කෙල්ලෙක් වගේ ජීවත් වෙන එක පිනක්ද ශාපයක්ද.  ඇත්ත වශයෙන්ම ගැහැණු ළමයෙකු මෙන් ජීවත් වීම සාපයක් නොවේ.  කොහොම උනත් මට ඉපදුනේ කොල්ලෙක් විදියට, දැන් කෙල්ලෙක් වගේ ජීවත් වෙනවා.  මම කෙල්ලෙක් වුනේ කොහොමද කියලා දැනගන්න, මට වෙච්ච දේ අතපසු නොකර සියලුම කොටස් කියවන්න.

          මගේ නම රූපේෂ් .මම ගුඩිවාඩාවේ.  මගේ තාත්තා SBI එකේ ලිපිකරුවෙක් විදියට වැඩ කරනවා.  මගේ අම්මා ගෘහණියක්.  මට අක්කා කෙනෙක් ඉන්නවා, එයාගේ නම භාරතී.  මගේ සමේ පැහැය තලේලුයි.  මගේ උස 5.8, මගේ සහෝදරිය 5.4.  ඒ මම 8 වැනි පන්තියේ ඉගෙනුම ලබනවා යැයි සිතන කාලයයි. මම ගැහැණු ළමයෙකු ලෙස නාට්‍යයේ රඟපෑවා.  මගේ මිතුරන්ගෙන් ගුරුවරුන්ගෙන් සහ මගේ දෙමාපියන්ගෙන් මට විශාල අත්පොලසන් ලැබුණා.  එදා මම සාරියක් ඇන්දා.  මගේ අම්මා මාව ගැහැණු ළමයෙකු ලෙස පෙන්වීමට සැලොන් එකක කාන්තාවක් සූදානම් කළාය. ඇය මගේ මේකප් කිරීමට සහ මගේ සාරිය ඇඳීමට හරියටම පැය 1 ක් ගත කළාය.  මම බොහෝ පුහුණුවීම් කළ නිසා, මම මගේ මව ඉදිරිපිට එක් අවසන් පෙරහුරුවක් කළා.  ඇය තුෂ්නිම්භූත වී මගේ වැඩ අගය කළාය .ඇය මාව හිස ලෙස සිප ගත්තාය.ඊට පස්සේ අපි අක්කා එක්ක සෙල්ෆියක් ගන්නවා.මම කණ්නාඩිය දිහා බැලුවට පස්සේ මට මාවම අමතක වෙලා ඒ දෙවෙනි ආසාවෙන් තවත් ලස්සනක් පෙන්නන්න මා තුළම ඉපදුණා.  සාරියෙන්.  නමුත් අවාසනාවන්ත ලෙස සිහිනය එදාට අවසන් වී ඇත.  නාට්‍ය අවසන් වනතුරුම මම සාරියේ නැවතී සිටියෙමි. මම සෑම මොහොතක්ම සතුටින් ගත කළෙමි.  වාසනාවකට මට හොඳම රංගනය සඳහා ප්‍රථම ත්‍යාගය ලැබුණා. ඒ වගේම මම සාරියෙන් ත්‍යාගය ගත්තා, මගේ විදුහල්පතිතුමාගෙන් තෑග්ගක් අරගෙන මගේ ඡායාරූපයත් සාරියෙන් ගත්තා.  මගේ ප්‍රින්සිපල් මට කමෙන්ට් කළා ඔයා මම උගන්නපු ගෑණු ළමයෙක්, ඒත් ඔයාගේ පන්ති භාර ගුරුතුමිය කිව්වා ඔයා රූපේෂ් හරි කියලා.  මම ඔව් සර් කිව්වා.  ඔහු පැවසුවේ, මම හිතන්නේ රූපේෂ් ඔබට ගැලපෙන නමක් නොවන බවයි.  රම්‍යා ඔයාට ගැලපෙනවා.ඔහුගේ කටින් රම්‍යා අහලා .මගේ හිතින් නම අමතක කරන්න බෑ .  ත්‍යාගය අරගෙන අපි ගෙදර ආවා, මගේ අම්මා මට සාරිය ගලවන්න උදව් කළා.ඒත් මට තව ටිකක් කල් ගත කරන්න ඕන.ඒත් මම ඒ ගැන අම්මට පාපොච්චාරණය කරන්නේ නැහැ.  ඒ නිසා මම කිසිම විකල්පයක් නැතිව ඒක අයින් කළා.  ඒ අතරේ අක්කා පරාටා ලෑස්ති ​​කරන්න කුස්සියට ගියා.මම නාන්න ගියා

                     මගේ මුහුණේ සියලුම මේකප් සෝදා ගැනීමට පැය භාගයකට ආසන්න කාලයක් ගත විය.  තවමත් යම් සලකුණු තිබේ.  රෑ කෑම කාලා රෑ වෙලා නිසා මම නිදාගත්තා.  හෙට, මම පාසලට යා යුතුයි.  ඒත් තාම මට නින්ද යන්නෙ නෑ.මොකද මගෙ විදුහල්පතිගෙ රම්‍යා කියන වචනෙ අහල.. දුක තමයි හෙට ඉඳන් මම කොල්ලෙක් වෙන්න ඕන, කෙල්ලෙක් විදියට අඳින්න ඉඩක් නෑ.