කයාල් සර්

"ඔයාව, මට ඔයා විතරයි පේන්නේ සුදූ.." එයා හරි ආදරෙන් කියද්දිම ආච්චිගේ කටහඬ ඇහුණේ. 

"සුදූ රෑට උයලා ඉවරයි. කාලා හිටපන්" ආච්චිගේ කටහඬ කාමරේ පැත්තට එනවා මට ඇහෙනවා. එයාට ෆෝන් එක තියන්නම් කියලා කියන්නත් අමතක වුණා මට. කලබලෙන් කෝල් එක කට් කරපු මං ෆෝන් එක ඇඳේම තියලා දුවගෙන ඇවිත් වාඩි වුණා පුටුවෙන්. එයා බලන්න ඇති මං ඇයි කෝල් එක කට් කළේ කියලා. පොත් මේසේ තිබුණ ටියුට් එකක් ළඟට අරන් පෙරලා ගත්තු මං මොකුත් නොවුණ වගේ සැහැල්ලුවෙන් ඉද්දී ආච්චි අත්ලේ තිබුණ සීනි වගයක් දිවේ තවර තවරා කාමරේට ආවේ. ආච්චි හැමදාම උයලා ඉවර වුණාම තේ කහට එකක් බොනවා. ඒ බොන තේ කහට එකේ ඉතුරු වෙන සීනි ටිකද කොහෙද ක කා කාමරේට එන්න ඇත්තේ. 

"කොල්ලට කෝල් එකක් දෙන්න ඕන. ඇයි දන්නෙ නෑ අද කතා කළේ නෑ" ආච්චි එහෙම කියන ගමන් වටපිට බලනවා. ආච්චි  හොයන්නේ ෆෝන් එකද කොහෙද. මං නොතේරුණා වගේම උන්නා.

"කෝ සුදූ මගේ ෆෝන් එක?" ආච්චි මේසෙට ඇස් යවන ගමන් අහනවා.

"අන්න ඇඳේ තිබුණා" මං ඕනෑවට එපාවට කිව්වේ. 

"අනේ මන්දා මේ ෆෝන් කටුව ඉනේවත් ගහගෙන ඉන්න වේවි. තියෙන තැන නෙමේ ටිකකින් බලද්දී තියෙන්නේ" ආච්චි එහෙම කියන ගමන් ෆෝන් එක අතට ගන්න දිහා මං හොරහින් බලාගෙන උන්නේ. ආච්චි ෆෝන් එක අතට අරන් ඇස් දෙක පුංචි කරන් ෆෝන් එකට එබිලා එහෙ මෙහේ ඔබනවා.

"පුතේ රුපියල් තිහක්ම කැපිලනේ" ආච්චි බයවෙලා වගේ කියද්දී මට තරු පෙනුනා. ලෝන් එකට රුපියල් තිහක් කැපුණා කියන එක අමතක වුණානේ මට.

"ආච්චිගේ මොකක් හරි සර්විස් එකක් ඇක්ටිව් වෙලා ඇති. මං ඕක හදලා දෙන්නම්" මම හරි උනන්දුවෙන් කිව්වේ.

"අනේ පුතේ පොඩ්ඩක් බලලා හදපන්. අපරාදේ ෆෝන් එකට දාන සල්ලි" ආච්චි අවුලෙන් වගේ කියන ගමන් නම්බර් එකක් ඩයල් කරනවා. ආච්චි පව්. ආයේ නම් ආච්චිගේ සල්ලි කපන්නේ නෑ මං. අරගෙන ආපු කාඩ්වලින් එකක් දාගන්නවා එයාට මැසේජ් කරන්න. ආච්චි ෆෝන් එක කනේ තියාගද්දී මං ටියුට් එකට ඇස් අරගෙන ආවේ. 

"අනේ ඇයි පුතේ උඹ මට කෝල් එකක්වත් දුන්නේ නැත්තේ?" ආච්චි අහිංසක විදියට අහන හඬ.  

"අනේ එහෙමද. ඔය දැන් පාර ළඟද ඉන්නේ" අහ් අයියා ගෙදර එනවද කොහෙද. ආච්චි කලබලෙන් කතා කරපු දේවල් වලින් ඒක තේරුණා මට. 

"හරි පුතේ හරි. එහෙනම් පරිස්සමට වරෙන් බුදු සරණයි" එහෙම කියපු ආච්චි කෝල් එක කට් කරලා මං ළඟට ආවේ. 

"ඔන්න අයියා ගෙදර එන ගමන්ලු. හාල් කඩෙත් පහු කරාලු. කොල්ලා පව්. පයින්ම එනවා" ආච්චි දුකෙන් වගේ කියනවා. දෙයියනේ අයියා ගෙදර එනවා නම් කයාල් සර්ට කියන්න ඕන මැසේජ් එවන්න එපා කියලා. අපේ ආච්චි බැරි වෙලාවත් අයියට ෆෝන් එක දුන්නොත් මං ඉවරයි. 

"මං කොල්ලට බිත්තරයක්වත් ඔම්ලට් දාන්න ඕන. පව් හරියට කෑම බීමක් කොහෙන්ද ඔය කැම්පස්වල" ආච්චි එහෙම කියන ගමන් ෆෝන් එක මේසේ උඩින් තියලා එළියට ගියේ. මං ෆෝන් එක අතට ගත්තේ හරි කලබලෙන්. 

"කයාල් සර් දැන් අයියා ගෙදර එනවා. මට මැසේජ් එවන්න එපා" ටයිප් කරපු මැසේජ් එක එයාට සෙන්ට් කරලා නම්බර් එක, මැසේජ් සේරම ඩිලීට් කරලා ෆෝන් එක මේසෙ කොණකින් තියලා ගණන් හදන්න පටන් ගත්තේ.

අයියා ගෙදර එද්දී අට හමාර පහු වෙලා. මායි ආච්චි බත් කෑවේ නෑ අයියා එනකල් බලාගෙන උන්නා.

අයියා ගෙදර ඇවිත්, ඇඟ සෝදගෙන තේ එකක් එහෙම බීලා රෑට කමු කියද්දී අම්මා ගෙදර එන වෙලාව ළං වෙලා. 

"අම්මා ආවම බත් කමු" එහෙම කියපු මායි, ආච්චි බත් බෙදන්න පිඟන් සෝදලා ලෑස්ති කර ගද්දී අම්මා ගෙදර ආවේ. අද අපි හතර දෙනාම ගෙදර. හරි සතුටු දවසක් මට. මං හරි ආසයි අම්මයි, අයියයි ගෙදර ඉන්න එකට. අච්චිත් අද වෙනදා නැති සතුටකින් උන්නේ. මට ඒක පෙනුනා මූණේ තිබුණු හිනාවෙන්ම. 

අම්මත් මූණ සෝදගෙන ඇවිත් බත් කන්න ලෑස්ති වුණේ. මායි ආච්චි අම්මටයි, අයියටයි, මටයි, ආච්චිටයි බත් බෙදුවේ. මායි, අම්මයි, අයියයි, ආච්චි කතා කර කර බත් කන්න පටන් ගත්තේ. අයියගේ වැඩේම කැම්පස් එකේ විස්තර කියනවා. මං හරි ආසාවෙන් අහගෙන උන්නේ. හතර දෙනා එක්ක කතා කර කරම රෑට කාලා නිදාගන්න ලෑස්ති වෙද්දී දොළහට ළං වෙලා. අද නම් පාඩම් කරන්න වෙලාවක් ඉතුරු වෙලා නෑ මට. හෙට ක්ලාස් නිසා ගොඩක් රෑ වෙනකල් ඇහැරන් ඉන්න බෑ. ආච්චි බෙහෙත් ටික බීලා නිදාගන්න ඇඳට යද්දී  මං හෙට ක්ලාස් යන්න පොත් ටික ලෑස්ති කළේ. 

"කොල්ලා හොඳටම කෙට්ටු වෙලා" ආච්ච් හෙමිහිට කියන හඬ. අයියා තඩි බතලයක් වෙලා ගෙදර ආවත් ආච්චි කියන්නේ කෙට්ටු වෙලා කියලා.  

"එහේ කෑම අවුල් ඇති" ආච්චිට පක්ෂපාතීව කතා කළාම සතුටු හිතෙන වග දන්න නිසා මං එහෙම කිව්වේ.

"හෙට හොඳට මස් ටිකක් එහෙම හදලා දෙන්න ඕන" එහෙම කියපු ආච්චි චිත්ත රෙද්ද ගලවලා අරන් ඉහ ළඟට එනකල් පොරව ගද්දී මං බැලුවේ ආච්චිගේ ෆෝන් එක කෝ කියලා. ආච්චි ෆෝන් එක ඉහ ඉද්දරින් තියාගෙන .හෙට ක්ලාස් යන්න ඕන කරන හැමදේම ලෑස්ති කරපු මං කාමරේ ලයිට් එක ඕෆ් කරලා ඇවිත් හාන්සි වුණා  ඇඳෙන්. 

"අද උඹ පාඩම් කරන්නේ නැද්ද පුතේ?" ආච්චිගේ කටහඬ. 

