als_Latn dik_Latn sag_Latn
Çdo murg ka konceptin e tij mbi jetën murgore dhe jetën e krishterë, por në thelb ajo është e njëjtë për secilin. Ashtu si Serafini, që në rrugëtimin për ta mbajtur të bukur dashurinë për Zotin, ndihet shpesh i sfiduar nga ajo çfarë ndodh jashtë mureve të këtij manastiri, ku shumë ngjarje kërkojnë të fshihen nën emër të fesë.
ALDA BARDHYLI
“Jeta jonë varet nga lloji i mendimeve që kultivojmë. Nëse mendimet tona janë të paqta dhe të qeta, nëse kanë zemërbutësi dhe mirësi, atëherë kështu është edhe jeta jonë. Nëse kujdesi ynë është i drejtuar në kushtet e jetës sonë, atëherë na gëlltit një stuhi mendimesh që nuk mund të kemi as paqe as qetësi.” Atë Thadheu i Vitovnicës, i përsëriste shpesh këto rreshta teksa endej oborrit të kishës. Shën Serafini, një tjetër murg i njohur në orët që kalonte në zdrukthëtari, si çlodhje pas lutjeve të gjata e leximit të librave, përsëriste shpesh lutjen ndaj Jezuit, duke thënë “Zot Jezu Krisht, Bir i Perëndisë, mishëromë!” Ai donte të ruante atë paqen e brendshme që ndihej te librat e gjithë etërve, që këshillonin se nuk duhet të vrasim trupin, por pasionet.
Në rrugicën që përshkohet nga qiparisat e lartë që të çon për në Manastirin e Ardenicës, të dielave mund të ndiesh zërin e historisë. Duket sikur gjithë shkëlqimi që zbrazet përmes rrezeve të diellit, është vështrimi nga larg i perandorit Andronik II, i cili e ngriti plot pasion këtë tempull pas fitores mbi anzhuinët në Berat. Njerëzit e kishës besojnë se shpirti mbetet gjithmonë në vendet që kemi dashur më shumë. E të dielat janë ditët e kthimit në gjërat që na mungojnë. Një pemë limoni, bri vendit ku Gjergj Kastrioti vuri kurorën me Donikën, të kujton ngjyrën e pasionit, të të njëjtit pasion me të cilin Athanas Zografi bëri afresket e mrekullueshme që ndodhen brenda Kishës së Shën Mërisë. Nuk mjafton një e diel për të dëgjuar historitë që fshihen në këtë tempull jo vetëm fetar, por dhe të trashëgimisë sonë kulturore. Zhurmat e lehta të disa hapave që ngjiten në katin e dytë të manastirit, ku një derë e hapur të shtyn kureshtjen për të parë më tej, të kujton një tjetër histori, atë të klerikëve apo murgjve që kanë kaluar jetën brenda këtyre mure. Lutja e Igumenit (Nektar Terpo), murgut nga Voskopoja, të cilën e shkroi më 1731-shin, vazhdon të lexohet ende sot nga tre murgjit që ndajnë jetën në Manastirin e Ardenicës.
als_Latn crh_Latn als_Latn als_Latn