als_Latn dik_Latn sag_Latn
Teksa ka nisur raundi i dytë i aplikimeve për në universitete, debati vijon të jetë i madh dhe i mbushur me paqartësi. Debati është i rënduar gjithashtu edhe nga një gjuhë e fortë e mbushur me nota të kohës së vjetër në lidhje me arsimin privat apo jopublik. Në përpjekje për të sjellë pak kthjelltësi në këtë debat vjen edhe artikulli i pedagoges Elona Zhonga, e cila thotë se universiteti jopublik nuk është thjesht një mundësi, por është një mundësi e mirë sepse krahasuar me universitetin publik të rrënuar dhe bjerrë, ai jopublik ka investime, stimulon punën dhe shpërblen ata që shkëlqejnë.
E kemi dëgjuar të gjithë shprehjen “nuk jepet asnjëherë shansi i dytë për të bërë përshtypjen e parë ose zgjedhjen e parë”. Në fakt, ajo që po ndodh sivjet me maturantët është e kundërta e kësaj thënieje. Të rejat që solli Ligji i ri i Arsimit të Lartë, sollën debate të nxehta, jo vetëm mes akademikëve dhe politikëbërësve, por ai nxori në pah gjithashtu shqetësimin e ankthshëm të prindërve dhe maturantëve, të cilët ishin përpara dilemës: ku është më mirë të studiosh, në universitet publik apo në privat?
Të njëjtën pyetje më beri dhe fqinja ime, një grua e respektuar dhe e përkushtuar, si të gjitha nënat tona, sigurisht. “Ku ta çoj vajzën në shkolle? Në shtet apo në privat?” – pyeti ajo drejtpërdrejt, e nxitur nga meraku për zgjedhjen e vajzës së saj. “Ku ka dëshirë vajza? – e pyeta. Në privat – më tha – nuk do që të sorollatet me vite në shtet. Por nuk dua që t’i marrë lehtë provimet”. Ndodh e kundërta – i thashë, – pedagogët janë një ndihmesë e madhe, por jo për notën.”
Biseda me të, më kujtoi vitet e maturës sime, kur kishim mundësi të pakta zgjedhjeje. Mund të studioje në shtet, nëse fitoje konkursin, ose të studioje jashtë Shqipërisë, nëse kishe mundësi financiare. Por, të studioje në një universitet cilësor dhe me kosto të arsyeshme, ishte e pamundur, dhe dukej një ideal për kohën. Sot, situata ka ndryshuar. Liberalizimi i tregjeve ka sjellë investime serioze edhe në arsim, dhe prindërit kanë mundësi të zgjedhin arsimin privat për fëmijët e tyre, duke filluar prej ciklit parashkollor deri në atë pasuniversitar. Ajo, e dëshiruara, e mesmja e artë, e një universiteti privat cilësor dhe me kosto të arsyeshme, tanimë është një realitet i prekshëm.
Të gjithë maturantëve, të cilëve po ju jepet një mundësi tjetër, nëpërmjet raundit të dytë të aplikimeve, që ende nuk ka mbaruar, do të doja t’ju thoja të njëjtën gjë që i thashë edhe fqinjës sime. Ajo nuk ka përse të shqetësohet që vajza e saj zgjodhi, me bindje dhe pa mëdyshje, një universitet privat. Pasi ajo që duhet ta shqetësojë atë, por edhe ne të gjithëve, është cilësia që universiteti ofron dhe vlera e shtuar që iu jepet këtyre studentëve gjatë viteve të studimit, dhe më pas. Vlera e parë, ajo që secili student e percepton që në javët e para në auditor, është cilësia e mësimdhënies. Pedagogët me emër të fushave të ndryshme janë lektorët që pasurojnë auditorët. Korrektësia dhe serioziteti i tyre, bëjnë që teksa i dëgjon, ashtu të urtë e të thjeshtë, harron që ata janë emrat e mëdhenj që deri dje i ke parë në media dhe sot ti bëhesh pjesë e punës së tyre të përditshme. Ashtu siç shkruan dhe Kadare për mësueset “ato te urtat gjer në dhembje, të thjeshtat gjer në madhështi”, të tillë janë dhe ata!
Ky standard është bukë e fortë për dhëmbët e disave, zëri i të cilëve edhe pse duhet të ishte i urtë dhe të mbretëronte auditorëve, çirret me kujëvënie në mikrofona sheshesh apo ballkone televizive. Këta zëra nuk e dinë çfarë do të thotë të asistosh gjithë vitin studentin, të mos e kursesh këshillimin akademik asnjë moment, pasi ka shumë të ngjarë që studenti nuk i gjen asnjëherë në zyrën e tyre “këta zëra”.
Së dyti, shqetësimi i fqinjës duhet të fashitet, pasi vajza e saj ka zgjedhur profesionin, por universiteti do t’i japë asaj formën më të mirë qe tregu i punës dëshiron. Sot, të gjitha institucionet ndërkombëtare, korporatat e mëdha dhe universitetet, klasifikojnë si më të dëshiruarit kandidatët e pajisur me njohuri të forta kërkimore analitike, dhe kjo përkon me filozofinë e universiteteve bashkëkohore për te përgatitur specialistë të aftë që t’ju përgjigjen bindshëm konkurseve të punës.
Gjithashtu, punësimi i të diplomuarve nuk i lihet rastësisë dhe puna e universitetit nuk mbaron me diplomimin. Nëpërmjet rrjetit të krijuar me Bordet e Punës, tryezave të përbashkëta universitet-biznes, institucionet e arsimit të lartë privat japin mundësinë e referimit dhe punësimit për studentët dhe kërkuesit shkencor më të mirë.
Bindja e çimentuar në vite se universitetet publike te ne, apo universitetet private jashtë Shqipërisë, ofrojnë një cilësi absolute, duhet të lërë mënjanë symbylljen dhe të shohë ndryshimet që kanë ndodhur në Institucionet e Arsimit të Lartë në Shqipëri. Sigurisht që për aq kohë sa financat personale e lejojnë, do të ketë gjithmonë studentë shqiptarë që zgjedhin universitetet e huaja. Deri këtu nuk ka asgjë më të keqe, përkundrazi. Por, fenomeni shqetësues është mënyra se si vlerësohen mundësitë e studimit brenda Shqipërisë. Ajo çka duhet të ndryshojë është qasja, mendimi me të cilin ne si shoqëri iu afrohemi universiteteve private. Në kohë regjistrimesh, “shtetërori” ka zotëruar gjithmonë monopolin dhe “privatit” i është dashur që nëpërmjet imponimit të konkurrencës të vendosë cilësinë dhe të hap rrugën për pasardhës të tjerë. Dhe ky është UET!
Po polemikat lidhur me UET-in? Sigurisht që ekzistojnë! Si të gjithë të parët, edhe UET-i mbart koston e efektit pionier, polemikat janë pjesë e kuptueshme e luftës kundër aktorëve që revolucionarizojnë situatat, por puna e nxitur nga dëshira për t’u ballafaquar me boten akademike jashtë kufijve ka vendosur standarde dhe ritme të reja universitare.
Në raundin e parë të aplikimeve, shumë maturantë kanë preferuar si “zgjedhje të parë” një universitet privat. Universitetit Europian i Tiranës, ashtu si edhe çdo i ngjashëm i tij, përpara se është një sipërmarrje private, është një e mirë publike dhe përpara polemizimit që mund t’i bëjmë, le të mendojmë që ai na përket të gjithëve. Ai nuk u ngjiz vetëm nga ëndrra e një grupi djemsh intelektualë me mendime liberale, por edhe nga dëshira e vetë studentëve për ta patur atë, nga kërkesa e vetë tregut. Duhet të jemi krenarë për këtë dimension të ri që i kemi dhënë dijes, pasi siç u shpreh dhe Bernard Kushner në ceremoninë e marrjes së çmimit Honoris Causa “Shqipëria ka ndryshuar me ritme të shpejta, dhe Universiteti Europian i Tiranës është një shembull konkret i zhvillimit të saj”./Mapo.al/
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn