als_Latn dik_Latn sag_Latn
Familja Murati jeton në një dhomë të vetme, në një ahur të adoptuar sa për mos të fjetur nën qiell të hapur. Një shteg të ngushtë sa për të hyrë nga rruga në atë dhomë 12 m2. Nëna Xheljanja ka hallin se si të ushqej katër fëmijë e saj. Ajo thotë se çdo ditë është sfidë për mbijetesë në këto vjetët e fundit që burri e ka braktisur dhe i ka mbetur vetëm një fije shpresë – t’i rrisë fëmijët e saj.Në mungesë të banjos, ajo është e detyruar që t’i pastrojë fëmijët në toaletin e oborrit. Kurse ato pak enë që i ka del i lanë në çezmë jashtë. Për t’i tharë rrobat, ajo është detyruar që t’i shtrij në rrugë, në murin përball shtëpizës së tyre. Ajo ndjehet e përkëmbur, e lënë pas dore, nga fati i saj i shkretë që nuk ka mundësi t’ju siguroj kafshatën e gojës fëmijëve të tyre. Xhejlanja me dy vajzat binjake ulet për të ngrënë drekë, ajo çfarë iu kishte mbetur mbrëmë. Nuk kanë as sofër, por edhe po ta kishin, nuk kanë se çfarë të qesin mbi të.
als_Latn