06 කොටස

දින කෙමෙන් කෙමෙන් ගෙවී යන්නට වූ අතර මාස දෙකක කාලයක් ගෙවී ගියේ ආරෝහිටත් නොදැනීමය. ඇයට ගෙවුණු සෑම දිනකම මහිරුව සිහිවීමෙන් දැඩි වේදනාවක් දැනුන ද ඔහු තමාට අයිති නැති වස්තුවක් කියා සිතා ඇය  තම සිතට අවවාද කරන්නට විය.
නමුත් ඔහුව මෙන්ම ඔහු හා ගතකල රාත්‍රිය ඇයට අමතක කල නොහැකි විය. මහිරු තමාට අයිති නැතත් ඇය ඔහුට සිතින් ප්‍රේම කිරීම නතර කලේ නැත.

දිනක් විශ්ව විද්‍යාලයේ සිට නවාතැනට පැමිණි ආරෝහී එක්වරම යමක් සිහිවුවා මෙන් තම ජංගම දුරකථනයේ දින දර්ශනය වෙත අවදානය යොමු කරන්නට විය.

‘දෙයියනේ මට මාස දෙකකින් පීරියඩ් හැදුනේ නෑ නේද….. කැම්පස් එකේ වැඩ එක්ක මට ඒ ගැන අමතක වුණානේ….’

තමාට ම පවසාගත් ආරෝහීගේ දෑත් නිතැතින් ම ඇගේ කුස වෙතට ගමන් කලාය.

‘මං දැන් මොකද කරන්නේ….. මං හිතන දේ හරිද….’

ආරෝහී තමාට ම පවසා ගනිමින් කාමරයෙහී එහා මෙහා ගමන් කරන්නට විය. කුමක් සිදු කරන්න ද යන්න ඇයට එකවරම සිහිවුයේ නැත. 

‘චෙක් කරලා ම බලනවා….’

ආරෝහී හැකි විඟස ගතදොවා සුදානම් වී වෛද්‍යවරයෙක් හමුවීමට ගියාය. 

ඉතිං ඇය සිතුදේ නිවැරදි වී තිබුණී. මහිරු නිසා ආරෝහි මවක් වීය. ඒ වන විටත් ඇඟේ කුසේ සිටින කළලයට මාස දෙකක් වී තිබුණී. 

ඇසීමට ලැබුණු පුවත නිසා සතුටු වෙනවාද නැතිනම් දුක් වෙනවාද කියා ඇයට සිතාගත නොහැකි විය. වෛද්‍ය මධ්‍යස්ථානයෙන් පිටතට ආ ආරෝහිගේ දෑස් තුල මෙතෙක් පොරකෑ කඳුළු ඇගේ කම්ඹුල් තෙමා පහලට ගලන්නට විය.

‘මං දැන් මොකක්ද කරන්නේ පැටියෝ…… ඔයාගේ තාත්තීට මං ගොඩක් ආදරෙයි. ඉතිං ඒ ආදරේ සංකේතේ ඔයා. ඔයා අම්මි ගාවට ආවේ වැ//රදි විදිහට තමා… ඒත් මං ඔයාටත් ගොඩක් ආදරෙයි පැටියෝ…. ඔයාගේ තාත්තී මට ආදරේ කරනවා ද නැද්ද කියන්න මං හරියට ම දන්නේ නෑ…. හැබැයි ඔයාගේ තාත්තී මට අයිති නෑ…. ඒත් දැන් මට තාත්තී වෙනුවට ඔයා ඉන්නවානේ. ඒ ඇති මට හොඳටම…… 
ඒත් මං අශේන්ට මොනාද කියන්නේ… ගෙදර අයට මොකක්ද කියන්නේ. මොනදේ වුණත් ඔයාව නම් මං නැති කර ගන්නේ නෑ…. ඔයාගේ තාත්තී වෙනුවෙන් මට ඉතිරි එකම වස්තුව ඔයා. මං ඔයාව පරිස්සම් කරගන්නවා….’

කඳුළු අතරින්ම සිනාසෙමින් ආරෝහී කුසට ද දෑතක් තබා තම සිතට ම පවසා ගත්තාය.

***********************************************

෴වර්තමානය෴

අතීතයේ මතක අතර අතරමං වී සිටි ආරෝහී අතීතයෙන් මිදුණේ සයනය අසල කබඩයේ වූ එලාම් ඔරලෝසුවේ හඬටය.ඇය රාත්‍රිය පහන් වන තුරු අතීත මතක අතර අතරමං වී සිටි බව ඇයට වැටහී ගියේ එලාම් එකේ හඬටය.

“ගුඩ් මෝනින් නංඟා….. ගුඩ් මෝනින් ශීලා….”

ගතදොවා මුළුතැන් ගෙය වෙත ගිය අරෝහී එහි සිටි චාතූර්යට හා නිවසේ සේවය කරන සේවිකාවට උදෑසන සුභ පැතුම් එක් කලාය.

“ගුඩ් මෝනින් අක්කේ….”

“ගුඩ් මෝනින් නෝනා…. නෝනට කිරි තේ එකක් හදන්නද…”

“මං හදා ගන්නම් ශීලා….. අද බේබිලාට ෆ්‍රී ස්කූල් අරන් යන්න වෙජිටබල් රයිස් එකක් හදන්න..”

“හා නෝනා….”

“නංඟා….. ගාර්මන්ට් එකේ මැටීරියල්ස් ප්‍රශ්නේ විසඳුවාද…”

කිරි වීදුරුවත් රැගෙන චාතූර්යා වාඩි වී සිටි කුඩා කෑම මේසයෙහී අසුනක් මතින් වාඩි වී ආරෝහී ඇසුවාය.

“ඔව් අක්කේ.. සිකුරාදාම ඒක ක්ලියර් කරා මං. වෙන සප්ලයර් කෙනෙක් කන්ටැක් කර ගත්තා මං….”

“ඒක හොඳයි…. අපි කියන විදිහට වැඩේ වෙන්නේ නැත්තම් ඒ මි//නි//ස්//සුන් ගෙන් අපිට වැඩක් නෑනේ…”

“අක්කා අද ගාමන්ට් එකට යනවානේ….”

“ඔව් නංඟා….. බබීට උ//ණ හැඳුන හින්දා මට දවස් ගාණකින් එන්නත් බැරි වුණානේ… අද මං එනවා……..
මං අර දෙන්නාව රෙඩි කරගෙන එන්නම්…..”

ආරෝහී එසේ පවසා අකේල්ගේ හා අකේලීගේ නිදන කාමරය වෙත ගියාය.

“මගේ මැණික් කැට දෙක…. ගුඩ් මෝනින්…… “

ආරෝහී දරුවන් දෙදෙනාගේ හිස අතගාමින් ඔවුන්ට කතා කල විට දෙදෙනාම සෙමෙන් දෑස් විවර කර ආරෝහි දෙස බලා සිනාසුණී.

“ගුත් මෝනින් අම්මී….”

“යමු වොෂ් දාන්න…… ස්කූල් යන්න නැත්තම් ලේට් වෙනවනේ….”

දරුවන් දෙදෙනාවම දෝතටගත්  ආරෝහී ඔවුන් දෙදෙනාගේ කම්ඹුල් සිඹිමින් එසේ පවසා ඔවුන්ව කාමරයෙහි වූ නානකාමරය වෙත රැගෙන ගියාය.

“අම්මි රෙඩි වෙලා එනකම් මගේ පැටව් දෙන්නා බ්‍රෙක්ෆස්ට් ගන්න…. ඕකේ….”

දරුවන් දෙදෙනාව සූදානම් කල ආරෝහී ඔවුන් දෙදෙනාව කෑම කාමරයට ගෙනවිත් ඔවුන්ට ආහාර බෙදා දී නැවත ඇගේ කාමරය වෙත ගියාය.

“අපි ගිහින් එන්නම් ශීලා….”

“තෙරුවන් සරණයි නෝනලාට…..”

ආරෝහී චාතූර්යා අකේලි හා අකේල් සමඟ නිවසින් පිට වුණී. අකේල්ව හා අකේලිව ඔවුන්ගේ පෙර පාසලට ඇරලූ අරෝහී චාතූර්යා සමඟ ඔවුන්ගේ ඇඟළුම් කර්මාන්ත ශාලාව වෙත පිටව ගියාය.

“නංඟා…… මං බබාලා දෙන්නාව අරගෙන එහෙම් ම ගෙදර යනවා. ඔයාට පුළුවන් නේද ඔෆිස් එකේ වෙහිකල් එකක ගෙදර එන්න…. “

කර්මාන්ත ශාලාවෙහී තමාට නියමිත කාර්යන් අවසන් කල ආරෝහී චාතූර්යා අසලට ගොස් එසේ පැවසුවාය. ආරෝහිගේ ලේකම්වරිය වුයේ චාතූර්යාය. 

“පුළුවන් අක්කේ…. “

“ලයිසන් ගන්න කිව්වට ලයිසන් ගන්නෙත් නෑනේ ඉතිං…”

“මං කැමති නෑ අක්කේ ඩ්‍රයිව් කරන්න… මං සිරිල් අංකල්ට කියලා ඩ්‍රොප් කර ගන්නම් අක්කේ…”

“හරි එහෙනම් ගොඩක් රෑ වෙනකම් ඉන්න එපා…. පරිස්සමින් එන්න…”

“හරි අක්කේ. ඔයත් පරිස්සමින් යන්න…”

ආරෝහී චාතූර්යට සමු දී අකේල්ගේ හා අකේලිගේ පෙර පාසල අසලට පැමිණියාය.

“අම්මී…… බබයි බබී අද තලූ ගත්තා….. තීත කිව්වා ගුද් බෝයි ඇන්ඩ් ගුද් ගර්ල් කීලා….”

“ෂා….. ෂෝක්නේ…මගේ බබායි බබීයි එහෙනම් ටීචර් දුන්න වැඩ හොඳට කරන්න ඇති…. “

“ඔව්…. අම්මී…. අපිත අයිත් කීම් ඕනි….”

“උ//ණ හොඳ වුනා විතරයිනේ බබී ඔයාට. අපි චොකලට් දාපූ ඩෝනට් කමු….”

තම දරුවන් දෙදෙනාව මෝටර් රථයේ පිටුපස අසුනින් වාඩි කල ආරෝහී ඔවුන්ට ආරක්ෂක පටි පලඳවා රියදුරු අසුනට ගොඩවුණී.

“හා….. ඒවත් සසයි….”

“ගුඩ් ගර්ල්…. බබත් ආසයි නේද…”

“ඔව් අම්මී….”

“ගුඩ් ගර්ල් ඇන්ඩ් ගුඩ් බෝයි….”

ආරෝහි තම දරුවන් දෙදෙනාව ද රැගෙන අලෙවි සැලක් වෙත පැමිණියාය.ඔවුන් දෙදෙනාට ඩෝනට් අරන් දී ආරෝහී චොකලට් කේක් එකක් ද මිලදී ගත්තාය.

“අපි ගෙදර ගිහින් කමු හොඳද….”

ආරෝහී තම දරුවන් දෙදෙනාට ඔවුන් මිලදී ගත් කෑම අඩංගු බෑග් දෙක ලබා දී ඇය මිලදී ගත් කේක් පාර්සලය ඇගේ සුරතට ගත්තාය. 

දරුවන් දෙදෙනා සමඟ වෙලඳසැලෙන් පිටතට පැමිණි ආරෝහි එක්වරම තමා ඉදිරියේ සිටින රුව දැක එක තැන ගල්වී මෙන් නතර වුණී.ඇය තමා ඉදිරියෙන් සිටින ඔහු දෙසම බලා සිටින්නට වූයේ පුදුමයෙන්ය.

“රවිඳු අයියා……….”

තමාට ඉදිරියෙන් තමා මෙන්ම පුදුම වී තමා දෙස බලා සිටින පුද්ගලයා දෙස බලා ආරෝහී තමාට ම පවසා ගත්තාය.

“ආරෝහී නංගී…………
ඔයා මෙහේ…. මං ඔයාව කොච්චර නම් හෙව්වද ළමයෝ…….”

ආරෝහී අසලට ම පැමිණි රවිඳු ආරෝහිගේ දෙපසට වී සිටින දරුවන් දෙදෙනා දෙසද බලා ආරෝහිට පැවසුවේය.

“රවිඳු අයියේ……. මං මෙහෙ ඉන්නේ දැන්……..”

ආරෝහී මද සිනහාවකින් යුතුව ඔහුට පැවසුවාය.

“ඇයි නංගී මට කෝල් කරේවත් නැත්තේ………. 
මං ලංකාවට ඇවිත් දැන් අවුරුද්දකටත් වැඩී. ඔයා ගැන හෙව්වත් මට කිසිම විස්තරයක් හොයා ගන්න බැරි වුණා……”

“අයියා දන්නවානේ මං මෙහෙම හැංගිලා ඉන්න හේතුව…….”

ආරෝහී බර සුසුමක් පිටකල පැවසුවාය.

“අම්මී…..”

ආරෝහී හා රවිඳු දෙස මාරුවෙන් මාරුවට බලමින් සිටි අකේල් හා අකේලී ආරෝහිගේ දෑතින් අල්ලා ඇයට කතා කරන්නට විය. 

“ආරෝ……. මේ ඒ දෙන්නා නේද……..”

සිනාසී දරුවන් දෙදෙනා දෙස බලමින් රවිඳු ඇසුවේය.ආරෝහි ඔව් කියන්නට මෙන් රවිඳු දෙස බලා සිනාසී හිස සැලුවාය.

“එයාලා දැන් ගොඩක් ලොකුයි නේද ආරෝ………”

දරුවන් දෙස ආදරයෙන් බලමින් රවිඳු පැවසුවේය. ඔවුන් දෙදෙනා දුටු විට රවිඳුට සතුටක් මෙන්ම වේ//ද//නා//වක් ද දැනුණී.

“එදා කොළඹින් ගියාට පස්සේ ඔයා මෙහෙද හිටියේ ආරෝ……. ඇයි මට කතා කරේ නැත්තේ……. ඔයා කොහොමද ආරෝ මේ දෙන්නාව තනියම හදා ගත්තේ…….”

රවිඳු තම සිතට නැඟී ප්‍රශ්න සියල්ල ආරෝහි ගෙන් ඇසුවේය.

“මං මේ ඉන්න තැන ගැන හිතද්දී මටත් පුදුමයි අයියේ මං මෙච්චර දුරක් ආවේ කොහොම ද කියලා. අයියා මෙහේද ඉන්නේ…….”

“නෑ ආරෝ……. මං වැඩ වගේකට මෙහේ ආවේ. අහම්බෙන් ඔයාව දැක්කේ…..”

“අයියාට වේලාව තියෙනවා නම් අපේ ගෙදර ගිහින් යමු…..”

“මට වෙලාව තියෙනවා ආරෝ…. මේ දෙන්නා එක්ක ටික වේලාවක් හරි ඉන්න තියෙනවා නම් මාත් කැමතී…… මං ගොඩක් ආසාවෙන් හිටියේ මේ මූණු දෙක බලන්න……”

රවිඳු දරුවන් දෙදෙනාගේ හිස අතගා මහත් සෙනෙහසකින් කීවේය. දරුවන් දෙදෙනා නම් රවිඳු දෙස බලා සිටියේ පුදුමයෙන් මෙනී. ඔවුන් මීට පෙර කිසිදිනෙක ඔහුව දැක නොතිබූ හෙයින් රවිඳුව ඔවුන්ට ආගන්තුක විය.

ආරෝහි දරුවන් දෙදෙනා සමඟ ඇගේ මෝටර් රථය වෙත ගියාය. රවිඳු ඇගේ මෝටර් රථය පසුපසින් ඔහුගේ මෝටර් රථය ධාවනය කලේය.

මෝටර් රථය ධාවනය කරන අතරතුර රවිඳුගේ මතකය දිව ගියේ අකේල් හා අකේලි ඉපඳුණු දිනයටය. ඔවුන් දෙදෙනාව ප්‍රථමයෙන් සුරතට ගත්තේ රවිඳුය.රෝස පැහැති කුඩා බිළිඳන් දෙදෙනාව එදා තමා දෑතට ගත්තේ කඳුළු සලමින් බව රවිඳු සිහි කරන්නට විය.

ආරෝහී විශාල තාප්ප වලින් වටකරන ලද නිවසක් ඉදිරියෙන් මෝටර් රථය නතර කල නිසා රවිඳු කල්පනාවෙන් මිදී ඒ දෙස බලන්නට විය. 
තප්පර කිහිපයකට පසු එහි විශාල ගේට්ටුව විවෘත වූ අතර ආරෝහි පසුපසින් රවිඳු ද තම මෝටර් රථය නිවසෙහි උද්‍යානයට ඇතුල් කලේය.

ඉතා අලංකාර දෙමහල් නිවස දෙස මෝටර් රථයට වී රවිඳු මද වේලාවක් බලා සිටියේය. ආරෝහි තම මෝටර් රථය නිවසට එහා පසින් වූ වාහන අංගනයේ නතර කර දරුවන් දෙදෙනා සමඟ රවිඳුගේ මෝටර් රථය අසලට පැමිණියාය.ඒ සමඟ රවිඳු ද මෝටර් රථයෙන් ඉවතට පැමිණියේය.

“එන්න අයියේ……”

අරෝහි පැවසූ විට හිස සලා රවිඳු ආරෝහි පසුපසින් නිවස තුලට ගියේය.

“ඉඳගන්න රවිඳු අයියේ……… මං ඉක්මනින් එන්නම්….”

ආරෝහි දරුවන් දෙදෙනාව රැගෙන මුළුතැන් ගෙය දෙසට ගියාය.

කුෂන් අසුනක් මතින් වාඩි වූ රවිඳු ආලින්දය පුරා දෑස් රැගෙන ගියේය. ආලින්දයේ බිත්තියක් පුරා තිබුණේ අකේලිගේ හා අකේල්ගේ ඡායාරූපය. රවිඳු එම ඡායාරූප දෙස බලන්නට වුයේ මහත් සෙනෙහසකිනී.ඔවුන් දෙදෙනා ඉපදුණු දිනයේ සිට මෑතක් වනතුරු ගත් ඡායාරූප එහි විය.

අකේල්ගේ හා අකේලිගේ ඡායාරූප වලට මදක් එහායින් වුයේ මල් මාලයක් දමන ලද රුහානාගේ තරමක් විශාල ඡායාරූපයයි. එය දැක රවිඳුගේ සිත වේ//ද//නා//වෙන් බර වූ අතර ඔහු සිනාසී සිටින රුහානාගේ ඡායාරූපය දෙස බලා  බර සුසුමක් පිට කරන්න වුයේ රුහානාට සිදු වූ දෙය ගැන දුක් වෙමින්ය.

මද වේලාවකට පමණ පසු බීම වීදුරුවක් ද රැගෙන ආරෝහී රවිඳු අසලට පැමිණියාය.

“රවිඳු අයියේ…….”

“ආ…. තැන්කිව් ආරෝ……….  කෝ බබාලා දෙන්නා….”

“ඒ දෙන්නා වොෂ් දාන්න ගියා අයියේ…….”

“තනියම….”

“නෑ ගෙදර සර්වන්ට් එක්ක….”

“හුම්…….. එදා බබාලා දෙන්නා එක්ක මෙහෙට ද ආවේ ආරෝ……..”

“ඒක දිග කතාවක් අයියේ…….. එදා බබාලා එක්ක මං ආවේ කුරුණෑගලට තමා. ඒත් අද මං මේ ඉන්න තත්වෙට එන්න ලොකු ක//ට්//ට//ක් කෑවා අයියේ……”

“ඇයි ආරෝ මට කතා නොකරේ. මං කිව්වා නේද ඕන දේකට මං ඉන්නවා කියලා….”

“ඔයා මට කරපූ උදව්ව මේ ආත්මෙට ම ඇති අයියේ. ජාති ජාතිත් ඔයාට පින් අයියේ ඒ කරපු උදව්වට. අච්චර ලොකු උදව්වක් ඔයා අපි වෙනුවෙන් කරාට පස්සේ තවත් ඔයාගෙන් උදව් ගන්න මට හිතුණේ නෑ…… අද මං මේ තරම් සැනසීමකින් ඉන්න ඔයත් ලොකු හේතුවක් අයියේ…”

“මට හැමදේම දැන ගන්න ඕන ආරෝ……..”

“එදා මං කළම්ඹු වලින් ආවේ කිසිම අදහසක් නැතුව අයියේ. බබාලා දෙන්නාවත් අරගෙන මං කොච්චර දුර කාර් එක ඩ්‍රයිව් කරාද කියලා මට වැටහීමක්වත් තිබ්බේ නෑ. ඔහේ ඩ්‍රයිව් කරගෙන ආවා. අවසානේ මට ම මහන්සි දැනිලා කාර් එක නැවැත්තුවා……..”

_________________Nethu__________________

මා හදවතින් ම ප්‍රේම කරනා ඔබගේ
ලේ* ධාතුව 
මා කුසෙහී පණ ගැහෙනවා කියා 
දැනගත් මොහොතේ
මා කොතරම් සතුටු වුණිද කියා දන්නේ 
මා පමණී
එම සතුට බෙදාගැනීමට ඔබත් මා අසල 
සිටියා නම් කියා
සිතුණ වාර අපමණය…

_________________Nethu__________________

මොකද හිතෙන්නේ ළමයි කතාව ගැන…..  ඔන්න දැන් වර්තමානෙට ආවා ළමයි. හැබැයි ඉතිං තාම අතීත කතාව ඉවර නෑ….. රුහානාට මොකද වෙන්න ඇත්තේ…..

පුළුවන් අය එපිය ශෙයාර් කරන්න……

@කතෘ අයිතිය සුරකින්න@

ඊලඟ එපියෙන් හම්බෙමු ළමයි….

මම නෙතූ