The letter to the Greenleafs began as a polite greeting and a thank-you for the bon voyage basket and the comfortable accommodations, but he amused himself by adding an imaginary post-dated paragraph about finding Dickie and living with him in his Mongibello house, about the slow but steady progress he was making in persuading Dickie to come home, about the swimming, the fishing, the cafe life, and he got so carried away that it went on for eight or ten pages and he knew he would never mail any of it, so he wrote on about Dickie's not being romantically interested in Marge (he gave a complete character analysis of Marge) so it was not Marge who was holding Dickie, though Mrs Greenleaf had thought it might be, etc., etc., until the table was covered with sheets of paper and the first call came for dinner.
Greenleaf-tarrei idatzitakoa hasieran ez zen izan agur adeitsu bat eta bere esker onaren adierazpena baizik, jasotako saskiagatik eta itsasontziko gelaren erosotasunagatik, baina, jarraian, posdata bat gehitzen zuela imajinatzeari ekin zion Tomek, Dickie topatua zuela esanez, elkarrekin bizi zirela haren Mongibelloko apartamenduan, aurrerapen mantso baina tinkoak egiten ari zela Dickie etxera itzul zedin, eta igeri-saioak eta arrantza eta kafeetako giroa ere aipatuz, eta hainbeste berotu zen non zortzi edo hamar orri bete arteraino idatzi eta idatzi jarraitu zuen. Bazekien ez zuela igorriko, eta beraz Dickiek ez zeukala Margerenganako joera erromantikorik idatzi zuen (Margeren izaeraren analisi oso bat emanez), eta, hortaz, ez zela Marge Dickieri han eusten ziona, nahiz Mr Greenleafek susmo hori izan; eta abar, eta abar, harik eta mahai gain guztia paper orriz bete eta afarirako lehen deia entzun zen arte.