වැඩ ඇරෙන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දී මම හත් වෙනි තට්ටුවේ මගේ ඔෆිස් එකේ තියන ජනේලේ ලඟට යනවා. ලා දුඹුරු පාටක් එක්ක ක්‍රීම් පාටක් තීරු තීරු විදියට තියන කවුලු තිරය හෙමින් උඩට උස්සනවා. මට මතක් වුනේ අපේ තාත්තා පොඩි කාලේ මාව වේදිකා නාට්‍යක් බලන්න එක්කරගෙන ගිය වෙලාවේ තිරය ඇරුණ විදිය.

මම පිට පැත්තෙන් ලාවට දූවිලි බැඳිලා තියන වීදුරුවෙන් එළිය බලනවා. මට පේන්නේ වැල්ලවත්තේ ඉඳලා දෙහිවල පැත්තට යන ගාලු පාර. පිළිවෙලක් නැතුව තියන බිල්ඩින් හරියට අපි පොඩි කාලේ කිසි තේරුමක් නැතුව බිල්ඩින් බ්ලොක්ස් එකතු කරලා හදපු කුළුණු වගේ. හත් වෙනි තට්ටුවේ ඉඳලා බලද්දී පාරේ යන මිනිස්සු පේන්නේ චූටියට. කලබලේ පදික වේදිකාවේ එකා පස්සේ එකා දුවන මිනිස්සු දැක්කම මට පේන්නේ කූඹි රැලක් වගේ. ඒ අතරේ ඔලුවේ දාහක් ප්‍රශ්ණ තියාගෙන දුවන සමහර උන් ඉස්සරහට එන එකෙකුගේ ඇඟේ වදින ගානට ඇවිල්ලා ආයෙත් ඈත් වෙලා යනවා. සමහර විට "සොරි" කියනවා ඇති. සමහර විට බනිනවා ඇති. ඒකත් හරියට කූඹි ඉස්සරහට හම්බ වෙන එකාගේ මූණට මූණ ලං කරලා යනවා වගේ. සමහර විට උන්ගේ භාෂාවෙනුත් එහෙම කියනවා ඇති.

ඕෆ් වෙන්න විනාඩි පහයි. බෝඩිමට ගිහිල්ලා තනියම ඉන්නවා කියන්නේ දුකක්. මම පෝස්ට් එකක් දැම්මා. "සමහර දවස් හැදිලා තියෙන්නෙම බොන්න.. කියලා කවුද කියනවා ඇහුනා. එහෙම දවසටත් පන්සල් යන්න හදන මම වගේ උනුත් ඉන්නවා" කියලා. ඇයි ඒක දැම්මේ කියන්න දන්නෑ. මම මගේ බෑග් එකට ෆෝන් එකේ චාජර් එක දාගෙන , උදේ හතයි පනහේ ඉඳලා බෙල්ල බදාගෙන මම ලඟම ගෑවි ගෑවි ඉඳපු තද නිල් පාට ටයි එක ගලවල හතරට නමලා මගේ ලාච්චුවේ දැම්මා.

මාතර හිටියා නම් මම "බො" කියනකොට "මු" කියන උන් ඕන තරම් ඉන්නවා. මෙහේ නෑ නේ කියලා හිතෙද්දී ලොකු උලකින් පපුව හාරනවා වගේ දැනුනා. ඒ බොන්න නැති නිසා නෙමෙයි. මට කරදයක් වුනත් එහෙම නේද කියලා යටි හිතට හිතුන නිසා වෙන්න ඇති. 

බෑග් එකත් කරේ දාගෙන ආවේ බිත්තියේ ගහලා තියන පැමිණීම ලකුණු කරන යන්ත්‍රය ලඟට. මම හැඳුනුම් පත ඒකට හේත්තු කරලා ඇඟිල්ල ගැහුවා. ගෑනු කට හඬකින් "තැන්ක්‍යූ" කිව්වා. ලිෆ්ට් එකට නැගලා පහල තට්ටුවට යන්න බොත්තම ඔබලා එළිය බලා ගත්තා. වීදුරුවෙන් එළිය බලාගෙන ඉන්දැද්දී එක පාරටම මේක පහලට යනවා අමුතු චූ බරක් එක්ක හිරි වැටීමක් වගේ එකක් මුත්‍ර බොක්කේ ඉඳලා ඇඟ පුරා දුවනවා.

තනියම හරි පොඩි ශොට් එකක් දාන්න ඕන. ඊට අල්ලපු බිල්ඩිමේ තියන ලාෆ්ස් සුපර් එකේ තියන වයින් ස්ටෝර්ස් එකෙන් වයිට් භාගයක් අරගන්නවා. මේකත් එක්ක ජින්ජර්ඒල් මරු. මගේ ඔලුවේ ඉන්න එකෙක් පපුවට ඇනලා කියනවා. "හරි හරි ගන්නම්" හිතේ ඉඳපු එකාට කියන මම එතනින්ම ජින්ජර්ඒල් එකක් ගන්නවා. 

බෑග් එකට දාගනිපු වයිට් භාගෙයි ජින්ජර්ඒල් එකයි කතා කරනවා මට ඇහෙනවා. "අපි දෙන්නා විතර ගැලපෙන දෙන්නෙක් මේ ලෝකෙම නැතුව ඇති". මට හිනා යන්න එනවා. පිස්සෝ වගේ එලෝ මෙලෝ නැතුව යන රථ පෝලිමට මගේ GN බයික් එකත් එකතු වෙනවා. දෙහිවල හන්දියෙන් හරවදී එන්නේ නහය ඇතුලේ බල්ටි ගහන වඩේ සුවඳක්. මට කලින් බයික් එක නවතිනවා. නිකන් වඩේ නෙමෙයි ඉස්සෝ වඩේ. මට "අඩෙහ්" කියලා කියවෙනවා. 

වඩේ ටික බෑග් එකට දාද්දී මට සද්දේ ඇහෙනවා. ඒ සද්දේ වඩේ ටිකේ. වයිට් භාගෙටයි ජින්ජර්ඒල් එකටයි කතා කරනවා. "උඹලා දෙන්නත් මෙතනද? හම්මට සිරි සුපිරි සැපක් ගන්න තියෙන්නේ අද. කඩලයත් හිටියා නම් මරු නේ බං?" මගේ ඔලුවට වඩේ ටික දැම්මේ තව අදහසක්. හොඳ ගානට තැම්බිලා ලුණු, මිරිස්, අජිනමොටෝ එක්ක තව මොනවද ඒවයින් හදපු ලස්සන කෝට් එකක් ඇඳලා ලෝකේ හොඳම සුවඳ දැනෙන සෝස් ඇඟට හලා ගනිපු කඩල ටික බෑග් එකට යන්නේ ඒ විදියට. 

උන්ගේ කතා ඇහෙද්දී මට හිනහයි. මම බයික් එකට නගින්න යනවා. කකුලත් එක්ක දෙදරගෙන ෆෝන් එක ව්දිනවා. CB Thilina. මූ බැංකුවෙන් අයින් වෙලා ගිහිල්ලත් අවුරුදු ගානක්. හැබැයි තාම නම තියෙන්නේ CB කියන එකත් එක්ක.

ආයුබෝවන් .. සුභ සන්ධ්‍යාවක්..

මූ එහෙම කියන්නේ මට නෙමෙයි අක්මාවට කියලා මම දන්නවා. අපරාදේ මම මෙච්චර දේවල් අරගෙනත් ඉවරයි. අන්තිමට කෝල් එක ඉවර වෙන්නේ මම චවු චවු එකට එන්න පොරොන්දු වෙලා. 

කළු පාටට හුරු දුඹුරු පාට ලී මේසේ උඩ රත්තරං පාටට තියන ඕල්ඩ් බෝතලේට අපි දෙන්නටම හරි යන්නේ වතුර. කහ පාට ලයිට් වලින් අඳුර මකන එක විතරක් නෙමෙයි හිත නිවෙන ගතියකුත් එනවා. චව් චව් එකේ මම ආසම කඩල එක. එතනින් ඕඩර් එක දැම්මම මගේ බෑග් එකේ ඉන්න කඩල ටික කෑගහනවා ඇහෙනවා. "අපි පාරෙන් ගනිපු නිසාද මෙහෙම තැනක පිඟානකට එන්න බැරි?" කොහොම තේරුම් කරන්නද මෙතනට පිටින් කෑම ගේන්න බෑ කියලා. මම බෑග් එකේ සිප් එක වහලා ඈතකින් තියනවා. තාම කෑගහනවා ඇති. මට ඇහෙන්නෑ. මම ගනිපු ඔක්කොම බෑග් එකේ. මේ බෝතලේ අලුතෙන් මම අරගෙන ආවේ උගේ කෝල් එකෙන් පස්සේ. 

රටේ නැති කතා එක්ක බෝතලය ටික ටික අඩිය පේන මට්ටමට ලං වෙනවා. රොෂානෙයා උඹ මොකක්ද ලියන එක නවත්තලා කරන්නේ. අනිත් හැම දේමත් එක්ක ලියන එකත් කරපං. මෙහෙම කරපං උඹ බැංකුවට ආපු දවසේ ඉඳලා කතාව ලියපං. හැබැයි අපේ නම් ගම් නැතුව. ඉතින් මම කතාව ලියන්න හදන්නේ. ඌ කතාවෙදි උගේ නම ලියන්නෙපා කිව්ව නිසා මේකෙදි ලිව්වා. මේකට කවුරු කැමති වෙයිද අකමැති වෙයිද දන්නෑ. හැබැයි මම ලියනවා. මේක ඇතුලේ රස කතාත් තියෙයි. දුක කතාත් තියෙයි. අහපු කතාත් තියෙයි.. නාහපු කතාත් තියෙයි..

සමහර විට දවස ගානේ ලියයි. සමහර විට මාසෙකට එකක් ලියයි. අවුරුදු දහ අටක් ඡේද කීපෙකට ගේනවා කියන්නේ ලේසි වැඩක් නෙමෙයි. අපි බලමු.

බම්බල පිටියේ මුහුද අයිනේ ඉඳගෙන ඩන්හිල් එකක් පත්තු කරා. අපිට වඩා මුහුද ඒක බිව්වා. සඳ බොඳ වෙලා. ඊලඟ කෝල් එක සඳුන්ට. ඌ යූකේ ඉඳලා එක පාරින් ආන්සර් කලා. මාරුවෙන් මාරුවට ඌ එක්ක කතා කරා. එකට ඉඳපු එකෙක් දුර රටක ඉන්න එක නොබී ඉන්නකොට ගානක් නැති වුනාට බිව්වම රිදෙනවා. එතකොට කඳුලු එන්නේ ඇහෙන් නෙමෙයි අක්මාවෙන්. 

එක පේලියට එන ලයිට් එළි බොඳ වෙලා. හරියට කණා මැදිරියෝ ට්‍රිප් එකක් යනවා වගේ. හීතල හුළං ඇවිල්ලා බෙල්ල වටේ එතනවා. ඒක තමයි අමාරුම. තනියම ඉන්න මට ඒකි මතක් වෙන එක තමයි ඒකෙන් වෙන්නේ. බම්බලපිටියේ මුහුදේ රැල්ල වෙරළට ඇවිල්ලා ආයිත් ඈත් වෙලා යනවා. "හැමදාම ලඟින් ඉන්නවට වඩා ලස්සන සැරින් සැරේ ඇවිල්ලා බලලා, ඉඹලා යන එක.. හරියට මේ අපි වගේ". එහෙම කියද්දී හිත හැදෙනවා. පික් මී එක ඇවිල්ලා. මම බෝඩිමට යනවා. අරූ ගෙදර යනවා. මගේ මතක අරගෙන මම පුලුවන් නම් හෙටම එනවා.