als_Latn dik_Latn sag_Latn
Engjëlli Që Fle Në FushëVajza fle pas pune në fushë, me këmbët mbledhur te gjoksi,
flokët mbi supe fërgëllojnë si zjarre e prapë s’e mbrojnë nga i ftohti.
Duart e lodhura, të vrara, jastëkë i ka vënë te koka,
thua përgjon fjalët që këmbejnë ëngjëjt e qiejve dhe toka.
I kam ndjerë si fëshfërijnë nëpër ajrin e qelqtë ato duar,
përgjakur e skuqur nga një qiell i ngrirë, i copëtuar.
Trupi i saj i braktisur, thua do humbë në dhera,
të fshihet aty nga erërat e të shfaqet kohëve të tjera.
Në mos iktë, frymëmarrja do e veshë me avull dhe mjegull,
gjersa të ndjehet kur zgjohet, pemë e shkulur prej dheut.
Shoqe e marsit të brishtë, pas një lodhjeje të trishtë,
si bari i hajthëm mbi tokën e ftohtë ka rënë përmbys.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn