als_Latn dik_Latn sag_Latn
Spanja, fitorja bën historinë:dy Europianë dhe një Botëror.
Skuadra e Del Boskes ka barazuar tashmë rekordin e Gjermanisë së viteve ‘70, por mund të shkojë më tej. Ja një analizë e plotë e 4 viteve që kanë çuar përfaqësuesin e “La Roja”-s në çatinë e botës.
Katër vitet e fundit kanë ndryshuar historinë futbollistike të Spanjës. Ishte Barcelona e Pep Guardiolës që e ngriti futbollin në një formë arti, duke fituar 14 trofe, një numër që vështirë se mund të përsëritet. Ishte dhe kombëtarja, e aftë të hapte në 2008-n një cikël që mund të mbyllet sot në mbrëmje me fitoren e titullit të dytë kontinental, duke pasur ndërmjet një Botëror. Deri më tani asnjë skuadër tjetër nuk ia ka dalë.
Historia – Aktualisht, Spanja ka barazuar Gjermaninë e madhe të viteve ‘70, fituese e Europianit 1972, e Botërorit 1974 kundër Holandës së Krujf dhe Neeskens dhe finaliste e Europianit 1976 që e humbi kundër Çekosllovakisë nga pika e bardhë e 11 metërshave. Një epilog që Italia e futbollit uron të përsëritet dhe të dielën. Para 2008-s, Spanja kishte fituar vetëm një kampionat Europian, atë të vitit 1964, që zhvillohej në shtëpinë e saj. Por kombëtarja më e mirë e mileniumit të tretë ka shumë yje për të lënë një mision të papërfunduar. Njeriu i kthesës kyçe të zhvillimit quhet Luis Aragones që mori në duar kombëtaren pas eliminimit të pafat në raundin e parë të Euro 2004.
Kualiteti – Pasuese i Inaki Saz gjeti një skuadër të re, me shumë lojtarë cilësorë, që edhe sot formojnë një telajo në kufijtë e perfeksionit. Koncepte të tilla si zotërimi i topit, sulmi kundrejt hapësirave me inkursionet nga pas ishin prezentë, por më pak simbolizues se skuadra e sotme, sepse ajo Spanjë luante me dy sulmues të mëdhenj, David Vija dhe një Fernando Torres që shkëlqente me 24 gola në La Liga me Atletikon e Madridit dhe larg dëmtimeve që tani duket se e kanë ridimensionuar. Moduli bazë ishte 4-4-2, me të natyralizuarin Markos Sena, së bashku me Ksavin në mes, Iniestën e Silvën në krahë. Ramos luante mbrojtës krahu në mbrojtjen e kompletuar me Markena, Pujol dhe Kapdevija. Lojtarë si Fabregas e Ksabi Alonso vinin shpesh nga pankina për t’u dhënë ndonjë ide. Pas fitores fillestar 4-1 ndaj Rusisë, erdhën 2 fitore 2-1 ndaj Suedisë dhe Greqisë. Vendi i parë në grup me pikë të plota.
Ajo përballje – Në 2008-n, Spanja e Aragones eliminoi më 22 qershor në çerekfinale Italinë e Donadonit me 11 metërsha, por kushedi se çdo të kishte ndodhur nëse De Rosi dhe Di Natale nuk do të kishin gabuar penalltitë e tyre. Pas Italisë, Spanja nxori jashtë Rusinë (kësaj here 3-0) dhe shkoi në finale me Gjermaninë pa Vijan që u dëmtua. Mendoi për gjithçka një Torres i madh, i vetmi sulmues në fushë për Aragonës. El Nino kaloi topin pas shpatullave të Jens Lehman për të shënuar në diagonale. Një kuriozitet: në atë ndeshje zotërimi i topit ishte 53 për qind për gjermanët.
Në çatinë e botës – Pas triumfit në Europian, Aragones i la stolin Del Bosques. Pjesëmarrja në Kupën e Konfederatave në 2009-n u mbyll me një eliminim të befasishëm në gjysmëfinale nga SHBA-ja. Kualifikimi në Botërorin e 2010-s erdhi duke i fituar të gjitha ndeshjet në grupin 5. Në strukturën e formacionit kampion të Europës kishte hyrë Pike dhe të tjerë lojtarë me nivel si Buskets, Pedro, Jesus Navas e Lorente. Edhe pse turneu nisi në mënyrën më të keqe me disfatën përballë Zvicrës, Spanja kaloi grupin dhe shkoi deri në finale, falë heroit të gjetur David Vija për t’i rrëmbyer trofeun Holandës me golin në shtesë të Iniestës. Aktualiteti – Pjesa tjetër është histori e afërt. Mungojnë dy lojtarë të rëndësishëm, si Vija e Pujol, dhe tani Del Boske luan shpesh pa një sulmues, duke adaptuar në këtë rol Fabregas. Gjithsesi në këtë Europian, Spanja ka treguar se shpesh i mungojnë variantet e lojës përballë skuadrave që mbyllen dhe disa futbollistë si Ksavi shfaqen disi të lodhur. Italia ndaj saj luajti si e barabartë në ndeshjen e parë në grup. A është e mundur të mposhtet Spanja, ndoshta, por italianët kanë treguar se luajnë më mirë kur nuk kanë statusin e favoritit. Dhe në kampin iberik janë të ndërgjegjshëm se ndodhen vetëm 90 minuta larg legjendës.
Spanja e sotme luan pa një sulmues të deklaruar, por me një “numër 9 fals” si Fabregas. E ka të theksuar prirjen e qarkullimit të topit. Loja kalon shpesh përmes linjave qendrore, përjashto rastet kur hyjnë Pedro dhe Navas. Disa cilësi të dy apo katër viteve më parë duket se janë larguar. Ndaj Italisë kanë luajtur si të barabarta në ndeshjen e parë në grup, ndërsa kanë vuajtur shumë ndaj Kroacisë dhe Portugalisë së Kristiano Ronaldos.
Barcelona
4 vitet e fundit ndryshuan historinë futbollistike të Spanjës. Ishte Barcelona e Guardiolës që ktheu futbollin në një art, duke fituar 14 trofe, që vështirë të përsëriten
Kombëtarja
Ishte dhe kombëtarja, e aftë të hapte në 2008 një cikël që mund të mbyllet sot në mbrëmje me fitoren e titullit të dytë kontinental, duke pasur ndërmjet një Botëror
Botërori 2006
Spanja e Inaki Saz kishte si koncept zotërimin e topit, sulmi kundrejt hapësirave me inkursionet nga pas ishin prezentë, por më pak simbolizues se skuadra e sotme
Euro 2012
Në Euro 2008, Spanja e Aragones eliminoi Italinë në çerekfinale, në gjysmëfinale nxori jashtë turneut Rusinë dhe triumfoi në finale falë një super Fernando Torres
Botërori 2010
Spanja e sotme ngjan më shumë me atë të 2010-s, e cila fitoi Botërorin në Afrikën e Jugut, duke mundur në finale Holandën me një gol të iluzionistit Iniesta
Problematika
Në këtë Europian, Spanja ka treguar se shpesh i mungojnë variantet e lojës përballë skuadrave që mbyllen dhe disa futbollistë si Ksavi shfaqen disi të lodhur
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ast_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ltg_Latn als_Latn