This famous argument from the supposed unanimity of mankind's belief in God, the argument which with a sure instinct was seized upon by the ancients, is in its essence identical with the so-called moral proof which Kant employed in his Critique of Practical Reason, transposing its application from mankind collectively to the individual, the proof which he derives from our conscience, or rather from our feeling of divinity. It is not a proof strictly or specifically rational, but vital;
Herrien ustezko kontsentimenduaren argudio famatu hori, antzinakoek instintu seguruaz gehienik erabili zutena, funtsean, eta taldetik gizabanakoarengana aldaturik, ez da froga morala deritzona besterik, Kantek bere Arrazoimen praktikoaren Kritika-n erabilia, gure kontzientziatik-edo, hobeki esan, jainkotasunaz dugun sentimendutik-ateratzen dena, eta berez froga hertsiki eta bereziki arrazionala ez dena, bizikorra baizik, Jainko logikoari, ens summum delakoari, Izaki ezin bakunago eta ezinago abstraktuari, lehen motore geldi eta ezin paira dezakeenari, Jainko Arrazoiari, azken buruan sufritzen eta irrikatzen ez duenari, ezin aplika dakiokeena, Jainko biotikoari baizik, hau da, Izaki ezinago konplexu eta ezin konkretuagoari, gugan eta gurekin sufritzen eta irrakatzen duen Jainko pairakorrari, Kristoren Aitari, Gizonaren, bere Semearen, bitartez baino ezin joan dakiokeenari (ikus Joanes, XIV, 6), horren errebelazio historikoa, edo, nahi izanez gero, anekdotikoa izanik, baina ez filosofikoa, eta kategorikoa ere ez.