අපේ ගේ තියෙන්නෙ කනත්ත පාරේ.ඒ පාරේ කෙළවරම ගේ අපේ.කනත්ත නිසා තමයි අපේ පාරට කනත්ත පාර කියලා නම වැටුණේ.
මං පොඩි කාලෙ ඉඳලම ඔය කනත්ත තිබුන නිසා වයසින් වැඩි වෙද්දි කියලා එහෙම අමුතු බයක් දැනිලා නෑ.ඉතිං හොල්මන් නම් මේ හරියේ අයට විහිලුවක්.
අපි නිවාඩු දවසට ලේන් එකේ අය බෝල අතක් එහෙම ගහන්න එන්නෙත් කනත්ත පහල හිස් ඉඩං කෑල්ලට.යකාට බය නං සොහොනේ ගෙවල් හදන්නේ නෑනේ ගානට තමයි අපේ පාරේ සමහරු ඉන්නේ.

අපේ ඔෆිස් එක තියෙන්නේ ටවුන් එකේ.අඟහරුවාදා ටිකක් රෑ වෙනකං වැඩ කරන්න උනා.මම ඔෆිස් එකෙන් එද්දිත් එකොළහ පහුවෙලා.අපේ ගෙදරට ඔෆිස් එකේ ඉඳලා විනාඩි හතලිහක විතර දුර.මං කනත්ත පහුකරන්න ලං වෙද්දි දොලහයි කාල විතර ඇති.යන ගමන් කනත්ත බලාගන්න පියල් මාමා පේන්න හිටියොත් මම හෝන් එකක් එහෙම ගහගෙන යන්නේ.
ඒ පුරුද්දට කනත්ත පැත්ත බැලින්නං....

තනි සුදු ඇඳගත්ත කවුරුහරි පාරට පිටිපස්ස හරවගෙන සොහොනක් ගාව ඉඳගෙන ඉන්නවා වගේ දැක්කා.ඒක දැක්කට මම බයික් එක එකම වේගෙන් ආව නිසා දකිනවත් එක්කම පහුඋනා.මට ඒක මීටර් වෙද්දි මං කනත්ත පහු කරන් පොඩ්ඩක් ඉස්සරහට ඇවිල්ලා.මං එහෙමම බයික් එක හරවලා ගත්තේ මං දැක්ක දේ මට හරියටම දැනගන්න ඕනෙ නිසා.

මං වේගෙ පොඩ්ඩක් අඩු කරලා ආයේ කනත්ත පැත්තට පැද්දා.ඉන්නවා නේන්නං.....එවෙලේ නං මගේ හිතත් පොඩ්ඩක් ගැස්සුනා.හැබැයි මං දුවන්න තරං නම් බය නෑ.මං බයික් එක අයිනට කරලා නැවැත්තුවා.මේක මොකක්ද කියලා දැනගෙන නොගියොත් තමයි මට අවුල්.මේ දවස්වල එක එක මුවාවෙන් හෝරුත් හැමතැනමනේ.මගේ බයික් එක ඇරෙන්න වටිනදෙයක් මගෙ ලඟ එවෙලේ තිබුණේ නෑ.ඕන එකක් කියලා මං බයික් එක හරවලා වැට ළඟට ළංවෙලා බයික් එක ස්ටාර්ට් එකේ තියාගෙනම "අයියේ.."
කියලා කතා කලා.

උත්තරයක් නෑ....
මං ආයි හෝන් එකත් ගහලම "අයියේ..."

කොණ්ඩෙ ටිකක් වැවිච්ච සුදු සරමයි ෂර්ට් එකයි ඇඳගත්ත ටිකක් වයසක පහේ මනුස්සයෙක් හිටපු ඉරියව්වෙන්ම ඉඳගෙන බෙල්ල හරවලා මං දිහා බැලුවා.මිනිහා හිටියේ කනත්තේ ඉස්සරහම අද ඊයේ වලලපු සොහොනක් ගාව.බැලූ බැල්මට හොරෙක්ට වඩා තිබුණේ කට්ටඩියෙක්ගෙ පෙනුමක්.

"මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් ද අයියේ..?"

පියල් මාමත් පේන්න නෑ.

ඉඳගෙන හිටපු තැනින් හෙමින් නැගිටපු මනුස්සයා මොනවද කිය කිය තොල් මතුර මතුර දෑතම එකතු කරලා අර සොහොනට වැන්දා.සරමෙන් අත් දෙකේ තිබුණ පස් පිහිද පිහිදා මිනිහා මං ඉන්න දිහාට එන්න ගත්තා.ළං වෙනකොට තමයි දැක්කේ අයියේ නෙමෙයි මාමේ කියන්න තරම් වයසයි කියලා.අලුත බැඳපු ගොක් කොළ තොරණේ එල්ලෙන ගොක්කොළ සර සර ගගා හුළඟට වැනෙන සද්දේ..සුනීතා නැන්දාලගේ නකුටු බල්ලා බුරන සද්දේ...කනත්තේ ඉඹුල් ගහේ එල්ලිච්ච වවුල්ලොන්ගේ සද්දේ හරි අමුතු මූසල ගතියක් ඒවයේ තිබුණේ.ළඟටම එද්දි මට මිනිහව පෙනුනේ අර නලුවා විල්සන් කරූ වගේ.

"මේ නැතිවෙලා ඉන්නේ මගේ ගෑණි මල්ලි...මට වාවන්නේ නෑ.ගෙදර ගියාට ඉන්න බෑ.හැමතැනම මේකි ඉන්නවා ඉන්නවා වගේ..."

"සමාවෙන්න අයියේ..මං මේ ළඟ ඉන්නේ.ගොඩක් රෑ වෙලා නිසයි බැලුවේ.ඒත් මට දැකලා පුරුදු නම් නෑ අයියව..මේ ළඟ ද..."

"සමරනායක ලේන් එකේ.මං වැඩිහරියක්ම ගෙදරින් පිට කොන්ත්‍රාත් අරං වැඩ කරන්නේ.."

"ආහ්..ඒක තමයි.මොනා වෙලා ද නැති උනේ..."

මිනිහා අඩන්න වගේ මූණ හදාගත්තා.

"පිළිකාවක්.දැනගන්නකොට පරක්කු වැඩියි.බෙහෙත් වලට අත පය දිගෑරලා වියදම් කරන්න මට වත්කමක් තිබුණේ නෑ..ඒකි දුක් විඳලා විඳලා මැරිලම ගියා..."

"ජීවිතේ ඔහොම තමයි අයියේ...දැන් හොඳටම රෑ වෙලා.තනියම ඔහොම ඔතනට වෙලා ඉන්න එපා.ගෙදර යන්න අයියේ."

"මට යන්න හිතෙන්නෑ මල්ලි..."

"ම්...සමරනායක ලේන් එකේ කිව්වනේ.යංකො මං ගෙනිහින් දාන්නං.එන්නකො."

මනුස්සයාගේ අහිංසකමයි අසරණකමයි නිසා එතන දාලා යන්න මට හිතුනේ නෑ.කාගෙහරි තාත්තා කෙනෙක්නේ.ළමයි හොයනවත් ඇති දැනුත්.මේ මනුස්සයා ඔලුව හැරුණ අතේ ගියොත් එහෙම අවසිහියෙන්...

"කමක් නෑ මල්ලි මං පොඩ්ඩක් ඉඳලා යන්නම්."

"නෑ..නෑ එන්න මං දාලා එන්නම් ගෙදරින්..:

මගේ පෙරත්තෙටම ඒ මනුස්සයා බයික් එකට නැග්ගා.

"අයියා මෙහෙම ආව විත්තියය දරුවො දන්නවද.."

"නෑ මල්ලි.මලගෙදර වැඩ නිසා එච්චර හොයන්න වෙලාවක් නෑ.."

හිත හැදෙන්න දේවල් කිය කියා අපි ටික දුරක් ආවා.

"මල්ලි..ඔන්න ඔය ඉස්සරහ හැරෙන තැනින් නවත්තන්න..."
සමරනායක ලේන් එකට පොඩ්ඩක් මෙහා ටිකක් පාලුවට ගිය පාරක් තියනවා කන්දක් එක්ක.මං බයික් එක එතන නැවැත්තුවා.

"මේ ළඟද ගෙවල් අයියේ..."

"ඕ මල්ලි..පේන දුර මං ඉතුරුටික යාගන්නං.

මටත් ඉතිං එතනින් එහාට කරන්න දෙයක් නෑ.

"හරි.එහෙනං..මං යන්නම් අයියේ.මග ඉන්නේ නැතුව ගෙරදටම යන්න හොඳද.."

"හරි..බොහොම ස්තූතියි මල්ලි.හම්බෙමුකෝ ආයේ..."

මං ගෙදරට එනකොට එකත් පහුවෙලා.මං ළඟ තිබුණ යතුරෙන් දොර ඇරගෙන ගෙට ගියා.අම්මටත් පුටු සැටියෙම නින්ද ගිහින්.කලුවරේ ලයිට් එක දාන්න යද්දි සැටියේ කකුල වැදුනා හයියෙන්ම.අම්මත් ගැස්සිලා ඇහැරුනා.
ඒ ටිකකින් හූනෙකුත් චුක් චුක් ගෑවා.

පහුවදා මං ඇහැරෙන්න පරක්කු උනා.

"අම්මේ....ඉක්මනට කෑම එක ගේන්න.තව වෙලා යනවනං මං කඩෙන් කන්නං...."

අම්මා ජෙට් එක වගේ ඇවිල්ලා බත් එක බෑග් එකට දැම්මා.

"ලොකු මහත්තයා හවසට බෑග් එක හේදුවනං හොඳයි..කරවල ගඳයි දැන් ඒක.."

"ඔයානේ ඉතින් ඔය බොම්බිලි කරවලයි අනං මනං බැද බැද දාන්නේ බත් එකට..ඇත්තට අම්මේ කරවල දාන්න එපා බත් එකට.මොන සබන් දාලා අත හේදුවත් ඒ ගඳ යන්නෑ.."

බයික් එක ගාවටම යනකම් අම්මත් මොනවද කියව කියව ආවා පස්සෙන්.

එදා ඔඩිට් එකක් නිසා වෙලාව යනවා තේරුනේ නෑ.ඊයේ ඕවර් ටයිම් නිසා මං අද කලින් ගෙදර එන්න අවසර ගත්තා.මොකද OT වලට ගෙවන්නෑ අපිට.

කනත්ත පහු කරන් එද්දි පියල් මාමා කාටදෝ බැන බැන මොනවද විසි කරනවා පයින් ගගහා.

"හා..හා..මොකෝ ඔය.." මං බයික් එක අයිනකට කරලා නැවැත්තුවා.

"මේ බලපං අමන යක්කු මුං මේ ඊයේ මං නැති ටිකට මේකට පැනලා විනයක් කොටලනේ කාටහරි.තිරිසන්නු..."

"අප්පටසිරි...එහෙමද."

"මේං බලපන් මේ වල ගාවට වරෙන්.."

මං බයික් එකෙන් බැහැලා පියල් මාමා පෙන්නපු වල ගාවට ගියා.

"ආං දැක්කද තටුව.මේ කුකුල් ලේ, කලු නූල්, රත්මල්.. පෙනේද මේ වල මොකෙක් හරි ඊයේ රෑ ආයි හාරලා.අලුත දාපු මිනියනේ.කාට හරි මහා නරකක් වෙලාය කියලා ඔන්න බලපන් හෙට අනිද්දට ආරංචි වේවි."

මිනීවලට උතුරු පැත්තේ අඩි දෙකකට එහාට වෙන්න සුදුරෙදි කඩක් එලලා ඒක උඩ ලේ වලින් අමුතු අකුරු වගයක් ලියලා කෝට්ටක් වගේ එකක ගැට දාපු කලු නූලක් බැඳලා තිබුණා.

"මාමේ මාර වැඩේනේ..."
මං ඊයේ රෑ වෙච්ච සිද්දිය මාමට කිව්වා.කතාව අහලා පියල් මාමා ඔලුවේ අත ගහගත්තා.

"අපෝ....උඹත් කරගන්න විනාස.මොන කාගේ ගෑණිද..මේ අර හංදියේ ගමගෙදර මහත්තයගේ අම්මා.ඒ මනුස්සයා මේ ලෙඩ ඇදේ ඉඳලා නැති උනේ.මොන එකකටද නොදන්න දේවල් කරන්න ගියේ..ඔය උබ කියන විදියට ඒ වේවැල්දෙණියේ කට්ටඩිරාල.හරිනේ...මං කිව්වා.ටක්කෙටම කොඩිවිනයක්.ඕකා වින කොටන්න හරි ප්‍රසිද්ධයි.."

මගේ ඇඟ ලාවට තෙත් උනා.

"උබට මොනාහරි කන්න බොන්න එහෙම දුන්නද රෑ.."

"නෑ...නෑ....මං ගෙනිහින් දැම්මා විතරයි.."

"මැදැයි..ඌ විනෙත් කොටලා මදිවට බයික් එකෙන් ගෙනිහිල්ලත් බස්සලා..හැබැයි උබ කතාකරද්දි උගේ වැඩේට බාධා උනානං පුතේ ඌ උබ එක්ක වෛර බඳින්නැති.පරිස්සම් වෙයන්..උබ නෑවද ඊයේ.හොඳට නාගන් ගෙදර ගිහින්.ඔය බයික් එකත් හෝද දාපන්.ඔය කෝකටත් පරක්කු නොකර පන්සලට ගිහින් හාමුදුරුවන්ට විස්තරේ කියලා පිරිත් ටිකක් කියෝගෙන නූලක් බැඳගනින්"

"මාමා දැන් ඔය මොකක්ද කරන්නේ.."

"වෙන මොකක් කොරන්නද..මං මේ ගිණි තියනවා පෙට්ටල් දාලා."

"ඕවට අත නොතියා හිටියොත් හොඳ නැද්ද..."

"අනේ මං බය නෑ ඕකුන්ට.මට වෙනවා නං දෙයක් මේ කනත්තෙ මං මැරිලා හුඟක් කල්."

මං ඕවා ලොකුවට විශ්වාස කරන්නේ නෑ.ඒත් ඒ මිනිහා ඒ සෝහොන ගාවින් නැගිටලා ආපු විදියයි..මට බොරු කිව්ව එකයි නිසා හිත පොඩ්ඩක් අවුල් උනා.ඒ මදිවට මං ඒ මනුස්සයව ගිහින් බැස්සුවෙත් කන්ද පාර ගාවටනේ.ඊයේ නෑවෙ නෑ රෑ වෙච්ච නිසා.ඒ නිසා ගෙදර ගිය ගමන් මං නාලා පියල් මාමා කිව්ව නිසා බයික් එකත් හෝදලා දැම්මා.පියල් මාමා කිව්ව පලියටමත් නෙමෙයි..ඇත්තටම මටත් පොඩ්ඩක් බය හිතුනා.

ඔය වේවැල්දෙණියේ ගුරුන්නාන්සේ ගැන කීප සැරයක් මාත් අහලා තියනවා අම්මලා කතා වෙනවා.ගමේ කීප දෙනෙක් ඇරෙන්න දැකපු කෙනෙක් නෑ.කන්ද උඩහට වෙන්න මිනිස් වාසයක් නැති හරියක තනියම ඉන්නවා කියලයි කියන්නේ.කාලෙකට ඉස්සර වෛරයක් පිරිමහගන්න තෙල් කඩේ මුදලුලි මාමාට වින කොටපු නිසා තමයි කඩේ ඇතුලෙම පපුවේ අමාරුවක් හැදිලා මැරිලා හිටියේ කියලා කතාවක් ගියා.මිනිය දැකපු අය කිව්වේ මොකකටහරි බයවෙලා පපුවේ අමාරුව ආවා වගේ තිබුණා කියලා.

"ලොකු පුතේ..මේ බෑග් එක උබ හෝදන්නෙ නැත්නම් මේකෙ තියන කොල කෑලි අස්කරලා දියන් මංවත් හෝදලා දාන්න..ගඳ ගහනවා කාමරෙත් එක්ක.."
ඉස්තෝප්පුවේ මං තේ බිබී ඉද්දි අම්මා කෑ ගැහුවා.

"අනේ ඔන්න ඕක තියන්නකො.."

මං දිගටම පියල් මාමා කියපුවා කල්පනා කලා.එක්කො ඔන්න ඕවා වැඩිය ඔලුවට ගන්න ඕන්නෑ.බයිලනේ...මං ඒ මනුස්සයට හොඳක් නේ කලේ.මාත් එක්ක මොකට තරහක් ගන්නද.මං අඳුනනවැයි..කමක් නෑ හෙට හවසට එහෙම උනොත් නිකමට වගේ හාමුදුරුවන්ට විස්තරේ කියලා බලනවා.

රෑ වීගෙන එද්දි කෝකවෙතත් කියලා මං ඉස්තෝපුවෙන් කාමරේට ගියා වැඩිවෙලා නොඉඳ.මගෙ අම්මේ....කිව්වත් වගේ මගේ කාමරේ ගඳ....ඒක නං මීයෙක් මැරිලද කොහෙද..
මං නහය අතකින් වහගෙන ඇඳ යටටයි වහලෙටයි ටෝච් එකක ගගහ බැලුවා මුකුත් නෑ.අල්මාරියෙත් නෑ.මං නිකමට බෑග් එක ළඟට ගියා.හරි තමයි.බෑග් එක ළඟට යන්න යන්න ගඳයි.මලකරදරේ...

"අම්මේ....හැබැයි ඇත්තමයි හෙට ඉඳලා කරවල මාලු බැදලා දුන්නොත් නං මං බත් එක තියලා යනවා.."

අම්මටත් කෑ ගගහා මං බෑග් එකත් අරං එලියේ ටැප් එක ගාවට ගියා.මේකේ මොන ලට්ට ලොට්ට තියනවද දන්නෙ නෑ.සිපර් ඔක්කොම ඇරලා තෙත නැති තැනක් බලලා බෑග් එක බිමට ගැසුවා.අරවා මේවා කොල ගොඩකුයි වොච් එකයි පෑන් දෙක තුනකුයි ඇරෙන්න මුකුත් නෑ.පොඩි පොකට් එකේ සිපර් එකට මොකක් හරි අහුවෙලා ඒක අරින්න බෑ.කඩලා ගියත් කමක් නෑ කියලා වෙර දාලා ඇද්දා.සිපර් එක ඇරිලා ගැලවිලා අතට ආවා.
නූලක් අනේ..කලු නූලක් පැටලිලා..
සුර බඳින ජාතියේ කලු නූලක්..ඉන්න...ඇතුලෙන් තමයි ගඳ එන්නෙ..මං අතදාලා බලද්දි මොකක්හරි චප්ප උනා.එහෙම්ම ඇදලා ගත්තා...
ඒක ඇඟිල්ලක්...මනුස්ස ඇඟිල්ලක්....
මං ඒක දැක්ක ගමන්ම ඈතට විසිකලා.විසිවුනා..ඒක කුණුවෙලා.මට දාඩිය දාන්න ගත්තා.ගණකම කලුනූලකින් ගැට දාලා ඔතලා තිබුණා.මට පියල් මාමා කියපුවා මතක් උනා.දැන් රෑ නවයට කිට්ටුයි.ඒක මොකක් උනත් වත්ත සීමාවේ තියන්න බෑ.මං ආයේ ටෝච් එක ගහලා විසිකරපු හරියේ හොයන්න ගත්තා.වතුර බහින කාණුවට එහායින් ඒක තිබුණා.අතින්ම අල්ලන්නවා..මං කොහොමත් ඒක අල්ලලා ඉවරනේ දැන්..

"අම්මේ...බයික් එකේ යතුර ගේන්නකො"

"දැන් මේ රෑ කොහේ යන්නද.."

"ඔන්න ඕක මෙහෙ ගේන්නකො කිව්වම.මං හංදියට ගිහින් එන්නං ටක්ගාලා."

