That day had gone by like a dream for Eugene, and the sense of unreality lasted into the evening; so that, in spite of his energetic character and clear-headedness, his ideas were a chaos as he sat beside Goriot in the cab.
Egun horrek fantasmagoria bat behar zuen izan arratsera arte Eugènerentzat, zeinak, bere izaeraren indarra eta bere buruaren ontasunagatik, bere ideiak nola sailka ez baitzekien, noiz eta ere kotxean Goriot zaharraren aldean gertatu baitzen, zeinaren kalamatikek halako ohiz kanpoko bozkarioa salatzen baitzuten, eta, hainbertze bihotz-hunkiduraren ondoan, ametsetan aditzen ditugun hitzek bezalako hotsa ateratzen baitzuten haren belarrian.