als_Latn dik_Latn sag_Latn
Marku 10
Mësimi për divorcin
(Mt 19.1-12)
1Jezui u largua që andej e shkoi në krahinën e Judesë, përtej Jordanit, e përsëri turmat u mblodhën pranë tij. Ai filloi përsëri t’i mësonte, siç e kishte zakon.
2Disa farisenj iu afruan dhe, për ta zënë në kurth, e pyetën: «A është e lejueshme që burri ta ndajë gruan?». 3Jezui u përgjigj: «Çfarë ju ka urdhëruar Moisiu?».
4Ata i thanë: «Moisiu ka lejuar t’i shkruhet gruas letra e ndarjes dhe të lihet».
5Jezui u tha: «Ai jua ka shkruar këtë urdhërim për shkak të ngurtësisë së zemrës suaj, 6por që nga fillimi i krijimit Perëndia bëri mashkullin e femrën. 7Për këtë arsye burri do ta lërë babanë e nënën e tij dhe do të bashkohet me gruan e vet 8e të dy do të bëhen një trup i vetëm. Kështu, ata nuk do të jenë më dy, por një trup i vetëm. 9Prandaj atë që ka bashkuar Perëndia, njeriu të mos e ndajë!».
10Kur u kthyen në shtëpinë ku po rrinin, dishepujt e pyetën përsëri për këtë gjë. 11Ai u tha: «Kushdo që e ndan gruan e vet dhe martohet me një tjetër, bën tradhti bashkëshortore ndaj saj, 12dhe kushdo që e ndan burrin e vet dhe martohet me një tjetër, bën tradhti bashkëshortore».
Jezui bekon fëmijët
(Mt 19.13-15; Lk 18.15-17)
13Atëherë i sollën disa fëmijë, që të vinte duart mbi ta, por dishepujt i qortuan.
14Kur i pa, Jezui u zemërua dhe u tha: «Lërini fëmijët të vijnë tek unë dhe mos i pengoni, sepse mbretëria e Perëndisë u përket atyre që janë si ata. 15Me të vërtetë po ju them se ai që nuk e pranon mbretërinë e Perëndisë si një fëmijë, nuk do të hyjë në të». 16Pastaj i mori në krahë dhe i bekoi duke vënë duart mbi ta.
Njeriu i pasur
(Mt 19.16-30; Lk 18.18-30)
17Ndërsa po nisej për rrugë, dikush erdhi me vrap, i ra në gjunjë dhe e pyeti: «Mësues i mirë, ç’duhet të bëj që të trashëgoj jetën e amshuar?».
18Jezui i tha: «Përse më quan të mirë? Askush nuk është i mirë, përveç Perëndisë. 19Ti i njeh urdhërimet: Mos vrit, mos bëj tradhti bashkëshortore, mos vidh, mos bëj dëshmi të rreme, mos mashtro, ndero babanë e nënën!».
20Ai i tha: «Mësues, të gjitha këto i kam bërë që nga rinia ime».
21Jezui e vështroi, ndjeu dashuri për të e i tha: «Të mungon një gjë: shko, shit çfarë ke, jepua të varfërve dhe do të kesh një thesar në qiell. Pastaj eja e më ndiq!».
22Por ai u trishtua nga këto fjalë e u largua i mërzitur, se kishte shumë pasuri.
23Jezui vështroi rreth e rrotull e u tha dishepujve: «Sa e vështirë është për ata që kanë pasuri të hyjnë në mbretërinë e Perëndisë!». 24Dishepujt u shtangën nga fjalët e tij, por Jezui u tha përsëri: «Bijtë e mi, sa e vështirë është të hysh në mbretërinë e Perëndisë. 25Është më e lehtë të kalojë një deve nëpër vrimën e gjilpërës, sesa të hyjë një i pasur në mbretërinë e Perëndisë».
26Ata u habitën tej mase e i thanë njëri-tjetrit: «Po atëherë, kush do të mund të shpëtohet?».
27Jezui i vështroi e tha: «Kjo është e pamundur për njerëzit, por jo për Perëndinë, sepse për Perëndinë gjithçka është e mundur».
28Atëherë Pjetri mori fjalën e tha: «Ja, ne lamë gjithçka dhe erdhëm pas teje».
29Jezui tha:
«Me të vërtetë po ju them se askush nga ata që lanë shtëpi, vëllezër a motra, nënë a babë, fëmijë ose ara për shkakun tim dhe për shkak të ungjillit 30nuk do të mbetet pa marrë, tani, në këtë kohë, së bashku me përndjekjet, njëqindfish shtëpi, vëllezër, motra, nënë, fëmijë e ara, dhe jetën e amshuar në botën e ardhshme. 31Por shumë nga ata që janë të parët do të jenë të fundit dhe të fundit do të jenë të parët».
Jezui paralajmëron vdekjen dhe ngjalljen e tij për të tretën herë
(Mt 20.17-19; Lk 18.31-34)
32Rrugës për në Jerusalem Jezui u printe dishepujve. Dishepujt ishin të tmerruar, ndërsa të tjerët që i ndiqnin kishin frikë. Si i mori përsëri mënjanë të dymbëdhjetët, Jezui filloi t’u tregonte çfarë do t’i ndodhte:
33«Ja, ne po shkojmë në Jerusalem dhe Biri i njeriut do t’u dorëzohet kryepriftërinjve dhe skribëve. Ata do ta dënojnë me vdekje dhe do t’ua dorëzojnë paganëve. 34Këta do ta tallin e do ta pështyjnë, do ta fshikullojnë e do ta vrasin, por pas tri ditësh ai do të ngjallet».
Të mbretërosh do të thotë të shërbesh
(Mt 20.20-28)
35Jakobi e Gjoni, bijtë e Zebedeut, iu afruan dhe i thanë: «Mësues, duam të bësh për ne gjithçka që të kërkojmë».
36Ai u tha: «Çfarë doni të bëj për ju?». 37Ata i thanë: «Na lejo që në lavdinë tënde të ulemi njëri në të djathtën e tjetri në të majtën tënde».
38Por Jezui u tha: «Ju nuk dini çfarë kërkoni. A mund ta pini ju kupën që do të pi unë, apo të pagëzoheni me pagëzimin me të cilin do të pagëzohem unë?».
39Ata iu përgjigjën: «Mundemi».
Jezui u tha: «Kupën që do të pi unë do ta pini edhe ju dhe do të pagëzoheni me pagëzimin me të cilin do të pagëzohem edhe unë, 40por që të uleni në të djathtën a në të majtën time, nuk më takon mua ta vendos, sepse vendet u takojnë atyre për të cilët janë përgatitur».
41Kur e dëgjuan këtë gjë, dhjetë të tjerët u zemëruan me Jakobin dhe me Gjonin. 42Por Jezui i thirri pranë vetes dhe u tha:
«Ju e dini se ata që e mbajnë veten si krerë të kombeve sundojnë mbi to dhe të mëdhenjtë e tyre ushtrojnë pushtet mbi to. 43Me ju nuk duhet të ndodhë kështu, por nëse dikush nga ju dëshiron të bëhet i madh, le të jetë shërbëtori juaj, 44dhe nëse dikush dëshiron të jetë i pari, le të bëhet shërbëtor i të gjithëve, 45sepse edhe Biri i njeriut nuk erdhi që t’i shërbejnë, por erdhi për të shërbyer e për të dhënë jetën e vet si shpengim për shumë njerëz».
Shërimi i Bartimeut të verbër
(Mt 20.29-34; Lk 18.35-43)
46Kështu arritën në Jeriko. Ndërsa po nisej që andej bashkë me dishepujt dhe me një turmë të madhe, një lypës i verbër, Bartimeu, biri i Timeut, rrinte ulur në anë të rrugës. 47Kur dëgjoi se po kalonte Jezui i Nazaretit, ai nisi të bërtiste: «Jezu, Biri i Davidit, ki mëshirë për mua!». 48Shumë veta e qortonin që të heshtte, por ai thërriste edhe më fort: «Biri i Davidit, ki mëshirë për mua!».
49Jezui ndaloi dhe tha: «Thirreni!».
Ata e thirrën të verbrin e i thanë: «Merr zemër! Ngrihu! Ai po të thërret». 50Ai hodhi tej mantelin, brofi në këmbë e shkoi te Jezui.
51Jezui i tha: «Çfarë dëshiron të bëj për ty?».
I verbri iu përgjigj: «Mësues, dua që të shoh përsëri».
52Atëherë Jezui i tha: «Shko! Besimi yt të shpëtoi».
Atij iu kthye menjëherë shikimi dhe shkoi pas Jezuit.
cjk_Latn als_Latn kam_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn est_Latn als_Latn als_Latn als_Latn est_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn est_Latn als_Latn als_Latn als_Latn kam_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn est_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn