ටිකෙන් ටික කාලේ නිකන්ම ගෙවිලා ගියා. අවිනාශ් තාත්තාගේ ඔෆිස් එකේම රස්සාවක් හොයාගත්තේ සිහෙලිව කිසිම අඩුපාඩුවක් නැතුව බලාගන්න ඕන නිසා.

   තාත්තා වුනු මහේන් ළඟ ඔවුන් දැන් ඉන්නේ හරි සතුටින්. වෙනදා වගේ නෙවෙයි. ඉස්සර කාලෙකින් බතක් මාළුවක් ඉදෙන්නේ නැති ගෙදර දැන් තුන්වේලටම රස රස කෑම පිසිනවා. සිහෙලි අදත් ඒ වගේම රස කෑමක් හැදුවා. අවිනාශ්ට ඔෆිස් යන්න කෑම එකක් ඔතාගෙන බත් පිඟානකුත් බෙදාගෙන ඇය ආවේ කාමරේට.

" අවිනාශ් කන්න.." සිහෙලි කටින් කට අනලා අවිනාශ්ට කැව්වා.

" ඇති සිහෙලි.. මං දැන් යන්න ඕන.. පරිස්සමට ඉන්න "

   කියමින් අවිනාශ් එළියට බැස්සා. මහේන්ගේ කාර් එකට නැගලා සුපුරුදු ලෙසින් ඔහු ඔෆිස් යන්නයි ගියේ. ඒත් අද වෙනදා නැති තැනක ලොකු මාර්ග තදබදයක්. ඇක්සිඩන්ට් එකක් වගේ පෙනුන නිසා අවිනාශ් රථයෙන් බැහැලා ටිකක් ඒ පැත්තට කිට්ටු වුනා.

" අම්මා.." 

     දැක්ක දේ අදහන්නත් බෑ. පවිත්‍රාගේ වාහනේ අනතුරකට ලක් වෙලා ඇය හිටියේ සිහියක් පතක් නැතුව. අවිනාශ්ගේ මුළු පපුවම පිච්චුනා. ඉක්මන් කරලා ඔහු පවිත්‍රව වාහනේට දාගෙන අරගෙන ආවේ හොස්පිටල් එකට.

     තත්වේ බරපතළ බව වෛද්‍යවරු කියද්දී ඉක්මන් වුන ඔහු සිහෙලිවයි මහේන්වයිත් හොස්පිටල් එකට ගෙන්න ගත්තා. මහේන් කොච්චර තරහ උනත් පවිත්‍රාව අසරණ වෙන්න දුන්නේ නෑ. පුළුවන් ඉක්මනට ඔපරේශන් එකක් කරලා ඇයව බේරගත්තා.

      දවස් ටිකෙන් ටික ගෙවිලා යද්දී සදාකාලික ආබාධිත අයෙක් වුනු පවිත්‍රාව මහේන්ගේ ගෙදරට එක්ක ආවා. ගේ ඉස්සරහ වාහනේ නවත්තලා ඇයව රෝද පුටුව උඩ වාඩි කරවද්දී ඒ දෙපැත්තේ හිටියේ මහේනුයි අවිනාශුයි.
 
       සිහෙලි ගේ ඇතුළේ ඉඳන් ඉදිරියට නෙරා ආ කුසත් දරන් බැරි බැරි ගානේ ඇවිත් පවිත්‍රාට කිට්ටු වුනා.

"මගේ අම්මාට දැන් සනීප ද "

" මට හොඳයි රත්තරනේ හොඳයි.. මට සමාවෙයන් කෙල්ලේ. මං උඹට ගොඩක් වැරදි කරා. ඒත් අන්තිමට ඉතුරු උනේ මගේ දුව විතරයි මට.."

" අම්මා දුක් වෙන්නෙපා. මට පුළුවන් ඔයාව පරිස්සමින් බලාගන්න හැමදාම.." 

     සිහෙලි කියද්දී පවිත්‍රාගේ ඇස්වල කඳුළු. ඇය සිහෙලිගේ අත අරන් සිපගත්තා. අවිනාශ් සිහින් හිනාවෙන් බැලුවේ සිහෙලි දිහා. ඒ ඇස් දිලිසෙනවා. රහසින් වගේ හිතුනේ එක දෙයයි. කොහොම හරි ආයේමත් මේ නැතිවුනු පවුලේ සතුට ආයේම ලැබුනා කියලා.