als_Latn dik_Latn sag_Latn
In The Spotlight
Sonja Adishe ishte vetëm dy vjeç kur familja e saj e kërcënuar nga nazistët gjeti strehë në shtëpinë e Agostin Çiftjes në Shkodër. 74 vjet më pas, ajo rikthehet në Shqipëri për të takuar familjarët Çiftja që i quan “vëllezër”.
Nga Arben Velo, BIRN
Në fillim të verës së vitit 1943, Shalom Adishe e kishte ndarë mendjen: braktisi Prishtinën e pushtuar nga nazistët dhe u nis drejt Shqipërisë. Bashku me gruan, Ninën dhe vajzën 2-vjeçare Sonja, ai kaloi kufirin si klandestin dhe mesnatën e një mbrëmjeje qershori zbarkoi në rrugicën “Dogajtë e reja” të Shkodrës-ku ndodhej lokali i Agostin Çiftjes.
Çiftja, një burrë i gjatë me veshje të fisme po mbyllte lokalin kur i pa të ardhurit në rrugë dhe i pyeti shqip: Prej kah jeni?
Shalom Adishe (Adiže) nuk dinte të përgjigjej. Agostini i foli sërish në gjuhën italiane.
Pas një hezitimi, Shalom u përgjigj: Nuk jemi italianë, jemi hebrenj dhe kërkojmë një strehë ku të fusim kokën!
Shtatëdhjetë e katër vjet pas këtij takimi dramatik, Sonja Adishe ka udhëtuar bashkë me fëmijët dhe nipërit nga Izraeli në Shqipëri për të takuar familjen Çiftja që i shpëtoi.
Dy familjet i takuam rastësisht gjatë një dreke te “Mrizi i Zanave” në Lezhë. Në krah të Sonjës është ulur Gjon Çiftja-i biri 84 vjeçar i Agostinit, i cili ka punuar si profesor i matematikës në Universitetin e Shkodrës. Ai ka ardhur në këtë takim me familjarët, të motrën Xhovana dhe bashkëshortin e saj.
Ndryshe nga Sonja që kujtimet i ka të treguara nga babai, Gjon Çiftja e mban mend kohën kur familja Adishe u strehua në shtëpinë e tyre.
“Kjo është streha eme. Ju do të flini në dhomën time të gjumit, ndërsa unë dhe gruaja e fëmijtë e mi do të rregullohemi në pjesën tjetër të shtëpisë”, kujton ai t’u ketë thënë babai bashkëshortëve Shalom dhe Nina.
Shtëpia e tyre përbëhej nga dy dhoma dhe një kuzhinë. Jashtë mureve, era e ngrohtë e qershorit përcillte jehonën e këmbanave të kishave dhe zërin e dalë nga minaret e xhamive.
“Kjo është Shkodra. Ju do të rrini këtu sa të doni dhe do të ndajmë gjithçka bashkë, në të mirë dhe në të keq”, do t’u thoshte Agostini, ndërsa Gjoni asokohe vetëm 11 vjeç pohon se ishte dëshmitar i këtij çasti.
Sonja Adishe thotë se ka shumë respekt për Shqipërinë dhe se takimi me Xhovanën-motrën e Gjonit i ishte dukur sikur kishte takuar nënën e saj.
“U frikësova nga vdekja andaj erdha,” thotë e moshuara nga Izraeli.
“Tani e di që do të rroj, sepse takova njerëzit e mi,” shton ajo ndërsa përlotet.
Emrat e familjarëve Çiftja gjenden mes shumë familjeve të tjera shqiptare në Yad Vashem, të njohur si “Të drejtë mes kombeve” nga Izraeli për kontributin e tyre në shpëtimin e familjeve hebreje gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Në Mrizin e Zanave, familjet shohin fotografi dhe rikujtojnë atë mbrëmje qershori që i bëri miq. Pas kapitullimit të Italisë, komanda gjermane u vendos në të njëjtën rrugicë me shtëpinë e Agostin Çiftjes në Shkodër.“Përballë shtëpisë së Agostinit dhe Jozefinës, ndodhej një ndërtesë 20 metra e gjatë dhe me 12 dhoma”, kujtojnë familjarët.
Rreziku ishte fare afër dhe Shalomit iu desh të largohej sërish.
“Në rrugicë jetonin vetëm katër familje shqiptare. Gjermanët kishin dhënë urdhër që dyert e portave të shtëpisë të qëndronin të hapura. Kjo ishte tepër shqetësuese dhe e rrezikshme. Nga momenti në moment, gjermanët mund të futeshin në shtëpi dhe t’i gjenin miqtë aty”, kujtojnë Gjon Çiftja.
Vendimi që ata morën nuk ishte i lehtë. Dy të rriturit duhej të largoheshin në zona rurale, ndërsa Sonja do të mbetej në shtëpinë e shkodranëve.
Deri në përfundim të luftës, burrë e grua qëndruan në Thumanë. Agostini u dërgonte ushqime dhe veshmbathje, ndërsa vajza rritej me fëmijët e tij, si pjesë e familjes. Kur gjysma e Shqipërisë u çlirua, Shalom Adishe dhe Nina vendosën të largoheshin nga Shqipëria.
Në pasaportën e falsifikuar shqiptare, emri i Shalomit u tjetërsua në Shaban, Nina mbajti emrin që kishte dhe po ashtu edhe Sonja. Vajza e vogël, e rritur në Shkodër u dërguar drejt prindërve në Thumanë dhe që andej, ata udhëtuan drejt kufirit me Maqedoninë për të mbërritur më pas në Izrael.
Para se të ndaheshin, Agostini dhe Shalom shkëmbyen edhe pak fjalë- siç kujton djali i tij Gjoni. “Merreni këtë kuti duhani”, do t’i thoshte në kohën e ndarjes Agostini-Shalomit.
“Unë nuk e pi duhanin, ti e di”, u përgjigj Shalomi.
“Merre dhe mbaje si kujtim, por hape të shikosh çfarë duhani ke brenda”, ia ktheu Agostini.
Brenda kutisë ishin mbledhur bizhuteritë që familja Adishe kishte lënë në shtëpinë e familjes Çiftja. Ishte gjithçka që u kishte mbetur dhe kishin menduar t’ia linin Agostinit për ndihmën, por ai ua ktheu pas.
Gati 73 vjet më pas, Sonja u rikthye në vendin ku kishte qenë foshnje për t’u treguar tre djemve të saj, Charli Shalom, Jakobin dhe Uri historinë e familjes së saj.
Për të arritur në këtë takim, ka patur mjaft rrethana rastësore dhe surpriza. Sonja tregon se është rilidhur me familjen shkodrane rreth viteve 1990. Nëna e saj Nina, kishte takuar në Izrael në një veprimtari kushtuar shpëtimit të hebrenjve nga shqiptarët Refik Veselin, ndër të parët që u nderuan për shpëtimin e hebrejve gjatë Luftës së Dytë Botërore.
“Pasi ai tregoi historinë e tij në atë takim, nëna i tha se një histori të ngjashme kishte edhe ajo me një familje nga Shkodra. I rrëfeu ngjarjen. Shkruajti një letër dhe ia dorëzoi atij, duke i dhënë adresën e shtëpisë ku ishte strehuar. Sidomos rrugicën “Dogajtë e reja,” kujton Sonja.
Pas mbërritjes në Shqipëri, Refik Veseli takoi Gjonin. Mes tij dhe Ninës filloi letërkëmbimi. “Janë 40 letra që nëna ime dhe vëllai i kanë shkruar njëri tjetrit,” pohon ajo.
Gjon Çiftja tregon se kur Refiku i ka sjellë letrën e Ninës ishte emocionuar shumë.
“I shkrova shpejt e shpejt pas dhjetë ditësh,” tregon ai.
Në vitin 1992, familja Çiftja u nderua në Izrael për shpëtimin e familjes Adishe.
“Jam krenar për këtë, por më krenar jam që takova motrën time. Është emocionuese. Nuk di ta përshkruaj”, thotë për BIRN Gjoni.
Letërkëmbimi mes tij dhe Ninës vijoi edhe më tej, ndërsa rastësitë i lidhën edhe më fort dy familjet. Djali i Gjonit, që vazhdonte studimet në Hjuston të SHBA-së kishte takuar atje gruan e djalit të Sonjës, Jakobit. Bashkëshortja e Jakobit i kishte thënë se familjen e burrit të saj e kishte shpëtuar nga gjermanët në luftë, një familje me këtë mbiemër dhe ishin njohur bashkarisht.
“Edhe në Amerikën e largët, rrënjët tona u takuan”, thotë Gjon Çiftja.
Ndërsa dëgjon historinë, Sonja Adishe përsërit se është e emocionuar që takoi “vëllanë dhe motrën” e saj nga Shqipëria.
“Nuk do të vdisja pa i takuar,” përfundon ajo.
Në Prishtinë dhe qytete të tjera të Kosovës po festohet sot me një sërë aktivitetesh përvjetori i shpalljes së Pavarësisë së shtetit të ri evropian
Shpallja e Pavarësisë së Kosovës më 17 shkurt 2008, ishte kurorëzimi i një rrugëtimi të dhimbshëm lotësh e gjaku për popullsinë shqiptare. Për vite me radhë, deri në qershor të 1999-tës, shqiptarët vuajtën pasojat e spastrimit etnik nga ushtria e Millosheviçit. Pas përfundimit të luftës dhe vendosjes së trupave ndërkombëtare në Kosovë, në nëntor 2005 nisi zyrtarisht procesi për statusin përfundimtar.
Prej 13 qershorit të vitit 1999, kur forcat serbe u detyruan të largoheshin nga Kosova, vendi administrohej nga misioni i Organizatës së Kombeve të Bashkuara UNMIK dhe institucionet demokratike të Kosovës: Kuvendi, Presidenti dhe qeveria. Edhe pse Serbia nuk kishte kontroll mbi Kosovën, në rezolutën 12 44 të Këshillit të Sigurimit, disa herë përmendej se Kosova është protektorat i OKB-së, por juridikisht pjesë e Republikës Federale të Jugosllavisë.
Më 2 shkurt 2007 i dërguari special për statusin e Kosovës, Martti Ahtisaari, dorëzoi propozimin e tij në Prishtinë dhe Beograd, për pavarësinë e kushtëzuar të Kosovës, hap që çoi drejt krijimit të shtetit të pavarur. Pasi u mbajtën disa raunde bisedimesh, Kosova u shpall e pavarur më 17 shkurt 2008.
Zyra Civile Ndërkombëtare mori përsipër mbikëqyrjen e zbatimit të pavarësisë. Pak ditë më vonë, një grup vendesh që njohën pavarësinë e saj themeluan Grupin Drejtues që do të mbikëqyrte shtetin e ri. Plani i Ahtisaarit nuk u zbatua kurrë në veriun e banuar me shumicë serbe, ku nuk njihen dhe nuk pranohen institucionet e shtetit të Kosovës.
Plani parashikonte krijimin e një komune të re në veriun e Mitrovicës, e cila u themelua mw vonë. Më 9 dhjetor 2008, vendin e UNMIK e zuri misioni europian për sundimin e ligjit EULEX. Më 22 korrik 2010, Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë konfirmoi përmes mendimit këshillëdhënës se pavarësia e Kosovës nuk ka shkelur asnjë nen të Ligjit Ndërkombëtar.
Nga marsi i vitit 2011, Prishtina dhe Beogradi kanë nisur bisedimet në Bruksel për një seri çështjesh. Këto bisedime teknike u pasuan nga ato në nivel kryeministrash, me mbajtjen e katër raundeve të dialogut mes Thaçit e Daçiç, si dhe një takimi mes presidentëve Jahjaga e Nikoliç.
Përmbyllja e pavarësisë së mbikëqyrur më 10 shtator 2012, u pa s i një mundësi për shtyrjen më tej të hapave për integrimin e Kosovës. Sfida më e afërt për shtetin e ri është heqja e vizave, por kryesorja mbetet aspirata për hyrjen në NATO dhe integrimin në BE. Zyrtarisht, deri më sot, Kosovën e kanë njohur 111 shtete.
(KosovaPress)
Ekspozita "Besa, një kod nderi. Shqiptarë myslimanë që shpëtuan hebrenjtë nga Shoah", e realizuar nga muzeu Yad Vashem, përbëhet nga një sërë imazhesh të fotografit amerikan Norman Gershman, që për pesë vjet ka përshkuar gjerë e gjatë Shqipërinë duke rikuperuar dëshmitë e këtyre akteve të mrekullueshme dhe duke i dokumentuar ato përmes portreteve të shpëtimtarëve apo të pasardhësve të tyre
Pse im atë shpëtoi një të panjohur duke vënë në rrezik jetën dhe gjithë fshatin? Im atë ishte mysliman i devotshëm: besonte se të shpëtojë një jetë do të thoshte të shkoje në parajsë".
I panjohuri që babai i Enver Pashkajt arriti të shpëtonte ishte një hebre me emrin Yehoshua Baruchowiç, një zotëri, sot në moshë të thyer, dentist në Meksikë.
Jemi në Pukë, vend i vogël majë maleve shqiptare, gjatë viteve të luftës së dytë botërore kur Ali Sheqer Pashkaj, pronar i të vetmit dyqan të zonës, ndien keqardhje për një të burgosur të ri që po çohet drejt vdekjes së sigurt nga një autokolonë gjermane. Me një zgjuarsi të rrallë e aftësi reaguese të menjëhershme u ofron për të pirë rojeve deri sa dehen dhe ndërkohë organizon arratisjen e Yehoshuas në pyll. Kur e zbulojnë nuk rrëfen ("katër herë i vunë revolen në ballë. U kthyen dhe kërcënuan se do t'i vinin zjarrin gjithë fshatit nëse im atë nuk rrëfente"). Dhe kur nazistët largohen shkon dhe gjen djalin në pyll dhe e mban të fshehur në shtëpi të vet deri në përfundim të luftës.
Pak vjet më parë Ali Sheqer Pashkaj është nderuar nga Yad Vashem, muzeu i Holokaustit në Jerusalem, me titullin "I drejti i kombeve", titull që u jepet të gjithë atyre që gjatë viteve të persekutimeve raciale rrezikuan jetën për të shpëtuar hebrenj. Ky i tiji nuk është ama rast i izoluar por simbol i qëndresës të guximshme që bënë shqiptarët gjatë luftës, për të mbrojtur dhe shpëtuar rreth 2 mijë hebrenjtë në emër të Besës, kodit të lashtë të nderit të rrënjosur thellë në kulturën e traditën e tyre.
Kjo histori e jashtëzakonshme, deri më sot e panjohur nga opinioni publik perëndimor, është rindërtuar në ekspozitën "Besa, një kod nderi. Shqiptarë myslimanë që shpëtuan hebrenjtë nga Shoah". Për të parën herë në versionin italian u soll në muzeun hebraik Carlo e Vera Wagner të Triestes në shtator 2009. Për domethënien e thellë historike dhe për vlerën e saj etike, ekspozita "Besa, një kod nderi” ka shëtitur më pas edhe në qytete të tjera të Italisë. Nga 24 nëntori 2015 do të jetë hapur për një muaj në mjediset e Asamblesë Legjislative të Emilia Romagna-s (rruga Aldo Moro 50, Bolonjë).
