als_Latn dik_Latn sag_Latn
Nga Reldar DEDAJ
Iku edhe ky vit. Po them me vete, sigurisht nëse dhe ti je plotësisht dakord t’i lëmë pas hatërmbetjet, t’i harrojmë sharjet, ndoshta le ta bëjmë edhe ne një gjumë të qetë, porsi të gjithë miqtë tanë dhe të mos mëndojmë më se ja, po ma hedh ky. Liroje i dashur shpirtin tënd nga kafazi i urrejtjes dhe te ecim përpara. Ndoshta ky vit i ri do të na gjejë më solidar me njëri-tjetrin. Mos u frikëso, kjo nuk është një ndjenjë që e kanë njerëzit e butë, ata që nuk kanë këllqe të nxjerrin gomarin nga balta, jo kjo është një ndjenjë e atyre tipave që më shumë se kushdo tjetër, e ndjejnë peshën e fitores, por edhe i frikësohen rënies.
Jo rastësisht, kultura shumë të largëta, ndoshta edhe më të vjetra sesa kjo e jona, janë munduar gjithmonë t’i shpëtojnë peshës së mëkatit. Nuk kanë lënë histori, rrëfenja, mite ndoshta edhe kanë ndërtuar pak filozofi për ta legjetimuar me shumë dashamirësi konceptin e të harruarit të gjërave. Me siguri kujtimet që burojnë nga frika harrohen për shkak të frikës. Ndoshta jo rastësisht, lindja e Krishtit përkon në fund të dhjetorit, dashje pa dashje në vigjilje të Vitit të Ri. Sipas gjenezës, lindja e Mësisë do të thotë se për njeriun dalëngadalë po fillonte falja nga mëkati fillestar që e kishte shoqëruar atë për mijëra vjet.
Megjithatë unë e di se është e vështirë të besosh sot, në koto ditë të shëmtuara, njerëzit me zi presin të të marrin frymën, të groposin dhe pastaj, pasi t’i kenë bërë të gjitha këto; duan edhe të thonë një fjalë të fundit dashamirësie, si për të treguar se nga radhët e qenieve të poshtëra nuk do të ketë kurrë të humbur. Por unë sot kam ndërmend të të zgjas dorën, në daç hiqu si burrë, e zgjatma dorën t’i lëmë pas betejat e kota të ankthit, se gjë tjetër nuk kemi fituar, e në daç tregohu kurvë, e mbi shpatullën time ngule përfundimisht thiken e helmit.
Ndoshta për të thënë, se në këtë botë nuk do ketë më kurrë miq, por aty ku ka miq ka edhe armiq. Me thënë të drejtën, mos pandeh se jam i frikësuar, në fakt qysh prej kohësh e përkrah këtë vendosje, ballpërballë me armikun. Mendoj se inteligjenca e një kombi është aftësia për të përçarë, për të mos krijuar unitet, e mbi të gjitha për të shkatërruar ato ide që nuk pranojnë në vetvete alternativa të tjera. Kjo është një rrugë që gjithmonë do të shmangë diktaturat dhe autoritarizmin.
Nëse mendon se i përket këtij soji, dije edhe ti këtë gjë, se po të vendosem përballë, le t’i njohim atributet e ashtit tënd, t’i përshkruajmë, e di, s’do jetë e lehtë, pasi të dy ne kemi fijet tona ku takohen, aq sa kemi kufijtë ndarës. I dashur armik, ju keni hapur siparin e një dyfytyrësie të lashtë që betohet mbi vlerat e atdheut, demokracisë, e mbi të gjitha flisni në emër të popullit dhe ku popullin nuk e shihni fare me sy. Të dy ndoshta po vëmë në qendër të jetës temën e patriotizmit, dashurinë për njëri-tjetrin, gjë e cila është shumë e nevojshme për të gjithë ne dhe sidomos për kohën që po jetojmë.
Atëherë boll më me rrena, me sharje, ndoshta kur përmend popullin dhe flet në emër të tij, duhet ta shikosh më tepër atë. Ky vit iku, por hallet mbetën, borxhet mbetën, papunsia po ashtu. Ndoshta ka ardhur koha që t’i shtrëngojmë dorën njëri-tjetrit, ashtu siç jemi të ndarë, por krejt ndryshe nga një vit më parë, me shpresën se ky i riu do të na gjejë më të bashkuar dhe sigurisht edhe më bashkëpunues.
Në radhë të parë, për hir të vetvetes. Në radhë të dytë, për hir të të tjerëve!
war_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn