als_Latn lit_Latn uzn_Latn
Tiranė, 01. 02. 2014 - "Nė kohėn kur udhėheqja komuniste shqiptare ishte zhytur nė mbledhje pa fund, qė zgjasnin deri nė tė gdhirė, pėr tė dėnuar Nako Spirun e vdekur dhe veprėn e tij "armiqėsore", "antijugosllave" dhe nė "frymėn e indipendencės", mė 5 dhjetor 1947, pėrfaqėsuesi i PKJ pranė KQ tė PKSH, Savo Zllatiē, i paraqiti E.Hoxhės, tezat pėr Federatėn Ballkanike, ku do tė pėrfshiheshin Jugosllavia, Bullgaria dhe Shqipėria. Sipas emisarit Savo, nė sektorin ushtarak, jugosllavėt, bullgarėt dhe shqiptarėt "do tė mbronin tok frontin e Jugut". Savo madje premtoi njė shumė prej 400 milion dollarėsh pėr ushtrinė shqiptare, megjithse nuk shpjegoi se nga do tė dilte kjo shumė, pasi nė buxhetin jugosllav sipas tij nuk ishte parashikuar ndonjė fond i veēantė pėr Shqipėrinė. Dy ditė mė vonė, tezat e Savo Zllatiēit do tė shtroheshin nė Byronė politike tė PKSH. Tė gjithė anėtarėt e Byrosė u shfaqėn nė unison me pikėpamjet e Savo Zllatiēit "pėr tė punuar nė baza federative, pasi kėshtu shkohet drejt bashkimit tė vėrtetė". Nė fund tė mbledhjes u ngarkua E.Hoxha dhe K.Xoxe qė tė hartojnė materialin sipas pikėpamjes jugosllave dhe diskutimeve tė anėtarėve tė Byrosė Politike. Nėn kėtė trysni politike dhe psikologjike tė gjithanėshme, udhėheqjes jugosllave iu hap rruga tė shpejtonte pėr bashkim ekonomik, bashkim ushtarak dhe deri nė pėrfshirjen politike tė Shqipėrisė nė Jugosllavi." - kėshtu shkruan historjania e njohur Prof.Dr.Ana Lalaj nė studimin "Platforma e unifikimit tė ushtrisė shqiptare me atė jugosllave nė vitin 1947". I gjithė zhvillimi historik i kėsaj periudhe paraqitet me shumė argumente arkivore. Ta lexojmė sė bashku. (Sheradin Berisha)
Tito: "Nė praktikė bėjmė Federatėn".
Marrėdhėniet shqiptare-jugosllave pas Luftės Dytė Botėrore deri nė vitin 1948, janė zhvilluar mbi platforma unifikuese politike, ekonomike dhe ushtarake. Traktati i Miqėsisė dhe Ndihmės Reciproke midis dy vendeve (9 korrik 1946) do tė ndiqej nga njė varg marrėveshjesh ekonomike. Ndėr to kryesonte "Konventa pėr Koordinimin e planeve ekonomike, pėr Bashkimin doganor dhe Barazimin e monedhave" (27 nėntor 1946). Nė fushėn ushtarake marrėdhėniet arritėn kulmin sidomos nė gjysmėn e dytė tė vitit 1947, kur pėrpjekjet pėr bashkim tashmė me hapjen e arkivave i gjejmė plotėsisht tė dokumentuara.
E gjithė kjo strategji jugosllave ndaj Shqipėrisė bėhej me dijeni dhe leje tė Stalinit. Nė takimin qė Tito kishte pasur me Stalinin nė Moskė, nė maj 1946, ky i fundit i kishte sugjeruar Titos tė nėnshkruante sa mė shumė marrėveshje bilaterale me Shqipėrinė, me qėllim qė bashkimi midis dy vendeve tė kėrkohej nga poshtė, nga vetė shqiptarėt. Ishte pikėrisht njė muaj pas kėtij takimi, nė qershor 1946, kur Enver Hoxha u ftua nė Beograd, ku u pėrgatit traktati i Miqėsisė dhe Ndihmės Reciproke Shqipėri-Jugosllavi. Muajt e mėvonshėm ishin mbushur me nėnshkrime marrėveshjesh dypalėshe ekonomike, financiare, ushtarake, kulturore etj. "Nė praktikė bėjmė Federatėn", do tė shprehej J.B.Tito nė kėtė kohė.
Nė maj-qershor 1947, kur fronti i luftimeve tė Ushtrisė Demokratike Greke me forcat e Ushtrisė Kombėtare Greke ishte zhvendosur nė kufi me Shqipėrinė, nė malet e Vicit e Gramozit, roli i Shqipėrisė pėr bllokun komunist qė po formėsohej fitoi peshė pėr Moskėn. Enver Hoxha u thirr me urgjencė nga Stalini nė Moskė (14-26 korrik 1947), kurse Tito forcoi presionin mbi udhėheqjen komuniste shqiptare pėr pėrfshirjen e Shqipėrisė nė njė federatė tė pėrbashkėt. Politika gjeostrategjike e Titos ishte fokusuar sidomos nė dy qendra:
- Shqipėria dhe
- Maqedonia.
Pėrfshirja e Shqipėrisė nė Jugosllavi do tė forconte pozitėn gjeostrategjike tė Jugosllavisė, duke i dhėnė asaj njė vijė bregdetare qė shtrihej nga Adriatiku deri nė Jon; ndėrsa njė Maqedoni e bashkuar (ku do tė pėrfshihej Maqedonia e Vardarit, e Pirinit dhe e Egjeut) brenda federatės jugosllave do rriste kredibilitetin e kėsaj tė fundit te popujt sllavė tė jugut.
Jugosllavėt dhe rusėt nxitojnė
Ende pa u nisur Enver Hoxha nė Moskė, mė 10 korrik 1947, nė Shqipėri arriti njė delegacion ushtarak jugosllav i nivelit tė lartė, i kryesuar nga Koēa Popoviē, shef i Shtabit tė Pėrgjithshėm tė ushtrisė jugosllave; gjeneral Vukmanoviē Tempo, drejtor politik i ushtrisė; gjeneral Rade Hamoviē, zėvendėsi i Tempos etj. Delegacioni u prit nga Koēi Xoxe, zv/kryeminisėr dhe njėherazi ministėr i Brendshėm, pasi E.Hoxha po pėrgatitej pėr njė diskutim nė Kuvend dhe pėr udhėtimin e Moskės. Mė vonė ky fakt do tė pėrdorej nga Hoxha si "argument" i lidhjeve tė ngushta tė Xoxes me jugosllavėt.
Subjekti kryesor i bisedimeve mes anėtarėve tė dy Shtatmadhorive, shqiptare dhe jugosllave, ishte bashkimi i ushtrisė shqiptare me atė jugosllave. Nga tė dy palėt u shtrua nevoja e kontakteve mė tė shpeshta ndėrmjet dy Shtatmadhorive, u diskutua mbi buxhetin e ushtrisė shqiptare qė do tė ishte pjesė e Ushtrisė jugosllave, pėr stėrvitjet e pėrbashkėta, furnizimet, studentėt dhe specializantėt shqiptarė qė do tė studionin nė Jugosllavi etj. Jugosllavėt kėrkuan dhe raporte periodikė pėr zhvillimet nė ushtrinė shqiptare.
Nisja e Hoxhės nė Moskė, mė 14 korrik 1947, u bė pa ceremoni populiste, nė dallim nga ajo nė Beograd njė vit mė parė. Ndoshta statusi politik i Shqipėrisė: mospjesėmarrja e saj nė OKB, marrėdhėniet e ndėrprera me ish Aleatėt e mėdhenj tė Luftės, qė binin nė kundėrshtim me vendimet e Jaltės, ku ata ishin shprehur nė unison pėr njė politikė tė njėsuar ndaj shteteve tė Europės Lindore, si dhe situata nė kufirin shqiptar tė jugut, mund tė kenė ndikuar te Stalini pėr ti imponuar Hoxhės njė sjellje jo tė zhurmshme. Krahas bisedave pėr Luftėn Civile nė Greqi, nėnshkrimit tė disa marrėveshjeve ekonomike, Hoxha nėnshkroi nė Moskė edhe njė marrėveshje ushtarake njėvjeēare, ku qeveria sovjetike do tė mbulonte buxhetin e ushtrisė shqiptare deri nė 50%. Po kėshtu ai kėrkoi dhe instruktorė sovjetikė ushtarakė tė vinin nė Shqipėri.
Nė mesin e vitit 1947, pranė ushtrisė shqiptare ndodheshin kėshilltarė dhe instruktorė ushtarakė sovjetikė dhe jugosllavė. Ata ishin shpėrndarė nė Ministrinė e Mbrojtjes Kombėtare, pranė drejtorive, divizioneve, regjimenteve dhe shkollės sė oficerėve etj. Tė dy palėt kishin ardhur pėr tė ndihmuar Ushtrinė Kombėtare Shqiptare, por ndėrkohė njė garė e nėndheshme zhvillohej mes tyre pėr ndikim e kontrroll sa mė tė madh nė sektorėt ku vepronin. Kjo reflektohej sidomos nė marrėdhėniet qė u krijuan midis Shtatmadhorisė, pranė sė cilės qėndronin kėshilltarėt sovjetikė, dhe Drejtorisė Politike, ku ishin vendosur kėshilltarėt jugosllavė. Kėsisoj, Shtatmadhoria shqiptare mbėshtetej nė pėrvojėn sovjetike, ndėrsa Drejtoria politike mbėshtetej nė atė jugosllave. Kėto ndryshime nė pėrmbajtjen dhe nė metodologjinė e punės sovjeto-jugosllave krijonin tendosje dhe ashpėrsim nė marrėdhėniet e strukturave tė ushtrisė shqiptare.
Shtatmadhoria hartonte organikat me sovjetikėt, por jugosllavėt kėrkonin me insistim ti rishikonin ato; kėrkesat pėr materiale ushtarake i dėrgoheshin drejtpėrdrejt Shtatmadhorisė sovjetike, ndėrsa Shtatmadhoria jugosllave nuk informohej; Drejtoria Politike e konsideronte veten organi i Partisė qė duhej tė dinte tė gjitha ēėshtjet e Shtatmadhorisė, kurse Shtatmadhoria informonte Drejtorinė Politike vetėm pasi i kishte pėrcjellė urdhėresat pėrkatėse organeve vartėse. Pėr mė tepėr nė metodėn e punės sė saj Shtatmadhoria nuk pranonte diskutime. Nė kėto qėndrime, sigurisht, Kryetari i Shtatmadhorisė gjeneral-kolonel Mehmet Shehu, dhe drejtori i Drejtorisė Politike kolonel Kristo Themelko kishin rolin e pėrgjegjėsitė e tyre.
Vizita e Hoxhės nė Moskė ngjalli xhelozi dhe frikė nė Beograd. Njė lidhje e drejtpėrdrejtė e Tiranės me Moskėn nuk ishte fort e pėlqyeshme pėr Beogradin. Nė Moskė, gjatė bisedimeve shqiptare sovjetike, ambasadori jugosllav, Vladimir Popoviē, nuk u thirr nė bisedime. Kjo donte tė thoshte se Kremlini po konturonte njė politikė tė re me shqiptarėt qė duhej tė mbetej e panjohur pėr jugosllavėt. Po kėshtu Stalini u bėnte me dije jugosllavėve se ishte ai nė krye tė hierarkisė ndėrkombėtare komuniste dhe si i tillė ishte ai qė vendoste.
Ambasadori jugosllav nė Moskė do ti bėnte presion ambasadorit shqiptar Mihal Prifti pėr tė marrė vesh pėrmbajtjen e bisedimeve, aq sa nga pala shqiptare pati dhe njė protestė qė e detyroi Titon tė reagonte ashpėr ndaj ambasadorit tė tij.
Nė kohėn kur udhėheqja komuniste shqiptare ishte zhytur nė mbledhje pa fund, qė zgjasnin deri nė tė gdhirė, pėr tė dėnuar Nako Spirun e vdekur dhe veprėn e tij "armiqėsore", "antijugosllave" dhe nė "frymėn e indipendencės", mė 5 dhjetor 1947, pėrfaqėsuesi i PKJ pranė KQ tė PKSH, Savo Zllatiē, i paraqiti E.Hoxhės, tezat pėr Federatėn Ballkanike, ku do tė pėrfshiheshin Jugosllavia, Bullgaria dhe Shqipėria. Sipas emisarit Savo, nė sektorin ushtarak, jugosllavėt, bullgarėt dhe shqiptarėt "do tė mbronin tok frontin e Jugut". Savo madje premtoi njė shumė prej 400 milion dollarėsh pėr ushtrinė shqiptare, megjithse nuk shpjegoi se nga do tė dilte kjo shumė, pasi nė buxhetin jugosllav sipas tij nuk ishte parashikuar ndonjė fond i veēantė pėr Shqipėrinė. Dy ditė mė vonė, tezat e Savo Zllatiēit do tė shtroheshin nė Byronė politike tė PKSH. Tė gjithė anėtarėt e Byrosė u shfaqėn nė unison me pikėpamjet e Savo Zllatiēit "pėr tė punuar nė baza federative, pasi kėshtu shkohet drejt bashkimit tė vėrtetė". Nė fund tė mbledhjes u ngarkua E.Hoxha dhe K.Xoxe qė tė hartojnė materialin sipas pikėpamjes jugosllave dhe diskutimeve tė anėtarėve tė Byrosė Politike.
Nėn kėtė trysni politike dhe psikologjike tė gjithanėshme, udhėheqjes jugosllave iu hap rruga tė shpejtonte pėr bashkim ekonomik, bashkim ushtarak dhe deri nė pėrfshirjen politike tė Shqipėrisė nė Jugosllavi. Nė dokumentet e kohės me tė cilat unė jam kėshilluar nuk ndesh asnjė ēast qė shqiptarėt tė kenė kundėrshtuar pėr gjithė sa u ėshtė kėrkuar. Duket se udhėheqėsit shqiptarė u shtynė nė njė kompleks fajėsie tė paqenė, a ndoshta kjo ėshtė vetėm pamja e jashtme. E vėrteta ėshtė se alternativat e tyre ishin tepėr tė kufizuara pėr momentin.
Pikėrisht nė kėto ditė, E. Hoxha mori ftesėn nga Gj. Dimitrovi pėr njė vizitė nė Bullgari, ku edhe u nėnshkrua traktati i Miqėsisė dhe Ndihmės Reciproke midis dy vendeve. Mė 12 dhjetor 1947, delegacioni shqiptar partiak dhe qeveritar, i pėrbėrė nga E. Hoxha, K. Xoxe, H. Kapo dhe K. Themelko u nis pėr nė Sofje. Po atė natė, delegacioni kaloi nėpėr Beograd dhe u prit nga Tito, Kardeli dhe anėtarė tė tjerė tė Byrosė Politike tė PKJ. Nė bisedimet qė u zhvilluan, Hoxha pranoi se "vija jonė (shqiptare) ka qėnė e shtrembėr", tregoi "rrėnjėt pse u shtrėmbėrua" dhe pohoi se "kritikat dhe vėrejtjet e PKJ janė tė drejta". Ndėrsa Tito shprehu kėnaqėsinė qė "KQ i PKSH e ka parė mirė vijėn qė duhet ndjekur". Pėr ushtrinė, ai tha se "Shqipėria nuk mund tė mbajė gjithė shpenzimet, se rėndojnė ekonominė. Prandaj gjithėēka, pajisje dhe armatime, do tė futen nė buxhetin jugosllav". Atėherė Hoxha ka deklaruar se "stėrvitja dhe organizimi do tė jenė tė njėjtė". Megjithėse informacioni qė E.Hoxha jep nė Byronė Politike pėr takimin me Titon nė Beograd ėshtė i zbehtė, janė dokumentet jugosllave qė bėjnė me dije se aty "u morėn vendime" pėr zhvillimin e ardhshėm tė marrėdhėnieve shqiptare-jugosllave.
Pėr tė vėnė nė zbatim kėto vendime nė sektorin ushtarak, mė 24 deri mė 27 dhjetor 1947, erdhi nė Shqipėri njė delegacion i lartė jugosllav, i kryesuar nga gjeneral leitnant Rade Hamoviē, shefi i Drejtorisė Operative tė Shtatmadhorisė. Nė tė merrnin pjesė dhe gjeneral leitnant Sava Dėrleviē, komandant i prapavijės dhe gjeneral major Branko Petriēeviē, zėvendės shef i Drejtorisė Politike tė ushtrisė jugosllave.
Njė ditė mė pas, tre gjeneralėt u takuan nė Shtatmadhorinė shqiptare, me gjeneral-kolonel M. Shehun, kolonel Tahir Kadarenė, dhe kolonel Valeri Lebediev, kėshilltarin sovjetik nė Ministrinė e Mbrojtjes Kombėtare Shqiptare. Pas diskutimeve, u konkludua pėr njė platformė unifikuese tė ushtrisė shqiptare me atė jugosllave. Platforma fillon me kėto fjalė: Nė interes tė mbrojtjes sė vendeve tona dhe tė pėrforcimit tė Ushtrisė Shqiptare, u diskutua pėr probleme tė ndryshme ushtarake dhe u konstatuan pikėpamje tė njėllojta pėr tė gjitha ēėshtjet, tė cilat pikėpamje do tu parashtrohen pėr propozim komandantėve Supremė tė Ushtrisė Jugosllave dhe tė Ushtrisė Shqiptare, pėr tu sanksionuar me aprovimin e tyre.
Pika e parė e kėsaj Platforme ishte:
1. Tė kalojmė sa mė parė nė unifikimin e ushtrisė Shqiptare me ushtrinė Jugosllave.
Mė poshtė vazhdonin format konkrete tė unifikimit.
Pėr disa ditė me rradhė vazhduan bisedimet e delegacionit jugosllav me ushtarakėt e lartė shqiptarė. Madje, Hamoviēi inspektoi vetė nė terren formacionet e ushtrisė shqiptare. Delegacioni jugosllav hartoi edhe njė raport "Pėr problemet kryesore nė Armatėn shqiptare" tė cilin Branko Petriēeviē ia dorėzoi Milovan Gjilasit, zėvendės president i federatės jugosllave. Nė atė raport vihej nė dukje organizimi i dobėt i njėsive ushtarako-territoriale shqiptare, mungesa e armatimeve, e mjeteve automobilistike, tė artilerisė, tė aviacionit, shkollimi i kuadrit ishte i improvizuar, tė ardhurat buxhetore nuk i viheshin me kohė nė dispozicion ushtrisė, mungesa e rezervave ushqimore, mosbesimi i ushtarakėve shqiptarė nė forcat e tyre etj.
Gjithashtu delegacioni bėri njė varg propozimesh, qė duhej tė plotėsonte Shtatmadhoria e Ushtrisė Kombėtare Shqiptare.
Sipas tyre,
- ushtria shqiptare duhej tė kishte njė plan unik operacional nė rast lufte me ushtrinė jugosllave;
- tė gjitha urdhėresat e ushtrisė jugosllave do tė ishin tė vlefshme edhe pėr ushtrinė shqiptare;
- legjislacioni po ashtu;
- ushtria shqiptare tė inkorporohej nė buxhetin e ushtrisė jugosllave.
Njėkohėsisht propozimet theksonin se:
- "pranė Ministrisė sė Mbrojtjes Popullore tė Shqipėrisė do tė vinte njė delegat i Ministrisė sė Mbrojtjes Popullore Jugosllave;
- shefi i Shtatmadhorisė, gjeneral-kolonel M. Shehu tė largohej dhe nė vend tė tij tė vendosej kolonel Beqir Balluku; dhe nė ushtrinė shqiptare nuk kishte mė nevojė qė tė vinin instruktorėt sovjetikė ushtarakė qė ishin paralajmėruar;
Me sa duket instruktorėt ushtarakė sovjetikė shiheshin si pengesė pėr unifikimin e ushtrisė shqiptare me atė jugosllave. Po kėshtu dhe ata ushtarakė tė lartė shqiptarė qė bashkėpunonin ngushtė me ta. Mė pas delegacioni jugosllav takoi dhe Enver Hoxhėn, i cili u pajtua me propozimet. Megjithatė duhet thėnė se jugosllavėt nuk e njohėn Enver Hoxhėn me tė gjitha pikat e materialit, gjė qė le tė kuptohet se ata nuk i besonin atij plotėsisht. Raporti iu referua edhe J.B.Titos, cili i mirėpriti propozimet.
Rasti Shehu
Nė prag tė largimit tė delegacionit jugosllav pėr nė Beograd, u bė njė mbledhje tjetėr nė Shtamadhorinė shqiptare, ku merrnin pjesė nga pala jugosllave:
- gjenerali Rade Hamoviē,
- gjenerali Sava Dėrleviē, dhe
- gjenerali Branko Petriēeviē.
Ndėrsa nga pala shqiptare:
- M.Shehu,
- V. Lebediev,
- Aleksander Pavlov,
- Teki Koloneci,
- B. Balluku,
- T. Kadareja dhe
- K. Themelko.
Nė atė mbledhje u bisedua mbi punėn e Shtatmadhorisė dhe Shehu u kritikua nga jugosllavėt, por edhe nga kolegėt ushtarakė shqiptarė. Shehu u kritikua si njė njeri me karakter problematik, egoist, mėndjemadh, nevrik, qė nėnvleftėsonte shokėt etj. Pakėnaqėsi tė tilla pėr tė kishte dhe nga kolektivi ku punonte. Megjithatė nė kėto vlerėsime pėrfshiheshin dhe ambicjet karrieriste tė kolegėve tė tij. Por akuza qė rėndonte mė shumė mbi tė ishte ajo e "ndikimit nga Nako Spiru, veprimtaria armiqėsore e tė cilit ishte pėrhapur edhe nė ushtri". Ajo mbledhje pėrgatiti pėrfundimisht terrenin qė Shehu tė largohej nga Shtatmadhoria.
Nė fillim tė janarit 1948, ēėshtja Shehu u shtrua edhe nė Byronė Politike tė PKSH. Paraprakisht Hoxha, Xoxe, Themelko kishin biseduar dhe me ambasadorin jugosllav nė Shqipėri, Josip Gjergjia dhe emisarin Savo Zllatiē. Sipas jugosllavėve "Shehu e kishte kuptuar qė po ndėrrmerrej diēka kundėr tij dhe kishte rėnė nė njė gjendje qė lehtė mund tė ndodhė qė tė bėjė ndonjė marri apo ndonjė ekses". Kjo do tė thoshte se Shehu mund te vriste veten, gjė qė do tė ishte vetevrasja e dytė pas Nakos nė Byronė Politike tė PKSH. Kjo do tė cėnonte prestigjin e udhėheqjes shqiptare por dhe tė asaj jugosllave.
Prandaj ata sugjeronin qė kritika ndaj Shehut tė mos ishte asgjėsuese. Zllatiē, i kėshilluar dhe me Aleksandėr Rankoviēin, ministrin e brendshėm jugosllav, i rekomandoi udhėheqjes shqiptare qė ta thėrrisnin M. Shehun nė Byronė Politike dhe ta trajtonin ēėshtjen e tij nė plan partie. Sipas tyre, Shehut duhej "ti jepej njė lloj mundėsie dhe perspektive". Pra, jugosllavėt kishin vendosur tė mos e digjnin pėrfundimisht kartėn Shehu.
Nė vijim tė qėndrimit jugosllav, Byroja Politike u mblodh dhe e shkarkoi Shehun si Shef i Shtatmadhorisė dhe nė vend tė tij emėroi kolonel Beqir Ballukun. Ndėrkohė u krijua dhe njė ministri e re, Ministria e Transportit dhe e Komunikacionit, ku posti i ministrit iu rezervua Shehut.
Nė mbledhjen e ardhėshme tė Byrosė, mė 8 janar 1948, Shehu u akuzua pėr njė varg dobėsish e tė metash nė punė, si dhe pėr frymė antijugosllave, por qė Mehmeti "nuk e kishte nė atė shkallė aq sa Nako". Megjithatė mbledhja konkludoi se "Shehu nuk i ka garancitė tė qėndrojė nė ushtri, nė kėtė situatė, kur bėhet unifikimi i ushtrisė pėr njė front tė vetėm nė tė gjithė Ballkanin". Nė atė mbledhje Shehu pranoi tė gjitha akuzat e bėra ndaj tij, me pėrjashtim tė qėndrimit "antijugosllav". Ai u shpreh se "Unė garantoj se nuk jam kundėr Jugosllavisė, nuk jam kundėr bashkimit tė ushtrisė sonė me atė jugosllave". Ėshtė e qartė se ftohtėsia e Shehut ndaj ushtarakėve jugosllavė, nuk ishte kundėrshtim politik ndaj vijės jugosllave, por mė tepėr njė rrjeshtim nė krah tė kėshilltarėve dhe instruktorėve sovjetikė me tė cilėt Shtatmadhoria bashkėpunonte ngushtėsisht.
Mė 18 janar 1948, Savo Zllatiē i shkruante Rankoviēit: "Kėto ditė Shehu i dorėzoi detyrėn nė Gjenerashtab Beqir Ballukut, i cili sė bashku me K. Temelkon dhe njė grup oficerėsh shqiptarė do tė arrijnė sė shpejti nė Beograd nė mėnyrė qė atje konkretisht tė vendosin pėr zbatimin e vendimeve, tė cilat janė marrė gjatė qėndrimit tė Enverit nė Beograd (mė 12 dhjetor 1947). Shehu e ka pranuar verdiktin partiak dhe sipas tė gjitha gjasave ka ndier lehtėsim". Por edhe jugosllavėt ndjeheshin tė lehtėsuar. Rruga pėr bashkimin e ushtrive ishte e hapur. Nė bisedimet e Beogradit morėn pjesė Themelko, Balluku, Kadareja dhe Koloneci. Nė Beograd tė gjithė anėtarėt e delegacionit ranė dakord pėr ēdo gjė qė kėrkonin jugosllavėt nė lidhje me unifikimin e Ushtrisė dhe madje edhe pėr ardhjen e Divizionit jugosllav nė Korēė.
/PROF.DR.ANA LALAJ
als_Latn lit_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn hau_Latn als_Latn slk_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ibo_Latn slk_Latn szl_Latn zsm_Latn srd_Latn gla_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn jav_Latn