It was in Rome, during the long official repasts, that I began to think of the relatively recent origins of our riches, and of this nation of thrifty farmers and frugal soldiers formerly fed upon garlic and barley now suddenly enabled by our conquests to luxuriate in the culinary arts of Asia, bolting down those complicated viands with the greed of hungry peasants.
Erroman, edozein oturuntza ofizial bukaezin horietako batean nagoela, behin baino gehiagotan otu izan zait geure luxuaren jatorri aski arestikoei buruzko makina bat pentsamendu, nola garen, esate baterako, berez, baratzuriz eta oloz elikaturiko hainbat nekazari patxadatsuk eta beste hainbat soldadu jangartsuk eraikitako herri bat, eta nola gero, batbatean, konkistak direla medio, zera bihurtu garen, Asia aldeko sukaldeetan braustadan sartu eta han, baserritar gosetien baldarkeriaz, hainbeste janari konplikaturen artean galduta, ase beharraren beharrez zer egin ez dakiela dagoen herri bat, alegia.