The one at the end of the ward, whose shouts had not stopped, stepped up the rhythm of his moan until it, too, became a genuine cry, while the others groaned louder and louder.
Oihuka jarraitzen zuenak, aretoaren beste muturrean, bere intziriaren erritmoa bizitu egin zuen, hark ere benetako garrasia egin arte, besteak geroz eta aiene ozenagoak egiten zituztelarik.