als_Latn dik_Latn sag_Latn
Refreni i Kryeministrit Rama në drejtim të qytetarëve dhe trupit diplomatik është që Partia Demokratike po strehohet në çadër për të shmangur vetingun, me justifikimin e një krize politike, ekonomike dhe morale që në të vërtet nuk ekziston.
Strategjia e përdorur nga Rama është teknikë e vjetër komuniste, sipas së cilës në vendet komuniste kriminaliteti dhe varfëria nuk ekzistonin. Për pakënaqësi as që mund të bëhej fjalë sepse partia mendonte për të mirën e të gjithëve dhe kush thoshte të kundërtën ishte i çmendur. Dhe në fakt, shpesh, ai që guxonte të fliste mbyllej në çmendi ose më keq.
Kushdo që ka jetuar në Evropën Lindore para rënies së murit të Berlinit ka parë se statistikat e vdekshmërisë foshnjore, të analfabetizmit, apo të kriminaliteti ishin “zero”, në mbështetje të propagandës së sistemit socialist.
Por muri ra dhe ne zbuluam se krimi ekzistonte, fëmijët vdisnin dhe analfabetët qeverisnin falë besnikërisë së tyre ndaj Partisë. Ndërsa çmendinat ishin plot me njerëz që vetëm të çmendur nuk ishin, ose të paktën nuk kishin qenë përpara se t’i mbyllnin aty brenda.
Tani, sipas Ramës, të gjithë ata që thonë prej muajsh se në Shqipëri është rritur kultivimi i kanabisit janë të verbër që nuk duan të shohin rezultatet e shkëlqyera të luftës kundër drogës. Ndërsa ata që ngulin këmbë se në parlament dhe në administratën publike ka kriminelë janë të çmendur dhe këtë e tregon fakti se asnjë nga “kriminelët” nuk është hequr.
Atyre që thonë se paratë e narkotrafikut po ndotin dhe kompromentojnë ekonominë, qeveria i përgjigjet se ata janë xhelozë për faktin se qeveria socialiste ka ringjallur financat publike; ndërsa atyre që shohin vështirësi ekonomike për shumicën e popullsisë, qeveria i përgjigjet se rritja ekonomike në vitin 2017 do të jetë 4 për qind.
Dhe treguesi më i rëndësishëm i të gjithave, gjithmonë sipas qeverisë, është se qeveria po vazhdon me rritjet e mëdha të pagave dhe legalizimeve, prandaj njerëzit duhet të jenë me të vërtetë të kënaqur.
Pra, krizë nuk ka dhe kush flet për krizë është sabotator, diversant, i çmendur, armik i popullit.
Edhe pse ende nuk shprehet hapur, ai do të donte t’i mbyllte këta të çmendur diku që të mos shkaktonin më shumë dëme në kurriz të arritjeve të rilindjes.
Por, për tani, po mjaftohet me përpjekjet e vazhdueshme për të mbyllur portalet online të informacionit, të cilët janë fajtorë për disinformim të vazhdueshëm, për mbjelljen e panikut, për alarmimin e një populli që pa këto alarme do ishte shumë i lumtur.
Por, ajo që shohim të gjithë ne është shumë e ndryshme nga ajo që ata tregojnë.
Në Shqipëri ka krizë shoqërore dhe morale, të thellë, të rëndë dhe të vërtetë që e sheh kushdo që nuk sheh vetëm statistikat e prodhuara nga qeveria. Ndonëse duhet thënë se shkaqet me siguri nuk janë për t’iu veshur të gjitha vetëm kësaj qeverie.
Nga njëra anë, gati e gjithë popullsia ka ndaluar investimet në Shqipëri. Shqiptarët duket se po kursejnë atë që munden për t’u përgatitur për një projekt të paqartë emigrimi familjar. Nga ana tjetër, një sistem gjithmonë e më shumë selektiv ka nxjerrë jashtë loje pjesën më të madhe të biznesit privat, duke e sakrifikuar për nevojat e një grupi gjithmonë e më të ngushtë oligarkësh, të vetmit përfitues të parave publike.
