"ඔයා ඔයාගේ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ්ට කිව්වලු නේද මහේන් මම මානසික ලෙඩෙක් කියලා ?" 

" මිස්...මම...මේ..." 

" ඔයාගේ අර රට ඉන්නවා කියම ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් තමා එහෙම කතාවක් මට කීවේ..ඒත් මම දන්නේ නැහැ මහේන් ඒ ඇත්තටම ඔයාගේ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ්ද නැද්ද කියන්න..ඒත් ඒ කතාවනම් ඇත්තක්..හැබැයි දැන් නෙමේ මීට අවුරුදු හය හතකට කලින් මම ඒ කිව්වා වගේ මානසික රෝගියෙක් තමා.මුළු ලෝකෙටම වෛර කරපු, කොටින්ම කීවොත් මටම වෛරකරගත්ත මානසික රෝගියෙක් මම.." 

ඇය තරමක් ඇගේ හඬ උස් කළාය..

" මිස් මොනවද මේ කියන්නේ  ?" 

යුවතිය අතීතය සිහි කරමින් උන්නාය..එය ඇයට වේදනාවකි..කතාව පටන් ගත්තේ දැන් ය..නමුත් දැන්ම ඇගේ දෑස් වල , ඇගේ සුසුම් වල වේදනාවක් ඔහු දුටුවේය..ඉදින් ඇය මෙලෙසින් තම සිත රිදවාගන්නවා බලා හිඳින්න ඔහුට නොහැකි විය..

" අද මම කතා කරන්නම් මහේන්..මට කතා කරන්න දෙන්න..අද මම කතා නොකළොත් අනිවාර්යයෙන්ම ආයෙම මාව මානසික ලෙඩෙක් වේවි..ඒ නිසා මට කතා කරන්න දෙන්න මහේන්.." 

ඇය දැඩිව ආයාචනා කරන්නට වූවාය..ඉදින් ඔහු නිහඬ වූයේය..ඔව් ඇයට කතා කරන්නට ඉඩ දී ඔහු නිහඬවම ඇයට ඇහුම්කන් දෙමින් ඉන්නට තීරණය කළේය..

ඇය මුහුද දෙසට ඇවිද ගියාය..මුහුදු රළ විත් ඇගේදෙපා සිපගන්නට විය..එය ඇයට සුවයක් ගෙන ආ බවක් ඔහු දුටුවේ ඇයගේ දෙනෙත් පියවී යනු දුටු පසුවය..කඩා හැලෙන ඇගේ කෙහෙරැලි සුළඟට දඟ කරන්නට පටන් අරන් ය.

" මහේන් එන්න.." 

" මිස් ඉඳලා එන්නකෝ.." 

ඔහු කීවේ ඇය ළඟට වී ඇය දෙස බලා හිඳිනවාට වඩා දුරින් හිඳ ඇය දෙස බලා හිඳින්නට ඔහු කැමති නිසාම වන්නට ඇත..

" මහේන්ට මේ ලෝකේ තියෙන වටිනම දේ මොකක්ද ?" 

ඇය ඇසුවේ මදක් උස් හඬිනි..ඇය උත්සහ කළේ මුහුදු රළ හඬ පරයා යන්නටය..ඔහු මදක් ඉදිරියට ඇවිද ආවෙ ඇය ඇසූ පැනයට පිළිතුරක් දීමේ අරමුණෙනි..

" මගේ පවුල.." 

" ඒ කිව්වේ අම්මා, තාත්තා ද ? " 

" ඒ දෙන්නා විතරක් නෙමේ..තව අය ඉන්නවා මිස්..මගේ නංගි..එතකොට මගේ මාමා, නැන්දා, එතකොට ..." 

ඔහු නිහඬ වූවේය..

" ඇයි මහේන් නතර වුණේ ? තව කවුරු හරි ඉන්නවද ?" 

" මිස් ඇයි මගෙන් එකපාරම ඔහොම දෙයක් ඇහුවේ ?" 

" මහේන් දෙන උත්තරය මොකක්ද කියලයි මට දැනගන්න ඕන වුණේ මහේන්..ඔව් ඔයා හරි අපි කාටත් අපේ ජීවිත වල වටින්නේ අපේ පවුල මහේන්..ගොඩක් වෙලාවට අම්මා, තාත්තා , සහ සහෝදරයෝ වෙන්න පුළුවන්..ඒත් මහේන් මගේ පවුල ඊට වඩා ලොකු පවුලක්..මමී, ඩැඩී විතරක් නෙමේ මගේ නැන්දි, මාමා, එයාලගේ දරුවෝ..ඔව් ඒ තමා මගේ පවුල වුණේ..පවුල නෙමේ එයාලා තමා මගෙ මුළු ජීවිතේම වුණේ.." 

ඇය මදක් නිහඬ වෙමින් සුසුම්ලන්නට වූවාය..

' ඇයි දැන් ඒක එහෙම නෙමෙයිද මිස් ?" 

එය දැන් එසේ නොවන වග ඔහු දැන උන්නද ඔහු එලෙස විමසුවේ එය ඇගේ මුවින්ම දැනගන්නට අවශ්‍ය වූ නිසාම වන්නට ඇත..

" මන් මෙච්චර කල් හිතන් ඉඳියේ ඒක එහෙම නෙමේ කියලා මහේන්..ඒත් ජීවිතේ සිද්ද වෙන සමහර දේවල් එක්ක මට හිතෙනවා මම තාමත් ඒ අතීතයට ආදරෙයි කියලා මහේන්.." 

" තමන්ගේ හිත තමන්ට දෙයක් කියනවා නම් ඒක ගොඩක් දුරට ඇත්තක් වෙනවා මිස්..මොකද මොන දේ බොරු කළත් අපේ හිත බොරු කරන්නේ නැහැ.." 

ඔහු කීවේ ඇය ඔහුට ඇහුම්කන් දෙන බව ඔහු දන්නා නිසාමය..

" ඒ අතීතය මතක් කර කර හිනාවෙන්නවත්, මතක් කර කර ඒ අතීතයට ආදරේ කරන්න පුළුවන් තරම් ලස්සන අතීතයක් නෙමේ මහේන්..එහෙම ලස්සන කාලයක් තිබුණා, ඒත් ඒ හැමදේම එක තත්පරෙන් විනාශ වෙලා ගියා.අපි හැමෝගෙම ජීවිත කනපිට හරවපු ඒ දවසට මන් අදටත් බයයි මහේන්.." 

" එහෙනම් ඒ දවස ගැන ආයෙම කතා කරන්න එපා මිස්.." 

ඔහු කීවේය..ඇය පවසන දේ ඔහු ඉතා හොඳින් දැන උන්නේය.ඔහුටද එය නැවත මතක් කළ නොහැකි අඳුරු දිනයකි.මන්ද ඇයගේ පමණක් නොව ඔහුගේ ජීවිතයද කනපිට හරවන්නට ඒ දිනයට හැකිවිය..

" අහගෙන ඉන්න මහේන් මාව.." 