Ivan Ilych wanted to weep, wanted to be petted and cried over, and then his colleague Shebek would come, and instead of weeping and being petted, Ivan Ilych would assume a serious, severe, and profound air, and by force of habit would express his opinion on a decision of the Court of Cassation and would stubbornly insist on that view.
baina iristen zen lagun bat, Xebek eta berak eta negar egin eta laztantzeko eskatu ordez, Ivan Ilitxek aurpegi serio, zorrotz eta pentsakorra jartzen zuen eta inertziaz ematen zuen bere iritzia kasazioko erabaki baten esanahiaz eta defendatzen ahalegintzen zen.