In default of it, either the moral law is quite degraded from its holiness, being made out to be indulgent and conformable to our convenience, or else men strain their notions of their vocation and their expectation to an unattainable goal, hoping to acquire complete holiness of will, and so they lose themselves in fanatical theosophic dreams, which wholly contradict self-knowledge. In both cases the unceasing effort to obey punctually and thoroughly a strict and inflexible command of reason, which yet is not ideal but real, is only hindered.
Horren gabezian lege moralak bere santutasuna galtzen du erabat, bihozbera (nagi) eta gure erosotasunera egokitua bihurtzen den heinean, edo determinazio helezin baterako deia eta aldi berean itxaropena, hots, nahimenaren santutasunaren lorpen bete itxarongarria tinkatzen da, eta amets teosofiko bero-bero eta norberaren ezagutza kontraesaten dutenetan galtzen da, eta bi aukera horietan arrazoimenaren agindu zorrotz, jarraikor, baina ez ideala, baizik eta egiazkoa zehazki eta etengabe betetzeko ahalegin etengabea oztopatzen da.