als_Latn dik_Latn sag_Latn
Sindroma e prerjes së kokavePostuar më: 03 June 2017 10:00
Gjithçka nisi kur kreu i opozitës kërkoi shkarkimin e Kryeministrit dhe deri këtu nuk ka asgjë të keqe, sepse çdo Kryeministër një ditë do të jetë ish-Kryeministër dhe çdo kryetar opozite do të jetë një Kryeministër i ardhshëm, sigurisht nëse nuk kërkohet dhe arrihet shkarkimi i tij, përpara se t’ia arrijë kësaj dite. Kaq qesharake është historia jonë e zhvillimit të kësaj fushate moderne që duhet të na sillte 2017, saqë do të shohim, se të gjithë po kërcejnë një valle të marrësh, ku secili kërkon shkarkimin e çdokujt. Imagjinoni, që brenda 3 muajve, s’ka ngelur njeri pa kërkuar shkarkimin e çdo njeriu që i vjen ndër mend apo nga i cili mund t’i jenë cenuar interesat e ditës.
Kështu, pa arritur mirë që kreu i opozitës të mund të shkarkojë qeverinë, pra të fitojë zgjedhjet, edhe pse deri tani ka shkarkuar gjysmën e saj, nga brenda forcës opozitare që ai drejton, po kërkohet shkarkimi i tij. Pra mbas zgjedhjeve, paradoksalisht, rrethanat mund të sjellin edhe shkarkimin e të dy aktorëve kryesorë të politikës shqiptare, pasi një forcë e tretë pretendon të dalë e para dhe ka sigurisht si as nën mëngë, një Kryeministër të ardhshëm të tretë, që si qëllim ka të shkarkojë dy kandidatët kryesorë që udhëheqin shumicën dhe pakicën e sotme parlamentare.
Kështu filloi dhe historia jonë moderne, po aq sa edhe anadollake dhe anakronike e ridikulizimit të Republikës, sepse pikërisht nuk u respektua një nga rregullat kryesorë të Republikës Demokratike, që Kryeministri shkarkohet kur humbet shumicën në Kuvend. Nëse ti kërkon shkarkimin e Kryeministrit me metoda beduinësh apo selxhukësh, atëherë sigurisht që nuk do t’ia arrish dot, sepse nuk të lë askush në botën e qytetëruar perëndimore, ku edhe pse bërtasim nga mëngjesi deri në darkë që të bëjmë pjesë, sërish harrojmë se loja politike tashmë nuk bëhet vetëm brenda kufijve, si deri në 90-n, por skena është e hapur dhe ka përpara një auditor ndërkombëtar, që gjithsesi nuk të lë kurrë t’i kapërcesh rregullat e demokracive perëndimore moderne.
Në mënyrë që Kryeministri t’i shpëtonte shkarkimit deri për zgjedhje, pranoi të shkarkonte pothuajse gjysmën e qeverisë së tij, edhe me bekimin e forcës së dytë të të majtës, që ka si aleate, forcë e cila ka një instinkt të habitshëm vetëshkarkues pra, në mënyrë që të zgjidhen krizat, kjo forcë nuk heziton të marrë e t’i lërë postet sa herë që ia lyp nevoja e ushtrimit apo lirimit të presionit politik. Kështu opozita, pasi nuk arriti të shkarkonte dot Kryeministrin dhe sigurisht as të luante volejboll ndonjë militant i saj në zyrën e tij, pranoi të merrte vendet ministrore për të bashkëqeverisur nën udhëheqjen e Kryeministrit që donte të shkarkonte. Por kujdes, edhe pse këta ministra tekniko-taktikë, por kurrsesi politikë, ndoshta nuk do ta kenë fatin të zhvillojnë ndonjë mbledhje qeverie, të vetmen detyrë “teknike” që kanë, është që të pengojnë çdo militant të së majtës, të punësuar në administratë, pra vartësit e tyre politikë, që të marrin pjesë në fushatë apo në çdo tubim paraelektoral. Kështu, i vetmi “teknicitet” që i karakterizon ministrat e rinj është forca e tyre shkarkuese, për këdo vartës, që kap aparati fotografik nëpër mitingje. Kështu, këto ditë po vihen re njerëz kokulur, me shpresën se nuk do të identifikohen dot nga ministrat me teknikë shkarkimet, por ministrat teknikë shkojnë deri aty, saqë aftësia e tyre është t’i identifikojnë vartësit qoftë nga rrobat që kanë veshur, qoftë nga lëvizjet apo gjuha e trupit të tyre. Teknicienë të llahtarshëm apo jo.
Sërish, situata qesharake e gjithanshme që kam marrë përsipër të përshkruaj në këtë polemikë kundër të gjithë atyre që e konsiderojnë Republikën shtëpinë që ua ka lënë babai, më kujton dy nga vendet e punës ku kam qenë. Te njëra, bëheshin rekrutimet nga pronari dhe shkarkimet me komision, kurse te tjetra, bëheshin rekrutimet me komision dhe shkarkimet nga pronari. Imagjinoni vetë se cili nga pronarët do të ishte më i përshtatshëm për ministër teknik, pasi thuhet se disa njerëz jetojnë më shumë me kënaqësinë e të shkarkuarit të njerëzve, se sa e punësimit të tyre, pa u shqetësuar fare për pasojat që kjo ekstazë mendore e ushtrimit të “pushtetit” mund t’u sjellë axiendave që drejtojnë.
Por kur kjo katrahurë shkarkimesh bëhet në shtetin që është e vetmja axiendë më e madhe publike, që prek jetët e të gjithëve ne, atëherë pasojat janë katastrofike për shoqërinë, e cila nuk duhet të rrijë indiferente, pasi vetëm ajo është “pronarja” apo “komisioni”, i cili ka kompetencën e shkarkimit të çdo funksionari publik, duke u nisur nga Kryeministri e deri te nëpunësi më i vogël civil në hierarkinë e administratës. Nëse kjo shoqëri, rri e shikon indiferente, apo më keq, kënaqet e argëtohet me këto lojëra shkarkimesh e prerje kokash, si romakët e lashtë me gladiatorët e Koloseut, atëherë dhe rënia e Republikës do të vijë shpejt, ashtu si edhe shkatërrimi i perandorive që mbështeteshin mbi ekstaza popullore ndaj ekzekutimeve të padrejta dhe të pakuptimta.
Por do të më thotë dikush, pse merr në mbrojtje shërbëtorët e administratës që në vend që t’i shërbejnë publikut, u shërbejnë partive politike në fushata? Sigurisht që nuk i marr fare në mbrojtje, madje nëse ata largohen prej orarit zyrtar, për të cilin paguhen prej taksave tona, shkarkimi i tyre duhet të bëhet automatikisht prej ligjit. Por kur ligji bëhet paradoksal dhe lehtësisht i interpretueshëm në mënyrë subjektive prej atyre që kanë në dorë shkarkimet, kjo gjë më shqetëson. Duhet që nëse duam të rilindim apo të lindim një Republikë të re, se me të njëjtin koncept kemi të bëjmë, të mos vrasim më kot ata, mbi shpatullat e të cilëve, qëndrojnë themelet e çdo republike, pra individët që përbëjnë armatën e administratës civile, vetëm e vetëm sepse ata nuk duhet të guxojnë të kenë bindje politike.
Ҫ’është ky rregull absurd që sanksionon se punonjësit e administratës mund të marrin pjesë në tubime politike jashtë orarit zyrtar, por nuk mund të shpallin hapur bindjet e tyre politike? Këtë gjëegjëzë, as sfinksat e lashtësisë nuk do të guxonin t’ua tregonin atyre që do të donin të hynin në Tebën e shenjtë, pasi nuk do të mbetej njeri i gjallë pa u gllabëruar prej tyre. Kështu, gjëegjëza paradoksale që prodhon ky rregull absurd do të ishte: “Si mund të marrë pjesë dikush në tubimin elektoral të një partie politike, e megjithatë të mos e shpallë hapur bindjen e tij politike?”. A ka shpallje më të hapur dhe publike të bindjeve politike të një individi, nëse ai është pjesëmarrës në një takim fushate? Duhet që nëse vetë të mos mbajë pankartë apo të mos jetë në rresht të parë, në krah të kryetarit të partisë, apo të mos flasë hapur me miqtë, që të mos t’i numërohet pjesëmarrja në aktivitet si shpallje e hapur e bindjes së tij politike? Këtë as regjimet totalitare nuk do ta kishin menduar si teknike censure apo kastrimi mendor të administratës, ku dënohet çdo njeri që tenton të mendojë lirshëm. Kështu, sfinksat teknikë të qeverisë me bazë të gjerë, do të mund të gllabërojnë, siç po tentojnë ta bëjnë çdo njeri që nuk do e gjejë përgjigjen e “gjëegjëzës ligjore” të tyre, pasi kjo është një pyetje që nuk ka përgjigje.
