"මෙයාලාගේ අම්මායි තාත්තායි දික්කසාද වෙන්න යනවලුනේ"

මාව පෙන්නලා කවුදෝ කාටදෝ කියනවා ඇහුණා..

හයක් හතරක් නොතේරෙන පුංචි ම පුංචි වයසේ දි මම හිතුවේ අම්මායි තාත්තායි ලස්සන මඟුල් ඇඳුමක් ඇඳලා ආයේ කසාද බඳින්න ලෑස්ති වෙනවා වෙන්නැති කියලා..

ඒත් ඒක එහෙම වුණේ නෑ..

එතනින් පස්සේ ආයේ කවදාවත් තාත්තා මාව බලන්න ආවෙ නෑ.

"අම්මේ අන්න තාත්තා වෙන නැන්දා කෙනෙක් එක්ක යනවා..අපි යමුකෝ තාත්තා ළඟ ට..අනේ අම්මේ "

" අනේ මගේ පුතේ...තාත්තා දැන් අපිට අයිති නෑ.. මයේ පුතාට අම්මා ඉන්නවානි.. අම්මි කවදාවත් මගේ මැණිකව දාලා යන්නෙ නෑ "

මට හොඳට මතකයි අම්මාගේ මූණ මැළවිලා ගියපු හැටි... අම්මාගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණ හැටි... ඒ වෙලාවේ අම්මා කොච්චර නම් අසරණ වෙන්න ඇති  ද කියලා මට තේරෙන්න ගොඩාක් කල් ගියා ..

ටික ටික කාලේ ගතවෙලා ගියා..

මට ටික ටික හැමදේම තේරෙන්න පටන් ගත්තා..

මගේ අම්මා මාව උස්මහත් කරන්න විඳින දුක මම ඇස් දෙකෙන්ම දැක්කා..

උදේට දකින අම්මා මම ස්කෝලේ ඇරිලා ගෙදර එද්දී පේන්න හිටියේ නෑ .. මම හිටියේ ආච්චි සීයයි එක්ක.. අම්මා කුලියට ගිහින් රෑට රෑ වෙලා ගෙදර ඇවිත් ආයේ අපි හැමෝගෙම වැඩ ටික කරලා දෙනවා..

ඔහොම කාලයක් යද්දී තාත්තාට මට වඩා හොඳ නංගියෙක් හම්බෙනවා.. මම යන ස්කෝලෙට ම තාත්තා ඒ නංගිවත් ගෙනල්ලා දාලා යනවා.. හැබැයි තාත්තාට මම ගැන නම් ගානක් තිබුණේ ම නෑ.. එයා මට වඩා එයාටයි ආදරේ ..

තාත්තා එයාට රසම රස කෑම ජාති, ලස්සන ලස්සන සෙල්ලම් බඩු අරන් දෙනවා මම ඇස් දෙකට ම දැකලා තියෙනවා.. ඒ කාලේ මගේ ඒ පුංචි හිතට ඒක ලොකු දුකක් .. ගෙදර ඇවිත් අඬපු දවස් ගොඩාක් තිබුණා.. 

මගේ අම්මා හරිම හොඳ කෙනෙක්..
එහෙම කෙනෙක් දාලා යන්න තරම් මොකක්ද අම්මාගේ තිබුණ වරද කියලා කල්පනා කරලා බැලුවාම ඇත්තටම අම්මාගේ වරදක් තිබුණේ ම නෑ.. මට ටික ටික තාත්තා ගැන ඇති වුණේ කළකිරීමක් ,වෛරයක් ..
 
තාත්තා යන පාරකවත් යන්න මම කැමති වුණේ නෑ.. තාත්තා ඉස්සරහින් එනවා දකිද්දි මම කොහේ හරි ගිහින් හැංගිලා ඉන්නවා .. මගේ තාත්තා වෙන දරුවෙක්ට ආදරෙන් සලකනකොට මම ගැන ගානක් නැති වෙනකොට මට ඒක දරාගන්න බැරි වුණා..

තේරෙන වයසට එනකොට තමයි මම හැමදේම හොයාගත්තේ.. තාත්තා දෙවෙනියට බැඳපු ගෑණු කෙනා ඇත්තටම ගණිකාවක් වගේ ගෑණියෙක්. එයා එදා ඉදන්ම කරලා තියෙන්නේ කාගෙහරි මිනිහෙක් අල්ලගෙන මඟුල් නටපු එක.. ඒකෙන් අම්මායි මායි තනි වුණා..

හැබැයි මම එක දෙයක් විශ්වාස කරනවා. තාත්තා ඇත්තටම අපි දෙන්නාට ආදරය කලා නම් අපිව අතෑරලා වෙන කෙනෙක් ළඟට යන්නේ නෑනි කියන එක..

සමහරුන්ගේ ජීවිතවල තාත්තා තමයි වීරයා.. හැබැයි මගේ කතාව වෙනස්.. මගේ කතාවේ අම්මා තමයි වීරයා.. තාත්තා තමයි මට මගේ ජීවිතේ ම එපාකරපු මට පිරිම් විශ්වාස කරන එක එපාම කරපු මනුස්සයා.. මගේ පුංචි කාලේ මගේ සතුට සැනසීම උදුරගත්ත මනුස්සයා..  

කොටින්ම මම එයාගේ ලෙයින් උපන් දරුවෙක් කියලා කියන්නත් මම ලැජ්ජා වුනා..

තාත්තා කවුද කියලා කවුරු හරි අහනකොට මාර විදිහට අසරණ වුණා.. 
මොනවාද කියන්නේ කියලා කල්පනා කරලාම මගේ පෞරුෂය මිනිස්සු ඉස්සරහා බිඳ වැටුණා..

ලස්සන ළමා කාලයක් හැමෝටම උරුම නෑ..
මේ මගේ ජීවිතේ මම ලබපු අත්දැකීමක්..

කවදාවත් කාගෙවත් ජීවිතේක තුන් වෙනියෙක් වෙන්න උත්සාහ කරන්න එපා..
කාගෙවත් පවුලක් කඩල බිඳලා වෙන් කරන්න එපා..ඒක පවක්.. තමනුත් හොඳින් මතක තියාගන්න ඕනි මම මගේ පවුලෙන් එහාට යන්නේ නෑ කියලා සිහිනෙකින්වත්.. 

දෙමව්පියන්ගේ ප්‍රශ්න නිසා ළමයි කොච්චර නම් මානසිකව බිඳ වැටෙනවා ද කියන දේ මම අත් දැක්කා.. මගේ පෞරුෂය බිඳවැටෙන්න ලොකුම සාධකය වුණේ තාත්තා.. 

හොඳ අම්මෙක් තාත්තෙක් වෙන්න..
ප්‍රශ්න තියෙනවා නම් කතා කරලා විසඳගන්න ..
මොන ප්‍රශ්න ආවත් තමන්ගේ පවුල අතාරින්න එපා..
සමාජෙට වෛර කරන දරුවෙක් බිහි කරන්නේ ඔබමයි..
ඒ වෙනුවෙන් පුලුවන් ලෝකෙටම ආදරේ බෙදන හොඳ පෞරුෂයක් තියෙන දරුවෙක් ලෝකෙට දායාද කරන්න . 
ඒකට වැදගත් වෙන්නේ පවුලේ ඇතුළේ තියෙන ආදරය සෙනෙහස රැකවරණය සහ විශ්වාසයයි..
ඒ දේවල් රැකගන්න උත්සාහ කරන්න..

දෙමව්පියෝ නිසා හදවතින් බිඳුණු දරුවෙක් විදිහට අදටත් සමහර දෙමව්පියෝ දරුවොන්ට ආදරය කරන විදිහ දැක්කම මම මනසින් කඩන් වැටෙනවා.. ඇස් දෙකට කඳුළු උණනවා.. 

ඔබේ දරුවාට එහෙම ඉරණමක් අත්වෙන්න දෙන්නෙපා.