The last words of Davin's story sang in his memory and the figure of the woman in the story stood forth reflected in other figures of the peasant women whom he had seen standing in the doorways at Clane as the college cars drove by, as a type of her race and of his own, a bat-like soul waking to the consciousness of itself in darkness and secrecy and loneliness and, through the eyes and voice and gesture of a woman without guile, calling the stranger to her bed.
Davinen istorioaren azken hitzak irudimenean zerabiltzan dantzan eta istorioko emakumearen irudia nabarmentzen zitzaion, ikastetxeko kotxeak Clanetik igaro zirenean atarietan zutik ikusi zituen emakume baserritarren irudietan islaturik, emakumearen arrazaren eta halaber berearen eredu: saguzar tankerako arima bat bere buruaren ezaguerara ilunpetan, isilpean eta bakardadean itzartzen, eta, malezia gabeko emakume baten begi, ahots eta keinuen bidez arrotza ohera deitzen.