And thus, although we are now at variance with our fate, we are reconciled to our existence, for the knowledge is again put far from us that suffering is essential to this existence itself, and true satisfaction impossible.
orduan daukagu nolabait bila gabiltzana, hots, une bakoitzean gure esentzia propioaren ordez gure sofrimenduaren iturritzat deitora genezakeena, eta horren bitartez banaturik aurkitzen gara geure zoriarekiko, baina horrenbestez adiskidetu egiten gara geure existentziarekin, existentzia horri sofrimendua esentzial eta egiazko asekuntza ezinezkoa delako ezagutza berriro urruntzen den bitartean.