අසුර කන්‍යාවිය
[කොටස් කීපයයි]
01

"අ..ප්පච්චියේ. මම.. මම හැදුනේ ඔය ඇස් ඉස්සරහනේ.. මගේ අප්පච්චි දන්නවානේ.. ම්ම්.. මේ අය මොනාදෝ කියනවා අප්පච්චි.. අනේ මට තේරෙන් නැ.. ඉක්මනට එන්නකෝ.."

කතා කර ගත්තෙත් මම හරි අමාරුවෙන්.

දෙයියනේ කොහොමද මේ කියන දේවල් මම අහන් ඉන්නෙ.

පපුව පිච්චෙන තරම් කවුරුත් දන් නැ.ඒත් මගේ පපුව පිච්චෙනවා..

රාහුල් මගේ දිහා බැලුවේ වත් නැ.අවුරුදු දෙකක ආදරේ මගේ.

"දෝණි.. මම එන්නම්.. ම්ම්.. අප්පච්චි එන්නම්.. මයේ දුව දැන් අඬන්න විතරක් එපා.. තේරුනාද.."

හැමදාම වගේ අප්පච්චිගෙ වචන ඉස්සරහාදි මම නිව්නා.
ඒත් අද එහෙම නැ.

තාමත් ඇවිලෙනවා.මේ නිකම් ගින්නක් නෙවෙයි.මගේ ආත්මයම ඒ ගින්නෙන් පිච්චෙනවා..

"එන්න කියපන්.. දහා පදුරාවේ යන්න දුවලා හදලා ඒ පව් අපේ පිට ගහන්නද හැදුවේ.. ආ.. එන්න කියපන්.. උඹේ අප්පච්චිටත් මේවා දැන ගන්න ඕන.. හිතාන ඉන්නෙ මහා ලොකු දෝණි ඇන්දා පංසලක් කියලනේ.. එන්න කියපන්.."

රාහුල් බයින්නෙ නිකම් නෙවෙයි.දත් මිටි කකා.

අර වීඩියෝ එක දිහා බල බලම බයිනවා.

මට තේරෙන් නැ දෙයියනේ මේ වෙන දේවල් මොනවද කියලා.

මම ⁣නෙතුලි විහංගා අමරසූරිය.
යාන්තම් අවුරුදු විසි හතරයි.

කැම්පස් අවුට් උනා විතරයි.රාහුල් පේෂල ආරියවංශ කියන්නෙ මගේ අවුරුදු දෙකක ආදරය.

රාහුල්ගෙ පවුල ලොකු පවුලක්.

ඒත් ඒ ගෙදරින් අපිට කැමැත්ත දුන්නෙ අපේ සම්බන්ධය පටන් ගත්ත මුල් දවස් වලමයි.

පුංචි කාලේ ඉදන් මම දන්නෙ මගේ අප්පච්චිව විතරයි.

මගේ අප්පච්චි කලේ කඩයක්.ලොකු කඩයක් නෙවෙයි.ඒත් ඒකෙන් අපි දෙන්නට ජීවත් වෙන්න තරම් ආදායමක් ලැබුනා.

ඒ හැම දේම එහෙම වෙනකොට මම ඉගෙන ගත්තා.

අන්තිමට කැම්පස් එකෙන් එලියට ආවේ උපාධියත් එක්ක.මම ගුරුවරියක්.

නිකම්ම ගුරුවරියක් නෙවෙයි.ඉතිහාසය සම්බන්ධව ගුරුවරියක්.

පත්විම ගත්ත දවසේ වැඩි පුරම සතුටු උනේ මගේ අප්පච්චි.

ඒ ඇස් වලින් මම දැක්කෙ ලොකු සතුටක්.

මාසයක් යන්න කලින් රාහුල්ට ඕන උනා අපේ කසාදේ කරන්න.

ඒ අනුව හැම දේම සිද්ද උනා.

අද අපි දෙන්නා එක වහලක් යටට උනේ හැමෝගෙම ආශිර්වාදය ඇතිව.

අප්පච්චිත් ඇඩුවා.

මමත් ඇඩුවා.

අවුරුදු විසි හතරක් තිස්සෙ හැදුනෙ එයා ලග.දාලා යන්න වෙනවා කියලා දැනෙන්න දැනෙන්න අපි දෙන්නම ඇඩුවා.

හොටෙල් එකට ඇවිත් දැන් පැය දෙකක් ඇති.

මම හිටියේ වොෂ් රූම් .එක පාරටම රාහුල් යකෙක් වගේ කඩන් පැන්නේ දත් මිටි කාකා.

මගේ කොන්ඩෙන් ඇදන් ඇවිත් මගේ කම්මුලට ගැහුවා.තොල් පැලිලා ලේත් ගලනකොට මම ඇහුවේ ඇයි එහෙම කලේ කියලා.

ඒ වෙලාවේ තමයි රාහුල් මට ඒ වීඩියෝ එක පෙන්නුවේ.

දෙයි⁣යනේ ඒකේ හිටියෙ මම.ඒත් එතන තව පිරිමි කෙනෙක් හිටියා.හැඩ රුව හරියට පෙනුනෙ නැහැ.ඒත් මාව ඒ පිරිමියා..

හිතා ගන්න බැ මට.

කිසිම දෙයක්.

හැම දේම උනේ හරි ඉක්මනට.රාහුල් යකා නටන්න ගත්තා.

එයාගේ ගෙදර අයට පවා එන්න කිව්වා.

මගේ අප්පච්චිට මම කට ඇරලා කියන්නෙ කොහොමද ඒක.

"උඹ නෙතුලි පට්ට වේ*& ක්.. ඇයි මගේ ජීවිතේට ආවේ.. ආ.. ඇයි.."

ජීවිතේට අහලා නැති හුරු නැති වචන කිය කිය රාහුල් බයිනවා.

ඒ හැම වචනයක්ම මට මගේ ජීවිතේම එපා කෙරෙව්වා.සත්තයි මගේ ජීවිතේම එපා කෙරෙව්වා.

"දැන ගනින්.. තව තත්පරයක් වත් මම උඹව තියා ගන් නැ .එච්චරයි.. වේ&& "

බැන බැනම රාහුල් කාමරේ දොරත් වහලා යන්න ගියා..

එහෙමම මම ඇද වියලට හිස තියන් ඇඩුවා.

අද වෙනකල් රාහුල් ඇරෙන්න වෙන පිරිමියෙක් ගැන හිතලාවත් නැ මම.ඒත් දෙයියනේ මේ මොනාද උනේ...

                  ___සුගත්___

"අපි හිතුවේ නැ මිස්ටර් අමරසූරිය වගේ කෙනෙක් මේ තරම් ලොකු බොරුවක් කරයි කියලා.. එතකොට මෙයා.."

රාහුල්ගෙ අම්මා අප්පච්චිට බැන්නෙ සතෙකුට වගේ.

අප්පච්චි අර වීඩියෝ එක බැලුවා.

ඒ ඇස් රතු උන තරම් මම දැක්කා.

කොහොමද දරා ගන්නෙ මම.

"මම මේක ලේසියෙන් අතාරින් නැ.. යමු පුතා.."

රාහුල්ගෙ අම්මා ඒ.එයා විතරයි හිටියේ.අප්පච්චි නැති වෙලා අවුරුදු හතරක්.

ඒ අය යන්න ගියා.

හොටෙල් කාමරේ ඇතුලෙ මමයි අප්පච්චියි තනි උනා.

ඒත් අප්පච්චි විතරක් වචනයක් වත් කිව්වේ නැ..

මම අප්පච්චිට තුරුළු වෙලා ඇඩුවා.

                  __සුගත්__
දවස් වේගෙන් ගෙවිලා ගියා.

ගෙදරින් එලියට වත් බැස්සෙ නැ මම.

හේතුව අහල පහල ගෙවල් වල අය බැලුවේ අමුතු විදිහට.

ගේ ඇතුල මල ගෙයක් වගේ.

අප්පච්චිත් හැමදාම ඇඩුවා.මට නොපෙන්වා ඇඩුවා.

වෙලාව රැ දහයත් පහු වෙලා.

ඒත් තාම අප්පච්චි ඇවිත් නැ.මට බයයි.
පෝන් එකට කෝල් ගත්තා.

ඒත් ආන්සර් කලේ නැ.

මහා වැස්සකුත් වහින්න ගත්තා.

රැ දොලහා විතර වෙනකොට අප්පච්චි ආව සද්දෙ ඇහුනා.

දොර ඇරිය ගමන්ම අප්පච්චිගෙ මූනේ තිබුන වෙනස මම දැක්කා.

එයා දොර ලග ඉදන් වට පිට බැලුවේ හරියට බයෙන් වගේ..

"දෝණි.. මොකුත් උනේ නැ නේද..? උන් ඇවිත් දෝණි.. උන් ඔයාව අරන් යන්න ඇවිත්.. දෙයියනේ ඔයා මගේ දුව.. ඒත් උන් ඔයා ගැන දැන ගෙන.."

අප්පච්චි මොනාදෝ කියනවා.

මට තේරෙන් නැ මේ කියන්නෙ මොනාද කියලා.ඒත් අප්පච්චි හිටියෙ බයෙන්..

එයා දොර වැහුවා.ඊටත් පස්සෙ මගේ අතින් අල්ලගෙන දුවගෙන වගේ ගේ ඇතුලට යන්න ගත්තා.

මාව වැටෙන්නත් ගියා.

අප්පච්චිගෙ කාමරේට යන්න තිබුන දොරත් වහලා ජනේලයත් වහලා ඇවිත් අප්පච්චි මගේ ලගම හිට ගත්තා.

"අනේ.. ඇයි අප්පච්චි මේ.. මොකද උනේ.."

ඒත් එයා මොකුත්ම නොකියා මගේ අතින් අල්ල ගත්තා.

ඊටත් පස්සෙ එයා මාව ඇද උඩින් වාඩි කෙරෙව්වා.එහෙම පාත් වෙලා ඇද යටින් ඇදලා ගත්තෙ පරණ තාලේ පෙට්ටියක්.

මේ අවුරුදු විසි හතරටම මම ඒක දැක්කෙ අද.

ඒක තඹ පාටයි.උඩ මහා අමුතු විදිහේ දෙයක් කොටලා.

"මේ මො..කක්ද අප්පච්චි.."

මම ඇහුවේ එයා දිහාම බලාන.

ඒත් අප්පච්චිව වෙව්ලනවා.

එයා වෙව්ල වෙව්ල පෙට්ටිය ඇරියා.

ඒත් ඒක ඇතුලේ මහා ලොකු දෙයක් තිබුනෙ නැ.

තිබුනේ පරන පුස්කොළ පොතක් වගේ දෙයක්.

"දෝණි මම කියන දේ හොදට අහගන්න.. ඔයා හැමදාම ඇහුවා අම්මා ගැන.ඒත් දෝණි අම්මා කෙනෙක් ඔයාට නැ.. මම මීට අවුරුදු විසි ගානකට කලින් මහාචාර්‍යය කෙනෙක්.. මහාචාර්‍යය අපෝන්සු වනිගරත්න.."

දෙයියනේ මාව වෙව්ලන්න ගත්තා.

ඒ නම ඇහුන ගමන් මාව වෙව්ලන්න ගත්තා.

මේ නම අපිට කැම්පස් එකේ මුල ඉදන්ම අහු උන නමක්.

මහාචාර්‍යය අපෝන්සු අමරසූරිය තමයි යක්ඛ ලෝකයට යන්න ද්වාරයක් තියෙනවා කියලා මත ඉදිරිපත් කරලා තිබුනේ.

ඒත් හදිසියේම මහා කැලේ පරීක්ෂණයකට ගිහින්  ආයිමත් ඇවිත් නැ.

ඒත් එයා ඉදිරිපත් කරපු සමහර ඉතිහාසය ගැන මත අපිට උගන්වනවා.

"අ. ප්පච්චි. මේ කියන්නෙ.."

"මම කියන්නෙ ඇත්ත.. ඔයාව මට හම්බ උනේ කැලේ ඇතුලෙදි..  ඔයා පුංචි කාලේ ඉදන් ඔයාට පේන අමුතු හීන වගයක් ගැන කිව්වා නේද.. මහා කැලයක්.අමුතු මිනිස්සු වගයක්.. ලස්සන රැජිනක්.. ඒ වගේ හීන පේනවා කිව්වා නේද.."

ඒ හැම දේම ඇත්ත.
මට ඒ හීන අදටත් පේනවා.

ඒත් දැන් නම් මම ඒ දේවල් ගැන හිතන්නෙත් නැ.

ඒත් ඒ දේවල් කොහොමද මේ දේවල් එක්ක සම්බන්ධ වෙන්නේ..

"උන් ඔයාව හොයාගෙන.. උන් ඔයාව අරන් යයි.. දෙයියනේ මගේ දෝණිව උන් අරන් යයි.. "

මට තාම තේරෙන් නැ අප්පච්චි මේ කියන්නෙ මොනාද කියලා.

මම අප්පච්චිගේ මූන අත් දෙකෙන්ම අල්ල ගත්තා.

"අප්පච්චි මට හැම දේම දැන ගන්න ඕන.හැම දේම.. මට කියන්න.. ඇයි ඔයා මහාචාර්‍යය අපෝන්සු අමරසූරිය නම් මේ විදිහට හැංගිලා ඉන්නේ.. ඇයි ඔයා සමාජයෙන් අතුරුදන් උනේ.. හේතුව මොකක්ද.."

මම ඇහුවා.එයා දිහාම බලන් ඇහුවා.

"හේතුව ඔයා.. ඔයා මේ ලෝකෙ දරුවෙක් නෙවෙයි.. ඒක ලොකු කතාවක්... කියන්නම්.. හැම දේම කියන්නම්.. එන්න.."

නිකමට හිතුවේ. හිතුන දේ ලිව්වා.දිගටම ලියන එක කියන්න ඕන ඔය අය ඉතින් හොදද..