and that he who so clearly expresses himself in whatever else he speaks or writes, cannot find in these any way of declaring himself that does not fall into doubt and contradiction?
Zergatik bilakatzen da gure mintzaira arrunta, beste erabilera orotan hain erraza, kontratu eta testamentuetan ilun eta ulergaitz, eta hain garbiki adierazten denak, ahoz ala idatziz bada ere, ez du horretan zalantzan eta kontraesanean erortzen ez den adierazpenik aurkitzen?