als_Latn dik_Latn sag_Latn
“Kur tentohet të dilet “më i rëndë bishti se sqepari” – Populli
Demokracía është vullnet i sovranit, garë alternativash, që sanksionohet nëpërmjet rrotacionit politík. Nuk njeh demokracía autoritet më të lartë se Kushtetuta dhe ligji. Prandaj, veç liríve dhe të drejtave, veç mundësive të barabarta për të gjithë, ajo vë dhe ca kushte. Si kontratë shoqërore, demokracísë i duhen këto për të caktuar kufirin e lirisë së një individi, ku cënohet liría dhe të drejtat e një tjetri. Sidomos demokracia kufizon revanshin e të privilegjuarve të diktaturës, kur këta nuk janë penduar për të kaluarën kriminale. Këtu hyn edhe Edvin Rama me neobllokmenët, të cilët nuk mund të bëjnë më si duan vetë. Se, nuk të lejon demokracia të mos njohësh vendimet e institucioneve të saj të pavarura. Të mos pranosh rezultatin e zgjedhjeve, çertifikuar nga organet e zgjedhura. Demokracía, bilé, të ndëshkon, po të tentosh të marrësh pushtet me dhunë. Nuk pajtohet demokracia me braktisjen e parlamentit dhe zëvendësímin e debatit konstruktiv me dhunën e rrugës, të demonstratave agresíve. Nuk pajtohet demokracia me nostalgjítë për diktaturën. Ajo njeh vetëm autoritetin e ligjit. Nuk e pranon demokracia diktatin. Kurrsesí nuk pranon ajo t’i vihen kushte. Samí Frashëri ka thënë: “Ligji është ekuilibri i shoqërísë njerëzore”. Kurse diktatura është e kundërta e demokracísë. Edhe pse e mban veten për “demokraci”, diktatura është vetëm hipokrizi denigruese e saj. Diktatura nëpërkëmb të drejtat e qytetarëve, prapa vullnetit të deformuar të të cilëve ajo fsheh shkeljet e saj flagrante. Demokracia gjykohet nga populli, kur diktatura dënon pa faj popullin, madjé, në emër të popullit. Demokracia i bashkon dhe i vëllazëron njerëzit, kurse diktatura i përçan, i diferencon dhe i detyron të urrejnë njëri-tjetrin. Demokracía lartëson personalitetin e individit, kurse diktatura tenton t’i japë popullit fytyrën e saj të përçudnuar. Demokracía lartëson shoqërínë duke fuqizuar individin, diktatura e shtyp individin në emër të “barazísë në mjerim” të shumicës. Madjé, diktatura nuk e duron shkëlqimin e aftësíve të individit. Një nga shkrimtarët e shquar të kohës sonë, e ka cilësuar diktaturën si sistemin, ku i afti shfrytëzohet prej të paaftit. Kurse demokracínë socialiste (komuniste) një mendimtar i madh e ka përcaktuar si “kopaçen e popullit për popullin!”. Edvin Rama, jo vetëm nuk u bindet kushteve të demokracísë, por i vë kësaj kushtet e tij ! Në vend ta çmojë individin, e përdor atë si mish për top. Nuk pranon Rama të jetë shërbestar i popullit. I llastuar prej diktaturës, e sheh popullin vetëm si një turmë, që duhet t’i shërbejë atij. Prandaj nuk i njeh detyrímet ndaj elektoratit. Nuk e pranon barazínë para ligjit. Rama di vetëm t’i vërë kushte demokracísë. P.sh. ai nuk njeh detyrimin për të kryer misionin si opozitë në parlament. Nuk pranon të “peshohet” nga populli për kualitetin e debateve të tij konstruktive në tempullin e demokracísë. Nuk kryen detyrën për miratimin e ligjeve të domosdoshme, që ndikojnë direkt në realizimin e aspiratave themelore të popullit. Jo! Rama e shikon elektoratin si një “kopé”, që vetëm emërohet, komandohet, sakatohet, pastaj ngushëllohet, a mëshirohet ! Si ithtar i filozofísë së dhunës, Rama i rezervon vetes të drejtën ta nxitë popullin në veprime të dhunshme. Ta detyrojë popullin të demonstrojë në sheshe për t’i sjellë Ramës pushtet në tavolinë. Kurse vetë Rama nuk njeh detyríme ndaj demokracísë. P.sh. nuk i njeh zgjedhjet, po t’i humbasë. Nuk pranon, madje, të bëhen zgjedhje, kur dyshon në fitoren e vet. Shkurt, nga shërbestar, Rama e përfytyron veten Zot i Sovranit. Se, sipas tij, sovranit i duhet të flijohet për synimet egoiste të këtij “liberali” despotik. Dhe, po nuk i leverdisi Ramës, populli nuk duhet të zgjedhë as administratorët e vet lokalë. Por Rama e përdhunon demokracínë duke shkelur edhe Kushtetutën, edhe ligjet, edhe kodet zgjedhore. Madje, dhe kur këto i ka miratuar vetë. Prandaj nuk dëgjon ai as këshillat e miqve ndërkombëtarë, që kërkojnë përsosjen e demokracísë. Por, të mos ndeshet haptas me ta, i “justifikon” me keqardhjen e mendjemadhit, që i sheh këta si të “painformuar”. (!) Sipas Ramës, demokracía është dhe duhet të jetë shartim i diktaturës me elementë, që u shërbejnë synimeve të tij. Rama e dhunon demokracinë, edhe duke shfrytëzuar lirítë e saj. Në emër të të drejtave të pakicës, ai synon të asgjësojë pluralizmin. Në emër të një mirëqënieje imagjinare, mohon çdo progres të kundërshtarit. Ndërkohë ulërin, si i dëshpëruar, duke kërkuar vazhdimisht kushte. Harron “qyqari” Ramë se Sovrani sheh çdo gjë dhe mediton. Mediton që Rama po bëhet shkak i shumë pengesave. Që ky sharlatan po vonon integrimin, duke penguar miratimin e ligjeve me shumicë të cilësuar. Që, duke e paraqitur si të katandisur Shqipërínë, po tenton të krijojë nostalgjí për diktaturën ! Jo më kot Hesiodi, një nga poetët e lashtësísë, ka thënë :” Shpesh herë i gjithë shteti vuan nga një burrë i lig!”. Po kjo sot është e pafalshme për këdó !…
Se dhe vetë Rama po e ndien bumerangun e politikës së tij konfliktuale. Atij po i largohen njerëzit nga mungesa e hapësírës politíke. Rama po e merr ndëshkimin për filozofínë e dhunës, që po zbaton në këtë demokrací, që aspiron paqen, integrimin dhe vëllazërimin kombëtar! Me ambiguitetin e thënieve të tij hipokrite “Do marr pjesë në zgjedhje, por jo në këto kushte!”, po tregon krizën e thellë morale dhe politike prej “revolucionari”, që përpiqet të shpëtojë nga ndëshkimi i elektoratit, të mashtruar prej politikës së tij konfliktuale!
als_Latn als_Latn als_Latn