als_Latn dik_Latn sag_Latn
Nga Anxhela Ferra
“Mona është e jona”, kështu e presin të gjithë Monika Kryemadhin në Belsh të Elbasanit. Dikush mban veshur bluzën e LSI-së, një tjetër ka në kokë kapelën e kuqe me mbishkrimin e bardhë. Në mes të gjithë këtyre të rinjve, qëndron një vajzë e vogël, me lule në duar. “Janë vetëm për teta Monikën”, më thotë me sytë nga rruga dhe nuk të lë t’ia prekësh.
Dita e shtunë është një ditë pazari në Belsh dhe të gjithë fshatarët zbresin në qendër për të shitur produktet e tyre.
Monika ndalon në secilën prej tezgave, se nuk mund të ikë pa provuar njëherë domatet e zonës.
Nuk i pëlqen t’i marrë gjërat falas, pavarësisht insistimit të zonjës, për të mos e lejuar të paguajë.
I pëlqen të provojë çdo gjë, edhe të fusë duart te përpunimi i hekurit, të pagëzojë një viç në fermën e Valbonës, të hipë në karrocën e xha Bimit, të takojë çdo fëmijë e të rritur, të përqafojë çdo të moshuar dhe vetëm kur i lënë një sanduiç në dorë, Monika gjen mundësinë të flasë me dritare.net.
Çaste të tjera bosh, në një ditë që nis në 8 të mëngjesit e mbyllet në 11 të mbrëmjes, nuk ka.
Jam lodhur shumë me Ilirin, por ai di si të më surprizojë!
“Ne zihemi për politikë. Jeta jonë nuk ka rituale, apo çaste të përcaktuara në kalendar, për t’i kaluar bashkë. Ne jemi si ajo shprehja “ku rafshim mos u vrafshim”. Dhe duke qenë se e kemi marrë jetën ashtu si vjen, ajo na ka bërë surpriza dhe na ka lidhur më shumë me njëri-tjetrin.
Jam lodhur shumë, por Iliri gjithmonë të surprizon, prandaj i kompenson gjithë mungesat.
Jemi njohur në nëntor të vitit 1991. Unë kam hyrë në godinën e Partisë Socialiste para se të vinte Iliri. Dhe kështu ka nisur e gjithë historia jonë. Ishim fëmijë kur jemi njohur. Ndonjëherë më duket sikur kam gjithë jetën që e njoh dhe ndonjëherë, më duket sikur ka kaluar shumë pak kohë.
Filloi me takimet e shpeshta që nisëm të bënim me njëri-tjetrin, tek fjalët romantike që shkëmbenim, te mungesa kur nuk e shikoja, ose te rrahjet e zemrës kur e shihja. Nuk do i ndryshoja asnjë fragment historisë sonë, nëse do e shihja si një film nga fillimi. Ajo që do doja të ndryshoja është koha në raport me fëmijët. Do të doja që dita të ishte më shumë se 24 orë, që të kisha ca orë për ta”, shprehet Monika për dritare.net
Jam e bekuar, jam nëna e Borës, Besarit dhe Erës
“Unë vdes të jem mama. Por, tani që fëmijët janë rritur dhe jeta i ka vendosur në rrugica të tjera dëshirash e angazhimesh, më mungon koha kur belbëzonin, kur qanin, kur mekeshin gazit me ne. I kam shijuar çdo orë e ditë rritjeje, por më mungojnë pushimet me fëmijët e mi, me Ilirin, me prindërit e mi. Ndonjëherë më ngjan se nuk kam pushuar kurrë dhe mbase unë nuk di të pushoj.
Mamaja ime shpesh me kritikon për faktin që Iliri qëllon të shkojë në shtëpi para meje.
Më thotë: “Si nuk të vjen zor, të ka ardhur burri në shtëpi e ti ende jo.” E unë ia kthej me shaka duke i thënë që jam gocë moderne.
Ne kemi shumë kohë që nuk mblidhemi gjithë familja për dreka, apo darka. Hera e fundit që ne ishim bashkë, ishte dreka e Pashkëve. Këto janë pendesat e mia, pasi janë momente që ikin e unë nuk kam për t’i pasur më.
Për shembull, kur vonohem, Era fillon nga ora 19:00 më shkruan: “Kur do të vish”. Nga ora 21:00 e zbut zërin: “Mami kur do të vish”. Pastaj pak më pas: “Mua më ka marrë malli shumë” dhe po s’pati rezultat nga të gjitha, nis e qan.
E kur arrij unë në shtëpi e gjej në gjumë, e puth dhe në mëngjes fillon rutina nga e para.”
Shpesh herë fëmijët e politikanëve janë në qendër të vëmendjes, disa herë nga dëshira e tyre për të qenë protagonistë e herë të tjera të detyruar. Borës, vajzës së madhe, i kaloi shpejt dëshira për të qenë pjesë e gazetave, revistave e fotove. Ndërkohë, Besari gjithmonë ka qëndruar më i tërhequr, ka dashur pak, ose aspak, të flitet për të.
“Ndërsa Era tani është në botën e artit sepse e adhuron gocën e dajës tim, Bebe Rexhën, e cila i ka thënë që duhet të fillojë të kompozojë këngë, të këndojë. Dhe Era e ka marrë shumë seriozisht këtë gjë. Thotë se, edhe nëse nuk bëhet këngëtare, do të bëhet menaxhere arti. Kjo më pëlqen sepse krijon plane në mendjen e saj. I vendos vetes objektiva, edhe nëse nuk i del kjo, do t’i dalë diçka tjetër.
Kur bëhet kampi i Jalës, Era thotë që do të merret me politikë, kur vjen në botën e modës e të show-t, ndërron mendje. Prandaj unë mendoj se edhe protagonizmi i Erës në politikë do të jetë si ai i Borës, e cila është shumë racionale. Ajo në fillim ishte e përkushtuar e gradualisht nuk shfaqej më, pasi konsumohet ajo dëshira.
Kurse, Besari, i cili është më emocional e i dashur, ka qenë gjithmonë larg politikës, edhe pse e ndjek shumë, por si njeri social e jo i politizuar. Ai është mik i ngushtë me Glauk Olldashin, djalin e Sokolit të ndjerë. Madje në fushata elektorale shkonin sa të mitingjet e PD-së e sa te mitingjet tona, bënin qokat te njëri-tjetri. Dhe kjo është një shoqëri e vërtetë.”
Në këtë pikë, duket që ngjan nga Monika, e cila nuk ka dashur e ditur ta ngatërrojë kurrë politikën me miqtë e vet. Për të, nuk ka rëndësi në cilën parti janë ata. Miq janë edhe ata të cilët në një moment të caktuar janë kundërshtarë politikë. Pasi kjo është miqësia, të pranosh njëri-tjetrin, pavarësisht bindjeve që gjithsecili ka, e Mona di si t’i ndajë retorikat e ashpra që ndonjëherë përdoren në Parlament, me një kafe, duke kujtuar kohët e hershme, teksa ngrinin ideale për Shqipërinë.
“Edhe në politikë ke miq, sepse duke pasur miq të mirë, ata të ndihmojnë që të arrish sa më lart, edhe në profesion. Pa miqtë nuk realizohet asnjë gjë. Si në shkollë, në punë e në biznes, edhe politika është e njëjta gjë.
Pavarësisht pozicioneve politike, jo të gjithë që nga koha e FRESH-it, kanë ardhur të bashkoheshin më LSI-në, përsëri ne jemi miq. Për shembull, Musa Ulqinin, e kam mik shumë të mirë, edhe pse ai sot është përballë meje, kandidat në Elbasan.
Njeriu duhet gjithmonë të gjejë kohë për miqtë e tij dhe sado i fortë të jesh, përsëri ke nevojë për ta”, thotë Monika për dritare.net
Edhe pse politikanët janë më tepër kryefjala e lajmeve të politikës, Monika, deputetja rebele, nuk i ka shpëtuar as lajmeve rozë, duke u kthyer në një prej deputeteve më të përfolura për ndryshimet që ka bërë. Përsëri, tipari që i pëlqen më tepër janë sytë, pasi ato nuk plaken dhe e tregojnë njeriun ashtu siç ai është.
Humori e shoqëron gjatë gjithë ditës. Më tregon se edhe kur lexon lajme që e prekin, përpiqet t’i marrë me sportivitet, deri në momentin që nuk lëndojnë fëmijët e saj.
“Jam mësuar të flitet për mua, e nuk më bëjnë shumë përshtypje ato çfarë lexoj në portale, titujt e të cilave shpesh herë janë abuzues dhe denigrues. Rastet e vetme kur më vjen keq është kur kërkojnë të përfshijnë fëmijët e mi në urrejtjen politike, ose urrejtjen personale që mund të kenë ndaj meje ose Ilirit.
Unë besoj tek dashuria, besimi, respekti, por mbi të gjitha te serioziteti në politikë. Nëse politikanët do të kishin sado pak dashuri brenda vetes së tyre, politika nuk do të ishte kjo që është sot.”
Zgjedhjet në 25 qershor, është gjynah!
“Duhet të ndryshojë data, pasi është në ditën e Bajramit dhe është gjynah. Është gjynah të votosh ditën e Bajramit, kur në atë ditë ti je në funksion të familjes dhe Zotit, e jo në funksion të politikës. Ky është mendimi im, por përsëri unë nuk dal as mbi Presidentin e as mbi Parlamentin.
Jam e kënaqur që u ulën dhe arritën të dalin nga një ngërç, i cili po mbante peng vendin. Kemi që kur është ngritur çadra, që administrata nuk punon, bizneset nuk zhvillohen, investitorët nuk vijnë, kemi destabilitet shpirtëror e politik. Arritja e një marrëveshjeje është një gjë shumë e mirë.”
Marrëveshja PS-PD, ku është LSI-ja?
“Çfarë humbi LSI-ja?! Ne nuk kemi humbur asgjë. Kur kemi qenë në koalicion me PS, partia Socialiste kishte 10 deputetë të fituar me votat e LSI-së. Ndërsa tani, ne do të marrim 10 deputetë më shumë, minimumi, me rezultatin e 2013. Edhe Partia Socialiste është vetëm. Ky kod, duke qenë se të gjitha partitë janë të regjistruara më vete, na favorizon ne, se për shembull deputeti i Lezhës dilte me 6700 vota, ndërsa 2400 votat e tjera unë ia dhashë Partisë Socialiste për të nxjerrë deputetin e dytë të PS.
Po të shikojmë rezultatin e 2015, LSI ka 34 mandate të plota. Në këtë drejtim është Partia Socialiste që ka përfituar nga votat e LSI-së. Në këtë pozicion që jemi, më vjen keq për disa parti që e kanë shumë më të vështirë sesa ne, por nga ana numërore, ky sistem i shkon në favor LSI-së.
Numrat janë të rëndësishëm, por shumë më e rëndësishme është fryma dhe fryma që ka LSI ngjall shpresë, optimizëm, rindez motorët e brezave të tjerë. Ky është një prej avantazheve më të mëdha të LSI-së.
Duhet të dalim, të takojmë njerëzit, gjithmonë të jemi në kontakt me ta, sepse në të kundërt, ti nuk e di se çfarë po ndodh me ta.
Kur ti je lart, izolohesh, prandaj duhet të zbresësh përherë, mes të tuve, jo vetëm me fushata e për fushatë.
Kam katër muaj që po e shëtis qarkun e Elbasanit dhe po e kuptoj që njerëzve iu ka humbur shpresa, shkëlqimi në sy, nuk buzëqeshin më, janë të lodhur dhe nuk gjejnë fare dëshirë për të dëgjuar politikanët. Dhe kjo është më e tmerrshme se sa të humbësh zgjedhjet” shprehet Monika për dritare.net
Kodi zgjedhor, ose karma gjithmonë kthehet!
“Kodi zgjedhor i 2008 u bë për të eliminuar LSI-në dhe faktikisht karma kthehet gjithmonë mbrapsht, e ja ku i kemi, edhe PD-ja, edhe PS-ja vuajtën të dyja nga i njëjti problem. Mendoj që kodi zgjedhor duhet riparë dhe ne nuk mund të bëjmë kode zgjedhore për të eliminuar parti, kushdo qofshin ato. Nuk mund t’i ndalosh njerëzit të përfaqësohen, sepse atëherë nuk jemi në demokraci. Njerëzve duhet t’i japim mundësi zgjedhjeje. A po themi se jemi kundër monopoleve? Atëherë pse politikën do ta kthesh në monopol?!
LSI-ja është parti që e mban fjalën, është një parti që zbaton marrëveshjet dhe siç ka zbatuar ato me PS e PD, ashtu ka përmbushur marrëveshjen edhe me qytetarët e votuesit e saj. LSI-ja është një parti e familjeve të thjeshta, sepse u jep shanse njerëzve, por mbi të gjitha të rinjve, për të gjetur veten në këtë vend dhe për të ecur përpara.
Sot klasa politike shqiptare ka nevojë për njerëz që të mbyllin tranzicionin dhe të fillojë një epokë e re, epoka e zhvillimit dhe guximit”, thotë për dritare.net Monika Kryemadhi.
Shqipëria duhet të qeveriset nga të rinjtë, ata janë gati!
“Shqipëria është gati për të rinjtë. Nuk duhet pasur frikë nga ata dhe nuk duhen parë me dyshim. Mbase nuk kanë eksperiencën e dikujt që ka punuar 30 vjet në administratë, por kanë një plus tjetër të madh. Nuk mendojnë si do të dalin në pension, por si do të ndërtojnë veten, të ardhmen e tyre dhe vendit ku do të ngrenë familjen.
Unë jam gjithmonë e afërt dhe e ndjeshme ndaj të rinjve, pasi e di sa shumë kujdes duhet të bësh, që ata mos të preken e ndihen të përdorur nga politika e keqe. Kjo do bënte që të iknin, pa e kthyer më kokën pas.”
Do të hyjë në koalicion LSI pas zgjedhjeve?
“Është shumë herët për të folur për këtë gjë, duke qenë se edhe mungesa e regjistrimit të koalicionit, bën që të gjitha partitë të jenë më të pavarura. Kjo i bën edhe më të lira partitë, të jenë më të drejtpërdrejta në mesazhet e veta, të mos jenë të kushtëzuara për programet politike. LSI i ka ndezur motorët e saj dhe jam e bindur që do të jetë e suksesshme” shton Monika për dritare.net
Vettingu mund të gjunjëzojë edhe njerëz nga radhët e LSI!
“Vettingu është përdorur si një lojë fjalësh nga partitë politike për t’i bërë presion njëra-tjetrës, kur në fakt ai duhet të shërbejë për të ngritur një sistem drejtësie, tek i cili shqiptarët të besojnë. Akoma është shpejt të themi ç’do të bëhet, por nëse ndërkombëtarët e kanë propozuar seriozisht këtë reformë në drejtësi, sigurisht që do të realizohet. Nëse është parë thjesht si një projekt për të kaluar radhën, besoj se do të jetë e vështirë.
Kush ka shkelur ligjin do të kapet, edhe nëse ky person do të jetë nga radhët e LSI-së, nuk ka pse të na vijë keq për njeri.
Por, kush ka mëkatuar e shpërdoruar postin, edhe nëse i shpëtoftë Vettingut, nuk i shpëton dot Zotit.
Unë besoj shumë në Zot, besoj te Dita e Gjykimit. Kush mendon që nuk do të gjykohet, e ka shumë gabim.
Do gjykohemi të gjithë, edhe unë përfshirë. Do të gjykohem jo për gjërat që nuk kam bërë, por për ato që kam bërë. Kam bërë shumë të mira, sipas mendimit tim, por nuk jam unë ajo që gjykoj në është e mirë, apo e keqe. Prandaj të gjithë gjykohemi një ditë.
Monika, veç Zotit ka frikë edhe postet.
Monika nuk ka frikë përgjegjësinë, por postet. Nuk i pëlqen, është jashtë saj të jetë një nga këto gratë që bëjnë sikur drejtojnë. Sepse ajo në të vërtetë drejton. Nuk ka qenë kurrë 30%, as ka bërtitur që t’i dëgjohet zëri, as ka veshur minifund që të kthejnë kokën pas saj. Sepse ajo thjesht, ka qenë gjithmonë skena.
“Kur zgjedhjet të mbarojnë, do mbështes Kryeministrin e LSI. Edhe pse mua më pëlqen të jem gjithmonë në oponencë me qeverinë, sepse po ju them diçka që nuk e kam thënë më parë; Unë kam frikë nga pozicionet.
Kam frikë nga posti, pasi gjithmonë kam dëshirë të jem me njerëzit, si njerëzit e zakonshëm. Nëse do të kem një post, mendoj se do të më largojë shumë nga ata. E nëse mua më ndodh kjo gjë, më ngjan sikur më mbaron oksigjeni. Kjo është një nga arsyet pse unë rri gjithmonë në prapaskenë. Kam frikë nga mungesa e njerëzve. Unë asnjëherë nuk i kam dashur njerëzit për interes, nuk i kam përdorur”, tregon për dritare.net, Monika.
Dhe kush e njeh në vite Monikën, e di mirë se ajo as shton, as zbukuron. Kështu është Mona, di të flasë, di të falë, di të jetë dhe di të dojë. Kush e sheh si ekzagjerim ato çfarë thotë, nuk e njeh dhe nuk e di çfarë ajo bën. Vajza gjithmonë gati, që nuk i gjen dot një model të ngjashëm, që të thuash është si ajo. Sepse ajo nuk është si askush, ajo është modeli i parë i një gruaje në politikën shqiptare. Pas saj nis era e gruas në politikë, jo si gruaja pas një burri, por si Mona. Mona që mban fjalën, Mona që bën punë. Dhe nuk ka nevojë ta tregojë që e bën, sepse ajo gjithmonë e bën.
Monika Kryemadhit i shkon më shumë për shtat shprehja e Margaret Thatcher, “Të jesh i pushtetshëm është sikur të jesh një zonjë. Nëse ju duhet tu tregoni njerëzve që jeni, atëherë në të vërtetë nuk jeni.”/dritare.net
Copyright dritare.net/ Ndalohet ribotimi pa lejen e redaksisë
tso_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn