ඉන්ටවල්
මගේ නෑනා,   දරුවා දියේ ගිලී  මිය යන තෙක් නිශ්චලව බලා සිටියාය.

දැරිය වසර තුන හමාරක් වයසය. නාමයෙන් ෂමීනා වූ ඇයට  මගේ සහෝදරයාගේ හා මගේ වාසගම හිමිය. 

දැරියගේ මව වූ මගේ නෑනණ්ඩිය වනාහී වෘත්තීයෙන් තරුණ සේවා සංවර්ධන නිළධරිනියක වූවාය.
මගේ සහෝදරයා ඔහුගේම ව්‍යාපාරයක නියැලුණේය.

අදාළ දිනය නිවාඩු දිනයකි.නමුදු මගේ සහෝදරයාගේ ව්‍යාපාරය අධික ලාභ ලබනුයේ නිවාඩු දිනවලය. එබැවින් දෙවියන් බුදුන් කීවද ඔහු එදිනට  සිය ව්‍යාපාරික ස්ථානය වසා දමන්නේ නැත.
.නෑනා  දරුවන් දෙදෙනා රැගෙන උද්‍යානයට ගොස් තිබුණේ තනිවය.

උද්‍යානයෙහි ආරක්ෂිත කැමරාවලද  තවත් හරුණයෙකුගේ ජංගම දුරකථනයකද පැහැදිළිව සටහන්ව තිබූ එම සිදුවීම නැරඹීම පවා දුෂ්කර විය. බිම එළා තිබූ කළාලය මත සිටි කුඩා දරුවාගෙ සෙල්ලම් බඩුවක් උදෙසා අරම්භ වූදරුවන් දෙදෙනාගේ රණ්ඩුව සමහන් කිරීම උදෙසා කිසිදු මැදිහත්වීමක් නොකරන නෑනා   අසළ බංකුව මත හිඳ දැරිය තනිව  පොකුණ වෙත ඇවිද යන අයුරු නිශ්චලව බලා සිටියාය.දැරිය පොකුණට බැසීමට සූදානම් වන විටත් නිශ්චලව බලා සිටියාය. මඳක් ඈතින් සිටි පුද්ගලයකු දරුවා දියට බසින්නට සූදානම් බව හඬගා කියන විටත් නිශ්චලව සිටියාය. අවසන දැරිය පොකුණට බැස දියේ ගිලෙන විටත් දුර සිටි පුද්ගලයා දිව විත් දැරිය ගොඩට ගන්නා තුරුම නිශ්චලව බලා සිටියාය. 

ඈත සිට දිව ආ පුද්ගලයාගේ හඬ ගෑමත්  ඔහු පැමිණ කැමරාව ඉදිරියේ එක් ගස් මුලක හැපී ඇද වැටෙන ආකාරයත් දර්ශනය වේ.ඉනික්බිති හෙතෙම නැවත නැගී සිට පොකුණ අසලට යන විට..අහෝ.. එවිට  දැරිය බේරා ගැනීමට තිබූ ස්වල්ප කාලයෙන් බොහෝ කාලයක් ගෙවී අහවර වේ.

කුඩා කෙල්ල ෂමීනා මිය ගියාය. ඇයගේ මව වූ මගේ නෑනා හැඬුවේ නැත.
"එයා හොඳ තැනක ඉපදෙයි" කීවාය.පොලිස් නිලධාරියා කුපිත වූවේය.
"මැරෙන්න ඇරියෙ හොඳ තැනක උපදින්නද?"
"මට වඩා හොඳට බලාගන්න පුළුවන් කවුරු හරි ගාව ඉපදෙයි.මෙයත් මොනවහරි වෙලා මැරුන නං මට ලේසියි"
"ඒ කිව්වෙ තමුසෙ හිතාගෙන ඉන්නේ අනිත් ළමයත් මරන්නද?"
"මැරෙනවං කොච්චර හොඳද..එතකොට මටත් පුළුවන් නිදහසේ මැරෙන්න.මුන් දෙන්නා හින්දා මට මැරෙන්නවත් නිදහසක් නෑ" මගේ මූසළ නෑනා කියූවාය.ඈ සිටියේ මුළු පොලිසියම ඇය වෙත කැඳවාගන්නා විලාශයකය.මුහුණේ කිසිදු දුකක් හෝ බියක් නැත.
"තමුසෙට පිස්සුද ගෑනියෙ.මොනවද මේ කියන්නෙ කියලා දන්නවද?" පොලිස් නිලධාරිනිය  දත් ඇඳි පූට්ටු කරගනිමින් ඇසුවාය.

මගේ සහෝදරයා,එදින නම්  සිය ගැහැනිය දෙස බලා සිට අපගේ පාර්ශවයේ සිටගත්තේය.එනම් ''ඇය''යනු ඔහුට කිසිඳු ආකාරයකින් ගැළපෙන ගැහැණියක නොවන බව ඒත්තු ගැන්වීමට අප ඔහුට කියූ සියලූ කාරණා සත්‍ය බව ඔහු පිළිගත්තේය.
"අම්මල කිව්ව දේ ඇහුවනම් අද මට මෙහෙම වෙන්නෙ නෑ.මම කාළකණ්නි වුණා අක්කා" ඔහු කියූවේය. .
අපගේ නෑනා පාසල් කාලයේම කොල්ලෙකු හා පැන ගොස් නැවත පැමිණි එකියකි.ඈ උසස් පෙළ විභාගයට මුහුණ දුන්නේ ඉන් පසුවය.ඉනික්බිතිව විශ්ව විද්‍යාල වරම් ලද ඈ අපගේ එකම සහෝදරයා ඇයගේ වසඟයට ගත්තේ විශ්ව විද්‍යාලයේදීය. 

ඔවුනගේ සම්බන්ධයට එළිපිටම විරෝධය පෑම උදෙසා අපට තිබූ ප්‍රධානම හේතුව එය වුවත් සැබෑ ප්‍රධාන හේතුව එය නොවේ. අපගේ විරෝධතාවයට හේතුව පියවරුන්ගේත් පියවරු දක්වා දිවෙන්නකි.
 එනම් කලෙක අපි ඔවුනගේ පවුල් වලට මෙහෙ කරන්නන්ව සිටි උන්ගේ පවුල් වලින් පැවත එන්නන වීමු. කාලයගෙ ඇවෑමෙන්  අපි ධනයෙන් උසස් වූවන් බවට පත්ව ඔවුහු දුප්පතුන් බවට පත්ව සිටි නමුදු කාලයකට පෙර ඔවුනගේ පියවරුන් විසින් අපගේ පියවරුන්ට කළ කෙනෙහිලිකම් කතන්දරවලින් අසා ඇති අපි, අප උපයාගත් ධන සම්පත් වලින් ඔවුන්ගේ එකියක සැප විඳිනවාට අකමැති වීමූ .
අනෙක් අතට මා මෙන්ම මගේ අනෙක් සහෝදරියන් දෙදෙනාද වැදගත් පවුල් වලින් වැදගත් විවාහයන් කරගැනීමේ ගෞරවයට උරුමකම් කීවෙමු. ගැහැණු දරුවන් තිදෙනා වූ අපි පවුලට කිසිදු කැළලක් ඇති නොකළ අතර එකම පිරිමි සහෝදරයා වූ ඔහු කැළැල් සහිත ගැහැණියක විවාහ කර ගැනීම අපේ කැමැත්තට හේතු නොවීය. 
අපට සිටියේ උස හා මහත පිරිමියෙකුට නොදෙවනි වූ ශරීරයක් පමණක් නොව සිතක්ද වූ මතාවකි.අපගේ පවුලේ බාලයා වූ මල්ලීගෙ උපතින් වසරකට පමණ පසුව අපගේ පියා හදිසියේ මිය යනවිට ලොකු අක්කා හයවන  වියේද දෙවැන්නිය පස්වන වියේද මම තුන්වන වියේද පසුවූයෙමි.ඉනික්බ්ති අප සිව්දෙනා උගන්වා උස්මහත් කිරීම උදෙසා අපගේ මාතෘ පර්වතය  තෝරාගත්තේ පියාගේ රැකියාවමය.එනමි ඉරුම් පට්ටලයේ වැඩය.අපගේ මාමා වූද අම්මාගේ සහෝදරයාද වූ ගුනපාලගේ ලී මෝළෙහි ලී ඉරීමට ගිය අම්මා පළමුව පට්ටලයට කොට ඔසවා තබා කොටයක් ලෑලි කිරීම ප්‍රගුණ කලාය..පසු කාලීනව ජංගම ඉරුම් බංකුවක හිමිකාරිනිකය වූ ඈ කොල්ලන් දෙදෙනකු දමාගෙන ලී ඉරුවාය.
අවසන නීත්‍යාණුකූලවම ලී ඉරන්නෙමැයි සිතා වනලිය ලී මෝල ආරම්භ කළ ඈ දරුවන්ගේ අධ්‍යාපන කටයුතු අතපසු වීමට ඉඩ දුන්නේ නැත.අප තිදෙනාගෙන් එකෙකුටවත් ඇයගේ අනුමැතියෙන් තොර පෙම්වතුන් ඇසුරකට ඉඩක් හිමිවූයේ නැත.ලොකු අක්කාට අම්මාගේ මනාපය අනුව දෙවරක් පෙම්වතුන් මාරු කිරීමට සිදුවිය.පොඩි අක්කාට අම්මාගෙ මනාපයට අනුකූලව ඇයගේ පෙම්වතා අතහැර අම්මා කියූ මිනිසා හා විවාහ වීමට සිදුවිය.අවස්ථා තුනකකදීම අම්මාගෙන් ප්‍රතික්ෂේප වියහැකි හේතු කාරණා දැන අවබෝධ  කරගෙන සිටි මම  පමණක් පලමු වතාවෙන්ම නිවැරදි මිනිසා තෝරා ගත්තෙමි.ගැහැණු දරුවන් තිදෙනාවූ අප කෙරෙහි නොවූ බුරුලක්ද අවධානයක්ද මල්ලීට දුන් අම්මා අධිකවම  බලාපොරොත්තු තබාගෙන සිටියේද ඔහු පිළිබඳවය.
''මිනියට කරගන්න ඉන්න එකා'' අපගේ හදවත් හී ඔහු කෙරෙහි වූ අවලාද මුවින් ගිලිහෙන්නට පෙර එසේ කියා දැමූ ඈ අපගේ අවලාද සිත් තුළම පැසවීමට  ඉඩ හැරියාය.
''ලොකුවටම ගන්නෙ කොල්ලගෙ මඟුල.එදාට මම අඳිනවා මගෙ මඟුල දා වගෙ සාරියක්''
නිරන්තර සාය හැට්ට වලින් හා විශේස අවස්ථා වල ඔසරියෙන් හැඩවනු අප දුටු අම්මා සාරියෙන් සැරසීම කල් දැමුවේ මල්ලීගෙ මඟුල දාටය.
''ඌ මෝල බලාගනියි.උඹලට ඔය දුන්න දේවල් වාගෙ මොකුත් ඒකට දෙන්නෑනෙ.ඒකාට ගේන එකියෙක් එක්ක එක්කහු වෙලා එකා මේවා දියුණූ කරගනී''
මව්වරුන් රැකියා කිරීමෙන් දරුවන්ට දක්වන සැලකිල්ල අඩුවන බව ඇයගේ අත්දැකීම වූ අතර ඈ කියා සිටියේ ඇයගේ ලේලිය උගත් විය යුතු නමුත් රැකියාවක් කළයුතු නැති බවය.
සිය මවගේ සියලු බලාපොරොත්තු සුන්නද්ධූලි කළ අපගේ සහෝදරයා උපන් ගමෙහිම වූ චරිතයේ ප්‍රසිද්ධ කැළලක් මදිවාට හිස් වූ බැංකු පොතක්ද හිමි අපගේ පරම්පරා තරහකාරයින්ගේ පවුලක එකියක තෝරාගත්තේය.  එවිට මවත් පුත්‍රයාත්  අතර ඇති වූයේ සුළුවෙන් තැකිය හැකි අර්බුධයක් නොවේ.
අවසන අම්මාගේ සැර පරුෂ පාළන විලාශය පවා උපහාසයට බඳුන් කළ අපගේ සහෝදරයා ගෙයින් එළියට බැස්සේය. 
සැබැවින්ම සැරපරුෂ ගැහැණියක වූ ඈ අපට පැනවූ නීති හා දඬුවම් සාමාන්‍ය ඒවා නොවන බවත් මල්ලී පවා විශ්ව විද්‍යාලයට යනතෙක්ම අම්මාගේ බසට පිටින් හිස එසවූවෙකු නොවන බවත් අසත්‍ය නොවේ. 
 කෙසේ වතුදු කාලය යනු සියල්ල වෙනස් කරවන්නකි.වයස යනු වෙන්ස්වීමටම බලකරන සොබාවිකම යාන්ත්‍රණයයි..සියල්ල උඩු යටිකුරු වී ගිය අතර අම්මා තමාගෙ දරුවන් යනු කෙල්ලන් තිදෙනා පමණක් බව ශබ්ද නඟා කීමෙන් සියල්ල අවසන් විය.

අනෙක් අතට ඇයගේ පවුලෙන්ද දැඩි විරෝධයක් එල්ල විය.
"ඔවුන් ඒ කාලෙ අපෙ බැල මෙහෙවර කරපු පවුල් වල උන්.මොනව උනත් උන් එක්ක අපිට එක මේසෙ කන්න බෑ" ඇයගේ පියා කීවේය.

ඉදින් අපගේ සහෝදරයාගේත් ඇයගේත් විවාහය සිදු වූයේ දෙපාර්ශ්වයේම අකමැත්ත මතය. ඔවුනගේ කුඩා විවාහ උත්සවයට අප සහභාගී වූවා නම් ඒ අමුත්තන් ලෙස පමණි. පිටස්තර ගැහැනියක මෙන් එහි ගිය අපගේ මව්තොමෝ ලියුම් කවරයක දැමූ කුඩා මුදලකින් පුත්‍රයා දන්නා හඳුනන මනමාලයෙකුට පමණක් සුළු කළාය.

ඉනික්බිති ඔවුනගේ පවුලේ කිසියම් කාර්යයකට අපගේ සහභාගිත්වයක් සිදු වූවානම් ඒ ඔවුන්ගේ පළමු දරුවාගේ උත්පත්තිය වූ විට සහ දෙවන දරුවා උපන් විටය. ඒ සඳහා ද අප සහභාගී වූයේ අපගේ දරුවන් උපන් විටද ඔහු ත්‍යාග රැගෙන දරුවන් බැලීමට පැමිණි නිසාය. 

ඉනික්බිති අප හමුවූයේ මෙතැනදීය.එනම් කුඩා ෂමීනාගේ මරණය වූ තැනය.අඩුව සිටියේ අපේ මව් තොමෝ පමණකි. ෂමීනාගේ මව වූද අපගේ සහෝදරයාගේ බිරින්දෑ වූද අපගේ නෑනා  අනතුරටත් වඩා ඇයගේ ප්‍රකාශ හේතුවෙන්  අත් අඩංගුවට පත් වූවාය.
අත් අඩංගුවට පත් වීමෙන් පසු ඇයව මහේස්ත්‍රාත්වරිය හමුවට ගෙන යෑමට පෙර  ඇය සමඟ කෙටි කතා බහකට මඟ පාදා ගත් මම ඇය වෙත ගියෙමි.ඒ වන විට  අපගේ මව් තොමෝද මා සමඟ වූවාය. පොඩි එකා අපගේ මව් තොමෝ විසින් කරපින්නාගන්නා ලද අතර මම නෑනා හිඳ සිටි බංකුව වෙත ගොස්  එහි හිඳගත්තෙමි.සැබවින්ම ඇය සමඟ එහි හිඳ ගැනීම මගේ කැමත්ත නොවීය.ඒ මිනීමරු ගැහනිය සමඟ එකම ආසනය හිඳ ගැනීමට මම කැමති නොවීමි. 

"තමුසෙ ළමයට මැරෙන්න ඇරියද? කාළකණ්නි ගෑනි?" මම ඇසූවෙමි.
"දැක්කෙ නැද්ද? වීඩියෝ කරලා" ඈ ඇසුවාය.
''තමුන්  වගෙ දුෂ්ට ගෑනියෙක් ගන්න එපා කියලා අපේ එකාට අපි කොච්චර කිව්වද..කොහෙද ඒකගෙ කරුමෙ''
''ඇත්ත ඔයලා කියන්නෙ.මට ළමයි හදාගන්න තේරෙන්නෑ.මම දන්නෑ.ඔය ළමයා හොඳට හදාගන්න.මගෙ ගාව හිටියොත් මැරෙයි.මට ඕව තේරෙන්නෑ.අපරාදෙ මම බැන්දෙ.අපරාදෙ ළමයි හැදුවෙ..මට බෑ තමයි..'' එය ප්‍රකාශයකට පිළිතුරකට වඩා දෙඩවීමක් විය.
එතෙක් වේලා පොලිස් ස්ථානය තුළ සිටි නමුදු මෙතෙක් මේ දෙසට පැමිණ කිසිවක් නෑසූ  හීන්දැරි තරුණ නිළධාරිනියක පැමිණ අප අසළින් සිට ගත් හෙයින් මම නිහඬව නැඟිට පසෙකට වීමී.හීන්දෑරි නිලධාරිණිය මිතුරියක අසළ හිඳගන්නවාක් මෙන් අපගේ මිනීමරු නෑනා ඉදිරියේ හිඳගත්තාය.
''ඔයා දැක්කද බබා පොකුණට යනවා''
නෑනා ඔවු කීමට හිස සැලුවාය.
''ගිලෙයි කියලා හිතුණෙ නැද්ද?''
''.................................''
''ගිලුණොත් ළමයට අනතුරක් වෙනවා කියලා තේරුණේ නැද්ද?''
''........................................''
''ඔයාට කෑ ගහන්න හිතුණෙ නැද්ද?''
''.........................................''
''මිනිස්සු කෑ ගහනවා ඇහුනෙ නැද්ද?''
''......................................''
''ඔයා කාත් එක්කද තරහින් ඉන්නෙ?''
එතෙක් නිශ්චලව සිටි ඈ එවර නම් වියරු සිනාවක් පෑවාය.
''මාත් එක්ක,මට මාව පේන්ඩ බෑ,මට ඕන මැරෙන්ඩ.ඒකත් කවුරුහරි මට දසවද දීලා මාව මරන්ඩ ඕන.මගෙන් කාටද වැඩක් තියෙන්නෙ?මගෙන් මොකද්ද වෙන්නෙ?මම අයි ජීවත් වෙන්නෙ?'මට පුලුවන් ඇටි කෙහෙලක් තියෙනවද?මම කියලා පට්ට හුත්තියෙක් මොකටද ඉපදුනෙ.උඹල ඔක්කොම එකතුවෙලා මාව මරපල්ල.මරාගන බැදගන කාපල්ලා'' ඈ ආවේගයකින් කියෙව්වා යැයි යමෙකුට සිතෙන්නට ඉඩ ඇති නමුත් එය එසේ නොවේ.ඇයගේ ස්වරය සංසුන් එකකි.
මොහොතක් දෙකක් නිහඬව බලා සිටි නිළධාරිණිය මගේ කෝපය අවුස්සාලීමට සමත් විය.මිනීමරු ගැහැනියක සුරතල් කිරීමට නම් පොලීසියක් කුමට?මගේ කෝපය තව තවත් ත්‍රීවූර කරමින් නිළධාරිනිය නැවත මුලට ගියාය.
''ඔයා දැක්කද බබා පොකුණට යනවා''
''ගිලෙයි කියලා හිතුණෙ නැද්ද?''
''ගිලුණොත් ළමයට අනතුරක් වෙනවා කියලා තේරුණේ නැද්ද?''
''මිනිස්සු කෑ ගහනවා ඇහුනෙ නැද්ද?''
''ඔක්කොම ඇහුනා මිස්.ඔක්කොම පෙනුණා..ඒත් ඇහුනෙත් නෑ.පෙනුණෙත් නෑ..මෙහේ...ම පෙනුණා.ඒත් හිතට ගියේ නෑ ඒක..මට මොකුත් හිතුන්නෑ.මෙහේ..ම පෙනුණා..බලාගන තමයි හිටියෙ.ඒත් හිතට ගියේ නෑ..ඇඟට හුඟා..ක් දුර හිත තියෙන්නෙ...දෙවියන් වහන්සෙ විතරයි ඒක දන්නෙ''
''ඔයා යාඥා කරනවද?''
''හැමදාම''
''මොනවද ඉල්ලන්නෙ දෙවියන් වහන්සෙගෙන්?''
''එක පැය බාගයක්.එකම එක පැය බාගයක් තනියම ඇස්දෙක පියාගන.. කට පියාගන හිතේ කිසි බරක් නැතුව... බයක් නැතුව.. හුස්ම ගන්ඩ පැය බාගයක්...............මම මනුස්සයෙක් නෙවෙයිද මිස්? ගෑනියක් විතරද.. අම්මෙක් විතරද ..මම මනුස්සයෙක් නෙවෙයිද?''
''ඔයාට බබාලා බලාගන්න උදව්වට කෙනෙක් ගන්න තිබුණා''
''ගත්තා''
''එහෙනම් අමාරු නෑනෙ''
''උන් ඉන්න එක තමා අමාරුම.එක්කෙනෙක් හොයලා දුන්නෙ අපේ අම්මා.ඒ ගෑනි ආවෙ මට ළමයා බලන්න උදව් කරන්න නෙවෙයි.මට ලමයි හදන්න උගනන්න''
''අනිත් ගෑනි?''
''ඒ ගෑනිව ගෙනාවෙ හසිත..හසිත එයාව ගෙනාවෙත් මට උගන්නන්න.ඇයි කෙල්ලට බනින්න..ඒ ගෑනි හැමවෙලේම කියන්නෙ මමත් දරුවො හතරක් හැදුව.ගෙවල් දහයක ළමයි බැලුවා මෙහෙම නම් දඟ ළමයෙක් හම්බුන්නෑ කියලා''
''ඒ දෙන්නම ආවෙ දුව බලාගන්නද?''
''................''
''එතකොට පුතා?''
''එයාව මම බලාගත්තා.ළමයි දෙන්නෙක් මහ දෙයක්‍ යැ.හසිතලගෙ අම්ම හතරක්,අපේ අම්මා හයක් බලාගන තියෙන්නෙ"
''කවුද එහෙම කියන්නෙ?''
''ඔක්කොම''
''අම්මලා දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක්, නෑනලා සහෝදරියො කවුරු හරි කෙනෙක්ට එන්න කියන්න තිබ්බනෙ"
''එයාලා ආවා.බැලුවා ගියා.එන එන ගානට එකාට එකෙන් දෙවනි නොවෙන්න මට උගන්නලා යන්නෙ.උදව්වකට එක බැල්ලියෙක් නෑ.උගන්නන නම්  දුසිම් ගණන්.දවසට දහයක් ආවොත් දහ දෙනාම උගන්නලා යන්නෙ..ළමයට ඇස්වල කබ... ඔය ඔයා කෑම කද්දි පරිස්සම් වෙන්නෑ වගේ....ළමයගෙ ඔලුව ඇදයි.රෙදි අව්වෙ වේලන්නෙ කවුද පවනෙ වේලන්න ඕන..රෙදි ගොඩ ගහගන්න එපා හොඳනෑ.ළමයින්ගෙ චූ කක්ක හෝදල එහෙම්ම මල්ලිට කෑම බෙදන්න එපා.හරියට මම මිනිහට ළමයින්ගෙ ගූ කවන එක විදෝදෙට කරයියි කියල බයවෙලා වගෙ.එදා ඉඳන් හසිතත් මම බත් බෙදුවම දහයක් අහනවා.උයද්දි බබා කක්කා කරාද.රෙදි හෝදලා ඇවිල්ලද ඉව්වෙ.ඔයා බත් බෙදන්න ඉස්සර බාබව හේදුවා නේද..හ්හ්හ් ඇත්තටම මට බෑ මිස්. මට මේ වැඩයි පිළිවෙලට කරන්නයි ළමයි හදන්නයි මට බෑ..මට ළමයි එපා.උන් මට ඉපදිලා දුක් විඳිනවා.ඔහෙ මැරිච්චාවෙ.න් ගිහිල්ලාහොඳ අම්මලා ගාව ඉපදෙයි.. ඔය කෙල්ලට මම දෙපාරක් ගැහුවා තුවාල වෙන්ඩම.මගෙන් ගුටි කන්ඩ ඕනද ළමයි.එක්කො උන් මැරෙන්ඩ ඕන.. නැත්තං මම මැරෙන්ඩ ඕන.උන් ඉද්දි මම මැරිල බෑ.උංට කවුද ඉන්නෙ.ඒත් මට මැරෙන්න ඕන.. නිකම් නෙවෙයි.මට මාව පේන්ඩ බෑ.කවුරුහරි මට දසවද දීලා මරන්ඩ ඕන.මගෙන් කිසිකමක් පලක් නෑ මේ ලෝකෙට...''
කිසිවෙකුගේ ඇමතීමෙන් නැගිට ගිය නිලධාරිණිය දෙස මොහොතක් බලාසිටි මම ඇය වෙත ගියෙමි.
''උඹ වගෙ එවුන්ට දසවද දීලා තමා මරන්ඩ ඕන'' 
මට වඩා බොහෝසෙයින් සැර පරුෂ කටක් හිමි එතෙක් මා අසළම  සිටි අපේ අම්මා කිසිවක් කියනු ඇතැයි මා බලාපොරොත්තු වූ නමුදු මින් මතු ඈ සිය මුව විවර කළේ නැත.ඉනික්බිති  අපගේ සහෝදරයාගේ එකම දරුවා වීම්ට නියමිත කොලු පැටවාද රැගෙන මහ ගෙය තෙක් පැමිනෙණ තුරුම ඈ කතා නොකළාය.වසරකුත්  මාස හතරක්  වයසැති කොලු පැටවා තව දුරටත් මවට කිරි මඳ වීම හේතුවෙන් කිරි වරා සිටි අතර දරුවාගේ  මවද දරුවා පියා  සමඟ තැබීමට එකඟ වූයෙන්  දරුවාත් රැගෙන අපත් සමඟ අපගේම රියට ගොඩවූ ගිය අපගේ සහෝදරයා ''මීට පස්සෙ මට ගෑනියෙක් නෑ අම්ම.මට මේ කොලු පැටියා හදාගන්ඩ උදව් කරන්ඩ"කියමින් මහ රෝහළ අසළින්  බැස ගියේ කුඩා  ෂමීනාගෙ මළ සිරුර තවමත් වූයේ එහි නිසාය.
දෙදිනකට පසු කුඩා ෂමීනාගේ අවමඟුල සිදුවිය.දැරියගේ දෙන රැගත් කුඩා පෙට්ටිය තනිව කරමත තබා ගත් මගේ සහෝදරයාගේ දර්ශනය හදවත් කම්පා කරවනසුළුවිය.ජීවිතයේ පළමුවරට නෑනාගේ සහෝදර සහෝදරියන් තිදෙනාද අපගේ සහෝදරියන් තිදෙනාද  අපට සම්බන්ධ වූ ස්වාමිවරුන්ගෙන් හා භර්‍යාඅවන්ගෙන් සිව් දෙනෙකුද මගේ මව්තොමෝද සහෝදරයාගේ නිවසේ සාලයේ එක්ව සිටියෙමු.හරියටම කිවහොත් එක්ව හිඳගෙන වෙන්ව සිටියෙමු.නෑනාගෙ වැඩිමහල් සහෝදරිය කියා සිටියේ දරුවාගෙ අයිතිය ඔවුන් ඉල්ලා සිටින බවය.නෑනාගේ බාල සහෝදරිය කියා සිටියේ ෂමීනාගේ කාරණාවෙන් නෑනා කෙරෙහි වන අපගේ වෛරය දරුවා කෙරෙන් පා කිරීමට අප උත්සහ කරනු ඇති බවට ඔවුන් සැක කරන බවය.
දරුවාට මිත්තණියක සිටින අතර ඇය දරුවාගේ භාරකාරීත්වයට කැමැත්ත පළකරන බැවින් දරුවා හිමිවන්නේ ඇයට බව මගේ දෙවන සහෝදරියගේ සැමියා වූ නීතිඥයා කීවේය.
සෘජු හා ශක්තිමත් ශරීරයක් හිමි අපගේ මව් තොමෝ අපගේ වාද විවාද සියල්ල අසමින් නිහඬව හිඳ  සිටියාය.අපගේ සහෝදරයා නිවසට පැමිණියේ වාද විවාද අවසන් වී ඒවා රන්ඩු සරුවල් දක්වා දිග්ගැසීමට ඔන්න මෙන්න වන අවසන් අදියරට පැමිණ තිබියදීය.
 පැරණි හා කාලයකට පෙර ඔහුගෙන් ඉවත්ව ගොස් සිටි මිත්‍රයෙකු කරදරයේදි නැවත පැමිණ ඔහුට උර දී සිටිනු දක්නා ලදි. 
''මයෙ පුතා..මෙතෙන්ට ඇවිත් ඉඳගනිං'' අපගේ දැඩි ගුණැති තඩි මාතාව කීවාය.ඇය පෙන්වූයේ ඒවන විටත් මා හිඳ සිටි ස්ථානය වූ බැවින් මම වහා එතැනින් ඉවත් වූයෙමි.අපගේ සහෝදරයා පැමිණ හිඳගත්තේය.අපගේ මධ්‍යයේ චූදිතයෙකු මෙන් හිඳසිටි ඔහු සිය දෑත් වැලමිටි ඔහුගේම පාද වල දණහිස් මත තබාගෙන දිගැටි ඇඟිලි හිමි ඔහුගේ දෑතින් සිය හිස බදාගෙන සිටියේය.
''මයෙ පුතා .දැං මොකද්ද උඹේ තීරණේ?''
''මට ඕන මගෙ කොල්ලා  හදාගන්ඩ විතරයි අම්මා.උඹලා ඔක්කොම මට උදව් කරපල්ලා'' ඔහු උඹලා යනුවෙන් අදහස් කිරීමට යෙදුණේ අප බව දන්නා අප තිදෙනාගේම දෑස් කඳුලින් බරවිය.ලොකු අක්කාගේ කඳුලු නම් තීරණය කර තිබුණේ දෑසින් ගලා ගොස් ලේන්සුවක් තුළ සැඟව ගැනීමටය.
''එතකොට මේ ළමයගෙ අම්මට මොකද වෙන්නෙ?'' අපගේ මව් තොමෝ සෘජුව ඇසුවාය. 
''ඒකිට මොනවද..මගෙ ජීවිතේ කෑවා.පර බැල්ලි...මම ඕකිට ඩිවෝස් එක දෙන්නෙ නිකං නෙවෙයි,මගෙ දරුවට කරපු දේට මම ඕකිව....''
''එහෙමද..එහෙනං කරලා බලමුකො.'' නෑනාගෙ සහෝරයා කෑ ගැසුවේය.
''ඩිංගක් කට වහගන හිටපං පුතා.මේක වෙනකම්ම ඔය පැත්තෙන් වත් අපේ පැත්තෙන් වත් මේ ගෙදරට අවිල්ලා මෙහෙම කෑ ගහන්න එකෙක් හිටියෙ නෑනෙ.'' අපගෙ මව් තොමෝ ඇයට හුරු පුරුදු ඇයගේම ආකාරයට පැමිණ සිටියාය.
'' උඹලා හතරදෙනාම ළඟ ළඟ ඉපදෙනකොට මගේ නැන්දම්ම කිව්වෙ මට තියෙන්නෙ ලේසි විසයක් නෙවේ කියලා.ඔහොම අවුරුද්ද ගානෙ බඩවෙන්නෙ ලෝකෙට පේන්ඩද ඇහුවා.උන්දැට කල්පනා වුණේ නෑ පුතාගෙ විසේට දොස් කියන්ඩ..කොයිවේලෙත් ගෙට ගොඩවෙන්නෙම ඇදයක් කියාන.ළමයා ඇඬුවත් වැරදියි.ළමයා අඬවනවා කියල බනිනවා.තව එකියෙක් ළමයා අඬනකොටම කිරි දුන්නොත් ඔය ලමයගෙ කට හයිවෙන්ඩ ඩිංගක් අඬන්න දෙන්ඩ ඕන කියලා බයිනවා. අපේ අම්මා අවම ළමයි එළියේ මිදුලෙ හිටියොත් කියනවා උන් කැලේ කොලේට දාල කියලා.උංව ගේ ඇතුලෙම තියාගත්තම කියනව ලමයි කියන්නෙ ගහට කොලට හුරුවෙන්න ඕන කියලා.ගමේ එවුන්ගෙන් එකියෙක් ඇවිල්ලා මම කිරි දෙන්න දන්නෑ කියනවා.තව එකියෙක් ඇවිල්ල රෙදි හෝදල නැත්තෙ ඇයි අහනවා.ළමයා නිදාගත්තම උයාගන්න හැටි කියනව.එකෙක් නින්දෙ ඉද්දි අනිකා බඩේ අමාරුවට අඬනකොට නිදි එකත් ඇහැරෙනවා.එහා ගෙදර එකී ඇවිල්ල ඒ අස්සෙ මගෙ රෙදිවල ජරාව කියනවා.මට පිරිසිදුව ඉන්න උගන්නනවා. ඒ අස්සෙ ගෙදරට එන උන්ට හරියට තේ එකක් දිලා නෑ කියල උඹලා තාත්තා මට බයිනවා.වෙලාවට කන්ඩ බොන්ඩ ඕන.උබලා හතරවෙනවා රන්ඩුවෙනවා.එක කෙළියයි.. නින්දක් නෑ.නාගන්ඩ නෑ.ඒ අස්සෙ උඹල මහ එකා කිව්වා ගෑනියෙක් ඉන්නවට ඉඳලා වැඩක් නෑය ඒ මිනිහට ඕන දේවල්වෙන්නෙ නෑය කියලත්...උං ළමයි පොඩිකාලෙ කරගත්ත හැටි කියනකොට මට හිතෙන්ඩ පටං ගත්ත ඇත්තටම මට ළමයි හදාගන්ඩ බෑ කියලා.මට පවුලක් රැකගන්ඩ තෙරෙන්නෑකියලා.මට ඩිංගක් නිදියගන්ඩ නෑනෙ කියලා හිතුණා.මට හිතුන බඳින්ඩ කලින් කාලෙ කෙල්ලො එක්ක කජු ගස් නැග්ග කලෙට අයපහු යන්ඩ. මුන් ඔක්කොම එක්ක මට ලැට් එකට යන්ඩ නෑ.උංගෙ ආරස්සාව ඔක්කොම බලලා ඉල්ලන එව්වා දීලා වෙලාවකට ලැට් එකට යන්නෙ කකුල් දෙකේ හුජ්ජ වෙවී.ඉඳකිං මොන ජීවිතයක්ද කියලා හිතෙනවා.ඒත් එකෙක් අඬනකොට දෙලොව රත්වෙනවා.

එක දවසක් මට හිතුණා හොඳට නිදාගන්ඩ..එක පැය බාගයක්.කිසි බයක් නැතුව.එකෙක් අඬයිද.කන්ඩ ඉල්ලයිද..මම නිදාගත්තහම කටව්ටහ් කරදරයක් වෙයිද කියලා හිතන්නැතුව..දවස් ගානක් මම එකට දැඟලුවා.එකෙක් නිදියනකොට එකෙක් ඇහැරලා.මට නින්ද යන්නෙ උන්ට නින්ද ගියාම මහන්සියට.මට ඕන වුනේ ඒහෙම නින්දක් නෙවෙයි.ඇස්දෙක පියාගන කට වහගන පාඩුවේ මට ඕන හින්දා නිදාගන්නවා කියලා නිදාගන්න නින්දක්..ඉන්ටෝල් එකක්..එක දවසක් උදේ දහයට විතර මට හිතුණ කරදර වලින් නිදහස් වෙන්ඩ..මට හිතුණා මට තියන ලොකුම කරදරෙ කොල්ල කියල.ඉවරයක් නෑ තනේ එල්ලිච්ච් ගමන් පුදුම වදයක් දෙන්නෙ.මු තනේ හපල තනේ ලේ ගලද්දිත් මේකා කිරි බොනවා.මම පේන්ඩ නැති තප්පරේට කෑ ගහනවා. කොල්ලා කෑගහපු ගමන් නැන්දම්මයි නෑනයි එනව කොල්ලා අඬවන්නෙ ඇයි බලන්ඩ.උන්ගෙන් කෙල්ලොන්ට හරි වෙනස් කම
ඒවෙලාවෙ රෑ මැද.හොඳට හඳ පායලා තිබ්බ දවසක්..ටික වෙලාවකින් මම හිටියෙ ළිඳ ගාව..එතකොට ඔය ළිඳ බැඳලා තිබ්බෙ නෑ.මං නින්ද ගිහිල්ල හිටිය උඹව උස්සගන කෙල්ලො තුන්දෙනාට කතා කරා.උං නැගිට්ටෙ නෑ.ඉට පස්සෙ මම උඹත් අරගන ගිහිල්ලා ඉස්සෙල්ලා උඹව ළිඳට අතෑරියා.ඊට පස්සෙ මමත් පැන්නා.මම පනින්ඩ හිතන් හිටියෙ නෑ.ඒත් පැන්නා.ඊට පස්සෙ ආයෙ උඹත් අරන් ගොඩට ඇවිල්ලා කෑ ගහගෙන වෙදගෙදර දිව්වා.වෙදාට මම කිව්ව වෙච්ච්දේ..වෙද මාමයි නැන්දම්මයි මට කිව්ව මේක උඹ කාටවත් කියන්ඩ එපා කියල.උන්ද ඊට පස්සෙ හැමදාම මාව බලන්ඩ ආවා.ඔලුව විකාරවෙනට ඔලුවට දාන්ඩ තෙලක් දුන්නා.ළමයි හදන්ඩ උගන්නඩ එන එවුන් උගන්නන්ඩ ගිහිල්ලම පොඩි එවුන් ඉන්න අම්මලගෙ ඔලු විකාර වෙනව.උදව්වකට එක බැල්ලියෙක් නෑ...එන එන එකී උපදෙස් දෙන්ඩ එන්නෙ.අතින් පයින් යනව කියලැයි.කට තියෙනවට කියවල යනවා.ආව එකී ඒකි විතරයි කියලා හිතාගන කියෙව්වට ඊට කලින් ආව එවුනුත් එහෙම හිතාගන තමා එක මනුස්සයෙක්ට කියවල කියවල යන්නෙ.
ළමයින්ගෙ අම්මලා තමුංගෙ ලමයින්ට කොහොමත් ආදරෙයි.අම්මලට ළමයි බලාගන්ඩ උගන්නන්ඩ ඕන නෑ.එක එක ළමයි එක එක විදියයි.අම්මල උංගෙ ළමයි බලාගන්නව.උන්ට ඕන උපදේස නෙවෙයි.උන්ට ඕන උදව්වක්..දවසෙ වැඩ ටික කරගන්ඩ උදව්වක්..
මම ඒකිගෙ නැන්දම්ම.මම ගිහිල්ලත් ඒකිට ඇද තමා කියලා ආවෙ.මෙතන ඉන්නෙවුන් ඔක්කොම.මොකද මේ එකියෙක් ඒකිට හුජ්ජ රෙද්දක් හෝදල දෙන්ඩ ගියායැ.මම ඒකිට කැමති නෑ,එක වෙනම කතාවක්.හැබැයි උඹ එකිට දික්කසාදෙ දෙනවනම් මතක තියාගනින් එදා මම උඹව ළිඳට දාපු වෙලාවෙත් මම ඒ ඔකෝම කරා.ඒත් මට මොකුත් දැනුන්නෑ.කොටිම්ම ළිඳට දාලා මාත් පැනලා ආයෙ කොහොමහරි ගොඩ එද්දිවත් මට සිතලක් වත් දැනුන්නෑ.මමත් උඹව මරන්ඩ හදපු අම්මෙක්. උඹ එද මළා නං එහෙම මේ ලෝකෙ කවුරුවත්ම දන්නෑ ..කැමරා තිබ්බෙ නැති හින්දා.අනිත් එක ඒකිට දැක්ක දේ දැනුන් නෑ විතරයි.මම කරපු දේ මට දැනුනෙත් නෑ.මම මෙහෙම එකක් කිව්ව කියලා මතක තීයාගනින්.... ඒ වෙලාවෙ එකිගෙ ඇඟයි හිතයි දෙකම ඉන්ටෝල් අරන් තිබිලා තියෙන්නෙ.ඒකිට ඕන හිර දණ්ඩනයක් නෙවෙයි.ඒකිට ඕන හොඳ දොස්තර කෙනෙක්.
අම්මෙක් වත් ගෑනියක් වත් මොකියක්වත් වෙන්ඩ ඉස්සර ඒකි මනුස්සයෙක්නෙ.මනුස්සයොන්ට ඉන්ටෝල් කියන එක ඕන''
''ඉන්ටවල් කිරි අම්මා''අක්කාගේ දසවියැති කොල්ලා කීවේය.අක්කා කොල්ලාගේ කට මිරිකා ගත්තාය.
''හ්ම්ම් ඈ ආ..ඉන්ටවල්..ඒක නැත්තං ඇඟයි හිතයි දෙක කොයිවෙලේ හරි දන්නෙම නැතුව ඉන්ටවල් ගන්නවා.ආං ඒ වෙලාවට ළමයි තියා  තමන්වත් මතක තියෙන්නෙ නෑ.පොඩි එවුන් ඉන්න අම්මලට ඉන්ටවල් දෙන්ඩ උංගෙ පවුල්වල  එවුනුයි වටේ ඉන්න එවුනුයි හිතන්ඩ ඕනෑ.මේ නාකි  මටත් දැං  ඉන්ටවල් ඕන කාලෙ ,මම ළමයි බාරගන්නෑ.උඹ උඹේ ගෑනිගෙ ඔලුවෙ අවුල හොඳකරගන ඒකි එක්කම මේ ළමයා හදාගනින්.අම්ම වෙච්චි මගෙ අතිනුත් උඹ මැරෙන්ඩ ගිය එකේ අම්මා නැති කලට ළමයින්ට මුන් එකෙක් ගාවත් කලක් යාය කියලා හිතන්ඩ අමාරුයි''
''උසාවියත් කරන්නෙ අම්මටම ලමයා බාරදෙන එක  තමා'' පොඩි අක්කගේ මිනිසා වූ නීතීඥයා කීවෙය.
ෂමීනාගෙ මරණයෙන් තෙමසක් ගතව ඇත. නෑනා අපගේ මහ ගෙදර වසන අතර නෑනාට ඉන්ටවල් දීමට සදී පැහැදී සිටින අපගේ මව්තොමෝ ෂමිනාගේ මරනයේ වගකීම නෑනාගෙන් බහැරකොට අප සැමගේ ගිණූම්වලට බැරකොට ඇත.
අදාළ වීඩියෝව සටහන් කරගන්නා ලද ජංගම දුරකථනය හිමිකරුවා වනාහී මගේ රහසිගත පෙම්වතා බවත් ෂමීනාගේ මරණය සිදුවූ මොහොතේ  මමද ඔහු සමඟ එම උද්‍යානයේම සිටි බවත් කිසිදා හෙළි නොවනු ඇත. නමුත් සුමානයක දෙකක පමණ සිට ෂමීනාගේ කුඩා මුහුන මගේ සිහින වලට ඒමට පටන් ගෙන තිබීම නම් කරදකාරීය. මම පෙම්වතාගේ බීජයෙන්ද සැමියගේ නාමයෙන්ද යුත් දෙවන දරුවා කුස දරා ''ඉන්ටවල්''එකක් උදෙසා දෙවියන්ට යාඥා කරමින් සිටින  අතර මගේ පෙම්වතා දරුවාත් සැමියාත් අතැර ඔහු සමඟ යෑමට මට බල කරමින් සිටියි.