E realizuar nga muzeu Yad Vashem, ekspozita përbëhet nga një sërë imazhesh të fotografit amerikan Norman Gershman, që për pesë vjet ka përshkuar gjerë e gjatë Shqipërinë duke rikuperuar dëshmitë e këtyre akteve të mrekullueshme dhe duke i dokumentuar ato përmes portreteve të shpëtimtarëve apo të pasardhësve të tyre.
Portretet në bardhezi të këtij nxënësi të Ansel Adams-it, Roman Vishniac-ut dhe Arnold Newman, shoqërohen nga intervista të shkurtra që dëshmojnë në mënyrë të drejtpërdrejtë lëvizjen kapilare popullore, të frymëzuar më shumë nga një frymë e fortë devotshmërie dhe solidariteti njerëzor sesa nga motive të tipit politik dhe kulturor.
Pikëpyetjet e intervistuesit (pse e keni bërë, ç'ju shtyu të rrezikonit jetën, si ia dolët nën hundën e okupatorëve) gjejnë përgjigje të drejta e të thjeshta që të mallëngjejnë. Ai që vepron në respekt të kodit të Besës, - shpjegojnë protagonistët, - është njeri që mban fjalën e dhënë, të cilit mund t'i besosh edhe jetën tënde dhe të familjes.
"Nuk ka të huaj në Shqipëri, ka vetëm miq - tregon Drita Veseli, një nga gratë e intervistuara. - kodi moral i shqiptarëve e kërkon të jemi mikpritës me mikun në shtëpinë apo në fshatin tonë".
"Shtëpia jonë - vazhdon - është para së gjithash shtëpi e Zotit, pastaj e mikut e së fundi edhe shtëpi e familjes sonë. Kurani na mëson që të gjithë njerëzit, hebrenj, të krishterë, myslimanë jetojnë nën të njëjtin Zot".
"Të ndihmojmë njëri tjetrin është detyrim moral - thotë Adile Kasapi. - Besimi ynë fetar ishte pjesë e edukimit tonë familjar. Ishte e paimagjinueshme të padisje hebrenjtë në nevojë".
"Si myslimanë të devotshëm shtrimë mbrojtjen dhe humanitetin tonë edhe për hebrenjtë. Pse? Besa, miqësia dhe Kurani i shenjtë" sintetizon Beqir Qoqia.
"Besa - shpjegon fotografi Norman Gershman, - është më shumë se mikpritja. Është një ndjenjë që të lidh me atë që të hyn në shtëpi, në sferën tënde private, kundër çdo armiku e fatkeqësie. Familjet myslimane - tregon fotografi - më përsëritnin vazhdimisht që të shpëtosh një jetë njeriu do të thotë të shkosh në parajsë. Bijtë e një shpëtimtari më thanë që parimi që u kish mësuar i ati, sipas të cilit jetojnë, është "nëse dikush troket në portën tënde, duhet të marrësh mbi shpatulla përgjegjësinë"". Marrja e përgjegjësisë mbi shpatulla e shqiptarëve u përkthye në raste shpëtimi gjithë peripeci, si në atë të Ali Sheqer Pashkajt. Në bujarinë e familjes Kasapi, që për mëse dy vjet në Tiranë bashkëjetoi në dy dhoma me pesë familjarët e Moses Frances-it duke u përballur me kërcënime e rrahje. Në vetëmohimin e Eshref Shpuzës që i siguroi pasaporta të falsifikuara të gjithë familjes Abravanel e me pas i shoqëroi, tre të rritur e dy fëmijë, deri në kufi me Jugosllavinë, e për të cilët mësoi se arratia kish qenë e suksesshme vetëm vite pas luftës (sot familja Abravanel jeton në Izrael).
Në guximin absurd të Liza Pilkut që hëngër me fjalë me agjentët e Gestapos për të mos i lënë t'i bastisnin shtëpinë ku mbante fshehur tre hebrenj nga Hamburgu apo i Ismail Meçes që nuk hezitoi të ruante shtëpinë e tij në fshat me armë në dorë për të mbajtur larg spiunë e nazistë.
Janë gjeste që marrin akoma më shumë kuptim po të shohim jetët e shpëtuara. Gjatë dhjetëvjeçarëve të parë të shekullit XX Shqipëria, kryesisht myslimane, numëronte vetëm 200 hebrenj në një popullsi prej 803 mijë banorësh. Pas ardhjes në pushtet të Hitlerit në Shqipëri u fshehën nga 600 deri në 800 hebrenj nga Gjermania, Austria, Serbia, Jugosllavia dhe Greqia, me shpresën se nga andej mund të imbarkoheshin për në Izrael apo Amerikë.
Shqipëria i mirëpriti dhe pas pushtimit nazist në vitin 1943 refuzoi të dorëzonte listat e hebrenjve që jetonin asokohe në vend. Agjenci të ndryshme qeveritare u siguruan hebrenjve dokumente të rreme që u lejuan të përziheshin me pjesën tjetër të popullsisë. Kështu, ashtu si populli edhe klasa politike, së bashku, arritën të shpëtonin mijëra jetë fëmijësh, grash e burrash.
Kodi i lashtë i nderit, që sipas interpretimit të shqiptarëve lind nga besimi mysliman, u përzje me nderin kombëtar dhe frymën humanitare. Dhe për të mbajtur Besën, popullsia shqiptare myslimane vuri në rrezik edhe jetën e vet duke u ofruar strehim, veshmbathje, ushqim dhe miqësi të sinqertë që në shumicën dërrmuese të rasteve vazhdon edhe sot e kësaj dite e lidh edhe pasardhësit në një shkëmbim të shpeshtë vizitash dhe letrash..
Rezultati qe që të gjithë hebrenjtë ë ndodheshin brenda kufijve të Shqipërisë gjatë pushtimit gjerman u shpëtuan, me përjashtim të shumë pak familjeve. Shqipëria, i vetmi vend evropian me shumicë myslimane ia doli mbanë një vepre madhështore me të cilën shumë kombe europiane dështuan. Fjalët e këtyre shpëtimtarëve, të gjithë të nderuar me titullin "Të drejtët e kombeve", janë këtu - që të pasionojnë se roman - për të na kujtuar që shkruajnë dallimin në histori jo vetëm banaliteti i të keqes por edhe përditshmëria e një guximi kaq të sigurt në arsyet e tij. Në të njëjtën kohë ky rrëfim koral arrin, me vërtetësinë e tij, për të vënë në diskutim e për të hedhur poshtë paragjykimin e sotëm të dyfishtë. Atë mbi myslimanët, që shpesh shihen nën dritën e vetme të vagëlluar dhe verbuese të fundamentalizmit dhe të antisemitizmit. Dhe atë mbi popullin shqiptar, që kaq shpesh gjatë viteve të fundit i është treguar me gisht opinionit publik si i rrezikshëm apo i prirë për të të bërë keq. Për të dyja rastet ia vlen të citohen vëllezërit Refik dhe Hamid Veseli sipas të cilëve: "kushdo të të trokasë në derë është bekim i Zotit: të gjithë personat vijnë nga Zoti".
Daniela Gross, 2009
Durante la guerra, centinaia e centinaia di ebrei in fuga provenienti in gran parte dal resto d’Europa, sono stati protetti e nascosti in Albania. Una testimonianza certa è rappresentata, nel Museo dell’Olocausto di Washington, dall’elenco dei nomi di 2.264 ebrei salvati da cittadini albanesi
Di Giuseppe Chimisso
Il Paese delle aquile ha da tempo istituito ‘la Giornata della Memoria’ della Shoah ed in questo si è distinto essendo il primo Paese, a prevalente cultura islamica, a farlo; questo è stato indubbiamente un atto di grande civiltà per la condivisione di una memoria comune europea, anche perché se l’Olocausto rappresenta un macigno nella coscienza di molti popoli europei, non figura fra le responsabilità storiche del popolo albanese, andremo poi a spiegare il perché.
A ben pensarci però, mi riesce difficile accettare l’idea che un giorno del calendario, il 27 gennaio, sia stato istituito, in molti Paesi occidentali, quale ‘Giornata della Memoria’ della sola Shoah e non del Genocidio in generale. Tanti altri popoli hanno subito eccidi inenarrabili nel cosiddetto secolo breve, come i Tutsi sterminati dagli Hutu in Ruanda, come il popolo cambogiano decimato dai Kmer rossi, come gli Armeni nei primi anni del secolo scorso, o come gli zingari e gli omosessuali sterminati dalla lucida follia nazista, che meriterebbero, tutti, di condividere nella memoria collettiva dell’umana vergogna, un posto accanto agli ebrei, visto anche che il nazismo aveva pronta una lista di popolazioni ritenute inadatte alla sopravvivenza... D’altro canto la recente guerra nei Balcani, con le sue pulizie etniche e stragi, per queste ultime basta un solo nome ‘Srebrenica’, ha materializzato l’incubo di un possibile ritorno a pratiche genocide, da molti rimosse.
Gabriele Nissim, Presidente della Foresta dei Giusti, dopo un lungo e paziente lavoro ha ottenuto dalla maggioranza del Parlamento Europeo che dall'anno scorso il 6 Marzo divenga la ‘Giornata dei Giusti’. I Giusti sono coloro che per rispondere alla loro coscienza hanno rischiato in prima persona per proteggere e quindi salvare le vittime della campagna di sterminio nazista, sono coloro che hanno saputo dire no, al danaro, alla carriera ed all’ipocrisia, uomini e donne normali che nella loro normalità hanno compiuto gesta che non si possono dimenticare semplicemente perché hanno saputo ascoltare il loro cuore.
Durante il secondo conflitto mondiale in Europa, quando il rispetto della dignità della persona era ridotto a brandello umano, come edere sferzate dal vento i valori di solidarietà, di tolleranza e di umanità, resistevano tenacemente in Albania, malgrado l’imposizione, dopo l’8 settembre, anche di un governo filo tedesco. Questi valori permanevano perché la cultura antropologica e quindi i costumi del popolo albanese sono caratterizzati dalla ‘Besa‘, da quel concetto di onore, di giustizia umana e di tolleranza che porta molto spesso ad aiutare chi si trovi in difficoltà, al di la della condizione, della religione, della nazionalità o stato sociale. Proprio per questo decine di migliaia fra soldati italiani, profughi, sbandati, ebrei in fuga provenienti in gran parte dal resto d’Europa, sono stati protetti e nascosti; una storia straordinaria rimasta, oggi, nella memoria di tanti anziani, assai poco nota all’estero, perché composta di tante storie di normale ospitalità ed accoglienza praticate da semplici contadini e cittadini qualunque.
Un fenomeno, questo, che merita di essere riportato completamente alla luce della verità storica.
La ricerca storica non ha effettuato ancora, profondi studi su questo fenomeno, anche perché con la dittatura di Enver Hoxha l’Albania non ha più avuto rapporti con il resto del mondo, e questa storia straordinaria di grande dignità è stata in parte coperta dall’oblio del tempo, però alcuni elementi precisi si possono avere anche oggi: dai rapporti epistolari fra gli alti gerarchi nazisti deputati alla soluzione finale, si evince che per la pulizia del territorio albanese (dagli ebrei) bisognava attendere perché non vi erano condizioni favorevoli, e non vi sarebbero mai state, infatti nessuna deportazione di ebrei si effettuò dall’Albania. Un’altra testimonianza certa è rappresentata, nel Museo dell’Olocausto di Washington, dall’elenco dei nomi di 2.264 ebrei salvati da cittadini albanesi sovente di cultura islamica.
Riporto le affermazioni di Michele Sarfatti, studioso della Shoah e di altre pagine buie della Storia, che in passato affermava: ‘se i Giusti sono l’orgoglio delle nazioni, il popolo albanese, mi azzardo a dire, anche se le ricerche e gli studi debbono proseguire, rappresenta il Popolo Giusto fra le nazioni d’Europa’. Questa affermazione rappresenta, forse, una inconsapevole parafrasi della piccola targa che vicino al Muro del Pianto in Gerusalemme ricorda un solo nome di un popolo europeo, degno di menzione, quello albanese.
Auspichiamo che, come per la ‘Giornata della Memoria’, le Autorità Statali albanesi istituiscano il 6 Marzo ‘La Giornata dei Giusti’ per ricordare e tributare non solo un omaggio ai Giusti nel mondo, ma per onorare nel contempo le nobili ad alte tradizioni di tolleranza e civiltà espresse dal proprio popolo in diverse vicende e momenti storici.
Giuseppe Chimisso, febbraio 2013
Leggi anche: 'Grazie, Albania' di Michele Sarfatti, Fondazione Centro di Documentazione Ebraica Contemporanea di Milano
Lexo edhe: Histori shqiptarësh që mbrojtën hebrenjtë
(Ndiqni ShqiptariiItalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)
Viktima Diana Koni, 52 vjeç, vrasësi, që e ka pranuar krimin, bashkëshorti, Muhamed Vrapi. Çifti, prej shumë vitesh në Busto Arsizio, ka tre fëmijë të rritur
Romë, 15 qershor 2017 – Një 62-vjeçar ka therur për vdekje të shoqen, 52 vjeç. Ngjarja e rëndë, që ka tronditur Busto Arsizio-n në provincën e Vareses, ka si viktimë Diana Konin 52-vjeçare nga Durrësi, ndërsa vrasës Muhamed Vrapin, 62 vjeç, të dy shqiptaro-italianë, prej shumë vitesh në Itali. Ka ndodhur pasditen e djeshme (e mërkurë 14 qershor) në shtëpiinë e çiftit.
Me sa duket, në kulmin e një zënieje me të shoqen, Vrapi ka goditur të shoqen me thikë të paktën 15 herë. Më pas, ka dalë në oborrin e të shtëpisë ku edhe e gjetën karabinierët që u lajmëruan nga fqinjët të alarmuar nga britmat që vinin nga apartamenti i çiftit.
Kur ekipi i ndihmës së shpejtë ka mbërritur në vendngjarje nuk ka mundur të bëjë asgjë për 52-vjeçaren pasi zemra e saj kish pushuar së rrahuri. Nga një vëzhgim të parë të trupit të viktimës, mjeku ligjor ka vënë re të paktën 15 plagë të shkaktuara nga tehu i thikës.
Muhamed Vrapi, që sipas mediave lokale e ka pranuar krimin para karabinierëve, është arrestuar. Nga verifikimet e para, forcave të rendit nuk u rezulton që e shoqja të kish paditur ndonjëherë dhunë nga anë e të shoqit. Madje nga profili facebook i viktimës, qoftë nga fjalët e saj qoftë nga komentet e familjarëve të njohurve të çiftit, duket sikur kishin një marrëdhënie të mirë. “Sot është ditë speciale për të dashurin tim – shkruante ajo më 20 nëntor 2016, me rastin e ditëlindjes së bashkëshortit – I dashur je baba e bashkëshort special, të dua dhe do të të dua për gjithë jetën tonë”.
Për karabinierët që po hetojnë për zbardhjen e ngjarjes, nuk është aspak e qartë çfarë është bërë shkak për reagimin kafshëror të 62 vjeçarit ndaj të shoqes.
