als_Latn dik_Latn sag_Latn
Merkel në FB: Krenarë për djemtë tanë
“Jemi krenarë për futbollistët e kombëtares sonë. Gjynah që sot (mbrëmjen e së enjtes) ajo që dhanë në fushë nuk mjaftoi. Por Jogi Lëv dhe skuadra e tij me talente të reja i përket të ardhmes. Urimet e mia më të mira për kombëtaren në këto momente të vështira”. Ky mesazh është shfaqur menjëherë pas përfundimit të ndeshjes kundër Italisë në profilin zyrtar të Kancelares gjermane, e cila ishte në Bruksel për një mbledhje europiane.
Monti: Merkel? Në finale jo me mua…
Pas eliminimit të Gjermanisë nga Italia, pati shumë ironi mes tifozëve të dy skuadrave në rrjetet sociale, por atyre u shtohet edhe Kryeministri italian, Mario Monti: “Munda të verifikoj të mërkurën se Kancelarja Merkel donte të shkonte të shikonte finalen në Kiev. Natyrisht, jo me mua…”, ka thënë Monti jo pa ironi, duke folur në konferencën për shtyp në Bruksel, ku i është përgjigjur një pyetjeje mbi Euro 2012, dhe më pas shtoi: “Tani në Kiev do të shkoj unë…”.
Nuk kishte një Bekenbauer apo Mateus, por gaboi edhe Lëv
Më 1954-n, Gjermania Perëndimore u shpall kampione e botës, edhe pse i kishte parashikimet kundër. Por në krye të saj ishte kapiteni Fric Valterm, 34 vjeç. Më 1974-n, RFGJ-ja kishte personalitetet e mëdha, Bekenbauer, Maier, Overat, Necer dhe Gerd Myler. Së fundi, më 1990-n, Gjermania Perëndimore kishte sërish kapitenë si Mateus, Brehme, Buhvald, Litbarski apo Rudi Fëler. Të gjithë këta ishin te të 30-at kur arritën të sundonin botën, qoftë më 1974-n, qoftë më 1990-n. Titujt e mëdhenj nuk mund të fitohen pa pasur shumë personalitet dhe shumë përvojë, sidomos kur nuk ke supertalente si Diego Maradona i Argjentinës më 1986-n. Kjo Gjermani e trajnerit Joakim Lëv ka një kapiten që quhet Filip Lahm, një lojtar shembullor, tepër i edukuar, korrekt dhe i talentuar, por jo një lider i fortë si Mateus apo Oliver Kahn. Po kështu mund të flasim për Bastian Shvajnshtajgerin. Kapiten lind, nuk bëhesh. Te Bajerni i Mynihut, njeriu që tërheq skuadrën para është Frank Riberi dhe kjo u pa qartë ndaj Realit dhe Çelsit kur francezi u detyrua të linte fushën e lojës. Përveç kësaj, Gjermania sot nuk ka përvojën e mjaftueshme. Në mbrojtje, ndaj Italisë ishin 3 lojtarë nga 23 vjeç: Humels, Badshtyber, Boateng, kurse në mesfushë Ozil është 23 vjeç, Kedira 25, Kros 22, Myler 22, Rojs 23 dhe Gëtce e Shyrrle nëse do të luanin, përkatësisht 20 e 21. Bender është 23 vjeç. Në këto nivele, në një gjysmëfinale të një kompeticioni ndërkombëtar, gabime të tilla nuk shikohen shpesh. Por Joakim Lëv dhe skuadra e tij kanë bërë disa, që e kanë ndihmuar Italinë të fluturojë në finale kundër Spanjës. I pari, më shumë se sa taktik, është konceptual. Pavarësisht deklaratave të pragndeshjes, trajneri i Gjermanisë ka menduar para së gjithash të mos humbasë. Për të limituar pikën e forcës së Italisë (Pirlon) edhe me paktin e sakrifikimit të një pike force të tijën (në vend të Mylerit futi Toni Kros). Dhe pikërisht aty e humbi ndeshjen. Tek Italia e Prandelit ishin të paktën 3 kapitenë në fushë dhe këta quhen Bufon, Pirlo dhe De Rosi. Sidomos Bufon dhe De Rosi janë lojtarë me personalitet të madh dhe të tillë kanë qenë që 18 vjeç. Përveç kësaj, ata janë shumë të talentuar, si dhe me përvojë. Për Bufonin vlejnë më shumë 119 ndeshje në kombëtare sesa 121 ndeshjet për Miroslav Klosen. Po ashtu, vlejnë më shumë 88 ndeshje për Pirlon dhe 77 për De Rosin sesa 101 takime te Gjermania për Lukas Podolskin dhe 95 për Shvajnin. Natyrisht, kur analizon fitoren 2-1 të Italisë ndaj Gjermanisë në gjysmëfinalet e Euro 2012-s nuk mund të mos theksosh edhe traditën, me bilancin tepër pozitiv italian dhe ecurinë e shkëlqyer të të kaltërve ndaj gjermanëve në turnetë e mëdhenj. Gjermania ishte e mrekullueshme në Europian. Ajo fitoi 10 nga 10 ndeshjet eliminatore, fitoi 3 ndeshjet e grupit, fitoi edhe çerekfinalen ndaj Greqisë. Në 15 takime gjithsej, fitoi 14 dhe pësoi vetëm një humbje, por ishte pikërisht kjo humbje që e eliminoi.
Gabimi i Lëv
Tentoi të limitonte pikën e forcës së Italisë (Pirlon), edhe me paktin e sakrifikimit një pikë force të tijën (në vend të Mylerit futi Toni Kros). Dhe pikërisht aty e humbi ndeshjen
Mediat
Gjermania qan eliminimin e kombëtares së saj: “Italianët, më gjermanë se sa ne”
Shtypi gjerman: Ëndrra u shua, Baloteli, ankthi i Gjermanisë
Zhgënjimi është i hidhur. Më i madh, akoma, mosbesimi. Gjermania është rizgjuar vërtet keq pas eliminimit nga Europiani, edhe një herë nga dora e Italisë. Të përditshmet gjermane reflektojnë depresionin e përgjithshëm, por të gjithë komentatorët i japin merita skuadrës së Prandelit, që gjykohet më e fortë se ajo e Lëvit. Titulli i faqes së parë që i reflekton më mirë këto gjykime në mënyrë objektive është tabloidi i Mynihut “TZ”: “Gjynah! Por këta italianë ishin shumë gjermanë për ne”. Po, e keni lexuar mirë: italianët, deri dje ngrënës makaronash, instrumentistë mandolinash, për fat të keq edhe mafiozë, tani janë bërë shumë gjermanë”. Komenti konfirmon elozhin: “Efikas dhe të akullt: me cilësi gjermane, italianët shkatërrojnë ëndrrat tonë për finalen. Gjynah Jogi, gjynah djemtë”. Edhe “Bild”, e përditshmja më popullore në vend, ka një ton më të ulët. Në faqe të parë paraqet një lojë efikase fjalësh në italisht: “Finito Finale”, ku fjala finale është fshirë nga një kryq. Komenti: “Humbja 1-2 ndaj rivalëve tanë të vjetër e të frikshëm zhyt Gjermaninë në një det lotësh”. Brenda, një tjetër titull i madh: “Jashtë! Jashtë! Ëndrra u shua”. Një foto e madhe tregon heroin e mbrëmjes, Mario Baloteli, tashmë i shndërruar në një kult edhe në Gjermani me gjoksin e zhveshur: “Ky përbindësh goli na ktheu në shtëpi”.
Shtypi perëndimor
Edhe Spanja tashmë ka frikë “Një finale mes gjigantësh”
“Kjo Itali të fut frikën”. Shtypi spanjoll përgatitet për finalen e Euro 2012 ndaj Italisë. “Një finale mes gjigantësh”, shkruan e përditshmja “Marca”, e cila ëndërron tripletën iberike. Këtë herë në rrugën e kampionëve në fuqi është një skuadër që të “fut frikën”. “AS” ndez reflektorët “mbi të jashtëzakonshmin Baloteli” dhe evidenton se sulmuesi axurr u largua nga fusha “i dëmtuar”. Në realitet, nuk ka dyshime për gatishmërinë e lojtarit për finalen. Fotoja e SuperMarios, që tregon muskujt pas golit të dytë, është më e preferuara. “El Pais”, në veçanti, fokusohet te Hulku i pabesueshëm axurr. Për “El Mundo”-n, mbyllet një cikël: Italia, kundërshtari i parë i Spanjës më 10 qershor në Danzica, përfaqëson “fillimin dhe fundin”. Gazetat angleze janë dorëzuar: Mario Baloteli është i fortë. Shumë trajnerë të tij e kanë bërë të duket i çmendur, por djaloshi është i zoti dhe të enjten në mbrëmje i ka demonstruar më në fund botës përse “It’s Always Baloteli”, siç shkruante dje “Daily Expres”, duke kujtuar bluzën e famshme në derbin e Mançesterit, duke përzënë drejt shtëpisë “një Gjermani të traumatizuar” (është titulli i “Times”). Për gjermanët nën shok flet edhe “Telegraph”, që e përkufizon SuperMarion “The Inspiration”, ndërsa te “Mirror” “nëna e të gjitha shokimeve” është dedikimi i Balotelit për mamanë Silvia, e fiksuar në foto në fundin e ndeshjes, ku përqafohet me djalin e saj të adoptuar. Në Shtetet e Bashkuara dihet që futbolli nuk është sporti më i ndjekur. Madje ndiqet shumë pak. Por këtë herë edhe një “New York Times” i përmbajtur shkruan për “surprizën e italianëve në Europian me një tjetër fitore ndaj Gjermanisë, që humbet gjithnjë”, nënvizon gazeta. “Padrone e Gjermanisë, Italia kualifikohet dhe do të përballet me Spanjën në finale”, titullonte shkrimin e saj të djeshëm e përditshmja njujorkeze.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn