als_Latn lit_Latn uzn_Latn
SHQIPTARĖT JANĖ ILIRĖ ME RACĖ, ME HISTORI, ME KULTURĖ, ME TRADITĖ, ME GJUHĖ DHE ME QYTETĖRIM MĖ T
Shkruar nga Prof. Dr. Mehdi HYSENI
Tuesday, 22 January 2008
Teza e ndryshuar, e sofistikuar dhe e kopjuar serbosllave nga:
*** Zlatko Tomiēiē: «Shqiptarėt kurrė nuk kanė qenė ilirė» (www.fokus-tjednik.hr/vijest_arhiva, 21.09.2007).
*** Ky ėshtė konkluzion utopist, antishkencor dhe armiqėsor anti-ilir-shqiptar, i sajuar nė shekukullin XX nga shkencėtarėt dhe politikanėt serbomėdhenj: Jovan Cvijiq, Vladan Gjorgjeviq, Henrik Bariē, Vasa Qubrilloviq, Ivo Andriq, Nikola Pashiq, Slobodan Milosheviq, Jovan Deretiq, Dobrica Qosiq...etj.
Antiteza shqiptare:
*** Ky konstatim i gabuar dhe diletant i Zlatko Tomiēiēit nuk ka kurrfarė baze shkencore, qė mund t'iu referohet shqiptarėve, sepse historia e derisotme ka provuar tė kundėrtėn. Njė kualifikim i tillė arbitrar anti-ilir i pėrket vetėm origjinės sė fiseve tė pėrziera aziatike avare dhe sobare, pasardhėsve tė tyre origjinal, siē janė serbėt, «maqedonėt», bullgarėt dhe tė gjithė sllavėt e tjerė, qė kanė emigruar nė Ballkan, tė cilėt nuk kanė kurrfarė lidhjeje me qenien ilire, pavarėsisht nga dėshira e shkretė dhe nga interesi i tyre gjeopolitik, hegjemonist dhe imperialist, qė tė jenė «pasardhės» tė ilirėve, nė mėnyrė qė t'ua «vjedhin» historinė, traditat, kulturėn, qytetėrimin, tokat dhe shtėpitė autoktone shqiptarėve si pasardhės direkt tė ilirėve.
*** SHQIPTARĖT JANĖ STĖRNIPĖR DHE NIPĖR ORIGJINAL TĖ ILIRĖVE, QĖ I PĖRKASIN RACĖS ARIANE INDOEVROPIANE, KURSE “MAQEDONĖT” E SOTĖM JANĖ KONGLOMERAT I ASIMILUAR SERBO-BULLGARO-GREK, NDĖRSA SERBET JANĖ PASARDHĖS TĖ FISE AVARE ME ORIGJINĖ BURIMORE AZIATIKE NGA KAUKAZI DHE SARAMANTIA, SĖ PARI, TĖ DYNDURA NĖ EVROPĖ, E MĖPASTAJ NĖ BALLKAN, PĖRKATĖSISHT NĖ TROJET INDIGJENE ILIRE-SHQIPTARE, SI VANDALĖ, PUSHTUES DHE SHKATĖRRUES TĖ KULTURĖS DHE QYTETĖRIMIT PERĖNDIMOR.
Kuintesenca e konfliktit armiqėsor serbosllav–shqiptar
= vjetėrisa dhe trashėgimia ilire e shqiptarėve nė Ballkan
Kjo «ėshtė arsyeja kryesore» pse helenizmi grek dhe Kisha Ortodokse Serbe, politika, propagnada, diplomacia dhe shkenca e Serbisė sė Madhe, sė bashku me sllavėt e tjerė tė Jugut tė Ballkanit, nė vazhdimėsinė historike, me shekuj i kanė urrjetur, i kanė copėtuar dhe i kanė kolonizuar me pushtimet e tyre gjenocidale shqiptarėt, sepse i pėrkasin racės ariane ilire indoevropiane. Janė mė tė vjetėr sesa serbėt dhe tė gjithė sllavėt e tjerė nė Ballkan dhe, nė asnjė segment tė identit tė tyre nuk i pėrkasin racės sllave. Me njė fjalė, shqiptarėt si pasardhės tė racės, tė gjuhės dhe tė territorit tė Ilirėve dhe tė Illyrisė nuk kanė asgjė tė pėrbashkėt me sllavėt e Jugut tė Ballkanit, pėrveē konfliktit, luftėrave dhe pushtimeve barbaraike dhe gjenocidale tė tyre nė kurriz tė shfarsjes sė qenies shqiptare dhe, tė rrudhjes sė territoreve tė tyre ilire-shqiptare.
Pikėrshit, pse serbėt, malazezėt, grekėt, bullgarėt etj., nuk e kanė tė njėjtėn zanafillė racore, etnike dhe civilizuese sikurse shqiptarėt, tė trashėguar nga raca, nga gjuha dhe nga kultura ilire, ata qė nga dyndja e tyre nė trojet ilire-shqiptare nė Ballkan, qė nga shekulli VII, i kanė luftuar shqiptarėt, me qėllim qė t'i spastronin nga Iliria e tyre dhe, tė fshihnin ēdo gjurmė tė preajrdhjes sė tyre ilire nė Ballkan.
«Shqipėria e Madhe» ėshtė «arma bėrthamore» e Beogradit
pėr mbrojtjen e Serbisė sė Madhe nė Ballkan
Sa mė sipėr, ky ėshtė motivi dhe shkaku kryesor pse serbėt, malazezėt, bullgarėt dhe grekėt, as sot nė fillimshekullin XXI, nuk i njohin shqiptarėt si komb autokton dhe homogjen nė shtėpinė e tyre, qė quhet Shqipėria Etnike-Ilire (jo «Shqipėria e Madhe», produkt i sajuar nga politika kishtare dhe shtetėrore e Serbisė sė Madhe, qė ka pėr qėllim mbrojtjen e ideologjisė sė saj kolonialiste ndaj qenies dhe etnisė vendėse shqiptare), pėr shkak se gjeneza e prejardhjes sė identitetit tė tyre racor, etnik, territorial, gjuhėsor, kulturor civilizues dhe shtetėror ėshtė burimore, e lindur, e formėsuar, e zhvilluar dhe e afirmuar me shekuj nga paraardhėsit e tyre ilirė nė Ballkan, jo e «importuar» as e huazuar e as e ndikuar nga Siberia, Kaukazi, Ukraina, Rusia, ashtu sikurse ka provuar historia e orgjinės sė identitetit tė serbėve ardhacakė nė Gadishullin Ballkanik, si fise avare aziatike, tė sllavizuara po nė Ballkan, qysh nga shekulli VII, siē shkruan historiani grek, cari bizantin Konstantin Porfirogjeneti (913-959).
Pra, si nė sferėn shkencore, politike, propagandistike, ashtu edhe nė atė kishtare tė Serbisė, shqiptarėt dhe tokat e tyre etnike janė konsideruar dhe, fatkeqėisht edhe sot, nė shekullin XXI, konsiderohen si «pronė e ligjshme dhe e paluajtshme» e Serbisė dhe e serbomėdhnjve kolonialistė. Kjo ėshtė «dhimbja gjenetike» e pashėrueshme kronike e paranojės kolektive serbosllave, tė cilėt, edhe me ēmim tė humbjes sė kokės sė tyre, nuk pranojnė faktet dhe argumentet e provuara shkencore qindravjeēare se gjenealogjia e shqiptarėve dhe e territoreve tė tyre etnike, ėshtė pronė natyrore dhe legjitime, e trashėguar nga stėrgjyshėrit dhe gjyshėrit e tyre ilirė, e jo nga trakėt dhe konglomerati sllavobizantin etj., pasardhės tė tė cilėve janė serbėt dhe sllavėt e tjerė Ballkanit.
Si nė kuptimin doktrinar, ashtu edhe nė atė praktik, kjo ėshtė esenca e konflitkit shekullor midis shqiptarėve autoktonė dhe serbsollavėve emigrantė-ardhacakė(«doshlakė») nė Ballkan ngaqė shqiptarėt janė me origjinė mė tė vjetėr sesa sllavėt e theksuar, e jo kurrfarė ideologjie as praktike e krijimit tė ndonjė «Shqipėrie tė Madhe» nė kurriz tė territoreve serbosllave, ashtu siē po gėnjenė me paturpėsinė mė tė madhe politikanėt, shtetarėt, akademikėt shkencėtarė, analistėt, propaganda, diplomacia, masmediat dhe pritėrinjtė e Kishės Ortodokse Serbe.
Me qindra herė e kam pohuar dhe, vazhdimisht do ta pėrsėris faktin se, termi «Shqipėri e Madhe» , ėshtė arma mė e rrezikshme «bėrthamore» , mė e fuqishme dhe, mė dobirurėse politiko-propagandistike, diplomatike, taktiko-strategjike dhe religjioze e kishės dhe e shtetit serb pėr ta mbrojtur teorikisht, praktikisht dhe ushtarakisht koncpetin ideologjik, kolonialist, hegjemonist dhe imperialist tė Serbisė sė Madhe (1844-2008). Nė kėtė sens, Beogradi e ka mbėshtetjen e plotė nga Moska, nga Podgorica, nga Shkupi, nga Sofja dhe nga Athina.
Pėr tė shpėtuar nga njė rrezik i tillė nga lansimi i «bombės bėrthmamore» serbosllave me nė krye Serbinė, atėherė, lind pyetja e arsyeshme dhe e pashmangshme: - Si duhet kuptuar dhe interpretuar pėrmbajtjen dhe parapavijėn e kėsaj teze tė ndėrruar me shekuj nga ana e qarqeve zyrtare politike, kishtare dhe shkencore tė Serbisė, nė llogari tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike? – Asesi ndryshe, veēėse si objektivė afatgjatė strategjike gjithėserbe, qė ėshtė nė funksion koherent dhe permanent jo vetėm tė mbrojtjes me ēdo kusht tė kufijve ekzistues artificialė tė Serbisė sė Madhe, por edhe tė rizgjerimit tė saj, me theks tė posaēėm tė gllabėrimit tė territoreve tė tjera tė Shqipėrisė Etnike. Thjesht, mbrojtja mė e kapshme dhe «jusitifikimi legjitim dhe legal» i Serbisė sė Madhe para bashkėsisė ndėrkombėtare, ėshtė teza manipuluese , mashtruese dhe dezinformuese «Shqipėria e Madhe», si dhe teza tjetėr falsifikuese se «shqiptarėt janė minoritet» nė Kosovė dhe nė «Maqedoni». Mirėpo, as shqiptarėt, as Evropa, as Amerika e as bashkėsia ndėrkombėtare nuk duhet t'i pranojnė as nė ėndėrr tezat e tilla tė pathemelta shkencėrisht, sepse do tė vetėviktimizohen para njė gėnjeshtre ordinere, e cila gjatė shkeujve tė derisotėm (sidomos gjatė shekujve XIX dhe XX) ka gjenruar vetėm helm, gjak, viktima tė panumėrta, gjenocide, shkatėrrim, shpėrngulje masovike tė shqiptarėve nė Turqi etj.
Injoranca, primitivizmi, etnocentrizmi dhe gjenocidi serbosllav, nė funksion tė shpėrfytyrimit tė identitetit racor, etnik, territorial, gjuhėsor, kulturor dhe qytetėrues ilir tė shqiptarėve nė Ballkan
Si rrjedhim i mosnjohjes sė zanafillės historike tė konfliktit serbosllav – shqiptar nė Ballkan, edhe Zlatko Tomiēiē «ėshtė vetėviktimizuar» nga tezat e ndėrruara serbomėdha, pėrkatėsisht sllavobizantine antishqiptare, ku nė vned tė sė vėrtetės ILIRE-SHQIPTARE, ėshtė shėrbyerė me gėnjeshtra, me urrejtje raciste, me provokime, me improvizime, me injorancėn dhe me primitivizmin shekullor serbosllav, duke pretenduar qė, me anė tė njė artikulli tė dobėt dhe tė «zgjebosur» gazetaresk, «tė hudhė poshtė» historinė e mirėfilltė tė gjenezės ilire tė shqiptarėve, tė dokumentuar shkencėrisht nga shkenca shqiptare, si dhe nga dhjetra e qindra shkencėtarė e tjerė tė huaj, sidomos evropianė me famė botėrore, njohės dhe lėvrues tė shkėlqyerė tė historisė sė ēėshtjes shqiptare nė Ballkan.
Sado i disponuar, i shpėrblyer dhe, i shtytur nga propaganda antishqiptare serbosllave me «vulė dyllore» tė Beogradit dhe tė Shkupit, tė Sofjes dhe tė Athinės, qė ta blozojė dhe mjegullojė tezėn e verifikuar shekullore iliro-shqiptare, artikullshkruesi Zlatko Tomiēiē nė asnjė aspekt nuk ia ka arritur qė ta konkretizojė «tezėn personale» tė tij raciste dhe antisemitiste se «shqiptarėt nuk janė ilirė», sepse si hendikep i mosnjohjes sė historisė sė gjenezės shqiptare, ai fare nuk ka mundur as tė hyjė nė trajtimin e kėsaj teme sa delikate, aq edhe serioze pėr tė si diletant «par excellence» , ashtu edhe pėr ata qė nuk kanė njohuri tė mjaftueshme historike, arkeologjike, etnologjike, etnografike, antropologjike, kulturore, politike, juridike etj. tė ēėshtjes shqiptare nė Ballkan.
Pavarėsisht nga qėllimi, motivi dhe «misioni» propagandistik sfidues i Zlatko Tomiēiēit se «shqiptarėt nuk janė ilirė», nė kėtė rast ai ka dėshtuar si agjitator dhe propagandues i «tezės shkencore» serbosllavėve, sepse nė asnjė fjali tė komentit tė tij nuk e ka pasqyruar asnjė argument tė vlefshėm shkencor, qė do tė kishte «provuar» tezėn e tij serbomadhe dhe bullgaromadhe sllave anti-ilire-shqiptare.
Teza e theksuar anti-ilire-shqiptare e Zlatko Tomiēiēit ėshtė vetėm nė favor tė kėtyre tezave shkencore qė flasin pėr gjenezėn burimore avare-aziatike-sllave tė serbėve, pėrkatėsisht tė sllavėve ardhacakė «doshlakė» pushtues dhe kolonizatorė tė Jugut tė Ballkanit.
Nė mėnyrė qė, Zlatko Tomiēiēi tė bindet nė falsifikatin e tij se «shqiptarėt kurrė nuk kanė qenė ilirė», si dhe opinioni i gjerė publik i brendshėm dhe ai ndėrkombėtar, ta ketė qartė se kush e ka rrėnjėn ANTI-ILIRE-ANTIVEROPIANE PERĖNIMDORE, domethėnė se, historikisht nuk kanė qenė kurrė me tarshėgimi tė gjakut, tė kuturės, tė gjuhės, tė traditės, tė civilizimit dhe tė territorit etnik ILIROEVROPIAN, por ( si fise barbare dhe shkretuese tė historisė, tė kulturės dhe tė qytetėrimit tė lashtė tė ILIRISĖ, pėrkatėsisht tė Perėndimit) nga Kaukazi dhe viset e tjera tė Rusisė dhe nga Azia e largėt kanė ardhur dhe, janė ngulitur nė territoret etnike ilire Ballkan, po japim nė anglisht, kėto tė dhėna tė publikuara nga shkenca ndėrkombėtare, se serbosllavėt janė ANTITRUP I ILIRĖVE DHE I ILIRISĖ, pėrkatėsisht i EVROPĖS PERĖNDIMORE.
Serbosllavėt kurrė nuk kanqė qenė ilirė, por asmimilues, vrasės , grabitēarė dhe pushtues tė territoreve tė tyre etnike nė Ballkan.
Ja, kjo ėshtė gjeneza e vėrtetė e «doshlakėve» , pėrkatėsisht e nomadėve vandalė serbė nė Ballkan:
«The original Serbs and Croats were Central Asian Sarmatian nomads who entered Europe with the Huns in the fourth century A.D. The Sarmatian Serbs settled in a land designated as White Serbia, in what is now Saxony and Western Poland. The Sarmatian Serbs, it is argued, intermarried with the indigenous Slavs of the region, adopted their language, and transferred their name to the Slavs. Byzantine sources report that some Serbs migrated southward in the seventh century A.D. and eventually settled in the lands that now make up southern Serbia, Montenegro, Bosnia, and Hercegovina. Rival chiefs, or zupani, vied to control the Serbs for five centuries after the migration. Zupan Vlastimir formed a Serbian principality under the Byzantines around 850, and the Serbs soon converted to Eastern-rite Christianity. The Serbs had two political centers in the eleventh century: Zeta, in the mountains of present-day Montenegro, and Raska, located in modern southwestern Serbia.
The Serbs were part of the Caucasian Race much like the Georgians, Mingrelians, Lezghians, Ingush, and spoke a language similar to these peoples.
The Serbs were mentioned by Plinius the Younger in the first century BC (69-75) as living on the Black Sea and the Sea of Azov as Serboi in his Geographica. In the 2nd century, Herodotus writes in his Persian Wars that Serbs (Serboi, Sirboi - Serboi, Sirboi) live behind the Caucasus, near the hinterland of the Black Sea. In the fourth century the Carpathians are mentioned as 'Serb mountains' by the Roman emperor Licinius.
In the Caucasus, the homeland of the Serbs, they left their traces around the river Volga (Araxes in Greek). In modern Georgian, that river is called "Rashki". This name was used by Balkan Serbs as a name for their first state and is found wherever the name Serb is found in clusters indicating settlements. It is often used to designate hydronyms and likely meant 'river' or 'water' in Old Serb.
The Serbs migrated in two directions from the Caucasus, northwest and northeast. Those who went northwest became overlords to the Slavs. There they established a mighty empire and became slavicized. Konstantine Porfirogenitus called this "White Serbia". Their descendants are known as Lusatian Serbs today and despite immense Germanization, there are still a few thousand left. These we will call 'White Serbs'.
The other branch moved northeast to the southern base of the Urals, settled there for a period of time and split into two. We will call them 'Volga Serbs'. One tribe moved west and eventually met up with the above mentioned White Serbs. The other moved east and went deep into Siberia and left its traces in the names of cities and towns along the coast of the Sea of Japan. They faded out with onslaught from the Mongols. These we will call 'Siberian Serbs'. It seems likely that Siberia was named after this Old Serb tribe.
It seems that the western branch of the Volga Serbs, upon their rendezvous with the White Serbs did not stay long. They must have found the White Serbs completely Slavicized by then (6th century). The descendants of these Slavicized white Serbs are today's Lusation Sorbs. This would explain why Lusatian Sorbs did not pick up the Caucasian words of the original Serb language while Balkan Serbs retained theirs. The western Volga branch of the Serbs must have left White Serbia immediately upon their own arrival, and according to Porfirogenitus, came to the Balkans (7th cent), invited by Heracleus, defeated the Avars and were given Macedonia to inhabit. There they took the already settled Slavs (who began arriving in the 5th and 6th cents) under their control and became Slavicized much as the White Serbs.
These Slavs who came before the Serbs had already assimilated the Illyrians, who were an Indo European people, i.e. Albanians ancestors in Balkans.» [[Burimi: //www.geocities.com/protoillyrian/serb.html)]].
Serbosllavėt kurrė nuk kanqė qenė ilirė, por asmimilues, vrasės , grabitēarė dhe pushtues tė territoreve tė tyre etnike nė Ballkan.
Pikėrisht, tė dhėnat burimore, tė mėsipėrme, tė pasqyruara nė anglisht, e pėrgėnjeshtrojnė nė mėnyrė tė dokumentuar dhe flagrante «tezėn serbomadhe» tė falsifikuar, tė kopjuar dhe tė publikuar nė (Fokus.hr.21.09.2007) tė autorit Zlatko Tomiēiē. Po ta kishte njohur paraprakisht gjenezėn historike tė serbėve, sllavėve tė Jugut tė Ballkanit, sigurisht se ai nuk do tė kishte pasur fare arsye, as guxim, qė tė publikonte njė koment dezinformues dhe diletant kundėr historisė sė lashtė tė gjenealogjisė shqiptare-ilire.
Komenti i theksuar antishqiptar i Zlatko Tomiēiēit ka vetėm karakter propagandistik tė politikės dhe diplomacisė ditore serbosllave tė askit zyrtar Beograd-Shkup, me qėllim qė tė krijojė mjegull, nebulozė, fushatė dhe mobilizim tė pėrgjithshėm serbomaqedon si nė planin e brendshėm, ashtu dhe atė ndėrkombėtar, qė me ēdo kusht tė pengohet njohja e pavarėsisė sė Kosovės nga ana Amerikės dhe Bashkimit Evropian, si dhe tė pezuullohet dhe tė vihet nė pikėpyetje ēdo kėrkesė dhe ēdo iniciativė e ligjshme e politikės shqiptare nė «Maqedoni» nė mosnjohjen e sė drejtės sė vetėvendosjes sė shqiptarėve si komb nė truallin e tyre etnik qė ėshtė pjesė e lashtė ilire-shqiptare.
Pa marrė parasysh faktin se, koenti i Zlatko Tomiēiēit ėshtė botuar nė revistėn kroate «Fokus» tė Zagrebit, kjo nuk do tė thotė se ai ėshtė ndonjė kroat i mirfilltė me prejardhje ilire-kroate, sepse po tė ishte, ai nuk do kishte tentuar qė t'i kritikonte shkencėtarėt-bashkėkombėsit e tij ,Milan Shuflajn dhe Aleksandar Stipēeviq, njohėsit mė tė shquar nė Ballkan dhe nė Evropė tė ilirologjisė. Sė kėndjemi edhe tė ēėshtjes ilire-shqiptare.
Sipas pėrmbajtjes sė komentit tė tij, Zlatko Tomiēiē mund tė ketė qenė ndonjė «reporter i lirė» i kuzhinės kishtare-politike tė «Pijemontit» sllav tė Ballkanit, me «qėndrim tė pėrkohshėm» nė Zgareb, «i akredituar» nga Beogradi ose nga Shkupi, qė tė veprojė haptazi dhe fshehurazi nė hapėsirat e Shqipėrisė Etnike, me qėllim qė t'i «studiojė» tefteret arkivore, tė falsifikuara tė kishave dhe tė manastireve «serbe» dhe tė Akademisė sė Shkencave dhe tė Arteve tė Serbisė (SANU), dy leva kėto kryesore, tė cilat, sė bashku me historigrafinė dhe me politikėn falsifikatore tė Serbisė, qe me se dy shekuj e kanė kontaminuar dhe infektuar historinė jo vetėm tė Ballkanit dhe tė Evropės, por tė mbarė botės, me rrenat dhe me falsifikimet e tyre «shkencore» dhe politiko-propagandistike, me gjenocidet e tyre kolonizatore se, kombi shqiptar nė Ballkan «nuk ėshtė me prejardhje ilire», por «substrat thrako-bizantin sllav», i ardhur dikund nga Kuakazi i Rusisė kundėr tė sė vėrtetės shqiptare-ilire dhe interesave vitale tė kombit shqiptar dhe tė Shqipėrisė, duke kėrkuar nė kishat dhe nė manastiret «serbe» «origjinėn sllavobizantine» tė shqiptarėve?!
Mirėpo, siē theksuam mė lart burimet nė anglishte pėr gjenezėn serbe, dokumentojnė qartazi se serbėt janė ata, qė e kanė origjinėn e mirėfilltė nga Kaukazi dhe nga Siberia, e jo shqiptarėt-stėrnipėrit dhe nipėrit e iliriėve dhe tė Ilirisė-Shqipėrisė Etnike, tė cilėt janė popull mė i lashtė indigjen nė Ballkan. Nė kėtė kontekst, sikurse dje, ashtu edhe sot, edhe nesėr, shqiptarėt kurrė nuk do tė pranojnė tezat falsfikusese dhe sofistikuese, se «janė me origjinė trako-sllave» nė Ballkan, ashtu siē ėshtė shprehur nė mėnyrė diletante dhe plagiarizmi Zlatko Tomiēiē nė komentin e tij, madje duke kaluar nė skajshmėri dhe nė absurd se, kinėse gegėt dhe toskėt nuk i pėrkasin tė njėjtės origjinė ilire!?
I frymėzuar, i ndikuar dhe i dresuar nga tė tė «dhėnat burimore» tė autorėve serbomėdhenj dhe bullgaromėdhenj «maqedonė» Zlatko Tomiēiēi ka «nxjerrė pėrfundimin pėrgėnjeshtrues» gazetaresk se, «shqiptarėt nuk janė ilirė». Kjo qasje e tij «zhurnalsitike» dėshmon qaratazi se, ai ėshtė njė diletant sui generis, i cili nuk e njeh as historinė e kroatėve ilirė, as historinė e shqiptarėve ilirė e as historinė antike tė popojve tė Ballkanit.
Parandaj, komenti i tij nuk duhet tė merret nė konsidertė, nė kuptimin e ndonjė «novus-i shkncor» kur ėshtė fjala pėr mohimin e gjenezės iliro-shqiptare, sepse para sė gjithash, qoftė ai, edhe si iniciativė e re e Zlatko Tomiēiēit, ėshtė i papėrdorshėm dhe, nuk ka kurrfarė vlere, sepse ėshtė i vonshėm dhe i paargumentuar shkencėrisht, sepse e vėrteta shkencore ėshtė ndryshe: serbėt, bullgarėt dhe «maqedonėt» janė fise vandale tė konglomeratit sllavobizantrin, qė kanė emigruar nė trojet e buta dhe tė civilizuara etnike iliro-shqiptare nė Ballkan.
Shqiptarėt janė ilirėt mė tė vjetėr nė Ballkan
Teza se shqiptarėt nė Ballkan janė me prejardhje ilire, ėshtė shumė e vjetėr, e cila ėshtė dokumentuar para qindra vjetėsh si nga ana e shkencės shqiptare, ashtu edhe ajo nga evropiane ndėrkombėtare. Kėtė tė vėrtetė e dijnė si politika propagandistike, ashtu edhe shkenca falsifikatore serbomadhe dhe bullgaromadhe. Mirėpo, tė gjitha luftėrat pushtuese kolonizuese dhe gjenocidale qė i kanė bėrė kundėr shqiptarėve dhe Shqipėrisė Etnike, kanė qenė nė funksion tė tjetėrsimit tė trashėgimisė ilire .
Nė kėtė pikėvėshtrim, edhe qėndron problemi dhe mosmarrėveshja me helenistėt grekė , me serbomėdhenjtė dhe me bullgarimėdhenjtė sllavė, tė cilėt me dhunė, me forcė dhe me gjenocid, tė ndihmuara nga Rusia dhe nga fuqitė e mėdha tė dikrushme tė Evropės i kanė pushtuar dhe kolonizuar trojet indigjene iliro-shqiptare, siē janė : Ilirida, Anamorava, Kosova, «Novi Pazar» (Tregu i Ri) dhe Malėsia e Madhe Mbishkodrės dhe Epiri.
Se sa Zlatko Tmiēiē «ka njohuri tė mjaftueshme» pėr historinė e gjenezės ilire tė shqiptarėve nė Balkan, e dėshmojnė edhe dy citatet e cituara tė akademikėve dhe shkencėtarėve tė mirėfilltė kroatė, Milan Shuflaj dhe Aleksandėr Stipēeviq, tė cilėt, duke u bazuar nė burime tė shumta shkencore evropiane dhe shqiptare, kanė mbėshtetur dhe jusitifikuar tezėn aksiomatike se shqiptarėt janė me prejardhje ilire.
Mirėpo, injoranti Zlatko Tomiēiē, i ndikuar dhe i frymėzuar nga serbofobia dhe bullgarofobia sllavobiznatine, « e ka pėrgėnjeshtruar» tezėn e theksuar shqiptaro-ilire tė Milan Shuflait dhe tė A. Stipēeviqit, duke pohuar tė kundėrtėn, duke mos ditur se, si Milan Shuflaj, ashtu edhe Aleksandar Stipēeviqi tėrė jetėn e tyre ia kanė pėrkushtuar studimit shkencor tė gjenezės shqiptare nė Ballkan. Kjo,e dhe ėshtė arsyeja kryesore, qė nuk e ndiej tė nevojshme tė radhitėn edhe qindra e mijėra burime tė tjera historike-shkencore nga autorė tė tjerė shqiptarė dhe botėrorė, tė cilėt , sikurse Milan Shuflai, Aleksandar Stipēeviq, e mbėshtesin tezėn e mirėfilltė dhe objektive shkencore se shqiptarėt janė pasardhės tė drejtpėrdrejtė tė ilirėve.
Kėtė armiqėsi dhe konflikt shekullor tė serbosllavėve kundėr ilirive-shqiptarėve, tė ilustruar edhe nga komenti i theksuar i Zllatko Tomiēiēit, e provojnė faktet historike se hordhitė serbosllave, tė dyndura nga Rusia nė Ballakanin Ilirik, i pėrkasin njė race, njė populli dhe njė kuture tjetėr hibride, tė pėrzierė sllavo-bizantine, qė nuk ka asnjė element ndėrlidhurie tė pėrbashkėt me ilirėt-shqiptarėt autoktonė nė Ballkan, pėrveē elementit armiqėsor dhe kolonizues serbosllav nė kurriz tė iliriėve-shqiptarėve dhe tė ILIRISĖ-SHQIPĖRISĖ ETNIKE nė Ballkan.
als_Latn als_Latn eng_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn eng_Latn eng_Latn eng_Latn eng_Latn eng_Latn eng_Latn eng_Latn eng_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn