තවත් පැයකින් මා සිටිය යුත්තේ ලංකාවට ඉහල අහස පසු කරමිනි. දෑත මත සුවෙන් නිදන බිළිඳා ද තුරුලට ගෙන දෑස පියා හිස අසුන මත තබමින් මා අතීතය දෙසට හැරුණෙමි.  එහි වූ බොහෝ රූප රාමු මගේ පියවුණු ඇස් තටු යට දිග හැරුණි. 

  හසරැල්ගේ කඩවසම් රුවට වහන් වූ ඔහුගේ අතරමග කඩා වැටුණු අධ්‍යාපනයත්, සුළු රැකියාවත්, හෙටක් නොදකින රස්තියාදුකාර ජීවිතයත් මා නුදුටුවා නොවේ. එහෙත් ප්‍රේමය වෑහෙන දෑස ලඟ මට ඒ කිසිවක් වැදගත් කාරණා වූයේ නැත. 

යමක්කමක් ඇති පවුලක එකම දැරිය වූ, තරු පන්තියේ ලකුණු ගන්නා, පැහැදිලි අනාගතයක් ඇති,  දහසය හැවිරිදි  ගෑනු ළමයාට හසරැල් වගේ මෙලෝ රහක් නැති කොල්ලෙක් නොපෑහෙන වග කවුරු කීවත් මට එහි වගක් වූයේ ද නැත.  එනිසාම අප පෙම්වතුන් වූයෙමු. 

එකී ප්‍රේමය අධ්‍යාපනයට බාධාවක් කර නොගන්නට තරමට බුද්ධියක් මට තිබූ නමුත් මා යම් පසු බෑමකට ලක් වී ඇති බව මටම වැටහුණේ සරසවි වරම් අහිමි වීමෙන් පසුවය.  

උසස්පෙළට ලැබුණු සැලකිය යුතු ප්‍රථිපලය හොඳ රැකියාවකට සෑහෙන බැවින් මම හිත හදා ගත්තෙමි. 

"තුල්‍යා අපි බඳිමු."

  උසස්පෙළ ප්‍රතිඵල නිකුත් වී දෙතුන් මසක ඇවෑමෙන් හසරැල් මන්තරයක් සේ මතුරන්නට ගනිද්දී සරසවි ගමනට තවත් වරක් උත්සාහ දරනවාට වඩා අඹු සැමියන් ලෙස නව ගමනක් ඇරඹීම වඩා පහසු බව මට ද සිතුනි. 

ඉතින් සිව් වසරක පෙම් ගීතය ගොලු වීමට ඉඩ නොතබා අප එක කැදැල්ලකට එක් වූයෙමු.
 
ඉනික්බිති ජීවිතය රන් රස සේ පෑහුනු සැනකෙළි සිරි ගත් එකක් වූවා යැයි කීම  මුසාවකි. එය ඕනෑම පවුල් ජීවිතයක් තරම් සාමාන්‍ය එකක් විය.

විවාහයේ මීළඟ අපේක්ෂාව ලෙස දරු සුරතල් බලන්නට මගේ සිතෙහි පැවති ආශාව දිනෙන් දින දුර යන විට අප වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර වෙත යොමු වූයෙමු. ගැටලුවෙහි වැඩි බර වූයේ හසරැල්ගේ පැත්තේ ය. 

 මගේ අධ්‍යාපන සුදුසුම්වලට පෑහුණු පෞද්ගලික ආයතනයක ඉහළ මට්ටමේ රැකියාව  මට දැනුනේ මා දිනූ ජය කුසලානයක් ලෙසිනි. එවන් රැකියාවක් හසරැල්ට නම් සිහිනයක් පමණකි.  

  එකම දිනයක, එකම තනතුරකට ආයතනය වෙත පැමිණි මාධිනී සහ නිකැලැල් මට ලඟම මිතුරන් වූ අතර නිකැලැල් සමග වූ බැඳීම වැඩි වන්නට වූයේ ඔහු තුළ සිටි මහත්මා ගති සපිරි මිනිසා මා කෙරෙහි දැක්වූ උනන්දුව සහ දයාව මගේ හදවත සෙලවූ නිසාය.

නිකැලැල් ගේ දෑස මා වටා සරන විට වසර ගණනාවකට පසුව මට දැනුණු නව යොවුන් හැඟීම් සඟවා ගන්නට මට අවැසි වූයේ නැත. එහෙත් ඔහු මා සමග ගනුදෙනු කිරීමේ දී සෑම විටම යම් සීමාවක සිටින බව වැඩි කල් නොයා මට වැටහුණි.  ඒ සීමාව අතික්‍රමණය කරන්නට මා දැරූ කිසිදු උත්සාහයක් සාර්ථක නොවිණි. එසේ වුව ද ඔහුගෙන් දුරස්ව සිටින්නට ද මට හැකි වූයේ නැත.

මේ සියල්ල අතරේ මා සහ හසරැල් අතර රික්තයක් නිර්මාණය වෙමින් පැවතුණි.  මා පය නගන ලෝකයත් හසරැල් ගේ සමාජයත් එකිනෙකට පෑහෙන්නේ නැති බවක් හදවතට දැනෙද්දී, ඒ රික්තය තව තවත් පුළුල් වෙන්නට ඉඩ දී මම ඔහේ බලා සිටියෙමි. ඒ බලා සිටීම තුළ මා යම් පරාජයක් ලැබ ඇති බැව් මට වැටහෙන්නට එතරම් කාලයක් ගත වූයේ නැත.

"වස්තූ, හවස එනවා නේද?"

 අගුලු දමන්නට අමතක වී ටීපෝව මත මොහොතකට අමතක වූ හසරැල්ගේ දුරකථන තිරය මතට ඒ පණිවිඩය පැමිණියේත්, මම ටීපෝව ලඟට පැමිණියේත් එකම මොහොතක වීම දෛවයේ නියමයක් විය යුතුය.

ඉනික්බිති නිවස තුළ වූයේ සටන් බිමක සිරියකි. හැඬීම්, කෑ ගැසීම්, සාප කිරීම් අතරේ, මා තුළ හසරැල් ගැන දැනෙමින් තිබූ මදි පුංචිකම පරයා සටනකින් පරාජය වූ සෙන්පතිනියකගේ හැඟීම ඉස්මතු වෙමින් එනු මට දැනුණි.

 ප්‍රේමය හෝ ආකර්ෂණය මිය ගොස් තිබිය දී වුව ද, පිරිමියෙකුගේ හදවත හෝ සයනය දෙකට බෙදා ගන්නට සිදුවීමම ගැහැනියකට දනවන්නේ පරාජිත මරණීය වේදනාවකි. 

"තුල්‍යා අනේ මේ වතාවට විතරක් මට සමාවෙන්න. " 

 සියල්ල අවසන හසරැල් සමාව ඉල්ලා හඬා වැටුණු අතර ඔහු මා ඉදිරිපිටම එම සබඳතාව අවහිර කර දැමුවේය.  මා වැළඳගෙන හඬන ඔහුට සමාව දෙන්නට හදවතේ එක් අර්ධයක් සූදානමින් පැවතුන ද අනෙක් අර්ධයෙහි වූයේ පලි ගැනීමේ ආශාවකි.  

අම්මා, තාත්තා මෙන්ම හසරැල් ද කාර්යාලයීය සහ පවුලේ අයගේ හමුවීම් වල දී  නිකැලැල් දැක, දැන හඳුනාගෙන සිටියහ. කා සමගත් සුහද ලෙස ගණුදෙනු කල ඔහු පිළිබඳව ඔවුන් තුල පැවතියේ හොඳ හැඟීමක් බව මා දැන සිටියෙමි.

  ටිකෙන් ටික හද තුල දළු දැමූ හසරැල් රිදවීමේ ආශාව තුළ දවටා නිකැලැල් ගැන ඇති උනන්දුව සමීප බව පිළිබඳ තතු නිවසට ගෙන එන්නට මම දෙවරක් නොසිතුවෙමි. නිතර ඔහු ගේ ගුණ වැයීම,  ඔහු මා වෙත දක්වන සැලකිල්ල උලුප්පා දැක්වීම, මට සාමාන්‍ය දෙයක් විය. 

  ඉඳහිට දවසක සුන්දර ඇසුරුම් වල ඔතන ලද කුඩා තෑගිබෝග නිවසේ මේසය මත සියල්ලන්ගේ ඇස ගැසෙන ලෙස තබන විට ටිකෙන් ටික හසරැල් ගේ දෑස් මත ඊර්ෂ්‍යාවේ සෙවණැලි දැක මම යටි සිතෙන් සිනාසුනෙමි.  

හසරැල් කරන ලද වරද වරින් වර සිහි කරමින් ඔහුව රිදවන විට පවා,  තමා අත වරදක් තබාගෙන මගේ වැරදි සොයමින් මට රිදවන්නට ඔහුට බැරි වීම, මේ ක්‍රීඩාවේ වඩාත්ම සතුට ගෙනා කොටස විය.

 මා සහ නිකැලැල් අතර සැබවින්ම ප්‍රේම සම්බන්ධයක් වූයේ නැත. එය කවර ආකාරයේ සම්බන්ධයක් දැයි පැහැදිලි කරන්නට බැරි බැඳීමකි.

 මගේ සිත ඔහුව ලුහු බඳිමින් සිටි අතර හදවත ඔහුගේ ඇසුර ඉල්ලමින් කෑ ගසනු ඇසෙද්දී ද ඔහු අප අතර ඇඳ ඇති සීමාවේ ඉර බිඳෙන්නට ඉඩ නොතැබුවේ ය. ඇතැම් නිශ්ඵල උත්සහයකින් පසු අපේක්ෂා භංගත්වයට පත්වන මට නිකැලැල් කෙරෙහි කෝපයක් නොදැනුනා යැයි  පැවසීම මුසාවකි.

සමහර සවස්වරු වල නිකැලැල්  සහ මමත් මාධිනී සහ ඇගේ ඉංජිනේරු සැමියා සංකල්පත් කුඩා අවන්හලක හෝ විවේකයෙන් සිටිය හැකි  එළිමහනක මුණ ගැසුණෙමු.  

විවාහයෙන් සත් වන වසර ගෙවමින් සිටිය ද තවමත් දරුවන් නොසිටි බැවින් සංකල්ප සහ මාධිනී ගත කලේ නිදහස් ජීවිතයකි. 

එම හමුවීම් වඩා රසවත් වූයේ මාධිනී ගේ  කඩවසම් ඉංජිනේරු සැමියා 'සංකල්ප' ගේ අපූරු විහිළු තහලු වලිනි. 

නිකැලැල් සහ මාධිනී එතරම් කෙළිලොල් විවෘත චරිත නොවූ අතර සංකල්ප සමග හරි හරියට විහිළු කරමින් මා සිනාසුනු ඒ හමුවීම් අපේ සිත්වල වූ වෙහෙස දුරලන්නට සමත් විය.

  කාලය තව දුරටත් එක තැන රැඳී තිබුණේ නැත. ගලා යන කාලය අතරේ හසරැල් ගේ පෙර වැරදි තුනී වෙමින් මැකී යමින් තිබූ අතර නිකැලැල් සහ මා අතර වන ඇසුර උඩ මතු වෙමින් ඔහුව අවුලුවාලමින් තිබුණි. 

ඒ අලු යට වූ මහා ගිණි පුපුරු මතට නොවැළැක්විය හැකි සුළං රැල්ලක් හමා ආවේ මා ගැබ් ගැනීමත් සමගය.

ඒ ආරංචිය සවන වැකුණු මොහොතේ හසරැල් ගේ මුව මත වූ හැඟීම විස්තර කරන්නට මා සතුව ඇති වදන් ප්‍රමාණවත් නොවේ.  සඵලතාවයේ ගැටලුවත් සමග දුරස් වූ කායික සබඳතා වල ස්වභාවය සත්‍ය ඔහුගෙන් වසන් කිරීමට ඇති ඉඩකඩ අහුරා තිබිණි.  

සැබවින්ම මට එය ඔහුගෙන් සැඟවීමට අවශ්‍ය වූයේ ද නැත.

 අඳුරු සහ නොසන්සුන් දින තුනක් තුළ සියල්ල සිදු වී අවසන් විය. නිකැලැල් යළිත් නොඑන ගමනක් ගිය අතර හසරැල් බන්ධනාගාර ගත කෙරිණි. සියලු සාක්ෂි ඔහුට එරෙහිව ගොනු වූ බැවින් ඔහුට ගැලවීමේ අවස්ථාවක් නොවීය. 

  මට පවා නොවැටහෙන යම් හේතුවක් මත ඔහු මගේ දරු ගැබ පිළිබඳව ඔහුගේ හැඟීම හෝ මා සහ නිකැලැල් අතර ඇතැයි ඔහු උපකල්පනය කල සම්බන්ධය ගැන කිසිවක් කිසි තැනක පැවසුවේ නැත. එය මට අමතර වාසියක් වූ බැවින් මම ද නිහඬව සිටියෙමි. 

 හසරැල්ට දිගු කලකට සිපිරිගෙය උරුම වෙද්දී උස්වන මගේ කුස දෙස නෑ හිතවතුන්ගේ 
දුක්බර දෑස් යොමු වූ බව මම දුටුවෙමි. 

 හසරැල් සමග වූ නීත්‍යානුකූල බැඳීම  තව දුරටත් ඉදිරියට රැගෙන යන්නට අවැසි නොවූ බැවින් මම එය ලිහා දමන්නට අවශ්‍ය පියවර ගත්තේ ඔහුව දැනුවත් කිරීමෙන් අනතුරුවය. හසරැල් එයට විරෝදය පා තිබුණේ නැත.

 තව දුරටත් සියල්ල දරා ගනිමින් හුරුපුරුදු පරිසරයේ රැඳී සිටින්නට මට හැකියාවක් හෝ උවමනාවක් නොවූ බැවින්, දරු උපතටත් පෙර සිටම මම රට හැර යන්නට අවැසි සියල්ල සැලසුම් කෙරුවෙමි.

*************************

ඒ අතීත මතක අතරින් මා නැවත වර්ථමානය වෙත පැමිණියේ ගුවන් මගීන් හට ගුවන්යානය වෙත ගමන් කරන්නට හැකි බවට ලද දැනුම්දීමට අනුවය.  

අදින් පසු අපට මුණ ගැසෙනු ඇත්තේ ජීවිතයයි. මෙතෙක් අප සෙවූ ජීවිතයයි.

ඉතින්...... මෙතෙක් සුව පහසුවට මගේ ළමැදේ තුරුලුව සිටි බිළිඳා සීරුවට සංකල්පගේ දෑත් අතරට මැදි විය. මදක් දෑස් හැර බැලූ අපේ පුතු, පිය සෙනෙහසේ උණුසුමට තුරුලු වෙමින් යලි දෑස පියා ගත්තේය.