පිරිමියෙක්ට කෙඳිරිගෑවෙන තරමට ම ඇය මාව සතුටු කළාය. ඔව් කාලෙකින් නොලද අමන්දානන්දයේ කෙළවර තවමත් මගේ හෘද ස්ඵන්දනය වේගවත් ය. 

"හොඳට පුරුදුයි වගේ එක එක ක්‍රම"

" නෑ.."

"එහෙනම්.."

"මහත්තයා කාලෙකින් කාගෙන්වත් සතුටු වෙලා නෑ.."

"කොහොම ද එහෙම කියන්නේ..?"

"මහත්තයා මාව ගත්තෙ පැය දෙකකට..තව පැය එකහමාරකට වඩා ඉතිරියි.."

මට දැනුණේ ලැජ්ජාවකි. වසරකට වඩා කිසිඳු කාන්තා පහසක් නොලද මා සිනිඳු සුකොමල ගැහැණු ශරීරයක් අභිමුව අඩපැයකටත් අඩු කාලයක දී උච්ඡත්වය ළඟා කරගෙන ඇත. මගේ බිරිඳ සුජාතා පිළිකාවකින් මිය ගොස් දැන් අවුරුද්දකි. ඇගේ මරණ මංචකයේ දී ඈට මා විසින් ම සිතින් වූ පොරොන්දුව නම් ඇය මට ආදරේ කර තරමට ම ජීවිතය ඇති තාක් කල් තනිකඩව සිටීමට ය. හතලිස් පස්වසක් වූ මගේ සිත වසරකට වඩා ගැටගසා තබාගැනීමට නොහැකිවීම ගැන සිතේ සිහින් පසුතැවීමක් ඇතිවුණි.

"ඔයාට යන්න ඕන නම් යන්න..මං හෝටලේ තව ටික වෙලාවක් ඉන්නවා..මං හෝටලේ බුක් කරේ මට දවස ම ඉන්න.."

"නෑ මගේ පැය දෙක ඉවරවුනාම යන්නම්"

"එක එක අය කැමති විදි දැනගන්නෙ කොහොමද"

"මට හැඟීම් දැනෙනවා.."

"ඒ කිව්වේ.."

"මටත් පණ ගැහෙන හදවතක් තියෙනවා.."

"ඒ කිව්වේ..මට තේරුණේ නෑ.." ඇගේ පිළිතුරු කෙටිය. එය මගේ කුතුහලය අවුලවයි. සිහින් දහඩිය බිඳු ඇගේ නළලත මත දිළිසෙනු මට පෙනේ. එහෙත් ඇය පුටුව මත හිඳ, උනා දැමූ ඇඳුම් ඇඳගෙනත් හමාර ය.

"මට මිනිස්සුන්ගේ හැඟීම් තේරෙනවා.." ඇය කීවාය.

"මට ඒත් තේරුණේ නෑ.."

"මිනිස්සුන්ගෙ හැඟීම්වලට ඒ වෙලාවට හොඳට සංවෙදි වෙලා හිටියොත් වැඩියෙන් සතුටු වෙන දේ දැනෙනවා.."

"ඒ කියන්නේ ඒ අය සතුටුවෙන විදිහෙ ඕන දෙයක් කරනව ද"

"නෑ"

"නෑ කිව්වේ"

"මං තොල් සිපගන්නෙ නෑ.."

"ආ ඔව් ඒක මට ඔයා ඔයාව බුක් කරද්දි කිව්වනෙ..ඇයි ඒ"

"තොල් අනික් හැමදේට ම වඩා හදවතට ළඟයි.."

"ඒ කියන්නේ.."

"තොල් සිපගන්න නම් ඒ කෙනා ගැන හදවත ගැහෙන හැඟීමක් ඇතිවෙන්න ඕන.."

"හදිසියකට වැරදිලාවත් එහෙම වෙලා නැද්ද "

"නෑ"

"එහෙම කා වෙනුවන්වත් ඇති වෙලා නැද්ද"

"තියෙනවා.."

"කා වෙනුවෙන් ද"

"එයා නිසා තමයි මං ගෑණියෙක් වුනේ.."

"කෝ එයා දැන්"

"මං ගෑණියෙක් කියලා මාව දාලා ගියා.."

"ඒ කිව්වේ.." මට තිබුනේ මේ අරුම ගැහැණිය ගැන ප්‍රශ්න වැලකි.

"ගෙදරින් හොයන්නේ පිරිසිඳු චරිතවත් කෙල්ලෙක් කියලා මාව අතෑරියා.."

"වෙන කෙනෙක් ආයි හම්බුනේ නැද්ද?"

"නෑ"

"ඇයි"

"එහෙම හදවත ගැහෙන හැඟීම් නිතර ඇතිවෙන්නෙ නෑ.."

"ඔයා තාම තරුණයිනෙ..වයස කීයද" මං සරමක් ඇඳගෙන මිනිබාර් එකේ තිබුණු බීර ටින් එක කඩාගත්තෙමි.

"තිස්පහයි"

"ඇයි ජොබ් එකක් නොකලෙ"

"කලා"

"මොකක්ද"

"ඔෆිස් එකක"

"ඉතින් අයින් වුනෙ"

"එතනදි තමයි එයාව හම්බුනෙ"

"එයා අයින්වෙන්න කිව්වද"

"ඔව් "

"ඇයි ඒ"

"දෙන්නම එකම ඔෆිස් එකෙ ඉන්න එක හොඳ නෑ කිව්වා.."

"ඉතින් වෙන ජොබ් එකක් හෙව්වෙ නැද්ද"

"හෙව්වා"

"හම්බුනේ නැද්ද"

"නෑ"

"පවුලෙ කව්රුත් නැද්ද"

"අම්මලා තාත්තලා නෑ..මල්ලි පොඩි කාලෙම මහණ වුනා..අක්කා කොළඹ ගෙදරක වැඩකාරකම් කරනවා"

"ඉතින් මේ රස්සාව තෝරගත්තෙ?"

"එයා වෙනුවෙන් මං ලොකු ණයක් අරන් හිටියෙ"

"ඒ කිව්වෙ"

"මං යාලුවෙනකොටත් එයා එක එක බිස්නස් පටන් ගන්න එක එක්කෙනාගෙන් ණය අරන්"

"ඉතින් ඔයා එයා වෙනුවෙන් ණය ගත්තා"

"ඔව් ඒ වෙනකොට එයාට කවුරුත් ණය දෙන්න කැමති නෑ"

"ඉතින්"

"මං ගත්ත ණයෙන් එයා ණයෙන් නිදහස් වෙලා මාව අතෑරියා.."

"ඉතින්"

"මට ගෙවන්න ක්‍රමයක් හොයාගන්න බැරිවුනා.."

"ඕන කෙනෙක් එක්ක ගියා ද" මම ඇය දෙස බලා සිටියෙමි. ඇය අහිංසක සුන්දරත්වයක් හිමි කාන්තාවකි. 

"නෑ"

"එහෙනම්"

"ලොකු බිස්නස්මන්ලා එක්ක විතරයි"

"ඒ මොකද"

"ඒ මගේ ප්‍රතිපත්තිය"

"ප්‍රතිපත්තිගරුකයි වගේ" මං ඇයට අවඥා සහගත ස්වරෙන් කීවේ ගණිකාවකට මොන ප්‍රතිපත්තිදැයි සිතින් සිතමිනි.

"ඔව් සමහර ගෙදර ගෑණිව රවට්ටන පිරිමින්ට වඩා ප්‍රතිපත්තිගරුකයි" ඒ වාග් පහරෙන් කොටසක් මටත් වැදුණි.

"ඒ කිව්වේ"

"හොඳ පවුල් ජීවිත තියාගෙනත් මාව හොයන් එනවා.."

"කොහොම ද එහෙම ඔයා දැනගන්නෙ ඒ මිනිස්සුන්ට හොඳ පවුල් ජීවිත තියෙනවා කියලා.."

"සමහරු ඇඳට නගිද්දි ගෙදර ගෑණි ළමයි මතක්වෙලා ආයි ගිහින් තියෙනවා.."

"සල්ලි නොදී?"

"ඔව් සමහරු"

"එතකොට"

"මං ඒ අයට දොස් කියන්නෙ නෑ සල්ලි ඉල්ලන්නෙත් නෑ"

"ඇයි"

"ඒ වගේ ගෙදර ගෑනි දරුවො මතක් වෙන පිරිමින්ට මං ගරු කරනවා.."

"එහෙම මතක් නොවෙන පිරිමිත් ඇතිනෙ"

"ඔව්"

"එතකොට මොකද කරන්නෙ"

"මං දැනගත්තොත් ඒ අය එක්ක යන්නෙ නෑ"

"එතකොට දැනගන්න බැරි උනොත්.."

"එතකොට ඔය මහත්තයා එක්ක ආවා වගේ තමයි"

"මං ගැනත් හොයලා බැලුව ද"

"ඔව්"

"එහෙම කොහෙන් ද හොයාගන්නෙ.."

"නිතර අපේ ෆීල්ඩ් එකේ අයව ආශ්‍රය කරන අය ගැන විස්තර ඕන වෙලාවක හොයාගන්න පුළුවන්"

"මගෙ නෝනා අවුරුද්දකට කලින් නැතිවුනා ..මං ගැන හොයාගන්න බැරි වෙන්න ඕනනෙ ඉතින්..මේ මගෙ පළවෙනි පාරනෙ,"

"ඔව්"

"ඉතින් ඔහොම හොය හොය මිනිස්සුන්ව තෝරන්න ගියාම කොහොම ද සල්ලි හොයාගන්නෙ"

"ඒකයි මං මට මාසෙට ම ප්‍රමාණවත් ගාණක් එකපාර ගෙවන්න පුළුවන් බිස්නස්මන්ලා එක්ක විතරක් යන්නෙ"

"එතකොට ඕනම බිස්නස්මන් කෙනෙක් එක්ක යනවද"

"නෑ"

"එහෙනම්"

"මගේ ප්‍රතිපත්තිවලට එකඟ අය එක්ක විතරයි"

"ඉතින් එහෙම හැමෝම එකඟ වෙනවද"

"ඔය මහත්තයා එකඟ වුනා වගේ තමයි අනික් අයත්"

"නිකමටවත් අතරමඟ දි ප්‍රතිපත්ති කැඩෙන්නෙ නැද්ද"

"මගේ පැත්තෙන් නම් කවදාවත් නෑ"

"ඒ කිව්වෙ"

"මහත්තුරුන්ට නම් මඟදි  අමතක වෙනවා එකඟ වුන ප්‍රතිපත්ති"

"එතකොට මොකද කරන්නෙ"

"මං මතක් කරලා දෙනවා."

මං ඇයට ද බීර කෑන් එකක් දික් කළෙමි.

"මං කිව්වෙ" ඇය කීවාය. 

"මොකද්ද"

"මහත්තුරුන්ට අතරමග දි මගෙ ප්‍රතිපත්ති අමතක වෙනවා කියලා.."

"ආහ් සොරි" ඇගේ රෙගුලාසි අතර කිසිඳු බීමක් හා ආහාරයක් නොගන්නා බවත් සඳහන් වී තිබුණි. මේ අමුතු අදහස් ඇති ගැහැණිය මගේ තිබූ හැඟීම් සලිත කළාය. 

"ඔයාගේ ඇත්ත ම නම රෝසි ද"

"නෑ"

"එහෙනම්"

"ඒ ෆීල්ඩ් එකේ පාවිච්චි කරන නම"

"එතකොට ඇත්ත නම"

"මහත්තයට දුන්න වෙලාව ඉවරයි..මං දැන් යන්න ඕන.."

"ඔයාට ටිප් එකක් දෙන්නම ඕන..ඉන්න ටිකක්" මං මුදල් පසුම්බිය ගන්නට නැගිට්ටෙමි.

"මං කිව්ව ගාණට වඩා සතපහක් භාරගන්නෙ නෑ..මහත්තයට ඒකත් මං කිව්වා කලින්"

"ආහ්" මා ආපිට හැරෙන විටත් ඇය කාමරයේ දොරෙන් පිටත් වූවා ය.

"යක්ස ගෑණියෙක්" මට ම ඉබේම කියවුණි.

ඇගේ ඇස් දෙක තුළින් මට පෙනුනේ මගේ ආදර සුජාතා ය. උඩුනුවර උඩහවලව්වේ සෙනෙවිරත්න පණ්ඩිත වාසලමුදියන්සේ රාළහාමිලාගේ සුජාතා අමිතඡාපා සෙනෙවිරත්න වූ ඇගේ නම මා මෙතෙක් ඇසූ දිග ම නම විය. ඔවුන් කුඩා කලම උරුමලත් දේපල පියා විසින් නැති නාස්ති කිරීම හේතුවෙන් ඇයත් ඇගේ සොයුරි හා සොයුරා  පාරට වැටීම නිසා සුජාතා මට හමුවූයේ කොළඹ නිවසක වැඩට උදව්වට සිටියදී ය. එම නිවසේ වෙළඳාමේ ගිය නාඹරවියේ කොලුගැටයෙකු වූ මම ඇගේ ඇස් දෙකට වශී වුනෙමි. ඈ හා ආලෙන් වෙලී ඈ හොරෙන් ම කැන්දාගෙන එන විට ඉන්න හිටින්නට හෝ හරියට තැනක් නොතිබුනත් ශ්‍රියා කාන්තාව බඳු වූ ඇය මට වාසනාව ගෙනාවාය. වෙළඳාම් කෙමෙන් දියුණු වෙද් දී ලොතරැයියක් ද ඇදුනේ එම වාසනාව දෙගුණ තෙගුණ කරමිනි. එතැන් පටන් ඇය මිය යන තෙක් ම සතුටෙන් සිටි අපට තිබූ එක ම අඩුව වූයේ දරුවෙක් පමණි. කිහිපවිටක් ම ඈ බඩගැබ්බර වුව ද ගැබ ඇගේ ශරීරය
 අල්ලා සිටියේ නැත. එහෙත් අපි නිදහසේ සතුටින් සිටියෙමු. අතීතය මතක් කරමින් සිටි මා තුළින් තවමත් ඇගේ පිච්ච මල් සුවඳැති සුවඳ විලවුන් සුවඳ විහිදේ.තවත් බීර කෑනයක් විවෘත කරගත් මම ඇඳේ හාන්සිවුනෙමි.

ඇය හමු වී පැමිණ සතියක් ගත වන විට ම නැවත ඈ හමුවීමට මගේ සිත කෙඳිරිගාන්නට විය. ආගමෙන් ඇද බැඳ තබාගන්නා පවට බිය මිනිසෙකු සේ සුජාතා පිළිබඳ සිතුවිලි නිසා ඈ හමුවීමට ඇති ආසාව යළි යටපත් වේ. එහෙත් සති දෙකක් පුරාවට පමණ ඇගේ දුරකතනයට ඇමතුම් ගත්ත ද ඈ සම්බන්ධ කරගැනීමට නොහැකි විය. මට තනිව ගෙවෙන ජීවිතේ විඩාබර බවක් දැනෙන්නට විය.

"තනිකම සුන්දරයි කිය කිය මිනිස්සු කවි කතා ලිව්වට මේ ලෝකෙ අමාරුම දේ තනියම ඉන්න එක..තමන්ට තමන්ගෙ අදහස් කියාගන්න කෙනෙක් නැතිකම හරි අමාරු දරාගැනීමක්..

තනි නොවී තනිවීම
තනියෙන් ම තනිවීම
නොතනියට තනිවීම
තනි මටයි තනිවීම

සමහර අය තමන්ගෙම අය අතරත් තනිවෙලා ඉද්දි එක අතකට කාත්කවුරුත් නැතිව තනිවුන මං ගැන ම සිත සනසාගනිමින් දවස ගෙව්වෙමි. මාසයකට පමණ පසු යළි ඇය සම්බන්ධ කරගත හැකිවූයෙන් වහාම කිසිත් නොසොයා ඊළඟ දිනය වෙනුවෙන් ඈ වෙන් කරගත්තෙමි.

"ඇයි පහුගිය ටිකේ කෝල් ආන්සර් කරේ නැත්තෙ?"

"මං එකම කෙනෙක් එක්ක එක ළඟ දවස්වල යන්නෙ නෑ"

"ඒකත් එහෙමද, ඇයි ඒ"

"මගේ විස්තර කියන්න මං කැමති නැති නිසා"

"ඒ කිව්වෙ"

"එක ළඟ ගියාම ඊටපස්සෙ නැවතිලා ඉන්න තැන් ගැන විස්තර අහනවා..ඊටපස්සෙ ඉන්න තැන්වලටත් එන්න ගන්නවා"

එය දැනගත් පසු ඈ මුණගැසීමට මට මාසයක් බලා සිටීමට සිදුවිය. මාස කිහිපයක් යනවිට ඈ නොදැක සිටීමට නොහැකි වන තරමට ම මගේ සිත ඇයට බැඳී තිබුණි. හමු වූ හැමවිටම ඈ කෙටි පිළිතුරු දුන්නා මිස මගේ හිත ගැන කියන්නට වේලාවක් නොවුනේ ඇය එවැනි පෞද්ගලික සිතුවිලි හුවමාරු කරගැනීමට අකමැති නිසා ය. 

"අද මහත්තයාට හදිසි නෑ වගේ" මාස හයකට පමණ පසු හමු වූ විටක ඇය ඇඳ මතින් වාඩි වී ඇසුවාය. ඒ වනවිට ඇගේ දරුණු ප්‍රතිපත්තිවලින් එකක් බිඳ මා සමග තේ එකක් හෝ බීම වීදුරුවක් බීමට එකඟව සිටියා ය. 

"නෑ, මට ඕන ටිකක් කතාකරන්න, කතා කරන්නෙ නෑ කියලා ප්‍රතිපත්ති ලිස්ට් එකේ තිබ්බෙ නෑනෙ.."

"නෑ, එහෙම ප්‍රතිපත්තියක් දාන්න කවුරුත් මං එක්ක එහෙමට කතා කලේ නෑ" ඇය දුක්මුසු ස්වරයෙන් කීවාය.

"හ්ම්, දැන් දිගටම මේ රස්සාව කරන්න ද බලාපොරොත්තුව"

"නෑ, ණය ගෙවන්න තියෙන්නෙ තව ටිකයි"

"ඊටපස්සෙ" මම ඇයගේ දෑස් දෙස ම බලා සිටියෙමි. ලා රෝස පැහැ තොල් ආලේපනය මිස වෙනත් කිසිඳු ආලේපන නොයෙදූ මුහුණේ ඇත්තේ අහිංසක බවකි. ගෙල පහළ ඇති පුංචි උපන්ලපය මා පැහැදිළිව දුටුවේ අදය. එයින් සුජාතා පිළිබඳ යළිත් මතකය අවදිවූයෙන් මගේ සිත හැඟීම්බර විය.

"ඊටපස්සෙ මේ කරුම රස්සාවෙන් අයින් වෙනවා, ඇයි මහත්තයා අද දුකින් වගේ"

"මගේ නෝනා මතක් වුනා"

"තමන්ගෙ බැඳපු නෝන ගැන හිතන මිනිස්සු බෝධිසත්වයො වගේ"

"ඇයි ඒ"

"මට සල්ලි නැතිකමට මේක කලාට මිනිස්සු වේ#කමේ යනකොට ගෙදර ගෑණු පිච්චෙනවා"

"මං එහෙම කෙනෙක් නෙවෙයි රෝසි"

"මං දන්නවා මහත්තයා, මං ඒකයි ඇඳට නගින්න කලින් විස්තර හොයන්නෙ..මට තවත් ගෑණියෙක්ට ගින්දර දෙන්න බෑ..බැඳපු ගොඩක් මිනිස්සු පිට ගෑණුන්ට දිව්‍ය ලෝක කතා කියනවා ගෙදර ගෑණිව අපායක තනි කරලා..පවුල් ජීවිතයක වටිනාකම දැනගන්න ඕන නම් හරියටම අහන්න ඕන අපි වගේ ගෑණුන්ගෙන්.."
ඇය ද අද කතා කරයි. වෙනදට කෙටි පිළිතුරු දෙන ඇගේ මේ වෙනස මගේ සිත තවත් සලිත කරයි.

"මේ ඉන්නෙ මගෙ නෝනා රෝසි, උඩුනුවර උඩහවලව්වේ සෙනෙවිරත්න පණ්ඩිත වාසලමුදියන්සේ රාළහාමිලාගේ සුජාතා අමිතඡාපා සෙනෙවිරත්න" මම මගේ මුදල් පසුම්බියේ වූ ඡායාරූපය ඈට පෙන්වමින් තාලයට කිව්වෙ බොහෝකලකින් ඇගේ සම්පූර්ණ නම මට කීමට නොහැකි වු නිසා ය. එකල සුජාතාට මා සම්පූර්ණ නම ම කියමින් කවටකම් කලේ ඇගේ නම ඈටත් වඩා උස බව කියමිනි.

මා බලා සිටිය දී රෝසිගේ මුහුණේ හැඟීම් වෙනස් විය. මුව විවර කරගෙන දෑස් නොපියා එම පින්තූරය දෙස බලා සිටි ඇය වහා බෑගය ගෙන නැගිට්ටාය.

"ඇයි රෝසි"

"මට යන්න ඕන මහත්තයා"

"ඇයි හදිසියෙ, ඉන්න ටිකක්..ඔයා සාමාන්‍යෙන් පැය දෙකට කලින් යන්නෙ නෑනෙ ඔයාගෙ ප්‍රතිපත්ති අනුව"
ඇය ගොලු වූවාය.

"ඒත් මං අද යනවා මහත්තයා සමාවෙන්න"

"මං දන්නෙ නෑ ඇයි ඔයා යන්නෙ කියලා, ඉන්න එහෙනම් සල්ලි දෙනකන්වත්"

"මට සල්ලි එපා මහත්තයා" ඇය දොර විවෘත කොට වහා පිට වී ගියාය. 
 
මගේ සිතේ ප්‍රහෙලිකාවක් ඉතුරු කොට ඇය පිටව ගියා ය. ඇගෙන් විස්තර කිසිත් අසන්නට හැකියාවක් නැත. ඇය දුරකතනයෙන් කතා කරන්නේ ද නැත. සිතට සහනය සොයා මගේ හිතේ ඇති දේ කියන්නට ආ මගේ සිත තවත් ගැට ගැහුණි. 

ඉන්පසු දිගටම ඈ සම්බන්ධ කරගැනීමට දැරූ උත්සාහයන් ව්‍යර්ථ විය. වෙනදා මෙන් මසකට පසු හෝ ඈ ඇමතුමකට සම්බන්ධ කරගැනීමට මට නොහැකි විය. ඈට කරදරයක් වී ඇත්දැයි මගේ හිත විස්සෝප වෙන්නට විය. සොයා යන්නටවත් සැබෑ නමක් ඉන්න තැනක් කිසිත් නොදන්නා මම අසරණ වුනෙමි. මගේ දෑස්  අග සිහින් කඳුලු බිඳුවක් මෝදු වූයේ මගේ සිත ඔද්දල් වී ඇති නිසාය.

"අප හමුවූයේ මන්දැයි නොදනිමි
පාර ඇසූයේ ඇයිදැයි නොකියමි
අපේ ගමන අද නවතනු හැකිනම්
අප යන ගමන ද අද මෙතනින් නිම"

ගුණදාස කපුගේ මහතාගේ ළයාන්විත හඬින් මේ පද පේළිය වාහනයේ රේඩියෝවෙන් ඇසෙද්දී සිහින් කටුවකින් පපුව සූරන්නාක් සේ දැනුණි. ඈ නැවත මුණගැසීමට හැකි නොවෙනු ඇතැයි සිතන විට එදා සුජාතා මා තනි කර ගිය විට දැනුණු පාළුව මා නහර වේදනාත්මක කරවීය. මා වාහනය පාර අයිනෙන් නවතා ඇගේ දුරකතනයට ඇමතුමක් ගත්තේ වෙන කළ හැක්කක් නොවූ නිසා ය.

"රෝසි"

"මහත්තයා"

"මොකද ළමයො මෙච්චර කල් ෆෝන් ආන්සර් කරේ නැත්තෙ, මං කොච්චර බයවුනාද..මට හම්බෙන්න ඕන ප්ලීස් රෝසි"

"මං හෙට රට යනවා මහත්තයා, මගෙ ණය මං ගෙව්වා"
 මගේ ඔළුව විකාර විය. මා දැන් කුමක් කළ යුතුද? මම යොවුන් වියේ දඟකාර ප්‍රේමවන්තයෙකු සේ කලබල වුනෙමි. එහෙත් මා මගේ සිත පාලනය කරගත යුතු ය. 

"රෝසි මට එක වතාවක් ඔයාව හම්බෙන්න පුළුවන් ද"

ඇය නිහඬ ය.

"එහෙනම් මහත්තයා මාව එයාර්පෝර්ට් එකට ඇරලවන්න එන්න උදේ දහයට..මං මගට එන්නම්..මං එන තැන මහත්තයාට මැසේජ් එකක් දාන්නම්" 

ඇය කීවේ එපමණකි. මා මුළු රැය පුරාම කල්පනා කලේ මා කුමක් කළ යුතු ද යන්නයි. ඇය යන්නට තීරණය කොට හමාර ය. මා ගැන ඈ සිතේ කිසිඳු හැඟීමක් නොමැති ද? යන්නට යන ඇයට තවත් බැඳීමක් ගැන කියා ඵලක් වේ ද? මට නින්දක් නැත.

ඈත් මාත් දෙදෙනා ම නිහඬ ය. ඈ වීදුරුවෙන් පිටත බලාගෙන යන්නේ ඇගේ මුහුණේ හැඟීම් මා දකිතැයි මෙනි. 

"මහත්තයා විනාඩියකට ඉස්සරහ සුපර් මාර්කට් එකෙන් නවත්වනව ද, වතුර බෝතලයක් ගන්න ඕන" ඇය ඉක්මණින් බැස ගියාය. ඈ සිතුවිලිවල කිසිඳු වෙනසක් නොපෙන්වීම තවත් මගේ සිත රිදවීය. අඩක් විවරව තිබූ ඇගේ කුඩා අත්බෑගය තුළ ගුවන් බලපත්‍රය මා යන්තමින් දුටුවේ ඒ අතරය. අවම වශයෙන් ඇගේ සැබෑ නම හෝ දැනගැනීමේ නොතිත් ආශාවෙන් වහා මම ගුවන්බල පත්‍රය දිගහැරියෙමි. ඒ දුටු මගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. දෑත් වෙව්ලන්නට විය. නැවත එය බෑගය තුළට දැමූ මම සුක්කානම මතහිස තබා ගත්තේ හිස බමන්නට වූ නිසා ය.

"ඇයි මහත්තයා අසනීයක්වත් ද"එහෙත් මට හිස ඔසවා ගැනීම ඉතා දුෂ්කර විය. සිතුවිලිවල හැඟීම්වල බර ලේ නහර පුරාම දුවන්නට විය.

"මාලතී" අපහසුවෙන් හිස ඔසවා මම ඈ ඇමතුවෙමි.

ඇය ඇස් දෙක විශාල කොට මා දෙස බලා සිට වහා අත්බෑගය ඇවිස්සුවාය. ඒ තුළ ගමන් බලපත්‍රය දමා තමා කාරයෙන් බැසගොස් ඇති බව ඇයට වැටහුණේ එවිය ය. ඇය දිගු හුස්මක් පිට කළාය.

"මහත්තයා දැනගත්තා එහෙනම්, මහත්තයගේ සැකේ හරි"
වෙන කිසිවක් අහන්නට පෙර ඇය සෙමින් පිළිතුරු දුන්නා ය.

"එයා ඔයාව හැමතැනම හෙව්වා, විස්තරයක් හොයාගන්න ලැබුනේ නෑ අපිට"

"මාත් හෙව්වා"

"ඉතින් හම්බුනේ නැද්ද"

"ඒ ගෙදරින් කිව්වා ගොඩක් කාලෙකට කලින් කොල්ලෙක් එක්ක පැනලා ගියා කියලා"

"ඔයා එදා ම දැනගත්තා, ඒක නේද එදා හදිසියෙ යන්න ගියේ" ඇගේ දෑස් දෙස බලා මම ඇසුවෙමි.

"ඔව්, මං කරලා තියෙන්නෙ අසමජ්ජාති වැඩක්..ඒකට සමාවක් මට ම දීගන්න බැරිවුනා"

"මාලතී, ඔයා කරේ වැරැද්දක් නෙවෙයි"

"මහත්තයා අපි යං දැන්"

මං ඇගේ අතින් අල්ලා ගෙන මෘදුවට පිරිමැද්දෙමි.

"මට කියන්න, එයත් මාව කලින් ම දාලා ගියා..ඔයත් මාව දාලා යනවද මාලතී"

ඇගේ දෑස්වලින් කදුලු කැට කඩාහැලෙන්නට විය. ඇය සෙමින් ආසනයට බර වී දෑස් පියාගත්තේ තවත් ඇයට දරා ගත නොහැකි නිසාය. මම ඈට සෙමින් ළං වුනෙමි. ඇගේ වේගයෙන් ගැහෙන හදවත මට දැනුණි.

"එහෙම හදවත ගැහෙන හැඟීම් නිතර ඇතිවෙන්නෙ නෑ.."

ඈ වරක් කී දේ මට මතක් විය.

සෙමින් ඈව මා වෙතට ළං කරගත් මා,

"මං ඔයාට ආදරෙයි මාලතී"  කියා මගේ සිත නිදහස් කරගත්තෙමි. සෙමින් ඈ මා උරහිසට බර වෙද්දී මං ඇගේ තොල් සිපගත්තෙමි. සිහින් කදුලු කැට කම්මුල් මතින් රූරා යද්දී ඇය මට ඉඩ දී සිටියාය. 

"තොල් අනික් හැමදේට ම වඩා හදවතටයි ළඟයි.." ඒක ඇත්ත මම සිතුවෙමි.