als_Latn dik_Latn sag_Latn
Plot 25 vjet më parë ra Muri i Berlinit. 150 km i gjatë, Berlin Mauer – emri në gjuhën gjermane – ka ndarë në dy pjesë qytetin gjerman për 28 vjet, që prej 13 gusht-it 1961 deri më 9 nëntor 1989, kur qeveria e Gjermanisë Lindore dekretoi hapjen e kufirit me Republikën Federale. Atë ditë televizionet transmetuan imazhet e mijëra qytetarëve të cilët përqafoheshin, pavarësisht nga ideologjitë e tyre politike, por të lumtur që ishin sërish të bashkuar. Kjo ishte një ngjarje e rëndësishme historike; jo vetëm për popujt e Lindjes të cilët vraponin drejt lirisë që vetëm demokracia mund të garantojë, por për gjithë skenën ndërkombëtare. Rënia e murit, në fakt, ishte simbol i përfundimit të Luftës së Ftohtë që ndau Evropën në dy blloqe kundërshtare të rrezikshme – ai amerikani në perëndim dhe sovjetiku në lindje – dhe rrezikonte të çonte njerëzimin drejt luftës së katërt botërore. Kundër tmerrit të luftës ngriti zërin e tij autoritar edhe Papa Gjon XXIII -” Papa i Mirë ” – me thënjen e tij të famshme “Pacem in Terris”.
Në dokument, Papa Gjoni XXIII i drejtohej ” të gjithë njerëzve me vullnet të mirë”, në mënyrë që të mbizotëronte vlera e paqes mbi logjikën e pushtetit dhe kisha të shikonte “një botë pa kufij dhe blloqe” në mënyrë që “të gjitha kombet, të gjitha komunitetet politike ” të kërkonin ” dialogun, negocimin “në kërkim “të asaj që bashkon, duke injoruar atë që ndan. “Atë ditë 25 vjet më parë, Berlini u bë simbol i shpresës: besimi se e mira e një komuniteti individësh të ndryshëm mund të mbizotërojë, të paktën një herë, mbi fanatizmi e një ideologjie totalitare. Sot 8 mijë balona të bardha do të lihet të fluturojnë në qiellin e kryeqytetit gjerman, për të kujtuar absurditetin e asaj ndarjeje të vjetër, por edhe si një paralajmërim për të ardhmen. Megjithatë në realitet, ka ende shumë mure. Si në Tijuana, Meksikë. Për banorët e El Paso-s është “El Muro de la Verguenza”, një kufi i mbrojtur me armë dhe tela të tensionit të lartë, me urdhër të Kongresit amerikan në vitin 1994, forcuar nga struktura fikse në vitin 2005.
Pastaj është “muri ndarës i Izraelit”, një mur që Jeruzalemi ka ndërtuar me qëllim anti-terrorist, por që palestinezët e quajnë “muri i ndarjes racore.” Ndërtimi filloi në vitin 2002, por në vitin 2005 u vendos për një rritje të konsiderueshme të përmasave të tij. Edhe në të civilizuarin Quebec, Kanada, ekziston një strukturë betoni 4 kilometra e gjatë; ndërtuar në vitin 2001 me rastin e Samitit të Amerikave, dhe ka mbetur aty.
Vende të tjera të botës, muret të tjera. Si ai i ngritur përgjatë kufirit të Jemenit për të ndarë në mënyrë të qartë kufijtë me Arabinë Saudite; siç bëri Irani në vitin 2006 duke ndërtuar një barrierë në kufirin me Irakun, përgjatë kufirit të Haxhi Omran, në mënyrë për t’iu kundërvënë inkursione nga luftëtarët kurdë. Edhe Greqia ka ndarë me gjashtë milje tela me gjemba hyrjen në zonën e Evros, lumi që shënon kufirin me Turqinë. Në Irak, kujtojmë murin e ndërtuar nga amerikanët në Bagdad në lagjen Sadr City, i cili ka ndarë zonën shiite nga pjesa tjetër e qytetit.
Deri tani kemi përmendur vetëm disa ndarje të bëra pas rënies së Murit të Berlinit. Por shumë pengesa të tjera, të ndërtuara para vitit 1989, janë ende në këmbë, nga Botswana në Marok, përmes Koresë, që prej më shumë se 60 vjetëve ndan në mes të njëjtin popull në paralelin famëkeq 38°.
Shpresa është që njeriu të mos lejojë më që një ide të mund të mbizotërojë mbi të mirën e individit, apo që dikush të shtypë lirinë e individit në emër të Zotit, të një partie, ose, më keq akoma,të një utopie.
Perkthyer nga: Ilda Kashami
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn