The course of the narrative, where it tended to arouse curiosity or melt to pity, certain modes of expression which disturb or sadden the reader, and which, with a little experience, he may recognise as 'common form' in novels, seemed to me then distinctive-for to me a new book was not one of a number of similar objects, but was like an individual man, unmatched, and with no cause of existence beyond himself-an intoxicating whiff of the peculiar essence of François le Champi.
Jakin-mina edo hunkigarritasuna kitzikatzera zuzenduriko narrazio-prozedurak, egonezina eta malenkonia iratzartzen dituzten perpaus eta esamoldeak, irakurle ikasi samar batek eleberri ugaritan beti berdintsuak direla aise antzeman ohi dienak, niri zera iruditzen zitzaizkidan-liburu berri bakoitza ez baitzen niretzat beste askoren antzeko gauza bat, baizik eta pertsona bakar eta bakana, bere baitan izan ezik beste inon izan ezina-, François le Champi-ren ez beste ezeren izatearen beraren jariatze asaldagarria.