කයාල් සර්

"ත්‍රීවීල් එපා ඔයාව ඕන. මාව එක්කගෙන යන්න එන්න" මං කිව්වේ හුරතල් හඬින්. 

"මට එන්ඩ පුළුවන්. ඒත් මං ඔයාව වාහනේ දාගෙන එනවා කවුරු හරි දැක්කොත්. ම්ම්.. මට නෙමෙයි ඒක ඔයාට හොඳ නැත්තේ ළමයෝ" එයා හරි ආදරෙන් මට තේරුම් කලත් මට ඕන වුණේ එයාවමයි. එයාට වාහනයක් තියෙද්දී ඇයි මං ත්‍රීවිල්වල යන්නේ. 

"මට බෑ මං ත්‍රීවිල් එකක නම් යන්නේ නෑමයි. ඔයා එන්න මට වෙන වාහන එපා" මම කිව්වේ ස්ථිර හඬින්.

"ලවන්‍යා චූටි කෙල්ල මං කියන දේ අහන්ඩ. කොහොමත් දැන් මට එන්ඩ බෑ. මං එන්නේ නෑ. මං ඔයා ගැන හිතන්ඩ ඕන. ඔයාට කිසි දෙයක් තේරෙන්නෙ නෑ. ඒත් මට තේරෙනවා ලවන්‍යා. මං කියන දේ අහලා දැන් ඔය මං එවන ත්‍රීව්ල් එකේ ක්ලාස් එකට එන්ඩ" එයා ඒ ටික නම් කිව්වේ චුට්ටක් විතර සැරෙන්. සත්තයි දුක හිතුණා මට. 

"ඔයාට මාව වටින්නේ නැද්ද කයාල් සර්?" ඇඬෙන්න වගේ එද්දී මං හෙමිහිට ඇහුවේ.

"වටිනවා ළමයෝ. ඒ නිසානේ මං ත්‍රීවීල් එකක් එවන්නම් කිව්වේ. හොඳ කෙල්ල වගේ මං කියන දේ අහලා ත්‍රීවිල් එකේ ක්ලාස් එකට එන්ඩ" එයා මාව නලවන සනසන හඬකින් කියනවා.

"මට ඕන ත්‍රීවීල් නෙවෙයි ඔයා. ඇවිත් මාව එක්කගෙන යන්න. නැත්නම් මම එන්නෙ නෑ" මම සද්දෙට කිව්වේ. 

"ලවන්‍යා මං කියන දේ අහලා මං එවන ත්‍රිවිල් එකේ ක්ලාස් එකට එනවා. හුරතල් කරන්න ඕන තැන්වල හුරතල් කරන්නම්. මේ වෙලාවේ මං කියන දේ කරනවා" දෙයියනේ එයා මේ තරම් නපුරුද. එයා පුදුම සැරෙන් මට කතා කළේ. කෝල් එක කට් කලා නෙමෙයි කට් වුණා. එයාගේ නපුරුකම. එයා මට දාපු සැර. හීනෙකින්වත් මං හිතුවේ නෑ එයා මට මේ තරම් සැරෙන් කතා කරාවි කියලා නම්. එයා මට ආයේ ගන්නවා. නෑ මං කෝල් එක ආන්සර් කළේ මට දුකයි බයයි දෙකම. එයා ආඩම්බර තරමටම නපුරුයි කියලා දැනගත්තා අද. ලේසි වෙන එකක් නෑ මට. ආඩම්බර කොල්ලෝ නපුරු වෙද්දී ගොඩක් බය හිතෙනවා හිතට. 

ඊට පස්සෙත් එයා දේවතාවක්ම කෝල් ගත්තා මට. මං නෙවෙයි ආන්ස්වර් කළේ. ෆෝන් එක සයිලන්ට් කරලා බෑග් එකට දාගෙනම මං පාරේ ඉස්සරහට ආවේ.  දැන් නම් මගේ කොන්ද බාගෙටත් වඩා තෙමිලා හිරි කඩට. වැස්ස එක්ක සැරින් සැරේ හමන ලොකු හුළඟට මගේ ගවුමේ වාටිය පවා වතුරෙන් තෙත් වෙලා. ආයෙමත් හැරිලා ගෙදර යන්න හිතන තරම් සීතලත් දැනුණා මගේ මුළු ගතටම. එයා ත්‍රීවිල් එකක් නෙමෙයි වෑන් එකක් එව්වත් යන්නේ නෑ මම. එයාට මාව ඒ තරම් ඕන නම් වාහනේ අරගෙන ඇවිත් එක්කගෙන යන්න තිබුණනේ. මේ වැස්සේ කවුරු දකින්නද අපිව. ඇයි එයා මාව වාහනේ දාගෙන යන්න මේ තරම් බය. 

එක එක ජාති හිත හිතා වැස්ස අතරින් පාරේ ඉස්සරහට එද්දී ත්‍රීවිල් එකක් ඈතින් එනවා දැක්කේ. එයා එවපු ත්‍රීවිල් එක වෙන්න ඇති කියලා අනුමාන කළා මම. රතු පාට ත්‍රීවිල් එක එලවගෙන ආවේ අවුරුදු හතළිස් හයක විතර අංකල් කෙනෙක්. මඩ වතුරේ නැලවි නැලවී වගේ ආපු ත්‍රීවිල් එක මං ළඟ නතර වුණා. මං නොදැක්කා වගේ ඉස්සරහට යන්න හැදුවේ. 

"නංගි ඔයාව එක්කගෙන යන්න කියලා කයාල් මහත්තය තමයි මාව එව්වේ" ඔව් සද්දෙට කිව්වේ. යකෝ මූ බලපන්කෝ. මට නංගිලු. 

"අංකල් යන්න මං එන්නම්" මං එහෙම කියද්දී ඔහුගේ මූණ නිකන් දෙක වෙලා ගියා. ආවා මෙතන නංගි කියන්න මට. 

"කයාල් මහත්තය කිව්වා නංගිව එක්කගෙන එන්න කියලා. යමු යමු" ඔහු මහා සද්දෙට කියනවා. එයාට මහත්තයලු. මට නංගිලු. මහා විකාරයක්නේ මේක.

"කයාල් මහත්තයට කියන්න මං බෑ කිව්වා කියලා. මට මේ ටිකේ පයින් යන්න පුළුවන්" සද්දෙට කියපු මං පාර ඉස්සරහට ආවේ. ඩ්‍රයිවර් මට එන්න කියලා කෑ ගහන හඬ වැස්ස අතරින් ඇහෙනවා මට.  

ඔහු තාම ත්‍රීවිල් එක නතර කරන් මං දිහා බලාගෙන ඉන්නවද කොහෙද. ත්‍රීවිල් එක එන හඬ. ඔහු ත්‍රීවිල් එක හරවගෙන එන්න ඇති ආයෙමත්.

"මේ වැස්සේ අපරාදෙනේ බොරුවට තෙමෙන්නේ. ත්‍රීවිල් එකට නගින්න. මං සුටුස් ගාලා නංගිව ජය බිමට දානවනේ" ඔහු මගේ පැත්තට ඇවිල්ලා සද්දෙට කියනවා. මං නෑහුණා වගේ ඉස්සරහට ආවේ.

මගේ ඇඟෙත් එක්ක මඩ වතුර විසික් වෙන්න ත්‍රීවිල් එක වේගයෙන් ඈතට අරගෙන යන ඔහු මට අත දිගු කර කර මොන මොනවදෝ කියනවා. වැස්සේ හඬ නිසා කිව්වේ මොනවද කියලා තේරුනේ නෑ මට. 

වෙනදා වගේ හනි හනිකට එන්න බැරි නිසා අද පාරට එද්දී අට හමාර පහු වෙලා. ඈතින් ආපු නුවර බස් එකකට අත දාලා මං කුඩේ අකුලන් බස් එකට ගොඩ වුණු තත්පරේට මගේ කොණ්ඩෙටත් එක්කම වැහි වතුර වැටුණේ. අද වැස්ස නිසාද කොහෙද සෙනග හරි අඩුයි බස් එකේ. ඉඩ තියෙන තැනක් බලලා වාඩි වෙලා ලේන්සුව අරගෙන ඇඟේ තැවරිලා තිබුණු වතුර පිහදා ගත්තු මං ෆෝන් එක අතට අරන් බැලුවේ. එයාගෙන් මිස්කෝල් ගොඩක් එක්ක මැසේජ් එකක් තියෙනවා. මං මැසේජ් එක ඕපන් කළා.

