හුදෙකලා මිනිස්සු.....

සමාලි හොස්ටල් එකෙන් එලියට බහිද්දිත් අවුවයි. බඩගින්න වැඩි නිසා එලියට ගියාට ටිකක් පරක්කු වුනා නම් හොද බව ඇයට හිතුනා. හොස්ටල් කාමරේ ඇතුලේ කේතලයක් තරම් වත් ගහන්න ප්ලග් එකක් වත් නෑ. විශාල හොස්ටල් එකේ කාමරේ වහද්දි කොරිඩෝවේ දෝන්කාරය නිකන් හොල්මන් බන්ගලාවක හැගීමක් ගෙනාවේ.

 වෙනදට මේ හොස්ටල් එකේ කෑ ගහ ගහ පිරිලා ඉන්න තරුන මෙනවියන් ගෙවල් වල ගිහින්. හැමෝම සතියේ ජොබ් එක, කොලඹ නීරස ආහාර, ශබ්ද පිරුනු පරිසරේ කටුක කම නසා ගන්න සිකුරාදා වැඩ ඇරිලා කෙලින්ම අම්මගේ තාත්තගේ තුරුලට යනවා. ගෙදර නොයා හොස්ටල් එකේම ඉන්නේ සමාලි විතරයි. 

එදාට සමාලි තද බදයක් නැතුව නානවා. රෙදි හෝදලා මැද ගන්නවා. දවල් වෙනකම් පොත් කියවනවා. උදේ ඉදල වතුර විතරක් බීල හවස තුනට විතර එලියට බහින්නේ රෑට එක්කම කාල එන්න. කොලඹ ගනන් අඩු කෑම අපිරිසිදුයි. පිරිසිදු කෑම කන එක ගනන් වැඩි දෙයක්. 

එදා සමාලිගේ විසි හතර වෙනි උපන් දිනේ..කාටවත් මතක නැති දිනයක්. කොහොමත් abusive පවුල් වල ළමයි හැදෙන්නේ සාමාන්‍යය මිනිස්සු වගේ නෙවේ. ඔවුන්ට ළමා කාලයක් ලැබෙන්නේ නෑ. කෙලින්ම බිලිදු වියෙන් වැඩිහිටි වියට එන මිනිස්සු. සමාලිට මතක අවුරුදු හය හමාරේ විතර ඉදල. මතක හැම දවසකම පරිසරෙන් පැවරුනේ "සමාලි ගෙදර අයව බලන්න ඕනේ. ගෙදර අයට නයයි" කියල හැර වෙන මුකුත්ම නෙවේ.

එයාට මතක නෑ..එයාගේ උපන් දිනයක් විශේශ දෙයක් ලෙසට සලකනවා. එදත් තව එක දවසක්. "කරුමෙට ඉපදුන කාලකන්නියා" කියල අම්ම බනින නිසා කොහොමත් සමාලිට උපත සතුටක් වුනේ නෑ.  යාලුවන්ගේ උපන්දින දැක්කා කියල අමුතු දුකක් තිබ්බෙත් නෑ. නිකන් හරියට " මට හැර අනික් හැමෝටම ලැබෙන්න ඕනේ දෙයක්...මම එහෙම වටිනා විශේශ මනුස්සයෙක් නෙව්ේ " කියල වගේ හැගීමක් තිබුනේ. ඒක වචනෙන් කියන්න බැරි සම්මුතියක් වගේ දෙයක්. සමාලිට ජීවිතේ ට වඩා මරනය ගැන ආශාවක් වගේ දෙයක් තිබබා. 

යාලුවෙක් මැරිලා එයාගේ පවුලේ අය අඩනකොට සමාලි අවන්කවම කල්ප්නා කරා " මම වගේ දුක්ඛිත කාටවත් වැඩක් නැති කෙනෙක් මැරිලා, කාව්‍යා ජීවත් වුනා නම් කොච්චර හොදද ? " කියල.  එහෙනම් ලෙඩක් වෙලා වත් ගෙදර නිදා ගන්න නැති ජොබ් එක කරන්න ඕනේ නෑ. ඇගක් තියෙන නිසානේ කන්න ඕනේ. ඇගක් තියෙන නිසානේ බෝඩිම් ඕනේ. ඇගක් ලැබුන නිසානේ අර වගේ සාප කර කර , චෝදනා කරකර මොකක් කරත් බනින දෙමාපියන් ඉන්නේ..මේ ශරීරයට නය වුනු නිසානේ ඔවුන් සදහටම අයින් කරන්න බැරි. මේ වගේ සිතිවිලි වල ඈ සැරිසැරුවා.

සමාලිගේ උපන් දිනේටත් ගෙදර ඉස්සර සාමාන්‍යය ව්ිදිහටම බත් උයනවා. කිරිබතක් වත් කපල නෑ. වෙනත් දවසක වගේම හවසට සමාලි වලන් හෝදල, ගෙවල් අතුගාල, වැසිකිලි හෝදල තියන්න ඕනේ. නැත්නම් ආපු වෙලේ ඉදල අම්මා දරුනු විදිහට බනිනවා. සාප කරනවා. 

" මේකි දවසම පැලෙනවා විතරයි..මම එපෑ මේ සුමේ කරන්න.. නෙදකින් තෝ..ඉවරක් වෙලා වත් යන්නේ නෑ " කියල බැනුම් අහනවට වඩා වැඩ කරලා හෙමින්ම කාමරේට රින්ගන එක ලේසියි. අම්මට හවස ඇවිත් පිරිසිදු ගෙදර උයන්න , නිදහසේ හැසිරෙන්න ඕනේ. දැක්කත් බනින නිසා සමාලි කාමරේ දොර වහන් ඉන්නවා.

අවුරුදු හතේ විතර ඉදල ගෙදර අයට කන්න දෙන්න උයන එකේ වගකිම බාගෙට බාගයක් වැටුනේ සමාලි පිට. කවුරු ඉවුවත් වලන් හෝදන එක , කුස්සිය අස් කරන එක සමාලිගේ වගකීමක් වුනේ අම්මා ඒවට කම්මැලි නිසයි.

කවදාවත් සමාලිට මොනා කරත් හොදක් නම් අහන්නම ලැබිලා නෑ. ඕනේ දෙකට අම්මා ලෝබ නැතුව ගැහුවා . බැන්නා. ඒ මදිවට ඕනෙම කෙනෙක් ඉස්සරහ සමාලිට බනින , ගහන , සවුත්තුවට හිනා වෙන නිසා හැමෝම ඉඩ ලැබෙන කොට සමාලිට වචනෙන් හරි මොනාහර් කියනවා. 

සමාලි යන්තම් දහට පනිද්දිම කොළබ ආවට පස්සේ ගෙදර ගියේ නොයාම බැරි නම් නම් විතරයි. අම්ම ඉදල හිටල හරි කෝල් කරේ එක්කෝ සල්ලි දාපන් කියන්න, නැත්නම් දාන සල්ලි මදි කියන්න, එහෙමත් නැත්නම් තමන්ගේ නෑදෑ කෙනෙක්ට මොකක් හරි උදවුවක් කරලා දෙන්න කියන්න. එහෙමත් නැත්නම් තමන්ගේ දන්නා කෙනෙක්ගේ දුවෙක්ගේ හොද කියන්න. සමාලි යනු කිසිම වැඩකට නැති කෙනෙක්. මේ කියන 24 වෙනි උපන් දිනේ දවසෙත් අම්මා මාස හයකට විතර පස්සේ කෝල් කරා.

" අර කලු කෙල්ල අහින්සකයා ලෙඩ වෙලාලු. මම කතා කරෙ බලන්න පලයන් කියන්න" අම්මා කිවුවේ ඒක.

"මට බෑ අප්පා..අද විතරයි සතියම මැරිලා මැරිලා ටිකක් නිදන් ඉන්න තියෙන්නේ. බස් තුනක යන්න බෑ  දැන්"

" අහින්සක එකී. පලයන්. "

" මේ අම්මේ" කියද්දිම අනික් පැත්තෙන් ආවේ කුනුහරප මුසු බැනුම් ගොඩක්...

" උද්දච්ච ...සා ..ව්... එහා පැත්තෙන් බැනල එහෙම්ම අම්මා කට් කරා.

අද උපන්දිනේ කිවුවා නම් කියන්නේ " අපේ ඔය බොලද වැඩ නෑනේ. අපිට ඕක එක දවසක් විතරයි" කියල. හැබැයි ඔය පරිනත කම අයියා හරි , අයියාගේ ළමයෙක්ගේ හරි උපන් දිනයක් නම් වෙනස් වෙනවා. තෑගි ගේනවා. සමරනවා... කෑම දෙනවා. කේක් කපනවා. සමාලිට කියල නම් කවදාවත් පුලුන් සෙල්ලම් බඩුවක් වත් ලැබිලා නෑ. අඩුම ගානේ හොද වචනයක් වත්.

කාලයක් ගියා. සමාලි හැම දේකින්ම සාර්තක වුනා. ඒත් සමාලි උපන්දින එහෙම උත්කර්ශයෙන් සැමරුවේ නෑ. සමාලි උපන් දින අමතක කරන්න අවිග්නානිකව මහන්සි වෙන කෙනෙක්. තමන්ගේ විතරක් නෙවේ අනික් අයගෙත් උපන්දින වලට සමාලි ආසා නෑ. සමාලිට කාහේවත් උපන්දින මතකත් නෑ. 

හස්බන්ඩ් මහන්සි වෙලා ලොකුවට සමරද්දි, ළමයි මහන්සි වෙද්දි..ලක්ශ ගනන් වල තෑගි ලැබෙද්දි සමාලි හැන්ගෙනවා. සතුටක් හෝ දුකක් නැති හිරිවැටුනු ගතියකට එනවා. ළමයි සතුටු වෙනවා බලල සතුටු වෙනවා. ළමයිගේ උපත මහා සැමරුමක් කියල හිතලම මහන්සි වෙලා ඔවුන්ට විශේශ හැගීම් දෙනවා. ඒත් තමන්ගේ උපන්දිනය දවසට මහා අමුතුයි. 

පසු කාලීනව තෙරපි වලට ගිහාම තෙරපිස්ට් සාකච්චා කරනවා attachment styles ගැන. ඒවා සම්බන්දකම් වලට,පෞර්ශයට පසු කාලීනව බලපාන හැටි ගැන. සමාලි අතීතය සමග සමාදාන වෙන්නත්, තමන් හරි අපූරු ජීවියෙක් බවත් , තමාගේ උපත ලෝකයට සැමරුමක් බවත් වටහා ගන්නවා. අලුතින් සතුටු වෙන්නත් ඉගෙන ගන්නව. 

ජීවිතේ කවදාවත් නොලැබුනු තමා ගැන ආදරය, තමා වටිනා කෙනෙක් බව දැන ගැනීමම ඇගේ ජීවිතේ ට අලෝකයක් ගේනවා. බිදල චප්ප කරපු ආත්මය වෙහෙස මහන්සියෙන් පුරුද්දගෙන ජීවත් වෙන මනුස්සයෙක් ලෙස අනික් මිනිස්සු වෙන විදිහට වඩා වෙනස් විදියකට හරි සතුටු වෙන්න සමාලි ඉගෙන ගන්නවා. 

පසු සටහන : ළමා වියේ දෙමාපියන් දරුවා කෙරෙහි දක්වන ආකල්ප, හැසිරීම්, ආදරය ඔවුන්ගේ අනාගත ජීවිතේ පැවැත්ම කෙරෙහි ඍජුව බලපායි. කුඩා කල ආදරය , අවදානය නොලැබුනු දරුවන් වැඩිහිටි වියේදීද කාන්සා ජනක හැසිරීම් පෙන්නුම් කරයි. ඔවුන් මානසික ගැටලු වලට ලක් වීමේ ප්‍රවනතාවය වැඩිය. සාමාන්‍යය මින්ිසුන් ලෙස හැගීම් වල මිහිරි බව ඔවුන්ගෙන් ගිලිහී යයි. නමුත් ඔබට වුර්තික සහය ලබා ජීවිතේ අලුතින් දැකීමේ හැකියාවක් ඇත.