The life of the individual, far from becoming permanently fixed in one of these extremes, seldom touches any of them, and is for the most part only a weak and wavering approach to one or the other side, a needy desiring of trifling objects, constantly recurring, and so escaping ennui.
Norbanakoa-ren bizitza oso urrundurik dago mutur horietako batean gelditzetik, nekez ukitzen horietakoren bat, eta gehienetan horietara ahulki eta zabuka alde horietako batera edo bestera hurbiltzea baizik ez du egiten, objektu txikien nahi izate premiatsua da, beti itzuliz eta horrela aspertasunari ihes eginez.