"ලවන්‍යා කෝල් එක ආන්ස්වර් කරනවා" එයා එවපු මැසේජ් එක. එයාට තරහා ගිහින් කියලමයි මට හිතුණෙම. ත්‍රීවිල් ඩ්‍රයිවර් ගිහින් කියන්න ඇති මං එන්න බෑ කිව්වා කියලා. 

මං නෙවෙයි එයාගේ නම්බර් එක ඩයල් කලේ. මිස් කෝල් සේරම ඩිලෙට් කරලා දාපු මං වීදුරුවෙන් එළිය බැලුවේ. වැස්ස කොච්චර සැරද කියනවා නම් සමහර පාරවල් වතුරෙන් යට වෙලා වගේ. අද දවසම මෙහෙම වැස්සොත් ගෙදර යන්න බැරි වේවි මට. 

"ටිකට් ගන්න. ටිකට් ගන්න" කොන්දොස්තර සද්දෙට කියන හඬට මගේ කල්පනාව බිඳුනේ. පර්ස් එකේ තිබුණු සල්ලි අතට අරන් ටිකට් එක අරගත්තු මම ආයෙමත් වීදුරුවෙන් එළිය බැලුවේ. බස් එක ඇවිත් නුවර ටවුන් එකේ නතර වුණාම මං බස් එකෙන් බැහැලා කුඩෙත් ඉහලාගෙන ජය බිමට ආවේ. 

එක වැස්සට වැහි හැට හැත්තෑවක් වැස්සත් අපි වෙලාවට ක්ලාස් පටන් ගන්නවා. ඩිජිටල් ස්ක්‍රීන් එකෙන් පේන එයාගේ රුව කිව්වෙම එහෙම කතාවක් මට. කළු පාට ඩෙනිම් කලිසමකට ලා රෝස පාට සීතලට අඳින ටිකක් ජර්සියක් වගේ ලස්සන ෂර්ට් එකක් ඇදපු එයා ෂර්ට් එකේ අත වැලමිට ළඟට එනකල් උඩට ඇදලා, සුදු පාට සපත්තු දාලා, එක අතක කළු පාට ඔරලෝසුවක් බැඳලා, කොණ්ඩේ හරි ලස්සනට ජෙල් කරලා ,රැවුල ලස්සන හැඩේකට කපලා. ඔව් එයා දවසින් දවස ලස්සන වෙනවද කොහෙද. එයා එක්ක කතා කරන්නේ නෑ තරහා වෙනවා කියලා හිතුවත් එයාගේ රුව දැක්කම හැම නෝක්කාඩුවක්ම පහ වෙලා ගියා හිතින්.

මං කුඩෙත් ඉහලන් ක්ලාස් එක ළඟට එනකොටම ළමයි හැමෝම මං දිහා බැලුවා. බාගෙට තෙමීගෙන මං ක්ලාස් එකට එද්දී ළමයිට මාව විහිළුවක් වෙන්න ඇති. ඒකනේ ළමයි මට සද්දෙට හිනා වුණේ. අතේ තිබුණු මාකර් පෙන් එක වයිට් බෝඩ් එක ළඟ උස ටේබල් එක උඩින් තියපු එයා ආවා දොරකඩ ළඟට. ළමයි හිනා වෙනවා සද්දෙට. 

සමහරු විසිල් ගහනවා. පන්තිය එකම ඝෝසාවයි. එයා රවලා වගේ ළමයි දිහා බැලුවා. ළමයි බය වෙලා වගේ නිහඬ වුණේ. එයා කොහොමත් හරි නපුරුයි. ඒක මාත් දන්නවා හොඳටම. මගේ ඇස්වලට කඳුළු ඇවිත්. ඒ එයා මාව එක්කගෙන යන්න නාපු දුකට. 

කුඩෙන් වතුර බේරෙද්දී මං හෝල් එක ඇතුලට යන්න තියෙන දොරකඩ ළඟ හිටගෙන ඉන්නවා. අයියෝ කියන්න වගේ බෙල්ල දෙපැත්තට වනපු එයා ආවා මං ළඟට. 

ඊටත් පස්සේ අත් දෙක ඉණට තියාගෙන මං දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. එයා මං දිහා අසරණ විදියට බලන බැල්ම පවා මගේ ඇස්වලට තව තවත් කඳුළු අරගෙන ආවා. මට එයාගෙන් ඕන වුණේ අනුකම්පාව නෙමෙයි. එයා ආවා නම් මාව එක්කගෙන යන්න මං මෙහෙම තෙමි තෙමී එන්නේ නෑනේ. පිහ දාගන්නවත් ඕන වුණේ නැති කඳුළු කැට ඔහේ කම්මුල් දිගේ රූටලා පහළට වැටෙනවා. 

ළමයි ගල් ගැහිලා වගේ අපි දෙන්නා දිහා සැරෙන් සැරේ බල බලා ඉන්නවා. කටින් හුස්මක් දාපු එයා වටපිට බැලුවා. එයා කවුරු හරි හොයනවද මන්දා. ඒ බැල්මෙන් මට හිතුණෙම එහෙමයි. එයාගේ හැසිරීම් ගැන, ඉරියව් ගැන හොඳටම දන්න අයියලා පිරිසක් එයා වටේ ඉන්නේ. එයා වටපිට බලපු පමාවට ප්‍රභාත් අයියා හෝල් එකේ පිටිපස්සෙ ඉඳලා ඩෙක්ස් අතර මැදින් වැටුණු ඉඩෙන් එයා ළඟට දුවගෙන එද්දී ඒක තේරුණා මට.

ඉහෙන් කනෙන් වතුර බේරි බේරී උන්නු මං සීතලට ගැහෙනවා. මට බැරි වෙයි මෙහෙම ක්ලාස් එකේ වාඩි වෙලා ඉන්න. ඒ තරම් මගේ ඇඳුම තෙමිලා වැහි වතුරට. එයා ළඟ හිට ගත්ත ප්‍රභාත් අයියා එයා මොනවා හරි කියනකල් වගේ බලාගෙන ඉන්නවා. මං දිහා විනාඩි පහක් ඔව් ඒ තරම් විතර වෙලා බලාගෙන උන්නු එයා ප්‍රභාත් අයියා දිහා බැලුවේ. 

"ප්‍රභාත් මේ දරුවා ඔෆිස් රූම් එකට එක්කගෙන යන්ඩ. මං එන්නම්" එයා හෙමිහිට කිව්වේ ළමයිට ඇහෙන්නේ නැති වෙන්න වගේ. ප්‍රභාත් අයියා හා කියන්න වගේ ඔලුව වැනුවේ. මං එයා දිහා බැලුවා. මට යන්න බෑ ඔයත් තනියට එන්න කියන්න වගේ එයා දිහාම බලාගෙන උන්නා. එයා මට යන්න කියලා ඇස් වලින් ඉඟි කරනවා. 

මං බෑ කියන්න වගේ ඔලුව දෙපැත්තට වැනුවේ. මගේ ඇස් දිහාම බලපු එයා ඇස් පිහාටු පාත් කළේ මං ඉන්නවා හොඳ කෙල්ල වගේ යන්න කියන්න වගේ. ඒක හරි ලස්සන ඉඟියක්. එයාගේ ඇස් වල උතුරන ආදරේ දැක්කම, ඒ මූණේ ඉරියව්වල තියෙන කරුණාව දැක්කම, ඒ රැවුල් කොට පිරුණ වල ගැහෙන කම්මුල්වල තියෙන හැඟීම් ගොඩ දැක්කම බෑ බෑ කියලා එයාට අකීකරු වෙන්න හිතුණෙම නෑ මට. 

"යමු නේද" ප්‍රභාත් අයියා මට විතරක් ඇහෙන තරම් හීන් හඬින් කතා කරද්දී මගේ කල්පනාව බිඳුනේ. හා කියන්න වගේ ඔලුව වනපු මං යන්නම් කියන්න වගේ එයාට තොල පිට පෙරළුවේ. එයාගේ මූණට ආවා ලස්සන හිනාවක්. ඔව් එයා ඒ හිනාව හංග ගත්තා රැවුල් කොට පිරුණු කම්මුල් අතරේ. ප්‍රභාත් අයියා නොතෙමෙන්න වගේ අයින දිගේ යද්දී මං කුඩේ ඉහලන් එළිය පැත්තෙන් ආවේ. ප්‍රභාත් අයියා තෙමෙන්නේ නැති වෙන්න හෝල් එක අයිනෙන් ඇවිත් කැන්ටින් එකට ගොඩ වෙලා මං එනකල් වගේ බලාගෙන ඉන්නවා. 

මඩ වතුර හෝල් එක ඉස්සරහා මිදුලේ හැම තැනකම. ඒකයි මට හරි ඉක්මනට අඩි තියන්න බැරි වුණේ. කැන්ටින් එක ළඟට ආපු මං කුඩේ ඇකිලුවා. ප්‍රභාත් අයියා යමු කියන්න වගේ මට අතින් ඉඟි කළේ.   කැන්ටින් එකේ වම් පැත්තට වෙන්න තියෙනවා කොරිඩෝවක්. ඒ කොරිඩෝව පහු කරන් ඉස්සරහට එද්දී ඔෆිස් කියලා ගහපු රූම් එකක් තිබුණේ. ප්‍රභාත් අයියා සාක්කුවේ තිබුණු යතුරක් අරගෙන දොර ඇරලා මං දිහා බැලුවේ. 

"කයාල් සර් ඒවි. එතකල් ඇතුළර යන්න" එහෙම කියපු ප්‍රභාත් අයියා ඈතට ගියේ. මං තාම දොර ළඟ හිටගෙන ඉන්නවා. ඒ දොර ඇදලා ඇරියම ඔටෝ වැහෙන දොරක්. මං දොරට අත් දෙක තියලා තල්ලු කරලා ඇතුළට ආවේ. ඒ ඔෆිස් රූම් එක මට මතක් කලේ මං ඉස්සර දවසක බලපු කතාවක තිබුණු ඔෆිස් රූම් එකක්. සුදු පාට ටයිල් අල්ලපු ඒ ඔෆිස් රූම් එකේ තිබුණා වීදුරු ටේබල් එකක්. ඒ ටේබල් එක ළඟ කරකැවෙන කළු පාට සැප පහසු පුටුවක්. ඒ මේසේ ඉස්සරහම තව කළු පුටු දෙකක් දාලා. 

එක පැත්තක වතුර ෆිල්ටර් එකක්. අනිත් පැත්තේ කළු පාට කබඩ් එකක්. සිවිලින් ගහපු ඒ කාමරේ ඒසී පවා සවි කරලා තිබුණේ. කාමරේට එළිය වැටෙන්න වගේ හදපු උස ජනේලේ අඩක් බට පතුරු වගේ කර්ටන් එකකින් වහලා තිබුණේ. ඒ විවර වෙච්ච අඩෙන් පේන වීදුරු ජනේලේ තෙමාගෙන පහළට වතුර වැටෙනවා මට පේනවා. මේසේ උඩ නිල් පාට ඩයිරියක් ඒ ඩයිරිය ළඟට වෙන්න චූටි දෙළුම් ගෙඩි තියෙන මල්වාස් එකක්. ඒවා ඇත්ත ඒවා නෙවෙයි. ප්ලාස්ටික් වලින් හදපු ඒවද කොහෙද. 

වතුර බේරෙන කුඩෙත් එක අතකට කරන් සීතලට ගැහි ගැහී මං කාමරේ පුරා ඇස් යවද්දී කාමරේ දොර ඇරුණේ. මං හැරිලා බැලුවා. කාමරේට ආවේ එයා. මේ තරම් වෙලා නොතිබුණු සුවඳක්.. ඔව් එයාගේ සුවඳින් කාමරේ පිරිලා ගියා එක තප්පරේට. මං දිහාවත් බැලුවේ නැති එයා ගියේ කබඩ් එක ළඟට. 

ඊටත් පස්සේ කබඩ් එක ඇරපු එයා සුදු පාට ටවල් එකක් අතට අරගෙන මේසේ කොණකට බර දීලා වාඩි වෙලා කතා කළා මට ළඟට. මං ඇවිත් බයෙන් වගේ හිට ගත්තා එයා ඉස්සරහින්. එක වචනයක්වත් කිව්වේ නැති එයා මගේ එක අතක තිබුණු කුඩේ අරන් බිමට දාලා ටවල් එක මගේ ඔලුව මැද්දට දාලා හෙමිහිට පිහදාන්න පටන් ගත්තේ. මං එයාට අවනත වෙලා ඇස් පියාගෙන ඉන්නවා. එයා මගේ කොණ්ඩෙට වැටිච්ච වතුර හෙමිහිට පිහ දානවා. 

දැන් දැන් මගේ ගතේ සීතල නැති වෙලා යනවා. කොණ්ඩේ වතුර පිහදාපු එයා මගේ අත් දෙකේ, උරහිස් දෙකේ වතුර පිහදාලා ටවල් එක උරහිසට දාද්දී කවුදෝ දොරට තට්ටු කරන හඬ ඇහුණේ. සන්සුන් ඉරියව්වෙන් ගිහින් එයා දොර අරිද්දී මාත් හැරිලා බැලුවේ. තේ කෝප්පෙකුත් අතේ තියාගෙන දොරකඩ උන්නේ මලීෂ අයියා.

"සර් කෑමට මොනවා හරි..." මලීෂ අයියා එයාට තේ කෝප්පෙ දිගු කරන ගමන් ඇහුවේ.  

"එපා මලීෂ" එහෙම කියන ගමන් එයා තේ කෝප්පේ අතට අරන් මං ළඟට එද්දී මලීෂ අයියා ඈතට යන්න ගියේ. දොර ඔටෝ වැහෙද්දී එයා මට තේ කෝප්පේ දිගු කළේ. මං බෑ කියන්න වගේ ඔලුව වැනුවා. 

"මේ තේක බොනවා" එයා මට හෙමිහිට වුණත් සැරෙන් වගේ කිව්වේ. බයටමයි මං තේ කෝප්පේ අතට ගත්තේ. බෑග් එකත් එක උරහිසක එල්ලන් මං බයෙන් වගේ බලාගෙන ඉන්නවා. 

"තේක බොන්ඩ සීතල නැති වෙලා යාවි" එයා ඒක නම් කිව්වේ ආදරෙන්. මං බයෙන් ඉන්න හැටි දැක්කම එයාට පව් කියලා හිතෙන්න ඇති. මං හෙමිහිට තේක තොල ගාද්දී ආයෙමත් මේසේ කොණකට බර දීලා වාඩි වුණු එයා ෆෝන් එක අතට ගත්තේ. අපේ ආච්චිගේ තේක තරම් රස නැති වුණත් ඒ තේක බොන්න පුළුවන් ගානට තිබුණා. 

තේක බීලා ඉවර වෙනකල් වගේ ෆෝන් එක ඔබ ඔබා උන්න එයා ෆෝන් එක ආයෙමත් සාක්කුවට දාගෙන මං අතේ තිබුණු හිස් කෝප්පෙ අරන් මේසේ උඩින් තියලා කල්පනාවෙන් වගේ ටික වෙලාවක් බලාගෙන උන්නා මං දිහා. සත්තයි එහෙම බලද්දී නම් බය හිතුණා මට. 

"ලවන්‍යා ඇයි මෙච්චර හිතුවක්කාරකමක් ආ.." මගේ ඇස්වලටම එබිලා අහපු ඒ හඬට මුළු පපුවම හිරි වැටිලා ගියා මගේ.

"මම ඔයාට එන්න කිව්වනේ. ඔයා බෑ කිව්වා. ඒකයි මං ආවේ නැත්තේ" මං අඬන්න වගේ කිව්වේ.

"මං ඔයාට කිව්වා ලවන්‍යා මට එන්ඩ බෑ කියලා. එහෙම එන්ඩ පුළුවන්කමක් තිබුණා නම් මං කවදාවත් ත්‍රිවිල් එකක් එවන්නේ නෑ. පේනවා නේද කියන දේ කරන්නේ නැති හිතුවක්කාරකම නිසා වෙච්ච ටික" එයා මගේ තෙත ඇඳුම දිහා බල බලා කියනවා. එයා කතා කළේම නොරිස්සුම් හඬින්. ඔව් එයාට තරහා ගිහින් ඉන්නේ කියලා කතා කරපු තාලෙන්ම තේරුණා මට. 

කියන්න එක එක දේවල් මුවට ආවත් මං ඒවා නොකියා නිහඩවම උන්නේ එයාට තරහා ගිහින් උන්නු වග දැනුණ නිසා. මම එකට එක කියන්න ගියා නම් එයාට තවත් තරහා යාවි කියලමයි මට හිතුණෙම. කියන දෙයක් අහන්නේ නැති කෙල්ලෙක්. අන්න ඒ වගේ බැල්මක් මට දාපු එයා ටික වෙලාවක් මං දිහා බලාගෙන උන්නා. මං උරහිස වටේ තිබුණු ටවල් එක අතට අරන් එයා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. ඊට පස්සේ එයා මොනවා කියාවිද. මොනවා කරාවිද කියලා හිත හිතා බලාගෙනම ඉන්නවා. එයා නිහඩව ඉන්නකොටත් බය හිතෙනවා හිතට.

"ලවන්‍යා.." එයා කතා කළේ බර හඬකින්.
මං එයා දිහා බලාගෙන උන්නා .එයා නැගිටලා ආවා මං ළඟට. ඒ සුවඳ මට දැනෙන තරම් ළඟට. ඒ සුසුම්වල උණුහම දැනෙන තරම් ළඟට. එයා පාත් වෙලා මගේ ඇස් වලටම එබුණා. සත්තයි මාව ගැහෙනවා. එයා මට මේ තරම් ළං වුණු පළවෙනි වතාව මේක. සීතලට ගැහෙන මගේ රෝස තොල් පෙතිවලට එයාගේ දඟකාර ඇස් දුවනවා මට පේනවා.

"ලවන්‍යා මං ඔයාගේ සීතල නැති කරන්ඩද?" එයාගේ කතා කරන ඇස් මගෙන් අහනවා. එයාගේ ඇස්වලින් මට මාව පේනවා. ඒ සුවඳට මට හැමදේම අමතක වෙනවා. ඒ පපුවෙන් එන උණුහුම මට මනමාල කතා කියනවා. මට ඒ පපුවට තුරුල් වෙලා උණුහුම් වෙන්න හිතෙනවා. එයා කවුද කියන එක මට අමතක වෙනවා. මං එයාගේ කියන එක විතරක්ම මට මතකෙට එනවා. කටින් හුස්ම අල්ල අල්ලා එයා මං දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. මගේ පපුව හරි වේගයෙන් ගැහෙනවා. එයාගේ ඇස් මගේ පපුවට දුවනවා. ආයෙමත් මගේ රෝස තොල් පෙති ළඟ නතර වෙනවා. එයා මගේ ඇස් එක්ක ලොකු කතාවක. 

"සීතලද? ම්ම්.." එයා ඇහුවේ රහසින් වගේ. මං ඔව් කියන්න වගේ ඇස් පිහාටු පාත් කළා. 

"මට දැනෙනවා ලවන්‍යා මෙහෙම ඉන්ඩ අමාරුයි කියලත් මං දන්නවා" එයා ඒක නම් කිව්වේ දුකින් වගේ. නළලට වැටිච්ච වතුරවලට ඇලිච්ච මගේ නළලේ තිබුණු කෙස් රොදක් හිස් මුදුණට කරපු එයා විනාඩි පහක් විතර නිහඬව ඉඳලා ආයෙමත් කතා කළේ.

"ලවන්‍යා මට ඔයාගෙන් ඕන සීයට සීයක් අහිංසක කෙල්ලෙක් නෙමෙයි. මං එහෙම බලාපොරොත්තු වෙන්නෙත් නෑ. මං ළඟ දඟ කරන්ඩ. හිතුවක්කාර වෙන්ඩ. රණ්ඩු කරන්ඩ. මුරණ්ඩු වෙන්ඩ. ඒ හැමදේටම වඩා මං ළඟ හුරතල් වෙන්ඩ. හැබැයි එකක් මං කියන දේ අහන්ඩ. 

ලවන්‍යා මට ඕන කීකරු කෙල්ලෙක්. මං දෙයක් කියන්නේ, කරන්නේ ඔයා ගැන හිතලා. ඔයාට තේරෙන්නේ නැති ගොඩක් දේවල් මට තේරෙනවා. මට දැනෙනවා ම්ම්.. ආයේ මං කියන දේ නොකර ඉන්ඩ එපා. එහෙම කලොත් මට තරහා යාවි. මං දෙයක් කිව්වම ඒක කරන්ඩ. ආයේ මෙහෙම දෙයක් වෙන්ඩ බෑ. මේක පළවෙනි සහ අන්තිම වතාව වෙන්ඩ ඕන. මං කියන දේ අහන්නේ නැතුව හිතුවක්කාර වැඩ කරලා මං නරකයි කියලා විතරක් කියන්ඩ එපා" එයා ඒ ටික නම් කිව්වේ තරහින්. ඔහු එයා සැරයි. මහ ගොඩක් සැරයි වගේම නපුරුයි. එයා කතා කරපු තාලෙන්ම ඒක තේරුණා මට. 

"දැන් මෙහෙම ක්ලාස් එකට ගිහින් ඉන්ඩ බෑ නේද. මං ත්‍රීවිල් එකක් කතා කරලා දෙන්නම් ගෙදර යන්ඩ. අද ක්ලාස් එකේ උගන්වන සේරම මං කියලා දෙන්නම්. දවසක් සේරම වැඩ දාලා මං ඔයා වෙනුවෙන් ඉන්නම්" එයා ඒ ටික නම් කිව්වේ මගේ ඇස් දිහා බලාගෙන. තරහෙන් නෙමෙයි හරි ආදරෙන් කරුණාවෙන්.

"ඒ කොහොමද?" මගේ බඩ පපුව හිරි වැටිලා යද්දී මං හරි උනන්දුවෙන් ඇහුවේ. 

"හෙට ගීගනගේ සර්ගේ ක්ලාස් එක නේද. අනිද්දා මගේ ක්ලාස් එකේ ටෙස්ට් එකක් තියෙන්නේ. ඒ නිසා මං ගෙදර ඉන්නේ. මලීෂයි, ප්‍රභාතුයි දෙන්නා ටෙස්ට් දවසට ක්ලාස් එක බලන්නේ. අනිද්දා මං ප්‍රී. අනිද්දා එන්ඩ පුළුවන් නේද?" එයා ඇහුවේ කල්පනාවෙන් වගේ. 

"ඒ කියන්නේ අනිද්දා ටෙස්ට් එකට මං එන්න ඕන නෑ කියන එකද? කොහෙටද මං එන්න ඕන?" මං ඇස් ලොකු කරන් ඇහුවේ.

"ඉද්ද මල් ගහ ළඟට එන්ඩ. මං ඔයාව එක්කගෙන යන්ඩ එන්නම්" එයා හෙමිහිට කියද්දී සත්තයි පුදුම හිතුණා මට. එයා හදන්නේ මාව ගෙදර එක්කගෙන යන්න. දෙයියනේ මට මේ ඇහෙන වචන හීනයක්ද.  

"ඔයාලගේ අම්මා මං කවුද කියලා අහාවිනේ. එතකොට ගෙදර වෙන කවුරුත් නැද්ද?" මං හරි කලබලෙන් අහද්දී ඒ මූණේ ඇදුනා අසරණ හිනාවක්. ඔව් ඒ දුක හිතෙන හිනාවක්. මං දිහා බලාගෙන උන්න එයා බිම බලාගෙන ගිහින් වතුර වැටෙන ජනේලේ ළඟ හිටගත්තේ මට පිටුපාලා. අනේ එයාට දුක හිතෙන දෙයක්ද මං ඇහුවේ. 

"කයල් සර් ඇයි මේ?" එයා ළඟට ආපු මං සද්දෙට ඇහුවේ. එයා හුස්මක් දැම්මා විනා කිව්වේ නෑ මොකුත් මට.

"ලවන්‍යා දැන් ඔයා ගෙදර යන්ඩ බබෝ" එච්චරයි එයා කිව්වේ මට. 

"අයියා අහාවිනේ කයාල් සර් මං ආවේ ඇයි කියලා. එතකොට මොනවද මං කියන්නේ?" මං හෙමිහිට ඇහුවේ.

"අයියට කියන්ඩ ක්ලාස් එකට යන්ඩ බැරි තරම් තෙමුනු නිසා ගෙදර ආවා කියලා" එයා සද්දෙට කිව්වේ.

"ඔයා එවපු ත්‍රීවිල් එකේ මනුස්සයා එක්ක නම් යන්න බෑ මට. ඒ මනුස්සයා මට නංගි කිව්වා" මං මූණත් අකුලන් කියද්දී එයා අමාරුවෙන් හිනාව නතර කරන් මං දිහා බැලුවේ.

"ඒ මනුස්සයා මහා පිස්සෙක්. හැබැයි හිතට හොඳයි. ටිකක් කියවනවා තමයි. හැබැයි නරක නෑ. පරිස්සමට යන්ඩ. මං ගෙදර ඉද්දී කෑම එහෙම ගෙන්ඩ ගන්නේ ඒ මනුස්සයට කියලා. කාත් කවුරුවත් නැති අසරණ මනුස්සයෙක්" එයා හෙමිහිට කියනවා. අපි මිනිස්සු දිහා බලලා චරිත සහතික දෙන එක කොයි තරම් වැරදිද කියලා එක තත්පරේකට හිතුණා මට.

"මං යන්නම්" මං සද්දෙට කියන ගමන් ටවල් එක මේසේ කොණකින් තිව්වේ.

"ගිහින් මට මැසේජ් එකක් තියන්ඩ. මං බලාගෙන ඉන්නවා. පරිස්සමට යන්ඩ" හරි ආදරෙන් කියපු එයා ආවා මං ළඟට.

"කයාල් සර් මං ආයෙමත් හිතුවක්කාර වෙන්නෙ නෑ. ඔයා කියන දේ අහනවා. සත්තයි මං ආයේ මට හිතෙන දේවල් කරන්නේ නෑ" මං හුරතලෙන් වගේ කිව්වේ.

"මට ඕන මං කියන දේ අහන කීකරු කෙල්ලෙක්. එහෙම කෙල්ලෙක් වෙනුවෙන් මං ජීවිතේම දෙනවා" රහසින් වගේ කියපු එයා දඹරැඟිල්ල, මාපටැඟිල්ල මගේ කම්මුලකට තියලා හීනියට මිරිකලා දොර ළඟට ගියේ. 

මං හිනා වෙවී බලාගෙන ඉන්නවා. සත්තයි මට ඕන වුණා එයාව තව ටිකක් වෙලා මම ළඟ තියාගන්න. එයා ළඟ ඉන්නකොට මං සතුටින්. ඇත්තමයි මේ බොරු නෙවෙයි. මගේ හිතට දැනෙන්නේ ලෝකෙම මං ළඟ වගේ. ඒ හැඟීම එයා ළඟදි විතරමයි මට දැනුණෙම.

"කයාල් සර්.." එයා දොර අදින්න හදද්දී මං සද්දෙට කතා කළේ. එයා දොරට අත තියාගෙනම හැරිලා බලලා ඇයි කියලා අහන්න වගේ ඇහි බැමි උස් කළේ. ඒ ඉරියව්ව සත්තයි හුස්ම ගන්න අමතක කලා මට. 

"තව ටිකක් ඉන්න බැරිද අපිට මෙහෙම?" මං හෙමිහිට ඇහුවේ. මගේ කටහඬ පුරාම තිබුණු කප්පරක් සෙනෙහස එයාට දැනෙන්න ඇති කියලා මං හිතන්නම්. ඒ මූණට ආවා ලා හිනාවක්. ඔව් ඒක ආස හිතෙන, ඊටත් වඩා ලෝබ හිතෙන හිනාවක්. එයා කම්මුල්වල ගැහෙන තරමට නැතුව මෙහෙම ලාවට හිනා වෙද්දිත් මොකක්දෝ ලස්සනක් එනවා ඒ ආඩම්බර මූණට. 

"මටත් ඕන ඔයාව ළඟ තියාගෙන ඉන්ඩ. එහෙම කරන්ඩ බෑ සුදූ. දැන් මම ක්ලාස් එකට යන්ඩ ඕන" මගේ හිත නොරිදෙන විදියට හරි ආදරෙන් කියපු එයා කාමරෙන් එළියට ගියේ. එයා ගියාම මොකක්දෝ පාළුවක් දැනුණා හිතට. දවසක අපිට පුළුවන් වේවි නිදහසේ එකට ඉන්න. ඒ දවස එනකල් මම බලාගෙන ඉන්නම්. මට එහෙම පුළුවන්. එයා වෙනුවෙන් මං බලාගෙන උන්නු කාලේ දන්නේ මම විතරයි. 

එයා ගිහින්. එයාගේ සුවඳ තාමත් කාමරේ හැම තැනකම. මං ඔහේ බලාගෙන ඉද්දී කාමරේ දොර ඇරුණේ. කාමරේට ආවේ ප්‍රභාත් අයියා.

"ත්‍රීවිල් එක ආවා නංගි යමු නේද" ප්‍රභාත් අයියා කරුණාවන්ත හඬින් කතා කළේ. හා කියන්න වගේ ඔලුව වනපු මං අතේ තිබුණු ටවල් එක මේසේ කොණකින් තියලා බිම තිබුණු මගේ කුඩෙත් අතට අරන් ප්‍රභාත් අයියා පස්සෙන් කොරිඩෝව දිගේ කැන්ටින් එක ළඟට එනකල් ආවේ. කැන්ටින් එක ඉස්සරහා මිදුලේ ත්‍රීවිල් එක නතර කරලා තියෙනවා. ඒ මාව එක්කගෙන යන්න උදේ ආපු රතු පාට වීල් එක.

"නංගිට තනියම යන්න පුළුවන්ද? මං එන්න ඕන නෑ නේද?" ප්‍රභාත් අයියා කැන්ටින් එක ළඟ නතර වෙන ගමන් අහනවා. මාව ත්‍රීවීල් එකට දාන්න ආවොත් කුඩයක්වත් අතේ නැති ප්‍රභාත් අයියට තෙමෙන්න වෙන්නේ. මොකටද කාටවත් කරදර කරන්නේ. තනියම යන්න බැරි තරම් මහ දුරක් නෙවෙයි මට මේක.

"ඕන නෑ අයියා. මට තනියම යන්න පුළුවන්" හිනාවක් එක්ක හෙමිහිට කියපු මං ත්‍රීවිල් එක ළඟට ආවේ. 

"මං උදේ කතා කරද්දී ගණන් උස්සන්නෙ නැතුව ආවා නම් මේ මොකුත් නෑනේ නංගි. අපරාදෙන් නිකන් තෙමුනේ. මේ ලස්සන කෙල්ලෝ ඔහොමමයි. හරි ගණන්" මං කුඩේ අකුලන් ත්‍රීවිල් එකට ගොඩ වෙනකොටම ඩ්‍රයිවර් සද්දෙට කියනවා. මං නෑහුනා වගේම උන්නා. 

"යන්නම් ප්‍රභාත් මහත්තයා" ප්‍රභාත් අයියට අත උස්සලා කියපු ඩ්‍රයිවර් ත්‍රීවිල් එක හරවලා අරන් ජයබිමෙන් එළියට දැම්මේ. 

ත්‍රීවිල් එකට එන හිරි කඩට ඇතුල නොතමෙන්න දාලා තිබුණු ගුරු පාට කාපට් රෙද්ද ඈතට කරපු මං එළිය බැලුවේ. පාරේ හැම තැනකම වතුර. අද නම් නුවර ගලාවි වගේ. 

"නංගිට අද පන්තිත් මිස් වුණා නේද. ඔහොම වතුර බේරී බේරී පන්තිවල ගිහින් ඉන්න බෑ තමයි නංගි. ඇත්තටම මම කතා කළාම එන්න බෑ කිව්වේ ඇයි?" ඩ්‍රයිවර් අංකල් ඒක නම් ඇහුවේ බර හඬකින්. ඒක ඔහු අහපු තාලෙට මොකුත් නොකිය ඉන්න හිතුණේ නෑ මට.

"මං එක්ක තව යාළුවෙක් ක්ලාස් යන්න එනවා. එයත් එක්ක එන්න හිටියේ" මං සද්දෙට කිව්වේ.

"ආ.. එහෙමත් එකක්ද. මට කිව්වා නම් මං ඒ නංගිවත් එක්කගෙනම එනවනේ. අපරාදේ නංගි මං එක්ක ආවා නම් අද නංගිට ක්ලාස් එක මගෑරෙන්නෙත් නෑ. අපේ කයාල් මහත්තයාගේ සල්ලි නාස්ති වෙන්නෙත් නෑ. හයර් දෙකටම සල්ලි ගන්න වුණා. නංගි නාවට මං නංගිව එක්කගෙන යන්න ආවා ගියානේ" ඩ්‍රයිවර් කට ඇද කරන් කියනවා. මං සයිට් කණ්ණාඩියෙන් ඔහුගේ මූණ දිහා බලාගෙන උන්නේ

"අනිත් දවසේ වැස්සම කෝල් එකක් දෙන්න. මම සුටුස් ගාලා ඇවිත් නංගිව එක්කගෙන යන්නම්. ගාන කයාල් මහත්තයගෙන් ගන්න එකනේ.." ඩ්‍රයිවර් කියවනවා කියවනවා කන් දෙක ගොඩ වෙලා වගේ.

"මේ වැස්ස කොහොමත් අද පායන්නේ නෑ"

"අවුලක් නෑ වැස්සට. ගිය දවස් ටිකේ පොළව කරවෙලා වගේනෙ තිබුණේ"

"වහිනකොට තමයි අපිට ඉතින් හයර් එකක් හරි වදින්නේ. නැත්නම් ඉතින් දවසට හයර් දෙකක් නැත්නම් තුනයි"

"මේ කාලේ හයර් දුවලා ජීවත් වෙන එක ලේසි නෑ නංගි. හාල් කිලෝ එකම කීයද බලන්නකෝ..."

මං අහගෙන උන්නේ හරි අමාරුවෙන්. ඩ්‍රයිවර් අපේ ගම පැත්තට ත්‍රීවිල් එක දාලා මඩ වතුර අහසට විදගෙන ත්‍රීවිල් එක ඉස්සරහට අරගෙන යනවා.

"මං ඔය ඉස්සරහා ඉද්ද ගහ ළඟින් දාන්න" මං ඩ්‍රයිවර්ට කිව්වෙ සද්දෙට.

"මට කයාල් මහත්තයා කිව්වා නංගිව ගෙදරටම දාන්න කියලා. මට ගෙදරට යන්න පාර කියන්න නංගි. මම නංගිව ගෙදර මිදුලටම දාන්නම්" ඩ්‍රයිවර් හෙමිහිට කියනවා.

"නෑ නෑ එහෙම ඕන නෑ. මාව ඔය පේන ඉද්ද ගහ ළඟින් දාන්න. එතන ඉඳන් මට වැඩි දුරක් නෑ" මං බල කරලා වගේ කිව්වම ඩ්‍රයිවර් ත්‍රීවිල් එක ඉද්ද මල් ගහ ළඟ නතර කළේ. මං පර්ස් එකෙන් රුපියල් පන්සීයක් අතට ඩ්‍රයිවර්ට දිගු කළා. 

"අපෝ පිස්සුද නංගි. සල්ලි එපා සල්ලි එපා. මට මේවට සල්ලි දෙන්නේ අපේ කයාල් මහත්තයා" රුපියල් පන්සීය දැක්කම සතෙක් සර්පයෙක් දැක්ක වගේ බය වෙච්ච ඩ්‍රයිවර් සද්දෙට කියනවා.

"ගන්න ගන්න.." මං බල කලත් දෙතුන් වතාවක් ඩ්‍රයිවර් නෑ මගෙන් සල්ලි ගත්තේ. 

"කයාල් මහත්තයා මට මේවට ඩබල් ගෙවන්නේ. එපා එපා නංගිගේ සල්ලි නංගි තියාගන්න" ඩ්‍රයිවර් එහෙම කියලා ඉස්සරහ බලා ගත්තේ. කොච්චර බල කලත් ඩ්‍රයිවර් සල්ලි ගන්නෙ නැති වග තේරුණු මං රුපියල් පන්සීයක් පර්ස් එකට දමාගෙන කුඩෙත් ඉහළගෙන ත්‍රීවිල් එකෙන් බැස්සේ.

"එහෙනම් නංගි පරිස්සමට යන්න. අපිත් යනවා" එහෙම කියපු ඩ්‍රයිවර් ත්‍රීවිල් එක හරවන් ඈතට යද්දී මං ගෙවල් පාරට හැරුණේ. කන්ද උඩ ඉඳන් එන මඩ වතුර පාරට මගේ කකුල් දෙක තෙමෙද්දී මං උඩට ආවේ. අද නම් කූඩැල්ලො දෙතුන් දෙනෙක්වත් එල්ලේවි කකුල්වල. 

අපේ මිදුල හරියට ගඟක් වගේ. ඒ තරම් වතුර පිරිලා. මං ඉස්තෝප්පුවට ගොඩ වෙලා සෙරෙප්පු දෙක ගලවලා පීල්ලට කකුල් දෙක අල්ලන් මඩ සෝදගෙන නිය කණුවක එල්ලිලා උන්නු කූඩැල්ලත් ඈතට වීසි කරලා ගෙට ආවේ. අයියා කාමරේ ඇති. ආච්චි කුස්සියේ ඇති  මං එහෙම හිත වටපිට බැලුවේ. කුඩේ වේලෙන්න සාලේ කොණකින් තියපු මං අයියා කියලා හෙමිහිට කතා කළේ. අයියා කාමරේ නෑ වගේ. මං ඇවිත් දොර රෙද්ද ඈත් කරලා කාමරේට එබුණා. අයියා නෑ කාමරේ.

"ආච්චි.. ආච්චි.." ආච්චිට කතා කරන මං ආවා කුස්සියට. ආච්චි නෑ කුස්සියේ. කුස්සිය පැත්තේ දොරවලුත් වහලා දාලා. කෝ මේ ආච්චි. මං එහෙම හිත හිතා කාමරේට ආවා.

මෙන්න අපේ ආච්චි චීත්තේ ඉහ ළඟට එනකල් පොරවන් වකුටු වෙලා නිදි. මේ වැස්සේ දර කෑල්ලක්වත් කපන්න නැති කම්මැලිකමට ආච්චි නිදිද කොහෙද. අයියා කොහේ හරි ගිහින් වගේ. නාගෙනම ඇවිත් කෝල් එකක් දීලා බලන්න ඕන. 

ආච්චිට ඇහැරෙන්නෙ නැති වෙන්න හෙමිහිට අඩි තිය තියා කාමරේට ආපු මං බෑග් එක මේසේ උඩින් තියලා තෙත ඇඳුම උනා දාලා චීත්තයක් පපුව ළඟට කරලා ගැටයක් දාගෙන මගේ ටවල් එකත් අරන් බාත්රූම් එකට ආවේ. වැස්සට බාගෙට තෙමිලා උන්න මං හනි හනිකට නාගෙන, ටවල් එකෙන් කොණ්ඩේ තෙත පිහදාගෙන, ටවල් එක පපුව ළඟට කරලා ගැටයක් දමාගෙන තෙත මිරිකලා වේලෙන්න පිලිකන්නේ වැලකට දාලා කාමරේට ආවේ. 

සීතලේ නෑවම හරි සනීපයි ඇඟට. කොට ස්කෝර්ට් එකක් එක්ක අත් කපපු ටී ෂර්ට් එකක් ඇදගත්තු මං තෙත කොණ්ඩේ වටේ ටවල් එකත් ඔතාගෙන ආච්චිගේ ෆෝන් එකත් අතට අරන් ඇවිත් වාඩි වුණා ඉස්තෝප්පුවේ පුටුවෙන්. අයියට කෝල් එකක් දීලා බලන්න ඕන කොහෙද ගියේ කියලා. මං අයියගේ නම්බර් එක ඩයල් කරලා ෆෝන් එක කනේ තියා ගත්තා. තුන් හතර පාරක් රිංග්ස් වුණාම අයියා කෝල් එක ආන්ස්වර් කළේ.

"අයියා කොහෙද ඉන්නේ?" අයියා හෙලෝ කිව්ව පමාවට මං සද්දෙට ඇහුවේ. 

"මං දසුන්ලාගේ ගෙදර ආවා. උඹ කොහෙද ඉන්නේ?" අයියා බය වෙලා වගේ අහනවා. මං අවේලාවේ කෝල් කලාම අයියා බය වෙන්න ඇති. 

"මං ගෙදර ආවා" මං හෙමිහිට කිව්වේ.

"මොකක්? ගෙදර ආවා" අයියා කලබල වෙලා වගේ හොඳටම.

"නුවරට යද්දී තෙමිලා. ක්ලාස් එකේ ඉන්න බෑ. මං ඒ පාර ගෙදර ආවා" මං අවුලෙන් වගේ කිව්වේ.

"හරි හරි මොනවා කරන්නද. වැඩක් කරගනින්. මං එන්න පැයක් විතර යාවි" එහෙම කියපු අයියා කෝල් එක කට් කළේ මං වෙන මොකුත් අහන්නත්, කියන්නත් කලින්. අයියා එන්නේ පැයකින්. ආච්චිත් නිදි. ආච්චි නිදාගෙන උන්නු හැටියට නම් පැය දෙක තුනක් යනකල් නැගිටින එකක් නෑ වගේ. මට එයාට කතා කරන්න පුළුවන් නිදහසේ. මං එයාගේ නම්බර් එක ඩයල් කරලා ෆෝන් එක කනේ තියා ගත්තා. 

"සඳ පාන වාගේ සුදු මුහුණ ඔබගේ.."

ෆෝන් එක රිංග්ස් යනවා. ඒ සිංදුව ඇහෙද්දිත් මගේ බඩ පපුව ගැහෙනවා. එයා කෝල් එක කට් කළා. ඔව් එයා මට ගන්න වෙන්න ඇති කෝල් එක කට් කරන්න ඇත්තේ. කෝල් එක කට් කරලා විනාඩි පහක්.. 

ඔව්, ඒ තරම් විතර වෙලා ගිහින්. කෝ එයා මට ආයේ ගත්තේ නෑනේ. බලාගෙන ඉඳලම හති වැටිච්ච මං එයාගේ නම්බර් එක ඩයල් කරලා ෆෝන් එක කනේ තියා ගත්තා. සිංදුවේ මුල් පද දෙක තුන විතරයි ඇහුණේ එයා කෝල් එක කට් කලා. මේ පාර නම් එයා ගනීවි මට. මං එහෙම හිත හිතා බලාගෙන උන්නත් නෑ එයා මට කෝල් කළේ.

මට දුකයි. එයා හොඳටම දන්නවා මං එයා කතා කරනකල් බලාගෙන ඉන්න වග. මං ආයේ එයාගේ නම්බර් එක ඩයල් කරලා ෆෝන් එක කනේ තියා ගත්තා. 

අනේ, එයාගේ ෆෝන් එක ඕෆ්. එයා ෆෝන් එක ඕෆ් කළේ මං ගන්න නිසාද. මගේ කෝල් එයාට බාධාවක් වෙන්න ඇති. මගේ ඇස්වල කඳුළු. එයාට මොන වැඩේ තිබුණත් එයාගේ ජීවිතේ අංක එක වෙන්න ඕන මං. මට කතා කරන්න ඕන කියලා දැනුණු වෙලාවක එයා හැම වැඩක්ම දාලා මට කතා කරන්න ඕන. එයාට මට වඩා එයාගේ පන්ති ලොකු වෙන්න බෑ. 

බොළඳ හිත කිව්වෙම එහෙම කතා ගොඩක්. ඇස්වලින් කඳුළු බේරි බේරී මං ෆෝන් එක අතේ තියාගෙන උන්නා. ආයේ නම් කතා කරන්නේ නෑ මං එයාට. මට රිද්දනවා වගේ එයාටත් රිදෙන්න ඕන. එයා කීයට හරි ගනීවි මට. එහෙම හිතලා ඇස් පිහදා ගත්ත මං නපුරු කුමාරයාගේ මාලිගාව දිහා බැලුවේ. 

නපුරු කුමාරයාගේ වීදුරු මාළිගාව වැස්සට හරි ලස්සනයි. සත්තයි බලාගෙන ඉන්න ආසයි. පිට ඉඳන් බලාගෙන ඉන්න අපිට මේ තරම් ලස්සනට පේනවා නම් ඒ මාලිගාවේ ඇතුළෙ ඉඳන් එළිය බලනකොට වටපිට කොච්චර ලස්සනට පේනවා ඇත්ද. අනේ මට දවසක ඔය මාළිගාවට ගිහින් එන්න ඇත්නම්.

"සුදූ උඹ කොයිවෙලාවෙද ආවේ?" ආච්චිගේ කටහඬට මං ගැස්සිලා වගේ හැරිලා බැලුවේ. ආච්චි ඇස් පිහද පිහදා දොරකඩ ළඟ හිටගෙන ඉන්නවා.

"දැන් ටිකක් වෙලා ආච්චි නිදාගෙන හිටියේ මං එද්දී" මං සද්දෙට කිව්වේ.

"බෙහෙත් ටික බිව්වම නිදි මතක් ආවා. එහෙමම හිස තියා ගත්තා. දන්නෙම නැතුව නින්ද ගිහින්" ආච්චි ඈනුමක් යවන ගමන් කියනවා. 

"නුවරට යද්දී හොඳටම තෙමිලා. පන්තියට යන්නත් බෑ. ඒ පාර ගෙදර ආවා" ආච්චි විස්තර අහන්නත් කලින් මං කටත් ඇද කරන් මං සද්දෙට කිව්වේ.

"උඹ මේ වැස්සේ පන්ති යන්න ලෑස්ති වෙද්දී මට ඕක කියන්නත් හිතුණා. අපරාදෙනෙ පන්ති කියලා මාත් කරබගෙන උන්නේ" ආච්චි කල්පනාවෙන් වගේ කියනවා. 

"මොනවා කරන්නද. කොහොමත් අද පාඩුයි මට" මං වැස්ස දිහා බලන ගමන් කිව්වේ.

"මොනවා කරන්නද. යමන් යමන් තේකක්වත් බොමු. මේ වැසේ නාලා. අනේ මන්දා උඹ නම් මොන ලෙඩක් හදා ගනීවිද කියලා" ආච්චි මට සැර දානවා ඔන්න. 

"තෙමිලා ආපු හැටියට නොනා උන්නා නම් හෙම්බිරිස්සාවක් හරි හැදෙනවා" මං එහෙම කියන ගමන් පුටුවෙන් නැගිට්ටේ. 

"උඹලා දවසක වැඩ වරද්ද ගන්නේ ඔය පණ්ඩිතකම නිසා" ආච්චි එහෙම කියන ගමන් කුස්සිය පැත්තට යද්දී මාත් ඒ පස්සෙන් ආවේ. 

අතේ තිබුණු ෆෝන් එක සාලේ කුෂන් පුටුවකට දාපු මං ආච්චි එක්කම පැන්ට්‍රි එක ළඟට ආවේ. මං විදුලි කෙට්ල් එක අතට ගත්තේ වතුර එකක් රත් වෙන්න දාන්න හිතාගෙන. 

"මෙච්චර දර තියෙද්දී නිර පරාදේ මොකටද කරන් බිල වැඩි කර ගන්නේ. හිටහන් මං ලිප පත්තු කරලා කේතලේ ලිපේ තියන්නම්" මාව නතර කරපු ආච්චි ලිප පත්තු කරන්න ලෑස්ති වුණේ. ආච්චි එක්ක වාද කරලා දිනන්න බැරි වග දන්න මං කට ඇද කරන් විදුලි කෙට්ල් එක පැන්ට්‍රි එක උඩින් තියලා පුටුවකින් වාඩි වුණේ. 

"ඩෝනට් එකක් තිබුණා නම් කාලා තේ බොන්න තිබුණා නේද ආච්චියේ" මං සද්දෙට කිව්වේ. 

"ඒක නම් ඇත්ත සුදූ. අර වේපස් බිස්කට් වගයක් නම් තිබුණා" ආච්චි දර කෑල්ලක් කඩලා ලිපට දාන ගමන් කියනවා. 

"මං හෙට පන්ති ගිහින් එද්දී දුනෙත් එකක් ගේන්නම්කෝ" මං හිනා වෙලා කිව්වේ. ආච්චිගේ මූණට ආවා හිනාවක්. 

"ඒ රස මතක් වෙද්දිත් කටට කෙළ උනනවා බං. මං හරි ආස කෑමක්" ආච්චි හිනා වෙවී කියන ගමන් කේතලේට වතුර ටිකක් පුරවලා ලිපෙන් තිව්වේ. ආච්චි වතුර උණු කරලා බෙලිමල් දාලා රහට හදලා දීපු තේ කෝප්පෙත් බීපු මං කාමරේට ආවා. 

ගණන් ටිකක් හරි හදන්න ඕන. නැත්නම් අපරාදේ. පොත් මේසේ පුටුව පස්සට කරන් වාඩි වුණු මං ගණන් හදද්දී ආච්චි කාමරේ අස් කරනවා. 

"කාලා හිටපන් සුදූ" පැය දෙකක් ගණන් හදන්න ඇති ඕන නම් ආච්චිගෙ වැඩේම කෑ ගහනවා. ආච්චි උදේ මට පන්ති අරන් යන්න ඔතලා දීපු බත් එක පිඟානක තියලා දිගෑරගත්තු මම බත් කාලා ඇවිත් ආයෙමත් වාඩි වුණා පුටුවෙන්.

එතකොට වෙලාව හතරට ළං වෙලා. දැන් නම් වැස්ස ටිකක් අඩු වෙලා. මං තාමත් ගණන් හදනවා. 

"කොල්ලා තාම නෑනේ. දසුන් ළමයා හමු වෙලා එන්නම් කියලා උදේ ගියපු එක " ආච්චි සද්දෙට කිව්වේ මටත් ඇහෙන්න වගේ. 

"එනවා ඇති" මං එහෙම කියලා කට ගන්න වුණේ නෑ අයියගේ කටහඬ ඇහුණේ.

"මං ආච්චිට මල් ටිකක් නෙලාගෙන ආවා. ඒත් අද එළියේ මල් පූජා කරන්න බෑ නේද" අයියගේ කටහඬට ආච්චි එළියට ගියේ. 

"අනේ ඔව් මහත්තයෝ. උඹට පුළුවන් නේද බුදු පහන පත්තු කරලා, මල් හඳුන් කූරු ටික ලෑස්ති කරලා මට අත ගස්සවන්න. මං ඊට පස්සේ සාලෙන් පැදුරක් එලාගෙන මල් පූජා කරන්නම්" ආච්චිගේ කටහඬ.

"ඉන්න මං ඇඟ සෝදගෙන ඇවිත් වැඩේ කරලා දෙන්නම්" අයියගේ කටහඬ 

"මොකෝ පුතේ මෙච්චර පරක්කු?" ආයෙමත් ආච්චිගේ කටහඬ.

"දවල්ට කාලා එන්න කියලා දසුන්ගේ අම්මගේ වැඩේම වද කළා. ඒ පාර දවල්ටත් කාලා ටිකක් ඉඳලා ආවා" අයියගේ කටහඬ කාමරේ පැත්තට යනවා මට ඇහෙනවා.

වාඩි වෙලා ඉඳලම පස්සත් රිදෙනවා මගේ. මං එළියට ආවා. ආච්චි දොරකඩ ළඟ හිටගෙන ඈත බලාගෙන ඉන්නවා. මම ශේප් එකේ ෆෝන් එක අතට ගත්තේ එයාගෙන් මැසේජ් එකක් හරි ඇවිත් ඇති කියලා හිත හිතා. මොන.. එයාට මාව අමතක වෙලා. සයිලන්ට් කරලා තිබුණු ෆෝන් එකේ සවුන්ඩ් එක ඔන් කරපු මං ආවා ආච්චි ළඟට. 

"තේකක් බොමුද සුදූ?" මාව දැකපු අච්චි සද්දෙට අහනවා.

"තව ටිකකින් බොමු" මං එහෙම කියලා කණුවකට පිට තියලා ඈත බලද්දී  ආච්චිගේ ෆෝන් එකට මැසේජ් එකක් එන හඬ ඇහුණේ.

"කෝල් එකක්ද කොහෙද" ආච්චි එහෙම කියලා ගිහින් ෆෝන් එක අතට ගත්තේ මගේ උගුර කට වේලිලා ගියා.

"ඉස්සර වගේ නෙමෙයි. දැන් ෆෝන් එක කුණු කුණු ගානවා වැඩියි" ආච්චි තනියම කියවන හඬ මට ඇහෙනවා. මගේ බඩ පපුව ගැහෙනවා. ආච්චිගේ මේ කටහඬ අයියට ඇහුණොත් මොනවා හිතාවිද. 

"කෝල් එකක් නෙවෙයි මැසේජ් එකක්. කොල්ලට කිව්වා නම් මේක හරියටම බලලා දේවි මට" ආච්චි සද්දෙට කියලා අයියගේ කාමරේ පැත්තට ගියේ. මගේ හුස්ම නතර වෙන්න වගේ. දෙයියනේ මැසේජ් එක එවන්න ඇත්තේ එයා. ඒක සහතිකයි හොඳටම මට. දැන් වෙලාව ඕන නම් පහට ඇති. එයා ක්ලාස් එක ඉවර වෙලා මැසේජ් එකක් එවන්න ඇති මට.

"අනේ පුතේ බලපන්කො ෆෝන් එකට මැසේජ් එකක් ඇවිත් තියෙනවා" ආච්චි දොර රෙද්ද ළඟ හිටගෙන මහා සද්දෙට කිව්වේ.

"කෝ දෙන්න ආච්චි මං ඕක බලලා දෙන්නම්" දුවගෙන ආපු මං කලබලෙන් කිව්වේ.

"නෑ නෑ උඹ පැහෙන්නේ නැතුව හිටපන්. කොල්ලා මට මේක කියාවි මොකක්ද කියලා" ආච්චි එහෙම කියද්දී අයියා ටවල් එකත් ඉණට කරලා ඇදගෙන එළියට ආවේ මාව වෙවුලනවා. ආච්චි අයියට ෆෝන් එක දිගු කරන් ඉන්නවා. මං ඉවරයි දෙයියනේ. මං ඉවරෙටම ඉවරයි. අයියගේ අතට හැමදේම අහු වෙන්න යන්නේ. 

"අනේ බලන්නකෝ පුතේ මොකක්ද මැසේජ් එක කියලා" ආච්චි ආයෙමත් කියද්දී.