադենա Պուեբլե

Քույր քաղաքներ
 Ֆինալե Լիգուերե,
 Նուեվիտաս,

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
 Պաշտոնական կայք
 Resort Guide

Մալագա պրովինցիայի բնակավայրեր
Իսպանիայի բնակավայրեր
Անդալուսիայի բնակավայրեր

Բենալմադենա


Harold Rowe Holbrook Jr. () adalah seorang aktor, sutradara televisi, dan penulis Amerika Serikat. Ia pertama kali menerima pujian kritis pada tahun 1954 atas pertunjukan panggung solo yang ia kembangkan, Mark Twain Tonight! saat belajar di Universitas Denison, tampil sebagai Mark Twain. Ia memenangkan Penghargaan Tony untuk Aktor Terbaik dalam Drama pada tahun 1966 atas perannya sebagai Twain. Ia terus berperan sebagai Twain selama lebih dari 60 tahun, hingga pada akhirnya menghentikan pertunjukan pada tahun 2017 karena kesehatannya yang memburuk. Sepanjang kariernya, ia juga memenangkan lima Primetime Emmy Award untuk karyanya di televisi dan dinominasikan untuk Academy Award karena karyanya dalam film.

Holbrook membuat debut filmnya dalam film The Group karya Sidney Lumet (1966). Ia kemudian mendapatkan ketenaran internasional untuk penampilannya sebagai Deep Throat dalam film tahun 1976 All the President's Men. Ia berperan sebagai Abraham Lincoln dalam miniseri Lincoln tahun 1976 dan miniseri North and South pada 1985. Ia juga muncul dalam film-film seperti Julia (1977), The Fog (1980), Creepshow (1982), Wall Street (1987), The Firm (1993), Hercules (1997), dan Men of Honor (2000).

Peran Holbrook sebagai Ron Franz dalam film arahan Sean Penn, Into the Wild (2007) membuatnya mendapatkan nominasi Academy Award dan Screen Actors Guild Award untuk kategori Aktor Pendukung Terbaik. Pada tahun 2009, Holbrook menerima pujian kritis atas penampilannya sebagai petani yang baru saja pensiun Abner Meecham dalam film independen That Evening Sun. Ia juga berperan sebagai Francis Preston Blair dalam filmnya Steven Spielberg, Lincoln (2012).

Pada tahun 2003, Holbrook dianugerahi National Humanities Medal oleh Presiden George W. Bush.

Referensi

 Hal Holbrook Biography (1925-)

Pranala luar

Meninggal usia 95
Pemeran laki-laki Amerika Serikat abad ke-20
Pemeran laki-laki Amerika Serikat abad ke-21
Pemeran film laki-laki Amerika Serikat
Pemeran televisi laki-laki Amerika Serikat
Sutradara televisi Amerika Serikat

Hal Holbrook


Candaules alias Myrsilus (floruit circa 700 a.C.n.) Myrso patri successit et fuit novissimus rex Lydiae e stirpe Heraclidum (ut Graeci eos appellabant). A Gyge interfectus est qui primus rex e stirpe Mermnadum fuit.

Quid de Candaule narraverit Herodotus
Libro primo Historiarum Herodotus fabulam narrat quomodo Candaules  Lydiorum thronum una cum vita amiserit. Custos familiaris ei erat, Gyges nomine, cuius consiliis amicitiaque confidebat. Cui Candaules  formositate uxoris ultra modum inflatus nudam eam  ostendere utcumque voluit. Itaque pone ianuam cubiculi eum occultavit unde feminam vestes deponentem commode videret. Cum vero visis quae videnda ei erant ex cubiculo sese clam reciperet uxor Candaulis Gygen adspexit nec tamen exclamavit aut alio modo consciam esse facti patefecit. At mane fidelibus satellitibus stipata Gygen convocavit atque ad hoc discrimen deduxit ː aut moriendum ei statim erat aut dominum interficeret atque se uxorem duceret. Gyges obstupefactus in fine se superstitem maluit. Ita insidiis uxoris oppressus Candaules nocte proxima periit et Gyges regnum occupavit. Dissensio tamen de ea re inter Lydios fuit quia Gyges e stirpe regia Heraclidum non erat. Itaque legatos ad Pythiam Delphos miserunt rogatum rectene et ex deorum voluntate regnaturus esset Gyges. Pythia respondit secundum Gygem ; addidit tamen ultionem Heraclidum post quinque hominum saecula fore, ita regem Croesum designans. Paene eadem iam canebat poeta Samius Archilochus. Revera tamen etiamsi Gyges moechus reginae esse potuit ex seditione interemptum Candaulem probabilius modernis historicis videtur eo magis quod ipse Herodotus fautores quosdam Gygis Herclidum partibus opponebat. Ita gens Mermnadum regno Lydiae Heraclidas spoliasse dicitur. Quinque Mermnadae regnaverunt quorum ultimus fuit Croesus. Ipse Gyges postquam dona sumptuosa ex auro et argento Delphis consecravit per triginta et octo annos regnum obtinuit nec quicquam effecit quod quidem Herodoto memoria dignum videretur.