Një sistem asfiksues i “politikave sektoriale”, çdo njëra në shërbim të çdo ministri ose sundimtari publik, prek çdo lloj aktiviteti ekonomik dhe shoqëror duke shumëfishuar koston dhe duke nxjerrë në pah një nivel korrupsioni sistematik dhe të organizuar nën justifikimin “për të bërë shtet”.
Në çdo zyrë shteti po përhapet arroganca, e nevojshme për qëllime grabitqare dhe mungesa e plotë e procedurave po shkrin në acid atë pak që ka mbetetur nga “shteti”.
Çdo ditë që kalon sjell një taksë e re, ose një detyrim i ri. Tashmë edhe shkolla e fëmijëve është kthyer në palestër të artit grabitës, me rojet që paguhen nga prindërit, librat e bibliotekës që paguhen nga prindët, për të përfunduar me vizitat (sigurisht me pagesë) në muzet e rinj bunkerë”.
Dhe nëse fëmijët janë në moshë për të shkuar në universitet, psikodrama familjare vazhdon për muaj dhe për vite, në paqartësinë e një sistemi pranimesh me dashje delirant. Nëse sëmuresh, përralla e shëndetësisë falas të vret me të vërtetë. Duhet të shkosh në spitale private, ku të zhvasin të njejtët persona që nuk deshën të të kuronin në atë publik.
Detyrimi i policisë për të shënuar rekorde gjobash ditore, privatizimi i çdo parkimi publik, i çdo kioske, lufta kundër shitësve të varfër ambulantë që mbijetojnë duke shitur cigare rrugëve, vizitat, inspektimet dhe kontrollet arrogane dhe injorante në çdo pikë të vogël biznesi, ndërkohë që të rinjtë e pasur të pandëshkueshëm i tregojnë super makinat e tyre gazetarëve të huaj, e prindërit e tyre vjedhin në sy të të gjithëve; e gjitha kjo i dobëson dhe i terrorizon qytetarët.
Fjalëkalimi i parë i kësaj qeverie është frika: vendi duhet të ketë frikë dhe në këtë pikë duket se ia kanë arritur qëllimit.
Fjalëkalimi tjetër është paraja: duhet të kesh shumë para, nuk ka rëndësi se si, përndryshe nuk mund të mbrohesh nga ata që shtetin po e përdorin privatisht, me qëllimin e vetëm për të marrë para, shumë para.
Por nëse paratë i do vetëm për t’u arratisur dhe nuk i shpenzon në vend, ekonomia nuk qarkullon. Dhe shpresa bie. Dhe dëshira për të braktisur gjithçka e për të ikur, vazhdon të rritet. Ky është rrethi i parë vicioz i mosbesimit.
Nga ana tjetër politika e shurdhët dhe tashmë e skualifikuar e qeverisë është vetëm të kërcënojë dhe të japë me koncesion; politika e opozitës është e aftë vetëm të riprodhojë fytyra të vjetra dhe mënyra të vjetra, politika e atyre që qendrojnë në mes është e aftë vetëm të bëjë të kundërtën e asaj që thotë.
Por nëse mirëkuptimin e kërkon ai që ka dështuar njëherë dhe që nuk gjen asnjë fytyrë të re të besueshme për të treguar, nëse asnjë parti politike nuk gjen mirekuptimin e protagonistëve të rinj, njerëzit e braktisin politikën, e cila duhet të ishte prodhuesi i shpresave në vend që të kthehet në varrezën e keqardhjeve.
Dhe e vetmja gjë që mbetet është dëshira për të braktisur gjithçka dhe për të ikur. Dhe ky është rrethi i dytë vicioz i mosbesimit.
Janë këto dy rrethe vicioze, të sulmuara nga lakmia dhe arroganca e kësaj qeverie, që krijojnë krizën.
Por, ju me të vërtetë mendoni se kriza është e sajuar?!
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn