als_Latn dik_Latn sag_Latn
VENDIM
Nr. 31, datë 23.5.2016
NË EMËR TË REPUBLIKËS SË SHQIPËRISË
Gjykata Kushtetuese e Republikës së
Shqipërisë, e përbërë nga:
Vladimir Kristo anëtar i Gjykatës Kushtetuese
Sokol Berberi anëtar i “ “
Vitore Tusha anëtare e “ “
Fatmir Hoxha anëtar i “ “
Gani Dizdari anëtar i “ “
Fatos Lulo anëtar i “ “
Besnik Imeraj anëtar i “ “
me sekretare Edmira Babaj, në datën 23.9.2015, mori në shqyrtim në seancë plenare, mbi bazë dokumentesh, çështjen me nr. 42/7 Akti, që u përket:
KËRKUESE: Mirela Sinani
SUBJEKTE TË INTERESUARA: Ministria e Kulturës, Teatri Kombëtar i Operës Baletit dhe Ansamblit Popullor
OBJEKTI: Shfuqizimi pjesërisht si të papajtueshme me Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë i vendimeve nr. 2080, datë 23.3.2007, të Gjykatës së Rrethit Gjyqësor Tiranë; nr. 792, datë 15.4.2008, të Gjykatës së Apelit Tiranë; nr. 00-
2011-296, datë 6.4.2011, të Kolegjit Civil të Gjykatës së Lartë (dhomë këshillimi); nr. 00-2014- 18, datë 15.1.2014, të Kolegjit Civil të Gjykatës së Lartë (dhomë këshillimi).
BAZA LIGJORE: Nenet 15, 18/1, 41/1, 41/5, 42, 43 dhe 58 të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë; nenet 7 dhe 8 të Deklaratës Universale të të Drejtave të Njeriut; nenet 6 dhe 13 të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut.
GJYKATA KUSHTETUESE,
pasi dëgjoi relatorin e çështjes Besnik Imeraj, mori në shqyrtim pretendimet me shkrim të kërkueses, që është shprehur për pranimin e kërkesës, prapësimet me shkrim të subjektit të interesuar, Teatrit Kombëtar të Operës, Baletit dhe Ansamblit Popullor, si dhe diskutoi çështjen në tërësi,
VËREN:
I
1. Kërkuesja është krijuese e libretit të operës
“Dhoma”, e cila është vënë në skenë nga Teatri
Kombëtar i Operës, Baletit dhe Ansamblit
Popullor (TKOBAP) në vitin 2004. Ky projekt
është mbështetur financiarisht nga fondet artistike
të Ministrisë së Kulturës, Rinisë dhe Sporteve, e
cila, me urdhrin nr. 305, datë 8.10.2004, ka
vendosur: “Të mbështesë finan-ciarisht me
shumën 1 115.000 lekë vënien në skenë të operës
“Dhoma” të kompozitorit E.D.”, prej të cilave
100.000 lekë i janë paguar kompozitorit, kurse
pjesa e mbetur ka kaluar për skenografinë.
Shpenzimet artistike dhe ato teknike janë
përballuar nga TKOBAP-i.
2. Duke pretenduar të drejtën për t’u
shpërblyer për përdorimin e krijimtarisë artistike,
kërkuesja i është drejtuar Gjykatës së Rrethit
Gjyqësor Tiranë me kërkesëpadi me objekt
“Dëmshpërblim nga përdorimi i pronësisë artistike në
shumën 2.000.000 lekë, shpërblim për fitimin e
munguar, shpërblim për dëmin e shkaktuar nga cenimi në
nderin dhe personalitetin”.
3. Me vendimin nr. 2080, datë 23.3.2007,
Gjykata e Rrethit Gjyqësor Tiranë ka vendosur
“Pranimin pjesërisht të kërkesëpadisë. Detyrimin e palës
së paditur, Teatrit Kombëtar të Operës dhe Baletit, të
shpërblejë paditësen për përdorimin e pronësisë artistike në
vlerën 571.365 lekë, si dhe fitimin e munguar të kësaj
shume për periudhën nga 9.5.2004 deri më 20.10.2006
në vlerën 74.378 lekë dhe pas kësaj date në vlerën 83.19
lekë çdo ditë. Rrëzimin e padisë për pjesën tjetër[...]”.
4. Me vendimin nr. 792, datë 15.4.2008,
Gjykata e Apelit Tiranë ka vendosur lënien në
fuqi të vendimit të Gjykatës së Rrethit Gjyqësor
Tiranë.
5. Me vendimin nr. 00-2011-296, datë
6.4.2011, Kolegji Civil i Gjykatës së Lartë në
dhomë këshillimi ka vendosur mospranimin e
rekursit të paraqitur nga kërkuesja, me arsyetimin
se nuk përmban shkaqe nga ato që parashikon
neni 472 i Kodit të Procedurës Civile (KPC).
Vendimet e mësipërme të tri shkallëve të gjykimit
janë kundërshtuar në Gjykatën Kushtetuese.
6. Me vendimin nr. 51, datë 21.11.2013,
Gjykata Kushtetuese ka vendosur pranimin
pjesërisht të kërkesës, duke shfuqizuar vendimin
nr. 00-2011-296, datë 6.4.2011 të Kolegjit Civil të
Gjykatës së Lartë dhe dërgimin e çështjes për
rishqyrtim në po atë gjykatë.
7. Pas rishqyrtimit të rekursit në dhomë
këshillimi, me vendimin nr. 00-2014-18, datë
15.1.2014, Kolegji Civil i Gjykatës së Lartë ka
vendosur mospranimin e tij, për arsye se nuk
përmbante shkaqe nga ato të parashikuara në
nenin 472 të KPC-së.
II
8. Kërkuesja Mirela Sinani i është drejtuar
Gjykatës Kushtetuese me kërkesë sipas objektit,
duke parashtruar këto shkaqe në mënyrë të
përmbledhur:
8.1 Pas kthimit të çështjes për rishqyrtim në
Gjykatën e Lartë vendimi është riformuluar nga
pikëpamja formale referuar vërejtjeve të Gjykatës
Kushtetuese, duke u pajisur me pjesën hyrëse,
por ai shpreh indiferencë ndaj shkeljeve
procedurale në gjykimet e zhvilluara në shkallët e
tjera të gjykimit, si edhe nuk zgjidh problemin e
cenimit të së drejtës kushtetuese për një proces të
rregullt ligjor.
8.2 Gjykata e Lartë, në funksion të rolit të saj
si gjykatë ligji, duhej të shprehej për pretendimet
e paraqitura në rekurs nga kërkuesja, që kanë të
bëjnë si me keqzbatimin e ligjit, ashtu edhe me
shkeljet procedurale të kryera nga gjykatat më të
ulëta.
8.3 Gjykata e Shkallës së Parë ka shkelur
nenin 106 të KPC-së që shpenzimet gjyqësore ia
ngarkon palës së paditur në masën e pjesës së
padisë të pranuar nga gjykata, duke vendosur që
të gjitha shpenzimet t’i lerë në ngarkim të palës
paditëse.
8.4 Gjykata e Apelit jo vetëm që nuk ka kryer
njoftimin e palëve, por në mungesë të tyre nuk
ka kryer asnjë shqyrtim gjyqësor të çështjes. Nga
pikëpamja kohore vendimi është nxjerrë në të
njëjtën ditë kur do të zhvillohej seanca e
shqyrtimit gjyqësor, kurse nga pikëpamja e
formulimit ai është i njëjtë me atë të gjykatës të
shkallës së parë, pa u korrigjuar kontradiktat e
arsyetimit të këtij të fundit dhe pa u dhënë
përgjigje pretendimeve të ngritura për atë gjykim.
8.5 Mospranimi i çështjes në Gjykatën e Lartë
ka ligjëruar faktikisht shqyrtimin e çështjes vetëm
në shkallë të parë, me një vendim që i jep palës
fituese një shpërblim jashtë çdo standardi ligjor
dhe në pozita të pabarabarta në raport me
bashkautorin tjetër të veprës.
9. Subjekti i interesuar, Teatri Kombëtar i
Operës, Baletit dhe Ansamblit Popullor, ka
prapësuar në mënyrë të përmbledhur si më
poshtë:
9.1 Në bazë të vendimeve të gjykatave
TKOBAP-ja ka filluar shlyerjen e detyrimit ndaj
kërkueses, duke derdhur çdo muaj, në formën e
kësteve pjesore mujore, shumën prej 10.000
lekësh në muaj në çdo datë 1 të muajve në vijim
për vitin 2013.
9.2 TKOBAP-ja ka likuiduar pagesën e fundit
ndaj kreditorit Mirela Sinani me urdhrin e datës
14.5.2015. Pra, në mbështetje të vendimeve të
gjykatave ka shlyer të gjitha detyrimet që i ishin
ngarkuar si palë në gjykim.
III
Vlerësimi i Gjykatës Kushtetuese
A. Për legjitimimin e kërkueses
10. Gjykata vlerëson se kërkuesja legjitimohet
ratione personae, në kuptim të neneve 131/f dhe
134/1/g të Kushtetutës, dhe ratione temporis, pasi
kërkesa është paraqitur në Gjykatën Kushtetuese
brenda afatit të parashikuar nga neni 30, pika 2, i
ligjit nr. 8577, datë 10.2.2000, “Për organizimin
dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese të
Republikës së Shqipërisë”.
11. Në lidhje me legjitimimin ratione materiae,
Gjykata rithekson se kërkuesja i është drejtuar
edhe më parë asaj me pretendime për cenimin e
së drejtës për një proces të rregullt ligjor, duke
kundërshtuar disa nga vendimet të cilat janë
sërish objekt i kërkesës në shqyrtim. Me
vendimin nr. 51, datë 21.11.2013, Gjykata
vendosi pranimin pjesërisht të kërkesës, duke
shfuqizuar vendimin nr. 00-2011-296, datë
6.4.2011 të Kolegjit Civil të Gjykatës së Lartë
dhe dërgimin e çështjes për rishqyrtim në po atë
gjykatë, për shkak të cenimit të standardit të
arsyetimit të vendimit gjyqësor. Gjykata vlerësoi
se “mosparaqitja në vendimin e Kolegjit Civil të
shkaqeve të parashtruara nga kërkuesja në rekurs,
prima facie, krijon dyshime edhe mbi cenimin e së
drejtës së ankimit efektiv, si dhe të drejtës për t’u
dëgjuar, të pretenduara edhe nga vetë kërkuesja.
Në këtë vështrim, pasqyrimi i shkaqeve të
rekursit në pjesën hyrëse të vendimit të Kolegjit
Seleksionues të Gjykatës së Lartë përbën një
element të domosdoshëm dhe të rëndësishëm të
tij, i cili nuk ka thjesht karakter formal në
përmbajtjen e vendimit gjyqësor” (shih paragrafin
24 të vendimit).
12. Në lidhje me pretendimet e tjera të
ngritura në atë kërkesë Gjykata, gjithashtu, ka
mbajtur një qëndrim të shprehur në vendimin e
sipërcituar. Pretendimin e kërkueses për
mosnjoftimin e saj për gjykimin e zhvilluar në
Gjykatën e Apelit, Gjykata e ka vlerësuar të
pabazuar, kurse pretendimet e tjera që kanë të
bëjnë me mosrespektimin e parimit të barazisë së
armëve, afatin e arsyeshëm të gjykimit etj., janë
vlerësuar se nuk i përkasin juridiksionit
kushtetues, pasi kanë të bëjnë me çështje të
vlerësimit të provave, si dhe me mënyrën e
interpretimit të fakteve dhe të zbatimit të ligjit
nga ana e gjykatave të zakonshme. Në këto
kushte, për sa kohë pretendimet e kërkueses që
lidhen më procesin e zhvilluar në gjykatën e
shkallës së parë dhe atë të Apelit i janë nënshtruar
edhe më parë gjykimit kushtetues dhe
kanë marrë përgjigje në vendimin nr. 51, datë
21.11.2013, kërkuesja nuk legjitimohet t’i
drejtohet Gjykatës për këto pretendime, por
vetëm për pretendimet që paraqiten rishtazi para
Gjykatës dhe që i referohen procesit të zhvilluar
në Gjykatën e Lartë pas kthimit të çështjes për
rishqyrtim.
B. Për procesin e zhvilluar në Gjykatën e Lartë
13. Kërkuesja pretendon se pas kthimit të
çështjes për rishqyrtim në Gjykatën e Lartë
vendimi është pajisur vetëm me pjesën hyrëse,
por pa u dhënë përgjigje shkeljeve procedurale të
kryera në gjykatat e faktit, edhe pse kjo është në
funksionin e saj si gjykatë ligji. Sipas kërkueses,
mospranimi i rekursit ka ligjëruar faktikisht
shqyrtimin e çështjes vetëm në shkallë të parë,
me një vendim që i jep palës fituese një
shpërblim jashtë çdo standardi ligjor dhe në
pozita të pabarabarta në raport me bashkautorin
tjetër të veprës.
14. Në nenin 42/2 të Kushtetutës parashikohet
se kushdo, për mbrojtjen e të drejtave,
të lirive dhe interesave të tij kushtetuese dhe
ligjore, ose në rastin e akuzave të ngritura kundër
tij, ka të drejtën e një gjykimi të drejtë dhe publik
brenda një afati të arsyeshëm nga një gjykatë e
pavarur dhe e paanshme e caktuar me ligj. Kjo
dispozitë sanksionon të drejtën për gjykim, ku e
drejta e aksesit, që është e drejta për të vënë në
lëvizje gjykatën, përbën një aspekt të saj. E drejta
e aksesit u garanton subjekteve të cenuara të
drejtën t’i drejtohen një gjykate, e cila do t’i
dëgjojë pretendimet e tyre dhe do të shpallë një
vendim pas një gjykimi të drejtë dhe publik.
Gjykata ka vlerësuar vazhdimisht se administrimi
i mirë i drejtësisë fillon me garancinë që një
individ të ketë akses në gjykatë për t’i siguruar atij
të gjitha aspektet e një forme gjyqësore të
shqyrtimit të çështjes. Kjo e drejtë e individit nuk
përfshin vetëm të drejtën për të filluar një proces,
por edhe të drejtën për të pasur, nga ana e
gjykatës, një zgjidhje përfundimtare për
mosmarrëveshjen objekt gjykimi, pasi aksesi në
gjykatë duhet të jetë substantiv dhe jo thjesht
formal. Në rast se mohohet kjo e drejtë procesi
konsiderohet i parregullt, sepse aksesi në gjykatë
është, para së gjithash, një kusht kryesor për të
realizuar mbrojtjen e të drejtave të tjera të
individit. Shteti i së drejtës nuk mund të
konceptohet pa u njohur individëve të drejtën
dhe mundësinë për t’iu drejtuar gjykatës (shih
vendimin nr. 52, datë 14.11.2014 të Gjykatës
Kushtetuese).
15. Në nenin 472 të KPC-së janë parashikuar
shkaqet për të cilat mund të paraqitet rekurs,
kurse në nenin 480 të KPC-së parashikohet se
rekursi nuk pranohet në qoftë se bëhet për
shkaqe të ndryshme nga ato që lejon ligji ose nuk
plotëson kërkesat procedurale dhe se
mospranimi i tij vendoset nga Kolegji i Gjykatës
së Lartë në dhomën e këshillimit pa pjesëmarrjen
e palëve. Kolegji i Gjykatës së Lartë është organi
që analizon dhe vlerëson nëse shkaqet e ngritura
në rekurs janë në përputhje me kërkesat e ligjit,
duke vlerësuar kështu nëse rekursi përmban
shkaqe për t’u kaluar për shqyrtim në seancë
gjyqësore. Në jurisprudencë konstante, Gjykata
ka theksuar se në rast se Kolegji në dhomën e
këshillimit krijon bindjen se shkaqet e ngritura në
rekurs janë haptazi të pabazuara, pasi nuk bëjnë
pjesë në ato shkaqe që parashikon dispozita
ligjore ose nuk gjejnë mbështetje në aktet e
dosjes gjyqësore, atëherë është në funksionin e tij
të vendosë, në pajtim me kërkesat ligjore,
mospranimin e çështjes për shqyrtim në seancë
gjyqësore. Veprimtaria seleksionuese e dhomës
së këshillimit nuk është një shkelje e së drejtës së
palëve për t’iu drejtuar gjykatës, por një
veprimtari e domosdoshme në funksion të
aksesit në gjykatë vetëm të atyre çështjeve që i
parashikon ligji, duke lënë jashtë përzgjedhjes
kërkesat e paarsyeshme dhe haptazi të
pambështetura në ligj. Ky lloj shqyrtimi paraprak
vlerësues është kompetencë vetëm e trupës së
gjyqtarëve të Gjykatës së Lartë në dhomë
këshillimi dhe nuk mund të bëhet pjesë e
kontrollit kushtetues që zhvillon Gjykata (shih
vendimin nr. 8, datë 26.2.2015, të Gjykatës
Kushtetuese).
16. Nga pikëpamja kushtetuese vetëm kur
janë të pranishme pretendime që kanë të bëjnë
me shkeljen e parimeve themelore të procesit
civil, si dhe kur këto pretendime gjejnë pasqyrim
në materialet e çështjes, vendimi i Kolegjit Civil
për mospranimin e rekursit vë në dyshim të
drejtën për një proces të rregullt ligjor (shih
vendimin nr. 6, datë 10.2.2014, të Gjykatës
Kushtetuese). Kjo, sepse referuar natyrës së
gjykimit kushtetues të kërkesave individuale,
kontrolli i respektimit të standardeve kushtetuese
për një proces të rregullt ligjor është funksion
edhe i gjykatave të zakonshme, për më tepër i
Gjykatës së Lartë. Ky raport midis juridiksionit
kushtetues dhe juridiksionit të gjykatave të
zakonshme, kur është rasti i shqyrtimit nga ana e
Gjykatës Kushtetuese të kërkesave individuale,
në bazë të nenit 131/f të Kushtetutës, udhëhiqet
nga parimi i subsidiaritetit (komplementaritetit)
(shih vendimin nr. 52, datë 2.12.2013, të Gjykatës
Kushtetuese).
17. Gjykata rithekson se zbatimi i
detyrueshëm i vendimeve të saj është i garantuar
nga Kushtetuta, e cila në nenet 132 dhe 145 të saj
sanksionon shprehimisht këtë koncept
kushtetues. Vendimet e Gjykatës kanë fuqi
detyruese të përgjithshme dhe janë
përfundimtare. Ato përbëjnë jurisprudencë
kushtetuese dhe, për rrjedhojë, kanë efektet e
forcës së ligjit. Ky efekt detyrues ka të bëjë si me
pjesën urdhëruese, ashtu edhe me pjesën
arsyetuese të vendimit. Në respekt të doktrinës
dhe të jurisprudencës kushtetuese, Gjykata ka
theksuar se efekti detyrues që pasqyrohet mbi
argumentet thelbësore të vendimit të saj përbën
edhe një ratio decidendi, eliminimi i të cilave do ta
bënte vendimin, në tërësinë e tij, të pakuptimtë.
Nga kjo pikëpamje Gjykata ka theksuar se nga
standardi i detyrimit të zbatimit të vendimmarrjes
kushtetuese nuk mund të bëjë përjashtim as vet
Gjykata Kushtetuese (shih vendimin nr. 44, datë
29.6.2015, të Gjykatës Kushtetuese).
18. Duke vlerësuar zbatimin e standardeve të
mësipërme gjatë shqyrtimit të çështjes konkrete,
Gjykata konstaton se Gjykata e Lartë i ka
përmbushur detyrimet që rrjedhin nga vendimi
nr. 51, datë 21.11.2013 për të zhvilluar një proces
të rregullt ligjor gjatë rishqyrtimit të çështjes në
po atë gjykatë. Në zbatim të vendimit detyrues të
Gjykatës, Gjykata e Lartë, në përputhje me
kompetencat e saj ligjore, pasi ka marrë në
shqyrtim pretendimet e ngritura në rekurs, ka
vlerësuar se ato nuk përfshihen në asnjë nga
rastet e parashikuara në nenin 472 të KPC-së,
duke e arsyetuar qëndrimin e saj në vendimin e
kundërshtuar. Në kushtet kur nuk ka pretendime
të natyrës kushtetuese, vetëm fakti i shqyrtimit të
rekursit në dhomën e këshillimit nuk është i
mjaftueshëm për të konkluduar se procesi
gjyqësor nuk ka qenë i rregullt nga pikëpamja
kushtetuese. Po ashtu, në vlerësimin e Gjykatës
arsyetimi i vendimit nr. 00-2014-18, datë
15.1.2014, të Kolegjit Civil të Gjykatës së Lartë
nuk paraqet ndonjë mangësi, e cila mund të
ndikojë në cenimin e së drejtës për një proces të
rregullt ligjor. Kjo formë arsyetimi është tashmë
e konsoliduar në praktikën e Gjykatës së Lartë,
përderisa shpreh në thelb shkaqet e mospranimit të rekursit nga ana e Kolegjit Civil në dhomë këshillimi (shih vendimin nr. 6, datë 10.2.2014, të Gjykatës Kushtetuese).
19. Në përfundim, Gjykata vlerëson se pretendimet e kërkueses për cenimin e së drejtës për një proces të rregullt ligjor, në kuptim të
nenit 42 të Kushtetutës, janë të pabazuara.
PËR KËTO ARSYE,
Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë, në mbështetje të neneve 131/f dhe 134/1/g të Kushtetutës, si dhe të neneve 72, 77 e vijues të ligjit nr. 8577, datë 10.2.2000, “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë”, me shumicë votash,
VENDOSI:
- Rrëzimin e kërkesës.
Ky vendim është përfundimtar, i formës së prerë dhe hyn në fuqi ditën e botimit në Fletoren Zyrtare.
Anëtarë pro: Sokol Berberi, Gani Dizdari, Fatmir Hoxha, Besnik Imeraj, Fatos Lulo
Anëtar kundër: Vladimir Kristo
Anëtare pjesërisht kundër: Vitore Tusha
als_Latn lit_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn eus_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn nld_Latn tpi_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn fin_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn fin_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn