als_Latn dik_Latn sag_Latn
“Kam njohur dikë tjetër”. Mjaftojnë këto 4 fjalë për të shkaktuar një frakturë të pandreqshme në kujtesë, ndjenja, emocione, përjetime. Nuk ka dhimbje që s’kalon, por ka momente që s’harrohen. Momente që të përndjekin dhe atëhere kur ti mendon se ke gjetur lumturinë e vërtetë. Momente si ky sapo të kanë treguar se lumturia e vërtetë dhe dashuria e vërtetë rrallë herë shkojnë bashkë.
Kur ai më tha: “jam lidhur me dikë tjetër”, nuk u ndjeva xheloze, nuk u ndjeva as e tradhtuar apo e braktisur, nuk ndjeva asgjë. U ula në dysheme, po rrija dhe nuk po ndieja dhe mendoja asgjë. Temperatura më ishte rritur dhe duart më dridheshin. Kisha parë skena të tilla nëpër filma, isha tallur me to dhe dobësinë e “asaj” kur e lë “ai”, pa menduar se pas disa kohësh, “ajo” do isha unë.
Nuk ishte kjo ndarja ime e parë. Edhe më parë e kisha lënë, më kishte lënë. Ishim ftohur dhe kishim mbetur shokë. Kisha kuptuar që s’kishte qenë e vërtetë dhe kjo më kishte ndihmuar ta kaloja lehtë. Por, sado që nuk e përjeton një ndarje sepse realisht nuk e ke dashur atë person, gjithsesi ti i jep atij kohën, bisedat, i tregon çfarë muzike të pëlqen, ka plot kujtime që lënë gjurmë.
Kështu që nuk do të doja të konsumoja sërish energji. Takimet nga e para, bisedat deri në mëngjes nga e para dhe çdo emocion nga e para, isha lodhur nga të gjitha këto. Prandaj vendosa të përforcoja muret dhe përmirësoja teknikat. Këtë herë do zgjidhja të duhurin! Kur e njoha, sforcohesha të dukesha “e pavarur”, “e fortë” dhe “ e pacënueshme”. Kishim një kimi “të tmerrshme” dhe ndieja sikur ishim të bërë për njëri-tjetrin. Kjo më shtyu t’i rrëzoja dalëngadalë muret që kisha ngritur. I premtova vetes që do jepja gjithçka që kjo lidhje të funksiononte, pasi e ndieja që e kisha gjetur njeriun me të cilin doja të plakesha. Mund të duket për të qeshur, tek e fundit dhe unë kam qeshur me të tilla gjëra më parë. Si mund ta mendosh plakjen dhe fëmijët me një njeri që sapo e ke njohur? Prit njëherë, shiko si ecin gjërat. Gabim! Përse të mos e bësh? Në dashuri nuk duhet të ekzistojë frika apo jo? Prandaj investova tek ne të dy, po ashtu edhe ai. Shoqëria e tij më donte dhe e mendoja veten pjesë të familjes. S’kisha pse të frikësohesha më. Asnjë nuk ma mohonte dot të drejtën për të ëndërruar.
Por, pas disa kohësh, ai u largua pak nga pak çdo ditë. U largua, s’më shkruante “mirëmëngjes” çdo ditë apo “natën e mirë” çdo mbrëmje. U largua, takoheshim një herë në katër ditë dhe bisedat mbaronin me një “haha”. Unë u ndjeva e pasigurt, ai i distancuar. Mendova se ishte e përkohshme. Ndoshta të gjitha çiftet e kalojnë një fazë të tillë. Por, nëse për mua ishte një fazë, për atë jo!
Do doja që në këto momente të thoja: “ti je i humburi, humbe diamantin duke kërkuar gurët” e të tjera klishe si këto. Por, nuk do ta bëj. Sepse për herë të parë ndjeva se ishte dashuri, kështu që do doja ta jetoja atë deri në fund, ndonëse vetëm apo sëbashku me dhimbjen që sjell me vete. E di që një gjë e tillë nuk do zgjasë përgjithmonë dhe do vijë momenti që do i quaj të kota të gjitha këto përjetime, por për momentin dua t’i ndjej! Sigurisht që herën tjetër do tregohem më racionale, më e ftohtë dhe më e shkëputur, por këtë herë do ja lejoj vetes të ndihem e dobët, e thyer, e dashuruar!
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn