It was true that as one watched life in its curious crucible of pain and pleasure, one could not wear over one's face a mask of glass, nor keep the sulphurous fumes from troubling the brain and making the imagination turbid with monstrous fancies and misshapen dreams.
Egia zen bizitzari, bere plazere eta dolorezko arrago hartan begiratuz gero, ezin zuela batek aurpegi gainean kristalezko maskara hura eraman, eta ezin zuela ezergatik ere uxatu, sulfurozko ke batek bere muinak kezka ez zitzan, edota bere irudimena, amets oker eta irudikeria beldurgarrienez beteta nahas ez zezan.