als_Latn dik_Latn sag_Latn
Rusia pretendon se, për shkak të pavarësisë së Kosovës, po ia merr borxhin Perëndimit me pushtimin e Gjeorgjisë. Por kjo qasje e fut Serbinë në telash të madh. Beogradi, nëse do ta mbrojë qëndrimin për mohimin e pavarësisë së Kosovës, duhet ta dënojë pushtimin e Gjeorgjisë, e nëse shfaq përkrahje për planet ruse, atëherë, logjikisht, e pranon pavarësinë e Kosovës. Pushtimi rus i Gjeorgjisë, në mënyrë dramatike, ka shpalosur konfrontimin e Perëndimit me Rusinë. Gjeorgjia shtrihet në epiqendër të një përshkallëzimi midis ekspansionit rus dhe institucioneve euroatlantike, që shërbejnë si magnete të aspiratave të demokracive të mbarë Evropës.
Lufta e Gjeorgjisë ishte sajuar për vite të tëra. Moska e ka nxitur Gjeorgjinë në një konflikt derisa bota ishte përqendruar në Lojërat Olimpike në Pekin. Duke kalkuluar se Perëndimi do të ishte i përçarë, regjimi i Medvedevit dhe Putinit kishte llogaritur në tri pika strategjike, kur ka shtyrë Gjeorgjinë drejt luftës në Osetinë Jugore. E para, Rusia është duke vepruar si pretekst mbrojtjeje në ruajtjen e mbajtësve të pasaportave ruse në Abkhazi dhe në Oseti Jugore, mëton cungimin e Gjeorgjisë, së cilës do që tia nënvlerësojë aftësitë ushtarake, tia shkatërrojë ekonominë, dhe ta sprapsë Tbilisin nga aspiratat perëndimore. E dyta, sulmi i Rusisë mbi Gjeorgjinë ka dërguar një mesazh te fqinjët e tjerë të Rusisë se nuk janë të pavarur në marrjen e vendimeve për integrime perëndimore. Rusia ua ka bërë të qartë Ukrainës dhe Moldavisë se nuk duhet të ëndërrojnë për hyrje në NATO. Nëse do të veprojnë në kundërshtim me paralajmërimet ruse, Moska do të jetë e gatshme të ndërhyjë në mbrojtje të pakicave ruse në këto ish-republika sovjetike. E treta, Rusia ka dashur ta ndalojë shtrirjen e ndikimit euroatlantik në këto zona dhe ta ndalë ndikimin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës në rajonet e Kaukazit, Detit Kaspik dhe Detit të Zi. Rusia e sheh NATO-n si kërcënim jo për shkak të qëndrimit të vendosur agresiv perëndimor, por sepse krijon një përforcim të besimit frikësues në vendet fqinje, siç ka ndodhur edhe me kryeqytete baltike dhe Evropën Qendrore. Bashkimi Evropian shihet si një pengesë e madhe për Kremlinin, pasi që blloku prej 27 anëtarëve kërkon ruajtjen e rendit, qeverisje demokratike, ekonomi transparente. Kjo do të ishte një pengesë e madhe për politikën korruptuese ruse.
Rusia beson se SHBA-ja e ka tejkaluar zenitin si superfuqi botërore dhe se ka ardhur koha që rendi multipolar të kthehet. Pushtimi amerikan i Irakut dhe Afganistanit, si dhe shtimi i lëvizjeve terroriste, janë mundësi e mirë për kthimin e ndikimit rus në terren më të gjerë evropian.
Ky është një kalkulim i menduar për një kohë të gjatë – Moska synon zgjerimin e ambicieve për hapësirë euroaziatike, ku Rusia do të kishte rolin dominues. Kjo do të bënte që Evropa si tërësi të bëhej si një pjesë shtesë e sferës ruse dhe do të ndërpriste lidhjet e Evropës me SHBA-në. Rusia ka lëshuar një seri veglash për shkurtimin e zgjerimit të BE-së dhe NATO-s, dhe shtimit të dobësisë së tyre. Në të përfshihet diplomacia përçarëse, përmbysja politike, gjendja jozyrtare lufte dhe gracka energjetike. Rusia po ashtu ka thelluar levën e saj me marrjen e shumë rrugëve të rëndësishme energjetike përgjatë Evropës, duke bërë që shumë biznesmenë të mëdhenj të bëhen pjesë e interesave ruse. Ballkani, po ashtu, është një zonë tjetër ku Rusia mundohet ta shtrijë ndikimin dhe ta përçajë Aleancën. Lufta në Gjeorgji i ka shtuar Rusisë edhe një tjetër armë në arsenalin ushtarak. Sulmi ndaj një shteti të pavarur properëndimor, ka dërguar sinjale të qarta për të gjithë ish-satelitët sovjetikë. Kremlini kishte kalkuluar se kryeqytetet perëndimore do të kërkonin prolongimin e një konfrontimi me Rusinë. Moska ka llogaritur mbi bazën e ndarjes dhe pavendosmërinë e anëtarëve të BE-së dhe presidencës amerikane në skadim të mandatit.
