als_Latn dik_Latn sag_Latn
Pas 25 vjetësh u largua një legjendë, Francesco Totti.
Një futbollist që la gjurmë jo vetëm në Itali, por në mbarë botën dhe që për të gjithë karrierën e tij vendosi të mbante të veshur vetëm një fanellë atë të verdhekuqve, aq sa dhe parrulla e shpalosur nga tifozët në fillim të ndeshjes se “Totti është Roma” është treguesi më i mirë i trashëgimisë që 41-vjeçari la në klubin që i përkushtoi të gjithë karrierën e tij.
Fundi i një karriere por jo i një futbollisti, që do të mbetet gjithmonë në zemrat e të dashuruarve me futbollin duke qëndruar besnik i ngjyrave në një futboll ku flitet gjithmonë e më pak për përkushtimin ndaj fanellën e simboleve të një skuadre.
Portret
Qarkullon një anekdotë për sa i përket tentativës së Roberto Mancinit për të bindur mesfushorin e Romas Daniele de Rossin për t’iu bashkuar te Manchester City: Do të përfundosh si Totti? Një lojtar i madh që nuk ka fituar asnjë trofe?
Një pyetje që nuk ka shumë kuptim, dhe nuk është e vetmja pyetje apo paragjykim qesharak i bërë në drejtim të tij. Keqinterpretimi i Mancinit është spektakolar.
Të fitosh trofe është një aspekt i rëndësishëm në karrierën e një futbollisti, por për Tottin rëndësi ka metoda dhe kuptimi, jo triumfi. Manchester United, Real Madrid dhe Barcelona të gjithë kanë tentuar ta joshin lojtarin jashtë Rome, por mbreti i tyre nuk ishte për abdikim.
Për Tottin, tre pikë në “Stadio Olimpico” janë një kënaqësi më e madhe se tre trofe diku tjetër.
Nëse Roma është qyteti i përjetshëm, Totti është lideri i tyre i përjetshëm.
Duke debutuar në moshën 16 vjeçare në 1993, muajin e fundit ai nënshkroi një kontratë deri në fund të sezonit. Karriera e një lojtari të vetëm ka zgjatur sa 28% e historisë së klubit, dhe ai që tani ka nënshkruar për rolin e drejtorit teknik. Nuk është çudi kur thotë se fanella me numër 10 i duket si një lëkurë e dytë. Është e vështirë të përfytyrosh një lojtar që përfaqëson më shumë qytetin e tij se Totti, vëllai modern i Romit dhe Remit. Lindur e rritur në Porta Metronia, shtatë kilometra larg “Stadio Olimpico”, Totti u bë i varur pas futbollit që në moshën tre vjeçare, duke luajtur përditë me fëmijë më të rritur në rrugët e lagjes së tij.
Totti ka rrënjë të thella në Romë, me familjen e tij që ka plot shtatë breza në kryeqytet. Ai adhurohet nga tifozët e Roma-s dhe respektohet nga tifozët e Lazios, një monument që merr frymë i qytetit. Totti është, si ç’ka thënë njëherë Claudio Ranieri:, “aq i rëndësishëm për Romën sa Koloseu”.
Francesco mbetet simboli i padiskutueshëm i Romës,” ka thënë Carlo Ancelotti. Kohëzgjatja dhe qëndrueshmëria e karrierës së Tottit është e pabesueshme, 758 ndeshje për ekipin e tij të fëmijërisë.
Jo vetëm që është lojtari me më shumë paraqitje dhe golashënuesi më i mirë i Roma-s por gjithashtu golashënuesi i dytë më i mirë i historisë së Seria A (248 gola) dhe lojtari i tretë me më shumë paraqitje (601), gati e sigurt që do të kalojë Javier Zanettin më vonë gjatë këtij sezoni. Totti ka qenë kapiteni më i ri në Seria a dhe është golashënuesi më i vjetër i Champions League. Ai gjithashtu është golashënuesi më i mirë i derbit të kryeqytetit, natyrisht. Sa herë që mendon se flaka po shuhet, Totti i hedh një tjetër trung zjarrit. Për shumë njerëz, është lojaliteti i Tottit që bie më shumë në sy. Ai nuk i gjykon arritjet e tij nga trofetë e fituara, por nga ndryshimi i bërë. Lojaliteti i Tottit te Roma është thjesht një gjendje mendore. Jeta e tij nuk do të ishte e bukur larg Romës dhe Roma-s, kështu që përse të largohet? Vetëm koha do ta largojë nga fusha e Olimpicos.
“Jam rritur duke luajtur për Roma-n dhe dua të vdes teksa luaj për Roma-n, pasi kam qenë gjithmonë një tifoz i Roma-s,” është shpjegimi i thjeshtë i Tottit.
Ky është më shumë se një klub dhe më shumë se një qytet për Tottin – është një mënyrë jetese të cilës ai nuk mund t’i shkëputet. Ai nuk e sheh karrierën e tij si një futbollist, por si një futbollist i Roma-s. Besimi që ka te aftësitë e tij është i përzierë me një përulësi që i lejon të analizojë veten.
Ai njihet për punën e tij në komunitetet e varfra të Romës, ashtu si ç’njihet për barcaletat e shumta në qytet. Kapiteni i Romas ndihmoi të krijonte një libër të mbushur me barcaleta ë drejtim të tij, që ulin inteligjencën e tij dhe sjelljen. Të gjitha paratë e fituara nga shitja e librit shkuan në projekte që ndihmuan moshën e thyer dhe të pastrehët e Republikës Demokratike të Kongos. Ishte një ‘bestseller’. Në kulmin e tij, të shihje Tottin teksa luante për Roma-n ishte një eksperiencë shumë e çuditshme. Futbolli mbetet një sport ekipi, por ekipi fuqizohej nga një lojtar i vetëm. Por Roma nuk ishte një ekip i varur nga vetëm një lojtar – pasi kishte shumë lojtarë të mrekullueshëm rreth tij – por Totti ishte lojtari që binte në sy më shumë. Për disa ekipe kjo mund të ishte diçka negative, por dëshira e Tottit për të krijuar mundësi shënimi për shokët ishte ajo që bënte diferencën.
Edhe gjatë viteve shterpë të Roma-s, magjitë e Tottit binin në sy. Duke filluar si një numër 10, Totti kaloi më përpara në pozicionin e qendërsulmuesit në ekipin e 2005 të trajnuar nga Spalletti, i cili e përdorte si nëntë false. Totti bënte më pak punë defensive, por prapë zbriste thellë në mënyrë që të sulmonin sulmuesit anësorë.
Aftësia e tij për të mbajtur topin dhe t’ia servirur të tjerëve ishte e mahnitshme. Ai bënte pasime që mbrojtësit kundërshtarë nuk mund t’i imagjinonin. Batistuta e ka cilësuar si partnerin e sulmit më të mirë me të cilin ka luajtur. Nëse do të cilësohej për një gjë, do të ishte Cucchiaio, e përkthyer “luga”. Kjo është metoda e Tottit për t’i kaluar topin me parabolë portierit nga jashtë zone. Trajektoret e topave të tij nuk ishin parë ndonjëherë, ndjenja me të cilën ai i godiste duke ngadalësuar lojën dhe duke shtangur portierin ishin të mahnitshme.
Kohëzgjatja e karrierës së tij ndonjëherë ka një impakt negativ mbi reputacionin e tij, duke bërë që për disa tifozë të harrohen kohët e arta midis 2000 dhe 2007. Gjatë asaj kohe, Totti fitoi Kupën e Botës, Scudetton (katër herë vendi i dytë), është emëruar lojtari më i mirë i Seria A dy herë dhe pesë herë lojtari më i mirë italian. Fitoi Këpucën e Artë në moshën 31 vjeçare dhe dy herë çmimin goli më i bukur i sezonit në Seria A. Lavdia e disa lojtarëve zgjaste për disa muaj; e Tottit zgjati sezone të tërë. Por jashtë Italisë ai nuk mori asnjëherë duartrokitjet e merituara.
Kapiteni i Roma-s nuk ka luajtur asnjëherë në një gjysmëfinale Champions League dhe nuk është pozicionuar asnjëherë më lartë se vendi i pestë në votimet e Ballon d’Or. Pas sezonit të magjishëm 2006/07 ai u pozicionua pas Freddie Kanoute. Por respekti ndaj tij gjithsesi nuk mungon dhe nuk ka për të munguar kurrë.
Franz Beckenbauer ka shprehur pikëllimin e tij për sa i përket mos-fitimit të Ballon d’Or, teksa Luis Enrique e ka quajtur “mbreti i botës”. Sacchi ka thënë se Totti është një prej lojtarëve më të mirë që ka parë me sy teksa Lippi e ka cilësuar si një monument të futbollit italian.
Sot që ai doli në pension, një pjesë e Romës vdiq bashkë me të.
“Un Capitano c’e’ solo un Capitano,” është kori i tifozëve në Olimpico; për ta gjithmonë do të ketë vetëm një kapiten. Francesco Totti është një mit. Ai është ai i magjishmi.
als_Latn als_Latn als_Latn nno_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn