als_Latn dik_Latn sag_Latn
Kjo dashuri e tillë nuk ka gjasa të ndodhë kurrë përsëri…
Historia prekëse në jetën e shkrimtarit Vladimir Mayakovsky u zhvillua në Paris, ku ai ra në dashuri me Tatiana Jakovski.
Ata nuk kishin asgjë të përbashkët. Emigrante ruse, e rafinuar dhe e edukuar mirë në vargjet e Pushkinit, nuk kanë kuptuar asnjë fjalë, vargje të thyera të poetëve modernë sovjetikë, ”thyerja e akullit”, nga bashkimi sovjetik.
Në fakt, ajo nuk ka kuptuar asnjë nga fjalët e tij – madje edhe në jetën reale. Përshkrim i egër, i zemëruar dhe deri në frymën e fundit i ka përshkruar me pasionin e tij të shfrenuar. Ajo nuk ishte prekur aspak nga besnikëria e tij, madje nuk e fascinonte as fama e saj, duke mbetur kështu me zemër të paprekur. Dhe Mayakovski u kthye në Moskë. Nga tërë ajo rrufe dhe paqëndrueshmëri e dashurisë mbeti vetëm një dhembje e fshehtë dhe poemë e mrekullueshme “Letër për Tatjana Jakov” me fjalët: pas të gjithave, njëra do të ndodhë – vetëm ose së bashku në Paris!
I kishte lënë edhe lule. Të gjithë honorarin e tij nga shfaqjet në Paris, Vladimir Majakovski i kishte vënë në bankë në llogari të lulishteve të famshme pariziane, me kusht që disa herë në javë ti ofronin lule dhe buqeta të jashtzakonshme për Tatjanën, të tilla si luleborë, lule vjollcë, trëndafil, orhidea dhe shumë lloje tjera të këndshme dhe të bukura.
Kompania e njohur pariziane i ka përmbushur kërkesat më së miri sipas klientit dhe pavarsisht kushteve klimatike dhe motit, ato çdo vit në derën e shtëpisë së Tatjanës kanë dërguar buqeta të mrekullueshme me lule me mbishkrimin “Nga Majakovski”.
Majakovski vdiq në moshën 36 vjeçare, dhe ky lajm e kishte habitur si një goditje e papritur. Ajo sapo ishte mësuar me faktin se ai kishte hyrë pothuajse në jetën e saj, i priste lulet me padurim dhe shkrimin. Megjithëse nuk e shihnin njëri-tjetrin, disi kishin njëfarë lloj tërheqje e cila rrotullohej vazhdimisht përreth tyre.
Ajo madje nuk mund ta përballonte faktin të vazhdonte të jetojë – pa këtë dashuri pamend, e shkrirë tërësisht në lule. Megjithatë, nga porosia e lënë në derë me buqetën me lule, nuk kishte asnjë fjalë për vdekjen e tij. Të nesërmen në pragun e derës, u paraqit shpërndarësi i luleve me një buqetë të bukur me të njejtat fjalë: ”Nga Majakovski”.
Thuhet se dashuria e madhe është më e fortë se vdekja, por që të gjithë arrijnë të mishërojnë këtë deklaratë në jetën reale. Vladimir Majakovski ishte njëri prej tyre. Lulet i ishin dhënë edhe pas vdekjes së tij, madje edhe pas tridhjetë apo dyzet vjeç, kur ai ishte harruar tashmë. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, gjatë pushtimit gjerman në Paris, ajo mbijetoi vetëm për shkak të shitjes së atyre buqetave të mrekullueshme në bulevardin e qytetit.
Pasi që secila lule ishte “dashuri”, në njëfarë mënyre mund të konstatojmë se ajo kishte mbijetuar nga uria për shkak të kësaj force të madhe dashurie. Pasi forcat aleate çliruan Parisin dhe ka qarë nga gëzimi së bashku me tjerët kur rusët kanë hyrë në Berlin, ndërsa buqetat akoma kishin vazhduar të vinin asaj.
Kështu, lulet e Majakovskit u bënë historinë në Paris. A ishte një gjë e vërtetë apo thejshtë një shpifje e bukur? Në vitet e shtatëdhejta, inxhinjeri sovjetik Arkady Rivlin kishte dëgjuar këtë histori në rininë e nënës së tij, gjatë kohës kur ishte në Paris. Tatjana ishte ende e gjallë, dhe ndjente kënaqësi kur i vinin bashkëatdhetarët e saj. Kështu bisedoi gjatë duke i shërbyer edhe me çaj dhe ëmbëlsira.
Në këtë shtëpi të rehatshme kishte lule kudo – ishte gjithçka e mrekullueshme. Por atij i vinte keq ta pyeste për romancën e tyre rinore që mund ta kishin pasur, por pasi u përmbajt njëherë sërish e pyeti se vallë të gjithë ato buqeta me lule të dërguara nga Majakovski e kishin shpëtuar gjatë Luftës? A është kjo vallë një përrallë e bukur zanash? A është e mundur që aq shumë vite…
“Ju lutem pini çaj”, i kishte thënë Tatjana, vazhdoni pini. A nxitoni për diku?
Dhe në atë moment, ra zilja në derë…Kurrë në jetën time nuk kisha parë buqetë aq të madhe me krizantemë të artë japoneze, që ngjante me rrezet e diellit. Dhe pas kësaj buqete të madhe e plot gjallëri, një zë erdhi nga shpërndarësi i luleve i cili foli shkurt: “Nga Majakovski”./femra.net/
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn