කළවා ළගටම පළලා තියෙන , බිම දිගේ ඇදෙන දිග ගවුමක් ඇදගත්තු සේයා, කාමරෙන් එළියට ආවේ බිම බලාගෙන.

" දෝණී  යමු  එන්ගේජ් එකටත් සේරම ඇවිත් ඉන්නේ"

අම්මා එහෙම කියුවාම  සේයා අම්මා දිහා බැලුවේ ඇස් දෙකේ කදුලු පුරවගෙන.

" අම්මේහ්, තාත්තා ?"  සේයා ඇහුවේ ටිකක් බයෙන්. 

" තාත්තා  එළියේ ඇති, " අම්මා කියුවේ සේයාගේ කොණ්ඩ රැල්ලක් කනේ රදවලා.

" තාම මාත් එක්ක තරහයිද තාත්තා ?, අනේ මට තාත්තා කියන කෙනාව කසාද බදින්න බෑ අම්මේහ්, "  සේයා කියනකොට ඇස් වල කදුලු බේරනවා.

අම්මා කලේ එතකොට සේයා දිහා බලපු එක.

" පෙරේදා, උනු දේ මතකයි නේද දෝණි ඔයාට?, තනියෙන් කරගත්තු දේවල් නිසයි මේ ප්‍රශ්න, අඩුම මටවත් කියන්න තිබ්බා ඔයාට"

අම්මා අහනකොට සේයාගේ හිත පෙරේදා දවසට ගියා.

" සේයා, සේයාහ්."

දවල් ගෙදර ආපු ගජවීර මහා හඩින් කෑ ගැහුවේ සේයාගේ දොර ළග ඉදලා.

 හැමදාම සේයාට ආදරෙන් කතා කරන තාත්තා මෙහෙම කෑ ගහන හඩට සේයා බය උනා.

මොකක්ද උනේ කියලා හිතාගන්න බැරුව, තාත්තා කෑ ගැහුව හඩට  සේයා දොර ඇරියේ ටිකක් බයෙන්.

" තාත්තේහ්..."

සේයාගේ කටහඩ වෙව්ලනවා.

" ආ, ඉන්නවද?,

 තාම පොඩියි කියලා හිතන් හිටියේ, ඒත් මගුල් නටන්නත් පුලුවන් නේහ්?"

තාත්තා කියනකොට සේයාගේ උගුර කට වේලුනා, එයාගේ එකම කුලුදුල් ආදරේ තාත්තට අහුවෙලාදෝ කියලත් හිතෙනවා.

මේ නිසා කෙල්ල මොනවාත් නොකිය තාත්තා දිහා බලනකොට අම්මත් කාමරේට ආවේ දුවගෙන.

" අපේ මහත්‍තයා?, මොකද උනේ?"

සේයාගේ අම්මා ඇහුවත් ගජවීර බලන් ඉන්නේ සේයාගේ ඇස් දෙක දිහා.
ගජවීරගේ ඇස් දෙක රතු වෙලා, ඒ ඇස් දෙකෙන් ගින්දර පිට වෙනවා වගේ, 

සේයාව අඩියක්.දෙකක් පස්සට ගියේ ඉබේටම වගේ බයට.

"කවුද සුහස් කියන්නේ?,"

,සේයාගේ ඇස් දිහා බලාගෙන තාත්තා අහපු විදිහට සේයාගේ උගුර කට හිදුනා. 

සේයා හිතුවා හරි තාත්තා දැනගෙන.

සේයාගේ පපුව වේගෙන් කැරකෙන විදුලි පංකාවකටත් වඩා වේගෙන් ගැහෙනවා.

සේයා බිම බැලුවේ බයට.

" ඇස් දෙක දිහා බලනවා, කවුද සුහස් කියන්නේ?"

තාත්තා මහ හඩින් කෑ ගහලා අහනකොට සේයාගේ විතරක් නෙමේ, අම්මගේත් පපුව ගැස්සිලා ගියා"

" ඌ එක්ක පාක් ගානෙයි, අයිස්ක්‍රීම් කඩවල් ගානෙයි,  ලව් කරන්න යන්නේ?, 

මට කියුවද?, මෙච්චර තමුන් ලග ඉන්න තාත්තට කියුවද කොල්ලෙක් ඉන්නවා කියලා?, මට බොරු කලා "

අනික තමුන් දන්නවා තමුන්ව මන් බන්දන්නේ රණජීවගේ පුතා කේසරට කියලා, 

ඒක දැනගෙනනේ නේ මෙහෙම කරන්නේ ආහ්?"

ගජවීර කෑ ගහනකොට සේයාගේ ඇස් වල කදුලු බිම වැටෙනවා.

හැමදාම රණජීව රණජීව, කේසර කියුවට සේයා කවදාවත් එයාලාව දැකලා නෑ, එයාලා ඉන්නේ රට කියලා තාත්තා කියන්නේ, 

තාත්තගේ බිස්නස් වලට උදව් කරලා තියෙන්නෙත් එයා..

" අනිද්දට උබේ උපන්දිනේනේ, අනිද්දට මෙයාවයි  කේසරවයි  ,  එන්ගේජ් කරන්න ඕනේ, 

එදාට කේසර එනවා ලංකාවට "
මතක තියාගන්න සේයා, මේ ගජවීර කියන සිංහයගේ මාලිගාවට රිංගන්න නරියොන්ට බැ"

කලබල කලොත්, වෙන්න පුලුවන් දේවල් අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් නෑනේ තමුන්ට?"

ගජවීර  එහෙම කියලා කාමරෙන් ගියේ සේයාගේ ෆෝන් එකත් අරගෙන,

සේයාගේ ඇස්  වලින් කදුලු වැටෙනකොට අම්මා සේයාව තුරුල් කරගත්තා..

" දෝණී ඔයා තාත්තා ගැන දන්නවනේ නේ? දැන් එන්න යන්න , පරක්කු උනොත් කේන්ති යයි "

අම්මාගේ කටහඩට තමයි සේයා ආපහු පියවි ලෝකයට ආවේ.

ඒත් එක්කම පෙරේදා දවසෙන් මිදිලා අද දවසට ආපු සේයාව අම්මා එක්කගෙන සාලෙට ගියේ කේක් එක කපන තැනට.

කේක් එක කපන තැන ලස්සනට හදලා, එතන එහා පැත්තේ මේසේ රෙජිස්ට්‍රාර් කෙනෙක් ඉන්නවා හිනා වෙවී.

සේයා කියන්නේ ගොඩක් ලස්සන ගෑණූ ළමයෙක්, එයා ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබදව උපාධියක් ගත්තේ මේ ලගදී.

කැම්පස් එකේදී මුණ ගැහුණු ආදරයක් තමයි සේයාට තියෙන්නේ, එයාගේ නම සුහස්.

සුහස් සේයාව ගොඩක් ආදරෙන් බලාගත්තා, හැබැයි මෙහෙම දෙයක් වෙන්න පුලුවන් කියලා සේයා දැනගෙන හිටියා.

සුහස් උනත් ගජවීර මුදලාලි ගැන දැනගෙන හිටියා, සුහස්ගේ තාත්තයි අම්මයි ලොකු ව්‍යාපරිකයෝ නෙමේ, එයාලා රජයේ ප්‍රසිද්ධ පාසැල් දෙකකම විදුහල්පතිවරු දෙන්නෙක්.

සේයාට මේ උණු දේ නිසා, සුහස් එක්ක මේ දවස් දෙකේ කතා කරන්නවත් උනේ නෑ,  මොකද සේයාව මේ කාමරේ හිර කරලා තිබුනේ ෆෝන් එකවත් නොදී.

සේයා අඩල අඩලම හෙම්බත් වෙලා හිටියේ,  අන්තිමට අද මේ කේසරට බලෙන් බැන්දුවොත්, අද රෑම බෙ.ල්.ලේ. වැ.ල දාගන්නවා කියලා සේයා තීරණයක් අරගෙනයි හිටියෙ.

ජී.වී.තේ, නැ.ති කරගන්නවා කියන්නේ පවක් උනත්,  ආදරේ ළග සේයා අසරණ වුනා.

" අනේහ්, අම්මේහ්, මට බෑ අම්මේහ්, ප්ලීස් මාව බේරගන්නකෝ "

ළගින් ඉන්න අම්මට සේයා කෙදිරුවේ අම්මා වටේ පිටේ ඉන්න අයට හිනා වෙනකොට.

" සේයා, හැපිබර්ත් ඩේ ඩෝට, හැපී බර්ත් ඩේ ප්‍රින්සස්"

ඇවිත් ඉන්න හැමෝම සේයාට සුභ පතනකොට සේයා මූණට හිමාවක් මවාගත්තත්, අම්මාගේ අත අල්ලගෙන හිටියේ අසරණ වෙලා.

සේයා තාත්තාව හෙව්වත් තාත්තා පේන්න නෑ"

මිස්ටර් වික්‍රම ගජවීර දැක්කද?"

මේ වෙලාවේ අම්මා ඇහුවේ රෙජිස්ටාර්ගෙන්.

මිස්ටර් ගජවීර ගියා මනමාල මහත්තයව එක්කගෙන එන්න, මේ ළග ඇත්තේ, දුව එන්න ඇවිත් ඉදගන්න"

කාරුණික හඩින් රෙජිස්ටාර් කියනකොට අම්මා සේයාව  එක්කගෙන ඒ පුටුව දිහාවට ඇවිදගෙන ගියා.

සේයගේ ඇස් දෙකේ කදුලු කම්මුල දිගේ බේරෙනවා,  කවදාවත් ජිවීතේ ආපහු එන්නේ නැති කෙල්ලෙක්ගේ ජීවීතේ වටිනම අවස්ථාවක්. 

ආදරේ කරපු කෙනා නැතුව, 
ජීවීතේට දැකලවත් නැති දන්නෙවත් නැති කෙනෙක් එක්ක ජිවත් වෙන්නේ කොහොමද? 

සේයාව එතෙන්ට එක්කගෙන යනකොට ම.ර.න්.න ගෙනියනවා වගේ දැනුනේ.

ඒත් සේයා දැන් මේ වෙනකොට සේරම අතෑරලා හිටියේ, ඒ නිසා තාත්තට ඕනේ දේ දුන්නට පස්සේ සේයා ජී.වී.තේ ගැන ගන්න  තීරනේ අරන් හිටියේ .

සේයා පුටුවේ ඉදගෙන බලන් හිටියේ ම.ල මිනියක් වගේ, කිසිම හිනාවක් ඒ මූනේ නෑ,

හැමෝම නෑදෑයෝ, යාලුවෝ බලන් ඉන්නවා, ලස්සන ආදරණීය ගීත වාදනය වෙනවා.

ඒත් සේයාගේ මුලු ජිවීතේම පාලු වෙලා.

පුංචි කාලේ ඉදලම ලෝකේ හොදම තාත්තා කියලා හිතපු තාත්තා ගැන දැන් සේයාට තියෙන්නේ වෛරයක්.

සේයා ඉදගෙන ඉද්දී තාත්තගේ වාහනේ එක්ක තවත් වාහනේක සද්දයක් ඇහුනා.

කේසර ආවා කියන සිතුවිල්ලත්  සේයාගේ හිතට ඒ මොහොතෙම ආවා .

සේයා ඇස් දෙක වහගෙන හිටීයේ, කදුලු වලට නිදහසේ වැටෙන්න දීලා,  ජීවීතේ අන්තිම හෝ.රා කීපය මේ ගෙවෙන්නේ කියලා සේයා හිතාගත්තා.

නැකතට විනාඩි දෙකයි, පුතා ඉක්මන් කරන්න එන්න, 

එහෙම කියලා සේයා ළගට තාත්තා එන හඩ ඇහුනත් සේයා ඇස් දෙක ඇරියේ නැ, සේයා ඇස් පියාගෙනම හිටියා.

කෙල්ලට හොදටම ඇඩෙනවා.

" සුහස් මට සමාවෙන්න මගේ රත්තරන්, කොලෙන් මන් එයාගේ උනාට මගේ ඇගට ඒ මිනිහට අතක් තීයන්නවත් දෙන් නෑ වස්තුවේ මම"

සේයා අඩනවා, සේයාට ඉකි ගහ ගහ ඇඩෙනවා, ඒත් කිසිම කෙනෙක් මොනවත් කියන්නේ කරන්නේ නෑ,

මොකද ගජවීර කියන්නේ කවුද කියලා එයාලා දන්නවා.

ඔය වෙලාවේ සේයා ළගට කේසර එන හඩ සේයාට ඇහුනා.

සේයාගේ පපුව ඩග් ඩග් ගාලා ගැහුනා.

ඒත් සේයා මූණ උස්සලාවත් බැලුවේ නෑ . 

ඒ තරම් සේයාට කේන්තියි. ඒ වගේම දුකයි.

සේයාගේ තාත්තනම් සේයා ඉස්සරහට ඇවිත් හිටගත්තා අම්මා එක්ක.

" හරි එහෙනම් , නැකත ළගයි දැන්  දෙන්නම මේක කියලා ඉමු, "

එහෙම කියලා කලින්ම පුරවලා තිබූනු විවාහ ගිවිස ගැනීම් පත්‍රිකාව මුලින්ම දුන්නේ මනමාලයට.

" හරි මන් කියුවාම කියන්න එහෙනම්, "

බණ්ඩාර  දිසාවේ සුහස් රංවල විජේසුන්දර වන මම, 

රෙජිස්ට්‍රාර් එහෙම කියනකොට සේයා ඔලුව උස්සලා බැලුවේ මනමාලයා දිහා.

එයාට ඇස් අදහා ගන්න බැරි උනා එතන ඉන්නේ වෙන කවුරුත් නෙමේ, එයා ආදරේ කරන සුහස්

සුහස් සේයා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා හිනා වෙවී..

" සුහස්, ? ඔයා?හ් "

සේයාට හිතාගන්නවත් බෑ, සේයාට මේක හිනයක් වගේ 

සේයා එහෙම අහලා එක සැරේම එයාව තුරුල් කරගත්තේ අඩන ගමන්.

මොහොතක් සුහස්ගේ පපුවට තුරුල් උන සේයා ඊළගට එතනින් පස්සට ගිහින් දුවගෙන ගියේ තාත්තා ළගට.

තාත්තා ළගට ගිහින් තාත්තව තුරුල් කරගත්තු සේයා ගජවීරගේ පපුවට ඔලුව තියාගෙන ඉකි ගහ ගහ ඇඩුවා.

" අනෙහ් , මන් ආදරෙයි තාත්තේ"

සේයා ඉකි ගහ ගහ කියනකොට ගජවීර කෙල්ලගේ ඔලුව අත ගාලා එයාගේ මූණ එයා දිහාවට හරවගත්තා.

" කේසර කියන්නේ සිංහයට, මේ ගජවීර සිංහයෙක් වගේ ඇතෙක්, මගේ බෑණා කියන්නේ සිංහයෙක්ට,  රණජීව කියලා කෙනෙක් නෑ, "

තාත්තා කියනකොටයි සේයාට මෙච්චර කාලයක් ගජවීර මේ මොකක්ද කියුවේ කියලා තේරුනේ.

සේයාගේ ඇස් වලින් ගලන කදුලු එක්ක  සේයා හිනා වෙනවා.

සේයා ඇගිලි වලින් ඉස්සිලා ගජවීරගේ මූණට හාදුවක් දුන්නේ බෙල්ල බදාගෙන.

" ගජවීරගේ දුව අඩන කෙල්ලෙක් නෙමේ, 
දැන්වත් ගිහින් අර මනුස්සයව බැදගෙන එනවද?"

තාත්තා කියනකොට සේයා, ආපහු සැරයක් තාත්තගේ මූණ ඉම්බේ, එයාව තුරුල් කරගෙන 

" මන් ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි තාත්තේ "

සේයා කියනකොට හැමෝම අත්පුඩි ගැහුවේ,  සේයාගේ අම්මත්  ඇස් වලින් කදුලු එක්ක,  මහත්තයා උන ගජවීර මේ දවස් දෙකේ මේ කරපු පුදුම කිරීම ගැන සතුටින් බලන් ඉද්දීයි.