als_Latn dik_Latn sag_Latn
Teknika quhet “zvonok Putinu”. Do të thotë “Telefonatë Putinit” dhe konsiston në shkarkimin e elektricitetit në trupin e të burgosurit. Zakonisht kjo gjë bëhet nga vrima e veshëve. Shkopinjve të gomës edhe mund t’i rezistohet. “Shtrëngon duart ndërsa del gjak, por mund t’ia dalësh”. Elektriciteti është tjetër gjë. “Sheh që fillojnë të rrotullojnë manivelën dhe ndjen se trupi yt dridhet. Nuk e di më se çfarë po ndodh, ulëret prej dhimbjes dhe duket sikur fyti të shpërthen. Më pas qetësohesh, por gjithçka fillon sërish nga e para.” Kështu rrëfen Andrey. U arrestua sepse ishte homoseksual dhe autoritetet i kërkonin që të denonconte shokët. Ekzekutuesit e lanë të lirë duke ia dorëzuar familjes, me premtimin se do të ishin ata vetë që do ta vrisnin. “Ubiystvo chesti”, pra krimi për nder, është ende diçka shumë e përhapur në Çeçeni.
Sot Andrey është në Moskë, në një shtëpi të sigurt, për aq sa mund të quhet e tillë, në një apartament sekret të organizatës humanitare LGBT Network.
Prej muajit mars, janë 80 persona që kanë telefonuar në zyrën e kësaj shoqate duke kërkuar ndihmë për arratisjen nga republika Kaukaze. Çereku i tyre kanë arritur të shpëtojnë. Dikush është jashtë vendit, ndërsa të tjerë presin vizat për t’u larguar. Në apartamentin e fshehtë së bashku me Andrey është edhe Mikhail. I kalon një drithërimë në trup sa herë dëgjon një makinë duke kaluar. “Kemi frikë të rrimë këtu sepse ‘ata’ mund të vijnë në çdo moment për të na marrë dhe për të na vrarë me ndonjë cep dhe askush nuk i gjen më kufomat”, thotë ai.
Kujtuat se shpëtuat nga vapa? Kujdes, nga kjo ditë rikthehet i nxehti afrikan
Planet për plazh fundjavën e kaluar shumë prej jush ...Lexo më shumë
Mikhail qëkur është larguar nga Çeçenia është nën trajtimin e barnave. Pi vazhdimisht pilula, por të paktën fle. “Ata mundet që edhe të inflirtrojnë dikë mes nesh, për të mësuar se cilët jemi dhe çfarë bëjnë. Dërgojnë provokatorë.”
Në shtëpinë e sigurt nervat janë të tendosura ndërsa frika është e vërtetë. Ata dinë vetëm që duan të ikin sa më larg Çeçenisë dhe Rusisë, sa më shpejt të jetë e mundur.
Cili parfum të shkon?
Ekzistojnë tre familje parfumesh. Secila ka nga një pikë të fortë. Parfum pas parfumi, gjej ...Lexo më shumë
Frika e këtyre personave është e përligjur. Vrasësit e dërguar nga Çeçenia veprojnë të pashqetësuar në Moskë. “Kemi kërkuar viza nga shumë vende. Funksionarë të ambasadës gjermane kanë ardhur këtu dhe kanë folur me viktimat. Por tani për tani nuk kemi marrë asnjë përgjigje, as nga ata as nga të tjerët”, tregon Olga Borovna, përgjegjëse e shoqatës së homoseksualëve. Megjithëse Çeçenia është pjesë e federatës ruse, rregullat e Moskës nuk është se pinë ujë atje. I vetmi kontrollues i Çeçenisë është Ramzan Kadirov, ndaj gjykimi mund të bëhet vetëm përpara një gjykatë ndërkombëtare.
Shifrat janë të frikshme. Ato tregojnë një përndjekje të vazhdueshme. Vetëm në tre muajt e fundit raportohen 100 persona të rrëmbyer dhe të torturuar sepse janë homoseksualë, ose mendohen të tillë. Gazeta e pavarur ruse “Novaya Gazeta” raporton se katër persona janë vrarë dhe kanë prova për këtë. Sipas Kremlinit zyrtar, nuk ka ende asnjë provë.
Nga ajo dhomë dëgjohen vetëm ulërima
Përveç “zvonok Putinu”, ndër teknikat e tjera që përdoren është edhe “karrigia”. Është një karrige elektrike e bërë vetë me tela të lidhur në krahë dhe në trupin e viktimës. Andrey dhe nëntë persona të tjerë që nuk njiheshin mes tyre, e kanë përshkruar në të njëjtën mënyrë karrigen. Ulërimat nga dhomat e torturave nuk kishin fund. “Telefonata” dhe “karrigia” ishin dy më të preferuarat.
Rrahje
Mikhail nuk ka qenë në burg. Ai nuk ka provuar as telefonata dhe as karrige, por është rrahur dhe prerë barbarisht sepse një ditë i besoi një provokatori, të cilin do ta mallkojë për gjithë jetën.
“Kur nuk je mësuar me rrezikun dhe nuk je mësuar me të tilla gjëra, ja ku e gjen veten në Vkontakte (Facebook rus) duke folur me dikë që të do të keqen. E di kur ke pak droje por edhe shumë pritshmëri? U takuam, dhe në pyllin mes dy fshatrave ai morri një rrugë të braktikur. ‘Ku shkon?’, i thashë. Ai shihte përpara dhe nuk përgjigjej, sikur unë të mos ekzistoja. Në këtë moment u tremba. Makina ndaloi dhe tre ushtarakë me rroba të zeza më tërhoqën nga makina dhe më dhanë shkelmin e parë. Rrahja vazhdoi për 10 minuta, ose 15. Më bërtasin ‘pederast i shpifur’ dhe se njerëz si unë në Çeçeni nuk duhet të ekzistojnë. Njëri filmoi gjithçka. Morrën celularin tim duke parë fotot dhe kontaktet. Më pas më thanë se duhej t’i jepja 200 mijë rubla, përndryshe do të publikonin gjithçka në internet. Doja të flisja, por diçka më ishte thyer në gojë dhe nuk munda”, tregon Mikhail.
Por historia nuk mbaroi aty. Në shtëpinë e Mikhailit, i cili ishte larguar nga Çeçenia, erdhi policia dhe i tha mamasë së tij se ishte gay. “Nuk e dinte. Në anët tona është tabu. I kërkuan emrat e miqve të mi duke e kërcënuar. I kërkova më pas nënës që të ikte diku tjetër. Kur flas në telefon, përpiqem të mos them shumë gjëra. I them se jam mirë dhe nuk ka rrezik. Kështu është më e qetë, por gjithsesi nuk flasim kurrë për homoseksualitetin”, rrëfen Mikhail.
Ajo që po ndodh në Çeçeni është përtej shkeljes së të drejtave të njeriut. Është shfarosje, terror, frikë…/E.U, Tiranapost.al
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn