Nonetheless, he found it possible to look at the man beside him without anger-with, rather, a measure of sympathy-for Perry Smith's life had been no bed of roses but pitiful, an ugly and lonely progress toward one mirage and then another.
Hala ere, alboan zeukan gizonari gorrotorik gabe begiratzeko gai sentitu zen-nolabaiteko errukiz, gehien bat-zeren Perry Smithen bizitza ez baitzen izan arrosazko bidea, baizik penagarria, amets ustel baterainoko eta gero beste baterainoko aurrerabide zatar eta bakartia.