“ඔය ජනෙලේ වහන්න දේව්...”

එළියේ වැටෙන වැස්ස ඇඳ උඩ ඉඳගෙන පොතක් කියවපු මට එලිය නොපෙනුනත් ඇහෙන සද්දෙට ඒ මහ වරුසාවක් කියන්න පුළුවන්. එහෙම එකේ වැහි පොදට කාමරේ ඇතුලට තමන්වත් තෙමාගෙන එන්න ඉඩ දීලා බලන් ඉන්න දේවින්ද ගැන උපන් නොරිස්සුමෙන් මම එහෙම කියද්දිත් ඔහු ඇසුන නෑසූන ගානට හිටියා. 

“බබා ඕක වහන්නකෝ. තෙමෙනවනේ...”

“මම බබෙක් නෙවෙයි නෙමීශා”

“මිස්ටර් දේවින්ද ඔය ජනේලේ වහනවද ?”

“මේක වැහුවම අපි දෙන්නා විතරක් රූම් එක ඇතුලේ තනිවෙනවනේ...”

යාන්තමට ඇහැ කොණක් විතරක් මගේ පැත්තට යොමු කරලා දේවින්ද කියන්නේ ජනේලේ වහන්න හිතන්නෙවත් නැති බැල්මක් මූණේ රඳවගෙන.

“ඕක ඇරලා තියෙද්දී අපි දෙන්නා ඇරුනම තව කව්රු හරි ඉන්නවද මෙතන ?”

“ඔව් මේ වැහි පොද ඉන්නවා...”

“විකාර නැතුව ඕක වහලා ඇතුලට එන්න දේව්. ඔයා තෙමිලා ලෙඩ වෙයි. පොඩි එකෙක් වගේ හැසිරෙන්නේ ඇයි අප්පා...”

“මට වයසයි කියලා අමතක උනාම...”

ඒ දේවින්දගේ වචන මගේ රිදෙන තැනක්ම හෙමින් ස්පර්ශ කරනවා මට දැනුනා.

“කමන් නෑ ඔයා තෙමෙන්න. මම ඉන්නවනේ ඔයාව බලාගන්න...”

“මොකටද ඔයා ඉන්නේ ?”

“ඔයාව බලාගන්න අනේ...”

“ඔයා හෙට යනවා...”

“හෙට ගියාට මම ආයේමත් එනවනේ...”

“ඔයා ආයේ නේනවට මම කැමති...”

කඳුලු වැටෙන්න ඕනේ සංවාද වලදි කඳුලු හිරකරන එක හරි අමාරුයි. මගේ හුස්ම අල්ලගෙන මට යන්න කියන එක කොයිතරම් අසාධාරණයි ද ? මම මගෙන්ම ඇහුවා.

“ඇයි ඒ ?”

“මම ආස නෑ ඔයා මෙහෙම මෙහේ දුවන් එනවට. මේක පිරිමියෙක් විතරක් ඉන්න ගෙදරක්. මමත් හැඟීම් දැනීම් තියෙන මනුස්සයෙක්...”

“ඔයා මාව මගාරින්නේ නැත්නම් මම ඔයාව හොයාගෙන මෙහේ එන්නේ නෑ දේව්...”

“හිතුනොත් මම මේ සේරම දමලා ගහලා මෙහෙන් යනවා. එතකොටවත් තමුසෙගේ ඔය පිස්සුව නතර වෙයිනේ...”

“එහෙම උනොත් මම ජීවත් වෙද්දී මැරුන මනුස්සයෙක් වෙයි දේවින්ද...”

මට දේවින්දගේ මූණ පෙනුනේ නෑ. ඔහු ආයේම වැස්ස දිහා බලාගෙනයි හිටියේ. ඒත් දේවින්දගේ දිග හුස්මක් වැහි හීතලට මුහු වෙනවා ඇහෙද්දී මට හිතුනා මේ සංවාද මට වගේම ඔහුටත් බර වැඩී කියලා.

“මම ඔයාට මේ කරන්නේ වැරැද්දක් නෙමීශා ?”

“මොකද්ද වැරැද්ද ?”

“මම දික්කසාද වෙච්ච ජීවිතේ අවුරුදු හතලිහකටත් වැඩිය ගෙවලා ඉවර උන මිනිහෙක්. එහෙම එකේ ඔයා වගේ පුංචි කෙල්ලෙක්ව ජීවිතේට ඇදලා ගත්ත එක වැරදියි නේ නේමී ? ”

අතාරින්නම ඕනේ කියලා දැනෙන තප්පරේ මම ඔහුට නේමී වෙනවා. මට එහෙම කතා කරපු එකම මනුස්සයා දේවින්ද. හිතලා කිව්වද නොහිතා කිව්වද නොදන්නවා උනාට ඔහු කියපු හැම වචනෙකම තිබුණ මාව ප්‍රතික්ෂේප කරන හැඟීම මරලා දාන්න 'නේමී' කියන ආමන්ත්‍රණයට පුළුවන් කියලා ඔහු දන්නේ නෑ.

