Each time that Czentovic decided, after endless deliberation, to move a piece forward with his heavy hand, our friend only smiled, like someone seeing the arrival of something long expected, and was already responding.
Gogoeta amaigabeen ondoren, bere esku astunaz pieza bat aitzinaraztera deliberatzen zen bakoitzean, gure adiskideak irribarre egiten zuen, luzaroan itxarondako zerbait gertatzen ikusiko balu bezala, eta bizkor ihardesten zion.