als_Latn dik_Latn sag_Latn
Me një biçikletë të vjetër, Elvira ecte në një rrugë plot gropa për të vajtur në spital ku djali i saj pak muajsh ishte shtruar me probleme serioze. Kjo ndodh në Shqipëri, në vitet që edhe bashkatdhetarët e saj do të donin ti fshinin, disa nga turpi dhe disa të tjerë për të harruar mpleksjen e tyre me bandat e prostitucionit. Kujtimet e fundit mbi atë biçikletë, dhe pastaj boshllëk absolut. Elvira u gjend në një trotuar, rrëmbyer nga ata që do ta kthenin në një qënje boshe e vetmja dëshirë e së cilës do të ishte vetëvrasja. Nga prostitutë, duke mos arritur të fitonte shumë para, në një kohë të shkurtër ajo do të kthehej në “grua kavje”, që do të thotë një objekt torturash që kalonin kufirin e imagjinatës, për ti futur tmerrin skllaveve të reja, që bandat e prostitucionit sillnin në Itali nga vitet ’90 deri në 2002.
Ulërimat, qarjet, lutjet e dëshpëruar për ndihmë , kanë dekurajuar qindra vajza shqiptare të tradhtonin tutorët e tyre. Prostitutat i quanin shfrytëzuesit e tyre, “i dashuri”, ndërsa kriminelët mes tyre thirreshin me pseudonimin interesant “kafsha”; kurse forcat e policisë i quanin “bastardët”.
Një ditë Elvira, e lënë vetëm për disa minuta, gjen mundësinë për t’i dhënë fund vuajtjeve të saj duke u hedhur nga dritarja. Ajo qëndron në spital disa muaj për t’u pranuar më pas në një strukturë të sigurt ku disa herë do të tentojë aktin e tmerrshëm të vetëvrasjes. Kalojnë muaj të errët, të cilët do të fshijnë nga kujtesa e saj të gjitha gjurmët e së kaluarës.
Nëpërmjet trajtimeve dhe kurave ringjallet me vështirësi kujtimi i familjes së saj të origjinës dhe sidomos ndërgjegjësimi i të qenit nënë e një djali të cilin në të vërtetë ajo nuk e rriti dot. Ajo i mbijeton fatit të saj dhe nis të kërkojë atë krijesë që kurrë nuk e ka njohur, pa e ditur që në anën tjetër të detit ishte një djalë i cili përpiqej i dëshpëruar të gjente nënën e tij. Me këtë shpresë, fëmija për vite me radhë kishte studiuar gjuhën italiane (vajzat që u zhdukën gjatë asaj kohe, dërgoheshin të gjitha drejt Gadishullit), dhe çdo ditë me gjyshërit, përshkonin kilometra me karrocë, për të vajtur në ambasadën italiane në Tiranë që të kishin lajme mbi jetën ose vdekjen e Elvirës. Çdo ditë për dy vite të gjatë, pa u dorëzuar asnjëherë.
Këto dy jetë kanë ndjekur njëra tjetrën, në kërkim të një utopie që nuk u realizua: rindërtimi i familjes. Por ajo shpresë nuk ishte krejtësisht e kotë; në fakt një ditë, duke u gjendur në stacionin policor në Pescara, Inspektori Giovanni Di Persio më tregon rastësisht një pusullë ku ishte shkruar emri dhe mbiemri i Elvirës. Nuk arrija ta besoja dhe nuk e kuptoja se si ishte e mundur, sidomos kur ai më pyet: “A mund të verifikoni nëse në një prej shtëpive-familje tuaja është ky person?” Dukej pothuajse një shaka sajuar nga ndonjë bashkëpunëtor, por në të vërtetë ai polic po kërkonte informacione për familjen e Elvirës që e kërkonte pa reshtur . Ajo grua strehohej pikërisht në strukturën time; dhe ndodh kështu mrekullia e një kontakti të parë emocionues, duke i dërguar familjarëve foton e viktimës së re për të konfirmuar identitetin. Duke zbuluar se dhe djali tashmë i rritur ishte përkeqësuar me sëmundjen mendore.
Pastaj takimi, prekës, mes nënës dhe të birit në realitetin dramatik për tu pranuar, fakti që ishin dënuar nga përbindëshi i prostitucionit – i toleruar nga shumë persona – për të mos e mbështetur njëri -tjetrin. Një shuplakë morale për ata që e quajnë prostitucionin një zgjedhje për të jetuar në mirqënje.
Sa Elvira janë shkatërruan nga perversioni i kriminelëve shqiptarë dhe italianë, të parët torturues, të dytët klientë? Nëse ky popull nuk ka harruar, pse filloi të shesë vajzat e tij?
Përktheu: Ilda Kashami
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn swe_Latn