and not less in young soldiers going to war. Even in recent days I had marveled at and loved and mocked and envied this gleam and this smile in my friend, Pablo, when he hung over his saxophone in the blissful intoxication of playing in the orchestra, or when, enraptured and ecstatic, he looked over to the conductor, the drum, or the man with the banjo.
Distira hura ekstasiatu baten, norberarengandik askaturiko baten begi zorabiatuetan, elkartasunaren zorabioan murgiltzen denaren irribarre eta sorgortze hori, ehun aldiz ikusia neukan bizitzan adibide noble eta arruntetan, soldadu eta marinel mozkortuen artean bezala artisten artean, emanaldi ospetsuetako entusiasmoan adibidez, eta ez gutxiago gerrara zihoazten gudari gazteen artean, eta azken aldian oraindik zorionez ekstasiatuaren distira eta irribarre hori miretsi, maitatu, iraindu eta inbidiatu izan nuen nire adiskide Pablorengan, dohatsu bere musikagintzaren zorabioan orkestran saxofoiaren gainean zegoenean edota zuzendariari, danbor joleari, banjoko gizonari, ekstasiaturik eta liluraturik begiratzen zienean.