At this point both the words and the instrumental accompaniment stopped, and nothing remained except a burst of laughter, to some extent rhythmically ordered but treated with a high degree of naturalism, the soloist in particular showing great talent in his lifelike rendering of it.
Une jakin batean eten egiten ziren hitzak eta tresnazko languntza, eta halako ordenu erritmiko, baina aldi berean natural batez egindako barre-algarak bakarrik entzuten ziren, zeintzuei bakarlariaren talentu handiak, batipat, bizitasun txundigarria eransten baitzien.