Notae

Fontes
Herodotus, Clio 7-14.
Trogus Pompeius a Iustino abbreviatus, libro primo capite septimo
Lydia
Reges
Nati saeculo 8 a.C.n.
Mortui saeculo 7 a.C.n.

Candaules


Psuke desimra (aramäisch פְסוּקֵי דְּזִמְרָא;  Abschnitte des Gesangs) auch "Psalmen im Morgengebet" genannt, sind ein Bestandteil des jüdischen Morgengebets. Die Texte werden im jüdischen Morgengebet (Schacharit) rezitiert und während des Gebets mit einer Gemeinde in der Synagoge meist durch den Vorbeter (Chasan) gesungen.

Beschreibung
Der Zweck von Psuke desimra ist es, dass jeder einzelne Betende Lob auf den Gottesnamen vortragen kann, bevor Bittgebete an Gott gerichtet werden, die später während des Schacharit und im Laufe des Tages (Mincha und andere) stattfinden. Am Anfang bestand der Abschnitt ausschließlich aus den Psalmen 145–150, gebildet durch Jose ben Chalafta im 2. Jahrhundert. Die Erweiterungen kamen erst später dazu. Lange Zeit waren diese Gebete nicht Pflichtbestandteil des regulären jüdischen Gottesdienstes. Maimonides machte sie zum Gegenstand seiner Werke und erklärte, dass Optimismus Voraussetzung für die Hymnen sei. Darauf hin wurden sie Pflichtbestandteil des regulären jüdischen Gottesdienstes. Maimonides schrieb auch, dass die Gebete langsam und mit Leidenschaft gesungen werden mussten.

Inhalt (regulär)

Inhalt (Ruhe- und Feiertag)
Am Ruhetag (Schabbat), an Feiertagen mit biblischem Ursprung sowie am Hoschana Rabba, wurden verschiedene Psalmen zwischen "Hodu   […]"  (; dt.  "Huldiget Gott, verkündet seinen Namen ") und "Jehi kewod  […]" (; dt. "Ewig bleibt die Herrlichkeit Gottes") hinzugefügt. So weil die Betenden sich nicht in der Hektik des Arbeitsalltags befinden.

Im aschkenasischen Ritus (; "nosach Aschkenas") benutzt man noch folgende Psalmen: 19, 33, 34, 90, 91, 135, 136, 92, sowie 93.

Im sephardischen Ritus () benutzt man noch folgende Psalmen: 103, 19, 33, 90, 91, 98, 121, 122, 123, 124, 135, 136, 92, sowie 93.

Am Ruhe- und Feiertag wird das Nischmat eingefügt. Im aschkenasischen Ritus folgt Schochen Ad, (), während im sephardischen Ritus Schaw'at Anijim () folgt.

Frauen
Es gibt einen Meinungsstreit darüber, ob Frauen bei Psuke desimra erforderlich oder erlaubt sein sollen. Ausschlaggebend ist die Meinung, dass der Vortrag des Psuke desimra ein zeitgebundenes Gebot sei. Eine Meinung verlangt, dass Frauen Psuke desimra vollständig vortragen. Eine andere Meinung wiederum verbietet den Vortrag von Psuke desimra unter Frauen. Eine dritte Meinung erlaubt, aber verlangt von Frauen nicht den Vortrag des Psuke desimra. Eine vierte Meinung erlaubt zwar den Vortrag von Psuke desimra, aber verbietet den Vortrag bestimmter Teile des Abschnitts, darunter "Baruch schä-Amar  […]" (; dt. "Gesegnet, derjenige, der gesprochen und es ward die Welt") sowie "Jischtabach  […]"  (; dt. "Gepriesen werde Dein Name für immer....").

Der aschkenasische Ritus betrachtet Psuke desimra als Pflichtbestandteil, unter der Voraussetzung, dass Psuke desimra kein zeitgebundenes Gebot sei und jederzeit von Allen vorgetragen werden dürfe.

Im sephardischen Ritus ist man geteilter Meinung. Einige Meinungen erlauben Frauen Psuke desimra vorzutragen, allerdings ohne Segenssprüche.

Einzelnachweise

Literatur
 Siddûr tefillôt Yiśrāʾēl, übersetzt und erläutert von Samson Raphael Hirsch. Kauffmann, Frankfurt am Main 1895, 3. Aufl. 1921.

Gebet (Judentum)
Jüdischer Gottesdienst

Psuke desimra


Բո (ճապ.棒: ぼう), երկար ձող, որը պատրաստված է փայտից կամ բամբուկից, երբեմն մետաղից։ Օգտագործվում է մարտարվեստներում որպես զենք։ Ամենաերկար Բո (180 սմ) կոչվում է ռոկուշհակուբո։ Բոյի հաստությունը, որպես կանոն, 3 սմ է։ Բո պատրաստում են պինդ ծառատեսակներից ինչպես սպիտակ կաղնին, բոխին, հաճարենին և բամբուկը։ Մեր օրերում բոն օգտագործվում է Ճապոնական մարտարվեստում բոդձյուցույում։

Ծանոթագրություններ

Սառը զենքեր

Բո (ձող)


«Կռունկ», ամերիկահայ հասարակական, քաղաքական շաբաթաթերթ։ Հանդիսացել է «Կռունկ» հրատարակչական ընկերության հրատարակություն։ Լույս է տեսել 1919-1962 թթ.-ին, Ֆիլադելֆիայում։ Խմբագիր-տնօրեն՝ Գառնիկ Գևորգյան։

Լուսաբանել է ամերիկահայ գաղութի ազգային, մշակութային, կրոնական կյանքը, արձագանքել հայապահպանության և դպրոցաշինության ուղղությամբ տարվող աշխատանքներին։ Սատարել է կարմիր բանակի կողմից Հայաստանի գրավումը և երկրում խորհրդային կարգերի հաստատումը, ներկայացրել է ՀԽՍՀ տնտեսության, արդյունաբերության, արվեստի և մշակույթի անցուդարձը։

Աջակցել է ՀՕԿ-ի և ՀԲԸ միության աշխատանքներին, խրախուսել հայրենադարձությունը, ծանոթացրել Հայրենակցական միությունների գործունեությանը։ Գրական բաժնում տպագրել է Զ. Գալեմքյարյանի, Հ. Լեոնյանի, Զ. Սիրանոյի, Լ. Կորկոտյանի, Ս. Քաղցրունու և ուրիշների ստեղծագործությունները հայ դասական և սովետական, ռուս և ամերիկյան հեղինակների գործեր։

Հրապարակախոսական, պատմագիտական հոդվածներով հանդես են եկել Մ. Մինասյանը, Հ. Խոճասարյանը, Տ. Մկունդը, Մ. Թիրյաքյանը, Մ. Սևանը։ Հայերեն սովորեցնելու նպատակով շաբաթաթերթում գործել է «Armenian school at home» («Հայ դպրոց տանը») դասընթացը (1951 թ.-ից)։ Ուներ անգլերեն էջ (1930 թ.-ից), որին աշխատակցել է Հ. Դըլճյանը։

ԱՄՆ-ի հայկական շաբաթաթերթեր
Հայկական հասարակական պարբերականներ
Հայկական քաղաքական պարբերականներ

Կռունկ (թերթ)


An Ceriodaphnia pulchella in uska species han Branchiopoda nga ginhulagway ni Georg Ossian Sars hadton 1862. An Ceriodaphnia pulchella in nahilalakip ha genus nga Ceriodaphnia, ngan familia nga Daphniidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ceriodaphnia

Ceriodaphnia pulchella


Մետաղե շինվածք, ընդհանուր նշանակման դետալներ։ Պայմանականորեն մետաղե շինվածքի շարքին են դասում սառը գլոցման ժապավենները, մետաղալարը և դրանից պատրաստված շինվածքները (օրինակ, պողպատե ճոպաններ, մեխեր), ինչպես նաև ամրակման դետալները (երիթ, պտուտակ, հեղույս, մանեկ, գամ և այլն)։ Մետաղե շինվածքի արտադրությունը սև մետալուրգիայի և մետաղամշակման ինքնուրույն բնագավառներից է։

Մետաղներ

Մետաղե շինվածք


An Halectinosoma inhacae in uska species han Maxillopoda nga ginhulagway ni Wells hadton 1967. An Halectinosoma inhacae in nahilalakip ha genus nga Halectinosoma, ngan familia nga Ectinosomatidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Halectinosoma

Halectinosoma inhacae


Boisville-la-Saint-Père est commune Francicum 724 incolarum (anno 2019) praefecturae Eburae et Liderici in regione Centro et Valle Ligeris (ante 2016 Centro).

