als_Latn dik_Latn sag_Latn
Sokol Murataj quhet “njeriu i hekurt” për forcën dhe mirësinë që ai përcjell. Jeta e ka përballur më shumë vështirësi, të cilat ka ditur mjaft mirë që t’i përballojë. Gjithmonë ka shpresë për gjithkënd, mjafton që të besojnë në vetvete.
“Kur zgjohesh një mëngjes dhe asgjë nuk është më si dje, fillon e mendon se sa pak kemi dhënë e sa shumë kemi brenda vetes. Unë që po flas, jam Sokol Murataj, baba i dy fëmijëve tashmë, i dy djemve që i dua me jetë.
Gjithçka po shkonte mrekullisht mirë, kisha dikë që e doja shumë, e që po priste fëmijën tim, nënën, babain, jetën time gjithë çfarë kam dashur, deri atë ditë të vitit 1997, kur të gjitha u përmbysën. Pësova një aksident automobilistik në Greqi, ku edhe jetonim prej kohësh, i cili ndryshoi jo vetëm statusin tim, nga një njeri i shëndoshë në dikë me aftësi ndryshe nga të tjerët, por edhe tipin e deri tek karakteri. Shënoi realisht vazhdimësinë e jetës time, ku asgjë nuk do të ishte më si më parë.
Aksidenti ishte shumë i vështirë, e për gati dy muaj kam qenë në koma, mjekët nuk arrinin dot që të thonin nëse do të jetoja ose jo, po unë e dija që do ia dilja. Kisha ëndrra, të paktën kështu i quaj unë, ëndrra shumë të bukura me djalin tim, i cili dhe pak dhe dilte në jetë. Kisha ëndrra sikur kapja dorën e tij, sikur i puthja ballin, sikur qeshte kur më shikonte fytyrën…
Gjithçka doja ishte vetëm kjo dhe kisha shpresë, deri kur u zgjova. Fytyra e parë që ka qenë sipër kokës time, ka qenë ajo e babait. Nuk kam për ta harruar kurrë atë fytyrën e skuqur duke qarë me të madhe nga gëzimi. Pas tij vijnë edhe mami, deri edhe nusja ime, të gjithë të lumtur, isha zgjuar e rreziku kishte kaluar. Rreziku…
Nuk e di çfarë mund të quaja më shumë rrezik në atë kohë, faktin që isha gjallë apo atë që nuk do të mund të ecja kurrë. Kur kaluan pak kohë, dhe nuk mund të ma mbanin më të fshehtë faktin që kisha ngelur i paralizuar, vjen doktori dhe më jep lajmin, duke më konfimuar që nuk do të çohesha më në këmbë. Më ra qielli mbi kokë, nuk e dija më se ku ndodhesha, çfarë kishte ndodhur, a në isha akoma në koma dhe po shikoja ëndërr.
E kam pasur shumë të vështirë përballimin e situatës, duke marrë parasysh edhe pjesën që pas ngjarjes, gruaja ime u largua prej meje, bashkë me djalin e vogël, të cilin s’pata mundësinë as ta shihja të porsalindur. Ajo që më dërrmoi akoma më shumë, ishte vdekja e babait tim.
Ai ishte motivi im për t’u çuar e për të marrë fuqi nga hiçi, e ma shkatërroi kanceri. Periudhë të cilën as nuk mund ta shpjegoj dot, aq keq kam qenë. Gjendja ime psikologjike ishte e tmerrshme, sado që kisha psikologen që më qëndronte gjatë gjithë kohës pranë vetes. Pavarësisht gjithçkaje, gjeta forcë brenda vetes dhe e vendosa që do ia dilja mbanë, pasi asgjë nuk kishte përfunduar, për mua jo, madje madje sapo kishte filluar.
Rreth vitit 1999 rikthehem në Shqipëri, me shumë probleme dhe defekte duke marrë parasysh gjendjen time shëndetësore dhe gjithë çfarë kisha nevojë, deri tek kujdesjet spitalore të cilat në atë kohë linin shumë për të dëshiruar, pasi s’kishte pothuajse asgjë prej gjëje. Ata që kishin probleme me shtyllën kurrizore, pra ishin të paralizuar, nuk kishin asnjë status, asgjë, zëre se konsideroheshin njerëz të vdekur për së gjalli. Nuk mund ta duroja këtë gjendje, e kisha të pamundur, kështu që në vitin 2000 bëj një protestë dhe grevë në të njëjtën kohë, para institucioneve të kohës, për të krijuar një status për personat me aftësi të tilla speciale. Dhe ia arrita qëllimit tim. Statuti u krijua, pavarsisht se nuk kishte asnjë lloj ndihme nga ana e shtetit.
Në atë kohë kam marrë shumë kërcënime, deri dhe me jetë, në mënyrë që ta lija çështjen, po mua tashmë më kishin vrarë. Nuk më jepnin asnjë të drejtë, asgjë, kështu që i shkova deri në fund. Pas marrjes së statusit, jam larguar në drejtim të Danimarkës, për të kërkuar azil politik.
Kur kam arritur aty, në kampin ku isha vendosur, njëri nga mjekët pa gjendjen time, që duhet theksuar ishte shumë e rëndë, aq sa rrezikoja jetën. Aty trajtohem, marr terapitë e duhura dhe normalizohem disi. Kam ndenjur në shtetin danez përreth 2 vjet, dhe aty kam marrë gjithë çfarë më duhej për vazhdimësinë e jetës. Që i bie që nga mënyra se si të kujdesemi për higjenën tonë personale deri tek jeta seksuale, e se si mund të bëheshim prindër përsëri.
Ishin trajnime që kishin pikësëpari në qendër jetën sociale dhe se si të integroheshim në punë. Kur u ktheva përsëri në Shqipëri, pasi shteti danez nuk ma miratoi azilin që pata kërkuar, dhe nuk e di pse u ndjeva i lumtur që e kishin bërë, pasi isha i aftë tashmë jo vetëm që të kujdesesha për veten, po edhe të ndaja eksperiencë.
Sa u ktheva hapa Shoqatën e Personave me Dëmtime të Shtyllës Kurrizore të Shqipërisë dhe vazhdoja të luftoja me gjithë forcat e mia që të integrohesha përsëri në shoqëri, njësoj si gjithë njerëzit. Nuk po mund ta duroja dot më pjesën që duhej të varesha nga dikush, kur unë jam vetë i aftë për të bërë gjithçka që i kisha vënë qëllim vetes. Kështu që fillova të interesohesha që të filloja shkollën e lartë, pikërisht për drejtësi.
Sot jam një njeri që ka një Shoqatë e cila po rritet dita-ditës dhe jam më shumë se i lumtur për këtë gjë. Jam i diplomuar në Shkenca Juridike, dhe, po, jam jurist i mirëfilltë. Krijova një familje të re me një grua që e adhuroj prej nga ku kemi dhe një fëmijë të shëndetshëm dhe të mrekullueshëm. Kam një vend pune, i cili më jep mundësinë të jem gjatë gjithë kohës në kontakt me shumë pozitivitet. Punoj te fushat pranë stadiumit Dinamo.
Gjithmonë ka shpresë, dhe unë kam për të pasur gjithmonë. Kam rilindur dhe jam i kënaqur për gjithë çfarë kam arritur, e mbi të gjitha u jam shumë mirënjohës të gjithë atyre që kanë ndenjur krah meje.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn