But the return home in the drizzling night, the wait at the stop for tram number 30, the realization that his life would know no other setting beyond trams, traffic-lights, rooms in the half-basement, gas stoves, drying laundry, warehouses and shipping rooms, made the film's splendor fade for him to a worn and gray sadness.
Baina arratsalde euritsuan etxeratu, geralekuan 30. tranbiaren zain egon, eta bere bizitzak tranbia, semaforo, etxe-azpiko pisu, gas-labetxo, zabaldutako arropa, almazen eta enbalaketa sekzioak beste agertokirik ezagutuko ez zuela ohartzean, halako tristura hits zurbil batez itzali zitzaion filmaren distira.