als_Latn dik_Latn azb_Arab
Isha 13 vjeçe kur për herë të parë e kuptova se nëna ime nuk dëshironte të jetonte më. Një natë gjatë pushimit pranveror, u zgjova nga të lehurat e qenit dhe pashënjë ngjyrë të kaltër duke shkëlqyer. Ishte makina e ndihmës së shpejtë duke e marrë nënën time e cila kishte gëlltitur një shishe me medikamente për t`i dhënë fund jetës së saj. Në fillim babai im më tregoi se ishte vetëm e sëmurë mirëpo pas pak çastesh më kumtoi të vërtetën.
Ajo ishte hera e parë që e kuptova se sa serioze ishte gjendja e nënës sime, ajo do të kalonte tërë pasditën duke fjetur në dhomën e saj, e kuptova se trajtohej për depresion, ankth dhe alkoolizëm. E vetmja gjë që e përmbushte ishim ne fëmijët e saj, ajo adhuronte të kalojë kohën me ne.
Dashuria e saj ndaj nesh nuk ishte e zakonshme, ajo nuk ishte nënë që dilte në shoping pasiqë kjo gjë e bënte të ndjehej e shëndoshë, në shtëpi irritohej shpejtë, çmendej fare për një kritikë të thjeshtë. E donim njëra tjetrën por nuk dinim se si të balanconim dallimet.
Depresioni i saj e bëri adoleshencën time shumë të vështirë, kisha probleme me alkoolin dhe tymosjen e kanabisit, vizitoja psikologun dhe përdorja antidepresantë. Në studime univerzitare fillova të kanalizoj jetën time dhe të pjekem me shpejtësi. Kisha mesatare të mirë, të dashur dhe një reputacion të shkëlqyer ndërsa marrëdhënia me nënën u përmirësua dukshëm.
Edhepse marrëdhënia jonë ishte e përmirësuar, gjendja e saj depresive ishte e njejtë dhe me kalimin e kohës ajo tentoi vetvrasjen edhe katër herë tjera. Ndjehej e vetmuar edhepse ishte e rrethuar me familjen e saj, ndjehej e pashpresë dhe asgjë nuk mund të përmirësonte mendimet e saja.
Një ditë verore kishim një zënkë disa ditë pas zënkës ajo bëri vetvrasje me revole. Atëherë fillova të mendoj për rolin tim në vetvrasjen e saj, se mos ajo zënkë ishte arsyeja që ajo të ndërmirrte një veprim të tillë. Në një bisedë me psikiatrin e saj, më tregoi se vetvrasja e saj ishte çështje kohe dhe se tërë kohën që fliste me të ajo tregonte për fëmijërinë time dhe të fëmijëve të tjerë, dhe se ndjehej krenare për faktin se fëmijët e saj janë rritur dhe nuk kanë nevojë më për të.
Fillova të përmbledhë të gjitha fotot që kisha nga ajo, me vite të tëra luftoja me ankthin dhe depresionin, me dhimbjen dhe keqardhjen. E fajësoja veten se nuk isha vajzë e mbarë, më mungonte nëna dhe jeta nuk kishte kuptim pa të sadoqë më shkaktonte trazira.
Me kohë fillova të kthjellem, vendosa që të vazhdoj tutje dhe të shkruaj tregimin tim e jo të vazhdoj tregimin e saj. Pushova me medikamente psikiatrike, ndalova alkoolin, fillova të vrapoj në maratonë, të ngjitem maleve dhe të skijoj.
Në mars u bëra nëna e vajzës sime, fëmijës tim të parë. Gjatë muajve të shtatëzënisë mendoj për nënën time dhe për rolin e nënës në përgjithësi. Ndjenja e humbjes u përzie me diçka tjetër që nuk e përshkruaj dot. Vajza ime më hapi derën drejt ardhmërisë dhe jetës, më duhej të tejkaloja vështirësitë e jetës së mëparshme dhe të vazhdoj pa dhimbje, humbje dhe faj për fëmijërinë time. Tani ardhmëria nuk jam unë por vajza ime…/femra.net/
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn