'කොහෙවත් ඉන්න අවජාතකයොන්ට දෙන්න අපි කෙල්ලෝ හදලා නෑ....... 

උඹට මේ අන්තිම වතාවට කියන්නේ..... මගේ කෙල්ලත් එක්ක තියෙන ඇයි හොඳයිය නවත්තපන්.....'

මගේ එක්ක සමාන්තරව ඇවිදගෙන ආව චාපාව දඩු අඬුවක් වගේ අතකින් ඇදිලා ගියා..... 

අපි දෙන්නා හිටියේ ඉස්කෝලේ ඇරිලා පයින් ගෙදර එන ගමන්...... මගේ දකුණු අතේ චාපාගේ වම් අත ගෑවී නොගෑවී තියෙද්දි අපි දෙන්නට වඩා අපි දෙන්නගේ ඇස් කතා කරන්න ඇති..... ඒ හින්දමද මන්දා චාපාගේ තාත්තා අපේ ඉස්සරහින් ඇවිත් හිටගන්නකම් අපි දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක්ටවත් ඒ මනුස්සයව පෙණුනේ නැත්තේ.....

'අනේ තාත්තේ......'

තාත්තා ඇදලා ගත්ත පාරට විසි වෙලා ගිය චාපා ආයෙම ඇවිත් මගේ සුදු පාට ඉස්කෝල කමිස කරේ තිබුණ තාත්තගේ අතේ එල්ලුණා.

'උඹ පැත්තකට වෙයන්..... උඹ ගැන මං බලාගන්නම් ගෙදර ගිහින්.....

මේ උඹට දෙන අවසාන අවවාදේ.... ආතක් පාතක් නැති අවජාතකයෙක්ට මේකි දෙනවට වැඩිය හොඳයි මේකිව කෑලි කෑලි කපලා ගිහිං ගඟේ මූදේ දානවා!!!'

චාපාගේ තාත්තා ගුණදාස...... පළාතටම හිටපු යමක් කමක් තියෙනවා කියන්න පුළුවන් එකම මනුස්සයා...... ඒ අතින් බැලුවාම චාපායි මායි කියන්නේ අහසයි පොළොවයි වගේ...... 

චාපාගේ තාත්තා මගේ කන් පිරෙන්න දෙස් දෙවොල් තියලා මගේ ශර්ට් කොලර් එක අත ඇරලා දාලා චාපාගේ අතින් ඇදගෙන රතු පාට තැපැල් නයින්ටියේ නැගලා යන්න ගියේ මාව ගුරු පාර මැද්දේ තනිකරලා.....

'අවජාතකයා'

දන්න කියන දවසේ ඉඳන් මට වැදුණ ලේබල් එක..... ලැයිමේ උන්නු අනික් හැම ළමයෙක්ටම උන්ගේය කියලා නමක් වාසගමක්... අනන්‍යතාවයක් තිබුණා..... වෙන එකක් තියා මගේ නංගිටත් ඔය කියන අනන්‍යතාවේ තිබුණා.... හැබැයි මට ඇරෙන්න...... 

උප්පැන්න සහතිකේ පියාගේ නම , පියාගේ රක්ෂාව කියන තීරු වලට කළු පෑනෙන් ඇඳුණු ඉරක් විතරක් තියෙද්දි හිතට දුකක් දැණුනේ නෑමයි කියන්නේ කොහොමද?  පියාගේ නමට ඉරක් වැදුණට මොකද මටත් තාත්තෙක් හිටියා.... ජීව විද්‍යාත්මකව ජීවයක් උපදින්න නම් අම්මෙක් තාත්තෙක් දෙන්නෙක් ඉන්නම ඕනනේ..... එහෙම නැත්තම් මම ඕපපාතිකයෙක් වෙන්න එපැයි....  ඉතින් උප්පැන්න සහතිකේට නම නුදුන්නට මටත් තාත්තෙක් හිටියා.... 

මහ අවුල් සහගතයි නේද?? මගේ ජීවිතේම පැටළුණු නූල් බෝලයක් වගේ..... 

මම නිර්මල.... නිර්මල ප්‍රදීප් ..... නිකම්ම නිර්මල ප්‍රදීප්.... වාසගමක් මට නැති බව ඔයාලා දැනටමත් දන්නවනේ..... මේක මගේ කතාව..... මගේ ජීවිතේ කාටවත් නොකියපු ඇත්ත කතාව...... මේ කතාව කියවන ඕනම කෙනෙක්ට හිතන්න යමක් අවසානෙදි ඉතුරු කරන්න ඕන බලාපොරොත්තුව ඇතුවයි මම මේ කතාව අකුරු කරන්නේ.....

මම ඉපදුනේ 1988 දෙසැම්බර් තිස් එක.... දේශප්‍රේමී ජනතා ව්‍යාපාරය විසින් එවකට ජනාධිපති වෙලා හිටපු ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ප්‍රමුඛ රජයට එරෙහිව ගෙනියන ලද වාමාංශික කැරැල්ලේ උපරිමයට ඇවිත් තිබුණ කාලේ.....

රටේ මැද්දටත් කෙළවරටත් අතර පිහිටපු පළාතක ලස්සන අතින් පරිපූර්ණ ගමක අපි ජීවත් වුණේ.... උදේ හත අට වෙනකම්ම පහතට බාන සුදු පාට මීදුම..... රබර් යායවල් අස්සේ අලුයම අන්ධකාරයේ තනි මකන්න වගේ එකම තාලෙට කෑ ගහන රැහැයියන්ගේ සද්දේ...... තනක් උසට ගාණට කප්පාදු වෙන තද කොළ පාට තේ ගස්වල ළා කොළ පාටින් පණ ගහපු තේ දළු...... පාන්දර හය වෙද්දි ඈතින් තිබුණ තේ ෆැක්ටරියේ උසම උස දුම් කවුලුවෙන් අහසට විදින සුදුම සුදු පාට දුම් රොටු...... මගේ පුංචි කාලේ හැඩ කලා.....

පොඩි කාලෙ මම ජීවත් වුණේ ලැයිමක..... හුණ්ඩුවක් විතර පුංචි මේ  ලැයිම් කාමරේ අස්සේ අපි හය දෙනෙක් ජීවත් වුණා.... බිත්තිය හදලා තිබුණු ලෑලි වල හිඩැස් අතරින් රෑට පින්න ගහන එක නවත්තන්න පරණ චීත්ත කෑලි එල්ලන්න අම්මට සිද්ධ වෙලා තිබුණා...... රත්නපුරේට මහ හයියෙන් දොඹ ගෙඩි වගේ වැහි බිංදු වැටෙන කාලෙට ටකරම් වහලෙන් වතුර බේරෙන තැන් වලට මැටි කෝප්පා, හට්ටි මුට්ටි තියන එක පුංචි කාලේ මට හරි විනෝදයක් ගෙනාවා.....

අපිව ජීවත් කරවන්න මගේ අම්මා කලේ වත්තේ දළු කඩන එක...... ආච්චි , සීයා , මාමා , පුංචි කියන්නේ මගේ පුංචි පවුල......  එතකොට තාත්තා??නංගි කෙනෙක් ??? 

ඔව්.... මම කියන්නේ එක්තරා අත් වැරැද්දක්..... බලහත්කාරකමක ප්‍රතිඵලයක්...... මම වුණත් ජීවිතේ අන්තයටම කඩා වැටුණු අවස්ථාවලදී අනන්ත වාරයක් මටම කියාගන්නවා ' මම අත් වැරැද්දක් බව'

මගේ අම්මා හරි අහිංසක ගෑනියෙක්...... ලස්සන ප්‍රියමනාප පෙනුමක් තිබුණ අවිහිංසක ගති ගුණ මගේ අම්මාට තිබුණා...... 

මගේ ජීව විද්‍යාත්මක තාත්තා..... ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්..... අම්මා කියන විදියට තාත්තා ඒ දවස්වල ගමේ හිටපු හයිරංකාරයෙක්...... අහම්බයෙන් තාත්තගේ ඇස් දෙකට මගේ අම්මව මුණ ගැහිලා තිබුණෙත් තාත්තාගේ තනි උවමනාවට මගේ අම්මා එක්ක ඇති කරගත්තු සහවාසයක ප්‍රතිඵලයක් විදියට මම කියන ජීවියා අම්මගේ ගර්භාෂයේ පැල පදියම් වෙලා තිබුණා..... 

ඒත් අවාසනාවකට වගේ ඒ වෙද්දිත් මගේ ශුක්‍රාණු දායකයාට කසාද සහතිකයකින් බැඳුණු පවුලක් වගේම දරුවෝ දෙන්නෙකුත් ඉන්න බව මගේ අම්මා දැනගද්දි සෑහෙන පහුවෙලා..... කොයිතරම් නම් පහුවෙලාද කිව්වොත් මෝරපු කළලෙකට අන්නාසි ගැට වලට කරන්න පුළුවන් දෙයක් නැති බව අම්මාට තේරිලා තිබුණා.

කොහොම නමුත් මගේ ආච්චියි සීයයි අම්මාවත් බඩේ උන්න මාවවත් එළියට ඇදලා නොදැම්ම එකම කොයිතරම් දෙයක්ද..... නිකම් පාරක තොටක ඇවිදගෙන ගියත් ටයර් සෑයකට වැටිලා පිච්චෙන්න සිද්ධ වුණ කාලෙක අප්පෙක් නැති දරුවෙක් බඩේ තියාගෙන උන්නත් අම්මව එලියට ඇදලා දාන්න තරම් හිත හයිය නූනායින් අද මේ කතාව ඔයාලා එක්ක බෙදාගන්න නිර්මල කියන මනුස්සයා ඉතුරු වුණා......

