als_Latn dik_Latn sag_Latn
Mira Kazhani/ Në vitin 2005, kur punoja si reportere në Tv Klan, mu caktua si detyrë mbulimi i zgjedhjeve në terren, qarku i Gjirokastrës. Kolegët u çliruan, se askush nuk donte të udhëtonte aq larg; aq më tepër që rruga nuk ishte si sot. Udhëtim i gjatë, i lodhshëm dhe fundja në Tiranë ishe më në qendër të vëmendjes si reporter. As nuk u gëzova dhe as nuk u mërzita. Gjirokastra në ato zgjedhje ngeci në një balotazh (ishte modeli mazhoritar) dhe u ktheva pa rezultat në Tiranë. Nga ajo eksperiencë e parë memorizova disa gjëra, që nuk i harrova asnjëherë, gjë që nuk më ndodhi me Sarandën e vitit 2007, ku veç hanim molto me qershi e pinim kapuçino dhe bënim nga një raportim. Atje nuk ndodhte gjë prej gjëje; dilja dhe thoja paqe për të gjithë!
Gjirokastra në 2005 –ën më përpiu si me magji, jo vetëm nga bukuria e qytetit por më shoqëronte vazhdimisht një gazmend për shkak të mënyrës sesi komunikonin njerëzit atje. Për shembull: ndaloje makinën dhe pyesje një berber, se cila rrugë të çonte në kodrën e Kërçullës (atje raportonin për të patur edhe pamje të mirë të qytetit, çështje fotografie, që i dinë teknikët) gjirokastriti merrte kohë, të shihte me dyshim dhe pasi sigurohej me mendjen e vet, që ishte thjesht një pyetje gjeografike, të kthente përgjigje me zë shumë të ulët.
Në përgjithësi ishte e pamundur që rastësia të të takonte në atë ambient me një gjirokastrit entuziast, impulsiv, urrejtës, militant, apo të dashur. Asgjë! Ishin në punën e tyre që të gjithë. Nuk të refuzonin, por nuk ishin as ftues! E kujtoj gjithmonë për mirë atë eksperiencë, veç një detaji për të qeshur për të tjerët, e që ende mua më ngjall krupë: bëhet fjalë për një raportim live në majë të Kërcullës, për Opinionin e Fevziut, ku 10 minuta kam duruar një karkalec jeshil që një zot e di si u fut poshtë bluzës time dhe ulërimat e mia pasi kisha mbyllur transmetimin i dhanë fund ngjitje-zbritjeve në kodrën e Kërcullës.
Rikthimin në Gjirokastër në kohë zgjedhjesh vendosa ta bëj për ciklin “Ditari i Fushatës”. Bledi Çuçi, nuk ka famën e kolegëve të tij në PS, për hir së të vërtetës. E tillë është politika: ajo nxjerr në pah ata që bëjnë zhurmë dhe punëtorët e modestët penalizohen disi. Bledi është një njeri pa komplekse. Të takon, sikur njihesh prej një jete me të. Ka energji, sikur asgjë e keqe nuk i ka ndodhur në jetë, ose nga ata njerëzit që nuk shohin nga e keqja. Është nxirë si të gjithë kolegët e fushatës prej diellit por Delina (partnerja e tij, që ai i thërret Pitu) i ka dhuruar një krem mbrojtës dhe tani nuk është se dielli po përparon shumë.
Ka një djalë, me të cilin ngjajnë si dy pika uji, Endi, në vitin e parë juridik. Ai është me provime, kurse babi në Gjirokastër. Flasin shpesh në whatssap, viber…Në Gjirokastër Bledi jeton në një shtëpi me qira, ku zgjohet çdo mëngjes në orën 7 fiks. Dëgjon vetëm muzikë dhe nuk e nis ditën kurrë me lajme e portale. Ka gjetur një mënyrë që mos të pijë raki, sidomos kur bën takime në Tepelenën kryeneçe. Stërgjyshin e ka patur kryetar bashkie të Përmetit, po nuk është ai tipi që do të tregojë pemën e familjes.
Kur është në Tiranë bën shumë sport, vrap, not dhe vdes për xhiro me motor. Stafi tregon se në makinë ai mban disqe me muzikë shumë të mirë (disa nga rrymat, unë as që i kisha dëgjuar më parë) dhe sidomos kur flet për Gjirokastrën më lë shijen e një njeriu të vërtetë. Sidomos fushata, si ai karkaleci jeshil imi, futet nën lëkurë të personazheve të saj dhe nxjerr më të mirën por edhe më të keqen, ndonjëherë!
Bledi Çuçi nuk flirton si aktor filmash në takimet për fushatë. E ndjek nga një takim në tjetrin gjatë ditës dhe më bën përshtypje normaliteti me të cilin ndërvepron. Diku një batutë, një e qeshur dhe kur largohemi nga takimet si nuk i nxë goja një ankesë! Nuk delegon një përgjegjësi a faj, dhe nuk shan askënd. Bëhet vetëm gati për takimin e radhës me një energji si ajo e muzikës së mirë që del nga disku i makinës së tij dhe që më bën të mendoj se të jesh normal sot është bërë vintage.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn