Asceticism then shows itself further in voluntary and intentional poverty, which not only arises per accidens, because the possessions are given away to mitigate the sufferings of others, but is here an end in itself, is meant to serve as a constant mortification of will, so that the satisfaction of the wishes, the sweet of life, shall not again arouse the will, against which self-knowledge has conceived a horror.
Aszesia gero oraindik borondatezko eta nahitako pobretasunean azaltzen da, zeina ez baita per accidens bakarrik sortzen, jabetza ematen delako, inoren sofrimenduak baretzeko, baizik hemen jadanik berbaitango helburu da, nahimenaren etengabeko mortifikazio gisa balio behar du, desiren gogobetetasunak, bizitzaren gozotasunak nahimena berriro kitzika ez dezan, zeinaren aurka geure buruaren ezagutzak higuina hartu baitu. Puntu horretara iritsi denak soin bizitu, nahimen-agerpen konkretu gisa era guztietako disposizioak sentitzen ditu nahi izateko: