als_Latn dik_Latn azb_Arab
Shpresat e shuara të familjes Ruçi për një jetë më të mirë në periferi të Elbasanit
Kanë zbritur vite më parë nga zona malore e Elbasanit për një jetë më të mirë. Kanë gërmuar një pjesë të kodrës mbi Teqen e Madhe në periferi të Elbasanit për të ndërtuar një shtëpi, por deri tani nuk ia kanë dalë ta përfundojnë. Me tre pjesëtarë shurdhmemecë, familja Ruçi jeton skamjen dhe pamundësinë edhe pse në vijë të drejtë qendra e qytetit të Elbasanit është vetëm 1 km larg.
Janë 8 pjesëtarë të një familjeje dhe jetojnë vetëm me dy dhoma. Nuk e njohin frigoriferin, as lavatriçen. E vetmja gjë që i lidh me botën është një televizor. Jeta e tyre varet nga një copë kopsht, të cilin herë pas here duhet ta mbrojnë nga fqinjët. Kjo është gjendja e familjes Ruçi, që çdo ditë tenton të nxjerrë bukën e gojës me çfarë të mundë. Asnjë nuk ka punë dhe zgjidhja e vetme është ajo pak tokë në fshat me të cilën mundohen të mbijetojnë. Fatmira, nusja e shtëpisë, e vetmja që mund të na tregojë gjendjen, thotë se jeta në familjen e re është shumë e vështirë. Vuajnë për gjithçka dhe më e rëndësishmja është një strehë për të cilën janë përballur me policinë për të mos e ndërtuar. “Filluam të ndërtojmë një dhomë shtesë që unë të krijoj familjen time, por ishte e pamundur. çdo ditë na vinte policia dhe një prej fqinjëve na kërcënonte se po të ndërtonim do të përfundonim në burg. Kjo dhomë ka mbetur pa çati dhe unë pa një dhomë. Jemi 8 pjesëtar në dy dhoma. Jetojmë si mos më keq. Bashkëshorti im është shurdhmemec. Po kështu janë edhe 3 të tjerë në familje. Atë pak pension që marrin, blejnë ushqimet më të domosdoshme. Nuk mjaftojnë as për bukën e përditshme e jo më të kemi mundësi të blejmë gjëra të tjera”.
Të zhvendosur prej më shumë se 7 vjetësh në qytet nga fshatrat e largët të njësisë Labinot Mal, pjesëtarët e kësaj familjeje nuk mund të dalin nga shtëpia pasi kërcënimi se do ti prishin dhe atë që kanë ndërtuar, i shoqëron çdo ditë. Kanë nevojë më shumë se për çdo gjë për një strehë. Luten ti lejojnë ti hedhin çatinë dhomës për të krijuar mundësinë që edhe familja e re të ketë jetën e saj. “Të na lënë të kem të paktën një dhomë. Nuk kërkojmë asgjë tjetër. Nuk i hedhim dot çatinë që te kem një strehë. Këtu nuk ka punë dhe mundohemi që me pak tokë të mbijetojmë. Jemi afër qytetit por nuk kemi asgjë. Shtëpinë e kemi në proces legalizimi por asgjë nuk e kemi të sigurt këtu”.
Si kjo familje ka me dhjetëra, të zhvendosur nga zona të vështira për një jetë më të mirë në periferi të qytetit. Papunësia, vështirësitë e jetës pa kushte në periferi dhe informaliteti ia kanë bërë jetën shumë më të vështirë dhe pa shumë shpresë për një të ardhme më të mirë.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn