als_Latn dik_Latn sag_Latn
Koha e agjërimit është kohë e metafizikës, kurse metafizika është shpirti që duhet ta kontrollojë anën materiale. Në këtë muaj ka zbritur dhe zbret Kur’ani; muaj i Fjalës së Zotit; muaj kur kontrollohet besimi dhe si obligim kërkohet një përkushtim i veçantë.
Shkruan: Ismail BARDHI, Shkup
Prapë po vjen muaji i agjërimit – Ramazani. Pse? Sipas asaj që veprohet, gjegjësisht sipas asaj që është bërë shprehi ndër ne, ne nuk kemi Ramazan të ri, por të përsëritur, kurse Ramazani i Zotit është gjithnjë i ri. Nuk e di nëse mund të ketë ndonjë përgjigje që e plotëson përmbajtjen e pyetjes dhe që i jep kuptim vazhdimësisë së këtij fenomeni shumë të rëndësishëm në tërë procesin e shpalljes. Edhe në kohët më primitive agjërimi ka qenë një praktikë e rëndësishme; kurse Shpallja këtë e bën shumë më të afërt, më kuptimplotë dhe agjërimi disi e sfidon edhe Shpalljen; kur them e sfidon, mendoj në atë se ai i zhduk të gjitha fuqitë materiale dhe e bën hapësirën e qetësisë dhe pastërtisë, “vdekjes”, brenda një sekreti shumë të thellë, vetëm e vetëm që ta mbrojë, t’i japë kuptim të pamundshmes, me një mekanizëm të mundshëm, por prapëseprapë që mbetet enigmë.
Të agjërosh do të thotë të heshtësh; të agjërosh do të thotë të flijosh; të agjërosh do të thotë haramin “ta bësh” hallall, e hallallin “ta bësh” haram dhe atë ti si agjërues. Ky dimension mund të dëgjohet, por që për ne për momentin është shumë e vështirë; paramendoni atë fluturimin në hapësirë, ku hesht gjithçka – ky është agjërimi; aty pandërprerë agjëron. Mu për këtë arsye edhe thuhet se në këtë muaj, në këtë kohë kanë ndodhur ngjarje të mëdha dhe çdoherë kanë qenë përgatitje dhe dëshmi se njerëzimit i vjen diçka, i jepet diçka, i merret diçka. Faktikisht, koha kur çdo gjë zhduket, vetëm paraqitet mëshira e Zotit, vexhhu-Llah.
Koha e agjërimit është kohë e metafizikës, kurse metafizika është shpirti që duhet ta kontrollojë anën materiale. Në këtë muaj ka zbritur dhe zbret Kur’ani; muaj i Fjalës së Zotit; muaj kur kontrollohet besimi dhe si obligim kërkohet një përkushtim i veçantë. Edhe pse si kusht sipas asaj që radhitet në traditën e Pejgamberita.s. agjërimi është emr, urdhër i Zotit, i katërt ose i pestë, nuk e di, por për mua më e kuptimtë do të ishte që agjërimi të ishte urdhri i parë, sepse duke agjëruar te njeriu hapen dyert e pamundësisë, respektivisht mundësisë që sa më tepër të dashurohem me atë që kam në brendësi; se me të e shoh nevojën që t’i besoj Zotit. Por, pasi që Muhammed Mustafaja kështu e ka radhitur, edhe unë ashtu i besoj. Si duket lezetin e besimit në Zot, lezetin e agjërimit, lezetin e haxhit dhe zekatit, që të gjitha këto mund t’i gjejmë në këtë kohë të agjërimit.
Gjithë këtë që e thashë më sipër nuk e kisha ndër mend, sepse mu ky dimension nuk është i lehtë; ky është dimension i ngjashëm me momentet me të cilat janë ballafaquar shkencëtarët, respektivisht që i ka bërë ata shkencëtarë: molla ia hapi sytë Newton-it; Hajdeger-it metafizika; Kolakovski-t ia hapi sytë heshtja ku e gjen Zotin. Po mirë, neve çka është duke na bërë agjërimi!? A thua ne kemi të drejtë që këtë urdhër Rabbani ta bëjmë urdhër kasetofoni!? Realiteti i sotëm e vërteton këtë, sepse është mbyllur për ta pranuar një moment siç është graviteti, një moment siç është agjërimi, ose siç është mëshira e Zotit.
Nëse duhet ta përshkruaj gjendjen tonë, që është gjithsesi shumë e rrezikshme, mendoj për besimtarët, nuk do të duhej shumë të thuhet, sepse të gjithë e dinë se rrena është mëkat i madh, vjedhja shkatërron gjithçka, gibeti, përgojimi, prish shpirtra dhe familje; kryelartësia të bën hiçgjë; e çka të themi për urdhrat e Zotit i Cili thotë: Namazi që falet në emër të Zotit pastron mëkatet dhe e shton takvanë, devotshmërinë, dhe ai që nuk e praktikon, nuk është besimtar. Ndaj, ai që e harron Fjalën e Zotit, përjeton ngërçe shpirtërore dhe çmenduri. Po ashtu, ai që nuk e jep zekatin ballafaqohet me varfëri. Shumë urdhra të ngjashëm kemi, që sot te ne janë bërë si pjesë e “besimit” tonë. Kështu, në kuptim të kundërt, kanë vepruar popujt e mëparshëm dhe i kanë përjetuar dënimet më të rënda; dënimet e këtilla mund t’i shihni edhe nëpër emisionet speciale, po ashtu edhe në librat e shkruara për historinë dhe qytetërimet e mëparshme. Sa për mëkatet që i theksova më sipër, ato disi kanë mundësi të duken si të vjetruara, sepse koha është duke na sjellë dhe duke na ballafaquar me gjëra që janë shumë “më të mëdha”, më të lashta se të lashta (ashtu të paktën mendojmë), e ne i kemi lënë anash dhe nuk merremi me to.
Sa për fotografinë e muslimanëve, kërkoj falje që do të bëj përsëritje, por e kam të domosdoshme që rishtas ta them se ajo që është duke ndodhur vetëm brenda këtyre 15 viteve, nuk ka ndodhur te popujt e mëparshëm; jemi dëshmitarë të ndryshimeve të mëdha, shkatërrimeve të mëdha, vjedhjeve të mëdha, gjegjësisht një kolonializëm i paparë në botë. Mjafton ta dëgjojmë se çka janë duke thënë shtetet të cilave sot më nuk u dihet as fillimi e as mbarimi, mendoj në shtetet me popullatë që i përkasin fesë islame, që janë dëshmitarë të shkatërrimit të vet, tamam siç ka ndodhur edhe në kohët e mëparshme, ku shumë popuj përjetuan ndëshkimin e Zotit, si popujt Ad, Themud, Lut; kurse sot Irak, Libi, Siri… ngjashëm, për së gjalli, janë duke e parë se çfarë po u ndodh. Kur’ani këtë mënyrë të dënimit e përshkruan në një ajet të vetin: “… sepse ishin nga ata që nuk e largonin njëri-tjetrin nga e keqja, nga ndalesat e Zotit…” dhe u bënë lanet, të mallkuar. Ja mallkimi i Zotit! Çfarë mallkimi më të madh kërkojmë ne kur brenda këtyre viteve të fundit me miliona fëmijë vdiqën, me qindra e mijëra u konvertuan, e të mos flas për miliona e miliona njerëz të pastrehë dhe vetëm një Zot e di se çfarë ka ndodhur me moralin, me dinjitetin njerëzor?! Çdo fotografi ma bën me dije se unë nuk e meritoj agjërimin, sepse jam duke heshtur, po e lejoj mashtrimin.
E lejoj mashtrimin… edhe atë disa herë jam i dënuar ta pranoj mashtrimin dhe të “kënaqem” me të. Sot dënohet një përkatësi fetare në formën më vulgare, edhe pse as fjalori e as kultura nuk mund të pranojnë se në Islam ka terrorizëm, fundamentalizëm. Dhe, a e dini se nga kush vjen kjo? Vjen nga ata që janë mburrë se e kanë përdorur edhe armën bërthamore për ta zhdukur qytetërimin, e të mos flas për garat që zhvillojnë se si të armatosen më tepër, e prapë nuk konsiderohen terroristë. Kur i lexoni thëniet e shkencëtarëve që kanë marrë pjesë në këtë lëmi, habiteni; disa kanë thënë se ky është fundi i botës. Ne e harrojmë këtë trishtim të shkencës, për të cilën tregohemi se jemi të etshëm, e për çfarë?!? E ç’të themi për dëgjimet, përgjimet, spiunimet, a ka terrorizëm më të madh se ky që sot sillet vërdallë rreth nesh?
InshaAllah nuk më thoni “zbrit në tokë!”. Po, keni të drejtë, ne u ankuam dhe shkruam histori derisa morëm, madje, edhe dëmshpërblime nga koha e vështirë e komunizmit. Por, a thua kjo dha rezultat të mirë? Jo, neve në këtë kohë të “lirisë” kemi dështuar edhe më shumë, thuajse jemi besimtarë për arsye se nuk kemi mundësi të jemi mosbesimtarë dhe anasjelltas; fenë e kemi marrë nën kontrollin tonë dhe ajo nuk ka mundësi të dalë jashtë kornizave të përshkruara, të përkufizuara sipas kohës, vendit, traditës, emrit, mbiemrit, firmave. Por, a nuk jemi duke e vërejtur se kjo nuk është asgjë, kjo nuk është fe, kjo nuk ka të bëjë asgjë me besimin. Ne jemi bërë aq shumë “besimtarë”, saqë edhe Zotit, hasha, mundohemi t’i themi se Ti nuk ke mundësi të na e marrësh neve besimin, nuk ke mundësi të na e marrësh agjërimin; agjërimi dhe feja janë nën kontrollin tonë. A e dini kur kemi mundësi të kemi të drejtë për këtë? Vetëm atëherë kur nuk ka Zot; përndryshe është Ai Zot që i ka lëshuar këta urdhra dhe i lëshon si mëshirë dhe si shpëtim për ne i ka rregullat e Veta, që janë të përshkruara në Kur’an dhe që ne i përsërisim shpeshherë. Besimtar i mirë është ai që nga goja dhe dora e tij janë të sigurt të tjerët. Edhe goja, edhe dora janë duke na luftuar neve. Për çfarë besimtarësh, për çfarë agjëruesish flasim ne?!
Dikush mund të pyesë se çfarë dua të them me këtë? Dua të them se ky muaj duhet të jetë muaj i një fillimi të ri dhe atë që nga plotësimi i besimit e deri te ringjallja e fesë; sepse këtë fotografi ekzistuese nuk kemi mundësi tjetër ta largojmë nga ne, nga njeriu, derisa ai të mos frymëzohet ashtu siç urdhëron Shpallja. Shpallja kërkon nga ne të çlirohemi nga frika, nga robërimi i mendjes dhe i shpirtit, të çlirohemi nga mashtrimet dhe trillimet që krijohen vetëm e vetëm për robërimin dhe mashtrimin tonë; të çlirohemi nga frika e varfërimit/pasurimit.
Muaji i heshtjes, agjërimit, është ky; ky muaj që kërkon nga ne të heshtim nga të folurit e kotë, por të mos heshtim përballë të pavërtetës, që kërkon që të jetë e plotësuar dhe e ndriçuar zemra jonë me Shpalljen e Kur’anit, të shtohet devotshmëria, të mendohet vëllazërimi njerëzor, të kuptohen besimtari dhe jobesimtari, të respektohet feja e tjetrit; kërkohet nga ne të dominojë kultura e lartë në xhami, sexhdeja të jetë e plotësuar, kërkohet nga ne të jemi larg nga format e ndryshme që për çdo ditë kanë filluar të bëhen forma që krijojnë urrejtje dhe mashtrim; kërkohet të mendohet vetvetja dhe në këtë vetvete të futet edhe tjetri. Vetëm kështu mund ta dëgjojmë atë heshtjen e madhe, të fuqishme me një nur në fytyrën e besimtarëve përballë iftarit “modest”, por i një arome të Xhennetit.
Pikërisht në këtë kohë hapjani zemrën Zotit, luteni Allahun e Gjallë, të Përhershëm, të Pavdekshëm, i Cili thotë: “Lutmuni, kërkoni nga Unë”. E ne duhet të lutemi dhe të kërkojmë si besimtarë të jemi të vetëdijshëm për peshën e Fjalës Tënde: “O Zot, na e pastro zemrën, na e shto dashurinë, mos lejo që të kemi sprova të mëdha para të cilave jemi duke dështuar; o Zot, pranë nesh janë duke vdekur fëmijë, pranë nesh përdhunohen gra, pranë nesh feja keqpërdoret; na ndihmo të mos lejojmë diçka të tillë të ndodhë, sepse Ty të besojmë dhe nga Ti presim udhëzimin dhe shpëtimin; o Zot, mos na mundëso ta keqpërdorim Fenë Tënde; o Zot, djalli është duke na lodhur dhe munduar, në çdo sekondë, edhe Ty kur mundohemi të të lutemi ai përpiqet të futet mes nesh; Zot, përjetoma prangosjen e tij; Zot, na e largo frikën që është duke na e robëruar shpirtin dhe trupin; Zot, mos na bëj nga ata që shiten e blihen, mos na bëj shërbëtorë të të tjerëve, por vetëm shërbëtorë të Tu; Zot, na ndihmo të mos e hidhërojmë Pejgamberin Muhammed Mustafa a.s., i cili flijoi gjithçka vetëm për hir të asaj që ishte përcjellës i Fjalën Tënde.” Amin!
© KosovaPost.net Të gjitha të drejtat janë të rezervuara
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn