als_Latn dik_Latn sag_Latn
“Bëhesh i marrë, kur të duket vetja qendra e gjithësísë” – Stendal
Ashtu si në çdo betejë të parët hyjnë trimat, në çdo debat mësyjnë të aftët. Idealistët nuk i tremben humbjes. Njerëzit e urtë dinë ta dëgjojnë tjetrin. Përsosuria nuk arrihet brenda ditës. Kush shenjtëron pretekstin, synon fitimin e padrejtë. Njërëzit e virtytshëm nuk dinë të krekosen. Tipari kryesor i një demokratit është përfillja e mendimit ndryshe. I civilizuari sheh gjithmonë larg. Injoranti s’e ka për zemër ballafaqimin. Çdo tepërim është i dëmshëm. T’i shmangesh parlamentit, duhet të kesh nostalgjí për diktaturën. Në një shoqërí të lirë kokëfortësía është hasmi i vetes.
Me bojkotin permanent Rama është futur në “kopénë” e frikacakëve. Duke qënë mendjemadh, i shmanget debatit. Si arrivist, e tmerron rihumbja e zgjedhjeve. Si mendjengushtë, dëgjon vetëm veten. Meqë ka shumë të meta, shtiret sikur lakmon përkryerjen. Si inatçí, nuk sheh përtej hundës. Si ambicioz, ka zgjedhur armë sebépin. Të imitojë diktatorët, mburret si liberal. Tërë jetën Enver tirani u shtir si demokrat. Thelbi i primitivizmit është dritëshkurtësía. Si floríri në zjarr, njihet intelekti në debat. Edhe në ëndërritjet syblime lypset ndjenja e masës. Kush bojkoton parlamentin, çmon drejtimin me qarkore. Toleranca – thotë Gandi – është maja e trimërísë. Është urtësí të dyshosh në bindjet e tua.
Edvin Rama krenohet që mohon zhvillimin. Mburret që bojkoton parlamentin. Hazdiset që pengon reformat. Gëzohet që bllokon ligjet. Trimërohet, që sajon “kriza”. Fryhet si gjel për protestat. Ngazëllehet për trillimet. Lumturohet me varfërínë e stisur. Vështirë të gjesh një drejtues, që të pengojë me kaq zell zhvillimin e vendit. Të zbulosh një “misionar”, që të japë berihajin se nuk duhen reforma. Të konstatosh një atdhetar që të alarmojë miqtë se nuk jemi ata që na çmojnë. Me të drejtë e kanë thënë të urtët se “Disa i i ul virtyti, disa i ngre vesi !”. Rama synon të “mirën” me rrugën e së keqes. Edhe Enver Hoxha u duartrokit për dekada, por përfundoi i përbuzuar dhe nga adhuruesit. Kush nuk e do demokracínë, shtiret sikur e lartëson atë me protesta. Bojkoti i përkorë lypset të ketë vazhdimisht qëllime fisnike. Kush e tepëron me mohimin, nuk pranon përparímin. Vetëm harbutit i pëlqen të mburret duke bërë keq. Askush nuk të ndjek, nëse kërkon kthim prapa. Kush u trembet ligjeve, i shpall ato – të padobishme.
Bojkot i tejzgjatur, do të thotë mohim, braktisje, vetizolim, vetëpërjashtim. Vetëm dëshpërími i pashpresë e shpie njeriun në mohimin e vetes. Vetëm humbja e besimit në një fitore të mundshme, e detyron Ramën të mos i shërbejë së mirës. Bojkoti ushqen egoizmin. Mohimi i misionit, t’i pakëson “fansat”, mbështetësit, madje dhe militantët. Nuk mbahet çatía me një tra – thotë populli. Nuk ushqehen shpresat e elektoratit vetëm me mohim të sukseseve të kundërshtarit. Janë të dëmshme “hosanátë” e servilëve. Kush pengon progresin, mbetet pa elektorat. Me urrejtje nuk ka bërë kush karrierë. Sikur bota të kishte ndjekur logjikën e Ramës, do të ishte shkatërruar me kohë. Rama kërkon t’i pjellë edhe kau. Ai ngulmon në transparencë, pa thënë një fjalë kundër krimit komunist. Opozita nuk u votua për të mohuar gjithçka. Protestat e kryera për pushtet të paligjshëm, hyjnë në ligjet perverse të “revolucionit”. Kurse njerëzit u lodhën nga ëndërrat në diell të utopive të çmendura të ambiciozëve katílë e mediokër.
I dashuruar me veten, Rama nuk do t’ia dijë për hallet e të tjerëve. Kur ndodhet ngushtë, derdh lotë krokodili për “krizën” e vetësajuar dhe zëvendëson “mllefin” për votën, me mjerimin imagjinar të miletit. Frymëzuesi i bojkotit ka për t’u bojkotuar nga vetë ata që e pasojnë. Nuk mund të mbështetet një Ramë, që nuk voton Gjykatën Administrative, Reformën Zgjedhore, gjithë ligjet që kërkojnë një shumicë të cilësuar. Duke parandjerë dështimin, Rama kërkon kot transparencë, me qëllim që të krijojë precedentë të rrezikshëm për zgjedhjet e ardhshme. Kërkon të flaken tej vendimet e Komisionit Qëndror të zgjedhjeve dhe ato të Gjykatave, të ngarkuara për të vlerësuar procesin zgjedhor. Nuk çmon Rama vlerësimet e organizmave ndërkombëtare për standartin e zgjedhjeve, sepse kërkon të mbetet si “apostull” i një transparence, që e “legjitimon” atë si Kryetar partie, si kryebashkiak, si “misionar” i zbatimit të syfeteve të diktaturës. Rama e ka zymtuar të ardhmen e tij politike. Shkurt, ai nuk do transparencë të vërtetë. Ai kështu ka për të mbetur vetëm. Nuk do të ketë Rama, bilé, as sekserë, të cilëve po u del boja dhe u ka hyrë “lepuri” në bark. Rama e ndien vetminë, ndaj, i pikëlluar, kërkon atë që nuk e kupton as vetë. Edhe kërkon opinionin e Venecies, edhe hidhet në zgjidhjen e problemit të transparencës në komisionin parlamentar. Edhe u qan hallin fukarenjve, edhe u rrit atyre taksat dhe u shtrenjton shërbimet. Rama është në luftë me veten. Prej tij nuk pret shpëtim as më naivi,bilé, as më optiomisti. Askush nuk i beson më këtij shpifësi. As ai që jeton me iluzionin se Rama, duke qënë socialist, do të mendojë jo vetëm për vete. Kurse po duket që, para vetes, Rama nuk llogarit kënd. Bilé, para vetes, ai frenon edhe integrimin e Shqipërisë, edhe reformat madhore, edhe të gjitha planet e mazhorancës për një progres të lavdërueshëm. Kurrë nuk mund t’i braktisë ai për të tjerët postet, pasuritë, mburrjet e servilëve dhe “hosanátë” e sekserëve. Rama është “viktima” më mjerane e ambicies së tij për pushtet të paligjshëm dhe për fitim të padrejtë. Por fatkeqësia e tij më e madhe është se, për këtë vetëpërjashtim, ai nuk ka as kujt t’i qahet !?…
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn