For it adds the notion of a reason that directly determines the will (by imposing on its maxims the condition of a universal legislative form); and thus it is able for the first time to give objective, though only practical, reality to reason, which always became transcendent when it sought to proceed speculatively with its ideas. It thus changes the transcendent use of reason into an immanent use (so that reason is itself, by means of ideas, an efficient cause in the field of experience).
Izan ere, lege moralak bere errealitatea arrazoimen espekulatiboaren kritikarentzat ere honela frogatzen du askiro, ezen soilik negatiboki pentsatzen den kausalitateari (zeinaren ahalgarritasuna hari ulertezin zitzaion eta hala ere onartzera behartuta zegoen) determinazio positiboa ematen diola, hots, nahimena bitartegabe (haren maximen legezko forma orokorraren baldintza baten bitartez) determinatzen duen arrazoimen baten adigaia, eta horrela gai da haren ideiekin espekulatiboki jokatu nahi zuenean beti zorabiatzen zen arrazoimenari lehenengoz errealitate objektiboa emateko, errealitate praktikoa baino ez bada ere, eta haren erabilera transzendentea immanente bihurtzen du (esperientziaren eremuan ideien bidez ekiten duten kausak izatea).