എൻറെ ഉമ്മാൻറെ പേര് എന്ന സിനിമ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക്  തോന്നിയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്. പ്രതീക്ഷകളുടെ അമിതഭാരവും ആയി നമ്മൾ ഒരു സിനിമക്ക് പോയാലുള്ള പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, ആദ്യത്തെ ഒരു 10 മിനിറ്റ് നമ്മൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന സാധനം നമുക്ക് ഇങ്ങോട്ട് കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ അതിനെ ക്രിട്ടിക്കൽ ആയി ഇവാലുയേറ്റ് ചെയ്യാൻ ആരംഭിക്കും. അതുതന്നെയാണ് ഈ സിനിമയുടെ ഫസ്റ്റ് ഹാഫിലും എനിക്ക് തോന്നിയത്. അത് ടോവിനോ തോമസ് അദ്ദേഹത്തിൻറെ വീണ്ടുമൊരു ഒരു പാവം നിഷ്കളങ്കനുമായ ഒരു ഒരു സെമി മണ്ടനായ ഒരാളുടെ ഒരു കഥാപാത്രം യാത്ര ചെയ്യുന്നു. തുടക്കം മുതലേ ചെയ്തിട്ടുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളിൽ എല്ലാം ഈത് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരു ആവർത്തനവിരസത ഫീൽ ചെയ്തു. ഹരീഷ് കണാരനും മാമുക്കോയയും ചേർന്ന്ചില മനോഹരമായ തമാശ രംഗങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും അത്ര അങ്ങോട്ട് എരിച്ചില്ല. ഒരു വലിയ തമാശ ഒന്നും തോന്നിയില്ല.  ഇങ്ങനെ വളരെ സറ്റൽ ആയി  പറഞ്ഞു പോകുന്നു. അതു പോലുള്ള കാര്യങ്ങൾ. അതുപോലെ നായിക സുന്ദരിയായിരുന്നു! പക്ഷേ ഡയലോഗ് ഒക്കെ കുറച്ച് അധികം എക്സ്പ്രഷൻ ഇടുന്നത് ആയി തോന്നി. ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നിയത് സിദ്ധിക്ക്  സാറിനെ കൊണ്ടുവന്നു.  സിദ്ദിഖ് സാർ എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഏതൊരു വേഷവും അതിഗംഭീരമായി ചെയ്യുന്ന ഒരാളാണ് അദ്ദേഹത്തിൻറെ;  അടിപൊളിയായി ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന ഒരു പോഷൻ ആയിരുന്നു അത്. പക്ഷേ സംഭവിച്ചത്  ഒരു കോഴിക്കോടൻ മുസ്ലിയാരെ കാണിക്കുന്നു. പടച്ചോനെ ഈ സാധനം ഒക്കെ വരണമല്ലോ അത് ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹത്തെ നിർബന്ധിച്ചു. കാരണം അദ്ദേഹം എനിക്കൊരു സ്കിറ്റ് പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും  ഫസ്റ്റ് ആഫ് ഞാൻ ഇരുന്ന് കണ്ടു. എൻറെ അടുത്തിരുന്ന പ്രായമായ ഒരു അച്ഛനും, അമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു  അവർ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും പറയുന്നു കുറച് ലാഗ് ഉണ്ടല്ലേ? പക്ഷേ, ഞാൻ കാത്തിരുന്നത് ഒരാൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഉർവശിക്ക് വേണ്ടി. അമീർ എന്നു പറയുന്ന പയ്യൻ, വാപ്പ മരിച്ചുപോയി, ഉമ്മ ആരാണെന്ന്  അറിയില്ല. രണ്ടു ഭാര്യമാർ ഉണ്ടായിരുന്നത്രേ എന്നാൽ അതിലൊരാൾ ആയിരിക്കും എൻറെ ഉമ്മ എന്ന് അവൻ കരുതി. അമ്മയെ കണ്ടെത്താൻ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്ന മകനാണ് കുറെ നല്ല മുഹൂർത്തങ്ങളുണ്ട്. അതിനോടൊപ്പം ഒരു യാത്രയുണ്ട്. ഉർവശി എന്ന നടി ഒരു നല്ല പാത്രം  പോലെയാണ്. അതിമനോഹരമായ ഒരു പാത്രം പോലെ. അവിടെ നിങ്ങൾ നല്ല ആഹാരം വിളമ്പിയാൽ അതിൻറെ രുചി കുറച്ചു കൂടുതൽ ആയിരിക്കും. അങ്ങനെ ഫീൽ ചെയ്യും.  തീർച്ചയായും  ഉർവ്വശി ചേച്ചി ഗംഭീരമായി ചെയ്തിട്ടുണ്ട് അത്  തന്നെയാണ് സെക്കൻഡ് ഹാഫ്ൽ ഫിലിം  നമ്മളെ പിടിച്ചിരുത്തുന്ന ഒരു ഘടകം.  അതിനോടൊപ്പം എനിക്ക് ഇക്ക ചെയ്ത എൻറെ  അമ്മ ഒരുപാട്  ഒരു സ്വഭാവകാര്യങ്ങളൊക്കെ  ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ വളരെയധികം, ഞാൻ എൻജോയ് ചെയ്തു. അതോടൊപ്പം ഒരു യാത്രയാണിത് എൻറെ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു യാത്ര പോവാൻ ഉണ്ടായാൽ ഉള്ള ഒരു ഒരു കാര്യങ്ങളൊക്കെ , അതൊക്കെ സിനിമയിൽ ഇങ്ങനെ കാണിച്ചു പോകുന്നുണ്ട്. അതൊക്കെ കൊണ്ടു തന്നെ അതിൻറെ വിഷ്വല്, അതിൻറെ ബ്യൂട്ടി, ഞാൻ വളരെയധികം എൻജോയ് ചെയ്തു. തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ നമുക്ക് അറിയാം ഇത്  ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും അവസാനിക്കുക, ഏകദേശം അങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാണ് പോകുന്നത്. ബട്ട്  സ്റ്റിൽ, അത് കൈകാര്യം ചെയ്തിരിക്കുന്ന രീതി മനോഹരമാണ്. ബാക്ക് ഗ്രൗണ്ട് സ്കോറിൻ്റെ കാര്യത്തിൽ ഇതിൽ ഒരുപാട് ബാക്ക് ഗ്രൗണ്ട്  മ്യൂസിക് പശ്ചാത്തലമുള്ള ഉള്ള, അല്ലെങ്കിൽ നോർത്ത് ഇന്ത്യയിലെക്ക് പോകുമ്പോൾ അവിടുത്തെ ഒരു രീതി അനുസരിച്ച് ഉള്ള ബാഗ്രൗണ്ട് സ്കോർ ഒക്കെ വരുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, അത് ആ സിനിമയുടെ എൻജോയ് മെൻറ് എൻഹാൻസ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ? എന്നെനിക്കറിയില്ല. തമാശ പോലെ തന്നെ ഇമോഷണൽ ആയ ചില കാര്യങ്ങൾ കുത്തിവെക്കാൻ നോക്കി എന്നു തോന്നി. അത് ചിലതൊക്കെ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു. എങ്കിലും ഓവറോൾ പ്രതീക്ഷകളുടെ അമിതഭാരം ഇല്ലാതെ പോയാൽ, അങ്ങനെയാണല്ലോ ഇപ്പോൾ പറയേണ്ടത്, അങ്ങനെ അമിതഭാരം ഇല്ലാതെ പോയാൽ, എൻജോയ് ചെയ്തു കാണാൻ പറ്റുന്ന ഒരു വൺ ടൈം വാച്ച ബിൾ  സിനിമയാണ് എൻറെ ഉമ്മാൻറെ പേര്. താങ്ക്യൂ ഫോർ വാച്ചിംഗ്.