Thus was I engaged when young Rupert Hentzau, who feared neither man nor devil, and rode through the demesne-where every tree might hide a marksman, for all he knew-as though it had been the park at Strelsau, cantered up to where I lay, bowing with burlesque deference, and craving private speech with me in order to deliver a message from the Duke of Strelsau.
Halaxe nengoela Rupert Hentzau gaztea ni nengoen lekuraino heldu zen, ez baiz zien hark beldurrik ez gizonei ez deabruei; hala, patxada ederrean etorri zen zaldiz gure lurraldeetan barrena-eta han zuhaitz bakoitzak tiratzaile bat ezkuta zezakeen, nik nekienez-, Strelsaueko parkea balitz bezalaxe. Burua makurtu zuen isekazko adeitasunez, eta elkarrizketa pribatu bat eskatu zuen nirekin Strelsaueko dukearen mezu bat ematearren.