But if this image, or rather this formal intuition, is the essential property of our sensibility, by means of which alone objects are given to us, and if this sensibility represents not things in themselves, but their appearances: we shall easily comprehend, and at the same time indisputably prove, that all external objects of our world of sense must necessarily coincide in the most rigorous way with the propositions of geometry;
Baina irudi hori, edo, hobeto esan, intuizio formal hori baldin bada gure sentsibilitatearen berekitasun esentzialena, horren bidez bakarrik ematen baitzaizkigu objektuak, eta bestalde sentsibilitate horrek gauzak beren baitan diren bezala ez baina horien fenomenoak bakarrik errepresentatzen baldin baditu, aise uler daiteke orduan, eta aldi berean kontraezinki froga, ezen gure sentimen-munduko kanpo-gauza guztiak derrigor eta puntuz puntu kointziditu behar dutela Geometriaren printzipioekin, ba aurren-aurrena sentsibilitateak berak egiten ditu posible objektu horiek fenomeno soil bezala bere kanpo-intuizioaren forma (espazioa) dela medio, eta honetaz arduratzen da geometrilaria. Nolanahi ere, fenomeno gogoangarri bezala geratuko da filosofiaren historian, alegia izan zela garai bat, eta orduan Matematikariek berek, aldi berean filosofo izaki, dudatzen hasi zirela, ez beren printzipio geometrikoen zuzentasunean, hauek espazio soila begiztatzen zuten neurrian, baina bai kontzeptu horren balio objektiboan eta horrek berak eta horren determinazio geometriko guztiek naturan izan dezaketen aplikazioan;