One day when I was about to end my lecture-I am an art history lecturer at the university-there was a knock at the door; it was our secretary, Marie, a kind elderly lady who occasionally prepares coffee for me and says I'm out when there are undesirable female voices on the telephone.
Egun batez, klasea bukatzeko momentuan-Pinturaren Historia irakasten dut unibertsitatean-gure idazkariak, Marie andreak, jo zuen ikasgelako atea: emakume atsegina da, urtetan aitzineratua, noizean behin kafea prestatzen didana eta emakumeek telefonoz hots egin eta nik jarri nahi ez dudanean, ez nagoela esaten duena.