If now such a sorrow, such painful knowledge or reflection, is so bitter that it becomes altogether unbearable, and the individual is prostrated under it, then, terrified Nature seizes upon madness as the last resource of life;
horrelako atsekabe bat, horrelako jakite edo oroitzapen mingarri bat hain tormentagarria bihurtzen denean, non ezin jasanezkoa gertatzen baita eta norbanakoa horren azpian geldituko bailitzateke-horrela beldurturiko naturak eromenera jotzen du bizitzaren azken salbabidera bezala: