﻿അമൽ  നീരദിൻ്റെ  സിനിമാട്ടോഗ്രാഫിയും , സുശീൽ ശ്യാമിൻ്റെയും ജാക്സൺ വിജയൻ്റെയും  ബാക് ഗ്രൗണ്ട് ,  റസൂൽ പൂക്കുട്ടിയുടെ  സൗണ്ട് മിക്സിങ്ഉം ചേർന്ന് രംഗങ്ങൾ പ്രേക്ഷകരെയും  ഒരു ട്രാൻസ് അവസ്ഥയിൽ എത്തിക്കുന്നുണ്ട് ,പ്രത്യേകിച്ചും സിനിമയുടെ ക്ലൈമാക്സ് രംഗങ്ങൾ . സിമ്പിൾ ആയ ഒരു കഥ  ആണെങ്കിലും അതിനുള്ളിൽ നിഗൂഢമായ എലെമെന്റ്സ് ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു തോന്നൽ. പ്രേക്ഷകർക്ക് ഈ സിനിമ കണ്ടിറങ്ങുമ്പോൾ കൺഫ്യൂഷൻ ആയി തോന്നിയേക്കാം. സിനിമയുടെ പോരായ്മയും ശക്തിയും ഈ ഒരു എലെമെന്റ് തന്നെ ആവാനും ചാൻസ് ഉണ്ട്. ചില ഇടങ്ങളിലെ ലാഗും സംശയങ്ങളും ഒഴിച്ചാൽ ട്രാൻസ് പൂർണ്ണത ഉള്ള ഒരു സിനിമ തന്നെ ആണ്. വളരെ സെൻസിറ്റീവും റെലവന്റുമായിട്ടുള്ള വിൻസെന്റ് വടക്കൻ്റെ കഥയേ സിനിമ ആക്കുവാൻ അൻവർ റഷീദ്  കാണിച്ച ധൈര്യത്തെ എടുത്തു പറയേണ്ടത് തന്നെ ആണ്. ലഹരിയും ലഹരിയുടെ ഉപയോഗത്തെയും സിനിമ കാണിക്കുന്നുണ്ട് എങ്കിലും, സിനിമ പറയാതെ പറയുന്നത് മറ്റൊരു ലഹരിയെ കുറിച്ചാണ്. അപ്പോൾ എനിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നത് ഫിലോസഫർ ആയ കാറൾ മാർക്സിൻ്റെ വാക്കുകൾ ആണ് ,  റിലീജിയൻ ഈസ് ദി സി ഓഫ് ഓപ്പ്രസ്ഡ് ക്രീച്ചർ ദി ഹാർട്ട് ഓഫ് എ ഹാർട്ട് ലെസ്സ് വേർഡിൽ ആൻഡ് ദി സോൾ ഓഫ് സൗല്ലെസ്സ് കണ്ടിഷൻ ഇറ്റ് ഈസ് ദി  ഒപ്പിയും ഓഫ് ദി പീപ്പിൾ . ലഹരി എന്ത് തന്നെ ആയാലും അതിന്റെ വിഭത്തുക്കൾ കാണിക്കുന്ന സോഷ്യൽ റെലവൻസ് ഉള്ള ഒരു സിനിമ ആണ് ട്രാൻസ്. മികച്ച മേക്കിങ്മ്മും കഥ പാത്രങ്ങളും ട്രാൻസ് നെ നല്ല ഒരു സിനിമ ആക്കി മാറ്റുന്നുണ്ട്.