That stranger who asks the Castle to adopt him is at the end of his voyage a little more exiled because this time he is unfaithful to himself, forsaking morality, logic, and intellectual truths in order to try to enter, endowed solely with his mad hope, the desert of divine grace.
Gazteluaren aurrean onartua izatea eskatzen duen arrotz hori, bere bidaiaren bukaeran pixka bat atzerriratuagorik dago, aldi horretan bere buruarekiko fideltasunik ez baitu, eta bere esperantza zentzugabearen aberastasun bakarraz, jainkozko graziaren basamortuan sartzen ahalegintzearren, morala, logika eta izpirituaren egiak alde batera uzten ditu.