"උඹ කියන්නේ ඊයේ සංකේත් අයියා ක්ලබ් එකට ආවා කියලද? උගේ අලුත් කොල්ලත් එක්ක..." පහුවදා ඩීමෝ කැෆේ එකට වෙලා ජූස් එකක් බොන ගමන් ඉද්දි තිසරයා මගෙන් ඇහුවා...

මම මුකුත් නොකියම ඔළුව වැනුවා...

ඇයි බන් උට ගියා නම් ගිය විදිහට පාඩුවෙ ඉන්න බැරි... තිසරයගේ වචන වල තිබ්බේ උතුරලා යන කෝපයක්... බලපන්.... ඒ ප#යා නිසා අවසානේට උබට උබේ ජොබ් එකත් නැති වුණා.... 

අයියට බනින්න එපා බන්... ජොබ් එක නැති කරගත්තේ මමනේ...

"අනේ හිමරු උඹ මගෙන් කුණුහරුප අහගන්න එපා ... ඒ හු#තා එතන්ට ආවේ නැත්තම් ඔච්චර දෙයක් වෙන්නෑනේ.. මන් හිටිය නම් ඕකගේ කන් ඇට කුඩු කරනවා... මොකටද බන් ඌ තවත් උබේ පස්සෙන් එන්නෙ..."

මන් නිහඬවම හිටියේ ඒ වෙලාවේ ඔක්කොටම වඩා තිසරයා කේන්ති අරන් හිටිය නිසා...

"සංකේත් අයියයි සහනුයි ටික  දවසකින් රට යනවලු... ඊට කලින් යාලුවො හැමෝටම පාර්ටියක් දෙනවලු... මටත් ඉන්වයිට් කරා...."

"මොකක් .... ඒ ප#යා හිතන් ඉන්නෙ ඌ කවුරු කියලද ? එච්චර කැ#රි වැඩක් කරලා ඌට එහෙම කතා කරන්න පුළුවන් ද ?"

"තිසර plz බන්... එයාට මුකුත් කියන්න එපා..." මගේ ආයාචනාත්මක ස්වරයට තිසරයා නිහඬ වුණා.

"උබට ඌ ගැන පොඩ්ඩක්වත් කේන්තියක් දැනෙන්නෙ නැද්ද බන්... අඩුම අර සහනයා කියන එකා ගැනවත්... උබ කොහොමද ඔහොම හිත ගල් කරන් ඉන්නෙ කියලා මට හිතාගන්න බෑ බන්..." 

තිසරයා ඒ පාර සන්සුන් ස්වරයෙන් අහනකොට මගේ ඇස් බිමට බර උනා...

"ඇත්තටම ආදරේ කරපු හදවතකට මම කොහොමද බන් වෛර කරන්නේ..."

මම කියනකොට තිසරයගේ ඇස්වල ඇදුනේ අනුකම්පා සහගත බැල්මක්....

"උබ යනවද ඉතින් පාර්ටියට..."
තිසරයා අහනකොට මන් ඔව් කියන්න ඔලුව වැනුවා....

"අනේ මන්ද බන්... උබට පුළුවන් ද මේ හැමදේම දරාගන්න .... උන් දෙන්නා එකට ඉන්නව දකිද්දි උබට පාඩුවේ ඉන්න පුළුවන් ද?"

මම නිහඬවම හිනා වුණා.... 
"මට පුළුවන් ... එයා කා එක්ක උන්නත් එයාගේ සතුට දිහා බලන්න සතුටු වෙන්න..."
මන් ඇස් බිමට නැඹුරු කරන් ඉන්නකොට කවුරු හරි ඇවිත් ටේබල් එක ලඟින් වාඩි වෙනවා දැනුන නිසා මන් ඔලුව උස්සලා බැලුවා...

අක්ෂර .... කිසිම  හැලමොල්මනක් නැතුව මන් දිහාම බලන් ඉන්නකොට  මගේ හිත ගැස්සිලා ගියා.... මන් එකපාරම තිසරයා දිහා බැලුවේ අක්ෂර  එන බවක් ඌ දැනන් හිටියද දැනගන්න. ඒත් උගේ මූණේ තිබ්බ ඉරියව් වලින් මට තේරුනා මේ මොහොත ඌත් කිසිම විදිහකින් බලාපොරොත්තු නොවුණු දෙයක් කියලා....

"මන් මෙතනින් වාඩි වුනාට කමක් නෑ නේද ...?"  අක්ෂර මගේ මූණ ට එබිලා අහනකොට තිසරයා හිනාවෙලා ඔලුව වැනුවා...

"අඩෝ හිමරු මන් පොඩ්ඩක් එළියට ගිහින් එන්නම්... උඹලා දෙන්නා කතා කර කර ඉදපන්..." මට මුකුත් කියන්න ඉඩ නොතියම තිසරයා අපි දෙන්නව තනි කරලා ගියා...

"මොකද ආවේ....." මන් මුරණ්ඩු විදිහට අහනකොට අක්ෂර  කට කොනින් ලාවට හිනාවෙලා මගේ මූණට එබුනා.

'මට ඕන නිසා ආවේ... ඇයි එන්න හොඳ නැද්ද "? ඒ ඇස් හරි ම මුරණ්ඩු යි.

"මන් ගැන බලාපොරොත්තු තියාගන්න එපා අක්ෂර ....."  මගේ වචන වල තිබුණේ වේදනාකාරි හැඟීමක්.... මටත් තියෙන්නේ රිදෙන, විදවන හිතක්... මේ හිතටත් දරාගන්න පුළුවන් සීමාවක් තියෙනවා....

"ඔයා මොන දේ කීවත් මම ඔයාට ආදරේ කරන එක නතර කරන්නෑ හිමරු...." පිරිමි කම පිරුණු ඒ හඬ මගේ හදවතේ ගැඹුරුම තැන් ස්පර්ශ කරනකොට මගේ ඇස් වල ඇඳුනේ වේදනාත්මක හැඟීමක්.... " ඔයා දන්නවද.... මේ ජීවිත කාලේටම මම ආදරේ කියන දේ දැක්කේ.... ආදරේ කියන හැඟීම වින්දේ ඔයාගේ ඇස් වලින් විතරයි .... ඔයා නොකීවට ඔයාගේ ඇස් මන් වෙනුවෙන් ඔයාගේ හිතේ තියෙන ආදරෙ පෙන්නනවා.... දවසක ඔයා ඔයාගේ හිත කියන ඇත්ත පිළිගන්නකම් මන් ඉවසන් ඉන්නවා... "

මන් මුකුත් නොකියම නිහඬව උන්නා... මගේ හදවත වගේම වචනත් ගොළුවෙලයි තිබුණේ....

"හෙට මන් ගල මැදුර පන්සලට යනවා.... එනවද ඔයා මාත් එක්ක... " අක්ෂර අහනකොට මගේ ඇස් ඒ ඇස් එක්ක යා වුණා.

"සමාවෙන්න අක්ෂර .... මට එන්න වෙන්නෙ නෑ.... මට වෙනින් ගමනක් යන්න වෙනවා...." 

"අර රැවටිලිකාරයාගේ පාර්ටියටද" අක්ෂර අහනකොට මගේ ඇස් පුදුමෙන් උඩ ගියා...

"ඔයා කො කොහොමද  ඒක දන්නේ...."

"මන් හැමදේම දන්නවා..."  අක්ෂර මුරණ්ඩු විදිහට හිනාවෙනකොට මගේ හිත ගැස්සුනා... ඔයා කොහොමද එහෙම යන්නේ... ඒ වගේ රැවටිලි කාරයෙක් ලඟට... "

"එයා රැවටිලි කාරයෙක් නෙවෙයි අක්ෂර ...." මගේ වේදනාත්මක හඬ උස්ව නැගෙන කොට කැෆේ එකේ හිටපු හැමෝගෙම ඇස් අපේ දිහාවට යොමු වුණා.... ඊළඟ මොහොතේ මම අක්ෂර ව තනි කරලා කැෆේ එකෙන් එළියට දුවනකොට අක්ෂරගේ මූණ වේදනාවෙන් බර වෙන විදිහ මම පැහැදිලි ව දැක්කා.....

                         *****

"ඔතනින් වමට හරවන්න අංකල් ...." 
පික් මී එකක් දාගෙන පහුවදා මම සංකේත් අයියලගේ ගෙදරට එනකොට රෑ හතට ළං වෙලා තිබුණ . මුළු ගෙදරම ලස්සනට සරසලා ....  ගේට්ටුව  ළඟට වෙලා මම උන්නේ ටිකක චකිතෙන් .. මුළුගෙදරම බල්බ්ස් දාලා අමුතු පාර්ටි වයිබ් එකක් එතන තිබුණේ...  ගේට්ටුව ඇරියත් ඇතුළට යන්න මට දැණුනේ චකිතයක්.... මගේ හිත ලතැවි ලතැවි ඉන්නකොට එකපාරම කොහෙන්දෝ ආපු අතක් මගේ දකුණු අතේ එතෙනකොට මම ගැස්සිලා ගියා... විස්වාස කරන්න එතන හිටියේ මම කිසිසේත්ම බලාපොරොත්තු නොවුණු රූපයක් ...

"ඔච්චර ඇඹරෙන්න ඕන නෑ .... මා එක්ක යමු..." මගේ ඇස් දෙක ඉස්සරහ අක්ෂර හිටගෙන ඉන්නකොට කොහොම නම් මම පුදුම නොවී ඉන්නද? රතු පාට අත්දිග චෙක් ෂර්ට් එකක් ඇදලා ඒකටම කැපෙන්න කළු කලිසමක් ඇදගෙන හිටපු ඒ පිරිමි රූපය දකිනකොට මගේ හදවත පුරා අමුතු හිරියක් ඇඳිලා ගියා...

"ඔ... ඔයා... කොහොමද ?" මන් ගොත ගහනකොට අක්ෂර මුරණ්ඩු විදිහට හිනා වුනා...

"මම කිව්වනේ හිමරු මේ පාර මම ඔයාව අල්ලගන්නේ ආයේ නැතිකරගන්න නෙවෙයි කියලා...." අක්ෂර ගේ ඇස්වල තිබුණේ ආදරේ උතුරා යන බැල්මක්....

"ඔයාට ඉන්වයිට් නොකරපු පාර්ටි එහෙකට එන්න නැද්ද ලැජ්ජා නැද්ද ?" 

එයා මුරණ්ඩු විදිහට ඔලුව ගස්සලා කියනකොට මන් ගොලු වුණා.... 

මට ඉන්වයිට් නොකරට ඔයාට ඉන්වයිට් කරානේ.. ඔයාට ඉන්වයිට් කරා කියන්නෙ ඉතින් මට ඉන්වයිට් කරා වගේ තමා ... මෙන්න මෙහෙ එනවා... එයා මගේ දකුණු අත අල්ල ගන්නකොට මම ඉක්මනින්ම අත ගසලා දැන්මා..

"විකාර වැඩ කරන්න එපා අක්ෂර ... මෙතන තව කට්ටිය ඉන්නවා .. plz මට ඔය විදිහට සැරින් සැරේ ඇවිත් කරදර කරන්න එපා..."  

අක්ෂර ගේ ඇස් මලානික වෙලා ගියත් එයාගෙ අහිංසක දීප්තිමත් හිනාව තාමත් එයාගේ දෙතොල් වල රැදිලා තිබුණා..

"මන් ආදරෙ කරන කෙනාගේ අත අල්ලගන්න එක විකාරයක් වෙන්නෙ කොහොමද හිමරු...?? කවුද ඉන්නෙ කොතනද අපි ඉන්නේ... මට මේ මොකක් වත් ආදාල නෑ... මන් දන්නේ මම ඔයාට ආදරෙයි කියන එක විතරයි....  ඔයාට නොදැනුනට මේ හදවත ඔයා වෙනුවෙන් හුස්ම අයදිනවා හිමරු.... " අක්ෂර මගේ දකුණතක් එයාගේ පපුවට හිරකරන් කියනකොට...

