als_Latn dik_Latn sag_Latn
Atmosfera e ngrohte dhe miqesore na mblodhi se bashku mes sipermarresve dhe profesionisteve shqiptare dhe vendas te Montréalit.
Me daten 26 Maj , ne ambjentet e hotelit Sheraton në Laval , u organizua per here të pare takimi i sipermarresve dhe profesionisteve shqiptare te Montréalit, dhe zonave perreth dhe gjithashtu me disa perfaqesues vendas.
Organizuar nga z.Ajet Nuro, keshilltar ne sigurimet finaciare tek Sun Life.
Ne këtë takim ne formen e nje koktej dhe te nje bashke bisedimi te ngrohte dhe miqesor, nisen shkembimet mes gjithe te ftuarve. Kishte te pranishem biznese, me shume vite eksperience si Sun Life , DIM Stone, Klinika Veterinare Iberville, Tit Renovation Inc., Pizza Gourmande, Laltech Solutions, Roman Avocats , Éléctrique alb, Century 21, por edhe kompani te reja me shume etje per te ecur me hapa te shpejte ne njohjen e tyre ne tregun kanadez si “Alba Construction”. Kjo kompani e perfaqesuar nga familja Sulollari, beri nje pershkrim te ndertimit te shtepive ” Eco Alba”, shtepite ekologjike qe po hyjne çdo dite e me gjere ne tregun bashkekohor , pra eshte hapi revolucionar i te ardhmes ne ndertim. Shtepite ekologjke perdorin burimet natyrale ekzistuese, nuk harxhojne energji.
Nje kompani tjeter me sipermarres vendas ishte “Hypra ” aplikim dhe sherbim taksi me perfaqesues Nader Jelidi. Kompania e taksive dhe e aplikimit e lidhur me shume sherbime ne te njejten kohe, si pershembull sherbimet e hotelerise apo te restoranteve.
Edhe Shoqata Kulturore Shqiptare Montreal ishte e pranishme, dhe e perfaqesuar nga shume anetare te saj mes tyre edhe znj Anila E.Kati, z.Gjergj Hasa,z. Glen Kasneci, z.Prend Tanushi, z.Roland Simaku, tej. Jemi kenare per pjese marrjen tone, ne takimin e sipermarresve dhe profesionsteve shqiptare dhe kanadeze ne takimin e organizuar nga z.Ajet Nuro. Është kenaqesi te bashkepunojme mes njeri tjetrit si shqiptare dhe te njihemi ne fushat perkatese te profesioneve tona. Çdo kush nga ne perfqeson nje profesion, nje arritje, nje emer suksesi nje gur themeltar per keshtjellen me tradita te vyera shqiptare, ne Montréalin tone.
Ne këtë takim moren pjese shume biznese te vegjel dhe te medhenj. Pati shkembime reciproke eksperiencash, dhe bashkebisedime te kendshme mes bashkatdhetareve tane.
Në kete takim ishte i ftuar edhe nje nga shqiptaret me te vjeter te Montreal z.Laze Leskaj, i cili ka ndihmuar dhe i ka mbështetur shqiptaret për t’u rregulluar kur kanë mbërritur në Kanada.
Ndjehemi krenare që shqiptaret perfaqesojne denjesisht vlerat tona te bukura, punen e palodhur, dinjitetin, seriozitetin, respektin reciprok ne fushat perkatese dhe ne shumellojshmerine e profesioneve.
Mes te ftuarve, pati sipermarres qe kane dhene nder vite ndihmen e tyre financiare ndaj komunitetit shiptar si kompania DIM Stone ( vellezerit Koçiu) kane ndihmuar vazhdimisht shkollen shqipe dhe kane perkrahur aktivitetet e ShKShM te koheve te fundit, Pizza Gourmande me z.Prend Tanushi, Klinika Veterinare Iberville me z.Hysni Marku.
Nder te tjera ne këtë takim u vleresua nga te pranishmit, puna dhe serioziteti ne projekt i nje kompanie te vogel AlbCAD design perfaqesuar nga z. Eduart Nuhu.
Z. Aurel Zaloshnja foli per punen e tij tek Century21 dhe nebte njejten kohe kur degjoi per keshilltaren e re te hipotekes , shprehu kenaqesi per bashkepunimi.
Laltech Solutions , perfaqesuar nga z.Lulzim Laloshi foli per fushen e investimeve mes Kanadase dhe Shqiperise.
Gjithashtu edhe perfaqsuesi i firmes Éléctrique alb, z.Roland Simaku, paraqiti fushen e punes qe permblidhte kompania, ne instalimet elektrike te banesave.
Firma e avokatise, perfaqesuar nga znj Iolanda Roman, foli gjithashtu per mbeshtjeten qe i jep komunitetit shqiptar dhe per gatishmerine per te ndihmuar ne fushen perkatese.
U vleresuan gjithashtu arritjet e te rinjve, nder ta Kristina Nika keshilltare financiere per investimet dhe hipotekat tek Des Jardins, Glen Kasneci per investimet nga Sentry Investment, Gjergj Hasa ne perfaqesi te zyres se avokatise.
Te tre te rinjte u shprehen se bashku se ishin te gatshem te ndihmojne komunitetin ne fushat perkatese.
Edhe rapsodi nga Gramby, i nderuari z.Mehdi Isufi, sipermarres inpergjithshem, foli per punen e tij, foli per perkrahjen qe besimin qe duhet ti japim njeri tjetrit si Shqiptare te ndershem, gjithashtu ai ftoi te gjithe te pranishmit ne aktivitetin e 3 qershorit ” flas shqip”.
Nje moment i veçante ju kushtua dy te rinjve te sapo ardhur ne Montreal, Ilirjan Kumaraku dhe Fierez Dumani, te dy profesion inxhiniere.Ata shprehen kenaqesine te gjenden ne nje atmosfere kaq mikpritese nga komuniteti yne.
Nder te tjera iu dha nje fjale pershendetje edhe kryetares se Shoqates Kulturore Shqiptare te Montrealit znj Anila E.Kati, e cila foli per punen e shoqates , per aktivitetet dhe gjithashtu se ç’fare mund te behet ne te ardhmen ne gjirin e shoqates. U nenvizuan disa nga aktivitet e Shoqates dhe gjithashtu u kerkua mbeshtetje nga te pranishmit te perkrahin Shoqaten me ide dhe me pjesemarrjen në aktivitete per te ndihmuar ne trasmetimin e vlerave dhe traditave tona nder breza.
Keshilluesja me drejtim ne orientimin e gjetjes se punes Mirela Moçka , foli per rendesine e njohjes se hapit te pare sapo hyn ne Kanada, ne kurset e gjuhes apo stazhet dhe trajnimet ne drejtimin per te gjetur pune.
Andi Bajraktari, prezantoi kliniken e tij dentare ne Lachine dhe sherbimet qe kryejne, gjithashtu pergezoi organizimin e aktivitetit.
Atmosfera e takimit perfundoi me shkembime idesh dhe njohjesh, gjithashtu me projektet ne vazhdim si kupa e futbollit rreth fund të muajit qershor.
Ky shkrim permblodhi disa nga bisedat e shumta te asaj mbremje te kendshme.
Per tu pergezuar ideja e organizatorit te takimit z.Ajet Nuro dhe grupit te punes Milidjan Cani me Kristina Nika.
Aktorja e njohur dhe e dashur për publikun shqiptar, Vilma Hodo, është mjaft e përkushtuar në profesionin e saj, të cilin e ka me shumë pasion. Pas suksesit të “100 Fustanet” produksion i Teatrit Metropol me regjisore Jonida Beqo, Vilma Hodo ka qenë pjesë e disa eventeve në New York. Me 26 maj ishte pjesë e tapetit të kuq të Festivalit New York Albanian Film Week në New York, ku vazhdon të perfeksionojë artin e aktrimit duke u angazhuar me workshope të teatrit. Në intervistën që vijon Vilma tregon rrugëtimin e suksesit të saj në aktrim.
Intervista me aktoren Vilma Hodo
Intervistoi Ermira Babamusta
Na tregoni më shumë rreth vetes. Çfarë ka ndikuar në zhvillimin e pasionit tuaj, aktrimin?
Vilma Hodo: Kam lindur në Tiranë dhe jam diplomuar për aktrim në Akademinë e Arteve në Tiranë (Sot Unversiteti i Arteve) në vitin 2010. Zgjedhja ime e lirë për të studiuar aktrim është formësur herët që prej fëmijrisë time. Pasioni i babit tim për librat dhe rritja në një shtëpi ku bibloteka brenda shtëpisë kishte vendin dhe hapsirën qëndrore ka zhvilluar tek unë gjithmonë imagjinatën dhe procesin e të lexuarit si një proçes i shenjtë. Fuqia e këtij procesi ka qënë në faktin se nuk më është diktuar verbalisht por e kam brendësuar duke e vëzhguar tim atë! Veprimet e tij, kujdesi për librat, dashuria për personazhet e tyre, pasioni në përshkrimin e jetës së tyre ka zhvilluar tek unë një dëshirë për të njohur dhe eksploruar personazhe, histori dhe, ngjarje…
Eksperiencat e mia të deri tanishme janë më së shumti në Teatër dhe kjo jo rastësisht sepse Teatri është tempulli i të vërtetave magjia e së cilit pushton këdo profesionist që punon dhe bën Teatër. Pak pas diplomimit kam qënë pjesë e disa produksioneve Teatrore në Tiranë dhe një ekperiencë të vecantë 1 vjecare në Teatrin Kombetar për femijë. Kam qënë pjesë e trupës së aktorve në Teatrin Aleksandër Moisiu në Durrës ku kam punuar në disa produksione teatrore të suksesshme të cilat janë shfaqur në festivale Teatrore brenda dhe jashte vendit. Së fundmi kam punuar në Teatrin Metropol në Tiranë si aktore dhe specialiste edukimi për teatrin.
Në fillim të këtij viti jam diplomuar edhe për psikologji (full- time, bachelor degree) në Fakultetin e Shkencave sociale në Tiranë. Psikologjia është fusha që e ka plotësuar ndjeshëm fushën time kryesore të interesit Teatrin dhe më ka ndihmuar mjaft jo vetëm në punën time si aktore por dhe në eksplorimin e fushave të tjera të lidhura me Teatrin dhe Psikologjinë siç është drama-terapia dhe psikodrama të cilat janë fusha me interes për mua së fundmi.
Na trego për fillimet në fushën e aktrimit.
Vilma Hodo: Jam një aktore që dashuron Teatrin dhe magjinë që ai krijon dhe përcjell tek publiku por dhe tek njerzit që e bëjnë atë. Psikologët thonë që të gjithë ne tek profesioni që zgjedhim projektojmë nevoja të pandërgjegjshme të cilat na udhëheqin drejt profesionit që bëjmë ose kemi pasion të bëjmë. Sigurisht që kjo është e vërtetë për mua nëse bëj një flash back në fillimet e fushës së aktrimit. Ashtu si mami im thotë në gjuhë zhargon “nuk ka lënë konkurs interpretimi pa shkuar” (qesh) kur kujtojmë sakrificat e saj kur me ndiqte në çdo aktivitet në lidhje me aktrimin.
Disa kompeticione rinore aktrimi dhe jo vetëm (kërcimi dhe kënge) në Televizonet shqiptare në periudhën kur unë isha nxënëse në gjimnazin “Ismail Qemali “e konsoliduan në një farë mënyrë zgjedhjen time. Kanë qënë eksperienca të rëndësishmë për mua, mësoja shumë prej tyre, kam njohur për herë të parë njerzit që më pas do ishin profesorët e mi por mbi të gjitha çmimet e para dhe këto “mini-suksese” të para më motivonin që përveç pasionit kisha dhe koefiçentin e rëndësishëm talentin!!
Aktrimi është një fushë e gjërë për të cilën janë me vlerë eksperiencat, madje mund të them që edhe eksperiecat e para në tv apo radio të vlejnë. Eksperiencat që lidheshin gjithmonë e më shumë me aktrimin më kanë ndjekur ose unë i kam ndjekur…
Prishtina Press: Në cilat projekte keni punuar së fundmi?
Vilma Hodo: Së fundmi kam përfunduar një cikël shfaqesh të një produksioni teatror për të rinj dhe adoleshentë “100 Fustanet” produksion i Teatrit Metropol me regjisore Jonida Beqo. Ka qënë një eksperiencë e rëndësishme sepse shfaqja ka pasur jo vetëm vëmendjen dhe vlersimin e publikut por ka pasur në qënër të saj dhe një dimesion edukues për publikun më të rëndësishëm të Teatrit që janë të rinjtë dhe adoleshentët.
Ata jetojnë sot në një kohë ku teknologjia zhvillohet çdo ditë dhe ti impresionosh ata me teatër cilësor nuk është e lehtë, ti ofrosh një eksperiencë unike në teatër do të thotë që ke investuar në publikun e së ardhmes dhe ke përmbushur fuqinë dhe misionet e teatrit. Kam qënë pjesë e një kasti kolegësh mjaft të talentuar dhe energjik të cilët e duan me shpirt punën e tyre.
Gjithashtu kam qënë pjesë si aktore sërisht e një produksioni televiziv në Digitalb me aktorin dhe komedianin e njohur Elvis Pupa.
Kush është personazhi që ju ka sfiduar më shumë profesionalisht deri tani?
Vilma Hodo: Një aktor tek secili karakter gjen copëza nga vetja, rindërton, rikujton eksperienca, projekton dhe krijon. Gjithë procesi i krijimit e përmban sfidën, veçanërisht për aktorin kur interpreton karaktere që pak ngjasojnë me të. Është shumë intriguese se si nëpërmjet një personazhi të ri ti zgjeron dimensioned e vetes dhe ketu është sfida më e madhe. Personazhet të cilat në pamje të parë nuk kanë pasur aspak ngjashmëri me mua kanë qënë më sfiduesit dhe më të rëndësishmit profesionalisht. Personazhi i Krisotemës në tragjedinë “Elektra” ka qënë një personazh sfidues i cili edhe psikofizikisht ka qënë mjaft impenjativ dhe i rëndësishëm.
Si lidheni ju me këtë personazh?
Vilma Hodo: Procesi i krijimit të personazhit, mishërimit të tij është i tillë që lidhja mes unit tënd dhe unit të personazhit nuk janë pastërtisht të ndara. Ky është edhe momenti që ne aktorët jemi edhe të bekuar më këtë profesion. Ndërkohë që aktrojmë, që bëjmë punën tonë ashtu si Mark Zukenberg programon ne nuk bëjmë miliona dollar me teatër por ama bëjë terapi, realizojmë teatro-terapi. Kjo është arsyeja pse disa aktorë thonë që nuk jetoj dot pa berë teatër sepse të aktruarit është një proçes që përfshin proçese psikike dhe shpirtërore. Unë me çdo personazh lidhem mjaftueshëm sa për ta mëshiruar…gjithmonë e më shumë sa herë ngjitem në skënë dhe sjam më Vilma …
Si është lidhja juaj gjatë punës me regjizorin?
Vilma Hodo: Është një marrdhënie besimi mbi të gjitha, sepse regjisori është krijuesi që ka të ndërtuar të gjithë aspektet e shfaqes dhe e sheh shumë herë më herët se aktori raportin e personazhit me shfaqen dhe personazhet tjera. Një regjisor i mirë të zhvillon si sepse është ai që ka distancën dhe i distancuar vrojton atë që aktori vepron.
Eksperiencat tuaja në film?
Vilma Hodo: Eksperiencat e mia më së shumti në teatër e kanë kufizuar pjesmarrjen time në Filma. Roli im i parë në film ka qënë në një produksion me meshtrash të shkurtër nga regjisori Italian Mimmo Mongeli, filmi “Watch” dhe se fundmi kam qënë pjesë më një rol episodik në filmin “Lule Plastike” nga regjisori Ylljet Aliçka ku në shesh xhirim kam pasur fatin të jem me ikonën e filmit dhe teatrit Shqiptarë Robert Ndrenika.
Çfarë lloje filmash ju pëlqen të jeni pjesë?
Vilma Hodo: Do doja shumë të isha pjesë e një romance, unë jam tmerrsisht romantike …është shanri i duhur për mua.
Çfarë roli luan arti në shoqëri?
Vilma Hodo: Unë si individ kam një marrdhënie shumë të shenjtë me lirinë dhe të vërtetën në raport me veten dhe të tjerët. Për mua liria është gjëja më e shenjtë dhe e rëndësishme për zhvillmin dhe vetaktualizimin e individit. Nëse sistemet politike i “hedhin hi syve njerzve” arti dhe teatri i zgjon, i përball me të vërtetat që askush nuk guxon tja thotë. Arti emancipon, të fuqëzon, të jep lirinë, të bën më shumë human … veçanërisht në këtë kohë të frikshme, marramendëse të zhvillimi teknologjik arti do na shpëtoj …
Çfarë talente të tjera keni?
Vilma Hodo: Unë dashuroj të kërcej, të këndoj, të vrapoj, të ushtrohem fizikisht, sepse janë të gjitha pjesë të profesionit tim, që më dhuron liri…
Këshilla juaj për dike që dëshiron të ndjeki këtë karrierë?
Vilma Hodo: Shumë pasion, mjaftueshëm talent dhe vendosmëri…në çfarëdo mënyre gjithmonë është e vështirë por për kënaqsinë që merr ja vlen …
Çfarë mund të presim nga ju për vitin 2017?
Vilma Hodo: Këtë periudhë po shoh shfaqe dhe aktivitete artistike të mrekullueshme këtu në New York, po ndjek workshope në lidhje me aktimin dhe teatrin dhe mbi të gjitha po frymzohem që është shumë e nevojshme për një artist. Një rol i ri në një produksion teatri që pritet të filloj sezonin tjetër.
Mr. Gorbachev, tear down this wall! Zoti Gorbacov, Rrëzoni këtë mur!
Udhëtojme pafund përmes pyjeve dhe kodrinave të buta mbushur me gjelbërim dhe aromë pranvere të përhershme në qytetin e Los Angelos, një qytet që vetëm lulëzon dhe shkëlqen nga bukurizat gati qiellore… Destinacioni ynë në këtë ditë ishte të viztionim Bibliotekën Presidenciale Ronald Reagan, presidentin që ka fituar zemrën jo vetëm të amerikanëve, por dhe të miliona e miliona njerëzve rreth botës. Rruga e quajtur “40 Drive Presidenciale”, është emëruar për nder të vendit si Presidenti i 40-të. Rruga të conte në një majë me pamje të hatashme malesh, me reflekse blu që vinin nga qielli dhe ujërat e kaltra të Oqeanit Paqësor. Është një nga destinacionet më të bukura dhe unike të Kalifornisë. Biblioteka prej 300 hektarësh, përfaqëson “qytetin e ndritshëm në një kodër”, shpesh të referuar nga Presidenti Reagan dhe shërben si vendi i fundit i pushimit të Presidentit të 40-të të kombit sipas historianeve te Presidentit Reagan. Si një bibliotekë presidenciale e administruar nga Administrata Kombëtare e Arkivave dhe Dokumenteve (NARA), Biblioteka Reagan, nën autoritetin e Aktit të Protokollit të Presidentit, është magazina e të dhënave presidenciale për administratën e Presidentit Reagan. Ato përfshijnë mbi 60 milionë faqe dokumente, mbi 1.6 milion fotografi, një gjysmë milion metra filmi dhe dhjetëra mijëra kaseta audio dhe video. Përveç kësaj, Biblioteka mbledh koleksione letrash personale duke përfshirë dokumentet nga tetë vitet e Ronald Reaganit si guvernator i Kalifornisë. Biblioteka i është kushtuar presidentit të 40-të të Shteteve të Bashkuara (1981-1989) dhe gruas së tij Nancy Reagan. Projektuar nga Hugh Stubbins dhe Associates, Biblioteka Presidenciale është në Simi Valley, Kalifornia.
Biblioteka Reagan është më e madhe nga 14 bibliotekat presidenciale Nderimi
Ceremonitë e nderimit ishin hera e parë qe bëheshin në historinë e Shteteve të Bashkuara. Pesë presidentë të Shteteve të Bashkuara u mblodhën së bashku në të njëjtin vend: Richard Nixon, Gerald Ford, Jimmy Carter, vetë Ronald Reagan dhe George H. W. Bush. Gjashtë Zonjat e Para morën pjesë gjithashtu: Lady Bird Johnson, Pat Nixon, Betty Ford, Rosalynn Carter, Nancy Reagan dhe Barbara Bush. Vetëm ish zonja e parë Jacqueline Kennedy Onassis nuk mori pjesë; por fëmijët e saj Caroline Kennedy-Schlossberg dhe John F. Kennedy Jr ishin të pranishëm së bashku me Luci Johnson Turpin, vajzën më të re të Presidentit Lyndon B. Johnson, si dhe pasardhësit e Franklin D. Roosevelt. Kur u hap Biblioteka Reagan, ajo ishte më e madhe nga bibliotekat presidenciale, me përafërsisht 153,000 metra katrorë. Ajo mbajti atë titull deri në përkushtimin e Qendrës Presidenciale. , Biblioteka Reagan rikrijoi titullin në aspektin e madhësisë fizike megjithatë, Biblioteka Clinton mbetet biblioteka më e madhe presidenciale në aspektin e materialeve (dokumente, artefakte, fotografi). Ashtu si të gjitha bibliotekat presidenciale që nga ajo e Franklin D. Roosevelt, Biblioteka Reagan u ndërtua tërësisht me donacione private, me një kosto prej 60 milionë dollarë (ekuivalente me 137 milionë dollarë në vitin 2015). Dhuruesit kryesorë u përfshinë Walter Annenberg, Lew Wasserman, Lodwrick Cook, Joe Albritton, Rupert Murdoch, Richard Sills dhe John P. McGovern. Për vitin fiskal 2007, Biblioteka Reagan kishte 305.331 vizitorë, duke e bërë atë bibliotekën presidenciale të dytë më të vizituar, pas bibliotekës Lyndon B. Johnson që ishte nga viti fiskal 2006 me 440.301 vizitorë, kur ishte biblioteka më e vizituar. Ronald Regan mbahet si një nga presidentët më të suksesshëm, ishte anëtar i Partisë Republikane, komentator dhe aktor amerkan ne Hollivud. Ai shërbeu si Guvernator i 33-të i Kalifornisë 1967-1975. Reagan lindi më 6 shkurt të vitit 1911 në Tampico, Illinois dhe vdiq më 5 qershor 2004 në Bel Air të Los Anxhelosit, në Kaliforni.
Funerali për Ronald Reagan Një copë arkë e mbuluar me shiritat e flamurit amerikan dhe i ruajtur nga personeli ushtarak qëndroi në hollin e bibliotekës, më 7 qershor 2004 Varri i Ronald dhe Nancy Reagan jane dhe faqja përkujtimore në bazat e Bibliotekës. Pas vdekjes së tij, arkivoli i Reagan u dërgua në bibliotekën Reagan më 7 qershor 2004 nga Point Mugu përmes një procesioni prej 25 milje në orë (40 km / h) poshtë Las Posas Road në autostradën amerikane 101. Shumë njerëz u rreshtuan ne rrugët dhe mbikalimet e autostradës për të bërë respektin përfundimtar. Një shërbim përkujtimor u zhvillua në sallën e bibliotekës me Nancy Reagan ku more pjese fëmijët e Reaganit, të afërmit dhe miqtë. Shërbim u krye nga zyrtari Dr Michael Wenning. Prej 7 deri në 9 qershor, arkivoli i Reaganit u ndal në sallën e bibliotekës, ku afërsisht 105,000 njerëz e shihnin arkivolin për t’i dhënë respektin e tyre. Pas fluturimit per të sjelle trupin në Uashington, D.C., i shtrirë në Rotundën e Kapitolit u krye një shërbim funerali kombëtar në Katedralen Kombëtare të Uashingtonit. Pas kesaj arkivoli i Reaganit u kthye në bibliotekën presidenciale në Kaliforni për një shërbim dhe përkujdesje të fundit përkujtimore. Planet e ndërtimit për bibliotekën përfshinin një varr për përdorimin eventual të Reaganit dhe gruas së tij. Pas një shërbimi ne muzg në bibliotekë, herët në mëngjesin e 12 qershorit 2004, trupi u vu për te pushuar i qete në vatrën nëntokësore. Më 6 mars 2016, Nancy Reagan vdiq në moshën 94 vjeçare. Pas funeralit, ajo u varros pranë bashkeshortit të saj në Bibliotekën Presidenciale, më 11 mars 2016. Ligji për Aktin e Bibliotekave të Presidentit në vitin 1955 Shumë letra dhe regjistrime presidenciale kishin humbur, shkatërruar, shitur për përfitim ose ishin shkatërruar nga kushtet e dobëta të magazinimit. Në vitin 1939, presidenti Franklin D. Roosevelt kërkoi një alternativë më të mire duke thene se: “Mësoni më shumë për historinë e Bibliotekave Presidenciale”! Kongresi miratoi Aktin e Bibliotekave të Presidentit në vitin 1955. Nëpërmjet arkivave, muzeve dhe programeve publike, Bibliotekat Presidenciale vazhdojnë të ruajnë dokumentet dhe objektet e Presidentëve tanë, duke na ndihmuar të mësojmë për kombin dhe demokracinë amerikane. Shën Tereza Shqiptare në Bibliotekën Presidenciale “Reagan” Si bijë shqiptare dhe si vizitore për herë të paë në këtë Bibliotekë madhështore u ndjeva e emocionuar dhe e privilegjuar të lexoja dhe të shikoja portretin e Hyjneshës, Shën Terezës Shqiptare me Presidentin Reagan. Ata dukeshin sikur kishin zbritur nga qielli dhe bisedonin me vizitorët dhe falnin mirësi ashtu sic di të falë kjo racë njerëzore… Me 20 qershor 1985, Presidenti Reagan i dorëzoi dekoratën e Medaljes Presidenciale të Lirisë Nënë Terezës në Shtepinë e Bardhë. Presidenti Regaan në këtë ceremoni tha: “Kjo shtëpi e mrekullueshme sjellë shumë vizitorë të mëdhenj, por asnjëri nuk është më i veçantë apo më i respektuar sesa miku ynë i dashur sot. Një muaj më parë, ne dhame Medaljen e Lirisë për 13 heronj që e kanë bërë vendin e tyre krenar. Vetëm një nga përfituesit nuk mund të merrte pjesë sepse ajo kishte punë për të bërë, jo punë e veçantë, punë jo e pazakontë për të, por punë e përditshme e cila është e veçantë dhe urgjente në të drejtën e saj. Nënë Tereza ishte e zënë, si zakonisht, duke shpëtuar botën. Dhe dua ta them këtë fjalë për fjalë. Ne i vlerësuam përparësitë e saj dhe jemi shumë të lumtur, vërtete, që ajo të mund të vinte në Amerikë këtë javë. Tani, një çast më parë, thashë se do t’i jepnim Medaljen e Lirisë heronjve që e kanë bërë vendin tonë krenar. Dhe unë besoj se Nënë Tereza mund të nxjerrë në pah këtu se ajo nuk është më amerikane, por një vajzë e Jugosllavisë dhe ajo nuk e ka kaluar jetën e saj të rritur në këtë vend, por në Indi. Megjithatë, thjesht na ndodhi kur donim ta nderonim atë se mirësia në disa zemra i tejkalon të gjitha kufijtë dhe të gjitha konsideratat e ngushta nacionaliste. Disa njerëz, shumë pak njerëz janë, në kuptimin më të mirë, qytetarë të botës; Nënë Tereza është. Dhe ne e duam aq shumë saqë e kërkuam që ta pranonte shperblimin tonë dhe ajo e pranoi me mirësjellje. Dhe tani do ta lexoj citimin. Shumica prej nesh flasim për mirësinë dhe dhembshurinë, por Nënë Tereza, shenjtja e jeton atë. Si një adoleshente, ajo shkoi në Indi për të mësuar vajzat e reja. Me kalimin e kohës, Nënë Tereza filloi të punonte mes të varfërve dhe te vdekurve të Kalkutës. Ideja dhe puna e saj e Misionarëve të Bamirësisë është përhapur në mbarë botën… Dhe dua t’ju falënderoj për diçka, Nënë Tereza! Puna juaj e madhe dhe jeta juaj kanë frymëzuar aq shumë amerikanë sa të përfshihen personalisht, vetë, për të ndihmuar të varfrit. Pra, shumë burra dhe gra në çdo fushë të jetës, në qeveri dhe në sektorin privat, janë udhëhequr nga drita e dashurisë suaj dhe ata i kanë dhënë shumë vetes. Dhe ju falënderojmë për shembullin tuaj rrezatues.
Nënë Tereza e pranoi me përulesi cmimin e lartë dhe tha: “ Unë jam më e padenja për këtë dhuratë bujare të Presidentit tonë, Z. Reagan, gruas së tij dhe ju njerëzve të Shteteve të Bashkuara. Por unë e pranoj atë për lavdinë më të madhe të Perëndisë dhe në emër të miliona njerëzve të varfër që kjo dhuratë, në frymë dhe në dashuri, do të depërtojë në zemrat e njerëzve. Sepse, duke më dhënë këtë mua, ua jepni atyre në duartë e mia, me dashurinë dhe shqetësimin tuaj të madh. Unë kurrë nuk kam kuptuar se ti i ke dashur njerëzit aq butësisht. Kam pasur përvojën, kam qenë herën e fundit këtu, një motër nga Etiopia më ka gjetur dhe më ka thënë, “Njerëzit tanë po vdesin. Fëmijët tanë po vdesin. Nëne, bëj diçka”! Dhe i vetmi person që më erdhi në mendje ndërsa ajo fliste, ishte Presidenti. Dhe menjëherë i shkruaja atij dhe i thashë: “Unë nuk e di, por kjo është ajo që ndodhi me mua”. Dhe të nesërmen menjëherë sollën ushqim për njerëzit tanë. Dhe mund t’ju them se dhurata që ka ardhur nga populli juaj, nga vendi juaj, ka sjellë jetë, jetë të re për njerëzit që vuajnë në Etiopi. Gjithashtu dua të falenderoj familjet këtu në Shtetet e Bashkuara për dashurinë e tyre të vazhdueshme dhe delikate që ata kanë dhënë, dhe ata kanë treguar, duke i lënë fëmijët e tyre të bëhen motra dhe t’u shërbejnë të varfërve anembanë botës. Tani jemi për botën dhe përpiqemi të sjellim butësinë dhe dashurinë e Jezusit. Dhe ju nuk mund të shkoni ku ne shkojmë. Nuk mund të bëni atë që ne bëjmë. Por së bashku, ne po bëjmë diçka të bukur për Perëndinë dhe keni mirënjohjen time për ju, Presidentin dhe familjen tuaj dhe për popullin tuaj. Është lutja ime për Ju që Ju të mund të rriteni në shenjtëri në këtë dashuri të butë për të varfërit më të varfërit. Por kjo dashuri fillon në shtëpi, në familjen tënde dhe fillon duke u lutur së bashku. Lutja jep një zemër të pastër dhe një zemër e pastër mund ta shohë Perëndinë. Dhe nëse shihni Perëndinë në njëri-tjetrin, do të keni dashuri, paqe, gëzim së bashku. Dhe veprat e dashurisë janë vepra paqeje. Dhe dashuria fillon në shtëpi. Kështu, ju po shkoni, tek të gjithë njerëzit tanë të varfër, mijëra e mijëra njerëz me të cilët merremi, ju sjellin mirënjohjen. Dhe mbajeni gëzimin e dashurisë. Duajini ata, dhe filloni në familjen tuaj të parë. Dhe kjo dashuri do të depërtojë drejt në vendin më të largët ku askush nuk ka qenë kurrë, ku është ajo ndjeshmëri dhe dashuri për Krishtin. Dhe mos harroni se çfarë bëni më pak e bëni atë tek Ai, tha Jezusi. Ti e bëre për mua. Çfarë mundësi e mrekullueshme për secilin prej nesh do të jetë 24 orë me Jezusin. Dhe duke bërë atë që po bëjmë, siç tha ai, nëse ju merrni një fëmijë të vogël në emrin tim, ju e merrni per mua. Nëse ju jepni një gotë ujë në emrin tim, ju e jepni atë për mua. Çfarë ndjesie dhe dashurie e mrekullueshme dhe e bukur e Krishtit eshte për secilin prej nesh! Pra, edhe njëherë, dua t’ju falënderoj për këtë dhuratë të bukur, të cilën unë jam e sigurtë se do të sjellë gëzim të madh për njerëzit tanë duke e ndarë atë me ta. Zoti ju bekoftë dhe ju strehofte në zemrën e Tij. Ps: Nga Fjala e mbajtur në kopshtin e trëndafilave në Shtëpinë e Bardhë Mr. Gorbachev, tear down this wall! Zoti Gorbacov, Rrëzoni këtë mur! Presidenti Reagan, me Kancelarin Kohl dhe Kryetarin e Bashkisë së Berlinit, z.Eberhard Diepgen, dhanë një fjalim në Murin e Berlinit, Porta e Brandenburgut, Republika Federale e Gjermanisë, me 6/12/1987. Zoti Gorbacov! Rrëzoni këtë mur! “Është një thirrje proverbiale nga Presidenti i SHBA-s Ronald Reagan në Berlinin Perëndimor, më 12 qershor 1987, duke bërë thirrje për udhëheqësin e Bashkimit Sovjetik Mikhail Gorbaçov për të hapur pengesën që kishte ndarë Perëndimin dhe Lindjen me Berlinin që nga viti 1961. Eshte e pamundur të ndahesh kaq lehtë nga seksioni ku flitet për komunizmin, diktaturat e egra, është e pamundur që ato skena të dhimbshme të të mos sjellin aq pranë përjetimet që ke pasur si një qytetare e një vendi që sundohej nga diktatura. Në ato salla pashë gjithë liderët komunistë, por mjerisht jo nga vendi ynë edhe pse u bë bastioni i fundit i mbrojtjes së busteve dhe ideve të Stalinit dhe Leninit… Ky vit shënoi 28 vjetorin që kur Muri i Berlinit u rrëzua. Ishte Simboli i fundit i Luftës së Ftohtë qe u zhvillua në zemër të Berlinit, simbol që ndante Gjermaninë Lindore dhe Perëndimore. Ndërsa shumica e saj u shkatërrua, shtrirja më e gjatë e Murit të Berlinit jashtë Gjermanisë është në Los Anxhelos. Ka dhjetë segmente origjinale në bulevardin Wilshire, përgjatë rrugës nga LACMA. Ka shumë fragmente të tjera të Murit në Kaliforni të Jugut. Dy artistë kanadezë kanë vizituar Los Anxhelos për të mbledhur disa nga historitë e tyre për një dokumentar që ata e quajnë “Freedom Rocks”. Sapo muri ra, më 9 nëntor 1989, njerëzit morën çekiç dhe daltë dhe filluan të presin copa. Këto fragmente të vogla kanë udhëtuar që atëherë. Artistët kanadezë Vid Ingelevics dhe Blake Fitzpatrick po dokumentojnë atë që ndodhi me segmentet e Murit që udhëtuan nga Berlini në Amerikën e Veriut. Në Institutin Goethe në Los Anxheles, pronarët e pjesëve të Murit të Berlinit mbajtën thesaret e tyre para një aparati si zogjtë e brishtë. Profesori gjerman, Daniel Villanueva, solli një gur që e fitoi në vitin 1990. “Fatmirësisht, atje ishin shumë njerëz të tjerë, njerëz të moshuar dhe më të vjetër”, tha Villanueva. “Ata vetëm i kaluan mjetet nga dora në dorë pasi i nxirrnin.” Artisti Zox solli fotografi të zbehta nga një natë me shi në Berlin pothuajse vite më parë kur pikturoi një pjesë të Murit, edhe pse bubullimat dhe ndriçimi pothuajse e frikësuan atë larg. Një person tjetër, kujtonte se po ecte për herë të parë nëpër portën e Brandenburgut në jetën e saj në nëntor të vitit 1989. “Këto pjesë këtu janë shumë domethënëse për mua, sepse ato flasin me mua për shumë Historia personale gjermane. Ata janë gjithmonë të pranishëm në jetën time, Ata filmuan segmentet e Murit në Berlin të mbuluara me barëra të këqija në një vend për hedhjen e materialit ndërtimor. Në Los Anxheles ata regjistruan një piknik pranë shtrirjes së Bulevardit “Wall on Wilshire”. Në Bibliotekën Presidenciale Ronald Reagan në Luginën Simi, ata dokumentuan një shenjë që paralajmëronte vizitorët që të mos preknin një segment të gjallë të Murit ku “Komunikatori i Madh” sfidoi udhëheqësin sovjetik për ta shembur monumentin. Me ndarjen e Murit të Berlinit në miliona copë, simboli i Luftës së Ftohtë, që ngjall frikë dhe tmerr është bërë një shkatërrim i lëvizshëm dhe i copëzuar, me secilën fragment që krijon historinë e vet. Projekti sjellë shpresa për ata që ende luftojnë për Liri. Pa marrë parasysh se sa e lartë ose sa e fortë është një mur, përfundimisht nje dite rrezohet. Njerëzit e morën këtë me duartë e tyre. Të gjitha muret e tjera të ndarjes medomos që do të rrëzohen! Përderisa fragmentet vazhdojnë të lëvizin, historia e tyre do të ndryshojë përgjithmonë.
Çifti presidencial një Romeo dhe Xhulietë Unë jetoj në një Krishtlindje të përhershme, sepse Perëndia më dha ty Romeo kishte Julieten e tij, Antony kishte Cleopatren e tij. Princi Edward kishte Wallisin e tij, dhe Ronald Reagan kishte Nancin e tij të dashur. Charlton Heston dikur ka thene “se ishte dashuria më e forte dhe e bukur në historinë e Presidencës Amerikane”. Ajo që filloi si një takim midis dy yjeve të filmit u bë një histori dashurie e vërtetë e denjë për filmin e tyre të Hollivudit. Ata ishin dy figura të famshme, dhe që nga fillimi marrëdhëniet e tyre u zhvilluan në një skenë shumë publike. Së pari ata ishin një çift i njohur i Hollivudit dhe në një botë ku romanca shpesh nuk mund t’i mbijetojë vëmendjes apo tundimeve që janë pjesë e stilit të jetesës dhe qe shpesh lulëzojnë. Pastaj, kur Ronald Reagan hyri në arenën politike, çifti do të bëhej subjekt i shqyrtimit dhe ekzaminimit edhe më intensiv. Publiku pa se ata ishin një çift iu perkushtuan shumë njëri-tjetrit. Ata gjithmonë ecnin per dore. Nancy do të dukej adhuruese tek bashkëshorti i saj kur ai fliste, duke u dukur se varej nga çdo fjalë e tij. Ata ishin një histori e vërtetë dashurie. Ata nuk duroni kurre te ishin ten dare nga njeri-tjetri. Ronald Reagan shkroi letra të panumërta për gruan e tij, dhe Nancy i ruajti letrat. Ajo shpesh vinte shënime kur ishte larg tij. Në një letër për Nancyn në përvjetorin e tridhjetë të dasmës, ai shkroi: “Unë më shumë se të dua, nuk jam i tërë pa ty. Ju jeni vetë jeta për mua. Kur të largohesh, unë pres që të ktheheni që të mund të filloj të jetoj përsëri. “Shumë vite më vonë, kur Nancy botoi disa letra dashurie që i kishte marrë nga burri i saj, ajo shkruante:” Nëse njëri prej nesh ikte nga dhoma , ne të dy ishim të vetmuar. Njerëzit nuk e besojnë gjithmonë këtë, por është e vërtetë. Mbushja e vetmisë behej duke plotësuar njëri-tjetrin. Kjo është ajo që ende ka për qëllim për ne që të jemi pergjithmone burrë dhe grua”. Po sjellë një nga letrat e Reganit dërguar Nancyt: Grua e nderuar, Disa ditë më parë më the se unë isha i zemëruar me ty. Unë u përpoqa të shpjegoj se jam i merzitur me veten time. Por më vonë kuptova se zhgënjimi im mund të ketë qenë një kontakt i vetë-keqardhjes, ndjenja që ju jeni të zemëruar shpesh me mua. Jo më. Ne jemi kaq “një” që ju jeni aq jetësore për mua si zemra ime – me një përjashtim; Ju kurrë nuk mund të zëvendësoheni me një transplant. Çfarëdo thesar që unë gëzoj! – Kjo shtëpi me fermën tonë nga sytë e detit – të gjitha do të ishte pa kuptim nëse nuk do të kisha ty. Unë jetoj në një Krishtlindje të përhershme, sepse Perëndia më dha ty. Ndërsa e shkruaj këtë, ju po nxitoni nga mbrapa dhe jeni duke bërë ato gjëra vetëm që mund të bëni dhe unë ndiej një lumturi të ngrohtë duke shikuar ty. Kjo është arsyeja pse unë nuk mund t’ju kaloj juve, as nuk ju lejoj të kaloni pa arritur të me prekni. (Përveç tani se ju do të shihni atë që unë jam duke bërë.) Unë nuk do të shkruaj më, sepse unë do t’ju arrijë ju kudo që të jeni dhe t’ju mbajë për një moment. Gëzuar Krishtlindjet e dashur! Unë të dua me gjithë zemrën time.
Martin Shkreli vazhdoi të fliste me gazetarë dhe të shprehej në rrjetet e mediave sociale ndërsa ishte në gjyq për mashtrim, pavarësisht përpjekjeve të prokurorëve federalë dhe avokatit të tij mbrojtës për ta bërë të ndalonte, raporton “CNN”.
Shkreli duket se ka qene në një lidhje të drejtpërdrejtë (livestream) në “YouTube” të martën në darkë, një ditë pasi prokurorët kishin kërkuar një urdhër heshtjeje. Avokati i tij tha para se të fillonte gjykimi se do të parapëlqente që Shkreli të mos bënte lidhje të drejtpërdrejta (livestream) gjatë gjyqit.
Por, avokati e kundërshtoi urdhrin e heshtjes, duke argumentuar se ai ka të drejtën të flasë sipas Amendamentit të Parë (Kushtetuta e SHBA-ve).
Por kërkesa për urdhrin e heshtjes erdhi pasi Shkreli shkoi javën e kaluar në dhomën e pritjes së gjykatës federale të Bruklinit, ku prokurorët thanë se ai komentonte në mënyrë të vazhdueshme tek gazetarët mbi dëshminë dhe vërtetësinë e dëshmitarëve.
Gjatë vizitës së shkurtër në dhomën e pritjes, Shkreli raportohet të ketë thënë se po fajësohej për gjithçka dhe kritikoi ashpër prokurorët.
Avokati i tij më vonë tha se ai e bindi Shkrelin të largohej nga dhoma e pritjes “menjëherë” pasi mësoi se ai ndodhej aty.
Shkreli u bë i famshëm në vitin 2015 kur, si drejtues i kompanisë farmaceutike “Turing”, i rriti çmimin një barne që përdorej kundër SIDA-s nga $13.50 për kokërr në $750.
Ajo ka arritur të lërë pas shumë bukuroshe të tjera në Amerikë, kjo falë bukurisë së saj. Fituese e disa garave të bukurisë në Amerikë, kësaj radhe Leona Koxha është shpallur “Miss Collegiate America 2017”. Bukuroshja nga Kaçaniku do të përfaqësojë shtetin e Kalifornisë në garën kombëtare, e cila këtë vit do të zhvillohet në Arkansas.
Leona është 20 vjeçe ndërsa studion “Marrëdhëniet ndërkombëtare dhe menaxhimi i krizave ndërkombëtare” në San Diego State University të Kalifornisë.
Gettysburg është një qytet në shtetin e Pensilvanisë i njohur ndryshe si sheshi i Luftes kombetare sepse u be një pikë kthese në Luftën Civile. Parku Museum quhet Park Kombëtar Ushtarak. Parku gjithashtu përfshin Muzeun e Gettysburg dhe Qendrën e Vizitorëve, duke shfaqur objekte të Luftës Civile dhe Varrezat Kombëtare të Gettysburg, ku një memorial shënon dhe vendin, platformën ku qendron Abraham Linkoln i cili mbajti fjalimin më të rendesishëm historik prej dy minutesh në 19 nëntor, 1863.
Beteja e Gettysburgut u zhvillua nga data 1-3 korrik 1863, rreth qytetit të Gettysburg, Pensilvani, nga forcat e Bashkimit dhe të Konfederatës Gjatë Luftës Civile Amerikane. Beteja përfshinte numrin më të madh të viktimave të të gjithë luftës dhe shpesh përshkruhet si pika kthyese e luftës. Ushtria e Majorit të Ushtrisë së George Meade, Potomac, mundi sulmet e Ushtrisë së Virxhinias Veriore të Konfederatës, Robert E. Lee, duke i dhënë fund përpjekjes së Lee për të pushtuar Veriun. Pas suksesit të tij në Chancellorsville në Virxhinia në maj 1863, Lee udhëhoqi ushtrinë e tij përmes Luginës Shenandoah për të filluar pushtimin e tij të dytë të fushatës North-Gettysburg. Me ushtrinë e tij shpirtërore, Lee kishte për qëllim të zhvendoste fokusin e fushatës veriore nga Virxhinia veriore e shkatërruar nga lufta dhe shpresonte të ndikonte politikanët e Veriut që të hiqnin dorë nga ndjekja e luftës duke hyrë në Harrisburg, Pensilvani apo edhe Filadelfia. I mbartur nga Presidenti Abraham Lincoln, gjenerali Joseph Hooker e shtyu ushtrinë e tij në kërkim, por u lirua nga komanda vetëm tre ditë para betejës dhe u zëvendësua nga Meade. Elementët e dy ushtrive fillimisht u përplasën në Gettysburg më 1 korrik 1863, pasi Lee me forcë përqendroi forcat e tij atje, objektivi i tij ishte të përfshinte ushtrinë e Bashkimit dhe ta shkatërronte atë. Kodra të ulëta në Veriperëndim të qytetit u mbrojtën fillimisht nga një divizion Bashkimi i Kalorësisë nën komanden e Brigadier Gjenerali John Buford, dhe së shpejti u përforcua me dy trupat e këmbësorisë së Bashkimit. Megjithatë, dy trupa të mëdha Konfederate i sulmuan nga Veriperëndimi dhe Veriu, duke shembur linjat e Bashkimit Evropian, duke i dërguar mbrojtësit dhe duke u tërhequr nëpër rrugët e qytetit deri në kodrat vetëm në Jug. Në ditën e dytë të betejës, shumica e të dy ushtrive ishin mbledhur. Linja e Unionit u paraqit në një formacion mbrojtës që ngjante me një grep peshku. Në pasditen e pasluftës të 2 korrikut, Lee filloi një sulm të rëndë në anën e majtë të Bashkimit dhe luftimet e ashpra u përplasën në pjesën e rrumbullakët të vogël, në fushën e grurit, në Devil’s Den dhe nën pemët. Në të drejtën e Bashkimit, demonstratat konfederative u përshkallëzuan në sulme të shkallës së plotë në kodrën e Culp dhe kodrës së varrezave. Të gjithë në të gjithë fushën e betejës, pavarësisht humbjeve të mëdha, mbrojtësit e Bashkimit i mbajtën linjat e tyre. Në ditën e tretë të betejës, luftimet rifilluan në kodrën e Culp, dhe betejat e kalorësisë u tërhoqën në lindje dhe në jug, por ngjarja kryesore ishte një sulm dramatik i këmbësorisë nga 12,500 konfederata kundër qendrës së vijës së Bashkimit në Varrezat e Ridge, i njohur si ngarkesa e Pickett. Ngarkesa ishte zmbrapsur nga pushka e Bashkimit dhe zjarri i artilerisë, me humbje të madhe për ushtrinë konfederate. Lee e udhëhoqi ushtrinë e tij në një tërheqje torturuese prapa në Virxhinia. Ndërmjet 46,000 dhe 51,000 ushtarë nga të dy ushtritë ishin viktima në betejën tre-ditore, më të shtrenjtë në historinë e SHBA -s.
Më 19 nëntor, Presidenti Lincoln përdori ceremoninë e përkushtimit për Varrezat Kombëtare të Gettysburgut për të nderuar ushtarët e rënë të Bashkimit dhe për të ripërcaktuar qëllimin e luftës në adresën e tij historike të Gettysburg.
Beteja e Gettysburg ishte beteja më e madhe dhe më vdekjeprurëse e Luftës Civile Amerikane. Për tri ditë më shumë se 160.000 njerëz luftuan për vizionet e tyre konkurruese të Amerikës. Më shumë se një e katërta u vranë, u plagosën ose u futën në një robëri të pasigurt dhe shpesh vdekjeprurëse. Të mbijetuarit e dinin se kishin kaluar nëpër një nga betejat e mëdha të historisë. Shumë më vonë u kthyen në fushën e betejës së Gettysburg për të kuptuar se çfarë ndodhi dhe për t’u përpjekur të kalonin kujtimet e tyre në brezat e ardhshëm.
Mësim dhe Muze i hapur në natyrë mbi 1200 monumente
Kur viziton Gettysburg te duket sikur gjen një klasë të madhe në natyrë. Mbi 1200 monumente guri, bronzi dhe hekuri tregojnë historitë e njerëzve që kanë luftuar këtu dhe u ndihmojnë vizitorëve të eksplorojnë një nga pikat e mëdha të kthesës në historinë amerikane. Beteja e monumenteve të Bashkimit të Gettysburgit. Numri më i madh i monumenteve në fushën e betejës janë monumente për regjimentet dhe bateritë e Bashkimit, të vendosura në vendin ku luftonin njësitë. Disa shtete të Veriut gjithashtu vendosën monumente shtetërore, dhe ka disa monumente për brigadat veriore ku të gjitha regjimentet erdhën nga i njëjti shtet. Ka Ka edhe monumente për regjimentet dhe bateritë e Ushtrisë së Shteteve të Bashkuara të Amerikës që luftuan në Betejën e Gettysburg. Monumenti Konfederal në Gettysburg ka më pak monumente konfederate. Për shkak të rregullave për vendosjen e monumenteve dhe qëndrimet e Jugut ndaj një beteje në Veri, ka shumë pak monumente për regjimentet e Konfederatës dhe asnjë për bateritë Konfederate në fushën e betejës së Gettysburg. Shumica e monumenteve konfederative janë monumente shtetërore të ngritura nga shtetet e Jugut. Monument për gjeneralin Hayes në Gettysburg Ka mbi 40 monumente për individë nga të dy anët. Shumica janë për gjeneralët. Por ka gjithashtu një toger, një nga 64 burrat që i kanë dhënë Medaljen e Nderit për atë që bënë në Betejën e Gettysburg. Ka dy kapedanë dhe madje dy civilë – një qytetar që mori një armë dhe u bashkua me luftën dhe një grua që ndihmoi të varrosë të vdekurit dhe që përfaqëson sakrificën dhe vuajtjen e të gjitha grave në Luftën Civile. Eshte dhe Monumenti i Shtabit në Gettysburg për të ndihmuar vizitorët të kuptojnë betejën. Departamenti i Luftës ngriti monumente mbi 100 selitë e Unionit dhe Konfederatës duke detajuar veprimet e brigadave, ndarjeve dhe trupave gjatë betejës. Dhe për të ndihmuar në kompensimin e mungesës së memorialeve konfederative ata vendosën shënuesit për secilën prej baterive të artilerisë Konfederate në vendet ku ata luftuan. Gjate turneut disponojne mbi 50 harta lokale dhe na lejuan të shihnim se ku monumentet janë në lidhje me njëra-tjetrën, rrugët kryesore dhe tiparet e terrenit të parkut dhe zonës përreth. Jane disa ferma te Betejës së Gettysburgit, nje prej tyre eshte e ish presidentit te Amerikes Eisenhower i cili erdhi ne pension dhe jetoi aty derisa vdiq. Ndersa shtëpia Mary Thompson (selia e gjeneralit Lee) është rikthyer në pamjen e saj të 1863-ës!
Kulla “Longstreet” ose “Eisenhower” në Avenue West Confederate
Kjo kullë vëzhgimi është ndërtuar në vendin e pjesës jugore të linjave konfederative gjatë betejës dhe ndodhet në anën e rruges “Konfederata Avenue”. Kulla na afroi një pamje qe të shikoje Orchard Peach, Fushen e Luftës dhe Little Round Top. Gjithashtu ishte e dukshme dhe Ferma e presidentit Eisenhower. Kulla eshte 21 metra e 33.6 cm e larte dhe daton që nga viti 1896.
Varreza Kombëtare e Dëshmorëve për viktimat e Unionit në Luftën Civile Amerikane ne Gettysburg
Monumenti Kombëtar i Ushtarëve është në qendër të dy seksioneve gjysmë-rrethore me 18 zona të Unionit, zona të rregullta të SHBA-s dhe 3 zona për varre të panjohur. Varreza Kombëtare e Gettysburgut është një Varrezë Kombëtare e Shteteve të Bashkuara të Amerikës e krijuar për viktimat e Unionit në Luftën Civile Amerikane në 1 – 3 korrik 1863 në Gettysburg. Ajo është e vendosur vetëm jashtë Gettysburg Borough, në Adams County, Pennsylvania. Toka ishte pjesë e fushës së betejës së Gettysburg, dhe varrezat janë brenda Parkut Kombëtar Ushtarak të Gettysburgut. Presidenti i SHBA-s Abraham Lincoln mbajti fjalimin e tij të rëndësishëm ne varrezën kombetare ne Gettysburg, më 19 nëntor 1863. Varreza përmban 3,512 trupa nga Lufta Civile, duke përfshirë varrezat e 979 trupave te panjohur. Ajo gjithashtu ka seksione për Veteranët e Luftës Spanjolle-Amerikane, Luftën e Parë Botërore dhe luftërat e tjera, së bashku me varret e bashkëshortëve dhe fëmijëve të veteranëve. Numri i përgjithshëm i tejkalon 6.000. Monumentet e betejës, përmendoret dhe shënuesit janë të shpërndara në të gjithë varrezat, muret e gurit, gardhet dhe portat e hekurta, shenjat e varrimit dhe të seksioneve, dhe trotuaret e tullave janë renditur si struktura kontribuese brenda zonës historike të Gettysburg Battlefield. Monumenti Kombëtar i Ushtarëve është një përmendore kushtuar sheshit te Luftes Civile ne Gettysburg i cili ndodhet në pikën qendrore të Varrezat Kombëtare të Gettysburgut. Ai nderon ushtarët e betejës dhe tregon me alegori për “Paqen dhe bollëkun nën liri … pas një lufte heroike. Përveç një mbishkrimi me 4 linjat e fundit të adresës Gettysburg, boshti me 4 mbështetëse ka 5 statuja: “Një statujë e madhe që përfaqëson konceptin e Lirisë e kapërcen piedestalin, tetëmbëdhjetë yje të mëdhenj bronzi që rrethojnë piedestalin nën këtë statujë përfaqësojnë shtetet e Unionit të tetëmbëdhjetëve me të vdekur të varrosur. Janë katër statuja të vendosura në çdo cep afër bazës, përfaqësojnë Luftën, Historinë, Paqen dhe bollëk. Lufta përfaqësohet nga një statujë e një ushtari amerikan që rrëfen historinë e betejës për Historinë. Nga ana tjetër, Historia regjistron me majë shkruese dhe tabletë arritjet e betejës dhe emrat e të vdekurve të nderuar. Një statujë e një mekaniku amerikan dhe mjetet e tij ilustron Paqen. Një figurë femër me një tufëz gruri dhe frytet e tokës që përshkruajnë paqen dhe bollëkun si triumfin kurorëzues të ushtarit. Massachusetts miratoi ndarjet për Shoqatën e Monumenteve të Ushtarëve të Gettysburg më 14 mars 1865, dhe në maj, David Wills ftoi organizatat e veteranëve për ceremoninë e gur themelit të 4 korrikut Struktura e monumenteve u ndërtua në veprat e Batterson në Westerly, Rhode Island, Lirisë duke kapur shpatën dhe kurorën e dafinës. U skalit në Romë dhe mbërriti ne tetor 1868). Monumenti pa statujat “Bolleku” ose “Paqja” u dedikua në 1869 me lutjen e Rev. Henry Ward Beecher, pasuar nga një fjalim nga gjenerali George G. Meade, oratori nga senatori Oliver P. Morton dhe Poema nga Bayard Taylor. Statuja e “Bollekut” e monumentit u vendos, më 26 gusht 1869, dhe një rekord i gurëve të themelit dhe ceremonive të përkushtimit u botua në vitin 1874. Në kundërshtim me besimin popullor, monumenti nuk qëndron në vendin e oratorit të adresës së Gettysburg
Gratë afrikano-amerikane
Gratë afrikano-amerikane patën një kohë të vështirë në Gettysburg. Ushtria Konfederate ishte autorizuar të kapte çdo person me ngjyrë që hasnin në marshimin e tyre në veri dhe t’i dërgonte në Jug si “kontrabandë të kapur” për tu kthyer në skllavëri – Elizabeth Thorn, gruaja shtatzënë e menaxherit të varrezës kryesore të Gettysburgit, ka hapur 102 varre për ushtarët e vdekur pas betejës. Një skulpturë jetësore në varrezat përkujton veprat e saj. Historite tregojnë për banorët e zinj të rajonit që iknin nga qyteti, në kodra, ndërsa të tjerët u arrestuan nga Konfederata. Të paktën një i identifikuar vetëm si “Tezja Liz” – u arratis nga kapitenët e saj duke hyrë në Kishën e Krishtit Lutheran dhe duke u fshehur në kambanë për ditë pa ushqim ose ujë. Histori interesante eshte dhe me Lydia Smith”. Ajo ishte një grua e varfër me ngjyrë që kishte kursyer pak para nga vitet e punës së rëndë. Në betejë, ajo punësoi një kamionçinë dhe kalë dhe udhëtoi nëpër ferma, duke u thënë për mijëra burra që vuanin. Ajo pranoi donacionet e ushqimit dhe veshjeve dhe, kur donacionet mbaroheshin fillonin të shpenzonin paratë e veta. Çdo ditë, me karrocën e saj të lartë, u kthye drejt spitaleve, dhe kur arriti tek ata, e lodhur nga kilometra udhëtimi, filloi të shpërndante artikujt që kishte sjellë. Ajo ishte në gjendje të shihte rolin e tyre si luftëtarë të cilët luftonin për të përjetësuar skllavërinë por ajo ishte humane dhe vazhdoi të ofronte një spital të improvizuar me njerez rreth Gettysburg-ut me ushqime, veshje dhe ushqime të shijshme deri sa ajo kishte kaluar tërë kursimet.
Gratë në Gettysburg
Memoriali per grate eshte përkujtimi rreth Grave të Gettysburg është një haraç për gratë e Gettysburg që shërbyen dhe vuajtën për shkak të betejës. Nje prej tyre eshte dhe Elizabeth Thorn, bashkëshortja e kujdestarit të varrezave me gjelbërim të përjetshëm. Në kohën e betejës ajo ishte gjashtë muaj shtatzënë dhe kujdesej për tre djem dhe prindërit e saj të moshuar. Burri i saj ishte larg duke shërbyer ne 138 këmbësorinë e Pensilvanisë, e cila po shërbente në Virxhinia gjatë fushatës së Gettysburg. Elizabeth Masser dhe Peter Thorn emigruan në Shtetet e Bashkuara nga Gjermania dhe u martuan në Gettysburg në shtator të vitit 1855, në të njëjtin vit me të cilin u vendos gurthemeli për varrezat lokale. Disa muaj më vonë, Peter u punësua për të qenë kujdestar i asaj që do të quhej Varreza me gjelbërim të përjetshëm në Gettysburg. Një portë me hapësirë të brendshme për kujdestarine u ndërtua si një portë në bazat e varrezave. Prindërit e Elizabetës jetonin në njërën anë të ndërtesës së harkut; Pjetri dhe Elizabeta jetonin në anën tjetër. (Sot ka një shtëpi kujdestare të ndërtuar pas harkut në anën e djathtë.) Gjashtë vjet më vonë, kur filloi Lufta Civile (1861), ata kishin tre djem. Nga 1862, Pjetri mendoi se ishte detyra e tij për t’u bashkuar me Ushtrinë e Bashkimit, dhe ai u regjistrua me këmbësorinë e 138-të të Pensilvanisë, duke i lënë detyrat e kujdestarisë së varrezave Elizabetës dhe babait të saj. Në atë kohë, varrezat kishin mesatarisht rreth pesë varrime në muaj. Gjatë betejës Thorn dhe familja e saj u detyruan të largoheshin nga shtëpia e tyre, e cila ishte dëshmitare e luftimeve derë më derë më 2 korrik. Ajo u kthye për të gjetur ushqimin e saj dhe pasurinë qe mjerisht ishte vjedhur nderkohe gjeti trupat e vdekur te shtrirë pa varrosur kudo. Si kujdestare e varrezave, ajo u urdhërua të fillonte varrosjen e viktimave, burrat ishin caktuar për të ndihmuar, por një nga një ata u largua, sepse ishte i paaftë për të mbajtur punën. Statuja përshkruan një Thorn të lodhur duke u mbështetur në një lopatë ndërsa ajo mbështetet në varrosjen e 91 viktimave nga beteja. Elizabeta lindi një vajzë, Rose Meade, atë muaj. Megjithatë, fëmija nuk ishte i shëndetshëm dhe vdiq në moshën 14 vjeçare. Elizabeta gjithmonë besonte stresin e betejës dhe puna e saj që varroste viktimat e saj preku vajzën e saj të palindur. Burri i Elizabetës u kthye i gjalle dhe ne gjendje te mire shendetsore pas Appomattox, dhe çifti qëndroi në varrezë deri në 1874. Monumenti u dedikua në vitin 2002. Ajo u krijua nga skulptori Ron Tunison. Gruaja ne sculpture Jennie Wade- eshte e vetmja civile që vdes gjatë betejës së Gettysburg. Njëra prej dy grave në historinë e SHBA-së që kanë një flamur Amerikan të valevitet në varrin e saj.
I vetmi monument në botë që nderon fjalimin e një Presidenti
Monumenti I fjalimit te Presidentit Abraham Linkoln është në Jug të Gettysburg në Varrezat Kombëtare. Ky monument i është kushtuar fjalimit te Presidentit Linkoln ne Gettysburg, fjalimin që ai dha në përkushtim te Varrezave Kombëtare të Ushtarëve më 19 nëntor 1863. Është ndoshta monumenti i vetëm në botë i kushtuar për një fjalim. Ai përmban një bust të presidentit të skalitur nga Henry K. Bush-Brown, i cili gjithashtu krijoi statujat e kuajve të Gjeneralëve Meade, Reynolds dhe Sedgwick në Gettysburg Pak javë pas betejës ishte caktuar një ceremoni për t’i kushtuar Varrezat Kombëtare të Ushtarëve, ku u mblodhën të renet e Unionit. Folësi kryesor u shënua nga oratori Edward Everett. Ai mbajti një fjalim dy orësh, shumë normale për kohën, kur një orator ishte si një ngjarje argëtuese. Një himn u këndua si ndërhyrje muzikore, pastaj Lincoln u ngrit për të dhënë “disa vërejtje të duhura”. Fjalimi zgjati vetëm dy minuta. Asnjë fotografi nuk tregon Lincoln duke folur, pasi fotografët ishin të befasuar nga fundi i tij i shpejtë. Raportet flasin për duartrokitje por shume të shpërndarë. Por dhjetë fjalite u konsideruan si një nga fjalimet më të mëdha në historinë amerikane, duke ofruar udhëzime për një komb që ripërcaktohej në mes të një lufte dhe që kërcënonte ekzistencën e saj.
Fjalimi i famshëm i Abraham Linkoln pranë Varrezave Kombëtare në Luften Civile në Gettysburg
Tetë dekada dhe shtatë vjet më parë etërit tanë sollen në këtë kontinent, një komb të ri, të konceptuar në liri dhe i perkushtuar ndaj idese se të gjithë njerëzit jane krijuar të barabartë. Tani jemi të angazhuar në një Luftë të madhe civile, duke testuar nëse ky komb, apo cdo komb tjetër në botë, që konceptohet e mbruhet në këtë mënyrë, mund t’ia dalë të mbijetojë. Jemi mbledhur së bashku në fushën e një beteje të madhe të kësaj lufte. Kemi ardhur për të përkushtuar një copëz toke si vend pushimi të përjetshëm për ata që dhanë jetën e tyre këtu me qëllim që kombi ynë të mund të jetonte. Ne duhet ta bëjmë këtë sepse është gjëja e duhur dhe gjëja më me vend që mund të bëhet. Por, në një kuptim më të gjerë, ne nuk mundemi as ta përkushtojmë, as ta shenjtërojmë e as ta blatojmë këtë dhé. Ata burra trima që luftuan këtu, qofshin sot të gjallë a të vdekur, e kanë shenjtëruar atë ndërkohë e ne s’kemi as ç’t’i heqim e as ç’t’i shtojmë asaj çfarë ata kanë bërë. Bota pak do t’i vërë veshin asaj çfarë themi ne sot këtu, e aq më pak do të na e mbajë mend; ama ajo kurrë nuk mundet të harrojë veprën që lanë ata këtu. Në fakt duhet që ne të gjallët t’i përkushtohemi sot veprës së papërfunduar të tyre, vepër të cilën ata që luftuan këtu e shpunë përpara në mënyrë aq fisnike. Ndaj na takon ne që t’i përkushtohemi detyrës madhore që na pret dhe të marrim prej këtyre të rënëve të lavdishëm frymëzim gjithnjë e më të madh për të vazhduar kauzën për të cilën ata dhanë gjithçka kishin; dhe le të zotohemi sot këtu njëherë e mirë se nuk do të lejojmë që vdekja e këtyrë të rënëve të shkojë dëm; por se ky komb, nën bekimin e Zotit, do të rilindë edhe një herë në liri; dhe se nuk do të lejojmë të zhduket nga faqja e dheut ai pushtet që popullit i takon, sepse prej popullit buron, dhe për popullin ekziston.
Filmi “Një lindje e re e Lirisë” në Cyclorama shfaqet në Muzeun Kombëtar të Parkut Ushtarak të Gettysburg
Pasi morëm biletat ciceronat na drejtuan të ngjiteshim ne shkallët lëvizëse per ne katin e sipërm. Duke u ngjitur nën tinguj muzike lufte u ndodhëm papritur dhe befas në një shesh tëvërtetë me imagjinatë të hatashme lufte. Një qiell i zymtë dhe me re gri të errët që errësonin poltronin ku ishim ulur si vizitorë dhe ndërkohë rreth e rrotull piktura me sipërfaqe tëjashtëzakonshme krijonte efekte të pandjera ndonjëherë në shpirtin e shikuesve, ishte vërtetë një gjendje lufte e tmerrshme… Brigadat me ushtarë lëviznin përreth, kuajtë tëgjakosur që mbanin gjeneralë rrëzoheshin përdhe, gjethet e gjelbërta të pemëve dhe shkurreve ktheheshin ne fletë të pluhurosura mavi me gjak njerëzish… Copa këmbësh dhe kokash binin për tokë, pikla gjaku përhapeshin ndër bishtat e kuajve. Ishte rrënqethëse, tronditëse, sa të dukej se së shpejti do të zinte ndonjë plumb përbri. C’bij nënash u vranë, c’bij nënash u zhdukën, c’bij nënash u plagosën, c’bij nënash nuk ju gjendet emri! S’kishja parë më konkretisht ngjyrën kafe të baltës përzjerë me gjakun e ushtarëve të rënë… Ndërkohë filluan uturimat e topave, armët e rënda nëveprim të menjëhershëm, sa për një moment pashë ku ishte dalja se doja vetëm të ikja, të ikja nga sytë këmbët nga lufta…, por gëzohesha që nëkrah kishja Qemalin dhe mbahesha fort, fort… Luftërat janë gjak, vdekje, humbje, dhimbje, zhdukje, por kanë edhe alegorinë me vehte: Bollëk dhe Paqe pas Lufte… Sa cudi! Cfarë emocioni të jep Cyclorama, sjellë si të gjallëgjithcka që se ke parë edhe pse kanë kaluar 154 vite, arti, historia sjellin gjithcka sikur tëkenëndodhur sot, në se ka shtet, ligje dhe burra që e duan Kombin. Rastësia e solli që të ishja për vizitë në ditët qëishte zhvilluar Lufta Civile në Gettysburg, por njëkohësisht si shqiptare dhe bijë e Mezhgoranit nuk kishja si te mos sillja ndërmend Epopenë e Mezhgoranit, që përkon me 2 korrikun, ku luftëtarët trima me Kryeheroin Asim Zeneli iu thyen kokat fashistëve italianë. Pse mos të ngrihet një Muze, bustet e dëshmorëve, fusha e betejës, armët që u përdorën luftëtarët dhe bashkimin e tyre pa dallim ideje për Atdheun, pra të kthehet një pelegrinazh. Flas për këtë betejë nga që e njoh me detaje se ka dhe shumë të tjera si kjo… Por le te hidhemi tek beteja e Gettysburgut e cila eshte e njohur edhe si Cyclorama e Gettysburg. Ciklorama është një pikturë nga artisti francez Paul Philippoteaux që përshkruan ngarkesën e Pickett’s, sulmin Climaktic Confederativ mbi forcat e Bashkimit gjatë betejës së Gettysburg më tre korrik 1863. Katër versione u pikturuan, Dy prej të cilave janë ndër cycloramas te fundit te mbijetuara në Shtetet e Bashkuara. Versioni i parë i pikturës, i përfunduar më 1883 dhe fillimisht i ekspozuar në Çikago kishte humbur për pak kohë. Ajo u rizbulua në vitin 1965 dhe u ble nga një grup investitorësh të Karolinës së Veriut në vitin 2007 për një sasi të pazbuluar. Deri në nëntor të vitit 2005, piktura e dytë, e ekspozuar fillimisht në ndërtesën Cyclorama në Boston, u shfaq në Parkun Ushtarak Kombëtar të Gettysburgut. U hoq për restaurimin dhe ekspozita u rihap në shtator 2008 në Muzeun e ri të Gettysburg dhe Qendrën e Vizitorëve. Versioni i tretë, i ekspozuar në Filadelfia, dihet se është shkatërruar. Vendndodhja e versionit të katërt, fillimisht i ekspozuar në Bruklin është i panjohur. Në fjalimin e Gettysburg, dhënë vetëm pak muaj pas betejës epike të Gettysburg, Presidenti Abraham Lincoln bëri thirrje për “një lindje të re të Lirisë”. Gettysburg na kujton se “Liria gjithmonë do të ngjizet”. Transmetuar nga Morgan Freeman, dhe duke shfaqur zërat e Sam Waterston dhe Marcia Gay Harden, filmi “Një lindje e re e Lirisë” vendos ngjarjet monumentale të Betejës së Gettysburg në kontekstin më të madh të Luftës Civile dhe historisë amerikane. Filmi eshte sponsorizuar nga Channel Historia. Një Lindje e Re e Lirisë është shfaqur në teatrot kryesore të filmit ekskluzivisht në Muzeun Kombëtar të Parkut Ushtarak të Gettysburg dhe Qendrës së Vizitorëve dhe vendos fazën për programin e pikturës Ciclorama Gettysburg.
Me hidhërim të thellë mora lajmin se në New York ndërroi jetë Hamit Mulosmanaj. I ndjeri i përket trungut të familjes legjendare të Binak Alisë dhe ishte biri i majorit Zenun Alia, i cili në përleshje me komunistët dhe agjentët e Enver Hoxhës, u vra në Breg të Druve në vitin 1946 në Malësinë e Gjakovës. Derisa babai i tij, Zenuni bënte rezistencë me kushërinjtë e tij kundër komunistëve në malet e Tropojës, Hamit Zenun Mulosmanaj internohet bashkë me nënën dhe tri motrat në kampin e Beratit në vitin 1945. Në këtë kohë ky ishte rreth tetë vjeç. Pas vrasjes së babait, lirohet dhe kthehet në Fang të Bujanit. Në vitin 1954 internohet përsëri nga agjentët e sigurimit të Tiranës. Një mbrëmje shfrytëzon rastin dhe ik nga kampi dhe për disa ditë, duke shfrytëzuar terrenin malor, arrin të arratisej në Kosovë. Për shkak të biografisë së babait të tij, burgoset nga UDB-a dhe mbahet në burg për një kohë. Pas lirimit dëbohet nga Jugosllavia. Një kohë të gjatë e kalon në Belgjikë dhe nga këtu në vitet e 70 të shekullit të kaluar emigron në SHBA, ku u bashkohet Mulosmanajve të tjerë në New York. Hamit Mulosmanaj pata rast ta njoh para 40 vitësh. Ishte një atdhetar i devotshëm dhe një burrë bujar e fisnik. Me këtë rast familjes Mulosmanaj i shprehu ngushëllimet e mia më të sinqerta.
Harry Bajraktari 30 Qershor, 2017 New York
Ø Funerali i te ndjerit do te mbahet te Shtunen, me 1 Korrik, 2017 nga ora 2:00pm-9:00pm F. Ruggiero & Sons Funeral Home 732 Yonkers Ave,Yonkers, NY 10704 Tel: 914-375-1400 Ø Ceremonia e varrimit do te mbahet te Dielen, me 2 Korrik, 2017 nga ora 8:00am F. Ruggiero & Sons Funeral Home Ø Me pas i ndjeri do varroset ne Washington Memorial Park 855 Canal Rd., Mt. Sinai, NY 11766 Tel: 631-473-0437
Daniel Shure është njeriu i parë hebrej në Çikago, i cili tashmë di shumë për kombin shqiptar në trevat tona etnike në Ballkan, që përmes dokumentarit arkivor historik shpaloset koha e pranimit dhe shpëtimit hebrej gjatë Luftës së Dytë Botërore në Kosovë e Shqipëri.
Nëpër vite,propaganda serbe në Beograd, me një seri matrialesh ,,historike,, ka bërë fushatë antishqiptare nëpër botë dhe Amerkikë, për kinse ata i paskëshin ,,pritur me lule,, fashistët gjermano-italianë dhe hyzmetqarët e tyre. Për të shembur këtë muri të propagandës, SHSHA në Çikago, në disa takime zyrtare me përfaqësuesit hebrejë të Odës Ekonomike Izrael-Amerikë, jo vetëm që kundërshtuan propagandën serbe, por ata afruan matriale historiko-arkivore që hedhë dritë për pranimin dhe shpëtimin e tyre në familjet shqiptare nga vrasja e dorës fashiste.
Për këtë shembull unikat në botë se si populli shqiptar e rrezikoi vetën për miqtë hebrejë,ata nuk e harruan këtë të mirë dhe për Kosovën dhe Shqipërinë organizuan njkë varg aktivitetesh në Çikago, ku morën pjesë dy presidentët Atifete Jahjaga dhe Bujar Nishani.
Në shenjë nderimi dhe të bashkëpunimit në mes SHSHA-së dhe Odës Ekonomike Izrael-Amerikë në Çikago, Daniel Shure, këshilltar i lartë dhe ,,Ambasador Nderi,, i popullit shqiptar vizitoi familjen e Mahmut Skënderit,sekretar i kësaj organizate të diasporës shqiptare në Amerikë dhe ia uroj festën e Fitër Bajramit dhe pensionimin e tij. Në këtë takim të ngrohtë Daniel Shure ritheksoi se organizatat hebreje do të qendrojë afër popullit shqiptar në Ballkan dhe miqësia jonë do të thellohet përditë përmes shtetit të Izraelit dhe Amerikës me Kosovën dhe Shqipërinë mike të përjetshme, thuhet në fund të këtij takimi në familjen Mahmut Skenderi në Çikago.
Me mbështetjen e qeverisë Gjermane në datat 18 – 19 Qershor 2017, u mbajt në Hamburg, Samiti i Civil 20 – C20. Vetë C20 është një nga grupimet e quajtura “angazhimi” dhe që ekziston qysh nga ekzistenca e presidencës gjermane ne G20. Tema e diskutimeve u përqendrua në slloganin “The world we want”, ndërsa qëllimi i takimit ishte për të këshilluar qeveritarët e G20 se si të arrihet bota që duam.
Samiti zhvilloi punimet në HafenCity University në Hamburg, ku një ndër panelet kryesore ishte bashkëbisedimi me Kancelaren gjermane Angela Merkel, e cila në fjalën e saj dha mbështetjen për vendet që kërkojnë integrim europian, shprehu shqetësimin për varfërinë në botë, foli për rolin e gruas në Ballkan e më gjerë, për arritjet e gruas në ekonomi dhe zhvillim, u ndal edhe tek “Marrëveshja e Parisit” mbi klimën globale. “Besoj – tha ajo – se edhe në kohë të tilla të vështira ndërkombëtare, ne kemi shansin të ecim përpara nëse punojmë së bashku, pasi vetëm një shoqëri civile e lirë mund të garantojë kombe të begata dhe me prosperitet për periudha afatgjata”.
Një folëse tjetër me potencë dhe perspektivë për të ardhmen e politikës gjermane, ishte edhe Kryetarja e Dytë e Bashkisë së qytetit të Hamburgut, në moshë relativisht të re Katharina Fegebank. Gjatë kësaj seance, u dorëzua edhe një komunikatë e C20, me synimin për një komunikim të shkurtër dhe të fortë mes të pranishmëve.
Sipas konkluzioneve, pjesëmarrësit u fokusuan dhe arritën në disa ide të qarta, pasi “tashmë – thanë ata – dihet nga të gjithë se sfidat e kohës janë të mëdha dhe sistemet ekonomike globale janë të gabuara, si rezultat ka lindur nevoja urgjente për një bashkëpunim më të mirë mes ndërkombëtarëve. Dhe se bota – u theksua aty – nuk ka parë sot një pabarazi të tillë kaq masive, ku hendeku midis individëve të pasur dhe të varfërve po zgjerohet në numër të madh e në shumë vende rreth globit, situatë kjo që reflektohet edhe në pabarazinë gjinore”.
Në fund u konkludua gjithashtu se veprimet e guximshme janë të nevojshme nga të gjitha qeveritë, sidomos ato që do të takohen muajin e ardhshëm në G20, pasi G20 u takua pak kohë më parë në Forumin e mbajtur nga OKB për financim dhe zhvillim dhe u ra dakord që trajektoret aktuale globale nuk do të arrijnë qëllimin e epokalizmit të varfërisë deri në 2030.
Po sipas këtij drafti udhëzues një nga pikat që G20 duhet të fokusohet, ishin edhe angazhimet e tyre për të shfuqizuar subvencionet e karburanteve, pasi dihet që gazi është burim i rëndësishëm i energjisë, forcimi i institucioneve botërore, etj. Si shqetësim global u ngrit gjithashtu përmirësimi i shëndetit publik, roli i gruas dhe të rinjve në jetën e vendit, si dhe situata klimaterike, ku folësit u përqendruan tek “Marrëveshja e Parisit”.
Përsa i përket kësaj marrëveshje, disa politikanë dhe individë të ndryshëm në SHBA i kanë dhënë Ok, ndërsa Presidenti Trump në një pronocim të tij datë 1 qershor 2017 para Shtëpisë së Bardhë, deklaroi se: “Marrëveshja do të pengonte rritjen e ekonomisë në SHBA dhe do të dëmtonte familjet amerikane, shtoi gjithashtu duke thënë se, do të fillonte menjëherë përpjekjet për arritjen e një marrëveshje të re mbi ndryshimet klimatike që do të jetë më e mirë për popullin amerikan”.
Në mbyllje, Kryebashkiaku i Hamburgut Olaf Scholz, organizoi një pritje zyrtare dhe shtroi koktej në ambjentet e Selisë së Bashkisë. Në Samitin Botëror të C20 morën pjesë përfaqësuesë të medias e shoqërisë civile. E ftuar ishte edhe gazetarja Mimoza Dajçi.
Presidenti i Shqipërisë, Bujar Nishani,me rastin e vizitës së fundit në SHBA,nderoi shumë personalitete të jetës e të veprimtarisë kombëtare të diasporës shqiptare,që ndër vite kanë vepruar për kauzën shqiptare në Ballkan dhe për lirinë e Kosovës.Nuk e kemi të qartë pse institucionet e dy shteteve Shqipëria dhe Kosova,po e harrojnë dhe po e anashkalojnë veprimtarinë politike dhe kombëtare të ish kongresistit,arbëreshin me gjak shqiptari dhe kryetarin e LQSHA-së,Joe Dioguardin?Kështu e nis reagimin SHSHA në Çikago për të hedhë dritë për tërë veprimtarinë e tij kombëtare tash e tridhjetë vjetë në shërbim të çështjes së pa zgjidhur shqiptare në Ballkan dhe për pavarësinë e Kosovës ndaj regjimit vrastar të Serbisë si dhe demokratizimi i Shqipërisë,thuhet në këtë reagim nga Çikago.
Arbëreshi Joe DioGuardi nëpër vite ishte në krye të lëvizjeve të mëdha kombëtare të shqiptarëve në Amerikë,që përmes dyerve të kongresit dhe të senatit amerikan në Washington,ka artikuluar projektin madhor të lirisë së Kosovës dhe për tërë rrugëtimin e tij ai u gjete ballë për ballë me kryekriminelin Sllobodan Millosheviq në Hagë,që shpaloj tërë historinë vrastare deri në shkallë të gjenocidit dhe të shkatërrimit në substancë të popullit shqiptar dhe të Kosovës,hedhin dritë në Çikago.
Ndaj arbëreshin pati harresë dhe orët skandaloze dhe me rastin e 100-vjetorit të pavarësisë së Shqipërisë,ish kryeministri Sali Berisha nuk e pati të (arsyeshme)të ftojë në manifestimin madhështor që u urganizua në Shqipëri dhe në mbarë trojet tona etnike.Është për të ardhë keq se në manifestimet shtetërore,takime me udhëheqësit e të dyja shteteve,marrin pjesë disa veprimtarë që nuk kanë bërë asgjë më shumë sesa Joe DioGuardi,prandaj edhe sot e kësaj dite,ai është shumë aktiv përmes LQSHA-së në Nju Jork dhe zëri i tij ende dëgjohet në Shtëpinë e Bardhë në Washington,thonë shqiptaro-amerikanët në Çikago.
Pse atëherë po harrojnë dhe anashkalojnë arbëreshin me gjak shqiptari dhe kryetarin e kësaj organizate të lobimit në Amerkikë,që për detyrë i ka vënë vetës ,,Mos vdeksha,,pa e zgjidhë të drejtën kombëtare të popullit shqiptar në Ballkan të ndarë në shumë shtete me padrejtësitë historike,ia përkujtojnë presidentit të Shqipërisë që përmes mirënjohjeve të shumëta,madje edhe pa ndonjë kritere të mirëfilltë ndaj (disa)veprimtarëve me një ,,aktivitet,,të dyshimtë,nuk është dashtë që jeta,veprimtaria kombëtare e arbëreshit Joe DioGuardi të radhitët ndër të parët më të dalluar për çështjen shqiptare të pa zgjidhur në Ballkan,thonë me shqetësim në Çikago.
Është e pafalshme borxhin që kanë shumë veprimtarë të dalluar në Nju Jork(po i drejtohemi Hyri Bajraktarit)dhe në Çikago dhe qytetet tjera në Amerikë,që lejuan vetën të dalin në ballë të ndarjeve të mirënjohjeve nga dora e presidentit të Shqipërisë dhe harruan dhe anashkaluan arbëreshin me gjak shqiptari Joe DioGuardi,për të cilin historia kombëtare do të flasë e dë shkruaj për udhën e madhe me faqe të bardhë për trojet tona etnike në Ballkan,thuhet në fund të reagimit nga Çikago.
Sot është dita shqipëtare/ Të përpiqmi/ Alfabetin tonë ta mbrojmë/ Shpejt o burrani/ Shkronjat tona janë të arta/ Këto duamë. Parashqevi Qiriazi
Shkolla Shqipe “Alba Life” që operon në disa lagje të Nju Jorkut përfundoi me plot sukses vitin shkollor akademik 2016 të -2017-të. Gjyshër, Prindër, mësues dhe nxenes vinin grupe grupe të gëzuar për të festuar së bashku mbylljen e vitit shkollor dhe për të parë nga afër programin që do të shfaqnin nxënësit dhe njëkohësisht fëmijët e tyre në skenën e shkollës publike amerikane Ps: 9 në Staten Island. Vatra e Gjuhës Shqipe e alfabetit të shenjtë të Kombit i mblodhi në ishullin e bukur në Staten Island të gjithë nxënësit që vijnë dhe vazhdojnë me plot dashuri programin e shkollës shqipe i mblodhi në vatrën me prush të ndezur për Shqipen, aty ku nisi mësimi i parë i Gjuhës Shqipe të Shkollës “Alba Life”. Nxënësit e shkollave Shqipe kudo në botë janë dashuria dhe krenaria e Kombit, ata janë e ardhmja. Jam e sigurtë se qysh kur ka shkelur shqiptari i parë në Amerikë duhet të ketë menduar dy gjëra nga më të rëndësishme për shqiptarin: Kombi dhe Gjuha Shqipe. Prandaj është detyrë shumë e rëndësishme dhe e ngutshme për të sensibilizuar Diasporën anë e mbanë në lidhje me Gjuhën Shqipe sepse asnjëherë Komunitetet nëpër botë nuk bëhen të forta në se gjeneratat që lindin jashtë trojeve të tyre harrojnë gjuhën e nënës. Moderatorja e programit tha se ka qenë një rrugëtim i gjatë, i vështirë, por tejet frymëzues. Ne sot festojmë mbylljen e Vitit Shkollor 2016 të -2017 të. Ka qenë një vit i mbushur me punë dhe dashuri për mësimin e Gjuhës Shqipe. Dhe ja më në fund ja arritëm sepse jeni ju mësues të dashur, si Entela Muda, Vlera Sela Thaqi, Adelina Lacaj, Raimonda Hysolli, Ardita Miloti Vadahi, Blerta Gjevori, si dhe Eduard Dilo anëtar i stafit si dhe prindër dhe nxënës që po realizojmë misionin më fisnik në Diasporë dhe po kaq dhe për Kombin tonë të përbashkët. Shkolla Shqipe “Alba Life” ka nje aktivitet 10 vjeçar dhe është bërë krenari e gjithë dashamirësve të Shkollave Shqipe në Diasporë. Sivjet Shkolla Shqipe arriti suksesin e radhës duke hapur një shkollë shqipe në Queens në shkollën publike amerikane 68. Aktivitetet e saj janë të panumërta dhe gjithmonë në shërbime të kulturës shqiptare. Programi tejet serioz i saj si festimi në Ditën e Flamurit, Festat e fundvitit, festa e Mësuesit, Festivalet e Shkollave Shqipe dhe gradimi në fund të vitit janë vërtetë patriotike dhe frymëzuese. Programi i nxënësve të Shkolles Shqipe “Alba Life” në fund të vitit shkollor 2016 të -2017 të Nxënësit e filluan programin me këngën “Gjuha Shqipe , Gjuha jonë” që është bërë hymn për Shkollën Shqipe si dhe është kënduar nga të gjithë pjesëmarrësit në katër festivalet e nxënësve të Shkollave Shqipe në Amerikë. Këngëtarët ishin Eda e Elsa Kulla nxënëse të shkollës Alba Life në Queens, Dea Kërliu, Elira Dzemaili dhe Dea Watkins nxënëse të shkollës “Alba Life” në Staten Island të shoqëruara nga kori i shkollës. Më pas u këndua “Kënga e “Alfabetit Shqip” me tekst të Parashqevi Qirjazit kënduar nga Dea Kërliu dhe shoqëruar nga kori i shkollave “Alba Life”. Teksti është shkruar nga Parashqevi Qiriazi dhe i është kushtuar alfabetit të dalë nga Kongresi i Manastirit prej 14-22 nëntor 1908 Kënga e “Mësuesit” orkestracioni Gust Daija. Këndoi dhe luajti në piano Dea Watkins nxënëse e shkollës “Alba Life” në Staten Island NY. Vjersha “Lapsi im” interpretuar nga nxënësi i shkollës shqipe “Alba Life” në Queens, Iliran Karamuca Kënga “Për mëmëdhenë” me tekst të Mihal Gramenos. Këndoi Elsa Kulla dhe Era Vadahi shoqëruar nga kori i shkollave “Alba Life”. Kënga e Gjyshes u këndua nga Dea Kerliu shoqëruar nga kori. Arsi Muda interpretoi vjershen “Jam Dibran”. Programi u mbyll me “Kuq e zi”. Kënduan: Elsa Kulla, Era Vadahi, Joana Kulla dhe Ilirian Karamuça të shkollës “Alba Life” në Queens, shoqëruar nga kori i shkollave Alba Life vallëzon grupi i valltarëve të shkollës në Staten Island, NY të përgatitur nga mësuesja Entela Muda. Mbas programit Drejtori dhe themeluesi i Shkollës Shqipe “Alba Life” z.Qemal Zylo ka përshëndetur gjithë nxënësit, mësuesit dhe prindërit për mbylljen me sukses të vitit shkollor akademik 2016 të-2017 të dhe iu ka uruar atyre pushime të mbara! Një falënderim special iu dha bashkëpunëtorëve të Shkollës Shqipe si z.Shpetim Bardhi, Kreshnik Dorzi dhe Todd Watkins. Z.Qemal Zylo iu ndau të gjithë nxënësve certifikatën si nxënës të Shkollës Shqipe “Alba Life” si dhe mirënjohjen për përkushtimin e tyre ndaj programit mësimor të Gjuhës Shqipe si dhe pjesëmarrjen në Festivalin e katërt të Shkollave Shqipe në Amerikë, në Waterbury, Connecticut. Me certificatë mirënjohje u vlerësuan mësueset Entela Muda, Vlera Sela Thaqi, Adelina Lacaj, Raimonda Hysolli dhe Ardita Miloti Vadahi me këtë motivacion: Për kontributin e tyre në dhënien e mësimit të Gjuhës Shqipe si dhe ndihmesën në përgatitjen e nxënësve dhe përfaqësimin e tyre në Festivalin e katërt të Shkollave Shqipe në Amerikë në Waterbury, CT. Në fund u nda torta me simbolin kuq e zi dhe logon e Alba Life, përgatitur me bujari nga familja e nderuar Thaqi. Nxënësit u argëtuan me valle dhe këngë shqiptare nën kujdesin e muzikantit Kreshnik Dorzi. Programi u filmua nga TV “Alba Life” me kameraman Todd Watkins dhe do të transmetohet së shpejti në kanalet televizive. 17 qershor, 2017 Staten Island, New York
Nën drejtimin e Rrënjëve Shqiptare, (Albanian Roots), sot në zemër të New Yorkut zhvillohet Parada e 17 Qershorit 2017.
Kj Paradë është simbolike sepse i kushtohet arbëreshëve, të cilët erdhën edhe nga viset arbëreshe prej Italisë në SHBA dhe nën organizimin dhe drejtimin e Vatrës parakaluan masivisht për të parën herë në Manhattan me 28 nëntor 1969, nga Hotel Americana deri tek Katedralja Snt. Patrick, Manhattan.
Sot në Manhattan pritet pjesmarrje e shqiptaro-amerikanëve nga të gjitha shtetet e SHBA.
Të veshur me rroba kombëtare,me flamujt kuq e zi e amerikanë, të mëdhej e të vegjël nga komuniteti shqiptaro-amerikan do të jenë të pranishëm në manifestim. Shoqata Vatra ka paguar një Float, ku mund të hipni bashkë me fëmijët dhe të parakaloni.
Grumbullimi nis që në 9 të mëngjesit në 43rd Street & 6 Avenue.
Para nisjes së Paradës organizatat dhe grupet pjesmarërse organizojnë koncerte dhe fotografohen. Float e Vatrës do të ketë këtë herë edhe një DJ siguruar nga Organizatorët. Programi me fjalime e prezantime nis në orën 10 e 30.
Asambleisti i New Yorkut zoti Mark Gjonaj mohon kategorikisht autorësinë e shkrimit të botuar një ditë më parë nga portali jonë, titulluar”Rusia ka blerë një televizion dhe tri portale në Tiranë”. Në një letër drejtuar editorëve, ai e konsideron shkrimin të pavërtetë dhe parafabrikat.
Voal.ch e ribotoi shkrimin, duke e huazuar nga gazeta Dita.
Voal.ch i kërkon ndjesë Z.Mark Gjonaj dhe menjëherë e heq shkrimin nga botimi online dhe rrjetet sociale.
Më poshtë po ju sjellim mesazhin e Z.Mark Gjonaj:
“E nderuar Znj. Bucpapaj,
Ne pamundesi te gjetjets se nje email per t’ju kontaktuar, ju lutem pranoni kete mesazh per te komunikuar me ju nga Zyra e Asambleistit te New Yorkut Mark Gjonaj per nje artikel te botuar nga mediumi juaj qe eshte totalisht i fabrikat dhe i pavertete. Mark Gjonaj Bronx, NY, 10461
15 Qershor, 2017
Drejtuar Editoreve/Botuesve te VOAL:
Po ju shkruaj ne lidhje me nje artikull te botuar ose ribotuar diteve te fundit ne portalin tuaj: https://www.voal.ch/rusia-ka-blere-nje-televizion-dhe-tre-portale-ne-tirane-nga-mark-gjonaj/ me 15 Qershor, 2017 ku identifikohem si Asambleist i Shtetit te New Yorkut.
Dua te bej te ditur publikisht dhe kategorikisht se as une dhe as dikush ne emrin tim, nga zyra ime e Asamblese apo e Fushates, nuk ka shkruar nje artikull te tille, nuk ka dhene interviste dhe as ka komentuar ne lidhje me kete ceshtje.
Si rrjedhoje, kerkoj qe menjehere ky artikull i fabrikuar te hiqet nga faqja juaj ne internet dhe te ndalohet shperndarja dhe botimi i ketyre lajmeve te fabrikuara dhe te rreme dhe gjithashtu kerkoj qe te botoni nje pergenjeshtrim te ketyre deklaratave.
Ju lutem konfirmoni qe e keni marre kete korrespondence dhe kerkoj reagimin tuaj te shpejte dhe konfirmimin tuaj qe do te veproni ne perputhshmeri me kerkesat qe ju jane bere ne kete email. Ne pamundesi te dergimit nepermjet emailit ne faqen tuaj, ju lutem pranoni kete mesazh ne Facebook.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn eng_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn swh_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn