Old Madame Mehudin had already stuck her hands on her hips, while the beautiful Norman, who had not spoken a word, burst into another malicious laugh as Florent strode sternly away amidst a chorus of jeers, which he pretended not to hear.
Ama Méhudin ukabilak aldaketan ipintzen ari zen ordurako; baina Normandiar ederrak, isil-isilik denbora guztian, maleziazko irri txiki bat egin zuen berriz ere, eta Florentek alde egin zuen gaitzespen oihuen artean, itxura latz, belarriak entzungor.