Si përfundim, më lejoni ta përmbledh edhe njëherë këtë histeri marrëzie të gjithkujt që kërkon shkarkimin e gjithkujt. Kërkohet shkarkimi i Kryeministrit, i Kryetarit të Opozitës, madje, një deputet i ardhshëm i mazhorancës, ende pa u betuar vetë, ka kërkuar edhe shkarkimin e Presidentit të votuar, përpara madje, se ai të marrë detyrën. Megjithatë është arritur shkarkimi i ministrave më të rëndësishëm politikë, e drejtorëve të lartë të administratës, për t’u zëvendësuar nga ministra teknikë, që teknikën e vetme kanë shkarkimin e çdo vartësi politik. Janë shkarkuar nga listat zgjedhore të të gjithë spektrit deputetë që tashmë po kërkojnë me zë të lartë djathtas, dhe nën zë, majtas, shkarkimin e kryetarëve që i shkarkuan. Një Kryeministër potencial i tretë, po kërcënon që do të shkarkojë krerët e shumicës dhe pakicës aktuale parlamentare, nëse partia e tij del e para, gjë për të cilën është totalisht i bindur. Është përhapur gjithashtu si epidemi e rrezikshme, vetëshkarkimi i çdo kandidati për deputet, që është i pakënaqur nga besimi që mendonte se kishte nga udhëheqja e partisë, kur e ka parë veten në fund të listave, sepse mendon që dinjiteti i shkelur vetëm kështu mund të mbrohet.
Presidenti në detyrë për pak sa s’e dha dorëheqjen kur u detyrua të dekretojë shkarkim dhe emërim ministrash, të cilët, u shkarkuan shumë pak kohë pasi u emëruan, me dekrete të të njëjtit President, i cili ndoshta u lumturua që ia arriti ditës, kur shkarkoi ata të cilët nuk do të donte t’i emëronte. Dhe kulmi vjen me kërcënimin që Presidenti i zgjedhur ka bërë disa herë se do të japë vetë dorëheqjen, nëse kjo gjë i shërben Republikës, pa u betuar ende si Presidenti i ardhëm i po kësaj Republike, edhe pse kjo gjë, siç e përmendëm po kërkohet tashmë nga kandidatë për deputetë.
Kështu, me shkarkim, dorëheqje apo edhe arrestime, por këto të fundit, s’para dëgjohen më, po cenohet çdo figurë e lartë shtetërore, deri edhe te nëpunësi i fundit i administratës. Kaq ekzekutime e prerje kokash, të realizuara apo të mbetura në tentativë, nuk janë dëgjuar as në mbretëritë më gjakatare apo në divanet e sulltanëve e pashallarëve më të pamëshirshëm. Çdo akt shkarkimi i padrejtë, antidemokratik apo formulimi i kërcënimeve të tilla është një thikë pas shpine ndaj Republikës, që po kryhet në gjakftohtësi vrastare, si nga ata që duan ta rilindin atë, si dhe prej atyre që duan ta bëjnë të re. Nëse këtë gjë duan ta bëjnë me cenimin e atyre që e mbajnë mbi shpinë këtë Republikë, ashtu siç ajo është, me problemet dhe vjetërsitë e saj, atëherë përfundimi do të jetë i dhimbshëm, pasi të gjitha palët po e asistojnë me “eutanazi” asgjësimin e saj.
Të gjitha palët, janë aq shumë të kapura nga ethet orgazmike të shkarkimeve që po kryejnë apo kërkojnë, saqë nuk po e kuptojnë se në fund po shkarkojnë dhe po shkatërrojnë Republikën, e cila një ditë, ashtu si natyra që hakmerret ndaj ndotjes që i bën njeriu, do të kthehet me tërmete e përmbytje të fuqishme të një drejtësie të re, dhe do ta bëjë vetë pastrimin dhe riciklimin e çdo ndotësi të pashpirt të saj.
Duhet që të rikthehet fuqishëm ligji për administratën civile, i cili është lënë me qëllim pas dore, që të ndotet e plagoset Republika, që tashmë ndodhet në agoni të thellë, në mënyrë që të krijohet armata e “aristëve” apo e të shkëlqyerve, siç do t’i cilësonte Aristoteli profesionistët apo teknicienët, që janë edhe gjaku që ushqen dhe mban në këmbë Republikën që s’ka nevojë të rilindë, as të bëhet e re, të paktën qysh kur u konceptua dhe u themeluar prej filozofëve të lashtë. Mjafton që të ndiqen udhëzimet e tyre që edhe pse të thëna nga lashtësia, janë më se aktuale edhe sot, për ta bërë atë të fuqishme dhe funksionale.
Çdo gjë tjetër, mbi ndërrime apo ribërje republikash, është demagogji e rrezikshme.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn