als_Latn dik_Latn sag_Latn
Nga Reldar DEDAJ
Motori i krijimit realist ai që s’pushoi së treguari edhe skajet më të fshehura të realizmit dhe që ai që s’reshti së kërkuari përsosmërinë te vetja dhe pikërisht kjo e fundit krijoi dy figura aq të ngjashme femrash me njëra-tjetrën.
Eva e katit të dytë të pallatit tim dhe Viola parukjerja në pallatin përballë, këto dy figura teksa më sillen sonte në këtë orë të vonë të darkës, më çojnë në nxjerrjen nga themelet, shfaqjen më brutale të një shoqërie e cila nuk nguron të dënojë viktimat e saj, ndoshta edhe me një dënim kapital.
Por ndërsa Eva pret në heshtje gjithçka që mund t’i ndodhë dhe mbi të gjitha po e pranon po në heshtje. Viola vrapon drejt aventurës për të gjetur atë që kërkon, e sa më tepër e kërkon lumturinë, aq më tepër largohhet prej saj.
Eva, ka vendosur të ndajë dhunën e të shoqit, dënimin e autoritetit të cënuar mashkullor me muret e shtëpisë dhe ku armiqtë e saj të vërtetë janë burri, vjerra por edhe disi shoqërija që rrin e topitur vazhdimisht ndaj këtij fenomeni brutal që dalngadalë po lë viktima të heshtura.
Ndërsa Viola, ka si armiq ata me të cilët ajo ka zgjedhur të ndajë dashurinë, ata të cilët kërkon, atë që sa ka gjetur askund, përveçse në ndonjë tenelovelë braziliane.
Megjithatë, jam shumë i sigurtë se si në daç Eva dhe si në daç Viola ëndërrojnë gati në të njëjtën masë, por për Violën ëndrra u kthye në faj, ndërsa për Evën u kthye në reflektim. Dashuria e shtyn Evën të kuptojë se ç’po ndodh rreth saj, në njëfarë mënyre ajo kërkon të njohë botën që po sillet mjaft mizorisht më të, ku ajo e gjen veten të kredhur hap e mbyll sytë në një pusi martesore.
Kurse dashuria e shtyn Violën përditë e më tepër drejt një gremine që ndodhej mes ëndrrës së saj dhe realitetit të frikshëm.
Për Evën, natyra e saj mbetët sakrifica për Violën me sa duket është bërë gënjeshtra. Gjithsesi të dyja janë të pafaj, e ndërsa rreth tyre sillen fajtorët që çdo ditë po hiqen si të pafajshëm dhe për më tepër, as që e ndjejnë se janë të tillë.
Burri i Evës dhe nëna e burrit të saj, formuan pak nga pak hendekun e vetmisë në të cilën do të mbështet përjetësisht Eva. Ndërsa i dashuri i Violës nga Tropoja dhe i dashuri tjetër nga Shijaku me sa duket po përgatisin dalngadalë funeralin me të cilin do të përcillet Viola.
Të dyja kanë marrë fund, pikërisht ashtu siç edhe mund të kenë lindur, shoqëria përpos dëmëve që po ju shkakton me mantalitetin barbar dhe tepër arkaik, nuk mundi t’i zhveshë nga petku me të cilin kanë lindur.
Eva lindi dhe ndoshta ka marrë fund krejt e pastër e papërlyer me psillekun primitiv mashkullor, pa kërkuar mëshirë dhe as pa u ankuar për dhunën barbare kolektive që po i shkaktohet çdo ditë mbi kurriz. Ajo ka vendosur të mos flasë, por heshtja e saj, nuk mund të vrasë vetëm atë, ajo është vrasëse për të gjithë. Viola lindi dhe mbaroj e dashuruar pas një iluzioni, ndoshta për një Ezel apo për një Haleandro brazilian, të paktën një gjë e ka të saktë, ajo kërkon të mbetet femër.
war_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn