" මට ඕකිගෙන් සැපක් ඕනේ බන් "  විරාජ් රවින්ට කියුවේ  කේශානි දිහා බලාගෙන.

" ඔව් බන් පට්ට සැප කද, බලහන්කෝ පපුව  රවීනුත්  විරාජ්ට ඇහැක් ඉගි කලේ හිනාවෙලා.

" හ්ම්ම්, ඔව් බන්, ඉන්න බෑ දකිනකොටනම්" 

රවීන් කියුවේ තොල් පෙති දිවෙන් පිහදගන්න අතරේ.

", ඕකිව අදිමු අද හවසට, ඔෆිස් එකෙන් පස්සේ කොහොමත් අවුලක් නෑනේ, අනික ඒකි දැන් උබට සෙට් වෙලා තියෙන්නේ,

 හැමදාම ගුඩ් මෝනින් කියනවා, 
හවසට යන්නම් කියනවා, ඒකියන්නේ සෙට් බන් " 

 කේශානිගෙන් ඇහැ ඉවතට නොගෙනම විරාජ් කියුවා.

" පුලුවන් වෙයිද බන්  , ඒකි අපි ගැන හිතන් ඉන්නේ පට්ට හොද කොල්ලෝ කියලා"

" පිස්සුද බන්, අද ලෑස්තිවෙයන්කෝ, යන්න,මන් රාජගිරියේ පොට් එක කන්ටැක් කරන්නම්, ඕෆ් උනාට පස්සේ උබ යමන්.,  අනික අපේ බොසත් ඕක ටෝක් කරනව කියලා ආරංචියක් තියෙනවා.

" මොකක්?"

" ඔව් බන්, සදමාලි දැකලා තිබ්බා, බොසා එක සැරයක් ඔෆිස් එකේ එයාගේ රූම් එකේදී මේකි හිටගෙන ඉන්නකොට ගවුම යටින් අත දාන්න හදනවා," විරාජ් කියුවේ රහසින්.
" අඩෝ සිරාවටම මට කියුවෙත් නෑ උබ, මේකී මොකෝ කරලා තියෙන්නෙ?"

" ඊයේ බන් සදා රූම් අදිනකොට මට කියුවේ,සදා හොරෙන් බලන් ඉදලා එලියේ ඉදලා, මේකී හැබැයි ඒ වෙලේම එලියට ඇවිල්ලා,  තරහෙන් නෙමේ හිනා වෙවී .

" අම්මටසිරි එහෙමද? හරි එහෙනම් තව පැයයිනේ ඉන්න ඕනේ ඉදාම්කෝ අද ගහනවා ඕකිට කකුල් උඩ තියාගෙන"

" ගනිම් ගනිම් පුතේ, සැප ගනිම්, ඕවාගෙන් සැප ගත්තට කිසිම අවුලක් නෑ,"

විරාජ් රවීන්ගේ පිටට තට්ටු කලේ, රවීන් ඇස් කොනින් කේශානී  දිහා බලන් හිනාවෙවී ඉන්නකොට.
හවස ඕෆ් වෙලා කේශානිව එක්කගෙන රූම් එකකට යන්නයි රවීන්ගේ කල්පනාව.

ඉතින් රවීන් බලන් හිටියේ හවස හය වෙනකම්

ඔරලෝසුවේ කටු කැරකෙන්නෙත් හෙමීට.

වෙලාව හවස හය උන ගමන් විරාජ් රවීන්ට ඉගි කලා.

පලයන් පලයන් අරකි දැන් යයී."

එල මචං, මන් පහලට යන්නම්"

විරාජ් කියුවට පස්සේ රවීන් පුටුවෙන් නැගිටලා ගියේ, ඔෆිස් එකේ අය නැගිටලා ඕෆ් වෙන්න යනකොට.

ඉක්මනින් ඕෆ් උන රවීන් පහලට ගිහින් වාහනේ නැගලා බලන් හිටියා  කේශානී පහලට එනකම්.

කේශානී එළියට ඇවිත් බස් හෝල්ට් එකට යනකොට  ටිකක් යන්න දීලා, රවින් එයා ලගට වාහනේ පැදෙව්වා.

වාහනේ වම් පැත්තේ ජනේලේ ඇරලා වාහනේ නවත්තපු රවීන් කේශානිට කතා කලා.

" කේශා, යමූ.   මාත් ඒ පැත්තට යන්නේ?"   රවීන් කියුවේ හිනා වෙවී පුරුදු විදිහට යාලුවෙක් වගේ.

" අනේ රවීන් අයියෙ ඔයා කොහෙටද යන්නේ?"..

" නුගේගොඩ පැත්තට යන්නෙ ඔයා එහෙනෙ ඉන්නේ?"

" ඔව් අයියේ  ඒත් මන් මහරගමට යනවා අද, ඒ නිසා බස් එකේ යන්නම්.
 එක බස් එකයිනේ"

 කේශානි කියුවේ හිනා වෙලා.

" ම්ම් කමක් නෑ මහරගමට මන් ගීහින් දාන්නම්, නගින්නකෝ ළමයො"

රවීන් කියද්දී කේශානී එයා දිහා බලන් හිටියා.

" අයියේ?, අනේහ් ඔයාට කරදයිනේ, මන් යන්නම්"

" නෑ නෑ අනේ, එකට ඉන්න කෙල්ලෙක්ට උදව් කලාට මොකෝ වෙන්නේ?, යමු යමූ"

රවීන්ගේ පෙරැත්ත කිරීම හමුවේ කේශානී වාහනයට නැග ගත්තා.

රෝස පැහැ ගවුමක් ඇද සිටි ඇයගේ ගවුමෙන් දණිස්ස ලගිනුත්  ටිකක් උඩටම පලල තිබුනු නිසා, ගවුමේ කැපුම් දෙක ඈත් වෙලා තිබුනේ සුදු පාට කකුල් පිටතට පේන්න.

රවීන්ට මේක දකිනකොට එයාගේ හැගීම් පාලනය කරගන්නම බෑ වගේ.

"කේශා, බෙල්ට් එක දාගමු නේහ් ශිට් බෙල්ට් එක?, නැත්නම් පොලීසියේ අය අල්ලනවනේ"

රවීන් එහෙම කියලා කේශානී දිහාවට පාත් වුනේ කේශානිට හිතන්නවත් නොදී.

ශීට් බෙල්ට් එක ගන්නකොට කේශානිගේ පපුවට හිතලම තද උනු රවීන් සමබර නැති බවක් පෙන්වා කෙශානිගේ කකුල ඇල්ලුවේ, කලවා හරියෙන්.

කේශානිට ටිකක් ලැජ්ජ හිතුනා.

ගවුමට යටින් ඇදගෙන හිටපු රේන්ද අල්ලපු කලිසම රවීන් ඇල්ලුවේ හිතා මතාමයි.

ඒත් එක්කම ශීට් බෙල්ට් එක දාලා ආපහු පස්සට උනු රවින් දිහා කේශානී බැලුවේ ඇස් ලොකු කරගෙන, 

" අනේ සොරි පැටියො වැටෙන්න වගේ ගියානේ, ඒ නිසා කකුල ඇල්ලුනේ,"

රවීන් කියනකොට කේශානි බිම බලාගත්තේ ලැජ්ජ හිතුන නිසා.

" කමක් නෑ අයියේ, ඒක, " ගවුම හදාගන්න ගමන් කේශානී කියුවේ බිම බලාගෙනමයි.

" අපි යමු එහෙනම්, "

රවීන් කිරුළපන ඉදලා මහරගම පැත්තට වාහනේ පැදෙව්වා, 

ඇදගෙන ඉන්න බ්ලවුස් එකේ ඉස්සරහින් පේන කේශානීගේ පිරිපුන් පයෝදර එක්ක, කේශානිගේ ලස්සනට රවීන්ට ඉවසුම් නැතුව හිටියේ.

" මැරි කරලද ඉන්නේ නංගි?"

රවීන් ඇහුවේ කේශානී දිහා බලලා.

" හ්ම් ඔව් අයියේ  "  රවීන්ගේ ප්‍රශ්නෙට කේශානී එහෙම උත්තර දුන්නේ දුකින්.

" මොකද ළමයො අවුලෙන්?"

" දැන් ඩිවෝස් අයියේ"

"ආ ඒක නම් ගොඩක් හොදයි , බොසා සැප දෙන්න හදන්නෙත් ඒ නිසානේ, " 

රවීන් හිත යටින් හිතුවේ එහෙම.

" අනේ ඇයි ඒ නංගි? "

" එයා මාවයි දරුවයි දෙන්නම දාලා ගියා අයියේ, මන් ජීවත් වෙන්නේ දරුවාගේ පණ තියෙනකම් විතරයි .

කේශානී එහෙම කියනකොට රවීන්ගේ එයාගේ මූණ දිහා බැලුවා, කේශානීගේ  ඇස් වල කදුලු පිරිලා.

" ළමයො මොකද මේ ඇස් වල කදුලු මෙච්චර ?"

" ළමයෙක් එක්ක තනි වුනු ගෑණියෙක්ට දැනෙන වේදනාව දන්නෙ, ඒ ගෑණී විතරයි අයියේ, 

ගොඩක් පිරිමින්ට ඕනේ අපිව පාවිච්චි කරන්න, ආදරේ නිසා හැමදාම ගෑණූ රැවටෙනවා.

රවීන්ගේ හිත අඩියක් පස්සට ගියේ කේශානිගේ කතාවට.

කතාවෙන් කතාවෙන් එයාලා මහරගමට ආවා, එච්චර තද බදයක් තිබුනේ නෑ පාරේ.

" මහරගම කොහෙටද යන්නේ කේශා?"

" මන් මෙහෙන් බහින්නම් අයියේ, ඔයාට වෙලා යනවනේ, අනේ ලොකු පිනක් මේකත් "

" මෙච්චර ඇවිල්ලා මගින් දාලා යන්න බෑ මට, යන්න ඕනේ තැන කියන්නකෝ මන් ගෙනිහින් ආපහු ගෙදෙට්ට ඇරලවන්නම්"

කේශානීගේ කදුලුත් එක්ක රවීන්ගේ හිතට පොඩි දුකක් දැනුනා.

" කැන්සර් හොස්පිටල් එකට යන්න ඕනේ අයියේ මට "
" කැන්සර් හොස්පිටල්? ඒ ඇයි ?"

" මගේ.....,"

කේශානිට කියන්න පුලුවන් උනේ එච්චරයි වාක්‍යය ඉවරකරගන්නවත් ලැබුනේ නැ, හොදටම ඇඩුනා.

ඒ වාක්‍යයත් රවීන්ගේ ඔලුවට පොල්ලකින් ගැහුවා වගේ, හොස්පිටල් එකට එන්නේ කේශානිට කැන්සර් එකක්ද? කියලා රවීන්ට හිතෙනවා.

කේශානි ගැන හිතාගෙන ආපු කිසිම දෙයක් ගැන දැන් රවීන්ට දැනෙන් නැ. දැන් රවීන්ට කේශානී ගැන දුකයි.

"නංගි, කෝ අඩන්න එපා  යමුකෝ අපි හොස්පිටල් එකට ගිහින් එමු , ඉන්න නතර කරනකම්"

රවීන් එහෙම කියලා හොස්පිටල් එක ලග වාහනේ නතර කලා.
ලේන්සුවෙන් කදුලු පිහදගත්තු කේශානී, රවීන් බහිනකම් එලියට වෙලා හිටියා.

" අයියේ, ඉන්න චූට්ටක් මන් අර කඩේට ගිහින් එන්නම්"

රවීන්ට ඉන්න කියලා කේශානී ලග තිබුනු කඩේකට ගියා.

" කඩේට ගියේ? ඒ කියන්නේ කේශනීට බෙහෙත් ගන්න නෙමේද ආවේ?"

රවින්ගේ ඔලුවෙ දැන් ප්‍රශ්න ගොඩයි.

ටික වෙලාවකින් කේශානී එලියට ආවත් අතේ මොනවත් තිබුනේ නෑ.

" අයියේ යමු එන්න , ඔයත් ඇතුලට යමු"

කේශානී එහෙම කියලා රවීන්වත් එක්කගෙන හොස්පිටල් එක ඇතුලට ගියා.

" හලෝ මිස් කොහොමද?"

ඇතුල් වෙනකොටම ගේට්ටුවේ ආරක්ශක නිළධාරියා  කේශානිට කතා කලේ හොදට හුරු පුරුදු කෙනෙක් වගෙ.

" හලෝ අංකල්, අයියත් එක්ක ආවේ අද, ගිහින් එන්නම්කෝ "

" හරි මිස් "

සිනාමුසු මුහුණෙන් එයා කියද්දී කේශානී රවීන් එක්ක ඇතුලට ගියා.

රවීන් මොනවත් අහන්නෙවත් නැතුව කේශානී පස්සෙන් ගියේ මේ වෙන්නේ මොකක්ද කියලා කල්පනා කර කර.

" අයියට පරක්කුයි නේද?"

" අනේ නැ නංගි "

රවීන් කියුවේ හිනා වෙලා.

" මේක ඇතුලට එනකොට ජීවීතේ කළ කිරෙනවා අයියේ, "

කේශානී එහෙම කිය කිය ඇතුලේ පාරවල් වල ඇවිදගෙන එක බිල්ඩිමකට ගියා.

ඒකේ එක තට්ටුවකට නැගලා යනකොට සුරංගනාවියක් වගේ චූටී දුවෙක් දුවගෙන ඇවිත් අම්මී කියාගෙන කේශානීව බදාගත්තා.

ඒක දැකපු රවීන්ගෙ ඔලුවට මරු පහරක් වැදුනා වගේ උනා 

එයා මොහොතකට ගොලු වුනේ හිතාගන්නවත් බැරුව .

දෙයියනේ, ලස්සනම ලස්සන සුරංගනාවියක් වගේ ගෑණූ ළමයෙක්, ඉස්කෝලේ දෙක වසරේ වගේ ඇත්තේ"

රවීන් එයාටම කියාගත්තා.

" මගේ සුරංගනාවී, කොහොමද මගේ මැණික"

කේශානී දුවව වඩාගෙන අහනකොට කේශානිගේ ඇස් වල කදුලු පිරිලා තියෙනවා රවින් දැක්කා.

" පව් දෙයියනේ, මට සාප වෙන්න ඕනේ මේ අහිංසකී ගැන හිතපුවට"

රවීන් තමන්ටම කියාගත්තා.

" ආ.. අම්මා, ඔයා ආවද?"
මේ වෙලාවේ එතෙන්ට ආවේ හෙදියක්.

" අනේ නර්ස්, ඔව් මේ දැන් ඕෆ් වෙලා ආවේ, මේ අයියා එක්ක ආව නිසා කලින් එන්න පුලුවන් උනා,

දෝණී, ඔයා යන්න යාලුවෝ ළගට, මන් එන්නම්,
 මේ ටික බෙදාගෙන කන්න යාලුවො එක්ක "

එහෙම කියලා කේශානී දුවව බිමින් තියලා  චොකලට් දෙකක් දුන්නේ පොපිට් පැකට් කීපයකුත් එක්ක "

කෙල්ල ගියාම නර්ස් දිහා කේශානී බැලුවේ ඇස් දෙකේ කදුලු පිහදගෙන.

" මිස්., "

කේශානී නර්ස් දිහා බලල කතා කලා.

" දිනිතිගෙ අම්මේ, දෝණිට කිමෝ කරන්න ඕනේ, අර බෙහෙත් එකත් ඕනේ, අනිද්දටවත් ඒක ඕනේ, පුලුවන්ද ඒක?"

" ම්ම්, මන් අරන් එන්නම් බෙහෙත් එක, "

" ඔව්, ඒකෙන් දෝණිව අපිට තව මාස තුනක් වගේ ජීවත් කරවන්න පුලුවන්"

මේ කතා ඇහෙනකොට රවීන්ට පුදුම දුකක් දැනුනේ, කේශානී ගැන දුක හිතුනා.

තවත් මෙතන ඉන්න බැරුව රවීන් එලියට ගියේ හිත් අවුලෙන්.

" මන් මහ පුදුම පව් කාරයෙක්, අහිංසක කෙල්ලෙක් ගැන හිතුව දේවල්, දෙයියනේ මේ කෙල්ල කොච්චර පව්ද?"

රවීන් එලියට වෙල හිත හිත ඉන්නකොට විරාජ් කෝල් එකක් ගන්නවා.

ඇමතුම විසන්ධි කරපු රවීන් එයාට පනිවිඩයක් යැව්වා.

" වැඩේ කැන්සල් බන් පස්සෙ කියන්නම් විස්තරේ"

රවීන් එහෙම කියලා තව පැය බාගයක් වගේ යනකොට කේශානී එලියට ආවා.

" අයියේ, අනේ ඔයාට පරක්කු උනා නේද? සොරි අයියේ"

" අනේ ඒකට කමක් නැ නංගි, දුවට යනව කියුවද?"

" හ්ම්, ඔව් අයියේ,  අපි යමු"

කෙල්ල එහෙම කියුවෙ තව කතා කරන්න බැරුව.

රවීනුත් මොකුත් කතා නොකර කේශානි එක්ක වාහනේට ගියා.

"කලින් කියුවනම් දෝණිට මොනව හරි ගන්න තිබ්බා, පව් කෙල්ල, "

රවීන් කියනකොට කේශානී හිනා උනා.

" කෙල්ල තව මාස තුනක් මන් ගාව තියාගන්න ඕනේ අයියේ, ඔයා දන්න පාට් ටයිම් ජොබ් එකක් නැද්ද?"

කේශානී අහනකොට රවීන් කේශානි දිහා බැලුවා.

" කෙල්ලගේ බෙහෙත් එකක් ගන්න නේද?"

රවීන් කෙලින්ම ඇහුවේ කේශානි දිහා බලලා.

" හ්ම්ම් ඔව් අයියේ, බොස්ගෙන් මන් ලෝන් එකක් ගන්න ගියා , ඒත් බොස් එක්ක හිටියොත් දෙන්නම් කියුවා,  දැන් නම් මට මගේ ජීවීතයක් වැඩක් නැ අයියේ, කෙල්ල දවසක් හරි බේරගන්න මන් මගේ ජීවීතේ උනත් දෙනවා"

විරාජ් කියුව කතාව රවීන්ට මතක් උනේ එතකොට.

" කීයක් යනවද නංගි සම්පූර්ණම?"

 රවීන් ඇහුවේ කේශානී දිහා බලලා.

" මාස තුනට එකයි පනහක් යනවා අයියේ, තියන්න බඩුවක්වත් නෑ මගේ ළග සේරම කෙල්ල වෙනුවෙන් තියලා තියෙන්නේ."

කේශානිගේ ඇස් වලින් කදුලු බේරෙනවා 

" අපි යමුකෝ දැන් ගෙදරනේ යන්නෙ"

එහෙම කියලා රවීන් වාහනේ නුගේගොඩ දිහාවට පදවගෙන කේශානිගේ ගෙදර ගියා.

ගෙදර ගිහින් කේශානීව ගෙදරින් දාලා යන්න යනකොට කේශානී රවීන්ට කතා කලා.

" අයියේ, එන්න තේ එකක් බොමු?"

 බෑ කේශා,  මන් යන්නම්, පොඩි වැඩක් තියෙනවා, හෙට ඔෆිස් එනවනේ? "

", ඔව් අයියේ , අනෙ ඒත් තේ ටිකක්වත්?"

",එපා ළමයෝ, පරිස්සමින් ඉන්න හොදද"

", හරි අයියේ පිං ගොඩක් අද මාත් එක්ක ආවට, ඔයාල වගේ පිරිමි අඩුයි අයියේ"

කේශානී කියනකොට රවීන්ට ලැජ්ජයි, මොකද රවීන්  හිතුවෙත් සැප ගන්න නිසා.

රවීන් කේශානිට සමු දීලා ආවේ බැංකුවට.

බැංකුවට ගිහින් ලක්ශ දෙකක් සල්ලි අරන්, කෙලින්ම ගියේ ආපහු පිළිකා රෝහලට 

සිකියුරිටි කෙනාට තමන්ව අදුන්වලා දීලා, රවීන් කලින් කේශානි මුණ ගැහුණු නර්ස් හම්බුනා.

"මිස් මම රවීන්, ඉස්සෙල්ලා කේශා එක්ක ආවේ"

" ආ ඔව් මිස්ටර් කියන්න "

" මිස් දෝණිගේ වැඩේට සම්පූර්නම කීයක් යනවද?"

රවීන් අහනකොට නර්ස් එයා දිහා බලුවා.

" ඔයා කේශාගේ කවුද?"

" මිස් මම යාලුවෙක්, මන් ආපහු ආපු බවක් කියන්න එපා, මට කියන්නකෝ කීයක් යනවද කියලා කෙල්ලගේ වැඩේට"

රවීන් ඇහුවේ අහිංසක ලෙසින්.

" ඒකටනම් එකයි පනහක් වගේ යනවා මේ මාස තුනට"

" ම්ම්,මන් මේ සල්ලි දෙන්නම්, කේශාට කියන්න, උදව් කරන කෙනෙක් දෝණී දැකල උදව් කලා කියලා, මන් දුන්නා කියන්න එපා,  

එහෙම කියලා රවීන් අතේ තිබ්බ ලක්ශ දෙකම නර්ස් අතට දුන්නා.

" මිස් මෙතන ලක්ශ දෙකක් තියෙනවා, ඉතුරු උනොත් හොස්පිටල් එකට ගන්න වෙන ළමයෙක්ට, අනේ මන් ගැන කියන්න එපා, "

", අනේ ඒත් මම කොහොමද?...
 මේක ඩොක්ටර්ට දුන්නනොත් හොද නැද්ද?"

" අනේ එහෙම දෙයක් නෑ නර්ස් , නර්ස්ම මේක බලාගන්නකෝ, කේශාගේ හිත සතුටු කරන්න ඒ ඇති මන් ගිහින් එන්නම්"

එහෙම කියලා රවීන් රෝහලෙන් ගියේ, නර්ස් පුදුමයෙන් මේ දිහා බලන් ඉන්නකොට.

පහුවදා ඔෆිස් එකට ගිහින් මේ ගැන විරාජ්ට නොකිය ඉන්න රවීන් හිතුවා, මොකද කේශානී මේක රහසක් විදිහට රකින නිසා.

එදා හවසත් රවීන්, කේශානී එනකම් ඉදලා,  කේශානී එක්ක හොස්පිටල් එකට ගියා.

" අයියේ, හැමදාම මෙහෙම එන එක ඔයාට වදයක්නේ, "

" අනේ එහෙම නෑ නංගි, මට කෙල්ල දකිනකොට දුකයි, පව් පොඩි එකී. "

මේ වගේ හැමදාම රවීන් කේශානී එක්ක දිනිති බලන්න ගියා, දැන් රවීන් දිනිති එක්ක ගොඩක් හිතවත්.

චූටි කෙල්ලත් බලන්  ඉන්නේ රවීන් එනකම් ආපු වෙලේ ඉදන් කෙල්ල එක්ක සෙල්ලම් කරන එකයි රවීන්ගේ වැඩේ.

කිමෝ එකත් කරලා බෙහෙත් කරලා දිනිතිගේ ජීවීතේ තවත් මාස තුනකින් දික් කරගන්න පුලුවන් උනා.
ඒත් කාලය කේශානී එක්ක තරහෙන් වගේ ඉක්මනටම ගත වුනා.

මාස තුන ඉවර වෙන්න එනකොටම දිනිති හදිස්සියේම  අසනීප උනා.

කේශානී ඔෆිස් එකේ ඉන්න වෙලාවේමයි කැන්සර් හොස්පිටල් එකෙන් කෝල් එකක් ආවේ දිනිතිට අමාරුයි කියලා.

මේක එයාගේ දැන් හොදම යාලුවෙක් වගේ ඉන්න රවින්ට කියුවට පස්සේ, රවීන් ඉක්මනට කේශානිත් එක්ක හොස්පිටල් එකට ගියේ කේශානීගේ ඇස් වලින් කදුලු බේරෙද්දී.

" හොස්පිටල් එකට යනකොට කේශානීගේ හිතට දැනුනේ පුදුම මූසල කමක්.

එයා ලගට ආවේ, දෝණී බලාගත්තු නර්ස්, එයාගේ ඇස් දෙක රතු වෙලා.
මිස් , මගේ මැණික?"

කේශානී  අහනකොට නර්ස්ගේ ඇස් වලත් කදුලු"

" එයා සතුටින් හිටියා, එයා ඊලගට ලෙඩ නැති හොද ආත්මයක් ලබලා, ආපහු ඔයා ළගටම එයි"

නර්ස් එහෙම කියනකොට කේශානී ඇඩුවා, කෑ ගහ ගහ ඇඩුවා, 

නර්ස් කේශානීව එක්ක ගිහින් දිනිතිගේ සිරුර පෙන්නකොට, රවීන්ටත් එයාව බලන්න බෑ.

ඒ තරම් හිතට දැනුනේ පුදුම වේදනාවක්.
........................................................................

රවීන්ගේ උදව්වෙන්, දිනිතිගේ මල ගෙදර වැඩ ටික ඉවර වෙලා තුන් හත් දවසේ දානේ දීලත් ඉවර වෙනකොට, දිනිතිව බල්ලගත්තු නර්ස් , රවීන් වගේම කේශානිව මුණ ගැහුනේ කිසි කෙනෙක් නැති වෙලාවක.

පොඩි දෙයක් දෙන්න තියෙනවා ඔයාලට.

එහෙම කියලා නර්ස් සාක්කුවෙන් ගත්තු කොලයක් රවීන්ට දුන්නේ කේශානී ඉස්සරහමයි.

" මේක දිනිති ඔයාට දෙන්න කියුවා, " නර්ස් කියුවෙත් හැඩුම් අතරින්.

කේශානී දිහා බලලා, රවීන් කොලේ දිගාරිනකොට ඒකේ තිබුනේ දිනිතිගේ අකුරු

එයා පුංචි ලියුමක් ලියලා.

" මට සල්ලි දුන්නට අංකල්ට ගොඩක් පිං , මම දන්නවා අංකල් තමයි ඒක කලේ කියලා.  එදා අම්මිට කියන්න එපා කියනවත් මම අහන් හිටියේ.

මන් මැරුණට පස්සේ අම්මිට පාලු හිතෙයි, ඒත් මම ආසයි ඔයයි අම්මිගෙයි චූටී දු වෙලා ආපහු එන්න.

ඔයා තාත්ති වෙලා, මගේ අම්මි එක්ක මාව ගෙන්න ගන්න ආපහු ඔයාලගේ චූටි දෝණී විදිහට,  මන් ඔයාට ආදරෙයි, ඔයා තමයි  මගේ තාත්තී "

දිනිතිගේ පුංචි ලියුම කියවල ඉවර වෙනකොට කේශානිට ඉකි ගහ ගහ ඇඩුනා. එයා රවීන් දිහා බලලා එයා ගාව වැද වැටුනේ අත් දෙක එකතු කරගෙන.

" අනේහ්, අයියේ, ඇයි මට මේ කිසි දෙයක් නොකියුවේ"

කේශානී ඉකි ගහ ගහ වැද වැටෙන්න හදනකොට රවීන් කේශානිව අල්ල ගත්තා.

අල්ලගෙන කේශානිව තුරුල් කරගත්තේ, ඉකි ගහ ගහ කේශානී අඩනකොට.

" අඩන්න එපා, ඔය ඇස් වලින්න් කදුලු වැටෙනවට මන් ආස නෑ"

රවීන්ගේ වචන එක්ක කේශානීගේ හිත උණු උනා, එයා තවත් අඩනවා.

නර්ස් මේ වෙලාවේ එතනින් ගියේ රවීන්ටයී කේශානිටයි නිදහසක් දීලා.

පුංචි වෙලාවක් කේශානීව පපුවට තුරුල් කරගෙන හිටපු රවීන් කෙල්ලගේ ඔලුව ඉබලා කෙල්ල දිහා බැලුවේ කෙල්ලගේ මූණ එයාගේ පැත්තට හරවගෙන 

කේශානීගේ ඇස් වල කදුලු බේරනවා.

" දෝණීගේ දානේ ඉවර උනෙත් අද, මේක කියන එක හොදද නැද්ද මම දන්නේ නෑ මැණික, ඒත් මන් ඔයාට ආදරෙයි, "

රවීන් එහෙම කියනකොට කේශානිට තවත් ඇඩුනා, කේශානීගේ හිතේ දුකත් එක්ක , රවීන් ගැනත් හැගීමක් ඇති වෙලා.

" මමත් ආදරෙයි අයියේ, මගේ දෝණී වෙනුවෙන් කරපුවට ජාති ජාතිත් පිං,  මගේ රෝස මල මන් තාත්ති එක්ක ඔයාව ආපහු ගේනවා මගේ රත්තරනේහ්... "

කේශානී එහෙම කියලා ඉකි ගහ ගහ අඩන ගමන්, රවීන්ගේ පපුවට තුරුල් උනේ , තමන්ගේ දුව මැරුනු හත් දවසේ මේ විදිහට රවීන්ට ආදරෙයි කියුව දේ වැරදීද හරිද කියලා හිතින් තර්ක කරන ගමන්.