als_Latn dik_Latn nus_Latn
Një dado për … “Liqenin e mjellmave”
Nga Kozeta Kurti
Sigurisht jo për Odetën e mallkuar për t’u shndërruar në mjellmë ditën dhe njeri natën, as për Enadën dhe Gerdin që kishin provuar të sillnin një qasje të re, madje edhe më shumë optimiste se vepra origjinale; as për Ardi Asllanin dhe kolorin e kostumeve të tij; aq më tepër jo për skenografinë e mrekullueshme të Bashkim Zahajt apo një dado për Ervisin dhe Ledian, apo Kristin e Adelën? Sigurisht jo, për asnjërin prej tyre.
Vajza dhe djem, të gjithë ju që ishit në skenë e pas saj, unë ju kërkoj ndjesë që nuk ju ndoqa dot. Ju kërkoj përulësisht falje që isha aty, por nuk isha aty. Trupin e ula te radha gjashtë, karrigia numër gjashtë, kurse fytyrën me nofulla të shtrënguara e shëtisja sa majtas, djathtas, sa para dhe pas, për të tërhequr vëmendjen e atyre që nuk pushonin një sekondë së foluri.
Mendja ime gjatë atyre katër akteve nuk fokusohej dot te ju, por ëndërronte për një park lojërash, ku mund t’i fusnin të gjithë ata fëmijë që ishin dje në Pallatin e Kongreseve dhe unë të mos dëgjoja zukatjen dhe klithmën e tyre në vesh, por orkestrën e mrekullueshme të TKOB-it.
E kuptoj që është gjë e mirë t’i mësoni fëmijët tuaj me art të kultivuar, por ju nuk mund të prisni që ata të përshtaten me “Liqenin e mjellmave” a ndonjë simotër të saj, për aq kohë sa i vini në rresht kalamajtë tuaj duke i joshur për të ngrënë e për të fjetur me të ftuarit e Arian Çanit, me këngët e Gugut, me VIP-at e “Big Brother”-it etj.
Në fakt, ju keni aq të drejtë… si mund të ankohem unë për sjelljen “e pahijshme” të fëmijëve në një shfaqje baleti, kur prindërit e të afërmit e tyre të rritur ma nxorën veshin jashtë funksionit. Edhe tani që po shkruaj, në vesh më vjen një zhurmë konstante e kërcitjes së qeseve, kafshimit të bakerolls-ave, përtypjes së patatinave, kullufitjes së kikirikëve…
Për pak mendova se dikush do nxirrte nga trasta tostierën dhe shtrydhësen e portokallit.
Nuk kisha qenë kurrë më parë në një shfaqje baleti me narrator. Edhe këtë e kishin zgjidhur mbrëmë spektatorët e “Liqenit të mjellmave”. Kisha një burrë plot katër rreshta më lart (më falni, por as nuk dua dhe as ma nxë goja të them: kisha një zotëri katër rreshta më lart), zërin e të cilit nuk do ta harroj edhe për dy muajt në vazhdim, as përrallën e tij me Odetë dhe Zigfrid. Të kuptohemi, personazhet i vura unë, bonus nga vetja, që të justifikoj mërmërimën e tij, që jo pak, por tri herë më bëri të marr guximin, të çohem në këmbë e ta ndërpres shfaqjen. Do bëhesha gazi i botës, por të paktën, do kishte shkuar më mirë pjesa e dytë.
Ah, sikur të ishe ky babai që në shtëpi nuk e vendos vajzën në gjumë me të ftuarit e Çanit, këngët e Gugut dhe VIP-at e “Big Brother”-it!
Shpesh kam dëgjuar që shqiptarët nuk kanë kulturë, nuk e duan artin, nuk janë publik i sofistikuar, por unë kurrë nuk e kam kuptuar këtë.
Çfarë do me thënë, nuk janë publik i sofistikuar? Që nuk e kuptojnë atë që shohin? Po pse shkojnë nëse nuk e kuptojnë? Unë kam qenë në shkollë dhe kam lënë me mijëra herë orë që s’i kuptoja, që në fund të fundit shkolla është detyrim…në shfaqje, pse duhet të shkoj patjetër?
Nga ana tjetër, përse duhet të kuptohet me se s’bën? Mund të shkosh atje për të shijuar ngjyrat, muzikën, lëvizjet e lehta, simetrinë, gjithçka…për të mos thënë që në kohërat ku jetojmë, çdonjëri nga ne, vetëm po nuk deshi të kuptojë, nuk e arrin.
Ne nuk e kemi luksin të flasim për publik të sofistikuar ose jo. Ne kemi individë të sofistikuar. Kaq! Ne s’jemi publik, por turmë pa edukatë. Ne nuk kemi respekt për punën e tjetrit, për kohën që ka shpenzuar ai për të realizuar një punë të caktuar, për mundin dhe djersën që ka derdhur për të realizuar qëllimet e veta dhe kjo nuk reflektohet vetëm në art, por kudo, që sa hap sytë në mëngjes. Shikoni me kujdes një ditë se çfarë thuhet zakonisht për njerëzit që keni rreth vetes dhe bëni një llogari sa herë thuhet: “U lodh ky, poshtë e përpjetë!” Dhe sa herë thuhet: “Hë më mo, sikur çfarë po bën. U këput në b…!”
Këtë mendoni, pikësëpari kur hyni aty brenda dhe kudo tjetër, në teatër, kinema, ekspozitë, koncert a kudo. Vërtet qëllimi i tyre është të na argëtojnë neve në fund të mbrëmjes, por ata kanë dërrmuar kockat me dhjetëra herë, kanë djersitur deri në gishtin e vogël të këmbës, kanë qeshur kur kanë pasur nevojë të qajnë, janë detyruar të qajnë kur kanë qenë të mbërthyer nga gazi. Heshtni dhe ndiqni me kujdes! Në fund dënojini duke mos i duartrokitur, dënojini duke mos u sugjeruar të tjerëve të shkojnë ta shohin, kritikojini duke argumentuar, se kjo i përmirëson dhe i bën më të mirë herës tjetër. Por heshtni dhe mos më bezdisni mua. As ata të tjerët që keni në krah dhe po shtrëngojnë nofullat njësoj si unë.
Nëse ju nuk dini të tregoni respekt, ju lutem mos më merrni me vete…mos më shpërqendroni edhe mua. Unë nuk ju kam asnjë borxh juve që të bashkëjetoj me kërcitjen e bukës së thekur në vesh (mua më tmerron edhe kërcitja e kastravecit në një dhomë bosh, veç me veten brenda), nuk ju kam asnjë borxh të bashkëjetoj me erën (jo aromën) e hudhrave, specit, piperit, rigonit (kur të kem nevojë për këto, iki te “Tymi”, te Rruga e Kavajës, s’kam pse vij në shfaqje). Ju kërkoj vetëm të heshtni. Do t’i bëj të dy sytë të verbër nëse nuk keni zbatuar kodin e veshjes, vetëm ju lutem heshtni! Do t’ju shoh me ëndje çdo foto të punuar me fotoshop, aq sa keni shtrembëruar edhe tavanin, nuk do qesh, ju jap fjalën, nuk do t’ju vë në lojë, vetëm ju lutem heshtni!
Unë nuk dua t’i kërkoj më falje askujt pse nuk i pashë, pse nuk isha e vëmendshme, ndaj ju lutem mos jepni bileta e ftesa qyl, mos shisni bileta shfaqjesh artistike me çmime qesharake. Kështu, do të hyjë brenda edhe ai që thjesht në këtë çast nuk ka se çfarë bën jashtë.
Për Blitz.al
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn