But it would be on the other hand a still greater absurdity if we conceded no things in themselves, or set up our experience for the only possible mode of knowing things, our way of beholding (Anschauung) them in space and in time for the only possible way, and our discursive understanding for the archetype of every possible understanding; in fact if we wished to have the principles of the possibility of experience considered universal conditions of things in themselves.
Bestalde burugabekeria handiagoa litzateke oraindik, guk inola ere berbaitango gauzarik onartuko ez bagenu, edo gure esperientzia gauzak ezagutzeko modu posible bakartzat joko bagenu, eta beraz espazioango eta denborango gure intuizioa intuizio posible bakartzat, eta adimen diskurtsiboa edozein adimen posibleren prototipotzat emango bagenu; eta hala, esperientziaren posibilitatearen printzipioak berbaitango gauzen baldintza orokor bezala kontsideratuak izatea nahi izango bagenu.