This aloofness might have grieved Ivan Ilych had he considered that it ought not to exist, but he now regarded the position as normal, and even made it the goal at which he aimed in family life.
Urruntze horrek nahigabetu zezakeen Ivan Ilitx, baldin eta berak uste izan balu, ez zuela hala izan behar, baina orain egoera hori normaltzat ez ezik familian zuen bere jardueraren helburutzat ere hartzen zuen.