Wandering to and fro, unceasingly, without hope, and in search of he knew not what (he only knew that he was doomed to seek it), he was the subject of a nameless, horrible dread, a mortal fear of one particular shape which everything took.
Harat-honat zebilela, etengabe, etsipenak jota, zeren bila ez zekiela (bazekien soilik zer edo zeren bila eta bila ibili behar zuela, halabeharrez ibili ere), beldur ikaragarri eta izengabe baten mende zegoen, gauza guztiek hartzen zuten itxura berezi baten ikara biziak jota. Stephenek zernahiri begiratuta ere, horrek itxura hori hartzen zuen lehen edo gero.