කයාල් සර්

"අනේ බලන්නකෝ පුතේ මොකක්ද මැසේජ් එක කියලා" ආච්චි ආයෙමත් කියද්දී අයියා බැලුවේ මං දිහා. 

"මට දැන් ඔය ෆෝන් එකේ වැඩ මතක නෑ ආච්චි. සුදූට කියලා බලාගන්න" එහෙම කියපු අයියා සාලේ මැදින් බාත්රූම් එක පැත්තට යද්දී මගේ ඇඟට ලේ ටිකක් ඉනුවේ. ආච්චිගේ කට ඇද වෙලා ගියා. හොඳ වැඩේ මට ලොකු සීන් දාන්න ආවට. අපේ ආච්චිටත් අයියා ගෙදර ආවම මාව මතක නෑ. එතකොට මගේ උදව් ඕනත් නෑ. අයියා ගියාම තමයි ආච්චිට ආයෙමත් මාව මතක් වෙන්නේ.

"අනේ සුදූ මේ කාඩ් එක ෆෝන් එකට දාලා දීපන්කො පුතේ"

"අනේ සුදූ මේ නොම්බරේ කොළ කෑල්ලක ලියලා දීපන්කො මට"

"අනේ සුදූ මේ මැසේජ් එක මොකක්ද කියලා බලලා කියපන්කෝ"

එයිනේ ඔහොම දේවල් කියාගෙන මාව හොයාගෙන. 

"සුදූ මේක බලලා දීපන් මයෙ අම්මා" ආච්චි හුලං බැහැලා වගේ කියනවා. මං කට කොණකින් හිනා වෙලා ෆෝන් එක අතට ගත්තේ.

"සුදූ මට කතා කරන්ඩ ඕන" එයා එවපු මැසේජ් එක. මූණට ආවා ලස්සන හිනාවක්. ඒ හිනාව ආච්චිගෙන් හංගන් මං මැසේජ් එක ඩිලෙට් කරලා දැම්මේ. එයාට ක්ලාස් ඉවර වුණාම මතක් වෙන්න ඇති මාව. ඕන නෑ මට කතා කරන්න. පුළුවන් වෙලාවේ ගත්තම එයා කෝල් කට් කළා මගේ. දැන් එනවා මාව හොයාගෙන. 

"මොකක්ද සුදූ මැසේජ් එක?" ඇස් දෙක පුංචි කරගෙන මං දිහා බලාගෙන උන්නු ආච්චි සද්දෙට අහනවා.

"මෙගා වාසනාවකටද මොකක්දෝ තරගෙකට රෙජිස්ටර් වෙන්න කියලා" මං ඕනෑවට එපාවට කිව්වේ. 

"ඔය තරඟවලට ගියාට අපි දිනන්නෙ නෑ. බොරුවට සල්ලි ටික කපාගන්න වැඩ. දීපන් මෙහෙට ෆෝන් එක" එහෙම කියපු ආච්චි ෆෝන් එක ඇදලා වගේ අතට ගත්තේ.

"ආච්චි අපි තේකක් බොමුද?" මං හෙමිහිට කිව්වේ. මං දන්නවා ආච්චිව වෙනස් කරන්න පුළුවන් එකම දේ කහට කෝප්පෙ කියලා.

"බොමු. බොමු.. කොල්ල නාගෙන එන්න කලින් විගහට කහට එකක් බොමු" ආච්චි එහෙම කියන ගමන් ෆෝන් එක හැට්ටේ පල්ලේ දාගෙන කුස්සියට ගියේ. මාත් ආවා ඒ පස්සෙන්. කුස්සියට ආපු ආච්චී හනි හනිකට ලිප පත්තු කරලා කේතලේ ලිපේ තියද්දී මං කෝප්ප තුනක් සෝදලා පැන්ට්‍රි එක උඩින් තිව්වේ. දැන් කොහොමත් නාගෙන ආවම අයියටත් ඕන වෙනවා තේකක්.

"රෑට කටට රහට දෙයක් හදන්න ඕන. කොල්ලට හොඳට කන්න දෙන්න ඕන" ආච්චි ලිපට දර දාන ගමන් කියනවා.

"අම්මා ගෙනාපු සොසේජස් වගයක් තිබුණා. ඒක බැඳලා පරිප්පුවක් හැදුවා නම් බඩ කට පුරා කන්න තිබුණා" මං වචන ලොකු කර කිව්වේ.

"එහෙනම් ඒක හදමු. කොල්ලත් ආස වේවි" ආච්චි එහෙම කියන ගමන් ප්‍රිජ් එක ඇරියේ.  

"සොසේජස් එක එළියෙන් තියන්න කූල් බහින්න" මං තේ ගොට්ට සෝදලා, තේ කොළ ටිකක් දාන ගමන් කිව්වේ. හා කියන්න වගේ ඔලුව වනපු ආච්චි සොසේජස් ටික පිඟානකට දාලා පැන්ට්‍රි එක උඩින් තියලා ලිප ළඟට ගියේ. අපේ ආච්චිගේ වැඩ හරි ඉක්මන් කඩියෙක් වගේ. අයිය නාගෙන එන පමාවට ආච්චි වතුර උණු කරලා තේ හදලා බීලත් ඉවරයි. ආච්චි මට හදලා දුන්නු තේ කෝප්පේ තොල ග ගා මං කුස්සියේ වාඩි වෙලා ඉද්දි අයියා නාගෙන එළියට ආවේ. 

"පුතේ මේ උඹට තේකක් හැදුවා" ආච්චි අයියට ඇහෙන්න වගේ සද්දෙට කිව්වේ. අයියා තේ කෝප්පෙත් අරගෙනමයි සාලේ පැත්තට ගියේ.

"උඹ ඕක බීලා මට බුදු පහන පත්තු කරලා  දියන් මගේ පුතේ" ආච්චි අයියගේ පස්සෙන් සාලෙට යන ගමන් සද්දෙට කියනවා. 

මතකෙට එන්නේ එයාව. මං මිස් කෝල් එකක් දානකල් එයා බලාගෙන ඇති කියලමයි හිත කිව්වෙම. එයා හොඳටම දන්නවා මට ෆෝන් එකක් නෑ කියලා. කතා කරන්න පුළුවන් වෙලාවෙ ගත්තම කෝල් එක කට් කරලා ෆෝන් එකත් ඕෆ් කළා. ක්ලාස් ඉවර වුණාම තමයි මාව මතක් වුණේ.

එක එක ජාති හිත හිතා තේක තොල ගාපු මං ආච්චිට පරිප්පු හදන්න පොල් අඩලයක් ගාද්දී ආච්චි සද්දෙට ගාථා කියන හඬ ඇහුණා මට.

ආච්චිට රෑට උයන්න උදව් කරලා, බත් ටිකකුත් කාලා, අම්මා වැඩ ඇරිලා ආවම  ටිකක් කතා කර කර ඉදලා කාමරේට එද්දී දහය පහු වෙලා. ආච්චි ඇඳ ළඟ බිම වතුර කෝප්පෙකුත් තියාගෙන බෙහෙත් ටික බොද්දී මං හෙට ක්ලාස් අරගෙන යන්න පොත් ටිකත් ලෑස්ති කරලා ඇඳුමත් අයන් කරලා රැක් එකෙන් තිව්වේ. 

"හෙටත් වැස්සොත් පන්ති යන්න එපා සුදූ. අපරාදේ බොරුවට නුවරට ගිහින් එන මහන්සිය" ආච්චි සද්දෙට කියනවා. ඒක නම් ඇත්ත කියන්න වගේ මං ඔලුව වැනුවේ. බෙහෙත් ටික බීලා ඉවර වුණු ආච්චී ඇඳෙන් හාන්සි වෙද්දී මං පොත් මේසේ පුටුවෙන් වාඩි වෙලා පොතක් අතට ගත්තේ. ටිකක් රෑ වෙනකල් පාඩම් කරන්න ඕන. අද දවසම වැස්ස නිසාද කොහෙද පුදුම සීතලක් ඇඟට දැනෙන්නෙම. මං ගුලි වෙවී පාඩම් වැඩ කර කර උන්නේ. 

තත්පරේ දෙක ගෙවිලා ගිහින් නිදිමත ඇවිත් ඇස්වලට කරදර කරනවා මගේ. වෙනදා වගේ සුදූ තේ එකක් ඕනද කියලා අහන්නවත් ආච්චි නැගිට්ටේ නෑ. මං හිතන්නේ සීතලට හොඳටම නින්ද ගිහින්ද කොහෙද. 

තවත් බෑ මට ඇස් ඇරන් ඉන්න. ඈනුම් යනවා ඉවරයක් නෑ. නිදි මතට කරකැවිල්ල වගේ. පාඩම් කර කර උන්න පොත වහලා දාපු මං ලයිට් එකත් ඕෆ් කරලා ඇඳට ඇවිත් බෙඩ්ෂීට් එක ගෙල ළඟට එනකල් පොරවා ගත්තේ. අද නම් සීතල නිසා සනීපෙට නින්ද යාවි. බිත්තිය පැත්තට හැරිලා ඇස් පියා ගද්දීත් මට මතක් වුණේ එයාව. එයා නිදි නැතුව ඇති. මට එහෙම දැනුණා. හිත එහෙම කිව්වා. එයා එක්ක තරහා වෙලා ඉන්න හැදුවත් මං දිහා බලපු ආදරණීය බැල්ම රන් කැකුළ කියලා  ආදරෙන් කතා කරපු හඬ මතක් වෙද්දී  කොහොමද මං උහුලන් ඉන්නේ.

මං කළුවරේම අතපත ගාලා හෙව්වේ ආච්චිගේ ෆොඉන් එක. ආච්චි නිදා ගන්නකොට ෆෝන් එක ඉහ ඉද්දරින් තියාගන්න වග දන්නවා මං. මං ෆෝන් එක අතට ගත්තා. බෙඩ්ෂීට් එක ඔලුවේ හිටන් පොරවන් ෆෝන් එක බෙඩ්ෂීට් එක ඇතුළට අරන් සයිලන්ට් කරලා එයාට මැසේජ් එකක් ටයිප් කළා. 

"කයාල් සර් මොනවද මං එක්ක කතා කරන්න තියෙනවා කිව්වේ?" මැසේජ් එක යවලා ගත වුණේ නෑ එක තත්පරයක් මං කතා කරනකල් මග බලාගෙන හිටපු වගේ එයාගෙන් කෝල් එකක් ආවේ. මං කෝල් එක කට් කළා. පොඩ්ඩක් ගනන් උස්සන්න ඕන කියලා හිත මට කිව්වා.

"ලවන්‍යා කෝල් එක ආන්ස්වර් කරන්ඩ" එයා එව්වා මට මැසේජ් එකක්. 

"මට බෑ. මොනවද මට කියන්න තියෙන්නේ?" මං එයාට යැව්වා මැසේජ් එකක්. එයා මට ගන්නවා එක දිගටම.  මං කෝල් කට් කරනවා හිනාවෙවී. 

"බබා ෆෝන් එක ආන්සර් කරනවා" එයා ආයෙමත් එව්වා මැසේජ් එකක්. එයාට තරහා ගිහින්. ඔව් මට ඒක දැනුණා. එයා කොච්චර කෝල් ගත්තත් මං කළේ කෝල් කට් කරපු එක.

"ලවන්‍යා කෝල් එක ආන්ස්වර් කරනවා මාව ය කා නොකර" එයා එවපු මැසේජ් එකට සත්තයි බය හිතුණා මට. එයාට හොඳටම තරහා ගිහින් වගේ. එයා ආයෙමත් ගත්තම මම බයෙන් වගේ කෝල් එක ආන්ස්වර් කරලා ෆෝන් එක කනේ තියා ගත්තේ. 

"සුදූ මං මේ බොහොම ඉවසීමෙන් කතා කරන්නේ. කෝල් එකක් ගත්තම ෆෝන් එක ආන්ස්වර් කරනවා" එයා කේන්තිය පාලනේ කරගෙන කතා කරන්න ගත්තු වෑයම හොඳටම දැනුණා මට. සත්තයි කෙළ පොදක් ගිලුනා. 

"මාව සෙල්ලමක්ද ආ..? අපේ කෝල් සෙල්ලමක්ද ලවන්‍යා?" එයා හෙමිහිට වුණත් කතා කළේ සැරෙන්. මාව වෙවුලනවා. 

"මේක හොඳට අහගන්නවා. මට ගොඩක් තරහා යනවා යනවා. මං මේ අමාරුවෙන් ඒ තරහා පාලනේ කරන් කතා කරන්නේ සුදූ. තරහා ගියාම මං දන්නෙ නෑ මං මොනවද කරන්නේ කියලා. ලවන්‍යා දෙයක් තේරුම් ගන්ඩ පුළුවන් කෙල්ලෙක්. ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා නම් කතා කරලා විසඳගන්නවා. මොකද අපි අතරේ තියෙන්නේ එක රැයෙන් දෙකෙන් ඉවර වෙන සම්බන්ධයක් නෙවෙයි" එයා ඒ ටික නම් කිව්වේ සද්දෙට. 

එයා මට සැර දාද්දී මගේ ඇස්වලට කඳුළු ඇවිත්. එයාගේ පුංචි පුංචි වචනවලට මහා ගොඩක් මට රිදෙන්නේ මං එයාට ආදරේ කරන නිසාද. ඔව් දෙයියනේ ඔව්. මං කයාල් සර්ට ආදරේ කරන්න පටන් අරන්. මහා ගොඩක් ආදරේ කරන්න පටන් අරන්. 

"මේ අහනවා ලවන්‍යා. ඔයා හොඳටම දන්නවා මට ක්ලාස් එකේ ඉද්දී කෝල් ගන්ඩ බෑ කියලා. ඒකයි මං කෝල් කට් කළේ. ඔයා මාව තේරුම් ගන්ඩ ඕන. මං කරන ජොබ් එක ගැන ඔයාට ලොකු අවබෝධයක් තියෙන්ඩ ඕන. මං කරන්නේ සෙල්ලමක් නෙවෙයි. මගේ ඔලුව අවුල් කරන්ඩ එපා ප්ලීස්" එයා සැරෙන් වගේ කතා කරන හැටි අහගෙන ඉන්ඩ බෑ මට. මං අඬනවා. එයා මට සැර දානවා. මගේ මුවින් ඉකියක් පිට වෙලා ආච්චිට ඇහැරෙයි කියන බයට මං තොල්පට ලේ රස දැනෙනකල් හපා ගත්තා. ඇස්වලින් කඳුළු වැටෙනවා ටැප් එකක් ඇරපු ගානට. 

"මං ක්ලාස් එක ඉවර වෙලා කෝල් එකක් ගන්ඩකල් ඉන්ඩ බැරි වුණාද ආ..? හැමදේම විහිළුවක් නෙවෙයි ලවන්‍යා. මේක අපි දෙන්නගෙම ජීවිතේ" අනේ ඇයි එයා මට මේ තරම් දොස් කියන්නේ. උහුලන්න බැරි කඳුළු වැස්සක් ඇස් කෙවෙනි තෙත් කරද්දී ෆෝන් එක කොට්ටේ උඩට දාපු මං කොට්ටේ අස්සේ මූණ ඔබා ගත්තා. මං අඬනවා. ආච්චිට හොරා ඉකි ගහනවා. මං දන්නේ නෑ එයා මොනවද කියන්නේ කියලා. මට ඇහෙන්නේ නෑ. ඒත් එයාට මං අඬන හඬ ඇහෙනවා ඇති කියලා මට හිතෙනවා. 

මං ඇඬුවා. මහ ගොඩක් ඇඬුවා. මේ කඳුළු වෙලා එළියට එන්නේ එයා මට උදේ කතා කරපු නැති වේදනාව. අඬලා අඬලා මටම හති වැටිලා මං ෆෝන් එක අතට අරන් බැලුවේ. එයා තාම ලයින් එකේ ඉන්නවා මට පේනවා. මං ෆෝන් එක කනේ තියා ගත්තා. එයා සද්දෙට සද්දෙට හුස්ම ලන හඬ මට ඇහෙනවා. 

"සුදූ.." එයා කතා කළේ හරි හෙමිහිට. මගේ හුස්ම හඬ ළඟින් ඇහෙද්දී මම ෆෝන් එක කනේ තියාගත්තා කියලා එයාට දැනෙන්න ඇති. මං නහය උඩට ඇද ඇද ඇස් පිහද පිහදා උන්නා විනා නෑ මොකුත් කිව්වේ. 

"මං නිසාද රන් කැකුළ මේ අඬන්නේ? ම්ම්.." එයා ඇහුවේ රහසින් වගේ. ඒ කට හඬට හැම දුකක්ම පහ වෙලා ගියා හිතින්. 

"කෝ හොඳ කෙල්ල වගේ කඳුළු පිහදාගෙන මං කියන ටික අහගෙන ඉන්ඩ" එයා මාව සනසන, නලවන හඬකින් කියනවා. මං ඇස් පිහද පිහදා අහගෙන උන්නා. 

"වැරැද්ද මගේ ලවන්‍යා. ඔයා කෝල් ගත්තම මට තිබුණා පස්සේ ගන්නම් කියලා මැසේජ් එකක් හරි දාන්ඩ. මට ඒක අමතක වුණා. ඔයාට දුක හිතෙන එක සාධාරණයි. ගෙදර ආපු ගමන් මට කෝල් කරලා ආන්සර් කරන්නේ නැති වෙද්දී මං එක්ක තරහා වෙන එක සාධාරණයි. ලවන්‍යා ආයේ කවදාවත් මගෙන් ඒ වැරැද්ද වෙන්නේ නෑ. කොච්චර වැඩ තිබ්බත් මං ඔයාට මැසේජ් එකක් හරි තියන්නම්. 

මගේ චූටි කෙල්ල ආයේ අඬන්න එපා. මගේ අඩුපාඩු, මගේ මගෙන් මිස් වුණු දේවල් මං හදාගන්නම්. තනියම ඉඳලා පුරුදු වෙලා මට දේවල් මගෑරෙනවා. ඒත් මං ඒ හැමදේම හදාගන්නම් ලවන්‍යා. මට චූටි කාලයක් දෙන්ඩ. ලවන්‍යා මං වෙනස් වෙන්නම් ඔයාට ඕන විදියට" එයා එක පෙළට කියාගෙන යනවා. අනේ එයා කොච්චර හොඳ කෙනෙක්ද කියලා කතා කරපු තාලෙන්ම තේරුණා මට. 

"මට තාම කෙල්ලෙක් හුරු නෑ ලවන්‍යා. සොරි රියලි සොරි. ඔයාව අඬවපු එකට ඔයාව රිද්දපු එකට සොරි" එයා ඒ ටික නම් කිව්වේ දුකින් වගේ. 

"කයාල් සර්.." මං එයාට කතා කළා. එයා ඒ තරම් කරුණාවෙන් කතා කරද්දී කොහොමද මං නපුරු වෙන්නේ. 

"ම්ම්.."

"මට දුක හිතුණා ගොඩක්. මට හැම වෙලාවෙම කෝල් ගන්න බෑනේ. ඔයා දන්නවා ආච්චිගේ ෆෝන් එක අතට ආවම විතරයි මට කෝල් ගන්න පුළුවන් කියලා" මං හෙමිහිට කිව්වේ. 

"ඒක මට අමතක වුණා ලවන්‍යා. ආයේ එහෙම වෙන්නේ නෑ. මොන වැඩක හිටියත් මැසේජ් එකක් හරි තියන්නම්. ම්ම්.." එයා හරි ආදරෙන් මට කියනවා. මං හා කිව්වේ හෙමිහිට. 

"ලවන්‍යා. චූටි කෙල්ල මං සතියේ දවස් හයක් එක දිගටම ක්ලාස්. මං එක දවසයි ගෙදර ඉන්නේ. අනිත් හැම දවසකම මං ගෙදර එද්දී හය හත වෙනවා. දුර ක්ලාස්වලට ගියාම ඊටත් වඩා රෑ වෙනවා. ඔයා මාව තේරුම් ගන්ඩ ඕන. නැත්නම් අපි දෙන්නා අතර ප්‍රශ්න ඇති වේවි. මං ඔන්න ඔය හේතුව නිසා තමයි ලවන්‍යා මේ තරම් කාලයක් තනියම හිටියේ. කෙල්ලෙක් වෙනුවෙ දෙන්ඩ වෙලාවක් තිබුණේ නෑ. 

