als_Latn dik_Latn sag_Latn
Mos u kufizo vetëm në zbatimin e artit tënd,
por përpiqu të depërtosh në të fshehtat e tij,
sepse ai dhe dija mund ta ngrenë njeriun te Hyjnorja. (Beethoven)
Shkruan: Ludi Cami, Tiranë
Nëse do të kaloje dje përgjatë rrugëzës me qiparisa të bardhë e durueshëm do t’i numëroje ata fisnikë shtatnaltë, do të të dukej sikur nuk do të mbaronte kurrë ai shenjim i ëmbël në kujtesë. Herë do të përshfaqeshin si shkronja A e herë si numri 1, të vizatuara me shkumës mbi tabelë nga një dorë e vockël fëmije që qëndron në majë të gishtave. E ato zgjaten e hollohen drejt qiejve nën format fillestare të mësimit mbi botën. Ato shumëfishohen sapo mendon se arrite t’i mbledhësh në numra statikë. Vetëm nëse do ta ndalësh numërimin, ata do të lënë të lirë. Hutueshëm, këmbët do të t’i njomte një rrëke qumështi të tejdukshëm, që buron nga lastarët e rinj të shelgut të madh lotues në blu prusiane. Loti i kthjellët qumështi, e bën bimësinë pranë tij të frymojë lehtë e ëmbël. Mos e trazo atë rrëke, se nga çdo pikë, lotqumështi i saj lind një lule e re. Ndiq sokakun e vjetër, se gurët e tij do të të tregojnë udhën për në shtëpi. Ata dinë shumë e flasin pak. Janë besnikë të heshtur. Nuk do të të lënë të biesh pre e zërave në pyll. Ndiqi me sy pyjet që do të të shfaqen njëri pas tjetrit, njëri më i bukur se tjetri dhe mos u fut ndër to; përndryshe do të humbasësh kthjelltësinë, mendjen…
Gjysmëharqet si porta të vogla me trëndafila ngjyrë rubini krijojnë një kolonadë nën kubetë e blerta të pemëve. Përmes tyre, drita hyn butë si një vel i mëndafshtë dhe duket sikur zgjon nga përgjumja pikat e vesës mbi barin e njomë. Ato ngrihen lart e për një çast qëndrojnë pezull, si nota në pentagram: do, re, mi… Gjerdanë perlash te kristalta puthin lulet për të fundmen herë, i fotografojnë në kujtesë dhe veniten në ajër. Sakaq, puhiza e lehtë e agut lëviz në ajër petale e gjethëza valëzuese, që krijojnë rrathë e spirale gjysmë të tejdukshme. Zymbyla, një det zymbylash violë pikuar në blu, përkunden lehtë e lulet në formë zilkash përsërisin një melodi të vjetër monotone, ninullën e zgjimit që këndon nëna në mëngjes. Ata e dinë, ata e dinë…
Portikë të endur me jaseminë lajmërojnë mbarimin e lëndinës së zymbylit këndonjës e të trëndafilit rubin dhe fillimin pemëve të shegës, të limonit e të qershisë në lule. Ajo është përherë e lulëzuar si një fëmijë i qeshur. Nuk njeh dimër kjo lëndinë. Të gjitha stinët janë një. Pemët kanë edhe fruta, edhe lule. Janë të larta, por me degët që zgjaten si duar deri afër supeve. Gati të thonë: “Eja mysafir i dashur, pusho dhe njome buzën me më të ëmblat fryte.” Por, ti mos u ndal, se do të duash të qëndrosh nën atë hije të ëmbël përgjithnjë. Vile me shikim atë tablo plot ngjyrë. Dëgjoi të qeshurat e kokrrave të shegës si u gëzohen rrezeve të diellit. Shijoje vallëzimin e lulëzave rozë mëndafshi, rrotullim dhe përkulje e lehtë nderimi. Degët shtriqen e zgjaten derisa cekin majat e shoqeve të veta në pemën përbri. Kështu, kalimi nga e kuqe e korali në të verdhë të artë, rozë të ëmbël në vishnje të shndritshme, të vendosura mbi një sfond jeshileje të thellë, që çelet e shndrin mbi kurorë, është kaq i ëmbël sa të lë në një gjendje kllapie. Kodrina të lëmuara butë, që dihasin lehtë e prehen në një qetësi të përkorë. Lajmëtare të heshtura të afrisë më shtëpinë…
Ende pa e marrë veten nga përhumbja, shqisat e tua do të përtërihen nga një fllad erëmirë, një aromë e një bote të përtejme. Një qilim fluturues lulesh përkundet si djep për gonxhet e sapoçelura. Lulet lidhen nga bisqe të brishta, që thuren e ndërthurin harfe kaligrafike, një ode e përkryer, vibruese, për Krijuesin e gjithësisë. Qëndron pezull koha në këtë lëndinë. Mund të qëndrosh përgjithnjë me shikimin gjysmë ngritur, me zemrën në grykë tek pulson me një rrahje më shumë, duke u përpjekur të deshifrosh shkrimin e mrekullueshëm. Befas kupton se je në shtëpi. Në më të bukurën e shtëpive…
Mos eja sot.
Sot, qiparisat shtatnaltë, ata rojtarët fisnikë, i kanë prerë, e nën këmbët e tyre kanë çelë të vegjlit, vënë në rreshta të gjatë pranë e pranë. Prej sodit, bota do të rreshtojë vetëm qiparisa të vegjël. Mos i numëro, se do të prehen gjunjët. Kthehu më mirë e mos eja sot. Lotqumështi i shelgut të madh është përskuqur, si gjak. Një vijë e gjatë e kuqe, që than gjithë sa prek.
Nëse pas gjithë kësaj do të vish, të paktën ndiq sokakun e vjetër. Gurët e tij do të tregojnë udhën për në shtëpi. Ata dinë shumë e flasin pak. Vazhdojnë të jenë besnikë të heshtur. Nuk do të të lënë të biesh pre e zërave të vajit në pyll. Do të përkujtojnë shtëpinë kur zemra të drejtojë tjetërkund…
Në lëndinën e zymbylit ka rënë heshtja. Ata e kanë pushuar ninullën e zgjimit dhe presin në një pritje drithëruese, që të bjerë nata a të kthehet sërish i ëmbli gjumë. Djepat janë bosh. Lulet nuk kanë çelur më gonxhe. Edhe ato presin për një kohë më të mirë. Do t’i gjesh pemët pa fruta. Rrugët janë shtruar në kokrra shegësh, ngjasojnë me lumenj të gjallë gjaku. Vetëm qilimi fluturues i luleve vazhdon të përkundet si djep. Ai është ende i lulëzuar, i praruar, i qëndisur me më të bukurit gurë të çmuar. Brenda tij frymon jetë. Nën hijen e tij ka paqe e ngazëllim. Në sythet e reja, në lastarët e rinj e në gonxhet e sapoçelura ka ende shpresë. Ka ende një nënë, një djep, një shtëpi…
Pikturat janë pasqyrat tona të së vërtetës. Ato dëshmojnë për sekrete të pathëna, për rrugëtime në vise të lulëzuara ose, në të kundërtën, në vise të shkretuara.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn