als_Latn dik_Latn sag_Latn
Kërcimi i parë - TregimBy: Enkelejd Lamaj
Nuk ndodhi siç e kishte lexuar nëpër libra, apo siç e kishte parërëndom nëpër filma. Asnjë parandjenjë, asnjë ëndërrparalajmëruese. Asnjë shenjë paraprake për t’u interpretuar.
Asgjë.
Në orën tetëmbëdhjetë e dhjetë (Shikoni? Asnjë rastësinumrash as tek ora!) të së shtunës, Suelën, që ishte duke umenduar se cilin fustan të zgjidhte, e morën në telefon dhe, panjë, pa dy, e pyetën:
– Më falni, me zonjën Suela Gjini flas?
– Po?
– Gruaja e Edmond Gjinit?
Pak hezitim nga ana e Suelës, para se të përgjigjej: – Po, unëjam. Me kë flas, ju lutem?
– Përshëndetje zonjë. Jam doktor Bardhi Niko. Nga SpitaliUshtarak Qendror Universitar, ju telefonoj. Të më falni që... pomë duhet t’jua them në këtë mënyrë, por burri juaj ka pësuarnjë aksident të rëndë, zonjë. Me makinë. Ju lutem, a mundtë....
Por, pjesa tjetër e fjalisë, humbi bashkë me ndjenjat e Suelës.
Pak më vonë, kur hapi sytë, e pa vetën të shtrirë në krevatine gjumit, në të njëjtën dhomë kur dhe i... i... i kishinçfarë? Për disa çaste mendja e saj u end si e mpirë, nëpërca rrugica të verbra, pa fund e krye, që të çonin gjithnjë nëtë njëjtin vend. U ngrit ndenjur. Tek këmbët e krevatit ishtefustani i zi që ia kishte marrë motrës së vogël. Grifshës numërtre. Krisht çfarë lufte! I ishte dashur një ditë e tërë metelefonata dhe lutje që ajo t’ia jepte. E të mendoje që, deridje, Dorela as që e dinte që e kishte; nuk e kishte veshur qoftëedhe një herë të vetme, por vetëm e vetëm sepse ia kërkoi ajo,iu tek ta kishte për zemër dhe që – pa dëgjoni pak! – donteta vishte pikërisht atë natë. Suelës iu desh t’i premtonteçantën Channel për ca herë dhe të mallkonte veten psekishte lënë vrapin nga liqeni.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn slv_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn