Yes, it was there. In this music there was a feeling as of time frozen into space, and above it there quivered a never-ending and superhuman serenity, an eternal, divine laughter.
Pentsatzen jarri nintzen eta Mozarten "Kassazioetako", Bachen "Klabe ongi tenperatuko" zati batzuk etorri zitzaizkidan burura, eta musika guzti horretan iruditu zitzaidan izarretako argitasun zoharrak argi egiten zuela, eterraren doitasun hori zebilela. Bai, horixe zen, musika hori espazioetan hormaturiko denbora bezalako zerbait zen eta haren gainean doitasun sobrenatural bat, barre jainkotiar betiko bat zebilen etengabe.