Marguerite was dressed in white, she leaned on my arm, saying over to me again under the starry sky the words she had said to me the day before, and far off the world went on its way, without darkening with its shadow the radiant picture of our youth and love.
[Lamartine-ren bertsoak gogoratzeko edo Scudo-ren doinuak entzuteko propio eginak diruditen leku liluragarrietan ibili ginen biok batera.] Margaritak soineko zuria zeraman, nere besora makurtzen zen, bezperan esandako hitzak zeru izartuaren pean errepikatzen zizkidan, eta mundua bere bizimoduaren gurpilean gugandik urruti zegoen, gure gaztetasun-eta maitasun-koadroari itzal-izpirik ere egin gabe.