And carrying this absurd logic to its conclusion, I must admit that that struggle implies a total absence of hope (which has nothing to do with despair), a continual rejection (which must not be confused with renunciation), and a conscious dissatisfaction (which must not be compared to immature unrest).
Eta logika absurdu hau bere azken muturreraino eramanez, burruka honek aldean erabateko esperantzarik eza dakarrela onartu behar dut (desesperantzarekin zerikusirik ez duen arren), etengabeko ukoa (etsipenaz nahasi behar ez dena) eta ezaskitasun kontzientea (gaztaroko urduritasuna ez bezalakoa bera).