"හෙට ක්ලාස් නිසා අද බෑ. නි දිමැරුවොතින් හෙට ක්ලාස් ගිහින් ඉන්න අමාරුයි ඇස් රිදෙනවා" මං එහෙම කියන ගමන් බෙඩ්ෂීට් එක පොවා ගත්තේ. මට කොච්චර දාඩිය වුණත් බෙඩ්ෂීට් එක පොරව ගන්නේ ල් නැතුව නින්ද යන්නේ නෑ.

"එහෙනම් නිදා ගනින්" ආච්චි එහෙම කියද්දී මං බිත්තිය පැත්තට හැරුණේ. ඊයෙත් රෑ වෙනකල් ඇහැරබ් පාඩම් කරපු මට ඇඳට වැටුණු පමාවට නින්ද ගියේ.

නින්දේ උන්නු මං ගැස්සිලා වගේ ඇහැරුණේ වහලට වතුර වැටෙන හඬට. හොඳටම වැස්ස .ආච්චි නම් කොහොමත් මේ වැස්සේ ඇහැරෙන්නේ නැති වග දන්නවා මං. පුදුම සීතලක් ගතට දැනුණෙම. අනේ මට මතක් වුණේ එයාව. කයාල් සර්. මේ වැස්සේ ඔයා හිටියා නම් තුරුල් වෙලා නිදියන්න තිබුණා මට. මගේ හිතට එන්නෙත් ඕන නැති දේවල්මයි. මං කළුවරේ අතපත ගාලා ෆෝන් එක අතට ගත්තා. 

මට එයාට කතා කරන්න ඕන වුණා. මං බෙඩ්ෂීට් එක ඇතුළට ෆෝන් එක අරගෙන වෙලාව බැලුවේ. පාන්දර හතරයි. මට එයාගේ නම්බර් එක මතකයි. මං නම්බ්ර් එක ඩයල් කරලා ෆෝන් එක කනේ තියා ගත්තා. දෙපාරක් රිංග්ස් වුණු කෝල් එක එයා කට් කලා. එයත් නිදි නෑ. ඔව් මට එහෙම දැනුණා. එයා කෝල් එක කට් කරපු පමාවට මට ආයෙමත් ගත්තා. මං හරි ඉක්මනට කෝල් එක ආන්ස්වර් කළේ ආච්චිට ඇහෙයි කියන බයට. වැස්සේ හඬට ආච්චිට ඇහෙන්නේ නැතුව ඇති ෆෝන් එක රිංග්ස් වුණු හඬ. මං ෆොඉන් එක කනේ තියා ගත්තා.

"සුදූ හොඳටම වැස්ස. හරි සීතලයි රන් කැකුල මට" නිදිමතේ කෙඳිරි ගාලා වගේ එයා කියපු හඬට මොකක්දෝ වුණා වගේ මුළු ගතටම. 

ගතේ අංශුවක් අංශුවක් ගානෙම, රෝම කූපයක් කූපයක් ගානේම හිරි වැටිලා ගිය ඒ හැඟීම නෑ මං විඳලා නෑ මින් පෙර කවදාවත්. ඒක ආස හිතෙන හැඟීමක්. පුදුමාකාර දැනෙන දෙයක්. ඇත්තමයි හරි පුදුමයි. පුංචිම පුංචි වචන දෙක තුනකට පුළුවන්ද අපේ හිත් මේ තරම් අවුලන්න. අපිව අතරමං කරන්න. එයා නම් මායාවක්මයි. ඇත්තමයි ලස්සන හීනයක්මයි. මං හුස්ම ල ලා නිහඬවම ඉන්නවා. කියාගන්න දාහක් දේවල් හිතට ආවත් ඒවා වචන කරගන්න බෑ මට. දැනෙන දේවල් විස්තර කරන්න සිංහල හෝඩියේ අකුරු තිබුණා නම් ඒ දේවල් මේ තරම් ලස්සන නොවෙන්න තිබුණා. ඔව්  මට එහෙම හිතෙනවා. 

"සුදූ.." ආයෙමත් ඒ හඬ. එයා කතා කරනවා නෙවෙයි කෙඳිරි ගානවා වගේ. හුස්මට සුසුම් මුහු කර කර එයා කතා කරනවා මට. මං අහගෙන ඉන්නේ කායාල් සර්. එහෙම කියන්නවත් බැරි වෙලා මට. මං දන්න එකම දේ වැස්සේ සීතල එක්ක, ඇහෙන එයාගේ කටහඬ එක්ක මං හීන ලෝකෙක අතරමං වෙලා කියලා විතරමයි. ඒක හරි ලස්සන ලෝකයක්. හැඟීම් දැනීම් විතරක්ම පිරුණු ලෝකයක්. 

"මං වැස්සට හරි ආසයි ලවන්‍යා. ඒත් මේ සීතලට ආස නෑ පොඩ්ඩක්වත්. එතකොට මට ඔයාව ඕන කියලා හිතෙනවා" එයා ආයෙමත් කියන හඬ. මටත් ඔයාව ඕන කියලා හිතෙනවා කයාල් සර්. අන්න ඒ වචන ටික කොහොම කියාගන්නද මම.

"රන් කැකුල කෝ කතා කරන්ඩ කෙල්ල" එයා කතා කරනවා ආයෙමත් මට. මං නිහඩව ඉන්න එක දරාගන්න බැරි ඇති ඒ හිතට. 

"කයාල් සර්" මං අමාරුවෙන් වචන ගැලපුවේ. මං කවුරුවත් ළඟ මේ තරම් හිර වෙලා නෑ කවදාවත්ම.

"ඇයි නිදි නැත්තේ බබා?" එයා අහනවා රහසින් වගේ.

"වැස්සේ හඬට ඇහැරුණා" මං ෆෝන් එක මුවටම ළං කරන් රහසින් වගේ කෙඳිරුවේ.  

"මටත්. වහින වෙලාවට මං වෙනදා හොඳට පොරවන් නිදාගන්නවා. චුට්ටක්වත් ඇස් අරින්නෙ නෑ. ඒත් අද මේ සීතල එක්ක මට ගොඩක් දේවල් දැනෙනවා. ගොඩක් දේවල් මතක් වෙනවා ලවන්‍යා. ඔයාටත් මාව දැනෙනවද කියන්ඩ. ම්ම්.." එයා අහනවා හෙමිහිට. ඒ හීනි හඬ පුරාම තිබුණේ මොකක්දෝ ලස්සන හැඟීමක්. එයා කතා කරන තාලෙට වුණත් ගෑනු හිතක් සලිත වෙනවා. කියන්න දාහක් දේවල් හිතට ආවත් මං ඒවා හිතේම තියාගෙන නතර වෙන්නම්. මට ලැජ්ජයි. අනික මං තාම චූටි කෙල්ලෙක්.  

"ලවන්‍යා මේ වැස්සේ රසම රස ප්ලේන්ටි එකක් බි බී කතා කර කර ඉන්ඩ තිබුණා නම්. ජනේලේ ළඟ හිටගෙන වැස්ස දිහා බලාගෙන ඉන්ඩ තිබුණා නම්. ලවන්‍යා අපිට එහෙම දවසක් එයි නේද සුදූ" එයා අහනවා බර හඬකින්. ඒ වචනවල මොකද්දෝ සියුම් වේදනාවක් තිබුණා කියලමයි මට නම් හිතෙන්නේම.

"මං දන්නේ නෑ කයාල් සර්. ඒත් ඔයා මට දෙන හීනවලට මං හරි ආසයි" මං හෙමිහිට කිව්වේ.

"ලවන්‍යා මට මං කවුද කියන එක, මං වයසයි කියන එක පවා අමතක වෙලා. මං දකින්නේ මේ ලස්සන හීනයක්ද?" එයා ඇහුවේ දුකින් වගේ.

"කයාල් සර් මේක හීනයක් නෙමෙයි. ඇත්තම ඇත්තක්. මං ඔයා වෙනුවෙන් ඉන්නවා. ඉස්සරත් හිටියා" පුදුමයි මම එහෙමවත් වචනයක් කතා කරපු එක.

"මාත්. ලවන්‍යා මගේ ඇස් ඉස්සරහට එනකල් ගොඩක් දවස් බලාගෙන හිටියා. ලවන්‍යා ගොඩක් හෙව්වා" එයා ආයෙමත් කියනවා මට. 

"හෙට ක්ලාස්. අපි නිදියමු නේද කයාල් සර්" ඈනුමක් යද්දී මං හෙමිහිට කිව්වේ. එයා හෙට ක්ලාස් එකට එන්න ඕන. මාත් යන්න ඕන. නිදි වරලා එයා කොහොමද ළමයිට උගන්නන්නෙ. ඒකයි මං එහෙම කිව්වේ. අනික මං එයාව තේරුම් ගන්න ඕන. 

"තව කතා කරන්ඩ ඕන සුදූ" එයා මුරණ්ඩුකමෙන් වගේ කියනවා. ඒ ආඩම්බරකාරයා මුරණ්ඩු වෙද්දී තවත් ලස්සනයි. එතකොට මට ලෝබ හිතෙනවා. 

"මටත් ඒත් හෙට ක්ලාස්නේ. කොහොමද නිදි මරලා ගිහින් උගන්නන්නේ?" මං හෙමිහිට ඇහුවේ. 

"මට නින්ද යනකල් ලයින් එකේ ඉන්ඩ පුළුවන් ලවන්‍යා. ඔය හුස්ම හඬ මට අහගෙන ඉන්ඩ දෙන්ඩ පුළුවන්ද. ලවන්‍යා මට නින්ද යනකල් මගේ ඔලුව අතගාන්ඩ පුළුවන්ද. ලවන්‍යා මට හරි මහන්සි කෙල්ල, තනියම ජීවත් වෙලා මට හරි මහන්සී" එයා කිව්වේ උගුර යටින් වගේ.

ලස්සන ඩබල් බඩ් එකක ඇඳක හාන්සි වෙලා එයාගේ ඔලුව මගේ උකුලට කරන් එයාගේ කෙස් අතරින් ඇඟිලි තුඩු හරි සනීපෙට අරගෙන යන්න තිබුණා නම් මට. සත්තයි මට ඕන මං මවන, මං දකින හැම හීනයක්ම හැබෑ කරගන්න. මං දවසක එයාගේ වෙනවා. ඔව් මං එයාව මගේ කරගන්නවා. ඉවසීම. ඔව් මට පුළුවන් තව ඉවසන්න. 

"ලවන්‍යා.." එයා කෙඳිරි ගාන හඬ ඇහෙනවා මට.

"කයාල් සර් නිදියන්න. මං ඉන්නම් ළඟින්" මං රහසින් වගේ කිව්වේ.

"ළඟටම වෙලා ඉන්ඩ සුදූ. යන්ඩ එපා මගෙන් ඈතට" එයා හෙමිහිට කියලා නිහඬ වුණේ. මං ෆෝන් එක කනේ තියාගෙනම ඇස් පියාගෙන ඉන්නවා. මට එයා හුස්ම අල්ලන හඬ ඇහෙනවා. සත්තයි ඒ හුස්ම හඬටත් පපුව පිරුණා මගේ. මේ වගේ ලස්සන දවස් හැමදාම එන්න ඕන. මේ ලස්සන දේවල් සදහටම මගේ වෙන්න ඕන. වැස්සේ හඬ, එයාගේ හුස්ම හඬ එක්ක සීතල මං ආස කළේ මේ දැනෙන සනීප සුවයට.

ප්‍රාර්ථනා කරනවා මං හැමදාම මේ පපුවේ අවසාන හුස්ම පොද යනකල් මේ සැනසීම, මේ සනීප සුවය ගතටත් හිතටත් මගේ දැනෙන්න කියලා.

තත්පරේ දෙක තුන ගෙවිලා ගිහින් එයා සද්දෙට හුස්ම අල්ලන හඬ ඇහෙනවා මට. එයාට නින්ද ගිහින් කියලා ඒ සද්දෙට ඇහෙන හුස්ම හඬ කියනවා මට. මේ හුස්ම හඬ තව අහගෙන ඉන්න ඕන මට. ඒත් ආච්චිගේ ෆෝන් එකේ ඒ තරම් බැට්‍රිරි නෑ. ෆෝන් එක ඕෆ් වේවි තව ඩිංගකින්. දුකෙන් වුණත්, තව ටිකක් ඉන්න හිතුණත් මං කෝල් එක කට් කරලා ෆෝන් එක ඇඳේ කොණකින් තියලා මං ඇස් පියා ගත්තේ.

වැස්සේ හඬ එක්ක ගතට දැනෙන සීතල දරාගන්න බැරි තැන මං බෙඩ්ෂීට් එක ඉහ ළඟට එනකල් පොරවගෙන ගුලි වුණා ආච්චිගේ පිටට. වැස්ස වෙලාවට අපේ ගෙදර තියෙන්නේ පුදුමාකාර සීතලක්. 

"වහිනවා නේද සුදූ?" ආච්චිගේ කටහඬ. මං පිටට ගුලි වෙද්දී ආච්චිට ඇහැරිලාද කොහෙද. 

"පුදුම වැස්සක් ඒක නම්" මං කිව්වේ හෙමිහිට.

"ඒක හොඳයි කර වෙලා තිබුණු පොළව තෙත් වෙන්න මෙහෙම වැස්සක් වහින්නම ඕන. දැක්කනේ ගිය දවස් ටිකේ තිබුණු රස්නෙ" ආච්චි නිදිමතේ වගේ කියන හඬ ඒ හඬ අහගෙනම මං සුව නින්දකට වැටුනේ.

