කුස්සි තියනවනේ... ආං ඒ කුස්සිවල තියෙන මේස කියන්නේ බලගතු වශියක්

කොහොම කරත් බෝතලුයි පත්තරුයි, කතුරුයි යතුරුයි , බේතුයි පොතුයි තව අරවයි මේවයි තියලා ඕක හැඩි කරගන්න එක අපි කරන්නෙම ඕං ඔය කියන වශිය හින්දම තමා

ගෙදර ඉන්න නෝනා මහත්තයා විතරක් ඔය මේස කෑල්ල ලස්සනට තියාගන්ඩ  ඕනය කියල දත කකා හැපි හැපී  අරක මෙතනටයි,  මේක එතනටයි තිය තුන්සිය හැටපත් දවසම අස්කරත් මං මේ සහතික කරලම කියන්නේ ඕක අස්වෙන්නෑ

ගෙදර ඉන්න මහත දෙහෙත පිරිමි පරාණ, වගේම ලස්සන ළමිස්සියෝ, ගැම්මට ඉන්න ඉලංදාරි, එතකොට හින්දි පිංචි ළමා ලපටි ඔය වැඩේට අම්මට පොඩි සහයෝගයක් දුන්නොත් ආන් අර වශී බන්ධනය කඩා දාන්න පුළුවන්!!

ගෙයක් ලස්සනට තියාගන්න එක එක්කෙනෙක්ට කරන්න පුළුවන් රාජකාරියක් නෙවේ... කරන්ඩ කරන්න  හැඩි කරනවනම් අන්තිමට ගෙදර ඇත්ති එක්කෝ,

"දුම්මල වරම අතට ගන්නවා"

එහෙමත් නැතිනම්,

" අල්ලල් දාලා නිකන් ඉන්නවා"

ආන් එහෙම අල්ලලා දැම්මට පස්සේ හවසට ගෙදරට ගොඩ වෙද්දි පිළිවෙල, නිස්කලංක කුස්සියක් ගෙයක් දකින්න ඇස් මානන එක අසාධාරණයි...

ගෙයක් ඇතුලේ කීප දෙනෙක් ජීවත් වෙද්දී "මේ අපේ ගෙදර" කියන හැඟීමෙන් ජීවත් වෙන එක හරි වටිනවා. තමන්ගේ ගෙදර පවත්වගෙන යන්න උපරිමයෙන් දායක වෙනවා කියන්නෙම සැනසිලිදායක හුස්මක් කටක් ගන්න පාරක් කපා ගැනීමක් කියලා හිතෙන් නැද්ද?