"ඕක නම් අයින් කරන්න අම්මේ,,, මම කොහොම ද පාරේ බැහැලා යන්නේ,,

" අනික මම මදුරංගව බදින්න ඉන්නේ ඔය කාලේ.. ඔයා බඩක් උස්සන් වෙඩිං එකට ආවම හොදට හිටියි... ලැජ්ජ නැති වැඩ කරන්න එපා,,

"බලන්න දැන් මට විසි පහක් වෙනවා... මල්ලීට 20යි... මීට කලින් ඔය දෙන්නට බබෙක් හදන්න බැරි උනාද.. මේ දැන් හදන්නේ,,

"අනේ.. මට නම් බෑ... ඔයා ඔය බබාව නැ//ති කරන්න.. මට ලැජ්ජ වෙන්න,,

යක්ෂාවේශ වෙලා වගෙ මම අම්මා තාත්තාගේ මූණටම කිව්වා... අම්මා ආයේ pregnant වෙලාලු.. ඒක අහලා මගේ ඉහමොල රත් උනා.. 
උදේන්ම මැද සාලයට අම්මා තාත්තා මාවයි මල්ලීවයි ගෙනත් කතා කරන්න ගත්තා.. 

"චුටී දූ... 

"ඔය දෙන්නා දැනුම් තේරුම් තියෙන ලොකු ළමයි දෙන්නෙක් නිසයි අම්මයි මායි මේ ප්‍රශ්නය විවෘතව කතා කරේ... අපි මේ දරුවා හදන්න හිතුවා,,

තාත්තා කොහොමත් සංසුන් මනුස්සයෙක්.. අම්මට පණ වගේ ආදරේ කියලා මම දන්නවා.. අම්මගේ අතින් අල්ලගෙන මම දෙස බලාගෙන කියනවා.. අම්මගේ දෑස් කදුලින් බර වෙලා. එයා ඇදුම උඩින් බඩ අත ගාමින් ඉන්නේ..

" අනේ මේ තාත්තේ.. 

" ඔය දෙන්නට මේ වයසට ළමයෙක් හදන්න නැතිව ඉන්න බැරි උනාද.. මායි මල්ලියි කොහොම ද පාරේ බැහැලා යන්නේ.. අනික මදුරංගගේ අම්මා එක විදිහක්.. මේක ආරංචි උනොත් මොනවයින් මොනවා වෙයිද මන්දා.." 

" අනේ ප්ලිස්... මට නම් ඔය බබා එපා.. එයාව මේ වෙලාවේ අපිට කරදරයි.." මම අත් දෙක එකතු කොට  වැද කියා සිටියා.

"මල්ලී....  කටවහගෙන ඉන්නේ කියනවා..  
අත දරුවෙක් අම්මා නලව නලව ඉන්න කොට යාලුවෙක්ටවත් මූණ දෙන්න පුළුවන් ද.. කතා කරනවකෝ.." 

මම අම්මට බැණ වදිමින් නිහඩව ෆෝන් එක ඔබ ඔබා ඉන්න මල්ලීගෙන් අහනවා.. එයාගේ දෑස් ෆෝන් එක වෙතින් අප දෙසට යොමු උනා.

"චුටී දූ... 

"මම හොර මිනිහෙක් ට කියලා හදා ගත්ත ළමයෙක් නෙවෙයි මේ.. මේ බඩේ ඉන්නේ ඔයාගෙම නංගියෙක් හෝ මල්ලියෙක්.. අපි කොහොම ද එයාව නැ//ති කරලා පව් පුරව ගන්නේ.."  අම්මා බඩට අත තියාගෙන මා දෙස බලාගෙන අඩන්න ගත්තා.. තාත්තා අම්මව පපුවට තුරුල් කරගෙන හිස අත ගානවා..

" මම නම් කැමතියි අම්මේ... මම ආසයි නංගියෙක් එනවා නම්.. එතකොට එයාව කරේ තියාගෙන මට සෙල්ලම් කරන්න පුළුවන්.. මේ කුන්ඩවාලයක් හම්බ වෙලා ඉපදුන දවසේ ඉදන් මම ගුටි කෑවා විතරයි.. නංගියෙක් නම් ෂෝයි..."

මල්ලී අම්මගේ පැත්තට කතා කරා.. අම්මා අඩමින් මල්ලී දෙස බලාගෙන හිනා වෙනවා.. මම මල්ලීට රැව්වා..

" ත/මු/සෙට තේරෙයි ගමේ උන්ගේ කට කැඩිච්ච කතා අහන්න වෙන කොට... අම්මට බබෙක් හදන්න ඕන වයසක්ද ඕයි මේ.. ලෝකයා අපේ පවුලට හිනා වෙයි.. මම කසාදයක් කර ගන්න ඉන්නේ..."

මම අඩමින් දැඩි සේ විරුද්ධව උනා.. ඒත් අම්මයි මල්ලියි තාත්තයි හිටියේ බබාව හදා ගන්න ඕන කියන මතයේ..

" අර මගේ යාලුවා අසලංකයා.. ඌට වඩා බාලම නංගි අවුරුදු 15ක් බාලයි.. ඌ ඔය සතුටෙන් නංගි එක්ක සෙල්ලම් කර කර ඉන්නේ.. එතකොට අපේ පන්තියේ රසිකගේ අක්කා O/L කරන කාලේ පැනලා ගියා.. අක්කට බබා හම්බ වෙන කොට අම්මටත් බබෙක් ලැබුනා.. ඕවා ලැජ්ජ වෙන්න ඕන දේවල් නෙවෙයි ගොං ග//හ... මම නම් කැමතියි තව නංගියෙක් මට එනවා නම්.." 

" අම්මා... අපි ඔය බබාව හදමු.. නැ//ති කරලා පව් පුවරව ගන්න නැතිව..." මල්ලී අම්මගේ තාත්තාගේ පැත්තට කතා කලා.. ඒ දෙන්නා මල්ලී දෙස ආදරෙන් බලනවා..

"අම්මලට ඕන මගුලක් කර ගන්න.. හැබැයි ඔය බබා නිසා මගේ මගුලට ප්‍රශ්නයක් උනොත්, අන්න එදාට මම ඔය තුන්දෙනා එක්කම බලා ගන්නම්.."   මම යක්ෂාවේශ වෙලා පුටුවෙන් නැගිටලා අඩි පොලේ ගහලා අම්මා තාත්තා දෙසට බැන බැදිලා අඩාගෙන කාමරේට දුවගෙන ආවා..

"උබට බඩට ආපු දවසේ අපිත් එදා හිතුවා නම් අද උබත් මේ ලෝකේ නෑ දුවේ.. අපි කොහොම හරි මේ දරුවව හදනවා.." යන්න ගිය මට අම්මා කෑගහලා හයියෙන් කියනවා.

ආව වේගයෙන් ම දොරත් වහගෙන අඩාගෙන  ඇඳට වැටිලා හොදටම අඬන්න ගත්තා.. දෙයියනේ.. අම්මට බබෙක් ලැබෙන්න ඉන්නවා.. මේ වයසට... එයාටත් මෙච්චර වයසට යනකන් හිටියා ආයේ බබෙක් හදන්න.. මම කොහොම ද කටක් ඇරලා මේක මදුරංගට කියන්නේ.. එයා හිනා වෙයි.. අනික එයාගේ අම්මලා එක විදිහක්.. මේක කොහොම බාර ගනිද මන්දා..

මදුරංග එක්ක වෙඩිං එක සැලසුම් කරමින් සිටි මට මේ ආරංචිය හෙ//ණ/ක් වැදුනට වඩා දැනෙන්න ගත්තා.. මම කෑමටවත් එළියට නොගිහින් ඇඳට වෙලා දවසම කල්පනා කරමින් සිටියා..

ඔය කියන විදිහට අම්මට බබා ලැබෙන්න කිට්ටු වෙන කාලේදී තමයි අපේ වෙඩිං එකට දිනත් තියෙන්නේ.. කොහොම ද වෙඩිං හෝල් එකේ අම්මා බඩක් උස්සන් එහේ මෙහේ යනකොට.. වෙඩිං එකට ආව හැමෝම හිනා වෙයි...

" බබා... 

"හෙට අපි වෙඩිං ඇදුම් බලන්න යමු.. ඔයා කිව්වා වගේ මම නිලමේට අදින්නම්.. ඔයා කැන්ඩියන් විදිහට අදිමු.. එහෙම ලස්සනයි.."

හවස මදුරංග කෝල් එකක් අරන් අහනවා..අඩා අඩා නිදාගෙන හිටිය මම ඕනෑවට එපාවට උත්තර දුන්නා..

" හ්ම්ම්... ඔයාගේ කැමැත්තක්... 

" මොකද බබා... ඔයාට අසනීපයක්ද.. එයාට මගේ වෙනස දැනිලා අහනවා...

" ඔලුව කැක්කුමයි අනේ... ටිකක් නිදාගෙන හිටියේ..."  මේ ප්‍රශ්නය ගැනම හිතලා අද දවසම මගේ ඔලුව කම්මල වගේ වෙලා.. මට හිතා ගන්න බෑ.. මම මේක එයාට කොහොම කියන්න ද කියලා..

"බෙහෙත් ටිකක් ගත්තේ නැද්ද.. පැනඩෝල් එකක් බීලා නිදා ගන්න.. හෙට උදෙන්ම මම එන්නම්.."  එයා මාව සනසලා ෆෝන් එක කට් කලා..

මම ඇඳේ වැතිරිලා තාලේට කැරකෙන සිවිලිම ෆෑන් එක දිහා බලාගෙන කල්පනා කරනවා.. ජංගල් බීච් එක දෙසින් එන හෝ ගාන මුහුදු හඩත් එක්ක ජනේල පැත්තෙන් යාන්තම් පේන ඈත ගාලු කොටුවේ ඔරලෝසු කණුව දෙස බලාගෙන මම දෑස් පියා ගත්තේ මේ ප්‍රශ්නයට වෙන විසදුමක් නැද්ද කියලා සිතමින්..

මම සෙනුරි වත්සලා ගල්ලගේ... මගේ ගම සුන්දර ගාලු පුරවරය... ජංගල් බීච් එක තියෙන්නේ අපේ අල්ලපු වැටේ... අපිට පොඩි හෝටලයක් තියෙනවා... ගාලු පාර අයිනේ තියෙන ඒ හෝටලය අම්මා තාත්තා කරන්නේ.. ඒ හින්දා අපිට සල්ලි ප්‍රශ්න නම් නෑ.. ඒ එන්න් මටයි මල්ලිටයි හොදින් ඉගැන්නුවා.. මල්ලී ඉන්නේ කැම්පස්..

මදුරංග මට හමු උනේ කැම්පස් එකේ දී.. අපේ ආදරේ බොහෝ සුන්දරව ගලාගෙන ගියා.. එයා කොළඹ.. මම ගාල්ලේ.. දෙන්නගෙම කැම්පස් ගමනට පසු පුද්ගලික බැංකුව රැකියාවට බැදුනා.. එකම බැංකුවේ එය කොළඹ ශාකාවක වැඩ කරන කොට මම ගාල්ලේ වැඩ කලා.. අපේ ආදරේ ගෙවල් දෙකට කිව්වට පස්සේ හැමෝගෙම ආශිර්වාදයෙන් අපිට කසාද බදින්න අවසර ලැබුනා.. මේ දැන් අපි ඉන්නේ වෙඩිං එක සැලසුම් කරන කාලේ..

හෙ//ණයක් පාත් උනා වගේ අම්මගේ බඩට මේ හදිස්සියේ බබෙක් පාත් උනාම ඉස්සරහට මොන වගේ ප්‍රශ්න එයිද කියලා මට හිතා ගන්නවත් බෑ.. 

දැනට දන්නේ අපි හතර දෙනා විතරයි.. ටික දවසකින් නෑදෑයෝ දැන ගනියි.. ඊට පස්සේ යාලුවෝ දැන ගනියි.. ඊට පස්සේ ගමම දැන ගනියි.. ගම්මු කියයි ලොකු ලමයි ඉදිදී  අර වයසක උන් මගුල් නටනවා කියලා..

ශික්.. ලැජ්ජාවේ බෑ... අනේ මන්දා.. මොනවා කරන්නද කියලා...

❤️❤️❤️❤️

"මදුරංග... අපේ අම්මා pregnant...

මම ඉස්කෝලේ ගියේ ගාල්ලේ Southlands College එකට... ගාලු කොටුව එක්ක මේ ඓතිහාසික නගරයේ තමයි මං පොඩි කාලේ ඉදන් ඇතිදැඩි උනේ.. ගාලු කොටුවේ නම් නොගිය තැනක් නෑ. මේ තමයි මගේ ආදරණීය නගරය.. 

මේ අතරින් මං ආසම තැනක් තමයි "සමනල පාලම" කියන්නේ.. ගාල්ල ටවුමට ආවොත් මම සමනල පාලමට නම් අනිවාර්යයෙන්ම එනවා.

හවසට ගාලු කොටු පවුර ලගින් ඉර බැහැගෙන ගිහින් මුහුදේ කිමිදිලා යනවා මම ආසාවෙන් සමනල පාලම උඩට වෙලා බලාගෙන ඉන්නවා.. ඒ වෙලාවට අවට පරිසරය සිතුවමක් වගේ දිස් වෙන්නේ... ඒ රත් පැහැ සවස් අහස දකින්න මම මාර ආසයි. සමහර දවස් වල බැංකුවෙන් ඕෆ් උනාම අයිස් ක්‍රීම් එකක් කන ගමන් මම සමනල පාලම උඩට වෙලා රෑ වෙනකන් වරුවක්ම ඔහේ කල්පනා කර කර ඉන්නවා.

කොළඹ කැම්පස් ගිහින් මදුරංග මගේ පෙම්වතා වුනත්, එයා මාව බලන්න එන හැම දවසකම වගේ මම එයා එක්ක සමනල පාලම උඩට එනවා.. පාලම මැද ඉඩ තියෙන තැනට වෙලා ඈත මුහුද දෙස බලාගෙන අපි වරු ගනන් මෙතන තුරුල් වෙලා ඉදලා තියෙනවා.. ඒ කරදිය මිශ්‍ර මුහුණු සුලං සමග මට මදුරංගගේ සුවද දැනෙන්නේ හරිම ආදරණීය සුවදක් ලෙස..

ඊයේ රෑ එළිවෙනක් මම කල්පනා කරලා අන්තිමට තීරණය කලා අම්මා ගැබ්ගත් බව මදුරංග ට අද කියනවා කියලා.. මම අද වෙනකන් එයාට බොරුවක් කරලා නෑ.. මොන දේ උනත් එයා  ඇත්ත දැන ගන්න ඕන.. ඒ නිසා අද උදේන්ම මම එයා එක්ක සමනල පාලමට ආවා.

මුහුද දෙසින් ආව වේගවත් රළ සමග ඒ මුහුදු සුලං ගාලු කොටුවේ වැදිලා මුහුදු රැළත් එක්ක ජල කද සමනල පාලම යටින් ගාලු නගරය දෙසට ගමන් කරනවා.. එම සැනින් ඒ රළ සමග ආව ජල කද ආපසු මුහුදට ගහගෙන යන්නේ සමනල පාලම යට තියෙන බෝතල් ඇතුලු කුණු ගොඩ සේරම ආපසු මුහුදට අරගෙන..

"මදුරංග... අපේ අම්මා pregnant..

එයාට කලින් කියූ දෙය ඇසුනේ නෑ කියලා හිතලා මම ආයෙත් කිව්වා.. මුහුදු සුලං හඩට සමහර වෙලාවට ලග ඉන්න කෙනා කතා කලත් ඇහෙන්නේ නෑ..

ගාලු කොටුව දෙස බලාගෙන සිටි එයාගේ ඇස් ලොකු වෙලා මගේ දෙසට හැරුණා.. සුලගේ ගසාගෙන  මගේ මුහුණ වසාගෙන ඇති කෙස් රොද ඉවත් කරලා මම එයාගේ දෑස් වලට එඹුනා.. ඒ ඇස් මම කියූ දේ අදහා ගන්න බැරිව පුදුමෙන් බලාගෙන ඉන්නවා...

"මොකක් කිව්වා බබා...

එයා මගේ දෙවුර අල්ලගෙන අහනවා.. එයාට හිතා ගන්න බැරිව තාම කට ඇරගෙන ඉන්නේ.. එයා ෂොක් වෙලා වගේ..

" අපේ අම්මට බබෙක් ලැබෙන්න ඉන්නවා මදුරංග.. ඊයේ  තමයි හරියටම දැන ගත්තේ.." මම එයාට පැහැදිලි කරලා කිව්වා..

"මොනවා... ඇන්ටිට බබෙක් ලැබෙන්න ඉන්නවා.."

එයා මගේ උර දෙපස තිබූ දෑත් දෙක ඉවත් කොට වම් අතින් ඇරුණු කට වහගෙන මුහුද දෙසට හැරිලා සමනල පාලමේ ඇන්දක් අල්ලන් මොහොතක් නිහඩව කල්පනා කරන්න  ගත්තා..

" ඒක කොහොමද උනේ... අනික දැන් ඇන්ටිට අවුරුදු 45කට වැඩියි නේද.. මේ වගේ වයසක දරුවෝ හදනවද... මෙච්චර ලොකු ළමයි ඉදිද්දී.."

එයා නැවත මගේ දෙසට හැරිලා අහනවා.. මගේ දෑස් වලට අලුතෙන් ආව කඳුලක් නිසා බොඳ වෙන්න ගත්තා.. මම හොද හුස්මක් ඉහලට අරන් එයාගේ දෙසට හැරිලා කතා කරන්න සුදානම් උනා..

" ඒකනේ අනේ... මේ වයසට දරුවෝ හදනවද..
වස ලැජ්ජාවේ බෑ... කොහොම හරි හැදිලා.."
මම දුක් මුසු මුහුණින් එයාට කියනවා.. එයා කල්පනා ස්වරූපයෙන් මගේ දෙස බලනවා..

"ඇන්ටිට මොකක් හරි වෙන සම්බන්ධයක් තිබුනද.." එයා ඇස් දෙක ලොකු කරලා මගෙන් අහනවා..

"අනේ මේ...මදුරංග... මාත් එක්ක කු//ණු/හ/ර/ප කතා කරන්න එපා... ඔයා දන්නවනේ අපේ අම්මා තාත්තා කොච්චර ආදරෙන්ද හිටියේ කියලා.. ඒ බබා අපේ තාත්තගේ..."

මට ම//ල පැනලා එයාට බැන වැදුනා.. තමන්ගේ අම්මා ගැන නරක කතාවක් අහන්න කිසිම දරුවෙක් කැමතියි නෑ.. මට එයා එක්ක කේන්ති ගියා.. ඒ බව එයාට වැටහුනා.

"හරි...හරි...අංකල්ගේ කියමුකෝ... දැන් ඔය දරුවා හදනවාද..."  එයා මාව සංසුන් කරලා අහනවා...

"කොහොම ද අනේ එහෙම දරුවෙක් හදන්නේ.. ලැජ්ජ වෙන්න වෙන්නේ.. අනික අපේ වෙඩිං එක ගන්න ඉන්නේ බබා හම්බ වෙන්න ඉන්න කාලේ..."  මම අඩමින් එයාට කිව්වා.

එයා ආපසු ගාලු කොටුව එක්ක මහ මුහුද පැත්තට හැරිලා කල්පනා කරනවා.. මමත් අනෙක් පස සමනල පාලම ඇන්දට බර වෙලා එයා කතා කරන තුරු බලාගෙන ඉන්නවා..මම බලාපොරොත්තු උන වෙලාවට වඩා වෙලාවක් අරගෙන එයා ආපසු මගේ දෙසට හැරුණා..

"සෙනුරි... බබා..

ඔයා හොදටම දන්නවා මේ කසාදේට මම අම්මව කොහොම ද කැමති කර ගත්තේ කියලා. අපි කොළඹ උනාට අම්මා උඩ රට කුමාරිහාමි කෙනෙක්.. එයාට ඕන උනේ මටත් උඩරට හොද දෑවැද්දක් තියෙන කෙල්ලෙක් බන්දලා එන්න..

ඒත්... ඔයාලට යමක් කමක් තියෙන..ඔයා ඉගෙන ගෙන බැංකුවක හොද ජොබ් එකක් කරන නිසා අන්තිමට මගේ කැමැත්තට ඉඩ දුන්නා.. යාන්තම් මම ගෙදර බැලන්ස් කරන් ඉන්නේ වෙඩිං එක ඉවර වෙනකන්...

වෙඩිං එක දවස් වලට ඔයගේ අම්මා බඩක් උස්සන් එහාට මෙහාට යන කොට අපේ නෑදෑයෝ අපිට හිනා වෙයි.. අපේ අම්මා හරියට නම්බුව ගැන හිතන කෙනෙක්.. එයා නම් කීයටවත් ඔය බබා හදනවට කැමති වෙන එකක් නෑ..

ප්ලිස් බබා... ඔයා මේක අම්මට පැහැදිලි කර දීලා ඔය බබාව නැ//ති කරන්න... කවුරුවත් දැන ගන්න කලින් ඒක තමයි මේ ප්‍රශ්නයට තියෙන එකම විසදුම..."

මදුරංග.. මගේ දෑස් වලට බර වෙලා එක දිගට කියාගෙන ගියා.. එයා  මගේ කඳුළු වලින් බර උන දෑස් දෙසම බලාගෙන ඉන්නවා..

"මම ඕක ඊයේම කිව්වා දෙයියනේ...ඒත් එයාලා බබාව හදනවා කියන්නේ..." මම අඩාගෙන එයාට කිව්වා..එයාගේ දෑස් ලොකු වෙලා එයාට කේන්ති ගියා..

"ඔයාගේ අම්මලාට පුදුම අමාරුවක්නේ තිබිලා තියෙන්නේ... කසාද බදින වයසේ ළමයි ඉදිද්දී තව දරුවෝ හදන්නේ..."  එයාට ම//ල පැනලා කියනවා.. මම නිහඩව කඳුළු සලමින් මුහුද දෙස බලාගෙන ඉන්නවා..

"ඔන්න සෙනුරි... මම මේක දන්න නිසා වෙලාසනම කියන්නේ... මේක අපේ අම්මා දැන ගත්තොත් නම් මොනවයින් මොනවා වෙයිද මන්දා.. එයා නැදැයෝ සේරම ගෙනත් මගේ මගුල ජයටම ගන්න ඉන්නේ..එතනදී එයාට ලැජ්ජ වෙන දෙයක් උනොත්.."එයා කතාව තව මොහොතක් නතර කොට ලොකු හුස්මක් ඉහලට ගෙන පහත දැම්මා.

"යකෝ.. අංකල්‍ටත් පුදුම අමාරුවක්නේ තිබිලා තියෙන්නේ ආයේ දරුවෝ හදන්න තරම්..."  එයා ආයෙත් ක//ට කැඩිච්ච කතාවක් කිව්වා..

තම දෙමව්පියන් ට බනින කොට කිසිම දරුවෙක් ට එය අහගෙන ඉන්න බැරිව ඇති...මගේ දකුණු අත මටත් හොරා වේගයෙන් මදුරංගගේ කම්මුල මත පතිත උනේ තප්පරයක්වත් මටවත් හිතන්න ඉඩ නොදී.. මව කේන්ති ගිහින් වෙවුලන්න ගත්තා..

"තව එක වචනයක් මගේ අම්මා තාත්තා ගැන වැරදියට කතා කරන්න එපා.. ඒ දෙන්නා ගොඩක් ආදරෙන් ඉන්නේ..ඒක මම මේ ජිවිත කාලේම ඇස් දෙකට දැකලා තියෙනවා.. ඒ ආදරේ වැඩිකමට තමයි ඔය බබා එන්න ඇත්තේ.. එයා ආවේ වැරදි වෙලාවක තමයි.. මගේ අම්මා තාත්තාට ජ//රා කතා කියන්න එපා මදුරංග..අනේ..ප්ලිස්... මට ඒ කතා අහන් ඉන්න බෑ.."

මම අත් දෙක එකතු කොට එයාට වැදගෙන අඩාගෙන කිව්වා... එයා මම ගැසු කම්මුල අල්ලන් ඇස් ලොකු කරගෙන මගේ දෙස බලාගෙන ඉන්නවා..ඒ සූදු මුහුණට $ල් බැහලා රතු වෙලා කේන්තියෙන් මගේ දෙස බලාගෙන ඉන්නවා..

"ඔයා මට ගැහුවා නේද.... ඔයා මට ගැහුවා බබා... හරි... ඔයාට ඕන එකක් කර ගන්නවා... මම කිව්වේ මේ ප්‍රශ්නයට විසදුමක්... මම යනවා..."

එයා රත් වූ කම්මුල අල්ලගෙන මගේ මූණටම කියන්න ඕන දේ කියලා සමනල පාලම මතින් බැහැලා ගං ඉවුර දිගේ ගාල්ල ටවුන් එක පැත්තට දුවගෙන වගේ ගියා..

" යන්න එපා... අනේ... යන්න එපා මදුරංග.. 
අනේ මට සමාවෙන්න... මම හිතලා ඔයාට ගැහුවේ නෑ.. අනේ.. ඉන්න..." 

මම එයා යන දෙස බලාගෙන සමනල පාලම උඩ දණ ගසාගෙන හොදටම අඩන්න ගත්තා.. එයා පසුපසවත් හැරිලා බලන්නේ නැතිව සමනල ක්‍රීඩාංගණයේ අසල නවතා ඇති කාර් එකේ නැගලා ගාලු කොටුව පැත්තට වේගයෙන් ගියා..

තප්පරයක් යන්න කලින් ශනිකව සිදු වූ දෙය මට අදහා ගන්න බැරිව සමනල පාලම මත දණ ගසාගෙන මම මුහුණ දෑත් වලින් වසාගෙන හොදටම අඩන්න ගත්තා..

දෙයියනේ.. අද අපි මගුල් ඇදුම් බලන්න යන්න හිටියේ.. එයා ඒ සේරම දමා ගහලා මාවත් දාලා යන්න යනවා... අම්මා ගැන මගේ හිතේ අලුතෙන් වෛ//ර/ය/ක් හට ගත්තා.. මේ හැමදේකටම කේන්තිය අම්මගේ අලුත් බබාගේ ගිණුමට බැර කරන්න මම දෙපාරක් හිතුවේ නෑ..

මුහුද දෙසින් වේගයෙන් ආ රළ පහර සමනල පාලම යටින් යාලු බස් ස්ටැන්ඩර්ඩ් එක පැත්තට ගියේ හිරිකිඩ පහර මගේ මුහුණට විසි කරමින්... මම අලුතෙන් පණ ලද අයෙක් මෙන් කේන්තියෙන් ගෙදර බලා යන්නට නැගී සිටියේ අද මේකෙන් දෙකෙන් එකක් අම්මා එක්ක බේර ගන්නවා කියා සිතාගෙන..

"අම්මේ... ඔයාලා මට සතුටෙන් ඉන්න දෙන්නේ නැද්ද... ඇයි අම්මේ මට මෙහෙම කරන්නේ... 

❤️❤️❤️

"අම්මේ.. 
ඔයාලා මට සතුටෙන් ඉන්න දෙන්නෙම නැද්ද,,  
සෙනුරි ගෙදර ආවේ යක්ෂාවේශ වෙලා..ඇය ආ හැටියෙම අම්ම්මාට බැන වැදුනා.. 

"මොකද මොකද දූ වෙලා තියෙන්නේ.. කෝ මදුරංග පුතා.. අම්මා මා ඉදිරියට ඇවිත් අහනවා.. තාත්තද මා අසලට පැමිණියා..

"මම මදුරංගට ඇත්තම කිව්වා.. එයාලගේ අම්මා දැන ගත්තොත් ලොකු ප්‍රශ්නයක් වෙයිලු.. එයා මාව දාලා ගියා අම්මේ..
ප්ල්ස් අම්මේ.. ඔය බබා ඕනමද.. එයාව දැන් ලොකු ප්‍රශ්නයක් වෙන්න යන්නේ.. 

මම අඬ අඬා කියනවා.. අම්මා තාත්තා දෙස අසරණව බලනවා.. ගොලුවෝ වගේ ඉන්න ඒ දෙන්න දෙස මම මරුවෙන් මාරුව බලනවා..

"අනේ තාත්තේ.. මදුරංග මාව අතහරිද මන්දා.. මට නම් එයා නැතිව ජිවත් වෙන්න බෑ.. මට එයාව ඕන.. ප්ල්ස්.. ගොලුවෝ වගේ ඉන්නේ නැතිව කතා කරන්නකෝ... 

මම තාත්තගේ පපුවට තුරුල් වෙලා අඩමින් කියනවා.. තාත්තා මගේ හිස අත ගාලා මාව සනසනවා.. එයා මගේ දෑස් වලට එඹිලා කතා කරන්න ගත්තා.

"චුටී දූ... 
අපි ඩොක්ටර් එක්ක කතා කරා.. ඩොක්ටර් කිව්වා බබාව නැ//ති කරන්න ගියොත් අම්මගෙ ජිවිතේට හානියක් වෙන්න පුළුවන් කියලා.. ඒ නිසා මොන දේ උනත් අපිට දැන් මේ බබාව හදන්නම වෙනවා.. මේ වයසට නැත්නම් අම්මගේ ජිවිතේට හානියක් වෙන්න ඉඩ තියෙනවා.

තාත්තා මගේ හිස අත ගාමින් කී දේ නිසා මම එයාගේ පපුවෙන් ඈත් වෙලා කෙන්තියෙන් පු/පු/රු ගසමින් කතා කරන්න ගත්තා..

" මදුරංගගේ අම්මා එක විදිහක්.. එයා කීයටවත් මේකට කැමති වෙන එකක් නෑ.. ඔය දෙන්නා මම ගැන  හිතුවද.. දැන් මදුරංග මොන තිරණයක් ගනීද මන්දා.. 

මම අම්මා තාත්තට බැන වැදී මගේ කාමරයට දුවගෙන ආවා.. මට හරි බයයි මදුරංග මාව අත්හරි කියලා.. ඒ දෙන්නා අසරණව බලාගෙන ඉන්නවා.

අපේ හෝටලයේ උඩම තට්ටුවේ තමයි අපේ ගෙදර තියෙන්නේ.. පහලම කෑම කන හොටෙල් එක.. ඊලග තට්ටු දෙකේ රූම් තියෙනවා.. උඩම තට්ටුව අපි නිවස විදිහට පාවිච්චි කරනවා..

ජංගල් බීච් එක පේන මුහුද පැත්ත තමයි මගේ කාමරේ තියෙන්නේ.. කාමරේ බැල්කෙනි එකට ගියාම මහ මුහුද එක්ක වම් පස රූමස්සල කන්ද වගේම දකුණු පස ඔරලෝසු කණුව එක්ක ගාලු කොටුව පේනවා.. දවසම කඳුළු බීලා මම ඉර බැස යන සන්ධ්‍යාවේ මහ සාගරය දෙස බලගෙන ඉන්නවා.

මදුරංග ට කෝල් සීයක් විතර ගත්තා.. මැසෙජ් හැටක් විතර දැම්මා.. කිසිම ප්‍රතිචාරයක් නෑ.. ටිකකින් එයා ෆෝන් එක ඕෆ් කරලා. ලෝකයම එපා වෙලා මම මහ මුහුද දෙස බලාගෙන ටික ටික ටික  අදුරු වෙන පරිසරය දෙස බලාගෙන ඔහේ ඉන්නවා..

සැදෑ අහස රතු පාටයි.. ගාලු කොටුව උඩින් වලාකුළු රතු පාටට වෙලා.. ඈත සේද මාවතේ යන නැව් එක පෙලට පේනවා.

"චුටී දූ.. දොර අරින්න... අන්න මදුරංග පුතාලා ඇවිල්ලා.. තාත්තා මගේ කාමරේ දොරට තට්ටු කරලා කියනවා..

"මදුරංග ඇවිල්ලා..  
එයා ආව සතුට ට මම ඉක්මනින් මූණ කට හෝදගෙන සාලයට දුවගෙන ගියා.. මම යනකොට ගෙදර සෝෆා එකේ මදුරංග විතරක් නෙවෙයි හිටියේ.. එයාගේ අම්මත් ඇවිල්ලා හිටියා.. නපුරු පෙනුමක් තියෙන අම්මගෙ මූණ දැක්කම සතුටෙන් තිබූ මගේ මූන අදුරු උනා. මාත් ඔවුන් අතරට ගොස් අසුන් ගත්තා..

" පුතා කිව්ව හැටියේ මං මේ සේරම දාලා ගාලු ආවේ.. ප්‍රශ්නයක් වෙන්න කලින් මේවට විසදුමක් හොයාගෙන ඉන්න එපැයි. ඒක දෙපැත්තට ම හොදයි.

" අපේ පවුලේ මුලින්ම වෙන කසාදය මේක තමයි.. අපේ පවුලේ ගොඩක් නෑදෑයෝ උඩරට අය.. ඒ හින්දා මම මේ වෙඩිං එක අපේ හත්මුතු පරම්පරාවටම කියලා ජයටම ගන්න  ඉන්නේ.. එදාට කිසිම වරදක් වෙන්න බෑ.. අපිට ලැජ්ජ වෙන කිසිම දෙයක් වෙන්න බෑ..

"මම දන්න ඩොක්ටර් කෙනෙක් ඉන්නවා කොළඹ.. අපි එයාට කියලා මේක අයින් කරලා දාමු.. එතකොට මේක දන්නේ අපි දෙතුන් දෙනා විතරයි.. එතකොට කාටවත් අපහස විදින්න ඕන නෑ..

මදුරංගගේ අම්මා අපේ අම්මා දෙස බලාගෙන ඒ කිව්ව දේට අම්මගේ දෑස් ලොකු උනා.. අම්මා හොද හුස්මක් අරගෙන තාත්තා දෙස බලනවා..  මාත් අම්මා දෙසම බලාගෙන ඉන්නවා අම්මා මොකද කියන්නේ කියලා.

තාත්තා දැන ගත්තා අම්මා පත් වූ අපහසුතාව ගැන.. තාත්තා අම්මා ලගට ගිහින් අම්මගෙ අත් දෙක අල්ලගෙන එයාව සනසනවා.. ඊට පස්සේ තාත්තා මදුරංගගේ අම්මා දෙසට හරිලා කතා කරන්න සුදානම් උනා.

"අනේ අපිට සමාවෙන්න.. අපිට නම් මේ දරුවව නැ/ති කරන්න බෑ.. අනේ ඒ පව් වැඩේ නම් අපිට කරන්න බල කරන්න එපා.. අපි මේ දරුවව කොහොම හරි හදන්න හිතන් ඉන්නේ..

තාත්තා අත් දෙක එකතු කොට වැදලා මදුරංගගේ අම්මට කිව්වා.. මම වගේම මදුරංග එයාගේ අම්මා දෙස බලන් ඉන්නවා ඊලග ට මොකද වෙන්නේ කියලා. ටිකකින් මදුරංගගේ අම්මගේ ඇස් ලොකු උනා.. මූණට $ල් බැහැලා රතු උනා..

"හරි ෂෝක් වෙඩිං එක දවසට මනමාලිගේ අම්මා බඩක් උස්සන් යන කොට.. මගේ නෑදෑ සංහුරේම මට හිනා වෙයි.. පුතාගේ කැමැත්තනේ කියලා මේ මගුලට මම හාන් කිව්වේ.. ඒත් එදාට ලැජ්ජ වෙන්න නම් මට මේ මගුල ගන්න බෑ.. 

කෙන්තියෙන් පු/පු/රු ගසමින් මදුරංගගේ අම්මා කියනවා.. අපි සැවොම සාවදානව අහගෙන ඉන්නවා.. තාත්තා විතරයි වචනයක් හරි කතා කරන්නේ..

"අපි මේකට වෙන විසදුමක් බලමු නේද නංගි.. මේ වයසෙදී දරුවෙක් නැ//ති කරන්න යන එකත්  මෙයාගේ ජිවිතේට අවදානමක්.. තාත්තා බොහොම තැන්පත් ලෙස ඇය දෙස බලාගෙන කියනවා..

මදුරංගගේ අම්මට හොදටම ම//ල පැන්නා.. එයා වාඩි වෙලා සිටි සෝෆා සෙට් එකෙන් එකවර නැගී සිටියා.. අඩියක් පොලොවේ ගහලා අම්මා තාත්තා දෙස බලාගෙන ආවේගයෙන් කතා කරනවා..

"ඔය දෙන්නටත් මෙච්චර ලොකු ළමයි ඉදලා මේ වයසෙදී දරුවෙක් හදන්නේ නැතිව ඉන්න බෑනේ.. 

"මට අන්තිම වතාවට කියන්න තියෙන්නේ මෙච්චරයි.. මේ කසාදය වෙන්න ඕන නම් ඔය දරුවව නැ//ති කරන්න.. අපිට බෑ රටක් ඉස්සරහ ලැජ්ජ් වෙන්න..  

මදුරංගගේ අම්මා කිව්ව කතාවට තාත්තා ට කේන්ති ගියා.. එයත් නැගී සිට මදුරංගගේ අම්මා දෙස එක එල්ලේම බලගෙන කේන්තියෙන් කතා කරනවා..

"ඔයා කොහොම ද එහෙම අපේ දරුවව නැ//ති කරන්න කියන්නේ.. එයාව අපි කොහොමත් හදනවා.. මේ කසාදයට ඒ දරුවා ප//ලි නෑ.. තාත්තා ඇයගේ මූණ දෙසම බලාගෙන කියනවා.. ඒ දෑස් සතර එකට යා වුනා.

"පුතා.. 
එනවා යන්න.. 
මේ මිනිස්සු එක්ක කතා කරලා වැඩක් නෑ.. ඔයත් අච්චර උඩරට ගෑනු ඉදලා මේ ගල්ලටම ආවනේ ගෑනියෙක් හොයාගෙන..  අද ඉදන් ඔයා මම කියන විදිහට වැඩ කරන්න ඕන..

මදුරංගගේ අම්මා යන්න සුදානම් වෙලා මදුරංග ට කතා කරනවා.. මදුරංග යන්න නැගී සිටියා.. මම කඳුළු පෙරාගෙන බලාගෙන ඉන්නවා..

"මං මේ අන්තිම වතාවට කියන්නේ අයියේ.. දුවගේ අනාගතය ගැන හිතලා තීරණයක් ගන්න.. මම කොළඹ හොද ඩොක්ටර් කෙනෙක් ලැස්ති කරන්නම්.. හිතලා බලන්න. යන් පුතා.. 

අන්තිම වචන ටිකත් තාත්තගේ මූණටම කියලා එයා යන්නට ගියා.. මම අඬාගෙන මදුරංගගේ පස්සෙන් එනවා.. අම්ම්ත් අඬනවා.  තාත්තා ගල් පිලිමයක් වගේ එතනම හිටගෙන ඉන්නවා..

ඔවුන් පහලට බැස යනවා මං උඩ ඉදන් බලගෙන ඉන්නවා.. මදුරංග මා දෙස මොහොතක් බලාගෙන සිට අම්මා එක්ක පහලට යන්න ගියා..

"හරිනේ... දැන් ඔය දෙන්නට සතුටු ද.. ඕකනේ ඕන වෙලා තිබුනේ.. මගේ හීන මලිගා සේරම  ඉවරයි..

මම අම්මා තාත්තට බැන බැදිලා කාමරයට දුවගෙන ගියා.. මම කාමරේ දොර දඩාස් ගාලා වහන කොට දැක්කා තාත්තා හරිම අසරණව ගහක් කඩාගෙන වැටුනා වගේ සෝෆා එකට වැටෙනවා.. අම්මත් හොදටම අඬනවා.

අනේ දෙයියනේ.. මේ ප්‍රශ්නයට හොද විසදුමක් දෙන්න... මට මදුරංග නැතිව ජිවත් වෙන්න බෑ.

මතුසම්බන්දයි.

කතාව share  කරන්න
ඔබගේ අදහස් දක්වන්න..

එරන්ද රත්නසේකර 

#එරන්