උදේ ඇහැරෙද්දිත් හොඳටම වැස්ස. ක්ලාස් යන්න තියා ගෙදරින් එළියට බහින්න බෑ මට. ඒත් අද ක්ලාස් යන්නම ඕන. මූණ සෝදගෙන ආපු මං ආච්චි හදලා දීපු තේ එක බීලා ආවේ. ඉස්තෝප්පුවේ වාඩි වෙලා ෆෝන් එක ඔබ ඔනා උන්න අයියා ළඟට.

"තමුසෙට අද ක්ලාස් නේද?" මාව දැකපු අයියා සද්දෙට අහනවා. මං ඔව් කිව්වේ හෙමිහිට. 

වැස්ස කියලා ගෙදර නතර වෙනවා එහෙම නෙමෙයි. එක දවසක් නොගියම වෙන පාඩුව දන්නවනේ" අයියා ඔන්න සැර දානවා මට. 

"හරි අනේ යන්නම්" එහෙම කියපු මං රස්නෙට තේක තොල ගාන්න පටන් ගත්තේ. 

"මේ වැස්සේ අම්මත් පාන්දර පහට වැඩට ගියා. තමුසෙට තමයි ක්ලාස් යන්න බැරි" අයියා කියවන්න පටන් ගත්තා.

"මං කිව්වනේ අනේ ක්ලාස් යන්නම් කියලා" නොරිස්සුම් හඬින් එහෙම කියපු මං හනි හනිකට තේක තොල ගාලා කාමරේට ඇවිත් ක්ලාස් යන්න ලෑස්ති වුණේ. 

ඊයේ අයන් කරලා තිබුණේ දිග ගවුමක්. මේ ඇදුම ඇදගෙන ගියෝතින් මඩ ගෑවේවි. මොකද අපේ පස් පාර වහිනකොට මඩ වෙනවා. ඇදුම් ඒ මේ අත පෙරලලා දණිහ ළඟට කොට නිල් පාට රෙද්දේ කළු පාට මල් වැටුණු හීනි පටි ගවුමක් අතට අරගෙන ඇදගත්ත මම කොණ්ඩේ ගොතලා පිට මැට දමාගෙන, පොත් ටිකත් ලෑස්ති කරගෙන අයියා මට වියදමට කියලා දීපු සල්ලි වලින් බස් එකේ යන්න එන්න තරමට සල්ලිත් පර්ස් එකට ඔබාගෙන, බෑග් එකක් අතට අරගෙන, එයා දීපු ඔරලෝසුවත්  අතේ බැඳ බැඳ කාමරෙන් එළියට ආවේ. 

"මේ වැස්සේ කොහොමද පන්ති යන්නේ පුතේ?" කුස්සිය පැත්තේ ඉඳලා සාලෙට ආපු ආච්චි අහනවා සද්දෙට.

"වැස්ස කියලා බෑනේ ආච්චි" එහෙම කියපු මම එළියට ආවේ.

"කුඩේ අරගෙන පලයන්" ආච්චි සද්දෙට කියන හඬ.

මගේ බෑග් එකේ හැම වෙලාවෙම කුඩයක් තිබුණා යන හැම දවසකම. ඉස්තෝප්පුවේ කොණක තිබුණු වතුර එහෙන් මෙහෙන් වැටිච්ච සෙරෙප්පු දෙක දාගත්ත මම කුඩේ අතට අරගෙන අයියා දිහා බැලුවේ. අයියා තාමත් ෆෝන් එක ඔබනවා මට පේනවා. මං හිතන්නේ ඔන්ලයින් ක්ලාස් එකේ මැසේජ් බලනවද කොහෙද.

"මං යන්නම් අයියා" සද්දෙට කියපු මම මිදුලට යන්න හැරෙනකොටම අයියා මට කතා කලේ.

"සුදූ.."

එහෙමම නතර වුණු මං හැරිලා අයියා දිහා බැලුවා. 

"ආච්චිගේ ෆෝන් එක ඉල්ලාගෙන යනවා. මේ වැස්සේ කරදරයක් වුණොත් පණිවිඩයක් දෙන්නේ කොහොමද. මං අද යන්නෙ නෑ" අයියා සද්දෙට කියද්දී හිතට ආපු සතුටක්. 

"ඕන නෑ" මං ඕනෑවට එපාවට කිව්වේ. අනේ හා අරන් යන් කියලා සතුටින් කිව්වා නම් අයියා මාව සැක කරාවි කියලා බය වුණා මං. 

"පණ්ඩිතකම නැතුව කිව්වම අහලා ෆෝන් එක අරගෙන යනවා. වුවමණාවක් වුණොත් මට කෝල් එකක් දෙනවා" අයියා පෙරට වඩා හඬින් කියද්දී මම නිකන් බොරුවට අකමැත්තක් මවාගෙන ගෙට ආවේ. ආච්ච් සාලේ අස් කරලා අතුගාන්න ලෑස්තිය.

"අයියා කිව්වා ආච්චිගේ ෆෝන් එක ඉල්ලාගෙන යන්න කියලා.
කරදරයක් වුණොත් අයියගේ ෆෝන් එකට ගන්නලු" මං සද්දෙට කිව්වේ. 

"උඹ ෆෝන් එක උඹේ වැඩවලට ගන්නවා. චාර්ජ් එකට දාන්නේ නෑ කොයිම වෙලාවකවත්. අන්න මං චාර්ජ් එකට දැම්මා" ආච්චි මහා සද්දෙට කියනවා. 

"අනේ මේ මං ඔය ෆෝන් එකේ මොනවා කරන්නද" නෝක්කාඩුවෙන් වගේ කියපු මං කාමරේට ආවේ. ආච්චි ෆෝන් එක මේසේ ළඟ බිම ප්ලග් එකේ චාර්ජ් එකට දාලා. මං ෆෝන් එක අතට ගත්තා. හොඳට චාජ් වෙලා ෆෝන් එක. කොහොමත් අපේ ආච්චිගේ මේ පොඩි ෆෝන් එක පැය භාගයක් චාජ් එකට දැම්මා නම් ෆුල් චාජ් වෙනවා. 

"සුදූ උඹ ෆෝන් එක අරන් ගියාට කමන් නෑ ඕකේ සල්ලි ටික ඉවර කරනවා එහෙම නෙමෙයි" ෆෝන් එක අතට අරන් එළියට එද්දී ආච්චි සද්දෙට කියනවා.

"මං කාට කතා කරන්ද අනේ" මං කටත් ඇද කරන් කිව්වේ.

"කාට කතා කරනවද කියන්න නම් මං දන්නෙ නෑ. හැබැයි උඹ මගේ සල්ලි ටික කපනවා. ඒක මට සහ සුද්දෙන්ම කියන්න පුළුවන්" අපේ ආච්චිගේ කටේ සද්දෙ. වැස්සේ හඬ නිසා අයියට ඇහෙන්නේ නැතුව ඇති ඒ හඬ. ඇත්තමයි මේ ආච්චිත්. දෙයක් කියද්දී පොඩ්ඩක් කනට ළං වෙලා කියන්න බැරි හැටියක්. 

මං ෆෝන් එක බෑග් එකට දාගෙන නිහඬවම එළියට ආවේ ආච්චි එක්ක තව තව ජාති කියව ගන්න ගියා නම් හොඳ හොඳ ඒවා අහගන්න වෙන වග දන්න නිසා. පුදුම වැස්සක් මේක නම්. ක්ලාස් යන්න නෙමෙයි හොඳට පොරවන් ගුලි වෙලා නිදි යන්නමයි හිතෙන්නේ. යන්නම් කියන්න වගේ අයියා දිහා බලපු මං කුඩෙත් ඉහළගෙන මිදුලට බැස්සේ. විලුබ වැහෙන තරමට මිදුල වතුරෙන් පිරිලා. සීතල වතුර යටිපතුල්වල තැවරිලා මුළුගතම හිරිවැටිලා යද්දී මං කන්දේ පහළට ආවේ. 

කන්දෙන් පහළට වතුර ගලනවා හරියට දිය ඇල්ලක් වගේ. කන්ද ටිකේ පස් නිසා සේරටම වඩා ලිස්සනවා. මං හරි අමාරුවෙන් අඩිය තිය තියා පහළට ආවේ. ලිස්සලා ගියොත් ආයේ දෙකක් නෑ මං නතර වෙන්නේ පාරෙන් ගලන වතුර කානුවේ. අපේ පස් පාර වැස්සට මඩ වෙනවා. පාර දෙපැත්තෙන් ගලන වතුර පාර මැද්දට පිරිලා පිටාර ගලනවා. අඩියක් තියන්න ලේසි නෑ. මගේ සෙරෙප්පු දෙක මඩේ ඇලෙනවා. නොවැටී බේරෙන්න නම් හෙමිහිට යන්න වේවි මට මේ පස් පාරේ. 

මං හෙමිහිට ඇවිදගෙන ආවේ අංජලි මං එනකල් කුඹුක පාර ළඟ බලාගෙන ඇති කියලා හිත හිතා. කුඹුක පාර පේන මානේ මං දැන් ඉන්නේ. අංජලී නෑ වගේ. වැස්ස නිසා අංජලී ක්ලාස් යන්නේ නැද්ද නැත්නම් තාත්තා එක්ක ක්ලාස් එකට ගිහින්ද කියලා හරියටම දන්නෙ නෑ මං. මං පරක්කු නෑ. ගෙදරින් ආවේ හයට. මෙතනට එද්දී ඕන නම් හයයි කාල නැත්නම් හයයි දොළහා වෙන්න ඇති. දැන් ඉතින් තනියම තමයි යන්න වෙන්නේ. වෙනදා වගේ හරි ඉක්මනට ඇවිදගෙන යන්නත් බෑ මට. 

අමාරුවෙන් අඩි තියා තියා මං පාරේ ඉස්සරහට ආවේ. කුඩේටවත් අවනත නැති මන්දාරමට මගේ එක උරහිසක් තෙමිලත් එක්ක. මං කුඩේ මිට බෙල්ල ගාවටම ළං කරන් නොතෙමී යන්න ගත්තු වෑයමක්. අනේ ඇයි මේ තරම් වැස්ස සැර. මං ක්ලාස් එකට යනකල්වත් පායන්න බැරිද. එන්න එන්නම වැඩි වෙනවා මිසක් අඩුවෙන පාටක් නෑ වැස්ස. 

පාරේ ඉස්සරහට ඉද්දී මට එයාව මතක් වුණා. එයා දැන් ක්ලාස් එකට යන්න ඒවි. ඔව් හිත කිව්වෙම එයා මේ ළඟ පාතක ඉන්නවා කියලමයි. මට එයාව දැනෙන්න පටන් අරන්. ඔව් දෙයියනේ ඔව්. කයාල් සර්ව දැනෙනවා මට. එයා මේ පාරේ යාවි. යද්දී නොදැක්කා වගේ යන්නේ නැතුව මාවත් දාගෙන යන්න කියන්න ඕන එයාට. ආච්චිගේ ෆෝන් එක අතට අරන් එයාගේ නම්බර් එක ඩයල් කරලා ෆෝන් එක කනේ තියාගත්තේ. 

දෙපාරක් රිංග්ස් යද්දිම කෝල් එක කට් කළා. මං දන්නවා එයා කෝල් එක කට් කළේ මට ගන්න කියලා. හිතුවා වගේම කෝල් එක කට් කරපු පමාවට එයා කෝල් එකක් ගත්තා මට. මං කෝල් එක ආන්ස්වර් කරලා ෆෝන් එක කනේ තියාගෙනම ආවා ඉස්සරහට. 

"ක්ලාස් එන්නේ නැද්ද සුදූ?" මං හෙලෝ කියන්නත් කලින් එයා අහනවා සද්දෙට. 

"එන ගමන් මග. අයියා කිව්වා ආච්චිගේ ෆෝන් එක අරගෙන යන්න කියලා" මං සද්දෙට කතා කළේ. වැස්සේ හඬ නිසා නැත්නම් එයාට මං කියන ඒවා පැහැදිලිව ඇහෙන්නේ නැතුව යාවි.

"යාළුවත් එනවද?" එයා අහනවා හෙමිහිට. 

"නෑ අංජලී කලින් ගිහින් වගේ. මං තනියම එන්නේ" මං දුකින් වගේ කිව්වේ.

"වැස්සේ පාර එන්ඩ අමාරුයි නේද? ම්ම්.." එයා හරි ආදරෙන් වගේ අහනවා මගෙන්. 

"ඔව් වතුර නිසා පාර ලිස්සනවා. ඔයා ක්ලාස් එකට යද්දී මාවත් දාගෙන යනවද?" මං බයෙන් වගේ ඇහුවේ එයා මොනවා කියාවිදෝ කියලා හිත හිතා. 

"මං හය වෙද්දී ආවා ලවන්‍යා. වැඩ වගයක් තිබුණා එළියෙන් කරගන්ඩ" එයා කල්පනාවෙන් වගේ කියනවා. 

"එහෙනම් මං එන්නම්. හැබැයි ටිකක් පරක්කු වේවි" මං අවුලෙන් වගේ කිව්වේ.

"මං ත්‍රීවිල් එකක් එවන්නම්. ඒකෙ එන්ඩ. මේ වැස්සේ ඔහොම එන්ඩ අමාරුයිනේ ම්ම්.." එයා මං ගැන වද වෙනවා ඔව් ඒක තේරුණා මට. 

"ත්‍රීවිල් එපා ඔයාව ඕන. මාව එක්කගෙන යන්න එන්න" මං කිව්වේ හුරතල් හඬින්.