als_Latn dik_Latn sag_Latn
Gjuajnë albatrosa, këto shpezë të mëdha,
Bashkudhëtarë të plogshtë që fluturojnë mbi det
Mbi anijen që sipër greminave të njelmta shket.
Këta mbretër t’kaltrisë të ngathët e t’përunjur,
Të ndjellin mëshirë me ata krahë mbërthyer,
Të mëdhenj e të bardhë si rrema të thyer.
I bukur ka qenë, tani gaz i botës, shëmti!
Njëri ia ngacmon sqepin me çibuk,
Tjetri e imiton, e përqesh, e ç’nuk!
S’e tremb dot stuhia as qitesi i shpezëve!
Syrgjyn në tokë, në bisht t’shpotisë ngeci
Krahët e tij viganë e pengojnë të eci.
Nëse doni akoma më shumë rreth komentimit të kësaj poezie kliko mbi titullin e mëposhtëm:
Albatrosi
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ban_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn tum_Latn