guided the sentence that was drawing to an end towards that which was waiting to begin, now hastening, now slackening the pace of the syllables so as to bring them, despite their difference of quantity, into a uniform rhythm, and breathed into this quite ordinary prose a kind of life, continuous and full of feeling. My agony was soothed;
beroni esker, berak leundu egiten zuen bidenabar aditz-denboren gordintasun oro, ontasunari darion eztitasunaz eta malenkonian datzan samurtasunaz liraintzen zituen inperfektua eta iraganaldi definitua, bukatzear zèn esaldia hastear zetorrenerantz zuzentzen zuen, batzuetan azkartuz, besteetan motelduz silaben hurrenkera, denak sar zitezen, luzera banatakoak izan arren, erritmo berdin batean, hots, halako bizitza sentikor eta jarraikor bat arnasarazten zion prosa hain arrunt hari.