Lamarck, who believed in an innate and inevitable tendency towards perfection in all organic beings, seems to have felt this difficulty so strongly that he was led to suppose that new and simple forms are continually being produced by spontaneous generation.
Lamarckek, izaki organiko guztiek hobezintasunera sortzetiko eta ekidinezinezko joera zutela uste zuena berau, hain biziki nabaritu zuen, dirudienez, zailtasun hau, non forma berri eta sinpleak etengabeki sortzen ari zirela suposatzera eraman baitzuen, berezko sortzapenez hain zuzen.