ഉണ്ടാക്കിവെച്ച ബോധങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇവിടെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ശക്തമായ തിരക്കഥയുടെ  അഭാവം ഇവിടെ വിന ആകുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് പല സന്ദർഭങ്ങളെയും മികച്ച രീതിയിൽ സ്ക്രീനിൽ എത്തിക്കാൻ പറ്റിയിട്ടുണ്ടോ എന്നതും സംശയകരമാണ്. അലൻസിയർ കഥാപാത്രസൃഷ്ടി ഒക്കെ, ചിരിയും ചിന്തയും സമ്മാനിക്കുന്നു എങ്കിലും, അതിൻറെ അപ്പുറത്തെ ലെയറിൽ സിനിമയെ ട്രീറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് അത്രയ്ക്ക് കൺവിൻസിങ്ങ് ആയി തോന്നിയിട്ടില്ല. ഏറ്റവും മികച്ച പോഷൻ അനുഭവപ്പെട്ടത് ലിൻഡയുടെ ഡാൻസും തുടർ സംഭവങ്ങളുമാണ്. ഉപദേശിക്കാൻ വരുന്നവരുടെ കരണത്തു കൊടുക്കുന്ന അടി നല്ല ഇഫക്ടീവ് ആയി, പവർഫുൾ ആയി, കൊണ്ടുവരാൻ സംവിധായകന് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആർക്കാണ് മാനസിക പ്രശ്നം എന്ന് തിരിച്ചു ചോദിക്കേണ്ടതായും  വരുന്നുണ്ട്. കുറച്ചു നല്ല നിമിഷങ്ങൾ സിനിമ സമ്മാനിക്കുന്നുണ്ട്. അത് തീർത്തും സ്കാറ്റേർട് ആയി നിൽക്കുകയും  ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാവാം മധുപാൽ കഥാപാത്രത്തെക്കൊണ്ട് അവസാനം കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു സ്പേസിൽ തന്നെ കഥയുടെ ഭൂരിഭാഗവും നടക്കുക എന്നത് ഒരു സിനിമാറ്റിക് അനുഭവമാക്കുന്നഅതിലും സിനിമ പാളിയിട്ടുണ്ട്. ക്ലൈമാക്സിൽ കൊണ്ടുവന്ന ആശയവും നല്ലത് ആയിട്ടാണ് തോന്നിയത്. പാപം ചെയ്യാത്തവർ കല്ലെറിയട്ടെ എന്നത്, തെറ്റുകൾ ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യർ ഇല്ല എന്ന് തന്നെയാണ് പറയുന്നത്. അവിടെ ബോധത്തിന് ചുറ്റിക കൊണ്ട് നടക്കുന്നവർ സ്വയം ഒന്ന് അനലൈസ് ചെയ്യാൻ സിനിമ പറയുന്നുണ്ട്. ചിരിയും ചിന്തയും നൽകുന്ന ചില നിമിഷങ്ങൾ സിനിമ സമ്മാനിക്കുന്നുണ്ട്. പല സീനുകളും, തമാശയ്ക്കുള്ള സ്കോപ്പ് ഉള്ളപ്പോഴും വളരെ ലൈറ്റ് ആയി ട്രീറ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ട്, പ്രേക്ഷകനെ പരിഗണിക്കാതെ പോകുന്നു. ആ ഒരു ഒഴുക്കാണ് സിനിമയിലെ മിസ്സിംഗ് ഫാക്ടർ ആയി തോന്നിയത്.