it seemed to me that if I had, on my own initiative, substituted for the sweetness of a confession a pretence of indifference, I should not only have been depriving myself of one of the joys of which I had most often dreamed, I should have been fabricating, of my own free will, a love that was artificial and without value, that bore no relation to the truth, whose mysterious and foreordained ways I should thus have been declining to follow.
Baina Elisear Zelaietara iristen nintzenean-eta, beraz, lehen-lehenik, neure amodioa niregandik at zegoèn beronen kausa biziarekin erkatzeko, eta neure amodio horri behar zirèn egokitzapen guztiak egiteko, aukera eskura neukalarik-, Gilberte Swannen aurrez aurre paratzen nintzenean, bera ikusteak nire oroimen nekatuak jadanik ezabatuak zituèn irudiak biziberrituko zizkidala uste izana nuèn Gilberte Swann haren aurrean, zeinarekin bezperan bertan ere jolastua bainintzen, eta zeina berrezagutu eta agurtzera gidatua baininduen, ibiltzerakoan, ibilian gabiltzala pentsatu beharrik gabe, oin bat bestearen aurretik urrats eginaraztera bultzatzen gaituen sen itsuaren pareko batek, orduantxe, bat-batean, irudipen hau jabetzen zen beti nire gogoaz: