"මං ගිහින් එන්නම් සාගර"

 බිමට හැරිල තිබුණු ඇස් උස්සලා මං දිහා බලලා සකුණි එහෙම කිව්වා. 

 "යන්න එපා සකූ....."

හිත එහෙම කෑ ගැහුවට කටින් එහෙම කියන්න මට හයිය තිබුණෙ නෑ.

මං එහෙම කිව්වත් සකුණි නතර නොවෙන වග මං දැනගෙන හිටියා. ගිහින් එන්නම් කිව්වට එයා ආයෙත් නොඑන වගත් මං දැනගෙන හිටියා. 

  සකුණි මට හම්බ උනේ මං ජීවිතේ උඩට කඩාගෙන වැටිලා ජීවිතේ මං උඩට කඩාගෙන වැටිලා මමයි ජීවිතෙයි දෙකම කැඩිලා බිඳිලා පොඩි පට්ටම් වෙලා ඉන්න කාලෙක.  

සකුණිත් මට වඩා බිඳීම් පිරුණු ගෑනු ළමයෙක් කියලා හවස්වරු හතර පහක කෝපි කෝප්ප හත අටක් ඉවර වෙනකොට මං දැන ගත්තා.  

හැබැයි බිඳිච්ච හදවතක් තිබුණු මගේ මූණ හයියෙන් හැප්පිච්ච වාහන මූණක් වගේ තියෙද්දි මටත් වඩා දරුණුවට බිඳිලා හිටපු සකුණි ගේ මූණෙ කවදාවත් නොමැකෙන මල් ඉහිරෙන හිනාවක් තිබුණෙ කොහොමද කියලා මට හිතා ගන්න පුලුවන් උනේ නෑ. 

  ආදරේ ගැන මට ඒ වෙනකොට කිසිම විශ්වාසයක් තිබුණේ නෑ. සිද්ධ වෙච්ච දේවල් එක්ක ආදරේ කියන්නේ නිකංම නිකං වචනයක් කියලා මට නිතරම හිතුනා. ඒත් ආදරේ කොහොම වෙතත් සකුණි ඉන්නකොට මොකක්ද පිරුණු බවක් මගේ හිතට දැනුනා.
 සකුණි හරියට සුවපහසු බ්ලැන්කට් එකක් වගේ කෙල්ලෙක්. සීතලේ ගැහෙන මගේ ජීවිතේට එයා ලඟදි සුරක්ෂිත උණුසුමක් දැනුණා. ඒ සනීපදායක උණුසුම් කෙල්ල අයිති කර ගන්න මට ඕන උනා. 
හැබැයි එක සාහසික ඇත්තක් තිබුණා. ඔවු ඒක ඇත්තටම සාහසිකයි. 

'මං සකුණිට ආදරේ කලේ නෑ.'

 ආදරේ කලේ නෑ කියන්නේ මට සකුණි ගැන පෙම්වතෙකුගේ හිතේ ඇතිවෙන සිතුවිලි ඇති උනේ නෑ. අම්මා වගේ මාව පරිස්සම් කරන, යාලුවෙක් වගේ හැමදේම අහගෙන ඉන්න, අක්කෙක් වගේ මග පෙන්වන කෙල්ල දිහා පෙම්වතියක් වගේ බලන්න කොච්චර උත්සාහ කලත් මට බැරි උනා.

සමහරවිට ඒ මං ඒ වෙනකොට ආදරේ ගැන විශ්වාස නොකරපු නිසා වෙන්නත් ඇති. 

හැබැයි මං සකුණිගෙ ඇස්වල ආදරේ දැක්කා.  ඒ ඇස්වල බලාපොරොත්තු දිලිසුණා. 

තනියම ආපු ගමන හොඳටම ඇති වෙලා තිබුණු නිසාත්, සකුණි ලඟ දැනුන සුවපහසුවට ලෝබ හිතුණු නිසාත්, ගෙදරින් දැන් වත් බැඳපං කියලා වද දීපු නිසාත් මං සකුණිව බැන්දා.

 පොතක අත්සන් කරලා එක වහලක් යටට උනාට පස්සෙත් සකුණිට පරිපූර්ණ සැමියෙක් වෙන්න මට පුළුවන් උනේ නෑ. කසාදෙන් පස්සෙ සකුණි දිහා බිරිඳක් විදිහට බලන්න මං කොච්චර උත්සාහ කලාද කියලා දන්නෙ මං විතරයි. ඒත් මොකක්ද හේතුවකට මට එයා දිහා එහෙම රෝමාන්තික හැඟීමකින් බලන්න පුලුවන් උනේ නෑ.

සකුණි ලස්සන කෙල්ලෙක්. එයත් එක්ක පාරෙ  යද්දි එයා දිහාට දැල්වෙන පිරිමි ඇස් මං ඕන තරම් දැකල තියෙනවා.  ඒත් ඒ විදියට එයා දිහා බලන්නෙ කොහොමද කියල මට තේරුණේ නෑ. 

 මගේ ඉලක්කය උනේ ආදායමේ ඉලක්කම් ගාන වැඩි කර ගන්න එක. සකුණි හරි හරියට මාත් එක්ක වැඩ කලා. මාව මගේ ඉලක්කයට අරගෙන යන්න එයා මටත් වැඩිය මහන්සි උනා.  

සකුණිගේ හයිය මාව  ඒ පාර දිගේ වේගයෙන් ඉස්සරහට අරගෙන ගියා. ඒ රේස් එකේ මට පෙනුනේ මං ලඟා කර ගන්න ජයග්‍රහණ විතරයි. 

ඊට සාපේක්ෂව සකුණිගේ ඇස්වල දිස්නය ටික ටික අඩු වෙනවා මං දැක්කෙ නෑ. සකුණිගෙ මූණෙ හිනාව ටික ටික මැකෙනවා මං දැක්කෙ නෑ. කොටින්ම සකුණිට මොනවද අඩු කියලා මං හිතුවෙ නෑ.

   අන්තිමට මං මගේ හීන ගොඩක් හැබෑ කර ගත්තා. 
 ලස්සන සුවපහසු ගෙදරක්,  ආසාවෙන් හිටපු  විදිහේ වාහනයක්, සාර්ථක ව්‍යාපාරයක්..... ඒ ඔක්කොම සම්පූර්ණ උනාට පස්සේ මට තවදුරටත් දුවන්න රේස් එකක් තිබුණේ නෑ. එතනින් එහාට හෙමින් සැරේ සතුටින් යන්න ගමනක් මට තිබුණා. 

   ඊට පස්සේ උදා උනේ වසන්තය නෙවෙයි. 

මං දන්නවා සකුණි බලාගෙන හිටියේ මං මගේ ඉලක්ක දිනලා එනකල්. මට සුවපහසු ජීවිතයක් දිනා ගන්න ඕන වෙද්දි සකුණිට තිබුණේ අඩු නැති ආදරයක් දිනා ගන්න ඉලක්කයක්. 

 ඒත් එයා මගේ නොසලකාහැරීම් මැද උනත් මාත් එක්ක මේ ගමන දිගටම ආවේ මං දිනලා ඉවර උනාම වත් එයා දිහාට මගේ අවදානය හැරෙයි කියලා හිතාගෙන.  ඒක නොදැන ඉන්නවා වගේ හිටියට මං හිටියේ ඒක හොඳටම දැනගෙන. 

 සමහර තැන්වල දි මං ඕනවටත් වඩා කාර්යබහුල උනේ මගේ යටි හිතට සකුණිගේ ආදරේ ඉල්ලන ඇස් මග හරින්න ඕන උන නිසා වෙන්නත් ඇති. 

ඒත් හැමදේම සම්පූර්ණ උනාට පස්සෙ, එතන හිටියෙත් සකුණිත් එක්ක කූඩුව හදනකොටත් සකුණිව දැනුනේ නැති මනුස්සයම තමයි. 

   මං ආත්මාර්ථකාමී මනුස්සයෙක් උනා ද කියලා මං දන්නෙ නෑ. ඒත් මං සකුණිට කලේ ලොකු අසාධාරණයක් කියලා හිතෙන එකෙන් ගැලවෙන්න මට බෑ. 

  වැරදි කෝච්චියට නැග්ගොත් පළවෙනි නෑවතුමෙන්ම බහින්න කියලා කොහෙද තිබිලා කියෙව්වා මට මතකයි. 

සකුණි වැරදි කෝව්වියක ගොඩක් දුර ආවා. ඒත් එයා අන්තිමට බැහැලා යන්න තීරණය කරලා. එයා එහෙම යන එක මට දුකක් ද සැනසීමක් ද කියලා මට තේරුණේ නෑ. කොහොම උනත් සකුණිව තව දුරටත් හිර කරගෙන ඉන්න එක වැරදියි කියලා මගේ යටි හිත මට හැමදාම වගේ දොස් කීවා.

 සකුණිව අවසාන නැවතුම වෙනකල් අරන් යන්න මට ඕන උනේ නෑ කියලා මට බොරු කරන්න බෑ.  එයා තමයි මගේ comfort zone එක. ඒත් තව කොච්චර දුර ගියත් මගෙන් එයාට රිදුමක් හැර සැනසීමක් දැනෙන එකක් නෑ. 

  "ගිහින් එන්න එපා සකූ. යන තැනක සතුටින් ඉන්න" 

 වචන වලින් එහෙම නොකීවට අන්තිමට මගේ හදවත කෑ ගහලා එහෙම කිව්වා. අඬ අඬ එහෙම කිව්වා...

එකට ජීවත් වෙන්න මොකටද ගැලපීම් කියල සමහරු කීවට හැම තැනදිම ඒක වලංගු වෙන්නෙ නෑ. 

 එක එක සම්බන්ධතා එක එක විදිහ උනාට,  ඕනෑම ආදර සම්බන්ධයක් ඇතුලේ, අත්‍යාවශ්‍යයි කියලා දැනෙන හැඟීම් නොගැලපෙනකොට එක්කෙනෙකුට හරි දෙන්නටම හරි රිදෙනවා. 

 ඉතින් සකුණි මාත් එක්ක තව දුරටත් ඉන්න ඕන නෑ. මං හැමදේම දිනල ඉවර උනාට පස්සෙත් මං පරාදයි කියලා දැනෙන හැඟීම හැමදාම මං ලඟ තිබුණත් එයා කොහේ හරි සතුටින් ඉන්න ඕන. 

මං දවසක ආත්මාර්ථකාමී මිනිහෙක් විදිහට නොමැරෙන්න නම්, ඉස්සර අපි මුණ ගැහුණු දවස්වල එයාගෙ ඇස්වල තිබුණු දිස්නය,  මූණෙ පිරුණු හිනාව එයාට ආයෙමත් ලැබෙන්න ඕන.
 
ඒකට මං එයාව අතහරින්න ඕන. ඔවු ඇත්තටම මං එයාව නිදහස් කරන්න ඕන. 