als_Latn dik_Latn sag_Latn
Ne duhet të jemi rebelë, jo revolucionarë. Revolucionari i takon një sfere tepër profane. Rebeli dhe shpirti i tij rebel kanë diçka hyjnore.
Revolucionari i takon botës së politikës, parashikimet e tij janë politike. Sipas botëkuptimit të tij, mjafton që të ndërrohet struktura e shoqërisë, që të ndryshojnë edhe njerëzit.
Në të kundërtën, rebeli, ashtu si e përdor unë këtë emërtim, është një fenomen shpirtëror. Veprimet e tij janë absolutisht individuale. Vizioni i tij thotë: Nëse ne duam ta ndërrojmë shoqërinë, atëherë ne duhet t’i ndryshojmë njerëzit.
Shoqëria në vete nuk ekziston - ajo është vetëm një fjalë si: „sasi, masë“. Nëse e kërkojmë, atë nuk do ta gjejmë askund. Ne mund t’i takojmë vetëm njerëzit një nga një, një individ, por jo edhe shoqërinë.
„Shoqëria“ është vetëm një emërtim kolektiv, pa ndonjë realitet të caktuar, plotësisht pa substancë.
Individi ka shpirt, ai e ka mundësinë e evolucionit, të ndryshimit, të transformimit. Pra, ky është një ndryshim madhështor.
Rebeli i sjell botës një ndryshim të vetëdijës. Dhe, nëse ndryshon vetëdija, patjetër që do të ndryshojë edhe struktura e shoqërisë. Ndërsa e kundërta, duke ndërruar shoqërinë, të mendojmë se e ndryshojmë edhe individin, kjo nuk funksionon fare.
Këtë e kanë dëshmuar të gjitha revolucionet deri më tani, pasi të gjitha kanë dështuar. Nuk ka revolucion i cili i ka ndryshuar njerëzit. Mirëpo, siç duket këtë fakt ne gjithmonë e injorojmë. Ne gjithnjë e kemi të ngulitur në mendje se përmes revolucionit do të ndryshojë diçka, përmes ndryshimit të shoqërisë, ndryshimit të një qeverie, ndryshimit të ligjeve apo ndryshimit të një sistemi politik do të ndryshojë njeriu.
Feudalizmi, Kapitalizmi, Komunizmi, Socializmi, Fashizmi - të gjitha ato në mënyrën e vet kanë qenë revolucionare, mirëpo të gjitha ato kanë dështuar tmerrësisht, sepse ato nuk e kanë ndryshuar njeriun.
Një Guatama Buddha, një Zaratustra, një Jezus - ata janë rebelë. Ata gjithë vëmendjen e përqendrojnë tek individi. Edhe ata ishin të pasuksesshëm, mirëpo dështimi i tyre ka pasur plotësisht të tjera shkaqe nga ato të revolucionarëve.
Revolucionarët në shumë vende dhe shumë mënyra i kanë provuar metodat e tyre - dhe të gjithë kanë dështuar. Koncepti i një Guatam Buddha gjithashtu nuk ka pasur sukses, sepse kurrë nuk është provuar që ai të jetësohet.
Jezusi nuk ka pasur sukses sepse Judët atë e kanë kryqëzuar dhe të krishterët e kanë bartur në varr.
Pra, edhe Jezusi asnjëherë nuk është lejuar të provohet - ai s’kishte asnjë shansë!
Rebeli është një dimension ende i paprovuar.
Ne duhet të jemi rebelë, jo revolucionarë. Revolucionari i takon një sfere tepër profane. Rebeli dhe shpirti i tij rebel kanë diçka hyjnore.
Revolucionari nuk mund të bëjë asgjë i vetëm e as me veten e tij; atij i duhet masa, një parti politike, një qeveri. Atij i duhet fuqia e pushtetit dhe pushteti e korrupton. Dhe, pushteti i pakufishëm, e korrupton atë absolutisht.
Të gjithë revolucinarët që kanë patur mundësi të vijnë në pushtet, ata të gjithë janë korruptuar nga fuqia e atij pushteti. Ata nuk arrijnë dot që pushtetin dhe institucionet e tij t’i ndryshojnë, por përmes fuqisë së pushtetit e ndryshojnë botëkuptimin e tyre - ata bëhen korrupt. Vetëm emrat e sistemeve janë ndryshuar, ndërsa shoqëria mbetet e pandryshuar.
Janë shekuj të tërë ku vetëdija njerëzore nuk është zhvilluar. Vetëm ndonjëri ka arritur të zhvillohet dhe lulëzojë. Nga miliona njerëz, vetëm njëri të arrijë ta zhvillojë vetëdijen dhe të lulëzoj, kjo nuk ka qenë rregull por ka mbetur vetëm si një përjashtim. Dhe, pasi një njeri i këtillë, i vetëm qëndron në mes të masës, atë masa nuk mund ta durojë. Vetëm se është i tillë, ai në njëfarë mënyre ndjellë përulje të masës ndaj tij. Vet prania e tij ndjellë në një mënyrë fyerje për masën, sepse mund të ndodhë që ai t’ua hapë sytë njerëzve. Ai mund t’ua kujtojë njerëzve potencialin e tyre, ardhmërinë e tyre. Ai e lëndon egon e njerëzve, pasi ata asgjë nuk kanë bërë që të zhvillohen më tej, që të jenë të vetëdijshëm, të jenë plot dashuri, ekstatikë, kreativë, të jenë paqësorë dhe ta ndërtojnë një botë të bukur përreth. Ekzistenca e njerëzve dëshmon se nuk ka qenë një bekim, por një mallkim për këtë botë. Kontributi i njerëzve për këtë botë është agresioni dhe dhuna, pandjeshmëria e tyre, smira, konkurrenca, lakmia, etja për pushtet. Njerëzit e kanë bërë botën një fushëbetejë të pandërprerë, ata janë të etur për gjak. Vetë ata ua marrin njerëzve atë që quhet njerëzore dhe kontribuojnë që i gjithë njerëzimi të bie shumë më poshtë se sa e lejon dinjiteti njerëzor, shpeshherë më poshtë se kafshët.
Më duket e arsyeshme që të sqarohen tri gjëra që do t’ju ndihmojnë të kuptohet esenca: Reforma - Revolucioni - Rebelizmi.
Reforma shërben vetëm si modifikim. E vjetra mbetet, nuk eliminohet, mirëpo asaj i jipet një formë e re, një pamje e re - njësoj sikur renovimi i një ndërtese të vjetër. Struktura e vjetër e ndërtesës nuk preket, ndërsa ajo e fiton një fasadë të re, një pastrim të mirë, disa dritare dhe dyer të reja.
Revolucioni shkon më thellë se reforma. E vjetra mbetet, mirëpo bëhen edhe shumë ndryshime të tjera, gjithashtu edhe disa ndryshime në strukturën themelore. Tani nuk do të ndërrohet vetëm fasada, aty do të shtohen edhe disa dritare dhe dyer të reja, ndoshta do të ndërtohen edhe disa kate ku mundësohet që ndërtesa shkoj më lart drejt qiellit.
Mirëpo, e vjetra nuk demolohet, ajo mbetet, e fshehur në brendësi të së resë. Në fakt e vjetra mbetet si fundament i „ndërtesës së re“.
Revolucioni nënkupton kontinuitet, vazhdimësi e së vjetrës.
Rebelizëmi nënkupton diskontinuitet, ndërprerje e së vjetrës. Rebelizmi nuk është reformë e as revolucion. Rebelizmi nënkupton që, të ndahemi nga të gjitha strukurat e vjetra: nga religjionet e vjetra, nga ideologjitë e vjetra politike, nga të menduarit e vjetër. Ai është një refuzim i gjithë atyre që janë të vjetra.
Jeta do të fillojë plotësisht nga e para, e freskët e plot gjallëri.
Nëse ne nuk arrijmë që në gjithë botën të sjellim njerëz të tillë rebelë, njerëzimi nuk do të ketë të ardhme. Mentalitetet e vjetra na kanë prurë të gjithë neve në prag të vdekjes. Vetëdija e vjetër, të menduarit e vjetër, ideologjitë e vjetra, religjionet e vjetra e shumë primitive - të gjitha këto bashkë na kanë prurë në një situatë kërcënuese të vetëvrasjes globale.
Vetëm një lloj plotësisht i ri i njeriut mund ta shpëtojë këtë njerëzim, këtë planet dhe këtë jetë të mrekullueshme!
Unë jam për rebelizëm dhe e kundërshtoj revolucionin. Për mua, shpirti rebel është fillesa e një njeriu religjioz. Të jesh rebel don të thotë spiritualizëm në formën më të pastër.
Koha e revolucioneve ka mbaruar: Revolucioni Francez, Revolucioni Rus, Revolucioni Kinez - të gjithë kanë dështuar. Gjithashtu edhe Revolucioni i Gandit në Indi ka dështuar, dhe ai dështoi para vet syve të tij.
Është shumë dëshpruese se si të gjitha revolucionet kanë dështuar në të njejtën mënyrë. Ata të gjithë dështuan nga vet revolucionarët, pasi ata posa e morën pushtetin në duart e tyre, ndryshoi përnjëherë edhe pikëpamja e tyre. Përnjëherë, në vijën e parë doli çështja se si të mbeten gjithmonë në pushtet. Atëherë ata ndërmorën e përdorën të gjitha mjetet që ta sigurojnë përgjithmonë atë pushtet dhe ta mbajnë kotrollin mbi njerëzit.
E ardhmja jonë nuk ka nevojë më për asnjë revolucion të ri. Të ardhmes tonë i duhet një eksperiment, i cili nuk është provuar kurrë më parë.
Në të kaluarën ka pasur rebelë, megjithatë ata ishin vetëm disa individë. Ndoshta nuk ka qenë koha e përshtatshme për ta, nuk ishin pjekur kushtet.
Dhe tani, jo vetëm që janë pjekur kushtet… por nëse ne nuk nxitojmë, ky do të jetë edhe fundi i kohës sonë!
Në dhjetëvjetëshat e ardhshëm, njerëzimi ose do të zhduket - ose në tokë do të shfaqet një njeri i ri me një vizion të ri.
Ky njeri i ri do të jetë një rebel.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn