als_Latn dik_Latn sag_Latn
Nga Kushtrim Kentrusha
Nëse “ta bëjmë Shqipërinë si gjithë Europa” ishte thirrja e brendshme e shqiptarëve që te Partia Demokratike e viteve ’90 shihnin shpresën për ti dhënë formë lirisë së tyre të fituar përnjëherësh, sot demokratët e vërtetë gjenden mes një thirrjeje që kërkon ta duash po aq, “ta bëjmë Partinë Demokratike, një parti normale”.
E kjo nuk është thjesht një ironi tinzare e atyre që demokratët duan t’i shohin të rrënuar për hir të interesave elektorale, por e çdo qytetari që realisht i intereson demokracia politike dhe partitë si qeliza jete të demokracisë.
Është vërtet e trishtë të shohësh hendekun e thellë që është krijuar mes PD-së së shpresave e ëndrrave për t’u bashkuar me standardet europiane dhe PD-së pa standard të ditëve të fundit. Mjafton ti referohesh diskursit dhe mënyrës së si është prezantuar në këtë fushatë Lulzim Basha, për të kuptuar fizionominë e re të kësaj partie.
Takime hapëse e mbyllëse të zhvilluara në cepin e ndonjë lulishteje apo fund bulevardi, militantë që numërohen me gishtat e dorës dhe përpara tyre… individët e preferuar të Lulzim Bashës, që nuk përfaqësojnë asgjë, as nga Partia Demokratike, as nga interesat e atyre pak njerëzve të zakonshëm që i shkojnë në takime, pavarësisht integritetit personal që mund të ketë secili prej tyre.
Basha pretendon se ka një program, por që sipas analizave të ekspertëve ekonomikë, në shumë pika të tij do të shkaktonë një gropë ekonomike, çfarë e bën të pabesueshëm në kokëfortësinë e tij se do ta shpëtojë Shqipërinë. Nëse premtimet e tij për uljen e TVSH, për uljen e taksës së kompanive, të taksës personale dhe barrës së sigurimeve do të mbaheshin, buxheti i shtetit do të pësonte një goditje prej plot 440 milionë eurosh, që në vitin e tij të parë ose rreth 1,7 miliardë euro në katër vjet.
Mungesa e seriozitetit në këtë program të supozuar, të lë të kuptosh se brenda kësaj partie nuk ka patur as tryeza strukturash, as fokus grupe, as debat ekspertësh politikë brenda partisë dhe teknikë jashtë saj. Vetëm një paraqitje skenike të një kryetari që bën ç’të doojë me vendimarrjen e listave dhe me mesazhin elektoral, të gjitha të përqëndruara në duart e tij.
Në këto takime të vakëta, që i ngjasojnë këndeve konsultative të fjalës, një dialogu lokal me qytetarët, më shumë se sa mitingjeve entuziaste nga ato që krijojnë dallgë politike, Basha shoqërohet nga personazhe që u mungon komponenti më i rëndësishëm: eksperienca politike. Për të mos folur për mungesën e sharmit politk me të cilin prezantohen. Duke filluar nga vajza e Azem Hajdarit, me gafat e papranueshme publike dhe delikatesën e një fëmije të përkëdhelur që nuk e mban dot peshën e halleve te njerëzve të zakonshëm, e deri te fjalimet pa përmbajtje të Valentina Dukës në Korçë… apo gafat lebetitëse të Klevis Balliut që premton diell demokratik në Pogradec.
Kryetari i shumë-kontestuar nga figurat e vjetra të PD, e ka lidhur fort mesazhin e tij elektoral dhe atë personal, me një mbështetje imagjinare, për aq kohë sa nuk tregon si dhe kur e ka marrë atë, nga Presidenti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Do të ishte ironike dhe paradoksale në fakt, atë që nuk e duan të vetët, figurat historike, nuk e duan as militantët që e braktisin në takimet te lulishtet, që ia përplasin në sy se “Jozefina është vlerë e PD”, na e dashka vetëm Trump!
Mungesa e figurave me peshë politike dhe publike si Majlinda Bregu, Jozefina Topalli, Ridvan Bode, ka patur rolin e vet në çmontimin e imazhit të Partisë Demokratike si parti e qëndresës, e çfarëdolloj natyre dhe karakteri qoftë kjo qëndresë, e aksionit politik apo e debatit publik.
Nga kjo gropë në imazh, Partia Demokratike ka ngritur një tjetër imazh artificial pas sloganit “Republikë e Re”, kur në fakt ka vdekur shpirti i “republikës” brenda vetë partisë. Nëse do të kishte republikë, njerëz që debatonin, “rriheshin e griheshin” për më të mirën e mundshme, nuk do të kishim dalje publike kaq joserioze dhe fyese për demokratët e shqiptarët.
Lulzim Basha ka rrëshkitur në një spektakël mediatik që ndoshta nuk e beson as ai vetë, por që i duhet ta çojë deri në fund, për të mbyllur me hir a pahir edhe këtë fushatë në kushte tejet të vështira… Basha sakrifikoi një fushatë me stadarde të vërteta politike dhe të një partie dinjitoze, për hir të luftës brenda llojit.
Por për të mbajtur vetë partinë në rast humbje, po na rrezikon të humbasim demokracinë, sepse çdo parti e shkatërruar, aq më tëpër ajo që ka qeverisur për vite të tëra si forcë e madhe, është vdekja e një qelize të demokracisë.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn