Vitellius, however, lost no time in surrendering himself and his Guards to the conqueror's discretion, and the men flung away their unlucky swords more in anger than in fear.
Eta Viteliok ez zuen dudarik izan bere burua eta kohorteak garailearen pentzudan uzteko, eta soldaduak arma dohakabeak jaurti zituen, ez gutxiago amorruz beldurrez baino.