als_Latn dik_Latn sag_Latn
VENDIM
Nr. 36, datë 27.6.2016
NË EMËR TË REPUBLIKËS SË SHQIPËRISË
Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë,
e përbërë nga:
Bashkim Dedja kryetar i Gjykatës Kushtetuese
Vladimir Kristo anëtar i “ “
Sokol Berberi anëtar i “ “
Vitore Tusha anëtare e “ “
Altina Xhoxhaj anëtare e “ “
Fatmir Hoxha anëtar i “ “
Gani Dizdari anëtar i “ “
Fatos Lulo anëtar i “ “
Besnik Imeraj anëtar i “ “
me sekretare Edmira Babaj, në datën 5.4.2016 mori në shqyrtim në seancë plenare, mbi bazë dokumentesh, çështjen me nr. 10 Akti, që u përket palëve:
KËRKUES: Sokol Hasani
OBJEKTI: Konstatimi i cenimit të së drejtës për një proces të rregullt ligjor si rezultat i mosgjykimit brenda një afati të arsyeshëm.
BAZA LIGJORE: Nenet 42/2, 131/f dhe 134/1/g të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë; nenet 6/1 dhe 13 të Konventës
Evropiane për të Drejtat e Njeriut; nenet 27 e vijues të ligjit nr. 8577, datë 10.2.2000, “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë”.
GJYKATA KUSHTETUESE,
pasi dëgjoi relatorin e çështjes Besnik Imeraj, mori në shqyrtim pretendimet me shkrim të kërkuesit, që është shprehur për pranimin e kërkesës, si dhe diskutoi çështjen në tërësi,
VËREN:
I
1. Në datën 7.3.2012, kërkuesi është liruar nga
detyra e zëvendësdrejtorit të përgjithshëm të
ALUIZNIT-it. Në datën 17.12.2014 kërkuesi ka
depozituar ankim në Gjykatën Administrative të
Apelit Tiranë ndaj vendimit nr. 7247 datë
17.12.2014 të Gjykatës Administrative të Shkallës
së Parë Tiranë. Pas shortit të hedhur në datën
11.9.2015, relatore e çështjes është caktuar gjyqtarja
B.H.
II
2. Kërkuesi Sokol Hasani i është drejtuar
Gjykatës Kushtetuese, duke pretenduar konstatimin
e cenimit të së drejtës për një proces të
rregullt ligjor për shkak të mosshqyrtimit së
çështjes brenda një afati të arsyeshëm. Sipas tij nuk
janë respektuar afatet e zhvillimit të gjykimit, gjë që
bie në kundërshtim me nenet 25 e vijues të ligjit nr.
49/2012, datë 3.5.2012, “Për organizimin dhe
funksionimin e gjykatave administrative dhe
gjykimin e mosmarrëveshjeve administrative”, i cili
ka përcaktuar afatet kohore deri në dhënien e
vendimit.
III
Vlerësimi i Gjykatës Kushtetuese
A. Për legjitimimin e kërkuesit
3. Gjykata në jurisprudencën e saj ka vlerësuar
se në bazë të neneve 131/f dhe 134/1/g të
Kushtetutës individi legjitimohet për të vënë në
lëvizje Gjykatën Kushtetuese me pretendimin e
cenimit të së drejtës për t’u gjykuar brenda një afati
të arsyeshëm gjatë zhvillimit të procesit të gjykimit
nga gjykata e zakonshme. Kërkesat e individëve për
cenimin e së drejtës për një gjykim brenda një afati
të arsyeshëm mund të merren në shqyrtim
pavarësisht se gjykimi për mbrojtjen e të drejtave,
lirive dhe interesave kushtetuese e ligjore të tyre
ende nuk ka përfunduar në të gjitha shkallët e
gjykimit prej gjykatave të juridiksionit të
zakonshëm. Në këtë drejtim, Gjykata Kushtetuese
konstaton se sistemi juridik i vendit nuk parashikon
ndonjë mjet juridik të veçantë të cilin mund ta
përdorë kërkuesi për të kërkuar riparimin e zgjatjes
së tepruar të procesit gjyqësor.
4. Në një çështje që përfshin përcaktimin e një
të drejte civile, kohëzgjatja e procedurave
normalisht llogaritet nga momenti i fillimit të
procedurës gjyqësore deri kur jepet vendimi dhe
ekzekutohet ai. Faza ekzekutive konsiderohet si
fazë e mëtejshme e të njëjtit proces. Në
jurisprudencën konstante të Gjykatës, mbështetur
edhe në jurisprudencën e Gjykatës Evropiane për
të Drejtat e Njeriut (GJEDNJ), është vlerësuar se
kohëzgjatja e arsyeshme e procedimeve, në kuptim
të nenit 42 të Kushtetutës, duhet të vlerësohet nën
dritën e rrethanave të çështjes, duke marrë në
konsideratë kompleksitetin e saj, sjelljen dhe
interesin e kërkuesit, si dhe të autoriteteve
përkatëse (shih vendimet nr. 9, datë 1.4.2009; nr. 14,
datë 15.4.2010; nr. 21, datë 3.6.2011; nr. 9, datë
14.2.2014 të Gjykatës Kushtetuese).
5. Në këtë kuptim, kërkuesi Sokol Hasani
legjitimohet për paraqitjen e kësaj kërkese.
B. Për pretendimin e cenimit të së drejtës për një proces të
rregullt ligjor për t’u gjykuar brenda një afati të arsyeshëm
6. Kërkuesi pretendon se është cenuar në të
drejtën për një proces të rregullt ligjor për shkak të
mosshqyrtimit të çështjes së tij gjyqësore brenda
afateve ligjore, të cilat vetë ligji i ka parashikuar të
shpejta e të arsyeshme.
7. Sipas nenit 42 të Kushtetutës, kushdo, për
mbrojtjen e të drejtave, lirive dhe interesave të tij
kushtetuese dhe ligjore ose në rastin e akuzave të
ngritura kundër tij, ka të drejtën e një gjykimi të
drejtë dhe publik brenda një afati të arsyeshëm nga
një gjykatë e pavarur dhe e paanshme e caktuar me
ligj. Kjo dispozitë vendos detyrimin për
organizimin e sistemit ligjor në mënyrë të tillë që
gjykatat të plotësojnë kërkesat e standardeve për
një proces të rregull ligjor, përfshirë këtu edhe atë
të gjykimit brenda afatit të arsyeshëm. Në këtë
drejtim, gjykatat kanë për detyrë të sigurojnë që të
gjitha subjektet që marrin pjesë në proces të sillen
në mënyrë që të evitojnë çdo vonesë të
panevojshme (shih vendimin nr. 12, datë 5.3.2012 të
Gjykatës Kushtetuese).
8. Gjykata pretendimet e kërkuesit lidhur me
tejzgjatjen e gjykimit i shqyrton nën dritën e
kritereve të përcaktuara në jurisprudencën e
GJEDNJ-së, të reflektuara edhe në praktikën e saj,
pra referuar rrethanave të veçanta të çështjes, duke
pasur parasysh sidomos kompleksitetin e saj,
sjelljen e kërkuesit, sjelljen e autoriteteve, si dhe
rrezikun që passjell për kërkuesin kjo tejzgjatje.
i) Periudha që duhet marrë në konsideratë
9. Sipas kërkuesit, Gjykata Administrative e
Apelit nuk po e gjykon çështjen brenda një afati të
arsyeshëm. Lidhur me periudhën e kohës që duhet marrë
në konsideratë, Gjykata vëren se në datën 17.12.2014
kërkuesi ka depozituar ankim në Gjykatën
Administrative të Apelit Tiranë ndaj vendimit nr.
7247, datë 17.12.2014, të Gjykatës Administrative
të Shkallës së Parë Tiranë. Pas shortit të hedhur në
datën 11.9.2015, relatore e çështjes është caktuar
gjyqtarja B.H. Deri në momentin e depozitimit të
ankimit në Gjykatën Kushtetuese (në datën
19.11.2015), kërkuesi pretendon se nuk është marrë
në shqyrtim kërkesa e tij. Sipas tij, zgjatja e gjykimit
tej afatit të arsyeshëm ka ardhur si rrjedhojë e
moszbatimit të dispozitave të ligjit nr. 49/2012.
ii) Kompleksiteti i çështjes
10. Gjykata ka theksuar se për vlerësimin e
kompleksitetit të procedimeve duhet të kenë
rëndësi të gjitha aspektet e çështjes, përfshirë
objektin e çështjes, faktet e kundërshtuara dhe
volumin e provave shkresore. Kompleksiteti i
çështjes, në balancë me parimin e sigurimit të
administrimit të përshtatshëm të drejtësisë, mund
të justifikojë kohëzgjatje kohore të konsiderueshme
(shih vendimet nr. 14, datë 15.4.2010; nr. 9, datë
14.2.2014 të Gjykatës Kushtetuese).
11. Në rastin në shqyrtim Gjykata konstaton se
mosmarrëveshja objekt gjykimi është e natyrës
administrative, gjykimi i së cilës parashikohet dhe
rregullohet nga ligji nr. 49/2012, “Për organizimin
dhe funksionimin e gjykatave administrative dhe
gjykimin e mosmarrëveshjeve administrative”. Nga
shqyrtimi i akteve të paraqitura Gjykata vlerëson se
çështja konkrete nuk paraqet rrethana të veçanta
apo komplekse që mund të justifikojnë një vonesë
në shqyrtimin e saj, ndaj vlerësimi i sjelljes së
autoriteteve publike dhe kërkuesit është me rëndësi
në këtë kontekst.
iii) Interesi dhe sjellja e kërkuesit
12. Vlerësimi i sjelljes dhe interesit të kërkuesit
është një element tjetër përcaktues i kohëzgjatjes së
arsyeshme të procedimeve. Nga aktet bashkëlidhur
kërkesës Gjykata vëren se kërkuesi ka vepruar në
përputhje me të drejtat procedurale, duke shfaqur
interes të vazhdueshëm për gjykimin e çështjes
brenda një afati sa më të përshtatshëm për të dhe
nuk rezulton të jetë bërë shkak apo të ketë
shkaktuar vonesa në këtë drejtim.
iv) Sjellja e autoriteteve
13. Gjykata, ndër të tjera, është shprehur se në
këndvështrim të respektimit të standardeve për një
proces të rregullt ligjor gjykatat kanë për detyrë të
evitojnë çdo vonesë të panevojshme në procesin
gjyqësor (shih vendimin nr. 12, datë 5.3.2012 të
Gjykatës Kushtetuese).
14. Bazuar në aktet e dosjes gjyqësore rezulton
se në datën 17.12.2014 kërkuesi ka depozituar
ankim në Gjykatën Administrative të Apelit Tiranë
ndaj vendimit nr. 7247, datë 17.12.2014, të
Gjykatës Administrative të Shkallës së Parë Tiranë.
Pas shortit të hedhur në datën 11.9.2015 relatore e
çështjes është caktuar gjyqtarja B.H. Deri në
momentin e depozitimit të ankimit në Gjykatën
Kushtetuese (në datë 19.11.2015), kërkuesi
pretendon se nuk është marrë në shqyrtim kërkesa
e tij.
15. Gjykata vëren se neni 3 i ligjit nr. 49/2012
ka përcaktuar, ndër parimet e gjykimit
administrativ, edhe sigurimin e një procesi të
rregullt gjyqësor brenda afateve të shpejta dhe të
arsyeshme. Ky ka qenë edhe qëllimi i ligjvënësit në
krijimin e këtyre gjykatave, çka rezulton edhe nga
relacioni bashkëlidhur tij, sipas të cilit ligji synon
thjeshtimin e procedurave me objekt zgjidhjen e
mosmarrëveshjeve administrative, si dhe garantimin
e mbrojtjes efektive të të drejtave subjektive
dhe interesave të ligjshme të personave nëpërmjet
një procesi të rregullt gjyqësor dhe brenda afateve
të shpejta e të arsyeshme. Gjykata vëren, gjithashtu,
se ligji nr. 49/2012 ka parashikuar afate konkrete
për gjykimin në të tria shkallët e gjykimit. Për sa i
takon procesit që zhvillohet në shkallën e parë, në
fazën e veprimeve përgatitore ligji ka parashikuar
një afat 7-ditor për kryerjen e disa veprimeve nga
ana e gjyqtarit të çështjes (neni 25), afatin për
zhvillimin e seancës gjyqësore, i cili nuk mund të
jetë më shumë se 15 ditë (neni 27), si edhe afatin 7-
ditor për dorëzimin e dosjes pas shpalljes së
vendimit (neni 42).
16. Për sa më sipër, Gjykata thekson se
përderisa ligjvënësi ka vendosur afate kohore të
caktuara (30 ditë në rastin në fjalë), do të thotë se ai
i ka konsideruar ato jo vetëm si afate të arsyeshme,
por edhe të detyrueshme për zbatim nga gjykatat
administrative të të gjitha shkallëve të gjykimit.
Pengesat e mundshme objektive duhet të gjejnë
zgjidhje nëpërmjet rregullimit që duhet të bëjë
ligjvënësi.
17. Mosrespektimi i këtyre afateve ligjore në
Gjykatën Administrative të Apelit Tiranë, duke
sjellë mosgjykimin e çështjes gjyqësore të vënë në
lëvizje nga kërkuesi brenda një afati të arsyeshëm,
ka cenuar të drejtën e kërkuesit për një proces të
rregullt ligjor.
18. Gjykata në rastin konkret nuk konstaton
arsye objektive të cilat do të justifikonin
mosgjykimin brenda afateve ligjore. Për rrjedhojë,
Gjykata arrin në përfundimin se pretendimi i
kërkuesit është i bazuar dhe duhet pranuar.
PËR KËTO ARSYE,
Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë, në mbështetje të neneve 131/f dhe 134/1/g të Kushtetutës, si dhe të neneve 72 e vijues, të ligjit nr. 8577, datë 10.2.2000, “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë”, me shumicë votash,
VENDOSI:
- Pranimin e kërkesës.
- Konstatimin e cenimit të së drejtës për një proces të rregullt ligjor, si rezultat i mosgjykimit të çështjes në Gjykatën Administrative Apelit Tiranë brenda një afati të arsyeshëm.
Ky vendim është përfundimtar, i formës së prerë dhe hyn në fuqi ditën e botimit në Fletoren Zyrtare.
Anëtarë pro: Bashkim Dedja (kryetar), Sokol Berberi, Vladimir Kristo, Gani Dizdari, Fatmir Hoxha, Besnik Imeraj, Fatos Lulo
Anëtarë kundër: Vitore Tusha, Altina Xhoxhaj
MENDIM PAKICE
1. Në çështjen me kërkues Sokol Hasanin nuk
ndaj të njëjtin qëndrim me shumicën për pranimin
e kërkesës dhe konstatimin e cenimit të së drejtës
për një proces të rregullt ligjor, si rezultat i
mosgjykimit brenda një afati të arsyeshëm.
2. Neni 131/f i Kushtetutës parashikon se
individi mund t’i drejtohet Gjykatës Kushtetuese
për gjykimin përfundimtar të ankesave për shkeljen
e së drejtës kushtetuese për një proces të rregullt
ligjor, pasi ka shteruar të gjitha mjetet juridike për
mbrojtjen e kësaj të drejte. Sipas kuptimit të nenit
131/f të Kushtetutës, mbrojtja kushtetuese ka një
funksion përfundimtar, që do të thotë se mund të
aplikohet vetëm në lidhje me vendime për të cilat
kanë marrë fund procedurat gjyqësore. Prandaj,
shkelja e të drejtave kushtetuese për një proces të
rregullt ligjor mund të pretendohet në këtë Gjykatë
vetëm pas ezaurimit të të gjitha mundësive që
ofron sistemi i padive dhe i apelimeve (shih vendimin
nr. 10, datë 9.5.2005 të Gjykatës Kushtetuese).
3. Shterimi i mjeteve të ankimit në gjykatat e
zakonshme është një kusht, i cili bën të mundur
juridiksionin kushtetues për shkelje të të drejtave
themelore për një proces të rregullt. Në këtë
mënyrë, ky rregull përbën një aspekt të rëndë-
sishëm të parimit se procedura e zgjidhjes së
ankesave individuale përpara Gjykatës Kushtetuese
është plotësuese e gjykimit në gjykatat e zakonshme
lidhur me mbrojtjen e të drejtave kushtetuese
(parimi i subsidiaritetit) (shih vendimin nr. 23, datë
4.11.2008 të Gjykatës Kushtetuese). Çështja e shterimit
të mjeteve juridike përbën kusht paraprak që duhet
përmbushur nga kërkuesi, që do të thotë se individi
përpara se t’i drejtohet Gjykatës Kushtetuese,
duhet të vërtetojë se ka përdorur të gjitha mjetet
ligjore të njohura nga ligji dhe të mjaftueshme për
të rivendosur të drejtat e shkelura. Shterimi i
mjeteve juridike nënkupton se kërkuesi duhet të
shfrytëzojë në rrugë normale mjetet juridike, të cilat
janë të përshtatshme, të disponueshme dhe efikase
për një çështje konkrete (shih vendimin nr. 17, datë -
16.5.2011 të Gjykatës Kushtetuese). Vetëm pasi
individët të kenë konsumuar edhe shkallën e fundit
të kontrollit gjyqësor të zakonshëm, këto vendime
mund të kontrollohen nga Gjykata Kushtetuese
nga pikëpamja e kushtetutshmërisë së tyre. Mbi
këtë bazë, bëhen objekt shqyrtimi në Gjykatën
Kushtetuese ato çështje gjyqësore të paraqitura nga
individët për shkeljen e të drejtave të tyre, pasi
vendimi i gjykatës ka marrë formë të prerë dhe nuk
ekzistojnë më mjete dhe rrugë ligjore për mbrojtjen
e këtyre të drejtave.
4. Kërkuesi duhet të provojë para Gjykatës, në
aspektin e shterimit të mjeteve, se nuk ka mjet
tjetër ankimi ndaj shkeljeve të pretenduara dhe se
shqyrtimi gjyqësor nuk mund t’i ndreqë këto
shkelje. Në rrethana të tilla është në kompetencë të
Gjykatës Kushtetuese të vlerësojë, sipas karakterit
të çështjes konkrete dhe llojit të shkeljeve të
pretenduara, nëse kërkuesi i ka shteruar ose jo të
gjitha mjetet ligjore për mbrojtjen e të drejtave të
pretenduara.
5. Në kuptim të sa më sipër, në linjë edhe me
qëndrimet e tjera në pakicë në çështje të së njëjtës
natyrë (shih mendimet e pakicës në vendimet nr. 35, datë
17.7.2013 [kërkuese Anna Nordstrom] dhe nr. 56, datë
21.7.2015 [kërkues Yzeir Miraka]), edhe në rastin
konkret vlerësoj se kërkuesi nuk duhej të ishte
legjitimuar për t’iu drejtuar Gjykatës Kushtetuese,
në kushtet kur çështja administrative e vënë në
lëvizje prej tij është ende në shqyrtim dhe nuk ka
një vendim gjyqësor përfundimtar. Siç kam
theksuar edhe më parë, një qëndrim i tillë i
Gjykatës për pranimin e këtyre lloj kërkesash pa
përfunduar procesi gjyqësor, sjell si pasojë që i njëjti
individ t’i drejtohet Gjykatës disa herë brenda të
njëjtit proces gjyqësor, veçmas për çdo pretendim
për zvarritje të procesit gjyqësor, në çdo shkallë të
tij (edhe gjatë gjykimit të çështjes në gjykatën e
apelit dhe në Gjykatën e Lartë), dhe më pas, pas
përfundimit të procesit gjyqësor dhe dhënies së një
vendimi përfundimtar, edhe për pretendime të tjera
që lidhen me të njëjtin proces gjyqësor.
6. Qëllimi i nenit 131/f të Kushtetutës, i cili
përcakton rregullin e shterimit të mjeteve juridike,
është që të mundësojë, brenda sistemit gjyqësor të
zakonshëm, parandalimin ose riparimin e shkeljeve
të pretenduara përpara se të tilla pretendime të
paraqiten në Gjykatën Kushtetuese. Në rastin
konkret, shumica nuk ka verifikuar se cilat janë
garancitë procedurale me të cilat janë të pajisura
palët gjatë shqyrtimit gjyqësor, nëse këto mjete
konsiderohen ligjore, të njohura nga ligji, të
mjaftueshme, të përshtatshme, të disponueshme
dhe efikase për një çështje konkrete, si dhe nëse
kërkuesi i ka shteruar mjete të tilla. Në ndryshim
nga shumica, ritheksoj se individët gëzojnë të gjitha
garancitë procedurale nga sistemi ligjor për
rivendosjen në vend të të drejtave të tyre para se t’i
drejtohen Gjykatës Kushtetuese. Pretendimet që
kërkuesi ka ngritur para Gjykatës nuk janë të tilla që
t’i shmangen kontrollit të mëtejshëm gjyqësor, pasi
një pretendim i tillë mund të paraqitet lirisht jo
vetëm para gjykatës që shqyrton çështjen, por edhe
në gjykatat më të larta si shkak për apel apo për
rekurs. Po ashtu, rendi ligjor ka parashikuar për
palët në proces edhe mjete të tjera ligjore që u japin
mundësinë atyre që në raste të tilla të kërkojnë
qoftë përjashtimin e gjyqtarit, në rast se ai është
shkak për vonesat në gjykim, qoftë t’i drejtohen
KLD-së me ankesë për të. Këto mjete
konsiderohen ligjore, të njohura nga ligji, të
mjaftueshme, të përshtatshme, të disponueshme
dhe efikase për një çështje konkrete.
7. Për të gjitha argumentet e mësipërme,
vlerësoj se kërkuesi Sokol Hasani nuk ka shteruar
mjetet ligjore për t’iu drejtuar Gjykatës
Kushtetuese, në respektim të nenit 131/f të
Kushtetutës.
Anëtare: Altina Xhoxhaj
als_Latn lit_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn nld_Latn tpi_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn deu_Latn fin_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn fin_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn lit_Latn lit_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn lit_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn sna_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn