Sangarre had to wait, and she waited, without losing sight of her whom she was watching, observing her slightest gestures, her slightest words, endeavoring to catch the word "son" escaping from her lips, but as yet always baffled by Marfa's taciturnity.
Sangarrek zain egon behar, eta zain zegoen, emakume hura begien aurretik galdu gabe, haren atzetik ezkutuka, imintziorik txikienak eta berbarik ñimiñoenak zelatatuz, gau eta egun hari so, ea "seme" hitza ezpainetaratzen zitzaion, baina esku hutsik ordu arte, ezerk ez baitzuen asaldatzen Marfa Strogoffen sorgortasuna.