යටගිය දවස එනීමාපුර මා අට වසරේ දැනුම හදාරමින් සිටියදී ගණිතය විශයට ඉගැන්වීමට සිටියේ සර් කෙනෙක්. හරිම සැරයි. තැනක් නොතැනක් නැතුව කෑ ගහනවා . මන් ගණන්වලට ආසත් නෑ. ගණන් බෑත් එක්ක  බැරි නිසා තමා කැමති නැත්තේ . චක්කරේවත් මතක හිටින්නෑ මට..ඉතින් කොහෙද .. ඒ සර් ඉතුරු ටිකත් එපා කරා . ඒ සර් පන්තියට ආවාම තැනින් තැන චක්කරේත් ගන්නවා... ඒ අස්සේ වලගම්බාට පස්සේ ඉදපු රජතුමා කවුද , ලෝකේ උසම සානුව මොකක්ද වගේ ප්‍රශ්නත් අහනවා. මන් හිතන්නේ සර් දැනන් හිටියා අපි ඔක්කොම සබ්ජෙක්ට්ස් ලියන්නේ එකම පොතේ කියලා.

           ඔහොම දවසක් එක්තරා අදුරු උදෑසනක මා පිටුපස පෝලිමට වී සුවසේ කල් ගත කරද්දිම ගණිතය කාලපරිච්ඡේදය උදා වී ගුරු ඇදුරා පැමිණියේය . පැමිණ.. මූණ දෙල් කරන් සිටි මා නැගිටවා

    " කෝ කියනවා නව වරක් හත කීයද ? " මා දන්නා නව වරක් හතක් නැත. නැගිට ගත් මාද ඔහේ බලා සිටිද්දි එහා පස මා කුපාඩි මිතුර නැගිටවා ඒ පැනයම ඇසුවේය .
 
   " 63 යි "   මාගේ ඇස් සුවිසල් විය . ඉන්දියානු ටෙලි නාට්‍යවල වැයෙන දූම් තනන තන.. දුම්.. තනේනා ගීතය වැයෙන්නට විය . ටෙලි නාට්‍යවල මෙන් වැරයෙන් හැරී කිහිපවරක් මා මිතුරා දෙස බැලීමට මට අවශ්‍ය විය.

   " මොනවා.. "

    "මොනවා... "

    " මොනවා.... " තෙවරක් ඇසීම ප්‍රමාණවත් නොවන්නේය .  තවද කැමරා කාචය කරකවා ආඩම්බරයෙන් සිනාසෙන ගණිතය ගුරුතුමාටත් , පිලිතුර දී සතුටෙන් පිම්බෙන මා පාපතර මිතුරාටත් , නමවරක් චක්කරේ නොදන්නා පව්කාර මටත් ,  කොන්ඩා කරලක් අඹරමින් කිංඩියට සිනාසෙන පන්තියේ මා ප්‍රතිවාදියාට හා නව වරක් චක්කරේ දන්නා එකෙක් අපේ සෙට් එකේ සිටීම පිලිබද විමතියට පත් මා මිතුරු කැලටත් වෙන වෙනම එල්ල වෙනවා සේ දැනුනි . 

   " මොනවා... උඹ නවවරක් චක්කරේ දන්නවා .. ? " 

    ඕන්න ඕක නෙවේ කතන්දරේ.. සිනමා ලොවෙන් මා බිමට හෙලුනේ ගුරුතුමාගේ හඩ සමගයි.

   " ඔය ඔහේ... ගානක් නෑ.. එන්නන් වාලේ ස්කෝලේ එනවා.. අම්මා අප්පාගේ සල්ලි කන්න . " ඉතින් මට චක්කරේ මතක හිටින්නෑ යකුනේ.  මන් අනික් විශයන් සියල්ල හොදින් ඉගෙන ගත්තා. 

  " ඈ.. චක්කරයක් බෑ.. ඉගෙන නොගත්තොත් වෙන දේ... ඈ තමුසෙලාට තේරෙන්නෑ... දැන් බලනවා මට.. වැඩට යන්න කම්මැලි නම් ටෙලිගෑම් එකක් විතරයි ගහන්න තියෙන්නේ එන්න වෙන්නෑ අසනීපයි කියලා .. ඒත් අපි වැඩට එනවා.. මන් කියන්නේ.. නිවාඩුවක් ඕන නම්..කරන්න තියෙන්නේ එච්චර යි... තමුසේලා දීහා බලපුවාම කවදා එහෙම රස්සා කරයි කියලා බලාපොරොත්තු වෙන්නද ? ඉදගන්නවා තවත් විරිත්ත විරිත්ත ඉන්නැතුව . " 

     අනේ බුදු සෑර්,

                     අවුරුදු ගානක් ඉස්සරහා දැක්කා වගේ එහෙම ටෙලිග්‍රෑම් ගහලා ගෙදර නවතින්න බැරි රස්සාවක් කරයි කියලා කෝමද කිව්වේ ? මූණෙන් පෙනුනාද බුදු සර්.

    
 ඒ නැතත් ඔය සිද්දිය වෙලා දැන් අවුරුදු 17 කට කිට්ටුයි. මට තාම මතකයි සර් නව වරක් හත හැටතුනයි.

 සිම්පතිගේ සත්‍ය සිදුවීම් . උදේ නැගිටලා වැඩට යන්න කම්මැලි ටෙලිග්‍රෑම් එකක්වත් ගහන්න තිබ්බා නම් කියලා හිතෙද්දි සර් මතක් උනේ.