als_Latn dik_Latn sag_Latn
Të ma kishin zgjedhur vetë prindërit Xhevdetin, të dashurin, të fejuarin dhe përfundimisht burrin tim, do të hasmërohesha shumë në ta, por kur e di se unë isha ajo që isha përcaktuar për një fat të tillë, duhej me patjetër t’i përballoja të gjitha: edhe jetën, edhe mundin, edhe fyerjen, edhe ngujimin në shtëpi, edhe injorimin, madje edhe kthimin e shpinës në dhomën e gjumit, vetëm e vetëm që të ikja nga ajo shtëpi e mallkuar. Kisha duruar gjithë të zezat në emër të dashurisë sime të jashtëzakonshme për të, mirëpo kisha gabuar pikërisht rëndë mu këtu, sepse sytë e mi i kishte verbuar me kohë dashuria për të.
Duke menduar se me zgjedhjen e fatit të dashurisë dhe, më pas, me kurorëzimin tim do zgjedhja njëherë e përgjithmonë problemin tim jetësor, sakaq isha e dënuar që vuajtjet e mia të shtoheshin dhe të mos kishin fund. Mirëpo, të shkruarën e jetës sime nuk mund ta ndryshonte dot askush, shkruan për Portalin tonë “Kosovarja”, M. A.
Shkolla e mesme nuk më shkoi bash kurrqysh. Me zor vijoja tutje. Por, nuk isha njëra nga ato të shquarat për probleme e njolla të zeza. E ndjeja veten të qetë dhe, kuptohet, të lumtur që e kisha ndërgjegjen e pastër. Në familje kisha aq mbështetje sa të përballoja gjithë krajatat e jetës dhe, natyrisht, të ballafaqohesha me të papritura nga më të ndryshmet.
Por, në fakultet gjërat ndryshuan. Isha e dhënë së tepërmi pas provimeve që i jepja sa mbyllë e hapë sytë. Dhe, ç’është e vërteta, kjo më bënte që të ecja ballëlartë.
Shtëpia jonë ndodhej në fshatin më të afërt të kryeqytetit tonë, prandaj edhe nuk e kishim larg qendrën. E ndjeja veten mirë, sepse nuk më pengonte askush të dilja dhe të hyja në shtëpi kur të doja. Por, kuptohet, nuk e teproja, nuk kthehesha në orët e vona të natës, ani pse autobusi për në fshatin tonë qarkullonte deri në orën 22. Nuk pranoja në asnjë mënyrë që rreth e rrotull meje të ziheshin fjalë të pavërteta, të cilat do të pamundësonin lirinë time, e të cilën e kisha gëzuar deri atëherë. E, kjo më nxiste të kisha kujdes me sjelljet dhe veprimet e mia...
“Motër, ne do të krijojmë kushte për studimet tua me kusht që ti të mos na koritësh dhe të mos na sjellësh probleme në shtëpi. Prandaj, nëse ta merr mendja të shkosh në fakultet, ne nuk të pengojmë asnjë fije, e nëse nuk e ke mendjen te fakulteti tregona më mirë me kohë”, më tha më i madhi vëlla në ditën kur i fillova studimet, më 1 tetor.
Pse më tha ai kështu? Sepse, im vëlla, Rrahimi, aso kohe e kishte “timonin” e shtëpisë në dorë, meqë babai kishte kohë që ishte jo mirë me shëndet, kurse vëllezërit e tjerë ishin më të ri se ai.
Dhe, që nga ditët e para të fillimit të studimeve, i kisha thënë vetes se duhej të arrija një sukses të mirë, që provimet t’i jepja me kohë dhe fakultetin ta kryeja brenda afatit të studimeve...
Por, qëllim tjetër kisha që me kohë të gjeja edhe fatin e jetës dhe të mos prisja nga familja të më martonin, sepse kushërirat e mia ishin martuar me mesitni dhe asnjëra nuk ishte e kënaqur me jetën e tyre bashkëshortore. Thënë të drejtën, nuk u lakmoja atyre shoqeve të mia që në ditët e para të fakultetit u dhanë pas të dashurve të tyre dhe provimet e tyre i mbuloi pluhuri i harresës... Andaj, vendosa që të duroja gjithë uraganin e vardisjeve të studentëve që ishin në vitet më të larta në fakultet, e që e hidhnin grepin në brucoshet bukuroshe të fakultetit tonë. Dhe, ashtu, më priu e mbara, sepse kurrë një fjalë të ligë vëllezërit e mi, në radhë të parë, por as rrethi më i gjerë familjar nuk e dëgjuan për mua, sepse e kisha përmbajtur me mund të madh veten që të mos devijoja a të fundosesha si pa krye në ndonjë “dërrasë të kalbur” dhe, pastaj, vajhalli për mua...
Njohja me llapjanin ma ndryshoi jetën
Duke i dhënë të gjitha provimet semestrale në janar e prill dhe në afatin e qershorit, e që ishte rast i rrallë, ishin përsëri vëllezërit e mi që më inkurajuan, duke më shpërblyer gjatë muajit gusht me një javë pushim në det, në Ulqin. Isha e lumtur, sepse për herë të parë e shihja detin, Ulqinin, bashkë me vëllanë e madh dhe nusen e tij. I buzëqeshja vetes sime dhe më dukej sikur diku afër meje është edhe fati im i jetës. Në të vërtetë, derisa isha duke u larë me nusen e vëllait, afër nesh laheshin edhe dy të rinj, njëri prej të cilëve nuk m’i largonte sytë dot... Në një moment ai gjeti rastin dhe m’u afrua aq afër, sa edhe ma preku dorën, duke më thënë se ishte nga Podujeva, student i Fakultetit Juridik në Prishtinë.
Dhe, që nga ajo ditë, thënë të drejtën, jeta ime mori kah tjetër... shumë e shumë net i kalova duke menduar pamjen e fytyrës së tij, momentin kur ma preku dorën teksa laheshim në det, por edhe fjalët se do më gjej në Prishtinë, dosido...
E, kur erdhi tetori, fillimi i ligjëratave, unë isha e pranishme në sallat e mësimit fizikisht, por mendja më fluturonte gjithkah. I mendoja dhe i bluaja në kokën time ato pak fjalë të “studentit” nga Podujeva dhe prisja çdo ditë ta hasja në korridoret e gjata të fakultetit tim...
Por, edhe kur kthehesha në shtëpi tretesha në mendime, përhumbesha, shfletoja faqe të tëra të librit në duar pa kuptuar gjë dhe, kuptohet, gjithë ky ndryshim imi nuk mund të mos vërehej edhe në shtëpi, por edhe nga shoqet e mia të fakultetit.
“Kam rënë në dashuri, oj vajza! Kjo është e vërteta ime...”, u thash një ditë.
Sidoqoftë, edhe në familje filluan të dyshojnë për ndryshimin tim rrënjësor: nuk ishin mësuar t’më shihnin të përhumbur... E, këtu edhe lindi dyshimi im te ta, sepse nuk ishin mësuar t’më shihnin të tretur në mendime, por të hareshme dhe me libër në dorë...
Pa pëlqimin e familjes u bëra nuse!
Jeta ime në një anë, e posaçërisht dashuria ime, mori kthesa të paparashikueshme: në nëntor të atij viti në hyrje të derës kryesore të fakultetit tim u paraqit ai, djaloshi nga plazhi i Ulqinit, studenti llapjan... Më tha se kishte qenë tre muaj në Zvicër te vëllezërit e vet dhe nuk kishte si t’më lajmëronte, meqë nuk patëm kur t’i këmbenim numrat e telefonit.
Dhe, në vend që të fillonim të dilnim bashkë, ai po atë ditë, teksa pinim edhe kafenë e parë bashkë në bifenë e fakultetit tim, më propozoi fejesë... Në vend të përgjigjes unë vetëm i buzëqesha dhe asgjë më shumë...
Por, në pranverën që erdhi, pas dimrit të gjatë, unë u fejova me të dhe gjatë verës planifikonim të martoheshim, ani pse dikur mendoja se pa e kryer fakultetin s’kishte as fejesë e as martesë... Mirëpo, nuk mund të llogarisja më në vete, meqë te unë veç kishte humbur ai vullnet i dikurshëm për studime, kështu që nuk kisha rrugëdalje tjetër veç fejesës e pastaj edhe martesës...
U dhashë “fund” studimeve në afatin e qershorit pa dhënë, madje, asnjë provim të vetëm dhe pa i treguar kujt nga familja për “dhëndrin” e tyre të ardhshëm.
Dhe, pas një fejese të shpejt, në shtator të atij viti edhe u bëra nuse. Por, nuse pa pëlqimin e vëllezërve të mi, të cilit ishin kundër martesës sime pa e kryer fakultetin. Andaj, më erdhi keq nga vëllezërit e mi, e të cilët nuk kursenin gjë që ta kryeja fakultetin, dosido...
Pra, pa pëlqimin e familjes sime unë vendosa të bëhesha nuse e llapjanit, për të cilin mendoja se ishte tamam tip imi, tipi im ideal... dhe se familja e tij, siç më thoshte ai, i përshtatej shumë familjes sime, e që për mua s’kishte ku të shkonte më mirë...
Mirëpo, pas javëve të para si nuse filloi të errësohej bota e ëndrrave të mia, meqë burrin tim e sundonin krejtësisht nëna dhe motrat e tij, të cilat mua ma kishin inati, kushedi për çka, edhe pse kurrë nuk ndalesha së punuari: fshija e laja, madje edhe gatuaja... Por, nuk mund t’i përthekoja të gjitha, sidomos kur pas tetë muajsh martesë barku im gjithnjë e më shumë fryhej...
Por, barku im, edhe pse çdo ditë dukej haptazi se fryhej, nuk i pengonte askujt në atë shtëpi që unë të pastroja e laja, të gatuaja e të punoja edhe në bahçe. E, im burrë, nuk guxonte të nxirrte fjalë nga goja nga nëna e tij e motrat, së paku t’u thoshte që t’më ndihmon sado pak në punët e shtëpisë. Kurse unë heshtja, sepse si femër e edukuar në frymën patriarkale në familje, duhej të mos bëzëja dhe të mos ua ktheja fjalën në shtëpinë e burrit. Nisur nga ky shkak, shpesh mbyllesha në dhomën time dhe qaja, derisa edhe lodhesha së qari. Dhe, kur ndodhte të hynte im burrë në dhomën tonë të gjumit dhe më gjente duke qarë, në vend se t’më ngushëllonte a të m’i fshinte lotët, ai shpejt e shpejt ikte nga dhoma dhe tretej, siç thuhet në popull, “si shurra pas shiut!”.
E dija se ishte djalë hasreti dhe mundohesha ta kuptoja qëndrimin e tij, por a kishte të drejtë të sillej me mua ashtu?
Më mbeti vetëm fyerja dhe turpi
Në kohën kur fjalosesha me burrin kurdo që më jepej rasti, i cili aspak nuk kishte mëshirë për mua, më lindi edhe fëmija i parë, vajzë. Atëherë thash: “Tash do ndryshoj gjithçka!”. Por, shpifjet në atë shtëpi të mallkuar nuk pushonin – vetëm babanë e tij e kisha në anën time, të tjerët rrallëherë më flisnin dhe atëherë, kryesisht, kur kishim mysafirë.
Për gjendjen time në atë shtëpi nuk guxoja t’u tregoja vëllezërve, sepse babait s’kisha çka t’i tregoja meqë ishte i sëmurë, kurse nëna kishte vite e vite që më kishte vdekur. Dhe, kisha vendosur të vuaja vetëm e vetëm që të mos i lëndoja të shtëpisë sime, të cilët me kohë nuk qenë të pajtimit që të bëhesha nuse në atë shtëpi...
Andaj, durova e durova rrafsh katër vjet, kur më lindi edhe vajza e dytë, duke shpresuar se dalëngadalë po lëshoja “rrënjë” në atë shtëpi... Por, fati deshi dhe burri im sikur u mbush mend dhe dalëngadalë filloi të mos i dëgjojë e as respektojë urdhrat e nënës së tij, por as të motrave.
E, tek kur vajza e dytë u rritë që të shkojë në shkollë, vdiq vjehrra, kurse motrat e burrit tim një nga një u martuan, kurse mua zullumi prej tyre m’u hoq njëherë e përgjithmonë./M. A.“Kosovarja”
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn