als_Latn dik_Latn sag_Latn
Në vitin 2013, në Gjykatat e Serbisë janë dorëzuar 4.959.550 çështje, 1.800.746 janë pranuar të reja, 2.084.768 janë zgjidhur dhe kanë ngelur të pazgjidhura 2.874.782 çështje. Ky është konstatimi i Raportit të Gjykatës së Lartë të Kasacionit të Serbisë për punën e gjykatave për vitin 2013.
Analiza e punës së gjykatave të përgjithshme dhe kompetencave të veçanta për vitin 2013, nga Gjykata e Lartë e Kasacionit e Serbisë, jep një pamje të zymtë të punës së gjykatave në Serbinë që sot është para portës së Bashkimit Evropian.
2.310.578 çështje të pazgjidhura vetëm në Gjykatat themelore mund të jetë një shifër e frikshme në shikim të parë, por një gërmim i vogël i këtij raporti na jep një realitet për të cilin duhet të shqetësohet jo vetëm Serbia, sepse Gjykatat në Serbi vazhdojnë të jenë të nënshtruara ndaj krimit dhe politikës. Kështu. mesatarja e çështjeve të zgjidhura për gjykatës, në vitin 2013, në rang kombëtar është 76.56, ndërsa në gjykatën paralele e cila ndodhet në veri të Mitrovicës, aty ku bashkëjetohet me krimin, është vetëm 10.77. Ndoshta Kryeministri Daçiq do të ketë zgjidhur më shumë çështje se vet kjo gjykatë, por statistikat tregojnë dhe gjithë trafikantët e veriut rrespektin e ruajnë për një vend tjetër, dhe në asnjë mënyrë për polici, prokuroi dhe gjykatë.
Ndërkohë paralajmrimi i javës së fundit të Ministrit të Drejtësisë, se deri në 800 çështje gjyqësore skadojnë në Serbi për shkak të vjetërsisë, përveç se ngre alarmin mbi numrin e madh të çështjeve të vjetëra, është dëshprues edhe për faktin se këtë privilegj e gëzojnë anëtarët dhe baskëpunëtorët e dinastisë Millosheviç. Nëse njëri ndër shkatërruesit e ekonomisë serbe, Drejtori i Përgjithshëm i Doganave, Mihajl Kertes kishte mundësinë të manipulonte sepse në krye të shtetit ishte Sllobodan Millosheviç, nuk ka pse të lirohet për faktin se njerëzit e këtij diktatori arritën të urdhërojnë përfundimin e kësaj çështje në sirtarët e gjykatës. Ose edhe rasti i djalit të tijë Marko! Shumë vetë u gëzuan pse ai përfundoi në burg për shkak të vrasjes, por askush nuk e çoi nëpër mend se çështja e tij, thjesht do të “mplaket”.
Kthimi pak në kohë në punën e gjykatave, na jep një pasqyrë që parashikonte po këtë situatë në gjykatat e Serbisë. Kur u dënua bashkëpuntori i Millosheviçit, Kariç në vitin 2002, kryeministri i kohës, Zoran Gjingjiç bëri namin duke akuzuar gjykatat për paaftësi dhe një vendim që duhej të ndryshonte ndryshe këtë rast do ta gjykonte populli. Gjykatësja e Lartë të Serbisë, Vida Peroviç-Shkero që kishte lëshuar vendimin do të shpërthej dhe do të zbuloj se ishte po ky pushtet që manipuloi opinionin për shumë vrasje, madje liroi edhe Legijan, nga i cili, sipas Peroviç-Shkero, pushteti ka frikë. Po, nga Legija, ai që vrau Gjingjiçin dhe gjykata e kalbi në birucë; Atëhëerë kur pushteti nuk futi duart në gjykatë, dhe ishte vetëm atëherë, sepse sërish janë gjykatësit dhe prokurorët, ata që nuk e bëjn ligjin në Serbi…
Çfarë do të ndryshoj kryeministri i ri i Serbisë, Aleksandar Vuçiq dhe a mund të kemi një raport të ndryshëm në fund të këtij viti. Nëse skadimi i të gjitha çështjeve që krijoi regjimi kriminal i Milosheviçit ka përfunduar, atëherë kryeministri serb Vuçiq edhe mund ta ketë më lehtë kur nëpër këmbë nuk i ka njerëzit e regjimit të vjetër, por shtrohet pyetja se pse pikërisht ky duhet të jetë i pari që do të fus në birucë njerëzit e tij. Sikur edhe të filloj me njerëzit e Tadiçit, nuk do të jetë keq. A ka shumë të tillë?! Problem mund të kenë vetëm burxhet…
Pushteti kundër gjyqësorit
“Natyrisht se të gjithë kanë frikë nga Legija. Ata dijnë të gjitha që din Legija, çfarë mundet dhe si mundet. Njeriu futet në kafene, dehet, shkatërron gjithë kafenenë dhe madje edhe plagos dikë…Prokuroria ngritë akuzën nga e cila pas 15 muajve heq dorë. Pra, nuk ka vepër. Në gjykatë, për shembull, nuk ka arritë çështja, përkatësisht nuk dihet se çfarë ka ndodhur me ato 600 kilogram drogë, të cilat UDB-ja i ruante me vite të tëra në kasafortë.” Kështu shprehej kryetarja e Gjykatës së Lartë, Vida Peroviç-Shkero kur Gjingjiç ankohej pse po dënohet miku i Millosheviçit, Kariç.
Pas rënies së regjimit të Millosheviçit, opinion serb dhe ai ndërkombëtar filloi të marr frymë lirshëm me idenë se kryeministri “proevropian” Gjingjiç do ta ringritë sërish shtetin serb në këmbë. Gjyqësori, si njëra ndër plagët më të thella të shtetit serb, nga të dy palët
u prit me frikë të madhe, si ai që e konsumonte, populli, ashtu edhe ai që e prodhonte, gjykatësi dhe prokurori. U krijua ideja se Serbinë e stërmbushur me kriminelë lufte të pasuruar mbrenda një kohë shumë të shkurtër nëpër Kroaci, Bosnje dhe Kosovë, mund ta sjell në binarët e vërtetë, një i tretë, pa lidhje të ngushta me luftën dhe dinastinë Millosheviç, dhe me një emancipim që nuk kishte të bënte as me partinë dhe as me regjimin komunist. A ishte ky Zoran Gjingjiç?!
Fundnëntori i vitit 2002 do të jetë dëshprues për të gjithë idealistët serbë që ishin të bindur se drejtësinë e vërtetë edhe mund ta bëjnë. “Goditja” e një kompanie pronë e Vëllezërve Kariç, miq të ngushtë të Sllobodan Millosheviçit, do t ëbëhet mollë sherri, jo në mes të gjyqësorit dhe socialistëve të Milosheviçit, por në mes të gjyqësorit dhe pushtetit që tashmë quhej demokrat.
Pas një vendimi gjyqësor të cilin as kryeministri Zoran Gjingjiç dhe as ministri Bozhidar Gjeliç dhe guvernatori Mlagjan Dinkiç, sipas të gjitha gjasave nuk e kishin lexuar me kujdes, u ngritën në këmbë dhe për një javë të tërë ngelën duke akuzuar dhe sharë drejtësinë, derë më derë, duke iu futur edhe një gare se kush e bën këtë më mirë. Normalisht, duke u distancuar detyrimisht se fjalët e tyre “nuk duhet kuptuar si përpjekje për të ndikuar në gjyqësor”. Në fakt fjala ishte për vendimin e Gjykatës së Lartë të Serbisë mbi tatimin në ekstrafitim të paguar nga kompania celulare “Mobtel” për llogari të “Astra Bank” që nuk nënkuptonte se 1.8 miliardë dinar do ti kthehen BK kompanisë, por që vendimi i shkallës së dytë të Drejtorisë së Përgjithshme të Tatimeve, i miratuar pas ankesës së “Astra Bank”, duhej plotësuar me një ekspertizë në mënyrë që të përcaktohet vlera e saktë e pagesës.
Në këtë zallamahi, gjykatësja e Gjykatës së Lartë të Serbisë, Vida Peroviç-Shkero ndërsa jep një intervistë për gazetën serbe “Vreme” është e prerë: “Vendimi i shkallës së parë me të cilin marrja e parave vazhdon të jetë në fuqi, nuk ka kthim parash,” thotë Peroviç-Shkero dhe shton: “Gjykata e lartë me këtë rast ka lëshuar edhe komunikatë të cilën edhe i vërbëri do ta kuptoj…”
Kryeministri Gjingjiç ka shprehur dyshime se ekziston një lob i fuqishëm i cili blenë vendime gjyqësore. Për vendimin e gjyqit thekson se është marr kundër popullit dhe se ai “të gjitha dëshmitë do tia bëj publike opinionit, përkatësisht gjyqit popullor i cili do të vlerësoj nëse duhet kthyer paret Astra Bankës apo jo”.
Është e paimagjinueshme që njeriu ti lejoj vehtes që vendimin gjyqësor ta komentoj në këtë mënyrë. Sërish po përsëris: paret janë marr dhe nuk ka kthim mbrapa. Mirëpo, ata(pushteti ekzekutiv v.j.) vazhdojnë me të veten, po shkatërrojnë gjyqësorin, përkatësisht, qytetarëve u thonë se gjykata është institucion i regjimit të vjetër dhe se po punon mbrapsht. Vlerësimi im është se ata po punojnë në mënyrë shumë të paligjshme dhe se në çdo vend po mbulohen me fjalët: gjykatat nuk vlejnë. Jemi dëshmitar për faktin se pushteti ekzekutiv nuk është i kënaqur me vendimin e gjykatës. Së pari, e komentoi në mënyrën që dikujt i pëlqej dhe në kundërshtim të plotë me atë që shkruan në vendim, duke e komentuar në mënyrë të pashembullt. Ky është presion mbi gjykatën në mënyrë që populli të krijon bindjen se pushteti gjyqësor nuk është në rregull, gjë që shkakton edhe humbjen e besimit tek institucioni i gjykatës.
Ministri Batiç shpreson që këtë rradhë gjykatësit do të kuptojnë se në çfarë kohe, pse dhe kë po gjykojnë, dhe cilat janë kërkesat e popullit. Përmendja e popullit në këtë situatë është mjaft indikative. I ngjanë gjë kollarisjes.
Po, ky ministër përmend se ai do të formoj komisionin dhe do të pyes popullin nëse duhet Kariçit ti rrëmbehen milionat apo jo.Gjithsesi duhet ti merren, por duhet zhvilluar procesi gjyqësor, dhe jo ti rrëmbehen. Vazhdoj të përsëris: çfarë na duhet gjykata. Le të bëjnë tri gjykata të çastit me nga tre njerëz, që do të kenë edhe kosto më të ulët – nuk ka gjykatë, nuk ka administratë, nuk ka shpenzime. Ulen atje dhe thonë: Kariçët kaq – dhe, pikë, Legija u lirua – pikë, kapëm terroristin – vdekje, pikë…rastësisht më duhet të pyes vehten: ku është vrasësi i Boshko Buhës, ku janë vrasësit e të tjerëve, si fitohen tenderët…Askush nuk pyet sot rreth një çështje” ky Majkiçi që bleu hotel “Unionin”, ishte aktual para katër muajsh sepse u lirua nga paraburgimi, dhe gjykata në atë kohë u kryqëzua. Më as që më kujtohet pse u paraburgos, më duket për shkak të ca lekëve dhe kazinove. Tani është ylli i të gjitha gazetave. Askush nuk tha: ky është njeriu i cili u arrestua dhe më pas u lirua, çfarë po ndodhë me të? Kolegen time deshën ta linçojnë pse e kishte lënë të mbrohet në liri.
Përmendet Legijën, komandantin e Njësitit për operacione speciale, prej të cilit, siç duket, ka frikë edhe maja e pushetit. Çfarë ka ndodhur me akuzën kundër tij?
Natyrisht se të gjithë kanë frikë nga Legija. Ata dijnë të gjitha që din Legija, çfarë mundet dhe si mundet. Njeriu futet në kafene, dehet, shkatërron gjithë kafenenë dhe madje edhe plagos dikë…Prokuroria ngritë akuzën nga e cila pas 15 muajve heq dorë. Pra, nuk ka vepër. Në gjykatë, për shembull, nuk ka arritë çështja, përkatësisht nuk dihet se çfarë ka ndodhur me ato 600 kilogram drogë, të cilat UDB-ja i ruante me vite të tëra në kasafortë.
Thuhet se droga është djegur.
Edhe unë e kam lexuar këtë. E di, mirëpo, komisioni gjyqësor nuk ishte present në momentin kur iu vu flaka. E ky komision ekziston pikërisht për këtë. Komisioni duhet të marr librin ku regjistrohet se çfarë duhet djegur dhe të kërkohet çdo kampion për verifikim. Mirëpo, asgjë nga kjo nuk ka ndodhur.
Para pak kohësh, në të gjitha gazetat, në faqe të parë është publikuar lajmi: “U kap vrasësi i Boshko Buhës”, me fotografitë e të arrestuarëve dhe atyre që janë në kërkim.
Ky është një presion ndaj gjykatës i llojit të vet, krijimi i opinionit publik dhe klimës se dikush paraprakisht është fajtor, gjë që është shkelje e të drejtave themelore të njeriut, përkatësisht prezumimi i pafajësisë. Kjo ka ndodhur si në regjimin e kaluar ashtu edhe në këtë regjim. Gjykatësit janë të kërcënuar në punën e tyre kur marrin çëshjen gjyqësore për të cilën është publikuar aktvendimi në gazeta. Ata të cilët japin komunikata të tilla mjeteve të informimit, e bëjn ose nga mosdija ose dëshirojnë të tregojnë sukseset e dikujt, dhe të fshehet diçka që nuk është bërë me kohë dhe siç duhet. Faza e hetimit nuk do të thotë se dikush ëshët fajtor dhe se duhet iniciuar procesi gjyqësor ose prokurori do të ketë kushte për ngritjen e aktakuzës. Madje edhe kur gjykatësi, përkundër presionit mediatik, duke rrespektuar ligjin, merr vendimin për lirim, opinion i nxehur reagon: gjykata e ka bërë kështu sepse duhej të ishte joobjektive ose sepse gjykatësi është pjesëtar i regjimit të ri ose të vjetër.
Shpesh policia publikisht komunikon se dikush është fajtor dhe ekzistojnë dëshmi të forta mbi fajësinë.
Kush do që publikon të dhëna ose pretendimin se ekzistojnë dëshmi, atëherë kjo do të thotë se ka marr rolin e gjykatës, gjë që është e patolerueshme. Atëherë, sërish kthehemi në tezën se gjykata në fakt nuk na duhet sepse do të gjykoj policia ose politikanët, avokatët, gazetat të cilat nga ‘burime e afërta’ me atë ose atij, e zbulojnë nëse dikush është fajtor ose I pafajshëm. Dhe askush nuk është përgjigjur për deklarata të tilla. Ne duhet të vijmë deri tek shkalla e përgjegjësisë, natyrisht, me sanksione të caktuara, që të padënuar nuk mund të komunikohen ose shkruhen deklarata të papërgjegjshme. Më kujtohet se para disa viteve, kur u bëra kryetare e Gjykatës së Qarkut në Beograd, në television u publikua lajmi se një trup gjykuese, me emra dhe mbiemra të gjykatësve, kanë marr nga një milionë marka gjermane për ta liruar dikë nga paraburgimi. Disa orë më vonë, ky televizion përsëriti këtë lajm, e më pas edhe fjalinë se ai “nga i cili kishin menduar se kanë marr informacionin”, e ka përgënjeshtruar që e ka dhënë. Dhe askush nuk dha përgjegjësi për njollosjen e gjykatësve. Asnjë organ shtetëror nuk reagoi, e unë vlersoj se duhej ta bënte. Shteti duhet të mbroj gjykatësit sepse është e rëndësishme që ai të quhet gjykatës, e jo Pera, Mika, Laza…Për fat të keq, kjo po ndodhë edhe sot.
Politikanët, përfaqësuesit e pushtetit ekzekutiv dhe legjislativ dhe shumë njerëz të tjerë që janë në kulmin e opinionit, nuk kursejnë fjalë duke sulmuar gjyqësorin.
Jemi në situatën kur konfliktohen interesa të caktuara në fushën shtetërore, kur konfliktohen disa politikanë. Që të gjithë në fund thonë: për këtë, fjalën përfundimtare do ta jap gjykata sepse do të kërkojmë mbrojtje gjyqësore. Tani, pse do të kërkojnë mbrojtje gjyqësore pikërisht këta njerëz që deri dje kanë thënë se gjykatat janë të korruptuara, se gjykatat nuk dijnë gjë…Kjo është kontradiktore. Por me këtë shkatërrohet institucioni i gjykatës dhe kjo nuk mund të arsyetohet. Mua gjithnjë e më shumë më duket se kjo ka filluar ti ngjajë gjuhës së urrejtjes sepse kemi ardhur në situatën kur pushteti ekzekutiv dhe legjislativ. Me këtë gjuhë flasin kundër pushtetit gjyqësor.
Kertes, Marko Millosheviç, Pahomije
Pse skadojnë çështjet në gjykatat e Serbisë?!
Në Serbi, brenda vitit skadojnë për shkak të vjetërsisë prej 700-800 çështje, e rastet siç janë Mihal Kertes, Marko Millosheviç dhe Peshkopi Pahomije, në Gjermani do të shkarkonin jo vetëm kryetarin e gjykatës, por edhe ministrin e drejtësisë, thekson për të përditshmen serbe “Blic” Ish-kryetari i Gjykatës Kushtetuese të Serbisë dhe profesor në Fakultetin e Drejtësisë “Union”, Momçillo Grubaç duke shtuar se derisa nuk vijmë tek ky nivel i përgjegjësisë nuk do të vendosim rend në drejtësi. “Drejtësia jonë punon si makinë boshe. Funksionon, por nuk prodhon asgjë. Prodhon mall skarco. Një ditë, ministri i drejtësisë dha një të dhënë se në Serbi vjetërsohen 700 deri 800 çështje në vit, e kjo është një shifër shumë e madhe. Ajo dëshmon mbi kaosin dhe papërgjeshmërinë që mbretëron në drejësinë tonë, dhe kjo është gjendje shumë shqetësuese,“ thekson Grubaç.
Rasti më i fresktë i vjetërsimit është rasti i Mihal Kertesit. Para këtij rasti kishim Marko Milosheviçin, Jezdimir Vasileviçin, Peshkopin Pahomije, Buba Morinën, Branisllav Uskokoviçin…Cili është shkaku i vjetërsimit të këtyre çështjeve?
Janë shkaqe të shumëta të natyrës organizative që ndikojnë në periudhën e zhvillimit të procedurës penale. Përgjegjësinë e kanë si gjykatësit edhe prokurorët. Ata shpesh drejtohen nga motivet politike. Në rastet që përmendet është e qartë se shkaku kryesor që ka sjellë vjetërsimin e çështjes është i natyrës politike. Gjykatësi dëshiron ti hyjë në zemër një faktori të caktuar politik dhe lejon që të skadoj afati i vejtërsisë. Duhet theksuar edhe korrupsionin. Është evidente dhe e dëshmuar se drejtësia jonë është e korruptuar. Sipas nivelit të korrupsionit është e treta, pas partive politike dhe shëndetësisë.
Për këto çështje flitet edhe në opinionin public, por çfarë ndodhë me rastet anonime të cilat përfundojnë po në këtë mënyrë?
Ato janë poaq problem e në mos edhe më i madh i drejtsisë tonë. Është e qartë, gjithçka nuk mund ti ngarkohet përgjegjësisë subjective të gjykatësve dhe prokurorëve të cilët janë edhe subjekti kryesor i veprave penale dhe prej të cilëve varet fillimi dhe përfundimi i procesit. Shkaqet kryesisht janë tek mosorganizimi i drejtësisë tonë. Për organizimin në rradhë të parë nuk janë gjykatësit dhe prokurorët, por ministrant e drejtësisë, kryetarët e gjykatave, e në rradhë të dytë janë gjykatësit dhe prokurorët publik.
Ne nuk kemi një evidencë të saktë të rasteve që kërcënohen nga vjetërsia. Ajo mbahet në shtetet të regullta evropiane demokratike, dhe për këtë përgjegjësi mbanë edhe ministri i drejtësisë, i cili ka të drejtë dhe obligim të mbikqyr pikërisht këtë fushë. Bëhet lista e çështjeve dhe ndizet alarmi kur afrohet afati i skadencës. Kjo tek ne nuk ekziston, dhe kjo duhet futur urgjentisht. Shkaku i vjetërsisë është edhe një presion i madh mbi gjykatësit dhe prokurorët. Gjykatësit tanë kanë nga disa çështje në punë dhe nga 700 flejnë tek gjykatësit. Ai edhe fizikisht është në pamundësi që ti njoh dhe përcjellë.
Sa çështje mund të skadojnë brenda një viti në Gjermani?
Mund të numërohen në gishtat e dy duarëve.
Analiza
Në vitin 2013 në të gjitha gjykata e Serbisë, numri i përgjithshëm i çështjeve është 4.959.550, janë pranuar 1.800.746 çështje, janë zgjidhur 2.084.768 çështje dhe kanë ngelur të pazgjidhur 2.874.782 çështje.
Analiza e Gjykatës së Lartë të Kasacionit thekson se nga këto të dhëna shihet se gjykatat i kanë përballuar prurjet e reja, madje që kanë zgjidhur edhe më shumë çështje se sa që i kanë marr. Mirëpo, në punën e përgjithëshme, gjykatat kanë zgjidhur 42.04 për qind të çështjeve . Nëse rezultat i punës së përgjithshme të gjykatave krahasohet me vitin 2012, shihet qartë se gjykatat kanë marr 8.56 për qind më pak çështje, që kanë pasur në punë 6.70 për qind më pak çështje dhe se kanë zgjidhur 3.35 për qind më pak çështje. Në fund të periudhës raportuese kanë ngelur të pazgjidhura 8.98 për qind çështje në krahasim me fundin e vitit 2012.
Gjykatat e kompetencave të përgjithshme – Në Gjykatat e kompetencave të përgjithshme, numri i përgjithshëm i çështjeve në punë është 3.730.544, janë pranuar 1.108.868 çështje, zgjidhur 1.359.899 çështje, kanë ngelur të pazgjidhura 2.370.645 çështje. Janë zgjidhur më shumë çështje se sa janë marr, por në raport me punën e përgjithshme janë zgjidhur 40.58 për qind. Analiza e çështjeve të vjetra është kryer sipas datës ë pranimit në gjykatë dhe sipas aktit inicial.
Gjykatat e Apelit – Në Gjykatat e Apelit, çështje në punë për periudhnë raportuese ishin 108.236, janë pranuar 83.215 çështje dhe janë zgjidhur 82.274, dhe në fund të vitit 2013 kanë ngelur të pazgjidhura 25.962, që është për 900 çështje më shumë, në krahasim me vitin paraprak. Në krahasim me vitin 2012, prurjet e çështjeve për gjykatës në vitin 2013 janë rritur për 4.89 për qind, numri i çështjeve të pazgjidhura është rritur për 3.77 për qind dhe kur është fjala për çështjet e vjetëra, në fund të vitit 2013, në gjykata e apelit kanë ngelur të pazgjidhura rreth 505 çështje më shumë dhe 692 çështje të pazgjidhura të vjetëra, në krahasim me vitin 2012.
Gjykatat e Larta – Në peirudhën prej 01.01. – 31.12.2013, në gjykatat e larta janë pranuar gjithsejtë 112.372 çështje, ndërsa nga raporti i kaluar janë bartur 39.958 çështje, kështu që numri i përgjithshëm i çëshjeve në punë ishte 152.330. Nga ky numër janë zgjidhur 119.962 çështje dhe kanë ngelur 32.368 çështje. Në krahasim me vitin 2012, vërehet se gjatë vitit 2013 është pranuar numër më i madh i çështjeve, dhe atë 10.254 dhe më i madh ishte edhe numri i përgjithshëm I çëshjteve në punë për 4.237. Gjatë vitit 2013 gjithsejët janë zgjidhur 11.798 çështje më shumë se sa në vitin paraprak, dhe në fund të vitit 2013 ka ngelur edhe numër më i vogël i çështjeve të pazgjidhura për 7.372 çështje. Sipas të dhënave, raporti thekson se në të gjitha gjykatat e larta, prurjet mesatare për gjykatës në vitin 2013 ishin 33.6 çështje, që për 0.33 çështje për gjykatës më shumë se sa në vitin 2012. Mirëpo, prurjet e çështjeve për gjykatës në vitin 2012 ishin në ngritje prej 16,07 në 47,06 çështje për gjykatës, derisa në vitin 2013, prurjet mesatare të çështjeve për gjykatës ishin nërritje nga 2,05 deri 60,18. Kur është fjala për çështjet e pazgjidhura, në fund të periudhës raportuese, 31.12.2013, kanë ngelur 3.044 çështje të vjetëra të pazgjidhura sipas datës së pranimit dhe 13.263 çështje të vjetar të pazgjidhura sipas aktit inicial. Nga të dhënat shihet se në fund të vitit 2013, në nivel të të gjitha gjykatave të larta, është ulur numri I përgjithshëm I çështjeve të vjetëra të pazgjidhura në krahasim me vitin 2012, dhe atë për 2000 çështje të vjetëra, sipas datës së aktit inicial, dhe 6.206 sipas datës së pranimit.
Gjykatat themelore
Në periudhën prej 01.01. deri 31.12.2013, në gjykatat themelore janë pranuar gjithsejtë 901.737 çështje, ndërsa nga raporti i kaluar janë bartur 2.555.080 çështje, kështu që numri i përgjithshëm i çështjeve në punë ishte 3.456.817 çështje. Nga ky numër, 1.146.239 çështje janë zgjidhur dhe si të pazgjidhura kanë ngelur 2.310.578 çështje. Krahasuar me vitin 2012, gjatë vitit 2013 janë pranuar më pak çështe, dhe atë për 130.941, dhe më i vogël ishte edhe numri i përgjithshëm i çëshjeve në punë për 248.978. Gjatë vitit 2013, gjithsejtë janë zgjidhur 4.630 çështje më pak se sa në vitin paraprak, dhe në fund të vitit 2013 ka ngelur rnumri më i vogël i çështjeve të pazgjidhura për 244.348.
Sipas të dhënave mbi rezultatin e punës së gjykatave, në nivel të të gjitha gjykatave themelore, numri mesatar i çështjeve të zgjidhura për gjykatës, në vitin 2013 është 76.56. Krahasuar me vitin 2012 kur në gjykatat themelore ishin zgjidhur 31.06 për qind në raport me numrin e përgjithshëm të çështjeve në punë, vërehet se kjo përqindje është rritur në vitin 2013 në 33.16 për qind. Çështje të zgjidhura në nivel të gjykata themelore në Serbi, në vitin 2012 ishin 65.15 për qind, dhe kjo përqinde në vitin 2013 është rritur në 71.96 për qind. Kur është fjala për çështjet e vjetëra të pazgjidhura në vitin 2013, në fund të periudhës raportuese kanë ngelur 1.654.870 çështje të vjetëra të pazgjidhura sipas datës së pranimit dhe 1.687.875 çështje sipas aktit inicial. Nga të dhënat konstatohet se në fund të vitit 2013, në nivel të të gjitha gjykatave themelore, është rritur numri i çështjeve të pazgjidhura në krahasim me vitin 2012, për 39.549 çështje sipas datës së pranimit në gjykatë, dhe 33 284 çështje sipas aktit inicial
/Analiza e punës së gjykatave të përgjithshme dhe kompetencave të veçanta për vitin 2013, nga Gjykata e Lartë e Kasacionit e Serbisë/
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn bos_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn slv_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn