als_Latn dik_Latn sag_Latn
DR.LULZIM LELÇAJ
Mbrëmja “parlamentare” e kësaj fillimjave ishte e pazakontë dhe do të mbahet mend gjatë. Menyja e “Darkës Parlamentare” bujarisht na ofroi një gjysmë qeveri të re, “politeknike” sipas ish-ministrit Manjani, vijoi me “pjatën e dytë” reformë zgjedhore, si ëmbëlsirë u shërbye “torta” e organeve të vetting-ut dhe si “aperitiv”; Ombutsman-i /Avokati i Popullit! Ajo i ngjante një “darke festive” “Gala”, “romancë” si në filmat me “happy end”. Si shumëkush, përjetova habinë dhe gëzimin e kësaj nate të tillë kaq festive, të pandodhur më parë.
Si një ndër “shërbyesit” e asaj Ode të Shtëpisë së Popullit për jo pak vite, u “xhelozova” sepse kam parë e dëgjuar fjalime e akte shtetarësh, shprehje e sjellje vulgare, sharje, fyerje e kërcënime, kacafytje me fjalë e me veprime, kërcim mbi tavolina, grevë urie, dashuri e urrejtje, armiq në sallë e miq në barin përtej murit të saj. Kam parë skena groteske ku kuvendarët prisnin me orë qëndrimet politike nga kolegë të tyre. Por këta të fundit ishin “burra në pikë të hallit”, se nuk u hapte telefonin Shef-Kryetari për atë që duhej të thoshin me “mendjen e tyre” dhe më pas rrekeshin t’u flisnin zgjedhësve të tyre për trimëritë e pashoqe të tyre!!!!
Kam qenë “dëshmitar” në festa kombëtare e ndërkombëtare, ceremoni për 100 vjet shtet shqiptar, afrimin me Europën, hyrjen në familjen euroatlantike (NATO), heqjen e vizave, lindjen e shtetit sivëlla të Kosovës, zgjedhjen e qeverive e presidentëve të Republikës, e shumë e shumë “evente” të tjera. Megjithatë, kurrë më parë nuk gëzohej si atë natë! Gëzimi i të hënës së shkuar, ndonëse i rrallë, ishte i arsyeshëm sepse kishte bilanc; ligje, reforma, institucione të reja.
Por kur si “dreq” shqiptohet kjo fjala “bilanc”, si tregtari-tahmaqar i pakënaqur me fitimin e ditës, të vjen pyetja e hidhët: Pse për pak orë u bë aq sa nuk ishte kryer për katër vjet!? Pse kjo punë kaq e lavdërueshme në zgrip të arsyes e të kohës mbasi të zgjedhurit e popullit e kishin mbyllur “punën katërvjeçare”!? Shumëkush e ka një përgjigje. E imja është shumë e thjeshtë.
Ai (ata) që kishin premtuar dhe e kishin për detyrë nuk e bënë punën. Dhe jo nga padija apo pamundësi të tjera. Qëllimi nuk ishin reformat, por pushteti i tyre për sot e për nesër. Reformat janë premtime që i bëjnë njerëzit të ëndërrojnë, të harrojnë kërkesat dhe nevojat e përditshme, të mposhtin dhimbjet e realitetit. Ato janë sakrificë për një të nesërme më të mirë. Janë privim në emër të shpresës. Asgjë nuk është më e rëndësishme se e gjithë kjo, që të mos jetë gënjeshtër dhe demagogji. Nëse ndodh ndryshe, shpresa kthehet në zhgënjim që ndez zemërimin e pafre dhe pasojat mundet e nuk mundet të përfytyrohen.
Tash që premtimet e vjetra po zëvendë- sohen me të reja, gjithkush ka të drejtën të pyesë: Si do të ishte fati i reformave të së “Hënës në Darkë”, nëse do të ishin vlerë- suar si aspiratë kombëtare, si shteg për të na çuar në një të nesërme më të mirë? Cili do të kishte qenë bilanci i sotëm nëse qëllimi dhe qasja do të kishte qenë për të përmbushur këtë aspiratë kombëtare në të mirë të qytetarëve shqiptarë? Përse këto Reforma, në vend që të bëheshin pika përbashkuese ndërmjet maxhorancës dhe opozitës, dikush i shndërroi në “kuaj beteje” për betejën e mbajtjes së pushtetit, duke i kthyer ato dhe “kalorësin” në “dordolec” qesharak?!
Nëse “ethet” për pushtet do të ishin kuruar, shumëçka do të ishte më mirë. Reforma në Drejtësi dhe “dashnori” vetting do të kishte përfunduar, duke na dhënë frytet e para të një drejtësie të pavarur, të besueshme me gjyqtarë e prokurorë dinjitozë. Reforma Elektorale do të kishte përfunduar me kohë e çdo shqiptar, kudo ku ndodhet, edhe ata që jetojnë jashtë vendit, do të votonte për një “Kuvend-Shtëpi Populli” të ri me njerëz me nder, mend e shkollë.
Ankimet e historitë me hajdutë e kriminelë që vjedhin lekë, pasuri, vota do të ishin hedhur pas shpine si ëndërr e keqe. Secili qytetar do të kishte pasur të zgjedhurit e tij në qeverisjen vendore, administrator që punon për hallet e përditshme dhe jo ëndërrimtar për t’u bërë pasuesi i kryetarit të madh. Të gjitha këto dhe të tjera do të kishin mundësuar për të bërë një reformë kushtetuese për të ndërtuar një “Republikë të Re” dhe një “Shqipëri që Duam”.
Tani është pak vonë për të “vajtuar” një fatalitet për të cilin jemi përgjegjës, por që t’i shohim gjërat në sy dhe të refuzojmë demagogjinë se për punët e pabëra e premtimet e pambajtura faji të hidhet si “kopil” në pragun e shtëpisë së komshiut. Është koha për “mea culpa”, jo me fjalë e poza të bukura të stiluara me estetikë, por me vepra.
Reformat kanë nevojë për Kartë Morale dhe parime të shëndosha. Kjo nuk i pranon ata që i shërbyen diktaturës (edhe pse pretendojnë se kanë zbatuar ligjet e saj), as pinjollët e tyre që vazhdojnë t’u shërbejnë tashmë të veshur “alla frënga” me stofin e Strasburgut, Brukselit apo Përtej-Atlantikut, as politikanët, gjyqtarët, prokurorët e funksionarët e tjerë të shtetit që Kushtetutën, ligjet e vendit dhe detyrën e lartë publike i kanë përdorur (i përdorin) për t’u pasuruar në kurriz të të drejtave të njeriut dhe shpresës së qytetarëve për një demokraci dhe sundim të ligjit.
Meqë për mua deviza më irrituese deri në fyerje “po bëjmë shtet” do të na shoqërojë, bashkëqytetarëve të mi bashkëvuajtës do t’u thosha se ky i sotmi është ngrehinë e bojatisur me një tabelë mbi derë me emrin “po bëjmë shtet!”, porse brenda saj gëlon padrejtësia dhe vesi. Malësorët shqiptarë, ruralë e të pashkolluar, të pashëtitur në botë, në vend të këtij “shteti”, kishin”doket-ligjet” e tyre, që i respektonin më përulësi si shkrimet e shenjta, ku nderi, mikpritja, besa, respekti ndaj femrës e trajtimi i barabartë i meshkujve ku “si I miri e I keqi kanë t’njajtin çmim”.
Ata që janë përgjegjës për mosbërjen e Reformës Zgjedhore duhet të përgjigjen me çdo kusht dhe çmim, që shqiptarët me vullnetin e tyre të lirë të zgjedhin përfaqësuesit e tyre. Reforma në Drejtësi u nis me “këmbën e gabuar”. Është koha që kjo reformë të ndërtojë gjykata të qytetarëve dhe për qytetarët, jo shërbëtorë të pushtetit dhe oligarkëve. Shteti do të bëhet atëherë kur “Beu” dhe “Hyzmeqari” të jenë të barabartë në të drejta dhe përgjegjësi para ligjit.
Kjo është rruga. Përndryshe, ata që ëndërrojnë të bëjnë shtet për vete dhe për ta përdorur si “qen” për të ruajtur sarajet, për të trembur njerëzit apo për t’i kafshuar kundërshtarët, nuk duhet të harrojnë se “qeni do të hajë edhe të zotin!” Dhe, për të qenë i ndershëm me lexuesit, në vend të prezantimit unë jam një “shembull” i reformës (në Drejtësi).
Me 20 vite karrierë me integritet të gjithëpranuar, zgjidhem anëtar i Këshillit të Lartë të Drejtësisë dhe brenda vitit të parë të mandatit shkarkohem me akuza e etiketime qesharake e banale dhe mëkatet e 25 viteve të Gjyqësorit, edhe pse nuk kam punuar as gjyqtar, as prokuror, as avokat!
zsm_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn