වියපත් උණුහුමක
[01]

මුහුදු රළ සෙමෙන් ඇදි විත් වෙරළ සිප ගත්තා.දෙපා තෙමා දමා ආයිමත් රළ ඇදිලා ගියා.ඉදින් කිසි දිනෙක රළට වෙරළෙහි රැදෙන්න බැහැ.

මන්දාරම් අහස් කුස රත් පැහැයට හැරි බැස යමින් තිබු හිරුගේ අවසන් ප්‍රචණ්ඩත්වයද නිවා දමමින් තිබුනි.

"ලොක්කාක්කේ.. දැන් උන දේවල් වෙලා ඉවරයි.. ම්ම්.. ඩැඩිගෙ හැටි කොහොමත් අපි නොදන්නවා නෙවෙයිනේ... දැන් ඉතින් වෙන කරන්න දෙයක් නැ.හැම දේම වෙලා ඉවරයි.. ඒ නිසා හිත හදා ගන්න.."

මගේ ලගම බංකුවේ වාඩි වෙලා හිටියෙ මගේ එකම නන්ගි

පුංචි කාලේ ඉදන් දැඩි නීති මැද හැදුන මාත් එක්කම හිටිය එකම කෙනා...

නාද්‍යා අරුනෝදි අතුකෝරාල.

ඒ මම. අවුරුදු විසි තුනයි යාන්තම්.තාම ජීවිතේ පටන් ගන්න හිතලා වත් නැ.

මගේ නන්ගි සරණි ගිම්හානි අතුකෝරාල.

මට වඩා අවුරුදු තුනක් බාලයි.

"හ්ම්.. ඒත් නන්ගි මට උන දේම ඔයාටත් උනොත්.."

ඒ ගමන බලන් ඉද්දි ඒ ඇස් වලින් කදුළු වැටුනා.

ඒත් හෙමින් නන්ගි ඒ කදුළු පිහිද ගත්තා.

රොනල්ඩ් අතුකෝරාල.අපේ අප්පච්චි .කොළඹ අපරාධ අංශය භාර ⁣පොලිස් නිලධාරියා.

පොලිස් කාරයෙකුගෙ දුවලා දෙන්නෙක් උන අපි දෙන්නා පුංචි කාලේ ඉදන් හැදුනේ නීති රීති ගොඩක් මැද.

ගොඩක් දේ අපිට තහානම් උනා.

මේ හැම දේම පටන් ගත්තෙ තේමිය මගේ ජීවිතේට ආවට පස්සෙ.

තේමිය මට වඩා අවුරුදු දෙකක් වැඩිමල්.

අපි ආදරය කලා.මුළු ලෝකයකට හොරා අපි ආදරේ කලා.ඒත් පොලිස් නිලධාරියෙකුට කිසිම දෙයක් හංගන්න බැ.

තේමිය ගැන එයා දැන ගත්තා.එදා ඉදන් තේමිය ගැන කිසිම ආරංචියක් වත් නැහැ.

ඒ අස්සෙම මට මනමාලයෙක්ව හොයලා හැම දේම යේජනා ස්ථීර කරලා එයා සතියකින් වෙඩින් එක කියලා ලෑස්ති වෙන්න කිව්වා.

ඇඩුවා කිව්වා.ඒත් පලක් උනේ නැ.අන්තිමට අද වෙඩින් එක සිද්ද උනා.

ලොකුවට නෙවෙයි.පොඩිවට.

අද තමයි මම දැක්කෙත් හරියට.මට වඩා අවුරුදු අටක් වැඩිමල්..

දෙයියනේ මම පිච්චි පිච්චි මට වඩා අවුරුදු අටක් වැඩිමල් පලවෙනි වතාවට දැකපු මිනිහෙක් එක්ක පෝරූවට නැග්ගා.

එක පැත්තකින් තේමිය ගැන මතකය.

මොකක්ද උනේ කියන්න වත් දන් නැ.

තේමියගෙ අම්මයි නන්ගියි දෙන්නා 

හිතනකොටත් හිතම ගිනි ගත්තා.

ඒත් ඒ කිසිම දේකට අවසර තිබුනෙ නැ මට.හැම දේම හිතට ගාල් කරලා මම අන්තිමට එයාව මැරි කලා.

රුක්ෂාත්⁣ කේත්වර විමලවර්ධන.

මොනා කරන කෙනෙක්ද කියන්න වත් දන් නැහැ මම.

මූනත් නපුරුයි.

තාම මගේ දිහා එක පාරක් වත් බැලුවේ නැ.

හනිමූන් එකට බුක් කරලා තබුනේ හැටන් වල හොටෙල් එකක්.

කොළඹින් පිටත් උනේ හතරට විතර 

නන්ගිත් මගෙත් එක්ක ආවා.

බීච් එක ළඟ සෑහෙන වෙලාවක් ඉන්න සිද්ධ උනේ රුක්ෂාත් එනකල්.

මට නම් තරහයි.

කොහේ හරි ඉදන් වයසට ගිහින් ඇයි මගේ ජීවිතේටම ආවේ.නම විතරයි දන්නෙ.

හොරෙක්ද ,මිණිමරුවෙක්ද කවුද කියනන දන් නැ.

ඒත් මම දැන් ඒ මිනිහගෙ වයිෆ්.. 

"මැඩම්.. එක්ස් කියුස් මී.. "

අපි දෙන්නා හිටිය තැනට පිටි පස්සෙන් ඇහුන කට හඩට අපි දෙන්නම හැරිලා බැලුවා.

අවුරුදු විසි හයක හතක විතර තරුණයෙක් හිටගෙන ඉන්නවා.

"රුක්ෂාත් මහත්තයා ඇවිත්.. නෝනලාට එන්න කිව්වා.."

මම මුකුත් කිව්වේ නැ.ඒත් නිකම්ම මම හුස්මක් ඉහල අරන් පහල දැම්මා.

"යමු අක්කේ. දැන් වෙච්ච දේ වෙලා ඉවරයි.. ම්ම්.. හිත හදා ගමු.."

නන්ගි කිව්වා.ඒත් දෙයියනේ මේ හිතක්.

හිතක් උනාම හැම දේම තියා ගන්නෙ එතන .

දුක විදින්න 

සතුට විදින්න හැම දේකටම තියෙන්නෙ හිත.

ඒත් හිත හොදටම වැටිලා තියෙද්දි කොහොමද හිත හදා ගන්නෙ.

                   ___සුගත්___

"සරණි නන්ගි පිටි පස්සෙ වෙහිකල් එකට නගින්න.මම මිස්ටර් රොනල්ඩ්ට කිව්වා .නාද්‍යා ඇවිත් වාහනේට නගින්න.."

ඒ වචන රළුයි.කිසිම තෙතමනයක් නැති වචන.

නන්ගිගෙ ඇස් වල කදුළු පිරුනා.
එහෙමම මාව තුරුළු කර ගත්තා.

"අක්කේ ,අනේ ප්‍රශ්න දා ගන්න එපා.. ම්ම්.. පරිස්සමට අක්කේ.."

ඒ වචන දුක පිරිලා.මම මොකුත් කිව්වේ නැ.මොකුත්ම.

නන්ගි කදුළු පිරුන ඇස් වලින් මගේ දිහා බලානම ගිහින් පිටි පස්සෙ තිබුන වාහනේට ගොඩ උනා.

"නාද්‍යා ලේට් වෙන්න බැ.ඉක්මන් කරන්න.."

ආයිත් ඇහුනේ ඒ ගොරෝසු කට හඩ.

මට නගින්න වෙන්නෙත් ඒ මනුස්සයා ලගට.

ඒත් මොකුත් නොකියා මම ගිහින් වාහනේට ගොඩ උනා.

"සර් කෙලින්ම ⁣හොටෙල් එකටද..?"

"තමුසෙට වෙන කොහෙ හරි යන්න තියෙනවද සාගර.. "

එච්චරයි ඇහුවේ.

ඩ්‍රායිවර් උනත් ඇහුවෙත් එච්චරයි...

කිසිම තෙතමනයක් නැති හිතක්.

මූන පුරා වැවුණ රැවුල.

පෝන් එකට ඔබා ගත්ත ඇස්..

ඒ මදිවට ඔලුවත් එක්ක කැරකෙන්න ගත්තා. රුක්ෂාත් ළඟින් ආව සැර ෆර්පියුම් සුවඳට.

                     ___සුගත්___

"නාද්‍යා මගේ ගැන ඔයා මොකුත් දන් නැ.ඒත් මම ඔයා ගැන හැම දේම දන්නවා.. මම කවුද කියන එක ඔයාට වැඩක් නැ.හැබැයි දැන් ඉදන් ඔයා මගේ වයිෆ්.. ඒක විතරක් හොදට මතක තියා ගන්න.ඔයා තාම බරපතල විදිහට හිතන පතන කෙනෙක් නෙවෙයි.මිස්ටර් රොනල්ඩ් මගේ ගැන දන්න දේවල් හොදටම ඇති.. "

පෝන් එක ඔබ ඔබ කියනවා.මට ආව තරහා දැන් නම් මට ,ම පාලනය කරන්න බැ.

තේමියව මතක් උනා මට.

එයාගේ අම්මා ,නන්ගිව

හිතේ එන්න එන්නම වැඩි උනේ ඒ ගැන.

"තේමියට මොකක්ද තමුසෙලා කලේ.. දෙයියනේ මම තමුසෙට චුට්ටක් වත් කැමති නැ.. තමුසේ මට වඩා අවුරුදු අටක් වැඩිමල්.. එහෙම එකේ කොහොමද රුක්ෂාත් තමුසෙට මෙච්චර හයියක්.. ආ.. කියනවා තමුසෙයි ඩැඩියි එකතු වෙලා තේමියට මොනාද කලේ.."

එහෙමම ඇහුවා.

ඒත් එක පාරටම හිතා ගන්න වත් තත්පරයක් වත් ඉතුරු නොකර ඒ රුක්ෂාත්ගෙ අතක් නතර උනේ මගේ නිකට තද කරගෙන...

"නාද්‍යා තමුසේ ඉන්නෙ මගේ ළඟ.රුක්ෂාත් කේත්වර ළඟ.. අන්න ඒක හොදට මතක තියා ගන්නවා.. තමුසේ කැමති උනත් අකමැති උනත් දැන් තමුසෙට නටන්න වෙන්නෙ මගෙ පදේට.. ඒක අකමැත්තෙන් උනත් කරන්න වෙනවා.. අනික තමුසේ හරි ලස්සනයි නාද්‍යා.ඇයි මෙච්චර නපුරු වෙලා..ආ.."

ඒ ඇස් තද රතු පාටයි.

බලන්න බැරි තරම් රතු පාටයි..

නිකට තද කරන් හිටිය අත ටික ටික බුරුල් කලා.

මම එහෙමම සීට් එකට හේත්තු උනා..

මේ තමයි ඉරණම..

ඔවු මේ තමයි ඉරණම..