It is strange in any case that works of related inspiration like those of Kafka, Kierkegaard, or Chestov-those, in short, of existential novelists and philosophers completely oriented toward the Absurd and its consequences-should in the long run lead to that tremendous cry of hope.
Pitxia da, edonola ere, ia iradokizun bereko idazlanak, Kafkarenak, Kierkegaardenak edo Xestovenak, adibidez, edo, laburki esateko, elabergile eta filosofo existentzialistenak, oso-osoan absurdurantz eta beronen ondorioetara makurtuak, azken buruan esperantza-oihu neurrigabe horretara bideratuak izatea.