als_Latn dik_Latn sag_Latn
Pasi ne “milingonat” (dmth unë dhe shoqja ime e ngushtë Laura) punuam gjithë dimrin, erdhi koha që t’ia shpërblenim pak vetes (si çdo vit), punën tonë 60 orëshe në javë, me një rifreskim garderobe. Është pranverë!
Por mes 100 gjërave që na duhet të bëjmë çdo ditë (në zyrë, takime, projekte), duke përfshirë edhe pasditet “e bllokuara” të Laurës me binjakët e saj 3-vjeçarë, nuk gjenim realisht më kohë të bridhnim në të gjithë Tiranën për disa ditë me radhë apo të merrnim makinën për të gjetur specifikisht ato që na duheshin.
A ishte e mundur që ta mbyllnim gjithë shopping-un brenda ditës?! Mundësisht brenda 3 orëve, nëse do të kishim fat! E pastaj të rrinim pak bashkë, unë dhe ajo, si dikur, në një kafe, duke bërë thashetheme ballë për ballë e jo në whatsapp!
Ndaj vendosëm që të takoheshim tek qendra “Toptani”, të cilën unë e kam tashmë vetëm 5 minuta larg (meqënëse e kam shtëpinë tek “Selvia”). Ndërsa Laura erdhi për 10 minuta me makinë dhe për herë të parë parkoi “si zonjë e vërtetë” në mes të Tiranës, pa frikën e ndonjë gjobe tjetër parkimi, që do ta zyrtarizonte si “Most Wanted” në policinë bashkiake.
Me paratë e kursyera në kuletë dhe një kartë krediti (në rast urgjence impulsiviteti!), hymë tek “Toptani” me seriozitetin e një vizitori që hyn për herë të parë në muzeun e “Louvre”. Vendosëm që fillimisht të vëzhgonim, analizonim, shqyrtonim dhe pastaj të ….uaaa prit! Sa të bukura këto pantallonat e bardhaaaa! Tamam siç i dua unë!
Hyra me vrap sikur të më ndiqte njeri në një butik të quajtur “Lioness”, ndërsa pas më ndiqte Laura që thërriste: “Atë çantën me Marilyn Monroe e zura vetë!”. Kaq e pati dhe vëzhgimi ynë serioz! Pantallonat e bardha të vitrinës më rrinin aq bukur, sidomos tek vithet (Faleminderit squats!). Sa bukur të gjeja edhe një këmishë … Po kush të lë të kërkosh në qetësi! Laura, e cila sapo kishte paguar çantën, nisi të bërtiste sikur kishte zbuluar Amerikën! “Uaa paskan marrë Must B. këtu! Oh kjo është një markë greke që unë e dua shumë dhe sa herë shkoj në Athinë….(Mos, inshallah, nuk fillon prapë me historinë e saj të jetës në Greqi!)
Më tërhoqi nga mëngët dhe bëri shumë mirë, sepse bluza me vija blu në vitrinë shkonte fiks me pantallonat e bardha dhe më mbulonte pak barkun (atje ku shkarkoheshin të gjithë drekat e punës (fatkeqësisht).
Laura është më e thjeshtë në stil dhe në verë, me ngjyrat pastel e bezhë që zgjedh, duket sikur ka lindur në rrugicat e Mikonosit dhe jo të Shkodrës. “Must B.” për të u kthye në “Must Have”. “Ja të marrë këtë bluzën bojëqielli, por më pëlqen edhe kjo bezha. Ua sa e bukur këmisha e bardhë! Ta vesh me këtë fundin?” Tik-tak, tik-tak, Laurës po i vinte ora e kartës së kreditit më duket! Tik-tak tik-tak….jo s’qenka ora e Laurës kjo! Qenkan rrahjet e zemrës sime që u shpeshtuan kur sytë ngelën mbi një këmishë të gjatë e të tejdukshme në vitrinën e një dyqani të quajtur Q Studio! Ohh e dua për pasditet në verë!
“Edhe unë e dua këtë këmishën e bardhë me lule! Qenka fantastike! Imagjinoje me një palë pantallona të bardha…”- vijoi Laura!
“Me të miat, do të thoje! Dëgjo do t’i marr unë të dyja dhe ti merre këtë këmishën sa herë të duash, se këto realisht janë bërë për mua. Më shiko, unë jam më e gjatë!”
“Dakord, dakord, vazhdo!”-ma ktheu Laura, trupi i imët i së cilës mezi tërhiqte çantat e mbushura plot. “Ndërkohë, unë po i hedh një sy këtij dyqanit ngjitur ‘ Retrò Avantgarde’”
Retrò Avantgarde, një bashkim i çuditshëm emrash, që unë dhe Laura e përkthyem: “E frymëzuar nga e kaluara, por me një vizion për të ardhmen.”
“Tamam si unë! Shiko sa bezhë ka! Shiko çfarë elegance! Të bukura, klasike, por prapë sensuale!”-shpjegonte Laura teksa përkëdhelte me dorë materialet e mëndafshta të veshjeve.
E bukura e vajzave kur shkojnë për shopping është se gjithmonë gjejnë arsyetimin më origjinal për të justifikuar çdo blerje të tyren, edhe kur nuk kanë nevojë për një të tillë. Jo se Laurës i duhej edhe NJË TJETËR veshje bezhë në garderobën e saj bezhë-pastel, por siç themi ne shpesh: “Nuk më duhet, por e dua!”, dhe kaq mjafton që të na shtohej edhe një tjetër çantë me rroba. Por edhe një tjetër çantë po na pret më duket, se këtu qenka dhe Fracomina! Mossss!
Marka e famshme italiane është ideale për përditshmëri. “Po më godasin këto ngjyrat e forta aq shumë në zemër, saqë nuk i rezistoj dot!”-thërriti Laura, që papritur “i vuri shkelmin” bezhës dhe pastelit të saj. A ju thashë që na duhej një kartë krediti për “urgjencë impulsiviteti?” Fracomina vuri në test shoqërinë tonë, sepse ç’është e vërteta, të dyja u dashuruam njëkohësisht me një fustan me lule të mëdha shumëngjyrëshe!
- “Dëgjo, e marrim të dyja këtë fustan dhe po e vesha unë, të shkruaj ty që mos ta veshësh.”-propozova unë.
- “Je në vete? Unë zgjohem që në 6 e ti zgjohesh në 10! Kur të kujtohesh ti, unë jam duke pirë kafen me këtë fustan!”-ishte përgjigja e Laurës.
Diskutuam rreth 20 minuta e kur e pamë që nuk po i lëshonim pe njëra-tjetrës vendosëm ta zgjidhnim me “tek a çift”. Nëse shitëset në atë butik jua tregojnë si histori, po, ne jemi ato dy të çmendurat që për pak u grimë! Por fitova unë!
“Thjesht unë tolerova, sepse jam më familjare.”- ma ktheu Laura dhe fytyra e saj i mori një hije serioziteti, sikur sapo më tha që kishte shpëtuar popullin e Sudanit nga uria. E kuptova pse u soll ashtu, kur nisa të ndiqja të ecurën e saj prej somnambule drejt një butiku të quajtur “Italian Luxury Brand”.
Ndaloi në hyrje të dyqanit dhe u kthye nga unë: “Sepse unë kam shumë më tepër përgjegjësi dhe mendoj për të gjithë familjen time!” dhe nxorri celularin nga çanta. “Zemër të kam gjetur një butik fiks për ty. Tani s’ke nevojë të bredhësh lart e poshtë, se këtu ka këpucë, xhupa, këmisha që të duhen për punë. Janë stili yt, të gjitha firmato. Në fakt janë stili ynë, se ka edhe për mua!”
Teksa Laura fliste me të shoqin, unë u ndjeva në turp që t’i thoja se po vdisja për një palë atlete që pashë në vitrinë. M’u duk vetja shumë egoiste në atë moment. Pastaj u ftillova! Po mirë, ç’faj kam unë që s’kam ende burrë e fëmijë!? Pastaj, ku ka më mirë se të duash veten tënde? Dhe më e rëndësishmja: Përse të mos i bëj një dhuratë vetes sime, thjesht sepse ekziston! E meritoj!”
E kapa veten që po dialogoja në distancë me rripin e orës së reklamuar në dyqanin “Alviero Maratini 1a Classe”.
“E do njeriu një aksesor me hartën e Alvieros. Një rrip! Një çantë! Një kuletë! Këto janë investim Laura! Psh. e blen një kuletë me dizenjon klasike të Alvieros sot dhe pas 40 vjetësh kjo do të jetë prapë kështu siç e bleva, me këtë dizenjo. Natyrisht do të duket më bukur se fytyra jonë me harta-harta!” Laura çuditërisht më dëgjonte me vëmendje teksa ecnim drejt dyqanit të markës “krenari” të Italisë.
- “E di çfarë? Do të të bëj një dhuratë këtu, sepse fundja-fundit, meqënëse të bie ditëlindja në mes të verës e unë jam gjithmonë në plazh, asnjëherë s’të dhuroj gjë! Të pëlqen kjo kuleta?”
- “Nëse të pëlqen ty…” Po bëja gjoja si e vështirë në atë moment, edhe pse brenda po hidhesha nga gëzimi. Po mbreti i pranon dhuratat, përse jo unë!? Pastaj edhe mbreti do të hidhej pupthi për një Alviero Martini! (ndoshta mbreti do të blinte gjithë dyqanin, por ç’rëndësi ka!)
- “Besoj se e mbyllëm.” - tha Laura teksa i zgjati kartën e kreditit shitëses tek Alviero.
- “Mona Lisa!”-bërtita unë.
- “Ç’pate?”
- "Nuk iket nga Louvre pa parë Mona Lisën!”
- "E ku na qenka Mona Lisa?!"
I tregova me gisht nga dyqani “Versace Jeans”
“Ja nuk të duhet edhe një fustan i verdhë për në verë? Pastaj kush më mirë se “Versace” dizenjon për stinën e nxehtë: palma, lule, ngjyra të ndezura…Oh po ndizem edhe unë sërish….Nuk thonë kot që shopping-u ndonjëherë zëvendëson seksin, sepse lëshon të njëjtat hormone lumturie! Oh!” Nuk po ju them se si Laura rrotulloi sytë teksa shihte shpërthimin tim. Ok, ja ku ja u thashë!
Tre orë e 8 çanta më vonë, mua dhe Laurës na kishte shkuar niveli i dopaminës më lart se 8 katet e qendrës “Toptani”. Tani duhej vetëm të shkarkoheshim me një lëng frutash tek “Fusion”
- “Harruam gjë?”- më pyeti ajo teksa unë përpiqesha të nxija të gjithë çantat në tre karrige.
- Edhe po harruam, këtu e kemi “Toptanin”, 5 minuta larg. Po herën tjetër, do vij vetëm, se me gjithë atë vrap e ato ulërima, njerëzit menduam se jemi dy të çmendura!
- E ka fajin “Toptani” që na ka sjellë kaq shumë dhe kaq afër!
- “Gëzuar!” për “Toptanin” pra, që na çmendi!" Dhe ngritëm gotat me lëngjet e frutave!
Copyright Anabel.al / Ndalohet ribotimi pa lejen e redaksisë.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn kmb_Latn lus_Latn als_Latn bem_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn