What is the meaning of a real philosopher paying homage to the ascetic ideal, a really self-dependent intellect like Schopenhauer, a man and knight with a glance of bronze, who has the courage to be himself, who knows how to stand alone without first waiting for men who cover him in front, and the nods of his superiors?
-Eta horrekin auzirik serioenera heldu gara: zer esan nahi du egiazko filosofo batek ideal aszetikoari men egiteak, Schopenhauer bezala bere baitan errealki kokaturiko izpiritu batek, brontze-begiradazko gizon eta zaldun batek, bera izateko adorea duen, bakarrik egoten dakien eta lerroburuei eta goitik etorritako adierazpenei itxaroten ez dien batek?