හෙද සේවයේ රස කතා - හෙද විදුහල සොයා යෑම.

"නර්සින් ට්‍රේනින් කොලේජ් එක තියෙන තැන දන්නවද?"

නිවාඩුවට ගෙදර පැමිණි අයියාගෙන් මා ඇසුවේ සිතේ චකිතයෙනි. තනිවම ගියොත් නම් බණ්ඩා කොළඹ ගියාට හපන් වෙනවා සිකුරු ය. විශ්ව විද්‍යාලයට යන නිසා හත් මුතු පරම්පරාවෙන් ම උදව්වක් ගන්නට සිටින්නේ ඔහු පමණි.

"අපොයි ඔව්.. හොස්පිටල් එක ගාව තියෙන්නේ ඕක.."
"එහෙනම් මාව එක්කන් යන්න ඕනේ.. හරිද? "

මම ඔහු පොරොන්දු කරවා ගත්තෙමි.

අයියා සමග පැමිණීම කොයි තරම් ඇඟට ගුණදැයි දැනුනේ මහ රෝහල අසලින් බැස ගත් විටයි. හතර වටේටම පාරවල් ය. තනියෙන් ආවා නම් තූත්තු කුඩියේ ම නතර වෙන්නට ඉඩ තිබිණි.

බසයෙන් බැස පාර මාරු වෙන්නටත් පැය ගණනක් බලා සිටින්නට සිදු විය.

රෝහල් මාවතට හැරෙන්නට සැරසුණු අයියා ඉද්ද ගැසුවා මෙන් නතර විය. රෝහල් මාවත කියා ගැසූ පුවරුව අසළ පොලිස් නිලධාරිනියක් සිට ගෙන සිටියි. අයියා ඊ ගහක් මෙන් ඇය වෙත ගියේ ය.

"මිස්, නර්සින් ට්‍රේනින් කොලේජ් එක තියෙන්නේ කොහේද?"
" හොස්පිටල් එක කෙලවරේ.. "
"මේ හොස්පිටල් එකද?"
ඔහු මහ රෝහල දෙසට අත දිගු කර ඇසුවේය.
" ඔව්.. ඔව්.. මේකේ දිගට ඉස්සරහට යන්න. බෝඩ් එකක් ගහලා ඇති. "
"මල්ලිව ඒකට ඇතුලත් කරන්න එක්ක යන්නේ. තෑන්ක් යූ මිස්."

ඔහු විනීත ලෙස පවසා නැවත මා හා එක් විය.

නිවසේ සිට එන තුරාවට නම් මේකා පුරාජේරු ගැසුවේ මුළු ලංකාව ම දන්නා ලෙසට ය. දැන් මේ ඇට ගැහුණු පොලිස් කාරියන් ළඟ ද වැඳ වැටෙයි. මේ හදිසි වෙනස කුමක්දෝ?

"ඇයි බං? ගෙදර දී නම් කිව්වේ ඔක්කොම දන්නවා කියලා.. දැන් මොකටද අරකිගෙන් ඇහුවේ..?"
"මං දන්නවා තමයි බං. මේ පාරේ මං ඕන තරම් ගිහින් තියෙනවා. තව පොඩ්ඩක් ගියාම පාර අයිනේමයි තියෙන්නේ.. මං මේ ඒකි දන්නවා ද බලන්න ඇහුවේ.."
"රෙද්දක්..එතකොට මාව නර්සින් කොලේජ් දානවා කියලා ඒකිට කිව්වේ මොකටද?"
"ලස්සන කෙල්ලෙක් නේ බං. දැක්කේ නැද්ද? දැන් ආපහු යන ගමන් තැන හොයා ගත්තා කියලා තෑන්ක්ස් කරන්නත් පුළුවන් නේ.."

අම්මට සිරිය. යකඩෝ.. මට මේක අත පහු වුනේ කොහොමද? " 

ඉදිරියට යන ගමන නවතා මම ආපස්සට හැරී ගමන් කළෙමි. රෝහල් මාවත කියා ගැසූ දැන්වීම්  පුවරුව අසළ ඇය තවමත් මග බලමින් සිටියි. මම ඇයගේ මුහුණට එබී බැලුවෙමි. ඇත්තටම සුන්දර ය.

"මොකද?"
ඇය හැඟීම් විරහිත ව ඇසුවා ය.
"නෑ.. අයියා කිව්වා මට හැරෙන තැන බෝර්ඩ් එක බලලා මතක තියා ගන්න කියලා."

 ක්ෂණික ව ඒ වදන් මගේ මුවට ආවේ මොන ලෝකයකින්ද? 
ඇය සිනාසෙන්න ට වුවාය. ඒ සිනාව තවත් සොඳුරු ය.

"බය වෙන්න එපා ළමයෝ.. මේ හරියේ කාගෙන් ඇහුවත් ඕක පෙන්නාවි."

මම නැවත ඉදිරියට එන විට අයියා සිනාසෙමින් මා දෙස බලා සිටියි.
 මේ ගෙන්දගම් පොළව මත පළවෙනි පාඩම මට කියා දුන්නේ ඔහු ය.