als_Latn dik_Latn sag_Latn
KIÇO BLUSHI
Një tollovi shumëngjyr- ëshe mediatike ka shpërthyer pas marrëveshjes “historike”, të papritur, të pasmesnatës, Rama-Basha. Ca aleatë duken tejet të lumturuar (si Meta…), ca të trishtuar e të tradhtuar (meqë Berisha “u bë me ne”, meqë partitë pa elektorat nuk do të futen nëpër koalicione (si mizat e bythës së kalit që ndjekin bishtin e partive të mëdha për të bërë kryetarin deputet), ca meqë rrezikohet pluralizmi…., ndërsa shumica e qytetarëve nuk duan t’ia dinë, pasi nuk kanë pikë besimi te të tilla marrëveshje mes armiqsh të pabesë, mes dy krushqish të dehur para dasme nga tahmaja për pushtet vetjak të pakufizuar….
Skeptikët e krahasojnë me marrëveshjen e Molotovit me Ribentropin, e cila, si dihet, shërbeu për t’u dhënë kohë antagonistëve të parapërgatiteshin për masakrën e Luftës së Dytë Botërore…. Edhe asaj kohe pati jo pak zelltarë nazistë e komunistë që brohoritën: “Bravo Molotov!”, “Bravo Ribentrop!”. Krahasimi dhe “bravot” sigurisht që çalojnë, ndaj për të gjykuar më me këmbë në tokën e në kohën tonë, kjo marrëveshje me gjasë mund të quhet një “Mukje e dytë”. Rrezik që edhe para 25 qershorit do të provohet kush do të mbijetojë, marrëveshja, apo mosmarrëveshja, d.m.th. “Mukja numur dy”, apo “Konferenca e Pezës”… Gjithçka do të varet nga numuri 71 i deputetëve, numur që do të përcaktojë përfundimisht cili nga tre kryeministrat e vetofertuar, Rama, Basha apo Vasili do të marrë pushtetin.
Të tre deklarojnë me bindje të plotë se e kanë më se të sigurt fitoren. Pikërisht kjo “bindje” tregon e provon që “marrëveshja historike” është e destinuar të jetë një “Mukje” e dështuar, pas së cilës, pra, pas fitores, triumfuesi i merr të gjitha, ndërsa humbësi “një milion shuplakat”… Sepse, nëse “komandanti i përgjithshëm” i Rilindjes do të marrë mbi 71 deputetë, a nuk do të shkojë ai sërish në Pezë, ku është strehuar, që kur hyri në politikë, jo vetëm fizikisht e gojarisht, por edhe politikisht?
* * *
Ministrat dhe drejtorët që dolën nga marrëveshja e “Mukjes numur dy” që në ditët e para do të provojnë se nuk janë pjesë e ekipit qeverisës, po kamikaxe politike. Nuk janë as “kujdestarë” të zgjedhjeve, as “garantë” të paqes, po luftëtarë me “plagë në trup”, pasi shumica e tyre, jo vetëm që kanë qenë të rreshtuar në vijën e parë të luftës politike të PD-së, po edhe të ndëshkuar me shkarkime e me akuza të rënda nga qeveritarët e Rilindjes, gjë që nuk mund të gëlltitet “për hir të marrëveshjes”.…
Edhe pse me urdhër të kryeministrit medemek do t’u kufizohet firma, atyre kurrseKIÇO BLUSHI Mes “Bravo Edi!” dhe “Bravo Luli!” si nuk mund t’u cenohet e kufizohet e drejta “kushtetuese” (si paralajmëroi Berisha) për të ushtruar pushtet, më saktë, për të bërë kontroll, për të zbuluar shkeljet e pararendësve, për të bërë spastrime të stafit, për të dëshmuar e denoncuar tenderat, abuzimet dhe emërimet e pararendësve rilindas… Kriteri i përzgjedhjes dhe emërimeve të këtyre skifterëve partiakë i detyron ata të japin prova besnikërie e përkushtimi jo te kryeministri me tishërt e stampa në bluza, po te rivali i tij i kollarisur, kandidat për kryeministër, te Basha e tutori i tij, Berisha.
Kësisoj shumë shpejt do të provohet e kuptohet nëse kjo “risi demokracie”, kjo paqe me “firmë” është një marrëveshje e vlefshme, “historike”, afatgjatë, bashkëqeverisëse mes dy ish-armiqve, PD-së dhe PS-së, Romeos dhe Zhuljetës së rilindur, për të na siguruar qetësi, mirëkuptim, normalitet, integrim, standarde dhe stabilitet, apo mos është një tjetër marrëveshje për mosmarrëveshje si Mukja e kahershme?
* * *
Hëpërhë vëmendja është përqendruar te dilemat: kush doli i fituar? Kush është humbësi? Vetëm LSI dhe partitë e vogla do të jenë humbësit? Kush e sajoi këtë ujdi të minutës së fundit, që “na shpëtoi nga kriza e nga katastrofa”? Rama, apo Basha? PD, apo PS-në duhet të quajmë shpëtimtare? Pra, janë partitë dhe forumet e tyre që tërhoqën heshtat, që bajonetat me helm të 27 viteve pluralizëm, madje edhe të 21 janarit, edhe të “çadrave-bunker me plasmas”, që i zëvendësuan me fjalën konsensus, janë ambasadorët fuqiplotë, apo shqiptarët “që u treguan të duruar”, hëm të fituar?
Këto pyetje, çdo ditë që kalon, do të zhvlerësohen e duken pa vlerë. Shumë-shumë ato do të shërbejnë për të mbushur “kazanin mediatik të katundit” të Ramës me teori konspiracioni, nakatosur me ca brumë enigmash për ripërtypësit mediatikë të opinionit publik… Sepse: “këtu e tatëpjetë, si ka qenë do të jetë”, përderisa nuk ka ndryshuar sistemi, mënyra e zgjedhjeve, raporti i zgjedhësit me të zgjedhurin, absolutizmi i Dumbabëve partiakë, të cilët për së gjalli nuk kanë drojë e turp të quajnë veten “Skënderbe”….
Ky është tritoli i fshehur në shtyllat e tensionit të lartë të marrëveshjeve për mosmarrëveshje mes bajlozëve tanë partiakë. * * * Edhe pse qytetarët e zakontë nuk dihet si e kanë përcjellë këtë “Mukje”, se nuk i pyeti kush, ndjekësit e Ramës e të Bashës, deputetë e ministra, çadristë e rilindistë, qëndrestarë e zëdhënësa (paçka se edhe këta lajmin e rrufeshëm e morën vesh nga mediat, të nesërmen në mëngjes), nuk nguruan të brohorasin: “Bravo Edi!”, “Bravo Luli!”… Janë po ata zëra që një natë më parë mbanin ndezur zjarrin e urrejtjes së ndërsjellë, në çadër e nëpër tubimet rrëzëllitëse të Rilindjes me klithmat refren: “Edi ik!”, “Fajin e ka Berisha!” etj…
E meritojnë brohoritjen e stadiumit: “Bravo Edi!” dhe në fushën tjetër: “Bravo Luli!”, pasi për ca kohë këto klithma triumfaliste nuk do t’i dëgjojmë. Dy partitë dhe detashmentet e tyre luftarake kanë rënë në qetësi të përkohshme (deri në një urdhër të dytë…), dhe pse “Mukja numur dy” nuk ishte rezultat i lojës së dy skuadrave, PD dhe PS, as i nevojës së shoqërisë për të zbutur konfliktualitetin, as i forumeve, as i kryesive, as i aleatëve, as i votuesve përkatës, pasi tifozët, lojtarët e madje edhe aleatët, edhe arbitrat ndërkombëtarë që e kërkuan takimin me ultimatum, ishin në gjumë… E ngjizur në fshehtësi dhe pas mesnate, larg syve të publikut (madje edhe “mikrofonave të Metës”…), marrëveshja është ende e pazbuluar e zeza në të bardhë, dhe, si e tillë ajo na u servir si “molla e Adamit” për “Romeon e Zhuljetën”, për opinionin publik dhe sidomos për ndërkombëtarët.
Kjo do të thotë që jetëgjatësia e marrëveshjes, pra nëse “Mukja numur dy” do të bëhet një “Pezë numur dy”, nuk do të varet dhe aq nga rrjedha e ngjarjeve dhe situatat, as nga vullneti i anëtarësisë, as nga vota e votuesve, apo vendimmarrjet e forumeve dhe konsultimet me aleatët përkatës, aq më pak nga synimi për t’u integruar në BE, po nga fakti kujt do t’i mbetet “molla” në fyt, d.m.th. nga interesi vetjak dhe imediat i dy protagonistëve, Ramës dhe Bashës.
Këta do të kenë në dorë, pas 25 qershorit, njëri degën e dafinës e tjetri “tritolin” e marrëveshjes, ilustruar ose me britmat: “Bravo Edi!” ose vartësisht nga rezultati i zgjedhjeve me: “Bravo Luli!”…
Një votues i mençur dhe i përgjegjshëm për votën duhet të kuptojë se secila nga këto dy “Bravo!” nuk është entuziazëm i dobish- ëm që do të na sigurojë mirëkuptim dhe paqe të qëndrueshme, as “Shqipërinë që duam!”, as një “Republikë të re”, por një justifikim tjetër “popullor” për të na tërhequr zvarrë edhe katër vjet të tjera në konfliktualitet, në përçarje, në sherre e akuza të ndërsjella, me gjuhën e Ramës: në ca shpulla të tjetra të gjysmës për gjysmën tjetër….
bem_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn