If I convince myself that this life has no other aspect than that of the absurd, if I feel that its whole equilibrium depends on that perpetual opposition between my conscious revolt and the darkness in which it struggles, if I admit that my freedom has no meaning except in relation to its limited fate, then I must say that what counts is not the best living but the most living.
Bizitza honek absurduarenaz beste aurpegirik ez duela neure buruari sinesterazten badiot, haren oreka bakarra ene jazarkuntza kontzientearen eta berak ihardukitzen dueneko iluntasunaren arteko aurkaritza etengabean mantentzen dela sentitzen badut, ene askatasunak, bere patu mugatuarekiko besterik, ez duela zentzurik onartzen badut, orduan aitortu behar dut kontua ez dela ahalik eta ongien bizitzea, ahalik eta gehien bizitzea baizik.