als_Latn dik_Latn sag_Latn
Është mesi i dites edhe ka ende gjallëri ne qytetin e vogel te Prrenjasit. Është verë pothuajse nxehte. Një burrë ka që prej mëngjesit që rrëmon nëpër kazanët e plehrave në Prrenjas! Ai mban familjen me këtë punë. Mbledh kanoçe alumini dhe shishe plastike nëpër kazanë. Është i rraskapitur, por nuk e ka lënë ende punën. E di fort mirë se edhe për kanoçet kjo kohë është e begate. Burri vazhdon të mbushë karrocën e tij të improvizuar kur, befas, dëgjon një diçka mes rënkimit dhe të qarës që vjen që nga fundi i kazanit. Shtanget një copë herë, pastaj mendon se është një këlysh maceje. Ky burrë quhet Beni. Kështu mori udhë jeta e tij shume kohe me perpara.
Të trishtojnë kur sheh varfërinë e tyre të tejskajshme, por njëherazi se ç’kanë edhe një hije improvizimi dhe shpengimi, me ato llamarinat e hedhura si pa kujdes dhe me ngjyrat e forta me të cilat i lyejnë shumë herë muret. Pastaj rrobat e nderura dhe të shumëngjyrshme, që i valëvit era e detit, na kujtojnë të zotët e këtyre shtëpive që jetën e marrin me një gëzim fatal të pandryshueshëm, si një gjë që ua ka bërë dhuratë Zoti dhe jo si një të drejtë që e meritonin me patjetër.
Shtëpia e dyte e Benit nëse llogarisim si të parë kazanin e plehrave për aq orë sa ai ndenji atje, është njëra prej këtyre “hareve” të trishta. Ndodhet diku afer Na te dal te Prrenjasit, hijerëndë për të cilin ju folëm ca më lart. Ajo është një ngrehinë e vogël me dy dhoma ku jetojnë 8 vetë. I Zoti e ka rrethuar shkel e shko me disa llamarina që na duken sikur do të bien nga çasti në çast. Në oborr është banja, po prej llamarine dhe një bunker i madh, të cilin tani e përdorin si depo për kanaçet. Një bufe e vjetër, dy divane, një komo me një pasqyrë, që mezi mbahet në këmbë dhe një impiant muzikor, që duket se nuk punon më, janë të gjitha pajisjet e kësaj shtëpie. Mbi murin përballë kanalit ka edhe një reklamë: Kashaisim kazanë rakie shkruhet mbi të. Gërma “s” sigurisht që është shkruar mbrapsht.
Në këtë stinë ato janë të porsaçelura dhe një byrek me to është një gjë fort e preferuar. Le që kushton edhe më pak një herë! Ca më tej, mbi njërën prej atyre urave të çuditshme prej dërrase një plakë se ç’po bisedon me zë të ulët me një nuse të re të veshur mirë. Neve na bën përshtypje kontrasti mes ngjyrës së zeshkët të lëkurës së nuses me flokët e saj të porsalyer biondë. Kështu që dikujt prej nesh i shkon mendja të shkrepë një foto. “Nuk po e marr vesh – na drejtohet nusja në fillim e acaruar – përse më bëni mua foto? Për këtë punë keni ardhur ju këtu?”. Kur merr vesh se foto po bëjmë nga që ajo na ishte dukur “një yll i vërtetë i bukurisë”, atëherë puna ndryshon. “Egjiptiania” bionde vë buzën në gaz. Nuk thotë gjë, por tashmë nuk ka më frikë nga aparati fotografik./ Infolbasan.al
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn