"මං... මං සෙහස් ආවම නංගිට කෝල් එකක් ගන්න කියන්නම්කො. නංගි රෑට කාල එහෙමද?"

නොහිතපු වෙලාවක තමන්ට ලැබුණු දුරකථන ඇමතුම නිසා අභිෂේක් සෑහෙන අපහසුතාවයට පත් වුණා. ඒ ඇමතුම ඔහුට මඟහරින්න බැරි එකක්. ඒ මොකද තමා මේ ලෝකෙ වැඩියෙන්ම ආදරය කරපු, ඒත් තමාට අහිමි වුණු වටිනාම වස්තුව ඇය නිසාවෙන්. 

නිම්නාවි, ඔව් ඒ ඇය. අභිෂේක්ගෙ වසර පහක ඒකපාර්ශ්වික ආදරය. ඇයව ඔහුට අහිමි වුණේ සෙහස් ඔහුට ඉස්සර වුණු නිසා. කාලෙකට ඉස්සර ඇගේ සතුට ගැන හිතලා අභිෂේක්ට සැනසෙන්න පුළුවන් වුණත් දැන්, සෙහස් කොයි වගෙද කියල හරියටම දැනගත්තට පස්සෙ ඔහුගෙ ඒ සැනසීමත් නැතිව ගිහින්.

"අනේ නෑ අයියා. මං කෑමත් ලෑස්ති කරල එයා එනකම් බලන් ඉන්නෙ... ඒත් දැන් එයා කඩෙන් කයි නේද..?"

දුරකථනයෙන් ඇසුණු නිම්නාවිගෙ දුක්මුසු ස්වරයට අභිෂේක්ගෙ පපුව ගි.නි ඇවිලෙන බවක් දැනුණා.

"ඌ*... ඌ* ඒක එච්චර හිතන්න නෑ නංගි. ඔෆිස් එකෙත් දාහක් ප්‍රශ්න මැද ඌ* මේ ටිකේ ටිකක් ස්ට්‍රෙස් පිට ඉන්නේ. නංගි බලන් ඉන්න එපා. කාල නිදාගන්න. ඌ* ගෙදර එයි. කෑම පරක්කු කරන්න එපා. දැන් ඔයා දෙන්නෙක් ගැන හිතන්න ඕන. ඒක අමතක කරන්න එපා... බුදු සරණයි..!"

අභිෂේක් ඇමතුම විසන්ධි කළේ තවත් ඇයට බොරු ගොතලා කියන්න බැරිකමට. ඔහුට සෙහස් එක්ක තිබුණෙ පුදුමාකාර කේන්තියක්. යළිත් දුරකථනය පීරපු ඔහු සෙහස්ගෙ අංකය හොයන්න ගත්තා.

"උ.ඹ මේ වගෙ එකෙක් කියල දැනන් හිටියනම් මං කීයටවත් පැංචිව උ.ඹට දීල පැත්තකට වෙන්නෙ නෑ මචෝ..!"

කේන්තියෙන්ම කියපු ඔහු සෙහස්ට ඇමතුමක් ගත්තා. ඒත් සෙහස් ඇමතුමට ප්‍රතිචාර නොදක්වපු නිසා ඔහු ආයෙ ආයෙත් ගත්තෙ දැඩි තීරණයකට එළඹෙමින්.

                                🌼🌼🌼🌼

දිගින් දිගටම දුරකථනයට ලැබෙන ඇමතුම් ගැන වගක් හෝ නැතිව සෙහස් හිටියෙ බිත්ති හතරක් මැද කුෂී එක්ක වෙනම ලෝකෙක තනිවෙලා. ඒත් නිමක් නැතිවම ඇමතුම් ලැබෙන එක ඔහුට වගේම කුෂීටත් ලොකු හිරිහැරයක් වුණා.

"කවුද බබා කෝල් කරන්නේ? ඔයාගෙ අර චීප් වයිෆ්ද? ඕ...හ් මගේ දෙවියනේ! එයා ඔයාට පුදුම වදයක්නෙ දෙන්නේ..."

සෙහස්ගෙ ගත මත අඩ නි.රු.වතින් හිටපු කුෂී නෝක්කාඩුවක ස්වරයෙන් කියද්දි පසෙක මේසයක් මත තිබ්බ දුරකථනය අමාරුවෙන් අතට ගත්ත සෙහස් ඇමතුම අභිෂේක්ගෙන් බව දැක්කා. 

"අහ්... මූ* මොකද මේ..?"

මත්බරව කොඳුරපු සෙහස් ඇමතුමට සම්බන්ධ වෙන්න දුරකථනය සවන තබාගන්නවත් එක්කම අභිෂේක් වෙතින් ලැබුණෙ සුපුරුදු බැනුමමයි.

"සෙහස්, මම අර කෙල්ලට තව කොච්චර බොරු කියන්න ඕනිද බං? අර අසරණී උ.ඹට කෝල්ස් අරන් අරන් ආන්සර් කරන්නෙ නැති නිසා බැරිම තැන මට ගත්තෙ. උ.ඹේ පව්වලට මං තව කොච්චර කල් කරගහන්න ඕනෙද කිය.ප.න්..?"

සෙහස් ඇහිපිය තද කරගෙන කුෂීව ගත මතින් ඉවතට  කළේ ඇඳ මත කෙළින් වෙන ගමන්. කුෂී මේ දිහා බලන් හිටියෙ පුදුමයෙන් වගේ. සෙහස් මතින් මත්වෙලා හිටියත් අභිෂේක් ඒ කිව්ව දේවල් ග්‍රහණය කරගන්න ඔහුට පුළුවන් වුණා.

"අභී...හ්... මොකක්ද... වුණේ?"

අමාරුවෙන් වචන එකතු කරගත්ත සෙහස් ඇහුවෙ කුෂී දිහාත් බැල්මක් හෙලමින්. ඇය හිටියෙ මේ කතාබහට කන් දෙමින් කියල තේරුණ නිසාම සෙහස් ටිකක් එහාට ගියා.

"වුණේ... හහ්! නිම්නාවි මට කෝල් කරා. මම ඒ.කිට කියන්න පුළුවන් බොරු ඔක්කොම කිව්වා. ඒ.කි ගෙදර කෑමත් හදල උ.ඹ එනකල් බලන් ඉන්නව. උ.ඹ මෙතන... හොර අඹුවක් එක්ක... හහ්..!"

අභිෂේක් කිව්වෙ සරදමට හිනාවෙමින්. සෙහස් වචනයක්වත් නොකියා අහගෙන හිටියා.

"මෙහෙම කියන්න වෙනවට සොරි මචං. උ.ඹට ආත්ම ගාණක් මේ පව ගෙවන්න වෙයි. උ.ඹේ ප්‍රෙග්නන්ට් ගෑ.නිට මේ දෙන දුකට උ.ඹට ආත්ම ගානක් වන්දි ගෙවන්න වෙයි. අයෑම් සෝ සොරි මචං..!"

ඇමතුම විසන්ධි වෙනවත් එක්කම සෙහස් අතැඟිලි නළලට තද කරගත්තෙ අභිෂේක් කියපු දේවල්වල බරපතලකම තේරෙනකොට. ඔහු මේ වෙද්දි හෙමින් හෙමින් සිහියට එමින් හිටියා.

"අයෑම් සොරි කුෂී! මට දැන් යන්න වෙනවා..."

එහෙම කියපු සෙහස් ඇඳ පාමුල තිබුණු තමන්ගෙ කමිසය අරන් ඇඳගත්තෙ කුෂී පුදුමයෙන් වගෙ බලන් ඉන්න එක ගණනකට නොගෙන.

"ඒත් බබා... ඇයි... අපි තව එන්ජෝයි..."

"ප්ලීස් කුෂී! මේ දේ වැරදියි... මට වයිෆ් කෙනෙක් ඉන්නවා. වයිෆ්ට දරුවෙක් ලැබෙන්න ඉන්නවා. මට බෑ එයාට තවත් දුක් දීලා පව් පුරවගන්න. මට එයාව ඕන කුෂී..."

සෙහස් ඒ දේවල් කිව්වෙ හිතට ධෛර්යය අරගෙන. කුෂීගෙ මුහුණ අබ දැම්මත් පු.පුරන්න වගේ තරහින් පිරුණෙ සෙහස් බලන් ඉද්දි.

"එතකොට මාව එපාද සෙහස්? එයා එච්චර හොඳනම් ඇයි මාව හොයන් ආවෙ..?"

කුෂී තරහින් ඇහුවත් සෙහස් ඈ දිහා බලලා සුසුමක් හෙලුවා විතරයි. ඇයට පිළිතුරක් නොදීම සෙහස් අඩ සිහියෙන් ම හෝටල් කාමරයෙන් පිටවෙලා අභිෂේක් හොයන් ගියා. අභිෂේක් හිටියෙ ඔහුගෙ මෝටර් රථයට වෙලා. දැන් කරන්නෙ මොකක්ද කියල කල්පනා කරමිනුයි ඔහු හිටියේ. සෙහස් එනවා දැක්ක ඔහු වහාම රථයේ දොර ඇරලා ඔහුට ඇතුළට එන්න ඉඩ දුන්නා. හිස මෝටර් රථයෙ වහලයේ වැදීම නවත්තගන්න සෙහස් අසමත් වුණා.

"ආ..හ්හ්.....!" ඔහුට කියැවුණා.

"අභී... මට... මට සමාවෙයන්... මාව ගිහින් දා.ප.න් ගෙ...දරට... ම... මගෙ ඔළුව කැරකෙනව වගෙ..."

සෙහස් කිව්වෙ මෝටර් රථයෙ මගී අසුනට පරිස්සමෙන් ගොඩවෙමින්. අභිෂේක් හෙමින් ඒ පැත්තට බරවෙලා මගී අසුන පැත්තෙ දොර අගුලු දැම්මා.

"සමාව මගෙන් ඉල්ලල වැඩක් නෑ සෙහස්. මේකෙන් උ.ඹට අන්තිමට නිම්නාවිවත් නැති වේවි. මම දන්නෙ එච්චරයි..."

අභිෂේක් කිව්වෙ සරදම් හිනාවකුත් එක්ක වාහනය පණගන්වා ගනිමින්.

                                🌼🌼🌼🌼

බීමතින් හිටපු සෙහස්වත් එක්කගෙන අභිෂේක් සෙහස්ගෙ නිවසට ළඟා වෙද්දි රෑ දහයත් පහුවෙලා. සෙහස් ළඟ අමතර යතුරක් තිබුණත් ඔහු ඒ යතුර භාවිතා කරන්නත් කලින් නිම්නාවි ගේ ඇතුළෙන් දොර ඇරලත් ඉවරයි. ඒ තරම් වෙලාවක් ඔහු එනතුරු ඈ ඉඳල තියෙන්නෙ අවදියෙන්.

"අහ්... නිම්නාවි... බබා, ඔයා මෙච්චර වෙලා... නිදාගත්තෙ නැද්ද?"

අඩවන් ඇසට ඇයව හසුකර ගනිමින් සෙහස් කෙඳිරුවෙ අභිෂේක්ගෙ උරහිස් වාරුවෙන් ගෙට ගොඩවෙමින්. නිම්නාවි පිරුණු කුසට අතක් තබාගෙන ඔවුන් දිහා බලන් හිටියෙ නිදිබර දෑසින්.

"සෙහස්... අනේහ්... මේ අභී අයියෙ සෙහස් ඩ්‍රින්ක්ස් අරන් ද?" 

නිම්නාවි ඇහුවෙ වේදනාබර ස්වරයකින්. ඒ දෑසේ බැල්ම දැකපු අභිෂේක්ගෙ පපු කුහර ඇතුළෙ බුර බුරා නැගුණු ගිනිදැල් ඔහුගෙ මුළු ගතම ඇවිලුවා. ඔහු පසුවුණේ ඈ ගැන දරාගන්න බැරිතරම් වේදනාවකින්.

"ඔෆිස් කේසස් අමතක වෙන්නත් එක්ක මූ* ටිකක් අරගෙන. ඒ ගැන වදවෙන්න එපා නංගි..."

එහෙම කියපු අභිෂේක්, සෙහස්ව වාරු කරගෙන නාන කාමරයට එක්ක ගියේ නිම්නාවි හිටපු තත්ත්වෙත් එක්ක ඇයට ඔහුව ආම්බාම් කරන්න බැරි නිසා. නිම්නාවි ඔහුට දෙහි එකකුත් අභිෂේක්ට තේ එකකුත් පිළියෙල කළේ ඒ අතරෙ. අභිෂේක් නිවසින් පිටවෙලා යද්දි රාත්‍රී එකොළහටත් ආසන්නයි. සෙහස්, නිම්නාවිට පසෙකින් අඩ නින්දේ ඉඳන් කල්පනාවක. අභිෂේක් කිව්ව දේවල් ඔහුගෙ දෙකන්වල දෝංකාර දෙමින් තිබුණා. නිම්නාවි තමන්ට අහිමි වුණොත් ඒක තමාට දරාගන්න බැරි තරම් දුකක් වේවිය කියන්න ඔහු දැනගෙන හිටියා.