" පැත්තකට වෙනවා. "

උදෑසන සිඳුවීමක මතක අස්සේ සිරවුණු යුගාන් අක්නුල් දෑස් විවර කළේ තම වම් අතෙහි ඇගිල්ලකින් දැනෙන්නට වූ සියුම් වේදනාවකට. ඉන්වරා, ඇය සිටියේ ද්වාරයෙහි හැඩලයට සිරව තුවාල වූ ඔහුගේ ඇගිල්ලට පුළුන් කැබැල්ලක් තබමින. දෑස් විවර කරද්දිම පෙනුනු ඇය වෙත උදෑසන සිට සිතෙහි වූ නොරිස්සුම පිට කර හැරියේ සිය වමත පවා පිටුපසට ඇඳගෙන. 

" අත තුවාල වෙලා. "

ඇය සිය දෑස් ඔහුගේ දෑස් මත නවතා ගත්තේ කාරුණික බවක් සමග. 

" මේ පොඩි තුවාලෙකට තමුසෙ හිතුව ද මම මැ රෙ යි කියලා ? "

ඔහු පැය විසි හතරක්ම ගෙවා දමන්නේ මෙලෙසම නොරිස්සුම් සිතිවිලි සිත පුරවාගෙනදැයි මොහොතකට ඇයට සිතෙන්නට ඇති. 

" ඔව් ඔයා හරි. ඒත් ඔයිටත් වඩා චූටි තුවාලවලින් විෂබීජ ඇතුළු වෙලා මිනිස්සු නොහිතන දේවල් වෙනවා. "

යළි අවසරයක් හෝ නොයිල්ලාම ඔහුගේ අතෙහි අතැගිලි කිහිපයකින් අල්ලා ඉදිරියට කෙරූ ඇය තම ක්‍රියාවට වැටුනේ හිසත් තුවාල වුණු ඇගිල්ල වෙතටම පහත් කරගෙන. ඇයත් නොදුටු අන් කිසිවෙකුත් නොදුටු යමක් ද එහි විය. බොහෝ කලාතුරකින් දැකගත හැකි දසන් නොපෙනෙන තරමේ මඳ හසරැල්ල යුගාන් අක්නුල්ගේ දෙතොල් අතරට ආවේ ඇගේ කතාවට ද නැතිනම් ක්‍රියාවට ද යන්න දන්නේ ඔහුම පමණකි. 

" මේ බෙහෙත් එක ටිකක් දැවිල්ලයි. "

ඇගේ වදන්වලත් දෙනෙතේත් ඖෂධ ගල්වද්දි දෙගඩියාවක් තිබුන ද ඔහුගේ වත පර්වතයක් ලෙස කිසිඳු ඉරියව්වක් නොපෙන්වා සිටීම පුදුම විය යුත්තක් නොව, මන්ද ඔහු යුගාන් අක්නුල් නිසාවෙන. 

හිස පිටුපසට කර ගැසූ කටුවෙන් මිදී ඇගේ වතට වැටුණු කෙහෙරැල්ල ඉවත් කරන්නට සිත කියද්දි ඔහු දකුණතේ ඇගිලි එකට මිටි කර ගත්තේ සිතටත් දොස් තබමින. ඇය කිහිපවරක් පිට අත්ලෙන් වත පිස දැම්මත් හරි හිතුවක්කාර කෙහෙරැල්ලක් එය. 

" ඔය කොණ්ඩෙ බැඳ ගන්නවා. "

ඇය කලබල වූයේ තම කෙහෙරැලි ඔහුගේ තුවාලයෙහි ගැවෙන්නට ඇතැයි සිතා වුවත් එය එවැන්නක් නොව. යුගාන් අක්නුල් හඩ නැගුවේ ඇය අසල තමා පාලනයෙන් තොර වේවි යන දෙගඩියාවට.

" සොරි. "

සිහින් හඩින් මිමිණූ ඇය කෙහෙරැලි සියල්ල හිස් මුදුනට කර රැඳවූවා තදට. 

යොමාල් හසරංගගේ හිතලු අර්ථ විරහිත කරමින් ඔවුන් දෙදෙනා අතර තවදුරටත් පැවතියේ නිහඩතාවයකි. එකිනෙකාගේ හුස්ම හඩ පවා දෙදෙනාට ඇසෙන තරම් සමීප හා නිහඩ වටපිටාවක් වුවත් එය බිඳ දැමීමට එඩිතර නොවුනා තවත් මොහොතක් ගත වෙන තෙක්ම.

" තමුසෙගෙ වෙඩින් රිං එක කෝ ? "

ලගදී දිනයකත් එය ඇගේ අතේ තිබෙනවා දුටුවත් අද එය නොමැති බව කෝපිහලේදිම දුටු නිසා ඔහුට එය නොඅසා සිටිය නොහැකි විය. ඇගේ දෑස් ඉක්මනින් ගොස් සිය වමතේ නැවතුනත් එසැනින් ඒවා ගොස් නතර වූයේ යුගාන් අක්නුල්ගේ කමිසයෙන් වැසුණු ලය අසල. ඊට හේතුව දන්නේ ඇගේ සිතම පමණකි.

" ගැලෙව්වා. " 

" කවදද ? "

අධිකරණ භූමෙයෙදිම එය ගැලවූ බව කියන්නට සිතුනත් ඇය එසේ නොකර නිහඩ වූයේ බොරුවක් කියා ප්‍රතිඵලයක් නොමැති බව සිත කියූ නිසාවෙන.

" හයියට ඉන්න ඕන තැනදිම දුර්වල වෙන එක තාමත් එහෙම්මම ද ? "

ඔහුගේ සමහර වදන් ඇය නිසි ලෙස අහුලා නොගත්තත් ඒවා ඇතුලේ අර්ථ නැතුවාම නොව. 

" මගෙ හිත හයියයි. දික්කසාද ගෑණියක් කියලා කියන මිනිස්සු ඉස්සරහත් ඔලුව කෙලින් කරගෙන ඉන්න තරමට. "

" එහෙනම් ඇයි ඉස්සර වගේ ඉන්න බැරි. "

" කොහොමද ? "

" හිනාවෙලා. "

ඔහු එම වචනය කීවේ යම් තරමක් බරට.

" කවුද කියන්නෙ මම හිනාවෙන්න නෑ කියලා. "

" තමුසෙගෙ පවුලෙ අයම එහෙම කියනවා නම්. "

ඇය ඔහු දෙස බැලුවේ ප්‍රශ්නාර්ථයක් සමග. උදෑසන පවන් විසින් ඇයට විවාහ යෝජනාවක් ගෙන ඒම සඳහා නිදහසට කරුණක් ලෙස කියූ කාරනය සිතෙහි තබාගෙන යුගාන් අක්නුල් මෙලෙස වචන අමුණන්නේ එම නිදහසට කරුණ සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවත් කිරීමට මගක් සොයා. ඇය පෙර මෙන් සාමාන්‍ය ලෙස නොසිටීම නම් විවාහ යෝජනාවක් ගෙන ඒමට හේතුව. ඔහු සිතනවා ඇති ඇය සාමාන්‍ය වුවහොත් සියල්ල වෙනස් විය හැකිබව. 

" හිනාව බලෙන් ගන්න බෑ අක්නුල්. ඒක හිතින්ම එන්න ඕනෙ. "

' අක්නුල් ' ඇය එලෙස ආමන්ත්‍රණය කරද්දි දැනුනු හැගීම ඔහුගේ හිතට මඳක් බරැති හැගීමක් බව කීවේ කලබල වී ගිය පිරිමි දෙනෙත.

" ඇකඩමි එක බාරගන්න. ඒක ණය හිලව්වක්වත් ගණුදෙනු පියවීමක්වත් නෙවෙයි. තමුසෙ ඩාන්සින් වලට කැමති නිසා නැතිවෙච්ච හිනාව ඒකෙන් ලැබෙයි. එතකොට අඩුම තමුසෙගෙ පවුලෙ අයටවත් හොඳක් දැනෙයි. " 

ඔහු කියනා ගොඩක් වදන් අස්සේ සැගවී ඇත්තේ ඇය නමින් තැවෙනා බවක් නොවේ ද ? 