We already understand why we are scarcely allowed to call him a physician, however much he likes to feel a "saviour" and let himself be worshipped as a saviour. It is only the actual suffering, the discomfort of the sufferer, which he combats, not its cause, not the actual state of sickness-this needs must constitute our most radical objection to priestly medication.
-Dagoeneko ulertu dugu zer neurritaraino ozta den zilegi horrela izendatzea, nahiz eta berari atsegin zaion bere burua "salbatzaile" gisa sentitzea eta halakotzat gur dezaten uzten duen. Sufrimendua bera, sufritzen duenaren desplazerra borrokatzen du berak, ez horren kausa, ez benetako gaixo egotea,-horrek izan behar du gure printzipiozko eragozpenik handiena apaizen medikazioaren aurka.