For this reason, observation finally passes from this variable form of utterance back to the permanent fixed being, and in principle declares that externality is the outer immediate reality of mind, not in the sense of an organ, and not like a language or a symbol, but in the sense of a lifeless thing.
Horregatik, behaketa azkenean hizkuntza aldagarri horretatik izate finkora itzultzen da, eta bere adigaiaren arabera adierazten du kanpokotasuna ez dela organo gisa, ezta hizkuntza eta zeinu gisa ere, baizik eta gauza hila bezala dela gogoaren kanpoko eta bitartegabeko errealitatea.