Holiness of life is prescribed to them as a rule even in this life, while the welfare proportioned to it, namely, bliss, is represented as attainable only in an eternity; because the former must always be the pattern of their conduct in every state, and progress towards it is already possible and necessary in this life; while the latter, under the name of happiness, cannot be attained at all in this world (so far as our own power is concerned), and therefore is made simply an object of hope.
Ohituren irakaspen kristauak gabezia hori osatzen du (ongi gorenaren ezinbesteko bigarren osagaiarena) mundu baten aurkezpenarekin, non zerizan arrazoidunak lege etikoaz arduratzen diren bete-betean, Jainkoaren erresuma bat balitz bezala, non naturak eta ohiturak horietako bakoitzari bere kabuz arrotza zaion harmonia lortzen duten egile santu baten eskutik, horrela ongi goren eratorria ahalbidetuz. Ohituren santutasuna bizitza honetan irakasten zaie eredu gisa, baina horri dagokion ongizatea, santutasuna, betikotasun batean lor daitekeen zerbait bezala errepresentatzen da, zeren hark euren jokaeraren eredua izan behar baitu edozein egoeratan, eta hori lortzeko aurrerabidea bizitza honetan ahalgarri eta beharrezko da, baina mundu honetan zorionaren izenpean ezin da inoiz lortu (gure ahalmenari dagokionez) eta, horregatik, itxaropenaren objektu bihurtzen da.