මං හිතුවේ ක්ලාස් ගැන විතරයි. ඒත් අහම්බෙන් ආපු චූටි කෙල්ලෙක් මට මාව නැති කරලා දැම්මා. මට ඒ මූණ දිහා නොබලා ඉන්ඩ බැරි වුණා. මට ඔයාව අමතක කරන්ඩ බැරි වුණා ලවන්‍යා. මට ඔයාව ඕන වුණා. මගේ වයසට ගැලපෙන්නෙ නෑ කියලා දැන දැනම මං ළං වුණේ ලෝබකමට. වෙන කෙනෙකුට ඔයාව අයිති වෙනකල් මට බලාගෙන ඉන්ඩ බැරි වුණා. ලවන්‍යා මං අදත් අහනවා දවසක අපේ වයස ප්‍රශ්නයක් වේවිද කියලා?" එයා හෙමිහිට ඇහුවේ.

"නෑ.." මං කිව්වේ හරි ආදරෙන්.

"ලවන්‍යා ඔයා නිසා මට මාව අමතක වෙලා. දන්නවද ලවන්‍යා මං ගොඩක් සතුටින්. ඒ ඔයා නිසා. මෙහෙම සැනසීමක් සතුටක්  කවදාවත් මං විඳලා නෑ. මට දැනිලා නෑ. ලවන්‍යා මගේ සතුට ඔයා" එයා කතා කළේ දාහක් හැඟීම් හිතේ තියාගෙන. ඔව් ඒ ආදරේ රස දැනුණා මට අඩුවක් නැතුව. 

"ලවන්‍යා ක්ලාස් යන්ඩ මං ත්‍රීවිල් එකේ නන්දනව කතා කරලා දෙන්නම්. මං මිනිහට කිව්වා ආයේ ඔයාට නංගි කියන්ඩ එපා කියලා. පැය එකහමාරක් විතර පයින් යන එක ලේසි නෑ. මට එක්කගෙන යන්ඩ බෑ. ආයේ පයින් යන්ඩ ඕන නෑ. මං නන්දනට කියන්නම් හැමදාම උදේට ඔයාව ගන්ඩ කියලා" එයා කල්පනාවෙන් වගේ කියනවා.

"එපා.. එපා.. කයාල් සර්. මං අංජලි එක්ක ක්ලාස් යන්නම්. අනික එහෙම ත්‍රීවීල් එකක මං යන්න එන්න ගත්තොතින් අපේ ගමේ අය එක එක කතා කියාවි. අහම්බෙන් වෙලාවක ත්‍රීවිල් එකේ ගියාට කමක් නෑ. දිගටම යන්න පටන් ගන්න එක ලොකු ප්‍රශ්නයකින් තමයි කෙළවර වෙන්නේ. අනික අපේ අයියගේ යාළුවොත් ඉන්නවා" මං හෙමිහිට කිව්වේ. එයා හුස්මක් දැම්මා විතරයි ඒකට. 

"අනිද්දා මාව ගෙදර එක්කගෙන යනවද?"  අමතක වුණු දෙයක් මතක් වුණා වගේ මං සද්දෙට ඇහුවේ.

"ම්ම්.. හත වෙද්දී ඉද්ද මල් ගහ ළඟ එන්ඩ. මං එන්නම්" එයා සතුටින් වගේ කියනවා. 

"බයයි.." කිව්වා නෙවෙයි කිය වුණා මට.

"මටද? ම්ම්.." ඒ කට හඬ දඟකාර වෙලා.

"දන්නේ නෑ" මං ලැජ්ජාවෙන් වගේ කිව්වේ.

"අරන් ඇවිත් මොනවා හරි කරයි කියලා බය හිතෙනවද? ම්ම්.." එයා අහනවා රහසින් වගේ. මාව හිරිවැටිලා ගියා. මං බෙඩ්ෂීට් එක දත්වලට තියලා හපා ගත්තේ දරා ගන්න බැරි දාහක් දේවල් දැනෙද්දී. 

"අරන් ආවා වගේ පරිස්සමට ගෙදරට දානවා. ප්‍රොමිස් මගේ වෙනකල් ළං වෙන්නේ නෑ. දරා ගන්ඩ අමාරු වුණත් කන්ට්‍රෝල් කරගන්ඩ මට පුළුවන්" එයා අමුතු හිනාවක් එක්ක කියනවා. මගේ පපුව ගැහෙනවා හරි වේගයෙන්. වචන මේ තරම් දැනෙනවද හිත්වලට. ඇත්තමයි ඒක නම් මහා පුදුම දෙයක්. 

"බබා දැන් ඔයා නිදාගන්ඩ හෙට ක්ලාස්නේ ම්ම්.." එයා ඈනුමක් යවන ගමන් කියනවා. වෙලාව ගැන මට තිබුණේ නෑ වගක්. 

"මට බෑ.." මං හුරතලෙන් වගේ කිව්වේ. 

"එතකොට ම්ම්.." එයාගේ කටහඬ මට නම්  භාවනාවක් වගේ. 

"මෙහෙම ඉන්න ඕන" මං රහසින් වගේ කිව්වේ.

"ඉන්ඩ පුළුවන්. ඒත් ඔයා හෙට ක්ලාස්නේ සුදෝ. නිදිවරලා අමාරුයි නේද" එයා මට හරි ආදරෙන් දේවල් පැහැදිලි කරද්දී හිතුවක්කාර වෙන්න හිතෙන්නෙ නෑ මට. මං හා කිව්වේ මූණත් අකුලගෙන. 

"ලවන්‍යා අනිද්දා එද්දී..." එයා කියන්න හදපු දේ අතරමග නතර කළා. 

"අනිද්දා එද්දී මොනවද කයාල් සර්?" මං නළලත් රැලි කරන් ඇහුවේ. 

"එදා අපි මුලින්ම හමුවුණු දවසේ ඇඳන් ආපු රතු පාට ගවුම ඇදන් එන්ඩ. මට ආයෙමත් එක පාරක් ඔයාව එහෙම දකින්ඩ ආසයි. ලවන්‍යා එදා මං දිහා බලපු බැල්ම, මට දැනුණු සුවඳ.. ඒ ඇඳුම එක්ක මාව බලන්ඩ එන්ඩ. වෙන කිසිම දෙයක් එපා මට. ආයෙමත් ඕන එදා මං ළඟ මුව පැටියෙක් වගේ බය වුමු කෙල්ලව දකින්ඩ. ලවන්‍යා මං ආයෙමත් ආසයි ඒ ලස්සන දවසට යන්ඩ. 

එදා මට දැණුනු දේවල් ආයෙ ආයේ මතක් කර කර විඳින කොල්ලෙක් මම. දන්නවද ලවන්‍යා මගේ ජීවිතේ දැනුණු ආදරණීයම පහස ඒක. ඔයා සුදු පාට වළාකුලක් වගේ ලවන්‍යා. කොහොමද මේ තරම් සිනිදු වුණේ?" එයා එක පෙළට අහගෙන ගිය වචන ටිකට බඩ පපුව දාගෙන ගියා මගේ. ආඩම්බර හිත් මේ තරම් ලස්සනද. මේ තරම් ආදරණීයද.  මේ තරම් සුන්දරද. මං ආසාවෙන් අහගෙන ඉන්නවා හිතම ආදරෙන් පුරවගෙන අහගෙන ඉන්නවා.

"ලවන්‍යා ඔයා එනවා නේද චූටි කෙල්ල?" මං නිහඬව ඉද්දී ආයෙමත් එයා හෙමිහිට අහනවා මගෙන්. 

"ඔව් මං එනවා" මං කිව්වේ හිනා වෙවීමයි. 

"ගොඩක් කතා කරන්ඩ ඕන. ඒ වුණාට ඔයා හෙට ක්ලාස්. දැන් නිදාගන්ඩ ම්ම්.." එයා හරි ආදරෙන් කියනවා. 

"හැමදාම ක්ලාස් යද්දී ෆෝන් එක අරන් යන්න ලැබෙන්නේ නෑ මට. අනික අයියා හෙට උදේ යනවා කිව්වා. ඒ යද්දී මාවත් ක්ලාස් එකට දාගෙන යාවි. මැසේජ් එව්වට කමක් නෑ. කෝල් එහෙම ගන්න එපා. අපේ ආච්චි ෆෝන් එක ආන්ස්වර් කරන්නේ"මං රහසින් වගේ කිව්වේ. 

"ගෙදර ඇවිත් මට මැසේජ් එකක් දාන්ඩ. මං ගන්නම්. පරිස්සමට වැඩ ටික කරගන්ඩ සුදූ" එයා කරුණාවන්ත හඬින් කිව්වේ. එයා කතා කරපු වචනයක් වචනයක් ගානෙම තිබුණේ මං ගැන උපන් සෙනෙහස. ඔව් ඒක දැනුණා අඩුවක් නැතුව මට. 

"එහෙනම් ඔයත් නිදා ගන්න. බුදු සරණයි" මං හෙමිහිට කිව්වේ. 

"පරිස්සමට.." එහෙම කියපු එයා කෝල් එක කට් කළේ. එයා කෝල් එක කට් කරලා විනාඩි පහකට වඩා ගත වෙලා ගිහින්. මං තාමත් ෆෝන් එක අතේ තියාගෙන කළුවර දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. මට දැනෙන දේවල්, හිත කියන දේවල් ලස්සන හීනෙක පාට වගේ. මං සතුටින් කවදාවත් නැති තරම් සතුටින්. දැන් එයා මගේ කියන සතුට මාව කොහේදෝ ලෝකෙකට අරගෙන යනවා. ඒ ලෝකේ එයා ආසම සුදු පාට වළාකුළුවලින් පිරිලා. 

මං හිනා වුණා. ආදරේ කියන්නෙම හිතට දැනුණම මූණට හිනාවක් එන ලස්සන හැඟීමක්. ඒ හැඟීම හිත පුරා විඳින්න ළඟට කරන් තුරුල් කරන් ඉන්න ඕන නෑ. එක ලස්සන වචනයක්, එක ඉඟියක්, එක හුස්ම පොදක්, ලස්සන මතක තිබුණම හොඳටම ඇති. මේ ගෙවුණු පුංචි කාලෙට මට නම් එයා දීපු මේ ලස්සන මතක ගොඩ ඇති කල්ප ගණනක් සැනසෙන්න. 

නිදි වරාගෙන කල්පනා කර කර ඉන්න දාහක් දේවල් හිතේ තිබුණත් මං දැන් නිදාගන්න ඕන. නැත්නම් හෙට ක්ලාස් ගියාම නිදි කිර කිරා ඉන්න තමයි වෙන්නේ මට. එයාට ආයෙමත් මැසේජ් එකක් යවන්න හිතුණත්, මට ඔයාව ගොඩක් මතක් වෙනවා කියලා කියන්න හිතුණත් ඒ අදහස හිතින් අයින් කරගෙන ෆෝන් එක ආච්චි ළඟින් තියපු මං ඇස් පියා ගත්තේ.

උදේ ඇහැරුණු මං ආච්චි හදලා දුන්නු තේ එකත් බීලා ක්ලාස් යන්න ලෑස්ති වුණේ. ඊයේ වගේ නෑ අද නම් වැස්ස.

"මහත්තයෝ මං ඔන්න උඹටත් බත් එකක් එතුවා" ලෑස්ති වුණු මං බෑග් එකත් අරගෙන එළියට එද්දී ආච්චි සද්දෙට කියන ගමන් සාලෙට ආවේ බත් මුල් දෙකකුත් අරගෙන. 

"බත් නම් ඕනත් නෑ ආච්චි. කමක් නෑ දෙන්න" එහෙම කියපු අයියා ආච්චි දීපු කෑම පාර්සල් එක පිටේ එල්ලන් යන බෑග් එකට දාගත්තේ.

"මේ උඹේ කෑම එක" එහෙම කියපු ආච්චි මං අතට අනිත් කෑම පාර්සල් එක දිගු කළේ. කෑම පාර්සල් එක අතට අරන් බෑග් එකට දාගෙන මං ආච්චිට වැන්දේ. 

"පරිස්සමට නෝනා. බුදු සරණයි" ආච්චි මගේ ඔලුව අත ගාලා කියනවා. 

"ගිහින් එන්නම් ආච්චි" එහෙම කියපු අයියා ආච්චියට වැන්දා.

"පරිස්සමෙන් මගේ පුතේ" ආච්චි ඇස්වල කඳුළු පුරවගෙන කියනවා. ආච්චි අයියට ආදරේ තරම් මේ කඳුළු මට කියනවා. 

"ආච්චි වෙලාවට බෙහෙත් ටික බොන්න" ක්ලිනික් එකට යන්න. වැඩිය මහන්සි වෙන්න එපා" අයියා ආච්චිට කිව්වේ හරි ආදරෙන්. අපේ අයියත් ආච්චිට හරි ආදරෙයි.

"මොන මහන්සියක්ද මගේ පුතේ කන්න දෙයක් උයන එක විතරයි ලොකුවට කියලා මං කරන්නේ" ආච්චි චීත්ත පොටෙන් ඇස් පිහදාන ගමන් කියනවා. 

"යන් සුදූ. ගීගනගේ සර් හමු වෙලා තමුසෙත් ක්ලාස් එකට දාලම යන්නම්" අයියා එහෙම කියලා එළියට යද්දී මාත් අයියා පස්සෙන් එළියට ආවේ. මං සෙරෙප්පු දෙක දාගද්දී අයියා කළු පාට සපත්තු දෙක දාගත්තේ. අයියා දැන් ඉස්සර වගේ නෙවෙයි හොඳට අඳිනවා. සෙරෙප්පු නෙවෙයි අයියා දැන් දාන්නේ ලස්සන සපත්තු. කළු පාට ඩෙනිම් කලිසමකට නිල් පාට, සුදු පාට ඉරි ඉරි ෂර්ට් එකක් ඇදපු අයියා හරි හැඩයි. තවත් උස මහත් වෙලා වගේ. කොහොමත් මගේ අයියට තියෙන්නේ වැදගත් පෙනුමක්. 

"මොකද බං?" අයියා මං එක්ක කන්දේ පහළට එන ගමන් අහනවා. මං අයියා දිහා අවධානයෙන් බලපු වග අයියා දකින්න ඇති.

"අයියා ලස්සන වෙලා" මං හිනාවක් එක්ක කිව්වේ. අයියා කට කොණකින් හිනා වෙනවා. 

"ඇත්තමයි හලෝ තමුසේ ලස්සන වෙලා. මහත් වෙලා. උස වෙලා. දැන් කෙල්ලෙක් එහෙම ඇති නේද" මං අමුතු තාලෙන් කිව්වේ. 

"තමුසෙට පිස්සුද. මං තාම ඒ දේවල් ගැන හිතලා නෑ. මං කසාදයක් ගැන හිතන්නේ තමුසෙත් බන්දලා දුන්නට පස්සේ" අයියා සද්දෙට කියනවා. 

"එහෙනම් තව අවුරුදු දහයක් විතර බලාගෙන ඉන්න වේවි" මම විහිළුවෙන් වගේ කිව්වේ.

"අවුරුදු දහයක් නෙවෙයි විස්සක් හරි මට බලාගෙන ඉන්න පුළුවන්. තමුසේ ඒ දේවල් ගැන හදිස්සි නැතුව ඉන්නවා" අයියා එහෙම කිව්වම සත්තයි ගැස්සිලා ගියා මම. තව අවුරුදු දහයකින් කයාල් සර්ට පනහක්. දෙයියනේ මගේ ඇඟ සීතල වෙලා ගියා.

"තමුසෙට ක්ලාස්වලට දෙන්න සල්ලි තියෙනවද?" අයියා මං එක්ක පාරේ ඉස්සරහට එන ගමන් අහනවා. මං ඔව් කිව්වේ හෙමිහිට.

"මං ආච්චිට සල්ලි දුන්නා. මදි වුණොත් ඉල්ල ගන්නවා. අම්මට හැමදේටම කරදර කරන්න එපා" අයියා ආයෙමත් කියනවා. අයියයි, මමයි කැම්පස් එකේ විස්තර ක්ලාස්වල විස්තර කතා කර කර පාරට ඇවිත් බස් එකට ගොඩ වෙලා ජය බිමට ආවේ.

අපේ අයියා කැම්පස් සිලෙක්ට් වුණු නිසාද කොහෙද සර්ලා අයියව දැක්ක ගමන් දුවලා ඇවිත් කතා කරනවා. ගීගනගේ සර් එක්ක කතා කරපු අයියා මං අතට රුපියල් දාහකුත් දීලා යද්දී සත්තයි දුක හිතුණා මට. 

කයාල් සර්ගේ ක්ලාස් එකේ ඉස්සරහම පේලියේ ඉඩ ලැබුණත් ගීගනගේ සර්ගේ ක්ලාස් එකේ එහෙම ඉඩක් ලැබුණේ නෑ මට. අනික එයාගේ ක්ලාස්වලට වගේ ගීගනගේ සර්ගේ ක්ලාස්වලට ළමයි හිටියේ නෑ. මං බැලුවේ අංජලී කෝ කියලා. අංජලී හතරවෙනි පේළියේ කොනේ වාඩි වෙලා ඉන්නවා. එතන වාඩි වෙන්න ඉඩ තිබුණු නිසාද කොහෙද අංජලී මට අත වනලා කතා කළේ. මං ඇවිත් වාඩි වුණා අංජලී ළඟින්. 

පුරුදු විදියටම ගීගනගේ සර්ගේ ක්ලාස් එක ඉවර වෙලා මං අංජලී එක්ක ඇවිත් බස් එකකට ගොඩ වුණේ. 

"ඇයි ඊයේ ක්ලාස් එකට ඇවිත් ආයෙමත් ගියේ?" අංජලී සද්දෙට අහද්දී මං පුදුමෙන් වගේ අංජලී දිහා බැලුවේ. ඒ කියන්නේ අංජලී ඊයේ ක්ලාස් ගිහින්. 

"ඔයා මාව දැක්කද?" මං ඇස් ලොකු කරන් ඇහුවේ. 

"ඔව් ඔයා කුඩෙත් ඉහළන් දොර ළඟ ඉද්දී මං දැක්කා" අංජලී කොන්දොස්තරට දෙන්න සල්ලි අතට ගන්න ගමන් කියනවා. 

"ඔව් අනේ එද්දී හොඳටම තෙමිලා. ඔයා තාත්තා එක්කද ක්ලාස් එකට ආවේ?" මාත් සල්ලි ගන්න ගමන් අංජලීගෙන් ඇහුවේ. 

"ඔව් වැස්ස නිසා තාත්තා මාව ගෙනත් දාලා ගියා. මං යනවා කියන්න විදියක් තිබුණේ නෑ. ගෙදර නම්බර් එකක්වත් මං දන්නෙ නෑනේ. නැත්නම් කෝල් එකක් දෙනවා" අංජලී හෙමිහිට කියනවා.

"මං ආච්චිගේ නම්බර් එක දෙන්නම්. එතකොට පණිවිඩක් තිබුණොත් මට කියන්න පුළුවන්නේ" මං එහෙම කියන ගමන් බස් ටිකට් එක ගත්තේ. 

"හෙට ටෙස්ට් එකට පාඩම් කරන්නත් ඕන. මේ පාර නම් හොඳ ලකුණු ගන්න ඕන" අංජලී බස් ටිකට් එක ගන්න ගමන් කියනවා. මං මොකුත් කිව්වේ නෑ ඒකට. හෙට මං ක්ලාස් එන්නේ නෑ කියලා අංජලිට කියන්න හිතුණත් කිව්වේ නෑ මම. 

"හෙට ටෙස්ට් එකට එන එක නම් ෂුවර් නෑ මට" මං ඕනෑවට එපාවට කිව්වේ. 

"අනේ ඇයි ඒ?" අංජලින් නළලත් රැලි කරන්න අහනවා.

"බලමුකෝ. කොහොම වුණත් අංජලී මං එනකල් බලාගෙන ඉන්න එපා" මං වීදුරුවෙන් එළිය බලන ගමන් කිව්වේ.

"අපරාදේ එන්න. අපිට වගේ නෙවෙයි ඔයාට ගණන් කියන්නේ වතුර වගේනේ" අංජලී හිනාවක් එක්ක කියනවා. 

අංජලී එක්ක කතා කර කරම ආපු මං ගමට හැරෙන පාර ළඟින් බැස්සේ. 

"මේ ටික පයින් ගියාම ඇඟට හරි අමාරුයි" අංජලී කට ඇද කරන් කියනවා. අංජලී මහත නිසා පයින් ගියාම අමාරු ඇති. 

"හැබැයි පයින් ගියාම ලෙඩවල් අඩු වෙනවා" මං අපේ ආච්චි කියන පණ්ඩිත වචනයක් කිව්වේ. 

"ඉස්සර මං පයින් යන්න කැමතිම නෑ. ඔයා නිසා තමයි මෙහෙම පයින් යන්නේ. මං වෙනදා මෙතනින් බැහැලා තාත්තට කෝල් එකක් දෙනවා මාව එක්කගෙන යන්න එන්න කියලා" අංජලී මං එක්ක පාරේ ඉස්සරහට එන ගමන් කියනවා.

"අපේ අයියා ගෙදර ආවා. අද උදේ ගියේ" මං හෙමිහිට කිව්වේ.

"මං දැක්කා ගීගනගේ සර් එක්ක කතා කර කර ඉන්නවා. අයියත් ඔයා වගේම ලස්සනයි" අංජලී හෙමිහිට කියනවා. අංජලී එක්ක කතා කර කරම කුඹුක පාර ළඟට එනකල් ආපු මං අංජලීට පරිස්සමට යන්න කියලා මාත් ගෙදර එන්න ආවේ. 

අපේ ආච්චිට සුදු ඉද්ද මල් ටිකක් නෙලාගෙන ගියා නම් ඊට වඩා දෙයක් නැති වග දන්න මං පාර ළඟ ලයිට් කණුවේ දාපු කහ පාට ලයිට් එළියෙන් කැන්ද කොළයක් කඩාගෙන ඉද්ද මල් ටිකකුත් නෙළාගෙන ගෙදර ආවේ. 

පුරුදු විදිය්ටම ගෙදර ඇවිත් නාලා කාලා අම්මත් එක්කත් කතා කරලා කාමරේට එද්දී දහය පහු වෙලා. හෙට එයාගේ ගෙදර යනවා. දෙයියනේ මං එයාගේ ගෙදර යනවා. ඒක කියාගන්න බැරි සතුටක්. ආච්චි ඇඳේ වාඩි වෙලා බෙහෙත් ටික බොද්දී මං රතු පාට ගවුම අතට ගත්තේ. එයා දැකපු මුල් දවසේ සෙමිනර් එකට ඇඳන් ගියපු ඇදුම මේක. මං ගවුම අයන් කළා.

"ඔය හැටි මදින්න ගවුම පොඩි වෙලා නෑනේ සුදූ" ආච්චි සද්දෙට කියනවා. 

"එහෙම කියන්න එපා අච්චි. කෙල්ලෙක් වුණාම ලස්සනට පිළිවෙලට ඉන්න ඕන" මං අනිත් ඇඳුම් ටිකත් අරගෙන රෙදි රැක් එකේ කොණකින් තියෙන ගමන් කිව්වේ. 

"ඒක ඇත්ත. කෝ මං උඹට කලිසමක් ගන්න කියලා දීපු සල්ලි. උඹ ඒකෙන් දුනෙත් කෑවද?" ආච්චි අමතක වුණු දෙයක් මතක් වුණා වගේ අහනවා.

"නෑ නෑ ඒ සල්ලි මං පරිස්සමට අරන් තියලා තියෙන්නේ. මං අම්මා එක්ක ටවුන් එකට ගියාම කලිසමක් ගන්න ඉන්නේ" මං සද්දෙට කිව්වේ. බෙහෙත් ටික බීලා ඉවර වෙනකල් ආච්චිගේ වැඩේ එක එක ජාති කිව්වා මට. මං ඒවට ම්ම්.. ඔව් කිය කියා අහගෙන උන්නා විතරයි.

"එහෙනම් උඹ පාඩම් කරපන්. මං නිදා ගන්නවා" එහෙම කියපු ආච්චි ඇඳෙන් හාන්සි වෙද්දී මං පොත් මේසේ පුටුවෙන් වාඩි වුණේ. 

අතට ගත්තේ එයාගේ ටියුට් එකක්. අනිත් සර්ලගේ ටියුට් අතට ගද්දී නොදැනෙන මොකක්දෝ දෙයක් මේ ටියුට් අතට ගද්දී දැනෙනවා මට. මං හරි ආසාවෙන් ගණන් හැදුවා. එයාව මතක් වෙන සතුට හිතේ පුරවන් ගණන් හැදුවා. අයියා වගේ කොහොම හරි කැම්පස් යන්න ඕන කියන එක හිත පුරාම තිබුණා මගේ. 

එතකොට වෙලාව දොළහට ළං වෙලා. අදට ඇති. හරි මහන්සි ඇඟට. කාමරේ ලයිට් එක ඕෆ් කරපු මං ආවා ඇඳට. ආච්චිට හොඳටම නින්ද ගිහින්. කොහොමත් ආච්චිට බෙහෙත්වල සැරට ඉක්මනට නින්ද යනවා. බෙඩ්ෂීට් එක පපුව ළඟට එනකල් පොරවා ගත්ත මං කළුවරේම අතපත ගාලා ආච්චිගේ ෆෝන් එක අතට ගත්තා. ඊටත් පස්සේ බිත්තිය පැත්තට හැරුණු මං එයාට ටයිප් කලා මැසේජ් එකක්. 

"කයාල් සර් ඔයා නිදිද? මං දැන් වැඩ ඉවර වුණේ. ඔයා මතක් වුණත් මැසේජ් කරන්න බෑනේ මට. ආච්චි නිදා ගත්තම තමයි මේ ෆෝන් එක අතට ගත්තේ" එයාට මැසේජ් එක ටයිප් කරලා ගත වුණේ නෑ එක විනාඩියක්.

එයාගෙන් ආවා මට කෝල් එකක්. මං කලබලෙන් කෝල් එක ආන්ස්වර් කළේ. කොහෙද සේරටම කලින් ෆෝන් එක සයිලන්ට් කරන්න අමතක වුණානේ මට. ආච්චිට ඇහුණා නම් මේ සද්දේ ආයේ දෙකක් නෑ නැගිටිනවා. මං ෆෝන් එක කනේ තියා ගත්තා. එයාගේ කට හඬට කලින් මට ඇහුණේ වාහන හෝන් හඬවල් ගොඩක්. එයා පාරක ඉන්න වග හොඳටම දැනුණා මට. 

"සුදූ මං ගම්පහ ක්ලාස් එක ඉවර වෙලා ගෙදර එන ගමන්. අද පොඩ්ඩක් පරක්කු වුණා. ඔයා නිදාගන්ඩ. මං එනකල් බලාගෙන ඉන්ඩ එපා" එයා සද්දෙට කිව්වේ. එයා කතා කරන වචන හරි ලස්සනයි. මං, එයා අපි දෙන්නා එක ගෙදරක ඉන්නවා වගේ. එනකල් බලාගෙන ඉන්න එපා කියද්දී එයා මගේ කියන හැඟීම මට දැනුණා මහ හුඟක්. 

"පරිස්සමට එන්න" මං රහසින් වගේ කිව්වේ.

"ම්ම්.. මං මැසේජ් එකක් දාන්නම් ගෙදර ඇවිත්. නිදාගන්ඩ" එයා හරි ආදරෙන් කිව්වේ. 

"බුදු සරණයි කයාල් සර්" එහෙම කියපු මං කෝල් එක කට් කරලා ෆෝන් එක ඇඳේ කොණකින් තියලා ඇස් පියා ගත්තේ. 

ඔව් අද හරි ලස්සන දවසක්. වෙනදට වඩා හැමදේම ලස්සනට පේනවා මට. වෙනදා ජනෙල් අතරින් ඇවිත් ඇස්වලට හිරිහැර කරන වදයක් විදියට දැනුණු ඉර එළියත් මට අද දැනුණේ මාව සනසන්න ආපු පහසක් වගේ. ආච්චිගේ හට්ටි මුට්ටි පෙරලන හඬවත් දැනුණේ නෑ නින්දට බාධාවක් වගේ. මං අත් දෙක දිගෑරලා ඈනුමක් යැව්වා. ඇඳේ ඒ මේ අත පෙරලුනා. මං ඔයාව බලන්න එනවා. ඔයා එක්ක ඔයාගේ ගෙදර යන්න එනවා කයාල් සර්. මං සතුටින්. හිනා වෙවීම ඇඳෙන් නැගිටපු මං ටවල් එකත් අරන් බාත්රූම් එකට යන්න ආවේ.

"මේ තේක බීලා මූණු සෝද ගනින් සුදූ" කුස්සියේ උන්නු ආච්චි සද්දෙට කිව්වේ. බාත්රූම් එකට යන්නත් හදපු මං ආයෙමත් හැරිලා ඇවිත් පැන්ට්‍රි එක උඩ  තිබුණු තේ කෝප්පෙ අතට ගත්තේ. ආච්චි මට පන්ති අරන් යන්න බත්මුලක් ලෑස්ති කරන්න හදනවා. 

"ආච්චි අද බත් ටිකක් වැඩිපුර බෙදන්න. අංජලීටත් එක්ක" මං සද්දෙට කිව්වේ. එයාටත් බත් ටිකක් දීලා කන්න පුළුවන් අද. 

"එහෙනම් තව හාල් කාලක්වත් දාන්න වෙයි. උඹ වගේ ඒ කෙල්ල ඇට ගැහිලා නෑනේ. හොඳට කනවා ඇති" ආච්චි වචන බර කරලා කියනවා. 

"නෑ නෑ එහෙම ඕන නෑ පොඩ්ඩක් වැඩිපුර බෙදන්න" එහෙම කියපු මං තේක බීලා හිස් කෝප්පේ සෝදලා පැන්ට්‍රි එක උඩින් තියලා බාත්රූම් එකට ආවේ. 

වෙනදා කවදාවත් ක්ලාස් යද්දී උදේට ඇඟ සෝදන්නේ නැති මං අද ඇඟ සේදුවා. උදේම ඇඟ සේදුවම හරි සනීපයි ඇඟට. ඇඟ සෝදගෙන ආපු මං රතු පාට ගවුමත් ඇදන් ලෑස්ති වුණා. එදා එයා ළඟට යද්දී නිදහසේ කොණ්ඩේ දමාගෙන ගියා වගේ අද බෑ. මොකද ආච්චි එක්ක සෙල්ලම් බෑ. මං කොණ්ඩේ දෙපැත්තෙන් උඩට කරලා වැඩිපුර ටිකක් අල්ලලා කටුවක් ගැහුවේ. කන්දෙන් පහළට ගිහින් කටුව ගලවලා කොණ්ඩේ නිදහසේ දමාගන්න හිතාගෙන. 

එදා අරන් ගිය සුවඳ. ඔව් ඒ සුවඳ මට අයිති එකක් නෙවෙයි. අපේ ආච්චි ළඟ තියෙන කැමීලියා මල් ක්‍රීම් එක. ඒ ක්‍රීම් එකෙන් තමයි ඒ ලස්සන සුවඳ එන්නේ. මං මේසේ උඩ තිබුණු පොත් ඒ මේ අත පෙරලලා බැලුවේ ක්‍රීම් බෝතලේ කෝ කියලා. අපේ ආච්චිට ඔය කැමීලියා මල් ක්‍රීම් එක දීලා තිබුණේ සිල් ගන්න එන ආච්චි කෙනෙක්. 

ඒ ආච්චිගේ දුව රට ඉඳලලු අරගන ඇවිත් තියෙන්නේ. පුදුම සුවඳක් ඒක. අපේ ආච්චි මේක කොහේ දාලද මන්දා. මේසේ උඩ බලලා බලලා නැති කොට මම ආච්චිගේ රෙදි දාන අල්මාරි පලුව ඇරලා බැලුවේ. මෙන්න ආච්චිගේ රෙදි අතරේ ක්‍රීම් බෝතලේ තියෙනවා. මම ක්‍රීම් බෝතලේ අරගෙන මූණේ, අතපයවල, ගෙල පාමුල, කකුල්වල ගාද්දී ආච්චි බත් මුලත් අරන් කාමරේට ආවේ. 

"අද උඹේ සුවඳ. උඹ අද හැබෑවටම පන්ති නෙවෙයිද යන්නෙ සුදූ?" ආච්චි බත් එක මගේ බෑග් එකට දාන ගමන් අහද්දී මාව වෙවුලලා ගියා. 

"පන්ති නැතුව වෙන කොහේ යන්නද" මම කට ඇද කරන් වෙනසක් නොපෙනෙන්න කිව්වේ. මං බය වුණු වග දැනුණා නම් ආයේ දෙකක් නෑ ආච්චි ඕක කෝල් කරලා අපේ අයියටත් කියාවි. 

"උඹේ සුවඳ බලපන්කෝ. ඒ සුවඳ හරියන්නේ උඹට. උඹම තියාගනින් ඔය ක්‍රීම් එක" ආච්චි එහෙම කිව්වම හිතට ආපු සතුටක්. මං ආච්චිව බදා ගත්තා.

"පලයන් අහකට ආවා මෙතන හුරතල් වෙන්න" ආච්චි හිනා වෙවී කියනවා. 

"ගිහින් එන්නම් ආච්චි" එහෙම කියපු මං ආච්චිට වැඳලා බෑග් එකත් අරන් ආවා එළියට. 

වෙලාව හතයි දහයයි. එයා මට හත වෙද්දී ඉද්ද ගහ ළඟට එන්න කිව්වේ. එයා ඇවිත් මං එනකල් මග බලාගෙන ඇති. ආච්චි දොරකඩ ළඟ නතර වෙලා බලාගෙන ඉද්දී මං කන්දේ පහළට ආවේ. දරාගන්න බැරි සතුටක් හිතේ තියාගෙන කන්දෙ පහළට ආවා මං. එයා ඇවිත් නෑ වගේ. මං ඉද්ද ගහ ළඟට ආවා. ආච්චි පේන්න නෑ. කොණ්ඩෙට ගහගෙන උන්නු කටුව ගලවපු මං බැලුවේ ඉද්ද මල් ගහ දිහා. ඉද්ද මල් ගහේ අද මල් පිරිලා. එයාට අරගෙන යන්න දෙයක් නෑ මං ළඟ. මට පුළුවන් එයාට ඉද්ද මල් ටිකක් ගිහින් දෙන්න. 

කැන්ද කොලයක් කඩාගෙන ගොට්ටක් වෙන්න හදපු මම ඉද්ද මල් ටිකක් නෙලද්දී බයික් එකක හෝන් හඬක් ඇහුණේ. මං හැරිලා බැලුවා. විශ්වාස කරන්න.