"පුතා අන්න අදත් අරකි ආවේ කව්ද මන්දා කොල්ලෙක්ගේ බයික් එකකින්. හරියට නිකන් එකී බයික් එකෙන් බැස්සේ ඒ ආපු මිනිහා එකීගේ මනුස්සයා ගාණට දාලා. මේ වට පිටාවේ මිනිස්සු ඕවා දැක්කොත් එහෙම අපි ගැන මොනා හිතයිද? මට නම් ලැජ්ජාවේ බෑ."

"මේ පැත්තේ ඉන්න කිසිම ගෑණියෙක් නොකරන වැඩ උඹගේ ගෑණි කරන්නේ. උඹ දන්නේ නෑ පුතේ එකී නටන සෙල්ලම්. ඔය කසාදේ කර ගනිද්දිම මම උඹට කිව්වා පුතේ උඹලැ ඔය කසාදේට පැවැත්මක් නෑ කියලා. කොළඹ හැදුන කෙල්ලෙක්නේ. උන්ට කිසි චාරයක් නෑ."

කාංචනා තමන්ගේ එකම පුතු වුණ යෙහාන්ට කෝල් කරලා ඔහුගේ බිරිඳ නේහා ගැන වැරැදි කියන්නට වුණේ මුව කොනකින් හිනාවී ගෙන. නේහා කියන්නේ ඇය ඔය පවසන ආකාරයේ කෙල්ලෙකු නොවෙයි. එහෙත් කාංචනාට ඕනී වුණේ යෙහාන්ට නේහාව එපා කරවන්න. ඇයට නේහාව පේන්න බෑ.

 මීට මාස කිහිපයකට උඩදී විවාහ වුණ නේහාන්ගෙත් යෙහාන්ගෙත් කසාදේට කාංචනා කැමැත්ත ලබා දුන්නේ යෙහාන්ගේ කටේ බලේ නිසාම විතරයි. ඇය කොළඹ යුවතියක් වූ නිසාම කාංචනා ඇයට වැඩි මනාපයක් මුල සිටම දැක්වුයේ නෑ. යෙහාන් පදිංචිව සිටියේ දකුණු පළාතේ ගම්බද ප්‍රදේශයක.

"ඒ නේහාගේ යාළුවා වෙන්න ඇති අම්මේ. ඔයා නිකන් බොරුවට කලබල වෙලා."

"විකාර කියවන්න එපා පුතා. යාළුවෝ වගේ ඉඳලා අන්තිමට ඌ එක්ක පැදුරටත් නොකියා යයි ඕකී. අන්තිමට උඹට හුලං. ඔයා ඔහොම බලන් ඉඳලා හරි යන්නේ නෑ. ඕකීට අතක් පයක් උත්සලා හරි කමක් නෑ ඇත්ත දැනගනින්. කව්ද දන්නේ නේහාට ඔය මනුස්සයා එක්ක මොකක් නමුත් සම්බන්ධයක් තියෙනවද කියලා."

අම්මා කියන හැම වචනයක්ම යෙහාන් අහන් හිටියේ හිස් හැඟිමකින්. ඔහුට තමන්ගේ අම්මාව තේරුම් ගන්න අමාරුයි. අවසානයේ ඔහු බරටම හුස්මක් අතඇරියේ අම්මා දීපු ගින්දරින් හදවත ඇවිළි යද්දි.

"මම හවසට ආවාම නේහාගෙන් ඔය ගැන අහන්නම් අම්මේ. මට විශ්වාසයි නේහා මට වරදක් කරන්නේ නෑ කියලා."

"අනේ උඹගේ විශ්වාසේ."

කාංචනා දුරකථනය විසන්ධි කළේ අධික කෝපයකින්. ඇය මොන මොන විෂබිජ යෙහාන්ගේ ඔළුවට දැම්මත් යෙහාන්ගේ හිතේ නේහා ගැන තියෙන විශ්වාස නැති කරලා දාන්න කාංචනාට බැරි වුණා. 

මුළුතැන්ගෙයි ඉඳපු කාංචනා ආපිට හැරුණේ විසිත්ත කාමරය දෙසට යන්න හිතාගෙන. එහෙත් ඇයගේ දෙපා එකතැනම ගල් ගැසුනේ මුළුතැන්ගෙයි උළුවස්ස ළග හිටගෙන තමා දිහා නොපහත් බැල්මකින් බලා ඉන්න නේහාව දුටු නිසා. මේ මොහොතේ ඇයව බලාපොරොත්තු නොවුණ නිසාම කාංචනා නේහා දැකීමෙන් තිගැස්සුණා. නේහා පියවරින් පියවර යෙහාන්ගේ අම්මා ළඟට ළං වුණේ ඇය ගැන සිතේ තිබෙන කෝපය අසීරුවෙන් මැඩ පවත්වගෙන. කාංචනා යෙහාන්ට කියපු හැම වචනයක් ගානේම නේහා අහන් හිටියේ.

"මට ඇත්තටම තේරුම් ගන්න බෑ ඔයා මොන ජාතියේ අම්මා කෙනෙක් ද කියලා. ඔයා හොඳටම දන්නවා සිතුම් කියන්නේ මගේ යාළුවෙක් කියලා. එයා මගේ යාළුවා මිසක් හස්බන්ඩ් නෙවෙයි. ඒක යෙහානුත් හොදටම දන්න දෙයක්. ඔයාට ඕනී මාව යෙහාන්ගෙන් ඈත් කරන්නනේ. හැබැයි ඒක කවදාවත් වෙන්නේ නෑ කියලා ඔයා ඔයාගේ ඔළුවට දාගන්න. හිතන්න එපා මම ඔයා කරන කියන හැමදෙයක්ම ඉවසන් ඉදී කියලා. එහෙම ඉවසන් ඉන්න මම ඔයාටවත් යෙහාන්ටවත් වරදක් කරලා නැහැ."

එපමණක් පවසා නේහා මුළුතැන්ගෙයින් පිටවුණේ මව ගැන දැනුණ කේන්තියෙන්. වරදක් නොකර කිසි කෙනෙක්ගෙන් වචනයක්වත් වැරැදියට අහගන්න ඇය කැමැති නෑ. එහෙත් මේ වේලාවේ කාංචනාගේ ඔළුවේ වැඩ කළේ වෙනම සැලසුමක්. නේහා වරදකාරියක් නොවන බව පැවැසුවත් කාංචනා කැමැති නෑ ඇයව තමාගේ ලේලි හැටියට පිළිගන්න. නේහා අඳින පළඳින විදිහට පවා කාංචනා කැමැති නෑ. 

──────────────────

"පුතා මට නම් බෑ මේ කෙල්ල එක්ක මේ ගෙදර ඉන්න. මං අද අර කොල්ලා ගැන ඇහුවා කියලා නේහා මගේ ඇඟට කඩන් පැන්නා. අනේ මන්දා මොන විදිහකට හැදිලා තියෙන කෙල්ලෙක් ද කියලා. දෙමාව්පියෝ දරුවෝ හදලා තියෙන ලස්සන තමයි."

නේහා නොකරපු දේවල් ද කියමින් යෙහාන් නිවසට පැමිණි විගස කාංචනා පැවසුවේ යෙහාන් දකුණතින් තම නළලත තෙරපවා ගනිද්දි. අම්මාගේ මේ බොරු කියවිල්ල යෙහාන්ට දැන් හිසරදයක්. යෙහාන් රැකියාව නිමවී නිවසට එන්නේ විවේක ගන්න හිතාගෙන. එත් දැන් මාස ගාණක ඉඳලා ඔහුගේ මනසට කිසිම ආකාරයක විවේකයක් නැහැ.

"මොන මඟුලක් ද අම්මේ මේ. හැමදාම හවසට ගෙදර එන්නේ නෑ මොකක් හරි බොරු දෙයක් කියලා මගේ ඔළුව කන්න හදනවා. අම්මේ සිතුම් කියන්නේ නේහාගේ යාළුවා. අනික සිතුම් මැරි කරන්න ඉන්න ගර්ල් ඉන්නේ මගේ ඔෆිස් එකේ. යාළුකම්වලට ගෑණු පිරිමි බේදයක් නෑ අම්මේ. අම්මා බොරු දේවල් හිත හිත නේහාව සැක කරන්න එපා. මේක මටත් වදයක්. මම ගෙදර එන්නේ පොඩ්ඩක් විවේක ගන්න බලාගෙන. අම්මා නිසා මට දැන් මෙහේ ඉන්න එකත් එපා වෙලා තියෙන්නේ." 

"ඇත්තද පුතේ හොඳයි ඒක ගැන දැන ගත්ත එක. දැන් උඹට මාව වදයක්නේ. මම මේ ගෙදරින් යන්නම්. එතකොට උඹට බැරියැ සැනසීමෙන් ඉන්න. හැබැයි උඹ මේක හොදට මතක තියාගනින් පුතේ ඔය කෙල්ල නිසා උඹ අමාරුවක වැටෙන දවස වැඩි ඈතක නෑ."

අම්මාගේ විකාර අහන්න තව දුරටත් යෙහාන්ට අවශ්‍ය නොවුණ නිසා ඔහු කාමරයට යන්න ගියේ අම්මව මග ඇරලා. ඒ යද්දි නේහා හිටියෙත් කාමරේ දොර උළුවස්ස ළග බිත්තියට හේත්තු වෙලා අම්මාගෙයි පුතාගෙයි කතාබහ අහගෙන. අම්මාගේ වෙනස් වීමක් නොමැති බව වැටහුණ නිසාම නේහා හිටියේ තිරණයක් අරගෙන.

"යෙහාන් අපි අපේ ගෙදරට යමු. මේක ඔයාගෙවත් මගේවත් තැනක් නෙවෙයිනේ. අපි අපේ ගෙදර යමු. එතකොට අපි දෙන්නටම නිදහසේ ඉන්න පුළුවන්. ගෙදර ඉතුරු වැඩ ටික අපි දෙන්නා එකතු වෙලා හෙමින් සැරේ ඉවර කර ගමු. ඒ ගෙදර වැඩ ඉවර වෙනකන් මෙහේ ඉන්න මගේ හිතේ අදහසක් නෑ."

යෙහාන් කාමරයට ආවාට පස්සේ නේහා කිව්වේ ඇයගේ තිරණය. එත් ඇයගේ තිරණයෙන් යෙහාන් මදක් කැළඹුණා. ඔහුට අම්මාව දාලා යන්න බැරි බවක් දැනුණා. නේහා යෙහාන්ගේ මුහුණ දිහා බලා හිටියෙත් ඔහුගෙන් පිළිතුරක් බලාපොරොත්තුවෙන්. එත් යෙහාන්ගේ මුවින් පිට වුණ වචන නිසා නේහා ඔහු දෙස බැලුවේ හිස් හැගීමකි.