als_Latn dik_Latn sag_Latn
Komisioneri për Zgjerim, Johanes Hahn, është detyruar të zbardhë bisedën e tij me Lulzim Bashën, duke dëshmuar qëndrimin tejet të ftohtë dhe mos-aprovues të Bashkimit Europian, për protestën e opozitës. Komisioneri Hahn kërkon nga opozita të kthehet në Kuvend dhe të miratojë mes të tjerash, reformën zgjedhore sipas rekomandimeve të OSBE-ODIHR. Për ata që nuk i dinë këto rekomandime, ato kundërshtojnë votimin elektronik dhe bëjnë thirrje më shumë për transparencën e financimit të partive dhe penalizimin e shit-bljerjes së votave.
Këto propozime janë të përfshira ndërkohë tek paketa që Partia Socialiste ka miratuar për reformën zgjedhore.
E thënë shkurt, Bashkimi Europian jo vetëm që e konsideron artificiale krizën që tenton të provokojë opozita, por është shumë larg të qenit e shqetësuar prej saj.
E njëjta indiferencë vërehet dhe nga Uashingtoni. Përveç dështimit qesharak të përpjekjeve për ta blerë Uashingtonin përmes lobistëve, kemi një deklaratë të ambasadorit Lu në Tiranë, i cili flet për vitin 2017, si një vit shumë normal, ku do bëhen zgjedhje të lira dhe të ndershme dhe ku Shqipëria do bëjë një hap para futjes në Bashkimin Europian.
Pra, duket se protesta e opozitës, jo vetëm që nuk ka ngjitur, por shikohet me indiferentizëm dhe bezdi në Perëndim.
Perceptimi real i perëndimit është se kjo është një krizë artificiale e opozitës, e cila kërkon të mbulojë ballafaqimin e gjyqësorit të korruptar me një proces transparence, si dhe problemet që vet Basha ka me lidershipin e tij në krye të PD.
Por a është ky një lexim i drejtë?
Ky është një lexim realist, por jo një qëndrim i drejtë.
Është realist, pasi kështu është e vërteta. Por nuk nuk është një qëndrim i drejtë, pasi Lulzim Basha dhe Sali Berisha nuk janë politikanë perëndimorë, që t’i gjykosh me kriteret e një politikani perëndimor. Ata vërtet nuk kanë arsye reale për të prodhuar një krizë, biles as fuqi reale, por kanë një mekanizëm që mund t’i bëjë dëm Shqipërisë, duke bojktuar zgjedhjet dhe duke e futur Shqipërinë në një proces afatgjatë të ribërjes së një opozite të re.
Ata i kanë jetike arsyet e tyre, edhe pse nuk janë arsye të Shqipërisë. Ata nuk janë politikanë që mendojnë se duhet të vuajë Shqipëria që të vuajnë dhe ata. Ata janë politikanë që mendojnë se duhet djegur Shqipëria kur nuk janë të lumtur ata.
Sali Berisha e ka betejë për jetë a vdekje, nëse humbet pushtetin mbi drejtësinë dhe lë të shkuarën e tij në duart e një të ardhme të pasigurtë nga një drejtësi e përtërirë dhe e pavarur. Lulzim Basha e ka betejë për jetë e vdekje respektimin e dëshirës së Sali Berishës, për të qëndruar në krye të PD. Ai mund ta braktiste Sali Berishën, vetëm në kushtet kur mund t’i fitonte vetë këto zgjedhje. Por këto zgjedhje ai nuk i fiton dot dhe sikur ta bësh kryetar të KQZ në Shqipëri. Kështu që, e vetmja mënyrë që ai të jetë në krye të PD, është të bëjë atë që do Sali Berisha dhe Sali Berisha do që të mos bëhet reforma në drejtësi dhe të mbahet PD jashtë parlamentit dhe zgjedhjeve.
Këto duken si bizare për një perëndimor, por janë reale për një politikan shqiptar. Indiferenca dhe neveria me të cilën perëndimi e shikon krizën shqiptare, është e drejtë, por e rrezikshme për Shqipërinë. Do të ishte më mirë që ata ta shikonin krizën kështu siç e shikojnë, por të përfshiheshin në një mekanizëm që ta joshte opozitën, për t’ia hequr nga duart Sali Berishës. Ndryshe ai po e mban atë si pengun e fundit, me të cilin do të hedhë në erë Shqipërinë për të shpëtuar veten. Kjo mund të jetë përballja jonë e fundit me të, dhe mund ta bëjmë, por Shqipëria nuk ka pse paguan sërish për këtë njeri, pasi e ka zbuar nga pushteti me 1 milionë vota në rrugë paqësore. Do të jetë një betejë finale dhe një pastrim hesapesh përfundimtar me dikë që ka hyrë në politikë me parimin “pas meje qameti”, por që rrezikon të dalë nga historia me një “qamet” të ri.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn