She hated no one now; a twilight dimness was settling upon her thoughts, and, of all earthly noises, Emma heard none but the intermittent lamentations of this poor heart, sweet and indistinct like the echo of a symphony dying away.
Orain ez zuen inor gorrotatzen; bere pentsamenduan arrastiriko nahastura ari zen abailtzen, eta lurbirako zarata guztietarik Emmak ez zuen entzuten bihotz gaixo haren auhen aldizkatua baino, ezti eta zehazgabea, urruntzen doan sinfonia baten azken oihartzuna antzo.