මාව ප්‍රතික්ෂේප කරන්න තරම් දේවින්දට තිබ්බ ලොකුම ප්‍රශ්නේ අපි අතර තිබුණ පරතරය. අපි දෙන්නා මුණගැහුනේ ඔහු ජීවිතේ එක පාරක ඇවිදගෙන කාලයක් ගිහින් ආපහු හැරිලා එන අතරෙදී. ඒ නිසාම ඔහු මාව ප්‍රතික්ෂේප කරද්දී මම ඔහුටම ළං උනා. 

අවුරුදු තුනක ආදරෙන් හෙම්බත් වෙලා හිටපු ආයේ ආදරේ කරන්නෑ කියලා තීරණය කරලා හිටපු මාව වෙනස්ම ලෝකේකට අරන් යන්න දේවින්දට පුළුවන් උනා. ඒ නිසා වෙන්නැති ප්‍රතික්ෂේප කරත් මම දේවින්ද පස්සෙම දුවන්නේ. මේක මිරිඟුවක් නෙවෙයි කියලා මම දන්නවා. මට ඒ විස්වාසේ තියෙනවා. ඒත් මට ඒ විස්වාසේ දේවින්දට බලෙන් දෙන්න බෑ.

“නෑ දේව් මමයි ඔයාට ආදරේ කරේ. දැනුත් මම ඔයාගේ කාමරේ ඉන්නේ බලෙන්. එතකොට මේ හැමදේම මගේ ඕනේකමට වෙන දේවල්. නැතුව ඔයා මාව බලෙන් අල්ලගත්තේ නෑ. එතකොට කොහොමද ඔයා වැරැද්දක් කරා වෙන්නේ ? ”

දේවින්දව මම එක්ක මගේ පාරේ එක්ක යන්න තීරණය කරේ මම. දේවින්දව දැකපු පලවෙනි දවසේ ඉඳලා මම ඔහුට ආදරේ කරා. දේවින්ද කියන්නේ මට වඩා අවුරුදු දාසයක් වැඩිමල් වයස මනුස්සයෙක් කියන එක කවදාවත්ම මගේ ආදරේට ප්‍රශ්නයක් උනේ නෑ.

ඒත් ගෙවුණ කාලේ පුරාවටම මම ආදරේ ගැන කියද්දී දේවින්ද ඒ ගැන විඳෙව්වා. ඒත් මට ඔහුව අතාරින්න හරි අමතක කරන්න හරි ඕනේ උනේ නෑ.

එහෙම ඕනේ උනා නම් මේ වෙලාවේ මම මේ කාමරේ ඉන්නේ නෑ. උකුල උඩ පොත තියාගන්න ගත්ත දේවින්දගේ කොට්ටෙන් ඔහුගේ සුවඳ දැනෙනවා. මෙච්චර වෙලා නොතිබුණු විදිහට පොත අයින් කරලා කොට්ටේ තුරුල් කරගන්න හිතෙන තරම් මට ඒ සුවඳ ප්‍රභල වෙලා වගේ. 

දේවින්ද තාමත් වැහිපොද එක්ක තනිවෙලා. එක අතකට මම ඔහුට ලොකු බරක්. ඒත් මට දැන් දේවින්ද නැති ජීවිතයක් දකින්න අමාරුයි. …

“දේව්...”

ඇසෙන නෑසේන ගානට එහෙම කියාගෙන මම ඇඳෙන් බැස්සා. මට දැනෙන්නේ වැස්ස වගේ දේවින්දව ඉඹින්න ඕනේ කියන හැඟීමක්. මට වැස්ස එක්ක ඉරිසියයි. මට සිපගන්න නොදෙන ඒ කම්මුල් වැස්ස ඉඹිනවා. යාන්තමට සුදු වෙන රැවුල්ගස් අතරේ මම වතුර බින්ඳු හෙව්වා.

“නේමී එහාට වෙන්න තෙමෙනවා ඔයාව...”

“ඉතින් ඔයත් තෙමෙන්නේ...”

“මම වගේ නෙවෙයි නේ ඔයා...”

“මට කවදාවත්ම ඔයා වගේ වෙන්න බැරි වෙයිද දේව් ?”

“ඔයා ඔයාම වෙන්න ඕනේ. මම වගේ වෙන්න නෙවෙයි...”

“මම මමම වෙන එක ඔයාට ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි ද ?”

වැහි පොද වලට දේවින්දගේ කම්මුල් වලට වැටෙන්න බැරි වෙන්න ඔහුගේ කකුල උඩින් වාඩී වෙද්දී ඔහු මුකුත් නොකිව්වේ කිව්වත් මම ඔහුට තුරුල් නොවී මේ විනාඩිය අතාරින්නෑ කියලා දන්න නිසා වෙන්නැති.

“නෑ නේමී. මම ආසයි ඔයා ඔයාම වෙලා දිනනවට...”

“ඉතින් එහෙනම් ඇයි මම ආදරේ කරන එක වැරදි කියන්නේ ? මට මම වෙන්න ඉඩ දෙන්න. මම මමම වෙන්න පුළුවන් මම ආදරේ කරන විදිහට ආදරේ කරන්න ලැබුනොත් විතරයි...”

“මේක කතාවක් නෙවෙයි නේමී හැමදේම අපි හිතන විදිහට වෙන්න...”

“හැමදේම අපි හිතන විදිහට වෙන්නේ නෑ. ඒත් සමහර දේවල් අපිට පුළුවන් අපේ විදිහට විඳින්න. අපි දෙන්නම විස්වාස කරනවා නම් අපි දෙන්නටම මේක ඕනේ නම් අපි අපිට ගැලපෙනවා නම් මොකද්ද දේවින්ද මෙතන තියෙන ප්‍රශ්නේ...”

මගේ හඬ බිඳුනා. මෙතෙක් කාලේකට දැනිලා නැති අසරණ බවක් මට දැනුනා. ආදරේ කියන්නේ මෙහෙම ඉල්ලන්න ඕනේ දෙයක් නෙවෙයි. ඒත් මම දේවින්දගේ ඇස් වලින් දකින ආදරේ මෙහෙම නොයිල්ලා මට ලැබෙන්නේ නෑ කියලා මම දන්නවා.

මම කඳුලු නවත්තන්න උත්සාහ කරන අතරේ දේවින්ද ආයේම මගේ උරිස්සෙන් ඈතට වැස්ස දිහාවට ඇස් අරන් ගියා. 

“නේමී...”

කොයිතරම් වෙලාවක් අපි නිහඬව හිටියද කියලා නොදැන මම ගැස්සුනේ දේවින්දගේ හඬින්. ඒ එක්කම මගේ අතේ ඇගිලි දේවින්දගේ ඇඟිලි අතරින් යවද්දී මට දැනෙන්න පටන්ගත්ත ආයේම මම ඉන්නේ මේ ලෝකේ මට තියෙන උණුහුම්ම තැන කියලා. ඒක හරි ආදරේ හිතෙන හැඟීමක්.

“අපි බඳිමු නේමී...”

“මොකක් ?”

“ඔච්චර ආදරෙයි නම් බඳිමු. යන්න කියද්දී ඇවිත් මෙහෙම ඇඟේ එතෙනකොට ඉවසන් ඉන්න බෑ මාත් මනුස්සයෙක්...”

“ඉවසන්න බැරි නිසාද බඳිමු කියන්නේ ?”

“නෑ මට තවත් ඔයාගෙන් හැංගෙන්න බැරි නිසා. මාව අස්සක් මුල්ලක් නෑර කියවන ගෑනීයෙක් මට මුණගැහෙයි කියලා මම හිතුවේ නෑ නේමී. ඒකත් ඔයා වගේ පොඩි කෙල්ලෙක්...”

“මම පොඩි නෑ දේව්. මට අවුරුදු විසි හයක් වෙනවා...”

“මට තමුසේ පොඩී...”

“තමුසේ කියන්නෙපා”

“තමුසේ නෙවෙයි තමයි කියන්න ඕනේ. දාන්න තියෙන මායම් සේරම දාලා මාව අල්ලගත්තට”

“මම මායම් දැම්මේ නෑ ඔයා මගේ කියලා මට දැනුන දේ විස්වාස කරා විතරයි...”

“මටත් දැනෙනවා...”

“මොනාද ?”

“මට ඔයාව දැනෙනවා කියලා...”

එහෙම කියද්දී දේවින්දගේ ඇස් තිබුණේ මගේ ඇස් අතරේ ගිලිලා. ඒ බැල්ම දරාගන්නම බැරි තැන මම ඇස් පියාගත්තා. මගේ ඇස් වලින් කඳුලු වැටුනේ සතුටට ද දුකට ද කියන්න මම දන්නේ නෑ. ඒ කඳුලු සිව්තොල් අතරින් ගලාගෙන ගිහින් අතට වැටුනා හරි රස්නෙට.  

මම දන්නෑ දේවින්ද එහෙම කිව්වේ ඇත්තටම ද එහෙම නැත්නම් මේ නිමේශයටද කියලා ඒත් ඒක කොහොම උනත් මගේ නිවීම මේ නිමේශයේ අයිති ඔහුට වගේම ඔහුගේ නිවීම මේ නිමේශයේ අයිති මට බව මට දැනුනා. ඉතින් තවත් අටුවා ටීකා හොයන්න අවැසි නෑ. 

“මම ආදරෙයි නේමී! ”

“මමත් ආදරෙයි දේව්! කොන්දේසි විරහිතව ආදරෙයි...”

-තාරා-

ඉක්බිතිව ලියමි: ආදරේ ලියැවෙන්නේ හොඳම පරිච්ඡේදයේ නෙවෙයි' දැනෙන පරිච්ඡේදයේ!