ඉස්සර ගෙදරට එන අයට මා ගැන තිබුණෙ ප්‍රශ්න දෙකයි.
" මෙයා විතරක් ඇයි බෙට්ට වගේ "
" තාම නැද්ද කරිබත් දෙන්න අදහසක් "
        ඔන්න ඔහොම ඔහොම කල් යනකොට අපේ පංතියෙ කොල්ලො පවා මේ ප්‍රශ්නයට මැදිහත් වුණා . ඒ වෙනකොට ඉතිරි වෙලා හිටියෙ බටුඇට දෙකක් විතරයි. හුරුබුහුටි නපුරු ගම්බිරිස් ඇට දෙකක් අපි දෙන්නා. කොල්ලො අපි ජම්බු ගහෙන් වැටෙන දවස වෙනුවෙන් ඔට්ටු ඇල්ලුවා පිංවතුනි. " 
" මුලින් ශ්‍රීමතී "
" නැහැ සුනීතා "
        පිස්සුද ....
                     උන් කෙල්ලො ගැන කතා කලේ ක්‍රිකටර්ස්ලගෙ නම් වලින් . ඒවත් ඉන්දියන් ටීම් එකේ .එතකොට ඕනිම සභාවක විවෘතව සංවාද පවත්වන්න පුළුවන්නෙ. සංවාද විතරයි ....
   එතකොට උන්ට අපිට සංවාස ගැන අබමල්රේණුවක හැඟීමක් තිබුණා කියලා මම හිතන්නෙ නෑ . අපි එකට වැටීගෙන ගෙවල් ගානෙ ගියා. ලඳු කැළෑ තරණය කලා .කඳු නැංගා. එල්ලෙ ගැහුවා. ක්‍රිකට් ගැහුවා. ගිය ගෙදරින් කාලා හවස්වෙලා ගෙදර ගියා. වැඩිහිටියන්ට සැක කරන්න බනින්න හේතු තිබුණෙත් නෑ .
         බැඳලා ලංකාවට ආයුබෝවන් කිව්වට පස්සෙ මට ඇඳුම් ගන්න එක විහිළුවක් වුණා . ළමයින් සඳහා නිර්මාණය වන සුන්දර , විසතුරු , හුරතල් ඇඳුම් තමයි මගෙ ශ්‍රී දේහයට ගැලපුනේ.
         අපේ මහත්තයා  මට " බට්ටි " කිව්වෙ හුරතලේටමද නැත්නම් " බෙට්ට "  කියන්න බැරිකමටද  කියලත් දැන් මට හැකයි .
         දැනටත් කොතන ගියත් අඩිපහක් උස නැති , චූටි සපත්තු දාන, චූටි අත්දෙකක් තියෙන මාව , කරන ළදරු වැඩ නිසා ලේසියෙන් කෙනෙකුට අමතක වෙන්නෙ නෑ .විශේෂයෙන්ම අප්‍රිකානු රටවල හැඩිදැඩි දේහ ලඟ මම බෝනික්කෙක් වගේ. ඒ කාන්තා පක්ෂය පලදින්නෙ බොරු කොණ්ඩ . එයාලා වෙනස් වෙනස් ස්වරූපයෙන් හැඩවැඩ වෙනවා. මගෙ කොණ්ඩෙ අතගාලා ඇදලත් බලනවා ඇත්තමද කියලා .
             දාසයයි මාසයයි ගානට ඉන්න නිසා තාමත් හැමෝම කියන්නෙ හොඳට කාලා උස යන්න කියලා.