අන් කවරදාකටත් වඩා උදයෙන් අවදිව මා , මාගේ පින්කාර රැකියාවට යන්නට සුදානම් වූයේ පැය භාගයක් පමණ බවුන් වැඩිමෙන් සංසුන් කර ගත් සිත විසිර යන්න ප්‍රථමවයි . මග තොට හමුවන සියලු දෙනාට දසන් 28 ක් පෙනෙන ලෙස මා සිනාසෙමින් නැත විරිත්තමින් වාට්ටුවට කරා පය ඇද්දුවෙමි. අනික් දන්තයන් සතරට වූ දෙය ඔබ අසයි . ඒවා යට ගිය  බරණැස් නුවර දවසක දන්ත වෛද්‍යවරයාගේ අඩුවකට මැදිව අවසන් ගමන් ගිය වගයි .

  " මිස් අපේ ලෙඩාට කන්න දුන්නාට කමක් නැද්ද ? " මා නිවාඩු සුවය විද ආ බැව් ඒ මැදි වියේ කත දන්නේ නැත . නැතත් මා තවමත් වාට්ටුවට යන අතරමගය . කෝරිඩෝවෙන් ගමන් කිරිම අපිට අකැපද අම්මා  ? 

  " මන් මේ වාට්ටුවේ නෙවේ අම්මා ! මේ වාට්ටුවේ මිස් කෙනෙක්ගෙන් හරි ඩොක්ටර් කෙනෙක්ගෙන් හරි අහනවාද ? " 

  " මේ ස්කෑන් එක කර ගන්න යන්න ඕන කොහෙටද ? "

   " මේ රිපෝට් අරන් ආය එන්න කිව්වා ! කොහෙටද යන්න ඕන?"

  " 30 වට්ටුව කොහෙද තියෙන්නේ ? "

  " එක්ස් රේ ගන්න යන්න ඕන කොහෙටද ? "

                  රැකියාවට පමා වීමට හේතු අසන්නෙකුට මා මුලින්ම පවසන්නේ රෝහල් කාර්‍ය මණ්ඩලයේ යැයි හැගෙන ඕනෑම ඇදුමකින් සැරසි කොරිඩෝවකට මදක් ඉදිරියට ගමන් කරන ලෙසයි . නිසැකවම පිලිතුරක් ලැබේවි.

   " මන් මේ හොස්පිටල් එකට අලුත් " නොදන්නෑ බැව් පැවසීමට ඇති ලැජ්ජාවට මැඩලිමට මා යොදා ගන්නා එකම ආයුධයයි.

               බාධක මැද්දේ රැකියාව ඇරඹුවා යැයි කියමුකො. මෙවන් අසිරිමත් ජාතිය දැයෙන් උදාරයි... ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකලාපය හමුවේ ඉබේම කියවෙයි .

   " අම්මා, අද තියටර් එකට යවනවා කිව්වානේ ඔපරේශන් එකට ! සුදු ඇදුමක් ඇදන් ලෑස්ති වෙන්න ! ඊයේ රෑ ඉදලා කන්න එපා කිව්වානේ ? කන්නේ බොන්නේ නැතුව නේද ඉන්නේ ? " 

   " අනේහ් ඉතින් පාන්දර පහට කහට එකක් බීලා බිස්කට් බාගයක් නම් කෑවා ! කවුරුත් කන්න එපා කියලා කිව්වේ නෑ " මාගේ මුවද ඇද වෙයි.

  " ඩොක්ටර් .. මේ පේශන්ට් කාලා මේන් ..කිව්වේ නෑ කියන්නේ ? " එහා කෙලවරක රෝගියෙකු සමග කතා කරමින් උන් වෛද්‍යවරයා හැරුනේ දෑස් නලලේ තබාය .

  " ඇයි අම්මා මන්මනේ ඊයේ කන්න එපා කිව්වේ ! " 

   " මට කිව්වේ නෑ ඕන් .. " ඈ තර්ක කරන්නීය.

   " බොරු කියන්න එපා ! මන් ඊයේ ඔපරේශන් එක ගැන කියලා කිව්වේ . "

   "අමතක වෙන්න ඇති ඩොක්ටර් " 

  " දැන් මොනා කරන්නද ? වෙන දවසක ඩේට් එකක් දාගන්න වෙන්නේ ! " 

  " මන් දැන් ඉදලා කන්න එපාද  එහෙනම් " 

   " නෑ අම්මා.. හොදට කන්න ! ආය එහෙම කනවා නම් බිස්කට් බාගයක් වගේ කන්න එපා.. දෙක තුනක්වත් කන්න.. නැත්නම් බඩටත් නෑ.. ඔපරේශන් එකත් නෑනේ .. " කියමින් මා අනික් රෝගින් අසලට ගියෙමි . 

                   ඇද ඉහපතක් බලමින් සිටි මට සංවාදයක් කන වැකේ. 

   " එතකොට අම්මා... මොනවාට හරි ඇලජික් තියෙනවාද ? " වෛද්‍යවරයා නව රෝගියෙකුගෙන් අසයි . 

   " යේක ඩොක්ටර් මන් .. බබලා තමා හම්බෙන්න ඉන්නකොට කැරකිල්ල .. කරකැවිල්ල ඇවිල්ලා තියනවැ "

   " නෑ අම්මා..මන් අහන්නේ...  මොනාට හරි.. ඇලජික්.. තියනවාද ? " එවර ඔහු වදන් කඩමින් විමසයි.

   " අරක තමා ඩොක්ටර් .. ඒ කාලේ කැරකැවිල්... "

   " හරි අම්මාට වයස කීයද ? "

   " හැත්තෑ අටක් තමා වෙනවා ! " 

   " මහත්තයා ඉන්නවාද ? " 

   " නැතිවෙලා ඩොක්ටර් ..අවුරුදු විශ්ශක් වෙනවා ! " 

   " හරි අම්මා එහෙනම් බය වෙන්න එපා ! ඔයාට ආය කවදාවත් කැරකිල්ල හැදෙන්නෑ එයා නිසා ! " මා  දෙතොල් තද කර ගනිමින් සිනාව මැඩ ගතිමි. "  බඩේ කැක්කුම පටන් ගත්තේ කෝමද ? " ඉදින් ඈ මීට වසර තිහකට පෙරාතුව විස්තර පවසයි. දැන ගැනීමට ඕනා දේ නොපවසයි . 

   " මිස්.. " මාගේ දැහැන බිදුනේ වේදනාබර හඩකින් මා ඇමතු කාන්තා හඩකටයි . 

  " ඔව්. කියන්න ! " ඈ විටින් විට ලේන්සු කොනක් ඇහැට තද කර කදුලු පිසලන්නීය .

  " මන් නිලේකාගේ පුංචි අම්මා ! බලන්න බැරි උනා උදේ . මට දැන් බලන්න පුළුවන් ද ? " 

  " ම්ම්.. කොයි ලෙඩාද ඔය ? " 

  " අර මැද වීදුරුවලින් වට කරපු කොටසේ ඉන්නේ .. " 

  " හා බලලා යන්නකො. කලබල කරන්න එපා හොදද ? අනික් ලෙඩ්ඩුන්ට අමාරු වෙනවා ! " මා ඇයට කාරුණිකව අවවාද කලේ දැනටමත් ඈ හැඩුම්බරව සිටි නිසාවෙනි.  ඈ යන්නට ගියේ හිස සලායි. 

   " අනේ දෙයියනේ... මෙව්වා බලන්නද දෙයියෝ මන් පෞ කරේ ? " HDU කොටසින් නැගුන විලාපයට මා ඉද්ද ගැසුවාක් මෙනි. " මයේ අම්මා .. අපිව දාලා ගියේ ඇයි ? මන් කෝම මෙව්වා ඉවසන්නද ? මනමාලියක් වෙන්න නේද මයේ කෙල්ල හිටියේ ? මගේ දෙයියෝ " මාත් වෛද්‍යවරුන් දෙපලත් එතනට දිව්වේ කෙසෙද කියාවත් අප නොදනි. උදෑසන හොදට හිටි රෝගියායි. 
කාන්තාව හිසේ දෑත් ගසා විලාප තබයි . අනික් රෝගින් ලැම අල්ලාගෙන බලා සිටියි . 

     මා වහාම රෝගියා දෙසත් මොනිටරය දෙසත් බලද්දි වෛද්‍යවරයා රෝගියාගේ නාඩි අල්ලා බැලීය.

  BP - 110/89 mmHg       PR= 78 bpm
  RR- 18 /min                   SPO2 = 100 % 

   " ඇයිද අම්මේ මේ පපුවට ගින්දර දෙන්නේ ? " අසන්නට සිතයි .සුසුමක් හෙලුවේ ඉබේමයි.

  " ඇයි අම්මා කලබල කරන්නේ ? " 

   " අනේ ඉතින් අපේ කෙල්ල අපිව දාලා ගිහින්නේ ? " වෛද්‍යවරයාත් මමත් මූණෙන් මූණ බලා ගතිමි.

   " කවුද එහෙම කිව්වේ ? " HO තැන විමසීය .

   " මැරිලා නෙවේද මේ ? " 

   " වේදනාවට නින්ද යන්න බෙහෙත් දීලා තියෙන්නේ ! " ඔහු හැකි උපරිම සංසුන් බවකින් පැහැදිලු කලේය .  මේ ඔහුගේ උපරිම ඉවසීම දන්නා මා සිනා නොවී සිටීමට උපරිම වෙර දැරීමි .

  "මන් හිතුවේ නැති වෙලා කියලා.. " 

  " අම්මා දැන් යන්න "මා පැවසීය . ඒ මගේද උපරිමයි .

  " තව ඩිංගෙන් මාව ඇරෙස්ට් වෙනවා මිස්.. " වෛද්‍යවරයා පපුව පිරිමදිමින් , HDU කොටසින් පිටතට බට විය .

   " එකනේ මාත් බැලුවේ. මන් මේ උදේ බලන් යනකොටත් උදේ හොදට ඉදපු ලෙඩා " 

   " ගෙවල්වල මිනිස්සුත් අනේ මන්දා " 

   " මිස්... මිස්.. " මා නැවත යද්දි කතා කල රෝගියා දුටු මට හෘදයාබාධයක් අත ලගය. සුදු පැහැ ඇතිරිල්ලේ වම් ඇලය ලෙයින් පෙගි ඇත . කැනියුලාවෙන් ලේ වහනය වෙයි. 

  " අයිශෝ... " වහාම cannula top එකක් ගෙන මා අත්වැසුම් පැලද එය වසා දැමුවෙමි.  " කවුද මේක ගැලෙව්වේ ? "  

  " වොශ් රූම් යන්න ඕන නිසා ගැලෙව්වේ. සේලයින් එකත් ඉවරයි මිස් "  

  " ඔව් ඉතින් එක ගිහින් තියෙන්නේ බිමටනේ.. සේලයින් ඔක්කොම ගලවලා මගේ වැඩත් කරන්න පුළුවන් නම් මටත් වැඩට එන්නැතුව ගෙදර ඉන්න පුළුවන් .. " සිතුවාට මා පැවසුවේ නැත .
 
 " මෙහෙම හිතුන හිතුන පලියට ගලවන් යන්න එපා ! මිස් කෙනෙක්ට කියන්න ! බලන්න ලේ ගිහින්නේ .. " උදෑසන කල භාවනාවට පින් සිද්ධවන්නට මා වදන් අමුණා ගතිමි . 

  " මොනා කරත් හිනා වෙලා ඉන්නවා නේද ඔයත් ? "

   " ඔව් ඉතින් මට උඹේ හොම්බ තලන්න බෑනේ ..අනික ගුලියකුත් කාලා ආවේ "  මා සිත මටම මුමුණයි .  ඒ අතරම දුරකථනය නාද උනේ මවගේ නමින් ය .

   " ඔව් අම්මා කියන්න ! " මා වාට්ටුව කෙලවරකට වී ඇමතුමට සම්බන්ධ වුවෙමි .

   " දත් කැක්කුම ආය ආවනේ.. මන් ඉතින් මෙෆන් එකක් එක්ක පැනඩෝල් දෙකක් බිව්වා " මා සුසුමක් හෙලමි. 

  " මන් කියලා තියනවා හිතු මතේට බෙහෙත් බොන්න එපා කියලා "

  " හරි බන් කකුල් අමාරුවට ඩොක්ටර් දුන්න , වෝල්ටාරින් එකක් ඇට හෙල්ලෙන කරලයිත් ගත්තා " 

  " ආ තව ඉතුරු බෙහෙත් වර්ග ටිකනේ.. ඒ ටිකත් බිව්වා නම් හරි .. "

  " අනේ ඔයා දන්න බෙහෙත්... මේ බෙල්ල හරවනකොට රිදෙන එකට බෙහෙතක් ලියවන් එන්න බැයිද ? " 

   " හෙට උදේට මාත් එක්කම එමුකො .. මේ වාට්ටුවේම නතර වෙන්න පුළුවන් . එක්කෝ දොස්තර කෙනෙක් ගෙදර ගෙනියන්න ඕන  "

   " මන් තියනවා.. කාලා මැසෙජ් එකක් දාන්න " 

    " ඕකේ.. බුදුසරණයි අම්මා  ! " අනෙක් රෝගින් ගැන කවර කතාද ? අඩුම තරමින් දවස ගානේ නිවසට පැමිණ හිතුවක්කාර රෝගින්ට මා මුවින් විසිරෙන බැනුම්වත් ඔය මතකේ නැද්ද අම්මා ? කෙසේ වෙතත් මෙවන් අසිරිමත් ජාතිය ජයෙන් උදාරයි.