තමන්ගෙ මහළු අම්මව වැඩිහිටි නිවසක නැවතීමට තීරණය කල පුතෙකු එහි රැගෙන යාමට ලෑස්තිකරන ගමන් අම්මගෙ පරණ බෑග් එකක අස්සෙ තිබිල දිනපොතක් බිමට වැටෙනවා..
ඒක අස්සෙ තිබිච්ච කොළ කෑලි එහෙ මෙහේ විසිවෙද්දි ,,

මගෙ පුතේ ,, කියලා ලියපු කොලයක් මේ පුතාට හම්බෙනව..
මේ ඒ කොළ කැල්ලෙ තිබ්බ අකුරුටික ,,

උඹට හතරයි මෙතන ඉඳලා
ලියනවා මං දිනපොත 
අතට අහුවුන දිනක බලලා
මොකුත් නොහිතන් මේවට

එකම අහනා සියවතාවක්
උඹට උත්තර දුන්නට
තරහ ගියෙනම් නෑනෙ මේ මට
උඹයි මගෙ ජීවිතයම
දිනෙක මහලුව එකම කියවන්
ඉන්න උනොතින් සමාව
දියන් පුතුනේ මහළු වූවම
ලදරුවෙකී ඒ ලෝදම

ගේ වටේමට දුවන් යනවා
කවා ගන්නයි අමාරූ
ගෝනි බිල්ලන් මතක් කරනා
කතන්දර ඇති මවාපූ
පුතේ තරහක් නොගෙන වයසට
වෙන්න ඇති හිත හදාන
කටක් කවපන් ඉතින් ඒ ඇති
නුඹේ අතකින් අනාපු

කැඩුන කුඩුවුන හුඟක් තිබුනා
ලියා තියලා කුමකට
නොදරුවනෙ කිය කියා හිතලා
ගැහුවෙ බැන්නේ නෑ මම
ඉතින් අතපය වාරු නැතිවී
දෙයක් බිඳුනොත් වටිනම
එපා තරවටු බැනුම් උහුලන්
ඉන්න බැරිවෙයි එදිනට

නිතර කැතකල විටක පිරිසිදු 
කරා දෝතින් දරාන
ගඳද සුවඳක් විලස දැනුනා
නුඹට වෙනනම් කවුරුද
දිනෙක මහලුව පුතේ කරදර
උනොත් හින්දා මෙමාව
ඉවස ඉඳපන් පුතේ අන්තිම 
හුස්ම යනකම් ඒ ටික..

     පැත්තකට වෙලා මේ ලිපිය කියවපු පුතා අඬාගෙන යනවා අම්මව ලෑස්තිකරල තිබ්බ කාමරේට..
ඒත් ඒ වෙනකොටත් තමන්ගෙ එකම පුතා තමන්ව වැඩිහිටි නිවසකට දාන්න තමයි මේ ලෑස්තිකරේ කියලා දැනගත්ත ඒ අම්මා ,,
පපුව හිරවෙලා 
සදහටම යන්න ගිහින්.