But we have just seen that whenever we seek to give a form that is concrete, conceivable, or in other words, rational, to our primary, primordial, and fundamental longing for an eternal life conscious of itself and of its personal individuality, esthetic, logical, and ethical absurdities are multiplied and there is no way of conceiving the beatific vision and the apocatastasis that is free from contradictions and inconsistencies.
Ikusi berri dugunez, gure hasierako lehen irrikari, oinarri-oinarrizko eta funtsezkoari, betiereko bizitza bere buruaz eta bere banakotasunaz kontziente denari, itxura konkretu eta ulergarria, hau da, arrazionala, ematen saiatzen garenean, absurdu estetiko, logiko eta etikoak ugaltzen dira, eta ez dago ikuspen beatifikoa eta apokatastasia kontraesan eta itxuragabekeriarik gabe bururatzeko modurik.