මං ඒක ෂොපින් කවරකෙ ඔතාගෙන කෙලින්ම ගියේ කනත්තට.පියල් මාමා හම්බෙන්න.කොච්චර කතා කලත් පියල් මාමා පේන්න හිටියේ නෑ.ඒ මනුස්සයා බයික් එකේ ඉඳගෙන යනගමන් ඕක බෑග් එකට දාන්නැති.හැදිච්ච බයටයි කලබලේටයි මොකක්ද කරන්නෙ කියලා හිතාගන්න බැරුව මං එනගමන් ඒ ෂොපින් එක එතන ඇලට විසික් කලා.ඇරලා ආවෙ මං බයික් එකේ...

රෑ මට නින්ද ගියේම නෑ.පොඩ්ඩක් නින්ද ගියත් ගැස්සිලා ඇහැරෙනවා.මගේ ජීවිතේ එච්චර දිග රැයක් මීට කලින් තිබිලම නෑ.හිතට හරි නැති නිසා නිවාඩුවක් ගන්න ඇහැව්වම ඒකත් බෑ කිව්වා.බැරිමරගාතේ ලෑස්තිවෙලා පහුවදා වැඩට යන්න ගියා.

කනත්ත හරියට ලංවෙන්න ඈත තියා මං දැක්කා කනත්ත ළඟ ඉඳලා ඇම්බියුලන්ස් එකක් යනවා.සෙනඟත් හිටියා එතන.මං එතනට ලං වෙද්දිම... එක සැරේටම බයික් එකට මොනවහරි පැටෙව්වා වගේ බරවෙලා බයික් එක පැත්තට ඇලවුනා.එහෙමම පාරට නැමිච්ච බයික් එක නවත්තගන්නවා වෙනුවට ඇක්ස්ලේටරේ මගෙ අතින් තද වෙලා ගිහින් ලයිට් කණුවෙ සද්දෙට වැදීගෙන විසිවෙලා ගිහින් ඇලට වැටුණා.බයික් එක වැටුණේ මගෙ ඇඟ උඩට.වැටුණ ගමන් මං දැක්කේ ඊයේ රෑ මං විසිකරන් ගියපු අර ඇගිල්ල එක්ක ෂොපින් එක ඇලකණ්ඩියේ පඳුරක රැඳිලා මගෙ පැත්තට එල්ලි එල්ලි තිබුණා.
විනාඩියක් ගියේ නෑ දුවගෙන ආපු සෙනග බයික් එක ඇඟ උඩින් අයින් කරලා මාව ගොඩට ගෙනාවා.

"ඔලුවට අත තියපන් ලේ යනවා...මේ රෙදිකෑල්ල තියාගනින් යනකං"

"අර ගලේ වැදිලා ඔලුවේ යට පැත්ත..."

"නිලන්ත අයියලගේ ලොකු පුතා නේද..ගෙදෙට්ට පණිවිඩේ යවපන්..."

"අඩෝ මාර වැඩ වෙන්නෙ මෙහෙත් දැන්..මේ දැන් ඇම්බියුලන්ස් එක ගියේ කනත්තෙ ඉඳලා..."

"මොකටද ඇම්බියුලන්ස් එක ආවේ..."

"ඇයි උඹ දැක්කේ නෑ..පියල් අයියා නැතිවෙලා ඊයේ රෑ.පපුවේ අමාරුවක් හැදිලා කකා ඉද්දි.."

"අම්මෝ උඹ දැක්කා නං බය වෙනවා හිටිය හැටි..මෙන්න ඇස්ගෙඩි දෙක.මං නං කියන්නෙ මිනිහා මොකකට හරි බයවෙලා තියනවා."

වටේම නිලංකාර වෙලා මගේ ඇස් පියවෙන්න ගද්දි මට ඇහුණේ පියල් මාමගේ කටහඩ...

"හැබැයි උබ කතාකරද්දි උගේ වැඩේට බාධා උනානං පුතේ ඌ උබ එක්ක වෛර බඳින්නැති.පරිස්සම් වෙයන්.."