විශ්වාස කරනන්න මට දැනුනේ මගේ හදවත යතු ගානව වගේ වේදනාත්මක හැඟිමක් ... මන් මුකුත් නොකියම නිහඬවම  ටික වෙලාවකඋන්නා.

"මාත් එක්ක ආවට කමක් නෑ... හැබැයි කිසිම අනවශ්‍ය දෙයක් කරන්න බෑ..."ඊළඟ මොහොතෙ ම්න් කියන කොට අක්ෂරගෙ ඇස් දීප්තිමත් වෙනවා මන් දැක්කා. 

අපි දෙන්නා ඇතුළට යනකම්ම අක්ෂර කිසිම ප්‍රශ්නයක් නොකර පාඩුවෙ මාත් එක්ක ආවා... ඈත තියාම ම්න් සංකේත් අයියව දැක්කත් සහන් අයියා පේන්න හිටියේ නෑ... සංකේත් අයියගේ යාළුවෝ කිහිප දෙන්නෙක් ඇරුනන පවුලේ හැමෝම දන්නෙ සංකේත් අයියයි සහන්‍ අයියයි හොද ම යාළුවෝ කියලා විතරයිනේ... 
සංකේත් අයියා හිටියේ එයාගේ ඔෆිස් එකේ යාළුවෝ සෙට් එකක් එක්ක බර කතාව එයා මාව දැකලා ඇස් වලින් ඉඟි කරේ ඉක්මනට ම එන්නම් කියන්න වගේ... 

ටික වෙලාවකින් ඇවිත් සහන් අයියා සංකේත් ගාවට ගිහින් එයාගේ යාලුවො සෙට් එකට එකතුවෙනවා මම දැක්කා... සංකේත් අයියගේ දකුණු අත සහන්ගේ උරහිසවටේ එතිලා ගිහින් එයාව ළඟට කරගන්න හැටි දකිනකොට මගේ ඇස් බිමට බර වුණා... තාමත් පපුව හරියට ගිනිකන්නදක් වගේ... ඔයාගේ මතක හිත අස්සට රිංගන හැම මොහොතෙම මේ පපුව පුච්චගෙන ගිනි කන්ද පිටාර ගලනෝ අයියේ ... මම හිතින් හිතුවා.

එකපාරම අක්ෂරගේ උණුසුම් අතක් මගේ දකුණු අත අල්ලගන්නකොට මගේ ඇස් අග හීනියට කදුළු පිරුනා... 

"ඔයාට මෙතන ඉන්න අමාරුයි නම් අපි යමු හිමරු ..." එයා කාටත් හොරා මගේ ඇස් පිහදාලා කියනකොට මම එපා කියන්න ඔළුව වැනුවා...

"මම ඔයා වෙනුවෙන් ඉන්නවා..." අක්ෂර රහසින් කොදුරනවා මට ඇහුනා...

තවත් පැය භාගයක් යනකම් සංකේත් අයියට අපි ඉන්න පැත්තට එන්න ලැබුනේ නෑ ... කොහොම හරි ඇවිල්ලා හිටපු බෑන්ඩ් එක සින්දු කියන්න පටන් ගන්න ලෑස්ති වෙනකොට වගේ සංකේත් අයියා අපි ඉන්න තැනට ආවා...

එතකොටම අක්ෂර අපි දෙන්නව තනි කරලා පොඩ්ඩක් ඈතට ගියපු එක මගේ හිතට සහනයක් දැනුනා... ඒත් අක්ෂරගේ ඇස් විටෙන් විට මගේ දිහාවට කැරකෙන හැටි ම්න් දැක්කා... හරියට මට කරදරයක් වෙයි කියලා  සැකෙන් වගේ....

"මම හිතුවෙ නෑ ඔයා එයි කියලා ..." සංකේත් අයියගේ ඇස්වල තිබුණ බැල්ම මට තේරුම් ගන්න බැරි වුනා...

"නොඑන්න හේතුවක් නෑනේ... " මන් එහෙම කියනකොට සංකේත් අයියගේ ඇස් පුදුමයෙන් ගැස්සුනා...

"ඒ කියන්නේ ඔයා මට සමාව දුන්නා කියන එකද?" එයාගේ හඬ හරි සන්සුන්...

"සමාව දෙන්න ඔයා වරදක් කරේ නෑනේ අයියේ ...ඔයාට දැනුනු තැන ඔයා නතර වුනා.... ඒක ට මට මුකුත් කියන්න බෑනේ... "

"ඔය තරම් අහිංසක වෙන්න එපා හිමරු.... උබ මට නපුරු වෙනවට වඩා ඔහොම අහිංසක විදිහට හැමදේම දරාගෙන ඉන්න එක මට වේදනාවක්... පුළුවන් න්ම් මේ හිතටත් සහනයක් දැනෙන්න පොඩ්ඩක් හරි වෛර කරපන්... " එයා ඒ වචන කීවේ වේදනවේදනාවෙකියලා මට තේරුනා...

"ඔයා දන්නවද අයියේ ....ආදරේ කියන්නෙම පරිත්‍යාගයක්... ඉතින් මන් පන ඇරලා ආදරේ කරපු හදවත වෙනින් තැනක සතුටෙන් ඉන්නවා දකිද්දි ඒ ගැන හිතලා සතුටුවෙනවා හැර මන් කොහොමද වෛර කරන්නෙ...."

සංකේත් අයියා බර හුස්මක් හෙලලා මගේ ඇස් දිහා බලද්දී මන් දැක්කා ඒ ඇස් හැඟීම් ගොඬකින් දිලිසෙනවා....

"උබේ ආදරේ හරි පුදුමයි... මල්ලි.... අනේ මට සමාවෙයන්.... ඔය හිත රිද්දුවට...."

මන් මුකුත් නොකියම හිනා වුනත් මගේ හදවත හඩා වැලපෙන අයුරු මට දැනුනා...

"ඒක නෙවෙයි ඔයත් එක්ක ආපු අර කොල්ලා කවුද ?....." සංකේත් අයියා අක්ෂරව පෙන්නලා අහනකොට මාව ගොළු වුනා... කවුරුනම්  කියලා ම්න් කියන්නද ?

"එයා මගේ...."

"Boy friend ..." 
මන් වචන ගොත ගහද්දිම එකපාරම  අක්ෂර මගේ උරහිස වටේ අතක් දාලා ඒ පපුවට මාව හිරකරන් කිව්වා... විශ්වාස කරන්න මගේ හුස්ම මොහොතකට නතර වුනේ මගේ වචන මුළුමනින්ම ගොළු කරමින්.... ඒත් එක්කම මට සංකේත් අයියගේ ඇස් දිහා බැලුනේ ඉබේටම....

ඒ ඇස් වල ලොකුම ලොකුම කදුළු බිදු දෙකක් පිටට පනින්න ආයාසයෙන් වෙරදරන හැටි දැක්කම මට පුදුම හිතුනා....

"මන් පොඩ්ඩක් අර පැත්තට ගිහින්.... එන්නම් මල්ලි..." සංකේත් අයියා ඉක්මනට අපිව මඟ හැරලා ගියේ හරියට එයාගේ ඇස්වල කඳුලු මගෙන් හංගන්න වගේ....

මන් මුකුත් නොකියම තවත් මොහොතක් එහෙමම හිටියා.... මගේ මූන වේදනාබර හැඟීම් ගිඩකින් වැහිලයි තිබුණේ...

"මට සමාවෙන්න හිමරු.... ම්න් වැරදි දෙයක් කිව්ව න්ම් ..." අක්ෂර කිව්වත්  ම්න් වචනයක් වත් නොකියම හිටියා....

ටික වෙලා වකට පස්සේ.... බෑන්ඩ් එක සින්දු කියන්න පටන්ගත්තත් මන් පැත්තකට වෙලා හිටියේ හිතේ හැඟීම් ගොඩාක් හිරකරගෙන.... මනෝ ලෝකෙක හිටපු මගේ අවදානය එකපාරම බිදුනේ මයික් එකෙන් කවුරු හරි මගේ නම කියලා එනවුන්ස් කරපු නිසා....

"මේ වේදිකාව හිමරු සත්ත්සරට සුන්දර ගීතයකින් අපිව පිනවන්න..." බෑන්ඩ් එකේ එනවුන්සර් කියනකොට ම්න් පුදුමයෙන් බලන් උන්නා...

"යන්න...." අක්ෂර කියනකොට මන් හෙමින් හෙමින් ගිහින් මයික් එක අතට ගත්තා ... 

අනිවාර්යයෙන් ම මගේ නම බෑන්ඩ් එකට කියන්න ඇත්තේ සංකේත් අයියා.... මන් මයික් එක අරන් සංකේත් අයියා දිහා බැලුවා... එයා සහන් එක්ක හිටියත් මූණේ තිබුනේ හරිම වේදනාත්මක හැඟීම් ගොඩාක් ...

මයික් එක අතට ගත්ත මම ඇස් දෙක පියාගත්තේ මගේ හිතට දැනෙන වේදනාත්මක හැඟීම වචන වලින් එළියට දාන්න....

(https://youtu.be/jk6601wTC70?si=mQ8h9AEiZj70_nRv) 

මේක අහලම ඉතුරු ටික කියවන්න... මන් කියන හැඟීම ඔයාටත් දැනෙයි..)

නෙතින් ගිනිගත් 
හදින් තැවෙමින්...
දරා ඉමිහිරි වේදනාවන්...

පෙමින් සඟවා  
තබා ගන්නෙමි...
නොලී ඒ ගීතීකාවන්...

සදාකාලික තැවුල් පොදියක
රැදී හද පෙලුවත් නිති...
ලියා අවසන් කවක් කෙලවර
මැකී වියැකී යා නොදී...

බොහෝ පෙම් කවි ලියූ පසුවද
සියුම් කැපුමක් මෙන් රැදී...
නොලී කවියක් තිබිය නොහැකිද 
හදේ යම් රිදුමක් දිදී...
තියුණු රුදුසෙත් ලෙසින් සැමරුන්
සෙමෙන් පාරන මුත් ඇණී
සිදිනු හැකිවෙද කෙලෙස කිකලෙක
එවන් හද පාරන බැමි...

ඉතින් එබැවින් නවතිමි...
හදින් පිටමන් නොකරමි....
ඉතින් එබැවින් නවතිමි...
හදින් පිටමන් නොකරමි....
අවසන් පේළි දෙක කියනකොට මගේ 

ඇස් දෙක ඉබේටම රැදුනේ... සංකේත් අයියා ගාව.... ඒ ඇස්වල කදුළු පිරිලා තියෙනකොට මගේ හදවත හිරි වැටිලා ගියා.... ඔයාම මගෙන් ඈතට ගිහින් ඇයි දැන් දුක් වෙන්නේ...  මන් හැඟිම් ගල් කරගෙන මගේ හිතෙන්ම මම ඇහුවා.... ඔයයි ඔයාගේ සතුට තෝරගත්තේ...

තවත් අඩ හෝරාවක් විතර ගියපු තැන මායි අක්ෂරයි එන්න ලෑස්ති වෙලා සංකේත් අයියට සමු දීලා එන්න ලෑස්ති වුනා... එයාගේ ඇස් වල තිබුනේ මලානික ගතියක්... සහන් අයියත් එයාගේ ලඟින්ම උන්නත් එයාගේ මූනේ තිබුනෙත් හරිම දුක්බර අසරණ බැල්මක්...

"මේ පුංචි තෑග්ග ඔයාට ...." මම අරගෙන ආපු පුංචි තෑග්ග සංකේත් අයියගේ අතින් තිබ්බා....

"මේ මොකක් ද ...?" එයාගේ මූනේ තිබුනේ කුතුහලයක් ...

"ඔයා ආසකරන දෙයක්..." මන් කියනකොට සංකේත් අයියා මුකුත් නොකියම හිනා වුනා...

"අදින් පස්සෙ ආයේ අපි හම්බවෙන්නෙ නෑ ....." 

විශ්වාස කරන්න සංකේත් අයියා කියනකොට මට දැනුනේ ලොකු යගදාවක් මගේ පපුව හරහා යනවා වගේ වේදනාවක්... මම ආයසයෙන් හිනාවුනා...

"ම්ම්ම්... අපි ආයේ හමු නොවෙවී...." මම වචන ඇහින්දා...

ඔයාගේ ජිවිතේට බලෙන් ඇවිල්ලා මම ඔයාට කරේ ලොකු වරදක් මල්ලි... මට සමාවෙන්න .... හැබැයි මේ අයියා උඹට පණ ඇරලා ආදරෙ කරා මැනික ...... විශ්වාස කරපන් සමහර දේවල් තියෙනවා උබටවත් මට වත් වෙනස් කරන්න බැරි... ඉතින් මන් සමහර දේවල් තෝරගත්තේ කැමැත්තෙන් නෙවෙයි .... ඒ දේවල් මට තෝරගන්න උනා මිසක... ආදරේ මහ හුඟක් හිතේ තියාගෙනයි මන් උඹට සමු දෙන්නේ.... උඹට කවදම හරි මට කතා කරන්න ඕන උනොත්... කතා කරපන්... මේ අයියා උඹට ඉන්නවා.... අන්තිම පාරට මම උඹෙන් ඉල්ලන්නේ.... සමාවෙයන් මෙහෙම අහනවට ... මට පුළුවන් ද තව එකපාරක් උබව බදාගන්න ...." සංකේත් අයිටා අහනකොට මගේ ඇස් කදුලු වලින් තෙත්වෙලා ගියා...
මම ආයාසයෙන් කදුළු හංගන් ඔලුව වනනකොට එයා මාව හයියෙන් පපුවට තදකරගත්තේ එතන අක්ෂරවත් සහන් අයියවත් ඉන්නවා කියලා හිතන්නෙවත් නැතුව..... පුළුවන් නම් මේ හිත හැදෙන්න හරි මට වෛර කරපන්.... එයාගේ බර හුස්ම වල රස්නේ මගේ ඔලුවට වැදෙනකොට එයා මිමිනුවා....

තවත් තත්පර කිහිපයකින් එයාගේ පපුවෙන් මාව ඈත් වෙනකොට මන් අක්ෂර දිහා බැලුවා... ඒ ඇස්වල තිබුනේ මන් වෙනුවෙන් සැබෑ අනුකම්පාවක් සහ ආදරයක්... අක්ෂර මගේ දකුනු අතින් අල්ල ගන්න කොට මන් මුකුත් නොකියම උන්නා...

"පරිස්සමෙන් බලාගනින් මල්ලි... ඔය ඉන්නෙ මගේ හුස්ම ටික...." ඒ වචන වල තිබ්බේ පිරිලා උතුරලා යන ආදරයක්...

ඊළඟ මොහෙතේ මන් අක්ෂරවත් දාලා ඉක්මනට එතැනින් දුවගෙන ආවේ මට තවත් ඒ අවස්ථාවට මූන දෙන්න දහිර්‍යක් මගේ හිතේ නොතිබිච්ච නිසයි... 

ඉතින් එබැවින් නවතිමි....
හදින් පිටමන් නොකරමි....

අවසන් වතාවටත් මගේ දෙසවන් තුල ඒ පද පේලි දෝංකාර දුන්නා...

මතුසම්බන්ධයි ....

කතාව කියවන අය පුළුවන් නම් අනිවාර්යයෙන් කමෙන්ට් එකක් දාගෙන යන්න... ඔයාලගේ අදහස් මට ගොඩාක් වටිනව.... තවත් පොඩි දුරයි අපිට යන්න තියෙන්නේ ..... ඉක්මනින්ම හමුවෙමු....

ඉදිරියට තවත් මාරුතයක්