Golovin heaved a sigh, stretched himself, glanced again twice at the window, but the cold darkness of the night alone was there; then continuing to tug at his short beard, he began to examine with childish curiosity the judges, the soldiers with their muskets, and he smiled at Tanya Kovalchuk.
Golovinek hasperen egin zuen, nagiak atera zituen, beste bi aldiz begiratu zuen leihora, baina han gaueko iluntasun hotza zegoen jadanik; eta, kokots-bizarra atximurkatzen zuen bitartean, haurren ikusminaz aztertzen zituen epaileak eta soldadu fusildunak, eta irribarre egin zion Tania Kovaltxuki.