One afternoon my mother and I took a long walk through the streets around the hospital, dawdling down half-finished byways, with lampposts that hadn't been painted yet, between long, oozing house fronts with their windows full of gaudy dangling rags, the shirts of the poor... We listened to the crackling song of the frying pans, a tempest of rancid fat.
Ama eta biok ostera haundia kgin genuen ospitale ondoko kaleetan arratsalde batez, nora gabean ibiliz hango kale-zirriborroetan barrena, oraindik pintatu gabeko faroladun kaleak, etxaurre luze krakazuen artean jarriak eta leihoetan, ñabargarri, ehundaka xatar zintzilik zituztenak, pobreen atorrak; eguerdian gantz xigortuaren zarta soinua adituz, koipe kaxkarrezko erauntsia. Hiria inguratzen duen utzikeria beratx haundian, haren luxuaren gezurra kraka deskargatzera eta ustelki bihurtzera heldu den tokian, hiriak ikusi nahi duenari erakusten dizkio bere ipurditzarreko zakar-ontziak.