als_Latn dik_Latn sag_Latn
NDJESIA E SMILLËS PËR DËBORËN
Autori: Peter Hoeg
Botuesi: Botimet IDK
978-9928-136-00-8Faqe: 426
Viti i botimit: 2012
I ftohtë akull - një temperaturë e jashtëzakonshme minus tetëmbëdhjetë gradë, për më tepër po bie dëborë, dhe në atë gjuhë që s’është më e imja, dëborës i thonë qanik - kristale të mëdhenj pothuajse të papeshë bien në tufa duke mbuluar dheun me një shtresë ngrice të bardhë si pluhur.
1 000 L
Libri mund të porositet nga çdo vend i botës. Transporti në Shqipëri është falas, përsa i përket vendeve të tjera, vlera e transportit ndryshon në vartësi të vendit. Vlerën e saktë të transportit e mësoni në momentin që mbyllni porosinë.
Përshkrimi
Detajet
Pjesë nga libri
I ftohtë akull - një temperaturë e jashtëzakonshme minus tetëmbëdhjetë gradë, për më tepër po bie dëborë, dhe në atë gjuhë që s’është më e imja, dëborës i thonë qanik - kristale të mëdhenj pothuajse të papeshë bien në tufa duke mbuluar dheun me një shtresë ngrice të bardhë si pluhur.
Errësira e dhjetorit ngrihet nga varri, duke u shfaqur po aq e pakufishme sa dhe qielli mbi ne. Në këtë errësirë, fytyrat tona janë thjesht disqe me dritë të zbehtë, por megjithatë unë arrij ta ndjej mosmiratimin e pastorit dhe sakristanit për getat e zeza rrjetë që kam veshur dhe për rënkimet e Julianës, të përkeqësuara nga fakti që sot në mëngjes ka pirë disulfram dhe tani po përballet me dhimbjen pothuajse esëll. Ata mendojnë se ajo dhe unë s’kemi respekt as për motin dhe as për rrethanat tragjike. Por e vërteta është se si getat, ashtu edhe ilaçet janë në atë mënyrën e vet, një homazh ndaj të ftohtit dhe Isajas.
Gratë që rrethojnë Julianën, pastori dhe sakristani janë të gjithë groenlandezë dhe kur ne këndojmë “Guutiga, illimi”, “O Zoti ynë,” dhe Julianën nuk e mbajnë më këmbët e ia nis të qarës që dalëngadalë shtohet, dhe kur pastori nis të flasë në groenlandishten perëndimore, duke e marrë shtysën nga pjesa e parapëlqyer e moravianëve, nga Shën Pavli, për shlyerjen e fajit përmes gjakut të Tij, atëherë mjafton vetëm një shpërqendrim i vogël që të të duket sikur je në Upernavik, Holsteinsborg apo Qaanaaq, në Groenlandë. Por atje jashtë në errësirë, si bashi i një anijeje, shquhen muret e burgut Vestre, ndodhemi në Kopenhagen.
Varrezat e groenlandezëve janë pjesë e varrezave të Vestres. Një kortezh i përbërë nga miqtë e Julianës, që po e mbajnë atë në këmbë, pastori dhe sakristani, mekaniku dhe një grup i vogël danezësh, mes të cilëve njoh vetëm oficerin e lirimit me kusht dhe inspektorin, ndjek Isajan në arkivolin e tij.
Ato që po thotë pastori më bën të mendoj se duhet ta ketë njohur vërtet Isajan, megjithëse, me aq sa di unë, Juliana s’ka shkuar kurrë në kishë. Pastaj, zëri i tij zhduket sepse tani dhe gratë e tjera po dënesin bashkë me Julianën. Shumë kanë ardhur, ndoshta njëzetë e, tashmë ata e lënë dhimbjen e tyre t’i lajë në lot si një lum i zi, në të cilin zhyten duke e lënë veten t’i rrëmbejë në një mënyrë që asnjë i jashtëm s’do mund ta kuptonte: askush që nuk është rritur në Groenlandë. Madje edhe kjo mund të mos jetë e mjaftueshme. Sepse as unë nuk i ndjek dot.
als_Latn lim_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn mlt_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn