and at first, for three or four yards at least, I was quite blind, couldn't see a thing. About ten yards from the opening, though ("Look out!" Micol's already distant voice shouted behind me at this point: "Mind the steps !"), I began to make things out a bit.
Poliki ibili beharra zegoen, baita bizikletagatik ere, eskuineko pedalak paretan jo besterik ez zuelako egiten; eta hasieran, hiruzpalau metrotan gutxienez, itsu bezala ibili nintzen, ez nuen ezer ikusten, ezertxo ere ez. Baina sarreratik hamar bat metrora ("Kontuz ibili", oihukatu zuen orduan Micòlen ahotsak, urrun ordurako, nire bizkarrean: "eskailera batzuk daude!"), zertxobait nabaritzen hasi nintzen.