" මීට් මයි වයිෆ්, දැහැන්‍යා… දැහැන්‍යා මේ ඉන්නේ මගේ ටියුශන් එකේ දරුවෙක්. මේ එයාගෙ අම්මා" 

ඔහු කීවේ ආඩම්බරයෙනි. ඉදින් මේවා සම්පූර්ණයෙන්ම මා අපේක්ශා කල හමුවීම් නොවේ. කැඩී බිඳී ලේ ගලන ළය මම ආයාසයෙන් දරා ගත්තෙමි. හෝ ගා පිටාර යන්නට දඟලන දෑස් නවතමින් ඇසිපිය සැලුවෙමි. මගේ දෛවය කොතරම්ම කුරිරුදැයි ඔබට දැන් වැටහෙනු ඇතිය. ඉදින් ඒ දැහැන්‍යා සියපත් මානවඩුය. මාතර සිටින ඈ අද ඇගේ ගිවිසගත් පෙම්වතා බලන්නට කොළඹ පැමිණ ඇති හැඩය. පූර්ණ දෙව්දුනු සේනාධීර ද ආදරණීය ස්වාමියෙකු සේ තම බිරින්දෑ රැගෙන සාප්පු සවාරි පැමිණ ඇත. ඒ සියල්ලක් මට කම් නැතිය. එනමුත් මේ අහම්බයේ හමුවීම ? තවම ගිවිසගෙන තිබුනා පමණක් වූවත් ඈ ඔහුගේ බිරිඳ ලෙසම හඳුන්වා දුන්නේ හිතාමතාම මට රිදවන්නටය. ඉදින් පූර්ණ ඔබ සාර්ථකය. මම අන්තයටම රිද්දවා ගෙන හඬන්නට බැරිව උහුලමි. අම්මා ඈට ද අත දිගු කර මිත්‍රශීලී ව සිනා සෙනු මා බලා උන්නේ බොඳව ගිය නෙතු වලිනි. මා ප්‍රේම කරන්නේ මට අහිමි වස්තුවකටය. ඉදින් උදානා… ඔබ මේ කටුක සත්‍ය වටහා ගන්නේ කවදාද… මා තනිවම ප්‍රශ්න නැගුවේ මගේ බිඳුනු හදවතෙනි. ඒකපාර්ශවීය ප්‍රේමය මේ සා විරහවක්‍ යැයි පෙර දැන උන්නා නම් මා ඒ මායාවෙහි පැටලී නොයින්නට පවා ඉඩ තිබුනි.  

" එක්ස්කියුස්මී ගායිස්. මට කෝල් එකක් " 

ඒ අම්මා ය. 

" යා ශුවර් " 

පූර්ණ දෙව්දුනු ඈට ඉඩ දුන්නේය. දැහැන්‍යා මා වෙත ද වරක් සිනා සී බලා ඔහු ඉදිරියේ සිට ගත්තේ ගවුම දෙපසින් අල්ලා වටයක් කැරකෙමිනි. සැබැවින්ම ඈ සරල සුන්දර යුවතියක් බැව් කිව යුතුය. ඈ ඔහුට වඩා වසරක් බාල බැව් මා දැන ගත්තේ දැහැන්‍යාගේ ෆේස්බුක් ගිණුම පිරික්සූ අතීතයේ දිනයකයි.

" ඒක ලස්සනයි දැහැන්‍යා. අපි ඒක ගමු " 

මා දෙස ද බැල්මක් හෙලා ඔහු කීවේය. 

" මං චේන්ජ් කරන් එන්නම් එහෙනම් සුදු අය්යේ "

ඈ නැවත කුටිය තුලට ගොස් දොර වසා දැමුවාය. 
පූර්ණ දෙව්දුනු සේනාධීර අඩියට දෙකට මට සමීප වූවේය. මට වඩා බොහෝ උස ඔහුගේ උණුසුම් හුස්ම වැදුනේ ඔහු දෙස හිස ඔසවා බැලූ මගේ නලල් තලයටයි. ඉදින් ඒ හුස්මේ රස්නයට ද මම ඇවිලුනෙමි. 

" ලස්සනද මගෙ වයිෆ් ආ උදානා… අන්එක්ස්පෙක්ටඩ් සිටුවේශන් එකක් උනත් අයි ලයික් ඉට් " 

ඉදින් සුපුරුදුව ඔහු මට රිද්දවන්නට පටන් ගත්තේය. අනේ අම්මා ඉක්මනින් පැමිණෙනවා නම්…. 

" ඔව් සර්… සර්ගෙ වයිෆ් ලස්සනයි " 

හැකි වෙර යොදා මා පවසා ගත්තේ දෙවනි වන්නට බැරි කමටය. අවස්ථාව ලැබෙනා ඕනෑම මොහොතක මගේ ඉසියුම්ම ප්‍රේමය රිදවනා ඔහුට රිදුනු බව නොහඟවා ඉන්නට මා අදිටන් කර ගත්තේ හදිසියේය. 

" කඳුලු පුරවන් මම දිහා බලන් ඉඳගෙනත් තමුන් ඔය කරන්නෙ වරදක් උදානා… ඒක කියන්නයි මට ඕන උනේ. මන් දිහා ඔහොම බලන්නවත් තමුන්ට අයිතියක් නෑ. එකක් මම තමුන්ගෙ සර්… අනික මම වෙන ගෑනියෙක්ට අයිති පිරිමියෙක් "

මගේ දෑස්වලටම එබී ඔහු කීවේ අවධාරණාත්මක ස්වරයෙනි. ඉදින් ඔහු පවසනා දේ මා නොදන්නවා නොවේ. ඕනෑ තරම් ඔය සත්‍ය මම මගේ හදවතට තේරුම් කර ඇත්තෙමි. එනමුත් ඒ වරදෙන් මිදෙන්නට මට බැරි නම්, කොපමණ උත්සාහ කලත් මට ඔහුට ප්‍ර්‍රේම කිරීම නවතා දමනු නොහැකි නම්? මුල් වතාවට ප්‍ර්‍රේමයේ වසන්තයට ඇරයුම් කරමින් මගේ ඇස්වලත් හදවතේත් ඇලුනු ඒ උස දුඹුරු පිරිමි පෞර්ශය මට අමතක කරනු නොහැකි නම්? දෙවියනේ මා ඉතින් කුමක් නම් කරන්නද? 

" මට ඔයාව ඕන කියල මම කොයි වෙලාවකවත් කිව්වේ නැහැනෙ සර්… සර් කියනවා වගේ මගේ හිත මම කියන දේ නාහන එකට මම මොනා කරන්නද… ඔයා මොනවා කිව්වත් ඔයාට දිගටම ආදරේ හිතෙන එක මටවත් නවත්තන්න බෑ සර්… ඒ කොහොම උනත් සර් ඒක ප්‍රශ්නයක් කර ගන්න එපා… " 

ඉදින් මට ද තවත් සඟවා ලන්නට කිසිවක් නොවුනෙන් සුපුරුදුව ඔහු සේම මා ද කටට ආ දෙය මුදා ලූයෙමි. දැන් හිතට නිදහස්ය. අම්මා හෝ දැහැන්‍යා එන්නට පෙර එය පවසා ගන්නට හැකි වීමම සහනයකි. නිවසට ගොසින් කොට්ටයට දුක කීම හා නිර්ණාමික ෆේස්බුක් ගිණුමට කවියකින් දුක කීම වෙනම ම කතාවකි. එහෙත් මෙතැනදී කඳුලු වියලා ගෙන සිනා සෙන්නට මට දරුණු ලෙස අවැසි වී තිබුනි. 
අවසානයේ දැහැන්‍යා අම්මාගෙන් සමු ගත්තේ ඈ සමග සෙල්ෆි චායාරූපයක් ද ගැනීමෙන් අනතුරුවය. පූර්ණ සේනාධීර තනිකරම අම්මාගේ ද හොඳ හිත දිනා ගෙන තිබුනේය. ඉන් නොනැවතී ඔහු මාව අධ්‍යාපනික කටයුතු සඳහා උනන්දු කරවන්න යැයි ද අම්මාට කීවේය. 
          ******
නිවසට ආ විගස කාමරයට වැදී ගත් මා හෝරාවක් දෙකක්ම වතුර මල යටට වී වෙහෙස සේම වේදනාව ද සෝදා හරින්නට උත්සාහ දැරුවෙමි. රාත්‍රී ආහාරය ද ප්‍රතික්ශේප කර කුටියේම රැඳුනෙමි. ඉදින් මේවා මගේ හදවතට දරා ගත හැකි පරිමාව ඉක්මවන්නේ යැයි සිතුනු තත්පරයේදීම හිසේ කැක්කුමට කියා බොන්නට ගත් පෙනඩෝල් පෙති දෙක දැක මුලු කාඩ්පතම බොන්නට පවා සිතුනු මූසල සිතුවිල්ල මා නවතා ගත්තේ ද ආයාසයෙනි. ඒ වෙනුවට මුහුණුපොතට ගොසින් උමතුවෙන් මෙන් කවියක් ද වදන් හරඹයක් දැයි කියා මට ම නොතේරෙන පද වැලක් ලියා දැමුවෙමි. 

" නුඹට හිනැහෙන මගෙ සිනාවල 
  ඇතුල පිච්චෙන කතාවක් ඇත
  වතාවක් ඇසුවොතින් මුලු ළයම ඇවිලෙන ! 
  එබැවින් හිතවතුනි, 
  ළං වීම අනතුරුදායකය ! 
  'වහා ගිනි ඇවිලෙන සුළුය' යැයි ඇලවූ 
  අන්තරාදායක ලේබලය සහිතය… 
  මගේ හදවතෙන් නුඹේ හදවත අවුළමින්
  පුළුස්සා අලු කරන ! " 

එකවරම කාමරයේ දොර විවර කර ගෙන ඇතුලට ආයේ ශෙවෝන්ය. ගැහැණු ළමයෙකුගේ කාමරයකට එලෙස අවසර නොගෙන පැමිණීම නොහොඹිනා ක්‍රියාවකැයි ඔහුට ඉගැන්වීමට අවැසි වූවත් මා කරබා ගතිමි. ඉදින් මේ ඔහුගේ නිවසය. මෙතැන පිටස්තරයා මා ය. 

" ආ…. මේක බොන්න "

සයනයේ හිඳ ගෙන උන් ඔහු මට පෑවේ වයිල්ඩ් ඇපල් කෑනයකි. අප හැදී වැඩුනු සමාජ වපසරිය ඇතුලේ මේවා සාමාන්‍ය වූවත් මා එසේ ආවාට ගියාට ඇල්කොහොල් ශරීරගත කර ගන්නා යුවතියක නොවේ. කිමද යත් මා ම හැර මා ආරක්ශා කරන්නට විශ්වාසවන්ත වෙනත් අයෙකු නොවුනෙන් හැකි සෑම විටම පියවි සිහියෙන් සිටීමට මා මටම ප්‍රතඥා දී ගෙන සිටිමි. එනමුත් ශෙවෝන් මට අවිශ්වාස නැත. ඔහු මගේ සමීපතමයන් කිහිප දෙනාගෙන් එක් අයෙකි. 

" තෑන්ක්ස් " 

ඔහු සයනයේ හිඳ ගත්තේ මා අසලමය. එනමුත් මට ඔහු සමග කතා බහ කරන්නට සිතක් නැත. මට අවැසි තනි වීමටයි. මගේ අත් බාහුවේ ඔහුගේ අත්බාහුව අතුල්වමින් ඉවතක් බලා ගෙන පානය කරනා ඔහු සැබැවින්ම මෙවේලෙහි මට කරදරයක්ව දැනුනි. 

" මේක දුන්න නම් දැන් ඉතින් යනවකො ශෙවෝන්… මට පාඩම් කරන්න තියනවා " 

" වාව් ෆනී ජෝක් ආ… පාඩම් කරන්න ඔයා… " 

ඔහු කීවේ සමච්චලයට වාගේය. ඉදින් මට තිබුනේ පාඩම් කිරීමේ වුවමනාව නොවන බැව් සැබෑය. මට අවැසි පූර්ණ දෙව්දුනු සේනාධීරත් ඔහුගේ බාහුවේ වෙලුනු යුවතියත් සිහි කර ගෙන මට ම රිද්දා ගනිමින් තනිවන්නටය. ඒවා ශෙවෝන්ට අදාල නැත. එනමුත් මට පාඩම් කරන්නට අවැසි බව පැවසීම මොහුට එතරම්ම උපහාසය ගෙන දෙන කරුණක් ද ? 

" අම් සීරියස් ශෙවෝන්. මට තව පොඩි දවසයි එක්සෑම් එකට… " 

" ඔයා මේ පාරත් උඩින් වැටිල වගේ ගිහින් ලියල එයි… මං දන්නැද්ද මේ උදානා ගැන… ඔය කියනව වගේ පාඩම් කරල හරියට ලිව්ව නම් ඔයා දැන් අන්ඩර්ග්‍රැජුවේට්… ඔයාට මොනවගෙන් අඩුවක් ද උදානා… නිකන් ඕවට කාලෙ කන්නෙ. ලයිෆ් එක එන්ජෝයි කරන්න… කවද මැරෙයිද කියල කව්ද දන්නේ…. අනික ඔයා කියන්නේ වෙනම වයිබ් එකක්.... මේවගෙන් හිර වෙලා ඉන්න එපා... " 

ඒ ශෙවෝන්ය. ඉදින් මා ද අවුරුදු දෙක තුනක්ම කාලය කා දමා ඇත්තේ ඔවැනි පටු අරමුණක ජීවිතය සිර කර දැමූ නිසාවෙනැයි සිහි වී මටම සුසුමක් හෙලුනි. 

" ඉතින් මම මේ එන්ජෝයි කරන්නේ. එදා ඔයාගේ පාටි එකටත් ආවේ…. ඒ මදිවට අර විකාර ඇඳුමකුත් ඇඳගෙන….. " 

" ඔව් ඔව් ආවා ඉතින්… මම දවස් ගාණක්ම දසවද දීපු හින්දා… ඒකත් ගෙදරටම ඇවිත් උස්සන් යනව කියල බ්ලැක්මේල් කරපු හින්දා… කොච්චර ගේමක් දීලද ගෙන්න ගත්තේ… අනික විකාර ඇඳුම කිව්වේ මම ගෙදරටම එවපු අච්චර ලස්සන ෆ්‍රොක් එකටද ආ…. ඒක කොච්චර වටිනවද කියල ඔයා දන්නවද උදානා…. මැටි ගහක් නේ ඉතින්… තමුසෙව මට ඕන විදියට වෙනස් කර ගන්නම බෑ… මම කොච්චර ට්‍රයි කරනවද ඒකට…. තේරෙන්නෙ නැද්ද " 

ශෙවෝන් කියවා ගෙන ගියේ කිසි දිනයක නොමැති තරම් ආවේගයකිනි. ඔහු කියූ සියල්ලක් ම සත්‍ය බැව් සිතා ඉවතලිය හැකිය. එනමුත් අර මා වෙනස් කරන්නට වුවමනා යැයි කියූ කතාව! එයත් ඔහුට ඕනෑ විදියට ! සැබැවින්ම ඒ කතාවේ අරුත නම් කුමක් විය හැකි දැයි කියා මට නොතේරුනි. 

" මොනාද ශෙවෝන් මට තේරෙන්න ඕන ආ… අනික ඇයි මම ඔයාට ඕන විදියට වෙනස් වෙන්න ඕන… මොන විකාර කතාවක් ද ඒක ? " 

මා ද ඔහුට නොදෙවනි වූ හඬකින් ඇසූයෙමි. 

" තේරෙන්න ඕනද…  තේරෙන්න ඕනෙ මෙන්න මේක " 

එපමණක් කියූ ඔහු මගේ අත්බාහුවලින් ඇද මගේ උවනට එබුනේ තත්පරයකවත් පමාවක් නැතුවය. දෙවියනේ මේ මිනිසාට මේ කුමක් වී ඇත් ද… දෙකක් නැත. මොහු එක බියර් කෑනයට මත් වී ඇති හැඩය. ඔහු අකීකරුව කොපුලත විසිරී තිබුනු මගේ කෙහෙරැල්ලක් සවන් පිටුපස රැඳෙව්වේය. එනමුත් එයින් මට දැනුනේ කම්පනයක් බව ඔබට පැහැදිලිව කිව යුතුවේ. දුල්නිත ද ඕනෑ තරම් එසේ කර තිබේ. එනමුත් ඔහු වෙතින් දැනෙන සෙනෙහස් හැඟීම ශෙවෝන්ගේ හැසීරීමෙහි තැවරී නැති බැව් මට එක හෙලාම කිව හැකිය.  

" පිස්සු හැදිලද ශෙවෝන් එහාට යනවා… " 

ඔහුගේ මත් දෑස්වලට එබෙනු නොහැකිව මා කියා ගත්තේ කලබලයෙනි. 

"  මම කැමති තමුසෙත් අනිත් කෙල්ලො වගේ ලස්සනට සෙක්සි විදියට ඉන්නවට… එතකොට තව ලස්සනයි " 

මත් බවින් යුතුව කොඳුරමින් මගේ මුවටම ලං වෙන ඔහුගේ දෑස් හැරුනේ වෙව්ලනා මගේ දෙතොල් මත්තටය. ඉදින් මොහු හිඳින්නේ තනිකරම අසිහියෙනි. පවසන්නේ ද පැවසිය යුතු වදන් නොවේ. ඒ යකඩ අත්වලට සිරවී තිබූ මගේ අත් බාහු මුදා ගන්නට කොතරම්ම වෙර දැරූව ද එය අපහසු විය. රාත්‍රී එකොළහේ හෝරාවත් ඉක්මවා ඇති විටෙක පිරිමියෙකු කාමරයට පැමිණෙද්දී මට මීට වඩා සිතන්නට තිබුනි. ශෙවෝන් මගේ සමීපතමයෙකි. අනෙක් අතට ඔහුට මා සමග සංකීර්ණ සහෝදරකමක් ද වෙයි. එසේ වූවත් එක බියර් කෑනයකට මත් වී මොහු මේ දොඩවනා දේ මා අනුමත කල යුතුද…. නැතිනම් මොහු සිතා සිටින්නේ මා ඔහුගේ පෙම්වතිය කියාද…. 

" මම කෑගහලා අම්මවයි සෙනේශ් අන්කල්වයි මෙතනට ගෙන්නව ගන්න කලින් වදයක් නොවී යනවා ශෙවෝන්…. සීමාවෙ නොහිටිය එක මගේ වරද… " 

මා ද කීවේ දත්මිටි කමිනි. එවර ඔහු මාව අත හැරියේය. අතහැරියා නොව මගේ කුඩා සිරුර වීසී කර දැමුවේය. සයනයට නොවැටී අසීරුවෙන් වාරුව රඳවා ගත් මා වහා නැගිට ඔහුගේ අතකින් ඇද නැගිට්ටවා ගෙන ගියේ කාමරයේ දොරටුව අසලට ය. 

" යනවා එලියට… " 

" තමුසෙට නම් ඇත්තටම කොමන් සෙන්ස්වත් නෑ උදානා… දැනට ඔහොම ඉන්නවකො " 

අතැඟිල්ලකින් නාසය පිරිමදිමින් රස්තියාදුකාර ඉරියව්වකින් එසේ කියූ ශෙවෝන් පිටව ගියේ මා මහා සද්දයට දොරටුව වසා දමද්දීය. ඉන් නොනැවතී එහි අඟුලු ද දමා සයනයට වැටී කොට්ටය තුරුලු කර ගත්තේ මේ අලුතින් හිසට පාත් වූ හෙණ ගෙඩිය කුමක්දැයි සිතමිනි. දෙපතුල් ළඟ තිබූ පොරෝනාවෙන් හිස පවා ආවරණය වන පරිදි මා මුලු සිරුර ඉන් වසා ගත්තේ ශෙවෝන් වෙතින් ලැබුනු කම්පනයෙන් ඇති වූ අනියත බිය නිසාය. 