Konflikti ndërmjet Rusisë dhe Gjeorgjisë është bërë një test i unitetit të BE-së dhe NATO-s, si dhe dështimit të tyre për tu marrë me një krizë të madhe evropiane. Paaftësia e Perëndimit për ta detyruar Rusinë të tërheqë trupat nga Gjeorgjia, zëvendësimin e misionit paqeruajtës rus në territorin gjeorgjian me një trupë ndërkombëtare dhe moskthimi i integritetit të plotë territorial të Gjeorgjisë, do të përçojë sinjale negative tek shtetet fqinje, të cilat frikësohen nga ekspansioni rus. Kjo do ta shtyjë Rusinë që në mënyrë më të ashpër ta zgjerojë agjendën euroaziatike.
Me shtyrjet për tërheqjen e ushtrisë ruse, në pajtim me marrëveshjen e sponsoruar prej BE-së, Moska po teston përgjigjen e NATO-s. Sesioni i jashtëzakonshëm i anëtarëve të NATO-s në Bruksel, ka treguar mungesën e gatishmërisë dhe një vizioni të Perëndimit karshi Rusisë. Nëse Aleanca Veriatlantike nuk është një tigër prej letre, atëherë anëtarët e saj është dashur tia tregojnë dhëmbët Rusisë.
Përgjigjja më e mirë për çarmatimin e përpjekjeve ruse për thellimin e levës, është një strategji unike e Aleancës dhe zgjerimi i një zone demokratike të sigurisë. NATO-ja duhet të udhëheqë një politikë më koherente dhe më afatgjate me vendet aspiruese të Evropës Lindore dhe rajonit të Detit të Zi në përparimin e tyre drejt anëtarësimit në Aleancë. Kjo do të kërkonte përpjekje më intensive për riintegrimin e shteteve , Moldavinë dhe Gjeorgjinë, dhe promovimin e Planit të Veprimit për Anëtarësim për Ukrainën dhe Gjeorgjinë. Kryeqytetet aspiruese, të cilat i plotësojnë kushtet për anëtarësim në NATO – ato duhet ndihmuar në reformimin e sektorit të sigurisë dhe rendit demokratik – duhet të marrin sinjale të qarta se do të jenë pjesë e Aleancës Veriatlantike.
Në të njëjtën kohë, NATO-ja duhet ta zgjerojë ndikimin e sigurisë në anëtarët e rinj, të cilët janë të frikësuar nga strategjia ruse. Një qasje më pragmatike duhet të promovohet, si asistenca ushtarake, ushtrime sigurie dhe vendosja e bazave amerikane në vendet që ndodhen të kërcënuar nga Rusia. Arritja e marrëveshjes ndërmjet Washingtonit dhe Varshavës, për vendosjen e mburojës raketore amerikane dhe raketave Patriot në Poloni, e mbështet një lidhje të re me aleatët. Për ta arsyetuar ndërhyrjen, Rusia ka marrë borxhin për pavarësinë e Kosovës, duke thënë se është vendosur një precedent botëror, të cilin po e ndjek edhe Rusia. Kjo qasje e vendos Qeverinë serbe në një telash të madh. Nëse Serbia dëshiron ta mbrojë me këmbëngulje qëndrimin e saj se Kosova është pjesë e saj, atëherë Beogradi duhet ta kundërshtojë pushtimin rus të Gjeorgjisë. Por, nëse Serbia përkrah Rusinë, atëherë në mënyrë logjike, Beogradi duhet ta pranojë pavarësinë e Kosovës.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn