I admitted that it was indeed vain to hope for an eternity for Athens and for Rome which is accorded neither to objects nor men, and which the wisest among us deny even to the gods.
Esan egiten nion neure buruari, zera, alferrikako itxaropena edukitzea izango litzatekeela, noski, betierekotasuna, ez gizakiei ez gauzei emana ez zaien betierekotasun hori eta, gure arteko jakintsuenek pentsatzen dutenez, ezta jainkoek berek ere ez omen duten betierekotasun hori, Athenasi eta Erromari opa nahi izatea, alegia.