Fichte then made no material change, and the fundamental fallacy, the assumption of a relation of reason and consequent between object and subject, remained after him as it was before him. The principle of sufficient reason possessed as before an unconditioned validity, and the only difference was that the thing-in-itself was now placed in the subject instead of, as formerly, in the object.
beraz, gai nagusiari dagokionez ez zen ezer aldatu eta oinarrizko akats zaharra, objektuaren eta subjektuaren artean aurreko eta ondoriozko erlazioak zeudela suposatzea, lehen bezala gelditu zen gero ere, eta horregatik arrazoiaren printzipioak, lehen bezalaxe, baliozkotasun baldintzagabea hartu zuen eta berbaitango gauza, lehen objektuan bezala, orain ezagutzaren subjektuan ezarri zen;