als_Latn dik_Latn sag_Latn
Banorët shprehen se mungesa e infrastrukturës po humb vlerat e fshatit që dikur ishte i famshëm në gjithë Shqipërinë.
Poçemi është fshati ku mallakastriotët lidhën dy prej tre besëlidhjeve të tyre për të luftuar pushtuesit. Në vitin 1920 ata lidhën besën kundër pushtuesve italianë dhe në korrik të vitit 1943, kundër pushtuesve nazi-fashistë. Më herët, në Sinjë, në maj të vitit 1847, aty u mbajt Besëlidhja e Parë e thirrur nga Rrapo Hekali, që nisi kryengritjen kundër pushtuesve turq.
Në aspektin gjeografik dhe kulturor, ai njihet si vendburim i ujërave të ftohta kristal dhe rrapeve shekullorë që mbartin në vetvete histori e legjenda.
Për vite me radhë, Poçemi ishte kthyer në atraksion, jo vetëm për mallakastriotët, por për vizitorë dhe kureshtarë të ardhur nga të katër anët e vendit. Por, fatkeqësisht fshati i famshëm po e humb rëndësinë e tij pasi është lënë në harresë.
Ndërsa lë aksin nacional Levan-Fratar e kthehesh për në Poçem, shfaqet rruga e pa shtruar e me gropa që vështirëson lëvizjen e mjeteve. Në qendër të fshatit ndodhen disa lokale, por vetëm dy janë të hapur, të tjerët janë mbyllur.
Kastrioti, një prej administratorëve të lokaleve shprehet pesimist për situatën aktuale dhe kujton me nostalgji vitet e shkuara, kur sipas tij kishte më shumë punë. “Jemi në gjendje të vështirë. Puna ka rënë dhe jemi në caqet e mbijetesës. Vijnë shumë pak njerëz, me raste datëlindjesh, fejesash apo ndonjë feste tjetër familjare. Më parë kishte punë për të gjithë. Tani kemi mbetur dy lokale, të tjerat janë mbyllur. Mendoj se problem është edhe rruga e pashtruar , por kryesorja, sipas meje, është fakti se njerëzit janë varfëruar, nuk kanë më mundësi financiare të vijnë në lokal. Më parë këtu vinin edhe nxënësit e shkollave për mbrëmje. Kishte shumë lëvizje. Tani vetëm kur zhvillohet Festa e Poçemit një herë në vit ka njerëz”.
“Këtu nuk na mungon gjë, i kemi të gjitha ushqimet dhe janë mjaft cilësore, janë të zonës, biologjike. I gatuajmë sipas traditës, në saç, në hell e në zgarë. Ja siç e shikoni, sot kam disa klientë dhe po u gatuaj mish keci në saç. Gjithashtu, kemi mjedisin e bukur me rrepe shekullorë e shelgje plot gjelbërim. Ka burime të shumta me ujë të ftohtë. Rrisim edhe peshq në vaska, janë të shijshëm si të lumit pasi uji është i rrjedhshëm. Nga këtu furnizohet me ujë gjithë Mallakstra. Madje vijnë autobote edhe nga Fieri e nga zona të tjera që mbushin ujë të pijshëm. Por, pavarësisht kësaj klientët sa vijnë e pakësohen. Ky vend, edhe pse natyra i ka falur shumë pasuri e bukuri, po braktiset pak e nga pak. Shpresoj që një ditë situata të ndryshojë”, përfundon Kastriot.
Në fakt, ajo që shpreh Kastriot duket qartë. Sheshi i rrethuar me rrape, në qendër të të cilit ndodhet memoriali në kujtim të Besëlidhjes së Poçemit, duket i lënë në harresë. Është pikërisht sheshi ku çdo korrik mblidhen qindra mallakstriotë në kujtim të historisë së shkruar nga të parët e tyre…
Ndërsa kthehemi, shkëmbehemi me një autobot uji me mbishkrimin “Ujë Poçemi”. Vijnë aty për të mbushur ujë burimi, pa ndonjë kosto. Uji i pastër dhe i freskët mbetet aktualisht e vetmja pasuri që vazhdon të mbajë gjallë emrin e këtij vendi me histori të veçantë.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn