සඳනි සහ ලක්මාල් මුණගැසුනේ මුහුණ පොත හරහාය. ලක්මාල්ට සඳනි ගැන උනන්දුවක් තිබුනත් සඳනිට ඒ හැටි උනන්දුවක් තිබුනේ නැති හැඩය. මුලින්ම ආදරය ප්‍රකාශ කෙරුණේ ලක්මාල්ගේ පාර්ශ්වයෙනි. සඳනි කාරුණිකව එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට පියවර ගත්තාය. ලක්මාල් වහාම එය පිළිගත්තේ වැදගත්  තරුණයෙකුගේ ගති ලක්ෂණ විදහා පාමින්ය. ලක්මාල්ගේ ඒ වැදගත් හැසිරීම සඳනිටද අස්වැසිල්ලක් විය. 

බැහැ යැයි කියූ තැන 
“ඇයි ඔයා මට කැමති නැත්තේ? මගේ අඩුපාඩුව මොකක්ද?” අසමින්  කරදර කරන තරුණයන් මීට පෙර සඳනිට මුණගැසී ඇත. ඊට වඩා ලක්මාල් කෙතරම් හොඳ දැයි සඳනිගේ සිතට සිතුවිල්ලක් ඇවිත් නැති වී ගියේය.

ලක්මාල් වෙනසක් නැතිව සඳනි සමඟ මුහුණු පොත හරහා වෙනදා මෙන්ම මිතුදම පවත්වා ගත්තේය. නමුත් ලක්මාල් තමා හිමි කර ගැනීමට තවමත් උත්සාහ කරමින් සිටින බව සඳනිට දැනුණේ නැත. ලක්මාල් මුහුණු පොත හරහා සඳනිගේ අයියාවද, තාත්තාවද මිතුරු කර ගන්නා තුරු සඳනිට ඒ ගැන කිසිදු වැටහීමක් තිබුණේ නැත. දිනක් අහම්බෙන් මෙන් පොදු මිතුරන් පෙන්වන අවකාශයක ඇය ලක්මාල් තමාගේ පියාගේ සහ සොහොයුරාගේ මිතුරෙකු වී ඇති බව හඳුනා ගත්තාය. 

“කොහොමද ඔයාල යාලු වුනේ?” සඳනි මුලින්ම ඇසුවේ අයියාගෙනි.

“ඌ හොඳ එකෙක්. නංගිගෙ යාළුවෙක් කියලා මට කිව්වා.” අයියා කීවේය. 

“හොඳ ළමයෙක් වගේ නේද?” තාත්තා ද කීවේය.

සඳනි ලක්මාල්ට කෙටි පණිවිඩයක් යවමින් මේ ගැන විමසා බැලුවාය. 

“මම නිකන් රික්වෙස්ට් කලේ.” ඒ ලක්මාල්ගේ පිළිතුර විය.

ඉන් අනතුරුව ඒ ගැන වැඩිදුර සිතන්නට සඳනිටද උවමනාවක් දැනුණේ නැත.

සඳනි ගේ සොහොයුරා රිය අනතුරකට මුහුණ දුන්නේ මේ අතරය. ඔහුගේ තත්ත්වය අසාධ්‍ය වූ අතර ගේ සඳනිගේ හිත හදන්නට ලක්මාල් ඉදිරිපත් විය. 

“අනේ ලක්මාල් තාත්තා ඉන්නේ හරිම දුකෙන්. මටත් බයයි දුකයි අයියා ගැන. දොස්තරලා කියනවා ජීවිතය ගැන විශ්වාසයක් තියන්නත් බැහැ කියලා. තාත්තා නොකා නොබිය අඬනවා. මට බලන් ඉන්න බැහැ.” සඳනි ලක්මාල් සමග කීවේ වේදනාවෙනි.

 “මම තාත්තා එක්ක කතා කරන්නම්.” ලක්මාල් පවසද්දී හිත අවුල් වී සිටි සඳනි වහාම දුරකථන අංකය ඔහුට ලබා දුන්නාය.

ලක්මාල් පියාව අමතා හිත හැදුව බව  ආරංචි වූ සඳනිට මහත් සතුටක් දැනුණි. තමාට වගේම තමන්ගේ ඥාතීන්ට පවා කරන්නට බැරි වූ දේ ලක්මාල් කිරිම ගැන සඳනි ඔහුට කෘතඥ වූවාය. එපමණකින් නැවතුනේ නැත. ලක්මාල් සඳනිගේ අයියාව බලන්නට රෝහලට ද පැමිණියේය.

ලක්මාල් ක්‍රමක්‍රමයෙන් සියල්ලන්ගේම සිත දිනා ගත්තේය. අයියා ලෙඩ ඇඳට වැටී සිටිද්දී තාත්තාගේ මානසික ශක්තිය වැඩි කිරීමට ලක්මාල් පියවර ගනිමින් සිටියේය. ජීවිතය පවා විශ්වාස නැතැයි කී අයියා ක්‍රමක්‍රමයෙන් සුවය ලබන්නට වූයේ සැවොම සැනසිල්ලට පත්කරමිනි. 

අයියා මදක් සුවය ලැබූ පසුව මුලින්ම සිදු කළේ සඳනි සමඟ ලක්මාල් ගැන සාකච්ඡා කිරීමය. 

“නංගි ලක්මාල් මට මුල ඉඳලම කියලයි තිබුණේ එයා ඔයාගේ ගැන උනන්දුවෙන් ඉන්න විත්තිය. ඇත්තටම ඌ හොඳ කොල්ලෙක් කියලා නංගිට හිතෙන්නේ නැද්ද?” අයියා විමසද්දී සඳනි මොහොතක් නිහඬව බලා සිටියාය.

 ඉන් අනතුරුව සඳනි හඬ අවදි කළාය.

 “මට තේරෙනවා අයියා. අපි කරදරේ වැටුණු වෙලාවේ එයා අපිට උදව් කළා. තාත්තගේ හිත හදලා තාත්තව කොහොමහරි ශක්තිමත් කළා.”

 “ඉතින් නංගි ලක්මාල්ට කැමැති වුණොත් මොකද? තාත්ත ගොඩක් කැමැති වේවි.” අයියා ඇසුවේය.

“මම හිතලා බලන්න ඕනේ අයියේ. මට ලක්මාල් ගැන එහෙම හැඟීමක් කැමැත්තක් ඇති වෙන්නෙම නැහැනේ. මම දන්නේ නැහැ ඇයි කියලා. එයා අපිට උදව් කළා තමයි. ඒත් ඒ එයාගේ කැමැත්තෙන්. මම එයාගෙන් උදව් ඉල්ලුවේ නම් නැහැ. ඒ කොහොම උනත් මම ඒකට ස්තූතිවන්ත වෙන්න ඕනේ.”

 “නැහැ නැහැ නංගි. මම කියන්නේ නැහැ කාලගුණ සලකන්න ඕන නිසා එයාට කැමති වෙන්න කියලා. මම ඔයාට කියන්නේ පොඩ්ඩක් හිතලා බලන්න කියලා. විවාහය කියන්නේ ජීවිත කාලයම එකට ගෙවන්න කෙනෙක්ව තෝර ගන්නවා කියන එකයි. එයා ගොඩක් යහපත් කෙනෙක් නේද? ඒකයි මම හිතන්නේ නංගිට ගැලපෙනම කෙනා එයා කියලා. නංගි තව ටිකක් හිතල බලන්න. ඒත් ඔයාගේ හිතට කැමැත්තක් ඇති වෙන්නේ නැති නම් මට ඔයාට බල කරන්න බැහැ.” අයියා කීවේය.

“අපි අන්ත අසරණ වුණු වෙලාවේ ඒ කොල්ලා හිටියේ නැත්නම් මොනවා වේවිද? මම මේ හැමදේම තනියම දරා ගත්තා නම් මට පිස්සු වැටෙන්න ඉඩ තිබුණා. හැමදාම අපේ පැත්තෙන්, අපි එක්ක ඉන්නම් කියලා ඒ ළමයා එදා ගෙදර යන්න කලින් මට කිව්වා. මේ ගෙදර වුනත් ඕනේ තරම් ඉඩ තියෙන්නේ. ඒ ළමයා එහෙමත් කියපු එකේ හිතලා බලන්න දුව ඒ ගැන.” දිනක් තාත්තා කියද්දී සඳනිගේ හිතට එයද තදින් වැදුනි.

 සියල්ල අවසන සඳනි ලක්මාල්ට කැමැත්ත දෙන්නට හිත හදා ගත්තාය. නමුත් ඇයගේ හිතේ ලක්මාල් ගැන ආදරයක් හෝ ආශාවක් ඇති වී තිබුණේ නැත. 

“නංගී හොදට හිතලා බලලා නේද ඔය තීරණය ගත්තේ?” සඳනිගේ අයියා විමසද්දී සඳනි සුසුමක් හෙළුවාය.

“ඇයි?”

 “ඔව් අයියේ මම ඉතින් හිතුවා. මොනව උනත් එයා හොඳයි නේද ජීවිත කාලෙම එකට ගත කරන්න? නරක ගතිගුණ පේන්නේ නැහැනේ.” සඳනි කීවාය 

“මට සතුටුයි නංගි” අයියා ද පැවසුවේය.

ලක්මාල්ගේ යෝජනාවට නංගි කැමති වූ බව මුලින්ම ලක්මාල්ට පැවසුවේ සඳනිගේ අයියාය. ලක්මාල් වහාම සඳනිගේ නිවසට පැමිණ සදනිගේ පියාවද හමුවූයේය. 

“මට හරිම සතුටුයි සඳනි නංගි මට කැමති වෙච්ච එක ගැන.” ලක්මාල් එසේ පැවසුවේය.

නමුත් ඒ වනවිටත් සඳනිගේ හිතට දැනෙමින් තිබුණේ හිස් බවකි. 

“එහෙනම් පුතා දෙමව්පියො එක්ක එන්න මේ ගැන කතා කරගන්න.” ඇගේ පියා පැවසුවේය.

 එයට කැමැත්ත පළ කළ ලක්මාල් නිවස බලා පිටත් වූයේය. සති කිහිපයකට පසුව සිය මවුපියන් සමඟ සඳනිගේ නිවසට ලක්මාල් පැමිණියේය. එතැනදී සිදුවූ කතාබහ  පෙරට වඩා සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස්ය. ඔවුන් පවසන ආකාරයට සඳනි සිය රැකියාවෙන් ඉවත් විය යුතුය. ලක්මාල්ගේ  නිවසේ පදිංචියට ඇය පැමිණිය යුතුය. ඉන් අනතුරුව ලක්මාල්ගේය ව්‍යාපාරයට උපකාර කළ යුතුය.

 මේ සියලු තීරණ ඔවුන් ගෙන තිබුණේ සඳනිගේ පාර්ශ්වයෙන් විමසන්නේ නැතිවය. සඳනි සිටියේ කෝපයෙනි. නමුත් ලක්මාල්ගේ දෙමව්පියන් ඉදිරියේ කිසිවක් කියා ගන්නට නොහැකිව අසරණවය.

 “මම හිතලා බලලා කියන්නම්.” ලක්මාල් සහ දෙමව්පියන් පිටත් වෙන්නට මොහොතකට පෙර කියාගන්නට සඳනි සමත් වූවාය. 

ලක්මාල්ගේ දෑස් උඩ ගියේ ඒ අනුවය. 
“හිතල බලන්නම් කියන්නේ ඒ මොකක්ද?” ලක්මාල් ඇසුවේය.

 “මට රස්සාවෙන් අයින් වෙන්න කියන එකයි, තාත්තවයි අසනීප අයියවයි දාලා ඔයාලගේ ගෙදර පදිංචියට එන්න කියන එකයි, ඔයාගේ බිස්නස් එකට උදව් කරන්න කියන එකයි ඔයාලා ගත්ත තීරණනේ. ඒ කිසිම තීරණයක් මම දැනුවත්ව ගත්ත දේවල් නෙමෙයි. ඉතින් මම ඒ ගැන හිතන්න ඕනේ. මම හිතලා බලලා කියන්නම්.” සඳනි පැවසුවාය.

ලක්මාල් සඳනිගේ නිවසින් පිටවූයේ මුහුණ නරක් කරගෙනය.

“ඇයි දුව එහෙම කිව්වේ? ඔය කියපු දේවල් එකක්වත් ඇත්තටම ඔයාලා දෙන්න කතා කරලා ගත්ත තීරණ නෙවෙයිද? මම හිතුවේ එදා ඒ දරුවා මෙහෙ ඉන්න කැමතියි කියලා කිව්වාට දැන් ඔයාලා දෙන්නා කතා බහ කරලා, තීරණය වෙනස් කරලා ඇති කියලා.” ඔවුන් පිට වෙන තුරු සිටි තාත්තාද ඇසුවේය.

 “නැහැ තාත්තේ මම දන්නෙත් නැහැ. එයාලා එයාලා කතා කරගෙන ඇවිල්ල මෙතන එහෙම කියන එක හොඳ නැහැ නේද? අඩුම තරමේ අපෙන් අහන්නේවත් නැතුව.” සඳනි උත්තර බැන්දාය.

 “නංගි පහුගිය ටිකේම ලක්මාල් අඟවපු විදිහට මටත් දැනුනේ ලක්මාල් මෙහෙ නතර වෙන්න කැමැත්තෙන් ඉන්න බව. ඔයාලා දෙන්නා කතාබහ කරලා අවසන් තීරණය අපිට කියන්නකො. ඒත් නංගි ඔයා ඔච්චර හොඳට ඉගෙනගෙන හොයාගත්තු රස්සාව අතාරිනවාට මගේ නම් එච්චර මනාපයක් නැහැ. අනිත් එක ලක්මාල්ගේ බිස්නස් එක නම් අනේ මන්දා. එයා බිස්නස් කරන එක ගැනවත් ඔයා බිස්නස් කරන කෙනෙක්ව බඳින එක ගැනවත් මගේ හිතේ ගැටළුවක් නැහැ. ඒත් ඔයා කරන රස්සාව අත ඇරලා දාලා තාම හරියටම සාර්ථක නොවුන බිස්නස් එකකට දායක වෙනවා කියන වැඩේ ගැන නම් දෙතුන් පාරක් හිතන්න ඕනේ. මොකද ලක්මාල් ඔය බිස්නස් එක තාම පටන් අරගෙන වැඩි කාලයක් නැහැ නේ. ඒක සාර්ථක වෙයිද, අසාර්ථක වෙයිද කියලවත් අපි දන්නේ නැහැ. ඉතින් ඒ වෙනුවෙන් ඔයාගේ රස්සාව අත අරින එක ටිකක් භයානකයි කියලයි මට හිතෙන්නේ.” සඳනිගේ අයියා පැවැසුවේය.

සඳනි මේ ගැන ලක්මාල් සමග කතා කරන්නට පියවර ගත්තාය.

 “නැහැ නැහැ ඔයා මාව බඳිනවනම් මම කියන දේ කරන්න. මේ බිස්නස් එක අනිවාර්යෙන් සාර්ථක වෙනවා. එහෙම තමයි බිස්නස් පටන් ගත්තු මුලදී එකපාර ලාභ ලැබෙන්නේ නැහැ. අනිත් එක කොහොමත් අපේ ගෙදර ඉඳං ඔයාගේ ඔෆිස් එකට පැය හතරක විතර දුරක් තියෙනවානේ. දවසගානේ ඔෆිස් එකට යන්න පුලුවන්ද අපේ ගෙදර ඉඳලා. ඒ නිසා කොහොමත් ඔයාගේ රස්සාවෙන් අයින් වෙන්න වෙනවා.” ලක්මාල් කීවේය.

 “ඉතින් ඔයාට පුළුවන්නේ අපේ ගෙදර පදිංචියට එන්න. අපේ තාත්තයි අයියයි කියන්නේ ඔයා පහුගිය ටිකේ එයාලට නොකියා කිව්වලු ඔයා මෙහෙ නවතින්න කැමතියි කියලා. මෙහෙ ඉන්න අකමැති නම් අපි මේ ලඟින් ඉඩමක් අරගෙන ගෙයක් හදමු.” සදනි පැවැසුවාය 

“බැහැ බැහැ. මට මම හැදිච්ච වැඩිච්ච පරිසරය දාල එන්න බැහැ. මං ඔහේ ආවොත් අම්මව තාත්තාව බලා ගන්නේ කවුද?” ලක්මාල් ඇසුවේය.

 “ඉතින් ඔයාට තව අයියලා මල්ලිලා ඉන්නවනේ.” සඳනි පිළිතුරු දුන්නාය.

“එයාලා මම තරම් අම්මව බලයි කියලා මම නම් හිතන්නේ නැහැ. අනිත් එක මම බිස්නස් එක පටන් ගත්ත නිසා තමයි අයියටයි මල්ලිටයි රස්සාවල් ලැබුණේ. එයාලා වැඩ කරන්නේ මගේ බිස්නස් එකට. මම එයාලට පඩි දෙන්නේ. මම ඒ බිස්නස් අතෑරලා ඔහේ ආවොත් එයාලගේ ආදායම් මාර්ග නැති වෙනවා.” ලක්මාල් පැවසුවේය.

“ලක්මාල් ඔයා මට ඒ දවස් වල කිව්වේ අපේ අයියටයි තාත්තාටයි ඔයා ෆේස්බුක් හරහා රික්වෙස්ට් කෙරුවේ නිකම් කියලා නේද?”

 “ඔව් ඇයි?” ලක්මාල් ඇසුවේය 

“ඒ වුනාට ඔයා ඒ දවස්වලම අපේ අයියයි තාත්තයි එක්ක කියලා තියෙනවා ඔයා මගෙන් යාළුවෙන්න අහපු බව, මම අකමැති වුන බව, ඔයා බිස්නස් පටන් ගත්තු හැටි, ඔයා ජීවිතේ ඉස්සරහට සාර්ථක වෙන බව ඔයා එයාලට කියලා තියෙනවා.”

“ඔව් මම කිව්වා තමයි. ඉතින් ඒකේ වරදක් තියෙනවාද?” ලක්මාල් ඇසුවේය.

 “ඒ කියන්නේ  මාව කැමති කරලා දෙන්න කියලා ඔයා එයාලට නොකියා කියලා තියෙනවා.”

“මම නොකියා කිව්වේ නැහැ. ඉතින් ඔයාව ලබාගන්න උත්සහ කරපු එක වරදක්ද? කොහොම හරි අන්තිමට ඔයාව මට ලැබුනානේ.” ලක්මාල් කීවේය.

 “එතකොට ඔයා අයියා අසනීප වන වෙලාවේ ඒ තරම් අපිට උදව් කලේ හිත හැදුවෙ මම ඔයාට කැමැත්ත දේවි කියන බලාපොරොත්තුවෙන් ද?” සඳනි ඇසූවාය.

 “කොහොම හරි අන්තිමේදී ඒක සිද්ද වුනානේ. ඔයා මට කැමති වුනානේ. ලක්මාල් පිළිතුරු දුන්නේය.

 “මගේ හිතට මේ තරම් හිස් බවක් දැනෙන්න හේතුව එහෙනම් ඒකයි.” සඳනි තමන්ටම කියා ගත්තාය.

“ඒ කිව්වේ මොකද්ද, මේමට තේරුනේ නැහැ.” ලක්මාල් නැවත ඇසුවේය.

 “නැහැ නැහැ ඒක වැඩක් නැහැ. ඔයා මේ තරම් උත්සාහ කළා නම් මාව ලබාගන්න, දැන් මගේ හැමදේම කැප කරලා ඔයා ගාවට එන්න කියන එක වැරදියි නේද? ඔය තරම් මාව ඕන වුනේ ඔයාට නම්, මාව ලබාගන්න ඔයා ඒ තරම් උත්සාහ කළා නම් ඇයි මගේ හැමදේම නැති කරලා දාන්න හදන්නේ? මගේ රස්සාව. මගේ ගෙදර හැමදේම මම අතාරින්න ඕනෙමද? මගේ තාත්තටත් තනියම අයියව බලා ගන්න බැහැ. අයියා තව අවුරුදු දෙක තුනක්වත් යනකම් ඇඳේ ඉඳීවි මේ විදිහටම. ඔයාට ඔහේ අත ඇරලා ඔයාගේ ගෙවල් අත ඇරලා දාලා එන්න බැරි හේතුව වගේම මටත් මගේ ගෙවල් රස්සාවල් අතඇරල දාල එන්න බැරි හේතු තියෙනවා. මම හිතන්නේ නැහැ මේ කසාදේ සිද්ද වෙයි කියලා.”

 “මොකක්..”

 “ඔව්. ඔයාට අතාරින්න බැරි දේවල් වගේම මටත් අතාරින්න බැරි දේවල් තියෙනවා. ඒ දේ දැනගෙන ඒ ඇත්ත තේරුම් අරගෙන අපි මෙතනින් නැවතුනා නම් හොඳයි නේද?” සඳනි විමසුවාය.