Çifti, prej shumë vitesh në Itali, ka fëmijë të rritur e nipër të vegjël, asnjë prej të cilëve nuk ka qenë i pranishëm në çastin e ngjarjes.
Gianni De Biasi ha annunciato oggi le sue dimissioni con una lettera aperta pubblicata sul suo sito ufficiale. La intitola “Grazie Albania! Per sempre nel mio cuore”, e sentendosi albanese, la comincia scrivendo dispiaciuto che non sarà più "il CT della NOSTRA Nazionale". Ringrazia espressamente tutti, compreso il presidente della Federazione, Duka. Considera i circa sei anni alla guida dei rossoneri, una esperienza che lo “ha arricchito sia professionalmente che sul piano umano”, perché gli albanesi l’hanno “stupito per la dedizione e il coinvolgimento nella nostra sfida”. Da oggi non sarò più il CT della nostra Nazionale
Ecco la sua lettera:
Grazie Albania! Per sempre nel mio cuore
Questa è una pagina della mia esperienza professionale in Albania che mai avrei voluto scrivere. Ho pensato e meditato a lungo e desidero comunicarvi che da oggi non sarò più il CT della nostra Nazionale. Mi fermo qui perché voglio pensare al bene e alla crescita della Squadra. Credo di aver esaurito il mio compito, che mi ha consentito di tirare fuori da questi ragazzi quelle qualità che nel recente passato ci hanno consentito di vivere il Sogno Europeo!
Quel sogno che già nella prima partita in Georgia, attraverso quella lettera aperta, avevo cercato di instillare nella loro testa e nel loro cuore.
E’ una scelta professionale molto combattuta, difficile. Mi auguro possiate comprenderla anche se non tutti possono condividerla. Abbiamo vissuto anni densi di emozioni e di soddisfazioni e abbiamo raggiunto risultati davvero importanti che molti ritenevano impossibili!!!
In tutto questo tempo ho sempre lavorato con grande passione, con sempre nuovo entusiasmo, grazie anche ai risultati e all’euforia contagiosa di tutti gli albanesi, in Patria e di quelli sparsi nel mondo.
L’impegno quotidiano, la fatica per trasferire ai ragazzi una nuova mentalità, una mentalità vincente.
L’impegno costante insieme a voi giornalisti, ai media per far passare una comunicazione corretta, trasparente, propositiva, è stato un lavoro capillare, continuo davvero faticoso, a volte frustrante.
Voglio sottolineare che oggi lascio la guida della Nazionale senza avere una squadra nella quale lavorare, mentre in questi anni ho sempre resistito alle sirene di offerte di lavoro, sapendo che il mio posto era alla guida dei nostri ragazzi verso una crescita costante verso la loro realizzazione.
Dopo l’ Europeo ero fermamente convinto che avremmo potuto migliorare ulteriormente, e che l’esperienza fatta durante le tre partite in Francia, ci avrebbe consentito un’ulteriore crescita globale.
E sarà cosi, ma con un nuovo CT!
Lascio con fatica, ma consapevole che il mio ciclo con questo gruppo è terminato, e che posso dare l’opportunità a chi mi sostituirà, di conoscere i ragazzi nelle prossime quattro partite.
Consentitemi di ringraziare tutti quelli che hanno collaborato alla crescita e allo sviluppo del progetto Albania, che ci ha portati ad essere anche al 22° posto nel Ranking Fifa, che ci ha permesso di battere la Norvegia fuori casa, di vincere e pareggiare contro la Francia e di vincere contro il Portogallo, imbattuto dopo di noi fino alla conquista di Euro2016!!!
E finalmente di raggiungere il nostro Sogno….
Voglio in questa occasione, ringraziare pubblicamente colui che mi ha dato questa grande opportunità, il Presidente Armando Duka, che sempre mi ha appoggiato, dandomi carta bianca nel operare nel mio ruolo di Selezionatore.
Un grazie di cuore a tutti i ragazzi che in tutto questo tempo hanno fatto parte della Squadra, grazie per tutto quello che mi avete dato, che avete dato per la nostra maglia.
E’ una esperienza che mi ha arricchito sia professionalmente che sul piano umano, mi avete stupito per la vostra dedizione e il vostro coinvolgimento nella nostra sfida.
Grazie a tutti i miei collaboratori, in particolare a Paolo, compagno di viaggio dal mio primo giorno in Albania, sempre pronto a sostenermi, instancabile nel lavoro sul campo e nei tanti viaggi per incontrare i nostri nuovi calciatori.
Ad Alberto che ha seguito la preparazione e il recupero dei ragazzi, a Ilir Boziqi a Ervin Bulku e tutto lo staff tecnico, a Benny Celiku a Gianluca Stesina, a Filippo Iori che ha trattato i giocatori insieme a Ylli Mihali a Merepeza a ArzenVoci, e al grande Fathos Kademi un lavoratore instancabile.
Tutti preziosissimi e grandi uomini squadra.
A tutte le persone che lavorano in Federazione che non si vedono ma fanno un lavoro prezioso, per il risultato finale.
Un grande ringraziamento a tutti i nostri splendidi tifosi, nostro dodicesimo giocatore!
Sempre pronti a seguirci con calore e colore ovunque.
Ogni cosa nel calcio, nello sport, come nella vita, ha un suo inizio e una fine. Il mio ciclo come CT della Nazionale è terminato, ma nulla potrà mai spezzare il legame forte che mi lega a questa nostra Nazionale, a alle tantissime persone che in questi bellissimi cinque anni e mezzo, ho avuto la fortuna di incontrare.
Ora il seme è stato piantato nella terra, la pianta sta crescendo e con l’impegno la cura e il lavoro di tutti saprà dare ottimi frutti.
Con riconoscenza
Gianni De Biasi
In albanese /Në shqip: Faleminderit Shqipëri! Gjithnjë në zemrën time
De Biasi: “Nga ky çast nuk jam më tekniku i kuqezinjve”
Presidenti i FShF, Duka: “De Biasi trajneri më i mirë që kemi pasur. Nuk kam folur për negociata për kontratën duke menduar se dëmtojnë qëllimin kryesor, ekipin Kombëtar”
Tiranë, 14 qershor 2017 - Në një konferencë për mediat ku ishte i pranishëm edhe presidenti i FShF-së, Armando Duka, Gianni De Biasi ka deklaruar i përlotur se nuk është më teknik i kombëtares shqiptare. Pas konferencës së djeshme kur u la të kuptohej se ai do të qëndronte deri në tetor, ky i paradites së sotme ka qenë tronditës për federatën e sportdashësit.
De Biasi theksoi se ky vendim lidhet gjithashtu me projektin për të ardhmen e skuadrës pasi dëshiron t’i japë kohë pasardhësit të tij që të njihet sa më shumë me skuadrën deri në fund të eliminatoreve të Botërorit 2018.
Në fund, ai falënderoi presidentin Duka për mundësinë që i dha dhe shtoi se ishte ai njeriu që e ka mbështetur duke i dhënë dorë të lirë në punën e tij. De Biasi falënderoi gjithashtu edhe lojtarët duke theksuar se ata e kanë mahnitur për profesionalizimin e treguar duke dhënë maksimumin për fanellën e Kombëtares. De Biasi nuk harroi të falënderonte edhe ish zëvendësin e tij Paolo Tramezzani me të cilin arriti ta kualifikonte Shqipërinë në Euro 2016.
Presidenti i FSHF, Duka: De Biasi trajneri më i mirë që kemi pasur
“Dua të falenderoj trajnerin për kontributin në ekipin kombëtar, në futbollin shqiptar dhe në të gjithë punën e FSHF. Jam jo i qetë, i emocionuar, sepse kemi kaluar 5 vite punë. Pesë vjet që i kanë patur të gjitha, shumë emocione, por edhe debate. Por, mbi të gjitha me një sukses të pazakonte, që do të lejë shenjë në jetën time, si një nga sukseset më të mëdha që kemi arritur falë punës, angazhimit dhe asaj që injektoi Gianni.
Sot edhe pse jo një ditë normale dhe jo e mirë, sepse ndahemi nga një bashkëpunëtor, por ndahemi me bindje pozitive sepse bëmë mirë dhe bëmë zgjidhjen e duhur. Edhe pse nuk e mendoj si trajneri se cikli i tij ka përfunduar" deklaroi Duka në të njëjtën konferencë.
"Nuk kam thënë asgjë rreth kontratës sepse kontrata duhet të vazhdojë. Duke menduar se gjithmonë negociatat për kontratë dëmtojnë qëllimin kryesor, ekipin Kombëtar. Në asnjë moment nuk kam menduar që të mos vazhdonim më tej. De Biasi është trajneri më i mirë i Kombëtares shqiptare, më i miri deri më sot. Për sukseset e arritura dua ta falënderoj. Nga pikëpamja umane dhe miqësore nuk kemi humbur asgjë, sepse do të vijojmë të jemi miq. Madje nga sot e tutje do të jemi edhe më tepër miq.”, tha e shtoi se ende nuk ka menduar për trajnerin e ri. (ATSh)
Toccante lettera di addio di De Biasi agli albanesi: “Per sempre nel mio cuore”
Largimi, në tetor, pas ndeshjeve eliminatore për në Botërorin e 2018
Tiranë, 14 qershor 2017 - Gianni De Biasi do t’i japë lamtumirën Kombëtares shqiptare pas përfundimit të ndeshjeve eliminatore. Këtë ka paralajmëruar dje në një konferencë për shtyp në mbyllje të grumbullimit për ndeshjet me Luksemburgun dhe Izraelin.
I fyer ndoshta për kritikat e tepërta të marra kohët e fundit dhe i vetëdijshëm se nuk ka ç’të japë më për Kombëtaren shqiptare, de Biasi merr vendimin e tij: “Në fund të eliminatoreve nuk do të jem më në stolin e Shqipërisë dhe besoj se ka ardhur momenti që të largohem për të kërkuar sfida të reja. Kombëtarja shqiptare është tashmë një makinë me me gjithçka në vendin e vet. Nuk ka nevojë për shumë korrigjime”. Humbja e miqësores me Luksemburgun i kushtoi jo pak komente negative, por fitorja e fundit kundër Izraelit çoi sërish nga anë e tij gjilpërën e bilancës së lavdisë. “Ishin të shumtë ata që më kishin përgatitur tashmë varrimin pas ndeshjes me Luksemburgun. Më vjen keq për ta që i zhgënjeva” deklaroi De Biasi duke lënë të nënkuptohet se e kishte me presidentin e federatës Armando Duka edhe pse nuk përmendi emra.
“Ka disa çaste në jetë kur njeriu duhet të ndiejë besim dhe konsideratë ndaj tij. pas pesë vjetëve e gjysmë këto mungojnë nga ana e ndonjërit. Nëse Federata shqiptare do të donte ta mbante De Biasin, do të kish diskutuar rreth përtëritjes së kontratës më parë, jo sot. Tani është tepër vonë – ka thënë trajneri që nga ana tjetër ka siguruar të gjithë sportdashësit – Unë për sa kohë do të jem këtu do të jap 110% dhe s’ma heq askush dëshirën për të punuar dhe për t’u përfshirë në çështjen shqiptare”.
Lidhur me marrëdhëniet me mediat që duan të dinë më shumë mbi të ardhme e tij, De Biasi u shpreh: “Unë nuk duhet të flas me askënd, aq më pak me mediat. Unë jam këtu prej 5 vite e gjysmë, e di që secili nga ju ka një ide se cila ka qenë sjellja e Gianni De Biasi-t dhe nuk kam pse jap shpjegime. Kur të marr ndonjë vendim, nëse do të marr, atëherë do të shpjegoj. Çfarë mund të shpjegoj sot? asgjë. Që flitet për lëvizje andej apo këndej, nuk është problemi im”.
De Biasi trajnoi kombëtaren shqiptare për pesë vjet e gjysmë e me të në krye kuqezinjtë arritën në 2016-tën një objektiv historik, kualifikimin për herë të parë në kampionatin Evropian.
Presidenti Nishani ka dekretuar ndryshimet në qeveri sipas propozimeve të opozitës. Sot pasdite, seancë e jashtëzakonshme e Kuvendit për miratimin e ministrave teknikë, vetingun dhe KQZ.
Tiranë, 22 maj 2017 – Partia Demokratike publikoi mbrëmë propozimet për zv.kryeministrin dhe ministrat teknikë në qeveri. Po dje, kryeministri Rama dhe kreu i PD-së, Basha, u takuan në mjediset e Pallatit të Kongreseve dhe përmbyllën një nga pikat e marrëveshjes që ata arritën të enjten, 18 maj, atë që ka të bëjë me emrat e posteve që i janë besuar PD-së.
Ja kush janë të propozuarit e opozitës, tashmë të dekretuar edhe nga presidenti Nishani që paraditen e sotme ka shpallur dekretet për lirimin nga detyra të pararendësve dhe emërimin e këtyre të rinjve, emrat e të cilëve i janë dërguar mbrëmë nga kryeministri Rama.
Për postin e zëvendëskryeministrit e emëruara është Ledina Mandia, ish-Avokate e Shtetit. Me profesion juriste, ajo ka qenë edhe një ndër propozimet për Këshillin Drejtues të RTSH.
Për postin e ministrit të Brendshëm, Dritan Demiraj, gjeneral, ish-komandant i Trupave Speciale dhe ish-pjesëtar i Forcave të Armatosura në misionet jashtë vendit. Ka disa diploma universitare e 24 medalje në ushtri dhe në sport (mbresëlënëse CV-ja e tij e ofruar mediave). Trajnues i misioneve paqëruajtëse “Eagle”, si dhe është nderuar me dekoratën “Nderi i Kombit”.
Ministre e Financave, Helga Vukaj, drejtoreshë në KLSH dhe ish zv/drejtoreshë e Agjencisë së Kthimit dhe Kompensimit të Pronave. Ajo është diplomuar në Jurisprudencë (2000), është Doktore e Shkencave Juridike, ka 10 vite eksperience pune si Juriste në Presidencë, Drejtor Drejtorie në Ministri të Brendeshme, zv drejtor i Përgjithshëm në Agjensinë e Kthimit dhe Kompesimit te pronave, 2 vitet e fundit në KLSH si Drejtoreshë e Përgjithshme. Fusha e ekspertizës: Juris-Prudenca (pronat e paluajtshme).
Ministër i Drejtësisë, Gazmend Bardhi. Gëzon reputacion në radhët e PD-së dhe deri më sot ka ruajtur profilin e tij teknik duke punuar si këshilltar ligjor i grupit parlamentar. Ai ka qenë ekspert pranë Komisionit të Posaçëm Parlamentar për Reformën në Drejtësi, ndërsa më herët ka punuar në Drejtorinë e Përgjithshme të Kodifikimit.
Ministër i Arsimit dhe Sportit, Mirela Karabina. Aktualisht pedagoge në Fakultetin e Shkencave të Sociale. Në CV-në e saj, radhit një eksperiencë të gjatë në mësimdhënie. Mirela Karabina është edhe bashkëshortja e ambasadorit në karrierë dhe ish-zv.ministrit të Mbrojtjes, Petrit Karabina. Së fundi, ishte një nga pjesëmarrëset aktive në protestat e çadrës.
Ministër i Shëndetësisë, Arben Beqiri, mjek. Ai është me profesion Kirurg, Gastrohepatolog. Ka mbajtur postin e zv/rektorit të Universitetit të Shëndetësisë dhe për më shumë se 20 vjet ka qenë pedadog i kirurgjisë në Fakultetin e Mjekësisë. Është i njohur për përdorimin e teknikave të reja kirurgjikale kryesisht në fushën endoskopike dhe laparaskopike. I vetmi kirurg shqiptar që u shpall fitues i bursës Fulbright në National Naval Medical Center ëashington DC dhe i vetmi mjek shqiptar anëtar i American Society of Gastrointestinal Endoscopy, i njohur në literaturën ndërkombëtare për kontributin në kërkim shkencor të teknikës së përdorur prej tij në vitin 1997 për endoskopi gastrointestinale.
Ministre e Mirëqenies Sociale dhe Rinisë: Xhuljeta Kërtusha. Ka mbajtur detyrën e kreut të njësisë së blerjes së energjisë dhe zhvillimit të tregut rajonal në CEZ.
Po ashtu, Partia Demokratike ka propozuar Klement Zgurin për postin e Kryetarit të Komisionit Qendror të Zgjedhjeve, prej shumë vitesh anëtar i këtij institucioni, ndërsa avokaten Erinda Ballancën për kreun e Avokatit të Popullit.
Sot pasdite do të mblidhet edhe Kuvendi i Shqipërisë për të miratuar shkarkimin e zëvendëkryeministrit dhe të 6 ministrave dhe zëvendësimin e tyre me teknicienët e propozuar nga Partia Demokratike.
Gjatë seancës së sotme, Kuvendi do të miratojë edhe anëtarët e opozitës në komisionet e vettingut, paketës ligjore per reformën zgjedhore si dhe emërimin e kryetarit të KQZ-së dhe një anëtari të tij, edhe ky i fundit i propozuar edhe nga opozita.
Pikat e rendit të ditës të Kuvendit janë:
1. Votimi i Dekreteve të Presidentit për lirim dhe emërim të:
– Zëvendëskryeministrit
– ministrit të Punëve të Brendshme
– ministrit të Arsimit dhe Sportit
– ministrit të Shëndetësisë
– ministrit të Mirëqenies Sociale dhe Rinisë
– ministrit të Financave
– ministrit të Drejtësisë
2. Projektvendim “Për një ndryshim të vendimit nr. 12/2017 “Për zgjatjen e afatit të veprimtarisë së Komisionit të Posaçëm të Reformës Zgjedhore”
3. Shqyrtimi dhe miratimi i paketës ligjore propozuar nga Komisioni i Posaçëm i Reformës Zgjedhore;
4. Projektvendim “Për caktimin e përfaqësuesve të pakicës parlamentare në komisionet
Për verifikimin e kandidatëve në institucionet e rivlerësimit, sipas vendimit nr. 41/2017 të Kuvendit të Shqipërisë me 6 anëtarë
Për përzgjedhjen e kandidatëve në institucionet e rivlerësimit, sipas vendimit nr. 45/2017 të Kuvendit të Shqipërisë me 12 anëtarë”
Për përzgjedhjen e kandidatëve në institucionet e rivlerësimit, sipas vendimit nr. 46/2017 të Kuvendit të Shqipërisë me 6 anëtarë”
Për caktimin e dy anëtarëve zëvendësues të opozitës në Komisionin Ad Hoc për verifikimin e kandidatëve për Institucionet e Rivlerësimit
5. Projektvendime “Për lirimin nga detyra të një anëtari të KQZ-së” dhe “Për emërimin e një anëtari të KQZ-së”
6. Projektvendime “Për lirimin nga detyra të Kryetarit të KQZ-së” dhe “Për emërimin e Kryetarit të KQZ-së”
Grasso: “Integrimi i të huajve na bën më të fortë”
Pietro Grasso, kryetari i Senatit, në manifestimin “20 Maj pa mure” në Milano ku morën pjesë rreth 100 mijë persona, i kushtoi dy fjalë edhe ligjit mbi shtetësinë: “Nevojiten ligje të drejta, duke filluar nga rregullat mbi shtetësinë: sepse kush lind në Itali, kush studion bashkë me bijtë tanë, nipërit tanë, kush angazohet për të mirën e të gjithëve, është italian. Jemi këtu për të mbrojtur shpirtin e thelbin e Kushtetutës italiane, që njeh të drejtat themelore në mënyrë universale dhe shkon deri atje sa parashikon që i huaji të cilit i mohohet ne vendin e vet ushtrimi efektiv i lirive demokratike të garantuara nga Kushtetuta, ka të drejtën të mirëpritet në territorin e Republikës italiane. Integrimi i të huajve që kanë të drejtën të jetojnë në Vendin tonë, nuk është dhuratë, nuk është manifestim zemërgjerësie, por vlen për të bërë Vendin tonë edhe më të fortë”.
Reforma e shtetësisë për brezat e dytë që do të sillte në fuqi pak a shumë këtë që thotë Grasso ndodhet tashmë në Komisionin për Çështjet Kushtetuese e më 15 qershor do të diskutohet në seancë plenare të Senatit.
Detajet e marrëveshjes së arritur mes Kryeministrit e liderit të PD-së
Tiranë, 18 maj 2017 – Janë zbardhur më në fund edhe detajet e marrëveshjes mes kryeministrit Edi Rama dhe kreut të opozitës, Lulzim Basha.
Ja deklarata e plotë e bërë nga PD e PS me pikat konkrete të marrëveshjes së konkretizuar:
Palët në këtë marrëveshje shprehin mirënjohjen dhe falenderimin për Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Bashkimin Europian për kontributin e tyre në forcimin e demokracisë dhe shtetit të së drejtës në Shqipëri si dhe në mënyrë të veçantë, për zgjidhjen e situatës politike për zgjedhjet e vitit 2017.
Palët konfirmojnë vullnetin e tyre për dialog të drejtpërdrejtë si shprehje e domosdoshmërisë për një nivel të ri të dialogut politik në vend. Në këtë kuadër, palët angazhohen për institucionalizimin e dialogut mes kryetarit të mazhorancës dhe kryetarit të opozitës.
Angazhimi i palëve për zgjedhje me standarte demokratike do të jetë pjesë thelbësore e kontributit të përbashkët dhe të vazhdueshëm të palëve në kuadër të çeljes së negociatave dhe perparimit të vendit në procesin e integrimit europian të Shqipërisë.
ZGJEDHJET
Presidenti i Republikës dekreton datën e re të zgjedhjeve më 25 qershor 2017.
Regjistrimi i menjëhershem i partive politike të opozitës. Regjistrimi i listave shumemërore të partive politike të opozitës brenda datës 26 Maj 2017.
Listat e zgjedhësve
Përfshirja në listat e zgjedhësve e zgjedhësve të rinj që votojnë në datën e re të zgjedhjeve.
Dhënia e aksesit opozitës në informacionin e mbledhur nga projekti i Adresave dhe çështjet të tjera të lidhura me zgjedhësit, nëpërmjet auditeve të KQZ-së.
Mbështetje KQZ-së për përgatitjen e materialeve zgjedhore.
Plotësimi i komisioneve zgjedhore dhe grupeve të numërimit.
Zgjedhjet e pjesëshme për bashkinë e Kavajës, do të zhvillohen në të njëjtën ditë me zgjedhjet e përgjithëshme.
Pezullimi i çdo iniciative për kontrata të përkohëshme në nivel qëndror dhe vendor.
Mbështetje ndërkombëtare për forcimin e monitorimit te listës së zgjedhësve.
Mbështetje ndërkombëtare për KQZ- për ngritjen e linjave telefonike të ndihmës për vezhgimin dhe shqyrtimin e ankesave mbi ligjin e shërbimit civil dhe blerjen e votës.
QEVERIA
zv/Kryeministër, teknik
Ministri i Brendshëm, teknik
Ministri i Arsimit, teknik
Ministri i Shëndetësisë, teknik
Ministri i Mirëqenies Sociale dhe Rinisë, teknik
Ministri i Financave, teknik
Ministri i Drejtësisë, teknik
Drejtori i OSHEE
Drejtori i Përgjithshëm i Aluiznit
Drejtori i Përgjithshëm i Hipotekave
Drejtori i pergjithshem i Burgjeve
Drejtori i pergjithshem i Agjensisë së Zhvillimit Bujqësor e Rural
Kandidaturat e mësipërme do të jenë propozim i opozitës.
PARLAMENTI
Votimi i organeve të Vetting-ut.
Votimi i dekreteve për anëtarët e rinj të Këshillit të Ministrave.
Ndryshim i Kodit Penal për forcimin e politikës penale nëpermjet ashpërsimit të sanksioneve, krijimit të veprave të reja penale, kthimin e shitblerjes së votës në vepër korrupsioni.
Forcimi i kuadrit ligjor të financimit të partive politike nëpërmjet rregullimit dhe kufizimit të shpenzimeve zgjedhore, përfshirë ato materiale, kostove dhe transparencës në lidhje me to.
Përmirësimi i standarteve të pasqyrimit të fushatës elektorale në media.
Votimi i anëtareve të Këshillit të Ministrave, anëtareve të organeve të vettingut dhe i legjislacionit të parashikuar në këtë marrëveshje, do të kryhet në të njëjtën seancë të jashtëzakonshme të parlamentit.
ORGANET E PAVARURA
Kryetari i KQZ, propozim i opozitës.
Avokati i Popullit, propozim i opozitës.
REFORMAT
Reforma Kushtetuese (me fillimin e legjislaturës së re).
Reforma zgjedhore (me fillimin e legjislaturës së re).
Futja e teknologjive elektronike në procesin e identifikimit votimit dhe numërimit për zgjedhjet pasuese.
Reformim tërësor i sistemit të prokurimeve publike dhe auditimit të shpenzimeve publike.
MASA TE TJERA
Largimi dhe parandalimi i personave me rekorde kriminale nga mbajtja e posteve publike.
Partitë politike angazhohen publikisht për ekzaminimin e fortë mbi listat partiake.
KQZ ekzaminon kandidatët nëpërmjet personelit shtesë me mbështetje ndërkombëtare (të plotësuar në përputhje me ligjin nr 138/2015 për garantimin e integritetit të funksionarëve publik ).
Administrata Publike. Marrja e masave për ndalimin e përdorimit në favor të subjekteve zgjedhore të mjeteve, pronave dhe të burimeve njerëzore të administratës publike si dhe kundër çdo forme presioni ndaj punonjësve të administratës publike në çdo nivel.
Narkotikët. Forcimi i luftës kundër narkotikëve, nëpërmjet pjesëmarrjes së opozitës në Task forcën Kombëtare të luftës kundër narkotikeve.
Pas tre muajve çadër në bulevard nga anë e PD-së e shumë e shumë negociatave me ndërmjetësimin e të huajve, më në fund natën duke gdhirë dita e sotme, pas një takimi disaorësh kokë më kokë është arritur një marrëveshje mes kryeministrit Rama dhe kreut të partisë më të madhe opozitare.
Kryeministri Edi Rama dhe kreu i opozitës kanë dalë së bashku nga Kryesia e Kuvendit rreth orës 1:20 të natës. I pari që ka folur shkurt për mediat ishte Basha. Ai tha se është arritur një marrëveshje sipas paketës McAllister +. Brenda ditës së sotme do të jepen edhe detajet e kësaj marrëveshjeje.
I pyetur për datën e zgjedhjeve, Basha ka hezituar të flasë, duke i dhënë fjalën Ramës, i cili është shprehur shkurt: “Jam 100% dakord me kryetarin e opozitës për këtë pjesë”.
Rama është largur pasi i ka shtrënguar dorën Bashës. Ky i fundit është pritur me oavacione nga simpatizantët e PD-së në çadër ku shkoi menjëherë më pas për një komunikim të shkurtër me simpatizantët që ndodheshin aty.
Basha tha se është rënë dakord të mos thotë asgjë derisa të konkretizohet marrëveshja, që sipas tij garanton zgjedhje të lira e të ndershme.
“Gjithçka ka ndryshuar dhe e pamenduara tre muaj më parë, është arritur. Marrëveshja i hap rrugën zgjedhjeve të lira e të ndershme. Sot nisim përgatitjet për t’i dhënë shqiptarëve zgjedhje të lira. Ju falenderoj për qëndresën tuaj”, iu drejtua kreu i PD-së mbështetësve të tij por theksoi se “Çadra nuk do të mbyllet. Në fillim të detajojmë marrëveshjen dhe pastaj të japim lajmin e mirë”.
Piacenza. Prokuroria e të miturve ngre padi ndaj të riut shqiptar
Romë, 17 maj 2017 - Çështja e të miturve shqiptarë të pashoqëruar në Itali vazhdon të mbetet e hapur për sa kohë numri i tyre vazhdon të rritet (ka shkuar në 1.672 vetë në fund të marsit 2017, ishte 1.611 në fund të vitit të shkuar), madje ka edhe raste paditjesh të të miturve për mashtrim ndaj shtetit.
Është i sotmi një lajm nga Piacenza ku një 15vjeçar shqiptar është paditur nga Prokuroria për të miturit e Bolonjës, me akuzën mashtrim ndaj shtetit. Me pak fjalë, sipas hetuesve, ai nuk ka pasur ndonjë problem të veçantë – ishte i veshur mirë, i pastër e me ca para në xhep – por është vetëdeklaruar i braktisur për të përfituar nga ligji italian mbi të miturit e huaj të pashoqëruar.
Vjeshtën e shkuar komuna e Piacenzas ngriti zërin për këtë dukuri në rritje që vërente në qytet: shtimin e numrit të të miturve shqiptatë të pashoqëruar që duheshin marrë në ngarkim nga autoritetet vendase. Madje gjithnjë vjeshtën e shkuar, përgjegjësi i drejtorisë së Welfare-t të komunës, Stefano Cugini, protestoi edhe në konsullatën e përgjithshme të Shqipërisë në Milano, gjë që përfundoi edhe në emisionin televiziv “Le Iene” e që – sipas www.ilpiacenza.it - “nuk i pëlqeu aspak konsullatës së Tiranës e cila paralajmëroi komunën piaçentine të mos bënte më një gjë të tillë”. Asokohe, Komuna e Piacenzas, mendonte se mund të kishte ndonjë organizatë kriminale pas atyre ardhjeve të shumta të të rinjve shqiptarë, thuajse të gjithë nga e njëjta zonë, ndaj kuestura nisi edhe hetimet. E me paditjen e fundit të 15-vjeçarit për mashtrim ndaj shtetit, duket se nuk është zbuluar ndonjë bandë që përfiton nga ardhja në Itali e këtyre të miturve.
Lexo edhe:
Të miturit shqiptarë “të braktisur” në Itali. A shqetëson Shqipërinë kjo çështje?
Si të pajisesh shpejt me një lejeqëndrim në Itali. Mënyra e shqiptarëve
“Braktisja” e të miturve në Itali, paditen 66 shqiptarë
Të miturit e braktisur
“Eksodi" i të miturve
eng_Latn als_Latn war_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn bos_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn kac_Latn ita_Latn lij_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn srd_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ita_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn hun_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn