Any edition of Vicenzino's furies, even though revised and expurgated by a Jesuit priest, were always illegible to the unhappy Sarina, who began weeping for the third time; gradually her sobs lessened and then stopped.
Vicenzinoren amorrualdiaren beste edizio bat, aita jesulagun batek aztertu eta zuzendua izan arren, irakurgaitz azaltzen zitzaion berriro ere Sarina dohakabeari, eta hirugarrenez eman zion negarrari; gutxinaka-gutxinaka, ordea, zotinak gutxitu egin ziren eta amaitu.