And these motives for living and working, this thing which some call humanism, are the amazing products of the affective and emotional hollowness of rationalism and of its stupendous hypocrisy-a hypocrisy bent on sacrificing sincerity to veracity, and sworn not to confess that reason is a dissolvent and disconsolatory power.
Eta bizitzeko eta aritzeko motibo horiek, zenbaitzuk humanismoa deitzen duten hori, arrazionalismoaren atxekimenduzko eta emoziozko hutsunearen eredu harrigarriakdira, bai eta zintzotasuna egiazkotasunari sakrifikatzeko ekinean eta arrazoimena ahalmen deskontsolatzaile eta ezereztailea dela aitortu nahi ezean ahaleginduriko hipokrisia bikainarenak ere.