"අම්මේ...අද ඉන්ටවල් එකට මොනවද කන්න දැම්මේ.."

"පොල් සමාබෝලයි, වැව් මාලු බැදලා බත් එක්ක..."
සමන්තා හරි ආදරෙන් චූටි දෝණිගේ පුංචි කෑම පෙට්ටිය පුංචි බෑග් එකට දැම්මා.

"සඳුදත් ඒවමනේ...මට සෑන්විච් හදලා ඕන.."

"අනේ මැණිකේ අද කන්නකො බත් එක.මං හෙට අනිවාර්යයෙන් හදලා දෙන්නං.."
සමන්තා දැන් දවස් ගාණක් තිස්සේ කියන ඒ හෙට ලේසියෙන් නේන බව සමන්තම දන්නවා.

"ගිය සතියෙත් ඕකමයි කිව්වේ..."
කෙල්ලගේ මූණ දෙහි ලෙල්ල වගේ.

"හරි..හරි..යංකෝ දැන්.පරක්කු වෙනවනේ නැත්නම්.මං අනිවාර්යයෙන්ම හදලා දෙන්නම් හොඳද..."

සමන්තා දරුවව ඉස්කෝලෙට දාගෙන එහෙමම කොහු මෝලේ වැඩට යනවා.දරුවට යන්තම් අවුරුදු තුනයි අතු කපන්න නැගපු ගහෙන් වැටිලා සමන්තගේ මහත්තයා නැතිවෙද්දි.
මහත්තයා නැති උනත් හරි සමන්තා දිය වෙලාම ගියා.

මගක් තෙක් පීරලා කරකවලා මුඩිය ගහගන්න කොණ්ඩේ..හැමතැනටම දාගෙන යන පාට දෙකේ ගෙවිච්ච සෙරෙප්පු දෙක..එකක් ඇර එකක් හෝද හෝද අදින බිම ඇතිල්ලෙන සායවල්..හෝදලම ඇඹරිච්ච දිරච්ච ටී ෂර්ට් බ්ලවුස්...ඒවයින් සැරසෙන සමන්තගෙන් පෙණුනේ වයසටයි ඇගටයි වඩා මෝරපු පෙනුමක්.

ඒ උනාට දෝණිව හරී පිලිවෙලට තියන්න සමන්තා හැමතිස්සෙම වගබලා ගත්තා.

"අක්කේ...සැන්විච් හදන්නේ කොහොමද.."
එදා පඩි දවස නිසා මේ සැරේ මොන වැඩේ තිබුණත් පස්සට දාලා හෙට දෝණිට සැන්ඩ්විච් හදලා දෙන්න සමන්තා හිතාගත්තා.

"අනේ මන්දා බං.මං නං කාලා නෑ ඒවා."

මෝලෙ කීප දෙනෙක්ගෙන්ම ඇහුවත් ගොඩාක් අය එහෙම කෑමක් අහලාවත් තිබුණේ නෑ.

"සමන්තට දොළදුක වත්ද..මං අහගෙන සැන්ඩ්විච් ගැන අහනවා.."
හවස පඩි බේරන වෙලේ මෝලෙ මහත්තයා ඇහුවා.

"මට නෙමෙයි..අපේ කෙල්ලට.ඉස්කෝලෙ ටීච කෙනෙක්ගේ උපන්දිනයක් වෙලාවක ළමයින්ට ගෙනල්ලා දීලා.එදා ඉඳලා දැන් දවස් ගානක් තිස්සේ ඒකම ඉල්ලනවා.පාන් වලින් හදනවයි කිව්වට මං බේකරියෙන් ගෙනල්ලා සම්බෝල දාලා හදලා දුන්නා.එහෙම නෙමෙයි කියනවනේ.අනික...තනි මට මොන දොල දුකද..."

"තනියි කියන්නේ උබනේ.මට නම් ආරංචි දසුනා තනි මකන්න නිතර නිතර එහෙ එනවය කියලා."

නක්කලේට හිනාවෙලා මෝලෙ මහත්තයා කීව කතාවට පඩි පෝලිමේ එහෙන් මෙහෙනුත් කසු කුසුවක් ඇහුණා.

"දසුන්, නලිදන්ගේ මල්ලි.දරුවගේ බාප්පා.ඌට අයිතියක් තියනවා හොයලා බලන්න.ඌ ඒක කරන්නේ යුතුකමට.සමහරුන්ට උහුලගන්න බැරි උනාට එතන වෙන දෙයක් නෑ."

දසුන් අල්ලලා ගම්මු වචන කියන හැම වෙලාවකම සමන්තත් නිකං හිටියේ නෑ.හොඳවයින් කියනවා.

"හවසට ආවම යුතුකම් හුඟක් වැඩි හින්දා වෙන්නැති පහුවදා එලි වෙනකං ඉන්නේ."

"අනේ මේ චමින්ද උබ කට වහන් හිටපන්.උබේ කෙරුවාව මෙතන දිගෑරගන්න එපා.දසුනා නෙමෙයි මොකා එහෙට ගිහින් කීයට ආවත් උබට මොකෝ.උබට ගෑණි ඉන්නවනේ ගෙදර.ඒක බලාගෙන පාඩුවෙ ඉඳපං."

චමින්ද කියපු නොහොබිනා කතාවට සමන්තගේ ඇස් දෙකේ කඳුලු බෝල දිලිසෙනවා දැකපු කමලාවතී චමින්දට බැන වැදුනා.ඊට පස්සේ චමින්දගෙන් කුණුහරප වැලයි කමලාවතීට.

චමින්ද කොහොමත් සමන්තා එක්ක ඇරියස්.මොකද කොච්චර උත්සාහ කලත් සමන්තගේ ගෙදර දොර චමින්ද වෙනුවෙන් තාමවෙනතුරු ඇරුනේ නැති නිසා.

"හා හා ඇති ඒ කතාව දැන්..තොපිටත් අම්මපා...උබ ඕවා ගණන් ගන්න එපා ඕවා.ෆෝන් එකෙන් බලපං.ඒකෙ තියනවා හදන විදිය."

"මං ගාව තියෙන්නේ බටන් ෆෝන් එකක්නේ.ඒකේ බලන්න පුලුවන්ද මහත්තයො."
කඳුලු පනින්න ඔන්න මෙන්න හිටිය සමන්තා පොඩි මල්ලෙන් ඇදලා ගත්ත ඉලක්කම් මැකිච්ච නොකියා මොඩල් එකේ හම්පඩ ගැහුණ ෆෝන් එක මෝලේ මහත්තයට පෙන්නුවා.

"ඕකෙන් සැන්ඩ්විච් හදන්න තියා උබට කෝල් එකක් ගන්නවත් අංක පේනවද ඕකේ..."
පෝලිමේ සමන්තට පිටිපස්සේ හිටිය නන්දා නැන්දත් සමන්තගේ උරේට උඩින් බෙල්ල දාලා බැලුවා ෆෝන් එක දිහා.

සමන්තා කරබාගෙන පැත්තකට උනා.

"මල්ලි...බටන් නැති ෆෝන් එකක් කීයක් විතර වෙනවද.."
ගෙදර යන්න මල්ල හදන ගමන් මෝලෙ වැඩ කරන පොඩි කොල්ලෙක්ගෙන් සමන්තා ඇහුවා.

"ඒවා ගණන් අක්කේ.ටිකක් විතර හොඳ එකක් පහලවක් විස්සක් විතර වෙනවා.ඒකත් මේ හොඳම වර්ගෙ නෙමෙයි.මහත්තයා ගාව තියන එකනං තිස් හතලිස් ගාණක්වත් වෙනවැති"

"මගේ අම්මේ...."
සමන්තා පඩි පැකට් එක දිහා බැලුවා.

"සමන්තා..."
යන්න හදද්දි මෝලෙ මහත්තයා අඩගැහුවා.

"උබට පරක්කු වෙන්නේ නැත්තං හිටපන් මේ වැඩේ ඉවර වෙනකං.මං හොයලා වීඩියෝ එකක් දාලා දෙන්නං..."

සමන්තා අහිංසකකමට හිනාවෙලා මල්ල දෝතින්ම බදාගෙන ආයි ගිහින් කොණේ බංකුවේ ඉඳගත්තා.කෙල්ලට හෙට සද්ද නැතුවම සැන්ඩ්විච් හදලා උදේට කෑම පෙට්ටියට දාලා දුන්නම කෑ ගගහා උඩ පනින හැටි සමන්තට මැවි මැවී පෙනුනා.

"උබ නවතින්නද හදන්නේ...කල්පනාවෙන්.දන්නවනේ.."
කමලාවතී මෝලෙ ඔක්කෝම පිටවෙලා යද්දි සමන්තගේ කනට කරලා කිව්වා.

"සැන්ඩ්විච් නේද කිව්වේ...ඔන්න ආ හදන හැටි බලාගනින්."
ඔක්කොමලා පිටවෙලා ගියාට පස්සේ පඩි පොත වහපු මෝලෙ මහත්තයා සමන්තට සැන්ඩ්විච් හදන වීඩියෝ එකක් දාලා කතා කලා.සමන්තා බංකුවෙන් නැගිටලා මහත්තයා ඉන්න තැනට කිට්ටු උනා.ඒකේ ගෑණු එක්කෙනා පාන් පෙතියි බටර් එකයි පෙන්නලා මොනවද කියද්දිම ෆෝන් එක කලුවෙලා පේන්නෙ නැතුව ගියා.

"ආ...බැටරිය බැස්සා.ඔහොම වරෙන්කෝ චාජරේ ලියන කාමරේ."

සමන්තත් කිසි සැකයක් නැතුව පානුයි බටරුයි මතක තියාගෙන මුදලාලි මහත්තයා පස්සෙන් ලියන කාමරේට ගියා.

ෆෝන් එක චාජරේට ගහගෙන ඔන් කරලා අර වීඩියෝ එකේ ඉතුරුටික දාලා දුන්නා.

"මේක ඉංග්‍රීසීයෙන් නේ යන්නේ මහත්තයො..."

"උබට තේරෙන්නෙ නැද්ද.කෝ දියන් බලන්න.ම්....හා උබ ලියාගනින් මං කියන්න....ඕනේ කරන දේවල්..

සමන්තා මහත්තයාගෙන්ම පෑනක් ඉල්ලගෙන පඩි කවරේ පිටිපස්සේ ඕනෙ කරන බඩු ලයිස්තුව ලියන්න ගත්තා.

"පෙති කපපු පාන්, හංදියේ තොග කඩේ ඇති එහෙන් ගනින්.ඊලඟට බටර්.ඒකත් එහේ ඇති.සැමන්..හීනියට කපාගත්ත ලූණු...මිරිස්... ගම්මිරිස් කුඩු...අ....බ....කු...ඩු..."

ඒ එක්කම පිටිපස්සෙන් දැණුන නුපුරුදු උණුහුම් ස්පර්ශය නිසා සමන්තා ගැස්සිලා ගියා.

"මොකෝ..උබ බය උනාද.කවුරුත් නෑ දැන්..."
සමන්තගේ ඇඟ වෙව්ලන්න ගත්තා.පඩි පැකට් එක දෝතින්ම ගුලි කරගත්ත සමන්තා මෝලෙ මහත්තයව වෙර දාලා තල්ලු කලා.

"ආ මේ මොකෝ..මං කියන දේ අහපන්.උබ දසුනව කොයි වෙලෙත් ගේ අස්සේ දාගෙන කතා අහගන්න ඕනෙ නෑ.මිනිහා නැති ගෑණි උබ දැනගන්න ඕනෙ පරිස්සං වෙන්න.හිටපන් උබට මං බඩු ටික ගන්නත් එක්ක සල්ලි දෙන්නං."

කෑදර කමට ගිලින්න වගේ බලන් ඉන්න මෝලෙ මහත්තයා දකිද්දි කියන්න දාහක් දේ කටට ආවත් බය වැඩිකමට එක වචනයක්වත් සමන්තගේ කටින් එලියට පැන්නේ නෑ.සමන්තගේ ඇස් මෝලෙ මහත්තයගේ අත් දෙක දිහාටයි වීඩියෝ එක දිහාටයි මාරුවෙන් මාරුවට කැරකුණා.

සමන්තගේ කැළබිච්ච ගතිය දැක්ක මුදලාලි ක්ෂනිකව සමන්තව ළගට ඇදලා ගත්තා.ඒ වේගෙන්ම දිගෑරිච්ච සමන්ගේ දකුණු අත ගිහින් නැවතුනේ මෝලෙ මහත්තයගේ වම් කම්මුලේ.

"තෝ...පර#@ටි...ආයි මේ හතර මායිමේ ඇවිත් අහුවෙන්න එපා.හෙට ඉඳලා පස් කාපන් උබයි ළමයයි..."
වියරු වැටිච්ච මුදලාලි කෑ ගැහුවා.

"පස් කෑවත් කොහොමත් එන්නේ නෑ තමයි යකෝ.උබ ද මට පරිස්සං වෙන විදිහ කියලා දෙන්න එන්නේ.හිතුවද මට පණ කඳ නෑ කියලා.මිනිහා නැති මට මිනිහත් මං ගෑණිත් මං.තියාගනින් උබේ රස්සාව.තුහ්.. විතරක්.. "
දොර ගාව ගලවපු සෙරෙප්පුවකුත් අරන් ආයෙ මුදලාලිගෙ මූණටම දමලා ගහපු සමන්තා අඬ අඬාම අනිත් සෙරෙප්පුවත් අතින් අරන් ගල් ඇනි ඇනීම මෝලෙන් එලියට බැස්සා.

මෝලෙ මහත්තයා දත් මිටි කකා කියන්න තියන දහ ජරා කතා ඔක්කෝම සමන්තා නොපෙනී යනකංම කිව්වා.

පාරට ළං වෙද්දි මුකුත් නොවිච්ච ගානට සායෙන් කඳුලු පිහිදගත්ත සමන්තා තොග කඩේ දිහාට ගියේ යකා ගහලා වගේ.

"සෙරෙප්පුවත් අතේ අරං මොකෝ මේ."

"අනේ මේ එකක පටිය කඩලා ගියානේ අක්කේ."

"ඉතිං ඕකෙන් වැඩක් තියේද.."

"ගෙදර තිබුණා කැඩිච්ච ජෝඩුවක එකක්."

"මොනවද නංගි ඕන.."

"අක්කේ අර පෙති කපපු පාන් පැකට් තියේද.."

"ම්..මේවද..."
කඩේ අක්කා පෙති කපාපු දිග පාන් පැකට් එකක් අරං පෙන්නුවම සමන්තට මෝලෙදි වෙච්ච ඔක්කෝම අමතක උනා.

"කීයද අක්කේ.."

"මේක එකසිය අසූවක්"

"භාගෙ නැද්ද.."

"තියනෝ...හැත්ත පහයි."

"ආහ් ඒක දෙන්න ඒ ඇති."
සමන්තා දිග පාන් පැකට් එක නොගෙන පොඩි එකක් ගත්තේ අතේ සල්ලි නැතුව නෙමෙයි.දැන් ඉතින් රස්සාවක් හොයාගන්නකං තියන සල්ලි ටික පිරිමහගන්න ඕන නිසා.

"වෙන..."

"පොඩි බටර් පැකට් එකයි..පොඩි සැමන් ටින් එකයි...."
පඬි පැකට් එකේ ලියාගත්ත ලිස්ට් එක කියවගෙන යද්දි අන්තිම එකේ "අ" යන්න විතරයි ලියාගෙන තියෙන්නේ කියලා සමන්තා දැක්කේ ඒ වෙලාවේ.

"අක්කේ..මේ..සැන්විච් හදද්දි ආයි මොනවද දාන්නේ.."

"ඇයි ඒක නැද්ද ලිස්ට් එකේ.."
කඩේ අක්කා හිනාවෙලා ඇහුවේ සමන්තා විපරිත වෙලා වගේ ඇහි බැමි උඩ යව යව ඇස් හීන් කර කර ලිස්ට් එක උඩටයි පහලටයි බලනවා කලින් දැක්ක නිසා.

"බලන්නකො..බාගෙටනේ ලියන් තියෙන්නේ."

"ම්...තව...ආහ්...අබ කුඩු."

"ආහ්..ඔව් ඔව්..."
සමන්තගේ ඉහේ මලක් පිපුණා වගේ.

"පොඩි අබ කුඩු පැකට් එකකුත් දාන්න."

"සැන්ඩ්විච් හදන්නද...ගම්මිරිස් කුඩු තියනවද ගෙදර.."

"ඔව් ඇට තියනවා කුඩු කරලා ගන්නවා.මෙන්න මේ අපේ කෙල්ලට කන්න ඕනෙ වෙලා.ඉස්කෝලෙදි දවසක් කාලා බේරෙන්න බෑ හදලම ඉල්ලනවා.මං හදන්න දන්නෙත් නෑ.මේ දවස් ගාණක් බොරු කියලා හෙට උදේ මේ මොකක්හරි කරලා හදලා දෙන්න කියලා බැලුවේ."

"කෙල්ලටද..ගම්මිරිස් ගොඩක් දාන්න එපා එහෙනං."

සමන්තට අර වීඩියෝ එක ඔක්කොම බලාගන්න බැරි උන නිසා බඩු ටික ගත්තට කොහොම හදනව ද කියලා වගක් තිබුණේ නෑ..

"මේ...ඕක කොහොමද අක්කේ හදන්නේ.."

"අයියෝ...ඒකෙ මේ මහ ලොකු දෙයක් නෑ."
කඩේ සෙනගත් හිටියේ නැති එකේ කඩේ අක්කා සැන්ඩ්විච් හදන විදිය පියවරෙන් පියවර සමන්තට කියලා දුන්නා.

"මහ අමාරු වැඩක් නෙමෙයිනේ බලන් යද්දි.."

"ඔව්..ඕවා ඔය ලේසියට නෝනලා හදන කෑමනේ..."
ලේසියට කිව්වට ඒක හදන්න අමාරු උන තරම මතක් වෙද්දි සමන්තගේ ඇඟත් හිරි වැටුණා.

කඩෙන් ගත්ත බඩු මල්ලත් එල්ලගත්ත සමන්තා යමින් ගමන් දෝණිව ගන්න වත්සලාලගේ ගෙදරට ගියා.එහේ දරුවයි, සමන්තගේ දරුවයි එකම පංතියේ නිසා සමන්තා වැඩ ඇරිලා එනකං දෝණිව වත්සලා එහේ එක්කං යනවා.
නැත්නං සමන්තට වැඩකට යන්න වෙන්නේ නෑ.ඒකට කලගුණ සලකන්න පඬි ගත්ත දවසට එලවළු හාල් ටිකක් සමන්තා එහෙට ගෙනිහින් දෙනවා වත්සලා එපාම කියද්දි.

"හෙට ඉඳලා ටික දවසක් මං දවල්ට දෝණිව ගන්නං නංගි"

"ඒ මොකෝ අක්කේ..."

"මෝලෙ වැඩ අඩුයි දැන්...මහත්තයා අපි ටිකකට නවතින්නෙයි කිව්වා."
වෙච්ච සිද්දිය කියලා ලැජ්ජ වෙන්න බැරිකමට සමන්තා බොරු කිව්වා.

"අනේ දෙයියනේ..දැන් මොකද කරන්න ඉන්නේ අක්කා."

"බලන්න ඕනේ මොකක් හරි...මං මොනව හරි ටිකක් පස්සේ දවසක ගෙනත් දාන්නං නංගි.අද මං එහෙම බඩු ගන්න ගියේ නෑ.කොහෙද දැන් ඉතිං රස්සාවත් නෑනේ.."
අද හිස් අතින් එන්න උන එක ගැන සමන්තට හිතට හරි නෑ.

"අනේ මොකටද..මං ඉල්ලනවද කවදාවත්.ඉන්නකො..මේ ලසන්තගේ නංගි රෙදි ඕඩර් අරං මහනවා ගෙදර තියං.අක්කට මහන්න පුලුවන්නේ.මං ලසන්ත ආවම අහලා කියන්නං.."

ඒ අලුත් බලාපොරොත්තුව එක්ක සමන්තා දෝණිත් අරං ගෙදර ගියා.

................

"අද...මොනවද කියන්න බලන්න ඉන්ටවල් එකට....."
සමන්තා පහුවදා උදේ දෝණිගේ කෑම පෙට්ටිය එහෙට මෙහෙට කරකවකව දෝණිගෙන් ඇහුවා..

"ම්...කඩල..."

"නෑ..."

"ම්...බතල..."

"නෑ....."

"අද තියනවා දෝණිට...ආසම ආස....කෑමක්.."
සමන්තා කෑම පෙට්ටියේ උඩ පියන යන්තම් උස්සලා දෝණිට කෑම එක පෙන්නුවා.
සතුට වැඩිකමට කෙල්ලගේ කටත් ඇරිලා ඇස් උඩගියා.

"සැන්විච්....."
පුංචි මූණේ සතුට දෝරෙ ගලනවා.

"දැක්කනේ..මං කිව්වනේ අද හදලා දෙනවමයි කියලා......"

"උම්...........මා"
චූටි දෝණි අත් දෙකෙන්ම අම්මගෙ බෙල්ල බදාගත්තා.

එදා දෝණි ඉස්කෝලෙ ගියේ උඩ පැන පැන.

ඊයේ මෝලෙ වෙච්ච කිසිම කතාවක් දසුන්ට ආරංචි වෙන්න එපා කියලා සමන්තා දෙවියෝ යැද්දා.ඕවා කෙලවර වෙන්නේ මහා පටලැවිල්ලකින් නිසා අන්තිමට නලින්දගෙ අම්මලා උනත් කරන්නේ දසුන්ව විනාස කරනවා කියලා සමන්තටම බනින එක විතරයි.

ඉස්කෝලේ ගේට්ටුවෙන් ඇතුලට යන දෝණි දිහා බලාගෙන සමන්තා තමන්ගේ නොදැනුවත්කම් ගැන නැතිබැරිකම් ගැන මොහොතක් පසුතැවිලා වෙනදා වගේම එක ලොකූ හුස්මක් අරං පහලට දාලා හිත හදාගෙන වත්සලාලගේ ගෙවල් පැත්තට හැරුණේ ඊයේ කියපු රස්සාව ගැන සුභ ආරංචියක අලුත් බලාපොරොත්තු තියාගෙන.