"නංගි, දවල් වෙලා අම්මට බත් ටිකක් බෙදලා දෙන්න, මුට්ටියෙන්. උදේට ඊයෙ රෑ බත් ටිකක් තියනවා. පිරිමහගන්න"

සිය නැගනියගේ හිස අතගෑ දිනිති කිව්වා.

" අක්කා බඩගින්නෙනෙ. කොහොමද ඔහොම වැඩට යන්නෙ "

පුංචි වුවත් නැගණිය ඇසුවා.

" අක්කට බඩගිනි නැහැ පැටියෝ. උදේ තේ කහට බිව්වනෙ. හොද ළමයා වගේ වතුර අතගාන්න යන්න එපා. සනීප වුණා විතරනෙ. හවසට කන්න අරන් එන්නම්"

කියා නැගනියගේ හිස අත ගෑ දිනිති නිවසින් පිටතට ගියා.

දවස් තුනක සිට ඇයට උණ වැළදුනා. ඉන් දවසකට පසුව අම්මාටත් දැන් නංගීටත් උණ හැදුණා. අම්මටයි නංගිටයි තාම ටිකක් අමාරුයි. දිනිතිටත් අමාරුයි තමයි. ඒත් අදත් වැඩට නොගියොත් ගෙදරට කෑම නැති වෙනවා.

නිවසේ සිට පයින්ම සේවා ස්ථානයට ඇවිද ගෙන ගිය දිනිති ගිය විගස පුටුවක වාඩි වුණා.

" දැන් අසනීප තත්ත්වෙ කොහොමද දිනිතියො. මූණත් එක්ක මැලවෙලා. "

දිනිතිගේ මිතුරියක් ඇහුවා.

" තාම අඩු නෑ කසුනි. ඒත් අද නාවොත් නං ගෙදරට කන්නවත් නෑ. හවසට සර්ගෙන් සල්ලි කීයක් හරි ඉල්ලගෙන යන්න තමයි ආවෙ"

දිනිති කිව්වා.

" අහල බලපන්කො. නැති වුණොත් මං හරි කීයක් හරි දෙන්නම් "

මිතුරිය කිව්වා.

දිනිති වැඩ කළේ ඇගලුම්හලක. මහ ලොකු බර වැඩක් නැතත් ඇගට ඇති තෙහෙට්ටුව නිසා හිටගෙන ඉන්න අමාරු වුණා.

දවස පුරාම ඔරලෝසුව දෙස බලා සිටි දිනිති, පහ වූ විට ආයතන භාර නිලධාරියා හමුවට ගියා.

" සර් මට පොඩි උදව්වක් ඕනි "

ඇය බයාදු ලෙස කිව්වා.

" කියන්න "

"සර් මට සැලරි ඇඩ්වාන්ස් එකක් ගන්න පුළුවන්ද? අම්මා අසනීපෙන් සර් "

දිනිති ඇහුවා.

දිනිතිගෙ වෙලාව හොදයි. ආයතන ප්‍රධානියා දිනිතිට මුදල් දුන්නා.

මුදල් ගත් විගස දිනිති මිතුරියගෙන් සමුගෙන දුම්රියේ එල්ලුනේ ඉක්මනින් නිවසට යාමට.

.............................................................

දිනිතිගේ නැගනිය හවස පහ පසුවූ වෙලාවේ සිට දොර අසලට වී සිටියේ අක්කා පැමිණෙන් තුරුයි. ඇයට ලොකු කුසගින්නක් දැනෙමින් තිබුණා.

එක් වරම වැට කඩුල්ල අසලින් මතු වූ දිනිති දුටු ඇගේ සොයුරිය ඈ වෙතට දිවගියා.

" අක්කට තෙහෙට්ටු පාටයි. අමාරුද? "

ඇය ඇහුවා.

" ටිකක් නංගි. අම්මා කෝ "

ඇය ඇහුවා.

" අම්මා නිදි. යංකො ගෙට "

දිනිති නැගනිය සමග නිවසට ඇතුල් වුණා. මව නිදා සිටි කාමරයේ දොර රෙද්ද මෑත් කල දිනිති දුකින් මව දෙස බලා හිටියා.

" මං ළිද ළගට ගිහින් වතුර දෙකක් දාගෙන එන්නම් නංගි. මේ සල්ලි තියාගන්න. ඇවිත් අපි දෙන්නා හන්දියෙ කඩේට යමු "

දිනිති කිව්වා.

" අක්කා එන්කම් මම ලිප පත්තු කරන්නම්. තේ ටිකක් බීලම යමු "

නැගනිය කිව්වා.

.......................................................

ළිද ළගට ගිය සොයුරිය තවමත් නැති නිසා දිනිතිගේ නැගනිය මිදුලට ගියා.

" වතුර සද්දයක්වත් ඇහෙන්නෙ නෑ. අක්කට කලන්තයක්වත් හැදිලද "

ඇය ළිද ළගට කිට්ටු වුණා.

" මල්මී, මල්මි දුවේ "

හන්දියෙ කඩේ නැන්දා කතා කළ හඩින් දිනිතිගේ නැගනිය නතර වුණා.

" ඇයි නැන්දේ "

" දුවේ දිනිති දුව..."

" අක්කා ළිද ළග නැන්දෙ ඇයි "

කාන්තාව මල්මි දෙස වික්ශිප්තව බැලුවා. 

" දුවේ, දිනිති කෙල්ල කෝච්චියෙන් වැටිලා එනගමනෙදි. කෙල්ල එතනමලු "

සිහි නැතිව ඇද වැටීමට පෙර මල්මිට ඇහුණෙ එහෙම.