 Index communium praefecturae Eburae et Liderici

Nexus externi

Communia praefecturae Eburae et Liderici
Loci habitati praefecturae Eburae et Liderici

Boisville-la-Saint-Père


Rijenci je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Voćin, Virovitičko-podravska županija.

Stanovništvo

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 7 stanovnika te 6 obiteljskih kućanstava.

Napomena: Iskazuje se kao dio naselja od 1857., a kao naselje od 1890. Sadrži podatke za bivše naselje Naukovac u 1890. i 1900.

Izvori

Naselja u Virovitičko-podravskoj županiji

Rijenci


Steaming Satellites ist eine österreichische Band aus Salzburg. Im Jahr 2014 war die Band für den Amadeus Austrian Music Award in der Kategorie Best Video nominiert.

Geschichte
Das Debütalbum Neurotic Handshake at the Local Clown Party erschien 2006. Musikalisch ist die Band, welche sich zu Anfang als Quartett formierte, später dann aber vorübergehend zu einem Trio wurde und heute wieder als Quartett firmiert, am ehesten dem Spacerock oder im Allgemeinen dem Indie-Rock einzuordnen.

Nach der EP Karate Party 2008 wurde die Band nach einer gemeinsamen Show von Portugal. The Man als Vorband auf deren Europa-Tour eingeladen. Es folgten weitere Touren als Support für u. a. The Builders and the Butchers, Eagle Seagull und Hello Electric. Darüber hinaus gaben Steaming Satellites auch einige Support Shows für z. B. Alt-J, Thin Lizzy, Therapy?, The Raveonettes und viele anderen.

Im Jahr 2012 erschien mit The Moustache Mozart Affaire ihr zweites Album beim Label Hoanzl. Während Steaming Satellites 2012 zahlreiche Festivalauftritte in Österreich und Deutschland absolvierten, arbeiteten die Musiker bereits am Nachfolgealbum Slipstream, welches 2013 beim Label The Instrument Village erschien.

Seit 2014 treten die Steaming Satellites bei Konzerten wieder als Quartett auf und werden von dem alten Mitglied Manfred Mader unterstützt, welcher wieder zu einem festen Bandmitglied wurde und auch an der Produktion des 2015 erschienenen Albums Steaming Satellites beteiligt ist. Mit dem Song "How Dare You!" des Albums Steaming Satellites lieferten sie einen Beitrag zum Soundtrack des 2014 erschienen und vielfach ausgezeichneten Films Das finstere Tal. Im Jahr 2018 erschien das fünfte Album Back from Space - mit einer ausgedehnte Tour durch Deutschland, Österreich und der Schweiz.

Im Jahr 2021 und 2022 erscheinen insgesamt drei Singleauskopplung.

Diskografie

Alben
 2006: Neurotic Handshake at the Local Clown Party (Rebeat)
 2012: The Moustache Mozart Affaire (The Instrument Village)
 2013: Slipstream (The Instrument Village)
 2015: Steaming Satellites (The Instrument Village)
 2018: Back from Space (The Instrument Village)

EPs
 2008: Karate Party
 2020: Clouded Sky (Assim Records)

Singles
 2017: Back from Space
 2019: Running out of Time
 2019: Clouded Sky
 2020: Go Wild feat. Daffodils
 2020: See You in a Bit
 2021: The Mellow Dub Theorem
 2022: Sunshine
 2022: Better Days

Weblinks

 Offizielle Website
 Steaming Satellites im SR-Archiv österreichischer Popularmusik

Quellen

Österreichische Band
Rockband

Steaming Satellites


Alang sa ubang mga dapit sa mao gihapon nga ngalan, tan-awa ang Lægdi.

Walog ang Lægdi sa Noruwega. Nahimutang ni sa munisipyo sa Bykle ug lalawigan sa Aust-Agder fylke, sa habagatang bahin sa nasod,  km sa kasadpan sa Oslo ang ulohan sa nasod.

Ang klima tundra. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa  °C, ug ang kinabugnawan Enero, sa  °C.

