als_Latn uzn_Latn bos_Latn
Neokirurgu Eben Alexander, pasi q ra n kom, prjetoi gjra, pr t cilat ai ka menduar se nuk jan t mundura. N nj artikull autorial, t ciln ai e ka shkruar pr revistn Newsweek, ai rrfen pr prvojn e tij dhe pr udhtimin e tij n parajs.
Si neo-kirurg, un nuk kam besuar n fenomenin e prvojs afr vdekjes. Jam rritur n botn e shkencs, si i biri i nj neo-kirurgu. Ndjeka hapat e t atit dhe u bra neo-kirurg akademik, duke ligjruar n Shkolln Mjeksore t Harvardit dhe Universitete tjera. Un kuptoj se far ndodh me trurin, kur njerzit jan afr vdekjes dhe gjithmon kam besuar se ekzistojn shpjegime shkencore pr udhtimet jasht trupit, t prshkruara nga ata q ishin afr vdekjes.
Edhe pse e kam konsideruar vetn si besimtar t krishter, m shum isha i till vetm sa pr sy e faqe, se sa n jetn e vrtet. Kam pasur simpati pr ata, t cilt ishin t mendimit se Zoti ekziston diku.
Sidoqoft, n vjeshtn e vitit 2008, pas shtat ditsh t kaluara n kom, gjat s cilave pjesa njerzore e trurit tim, neokorteksi, nuk ishte aktive, prjetova di, q m dha arsye shkencore pr t besuar pr ekzistimin e vetdijes pas vdekjes.
Do ta rrfej tregimin tim me logjikn dhe gjuhn e shkenctarit q jam.
N nj mngjes para katr viteve, u zgjova nga gjumi me kokdhimbje t mdha. Brenda disa orsh, i gjith korteksi im, pjesa e trurit q kontrollon mendimet dhe emocionet dhe e cila n thelb na bn njerz, u bllokua. Mjekt n Spitalin Lynchburg, Virginia, ku punoja edhe un si neo-kirurg, erdhn n prfundim se isha sulmuar nga nj meningjit i rrall bakterial, i cili sulmon kryesisht fmijt e porsalindur.
Kur hyra n dhomn e emergjencs at mngjes, gjasat e mia pr t shptuar ishin tejet t vogla. Pr shtat dit isha n nj kom totale, trupi im nuk prgjigjej, funksionet e trurit trsisht t bllokuara.
M pas, n mngjesin e dits time t shtat n spital, n momentin kur mjekt po shqyrtonin se a duhej t ndrpritnin tretmanin tim, syt e mi befas u hapn.
Nuk ka shpjegim shkencor pr faktin se prderisa trupi im ishte n kom, mendja ime, vetdija, pjesa ime e brendshme-ishte gjall dhe shndosh. Prjetova nj udhtim n nj dimension m t gjer t universit, pr t cilin as q kam ndrruar q ekziston.
Por ky dimension ekziston. Dhe at q kam par dhe msuar aty, m ka vendosur n nj bot krejt tjetr, nj bot n t ciln jemi m shum se vetm tru dhe trup dhe ku vdekja nuk sht fundi i vetdijes, por nj kaptin e nj udhtimi t kndshm.
Mu deshn muaj t tr pr tu prballur me at q m kishte ndodhur. Jo vetm me pamundsin mjeksore se isha i vetdijshm, gjat kohs sa kam qen n kom, por, q sht edhe m e rndsishme, me gjrat q m ndodhn gjat asaj kohe. N fillim t aventurs time, isha n nj vend t reve. Shum m lart se ret, disa krijesa shndrritse qarkullonin npr qiell, duke ln prapa tyre vija vezulluese.
Zogj? Engjj? Kto fjal i regjistrova m von, kur fillova t shkruaj n letr prvojn time. Por me asnj nga kto fjal nuk mund t prshkruhen kto krijesa, t cilat dallonin nga do gj tjetr q kam par n kt planet. Ishin m t avancuara. Forma m t larta.
Nj tingull i fuqishm zbriste nga lart posht dhe pyesja vetn se a po e prodhonin krijesat n fjal kt tingull. Srish, duke menduar m von, krijova prshtypjen se lumturia e ktyre krijesave ishte aq e madhe, sa q ato sipas t gjitha gjasave e prodhonin at zhurm. Tingulli ishte i prekshm dhe pothuajse material, sikur shiun q mund ta ndiesh n lkurn tnde, por i cili nuk t lag.
Por gjrat bhen edhe m t uditshme. Gjat pjess m t madhe t udhtimit tim, dikush tjetr ishte me mua. Nj femr. Ishte e re dhe kishte sy t kaltr. Kur e pash pr her t par, po kalronim mbi nj siprfaqe me shum ngjyra, e q m pas e identifikova si nj krah t nj fluture. N t vrtet, me miliona flutura ishin prreth nesh. Ishte ky nj lum i ngjyrave dhe i jets. Ajo m shikoi me nj shikim, i cili, po ta kishe shikuar vetm pes sekonda, do ta kishte br tr jetn tuaj t vlefshme pr ta jetuar, pa marr parasysh se far keni prjetuar gjat jets. Nuk ishte shikim romantik. Nuk ishte shikim i miqsis. Ishte nj shikim, i cili shkonte prtej t gjitha ktyre gjrave dhe t dashuris, si e prjetojm ne n tok. Ishte dika m e lart. Pa prdorur asnj fjal t vetme, ajo fliste me mua. Porosia e saj kalonte nepr trupin tim si nj er. Porosia kishte tri pjes dhe nse do t duhej ta prktheja n gjuhn e toks, ather mendoj se ky do t ishte prkthimi:Je i adhuruar prgjithmon. Nuk ke pse t friksohesh. Nuk ka asgj q mund t bsh gabim.
Porosia me mbush me lehtsim. Do tiu tregojm shum gjra ktu. Por n fund do t kthehesh prapa, m tha femra srish.
M pas, un fillova t bj ca pyetje. Ku sht ky vend? Kush jam un? Pse jam ktu? Dhe sa her bja pyetje, prgjigjja vinte menjher n nj shprthim t dritave, ngjyrave, dashuris dhe bukuris, q m godisnin si nj val.
Vazhdova t lviz prpara dhe gjeta vetn duke hyr n nj zbrazti t madhe, trsisht e errt, e pafund n prmasa, por tejet e kndshme.
M von, pasi u zgjova, gjeta nj citat t poetit nga shekulli i 17-t, Henry Vaughan, i cili ju afrua prshkrimit t ktij vendi magjik. Ekziston, thon disa, nj errsir e thell, por shklqyese te Zoti.
Dhe pikrisht i till ishte ky vend: errsir e mbushur prplot me drita shklqyese. E di se sa i pabesueshm tingllon rrfimi im. Po t m kishte rrfyer ndokush, madje edhe nj mjek, tregime t ktilla n kohn time t vjetr, un menjher do t kisha menduar se ai sht i deziluzionuar. Ajo q m ndodhi mua krkon shpjegim.
Fizicientt modern na thon se universi sht nj njsi unike, e pandar.
Para prvojs time, kto ide ishin supozime. Sot ato jan realitet. Jo vetm q universi definohet nga uniteti, por gjithashtu, si e di tani, edhe nga dashuria. Universi t cilin e prjetova n kom, sht i njjti q e prshkruan Einsteini dhe Jezusi n mnyra t ndryshme.
Un ende jam mjek dhe ende jam njeri i shkencs, po aq sa kam qen edhe para prvojs time. Por tani jam nj person tjetr, nga ai q kam qen m par.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ace_Latn als_Latn als_Latn