Making our way down the long Rue de Vaugirard* strewn with vegetables and other encumbrances, we approached a square surrounded by chestnut trees and policemen, and we slipped into the back room of a small café, where Parapine sat down at a curtained window.
Vaugirard kale luzea hartu, berduraz eta ataskoz basitua, platanondoz eta poliziaz inguratutako plaza baten ertzeraino ailegatu ginen. Kafe ttiki bateko atzeko gelara sartu ginen eta Parapine zelatan jarri zen kristal baten atzean, bisilloaz disimulatua.