The moment of being-for-self is doubtless a phase of usefulness, but not in the sense that it swamps the other moments, being-per-se and being-for-another;
berbaitarako izatearen unea benetan dago erabilgarri-den horretan, baina ez halako moduan, non horrek beste uneak, berbaitan eta bestearentzako izatea, berega natzen baititu eta, horrela, norbera izango bailitzateke.