ඉතින් කොහොමින් කොහොම හරි මාස නවයක් මාව කුසේ තියාගෙන නොවිඳිනා දුක් විඳපු අම්මා අවසානෙදි ****  රජයේ රෝහලේදී මාව බිහි කරලා තිබුණා...... ඉස්පිරිතාලෙදී මගෙයි අම්මගෙයි බාරකාරයා විදියට අත්සන් කරලා අපිව ගෙදර ගෙනත් තිබුණෙත් අම්මාගේ තාත්තා... ඒ කිව්වේ මගේ සීයා.... අඩුම තරමේ මම ඉපදුණු දවසේ මාව බලන්න එන්නවත් උවමනාවක් මගේ තාත්තට තිබුණේ නැද්ද???? මම කවදාවත් තාත්තාගෙන් ඒ ගැන අහලා නෑ..... සමහරවිට මම කවදාවත් ම අහන එකකුත් නෑ....   

මම ඉපදෙනකොට රෝසම රෝස පාටයි කියලා අම්මා කියනවා.... ඒ විතරක් නෙවේ.... මොන දුෂ්කරතා මැද්දෙ වුණත් හරිම නීරෝගී , හුරතල්, පිරිපුන් දරුවෙක් විදියට මම ඉපදුණා කියලා අම්මා දැනටත් කියනවා..... බඩ පිරෙන්නම කිරි බීලා කිසිම කරදරයක් නොකර සද්ද නැතුව නිදාගන්න හරි නිහඬ බබෙක් විදියට මගේ බිළිඳු වයස ගත වුණා කියලයි අම්මා කියන්නේ.....

යන්තම් යන්තම් ලොකු වෙද්දිත් මම කියන්නේ හරිම නිහඬව පාඩුවේ ඉන්න චරිතයක් වුණා..... යන්තම් කවුරු සැරෙන් කතා කළත් මගේ බෝල ඇස්වල කඳුළු පිරුණළු...... අනික් කොයි ළමයටත් වගේම මටත් මගේ පුංචි කාලේ ගැන හරි අපැහැදිලි චිත්‍රයක් වගේ එහා මෙහා විසිරුණු මතක කෑලි ටිකක් විතරයි ඉතුරු වෙලා තිබුණේ....  නමුත් ඔය සී සී කඩ ගිය මතක කෑලි අස්සේ මගේ තාත්තා ඉඳහිට ආව ගිය හැටිත් චිත්‍රණය වෙලා තිබුණා.....

මම ඉස්සෙල්ලාම කිව්වා වගේ අපේ තාත්තා ගමේ හිටපු හයිරංකාරයෙක් ..... ලොකු කොටු ඝාන්ටාර මාක් සරමට අත් කපපු බැනියමක් ඇඳලා ඊටත් උඩින් අඳින ඇඟට ලොකු කමිසේ බොත්තම් පේලියම ඇරලා කර වටේට රතු ලේන්සුවක් බැඳගෙන හිටපු තාත්තා සෙල්ලක්කාරයෙක් වගේම හරි කඩවසම් මනුස්සයෙක් කියලා අම්මා අදටත් ඉඳහිටක මතක් කරනවා...... හරියට වැලි කතර චිත්‍රපටියේ ගෝරිං මුදලාලිට රඟපාපු ජෝ අබේවික්‍රම මහත්තයා වගේලු..... එකට ගෑවෙන්නම යා වෙලා තිබ්බ ඝනකම ඇහිබැම.... ගාණට මිම්මට තියන් හිටපු උඩු රැවුල...... දහ දෙනෙක් එක්ක වුණත් පොර බදන්න පුලුවන් විදියේ හයේ හතරේ ශරීරයක් එක්ක තාත්තාට තිබ්බෙම දකින කෙනෙක්ව සලිත කරන්න පුළුවන් විදියේ පෙනුමක්....

ඉතින් මගේ උප්පැන්නෙට වාසගම දෙන්න එන්න බැරි වුණත්, නීතියෙන් බැඳුණු තවත් පවුලක් තිබ්බත්.....තාත්තා මගේ අම්මටත්... අම්මා තාත්තටත් පුදුමාකාර විදියට බැඳිලා තිබුණා..... ඒ හේතුව නිසාමත්... ඊටත් වඩා තාත්තා වගේ නහර කාරයෙක්ට විරුද්ධ වෙනවා කියන්නේ කළු ගලේ ඔලුව ගහගන්නවා වගේ වැඩක් නිසාමත් ආච්චිත් සීයත් බිමට බිම් කළුවර අරගෙන  සතියකට තුන් හතර වතාවක් ගෙට ගොඩවෙන තාත්තගේ ආගමනයට මුකුත් නොකියා මුණිවත රකින්න පුරුදු වුණා.

ග්‍රීන් වුඩ් වතු යායේ මුරකාර වැඩේ තමයි තාත්තගේ රස්සාව.... තාත්තා රස්සාවක් කලාට මොකද.... තාත්තට පවුල් දෙකක් ජීවත් කරවන්න ඒ හම්බවෙන සොච්චම මදි වුනාද කියන්න මම දන්නේ නෑ.... අද වෙනතුරුත් තාත්තාගෙන් අපි වෙනුවෙන් සත පහක වියදමක් ලැබිලා නෑ...... ඒ නිසාම..... මගේ අම්මා හැමදාම තේ ගස් අස්සේ කූඩැල්ලෝ කඩ කඩා තේ දළු නෙළුවා.... මම අදටත් ලෝබ නැතුව කියන්නේ.... මගේ අම්මා මතු බුදු වෙන්න ඕන!!! 

තාත්තා ගැන මට තියෙන්නේ හරි අමුතු විදියක හැඟීමක්.....කළු පාටත් නොවන පාට පාටත් නොවන හරි සුදු පාට හැඟීමක් ඒක...... හරියට සංඛ්‍යා රේඛාවක මැද්දේ තියෙන ශූන්‍යය වගේ.... ධනත් නොවන ඍණත් නොවන හැඟීමක්....... 

ඉස්සර සතියට දෙතුන් වතාවක් රෑ කළුවර අරගෙන තාත්තා ගෙට ගොඩ වෙන හැටි මට මතකයි..... සුදු පාට මින්ට් රහ පෝලෝ පෙත්තක්.... නැත්තම් උඩින් සුදු පාට සීනි තවරපු තැඹිලි පාට නාරං බික් තුන හතරක් කඩදාසි කෑල්ලක ඔතාගෙන ඇවිල්ලා මගේ අතේ මිට මොලවන තාත්තා ඉඳ හිටම දවසක මාව හුරතල් කලා කියලාත් මට යන්තමට වගේ මතකයි....

රතුපාට මල් වැලක් ඇඳපු ළා කහ පාට බෙලෙක් පිඟානට  කොතක් ගහලා සුදු බතුයි පරිප්පුයි එක්ක හාල්මැස්සෝ බැදුමක් බෙදාගෙන එන අම්මා ඒ පිඟාන තාත්තට දික් කරන්නේ වතුර පුරෝපු විසාල ඇළුමිනියම් කෝප්පෙත් එක්කමයි....

සමචතුරස්‍රයක් වගේ පොඩි කාමර කෑල්ලේ තිබ්බ ඇඳේ පැත්තකින් බත් පිඟානත් අරං තාත්තා වාඩිවෙද්දි චිරිස් චිරිස් සද්දෙන් ඇඳේ දිරාපු ලෑලි අඬනවා.....  කොයි වෙලාවේ කඩන් වැටෙයිද කියලා විශ්වාස කරන්න බැරි ඇඳ ලෑලි උඩින් එලාපු පැදුරු කඩමාල්ලට පාට හේදුණු ලොකු මල් චීත්තයක් එලල තිබ්බේ ඇඳ ඇතිරිලි වලට ආදේශකයක් විදියට..... ලැයිම් පේලියේ බහුතරයක් ගෙවල් වල ඇත්ත තත්වේ ඔන්න ඕකයි..... අල්ලක් තරමට නැති පුංචි 'ගෙවල්' ඇතුලේ හත් අට දෙනා වකුටු ගැහිලා ජීවත් වෙන හැටිත් එක්තරා විදියක පුදුමයක්ම තමයි!

මම පුංචි කාලේ මට පෙර පාසල් යන්න අවස්ථාවක් ලැබිලා නෑ...... ඒකට ලොකුම හේතුව වුණේ මගේ තාත්තගේ පවුලේ ඥාති සමූහය......  අම්මා කියන විදියට ඉස් ඉස්සෙල්ලාම මම අම්මගේ බඩට ආවයි කියලා දැනගත්ත වෙලාවේ තාත්තට ඕන වෙලා තිබුණේ මම මේ ලෝකේ එළිය දකින එක නවත්තන්න...... ඒත් මගේ අම්මට ඕන වෙලා තිබුණා.... මට හුස්ම ගන්න අවස්ථාවක් දෙන්න..... ඉතින් අම්මාගේ තනි මතයට අම්මා මාව හදාගන්න තීරණේ කරලා තිබුණා...... 

මට අනිත් ළමයින්ට වගේ පෙර පාසල් කාලයක් තිබුණේ නෑ.... ඒකට හේතුව වුණෙත් මගේ උප්පත්තියේතිබුණු වියවුල් සහගත බව...... ගමේ තිබුණ එකම පෙර පාසල පිහිටලා තිබුණේ තාත්තාගේ ගෙවල් කිට්ටුව..... මට මතක ඇති දවසේ ඉඳන් තාත්තගේ සහෝදර සහෝදරියෝ විතරක් නෙවේ..... තාත්තගේ දෙමව්පියෝ පවා මම දිහා වපර ඇහින් බැලුවේ ...... තාත්තගේම කපාපු පළුවක් බව පෙනෙන්න තිබුණත්.... දකින ඕනම මනුස්සයෙක්ට DNA පරීක්ෂාවක් නැතුවම මම තාත්තාගේ දරුවෙක් බව කියන්න පුළුවන් වුණත් අදටත් මම නොදන්නා මොකද්දෝ හේතුවකට තාත්තාගේ ඥාති වරිගෙටම මාව පෙණුනේ 'අවජාතකයෙක්' විදියට....... ඉතින්... උපන් දා ඉඳලම අබ මල් රේණුවක තරමේ වැරැද්දක් මම එයාලට නොකලත් එයාලට මාව පේන්නම බැරි වුණා..... ඔය හේතුව නිසාම මට පුංචි කාලේ එයාලගෙන් අඩත්තේට්ටම් සිද්ධ වේවි කියන අනියම් බයෙන් අම්මා මාව පෙර පාසල් නොයවන්න තීරණේ කරලා තිබුණා.....

ඉස් ඉස්සෙල්ලාම ඉස්කෝලේ එක වසරට අඩිය තියපු දවස මගේ හිතේ ඇඳිලා තියෙන්නේ කැන්වස් රෙද්දක් උඩ ඇක්‍රිලික් තීන්ත වලින් පින්තාරු කරපු චිත්‍රයක් වගේ..... 

සති අන්තයක් ගෙවිලා අලුත් දවසකට ඉර පායන්නත් කලින්ම පැට්ටේරියේ බෙල් එක වදින සද්දෙත් එක්ක අම්මා මාව කීද්දුවා..... එදා අම්මා දළු නෙලන්න යන්නේ නැති දවසක්...... නිදිමත දෙකන්සෙන් බේරෙද්දි මාව වත්තම් කරගත්තු අම්මා දුරුතු මාසේ අයිස් වගේ හීතල වතුර අල්ලකින් මූණ තෙමලා මගේ දත් ටික මැද්දෙව්වා.......

'ඉක්මණ් කරන්ට මයේ පුතා..... අම්මටත් ලෑස්ති වෙන්ට තියෙනවනේ....'

දඩ බඩ ගාලා මගේ මූණ හෝදවපු අම්මා මාව උස්සගෙන ගෙට ඇවිත් ලොකු මල් චීත්ත රෙද්දෙන් මගේ මූණ අතපය පිහදානවා..... ඒ වෙලාවට මගේ නාස් පුඩු සිසාරා මොලේට දුවන 'අම්මගේ සුවඳ' මට දැණුත් දැනෙනවා....... කලින් දවසේ හැන්දෑවේ ලොකු අම්මාලගේ දිහාවෙ තියෙන  පොල්කටු ඉස්තිරික්කෙන් මැදගෙන ඇවිල්ලා තිබ්බ සුදු කමිසෙයි, නිල් පාට කොට කලිසමයි අන්දවන අම්මා.... රාණි පවුඩර් බෝතලෙන් ටිකක් අල්ලට හලාගෙන අත් දෙක එකට අතුල්ලලා මගේ මූණ පුරා අතුල්ලන්නේ නහයෙන් කටෙන් පවුඩර් පනිද්දි...... ඊළඟට කලින් දවසේ මාමත් එක්කලා ගිහිල්ලා ටවුමේ තිබ්බ නිමල් මාමගේ සැලුං එකෙන් කොටටම කපං ආව කොණ්ඩේ පොල් තෙල් ටිකකුත් ගාලා ඉවර වෙලා මගේ නලලට උණුසුම් හාදුවක් තියනවා..... 

'සමන් දෙයි හාමුදුරුවන්නේ පිහිටයි මගේ කොලු පැටියට!!!'

ඊළඟට ළා පාට ඔසරියක් පටලවගන්න අම්මා සට්ටං දෙක වැහෙන්නම තියෙන කොණ්ඩේ අල්ලලා මහ විසාල ගෙඩියක් වෙන්න ගැටගහගන්නවා..... නාඩු හාලේ සුදු බතට අල ගෙඩියක් තෙල් දාලා හදපු උදේ වේලෙන් දුං දාන බත් ටිකක් පතුරු ගැලවුණු බෙලෙක් පිඟානකට බෙදං එන අම්මා කුරුළු පැටව් වගේ බත් කටවල් කවනවා..... කට වටේ ගෑවෙන්නෙ නැති වෙන්න ඇඟිලි තුඩු වලින් කට අස්සටම තල්ලු කරන බත් කටවල් හපන ගමන් මම ආයෙම නිදි කිරනවා..... පෑ බාගෙකට විතර පස්සේ බෙල්ල වටේ එල්ලපු වතුර බෝතලෙයි උරිස් දෙකෙන් එල්ලන් උන්න අලුත්ම සුවඳ ගහන නිල් පාට පොත් බෑග්ගෙයි එක්ක අම්මා මාව ඉස්සර කරන් ඉස්කෝලෙට යන්න පිටත් වෙනවා...... 

ඉස්කෝලෙදි ඉස් ඉස්සිල්ලාම ලොකු සර්ගේ කන්තෝරුවට අපිව යැව්වේ..... ලොකු සර්ට ආයුබෝවං කියලා අත් දෙක එකතු කරපු අම්මා බයාදු බැල්මෙන් අතේ මිරිකාන උන්නු ෆයිල් කවරයක් දික් කරනවා.....  ෆයිල් කවරය ඇතුලේ තිබුණ මගේ උප්පැන්න සහතිකේ දිහා බලාන උන්න ලොකු සර් නාහේ දිගේ රූටන කණ්ණාඩි කුට්ටම යටින් බලන ගමන් ඔලුව ඉහල පහළ කරන්නේ කටුස්සෙක් වගේ.....

'ටිං'

මේසේ උඩ තියෙන ඇළුමිනියම් පාට සීනුවට අතින් තට්ටුවක් දාපු ලොකු සර් ආයෙම ෆයිල් කවරේ වහලා අම්මා අතට දෙද්දි දෙකට තුනට නැවෙන අම්මා දෝතින්ම ඒ ෆයිල් කවරය අතට ගන්නවා.....

'ලොකු සර් ..... කතා කලේ??'

කාකි පාට යුනිෆෝම් එකක් ඇඳපු ඉස්කෝලෙ පියුං තැන ඇවිල්ලා ලොකු සර්ගේ කාමරේට එබෙන්නේ එහෙම අහන ගමන්.....

'මේං මේ දෙන්නව එකේ පන්තියට එක්කන් යනවා හොඳයි...'

ලොකු සර් එහෙම කියලා ආයෙම මේසෙ උඩ තිබුණ පොත් වලට බර වෙද්දි අම්මා පිටි පස්සෙ ඉඳන් මාව තල්ලු කරනවා. 

'ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තයට වැඳපං මයේ පුතේ'

අතේ ගුලිවෙලා පොඩි වෙන්නම ගියපු බුලත් කොළ හතර පහ ඉස්සරහට දික් කරගෙන මම කකුල් ගාටලා ගිහින් බුලත් අත ලොකු සර්ට දික් කරද්දි ඉස් ඉස්සෙල්ලාම ලොකු සර්ගේ මූණේ ළාවට හිනාවක් ඇඳෙනවා. 

'හොඳට ඉගෙන ගෙන ලොකු මහත්තයෙක් වෙන්ටෝන.....'

දණිස් බිම ඔබලා වැඳගෙන ඉන්න මගේ ඔලුව අත ගාන ගමන් ලොකු සර් කියනවා..... 

ඉතින්.... හොඳට ඉගෙන ගෙන ලොකු මහත්තයෙක් වෙන්න මම හිතාගන්නවා!!!!

මගේ පාසල් ජීවිතයේ පළවෙනි දවස මගේ මතකයේ චිත්‍රයක් වගේ ඇඳිලා තිබුණේ ඔය විදියට......

එතනින් එහාට අවුරුදු ගාණක්ම මට තිබුණේ හරි සරල සාමාන්‍ය ජීවිතයක්...... 

මට අවුරුදු දහයක් වෙනකොට මගේ නංගි ඉපදුණා.... තාත්තගේ නීත්‍යානුකූල කසාදයෙන් තාත්තට හිටියෙත් කොල්ලොම දෙන්නෙක් නිසාත්..... අනියම්ව හෝ ලැබුණු තුන්වෙනි දරුවාත් කොල්ලෙක්ම වුණ නිසා තාත්තට ගෑණු ළමයෙක්ගේ අඩුව දැනෙන්න අරගෙන තිබුණා...... මම හිතන්නේ ඒක සාමාන්‍යයි...... මේ ලෝකේ ඉන්න ඕනම පිරිමියෙක්ට වේවා..... ගෑණු දරුවෙක්ගේ තාත්තෙක් වෙන එක හරි සුන්දර හීනයක්!!! 

ඉතින් අවසානෙදි තාත්තගේ ඒ හීනෙට පණ දෙන්නම වගේ අපේ පුංචි සුරංගනාවී..... අපි හැමෝගෙම ආදරණීය චූටි නංගි අපේ ළඟට ආවා...... රෝස පාට පැනල් කෑල්ලක ඔතපු රතුම රතු ගැහුණු චූට්ටිතකට නැති හුරුබුහුටි මේ කෙලි පැටික්කි සී සී කඩ තිබුණ අපේ පවුල -'පවුලක්' කරන්න අත් පොත් තිබ්බා.....

නංගිට අවුරුද්දක් වෙනකොට අපිට තව දුරටත් ලැයිම ඉන්න බැරි වුණා..... ගෙදරකට කෙල්ලෙක් ඉපදුණාම මිනිස්සුන්ගේ සම්පූර්ණ ජීවන රටාවම ..... සම්පූර්ණ සිතුම් පැතුම් විලාසයම වෙනස් වෙනවා කියන්නේ අමූලික ඇත්තක්!!! 

තාත්තටයි අම්මටයි අළුතෙන් ගෙයක් හදන්න ඕන වුණා.... 
'කෙල්ල ලොකු වෙනකොට ඉන්න හිටින්න හරි හමන් වහලයක්' 
එහෙමයි අම්මයි තාත්තයි කිව්වේ....
සීයගෙන් උරුම වෙලා තිබුණු ඉඩම් කෑල්ලක අළුත් ගෙදරකට අත්තිවාරම වැටුණා.....
ඒ දවස්වල තාත්තා හරි හරියට අපේ ගෙදර ගැවසුණා.....
චුට්ටිතකට නැති රෝස මල් කැකුළ හුරතල් කරන්න....
අළුතෙන් හදන ගේ බවුන්ඩේසං කපන්න.....
බිත්ති නග්ගන්න බාස්ලට අත් උදව් දෙන්න......
තාත්තට හරි හරියට වැඩ වැඩි වුණා.....

කොහොමින් කොහොම හරි තාත්තගෙයි... මාමගෙයි... පුංචිගේ මෙ හැමෝගෙම එකමුතුවෙන් අපිට අළුත් වහලයක් ලැබුණා...... 
අල්ලක් විතර පුංචි ලැයිම් කාමරේ එකට වකුටු ගැහිලා නිදාගත්තු අපිට බිමට සිමින්ති අල්ලපු සාලෙකුයි කාමරේකුයි ලැබුණා.....
හැමදාම උදේට ලැයිමෙන් ආව නහය කඩාගෙන කක්කුස්සි ගඳ තව දුරටත් ආවේ නෑ.....
උදේ පාන්දර සිංහල දෙමළ කළවමේ ඇහෙන තිත්ත පන්නයේ කුණු හරප තව දුරටත් ඇහුණේ නෑ.....

අලුත් ගෙදර ඉඳන් මම ඉස්කෝලේ ගියා..... නංගි හෙමි හෙමින් ලොකු වුණා......
කාලාන්තරයක් හැමදේම සාමකාමීව සිද්ධ වුණා.....

එක දවසක් මම ලොකු අම්මලාගේ ගෙදර ගියා..... තාත්තගේ කසාද බිරිඳට මම කතා කලේ 'ලොකු අම්මා' කියලා...... ලොකු අම්මා හරි කරුණාවන්ත ගෑණියෙක්...... මටවත් .... අපේ නංගිටවත්..... අපි තාත්තගේ අනියම් සම්බන්ධෙක ප්‍රතිඵලයක් වුණාය කියලා කිසිම විදියකින්..... වචනයකින්වත් අපිට වෙනස් කමක් කළේ නෑ....... ලොකු අම්මාගේ දරුවෝ වුණ ලොකු අයියත්, පොඩ්ඩේ අයියා වුණත්.... අද වෙනතුරුත් අපිට අබ මල් රේණුවක තරමෙ වෙනස් කමක්..... හිත රිදවීමක් කරලා නෑ........ 

මේ කියන දවස වෙනකොට මම ඉස්කෝලේ නවයේ පන්තියේ උන්නේ...... නංගිට යන්තම් අවුරුදු හතරයි...... සතියකට වතාවක් දෙවතාවක් ලොකු අම්මලාගේ ගෙදර ගිහින් එන එක මට පුරුද්දට ගිහින් තිබුණේ...... 

'නීලක්කේ..... නීලක්කේ....'

ලොකු අම්මලායේ ගේ ඉස්තෝපු කෑල්ලේ වාඩි වෙලා බත් කකා උන්න මං ඇස් උස්සලා බැලුවා....

'ලොකු අම්මා කුස්සියේ ඇත්තේ....'

සාන්ත බාප්පා.... ඒ කිව්වේ තාත්තගේ මල්ලි..... සාන්ත බාප්පා ඇවිත් ලොකු අම්මාට කතා කරද්දි බත් කටක් අනන ගමන් මම එහෙම කියලා අනපු බත් කට ඇඟිලි තුඩෙන් කටට දාගත්තා......

'හහ්.... මොන ලොකු අම්මෙක්ද?? උඹට මෙහෙ නෑකං කියන්න එවුං නෑ...... හොකු අම්මා.... අනේ අම්මපා අපේ එකාටත් පිස්සුනේ මේ කොහෙවත් යන අවජාතකයොන්ව ගෙවල් අස්සේ දාගන්න......
අපේ අයියත් උගේ කියල හිතන් හිටියට කවුද දන්නේ මොකාගෙන් බඩට ආව එකෙද්ද කිය-'

'ස්...ලා....ං....'

මගේ අතේ තිබුණ පෝසිලේන් පිඟාන බිමට අතෑරුණේ කොහොමද කියලා මට දැණුනේ නෑ....... 
කට ඇතුලේ පිරිලා තිබුණු බත් කට ටිකෙන් ටික ලුණු රහ වුණේ ඇයි කියන්න මට තේරුනේ නෑ......
ඇස් දෙකේ දැවිල්ලක් එක්ක මූණ දිගේ හරි රස්නෙට මොනවා නමුත් ගලාගෙන යනවා!!

'මොන යකෙක් වැහිලද උඹට...... නවත්තපං සාන්ත උඹේ ඔය වක්කඩ කට'

'ඇයි යකෝ නීලක්කේ! උඹටත් දෝදුද මූ ගේ අස්සේ දමාගෙන බත් ගිල්ලන්නේ??? ඈ බං... අන්තිමේට ගෙට වැදිලා තියෙන තියෙන දෙයක් අත පත ගාගෙන ගියොත්??? අර මහ අම්මණ්ඩි මොනවා උගන්නලා එවනවද කවුද දන්නේ.... උඹටත් අපේ අයියට වගේ ඔලුව නරක් වෙලාද තියෙ-'

'සාන්ත මේ!!!! කට වහපං.... පුංචි දරුවෙක්ට ඇහෙන්ඩ කියන කතාද උඹේ ඔය මූසල කටෙන් එලියට එන්නෙ??? යකෝ!!!! මට මූත් එකයි.... මගේ උන් දෙන්නත් එකයි... අර පොඩි කෙල්ලත් එකයි.... ඔක්කොම දරුවෝ!!! 

අනිත්තෙක උඹට ඔච්චරටම කියවන්ඩ තියෙන්නෙ මොනවද?? ඇස් දෙක ඇරලා බලපං.... මේ ඉන්නේ උඹලයේ අයියගෙම, අර මිනිහගෙම කාබං කොපියක් වෙච්චි!!! උඹ අර වගේ අහස පොළොව නූලන කතාවක් මේ කිරි සප්පයට කිව්වේ මොන හිතකින්ද????'

ලොකු අම්මත් සාන්ත බාප්පත් කියවගන්නවා..... හැබැයි ඒ කිසිම දෙයක් මගේ කණ් වලට ගියේ නෑ..... 
මුළු මූණම අත් දෙකෙන් පිහ දැම්ම ලොකු අම්මා මාව බඩ මැද්දෑවට තුරුල් කරන් මයේ කන් දෙක වැහුවා.....

'නවත්තපිය ඔය වාචාල කට!!!! නැත්තම් මගේ සහෝදරයා කියලා බලන්නෑ තෝව මෙතනම බාවනවා....

මේකා අවජාතක වෙන්නේ කොහොමද බොල??? මේ මයේ එකා!!!!!

හොඳට අහගනියව්!!!! ආයෙ මේ හතර මායිමේ එකෙක්ටවත් මේ ගැන සැක සංකා තියෙන්ඩ බෑ...... 

මේ ඉන්නේ මයේ එකා!!! ලොක්කා පොඩ්ඩා වගේම මේ ඉන්නෙත් මයෙ ලේ!!! ආයේ මොකෙක් හරි අවලමෙක් කට කැඩිච්ච කතාවක් කියලා තිබ්බොත් අප්පට හම****ලා ගන්නේ!!!!'

කොහේදෝ ඉඳලා ආව තාත්තා බාප්පගේ කමිස කෙළවරින් අල්ලගෙන කෑ ගැහුවේ මේ වෙද්දිත් මේ ගෝරනාඩුවේ සද්දෙට අහු මුළු වලින් එබි එබී හිටපු මිනිස්සු දිහාවටත් දබර ඇඟිල්ල උරුක් කරන ගමන්......

අවුරුදු දාහතරක් තිස්සේ මට කවදාවත් තාත්තා ගැන දැනිලා නැති විදියේ උණුසුම් හැඟීමක් දැණුනා..... සංඛ්‍යා රේඛාවේ බිංදුවේ ඉඳන් ධන පැත්තට එක නිඛිලයක් ගමන් කළා.