Bates concludes that the Leptalis first varies; and when a variety happens to resemble in some degree any common butterfly inhabiting the same district, this variety, from its resemblance to a flourishing and little persecuted kind, has a better chance of escaping destruction from predaceous birds and insects, and is consequently oftener preserved; "the less perfect degrees of resemblance being generation after generation eliminated, and only the others left to propagate their kind."
Horretariko datuetan oinarrituz, ondorio hauxe ateratzen du Batesek: Leptalis-ak lehenik aldatu egiten direla, eta aldakiren bati gertatzen bazaio eskualde berean bizi den beste edozein tximeleta arrunt baten antza hartzea graduren batean, aldaki hark aukera gehiago duela, espezie ugari eta ez hain jazartu baten antza izateagatik, intsektu eta txori intsektujaleengandik salbu geratzeko, eta, beraz, maizago egokitzen zaiola irautea, "antzekotasun gradu apalagokoak belaunaldiz belaunaldi kanporaturik gertatzen direlako, gainerakoak ez beste geratzen direlarik espeziea ugaltzeko".