අවුරුදු අටක් ආදරය කරලා, දෙමව්පියන්ගෙ ආශිර්වාද මැද අපි කසාද බැන්දා..... අපිටම කියලා හදාගත්ත පුංචි ගෙදරක අළුත් ජීවිතයක් අපි පටන් ගත්තා..... " අනේ සුදු නැගිටින්න දෙන්නකො, උයන්න පරක්කු වෙනවා... ඔෆිස් යන්න ඕන නැද්ද ඔයාට"... පාන්දර හතරයි වෙලාව අසංකට ඔෆිස් යන්න උයන්න නැගිටින වෙලාව මම.. මේ කෝළම අද මට නැගිටින්න දෙන්නෙම නෑ.... "මැණික ඉන්නකෝ තුරුළු වෙන්නකො මට, මන් අද නිවාඩුවක් දානවා... මොකක්ද අනේ කසාද බැදලා සතියයි, මාව ඒ සතියට එපා උනාද..." හරි හරි ඉන්නම් ළමයෝ එහෙම එපා වෙනවද අනේ... කලින් කියන්න එපැයි අද නිවාඩුවක් දානවා කියලා.. 
      
                   අසංකගෙ පපුවට තුරුළු වෙච්ච මම, ආයෙත් නින්දට වැටුනේ ආදරේ උණුසුම විදින ගමන්... ඉර එළිය හොදටම කාමරේට වැටිලා වෙලාව කීයද කියලවත් දන්නෙ නෑ... මෙයානම් තාම නිදි.. තනියම හිත හිතම නැගිටලා වෙලාව බලද්දී ඇස් උඩ ගියා දෙයියනේ දවල් දොළහයි වෙලාව... මෙච්චර නිදාගත්ත පළවෙනි වතාව... " අසංක අනේ නැගිටින්නකෝ, බලන්න අනේ වෙලාව..." අනේ හසිනි මොකද අනේ කෑගහන්නෙ," දෙන්නත් එක්ක හවස එළියට ගිහින් කෑම කාලා ඇවිදලා ගෙදර ආවේ ගොඩක් සතුටින්.

                     අවුරුදු දෙකක් ගෙවිලා ගියේ ජීවිතේ උපරිම සතුට විදිමින්.... ඒත් කාලයත් එක්ක අසංක ටිකෙන් ටික වෙනස් වෙන්න ගත්තා.. ගෙදර ආවත් වැඩි කතා බහක් නෑ හැමදාම උදේට ඔෆිස් යනකොට මගෙ නළල ඉබලා ගියපු එයාට දැන් ඒවත් මතක නෑ.... 🥺❤️‍🩹 අපිට දරුවෙක් නැති නිසාද කියලත් තනියම ඉන්න වෙලාවට මට හිතුනා, ඒත් දරුවෙක් හදන එකත් පස්සට දැම්මෙ එයාම තමයි... මොනව උනත් මන් ඒ දේවල් එයාගෙ අම්මලටවත් අපේ ගෙදරටවත් කියන්න ගියේ නෑ....... 😢😢

                      එක දවසක් එයා වැඩ කරලා ආවම, මේ දේවල් හිතේ හිර කරගෙන ඉන්න බැරිම තැන එයාගෙන් අහන්න තීරණය කරා... "අසංක, මට ටිකක් කතා කරන්න ඕන.. හ්ම්ම් කියන්න,, එ් වෙලාවෙත් එයා හිටියෙ ෆෝන් එක දිහා බලාගෙන... ඔයාට මොකක්ද වෙලා තියෙන්නෙ, කෝ ඉස්සර තිබුණ ආදරේ.. සුදු,මැණික කියලා ම⁣ට කතා කරපු ඔයාට දැන් මම නිකන්ම හසිනි විතරයි.. අපිට දරුවෙක් නැති නිසාද අසංක ඔයා මෙහෙම.. එහෙනම් අපි දරුවෙක් හදමු..... එක දිගටම මන් කියවගෙන ගියේ හිතේ තිබුණ දුකටත් එක්ක..

                        "කට වහගනින් මේ මොන කරුමයක්ද"..? එහෙම කියලා එයා එළියේ ගල් පුටුවට ගියේ මාව සත පහකටවත් ගණන් නොගෙන.. ඇතුළට වෙලා එයා දිහා බලාගෙනම ඉකි ගගහා අඩන මමනම් දැක්කේ ෆෝන් එක දිහා බලාගෙන හිනා වෙන එයාව...

                          හැමදාම වගේ එයාට ඔෆිස් ගෙනියන්න කෑම හදලා දුන්නත්, එයා එදා ගෙදරින් ගියේ කෑම එකවත් අරගන්නෙ නැතුව.. ඒ වගේම මගෙ මූණ දිහාවත් නොබලා.... පපුව පැලෙන්න තරම් වේදනාවක් ආවත් මම ඉවසගෙන හිටියෙ මේ වෙනසට කිසිම හේතුවක් මම දන්නෙ නැති නිසා..
      
                           එදා දවල් ටීවි එක බල බල හිටපු වෙලාවේ වට්ස්අප් එකට අදුරන්නෙ නැති නම්බර් එකකින් මැසේජ් එකක් ආවේ මේ අසංකගෙ වයිෆ් නේද අහලා... "ඔව්, මන් එයාගෙ වයිෆ්" ඒ විදියට රෙප්ලයි කරපු මට ඒ මනුස්සය එව්වේ වීඩියෝ එකක්... දෙයියනේ මේ මොනවද මම දකින්නේ.. අසංක තව ගෑනියෙක් එක්ක ලිංගිකව හැසිරෙන වීඩියෝ එකක්, ඉතින් තවත් මොකටද හේතු කාරණා... ගෑනියෙක් කොහොමද තමන්ගේ මිනිහා තවත් ගෑනියෙක් එක්ක මෙහෙම හැසිරෙන වීඩියෝ එකක් දැකලත් හිත හදාගන්නේ... ඇති වෙනකම් ඇඩුවා ඇස් වලින් කදුලු එන්නෙ නැති වෙනකන් ඇඩුවා.. අසංක හවස ගෙදර ආවා... මම එයා ළගට ගියේ මේ හැමදේම එයාට පෙන්නලා යන්නම යන්න... මොකද මේ ගෙදර එයාගෙ මූණ බලන් එක මොහොතක්වත් මට ඉන්න බෑ.. 
                             "අසංක මට ඔයත් එක්ක කතා කරන්න ඕන, මම මේ ඔයත් එක්ක කතා කරන අන්තිම වතාව... "කියනවා ඕයි මෙතන බයිලා කියවන්නෙ නැතුව කියන දෙයක් කෙලින්ම"  කෙලින්ම කියන්න නෙමෙයි අසංක කෙලින්ම පෙන්නන්නම්, එහෙම කියලා මම අර වීඩියෝ එක එයාට පෙන්නුවා... අසංකගෙ ඇස් උඩ ගියේ මූණ පුරා දාඩිය වැක්කෙරෙද්දි....

                            "අනේ මැණික මට සමාවෙන්න...  මට තව එක අවස්ථාවක් දෙන්න මගෙ අතින් ලොකු වරදක් උනා.. ඒ කෙල්ල මාව ඒවට අල්ල ගත්ත... " අසංක ඔයා ඒ තරමට බබෙක්ද, මට ඕන නෑ ඔයාව.. අවුරුදු අටක් ආදරේ කරලා.. කසාද බැදලා අවුරුදු දෙකක්... මේ තමයි ඔයා මට දුන්න හොදම තෑග්ග... අද මම ඔයාට සමාව දීලා සද්ද නැතුව හිටියොත්, ආයෙත් එහෙම දෙයක් කරන්න ඔයා දෙපාරක් හිතන්නෙ නෑ... ඒ නිසා කරුණාකරලා මට ඩිවෝස් එක දෙන්න.. මම මේ දේවල් ඔයාල⁣ගෙ⁣ ගෙදරටත් කියනවා.. එහෙම කියපු මම කලින්ම පැක් කරලා තිබුණ රෙදි බෑග් එකත් අරන් එළියට බැස්සේ අම්මලගෙ ගෙදරට ගිහින්ම මේවා කියනවා කියලා හිතාගෙන... දුක වේදනාව අස්සෙම හිතේ තිබුනේ ලොකු කේන්තියක්..

                           මාස කීපයකට පස්සෙ අසංකගෙන් ඩිවෝස් එක ලැබුණේ එයා කොච්චර බෑ කිව්වත් ආයෙ මට එයාව ඕන උනේම නැති හින්දා... රස්සාවක් කරගෙන අම්මයි අප්පච්චි එක්ක මන් සතුටින් ජීවත් උනා...

                          ඒ අතරෙ දවසක් අසංකගෙ ගෙදරින් කොල් එකක් ආවා, අසංක වැරදි කරාට මට එයාලගෙ අම්මලා එක්ක කිසිම තරහක් තිබ්බෙ නෑ.. "අනේ දුව පුතාට ගොඩක් අමාරුයි... එයා බීලා බීලාම එයාට පිළිකාවක් හැදිල එයා දැන් ඉන්නෙ එයාගෙ ජීවිතේ අවසාන දවස් දෙක තුන පුළුවන්නම් ඇවිත් යන්න.. නිතරම ඔයාව අහනවා... බලන්නම් අම්මා මේ දවස් වල මට වැඩ වැඩී එහෙම කියලා ෆෝන් එක කට් කරපු මම ගෙදර ගිහින් අම්මටයි අප්පච්චිටයි මේ ගැන කිව්වාම.. එයාලා කිව්වේ එක පාරක් ගිහින් බලලා එන්න කියලා.. 

                          පහුවදා නිවාඩුවක් දාලා මම ගියේ අසංකව බලන්න එයා හිටියෙ ගොඩක් අමාරුවෙන්, මාත් එක්ක කතා කරන්න ඕනම කිව්ව නිසා ඩොක්ටර් පොඩි වෙලාවක් දුන්නා... " හසිනි මේ අහන්න ඔයාට කරපු වරදට මම මේ ආත්මෙදිම දඩුවම් විදිනවා.. අනේ කවදාවත් මට වෛර කරන්න එපා මට සමාවෙන්න...එහෙම කියලා අත් දෙක එකතු කරලා එයා සමාව ගත්තා.. හිත ඇතුලෙන් දුකක් නොතිබුණාම නෙමෙයි.. ඒත් වැරදි කෙරුවේ එයා.. මම නෙමෙයි.... එහෙම හිතල එයාගෙ නළල ඉබලා මම ආපහු ආවා... මගට එනකොට මට කෝල් එකක් ආවේ එයාගෙ ගෙදරින්... දුවේ... පුතා යන්නම ගියා දුවේ.. මේ අම්මව තනිකරලා ගියා දුවේ...

    ඇස් වලින් ඔහේ කදුලු ගලාගෙන ගියේ අපි ආදරේ කරපු කාලේ, කසාද බැදලා සතුටින් ඉදපු අවුරුදු දෙක මතක් වෙලා. නිර්දෝෂි ගැහැණියකගේ හිතකට දෙන වේදනාව ඇස් වලට දෙන කදුලු තරම් පවක් තවත් නෑ.... එය ඇත්තක් බව ඔප්පු කරමින් ඔහු යන්නම ගියා.