"තමන්ටමයි කියලා රහසක් නැත්තන් ඒ මනුස්සයෙක් වෙන්න බෑ"

වාදිතා ඒ වචන ටික එදා එලියට දැම්මෙ හිනාවක්වත් නැති මූනකින් වුනත් පරන ගෙදරක දිරාපු ලී දොරක් දෙකට පැලිලා මතුවුන කඩතොලුවකින් මූන ඔබාගන්න දඟලන ඉර එලියක් වාගේ ඒ ඇස් වල ක්ෂනික හිනාවක් ඇදිලා මැකිලා ගියා.

හරියට ගින්දරට දාපු ලුනු කැටයක් පටාස් ගාලා පුපුරලා යනවා වගෙ.

වාදිතා මතක් කලේ දුව උදේ හවා කරපු පසුගිය ශිෂ්‍යත්ව පේපරේකටත් අවුරුදු පහලවකට විස්සකට විතර කලින් ඔය ප්‍රෂ්නෙම අහලා තිබුනා නේද කියලා. එදා දුව කීවෙ ලුනු කැටයක් ලිපට දැම්මාම දිය වෙනව කියලා. හැබැයි හැබෑවටම වෙන්නෙ පුපුරන එක. එලොවටත් නැති මෙලොවටත් නැති ලුනු කැටයක් මේ වගෙ තීරනාත්මක වෙලාවක තමන්ගෙ ඔලුවට ආවෙ කොහොමද කියල වාදිතාට ඒ අතරතුරත් හිතුනා. මේ අවලන් කසාදයක් එක්කලා තමන්ගෙ ඔලුව කොයි තරම් වල් බූත වෙලාද කියලා හිතන ගමන් වාදිතා ආයෙත් අනික් පැත්තට හිතුවේ එකාතකට කසාදෙ නෙමේ වරද කසාදෙ කරගන්න මිනිස්සුන්ගේ නෙවේදැයි හිතන ගමන් 

"මම වැරැද්දක් කරපු බව මන් දන්නවා"

විමුක්ති සෝෆාවේ ඉදගෙන බිම බලානම කිව්වා නෙමේ දෙඩෙව්වා වගේ කියලා වාදිතාට හිතුනා. මේ තමන් ඉස්සරහා ඉන්නේ අවුරුදු තිහක් තිස්සේ තමන් එක්කලා එකම ඇදේ බුදියාගත්ත මිනිහාමද කියලා සැකයෙන් වගේ බලන්න උවමනාවක් වාදිතාට තිබුනේ නෑ.

"මිනිස්සු වෙනස් වෙනවා. සමහර මිනිස්සු අපිට හම්බවෙන මුල් කාලෙදිම වගේ වෙනස් වෙනවා. තවත් මිනිස්සු තව අවුරුදු ගානක් අපි එක්ක ළඟින් ඉදලම වෙනස් වෙනවා"

වාදිතාගෙ හිත කියනවා. වාදිතා කියන්නෙ කට සැර ඉක්මනින් අඩන ජාතියේ ගෑනියක් වුනත් වාදිතා නිසොල්මනේ හිටියා. නිහඬ බව කියන්නෙ මහ මූසල දෙයක් එක අතකට. "මොනා හරි කතා කරපල්ලා යකෝ' කියල කියන්නා වාගේ ඔරලෝසුවේ ටික් ටික් හඬ විතරක් ඇහෙන්න අරනුත් ටික වෙලාවකට පස්සෙයි වාදිතා කට ඇරියෙ.

"මට ඕන වුනේ පර්ෆෙක්ට් වයිෆ් කෙනෙක් වෙන්න. රටම දන්න විමුක්ති ජයනාත්ගේ පර්ෆෙක්ට් වයිෆ්, වාදිතා ජයනාත් වෙන්නයි මට ඕන වුනේ"

වෙන කවදාවත් නැති තරම් සැහැල්ලු හඬකින් වාදිතා කියද්දි තමන්ගෙ ගෙදර තමන්ගෙ ම සල්ලි වලින් ගත්ත සෝෆාවත් කටු ඉඹුලක් වගේ විමුක්තිට දැනෙමින් තිබුනා. මේ වගෙ ප්‍රෂ්නෙකදිත් ගෑනු සැහැල්ලුවෙන් ඉන්නෙ කොහොමද කියල මුලින් හිතුනත් ඊළඟ වතාවෙ විමුක්තිට ජීවිතේ කවදාකවත් නොදැනිච්ච මූසල බයකුත් දැනෙමින් තිබුනා. ඒක දෙගිඩියාවක් එක්ක කලවම් වුන , වරදකාරි හැගීමකින් උඩ පැන පැන තලන විදිහෙ හැගීමක්.

"මම ඔයාගෙ දෙවෙනි කසාදෙ බව ගෙදරින් හංගන්න මම කොච්චර මහන්සි  වුනාද කියලා ඔයා දන්නවද? "

විමුක්තිට ඒකට කට උත්තර තිබුනේ නෑ. එදාත් වාදිතාට ඕන උනේ තමන්ගේ ගෑනි වෙන්න බව විමුක්ති දන්නවා. ඒක ඊට එහා ගිය බැදීමක් ආදරයක් සැලකිල්ලක් බවත් විමුක්ති දන්නවා. ඒත් ඇත්තටම වාදිතාට දැන් තමන්ගෙන් මොනාද ඕනේ කියලා විමුක්තිට හිතාගන්න බෑ. තාමත් වාදිතාට ඕන

'අපි මේ හැමදේම අමතක කරමු කියලා' දිගටම කසාද ගෑනි විදිහට ඉන්නද?

'උඹ මාව රැවැට්ටුවා, අවලමා' කියලා කෑ ගහල කනට ගහන්නද?

'මම මැරෙනවා!' කියල අඩ අඩා ගිහින් බාල්කෙක එල්ලෙන්නද?

'ඇයි එහෙම කරේ' කියලා අහන ඇස් වලින් දිගටම මේ විදිහට මූනත්තඩුව දිහා බලන් ඉන්නද?

විමුක්තිට මහා ප්‍රෂ්න ගොඩක් එක තත්පරයක් ඇතුලෙ තමන්ගෙ ඔලුව අස්සෙ කොහොඹා කංකාරිය නටනවා වගෙ දැනුනා.

"ඔයාගෙ කලින් කසාදෙ දරුවව අතෑරියෙත් ඔය වගේමද? ඒ දරුවට උප්පැන්නෙට නමක්වත් නොදී, ඒ දරුවගෙ  මූනක්වත් නොබලා අතෑරලා දැම්මෙත් ඔහොමද? මට මතකයි මම හිත හදාගෙන ඒ කිරි සප්පයව ගිහින් ළමා නිවාසෙට දුන්න හැටි. ඔයා එදා ඒ ළමයව අතෑරිය විදිහටම මාවයි දුවයිත් අද අතාරින්න ලෑස්තියි නේද විමුක්ති? මම මේ දේවල් නොදැන උන්නා නෙමෙයි. මම දැනන් හිටියා එදා ඒ කරපු පව කවදා හරි පඩිසන් දෙන බව"

වාදිතාගේ කටහඩේ කිසිම ගොරෝසු ගතියක් තිබුන්නෑ. දුක්බර ගතියක් තිබුනෙත් නෑ. රොන් හොයාගන්න බැරුව මූණ දෙල් කරගත්ත බඹරෙක් වගේ විමුක්ති අහක බලන් ඉද්දි මෙච්චර වෙලාවක් කසාද ගෑනිත්, මිනිහත් අතර අදෘෂ්‍යමාන හෙවනැල්ලක් වෙලා පැත්තක තිබුන පුටුවක ඉදන් උන්නු තරුණියක් ඔහේ අහක බලාන උන්නා. ඇය මුකුත් නොකියා අහක බලානම උන්නා. වයස අවුරුදු විසි ගනන් වල දඩබ්බර පාට ඒ මූනෙ තිබුනා.

"ඔයා දැනන් හිටියද විමුක්ති කසාද බැදපු මනුස්සයෙක් බව?"

තරුනිය නිහඬවම හිටියා. අමාරුවෙන් වගෙ කට ඇරලා 'ඔව්' කිව්වා.

"වයස කීයද ?"

ඇය ආයෙමත් තමන්ගෙම අත තමන්ගෙම නියපොත්තකින් හූරන්න ගත්තා

"ව්...විසි හයයි..."

වාදිතාගේ මූන තිබුනටත් වඩා අදුරු වුනා

"ඔයා දැනන් හිටියද විමුක්තිට ඔයාට වඩා අවුරුදු දෙකක් බාල දුවෙක් ඉන්නවා කියලා?"

ඇය මුකුත් උත්තරයක් දුන්නෑ. ඒත් අදුරු වෙච්ච මූනයි, ඇස් වල ඇදුනු බැල්මයි කීවෙ 'මම දන්නවා ගෑනියේ. මම දන්නවා ' කියලා.

"මමත් ප්‍රෙග්නන්ට්. දැන් විමුක්තිට තව දරුවෙක් ඉන්නවා"

එහෙම කියද්දි වාදිතාගෙ මැලවෙච්ච මූනෙ හිනාවක් ඇදුනා. ඒත් ඒක සතුටු හිනාවක් නෙමේ. අසරනමකම එක්ක පාට ගැහුනු අනුකම්පා සහගත හිනාවක්.

"ඔයාගෙ නම මොකක්ද?"

වාදිතා ඇහුවම ඒ තරුනියගෙ ඇස් යාන්තන් වාදිතාගෙ ඇස් වල පැටලිලා දූවිලි වැදිච්ච මගුල් පින්තූරෙ උඩ නතර වුනා.

" මගෙ නම හේෂා, හේෂා මාගම්මන . "

වාදිතාගේ ඇස් එක විනාඩියකට හෙල්ලිලා ගියා. හරියටම බැලුවනම් ඒක හෙල්ලුනා නෙමෙයි, ගැස්සූනා කියලයි කියවෙන්න තිබුනේ.

"අපි දෙන්නටම තියෙන්නෙ එකම වාසගම වාදිතා මාගම්මන.... හේෂා මාගම්මන"

වාදිතා ඇහෙන නෑහෙන හඬින් මුමුනලා වැනි වැනී හිටගත්තා. තවදුරටත් පනක් නැති මලමිනියක් වගේ තමන්ගේ කාමරේට යන්න හැරිලා මෙහෙම කිව්වා

"විමුක්ති... ඒ තමයි මම ඔයාගෙ ලොකු දුවට දුන්න නම..."