"චාටාස්....."

"ඇයි අයියා...ඇයි.. ඇයි ඔයාලා මට මෙහෙම කලේ...මන් මොන වැරැද්දක් කලාටද....."

"ඔයාලා හැමොම  එකතු වෙලා ලස්සනට රගපැවා නේද...."

"හිතුනේ නැද්ද මමත් මනුස්සයෙක් කියලා....මටත් හැගීම් දැනීම කියලා දෙයක් තියෙනවා...."

"මෙහෙම රවට්ටලා අතහරින්නනම් ඇයි අයියා මට මෙච්චර බලාපොරොත්තු දුන්නේ....ඇයි ඒ...."

"එත්....එත්....ඔයාලා එකතු වෙලා මගේ හැම බලාපොරොත්තුවක්ම විනාස කරා....."

මොණරතැන්න මහා මන්දිරය දෙදරා ඇසුනේ පිනිදි ගේ අහිංසක හඬය.

ඇය අද අසරණ වෙලා ...නැත අද ඇයව අසරණ කරලා...ඒ බැදීම්...නමුත් ඒ කියන තරම් ඇයව අසරණ කරේ මොන බැදීමද.

ඒ බැදීමට නමක් දීමට නොහැකි තරමටම ඈ අසරණ වෙලා...ඉතිරීව ඇත්තේ තව එක බැදීමක් විතරයි...නමුදු එයද ඇයව අතහැර බොහො කලක්.

ඉතින් මේ ඇය සටන් වදීන්නේ ඇගේ අවසන් බලාපොරොත්තු ඇගේ ජිවිතේ ඇයදීමයි.

"හරි ...හරි..ඔයාලාගේ ජිවිත වලට ආවේ මන් නේ...මන්ම ඔයාලාගේ ජිවිත වලින් ඈත් වෙන්නම්....."

"එත් ඔයාලා මේ කරපු දේයට කවදා හරිම පසුතැවිලි වෙන්න වෙයි....."

මෙතෙක් වෙලා කදුළු සලමින් තමන් වෙනුවෙයි සාදාරනයක් බලාපොරොත්තු වු ඈ අවසන් වදන් පවසා හැද සිටි ඇදුමේන්ම මොණරතැන්න මහා මන්දිරයේන් පියමං කලේ නැවත කිසිමදාක මේ මන්දිරය නොයෙන බව සිතා.

පිනිදි ගේ පිටව යාම දිහා තේනුජ බලා සිටියේ කදුළු පිරුණු දෑසීනි....එක් අතකින් දකුණු කම්ඹුල අල්ලා සිටියේ ඔහු ඒ මීට සුළු මොහොතකට පෙර ඈ වියරු වැටි එල්ල කර කම්ඹුල් පහර නිසාය...

නමුත් කෙසේ කියන්නද,නොයා ලගින් රැදෙන්න කියලා...

තේනුජ පමනක් නොව මොණරතැන්න මන්දීරයේ නිවැසියන් සියලු දෙනා කිසිදු වචනයක් නොකියා බලා සිටියේ සැමදා අහිංසකාවියක් වුනු 'පිනිදි සනාතනා ' පියමං කල මාවත දෙසය.

ඇය මොණරතැන්න මදීරයට පැමිණි දා සීට ඈ ගතකල අවිහිංසක දිවිපෙවතකි.යහපත් බිරිදක් ,දියණියක් ,ලේලියක්,සහෝදරියක් ලෙස ඈ මේ මන්දීරයට පැමිණි දා සිට ගතකලේ සැමට හිතෛෂී ජිවිතයකි.

විවාහා බැම්මේන් ඈ බැදේන්නේ කුමන ගැටලුවකදී වුවත් ඉවසා දරා ජිවත් වෙනබව සිතාය.නමුත් නොසිතු ලෙස වසර එකාමාරක විවාහය බිදී විසිරි ගියේ 'තේනුජ රන්දුල්' ගේ  දූරදර්ශී නොවන ක්‍රියා පියවරයි නිසායි.

මොණරතැන්න නිවැසියන් පමණක් නොව මාහාවංශ නිවැසියන් ද මේ සිදු වූ සියල්ල දේස බලා සිටියේ සිනමා පටයක් බලා සිටින්නා මෙනි.නමුත් එහි සිටි එක් අයෙකුටවත් පිනිදිව සංසුන් කිරීමට නොහැකි වුයේ ඇයට ඔවුන් සියලු දෙනා කල වංචාව අද හේලි වු නිසා.

තේනුජ දෑසෙහි කදුළු පුරවාගෙන ඇගේ දෑතේන් පහර කෑ කොපුල් අල්ලා තෙවන මහලේ තම කාමරය වෙත පැමිනියේ ඈ හා ගෙවු මතකයන් සිහි කරමින්.

ඔහුගෙත් ඇගෙත් නිදන කුටියට පැමිනියේ තොන්තුවෙන් මෙනි.නමුත් අද එහි එක් වෙනසක් ඇත ඒ වෙනදා ඔහු තම කාමරයට පැමිණේද්දී ඇය ඔහු ඉදිරියට පැමිණෙයි.

නමුත් අද ඈ නැත.ඇගේ සොදුරු බස් නැත.ඇගේ සිනහාව නැත.ඇගේ පහස නැත...නමුත් එක් දෙයක් ඇත ඒ ඇය හා මේ කුටිය තුල ගෙවු කාලයේ මතකයන් ඇත.ඇගේ සුවද මෙහි සෑම තැනකම තැවරි ඇත.

ඒ මතකයන් තමන්ගේ හදවතින් විදමින් තේනුජ ඔහුගෙත් ඇයගෙත් නිදි යහනේ වැතිරුනේ ඇගේ සුවද රැදි ඒ ඇද ඇතිරිලි ගුලිකොට ඇගේ සුවද විදිමින්ය.

'කොතනද වැරදුනේ....'ඔහුගේ හදවත ඔහුගෙන් අසද්දී දෑස් වල රැදී කදුළු පිටාර ගැලුවේ ඉවසීමේ බැමී කඩා දමාය.

පිනිදි මොණරතැන්න මන්දීරයේන් පිටව දිව ගියේ බස් නැවතුම් පොල වෙතටයි. ගමනාන්තය සනිටුහන් කිරිමටනම් නියමිත බසය එන තෙක් ඇයට තව බොහො වෙලා සිටිය යුතුබව ඇයට හැඟුනි..

එම නිසා ඇය පය ඉක්මන් කර බස් නවාතැන් පොලට ගොඩ වුයේ තම දෑසේ කදුළු පිසදාය.මොකද ඇය ඇගේ කදුළු කිසිවෙක් දකිනවාට අකමැති වුවාය.

දන්න දවසේ සිට දුක එක්ක හැදී වැඩුනු ඇයට කදුළු නම් ආගන්තුක නැත.නමුත් සෑම මොහොතේම තම තනි නොතනියට සිටි කදුළු ඈ අන් සියලු දෙනාගෙන් සගවා ගත්තේ ඒමගින් ඇගේ අසරණකම අන් අය දැක ඔවුන්ගේ අනුකම්පාව ඇයට ලැබේයි  කියන බියටය.

කොතරම් දුක් කැහැට තිබුනත් ඈ ජිවිතේ වැඩිපුරම බිය වුයේ අන් අයගේ අනුකම්පාවටය.

අහිංසක ඈ සිත දෑඩි කරගෙන වට පිට බලා බස් නැවතුම් පලේ අසුනක අසුන් ගත්තේ තමන් ඇද සිටි ගවුම පිලිවෙලට සකස් කරය.

ජිවිතය මොනතරම් පුදුමද වසර එකාමාරක් වූ විවාහා දිවිය ඈ අත හැර පැමිණි මොහොතේ ඇයට ඉතිරි වූයේ අවසානයේ ඇද සිටි ඇදිවත පමණකි.

එයත් ඈ විවහා විමට පෙර ගමන් බිමන් යාමට ගත් ගවුමකි.එහෙත් විවාහ වූ පසුයි ඇයට හැගුනේ මොණරතැන්න මන්දීරයේ නිවැසියන් නිවසට අදීන්නෙත් ඊට වඩා වටිනාකමින් යුතු ඇදුම් පැලදුම් බව.

ඉතින් ඇය මේ මොහොතේ සතුටට දේයක් තිබුනානම් ඒ එය පමණි .මන්ද ඔහුගෙන් කියා එක් නූල් පොටක දේයක් ඇය සතුව නැත. ඇත්තේ ඇගේ දේවල් ඔහු සතුවීම පමණි.ඉතින් හිතට එය සහනකි.

'මීට කළකට පෙර ඔහු ඇයට මුදලක් නියම කලේ එසේනම් මේ හේතුව නිසා'..ඇගේ හිත ඇයට දැන්  ඔච්චම් කරයි.

මහා වරුසාවක් හඩා වැටිමට මාන බලයි.නැත දැන් දැන් එය හඩා වැටේයි.ස්වභාව දර්මය එයට ශාක්ෂි දරයි.

මෙතෙක් වේලා ඇයට තිබුනේ එක් සැන සැනසීමයි .ඒ හැද සිටි ඇදුම ගැන...නමුත් මේ වෙද්දී ඇයට තව සැනසීමක් ලැබේන්නට හදයි.ඒ වර්ශාවයි.

මොකද වැස්ස වැටේද්දී ඇය හඩන බව කවුරුත් නොදකි..ඇගේ දෑස් මානයේ රැදී කදුළු වෙන අයේකු නොදකි ඉතින් මේ වෙලාවේ ඇයට සැනසෙන්න ඕනාවට වඩා එය ප්‍රමාණවත්...

ඇයගේ දුක අහස දැක ඒය නිවාදමන්නට මෙන් වැඩි වෙලාවක් නොයවා මහාවරුසාවක් ඇයවෙත   පතිත විය.

ඉතින් මෙය ඇයට බොහො සේ ප්‍රමාණවත්.ඇගේ දුක ලෝකයාගෙන් වසන්නට.

වටෙන වැස්සට තෙමි තෙමි වටපිට බලා සිටි ඇයගේ දෑස් මානයට පැමිනියේ ඇය මේ මොහොතේ කිසි විටෙකවත් බලාපොරොත්තු නොවු අයෙකි.ඒ නිසා ඇගේ මෙතෙක් වෙලා පැවති නිහඩ හැඩිම ඉකියක් වී මහා හැඩීමකට පත් වුයේ ඔහුගේ බැල්මේ තියුණු බව නිසා.

ඒත් එක්කම ඔහු සිදු කලේ ඇය කිසීම මොහොතක බලාපොරොත්තු නිවු දෙයකි.

💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧💧

පිනිදි විදවන්නේ ඇයි ලමයි.

තේනුජ මොනාද පිනිදිට කරපු රැවටීම .

එතකොට කවුද දැන් පිනිදි ලගට ආවේ.

ඒවාට උත්තර අපි ඉස්සරාහාට හොයමු ලමයි.

පරණ කතාවක්... නොකියපු අයට කියවන්න දැම්මේ.. ඒ නිසා අක්ෂර ව්‍යාකරණ අඩුපාඩු ඇති ළමයි. 

බුදුසරණයි පරිස්සමින් ඉන්න හැමෝම.