Ang mga gi basihan niini

Mga walog sa Aust-Agder fylke

sv:Lægdi (dal i Norge, Aust-Agder fylke, Bykle, lat 59,51, long 7,40)

Lægdi (walog sa Noruwega, Aust-Agder fylke, Bykle, lat 59,51, long 7,40)


Dušan Brucháč (* 30. máj 1923 Slovenská Ľupča – † 11. apríl 1988 Bratislava) bol  lekár-gynekológ, vysokoškolský pedagóg.

Jeho otec Ľudovít Brucháč, jeho matka Anna rod. Markušovská, jeho manželka Viera rod. Krseková.

Životopis
Navštevoval ľudovú školu v Slovenskej Ľupči (1929-1935), študoval na gymnáziu v Prešove (1935-1944), na Lekárskej fak. UK v Bratislave, kde v roku 1950 získal titul MUDr.. V roku 1960 získal titul CSc., v roku 1961 doc., v roku 1974 univ. prof. Absolvoval študijné cesty a pobyty v ZSSR, Holansku, Francúzsku, Mexiku a Mongolsku. V rokoch 1950-1951 pôsobil ako asistent na gynekologicko-pôrodníckej klinike Lekárskej fakulty UK v Bratislave, neskôr ako interný ašpirant v Ústave pre starostlivosť o matku a dieťa v Prahe; od roku 1976 vedúci Katedry gynekológie a pôrodníctva II. a prednosta II. gynekologicko-pôrodníckej kliniky Lekárskej fakulty UK v Bratislave.

Popredný slovovenský gynekológ a pôrodník, jeden zo zakladateľov a budovateľov II. gynekologicko-pôrodníckej kliniky v Bratislave. Popri pedagogickej práci sa venoval vedeckovýskumnej činnosti, zameriaval sa na problematiku fyziológie a patológie pôrodníctva, skúmal vplyv barbiturátov na priebeh tehotnosti, rozpracoval metódy a postupy pri zbezbolestňovaní pôrodu. Zaoberal sa zavádzaním elektrografických, endoskopických, sonografických a laboratórnych vyšetrovacích metód do gynekologickej praxe. Autor a spoluautor odborných prác, vysokoškolských učebníc, vyše 80 vedeckých štúdií, ktoré publikoval v odborných časopisoch a zborníkoch. Jeden zo zakladateľov Dunajských kongresov gynekológov, zúčastnil sa na tvorbe dvoch zdravotníckych filmov. Aktívny účastník SNP, redaktor a hlásateľ Slobodného slovenského vysielača v Banskej Bystrici. Hlavný odborník pri Ministerstve zdravotníctva pre gynekológiu a pôrodníctvo, funkcionár Čs.lekárskej spoločnosti J.E. Purkyňu, predseda Slovenskej gynekologicko-pôrodníckej spoločnosti.

Ocenenia
1964 - pamätná medaila k 20. výr. SNP
1974 - Za vynikajúcu prácu

Dielo
 Teoria a prax zbezbolestňovania pôrodu, Bratislava r. 1963
 Gynekológia a pôrodníctvo 1-5., Martin r. 1972-1987 (spoluautor)

Literatúra
 BRUCHÁČ, Dušan. In:

Externé odkazy

Slovenskí gynekológovia
Slovenskí vysokoškolskí pedagógovia
Slovenskí autori náučnej literatúry
Osobnosti zo Slovenskej Ľupče
Pracovníci Slobodného slovenského vysielača
Absolventi Lekárskej fakulty Univerzity Komenského v Bratislave
Vyučujúci na Lekárskej fakulte Univerzity Komenského v Bratislave

Dušan Brucháč


Pallamano Romagna is a men's handball club from Imola and Mordano, Italy, that plays in the Serie A. The club was born in 2001, from the fusion of H.C. Imola 1973 and U.S. Mordano 1978.

European record

Team

Current squad
Squad for the 2022–23 season

Goalkeepers
16  Martino Redaelli
64  Adrian Lombes

Wingers
4  Christian Amaroli
6  Tommaso Albertini
18  Martin Di Domenico
23  Noè Ramondini

Line players
10  Mohammed Essam
11  Filippo Gollini
17  Federico Nori

Back players
3  Nicolò Bianconi
5  Grigory Fioretti
7  Gregorio Mazzanti
8  Dario Chiarini
12  Fabrizio Tassinari
13  Claudio Lo Cicero
15  Alexandru Rotaru
24  Amir Boukhris
73  Víctor Alonso
88  Ivan Antić

External links
Official website

Romagna Handball
Imola

Pallamano Romagna