මගේම අවාසනාව හෝ වාසනාව නිසා මම උසස් පෙළ පන්තියේදී අපේ ගෘප් ක්ලාස් එකට පැමිණි එතරම් ඉගෙන ගන්නට හැකියාවක් නැති පිරිමි ළමයෙක් සමග සම්බන්ධයක් ඇති විය. සැබවින්ම සිදු වුනේ ඔහුට ගිණුම්කරණය සහ ආර්ථික විද්‍යාව සංකල්ප අල්ලා ගැනීමට අසීරු නිසා මගෙන් උපකාර ලැබීමයි. ඒ ඇල්ම කෙමෙන් ආදරයක් වුනු අතර ඔහු මගෙන් ඇසුවේය. මම කැමති යයි කීවෙමි. පන්තියේ දක්ෂ සිසුන් අතර මා සමග යාලු වීමට තරගයක් තිබුනත් අදක්ෂයා සමගම යාලු වුනේ මන්ද මා අදටත් දන්නේ නැත. ඔහු පෙනුමින් ඉතා ලස්සනය.

කැම්පස් එකට මා තේරුණු නමුත් ඔහු තේරුනේ නැත. මම ඔහුගෙන් ඇසුවේ කුමක් හෝ පුද්ගලික උපාධියක් කිරීම නොසුදුසුද කියාය. ඔහු කීවේ පවුලේ ව්‍යාපාරය කොහොමත් කරන්නට ඉන්නේ තමා නිසා තමාට ගැටළුවක් නැති බවයි. පවුලේ ව්‍යාපාරය කුමක්ද මම ඇසුවෙමි .

“ අනේ දිල් මට ඔයාට කියන්න බැරි වුනානේ . අපේ තාත්තා තමා ජෝමිස් අප්පුහාමි “ මම වෙවුලා ගියෙමි.

ඔහුගේ පවුල ඉතා ධනවත් පවුලකි. තේ වතු , ෆැක්ටරි ඇති ඔවුන් අපිට ගැලපෙන මිනිසුන් නොවේ. ඔවුන්ගේ දෙමාපියන් දැන ගත්තොත් වෙන්නේ මහා විනාසයකි.

“ අනේ දිල්..මම කියන දේ අහන්නකො. ඔයා ඉගෙන ගෙන ඉවර වුනාම මම තාත්තාගෙන් අහන්නම්. අනේ ඔයා මාව දාල්ලා යන්න එපා “ යයි සංජය මා ඉදිරියේ බෑගිරි ගෑවේය. මේ අතර මම විශ්ව විද්‍යාලයට ගියෙමි. සංජය මා බැලීමට නිතර එහි ආවේය. මට අවශ්‍යය දේ අරන් දුන්නේය. වියදම් කළේය. මා ඇන්දේ පැලන්දේ ඉහළම ඇඳුම්ය. බැජ් එකේ මම සල්ලි කාරයාගේ පෙම්වතිය වීමි.

මේ අතර ජෝමිස් අප්පුහාමිට අපේ සම්බන්ධය ආරංචි වී තිබුණි. ඔහු අපේ නිවසටම පැමිණ අපේ දෙමාපියන්ට ඉතා ප…හත් අයුරින් බැන වැදී තිබුණි. එදා මගේ ලෝකය කඩා වටුනාක් මෙන් විය. එය ආරංචි වුනු සංජය ගෙදරින් දබර කරගෙන කොළඹ ආවේය. ඒ වන විට මා සිටියේ හතර වන වසරේය. අපි දෙදෙනා කැම්පස් එක ළඟ ඇනෙක්ස් එකක නතර වීමු. මා නිසා ගෙදර අතහැර ආ මිනිසා එලවා දැමීම නොහොබිනා කමකි. මේ ලෙස මාස දෙකක් පමණ ගත විය. අපේ දෙමාපියන් ඉමහත් ලෙස දුක් වූයේ මා විවාහයකින් තොරව කොල්ලෙක් සමග එකට නතර වී සිටීම සහ මගේ ජීවිතයට හානියක් වුවත් කිරීමට ජෝමිස් අප්පුහාමිට නොහැකිද සලකාය. අප දෙදෙනා සිතුවේ එකට ජීවත් වීමම ආරක්ෂාවක් ලෙසය.

අප දෙදෙනා යාළුවන් දෙදෙනක් සමග ගොස් හොරෙන්ම විවාහ වීමු. මම උපාධිය දෙවන පන්තියේ සාමාර්ථයක් සමග අවසන් කර තිබුණි. එය මගේ දැඩි සතුටට හේතුවක් විය. අප දෙදෙනා රත්නපුරේ මගේ ගෙදරට පදිංචියට නොයා කොළඹ නතර වීමු. එවකට මම පොඩි රැකියාවක් ආරම්භ කළෙමි. සැමියාගේ අධ්‍යාපන සුදුසුකම් අවම නිසා රියදුරු රැකියාවක් හැර වෙන කිසිවක් ඔහුට සොයා ගත නොහැකි විය. නමුත් අපි සිටියේ සතුටිනි. එහෙ මෙහෙ යමින් තරුණ අප දෙදෙනා ආදරෙන් සිටියෙමු.

මේ අතර සැමියා ගැන සෙවීමට පියා කෙනෙක් යොදවා තිබුණු අතර රියදුරු රැකියාවක් කරමින් සිය එකම පුතා දුක් විඳීම පියාට මහත් දුකක් වී තිබුණි. අනික් අතට පුතු නැති සොවින් අම්මා කනගාටු වී ලෙඩ වූවාය. අවසානයේ ජෝමිස් අප්පුහාමිට තිබුණු එකම විසඳුම පුතා සහ මා නැවත ගෙදර කැඳවාගෙන යාමයි. මා හට ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාර වලට සම්බන්ධ වන මෙන් ඉල්ලා සිටියද මම ඒවාට සම්බන්ධ නොවී දිගටම අධ්‍යාපනය සහ මගේ වුර්තිය කරගෙන යාමට තීරණය කළෙමි.

සංජය ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාර වලට උපකාර කරමින් සුපුරුදු ලෙස ජීවත් විය. මට ඒ ගැන ගැටළුවක් නොවීය. සංජයගේ පියා පළාතේ නම් දරපු ගැ..හැණු පෙ…රේ.තයෙකි. ඔවුන් දෙදෙනා ගෙදර වුනත් සිටියේ වෙනම කාමර දෙකකය. ඒ අම්මා අයහපත් ගැහැනියක් නොවේ. නමුත් ඉතාම ළඳ බොළඳ ගැහැ..ණියකි.

උදෑසන සාරිය ඇඳ මගේ වටිනා කාර් එකට නැගී වැඩට යන මා දකින ජෝමිස් අප්පුහාමි කෝ..පයෙන් බිහිරි වේ. ඔහු හිතාගෙන උන්නේ ඔහුගේ අතිජාත මිත්‍ර මැණික් මුදලාලි කෙනෙක්ගේ දුවට සංජය පන්ගාර්තු කිරීමටය. එහෙනම් පවුල් දෙකෙන්ම ධනය එකතු වී විශාල ව්‍යාපාර ජාලයක් හැදේ. ජෝමිස් බලාපොරොත්තු වූයේ ගෙදර ගෙන අවුත් සංජයට මා එපා වීමට සලස්වා කටයුතු කිරීමටය. මම ඉගෙනීම අවසන් වෙන තුරු සහ ස්ථාවරයකට එන තුරු ළමයි නොහදා සිටීමට අදිටන් කළෙමි. මන්ද යත් මා පටලාගත් විලක්කුව එසේ මෙසේ එකක් නොවන බව මට වැටහුණි.

මේ කාලයේ මගේ සිත ඉතාම ද..රුණු ලෙස වේදනාවට පත් විය. මගේ දෙමාපියන්ට මෙහි පැමිණීමට නොහැකිය.

“ තො..පි සල්ලි බලාගෙන කොහෙද යන ..සාවියක් මගේ ළමයාගේ කරේ ගැහුවා “ කියමින් ජෝමිස් අම්මලාට දැඩිව අපහාස කර තිබුණි.

මේ කසාදය අත්හරින මෙන් අම්මලා කීවේ මන්දැයි මට දැන් වැටහේ. මම සංජය වෙනුවට ඉගෙනීමට දක්ෂ ළමයෙක් හා විවාහ වුනා නම් මට මේ වන විට රටකට හෝ ගොස් සතුටින් ජීවත් වීමට තිබුණි. මට යාළුවන් මෙන් වෙඩින් එකක් ගන්නට නොහැකි විය. මා සිතුවේ දැන් වෙඩින් එකක් ගැනීම සුදුසු බවයි. සන්ජයද මගේ අදහසට සතුටු විය.

“ පනින්න පුළුවන් පෝරක හතම පැනල ඒ කාලේ නම් පෝරු වල නැග්ගේ නැහැ කෙල්ලෝ… හැබැයි ඉතින් සල්ලි ගොඩක් දැක්කහම ඕනේ දෙයක් කරන්න හිතෙනවනෙ “ යයි ජෝමිස් කීවේය. මම කෝ..පයෙන් කාමරයට ගියෙමි.

“ උඹලට ඕනේ නම් කසාදෙ ගනිල්ලා “ යයි පසුව පියා ඔහුට පවසා ඇත. නමුත් මා හට දැනුනේ දැඩි අව…මානයකි.

“ ඔයාල නම් හාමිනේ ඒ කාලේ පෝරුවට නැග්ගේ පිරිසිඳු කෙල්ලෝ හැටියටනේ. මේ බුදියල බුදියල ලෝකෙට විහිලු සපයන්නේ මොකටද කියල මම කීවේ “ යයි ඔහු නැන්දම්මාට කියනු මට ඇසුනි.

“ ඒ වුනාට මහත්තයා ඒ ළමයට නරක වචන කියන එකෙන් පුතා ආයෙත් ගෙදරින් යයි කියලයි මට බය “ අම්මා හෙමින් කීවාය.

මේ අතර ඉහත කියපු මැණික් මුදලාලිගේ දුවත් සංජය සමග ව්‍යාපාරයේ ටික දවසකට එකට වැඩ කරන්නට ගත් බව මට ආරංචි විය. ඔවුන් ඉඩක් ලැබෙන හැම විටම සංජය සහ මා කෝප කරවන්නට කටයුතු කරන බව මට වැටහුණි. සන්ජයද කෙමෙන් කෙමෙන් වෙනස් වන සෙයකි.

“ උඹ දකිනවනේ අම්මා මා වෙනුවෙන් නහින හැටි. උඹේ ගෑ..නි ලොකුවට වැඩට යනවා විතරනේ. කෝ උඹට තේ එකක් වත් උදේට හදනවද ? “ ජෝමිස් දිනක් සන්ජයගෙන් අසනු මට ඇසුනි.

මා කුස්සියේ කිසිම දෙයක් කරනවාට අම්මා කැමති නැත. ඇගේ එකම සතුට අපිට සැලකීමයි. එමෙන්ම ඇගේ කුස්සිය අවුල් කරනවට ඈ කෝප වේ. අනික ජෝමිස් උදේම පිටුපස මිදුලේ කොටසට වී මහා ශබ්දයෙන් උගුර සෝදමින් ගමටම ඇහෙන්න කාරයි. මට මෙය අතිශය අප්ප්රිය ජනක දෙයකි.

“ අර ලයනල් මුදලාලිගේ දුව බැන්දා නම් ඉවරනේ . ඒ ළමයි ඔය ලොකු විශ්ව විද්‍යාල වල ගිහින් නැහැ. ඒ ළමයි තමා අපිට කැපෙන්නේ. අඩුම ගානේ අපි නැති දවසක උඹට සලකන එක වත් කරයි” ජෝමිස් සංජයට පවසයි.

“ අනේ තාත්තේ වෙන දෙයක් කියන්නකෝ.” කියමින් සංජය ඉවත ගියේය.
මැණික් මුදලාලිගේ දුව සංජයට මැසේජ් කරනු මා කීප විටක් දුටුවෙමි. එමෙන්ම දැන් ඔහු මා හට පෙර මෙන් නොව මදක් සැරෙන් කටයුතු කරන බවද මට වැටහුණි. මගේ විවාහය සහ ආදරය දෙදරා යන ලකුනු පල වෙන්නට වැඩි දවසක් ගත නොවෙන බව මට ඉවෙන් මෙන් වැටහුණි.

මා වැඩට ගොසින් කල්පනා කළේ කුමක් කල යුතුද කියාය. මම සංජයට ආදරය කළෙමි. අප අතර වෙනත් ගැටුම් නැත. නමුත් මේ විවාහය කැඩුනොත් මගේ අහිංසක මාපියන් ගමේ ඉතා අසීරු අඩියකට වැටෙනු ඇත.

“ ලොකු අතු අල්ලන්න ගිගින් ඔන්න හොම්බෙන් ගියා” කියා හැමෝම මට හිනා වෙනු ඇති . අම්මලාට ගමේ සිටීමට කොහෙත්ම ඉඩක් නොලැබෙනු ඇත.

හැම දේම කණපිට ගියොත් මා මොකද කරන්නේ කියා පළමුව තීරණය කලෙමි.

“ එහෙනම් මේ සේරම විකුනලා අම්මලට ඈතකින් පොඩි ඉඩමක් එක්ක ගෙයක් අරගෙන දෙනවා. ඉතුරු සල්ලි පොතේ දාල පැන්ෂන් එකෙන් යැපෙන්න ඒ දෙන්නට පුළුවන් . මම රට යනවා “ යයි මම තීරණය කළෙමි.

ඉන් පසු විවාහය රැක ගැනීමට කළ යුත්තේ කුමක්ද මම කල්පනා කළෙමි. කදිම අදහසක් මා හට පහළ විය. කොතනින් නූල ගැස්සේද කියා කල්පනා කරමින් මම ඉතා සූක්ෂමව වැඩේ ආරම්භ කළෙමි. මගේ මාමණ්ඩි ගැ..හැණු පෙරේ..තයෙක් බව මා පෙරද ඔබට කීවෙමි.

මගේ ගනුදෙනු කරුවෙක් වෙන විශ්‍රාමික පොලිස් නිලධාරියෙක් හරහා පුද්ගලික රහස් පරීක්ෂකයෙක් සොයා ගතිමි. ජෝමිස් අප්පුහාමි මීට කාලෙකට පෙර පොල් වත්තක වැඩ කළ පවුලක ගැහැණු දරුවෙක් අමාරුවේ දමා ඒ පවුලම ගමෙන් පිටුවහල් කළ බව කනින් කොනින් ආරංචි වී තිබුණි. මා ඒ පරීක්ෂකයාට කීවේ ඒ පවුල සොයා ගන්නා ලෙසය. මා හිතු පරිදිම ඔවුන් ජෝමිස් අප්පුහාමි විසින් මහවැලි ඉඩම් අක්කර 5 ක් සමග අනුරාධපුරයට යවා තිබුණි. ඒ ගැහැණු දරුවා ගැබිණි වී සිට ඇති අතර උපන් දරුවා ඔවුන් සමගම ඒ ගෙදර හැදී වැඩුනේ දැරියගේ බාල සහෝදරයෙක් ලෙසිනි.

ජෝමිස් අප්පුහාමි කෙරෙහි ඔවුන්ගේ සිත් වල තිබුනේ දැඩි වෛරයකි. මම පළමුව ඔවුන්ට පැහැදිලි කර දුන්නේ දුවගේ ජීවිතය විනාශ කළ පාපතරයාට යහතින් සිටීමට ඉඩක් නොදිය යුතු බවය. ඒ අනුව තවමත් 17 හැවිරිදි දැරිය පොලිසියට පැමිණ පැමිණිලි කර පරිවාසයට ආරක්ෂාව පතා තමා යොමු කරන මෙන් ඉල්ලා සිටියාය. එදා හවස මා ගෙදර සිටින මොහොතක කාන්තා හා ළමා කාර්යාංශයෙන් පැමිණියහ. පැමිණිල්ල අපතේ නොයන පරිදි මම එය හොඳින් තද කළේ නීතිඥ සහය සමගිනි. මේ සියල්ල පිටුපස සිටින්නේ මා බව කවුරුත් දත්තේ නැත.

ඒ අනුව ජෝමිස් අප්පුහාමි කටඋත්තරයෙන් පසු අත්තඩන්ගුවට ගත්තේය. ඔහු විසින් පොලිසියට පගාව දෙන්නට උත්සහ කළද කාන්තා හා ළමා කාර්යාංශයේ නිලධාරීන් අකුරටම රාජකාරිය කලෝය. නඩු විභාගයෙන් ජෝමිස් අප්පුහාමි වසර 12 කට බරපතල වැඩ ඇතිව හිරේ ගියේය. ඒ ගැහැණු ළමයාට විශාල වන්දියක් ගෙවීමට නියම විය. කුඩා දරුවා හට අපගේ තේ ඉඩමක් ලියා දීමට මම සංජයට බල කළෙමි. ඔහු එසේ කළේය. එපමණක් නොව කවදාවත් සහෝදරයෙක් නොසිටි සංජය ඒ දරුවා හට බෙහෙවින්ම කාරුණික විය.

එදා සිට මම ව්‍යාපාර වල සහ සංජයගේ පාලන බලතල ගත්තෙමි. ජෝමිස් ගේ හිතවත් ලයනල් මුදලාලි එදා සිට දුවට සංජය සමග කතා නොකරන මෙන් ඉල්ලා තිබ්බේ ලැජ්ජාව නිසාමය.

ලැජ්ජාව නිසා මුලින් දුර්මුඛව සිටි අම්මා පසුව මා හා විවුත වූවාය. ජීවිතය පුරා ඈ විඳි හුදෙකලාව, ආත්ම පරාජිත බව සහ දුක් දොම්නස් ඈ එකින් එක මට හෙළි කළාය. අපේ දෙමාපියෝ බැලීමට අපි එහි ගිය අතර ඔවුන්ද මෙහි පැමිනියහ. සංජයගේ අම්මා ඉතා යහපත් ගැහැණියකි. මගේ දෙමාපියන්ට ඉතා හොඳින් සැලකුවාය.

දරුවා ලැබෙන්නට එන විට මම රැකියාවෙන් ඉවත් වී ව්‍යාපාර වලටම සම්බන්ධ වීමි. දැන් මට දරුවන් තුන් දෙනෙකි. නොබෝදා මාමණ්ඩි හිරේ සිට ගෙදර ආවේය. දැන් ඔහුගේ පෙර තිබුණු රැස් නැත. ඔහු පලාබද්දල නිතර යාමට ගත්තේ භාවනා කිරීමටය. කළ සියලු දේට සමාව දුන් අම්මා හු සමග භාවනාවට යයි. ජෝමිස් ගේ කුඩා පුතු එනම් අර දැරියගේ පුත්‍රයා දැන් දාසය හැවිරිදි ලොකු දරුවෙකි. කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයට සංජය විසින් ඇතුලත් කළ ඔහු ඉතා දක්ෂ ලෙස ඉගෙන ගනී.

මා එදා කළ දේ ගැන අදටත් පසුතැවිලි නොවෙමි. එදා මා එසේ ක්‍රියාකර මගේ පවුල රැක නොගන්නට අද සංජය සහ මා දෙතැනකය. අපේ දෙමාපියෝ කොහෙද මම නොදනිමි. එමෙන්ම අර අසරණ දරුවාට හොඳ පවුලක් , රැකවරණයක් ලැබුනේ මෙන්ම ඔහුගේ මවට සාධාරණය ඉටු වුනේ මා කළ දේ නිසාවෙනි.

එදා එලව එලවා ප…හර දෙන විට මට තිබ්බේ විකල්ප දෙකකි. එක්කෝ විවාහයෙන් වෙන් වීමය. නැතතොත් රැක ගැනීමය. මම මගේ කුළුඳුල් ප්‍රේමය දිවි හිමියෙන් රැක්කෙමි. කටුස්සා කොච්චර කුඩා වුනත් අලියා මෙල්ල කිරීමට කටුස්සාට හැකිය. කුමාරතුංග මුනිදාසයන් විසින් ලියන ලද හීන් සැරය “ කතාව මට මතක් වේ. එවිට නිතැනින්ම මුවට සිනාවක් නැගේ. 