The day had been so ordinary, the cloudy winter sky looked so ordinary, the footsteps of people and their conversation on matters of business sounded so ordinary, the smell of the sour soup of cabbage was so ordinary, customary and natural that he again ceased believing in the execution.
Eguna hain izan zen arrunta, neguko zeru hodeitsuak hain arrunki distiratzen zuen, hain arrunki entzuten ziren korridorean urratsak eta lan-konturen bati buruzko elkarrizketa, aza-zopa mikatzaren usaina hain zen arrunta, eta berezkoa, eta ohikoa, ezen Jansonek berriro utzi baitzion exekuzioan sinesteari.