als_Latn dik_Latn sag_Latn
Ahmet Selmani
N’gaca
N’mes të t’gjallëve kem’ humbë âmën e dashnisë
ashtu symbyllazi n’për gaca kem’ shkelun me jetue,
ndrydhun disi, pa guxue me folun me vedi
e jo mâ shumë për dashní jena përvëlue,
tash n’verën çoroditun jam tue kërkue fllad me t’kujtue
në gem të shpirtit…
(Flamur Maloku)
Çdo përjetim jetësor në fund mbetet thjesht vetëm si një kujtesë brenda qenies së njeriut. Prandaj në këtë pikëpamje edhe dashuria s’ka si të jetë ndryshe. Atë që na e sjell Flamur Maloku me anë të kësaj poezie, mbase është një kujtesë mjaft drithëruese e cila mëton të zbulojë sakrificën personale për dashurinë. Dhe pa dyshim kjo mund të vërehet që në vargun e parë kur thotë: “N’mes të t’gjallëve kem’ humbë amën e dashnisë”, për të vazhduar më tej gradualisht edhe me vargjet e tjera që pasojnë: “Ashtu symbyllazi n’për gaca kem’ shkelun me jetue/ Ndrydhun disi, pa guxue me folun me vedi/ E jo ma shumë për dashni jena përvlue”. Shihet qartë se nëpërmjet këtij diskursi metaforik ai bën një retrospektivë empirike për ta lartësuar ndjenjën e vendosmërisë dhe të sakrificës. Në esencë duke qenë kjo një përvojë e dhimbshme, poeti nuk mund të bëjë asgjë tjetër, përveçse të kërkojë një ngushëllim në shpirtin e vet. Dhe këtë gjë e bën pikërisht në kontekstin e perspektives së tanishme duke thënë: “Tash n’verën çoroditun jam tue kërkue fllad me t’kujtue/ Në gem të shpirtit…” Pra, liria e kufizuar dikur, tani shndërrohet në një lloj krenarie ngushëlluese. Në të vërtetë, kjo mund të perceptohet edhe si një requiem për dashurinë e ndrydhur apo të penguar.
ron_Latn som_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn