කයාල් සර්

කැන්ද කොලයක් කඩාගෙන ගොට්ටක් වෙන්න හදපු මම ඉද්ද මල් ටිකක් නෙලද්දී බයික් එකක හෝන් හඬක් ඇහුණේ.

මං හැරිලා බැලුවා. විශ්වාස කරන්න පාරේ ඉස්සරහට ආවේ එයාගේ ලස්සන කළු පාට බයික් එක. එදා සෙමිනර් එක දවසේ ඇදන් ආපු කළු පාට ඩෙනිම් කලිසමයි, රෝස පාට සුදු පාට එකට මික්ස් වෙච්ච ෂර්ට් එකයි ඇදපු එයා ෂර්ට් එකේ අත් වැලමිට ළඟට එනකල් උඩට ඇදලා, සුදු පාට සපත්තු දාලා, එක අතක තව හෙල්මට් එකක් එල්ලාගෙන ඇවිත් බයික් එක නතර කලා මං ළඟ. 

එදා දැනුණු සුවඳම එයා ළඟින් මට දැනෙද්දී එයා හෙල්මට් එකේ වීදුරුව උස් කළේ. ඒ ඇස් සත්තයි මාව හිරි වැටිලා ගියා. ඒ ඇස්වල උතුරන්නේ ආදරේ. ඔව් මට එහෙම දැනුණා. එයාගේ මූණේ වුණත් තිබුණේ ආස හිතෙන, ඊටත් වඩා ආදරේ හිතන බැල්මක්. මං ඇස් පියාටුවක්වත් නොගහා එයා දිහාම බලාගෙන උන්නා. එයත් මං දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. මට වගේම එයාටත් ඒ දවස මතක් වෙන්න ඇති. සෙමිනර් එක දවසේ ඇඟේ හැපුණු කෙල්ලව මැවිලා පේන්න ඇති. 

විනාඩි පහක් ඔව් ඒ තරම් විතර වෙලා අපි දෙන්නා ඔහේ බලාගෙන උන්නා. එයා ඇස් පිහාටු පාත් කර කර සුවඳ අල්ලනවා මට දැනුණා හොඳටම. මං ගාගෙන ආපු කැමීලියා මල් සුවඳ එයාට දැනෙන්න ඇති. අපි ඉන්නේ පාරේ. අහළ පහළ ගෙවල්වල අය දකීවි කියලාවත් මතක් වුණේ නෑ මට. එයා දිහා මෙහෙම මට බලාගෙන ඉන්න පුළුවන් කල්ප ගානක් වුණ්ත්. ඇත්තමයි ඒ තරම් ආස හිතෙන පෙනුමක් එයාට තියෙන්නේ. මේ ලෝකේ මගේ අම්මට, ආච්චිට, අයියට පස්සේ මං දකින්නම ආස චරිතේ එයා වෙලා. ඔව් ඇත්තමයි එයා පේන මානේ මට ඉන්න තියෙනවා නම් වෙන මොකුත් එපා. 

"අපි යමු නේද ලවන්‍යා" එයාගේ කටහඬ. මං හා කියන්න වගේ ඔලුව වැනුවා. 

"නගින්ඩ" එයා මට බයික් එකේ පිටිපස්සේ සීට් එක ඇස්වලින් ඉඟි කරලා පෙන්නන ගමන් කියනවා. මගේ ජීවිතේ කවදාවත් බයික් එකක ගිහින් නෑ මම. මං හරි බයයි බයික්වල යන්න. අනික එයා යන්නෙත් හරි වේගයෙන් කියලා මං දන්නවා. මං බෑ කියන්න වගේ ඔලුව වැනුවා. එයා ඇහිබැමි එහෙ මෙහෙ කළේ ඇයි කියලා අහන්න වගේ. 

"මට බයයි. මං වැටේවි" මගේ කටහඬ එයාට ඇහුණද මන්දා. සත්තයි ඒ තරම් හීනි වෙලා.

"වැටෙන්ඩ දෙන්නෙත් නෑ. වට්ටන්නෙත් නෑ. කෝ එන්ඩ හොඳ ළමයා වගේ" එයා මගේ හිතේ බය නැති කරන හඬකින් කිව්වේ. මං බයෙන් වගේ ඇවිත් හිටගත්තා එයා ළඟින්. මං අතේ තිබුණු ඉද්ද මල් ගොට්ට අරගෙන බයික් එකේ හෙඩ් ලයිට් එක ළඟ නොවැටෙන්න රඳවපු එයා අතක එල්ලන් උන්නු හෙල්මට් එක මගේ ඔලුවට දාලා බෙල්ට් එක දැම්මේ. එයාගේ රෝස පාට ඇඟිලි තුඩුවක පහස මගේ නිකටේ තැවරුනත් එක්ක. මගේ ඇඟම සීතල වෙලා ගියා. සත්තයි ඒක හරි ආස හිතෙන පහසක්. 

"හරි නේද?" එයා ලා හිනාවක් එක්ක අහනවා. මං ඔව් කිව්වේ හෙමිහිට.
 

"මගේ උරහිසින් අල්ලන් පරිස්සමට නගින්ඩ" එයා හෙමිහිට කිව්වේ. බය හිතුණත් මං එයාගේ උරහිසින් අල්ලන් ගොඩ වුණා බයික් එකට. එයාගේ උරහිස මගේ අතට දැනුණේ හරියට යකඩයක් වගේ. ඔව් ඇත්තමයි එයාට තියෙන්නේ ඝන අත්බාහු. එයා බයික් එකේ හඩ්ල් දෙකෙන් අල්ලන් ඉද්දී එයාගේ ෂර්ට් එක අතරින් ඝන අත්බාහු එළියට ඉලිප්පිලා පේනවා. ඇත්තමයි එයා හරි හැඩකාරයි. 

"මාව අල්ලා ගන්ඩ ලවන්‍යා" එයා සද්දෙට කිව්වේ.

"කොතනින්ද?" බයටමද කොහෙද මට එහෙම කියවුණේ.

"කවදාවත් කෙල්ලෙක් මට මේ තරම් ළං වෙලා නෑ. මගේ බයික් එකේ කෙල්ලෙක් මෙහෙම ගිහින් නෑ. මං කාටවත් මේ තරම් ළං වෙන්ඩ ඉඩ දීලා නෑ. මගේ ජීවිතේ කිසිම කෙල්ලෙකුට ඉඩක් තිබුණේ නෑ. මට ළං වුණු එකම කෙල්ල ඔයා ලවන්‍යා. ඉතින් ඔයාට ඕනම, කැමතිම තැනකින් අල්ලා ගන්ඩ පුළුවන්. මං අයිතිය ඔයාට" ඒ වචන හරි ලස්සනයි. සත්තයි මේ හිතම පිරිලා ගියා. 

"ඒ අයිතිය මටම විතරක් දෙන්න කයල් සර්. කවදාවත් කාටවත් දෙන්න එපා" එයා ආදරණීය පෙම්වතෙක් වෙද්දී මං ආදරණීය පෙම්වතියක් නොවී කොහොමද. 

"මට ළං වුණු එකම කෙල්ල අවසාන කෙල්ල වෙන්ඩ ඕන. ආයේ කෙනෙක් ගැන මගේ හිතට හැඟීමක් ඒවි කියලා මං හිතන්නේ නෑ ලවන්‍යා. මං හිතනවා සුදූ ඔයාගෙත් පළවෙනි...."

"ඔව් ඔයා හරි. මං ළං වුණු එකම කෙනා ඔයා කයාල් සර්.." එයා කියන්න හදපු ටික කියන්නත් කලින් මැද්දට පැනපු මං සද්දෙට කිව්වේ. එයාගේ මුවින් සැනසුම් සුසුමක් පිටවුණා. ඔව් මට හොඳටම ඇහුණා.

මං දැකලා තියෙනවා කෙල්ලෝ කොල්ලෝ එක්ක බයික්වල යන්නේ බඩ මැදින් අත් දෙක දාගෙන. නැත්නම් උරහිස් යටින් අත් දෙක දාලා තදටම අල්ලාගෙන. එයාව එහෙම අල්ලන්න මොකක්දෝ වගේ මට. අනික අපි මෙහෙම හමු වුණු පළවෙනි දවසනේ මේක. මං බයෙන් වගේ එයාගේ උරහිසින් අල්ලා ගත්තා. එයා බෙල්ල ඇල කරලා මං දිහා බැලුවා. 

ඒ ඇස් කිව්වෙම බයවෙන්න එපා මං ඔයාව පරිස්සමට අරගෙන යන්නම් කියලද කොහෙද. එයා බයික් එක ස්ටාර්ට් කළා. මගේ ඇඟ සීතල වෙලා ගියා. බයටම එයාගේ උරහිසට වැටිලා තිබුණු මගේ අත තව තවත් තද වුණා. එයා බයික් එක හෙමිහිට ඉස්සරහට ගත්තා. සනීප හුළං පාරක් එක්ක එයාගේ සුවඳ ඇවිත් මගේ කම්මුල්වල තැවරෙනවා. නිදහසේ දමාගෙන උන්නු මගේ කොණ්ඩේ ඒ මේ අත විසිරිලා යනවා. මං එයා එක්ක අනන්තයට පා වෙලා යනවා වගේ හැඟීමක් මට දැනුණෙම. 

එයා බයික් එක අරගෙන යන්නේ අපේ පන්සල පැත්තට. ඒ කියන්නේ එයාගේ ගෙවල් තියෙන්නේ පන්සල පාරේ. පන්සල පාරෙන් යද්දී තමයි අපි නිතරම බඩු ගන්න සිල්ලර බඩු කඩේ තියෙන්නේ. මං කඩේ හරියෙදි එයාගේ පිටට මූණ හංගගත්තේ අපේ ගමේ ඇන්ටි කෙනෙක් හරි දකීවි කියන බයට. 

එහෙම දැක්කොත් අපේ ආච්චිට පන්සලට ගිය දවසක කියාවි අන්න ඔයාගේ දුව කොල්ලෙක් එක්ක බයික් එකේ ගියා කියලා. අපේ ගමේ ඇන්ටිලා කියන්නේ ඕපදූප මලු. කඩේ පහු කරලා ඉස්සරහට යද්දී වම් පැත්තට හැරුණම තියෙන්නේ පන්සල. දකුණු පැත්තට හැරුණම තියෙන්නේ කන්ද. ඒ කන්ද උඩට කවදාවත් ගිහින් නෑ මම. ඔය කන්ද පාරේ ගෙවල් තියෙනවා කියලා මං දන්නවා. ඒ උස කන්දට නැග්ගම හන්තානත්, අනිත් පැත්තෙන් සිරීපාදෙත් පේනවා කියලා දවසක් අපේ අම්මා මං එක්ක කිව්වා මතකයි මට. කන්ද පාමුල බයික් එක නතර කරපු එයා ලවන්‍යා කියලා මට කතා කළා. මං ඇයි කියලා අහන්න වගේ එයා දිහා බැලුවේ. 

"ඇස් පියාගෙන මාව තදටම අල්ලා ගන්ඩ" එයා හරි හෙමිහිට කිව්වේ.

"ඇයි?" මං බයෙන් වගේ ඇහුවේ. 

"අනන්තයට අරගෙන යන්ඩ" එයා දඟකාර හඬකින් කියනවා. එයාට අවනත වුණු මං ඇස් පියා ගත්තා. 

"බොරු කරන්ඩ එපා මට" එයා කිව්වේ හරි ආදරෙන්. 

"කවදාවත් නෑ" මං කිව්වේ ඇත්තටමයි. එයා බයික් එක කන්ද උඩට අරගෙන යනවා මට දැනෙනවා. මං රූටලා පහළට වැටෙයි කියන බයට මං එයාව තදටම අල්ලාගෙන උන්නා. බයික් එක ටික ටික උඩට යද්දී මට ඇස් ඇරලා බලන්න හිතුණත් එයාට බොරු කරන්න හිතුණේ නෑ මට. පොරොන්දුවක් දුන්නොත් ඒක රකින්න ඕන කියන එක මං හොඳටම දැනගෙන උන්නා. එයා බයික් එක අමාරුවෙන් වගේ කන්ද උඩටම අරගෙන නතර කලා මට දැණුනා. නෑ මං තාම ඇස් ඇරියේ. එයා මට ඇස් අරින්න කියනකල් මං බලාගෙනම උන්නා. 

"සුදූ ඇස් අරින්ඩ" එයාගේ කටහඬට මං හෙමිහිට ඇස් ඇරියේ. දෙයියනේ මං දකින්නේ මේ හීනයක්ද! 

මං උන්නේ නපුරු කුමාරයාගේ මාළිගාවේ මිදුලේ. දෙයියනේ එතකොට.. එතකොට මේ වීදුරු මාළිගාව එයාගෙද. නපුරු කුමාරයා එයාද. මගේ බඩ පපුව ගැහෙනවා. මං කට ඇද කරන් එයා දිහා බලනවා. ආයේ වීදුරු මාළිගාව දිහා බලනවා. සත්තයි මගේ හුස්ම හිර වෙන්න වගේ. ඒක කන්ද උඩ තියෙන ලොකු තැනි තලාවක හදපු ලස්සන ගෙයක්. වටේම ආමි දැල ගහපු මිදුලේ තණකොළ වවලා තිබුණේ. මිදුලේ එක පැත්තක කහ පාට රොබෝරොසියා මල් ගහක්. ගහේ මල් පිරිලා. ඒ ගහට පොඩ්ඩක් ඈතට වෙන්න දිය ඇල්ලක්. ඒ දිය ඇල්ලෙන් ලස්සනට පහළට වතුර ගලනවා. දිය ඇල්ල පාමුල මානෙල් මල් පොකුණක්. මං දැක්කා ලොකු ලොකු මාළුවෝ එහෙ මෙහෙ පීනනවා. 

මිදුලේ අනිත් පැත්තේ සරුවට හැදුණු තැඹිලි ගස් හතරක්. ඒ ගස්වල තැඹිලි ගෙඩි පිරිලා. මිදුලේ තවත් පැත්තක රතු, සුදු රෝස ගස් යායක්. ඒ ගස්වල මල් පිරිලා. මිදුලේ තවත් තැනක බට් අඹ ගහක්. ඒ ගහේ සාමාන්‍ය ගානට පැහුනු අඹ පිරිලා. කුරුල්ලෝ කෑ ගහන හඬ ඇහෙනවා මට. බලන බලන අත කඳු පන්ති. එක පැත්තකින් සිරිපාදේ. 

අනිත් පැත්තෙන් හන්තාන කන්ද පේනවා. වළාකුළු හරි ළඟ වගෙයි මට දැනුණෙම. සුදු පාට වළාකුළුවලින් අහස පිරිලා. ඇත්තමයි මෙතන ඉඳන් අහසට වැඩිය දුර නැතුව ඇති. සමහර වළාකුළු කන්දේ තැවරෙනවත් මට පේනවා. ඇත්තමයි මං කරකවලා අතෑරියා වගේ. මං රොබෝ රොසියා ගහ දිහා බැලුවා. ගහ පාමුල මල් වැටිලා. ඇත්තමයි කොළ පාට රෙද්දක කහ පාට මල් වැටිලා වගේ. ඒ තරම් ලස්සනයි. පුදුම නිහඬ නිස්කලංක පරිසරයක් ඒක.  ඇත්තමයි පන්සලකට ආවා වගේ දැනුණා මට. 

මේ තරම් ලස්සන තැනකද එයා ඉන්නේ. එයාගේ ගෙදර යට තට්ටුවේ වටේටම වැරැන්ඩා එකක් ගහලා. ඒ වැරැන්ඩා එකේ කොණක එයාගේ පොඩි යකා පාර්ක් කරලා තියෙනවා මං දැක්කා. යට තට්ටුවෙත් බිත්ති දෙකක්ම වීදුරුවලින් හදලා තිබුණේ. ගෙට ගොඩ වෙන තැනම ලස්සන මල් බඳුනක වතුර දාලා ඒකෙ සුදු ඉද්ද මල් දාලා තියෙනවා මං දැක්කා. 

ඒ කියන්නේ එයාටත් සුදු ඉද්ද මල් ගහක් තියෙනවා කියන එක. මං වටේටම ඇස් යවලා බැලුවා. මගේ අනුමානේ හරියටම හරි. මිදුලේ එහා පැත්තටම වෙන්න මල් පිරුණු සුදු ඉද්ද මල් ගහක් තියෙනවා මට පේනවා. මං බැලුවේ මෙතන ඉඳන් අපේ ගේ පේනවද කියලා. නෑ මෙතන ඉඳන් පේන්නේ නෑ. මට හිතෙනවා උඩ තට්ටුවට ගියාම අපේ ගේ පෙනේවි කියලා. 

"සුදූ.." එයා කතා කළේ නැත්නම් මම තාමත් හැඩ බලනවා. මේ ලස්සන විඳිනවා. 

"කයාල් සර් මේ ඔයාගේ ගෙදරද?" මට කතා කරගන්න බෑ බය වෙලා උන්නු තරමට.

"ම්ම්.. මගේ ගෙදර. මං ආසම තැන" එයා හෙමිහිට කිව්වේ. මං බැලුවේ වහලා තියෙන දොර දිහා. එයාගේ අම්මා, තාත්තා, සහෝදරයෝ කවුරුත් නැද්ද මේ ගෙදර. දැනගන්න ගොඩක් දේවල් ආවා හිතට. 

"අපි යමු නේද ඇතුළට" එයා හරි හෙමිහිට නිවුණු හඬකින් කිව්වේ. මං එයාගේ උරහිසට බර දීලා පරිස්සමට බයික් එකෙන් බැස්සා. සත්තයි මට බය හිතුණා ගවුම පැටටිලා මං බිමට වැටේවිදෝ කියලා. මං දිහා බලපු එයා බයික් එක වැරැන්ඩා එක ඇතුළට අරන් නතර කරලා බහිද්දිත් මං හෙල්මට් එකත් දාගෙන එක උරහිසක බෑග් එකත් එල්ලන් මිදුලේ හිටගෙන බලාගෙන උන්නේ.

"කෝ එන්ඩ කෙල්ල" එයා කතා කළා මට. සත්තයි එක අඩියක් යාගන්න පණ නැති වෙලා කකුල්වලට. 

"සුදූ..එයාගේ කටහඬ ආයෙමත්. කෙළ පොදක් ගිලපු මං බිමට අල්ලපු ගුරු පාට ටයිල් එකේ හෙමි හෙමිහිට අඩි තියා ඇවිදගෙන ආවා එයා ළඟට. එයා හෙල්මට් එක ගලවලා බයික් එකේ හැඩ්ල් එකක රඳවලා මගේ හෙල්මට් එක ගලවලා බයික් එකේ එල්ලලා අපිළිවෙල වෙලා තිබුණු මගේ කොණ්ඩේ අතින් පිළිවෙල කළේ. එයා හරි ආදරණීය පිරිමියෙක් කියලා හොඳටම තේරුණා මට. කොණ්ඩේ හදන එයා මගේ ඇස් දිහා බලනවා. ඇත්තමයි එතකොට නම් මොකක්දෝ අපහසුවක් දැනුණා මට. මං ඇස් බිමට බර කළා.

"ඇයි ම්ම්..?" එයා ඇහුවේ හෙමිහිට. මං මොකුත් නෑ කියන්න වගේ ඔලුව වැනුවේ බිම බලාගෙනමයි. 

"සුවඳයි.." මට ඇහුණා එයා හෙමිහිට මුමුණන හඬ. ඒත් මං නෑහුනා වගේම උන්නා. 

"ඇතුළට යමු නේද?" ටික වෙලාවකින් හෙමිහිට අහපු එයා සාක්කුවේ තිබුණු යතුර අතට අරන් දොර ඇරියේ. 

එයයි, මායි විතරක් තනියම. බය නොහිතුණා නෙවෙයි හිතට. එයා සර් තමයි. ඒත් කොල්ලෙක්. දොර ඇරපු එයා මට ඇතුළට යමු කියලා ඇස්වලින් ඉඟි කරනවා. මං බය වෙලා වගේ බලාගෙන ඉන්නවා. 

"මං එක්ක තනි වෙන්ඩ බයද? මං කන්ට්‍රෝල් නැති කොල්ලෙක් වගේ පේනවද ඔයාට?" මගේ ඇස්වලටම එබිලා අහපු එයා බිම බලාගෙන හිනා වෙවී ගිහින් බයික් එකේ හැඩ්ල් එක ළඟ තියපු මල් ගොට්ට අතට ගත්තේ. 

මං තාමත් එයා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. බය වෙලා වගේ බලාගෙනම ඉන්නවා.

"ලවන්‍යා මේ ලස්සන සුවඳ මල් ටිකත් අරගෙන මගේ ගේ ඇතුළට යන්ඩ. මේ ගෙදර තියෙන පාළුව නැති කරන්ඩ. ඔයාගේ හිනාවෙන් මේ ගෙදර එළිය කරන්ඩ සුදූ. මගේ ජීවිතේ පුරාම තිබුණු පාළුව නැති කරන්ඩ. මං තනි වෙලා, අසරණ වෙලා වගේ දැණුනු හැඟීමට තිත තියන්ඩ. ඔයාගේ ආදරෙන් මේ ගේ හැම තැනක්ම පුරවන්ඩ ලවන්‍යා. සැනසීම අරන් මගේ ගේ ඇතුළට යන්ඩ. ලවන්‍යා පුළුවන් නේද හැමදාම මාව සතුටින් තියන්ඩ" එයා එක පෙළට කියාගෙන ගිය වචන ටික. එයාට තියෙන්නේ හරි ලස්සන ආදරණීය හිතක්. මෙහෙම පිරිමි හරි අඩුයි. මට හමු වෙලා තියෙන්නේ මේ ලෝකේ ඉන්න ආදරණීයම පිරිමි චරිතේ. 

"ඔයත් මගේ දකුණු පැත්තෙන් හිට ගන්න" වචන උගුරේ හිරවෙද්දී මං හෙමිහිට කිව්වේ. 

"අනිවාර්යෙන්. දුකක් වුණත්, සතුටක් වුණත් මින් ඉස්සරහට එන හැම දවසක්ම මං ඔයාගේ දකුණු පැත්තෙන් හිට ගන්නවා. මේවා නිකන්ම නිකන් වචන නෙවෙයි ලවන්‍යා පොරොන්දු. මං ඔයා එක්කම ඉන්නවා" එයා හරි හෙමිහිට කිව්වේ. 

මගේ ඇස්වලට කඳුළු ආවා. ඒ සතුටට. දරාගන්න බැරි සතුටට.

"ඇතුළට යන්ඩ සුදූ" එයා ආයෙමත් කිව්වේ හරි ආදරෙන්. කඳුළු එක්ක ගේ ඇතුළට යන්න හිතුණේ නෑ මට. ඉස් ඉස්සරලාම ගෙට යන දවස. හිනාවක් එක්ක යන්න ඕන. කඳුළු පිහදාගත්ත මං හිනා වෙලා ආවා ඇතුළට. 

ඒක ගෙයක් නෙවෙයි මාළිගාවක්. දිව්‍ය විමානයක්. වීදුරු මාළිගාවක්. ඔව් ඇත්තමයි වලාකුළු වගේ සුදු පාට ලෝකයක්. සුදු පාට ටයිල් අල්ලපු ලොකු සාලයක් ඒක. ඒ සාලේ කොණක කණුවක සුදු පාට ලොකු බුදු පිළිමයක්. ඒ බුදු පිළිමේ ඉස්සරහා මානෙල් මල් හැඩේ බුදු පහනක්. ඒ පහන නිවි නිවී දැල්වෙනවා. සුදු නෙළුම් මල් වට්ටියක් තියපු බුදු පිළිමෙට පොඩ්ඩක් ඈතට වෙන්න ලොකු වීදුරු බිත්තියක්. 

ඒ බිත්තියට සුදු පාට දුහුල් කාර්ට්න් දාලා. එහෙට මෙහෙට වැනෙන කර්ට්න් අතරින් මට පේන්නේ ඈත කඳු යාය. ඇත්තමයි හරි ලස්සන වීව් එකක්. සාලේ උස ජනෙල් දෙකක්. ඒ ජනෙල් අඩ සඳ හැඩේට හදලා තිබුණේ. ඒ වීදුරු ජනෙල් ඈතට වෙන්න ලොකු ඉඩක් වෙන් වෙලා. ඒ ඉඩ ළඟ සුදු පාට මල් වාස් එකක් තියලා. 

වීදුරු බිත්තිය ළඟ ඉඳන් උඩට ලොකු ඉඩක් වෙන් වෙලා. ඒ ඉඩ උඩට උඩට යද්දී ඕපන් ඒරියා එකක්. එතනින් පහළට එක එක ජාතියේ කොළ පාට වැල් වැටිලා. මං හිතන්නේ ඒ ඉඩ උඩ තට්ටුවේ ඉඳලම පහළට එන එකක්. එතනින් පහළට ඉර එළිය හොඳටම වැටිලා තියෙනවා මට පේනවා. වහින වෙලාවට මෙතන තෙමෙන්නේ නැද්ද මන්දා. කොහොම වුණත් හරි ලස්සන ප්ලෑන් එකකට හදපු ගෙයක්.

සාලේ තිබුණේ ඒක කාමරයයි. ඒ කාමරේ දොර වහලා තිබුණේ. සාලේ මැදින් උඩට යන්න පඩි පේළියක් තියෙනවා. ඒ පඩි පේළියට ලස්සන බීරලු අත් වැටක් අල්ලලා. ඒ පඩි හරි පළල්. පඩි දහයක් තියෙනවා උඩට යන්න. මං හරි ඉක්මනට ගණන් කලා. 

"ලවන්‍යා ඔයා මල් ටික පූජා කරන්ඩ සුදූ.." එයාගේ කට හඬට වටේටම දුවපු ඇස් ඇවිත් එයා ළඟ නතර වුණේ. 

"ඔය මල් ටික පූජා කරලා ප්‍රාර්ථනාවක් කරන්ඩ" එයා ලා හිනාවක් එක්ක මට කියනවා. ලද ඇසිල්ලෙන් සන්තකේම උදුරගන්න ඇඳට යන්න දඟලන පෙම්වතුන් අතරේ එයා මට දෙන වටිනාකම. හරි පුදුම ඒක. ඇත්තමයි හැම කෙල්ලෙකුටම හමුවෙන්න ඕන භාවනාවක් වගේ ආදරේ කරන කෙල්ලෙක්. ඇහේ මූණේ තියාගෙන පරිස්සම් කරන මේ වගේ කොල්ලෙක්. 

"කෝ බෑග් එක දෙන්ඩ" හෙමිහිට කියපු එයා මගේ බෑග් එක අතට ගද්දී මං හෙමිහිට ඇවිදගෙන ආවා බුදුපිළිමේ ඉස්සරහට. බුදු පිළිමේ උඩ අයිනට වෙන්න සුදු රෙද්දකින් කට බැඳපු පොඩි බෝතලයක් තියෙනවා. ඒ පැන් බෝතලේ වෙන්න ඇති කියලා අනුමාන කළා මම. මං බෝතලේ අතට අරන් මල් ගොට්ටට පැන් ඉස්සා. 

අපේ ආච්චි කියලා තියෙනවා පැන් ඉහින්නේ නැතුව මල් පූජා කරන්න හොඳ නෑ කියලා. පැන් බෝතලේ පරිස්සමට අයිනෙන් තියපු මං මල් ටික හෙමිහිට සුදු මානෙල් මල් වට්ටියේම කොණකින් තියද්දී එයා ඇවිත් හිට ගත්තා මගේ දකුණු පැත්තෙන්. දකුණු අතේ තිබුණු බෑග් එක වම් අතට මාරු කරගත්ත එයා ඉද්ද මල් අරගන මල් වට්ටියේ පිළිවෙලට අතුරනවා. 

මං ප්‍රාර්ථනාවක් කළා. දන්නවද ඒ මොකක්ද කියලා. ඒ තමයි මේ ආදරේ මගේ පළවෙනි ආදරේ වගේම අවසාන ආදරෙත් වෙන්න කියලා. මල් ටික තියපු මං වැන්දා. එයත් මං වගේම වැදගෙන උන්නා. ඊට පස්සේ එයා මට යමු කියලා පඩිපෙලේ උඩට ගියා. මාත් එයා පස්සෙන් උඩට ආවා. ඒක තමයි දෙවෙනි තට්ටුව. ලොකු සාලයක් තියෙන දෙවෙනි තට්ටුවේ තමයි කුස්සිය තියෙන්නේ. 

සාලේ කොණකට වෙන්න තියෙන කුස්සිය හරිම ලස්සනයි වගේම ප්ලෑන් එකකට හදපු එකක්. පැන්ට්‍රි එක ළඟ හිට ගත්තම සාලේ පේන විදියට හදපු කුස්සියේ බිත්ති දෙකක්ම වීදුරුවලින් හදලා තිබුණේ. පහළ සාලේ වගේම ඒ සාලෙත් අඩ සඳ හැඩයේ ජනෙල් දෙකක්. ඒ ජනෙල්වලටත් සුදු පාට දුහුල් කර්ට්න් දාලා තිබුණේ. ජනෙල්වලට, බැල්කනිවලට වගේ මේ තරම් ඉඩක් වෙන් කරලා තියෙන්නේ ඇයි කියලා දන්නේ නෑ මං. 

මං හිතන්නේ අපේ ගෙදරට මෙන්න මේ වීදුරු ජනෙල්ද කොහෙද පේන්නේ. සාලේ බිත්තියක පලතුරු වට්ටියක ප්‍රින්ට් ආර්ට් එකක් අලවලා. දූවිලි බිඳක් නැති වෙන්න මේ තරමට පිරිසිදුවට පිළිවෙලට එයා කොහොමද මේ ගෙදර තියාගෙන ඉන්නේ. මට පුදුමයි. 

මං සාලේ මැද හිටගෙන වටපිට බලද්දී එයා ඇවිත් හිට ගත්තා මං ළඟින්. ඔව්, ඒ සුවඳ මට දැදෙන තරම් ළඟින්. ඒ සුසුම්වල  උණුහුම දැනෙන තරම් ළඟින්.

"සුදූ.." ඒ කටහඬ මට ඇහුණේ උගුර යටින් වගේ. ඒ හඬට උගුරකට වේලිලා ගියා මගේ. 

"මොනවද හිතන්නේ මගේ කෙල්ල?" එයා ඇහුවේ හරි හෙමිහිට. ඒ කටහඬ කවදාවත් නැති තරම් නිවිලා. කොහොමත් එයා හරි නිවුණු කෙනෙක්නේ. මං ආසයි මෙන්න මේ ගතියට. පිරිමියෙකුට තියෙන්න ඕන නිවුණු බවක්. ඔව් එයාට ඒක තියෙනවා ඕනෑවටත් වැඩිය. 

"දන්නේ නෑ" මගේ කටහඬ ඇහෙන නෑහෙන තරම් හීනි වෙලා. මගේ දකුණු පසින් හිටගෙන උන්නු එයා ඇවිත් හිට ගත්තා මගේ ඉස්සරහින්. මං බිම බලා ගත්තා. එයාගේ ඇස් දිහා කෙලින් බලන්න බැරි මොකක්දෝ දෙයක් මගේ හිත හිර කරද්දී මං බිම බලානම උන්නා. 

"ඇයි ම්ම්..?" එයා හෙමිහිට කතා කරනවා මට. මං අමාරුවෙන් කෙළ පොදක් ගිල්ලා. සත්තයි ඒ කටහඬ ඇහෙන වාරයක් ගානේ මගේ තුන් හිතම හිරි වැටිලා යනවා. 

"කෝ මං දිහා බලන්ඩ" එයා හරි ආදරෙන් කියද්දී මං ඇස් උස් කළේ. ඒ ඇස්වල, රැවුල් කොට පිරුණුවල ගැහෙන කම්මුල්වල මට මෙහෙමයි කියලා තෝරගන්න බැරි ලස්සන කතාවක් ලියවිලා. දැන් බැරි වුණත් දවසක මට පුළුවන් වෙයි ඒ ලස්සන කතාව තෝරගන්න. 

"මේ මගේ ගෙදර" එයා හෙමිහිට කියනවා මට. මං අමාරුවෙන් මූණට හිනාවක් ගත්තා. 

"යමු.." සද්දෙට කියපු එයා පඩිපෙලේ උඩට යද්දී මාත් ආවා ඒ පස්සෙන්. තාමත් එයාගේ අතේ මගේ බෑග් එක. මං බීරළු වැට අල්ල අල්ලා එයා පස්සෙන් උඩට ආවේ. ඒක තමයි තුන්වෙනි තට්ටුව. පහළ සාලේ වගේම එතනත් ලොකු සාලයක් එක්ක කාමරයක් තියෙනවා. ඒ සාලේ එක බිත්තියක ලොකු ටීවි එකක් සවි කරලා. ඔව් ඒක හරි විසාල ටීව් එකක්. 

අඩ සඳ හැඩයේ ජනෙල් දෙකක් තියෙන ඒ සාලේ වෙන් වෙලා තියෙන්නේ ටීවි බලන්නද කොහෙද. එයා විතරයි ඉන්නේ මේ ගෙදර. තනි එයාට ඇයි මේ තරම් ලොකු ගෙයක්. තවත් උඩට පඩිපෙළක් තියෙනවා ඒ තමයි හතරවෙනි තට්ටුව. මට නම් පඩි නැගලම හරි හතියි දැන්නම්. මං සාලේ පුරා ඇස් යවනකල් වගේ බලාගෙන උන්නු එයා හතරවෙනි තට්ටුවට යන පඩිපෙළ පාමුල නතර වුණේ. 

"සුදූ මං ඔයාව එක්කගෙන යන්ඩ හදන්නේ මේ ලෝකේ මං ආසම තැනට. මං තනි වෙන්ඩ ආසම තැනට" ඒ වචනවල මොකක්දෝ සැනසීමක් ගැබ් වෙලා තිබුණා. මට ඒක දැනුණා. එයා පඩිපෙළේ උඩට යනවා. මං එයා පස්සෙන් එනවා. එතනත් පඩි දහයක් පහු කරන් අපි ආවේ ලොකු සාලෙකට. 

ඒ සාලේ පහළ සාලේ තරම් ලොකු නෑ. රතු කළු එකට මික්ස් වෙච්ච සෝෆා එකක්. වීදුරු ස්ටූල් එකක් එක්ක එක කාමරයක් විතරයි උඩ සාලෙට තිබුණේ. හරි උස බිත්ති තිබුණු ඒ සාලේ සිවිලිම ගහලා තිබුණෙත් ලොකු ලීවලින්. ඒ නිසා මොකක්දෝ වෙනස් අමුතු ලස්සනක් තිබුණා එතන. අඩ සඳ හැඩේ එක ජනේලයක් තිබුණු ඒ සාලේ බිමට සුදු පාට ටයිල් අල්ලලා. මං සාලේ පුරා ඇස් යවද්දී එයා වහලා තිබුණු කාමරේ දොර ඇරියේ.

මං හරි ඉක්මනට කාමරේට ඇස් යැව්වා. ඒ කාමරේ සාලයක් තරම් ලොකු එකක්. එයා ඇතුළට යද්දී මාත් අවා ඒ පස්සෙන්. ඒ කාරේ පුරාම තිබුණේ එයාගේ සුවඳ. මේ එයාගේ කාමරේ කියලා ඒ සුවඳ කිව්වා මට. කාමරේ එක කොණක ඩබල් බෙඩ් එකක්, ඒ ඩබල් බෙඩ් එක ළඟම පොඩි ස්ටූල් එකක් තියලා, ඒ ස්ටූල් එක උඩ පොතක්, කණ්ණාඩි දෙකක් එක්ක වතුර බෝතලයක්. 

එයා රෑට පොත් කියවනවා ඇති කියලා අනුමාන කළා මම. ඒ ඇඳට සුදු පාට රෙද්දක් එලලා. පොඩ්ඩක්වත් එහෙ මෙහෙ වෙලා නෑ. හරි නීට් එකට ඒ රෙද්ද ඇඳට එලලා තිබුණා. ලා නිල් පාට කොට්ට දාපු කොට්ට උර දෙකක් එක්ක පොර වන්නද කොහෙද ලා නිල්පාට රෙද්දක් තිබුණේ. ඒ රෙද්ද හරි පිළිවෙලට නවලා කොට්ටයක් උඩින් තියලා තිබුණා. 

කාමරේ තවත් කොණක කම්පියුටර් ටේබල් එකක් උඩ කම්පියුටර් එකක් තියලා, එතන වාඩි වෙන්න කළු පාට කරකැවෙන සැප පහසු පුටුවක්. තවත් තැනක සුදු පාට මේසයක් තියලා. ඒ මේසේ උඩ ටියුට් වගයක් තියෙනවා මං දැක්කා. සුදු පාට දොර පලු තුනේ අල්මාරියක් තිබුණු කාමරේ බිත්ති තුනක්ම වීදුරුවලින් හදලා තිබුණේ.

ඒ වීදුරු බිත්තිවලට සුදු පාට ඝන රෙදි දාලා වහලා. කාමරේ තවත් කොණකට වෙන්න අඩ සඳ හැඩයේ ජනේලයක්. ඒ ජනේලට නම් සුදු පාට දුහුල් කර්ට්න් දාලා තිබුණේ. තවත් කොණක වාඩි වෙන්න රතු පාට සෝෆා එකක්. එතනම සුදු පාට පොත් රැක් එකක්. ඒ රැක් එකේ ඉංග්‍රීසි, සිංහල නවකතා පොත් තියෙනවා මං දැක්කා. 

ඒසි පවා සවි කරපු කාමරේ එක බිත්තියක සුදු පාට වළාකුලක ෆොටෝ එකක්. ඒ බිත්තියේ ඉඩෙන් හතරෙන් තුනක්ම වෙන් වෙලා තිබුණේ සුදු පාට වළාකුලේ රාමු කරපු ෆොටෝ එකට. ඇත්තමයි ඒක ආස හිතෙන ෆොටෝ එකක්. 

කාමරේ පුරා ඇස් යවපු මං අඩ සඳ හැඩේ ජනේලේ ළඟට ආවේ හරි ඉක්මනට. මේ ජනේලෙද කොහෙද අපේ ගෙදරට පේන්නේ. එයා දවසක් මෙතන හිටගෙනද කොහෙද තේ එකක් බොනවා මං දැක්කේ. ඔව් මට එහෙම හිතුණා. මං ඇවිත් හිටගත්තා ජනේලේ ළඟින්. මගේ අනුමානේ හරියටම හරි. අපේ ගෙදර හීනියට පේනවා. මගේ ඔන්චිල්ලාව, මගේ කාමරේ ජනේලේ. ඔව් හැමදේම. මං හිනා වෙවී ගේ දිහා බලාගෙන උන්නේ අපේ ආච්චි පේන මානෙක ඉන්නවදෝ කියලා හිත හිතා. 

"මොනවද සුදූ ඔය තරම් ආසාවෙන් බලන්නේ?" සද්දෙට අහන එයත් ඇවිත් හිටගත්තා මං ළඟින්. 

"පේනවද අර පොඩි ගෙයක්. අර ඈත ඔන්චිල්ලාවක් එක්ක" මං ඈතට ඇඟිල්ලක් දිගු කරලා කියලා එයා දිහා බැලුවේ. එයාගේ ඇස් තිබුණේ අපේ ගෙවල් පැත්තට. එයා ඔව් කිව්වේ ඇස් පිහාටු පාත් කරලා. 

"ඒ අපේ ගෙදර" මං හිනාවක් එක්ක හරි ආසාවෙන් වගේ කිව්වේ. 

"ඔයාලගේ ගෙදර?" එයාගේ ඇස් දෙක පුදුමෙන් වගේ ලොකු වුණා. නෑ නෑ බය වෙලා වගේ ඇස් නළලට ගියා. 

ඊටත් පස්සේ එයා.