" ඇයි ඔයා මට මෙච්චර ආදරේ "

" මම දන්නේ නෑ..."

" ඔච්චර ආදරයක් හිත ඇතුළේ හංගගෙන මෙච්චර කල් හිටියේ කොහොමද...."

" මම දන්නේ නෑ...."

" මම දන්නේ නෑ කියන උත්තරේ ඇරුණම මට වෙන උත්තරයක් ඕන මිනූ "

මම දුවලා ගියා....
ඒ පාළු වෙරළේ මට දුවලා යන්න ඕන තරම් ඉඩ තිබුණා....
ඈත පේන ක්ෂිතිජය වෙනකන්ම දුවලා යන්න තියේනම් කියලා මට හිතුණා....
මේ පොළොවේ තියන ලක්ෂ ගාණක් වැලිකැට අස්සේ හැංගෙන්න මට හිතුණා.....

කෝටියක් හැඟීම් හිතේ පොරකද්දි....
මම කෑ ගහලා ඇඬුවා....
හිතට එන හැම සිතිවිල්ලක්ම....
වචන කරගන්න බැරි අපහසුතාවයෙන්....
මම හරියට පීඩා වින්දා....

" මීනු...."

ඒ හඬත් හොඳටම බිඳිලයි තිබුණේ....
ජීවිතේ පළවෙනිම වතාවට...
මම උඹේ ඇස්වල කඳුළු දැක්කා....

" මේ තරම් අඬන්න එපා මීනු...මට දරාගන්න බෑ...."

උඹ කිව්වේ අහක බලාගෙන....
ඒත් ඒ හැම වචනයක් අස්සෙම ගැබ්වෙලා තිබුණේ....
පුදුමාකාර වේදනාවක්....

" වෙනදා වගේ හිනාවෙලා එකම එක වචනයක් කතා කරන්න මීනු...."

උඹ කිව්වේ මගේ උරහිසක් හීනියට මිරිකන ගමන්....
මේ ලෝකේ උඹ තරම් මගේ කඳුළු වලට වෛර කරපු වෙන කෙනෙක් නැතුව ඇති....
උඹ තරම් මගෙව් කඳුළු පිහදාපු වෙන කෙනෙක් නැතුව ඇති....

ඒත් අද....
උඹ නිසා වැටෙන කඳුළු වියළෙන්නේ නැති වේදනාවෙන්...
උඹ දැවි දැවී අළුවෙනවා ඇති....

" ඔයා කරේ වරදක් මීනු....ඔයාට එකම එක පාරක් කියන්න තිබුණා...."

හිතන්න වෙලා තිබුණේ නෑ...
උඹ මාව තදින් වැළඳගත්තා....
මටත් ඒ පහසින් මිදීමට කිසිම වුවමනාවක් දැණුනේ නෑ....

ඒ පපුවේ ලබ්ඩබ් සද්දෙට මම හොඳින් සවන් දුන්නා...
සමහරවිට ආයේ කවම කවදාකවත්....
මට උඹේ පපුවේ ලබ්ඩබ් සද්දේ අහන් ඉන්න වෙන එකක් නෑ.....
එහෙම හිතුණු මොහොතේ මම තව තවත් තදින් උඹව වැළඳගත්තා....

" කොච්චර තදින් බදාගෙන හිටියත්.....මට යන්නම වෙනවා මීනු...."

ඒ වචන මට මහ හුඟක් රිද්දුවා....
ඒ අමිහිරි සිතුවිල්ල හිතින් පන්නගන්න බැරුව....
මට හීල්ලුණා....

" ඔයා යන්න තරූන්....ඔයා මගෙන් යන්න පුළුවන් උපරිම දුරකට යන්න....මම කැමතියි අපි ආයේ කවදාවත් හමු නොවෙනවානම්...."

මම කිව්වේ ඒ පපුවට මගේ නළල තදකරගෙන.....
මට රිදුණා....
මගේ වචනයක් වචනයක් ගානෙම මට උඹටත් වඩා රිදුණා....

" මම වරදක් කරේ නෑ මීනු....ඔයාගේ හිතේ තිබුණු කිසිම දෙයක් මම දැනගෙන හිටියේ නෑ....."

ඇත්ත....
මගේ හිතළු කවදාවත් මම උඹට කිව්වේ නෑ....
ඒ ඇයි දන්නේ නෑ....
ඒත් මට කියන්න හිත දුන්නෙම නෑ....

" රිහාෂාව අමතක කරන්න පුළුවන් මට්ටමක මම නෑ මීනු...."

ඒ වචනවල තිබුණේ මෙතෙකැයි කිව හැකි වේදනාවක් නෙමෙයි.....

රිහාෂා....
ඇය හරි හුරුබුහුටි යුවතියක්...
පෙනුමෙන් විතරක් නෙමෙයි...
ගතිගුණ වලින් වුණත් ඇය උඹව දරුවෙක් වගේ බලාවි....
උඹලා ලස්සන පවුලක් හදාවි...
ඒ ලස්සන පවුක ඇතුළේ පුංචි පුංචි පැටවු ගොඩක් ඉඳීවි....

" ඔය තරම් බරට හූල්ලන්නෙපා බන්...මාව පිච්චෙනවා...."

උඹ කිව්වේ මගේ කන් පෙත්තක් අස්සෙන් එළියට වැටුණු කෙස් කැරැල්ලක් ආයෙමත් කන අස්සට තල්ලු කරන ගමන්.....

මිනිත්තු ගාණක වැළඳගැනීමකින් පස්සේ....
මම උඹෙන් මෑත් වුණා...
සදාකාලිකවම උඹව වැළඳගෙනම ඉන්න තිබුණා නම් කියලා හිතුණත්...
ඒ හැමදේම හිතළු විතරක්ම වුණා.....

" එක පාරකට කියන්න මීනු.....ඇයි මට මෙච්චර ආදරේ කරේ...."

උඹ පුන පුනා මගෙන් ඇහුවේ එකම එක ප්‍රශ්නයයි....
ඒ ප්‍රශ්නෙට මං ගාව දෙන්න ඕනෑ තරම් පිළිතුරු තිබුණා....
පහන් වෙන රැයවල් සීයක් පුරා වුණත්....
උඹට ආදරේ කරන්න මට හේතු තිබුණා.....

මම උඹේ අත් දෙකින් තදට අල්ලගත්තා....
නහර පෑදුණු සරාගී දෑත් දකිනකොට....
මට වරු ගාණක් වැළපෙන්න හිතුණා....

" මම ආදරේ කරේ මේ අත් දෙකට තරූන්...."

මගේ පිළිතුරට උඹ ගැස්සුණා....

ලේසියෙන් කිසිම කෙනෙක් ඒ ප්‍රශ්නෙට දෙන උත්තරයක් නෙමෙයි මං ළඟ තිබුණේ....

ඉතින් ඒකම තමයි ඇත්ත.....

නහර ඉලිප්පුණු ඒ රන්වන් පාට අත් දෙකට මම පිස්සුවෙන් වගේ ආදරේ කරා....
ඒ පහස මාව උමතු කරා....හැම වතාවකම වගේ....
ඉතින් උඹට තිබුණේ මායාකාර අත් දෙකක්.....

" අත් දෙකට....මනුස්සයෙක්ගේ අත් දෙකකට ආදරේ කරන්නේ කොහොමද...මට ඔයාගේ වචන බර වැඩී මීනු...."

" ඔව් තරූන්...මම අඬන හැම වෙලාවකම ඔයා මේ අත් දෙකෙන් මගේ කඳුළු පිහදැම්මා...මම හිනාවෙන හැම වෙලාවකම ඔයා මේ අත් දෙකෙන් මගේ කම්මුලක් හීනියට මිරිකුවා....එතකොට පාර පනිනකොට ඔයා අතකින් මාව අල්ලගෙන පාර පැන්නුවා....මට දුකක් හිතෙන හැම වෙලාවකම ඔයා මේ අත් දෙකෙන් මාව තදට වැළඳගත්තා........ඉතින් තරූන්...ඔයාගේ මේ අත් දෙක තමයි මාව ඔයාට ආදරේ කරන තැනට මාව පෙළඹුවේ...."

මගේ කටහඬ ආයෙමත් බිඳුණා....

සහෝදරයෙක්ටත් වඩා ලෙන්ගතු වුණු...
අවුරුදු ගණනක අපේ මිතුදමට....
මම ද්‍රෝහි වුණා වගේ දැණුනා.....
මගේ හොඳම යාළුවාට ආදරේ කරපු මම...
වැරදිකාරයෙක් වගේ හැඟුණා.....

උඹ හුඟක් වෙලා උඹේ අත් දෙක දිහා බලාගෙන කල්පනා කරන හැටි.....
බොඳ වුණු ඇස් අස්සෙන් මම දැක්කා....

" ඉතින් මම රිහාෂාට ආදරේ කරනකන් ඔයා ඇයි මේ කිසිම දෙයක් මට නොකිව්වේ...."

උඹ ඇහුවේ ගොඩක් වෙලාවකට පස්සේ....

" ඔයා රිහාෂාට ආදරේ කරනකන් මම දැනගෙන හිටියේ නෑ ඔයා මට ආදරේ නෑ කියලා...."

මගේ ඒ වචන වලට නම් උඹ සෑහෙන්න අවුල් වුණා.....

ඇත්තටම මම හිතුවෙම...
උඹත් මට ආදරේ කරන්න ඇති කියලා...
ඉතින් උඹ වෙන තරුණියක් එක්ක ප්‍රේමයෙන් බැඳෙන දිහා බලාගෙන....
මම දැවි දැවී හුස්මගත්තේ ඒකයි....
අප්‍රකාශිත ප්‍රේමය මෙයාකාරවම වේදනාවක් බව.....
මම අත්දැක්කේ ඒකයි.....

" මීනු.....ඇත්තටම මම ඔයාට ආදරේ කරාද නැද්ද මම දන්නේ නෑ...ඒකට ඇත්තටම මම ළඟ උත්තරයක් නෑ....ඒත් මට ඔයාව ගොඩක් දැණුනා....මම හිතුවේ ඒ ලෙන්ගතුකම අපි හොඳම යාළුවෝ නිසා එන හැඟීමක් කියලා....ඔයාගේ හිනාවෙන් මගේ මුළු හිතම පිරෙනවා වගේම ඔයාගේ කඳුළුත් මට දරාගන්න බෑ මීනු.....ඉතින් මම තාම දන්නේ නෑ ඒක ආදරයක්ද නැද්ද කියලා....."

උඹේ දොඩමළු වෙන දෑස් දිහා මම බලාගෙනම හිටියා...
වචනයෙන් කියාගන්න බැරි හැඟීම් දහසක් ඒ ඇස් අස්සේ පොරකනවා මම දැක්කා...

" ඇත්තටම ඔයා වෙනුවෙන් මට රිහාෂාව අතාරින්න පුළුවන්කමක් තියෙනවා...ඒත් මේ වාතාවරණය උඩ මට ඒක කරන්න අමාරුයි....ඔයාගේ කඳුළු උඩින් මට හිනාවෙන්න ඕන නෑ මීනු කවදාවත්...ඒත් මම හරි අසරණයි......"

උඹේ ඒ වචනවල නොකියනා මොකක්දෝ දෙයක් හැංගිලා කියලා මට දැණුනා....

" ඔයා මට මොනාහරි හංගනවා නේද තරූන්...."

" නෑ මීනු...මම ඔයාගෙන් මොනවා හංගන්නද....රිහාෂා ප්‍රෙග්නන්ට්....අපි ලබන මාසේ මැරි කරන්න ඉන්නේ....ඒත් මට ඒක කියාගන්න බැරි වුණේ ඔයා මම ගැන බලාපොරොත්තු තියාගෙන හිටියා කියලා දැනගත්තම මට හිතාගන්න බැරිවුණා...."

මම ඇස් දෙක තදකරලා පියාගත්තා....
ඇත්තටම මට තව අඬන්න කඳුළු නෑ...
එක අතකට කොච්චර ඇඬුවත්....
මේ වෙච්ච කිසිම දෙයක් දැන් ආපස්සට ගන්න බෑ....

" මම සල්ලාලයෙක් නෙමෙයි මීනු...ඒත් එක දවසක අපේ සීමාව පැන්නා..."

උඹේ ඇස්වල තිබුණේ සමාව අයදින විස්සෝපකාරී හැඟීමක්....

ඉතින් ඒකට උඹට වරදක් කියන්න බෑ....
උඹ වගේ මායාකාර අත් දෙකක් ඉස්සරහ...
ගෑණියෙක්ට වුණත් සීමාව පන්නලා ඉවසන්න බෑ....

" මට සමාවෙන්න තරූන්.....ඔයාට ආදරේ කරාට මට සමාවෙන්න...."

මම අත් දෙක එකතු කරලා උඹෙන් සමාව අයැදුවා....

උඹ ආයෙමත් උඹේ මායාකාර අත් දෙක දික්කරලා මට ඇති හිතෙනකන් අඬන්න උඹේ පපුවේ ඉඩක් හැදුවා....

ඒත් තවදුරටත් මේ දේවල් දරාගන්න බැරි බ්ව දැණුන නිසා....

යන්නම්වත් නොකියා මම දුවගෙනම පාරට ආවා......

ඉතින් හෙට දවසේ...
උඹ කොහොමත් ඇගේ ය....
ඇගේ කුසේ පණ ගැහෙන දරුවාගේ...
ලේ අයිතිය උඹේ ය....
මට ඇත්තේ නිකන්ම නිකන්...
හිස් හැඟීමක් පමණක් ය....
ඒ හැඟීම ආදරයක් බව....
දන්නේ ද මා පමණය.....

ඉතින් ප්‍රේමිය....
මේ භවයේ අහිමි වූවාට....
මතු භවයේ නම් උඹ මගේ විය යුතුමය....
උඹේ දරුවා දරන ගැබ....
මගේ විය යුතුමය....
යාළුකම ඉක්මවා අපි ආදරයෙන් බැඳිය යුතුමය....

ඒ නිසා....
උඹේ නමට මේ භවයේ....
මේ කඳුළු හලා නිම කළ යුතුමය.....
අහිමි උඹ නමට මගේ මේ වේදනාව....
අප්‍රකාශිත ප්‍රේමයේ වියරු අහිමිවීම....
මේ භවයෙන් නම් නිමා විය යුතුමය....