For if I should choose the second formula, and seek the conditions a priori, on which nature as an object of experience is possible, I might easily fall into error, and fancy that I was speaking of nature as a thing in itself, and then move round in endless circles, in a vain search for laws concerning things of which nothing is given me.
Ba nik bigarren esamoldea aukeratuko banu eta natura, esperientziaren objektu bezala, posible egiten duten apriorizko baldintzak bilatuko banitu, aise engainatuko nintzateke eta irudituko litzaidake, berbaitango gauza batez bezala hitz egin behar dudala naturaz, eta orduan, probetxu gabe, amaigabeko ahaleginetan ibiliko nintzateke gauzentzat legeak bilatzen, nahiz eta gauza horietaz ezer eman ez zaidan.