Between the pride and intellectuality of his mother and the sensuality and irresponsibility of his father, poor Prince Fabrizio lived in perpetual discontent under his jovelike frown, watching the ruin of his own class and his own inheritance without ever making, still less wanting to make, any move toward saving it.
Batetik, amaren aldeko harrotasunak eta intelektualismoak, eta, bestetik, aitaren aldeko zentzukoitasunak eta errazkeriak bultzaturik, Fabrizio printze gaixoa etengabe zapuztuta bizi zen, bere itxura zeustarra eta guzti, eta bere leinuaren eta bere ondasunen hondamenari begira geratzen zen, ezer egin gabe eta horri konponbidea aurkitzeko gogorik bat ere gabe.