Through this it comes about that the universal being, the sphere of death, is also something which has returned into itself, something self-existent; the powerless bare particular unity is raised to universal individuality.
Hildakoa, bere izatea bere egitetik edo ezezko Batetik askatu duenez, banakotasun kaskala da, beste batentzako izate jasaile bat besterik ez, banakakotasun arrazoigabe beheko guztien eta ekai abstraktuen indarren esku dagoena; zeinak orain hildakoa baino boteretsuagoak diren: hura, daukan bizitza dela eta; horiek, euren izaera negatiboa dela eta.