හෙද සේවයේ රස කතා - ගස් ගෙඩි කඩන දොස්තර..

ඒ වාට්ටුවේ ලොකු මිස්ලා කිහිප දෙනෙක් සිටිති. එයින් එක් ලොකු මිස් කෙනෙක් බොහෝ කඩිසර ය.

සාමාන්‍යයෙන් ලොකු මිස් ලා බර වැඩ නොකරති. එහෙත් වාට්ටුවේ හෙදියන් කරන, කියන සියලු දෙහිම වගකීම් ගනිති. මේ ලොකු මිස් මේ දෙකම කරයි. කට සැරය. අනෙත් ලොකු මිස්ලා මෙන් හැඟීම් බර නැත.රෝගීන්ටවත් වැඩි කරුණාවක්‌ නොදක්වයි. 

හදිසි අනතුරු රෝගීන් ඇතුලත් කර ගන්නා වාට්ටුවක් නිසා රෝහල් භාෂාවට අනුව පොළකි. යුධ සමය නිසා මේ පොළ නිතර ම උතුරා යයි. එක රැයකට අලුත් රෝගීහු පනහක්වත් ඇතුලත් වෙති. දහවල් ඇතුලත් වූ රෝගීන් වෙනත් වාට්ටුවලට නොයැවුවොත්  රාත්‍රීයේ දී රෝගී එකතුව එකසිය විස්සක් පනියි. ඇඳන් හතළිහකි. ලෙඩුන් එකසිය විස්සකි. හෙදියන් හතරකි. ඉතින් පසු දා උදෑසන වෙන විට ඒ හෙදියන් ගේ පාද ගෙවී, මුව වේලි, විජලනය ට පත් වීම අනිවාර්යෙන් සිදුවේ.

උදෑසන වාට්ටු මුරයේ දී,රාත්‍රී සේවයට ඒමට නියමිත තරුණ හෙදියෝ මේ ලොකු මිස්ට නොවඳිනා වැඳුම් වඳිති.
"අනේ ලොකු මිස් ලෙඩ්ඩු ටික ට්‍රාන්සර් කරලා තියන්න."

ලොකු මිස් වාට්ටු රවුම යන්නේ වාට්ටුව හිස් කිරීමේ පරම පවිත්‍ර චේතනාවෙනි. නේවාසික වෛද්‍යවරු ද ලොකු මිස් වාට්ටු රවුමට එනවාට කැමතිය. එහෙත් රෝගීන් මාරු කිරීමට බලය ඇත්තේ විශේෂඥ වෛද්‍යවරයාටයි. මේ වාට්ටුවට නිත්‍ය විශේෂඥ වෛද්‍යවරයෙක් නැත. සේවා මුර ක්‍රමයට මාරු වෙන ශල්‍ය වෛද්‍යවරු පැය හයෙන් හයට පැමිණෙති. කෙනෙක් නිවාඩු විට පමණක් පැය දොළහක් වැඩ කරති.

සාමාන්‍යයෙන් මූලික, හදිසි ප්‍රතිකාරවලින් පසු මේ රෝගීන් රෝග තත්වය අනුව අදාල වාට්ටුවට යවයි. ඒ වාට්ටු භාර ව නම් නිත්‍ය විශේෂඥ වෛද්‍යවරයෙක් සිටියි. ඔව්‍හු වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ කෙළ පැමිණියන් වෙන අතර මේ වාට්ටුවට ආවේ කනිෂ්ට විශේෂඥ ශල්‍ය වෛද්‍යවරුන් ය. තමන් කළ ශල්‍ය කර්ම වල ප්‍රගතිය බලන්නට කැමති සමහරු රෝගීන් දින කිහිපයක් මාරු නොකර තබා ගන්නට වළි කයි. සියලු රෝගීන් මාරු කර යවන්නට ලොකු මිස් වලිකයි. 

ලොකු මිස් වාට්ටු රවුමේ යන විට වාට්ටු රවුමේ දී නියම කරන සියලු ප්‍රතිකාර ද පරීක්ෂණ ද වාට්ටු රවුම නිමා වෙන්නට පෙර කිරීමට අනිත් කාර්ය මණ්ඩලය සැදී පැහැදී සිටිය යුතුය. එහිදී හෙද හෙදිය හෝ සිසු හෙද හෙදිය කියා නැත. ඇසට අහු වෙන හරියේ සිටින එකෙකුට කෑ ගසා වැඩය පවරයි. පැටියෝ, වස්තුවේ වැනි ලෙන්ගතු වදන් යොදා ගත්තද  ඒ හඩේ කිසි ලෙන්ගතු බවක් නොමැත. වාට්ටු රවුම නිමා වෙන්නට පෙර වැඩේ නොකෙරුනොත් පණ පිටින් හම අරියි 

දිනක් ඇයගේ වාට්ටු රවුමේ දී ඇයගේ ඇසට අසු වුනේ සිසු හෙදවරයා වූ අසරණ මා ය.

"පැටියෝ.. මේ ලෙඩා ගේ චෙස්ට් එක්ස් රේ එක අරන් සර් යන්න කලින් මට දෙන්න."

රෝගියා පෙනහළුවලට නල දැමූ (ic tube ) බරපතල එකෙකි. තවත් වයර් ගණනාවක් ඔහුගේ ඇඟේ න් එල්ලෙයි. එහෙත් මේ නියෝගයකි. ඉටු නොකලොත් මරණය..

කනිෂ්ඨ කාර්ය මණ්ඩලයේ දෙදෙනෙකු පසු පස විනාඩි විස්සක් පමණ වැඳ වැටී එක්ස් රේ පරීක්ෂණය කර ගත්තෙමි. එක්ස් රේ පටලය ගෙන එන්නට යවන්නට කෙනෙක් නැති තැන මම ම එක්ස් රේ කාමරයට ගියෙමි. මා වීරයෙකු මෙන් වාට්ටු රවුමේ මග දී එක්ස් රේ පටලය ඇයට දුන් විට ඇය මා මුරුංගා අත්තේ තබමින් ප්‍රශංසා කළා ය. 

"හොඳ කොලුවා."

විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා හා නේවාසික වෛද්‍යවරයා එක්ස් රේ පටලය බලද්දී ලොකු මිස් රෝගියා හා දොඩමළු වෙයි.

"ඔයාව අපි ලොකු සර් කෙනෙක්ගේ වාට්ටුවකට යවන්න හදන්නේ. එහෙදි ඉක්මනට හොඳ වේවි."

එහෙත් විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා කීවේ වෙනත් කතාවකි.

"එක්ස් රේ එක නම් හොඳයි. ඒ වුනාට හෙට වෙනකම් තියා ගනිමු."

දැන් ලොකු මිස්ගේ මුහුණ අබ පුපුරන තරම් ය. එහෙත් ඇය හැරුනේ රෝගියා දෙසටයි.

"ඔයාගේ කරුමේ.. මොනවා කරන්නද? ගෙදර කට්ටියට කියන්න හඳහන පොඩ්ඩක් බලලා බෝධි පුජාවක්වත් තියන්න කියලා."

ඇස් ගෙඩි ඉලිප්පෙන තරමට ලොකු කරගත් රෝගියා අර බට අතරින් අමාරුවෙන් අත් ඔසවා විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා ට වැන්දේය.

"අනේ බුදු සර්, මාව ඒ වාට්ටුවට දාන්න."

තුෂ්නිම්භූත වූ විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා ලොකු මිස් දෙස බැලුවේ විමතියෙනි.

"ඇයි ලොකු මිස්, මොකද්ද ප්‍රශ්නේ ?"

ක්ෂණික ව යටහත් පහත් මුහුණක් සකසා ගත් ලොකු මිස් චාටුවෙන් කතාව පටන් ගත්තාය.

"මේක නේ සර්. අද යවන්නේ ප්‍රොෆෙසර් ජයසූරිය සර්ගේ වාට්ටුවට. අන්න සර්ලා. මේ අපේ සර් ලා වගේ ගස් ගෙඩි කඩන ජෙමා ටයිප් එකේ සර් ලා නෙවෙයි ජයසුරිය සර්. සර්ගේ වාට්ටුවක දවසක් හරි නැවතිලා ප්‍රතිකාර ගන්නත් ලෙඩෙකුට පින තියෙන්න ඕනේ. ඔයාට පින නෑ.. මොනවා කරන්නද?"

ඇය අවසන් කොටසේ දී නැවතත් රෝගියා දෙසට හැරුන විට රෝගියා නැවතත් විශේෂඥ වෛද්‍යවරයාට වැන්දේය.

"මේ ලෙඩා ඔය කියන තැනකට ට්‍රාන්සර් කරන්න."

නේවාසික වෛද්‍යවරයා වෙත හැරී කෝපයෙන්  කී විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා වාට්ටුව පෙරලා ගෙන යන්නට ගියේය.

"ලොකු මිස්, ඒ ලෙඩා නම් යවා ගත්තා. දැන් ඉතින් ඉතුරු ලෙඩ්ඩු ටික බලන්නේ කවුද?"

සිනාව නතර කරගෙන කතා කර ගන්නට හැකි වූ පළමු අවස්ථාවේ දී ම නේවාසික වෛද්‍යවරයා ඇසී ය.