“පොඩි මූසලී.... තෝ පැත්තකට වෙලා හිටපිය.. එක්කො දවසක තෝ මයෙ අතින් මැරෙනවා.. නැත්තම් මං උඹව අරං ගිහින් කාටහරි විකුණනවා...”
    සංදීප් යකෙකු වී උන්නේය. ඔහු හේෂලීගේ ගෙල මිරිකාගෙනය. මතට දියව ගිය ඔහුගේ මුහුණේ මස් නැත. ඇත්තේ ඇටකටුව වසාගත් වේළී රැලි වැටුණු හම පමණි. ඒවා තවත් විරූපී කරගනිමින් සංදීප් තමන්ගේ දෑත තවත් තද කළේය. හේෂලීගේ මුහුණ වේදනාවෙන් ඇඹරිණ.
      “අතෑරපං.... ඔය කෙල්ලව අතෑරපං....”
      මහා අපරාධයක් සිද්ධ වෙන්නට යන බව තේරුම් ගිය අම්මා, නාලිකා සංදීප්ගේ අතක එල්ලිණ. පුත්තරයාගේ දුනුපටි වාගේ සවිමත් අත් සොලවන්නට තමා අපොහොසත් වග ඇය වහා තේරුම් ගත්තාය.
     “මෙන්න මිනීමරනෝ... අනේ කවුරු හරි වරෙල්ලා... අනේ ඉක්මන්ට වරෙල්ලා...”
     නාලිකා උදව් පතා මරහඬ තිව්වාය.
     “අතෑරපිය....”
    ඒ හඬත් එක්කම දැඩි පහරක් සංදීප්ගේ කන හරහා වැදිණ. හේෂලීගේ ගෙල මිදිණ. කන අතින් අල්ලාගෙනම සංදීප් හැරිණ. ඩෙනිස් රවාගෙන බලා උන්නේ ගිනිපිට වෙන දෑසකිනි.
    “උඹේ චූන් එක අනික් අහිංසකයින්ට කරදරයක් වෙන්නෙ නැතිවෙන්න ගනින් පරයා....”
    ඩෙනිස් ගුගුලේය. ඔහු හරිම වෙලාවට සද්දය ඇසී ගෙට කඩා වැදී තිබිණ. සංදීප් තරමක් පසුබෑවේය. මුළු ආසියා වත්තටම ඉන්නා හිත හොඳම එකා ඩෙනිස්ය. එහෙම නොවන්නට සංදීප් ලේසියෙන් පහු බහින්නේ නැත. 
   “ට්ලාං...”
   බිම පෙරළී තිබූ ඇලුමිනියම් මුට්ටියකට පා පහරක් ගසාගෙනම සංදීප් කුස්සි කෑල්ලෙන් එළියට බැස්සේය.