als_Latn lit_Latn uzn_Latn
"Nga shurdhimi osmano-shqiptar u sajua diēka e frikshme nė befasinė e saj: prirja pėr tu marrė vesh. Nė vėshtrim tė parė, thirrja e osmanėve bėhuni turq do tė merrej si njė kulm i shpagės e i poshtėrimit. Me fjalė tė tjera: ju na penguat te portat e Europės? Ne e morėm hakun: ju mundėm. Ua morėm dheun, shpirtin, gratė, foshnjat, gjithēka. Dhe prapė mos kujtoni se e shlyet fajin! Tani ju do tė harroni kush ishit. Do tė ulni kryet, jo mė si shqiptarė, por si ish-shqiptarė, dhe ashtu, nė gjunjė, do tė kėrkoni ndjesė. Nė tė vėrtetė, nuk ka qenė kurrė kėshtu. Thirrja pėr tu kthyer nė turq ska qenė asnjėherė e drejtpėrdrejtė, por tepėr e tėrthortė. Dhe asnjėherė me njė kumbim hakmarrės, pėrkundrazi si njė venom. Tingėllimi i vėrtetė i saj do tė ishte: u bė ēu bė, le ta harrojmė. Nė qoftė se doni tė shijoni tė mirat e perandorisė, bėhuni si ne. Thirrja e fundit ishte gjithashtu tepėr e pėrkorė. Pėr tė shmangur fjalėn plagosėse turk, ishte gjetur myslimanizmi, njė nga tri besimet kryesore tė botės. Ishte ēelėsi i artė, kushti i vetėm pėr tė hapur portėn e mundėsive tė mėdha: karrierės, pasurisė, lavdisė. Ishte joshja qė i bėnte perandoria fitimtare popullit tė mundur, hapėsira e pafundme hapėsirės sė ngushtė, sė fundmi favori befasues, qė ngjante dyfish i tillė, ngaqė vinte nė vend tė ndėshkimit.
Tundimi ishte tronditės. Lėkundja gjithashtu. Nuk ishte veē njė hap, njė zgjedhje, njė lamtumirė. Madje dhe kjo e fundit sngjante aq dramatike siē mund tė ishte dukur. Nėn tė njėjtin pullaz katolik mund tė jetonte vėllai mysliman. Shkurt, prej tė njėjtit qumėsht nėne mund tė rriteshin vėllezėr tė ndryshėm. Edhe mė shkurt: brenda racės shqiptare, po gjėllonin vatrat familjare dybesimėshe. Ndėrkohė, mosbesimi i tė dy palėve ndaj njėra-tjetrės duhej tė ketė qenė i pafund. Ishte e natyrshme qė secila palė tė dyshonte se tjetra ia kishte me dredhi: shqiptarėt do tė hiqeshin sikur ishin ndarė me kryqin, pa u ndarė, kurse osmanėt sdo tė mbanin asnjė premtim, si ēdo sundues. Vitet kalonin, por rėnia e maskave, aq shumė e pritur, nuk ndodhi asnjėherė. Po ndodhte e kundėrta. Shqiptarėt, tė ndarė mė dysh, me kryq e pa kryq, do tė vazhdonin jetėn e tyre. Ata tė kryqit, do tė mbartnin, siē thuhej, kryqin, e tė tjerėt do tė gėzonin postet e premtuara. Shqipėria i ngjante njė teatri, ku nė tė njėjtėn skenė luhej herė drama e robėrisė e herė ajo e lirisė, pa u qartėsuar asnjėherė se cila ishte e vėrteta dhe cila e rremja.
Nė kėtė luftė maskash, kombi shqiptar humbte ēdo stinė e ēdo vit. Shfaqeshin ēdo stinė shqiptarė me famė dhe pasuri, por, ashtu si nė pėrrallat me kapėrcim tė ylberit, fill pas kapėrcimit, pra matanė ylberit, ata sishin mė shqiptarė. Rrallėherė nė histori kishte qėlluar qė fama dhe lavdia vetjake e personazheve, nė vend qė ti vinte nė ndihmė kombit qė i pėrkisnin, ktheheshin kundėr tij. Do tė mjaftonte vetėm shembulli i postit tė kryeministrit perandorak, qė iu dha shqiptarėve, prej tė njėjtit shtet qė ndalonte me dekret shkrimin e gjuhės shqipe, pėr tė kuptuar se nė ēnyjė tragjike kishte hyrė fati shqiptar "
Shkeputur nga libri i Ismail Kadares, "Mosmarreveshja,,
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn