als_Latn dik_Latn sag_Latn
Një njeri i madh me një shpirt të madh e të vlerësuar nga gjithkush që e ka njohur, por edhe që thjesht e ka dëgjuar. “Në Përmet, ai respektohet si shenjt! Duke mos lënë aspak mënjanë dashurinë e bashkëqytetarëve të tij. Ka një ritual, të cilin nuk e prish asnjëherë! Një pjesë të kohës e kalon jo vetëm në shëtitje, por edhe në “lokalin e tij”, që i thonë lokali i Gjergjit në Përmet. Në tavolinën ku rri ustai, nuk ulet askush kur nuk është ai, pra tavolina ka atë ose mbetet bosh. Kjo është edhe zyra e tij, ku të gjithë, qytetarë të Permetit apo të tjerë shqiptarë e takojnë”, shprehet studiuesi përmetar Vasil Tole. Po ja një rrëfim i shkurtër i Ustait legjendë të Përmetit.
“Në publik njihem me emrin Laver Bariu, por mua më quajnë Laver Bari Nurka. Jam lindur dhe jam rritur në një familje shumë të varfër, ndaj dhe nuk arrita kurrë të arsimohem ashtu si duhet, pra të ndjek shkollat që ndoqën të tjerët. Kam kryer vetëm dy klasë fillore, pra sa për të mos mbetur analfabet (qesh). Familja ime u lidh me Luftën Nacionalçlirimtare dhe dy vëllezërit e mi ranë dëshmorë.
Isha fare i vogël kur dëgjoja me endje të madhe gjyshin tim Nurka, i cili ishte mjeshtër në violinë. Ai ma nguliti në mendje e në shpirt muzikën. Kohë më pas, im atë, Bariu, më mësoi t’i bija lahutës dhe xhezit, vegla këto, të cilat ai i zotëronte vetë shumë mirë. Nuk isha më shumë se 12-13 vjeç kur ia kisha marrë shumë mirë dorën këtyre veglave. Ishim në Korçë në ato kohë. Ndërsa prindërit po mendonin të shpërnguleshin në Përmet, më kujtohet që i thoja tim eti se, nëse nuk më blinte një gërnetë, unë nuk lëvizja nga shtëpia. Ai u detyrua të ma blinte atë, duke paguar pesë napolona. Në Përmet u njoha me shokë të rinj, me lahutierin e Ansamblit të Shtetit, Selim Asllanin, me Sherif Lamçen e Mazar Asllanin, të cilët, megjithëse më të mëdhenj në moshë, më vlerësonin për kërkesat dhe vërejtjet e mia. Së bashku, me punë këmbëngulëse, arritëm të përfaqësoheshim në festivalin e organizuar në Tiranë, në vitet 1951-’52. Pas kësaj, ne do të duartrokiteshim në sa e sa festivale me këngët dhe kabatë përmetare. Këto ishin fillimet e mia.
Vitet kalonin dhe ja, një ditë, unë u njoha dhe u martova me gruan time, Kanon, që i qofsha falë (qesh). Me të kam tre djem dhe dy çupa, të gjithë të arsimuar e të rregullt, të rritur në atë regjimin e mëparshëm dhe me atë fukarallëkun tim, si të gjithë shqiptarët. Fëmijët i kam të martuar dhe me fëmijë. Kam nipër e mbesa plot. Përveç gërnetës, në Përmet më pëlqente të këndoja edhe këngët e bukura përmetare. Më për zemër kam këngën “A kanë ujë ato burime”. Dhashë ç’munda për vendlindjen time, Përmetin tonë të shtrenjtë. Por ja që, kohët e fundit, kur i kërkova dikujt të më përgatiste një kasetë, që ndoshta mund të ishte incizimi im i fundit, me kabatë dhe këngët e mia, ai më kërkoi ta paguaja. Sigurisht që nuk pranova. “Ke turp apo s’ke”,- i thashë. Unë gjithë jetën jam përpjekur të lë diçka nga krijimtaria dhe djersa ime për brezat, pa menduar për shpërblim. Vetëm para disa vjetësh mora një shpërblim të vogël nga një bankë e Londrës për ca incizime të hedhura në një disk, i cili u realizua nga një etnomuzikolog londinez. Ishte një shumë e vogël, aq sa duket si një përçmim për gjithë atë punë të madhe që kisha bërë.”
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn